turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Aristoteles ve Kınalızade Ali Efendi'de adalet

Adalet hakkında yüzyıllardır çeşitli düşüncelerin ileri sürüldüğü görülmektedir. Bu düşüncelerin meydana gelmesinde bireysel, toplumsal, hukuksal ve dini birçok faktörün etkili olduğunu söyleyebiliriz. Grek filozofu Aristoteles ve Türk İslam düşünürü Kınalızade Ali Efendi'de adalet hakkındaki açıklamalarını bizlere kaleme aldıkları eserlerle aktarmışlardır. Her iki filozofun adalet hakkında yapmış oldukları açıklamalarda benzerlikler ve farklılıkların olduğu dikkat çekmektedir. Aristoteles'in adalet anlayışında; o öncelikle adaleti bilgelik, cesaret ve ölçülülük erdemlerinin bir araya gelmesinden doğan ve aynı zamanda tüm erdemleri içinde bulunduran bir erdem olarak tanımlamaktadır. Daha sonra adaleti kendi içinde türlerine ayırdığı görülmektedir. Aristoteles bireyden yola çıkarak toplumsallaşmayla birlikte kendi ideal devlet tasarımında adaleti nasıl uygulamaya çalıştığını bizlere aktarmaktadır. Kınalızade Ali Efendi ise temelde Aristoteles ve birçok filozofun açıklamalarını kabul etmekle birlikte kendi özgün fikirlerini de bizlere aktarmaktadır. O da adaleti öncelikle bireyden yola çıkarak daha sonra toplumsallaşmayla birlikte siyasetle ilişkilendirerek bizlere sunmaktadır. Bu çalışma Aristoteles ve Kınalızade Ali Efendi'nin adaleti birey, toplum ve devlet anlayışlarında nasıl açıklamış olduklarını bizlere sunmaktadır.
Joseph Raz'ın özgürlük ahlakı

Özgürlük Antik dünyada daha metafizik bir şekilde anlamlandırılmıştır fakat modern dönemde politik ve sosyal değişimlerle birlikte pratik bir anlam kazanmıştır. Antik dönemden sonra asıl değişim Thomas Hobbes'un devleti bir toplum sözleşmesi etrafında meşrulaştırması ile gözlemlenir. Bununla birlikte birey özgürlüğünü çıkarları için kısıtlamanın ilk adımını atmıştır. Ardından Locke ile birlikte otorite de birey karşısında sınırlandırılmaya başlar. Mill ve Klasik Liberalizm ile ise bu sınırlandırma arttı. Özgürlük pozitif ve negatif yönlerden konuşulmaya başlanmıştır. Ardından, John Rawls, adalet teorisi ile hem siyaset felsefesi adına hem de otorite-birey ilişkisi adına oldukça verimli tartışmaların çıkmasına sebep olmuştur. Rawls'tan sonra ortaya çıkan tartışmalarda, Joseph Raz otoriteyi meşrulaştırmak için oluşturduğu tezlerle otoritenin meşruiyet kazanabilmek için bireye olan ihtiyacının altını çizmiştir. Ardından mükemmeliyetçilik, ahlak, özerklik ve değer çoğulculuğu anlayışlarını içinde barındıran ve toplumdan kopmadan özerk bir hayat sürebilmenin yolunu gösteren bir özgürlük ahlakı tezi ortaya koymuştur.
Arthur Danto's ontology of aesthetics upon pop art

Bu tezin temel amacı Arthur Danto'nun sanat felsefesinde fark edilemez olanı yöntem olarak kullanmasını incelemektir. Fark edilemez kavramını açık bir biçimde ortaya koymak için, Andy Warhol'un Pop sanat eserleri örnek olarak incelenmiştir. Bu çalışmada Danto'nun sanat felsefesindeki geleneksel gerçekçiliğe karşı duruşu ve de Warhol'un sanatının katkısıyla Danto'nun sanat eserlerinin gerçeklik problemine dair sunduğu yeni çözümler ortaya konmuştur. Danto'nun sanat felsefesinde fark edilemez olan yöntemini kullanarak yeni gerçekçiliği oluşturması incelendikten sonra, bu yöntemi eleştirmek için Richard Wollheim'ın içinde-görme metodu incelenmiştir. Danto fark edilemez olan teorisini uygulayabilmek adına sanat eserlerindeki materyal niteliği yok etmişken, Wollheim içinde-görme teorisiyle sanat eserlerine materyal özelliklerini geri yüklemiştir. Bu tez, sonuç itibariyle Danto'nun sanat anlayışının bir eleştirisi olarak yazılmış ve de Wollheim'ın sanat eserine yaklaşımı, Danto'nun teorisindeki eksiklikleri vurgulamak adına ele alınmıştır.
Çağdaş dil felsefesinde dil, zihin ve söz edimi ilişkisi

Bu araştırmada, çağdaş dil felsefesinde dil, zihin ve söz edimi ilişkisini farklı açılardan ortaya koymaya çalıştık. İlk önce çağdaş dil felsefesinde söz edimi kavramını farklı filozoflar tarafından değerlendirdik. Daha sonra eylem ve niyetlilik tezini ve dil, bilinç, zihin ilişkisini farklı görüşlerle ortaya koymaya çalıştık. Çalışmamızın başlığından da anlaşılacağı üzere temel olarak dil, zihin ve söz edim ilişkisinin dil felsefesi açısından değerlendirilmesi, çözümlenmesi amaçlanmaktadır. Çalışmamız bu konuya yönelik literatür taramasıyla, birincil ve ikincil kaynaklardan yararlanılarak yapılmıştır. Kısaca özetlersek, çalışmamızın temelinde olan söz edimleri kuramı bir şey söylemenin bir şey yapmak olduğu tezinden hareket eder. Söz edimi kavramında edim eyleme, söz ise dile gönderme yapmakta olup genel bir tanımla söz edimi, gerçekleştirilmesi için dile gereksinim duyulan eylemleri gerçekleştirmeye yarayan, bir şey söylemenin belli koşullar sağlandığında bir şey yapmayı içermesi olarak ifade edilebilir. Bu noktada da anlatılmak istenen gündelik konuşmalarımızda, kendisiyle bir bildirimde bulunmadığımız; ancak bir edimde bulunduğumuz, söz verdiğimiz, ricada bulunduğumuz vb., birçok cümlenin hiç de anlamsız olmadığının gösterilmesidir. Böylece, anlam yalnızca basit bir doğruluk-yanlışlık karşıtlığına indirgenmemiş olmaktadır. Niyetlilik tezi ve iradi eylem ilişkisine baktığımızda ise, bir kişinin neyi bilinçli olarak kontrol edebildiği, neyi bilinçli olarak kontrol edemediğinin ayrılması önemli bir sorundur. Bir yanda, isteyerek, bilinçli bir şekilde niyet ederek yaptığımız davranışlar vardır, diğer yanda, kontrol etmek istesek de kontrol edemediğimiz istemsiz davranışlar vardır. Bu kuram niyetli eylemin bir planı takip ederek gerçekleştirilen eylem olduğunu iddia eder. Böylece, eğer niyetlilik tezi gerçekse, tüm eylem planlanmıştır. Ayrıca, her niyet doğrudan planlı eyleme neden olur. Fakat bazı eylemler planlanmamıştır ve bazı niyetler planlı eyleme neden olmaz.
İbn Hazm ve Levinas'ta 'Benlik' ve benlikten kaynaklanan ahlakİ sorunlar

Ahlaki bir varlık olan insan için benlik hem vazgeçilmez hem de tuzaklarla doludur. Bu tuzaklar, bazen insanın kendinden kaynaklanan bazen de dışarıdan gelen bir etkenle kendini göstermektedir. İnsan bu tuzaklara karşı kendini koruma altına alabilmek, yani ahlak sahibi bir birey olabilmek için genellikle iki tür kaynağa başvurmaktadır ki bunlar vahiy ve akıldır. Her ikisi de insanın mutluluğunu ve nefsin ıslahını amaçlamaktadır. Bu, bir süreç içinde, yoğun bir çaba sonucunda elde edilecek sonuç olup, her insan bundan dolayı kaygılanır. Kaygı ise iki yönlü olup biri geçici olanın kaygısı, diğeri ise hakikate yaklaşma kaygısıdır. Burada benin başkası ile olan ilişkisi, benin Tanrı ile olan ilişkisi ve benin kendisiyle olan ilişkisi belirleyici olup, bu üç tür ilişki benliği inşa etmektedir. İnsanın Tanrı ile olan ilişkisi önemli ölçüde metafizik, başkası ile olan ilişkisi ahlaki ve kendisiyle olan ilişkisi hem metafizik hem de ahlakidir. Bu ilişkiler birbirine bağlı olup, ahlaki bir varlık olan insana bir mana ve sorumluluk yüklemektedir. İslam düşünürlerinden İbn Hazm ile Fransız filozofu Levinas'ın bu meseleye yaklaşımını ve fikirlerini dikkate alarak, araştırmamızda benlik ve benlikten kaynaklanan ahlaki sorunlar hakkında mukayeseli bir çalışma yapılmıştır.
İbn Haldun düşüncesinde sosyo ekonomik yapı: Çalışma hayatı üzerinden bir değerlendirme

Çalışma hayatına yönelik sorunlar ve çözüm önerileri çağlar boyunca tartışılmış ve incelenmiş sosyal politikanın en temel konulardan biridir. Çalışma hayatı gibi temel konulardan birini, ölümünden yedi asır sonra dahi kendinden söz ettiren İbn Haldun'un görüşleri açısından incelemek, hem bilim adamı hem devlet adamı olarak görev yapmış birinin teori ile pratiğin birleştiği yerde oldukça önem atfetmektedir. Çalışmanın temel amacı teori ile pratiği birleştirmiş olan İbn Haldun'un 'Mukaddime' adlı eserinde çalışma hayatına yönelik ortaya koyduğu görüşlerini sosyal politika açısından incelemektir. Çalışma hayatına yönelik görüşlerinin günümüzde dahi karşılığı olduğunu, kendisinden yüzyıllar sonra geliştirilerek ortaya konmasını anlamak sosyal politika bilimine katkıda bulunacaktır. Yöntem olarak kaynak tarama ve buna bağlı olarak içerik çözümleme yöntemi kullanılacaktır. Bu çalışmada ilk olarak yöntem konusu ele alınıp İbn Haldun'un ampirizm-rasyonalizm sentezi, diyalektik süreç, determinizm, ekonomik ilişkilerin temel yapı oluşu, gibi kullandığı yöntemler incelenecektir. Devamında sosyal politika alanının temel konuları olan ve İbn Haldun açısından hayati önem ifade eden; hayatın idame ettirilmesi için zorunlu olan çalışma, toplumsal yapının ve devletin, gelişme ve bozulma ölçüsü olan gelir dağılımı, toplumsal yapının; oluşmasında ve değişiminde etken, oluşumu için zaruri olan iş bölümü, devletin temeli olan mülk, üretim sonrası fiyatlandırma ve kazanç da emeğin değeri sorunu, toplumun tamamında etkili olan sanat, zanaat, nüfus gibi temel faktörleri etkileyen refah, toplumun ve devletin temeli sosyal adalet, hadari ve bedevi toplumlarda farklı şekillerde sağlanmaya çalışılan dayanışma ve artan ve artması ile tüm toplum yapısını ve üretim şeklini değiştiren nüfus konuları ele alınacaktır. Tüm bu başlıklar sosyal politika bağlamında incelendikten sonra İbn Haldun'un çalışma hayatına yönelik görüşleri incelenecek ve bunun sosyal politika açısından önemi ortaya konulacaktır.
Les concepts du Beau et du Bien dans l'esthétique de Thomas d'Aquin

Estetik deneyimin nesnesi olan Güzellik ya da Latince söylenişiyle pulchritudo Thomas Aquinas tarafından kesin bir biçimde tanımlanır. Ona göre güzelliği meydana getiren üç koşul vardır ve bu koşullardan birinin bile eksikliği o şeyin çirkin olmasına yetecektir. Thomas Aquinas'ın integritas, proportio ve claritas olarak belirlediği bu koşullara yakından baktığımızda, aslında hepsinin hem formel olana hem de substantiel olana yönelik ikili bir yapısı olduğunu farkederiz. Onun metinlerinde bu üç koşulun ancak formel ve ruhsal düzeylerde kendini gerçekleştirmesi ile güzelliğin zemininin sağlanabileceğini görürüz. Öte yandan Güzelliğin, İyi yani bonum ile kurduğu ilişkiye baktığımızda bu iki kavramın Thomas Aquinas için aynı olduğunu görürüz. Güzel, İyi ve Doğru arasında tesis edilen bu birliğin temelinde her şeyin ondan türediği Tanrı vardır. Bununla birlikte Thomas Aquinas'daki, formun her zaman madde ile bağlantı içinde bulunması düşüncesi Aristotelesçi anlayışın devamıdır. Çünkü hem Aristoteles hem de Aquinas için form maddenin yardımı olmaksızın çeşitli bireyleri açıklayamaz. Aquinas'a göre bireyleşmenin ilkesi, materia signata adını verdiği maddedir. Bir sanatçının zihninde, üreteceği nesnenin idesi imge olarak bulunur ve o sanatçı bu imgeyi substance'ına uygun bir biçimde accidentel olarak düzenlediğinde madde ile formun sentezini ortaya koyar.
Heyakilü'n-Nur şerhleri üzerine bir inceleme

Bu çalışmada Sühreverdi el-Maktul'ün Nur Heykelleri risalesi üzerine XVI. yüzyılda yazılan iki şerh karşılaştırılmıştır. Bunlar, Celaleddin ed-Devvani'nin Şevakilü'l-Hur fi Şerhi Heyakili'n-Nur adlı eseri ile bu esere Gıyaseddin Mansur Şirazi'nin yazmış olduğu İşraku Heyakili'n-Nur li Keşfi Zulumati Şevakili'l-Ğurur adlı reddiyesidir. Aynı dönemde yaşamış olan bu iki düşünürün fikirleri, birbiriyle uyuşmamaktadır. Aralarındaki fikir ayrılığı aynı eser üzerine yazdıkları şerhte kendini daha net göstermektedir. Bu bağlamda çalışmanın amacı İşraki felsefenin bir nevi iki farklı yansıması olan bu şerhlerin İşrak felsefesinin kavramları başta olmak üzere, Sühreverdi'nin düşüncelerini nasıl anladıklarını tespit etmek ve aralarındaki farkları, ortak yönleri ve tartışmaları belirlemektir. Felsefi konu ve cümleler dışarıda bırakılarak sadece Nur Heykelleri'nin ismindeki kavramlar bağlamında çalışmanın yöntem ve içeriği hakkında şunları söyleyebiliriz. 'Nur' ve 'heykel' kelimelerine Sühreverdi'nin yüklediği anlam ile bu anlamdan yola çıkarak şarihlerin yaptıkları yorumlar birbirlerinden farklıdır. 'Nur' kavramı Sühreverdi'de varlıkta tanımlanmaya muhtaç olmayan apaçık şeydir. Var olan şeyler ya hakikati bakımından nur olur ya da nur olmaz. Hakikati bakımından nur olanlar ya soyut nurdur ya da arız nurdur. Hakikati bakımından nur olmayan şeyler de ya karanlık cevher ya karanlık heyet ya da bu ikisinden oluşan cisim olur. Nur Heykelleri ismindeki 'nur' bizatihi mutlak olarak hakikati nur olanları kapsarken 'heykel' o nurların yansıması, sureti olup hakikati nur olmayan karanlık varlıklara işaret eder. Nuru Sühreverdi Nur Heykelleri'nde sık sık kullanır ve iki şarih onun neredeyse her kullanımına farklı bir anlam verir. Ancak genel olarak Devvani Nur Heykelleri'nde Sühreverdi'nin nurdan kastının ilim olduğunu, Gıyaseddin Mansur ise ibadet ve ışık olduğunu düşünmektedirler. Yine 'heykel' kavramına Devvani suret anlamını verirken, Mansur onu bedene hamletmektedir. İki şerh sadece kavramları değil aynı zamanda önemli felsefi konular hakkında açıklamaları da ihtiva etmektedir. Bundan başka İşraku Heyakili'n-Nur, Mansur'un bakış açısına göre Devvani'nin eserinin eksik ve yanlış yanlarını ortaya koymaktadır. Mansur'un Devvani'yi eleştirdiği noktalara baktığımızda o bazen çok ayrıntı ve felsefe haricindeki konularda eleştiriler yapmış bazen de Devvani'nin konuyu tam açıklığa kavuşturamadığını belirterek duruma müdahale etmiştir.
Branş öğretmenlerinin felsefi yaklaşımlarına dönük bir inceleme

Bu çalısmada Ardahan ilinden seçilen bes ortaögretim kurumunda uygulanan anket sonuçlarına göre ögretmenlerin egitime iliskin felsefi yaklasımları ölçülmeye çalısılmıstır. Anket sadece ögretmenlere uygulanmıs, ögrencilerin bireysel görüsleri de alınmıstır. Anket bes felsefi yaklasıma iliskin toplam kırk sorudan olusmaktadır. Bu felsefiyaklasımlar: daimicilik, idealizm, realizm, deneycilik ve varolusçuluktur. Anket içerisinde her bir yaklasıma iliskin sekiz önerme bulunmaktadır ve bu önermeler ögretmenler tarafından birden bese kadar puanlanmıstır. Anket iki sekilde degerlendirilmistir. Birinci durumda belirlenen bes kritere göre ögretmen yaklasımları ölçülmeye çalısılmıs, ikinci durumda da yukarıdaki felsefiyaklasımlara iliskin genel bulgular ortaya konmaya çalısılmıstır. Birinci durumda belirlenen bes kriter söyledir:- Felsefi tercihleri ayırt etmede yetersiz ögretmenler- Felsefi tercihlerinde katı tutum benimseyen ögretmenler- Birden fazla felsefi tercihi benimseyen ögretmenler- Felsefi tercihlerinde kararsız veya aykırı olan ögretmenler- Seçmeci felsefeyi benimseyen ya da kendine özgü bir felsefe gelistiren ögretmenlerAnketten elde edilen sonuçlara göre bu kriterlere iliskin çizgi grafikleri olusturulmus ve ögretmenlerin çizgi grafiklerine iliskin örnekler tez içerisinde sunulmustur. Daha sonra elde edilen sonuçların genel yüzdelik dilimleri olusturulmustur. Kırk üç ögretmene uygulanan anketin sonucunda elde edilen yüzdelik dilimler ve ögretmenlerin sayısal dagılımı söyledir:- Felsefi tercihleri ayırt etmede yetersiz ögretmenler: 9 kisi, yüzdelik dilim %21- Felsefi tercihlerinde katı tutum benimseyen ögretmenler: 10 kisi, yüzdelik dilim %23- Birden fazla felsefi tercihi benimseyen ögretmenler : 11 kisi, yüzdelik dilim%25- Felsefi tercihinde kararsız veya aykırı olan ögretmenler: 8 kisi, yüzdelik dilimi % 19- Seçmeci felsefeyi benimseyen ya da kendine özgü bir felsefe gelistiren ögretmenler: 5 kisi, yüzdelik dilimi % 12 Degerlendirmenin ikinci bölümünde ise ögretmenlerin anketlere verdigi degerlerin felsefiyaklasımlar bazında tabloları olusturulmus ve her önermeye verilen puan degerleri, bupuanları veren ögretmenlerin sayıları ve aritmetik ortalamalar hesaplanmıstır. Daha sonra da her felsefi yaklasıma iliskin genel toplamlar ve ortalama degerler ortaya konmaya çalısılmıstır. Buna göre ögretmenlerin felsefi yaklasımlara verdigi degerlerin aritmetik ortalamaları söyledir: daimicilik 3 .86, idealizm 3 .48, realizm 4 .03, deneycilik 3 .76, varolusçuluk 3 .07. Degerlere bakıldıgında ögretmenlerin realist ilkeleri en fazla, varolusçu ilkeleri en düsük düzeyde benimsedikleri söylenebilir.
İbn Sİna, Gazzalİ ve İbn Rüşd'de eskatoloji

Nefsin mahiyeti, ölüm ve ölüm ötesi konusu öteden beri, uur ta yan her insanyakndan ilgilendirmi tir. Bu aç dan konu ilahi ve be eri dinlerden felsefi dü üncelere ve bilimsel çal malara kadar uzanan yelpazede tart lm tr. Bu çal mada slam dü ünce tarihinin en önde gelen simalarndan bn Sina, Gazzali ve bn Rü d'ün konuya bak lar ele alnm tr. Tehafüt tart malarnn yirminci meselesi olan ahiret ve dirili meselesi, ahiret hayatnn nasllproblemi ad geçen dü ünürlerinmetinlerinden hareketle incelenmeye çal lm tr. Adgeçen dü ünürler nefsi, ölümsüz bir cevher olarak görüp nefs teorisinden hareketle ahiret hayatntemellendirmeye çal rlar. Dü ünürlerimize göre insan, aklyla bazçkarmlar yapsa da metafizik bir alem olan öte dünya hakk nda en salklbilgiyi vahyinvereceinde ittifak ederler. <u kadar var ki, nebinin getirdii dini metinleri yorumlamanoktasnda kendi aralarnda ihtilaf söz konusudur. Bu aç dan bn Sina, ölüm ötesi dünyannher insan ferdi için ruhani bir ekilde olacansöylerken Gazzali ve bn Rü d ölümsüz olannefse, kozmik kyamet sonrasyeniden dirili le birlikte, öteki dünyaya özgü yeni bir bedenverileceini belirtirler. Böylece ahiretin varlnkabul etmede hemfikir olan dü ünürlerimizonun nasllkonusunda ihtilaf ederler. Bu dünya yannda özellikle ahiret hayatndamutluluu temin noktasnda her üç dü ünür, nazari ve ameli erdemlerin edimi hususunda nefs teorisi üzerinden bir ahlak dü üncesi kurarlar. Buna göre hikmet, ecaat ve iffetinbirle iminden olu an 'altn orta' denilen adalet üzerine kurulu bir ya am pratii söz konusudur. Dü ünürlerimiz, toplum içinde ya ayan insann, ahlak ve adaleti kabul veuygulamasaçsndan ahiret hayatnn önemine dikkat çekerler
Egocentrism and violence: A critic democratic peace theory

Bu tezin amacı Fransız filozof Emmanuel Levinas'ın benmerkezcilik ve şiddet üzerine düşüncelerini temel alarak demokratik barış teorisinin hem teorik hem de pratik bağlamda şiddet içerdiğini göstermektir. Demokratik barış teorisinin savunucularına göre demokratik devletler kendi aralarındaki iMşkikilerinde barışçıl olsalar da diğer tür rejimlere sahip devletlerle ilişkileri aynı şekilde barışçıl değildir. Bundan dolayı bu teorinin savunucuları demokrasinin yaygınlaştınimasını dünya barışı için temel olarak görürler. Demokratik barış teorisinin bu saydığımız temel argümanları açık olmayan benmerkezci ve şiddet temelli eğilimler içerir. Öncelikle, demokratik barış teorisi demokratik yönetim biçimini herkes için bir ideal olarak sunması yoluyla 'aynı'nın üstünlüğünü temsil eder. Çünkü demokratik barş teorisinde kendini bütün anlamın merkezine yerleştiren ego'nun narsizmi söz konusudur
Hannah Arendt'te şiddet ve şiddetin kaynağı

Bu çalışma, felsefe alanında; Hannah Arendt'in şiddete bakış açısını temele alarak şiddetin kaynağını ve niçin olmaması gerekliliğini belirlemeye çalışan bir incelemedir. Çalışmanın amacı şiddetin içinde yaşadığımız yüzyıldaki tahripkarlığını geçmişşten hareketle gerçekleştirdiğini göstermek ve şiddetin nasıl betaraf edileceğine ilişkin çözüm aramaktır. Bu amaçla, çalışmanın birinci bölümünde Hannah Arendt'in felsefi görüşünün temelini oluşturduğuna inandığımız; üç tür, insani etkinlik olan, 'emek', 'iş', ve 'eylem'i içeren 'Vita Activa' kavramı tarihsel gelişimi göz önünde bulundurularak, ele alınmaktadır. I İkinci bölümde, Hannah Arendt'in önemle üzerinde durduğu, 'Private' alan ve 'Public' alanı ayrımından hareketle; özel alan ele alınarak bu alana ilişkin belirlemeler gezden geçirilmektedir. Ayrıca özel alana ait en önemli ilişkilerden biri olan 'Dostluk' ilişkisine de yer verilmektedir. Üçüncü bölüm, kamu alanına ayrılmakta;, ve bu alan içine dahil edilen özgürlük ve vatandaşlık problemleri değerlendirilmektedir. Dördüncü bölüm ise; yukarıda belirtilen üç bölümdeki ele alınan görüşler doğrultusunda şiddetin yerini belirlemeye ayrılmaktadır. Böylece Hannah Arendt'e göre; insani bir eylem olarak görülen şiddetin; yine ona göre kamu alanındaki tezahürü ve nasıl politika dışına çıkarılabileceği gösterilmektedir. Ayrıca, şiddet kavramını daha açık kılabilmek için ele alınan zor, kuvvet, otorite ve iktidardan farkını ortaya koyan ayrımlara da yer verilmektedir. Çalışmanın sonuç bölümünde, Arendt'in görüşlerinin genel bir değerlendirilmesi yapıldıktan sonra; kamu ve özel alan arasındaki ayrımın nedenleri eleştirilerek şiddetin sadece kamu alanından dışarı çıkarılmasının yeterli bir çözüm olamayacağı sonucuna varılmaktadır.
Gazali ve Henri Bergson felsefesinde sezgi

Bu çalışmada İslam düşüncesinde bir sufi, bir kelamcı, bir mantıkçı ve aynı zamanda önemli bir felsefe tenkitçisi olan Gazali ile Çağdaş Fransız filozofu Henri Bergson'un sezgi konusundaki fikirleri Gazali'de ilahi çerçevede, Henri Bergson'da metafiziksel boyutta anlaşılır hale getirilmeye çalışılmaktadır. Gazali tüm konuları ele alış tarzında olduğu gibi, sistemciliğini ve orijinalliğini sezgi konusunu ele alışıyla da göstermiştir. Gazali sezgi metodunu çok çeşitli boyutlarıyla açıklamış; sezginin tanım ve izahından, tasavvuf ve bilgi de sezginin önemine değin Tanrısal boyutta dikkat çekmiştir. Çağdaş Fransız filozofu Henri Bergson ise felsefesinin çıkış noktası olan sezgi metodunun 'yaşam' ve 'süre' konusu içerinde nasıl ele almış ve bu düşünceyi bilimsel bilgiyi de de bir kenara atmadan yaşam felsefesinde metafiziksel boyutta anlaşılır hale getirmeyi hedeflemiştir. Bu hedef ekseninde, sezgi metodunun anlaşılması için Henri Bergson'un bilim-metafizik, zaman-süre, zeka-sezgi ve madde- yaşam düalitelerinden hareket edilmiştir. Bu tezin amacı, sezgi konusunu, genel hatlarıyla ele alıp, düşüncelerini incelediğimiz Gazali ve Henri Bergson'un bu konu içindeki yerlerini belirlemek ve her iki filozofun da fikri etkilerini ortaya çıkarmaktır. Her iki önemli filozofun da tüm düşünceleri bu konular çerçevesinde ele alınmış ve sezginin kapsayıcılığı noktasında önemine vurgu yapılmıştır. Bu çalışmada, bilimin, zekanın, aklın, deneyin, maddi hayat üzerinde başarılar elde edebileceği ancak değeri ve sınırı bakımından yaşam söz konusu olduğunda tek başlarına yeterli olamayacağı, bu noktada da hayatı anlamak için metod olarak sezginin de esas alınması gerektiği sonucuna ulaşılmıştır. Bu konuya özellikle İslam ve Batı karşılaştırılması odaklı, felsefi ve teolojik boyutlu yaklaşılmaya çalışılmıştır. Bu yönüyle çalışma daha çok sezgi konusunun bir sentezi niteliği taşımaktadır.
Who are the political friends? Homonoia and political friendship in Aristotle's political thinking

Siyasi arkadaşlık kavramı Aristoteles'in siyaset felsefesinde oldukça önemli bir yer tutmaktadır. Aristoteles'in şehir devletinde yaşayan vatandaşlar arasında belli bir dostluk ilişkisi olarak tanımladığı siyasi arkadaşlık, onun nazarında düzgün işleyen bir devletin ayrılmaz bir bileşenidir. Ben bu tezde, Aristoteles'in siyaset ve arkadaşlık kuramları içinde siyasi arkadaşlığın doğru konumunu tespit ederek kavramının kapsamlı bir analizini sunmayı amaçladım. Birinci kısımda, Aristoteles'in siyasi görüşünde eudaimonia, ortak iyi ve siyasi adalet kavramlarını ve bu kavramların siyasi arkadaşlıkla olan çift taraflı ilişkilerini inceledim. Bu dört kavramın birbirlerini karşılıklı olarak etkilediklerini ve sağlıklı bir siyasi örgütlenmenin temel yapısını oluşturduklarını tartıştım. İkinci kısımda Aristoteles'in arkadaşlık kuramında öne çıkan arkadaşlık türlerinin özelliklerini inceleyerek siyasi arkadaşlığın bu türler arasındaki yerini araştırdım. Bu araştırma sonucu, siyasi arkadaşlığın, kişinin kendi anlık çıkarlarıyla çelişse bile ortak iyi için eylemde bulunma erdemini gerektirdiği, dolayısıyla yalnızca bir çıkar arkadaşlığı olarak görülemeyeceği sonucuna vardım. Son olarak, vatandaşların arasında arkadaşlık ilişkisinin sürdürülebilmesi için toplumda sağlanması gereken koşulları tartıştım.