turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Bağımsızlaşma sürecinde Latin Amerika'da miliyetçilik

19. yüzyıl bir yandan sömürgeciliği zirveye çıktığı ve tüm dünyaya yayıldığı dönem olmuşken, diğer yandan da ilk sömürgecilik karşıtı ve bağımsızlıkçı hareketlerin ortaya çıktığı tarihsel periyot olmuştur. Yüzyılın başından itibaren Napolyon Savaşları Avrupa'da yeni bir düzenin kurulmasının önünü açarken Latin Amerika tarihi için de bir kırılma noktası yaratmıştır. 19. yüzyılın başında İspanya Napolyon ordularının işgaliyle dağılırken, Latin Amerika'da bağımsızlıkçı, milliyetçi hareketlerin kendilerine çıkış yolu bulabilmelerini sağlamışlardır. Ancak, bu milliyetçi hareketler 1808'de birdenbire ortaya çıkmamıştır. İspanyol sömürgeciliğinin yarattığı ekonomik, toplumsal ve siyasal yapı Latin Amerika'da ekonomik olarak güçlü ancak siyasal anlamda zayıf bir grubun oluşmasma neden olmuştur. Siyasal, sosyal ve ekonomik anlamda ikincilleştirilmiş gruplar olan crzo/Zo'lar 16. Yüzyılın başından itibaren anakaradan farklı bir kimlik inşa etme çabasına girmiştir. Bu çerçevede gelişen criollo kolektif kimliği, kolon milliyetçiliğinin en erken örneklerinden birisi olan Latin Amerika'daki criollo milliyetçiliğin temellerini atmıştır. Bu temel üzerine yapılanan 19. yüzyıl bağımsızlık hareketinin öncülüğünü cr/o//o'lar yapmış olmasına rağmen halktan da önemli destek gelmiştir. Kıtanın coğrafi yapısı ve sömürge örgütlenme modelinin kimlik biçimlenmesi üzerindeki etkileri savaş sonrası düzene de yansımıştır. Koloni döneminde zaten coğrafi uzaklık, ortak pazar yokluğu ve iletişim yetersizliği nedeniyle kıta çapında bütünsel ve kapsayıcı bir kimlik gelişmemesine ek olarak savaşların farklı merkezlerden yürütülmesi ve kimliklerin asıl olarak savaşlar sırasında inşa edilmesi, 167 Latin Amerika'da bağımsızlığın kazanılmasından sonra birçok yeni devletin kurulmasına neden olmuştur.
The modernization policies of Atatürk and Reza Shah: A Comperative content analysis

ÖZ Çakmak, Ebru Yüksek Lisans, Uluslararası İlişkiler Bölümü Tez Yöneticisi: Doç. Dr. ihsan Dağı 2002, 193 sayfa Bu çalışma, Atatürk ve Rıza Şah gibi iki karizmatik liderin, sistemi yeniden inşa ederek Batılı anlamda bir ulus-devlet yaratma hedeflerinin nasıl farklı sonuçlara yol açtığı sorusuna cevap aramaktadır. Bu amaçla, ilk olarak, Osmanlı İmparatorluğu ve Kaçar Hanedanlığı döneminde de yaşanan modernleşme yönündeki hareketler ve 18. yy. sonlarında her iki imparatorluğun politik ve ekonomik yapılanması değerlendirilerek, Atatürk ve Rıza Şah dönemleri öncesinde oluşturulan gelişmeler ortaya konmaya çalışılmıştır. İki liderin sahneye çıkması sonrasında, Türkiye ve İran'ın iç ve dış bağımsızlıklarını kazanmaları ve iki ülke liderinin modernleşme çizgileri neden-sonuç ilişkisi çerçevesinde incelenmiştir. Her iki Ortadoğu ülkesinin Batılılaşma hedefi ve bu amaçla Rıza Şah'ın Atatürk'ün izlediği yolu model alması her iki ülkede aynı şekilde sonuçlanmamıştır. Burada Sünni-Şii toplumda yapılanmasının etkileri olduğu ve toplumsal reaksiyon doğrultusunda İran'da Cumhuriyet rejiminden feragat edilerek daha çok ekonomik ve kültürel alanlarda modernleşme hedefinin gerçekleştirilebildiği gözlenmiştir. Rıza Şah İran'ı, sistemde kökten değişiklik yapılmadan devrim niteliğinde politikalar izleyen Atatürk'ün hedeflediği muasır medeniyet seviyesine ulaşamadığı gibi olası laik bir rejim tehlikesine karşı mollaların uyanmasına ve örgütlenmelerine neden olmuştur ki bu İran'da İslam Devrimi'ne giden yolda önemli bir aşamadır. vi
Bir uluslararası ilişkiler miti olarak devletlerin egemen eşitliği

Bu tez 'devletlerin egemen eşitliği' ilkesinin teorik muhtevası ile uluslararası pratiğinin uyuşmadığını iddia etmekte ve bu nedenle 'devletlerin egemen eşitliği' ilkesini bir 'Uluslararası İlişkiler Miti' olarak değerlendirmektedir. Devletlerin egemen eşitliği ilkesi gerek uluslararası hukukun gerekse BM sisteminin temel ilkelerinden birisidir ve devletlerin uluslararası hukuk karşısında, uluslararası hak ve yükümlülüklerde, uluslararası örgütlerin karar alma süreçlerinde eşit olduklarını ifade etmektedir. Aynı zamanda, egemen eşitlik ilkesi devlet egemenliğinin doğal bir sonucudur ve devletlerin iç işlerine karışılmayacağı, dış ilişkilerinde ise bağımsız oldukları anlamına gelmektedir. Ancak uluslararası politikada büyük güçler/devletler, çoğu zaman, görece zayıf devletlerin iç işlerine karışmakta, uluslararası örgütlerin karar alma süreçlerinde belirleyici olmakta, uluslararası hukuk kurallarını ihlal etmektedirler. Dolayısıyla egemen eşitlik ilkesi uluslararası politikada ihlal edilmektedir. Ayrıca bu tez Uluslararası İlişkiler disiplininde egemenlik ve siyasi mit ile ilgili yanlış anlaşılmalara da değinmektedir. Egemen eşitliğin türediği kavram olan egemenliğin manasının doğru tespit edilmesi, siyasi mitin kapsamının belirlenmesi egemen eşitlik ilkesini daha doğru analiz etmeye imkan tanıyacaktır.
Avrupa Birliği'nde bölgesel politikalar ve Türkiye'nin uyum sorunları

Avrupa Birliği'nin kurucu antlaşmalarında belirtildiği üzere, üye ülkeler arasındaki bölgesel farklılıkların azaltılması temel amaçlardan biridir. Bölgesel farklılıkların giderilmesine yönelik olarak AB Bölgesel Politikası geliştirilmiştir. Bölgesel politika yıllar içinde reforma tabi tutulmuş ve 2008 yılı krizi sonucunda oluşturulan 2020 Stratejisi kapsamında 'Akılcı Büyüme' odaklı hale getirilmiştir. Türkiye'de, bölgesel farklılıkların giderilmesi çalışmalarına 1963 I. kalkınma planı ile başlanmış, fakat merkezi kararların bölgesel yapıdan farklı olmasından dolayı başarılı olunamamıştır. Türkiye'nin AB'ye adaylık sürecinin başlamasıyla birlikte, bölgesel politika konusunda uyum çalışmaları hızlanmıştır. AB İlerleme Raporlarına göre 2009 yılına kadar sınırlı bir ilerleme kaydedilmiştir. Yapılan çalışmaları genelde yasal düzenlemeler olup, bölgesel gelişmeye etki edecek atılım sağlanamamıştır. 2010 yılında kalkınma ajanslarının kurulması ile bölgesel projeler yerel düzeyde hazırlanmaya başlanmış, bölgesel kalkınma planları hazırlanmış ve merkezin projeler üzerindeki yetkisi azaltılması amaçlanmıştır. Türkiye'nin bölgesel gelişme konusunda yaptığı uyum çalışmaları her ne kadar yasal mevzuat üzerinde uyumlu gözükse de, AB 2020 stratejisi kapsamındaki bölgesel gelişme hedeflerinden uzaktır. Bölgesel projelerin ve bölgesel kurumların etkinliğinin ölçülememesi, bölgesel farklılıkların azaltılması konusunda Türkiye'nin hangi noktada olduğu ile ilgili belirsizlik yaratmaktadır. Bölgesel politika yürütücülerinin, yerel düzeyde sadece mali bir araç olarak faaliyet göstermesi ve aktardığı fonları denetleyememesi, aynı zamanda politika üretme ve yürütme konusunda merkez ekseninden çıkamaması, etkin bölgesel gelişme politikalarını engellemektedir. Uyumun sağlanabilmesi amacı ile, uyum performansına ait hedef göstergelerinin objektif olarak hazırlanması ve takip edilmesi gereklidir. Ayrıca, AB tarafından hibe olarak verilen mali yardımlar ile bölgesel politikanın finanse edilmeye çalışılması gerçekçi değildir. Olası AB üyeliği sonrasında bölgesel bütçe dağılımının oldukça etkileneceği ve AB tarafından buna karşı bir önlem alınacağı çok açıktır. Bu sebepten dolayı Türkiye'nin sabit sermaye yatırımlarına ihtiyacı vardır ve bu yatırımların bölgesel farklılıkların yüksek olduğu bölgelere yatırımcı çekilerek yapılması ve Ar-Ge ve teknoloji yoğun sektörlere yönelik olması katma değer üzerinde olumlu etki yapacaktır. Bölgesel politika konusunda sorumlu olarak kurumların idari kapasitelerinin kuvvetlendirilmesi ile fonların bölgesel politika konusunda kullanımı konusunda verimlilik artışı sağlanacaktır. Kalkınma ajanslarının merkezi yönetimden bağımsız olarak üretecekleri bölgesel politikaların daha etkin olacağı gayet açıktır.
Yapısal uyum programları çerçevesinde Afrika ülkeleri-IMF ilişkileri

1929 ekonomi krizi, İkinci Dünya Savaşı'nın nedenleri arasındadır. Bu nedenle, İkinci Dünya Savaşı bitirmeden önce, 1944' te, ABD ve müttefiklerinin yeni bir temel küresel ekonomiyi üzerinde yeniden inşa etmek istemiştir. Bunun için Küresel güvenlik kontrolü ve düzenlenme ekonomi organları kurulmuştur. Uluslararası Para Fonu 1944 yılında kurulmuş ve şimdiye Kadar 188 ülke üye içindedir. İMF'nin Ana misyonu olan bir ülke finansal krizi olduğu zaman yardım edilmiştir. İMF, mali kriz içindeki üye ülkelere, devlet idaresinin bütçe açığı ve ödemeler dengesi açığı oluştuğunda kredi sağlamaktadır. IMF'nin ana rolü orta ve kısa vadeli krizlerde üye ülkelere yardım etmektir. Bu kurum, Dünya Bankası ile birlikte, büyük ekonomik zorluklardan etkilenen ülkelerin krizden çıkmaları için bir 'yapısall uyum programı' adı verilen bir ekonomik reform programı politikası belirlemiştir. Yapısal Uyum Programı, Afrika kıtasının ekonomisine, ne sosyal ne politik alanda çözüm sunmamıştır. Özellikle sağlık, eğitim, finans, iş, ekonomik büyüme başta olmak üzere tüm alanlarda yoksulluk oranı izah edilemez bir durum haline gelmiştir. Kısa vadedeki tüm bu ekonomik istikrarsızlar, uzun vadede tümüyle düzensiz hale gelir.
Türk-Yunan ilişkileri ekseninde Türkiyeli Rumlar ve 1964 Kıbrıs krizi bağlamında Türk basınının Rumlara bakışı

Türkiye'nin Rum azınlığı demografik olarak tükenme aşamasına gelmiştir. Anadolu ve Trakya'daki varlığını yüzyıllarca sürdüren bu etnik grubun yok oluşa sürüklenmesi, son iki yüzyılda yaşanan gelişmelerin sonucudur. Yunan devletinin doğuşu ve Türk ulusçuluğunun yükselişi, genel anlamda Türk-Yunan çatışması olarak adlandırılabileceğimiz milliyetçi rekabeti doğurmuştur. Doğu Trakya ve Anadolu'da yaşayan Rumların yurtlarını terk etmesiyle sonuçlanan bu çatışma, 20. yüzyıl ortasında Kıbrıs'ta tekrar yaşanmaya başlanmıştır. Kıbrıs'taki çatışmanın etkisini hisseden gruplardan birisi de Türkiye'de yaşayan Rumlar olmuştur. Mübadele Sözleşmesi çerçevesince Türkiye Cumhuriyeti sınırları içerisinde kalmasına izin verilen Rumlar, Türk-Yunan ilişkilerindeki dalgalanmalardan doğrudan etkilenmenin yanı sıra çatışmalı geçmişşin ağırlığını da üzerlerinde hissetmiştir. Türkiyeli Rumların, Türk devleti ve Türk toplumuyla ilişkisi bu iki etken tarafından belirlenmiştir. Özellikle Kıbrıs Sorunu'nun ortaya çıkışıyla Türk kamuoyundaki Rum algısı, güncel gelişmeler ve geçmişş dönemin hatıralarıyla tekrar şekillenmiştir. Bu algıyı, 1964 yılındaki Kıbrıs Krizi sırasında yayınlanan gazete yazılarında gözlemlemek mümkündür. Bu çalışma, Türk-Yunan ilişkilerinin genel seyrine bağlı olarak Türkiyeli Rumların durumunu ve Kıbrıs Krizi'yle bağlantılı olarak Türk basınında Rumlara bakışı incelemektedir.
Iran's foreign policy towards its allies: 'Axis of resistance'

Bu çalışma, İslam Devrimi sonrası İran'ın Ortadoğu politikalarının batı emperyalizmine karşı 'direniş' kavramı çerçevesinde incelenmesini amaçlamaktadır. Bu çerçevede; ilk çağlardan günümüze değin, gerek dünya gerekse Ortadoğu siyasetinde direnişin kökenleri analiz edilerek bu kavramın bölge siyasi tarihinde geçirdiği evreler saptanacaktır. Yine 1979 tarihinde gerçekleşen İran İslam Devriminin, İslami direniş hareketi bağlamında ele alınması düşünülmektedir. Aynı doğrultuda İran dış politikasında direniş kavramının, devrim ihracı politikaları ile birleşmesi sonucunda nasıl 'direniş ekseni' söylemine dönüştüğü irdelenecektir. Bu çalışmada, son dönemlerde Ortadoğu'da artan İran etkisini açıklamada 'mezhepsel yayılmacılık', 'Şii Hilali' ve 'İran'ın jeopolitik ihtirasları' bağlamında ele alınmasının yetersiz kaldığı savunulmaktadır. Ayrıca 'direniş ekseni' söyleminin, bu eksene dahil olan ve batılı emperyalist politikaların bölgesel etkisinden korunmasını hedefleyen Suriye gibi ülkeler ile HAMAS ve Hizbullah gibi gruplar üzerindeki etkisinin araştırılması amaçlanmaktadır. Yine bu çalışmada, bölge siyasi tarihinin direniş ekseni bağlamında son bir tahlilinin yapılması hedeflenmektedir.
Kitlesel akın durumunda geçici koruma rejimi ve asgari muamele standardı

Bu çalışmanın konusunu 'kitlesel akın durumunda geçici koruma rejimi ve asgari muamele standardı' oluşturmaktadır. Çalışmanın amacı, kitlesel akın durumunda, sığınmacılara sığındığı devletin, mutlaka hukuki bir statü ve bu statüye bağlı temel hakları sağlamak zorunda olduğunu göstermektir. Çalışmanın ilk kısmında, kitlesel akın durumunda uluslararası korumanın tarihsel gelişimi ve bu gelişimde bir dönüm noktası olan Mültecilerin Hukuki Durumuna Dair Cenevre Sözleşmesi üzerinde durulmuştur. Bu Sözleşmenin günümüzde önemini korumakla birlikte, uluslararası koruma ihtiyacını karşılamakta yetersiz kaldığı görülmektedir. Sözleşmedeki dar mülteci tanımı nedeniyle, iç savaş, silahlı çatışma, ağır insan hakkı ihlalleri vb. durumlardan kaçan kişiler koruma dışında kalmaktadır. Sözleşmenin uluslararası koruma sağlamaktaki yetersizliği kitlesel mülteci krizlerinde net bir şekilde ortaya çıkmıştır. Devletler, bu krizlere yönelik acil durum müdahalesi ve pragmatik bir çözüm olarak ad hoc temelli geçici koruma uygulamalarını tercih etmişlerdir. Cenevre Sözleşmesi mültecisi niteliğini taşıyan ve/veya taşımayanların oluşturduğu bir kitlesel akın durumunda geçici koruma işlevsel olabilir. Çünkü hem büyük bir akın karşısında, ilk aşamada, Sözleşmeyi uygulamak zordur; hem de Sözleşme dışında kalanlar için geçici de olsa korumanın sağlanması mümkündür. Ancak devletlerin geçici korumayı Cenevre Sözleşmesinin yerine uygulama eğilimleri ve geçici koruma rejimini resmileştirmekten kaçınmaları Sözleşmenin sağladığı koruma mekanizmasını zayıflatma riski taşımaktadır. Bu nedenle geçici koruma ile Cenevre Sözleşmesindeki ilişki açıklanmış ve geçici korumanın Cenevre Sözleşmesinin sağladığı korumanın yerine ikame edilemeyeceği vurgulanmıştır. Geçici koruma ancak Cenevre Sözleşmesinden sapmanın mümkün olduğu durumlarda ve gerekli koşullarda Sözleşmenin yerine uygulanabilir. Bununla beraber her halükarda geçici koruma kapsamındaki herkese sağlanması gereken asgari bir muamele standardı mevcuttur. Çalışmanın ikinci kısmında, Türkiye Cumhuriyeti'nin başta Anayasası olmak üzere mevzuatı gereği, birinci kısımda değinilen asgari muamele standardı içerisindeki hakları sağlamak zorunda olduğu açıklanmaktadır. Bunun için öncelikle Türk mülteci hukukunun gelişimi ve yabancıların haklarına ilişkin 1982 Anayasasındaki mevcut düzenlemeler incelenmiş, ardından asgari muamele standardı içerisindeki çeşitli haklar tek tek ele alınmıştır.
2000-2010 Türkiye?Suriye ekonomik ve ticari ilişkileri

Türkiye'nin en uzun sınır komşusu 877 km ile Suriye'dir. Suriye'nin Rusya yanlısı politikaları, Türkiye'nin batı yanlısı politikaları nedeniyle, iki ülke ilişkileri istenilen seviyeye ulaşamamıştır. Suriye'nin 1990'dan sonra serbest piyasa ekonomisine geçiş yapmasından sonra, iki ülkenin ekonomik ilişkileri gelişmeye başlamıştır. Beşşar Esad'ın iktidara gelmesiyle, iki ülkenin ekonomik ilişkileri 2000- 2010 yılları arasında en üst seviyeye çıkmıştır. İki ülke değişen dünya düzeni ve koşulları nedeniyle, 2000- 2010 yıllarında aralarındaki su sorunu, Hatay sorunu, terör sorununu çözmeye çalışmışlardır. Tarihten gelen dini ve kültürel bağlar, iki ülke arasındaki ekonomik ve ticari durumu canlandırmıştır.
Türkiye'nin AK Parti dönemi Filistin ve Hamas politikası

Türkiye Soğuk Savaş boyunca Batı bloğuna bağımlıydı. Bu süreç içinde milli güvenlik kaygıları nedeniyle pasif ve içe dönük bir politika izledi. Çevresindeki sorunlar, çatışmalar ve siyasi gerilimler karşısında içinde bulunduğu blok ile birlikte hareket etti. 2002 yılında Ak Partinin iktidar olmasıyla Türk dış politikasında önemli bir dönüşüm yaşandı. Türkiye, yaşadığı bu değişim sonucu Ortadoğu ülkeleri ve Batı'yla olan ilişkilerini yeniden düzenledi. İzlediği çok boyutlu ve aktif dış politika ile komşuları ile iyi ilişkiler içinde olmaya gayret gösterdi. Komşularla sıfır sorun politikası hedefiyle uyumlu olarak, bölgede yaşanan anlaşmazlıkların giderilmesi hususunda aktif rol oynamaya çalıştı. Çok boyutlu ve çok taraflı bölgesel ilişkiler çerçevesinde bir dış politika yürüten Türkiye, Ortadoğu'nun başlıca meselesi olan İsrail-Filistin çatışmasının çözümü noktasında da girişimlerde bulundu. Denge politikası izleyerek taraflar arasında arabuluculuk rolünü üstlendi. Türkiye'nin genelde Ortadoğu, özelde Filistin meselesine yaklaşımı önemlidir. Çalışmanın esas konusu Ak Parti iktidarının Filistin meselesine bakış açısını anlamaya çalışmaktır. Çalışmayı Ak Parti dönemi ile sınırlı tutmamızın nedeni Türkiye'nin Ak parti iktidarıyla birlikte Filistin - İsrail meselesi ile daha yakından ilgilenmesidir. Ayrıca, çalışma içinde Türkiye'nin Filistin ve Hamas politikalarını etkileyen faktörler ele alınmaya çalışılacaktır. Özellikle Ak Parti döneminde Filistin ve Hamas politikasının nasıl şekillendiğine dikkat çekilecektir.
Global development of textile and apparel industry in the aftermath of agreement on textile and clothing (1995)

1995 yılında yürürlüğe giren Tekstil ve Hazır Giyim Antlaşması ile 20. yüzyılın ikinci yarısında gelişmiş ülkeler tarafından uygulanmaya başlayan tekstil ve hazır giyim endüstrisindeki kotaların kaldırılmasına karar verilmiştir. Böylece, sektördeki tüm kota uygulamaları, on yıllık bir zaman dilimi içerisinde kademeli olarak kaldırılacak ve 2005 yılı itibariyle tüm ürünlerin ticareti serbestleşmiş olacaktı. Bu sayede, gelişmekte olan ve az gelişmiş ülkeler, belli başlı pazarlara kolay geçiş hakkına sahip olacaklardı. Ne var ki; Çin'in 2001 yılında DTÖ'ye katılımı, bu varsayımda bir kırılıma sebep oldu. Bu tarihten itibaren Çin Halk Cumhuriyeti, gelişmiş ülke pazarlarında, diğer gelişmekte olan ve az gelişmiş ülkelerin aleyhine olacak şekilde, paylarını arttırdı. Bu dönemde en çok merak edilen konulardan biri 2005 öncesi dönemde tercihli ticaret yoluyla, gelişmiş ülke pazarlarına kotasız giriş kolaylığına sahip olan, gelişmekte olan ve az gelişmiş ülkelerin, Çin karşısında nasıl bir performans sergileyeceğiydi. Bu çalışmada, dünyanın en büyük tekstil ve hazır giyim pazarları olan, Avrupa Birliği ve Amerika Birleşik Devletleri'nde, bu ülkelerle tercihli ticaret anlaşmasına taraf olan gelişmekte olan ve az gelişmiş ülkelerin, Çin karşısında, nasıl bir performans sergilediği incelenmektedir.
11 Eylül sonrasında askeri alanda ABD hegemonyası ve Türkiye'nin rolü

Bu tezin amacı, Gramscian yaklaşım üzerinden ABD askeri hegemonyasının nasıl inşa edildiğini, 11 Eylül sonrasında nasıl sürdürüldüğünü göstermek ve ABD hegemonyasında Türkiye'nin yerini ve rolünü değerlendirmektir. Tezin temel varayımı: 11 Eylül'den sonra ABD hegemonyasında rızadan zora kayışı ifade eden askeri gücün ön plana çıkmasına rağmen ABD, ortak çıkarlara, kültüre ve değerlere vurgu yapan bir söylem kullanarak uluslararası kamuoyundan askeri müdahalelerine onay alıp kendi kültürel ve ahlaki liderliğini korumayı başarmış ve Türkiye, ABD hegemonyasının sürdürülmesine katkı yapmıştır. 11 Eylül'den hemen sonra ABD, 'Terör ile Savaş' hegemonik söylemini ileri sürmüş ve onun yayılması için çaba göstermiştir. Uluslararası güvenliğe ve barışa tehdit oluşturan terörizmin yok edilmesinin ve Ortadoğu'da istikrarın sağlanmasının gerekliliğini gündeme getiren ABD, bu ortak çıkarlar etrafında dünya kamuoyunu birleştirmeye çalışmıştır. Askeri güce başvururken de ABD, ortak yarar ve çıkar için bunu yaptığını ilan ederek uluslararası kamuoyunun desteğini almayı başarmıştır. Tezin teorik ve kavramsal çerçevesi ortaya konduktan sonra ABD hegemonyasının askeri, ekonomik ve kültürel unsurlardan oluşan üç ana dayanağı tartışılmış; ardından 11 Eylül olayları sonrasında ABD hegemonyasının nasıl işlediği ve hangi değişikliklere uğradığı incelenmiştir. Bu bağlamda ABD hegemonyasında rızadan zora kayışın örneği olarak ABD'nin Afganistan'a müdahalesi ve müdahale sonrası gelişmeler ele alınmıştır. Ondan sonra birbirlerine bağlı üç konu olan Türkiye'nin NATO'daki rolü, ABD'nin Afganistan'a müdahalesi sonrasında Afganistan'da yeniden yapılandırma sürecine katkısı ve bunlarla ilgili söylemler üzerinde tartışılmıştır. İncelemenin sonucunda 11 Eylül sonrası dönemde Türkiye, güvenlik, ortak çıkar, barış odaklı ABD ve NATO'nun söylemlerinin yayılışını sağlayarak NATO'ya karşı oluşturulabilecek muhalefeti ve ortaya çıkabilecek hegemonya karşıtı söylemleri engelleyerek ABD hegemonyasının sürdürülmesine katkıda bulunduğunu iddia edilmiştir.
Latin Amerika'da 2. Dünya Savaşı sonrası entegrasyon girişimlerinin karşılaştırmalı analizi

Bu çalışmanın konusunu Latin Amerika'daki bölgesel entegrasyon girişimleri oluşturmaktadır. Öncelikle bölgesel entegrasyon teorilerinin tanımı, içeriği ve gelişimi ele alınacaktır. Sonrasında ise Latin Amerika'da İkinci Dünya Savaşı sonrasında ortaya çıkan ve günümüze halen devam eden entegrasyon deneyimleri incelenecektir. Bu kapsamda LAFTA, ANDEAN, CACM, MERCOSUR, SICA, ALBA ve UNASUR girişimleri incelenecek entegrasyon girişimleridir. Bu entegrasyon girişimleri farklı dönemlerde ortaya çıkmış olması nedeniyle dönemsel özelliklerin entegrasyon girişimlerinde oluşturduğu farklar ve entegrasyon girişimlerinin kapsamlarından kaynaklı farklılıklar ve benzerlikler tartışılacak ve de neo-fonksiyonalist teorinin süreci açıklayıcı gücü sınanacaktır. Böylelikle günümüzde yaşanan entegrasyon süreçlerinde karşılaşılabilecek temel sorunlar tespit edilecektir.
Devlet ile yabancı yatırımcı arasındaki sözleşmelerde tahkim ve Irak örneği

Günümüzde uluslararası tahkim en parlak dönemini yaşıyor. Çünkü geçen dönemlere göre daha çok ve daha etkin bir şekilde anlaşmazlıkların çözümünde kullanılan en yaygın araç olmuştur. Tahkim sistemi devletlerin idari sözleşmelerinde bile yer almaya başlamıştır. Aynı bağlamda devletlerin Uluslararası İdari Sözleşmeler konusunda anlaşmazlıklar ortaya çıktığında devletlerin tahkime gitmeleri devletin iç idari yargı yetkilerini ihlal sayılmamaktadır. Aynı zamanda devletlerin tahkime gitmelerini önleyebilecek herhangi bir anayasal veya kanuni yasak da bulunmamaktadır. Irak mevzuatında da Uluslararası Ticari Tahkim konusu ile ilgili kanun bulunmamasına rağmen, (Irak 1965 tarihli Yatırım Uyuşmazlıklarının Çözümü hakkında Washington Sözleşmesine ve 1958 tarihli Hakem kararlarının Tanınması ve Uygulanması hususunda New York Sözleşmesine katılmamasına rağmen) Uluslararası Ticari Tahkime gitmeyi ve Irak'ta yabancı hükümlerin uygulanmasını kabul etmektedir. Irak, 1980 tarihli 45 sayılı Uygulama Kanunu'nu, 1928 tarihli 30 sayılı Irak'ta Yabancı Mahkeme Hükümlerinin Uygulanması Kanunu'nu ve 2006 tarihli 13 sayılı Yatırım Kanunu'nu da kabul etmiştir. Kısaca tahkim, tarafların kurduğu, uzmanlığını belirledikleri, anlaşmazlık çözümünde bilgi ve yeteneğe sahip özel bir adalet sistemidir.
Minority rights in Ukraine before and after the illegal annexation of Crimea by the Russian federation in 2014: The case of Crimean Tatars

Bu tez, Kırım'ın Rusya Federasyonu tarafından yasa dışı ilhakının Ukrayna'nın azınlık hakları politikaları üzerindeki etkisini, Kırım'ın yerli halklarından biri olan Kırım Tatarları örneğinde inceleyerek analiz etmektedir. Ukrayna'da 2013'te yaşanan AvroMeydan olayları, 2014'te Kırım'ın ilhak edilmesi ve Donbas'ta hala devam etmekte olan çatışmalar, azınlık hakları politikaları dahil olmak üzere ülke siyasetinde önemli değişiklere neden olmuştur. Bu süreç boyunca, ülkede güvenlik temelli bakış açışı yalnızca askeri alanda değil, aynı zamanda ulusal kimlikle ilgili olarak toplumsal alanda da benimsenmiştir. Ukrayna'nın ortak bir ulusal kimliği ve ülkenin toprak bütünlüğünü korumak için attığı adımlar, Ukrayna hükümeti ile Ukrayna'nın ulusal azınlıkları arasındaki ilişkiyi de etkilemiştir. Bu tezde, 2014 sonrası artan ulusal güvenlik kaygılarının Ukrayna'da azınlık hakları politikalarının güvenlikleştirilmesine yol açtığı ancak ülkedeki genel azınlık söylemlerinden farklı olarak Kırım Tatarlarına ilişkin devlet söyleminin Ukrayna devleti ile Kırım Tatarları arasındaki değişen ilişkiler sonucunda güvenliksizleştirildiği savunulmaktadır. Ayrıca, Kırım Tatarlarının, Kırım'ın ilhakı sonrasında Ukrayna'nın yerli halkı olarak tanınmasının, Ukrayna ile Kırım Tatarları arasındaki ilişkinin güvenliksizleştirilmesinin bir sonucu olarak ortaya çıktığı iddia edilmektedir.