turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ortaöğretimde öğretim ilke, yöntem ve teknikler açısından felsefe öğretimi

Ortaöğretimde felsefe derslerinin planlı ve programlı bir şekilde yürütülmesi amacıyla yeniden yapılandırılması günümüzün en önemli sorunlarından birisidir. Planlı ve programlı bir felsefe öğretiminin gerçekleştirilebilmesi için öğrenme-öğretme yaşantılarının öğretim ilke ve yöntemlerine göre yeniden şekillendirilmesi gerekmektedir. Nitelikli bir şekillendirme ve geliştirme yapılabilmesi için muhteva, hedef, strateji, yöntem, teknik, planlama ve ölçme-değerlendirme gibi unsurlar ile ilgilitemel bilgi tabanına sahip olunmalıdır. Bu bilgi tabanı plandan uygulamaya bir ölçüt oluşturmalıdır. Ancak ve ancak böylesi bir bilgi tabanına sahip olunduğunda sorunların üstesinden gelinebilecek, doğru kararlar verilebilecek, uygun seçenekleri tercih etme imkanı doğabilecektir. Çalışmada ortaöğretim kurumlarında okutulmakta olan felsefe derslerinin belirli bir plan ve program dahilinde gerçekleştirilebilmesi için, öğretim ilke, yöntem ve tekniklerine ilişkin kuramsal bir çerçeve oluşturma imkanı araştırılmıştır. Böyle bir kuramsal çerçevenin tek başına yeterli olmadığı, uygulamanın sağlıklı bir şekilde gerçekleşmesi için felsefe dersi programının yeniden yapılandırılması gerekliliği önerilmiştir. Türk Milli Eğitiminin genel amaçlarına ulaşılması gayretlerinde en önemli görevin felsefeye düştüğü aşikardır. Böyle bir görev ve sorumluluk üstlenen felsefe dersinin nitelikli, bilimsel ve çağın gereklerine uygun hale getirilmesi ülkenin milli eğitiminin genel amaçlarına ulaşmasına hizmet edecektir. Çalışmada Cumhuriyet öncesinden günümüze kadar ortaya çıkan sorunlar ele alınmıştır. Felsefe dersi programının nitelik ve nicelik yönünden geliştirilmesi amacıyla öğretim, ilke, yöntem, teknikleri ile planlama, ölçme ve değerlendirme etkinlikleri saptanarak programın yeniden yapılandırılmasına yönelik kuramsal bir çerçeve oluşturulması amaçlanmıştır.
Aristoteles'te algı kavramı

Bu çalışmanın temel amacı Aristoteles'in algı kavramına yüklediği anlamları ve işlevleri ele almaktır. Bu doğrultuda ilk bölümde Aristoteles'in algıyı nasıl ele aldığına geçmeden önce Aristoteles öncesi İlk Çağ Filozoflarının algı üzerine olan görüşlerine yer verildi. Söz konusu filozoflarda algının/algılamanın yüklendiği çeşitli anlamlar ve uğradığı değişiklikler vurgulandı. İkinci bölümde algı kavramının etimolojik kökeni incelendikten sonra günlük yaşamda sık kullanılan bu yetinin/duyunun Aristoteles'in düşüncesinde nerede durduğu ve nasıl bir öneme sahip olduğu vurgulandı. 'Kinesis-energeia' hareketin/değişmenin/oluşun farklı anlamları olarak ele alındı. Üçüncü bölümde ise Aristoteles'in ruhun bir yetisi olarak ele aldığı algı kavramının, diğer yetilerle ilişkisi ortaya çıkarıldı. Arzu, phantasia ve nous yetilerinin algı ile olan ilişkileri açığa çıkarıldı.
Richard Rorty'de bilim ve siyaset felsefesi

Richard Rorty, kendisinin 'doğanın aynası' olarak adlandırdığı geleneksel felsefe anlayışını Platon'dan Descartes, Kant ve Analitik düşünürlerine kadar takip ederek ciddi bir şekilde eleştirmiştir. O, felsefeye onarımcı bir yöntemle yaklaşarak zihin doğası ve öznenesne ayrımı gibi geleneksel felsefenin sorunsallarının çözülmek yerine kenara bırakılması gerektiğini söylemiştir. Böylece epistemolojinin en çok tartışma konusu olan 'gerçeklik' kuramı dış dünyayı doğrudan yansıtma olarak değil toplumsal pratik olarak tarif etmiştir. Bu yaklaşım onun düşüncesinde pragmatizmi siyasallaştırmasına yol açmıştır. Böylece O, Pragmatizmi politik liberalizmin gereksinimlerini elverişli hala getiren bir düşünce tipi olarak tanımlayarak pragmatizmin filozoflara tanıdık gelebilecek versiyonunu göstermiştir. Liberal demokrasinin Aydınlanma rasyonalizminden ayrılma zamanının geldiğini söyleyen Rorty felsefenin demokrasinin üstünlüğünü garanti altına alabilecek evrensel ve değişmez argümanlar sunamadığını söylemiştir. O, postmodernist ve pragmatist görüşleriyle bilim felsefesine de ayni yöntemle yaklaşmıştır. Bilim felsefesinde tartışılan kesinlik, nesnellik, yöntemsel gibi kuramları çerçevesinde tarif edilen güçlü akıl kuramı yerine güç gerektirmeyen toplumsal anlaşma çerçevesinde tarif edilen zayıf akıl kuramını yerleştirmiştir. Böylece bilimi Pozitivist ve mantıkçı pozitivist düşünürlerinden farklı olarak ele alan Rorty felsefe, bilim ve siyaset arasında pragmatik bir bağ kurarak insan bilimi ile doğa bilimi arasındaki ayrımı ortadan kaldırmıştır. Böylelikle, aydınlanma rasyonalitesini içermeyen bir bilimsel siyaset felsefesi inşa etmiştir.
Din psikolojisi açısından William James ve görüşleri

William James başta psikoloji, felsefe ve din psikolojisi olmak üzere çeşitli alanlarda önemli çalışmalar yapmış bir bilim adamıdır. İşlevselcilik ilkesine yaptığı katkı sebebiyle Amerika'da psikolojinin kurucularından biri olarak kabul edilmektedir. Felsefe alanında ise. bilhassa pragmatizm konusundaki görüşleriyle ön plana çıkmaktadır. James'in öncü olduğu bir diğer alan da din psikolojisidir. Bireysel tecrübeyi dinin esası kabul etmesi ve dini tecrübeleri pragmatist bir şekilde yorumlaması onun bu alanda en dikkat çeken özellikleridir. Din psikolojisinin en önemli konularını 'The Varieties of Religious Experience' isimli kitabında anlatır. Bu tezde, Amerikanın en tanınmış düşünürlerinden biri olan William James ve onun din psikolojisiyle ilgili görüşleri incelemektedir.
Foucault'nun etik anlayışı

Bu çalışma, 20. yüzyılın önemli isimlerinden Michel Foucault'nun son dönemi itibariyle yoğunlaştığı etik merkezli çalışmalarını konu edinmektedir. İktidar-bilgi teknolojilerine dair arkeolojik ve soybilimsel çalışmalar yaptığı dönemlerde etik alanına mesafeli duran Foucault'nun, 1976 yılında yayınladığı Bilme İradesi adlı eserinin ardından düşünce dünyasında önemli değişimler hissedilmeye başlanır. Bu dönemle birlikte Foucault'nun artık tüm ilgisi benlik teknolojilerine, öznenin kendini hangi teknik ve pratikler aracılığıyla 'ahlaki özne' olarak kurduğuna kaymıştır. Özellikle 1980'li yılların başından 1984'deki ölümüne kadar geçen süreç, Foucault'nun tam anlamıyla ahlak alanına adım attığı ve etik özneye yoğunlaştığı bir dönem olarak karşımıza çıkmaktadır. Her ne kadar Foucault'nun etik çalışmaları açısından önemli bir yere sahip olan Cinselliğin Tarihi projesi, ilk etapta etik kapsamlı bir çalışma olarak tasarlanmasa da, özellikle serinin ilk kitabı olan Bilme İradesi'nin yayınlanışının ardından Antik Yunan'a uzanan ahlaki bir soruşturmaya evrilmiştir. Cinselliğin hangi tarihsel süreklilikler ve kesintiler içinde ahlaki bir sorun olarak ortaya çıktığı sorusu, Foucault'nun etik çalışmalarının merkezi haline gelmiştir. Bilme İradesi'nden sekiz yıl sonra yayınlanan Hazların Kullanımı ve Kendilik Kaygısı adlı eserleri, Foucault'nun tam anlamıyla etik anlayışını yansıttığı eserlerdir. Bu çalışmada, Foucault'nun son dönem çalışmalarından hareketle onun cinsellik üzerinden antik dünyaya uzanan ahlak soruşturmasını serimlemeyi ve etik anlayışının Aydınlanma düşüncesi ile ilişkisi bağlamında günümüz insanı için ne anlam ifade ettiğini tartışmayı amaçlıyoruz.
The theory of reference and signs in Heidegger's Being and Time

Bu tez, Heidegger'in Varlık ve Zaman adlı eserinde gösterge ve işaretler teorisini gerçeklik ve hakikat sorunu bağlamında ele almaktadır. Tez, giriş ve sonuç bölümleri hariç üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölüm Varlık ve Zaman'da temel kavramları açıklamaktadır. Bu bölüm, bu kavramlar arasındaki yakın ilişkiyi göz önüne sermekte ve gösterge ve işaretler teorisi için bir çerçeve sunmaktadır. İkinci bölüm gösterge ve işaretler teorisini ayrıntılı olarak ele alır. Bu bölüm, göstergenin ; dünyanın dünyasallığını ve Dasein'in dünya içinde varlık oluşunu işaretler aracılığıyla açık hale getirdiğini ifade eder. Üçüncü bölüm, gerçeklik ve hakikat problemini ve Heidegger'in şüpheciliğe nasıl karşı çıktığını açıklar. Gerçeklik ve hakikatin özü Dasein'in varoluşu üzerine bina edilmiştir. Tezin sonuç bölümü Heidegger'in şüpheciliğe cevap olarak düşüncelerinin sürecini özetle ele alır.
Çocuklarla felsefe yaklaşımının düşünsel, tarihi ve sosyal temelleri üzerine bir inceleme

Bu araştırmanın amacı, 1960'lı yılların sonunda Amerika'da Matthew Lipmantarafından ortaya atılan ve 1970'li yıllarda 'çocuklar için felsefe ' adıyla geliştirilendüşünme eğitimi programını ve bu doğrultuda çocuklarla felsefe yaklaşımını incelemektir. Çocuklarla felsefeyi, çocukların bu alanda eğitim almış yetişkinlerinrehberliğinde bir hikaye, metin, örnek olay, şiir ya da görselden yola çıkarak belirli kavramlar ve sorunlar üzerinde düşünmesi, sorular sorması ve tartışması olarak tanımlayabiliriz. Bu araştırma, çocuklarla felsefe yaklaşımını, ortaya çıktığı ilk dönemden bugüne kadar yapılan çalışmalar kapsamında incelemek ve bu çalışmaların arkasında yatan eğitimparadigmasını açıkça ortaya koyabilmeyi hedeflemektedir. Çalışmada, çocuklarla felsefeyaklaşımının derinlemesine ve ayrıntılarıyla incelenebilmesi için 'literatür taraması'çalışması tercih edilmiştir. Yapılan literatür taramasıyla konu hakkında daha önce ne tür bir bilimsel bilgi birikiminin olduğu belirlenerek, araştırma bu bilgi birikiminin üzerindeyapılandırılmaya çalışılmıştır. Buna bağlı olarak araştırmanın çocuklarla felsefeninyakından tanınması ve daha iyi anlaşılmasına olanak vereceği düşünülmektedir. Araştırma kapsamında edinilen bilgiler, bugüne kadar çocukluk kavramına ilişkin öne sürülenlerin aksine çocukların felsefe yapmaya doğal olarak yatkın olduğu yönündedir. Ayrıca bu konuda eğitim almış, doğru kişiler tarafından yapılan felsefeeğitimlerinin eleştirel, çok boyutlu, mantıklı ve yaratıcı düşünmeleri yönünde çocuklarıcesaretlendirdiği ve geliştirdiği görülmektedir. Yaklaşımın son yıllarda okul öncesindenliseye kadar pek çok yaş grubunda ve ülkede kullanılan eğitimsel açıdan güçlü bir yaklaşım olduğu görülmektedir. Buna bağlı olarak, mevcut eğitim sistemlerinin eksiklikleri göz önünde bulundurularak çocuklarla felsefe eğitimi okullarda öğretim programlarıyla bütünleştirilebilir.
Safahat'ta ahlaki unsurlar

Yaptığımız bu araştırma göstermiştir ki Mehmed Akif, Safahat'ta ahlak felsefesi yapmıştır. O, Safahat'ta kişisel, sosyal ve aile ahlakı ile ilgili ahlaki unsurları büyük bir titizlik ile irdelemiş, toplumun düşünce dağarcığına katkıda bulunmuş ve şiiri ustaca kullanarak topluma ahlak konusunda önemli mesajlar vermiştir. Safahat kişisel, sosyal, aile ve vatan ahlakı ile ilgili ahlaki unsurları uygulanan ve idealde olması gereken yönleri ile ortaya koyan, Müslümanlığın ulviyetini, hakiki Müslümanlığın esaslarının milleti ne kadar yükselteceğini, gerçek medeniyetin ilim, teknik, sanat ve fikir alanlarında yurdumuza nasıl gireceğini, cehaletin toplumu mahfeden bir hastalık olarak tedavisinin nasıl yapılacağını, lakayıtlık ve düzensizlik ile mücadelenin şekline, dinine, milletine, vatanına gönülden bağlı kahraman ve samimi bir neslin yetişmesini ve bu neslin Türk ve Müslüman kudretinin mazideki büyüklüğüne erişmesini temenni eden, bunun için hal çareleri gösteren kaynak olabilecek nitelikte bir ahlak felsefesi eseridir. Akif ahlakçı yapıda bir sanatkardır. Bundan dolayı o, etrafındaki güzellikleri güzel, çirkinlikleri de en çirkin yönleri ile ortaya koymuş, kişisel, sosyal ve ailevi ahlakın aksayan taraflarını tespit etmiş, idealde olması gerekenleri göstermiştir. Ahlaki konulardaki tespit ve yorumlarının toplumun bütün kesimleri tarafından anlaşılması amacı ile şiirlerinde üslup olarak sadeliğe önem vermiş, halk 285 diline ve mahalle konuşmasına ağırlık vererek toplumda yaşayanlara bizzat kendilerini kendi dilleriyle tanıtarak ahlaki bakımdan yaptıkları yanlışları anlamalarını sağlamıştır. Akif, ahlak konusunda düşüncelerinin İslamın ruhuna uygun olmasına büyük önem vermiş, ahlaki iyük ve kötülük konusundaki düşüncelerini, İslamın iyi ve kötü tanımlaması şekillendirmiştir. Kişisel, sosyal ve aile ahlakı konusunda idealindeki ahlaklı insan tipini 'Asim' ile ahlaklı toplum idealini de 'Asim' in Nesli' ile gerçekleştirmeyi düşünmüştür. 286
Ali Şeriati'nin düşünce sisteminde merkezİbir kavram olarak tevhidin rolü

İranlı Müslüman düşünür ve yazar Ali Şeriati, özellikle çağdaş İslam düşüncesi üzerine eserler veren ve sıra dışı fikirleriyle İslam toplumunda derin tesirler bırakan bir düşünce adamıdır. Biz bu çalışmamızda Ali Şeriati'nin geleneksel İslami düşüncenin yeniden yapılandırılması adına tevhid kavramına getirdiği yeni yorum ve değerlendirmelerine ve bu kavramı merkeze alarak oluşturduğu düşünce sistemine yer verdik. Çalışmamızın amacı bir inanç meselesi olarak bilinegelen tevhid kavramının, Şeriati tarafından bir dünya görüşü şeklinde yeniden yorumlanarak hayatın bütün alanlarına yansıyan bir düşünüş tarzına nasıl dönüştürüldüğünün belirlenip değerlendirilmesidir. Bu bağlamda tevhidi düşünüş tarzının onun tarihsel, toplumsal ve insani okumalarının temelinde nasıl yer aldığı araştırılmış ve bu fikirlerin bir düşünce sistemine nasıl dönüştürüldüğü incelenmiştir. Tevhidi görüşe dayalı olarak tarih, toplum ve insanı yeniden yorumlayan ve değerlendiren Şeriati'nin bu birlikçi görüş çerçevesinde ortaya koyduğu fikirleri tarih felsefesi, toplumbilim ve insanbilim başlıkları altında irdelenmiş, tevhidi bakışın Şeriati'nin fikir hayatındaki merkezi konumuna ve düşüncelerinin belirginlik kazanmasındaki rolüne dikkat çekilmiştir. Ayrıca onun farklı düşünce ve inanışlara yaklaşımında tevhidi dünya görüşünden ne ölçüde faydalandığı değerlendirilmeye çalışılmıştır.
Platon ile Machiavelli'nin devlet felsefelerinin karşılaştırması

Platon ve Machiavelli'nin siyaset felsefelerini incelememizdeki amacımız her iki filozofun ayrıldıkları ve birleştikleri noktaları tespit etmekti. Platon toplumsallaşmamış sıfır insandan hareket ederek onda var olan özelliklerle bir devlet modeli ortaya koymuştur. Devleti sınıf farklılığına dayanır. Sınıfın en önemli bölümünü yönetici sınıfı oluşturur. Sonra koruyucular ve üreticiler. Yönetici insandaki aklı temsil eder ve insanın düşünen yanıdır. Nasıl ki insan kendini aklın kontrolüne teslim ettiğinde gerçek mutluluğa ulaşırsa, toplumda Filozof-Kralın egemenliğine kendini teslim ettiğinde gerçek mutluluğa ulaşır. Bunun için en iyi yönetim filozofların kral olduğu Aristokrasidir. Filozof, insanın ruhunun derinliklerinde saklı olan idealar dünyasına hatırlama yoluyla ulaşmış kimsedir. Böyle bir filozof yönetici olduğunda insanları yaratılışları neye yatkınsa o işe sevk etmek suretiyle adaleti sağlamış olacağından ideal devleti gerçekleştirmiş olur. Bunu yaparken en yüce idea olan iyi ideasına göre harekat edecek, eğitim yoluyla bu yeteneklerin sınıflandırmasını yapacaktır. Böylelikle yaratılışlarına uygun işlere yönlendirilen kişiler başkalarının işine karışmayacağından, o devlet en mükemmel devlet olacaktır. Machiavelli de siyaset felsefesini Platon gibi insana ilişkin görüşlerinden yola çıkarak şekillendirmiştir. Ama O, insanı toplum içinde şekillenmiş haliyle ele almıştır. Toplum içindeki insan ona göre çok negatif bir yapıdadır. Bu kötü insandan bir ulus meydana getirmek için, onun Platon gibi en önemli gördüğü kişi hükümdardır. Onda toplum sınıfsal ayrıma dayanmasa da kişilerin bazı özelliklerini ortaya koyarak onlar hakkında hükümdara öğütler vermiştir. Hükümdar birliği sağlamak için gücünün önündeki tüm engelleri aşmasını bilecek bir uyanıklığa ve güce sahip olan kişidir. Bunun için hükümdarın hiçbir şekilde sınırlandırılması mümkün değildir. Tarihsel ve güncel olandan yola çıkan Machiavelli'nin, hükümdarının birliği sağlama yolunda hiçbir ahlaki sınırlandırmaya tabi olmayan tarafıyla, Platon'un iyi ideasına göre hareket eden yöneticisi birbirinden ayrılmaktadır. Ana hatlarıyla iki filozofun devleti temellendirmelerinin böyle olduğunu düşünmekteyiz. Ayrıldıkları noktaların daha çok olduğu ama birleştikleri noktalarında hiç yadsınamayacak ehemmiyette olduğu inancı içindeyiz.
On the possiblity, necessity, and practicability of Leopold's land ethic

Bu çalışmada, Leopold'un toprak etiğini ve Callicott'un toprak etiği yorumlarını, metin ve kavram çözümlemeleri yaparak, hem normatif hem de meta-etik bakış açılarıyla inceliyorum. Leopold, tüm doğanın korunması için bizi sorumlu kılacak bir etiğin, evrimsel açıdan mümkün ve çevrebilimsel açıdan zorunlu olduğunu belirtmektedir. Callicott, Leopold'un toprak etiğini insanmerkezci olmayan bir değer kuramı ve bir takım meta-ilkeler geliştirerek güçlendirmeye çalışmıştır. Callicott'a göre, Leopold'un görüşleri insanmerkezci olmayan bir değer anlayışıyla uyuşmakla kalmaz aynı zamanda böyle bir anlayışı gerektirir. Leopold'un toprak etiğini insanmerkezci olmayan bir anlayış üzerine kurmadığını ve doğa ve bileşenlerine özsel değer yüklenmesini zorunlu kılmadığını gösteriyorum. Zayıf insan merkezci bir etik anlayışın Leopold'un görüşleriyle uyumlu olduğunu ve böyle bir anlayışın toprak etiğinin normatif gücünü korurken, onu ekofaşizm suçlamasından bağışık kılacağını savunuyorum. Ayrıca, Leopold'un, esas olarak doğanın araçsal değerleri üzerinde durduğu halde, insan dışı varlıklara özsel değer yüklenmesine karşı çıkmayabileceğini savlıyorum. Bunlara ek olarak, Leopold'un doğanın insan için mi yoksa kendi için mi korunması gerektiği tartışmasında uzlaştırıcı bir orta yol tercih ettiğini savunuyorum. Bir pratik akıl insanı olarak, Leopold, insanların ve insan dışı varlıkların dünyaları arasında uyum sağlamak ve henüz bir cenin olarak gördüğü doğa korumacılığı hareketini büyütmek amacıyla, karşıt uçlar arasında uygulanabilir orta yollar bulmaya çalışmıştır. Son olarak, Leopold'un toprak etiğinin, ahlakın öznesi olan insanlardan tüm doğayı koruma sorumluluğunu kabul etmelerini iyi yaşam hedefine ulaşmak için isteyen bir insan etiği olduğunu tartışıyorum.
Musical Paideia in Plato's Republic

Bu tez Platoncu felsefede şiirin, müziğin ve genel olarak bütün güzel sanatların önemli bir yeri olmadığı kanısını biraz olsun sarsmak niyetindedir. Bunun için, Platon'un metinlerinde şairlere getirilen eleştirilerin belki de en sertini bulduğumuz Devlet diyaloğunda verilen müziğe dayalı eğitim anlayışı incelenmektedir. Önce Devlet diyaloğunun yanı sıra Sempozyum ve Lysis gibi aşk ve güzellik temalarını barındıran başka diyaloglardan da dramatik ve imgesel örnekler verilip birbirleriyle karşılaştırılarak erdemin ortaya çıkacağı eğitim ortamının bir resmi çizilmeye çalışılmıştır. Ardından Platon'un güzel sanatlara ilişkin taklit kuramı içerdiği estetik, etik ve politik bakış açılarıyla beraber ele alınmıştır. Ancak Devlet III'e dair yapılan incelemeler ile beraber onun güzel sanatlar kuramının yalnızca taklit anlayışıyla sınırlı kalmadığı sonucunda varılmış, kaynağını görünüşten değil erdemli ruhtan alan ve ruh bilgisine dayanan bir sanat anlayışının Platon felsefesinde bulunduğu tespit edilmiştir. Erdem eğitimi ise öğretmenin erdemli ruhunun, erdeme doğal bir yatkınlığı bulunan öğrencinin duyumsal güzelliğe duyduğu arzuyla müzik çalışmaları ortamında bir araya gelmesiyle sağlanır ve bu ruhsal sentez yoluyla öğrenim topluluğu dengeli ve ölçülü kılınır. Topluluk ruhunun uyumundan doğan duyumsal güzellik öğeleri ise öğrenciyi erdemin güzel görünüşlerine aşık edip, onun doğru sanıdan ayrılmasını önler. Bu aynı zamanda onun cesaret erdeminin önemli bir gereğini yerine getirmesine sebep olur.
On ordinary objects

Bu tezde Amie Thomasson'ın sıradan objelerin varlığını savunan çerçevesini ve Jonathan Schaffer ve Simon Evnine tarafından ortaya konulan bazı eleştirileri tartışıyor, sonrasındaysa Thomasson'a karşı iki özgün argüman sağlıyorum. İlk özgün argüman uygulama koşullarının terimlerden daha yüksek bir kavramsal önceliği olduğunu, bu sebeple sağduyu varlıkbilimcisi ontolojisine ontolojisinde zaten yer alan terimlerle paylaşılan bir terime tekabül eden varlıklar katarken sadeliği ihlal etmemek için oldukça dikkatli olması gerektiğini göstermeyi hedefler. İkinci özgün argüman Thomasson'ın savunmasındaki önemli bir ögenin, ismiyle analitik gerektirimlerin, Thomasson'ın hedeflediği şekilde çalışması için daha fazla açıklığa ihtiyaç duyduğunu göstermeyi hedefler. İkinci özgün argüman ise uygulama koşullarının terimlerden daha fazla varlıkbilimsel önceliği olduğunu, bu sebeple de bir sağduyu varlıkbilimcisinin ontolojisinde aynı uygulama koşullarına sahip terimler zaten mevcutsa böyle yeni terimleri ontolojisine katarken sadeliği ihlal etmemek için oldukça dikkatli olması gerektiğini göstermeyi hedefler. Bu tezin amacı sıradan objelerin varlığı üzerindeki tartışmayı ilerletmektir, felsefedeki herhangi bir görüşe nihai darbelerin son derece nadir olması sebebiyle sıradan objelerin var olmadığı sonucuna varmak değildir. Bu tez sayesinde bir miktar felsefi ilerlemenin mümkün olmasını umuyorum.
Mevlana'nın ?Mesnevİ? isimli eserinde metaforik anlatımın metafizik boyutu

Mevlana'nın Mesnevi'sinde tasavvufi metafizik öğretisi metaforik biçimde ifade edilmektedir. Söz konusu eserin içerdiği derin manevi bilgilere ulaşılması, büyük ölçüde eserin dokusunu oluşturan metaforik ve sembolik dilin anlaşılabilmesine ve çözümlenmesine bağlıdır. Bu çalışmada Mesnevi'nin anlatım şekli ile felsefi içeriği arasındaki ilişkiler incelenmiştir. Bu amaçla, Mesnevi'de yer alan metaforlar ile diğer dolaylı ifade biçimleri analiz edilmiştir. Bunun yanında özel bir mesaj veya mecazi bir manayı taşıyan bazı hikayeler alegorik içerikleri bakımından incelenmiştir. Araştırma esnasında yapısall ile göstergesel çözümleme yöntemleri ve hermeneutik yorumlama teknikleri uygulanmıştır. Analiz neticesinde tespit ettiğimiz sembol grupları arasındaki ilişkilere ve bağlantılara dayanarak, Mesnevi'de yer alan metaforlar sisteminin bir tasviri şematik şekiller halinde gösterilmiştir. Mevlana Mesnevi'de mecazi dili nasıl okumak gerektiği konusunda bir takım teknikler sunmaktadır. Mevlana tarafından sunulan teknik, suret ile mana, gösteren ile gösterilen arasındaki ilişkilerin çözümlenmesine dayanmaktadır. Onun önerdiği diğer teknikler arasında; dinleme ve görme gibi, çağdaş hermeneutik araştırmacılar tarafından da önemi vurgulanan yaklaşımların yanı sıra, susmak ve aşık olmak gibi Tasavvuf geleneği dışında pek yaygın olmayan teknikler de bulunmaktadır. Bu bağlamda, Mevlana'nın, XX. Yüzyılda dilbilim alanında yapılan birçok yeni yaklaşıma önderlik yaptığı belirlenmiştir. Mevlana'nın seçmiş olduğu mecazi anlatım üslubunun de Tasavvufi eğitim amacına hizmet ettiğini öne sürebiliriz. Mevlana'nın amacı, yalnız eseri ve içeriğini okutturmak değil, aynı zamanda okumayı öğretmek, metafizik geçekleri anlayabilen bir insan yaratmaktır.
Bilinç-kimlik etkileşiminin nörofelsefe açısından temellendirilmesi

Bilinç ve kimlik arasında tersinir ve birbirini yapılandıran, dönüştüren bir ilişki bulunmaktadır. Bilinç, beyin başta olmak üzere sinir sisteminden kaynaklandığı için, öncelikle biyolojik ve genetik, sonrasında anatomik, fizyolojik yapı ve işlevler bağlamında ortaya çıkmaktadır. Beyin ve bilinç, bu asli özelliklere ek olarak bütünleşik bir biçimde genetik ve çevresel belirlenimler altındadır. Bilincin bu yapısall niteliği, beyin-bilinç bağlantılı tüm bilimsel araştırma ve felsefi soruşturmalarda sayılan unsurların bir arada değerlendirilmesini zorunlu kılar. Bu çerçevede beynin oldukça önemli bir özelliği olarak öne çıkan plastisitenin yol açtığı değişebilirlik, bütünüyle bilinç-kimlik etkileşimine de yansır. Tüm bunlardan dolayı, bu etkileşimin, biyolojik-çevresel, bireysel-toplumsal, tepkisel-rasyonel vb. gerilimlerle tanımlanan çok katmanlı bir yapılanma sergilediği netlik kazanır. Bilinç-kimlik etkileşiminin nörofelsefi açıdan temellendirilmeye girişildiği bu çalışmada, davranışçı-bilişsel sinirbilimin bulgularından faydalanmanın kaçınılmazlığı, plastisiteyi söz konusu etkileşimin merkezinde konumlanan bir olanak olarak görüp özgürlüğü bu olanakla ilişkilendirmenin gerekliliği gibi kimi saptamalar yapılırken, doğru yönetilmesinin koşullarının araştırıldığı plastisitenin, olumsuz yapılanmasından doğabilecek sorunlara çözüm önerileri de getirilmeye çalışılmaktadır. Dahası, bilinç-kimlik etkileşiminin, felsefe tarihinde, davranışçı-bilişsel sinirbilim yaklaşımından hareket eden nörofelsefi bir kavrayışla soruşturulmasına yönelinmektedir. Çalışmanın kapsamının genişletilmesi durumunda, etik, siyaset, sanat ve eğitim gibi alanlardaki açılımlarıyla disiplinler arası tartışmalara önemli katkılarda bulunabileceği ve yaşanmakta olan kimi sorunların çözümlenmesi çabalarına, bu sorunların yeni bakış açılarıyla tanımlanarak soruşturulması bakımından destek olabileceği düşünülmektedir.