turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Van bölgesi örneklerine göre OHAL sonrası 'köye dönüş' olgusunun sosyolojik değerlendirilmesi

Bu çalışmanın amacı. Türkiye'de 1984 yılında Doğu ve Güneydoğu Anadolu bölgesinde başlayan ayrılıkçı terör yüzünden, can güvenliği ve/veya güvenlik gerekçesiyle kentlere göç etmiş ve/veya ettirilmiş bölge halkı vatandaşların sorunlarının ve terör sonrası gündeme gelen/getirilen geri dönme eğilimlerinin sosyolojik açıdan Van örneğinde incelenmesidir. Bu çalışmada göçmen mahallelerinde yaşayan insanların. Van'da kaldıkları süre zarfında ne türden değişmelere maruz kaldıkları ve yaşadıkları sorunlara çözüm üretme yolları incelenmeye çalışılmıştır. Konu. tarihsel perspektif içinde uluslararası, ulusal ve bölgesel boyutlarıyla incelenmiş ve anket tekniği kullanılarak söz konusu mahallelerde yerleşik 212 hane halkı örneğinde geri dönüş eğilimleri ölçülmeye çalışılmıştır. Anket sonuçlarına göre, göçmenlerin köye dönüş eğilimlerinin sanıldığı kadar güçlü olmadığı, özellikle kadın ve genç nüfusun köye dönüşte isteksiz davrandığı, köye dönüşün, kendiliğinden bir köye dönüş talebinden ziyade, dönüşü teşvik için kullanılan kamu kaynaklarından faydalanma amacından kaynaklandığı tespit edilmiştir. Konalga ve Yalınca gibi köye dönülen ve/veya dönüşün teşvik edildiği yerleşimlerde, gözlem ve derinlemesine mülakat yöntemleri kullanılarak yapılan araştırmalarda da anket sonuçlarını doğrular bulgular elde edilmiş, bütün zorluklarına rağmen, özellikle gençler ve kadınlar arasında, kentin çekiciliğinin devam ettiği anlaşılmıştır. Araştırmada ayrıca, köye dönüş sorunu karşısında devletin takınacağı en uygun tavrın arzu eden vatandaşların köye dönüşünün önündeki engelleri kaldırmakla sınırlı kalması gerektiği, dönüşü teşvik için kullanılacak kaynakların göçmenlerin kentsel yaşamını ve kente uyumunu kolaylaştırıcı politikalara ayrılmasının siyasal, toplumsal, ekonomik ve insani açıdan daha uygun olacağı sonucuna ulaşılmıştır.
Üniversite gençlerinin toplumsal hareketlere katılım biçim ve dinamikleri: Ankara'da bir grup üniversite öğrencisi üzerine bir araştırma

Bu araştırma, toplumsal hareketleri 'eski' ve 'yeni' olarak nitelendirerek sürdürülen kuramsal tartışmaların, somut toplumsal hareket örneklerinin niteliklerini anlama ve açıklamada ne ölçüde yeterli olduklarını sorgulamaktadır. Bu sorgulama genel olarak sol/sosyalist olarak nitelendirilen öğrenci gençlik hareketi içinde yer alan öğrenci gençlik örgütlerinin mensubu olan ve Ankara'da siyasal faaliyet gösteren bireylerden derlenen ampirik verilere dayandırılmıştır. Araştırma verileri 14'ü kadın, 18'i erkek olmak üzere 7 farklı öğrenci gençlik örgütünden toplam 32 bireyle derinlemesine mülakat yapılmak suretiyle derlenmiştir. Mülakatlar sürecinde örgütlü öğrenci gençliğin eylem konuları, bir eylemi gerçekleştirmeden önce onları harekete geçiren unsurlar, eylemlerini planlama ve uygulama süreçleri, eylemler ile dile getirmek istedikleri, eylemler sırasında hissettikleri duygular gibi konular, ilgili bireylerin kendilerini kim olarak tarif ettikleri ve içinde yer aldıkları öğrenci gençlik örgütlerinin yapısı ve kültürü üzerine ilişkisi içinde ele alınmıştır. Her ne kadar kendileriyle mülakat yapılan bireylerin anlatımları ile sınırlı olsa da, araştırma bulguları göstermektedir ki, bu örgütlerin nihai amaçları ve değerleri, kendilerini önceleyen sol/sosyalist öğrenci gençlik hareketleri ile bir benzeşme ve süreklilik ilişkisi içinde var olmaya devam etmektedir. Bu benzeşmeyi ve sürekliliği sağlayan en önemli mekanizma ise sosyolojide toplumsallaşma denilen süreçtir. Aile ve tanıdık çevresinden başlayarak bu toplumsallaşmayı sağlayan ve sürdüren birçok etken veya araç ve bunlar arasında da çok yönlü ve katmanlı, karmaşık ilişkiler vardır. Ancak, bu kapsamda etkisine işaret edilmesi gereken en önemli sosyalizasyon aşaması veya süreci öğrenci gençlik örgütüne dahil olunduktan sonra geçirilen ve eylemcilik kültürünün öğrenildiği, bunun beceriye ve eyleme döküldüğü süreçtir. Bu nedenle araştırma, sonuç olarak, sosyalizasyon süreçleri yeterince dikkate alınmadığı müddetçe, öğrenci gençlik hareketleri açısından toplumsal hareketlerde 'eski' ve 'yeni' tartışmasının veya 'süreklilik' ve 'kesinti' tartışmasının başarılı bir şekilde yapılmasının mümkün olmadığını öne sürmektedir.
İstanbul Karaim Cemaati üzerine antropolojik bir inceleme

Bu araştırma İstanbul Karaim Cemaati'ni sosyal antropoloji bilimi ışığında ele almakta olup, söz konusu grubu tarihsel, kültürel, dinsel ve geleneksel yönlerden kapsamlı bir şekilde incelemektedir. İstanbul'un en eski cemaatlerinden, Yahudilik inancının çatısı altındaki Karaim Cemaati, geride kalan elli kişilik nüfusuyla gün be gün yok olmaktadır. Haklarında kapsamlı bir antropolojik araştırma bulunmayan bu cemaatin çalışılması, bu araştırmanın antropoloji bilimi açısından önemini ortaya koymaktadır. Söz konusu araştırma din, kimlik, dil, tarih, kültür ve gelenekleri üzerinden İstanbul Karaim Cemaati'ni kendisine konu edinmektedir. Bu araştırma ile amaçlanan, bugün artık Türkiye'de sayıca bir hayli azalmış İstanbul Karailerinin kimliklerini, inançlarını, tarihlerini, kültürlerini ve geleneklerini anlamak, anlatmak ve daha da önemlisi kayıt altına alarak geleceğe kültürel bir miras bırakmaktır. Bu araştırmayla; yalnızca İstanbul Karaimliği üzerine literatüre bir katkı yapılmış olmamakta, aynı zamanda yok olmaya yüz tutmuş bir topluluk olarak İstanbul Karaim Cemaati varoluşunun unutulmaması adına da bir adım atılmış olmaktadır. Niteliksel araştırma yöntemini temel almakta olan bu çalışmanın ilk ve en önemli veri kaynaklarının başında etnografik saha araştırması gelmektedir. Derinlemesine görüşme ve katılımlı gözlem, araştırmada kullanılan diğer tekniklerdir. Bu araştırma ile görülmektedir ki, İstanbul Karaim Cemaati farklı kimliksel, dinsel ve geleneksel unsurları içerisinde barındırmaktadır ve cemaat için homojen bir varoluştan, tek bir kimlikten, tek tip bir dinsel edimler bütününden ve tek tip bir geleneksellikten bahsetmek mümkün gözükmemektedir.
C. Wright Mills

Bu çalışma; günümüzün eleştirel yönü oldukça ağır, aydın bir kişiliğe sahip olan C. Wrihgt Mills' i inceleme amacı taşımaktadır. Nitekim eserlerinin birçoğu -Amerika başta dahil olmak üzere- çeşitli Batı üniversitelerinde yıllardan beri önemle okutulmaktadır. Bu çalışmada, Mills'in temel bazı önemli kavramları nasıl ele alarak Amerikan toplumunun siyasal ve Toplumsal sorunlarına ışık tuttuğu incelenmiştir. Ayrıca toplumun yönetim yapısı ve iktidar sorununun demokratik toplumlarda nasıl bir değişim gösterdiği vurgulanmıştır. Sonuçta Mills; sistematik düşünce oluşturmada ve toplumsal sorunları açıklamada oldukça eleştirici ve iğneleyici yaklaşmıştır. Onun bu özelliği birçok sosyologlar üzerinde ve toplumsal sorunların kitleler tarafından aydınlığa kavuşmasında etkili olmasından kaynaklanmıştır.
Kentsel dönüşüm ve yeni kuşakla sorunsalı: Gülsuyu-Gülensu örneği

Bu çalışmada İstanbul ili Maltepe ilçesi Gülsuyu-Gülensu mahalleleri özelinde yaşayan genç kuşak temsilcileri ile görüşmeler yapılarak mahallede yaşayan genç kuşağın mahalle hayatına bakışı, sosyal ilişkileri, mekansal algıları, kentsel dönüşüm ve kentsel dönüşüm sonrasında mahallede kalma eğilimleri araştırılmıştır. Bu araştırmada gecekondu mahallesinde büyüyen, hayatını burada kuran geçlerin kent sorunsalları, çevreyle uyumu, birbiriyle ilişkileri, kenti algılama ve yaşam biçimleri sosyolojik bir analizle ele alınmıştır. Yapılan çalışmanın gösterdiği gibi yerinden edilmeden, yer değiştirmeden, yasal-mevcut haklarını herkes için adil ve paylaşılabilir bir ilke olarak tanımlayan sakinlerin oluşturduğu yaşam alanları kentin değişen ve dönüşen yapısına karşı kültürel olarak var olabilmektedir. Bu bağlamda günümüzde özellikle ülkemizde süren kentsel dönüşüm süreciyle ilgili olarak farkındalık durumu, sakinlerin konuya ilişkin bilgi düzeyi, duyulan aidiyet ve bağlılık ele alınmış olup; mahalle özelinde yaşayan genç kuşağın duygusal olarak konuya yaklaştığı bir profil ile karşılaşılmıştır. Buradaki duygusallık bir bütünlük içinde yaşayan mahallenin özellikle komşuluk temelleri üzerinde sağlam bir bağlılık ilişkisi kurduğunu göstermektedir. Bağlılıkları aile olarak ifade eden genç kesim, birbirlerine karşı saygı, sevgi ve anlayışın egemen olmasıyla dayanışma duygularının halen canlılığını koruduklarını sergilemektedir.
Boş zaman literatürünün dünya'daki gelişimi: Leisure Science dergisinde yayımlanan makaleler üzerine bir inceleme

Bu çalışma boş zaman literatürü üzerinden alanın bilimsel temelleri ve diğer alanlar ile etkileşiminin ortaya çıkarılmasını amaçlamaktadır. Bu kapsamda Leisure Science dergisinde 1997- 2012 yıllarında yayımlanan 349 makalenin künye ve kaynakça bilgileri kullanılmıştır. Boş zaman literatürüne ilişkin verilerin derlenmesi ve analizi için bibliyometrik çalışmalarda yaygın olarak kullanılan atıf analizi ve sosyal ağ analizine başvurulmuştur. Elde edilen bulgulara göre boş zamanın bilimsel temellerini besleyen alanlar, kurumlar, yazarlar, konular ve yayımlara ilişkin bibliyometrik veriler ortaya çıkarılmıştır. Bu bağlamda boş zamanın teorik temelde birçok alan ile etkileşim içinde görünmesine karşın, bu etkileşimin yeterli yoğunlukta olmadığı ve turizm ve spor alanlarının boş zaman literatürünün oluşumunda önemli katkılar sağladığı görülmüştür. Ayrıca Leisure Science dergisinin boş zaman alanında küresel bir öneme sahip olmasına karşın, makalelerin hazırlandığı kurumlar bakımından Kuzey Amerika kıtası ile sınırlı kalındığı ve farklı bölgelerdeki kurumlarda hazırlanan yayımların oldukça az sayıda bulunduğu tespit edilmiştir. Araştırma sonucunda, Leisure Science dergisinin Kuzey Amerika kıtasındaki kurumlara ilişkin yayımlara yer vermesi nedeniyle bölgesel izolasyon probleminin bulunduğu anlaşılmaktadır. Bunun dışında boş zaman literatürünün genellikle alan içindeki dergilere verilen atıflar ile beslendiği, disiplinler arası bir alan olmasına karşın, alanın diğer alanlardaki dergilerde yeterince uygulama konusu haline getirilmediği ortaya çıkarılmıştır. Ayrıca alanın bilimsel temellerinin sosyoloji, psikoloji, işletme bilimleri ve sağlık bilimleri gibi temel alanlar tarafından doğrudan etkilendiği saptanmıştır. Bununla birlikte, temel alanlar dışında yer alan turizm, spor ve çevrebilim gibi çok disiplinli alanların boş zaman literatürüne en çok katkı sağlayan alanlar olduğu tespit edilmiştir. Son olarak boş zaman literatürünün yarı yaşamı bulunmuş, buna bağlı olarak boş zamanın oldukça genç ve geliştirilmeye açık bir alan olduğu görüşü ortaya çıkmıştır.
Contemporary Turkish family policies in the context of welfare regimes

Birçok ülkede aile politikaları son yıllarda büyük önem kazanmıştır. Artan bu ilginin arkasında bugün etkileri hissedilen ve gelecekte yoğunlaşacak olan, nüfusun yaşlanması, doğum oranlarının düşmesi, aile biçimlerinin çeşitlenmesi ve iş-aile yaşamının uzlaşma ihtiyacı gibi zorluklar vardır. Refah rejimlerinin karşılaştıkları demografik, ekonomik ve politik zorluklar karşısında üretilen çözümler ise sahip oldukları kurumsal geleneğe göre farklılık göstermektedir. Artan refah düzeyi ile birlikte değişen toplumsal koşullar karşısında, refah dağıtımında temel aktör olan ailenin değişim sürecine girmesi 2000 sonrası Türkiye'de temel ilgi ve sorun alanı haline gelmiştir. Bu çalışma ile aile refahını arttırma amacı taşıyan politikaların refah rejimlerinde nasıl olduğu, hangi bileşenlerle birlikte değerlendirildiği ve uygulama sonuçlarının yansımaları incelenmiştir. Refah rejimlerinin aile politikalarının temel izlencesi hakkında karşılaştırılabilir somut veriler elde etmek için aileyi konumlandıran yasal düzenlemelerin yanı sıra izin politikaları, çocuk bakım hizmetleri, nakit ve vergi yardımları karşılaştırmalı olarak analiz edilmiştir. Diğer refah devletleri ile benzeşen, ayrışan ve yetersiz kalan yönlerine bakılarak Türkiye'nin içerisinde bulunduğu konum değerlendirilmiştir. Sonuç olarak, tüm iyileştime çalışmalarına rağmen, Türkiye gerek ailenin merkeziliği paydasındabirleştiği Güney Avrupa ve Muhafazakar rejimler ile karşılaştırıldığında gerekse izinler, bakım hizmetleri ve harcamalar konusunda piyasa odaklı hareket eden Liberal rejimlerle birlikte değerlendirildiğinde oldukça düşük oranda hizmet sağlamaktadır.
Erken Cumhuriyet Dönemi'nde başkentte modernleşme, eğlence hayatı ve Ankara Palas

13 Ekim 1923 yılında Ankara'nın başkent ilan edilmesinin ardından şehir, uzun yıllar imar faaliyetlerinin odak noktasında olmuştur. Yeni devletin kuruluşu ve Osmanlı İmparatorluğu'ndan bağların kopartılması girişimleri bu tercihle somutlaşmıştır. 'Ulusun kalbi' olarak görülen Ankara'nın planlanması için modern kent planlamacılığı ilkelerinden faydalanılmıştır. Söz konusu planlama faaliyeti, şehrin sakinlerinin Cumhuriyet'in getirdiği 'Yeni Hayat'ı' tecrübe etmelerini sağlayacak biçimde yürütülmüştür. Ankara Palas, başkentte sembolik öneme sahip mekanlardan biriydi. Devlet konukevi olarak yapılan otelde devlet başkanları, diplomatik heyetler, yabancı gazeteciler ve akademisyenler misafir ediliyordu. Otel aynı zamanda Cumhuriyet Bayramı Baloları'na ev sahipliği yapıyordu. Resmi etkinliklerin yanı sıra otelde çok sesli Batı müziği konserleri, dans gösterileri, balolar, kutlamalar gibi özel niteklikte etkinlikler düzenleniyordu. Ankara Palas bir yandan protokol kurallarına uygun biçimde yabancı misafirleri ve devlet adamlarını ağırlarken, diğer yandan İstanbul'dan başkente taşınan kişilerin özlemini duydukları eğlence hayatını Ankara'ya getiriyordu. Bu çalışmada başkentte eğlence hayatı Türkiye modernleşmesi ile birlikte ele alınmıştır. Ankara Palas, Cumhuriyet ile beraber hızlanan toplumsal değişimin görünür olduğu ve üretildiği mekanlardan biri olarak tarif edilmiştir. Mekan ve kimlik arasında iki yönlü bir ilişki olduğu değerlendirmesi yapılmış, Türkiye modernleşmesinin çok katmanlı ve çok aktörlü yapısına dikkat çekilmiştir. Ankara Palas, Henri Lefebvre'in mekanın üretimi ve Pierre Bourdieu'nün sermaye, alan ve habitus kavramsallaştırmalarıyla beraber açıklanmaya çalışılmıştır.
Approaches to political culture: The cases of Greece and Turkey

Bu tezde Yunanistan ve Türkiye'de yapılan siyasi kültür çalışmalarına farklı bir açıdan yaklaşmayı hedefledim. Bunu yaparkan kavrama farklılaştınlmış bir anlayışla yaklaşmaya çalıştım ve karşılaştırmalı diskur analizi metodunu uyguladım. Siyasi kültür alanında uluslararası literatürü incelemenin yanı sıra Türkiye ve Yunanistan'daki literatürü de gözden geçirdim ve bazı eleştirel gözlemler yaptım. Çalışmamızda siyasi kültür kişilerin, kantitatif olarak ölçülebilen, siyasi kurumlara karşı oluşturduğu önyargı ve bireysel yaklaşımları olarak görülmemektedir. Daha farklı bir biçimde, siyasi kültür bireylerin algı öriintülerinin, bilgi ve pratiklerin toplamı aracılığı ile 'siyasi' olan olgularla olan ilişkisinin kurumsallaştırılması ve tecrübe etmesi olarak tanımlanmaktadır. Bununla birlikte karşılıklı hegemonik projelerin arasında meydana gelen yarışma olarak tanımlanan hegemonya kavramı bizim siyasi kültür çalışmamızın merkezine yerleşmiş durumdadır. Kullandığımız metodoloji Yunan günlük gazetesi Kathimerini ve Türk günlük gazetesi Cumhuriyet'in kamusal söylemde belirli tematik ifadelerin meşruiyeti ve uçsallaştınlması sürecinde askeri kurumlarla ilgili kullandığı anlatı stratejilerini belirlemek şeklinde ifade edilebilir. Bu yöntemle gazetelerin önceliklerini kavrayarak her iki gazetenin temsil ettiği grupların siyasi kültüründe ordunun konumu hakkında bilgi edinmeyi hedefliyoruz.
Urban problematic of cultural management in historical fragments in Istanbul: A case study in Fener-Balat and Süleymani̇ye

İstanbul'un tarihi ve kültürel bölgelerini içine alan kentsel dönüşüm/soylulaştırma projelerinde, kontrol, düzenleme ve sosyo-kültürel dinamikler bakımından kültürel yönetimin ele alınması bu çalışmanın hareket noktasını oluşturmaktadır. Zira, kent manzarası, fragmanlar halinde kentsel dönüşüm sürecinin de facto hem öznesi hem de nesnesi olmuş ve 80'lerden bu yana özellikle kamu arazisinin kentsel yapılanışı ile toplumun tarihi-kültürel kimliğini oluşturan kolektif belleğin izini sürmek yaşamsal hale gelmiştir. Tarihi semtlerde yürütülen saha çalışmalarında 'soylulaştıran' aktör ve soylulaşma geçiren bölge sakinlerinin nasıl pozisyon aldığı incelenirken doğrudan gözlem, katılımcı gözlem ve derinlemesine görüşmeler yapılmış ve katılımcılara açık uçlu sorular sorulmuştur. Araştırmada, ampirik tutum ve düşünümsel yöntem benimsenerek, araçsal vaka çalışması gerçekleştirilmiştir. Bu çalışmada, soylulaştırma sürecinin sosyo-mekansal etkileri ile birlikte kültürel politikaların irdelenebilmesi için tarihi-kültürel örüntüsüyle Dünya Miras Listesi'ne dahil edilmiş olan iki semt olarak Süleymaniye ve Fener-Balat seçilmiştir. Görülen o ki, kentsel yapılanmada Yeni-Osmanlıcılık türünden yaklaşımlarla yaratılan sosyal etos denetimsiz işlemektedir. Bu nedenle, kimlik ve mekan kurgusu bakımından kolektif hafızayı meydana getiren tarihi ve kültürel kimliğe özgü temsillerin yaşatılması meselesinde iktidar aygıtları üzerinde durmak gerekmektedir. İncelenen kentsel dönüşüm dinamiklerinin, tarihselliğe dayalı kolektif bilinci de dönüştürdüğü düşünülmektedir. Bu bağlamda, küresel kentleşmeyle girift halde bulunan kolektif hafıza yönetiminin süreçle birlikte nasıl ele alındığına bakılırken, kentsel yabancılaşma, anlamı haritalayamama, belleklerin boşaltılması ve kültürel köksüzleştirme gibi kavramlar çalışmanın teorik perspektifini genişletmiştir. Merkezi siyasetin kurumsallaşmasıyla kentlerin araçsallaştırıldığına ve kentsel dönüşüm anlayışında yörüngenin temeline piyasa odaklı bir modelin oturtulduğuna, hatta başka bir deneyime yer bırakılmadığına tanık oluyoruz. Ayrıca, kültürel mirasın temellerini oluşturan sembolik sermaye ve kolektif hafıza arasındaki ilişki kopuk gözükmektedir. Nihai olarak, kentsel dönüşüm/soylulaştırma pratiğinde insanı merkez alan, demokratik, farklılıkların iç içe geçebildiği ve günümüzün çok sesli kültürel bileşenlerini içine alan bir toplum idealinin yadsınması riskiyle karşılaşılmıştır. Neoliberal kentleşme paradigmasıyla kentsel mekanın ve yerin tasarlanması, kültürün dolayımlanması ve kolektif hafıza meselesine işaret eden yeni bir olgu daha ortaya çıkmıştır; paketlenmiş sosyo-mekansal pratikler ve duygulara uygun olarak tasarlanmış bir tüketim diliyle, artık 'duyguötesi' bir toplumsallaşma evresine geçildiği düşünülmektedir.
İki göç arasında yalnız anne olarak kadın

İki Göç Arasında, Yalnız Anne Olarak, Kadın Modernizm içindeki ikinci dalga feminist yaklaşımlar; özcülük, temelcilik ve evrenselcilik gibi indirgemeci tavrı ile günümüz dünyasının meselelerini çözmede yetersiz kalmaktadır. Beyaz Avrupalı feminist anlayışın özcü yaklaşımları geleneksel dişil rolleri evrenselleştirme hatasını doğurmuştur. Ancak feminizm, hem kendi yanılsamalarıyla hem de toplumsal cinsiyet rollerinin yarattığı ideolojik tahakkümle, yine aynı modernizmin aktörlerini kullanarak mücadele etmiştir. Üçüncü dalga postmodern feminist yaklaşımlar; heterojenlik, farklılık, mikro politikaların yerel ve küresel açılımları ile daha ince ayrıntıları tartışmakta ve tikelcilik vurgusu taşımaktadır. Farklılık politikası ırk, toplumsal cinsiyet, cinsel tercih veya etnisite gibi alta düşürülmüş grupların ve bireylerin farklılığını değerli kılmıştır. Heterojenlik, mikropolitika, mikro analiz gibi söylemler ile fallosantrik yapılanmanın ideolojik çözümlemelerinde, daha açığa çıkarıcı bir tavır oluşmasını sağlamıştır. Post-feminist yaklaşımın kavramlarıyla yapılan bu tez için İzmir/Menemen'in Asarlık yerleşiminde, 2004- 2005 tarihlerinde 28 kadınla görüşülmüştür. Alevi ve Şafii Kürt kadınlarının yanında Türk, Arap, Azeri kökenli kadınlarla da görüşme yapılmıştır. Tüm bu kadınların ortak özellikleri, Kürt erkekleriyle evli oluşları ve bu erkeklerin yurt dışına göç etmiş olmalarıdır. İki göç arasında yalnız kalmış annelerle yapılan görüşmelerde, derinlemesine mülakat yöntemi benimsenmiştir. Araştırmada tartışmaya açılan önermeler, göç ve yoksulluk süreçlerinin, toplumsal cinsiyet rolleri üzerindeki olumlu ve olumsuz etkileri üzerinedir. Buradan hareketle, fallosantrik ideolojinin kadınlar üzerinde iktidar sağlama stratejileri irdelenmiştir.
SSCB sonrası dönemde Tuva halk müziğinin modernleşmesi

Türk soyunun bir kolu olan Tuva halkının yüzyıllardır süregelen halk müzikleri, modernleşen geleneksel müziğinin de bir örneği olarak kabul edilir. Tuva halk müziği, makamsal yapılardan ziyade, şarkıcının özellikle hiçbir müzik aleti çalmadan ağız, gırtlak, dudak, dil ve diğer organlarını kullanarak müzik icra etmesidir. Bu söyleme biçimi 'Höömei', 'Tuva Gırtlak Şarkıları' ya da 'Hörekter' olarak da ifade edilir. Tuva Gırtlak Şarkılarının bir başka özelliği, şarkıcının aynı anda ikiden beşe kadar farklı müzik sesi çıkartabilmesidir. Dünyada 'gırtlak müziği' olarak da bilinen 'Tuva Höömei', 1980'li yılların ortalarından itibaren, rock müziği ile artan etkileşimi ile birlikte modernleşme yolunda adımlar atmaya başlamıştır. Dönemin SSCB rejimi, bu müzik türüne karşı özel bir politika gütmeden onu halk kültürü olarak tanımlamış ve bir tür popüler müzik olarak da kabul etmiştir. Şarkılar, hem Tuvaca hem de İngilizce söylenmeye başlanmıştır. Daha sonra, söz konusu müziğin uluslararası dinleyicileri çoğalmış, bu müzikle ilgilenen dünya araştırmacılarının ve müzisyenlerin sayısında artış görülmüştür. Başarılı örneklere rağmen, bu geleneksel halk şarkılarının modernleşme sürecinde yaklaşık yarım yüzyıl kadar sorunlar yaşanmıştır. Bu tezde, Tuva halk müziğinin modernleşme sürecine odaklanılmıştır. SSCB sonrası dönemde, Tuva halk müziğinin modern müzik olarak gelişimi incelenmiş ve antropolojik, kültürel ve tarihsel çalışmalarda sözü edilen 'modernleşme' kavramı analize eklenmiştir.
Demokratik rejimlerde özgürlük sorunu

Demokratik rejimlerde özgürlük sorunu adıyla bir yüksek lisans tezi olarak hazırlanan bu çalışma dört bölümden oluşmaktadır. 13 irinci bölümde, felsefi, ekonomik, siyasal ve sosyolojik anlamda özgürlük anlayışlarıyla, özgürleşme olarak siyasal gelişme konulan incelenmiştir. Bu bölümde özgürlüğün tanımlanmasındaki güçlükler ve özgürleşme olarak siyasal gelişme üzerinde daha çok durulmuştur. İkinci bölümde eski çağdan Fransız ihtilaline kadar olan süre içerisinde özgürlük algısındaki tarihsel dönemeçler açıklanmıştır. Üçüncü bölümde ise toplumsal yapıların evrimi ve özgürlük sorunu incelenmiştir. Bu bölümde feodaliteden sanayi devrimine kadar olan süre içerisinde toplumsal yapıların uğradığı değişimler ve bu değişimlerin özgürlükler üzerine yansıması incelenmiştir. Son bölümde ise demokrasi, sivil toplum ve küreselleşme kavramları açıklanmış ve gelişmekte olan ülkelerin gelişmiş ülkeler karşısındaki konumu çağdaş toplumlarda özgürlük başlığı altında incelenmiştir.
Amerikan çok kültürlülüğü ve Meluncan kimliği

Amerikan Çokkültürlülüğü ve Meluncan Kimliği isimli çalışmanın amacı, Amerikan çokkültürlülüğünü sorgulamak ve Meluncanların kimliğini incelemektir. Bu çalışma beş ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde çokkültürlülük kavramı, kapsamı ve iddiası belirlenmeye çalışılmış, tarihçesine değinilmiştir. İkinci bölümde çokkültürlülüğün teorik yönü incelenmektedir. Çalışmanın üçüncü bölümünü, Amerikan çokkültürlülüğü oluşturmaktadır. Dördüncü bölümde çalışmanın metodolojisi anlatılmakta, beşinci ve son bölümde ise Meluncan Kimliği incelenmektedir. Bu çalışmada, hem ciddi bir literatür taraması yapılarak teorik arka plan oluşturulmuş, hem de mülakat ve alan araştırması yoluyla uygulamaya dönük çalışma yapılmıştır. İki defa Amerika'ya ziyaret gerçekleştirilerek Meluncanların yaşadığı bölgeye ulaşılmış, orada katılımcı gözlem ve kişisel görüşme teknikleri kullanılarak somut verilere ulaşılmıştır. Bu veriler ışığında, dünyada çokkültürlülük gerçeğinin var olduğu ve bazı ülkelerde artık siyasi olarak da uygulandığı, bireysel haklar-grup hakları tartışmaları etrafında çokkültürlülüğün bir azınlık ve grup hakları teorisine sahip olduğu ortaya konmuştur. Bir göçmen toplum olan Amerika'nın çok kültürlü bir toplum olmakla birlikte, çokkültürcülüğün bir uygulama olarak henüz tam olarak var olmadığı görülmüştür. Amerikan toplumu içinde çok küçük bir yere sahip olan Meluncan toplumunun, kendi kimliğine ve etnik bilincine tam olarak sahip olmadığı, bu bilincin zayıf olduğu ve buna dair girişimlerin Meluncanlar arasında son 20 yıldır var olduğu saptanmıştır.