turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye'de 1980 sonrası yasal dönüşüm süreci ve 'Derviş Yasaları'

TÜRKİYE'DE 1980 SONRASI YASAL DÖNÜŞÜM SÜRECİ VE 'DERVİŞ YASALARI' 1980 sonrasında Türkiye'de ihracata dayalı bir ekonomik yapı oluşturma söylemiyle piyasanın derinleştirilmesine ve uluslararası piyasalarla bütünleştirilmesine yönelik bir yapısall reform dalgası ve buna dayalı hızlı bir yasal dönüşüm süreci başlatılmış olup bu reform sürecinin 1990'lı yıllarda ortaya çıkardığı birikim ve meşruiyet krizi, 1990'ların sonlarına doğru yeni bir yapısall reform sürecini tetiklemiştir. 1999 yılından itibaren Türkiye'de toplumsal yaşamın değişik alanlarına değişik alanlarına ilişkin yeni düzenlemeler getiren ve 'İkinci Kuşak Yapısal Reformlar ' olarak adlandırılan bu yapısall reform ve yasal dönüşüm süreci 2001 krizi sonrasında uygulamaya konan Güçlü Ekonomiye Geçiş Programı'yla büyük bir ivme kazanmıştır. Bu çalışmada Güçlü Ekonomiye Geçiş Programı'nda yer alan ve kamuoyunda 'onbeş günde on beş yasa ' ve 'Derviş yasaları ' adları ile anılan 'Acil Yasal Düzenlemeler ' ele alınmıştır. Uluslararası kuruluşlar tarafından dayatılan ve değişik aktörlerin mücadeleleri sonucunda şekillenen Derviş Yasaları, sermayeye yeni olanaklar sunarken başta işçi sınıfı ve yoksul köylülük olmak üzere geniş toplum kesimleri açısından olumsuz sonuçlar doğurmuştur.
Milletlerarası Taşınır Mal Satım Sözleşmelerine İlişkin Birleşmiş Milletler Antlaşması uyarınca tazminatın belirlenmesi ve kapsamı

Milletlerarası Taşınır Mal Satım Sözleşmelerine İlişkin BM Antlaşması'nda Tazminatın Belirlenmesi ve Kapsamı konulu bu yüksek lisans tezi ile; 2011 yılından itibaren Türk Hukuku'nun bir parçası haline gelen CISG' de sözleşmenin taraflardan birince ihlal edilmesi üzerine diğer tarafın sahip olacağı tazminat hakkının kapsamı, tazminat talep etme hakkının koşulları, tazminatın fonksiyonu, tazminat miktarının ölçüsü ve özellikle somut ve soyut hesaplama yöntemleriyle tazminatın ne şekilde hesaplanacağı, tazminat hakkının diğer haklarla ilişkisi ve bu seçimlik haklardan biri kullanıldığında zarar görenin tatmini ölçüsünde mahsup yapılarak tazminatın son halinin belirlenmesi, tazminat talebini sınırlandırıcı sebeplerin neler olduğu, tazminata konu olacak zarar kalemleri, hangi tarafın ispatla yükümlü olduğu ve ne ölçüde bir ispat standardı gerektiği gibi konular doktrindeki tartışmalar ve çeşitli ülke yargı mercileri tarafından verilen kararlar nazara alınarak incelenmiştir. Bu akademik çalışma ile, literatürdeki saygın pek çok eserden farklı olarak alıcı veya satıcı açısından bir ayrım yapılmaksızın her iki taraf için de geçerli olacak şekilde tazminat konusu geniş hatlarıyla ele alınmış ve hukuk bilimine bu yönde bir katkıda bulunulması amaçlanmıştır.
İslam muhakeme hukukunda bir ispat vasıtası olarak dna incelemesi

İslam muhakeme hukukunda hakkın tespitine katkı sağlayacak her türlü ispat vasıtaları önemli ve muteberdir. Dava konusunun ispatı açısından son asra damgasını vuran DNA incelemesi de bu bağlamda, hem medeni hem de ceza hukuku davalarında kendisinden yararlanılabilecek en önemli ispat vasıtalarından biri olarak kabul edilmelidir. İslam hukuku, metodolojik olarak dinamik bir yapıya sahip olması da bunu gerektirmektedir. Biz tezimizde bu dinamizmin yansımasına dair bir örnek sunmuş olacağız. DNA incelemesinin ispat vasıtası olarak kabul edilmesinin özünde, bunun, ittifakla ispat vasıtası olarak kabul edilen kuvvetli karineye benzemesi vardır. Hatta DNA incelemesi sonuçları, karine örnekleriyle mukayese edildiğinde, DNA incelemesi daha kabul edilebilir ve kesin olması hasebiyle karine karine örnekleri içerisinde en kuvvetli karineye, belki de müstakil bir ispat vasıtası olarak kabul edilmesinin, daha uygun olacağı bile söylenebilir. Şu da var ki, İslam hukukunda sanık lehine olmak üzere; öngörülen cezanın uygulanmasını öteleyici ya da engelleyici etkenler olduğundan dolayı, karine-i katia, dolayısıyla DNA incelemesi, İslam hukukçularınca muteber birer ispat vasıtası olarak görülmesine karşın, muhakeme usulü hukukunda, özellikle de ceza muhakemesinde, aynı derecede itibar görmemektedir. Bu etkenler dikkate alındığında, karine-i katiave DNA incelemesi, bazı dava konularında tam etkili iken, bazılarında nakıs bir etkiye sahip olmakta, ya da hiç etkili olamamaktadır. Dolayısıyla DNA incelemesi güçlü bir ispat vasıtası olmasına rağmen, yargıç tarafından dava konusunun türüne göre değerlendirmeye tabi tutulacağından, delilin zatındaki katiyyet, aynı derecede sonuca etki etmemektedir. Bundan dolayı DNA incelemesinin ispata olan etkisini değerlendirirken, taalluk ettiği dava konularını kısımlandırarak, her türe olan etkisi ve düzeyini ayrı ayrı ele aldık, dava türüne göre farklı sonuçların olduğunu ortaya koymaya çalıştık.
Garanti belgeleri

Garanti belgelerine ait düzenlemeler pazarlama stratejilerinin önemli bir faktörüdür. Ayrıca garantiler alıcı ve üretici arasındaki uyuşmazlıkların çözümünde de önemli bir fonksiyon icra ederler. Garanti belgeleri içerisinde tüketici ürün garanti belgeleri en yaygın olanlarıdır fakat içeriğinin tespitinin nasıl yapılacağı veya ürün dayanıklılığı ve güvenliği ile olan bağlantısı hakkında çok az şey bilinmektedir. Garanti belgelerinin türleri de inceleme konumuzu teşkil etmektedir. En önemlileri ihtiyari ve zorunlu garanti belgeleridir. Bu iki garanti türündeki ayırım çizgisi hukukun ürünler için garanti belgesi düzenlenmesini gerekli görüp görmediği üzerindedir. Garanti belgelerinin başka bir önemli rolü de tüketicilere yetkili servis sunumunu getirmesidir. Tüketici garanti belgeleri tüketicilere ürünler hakkında çeşitli ve kapsamlı seçimlik hakların yanında yetkili servis talep etme hakkı da sunmaktadır. Fakat tüketiciler yetkili servislerden elde ettikleri hizmetin kalitesinden bazen memnun kalmamaktadırlar. Şikayetler genellikle geç teslim, personelin yavaş ve ilgisiz hareketi, düşük performans ve gereksiz komplike prosedürler üzerinedir. Bu şikayetlere karşılık servisler de kazanç elde etmenin, yetenekli ve istekli işçi bulmanın ve tüketiciyi memnun etmenin ne kadar zor olduğundan şikayet etmektedirler. Tüketicilerin vakit kaybına uğramaması için, yetkili servislerin tüketicilere olan yükümlülüklerini ne kadar süre içerisinde yerine getirmesi gerektiği hakkında yasal düzenlemeler vardır. Garanti belgesinde vaad edilen garantilerden birinin şartları oluşmuşsa, normal prosedür alıcının satıcı veya yetkili servisle iletişime geçip onlardan problemin çözümünü talep etmesi şeklinde işlemektedir.
Trafik sigortasında sigorta etirenin borç ve yükümlülükleri

Sigorta ettirenin görevleri kanunda tahditi olarak belirlenmemiştir. sigorta genel şartları gereğince yeni bir takım görevler sigorta ettirene yüklenilebilmektedir. ticaret kanunumuza ve karayolları trafik kanunumuza göre sigorta ettirenin sigorta sözleşmesinin kuruluşu aşamasında, sözleşmenin devamı esnasında rizikonun ağırlaşması ve rizikonun gerçekleşmesini ihbar görevi vardır. sigorta ettirenin borcu ise prim ödeme borcudur. bu sayılan görevler haricinde hasar azaltıcı önlem alma ve sigorta genel şartlarında belirlene diğer görevleri yapma yükümlülüğü vardır., ticaret kanunumuza göre sigorta ettiren sözleşmenin kuruluşundaki ihbar görevini yerine getirmezse 1290. madde gereğince sigortacı sözleşmeden cayabilir. trafik sigortasında ise sigorta ettiren sürprimi ödemez ise sigortacı sözleşmeyi fesheder. sözleşme devam ederken rizikoda bir ağırlaşma olursa ticaret kanununa göre sigortacı sözleşmeyi feshedebilir. trafik sigortasında yine sürprime göre fesih olabilir. rizikonun gerçekleşmesi nedeniyle ihbar göreviyle hasar azaltıcı önlemleri alma görevini sigorta ettiren kasıtlı olarak yerine getirmez ise 1292. madde gereğince sigorta ettiren sigorta himayesinden yararlanamaz. trafik sigortasında ise sözleşmeden yararlan üçüncü kişilere bu durum ileri sürülemez. sigortacı zarar ve ziyanda artış olursa rucu davasını sigorta ettirene açabilir. görev ihlalleri trafik sigortasında zarar gören üçüncü kişilere hiçbir zaman ileri sürülemez. bu durum mali sorumluluk sigortasının mahiyetiyle çatışır.
İşletmesel karar ve işletme, işyeri ve işin gerekleri ile fesih

4857 sayılı İş Kanunu'nu ile iş güvencesi hükümleri kapsamındaki işçiler bakımından iş sözleşmesinin sona erdirilmesinin geçerli bir nedene dayandırılma zorunluluğu ortaya çıkmıştır. Yasa incelendiğinde amacın işletme yönetiminin nedensellik çerçevesinde ve istikrarlı olmasını hedeflediği anlaşılabilinir. İşveren, iş sözleşmesini bildirimli fesih yoluyla sona erdirebilmek için geçerli bir neden göstermesi ve bunu kanıtlamak zorunda olması da bu anlayışı desteklemektedir. Çalışmamızın ilk bölümünde işletmesel karar ve işletme, işyeri ve işin gerekleri ile fesih kavramları ve iş sözleşmesinin işletme, işyeri ve işin gereklerinden kaynaklanan geçerli nedenler ile feshedilebilmesinin koşulları konularına yer verilmiştir. İkinci bölümümüzde iş sözleşmesinin işletme, işyeri ve işin gereklerinden kaynaklanan geçerli nedenler ile feshedilebileceği haller ve yargısal denetim üzerinde durulmuştur. İş sözleşmesinin işletme, işyeri ve işin gereklerinden kaynaklanan geçerli nedenler ile feshedilebileceği haller ekonomik nedenler, teknolojik nedenler, yeniden yapılanma, alt işverene devir uygulaması başlıkları altında incelenmiştir. Çalışma koşullarında değişiklik uygulaması, işgücü planlama uygulaması, üretimin düşürülmesi, esnek çalışma uygulaması, ödünç iş ilişkisi, ücretsiz izin uygulaması, kısa süreli çalışma, yeniden yapılanma ve alt işverene devir uygulaması alt başlıklarında Yargıtay kararları ışığında bilgi verilmiş, iş sözleşmesi feshedilecek çalışanların seçiminde sosyal seçim ilkesine değinilmiştir. Son olarak iş sözleşmesinin işletme, işyeri ve işin gerekleri ile feshedilmesinde yapılacak yargısal denetim üzerinde durulmuştur.
Anayasa Mahkemesi'ne bireysel başvuruda kabul edilebilirlik aşaması

İnsan onuru anlayışından beslenen; özgürlükçü, evrensel, eşitlikçi, barışçıl temellere dayanan ve insanın salt insan olması sebebi ile sahip olduğu kabul edilen insan hakları, tarihsel süreç içerisinde tedricen gelişme göstermekle beraber gelişimini hala sürdürmektedir. İnsan haklarının geçirdiği söz konusu çok boyutlu gelişim sürecinde; insanın ön plana çıkarılması ile hak ve özgürlüklerin korunması amaçları önem kazanmaktadır. Bu doğrultuda insan hakları öncelikle pozitif hukukta yerini almış, sonrasında ise koruma mekanizmaları sayesinde bu yerini güçlendirmiştir. Söz konusu süreç içerisinde, anayasanın üstünlüğü ilkesinin koruyucusu olan Anayasa Mahkemesi kurumu benimsenmiştir. Zamanla gelişen yetkileri çerçevesinde Anayasa Mahkemesi, insan haklarının bekçiliği işlevi ile insan hakları bakımından büyük önem kazanmıştır. Bu bağlamda günümüzde Anayasa Mahkemesi'ne bireysel başvuru yolu, anayasa yargısının bir türü olarak, insan haklarının korunması bakımından büyük öneme sahiptir. Kişinin özgürlük alanının kamu gücü karşısında korunmasını ana hedef olarak belirleyen hukuk devleti ilkesi gereğince; kişilere yönelik hak ihlallerinin giderilmesi amacıyla, 2010 Anayasa değişiklikleri kapsamında yapılan düzenlemeler ile Anayasa Mahkemesi'ne bireysel başvuru mekanizması Türk Hukuk Sistemi'ne dahil edilmiştir. Bireysel başvuru yolunun getirilmesindeki asıl amaç; hak ve özgürlüklerin ulusal düzeyde etkin bir biçimde korunması ile Türkiye'nin uluslararası alandaki saygınlığının arttırılması olarak ifade edilebilmektedir. Bireysel başvuru yolu ile sağlanmak istenen amaç ise ancak etkin bir uygulama neticesinde elde edilebilecektir. Bu bağlamda başta artan dosya yükü problemini çözmek maksadıyla kabul edilebilirlik aşaması işlevsellik bakımından büyük katkı sağlamaktadır. Diğer taraftan amacına hizmet edebilmesi adına kabul edilebilirlik aşamasının kendisi de yalın, basit ve hızlı olmak durumundadır. Bu sayede kişiler ihlaller karşısında zamanında korunma imkanına sahip olabilecektir. Çalışma kapsamında Türkiye'deki kabul edilebilirlik aşaması; mevzuat ve uygulamalar çerçevesinde incelenmeye çalışılmıştır.
Adi ortaklıkta çıkma ve çıkarılma

Adi ortaklıkta çıkma ve çıkarılma ilk kez 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu ile pozitif hukukumuza kazandırılmıştır. Çıkma, bir ortağın tek taraflı ve diğer ortaklara varması gerekli bir irade beyanı ile ortaklıktan ayrılması şeklinde tanımlanabilir. Çıkma hakkı, diğer bir anlatımla, bir ortağın ortaklıktan kendi isteğiyle ayrılmasıdır. Çıkarma ise, ortağın kendi rızası ve isteği olmaksızın diğer ortaklar tarafından ortaklıktan uzaklaştırılması şeklinde tanımlanabilir. Her ikisi de ayrılma üst kavramının kapsamı içine girerler. Türk Borçlar Kanunu'nun sistemine göre, ortaklıktan çıkmak veya çıkarılmak için TBK m. 633'de sayılan sebeplerin gerçekleşmiş olması gerekir. Maddede belirtilen sebepler sınırlayıcı bir surette kaleme alınmadığından, çıkma ve çıkarma sebeplerinin ortaklık sözleşmesiyle genişletilmesi veya daraltılması olanaklıdır. Kanun koyucunun çıkma ve çıkarma sebeplerini düzenlerken İsviçre hukukundan yararlandığı (OR Art. 545) göze çarpmaktadır. Buna karşılık çıkma ve çıkarmanın hukuki sonuçları açısından ise Alman sisteminin (BGB 738- 740) esas alındığı görülmektedir. Çalışmamızın birinci bölümünde, ortaklık sıfatı, çıkma hakkı, çıkarma hakkına değinilmiştir. Bu bağlamda; haklı sebeple çıkma hakkına ve iki kişilik adi ortaklıkta çıkma- çıkarma haklarının gösterdiği özelliğe işaret edilmiştir. İkinci bölüm çıkma ve çıkarma nedenlerine, haklı sebeple çıkarmaya ve çıkma çıkarma prosedürüne ayrılmıştır. Haklı sebeple çıkarma kısmında, Alman hukuk öğretisinin zenginliğini ortaya koyması itibariyle, haklı sebep olmaksızın çıkarma sorunsalına yer verilmiştir. Çalışmanın üçüncü bölümünde ise çıkma ve çıkarılmanın hukuki sonuçları, özellikle; ortaklık sıfatının yitirilmesi, ayrılma payı, ayrılan ortağın tamamlanmamış işlerin sonucuna katılma hakkı, bilgi alma hakkı ile borçlardan kurtarılma talebi, ayrılan ortağın açığı kapama yükümü, ayrılan ortağa sözleşme ile yüklenen yükümlülükler ve ayrılan ortağın hukuki sorumluluğu konularının üzerinde durulmuştur.
Kanuna aykırı toplantı ve gösteri yürüyüşü düzenleme ve direnme suçları

Yüksek Lisans TeziKanuna Aykırı Toplantı Ve Gösteri Yürüyüşü Düzenleme Ve Direnme SuçlarıSoner KIDIMANDokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler EnstitüsüKamu Hukuku Anabilim DalıKamu Hukuku ProgramıToplantı ve gösteri yürüyüşü hakkı; hem bireysel hem kolektif yönü bulunan, hem örgütlenme hem bir örgüte katılma, hem kamuoyu oluşturma hem düşünceyi ifade yönü bulunan, yine bir araya gelip düşünceleri paylaşıp ortak bir akıl oluşmasına hizmet eden bir temel hak ve özgürlüktür. Devletin; hem bireylerin toplantı ve gösteri yürüyüşü haklarını tanıma hem de bu hakların amaçlarına uygun kullanılabilmeleri için gereken tedbirleri alıp bu hakkın kullanılabilmesini temin etme görevi vardır. Fakat toplantı ve gösteri yürüyüşü hakkı tarihsel süreçte hükümetlerin otoritelerine en büyük tehditlerden biri olarak görülmüş ve bu hak hem yasal düzenlemelerle hem idari uygulamalarla en fazla müdahale edilen hak ve özgürlüklerden biri olmuştur. Tezimizde öncelikle toplantı ve gösteri yürüyüşü kavramları, toplantı ve gösteri yürüyüşü hakkının tarihi gelişimi, sınırları ve benzer özgürlük ve kavramlarla ilişkileri incelenmiştir. 2911 sayılı kanunda düzenlenen kanuna aykırı toplantı ve gösteri yürüyüşü düzenleme ve direnme suçları incelenmiş ve diğer suçlara ana hatlarıyla değinilmiştir. Yürürlükten kalkan 171 sayılı kanunla 2911 sayılı kanunun ilgili hükümleri yeri geldikçe mukayese edilmiştir. Çalışmamızda sadece Yargıtay içtihatlarından değil, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarından ve yeri geldikçe Anayasa Mahkemesi kararlarından da yararlanılmıştır.
Sözleşme sorumluluğunun sınırlandırılması

Sözleşmeden doğan borcunu hiç ya da gereği gibi ifa etmeyen borçlu hakkında TBK. m. 112 vd. hükümlerine başvurulabilir. Anılan hükümler incelendiğinde, borçlunun sorumluluğunun oldukça geniş tutulduğu anlaşılmaktadır. Zira borçlu, kendi davranışlarının yanı sıra ifa yardımcılarının davranışlarından da sorumlu tutulmuştur. Ayrıca borçlunun kendi kusursuzluğunu ispat etmekle yükümlü olması, onun hukuki durumunu daha da ağırlaştırmıştır. Bundan dolayı kanun koyucu, borçlunun sözleşme sorumluluğunu sınırlandırma yoluna gitmiştir. Kanun koyucu, bunu yaparken şu ölçütlerden yararlanmıştır: Kusurluluk, ivazlılık, uygun illiyet bağı, hukuka aykırılık bağı, miktar, malvarlığı değerleri ve zaman. Kanunen sınırlandırma olarak kabul edilen bu ölçütlerin ortak özelliği, tarafların bu konuda herhangi bir sözleşme yapmış olmalarına gerek kalmadan borçlunun sorumluluğunun sınırlanacak olmasıdır. Yani, bu ölçütlerden birinin mevcut olduğu tespit edildiğinde, borçlu, kısmen ya da tamamen tazminat ödeme yükümlülüğünden kurtulur. Böylece menfaat dengesindeki bozukluk da giderilmiş olur. Türk Borçlar Kanununda öngörülen hükümlerin büyük bir çoğunluğu emredici nitelikte olmadığından, taraflarca bunların aksi kararlaştırılabilir. Böylece borçlu, alacaklısıyla bireysel sözleşme yaparak kanuni sınırlandırmaya göre kendi sorumluluk alanını iyice daraltabilir. Ancak kanun koyucu, tarafların karşılıklı müzakereleri sonucu yürürlüğe giren sorumsuzluk sözleşmelerini her durumda geçerli kabul etmemiş; hakkaniyet düşüncesinden hareketle, gerektiğinde bu sözleşmeleri geçersiz saymıştır. Uygulamada sözleşme sorumluluğunun, bireysel sözleşmelerden daha ziyade genel işlem koşulları içerisindeki sorumsuzluk kayıtları ile sınırlandırıldığı görülmektedir. Bireysel sözleşmelerin ürünü olan sorumsuzluk sözleşmelerine sınırlı bir geçerlilik alanı tanındığına göre, hiç kuşkusuz bu tür kayıtların geçerlilik alanı da sınırlandırılmalıdır. Zira alacaklının, bu kayıtlar üzerinde değişiklik yapması mümkün değildir. Üstelik bir adım daha ileri giderek söylenebilir ki, hukuken geçerli olan sorumsuzluk sözleşmeleri, genel işlem koşulları içerisinde düzenlendiğinde geçersiz sayılmalıdır. Ancak bunun için alacaklının ölçüsüz bir mağduriyetinin de doğmuş olması gerekir. Nitekim bazı sözleşme tiplerinde sorumsuzluk kayıtlarının akıbetiyle ilgili öngörülen hükümler (örneğin TBK. m. 301), varılan bu yargıyı destekler niteliktedir.
6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu ve 6502 sayılı tüketicinin korunması hakkında kanun çerçevesinde taksitle satış sözleşmesi

Taksitle satış sözleşmesi, satıcının, satış konusu taşınır malı satış bedeli ödenmeden alıcıya teslim etme, alıcının da malı teslim aldıktan sonra satış bedelini en az iki taksit halinde ödeme yükümlülüğü altına girdiği bir veresiye satış türüdür. Günümüzde, oldukça geniş uygulama alanına sahiptir. Bu çalışmamızda taksitle satış sözleşmesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu ve 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun çerçevesinde incelenmiştir. Bu iki kanunun yanı sıra Taksitle Satış Sözleşmeleri Hakkında Yönetmelik, 4721 sayılı TMK m. 764- 766 ve satış sözleşmesine ilişkin genel hükümlerden de faydalanılmıştır. Çalışmamız üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, taksitle satış sözleşmesinin tanımı, unsurları, kanuni dayanağı, uygulama alanı, niteliği ve benzer sözleşmelerden ayrılması üzerinde durulmuştur. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu ve 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un taksitle satış sözleşmesinin konusu bakımından örtüşmemesi, sözleşmeye ilişkin genel bir tanıma ulaşmayı ve sözleşmenin uygulama alanının tespitini zorlaştırmıştır. İkinci bölümde, taksitle satış sözleşmesinin kuruluşu açıklanmaya çalışılmıştır. Bu bölümde, sözleşmesinin tarafları, şekli, süresi ve taksitle satış sözleşmesinde alıcıyı korumaya yönelik tedbirler üzerinde durulmuştur. Üçüncü bölümde taksitle satış sözleşmesinin hükümleri açıklanmaya çalışılmıştır. Bu bölümde, sözleşmenin hükümleri genel olarak açıklandıktan sonra alıcının peşinat ve taksit ödeme borçlarının ifasında temerrüde düşmesi durumunda satıcının sahip olduğu haklar, bu hakların kullanılması için gerekli olan şartlar, alıcının hakları ve mülkiyeti saklı tutma sözleşmesi üzerinde durulmuştur.
Türk Ceza Kanununda hırsızlık

Hırsızlık suçu çok eski zamanlardan günümüze kadar işlenen bir suç olmakla birlikte ülkemizde de en çok işlenen suçlardan biridir. Günümüzde hırsızlık suçunun işleniş şekli, suçun işlenmesinde kullanılan araç, failin kişisel becerileri gibi etkenler çeşitlilik göstermektedir. Suçun işleniş şekli ve yapısında günden güne meydana gelen çeşitlilik karşısında, öğretide ve uygulamada yer alan farklı yaklaşımlara çalışmamızda yer verilmiştir. Üç bölümden oluşan tez çalışmasında, birinci bölümde hırsızlık suçu ile hırsızlık suçunun tanımı, tarihsel gelişim süreci, korunan hukuki yarara değinilmiş daha sonra suçun unsurları incelenmiştir. İkinci bölümde daha ağır cezayı gerektiren ve daha az cezayı gerektiren nitelikli halleri, şahsi cezasızlık sebepleri ve etkin pişmanlık halleri incelenmiştir. Son bölümde ise suçun özel görünüş şekilleri, muhakemesi, yaptırımı ve suçun benzer görünümlü suçlarla arasındaki fark üzerinde durulmuştur. Çalışmamızda hırsızlık suçu ile ilgili açıklama yapılırken Türk Ceza Kanunu'ndaki düzenlemelerden faydalanılmış, ayrıca kanunda yapılan değişikliklere de yer verilerek 765 sayılı Türk Ceza Kanunu ile kıyaslama yapılmış, öğretideki hakim görüşler ve karşıt görüşler ele alınarak incelenmiştir.
Hayvanların Ceza Hukuku yoluyla korunması

Bu çalışmada, dünyada ve Türkiye'de hayvanların hukuken korunmasına ilişkin karşılaştırmalı hukukta ve ceza hukukunda ne tür düzenlemelerin yapıldığını ve hayvanların korunması boyutunda yaşanan sorun, eleştiri ve tartışmaları bilimsel ve çağdaş anlamda değerlendirmek amaçlanmıştır. Çalışmanın ilk bölümünde, hayvanların ahlaki durumu ile ilgili kuramlar incelenmiştir. Hayvan hukuki konumu ve karşılaştırmalı hukukta hayvanların korunması alt başlığında çalışmamızın amaçları doğrultusunda ve araştırma araçları imkan verdiği ölçüde çeşitli ülke ve hukuk sistemlerindeki hayvanların korunmasına ilişkin düzenlemeler incelenmiştir. Türkiye'de 5199 sayılı Hayvanları Koruma Kanununda değişiklik yapılmasını öngören 7332 sayılı Kanunun yürürlüğe girmesiyle beraber hayvanlara karşı işlenen suçlar Kabahatler Kanunu kapsamından çıkartılıp Türk Ceza Kanunu kapsamına alınmıştır. Özellikle TCK 151/2. maddesinin yürürlükten kaldırılmasıyla beraber hayvanlar dolaylı da olsa eşya statüsünden çıkarılıp canlı statüsüne getirilmiştir. Yeni Kanun düzenlemesi ile birlikte bir hayvana kötü muamelede bulunanlara, kasten öldürenlere, tecavüz edenlere, dövüştürenlere, nesli yok olma tehlikesi altında olan hayvanları öldürenlere karşı hapis cezaları getirilmesi, hayvanlara karşı işlenen bazı kabahatlere karşı para cezalarının artırılması hayvanların korunması adına atılan önemli adımlar olarak nitelendirilebilir. Bu olumlu gelişmelerin yanında incelenen birçok idari ve adli mahkeme ile Yargıtay içtihatlarında korunanın hayvanlardan daha çok insan hak ve menfaatlerinin olduğu da söylenebilir.
Türk ve Irak hukukunda çekin ödenmesi ve ödenmemesinin hukuki sonuçları

Ticaret hayatında yaygın kullanılan bir ödeme aracı olan çek, fonksiyonel bir ödeme aracı olarak ticari ilişkilerin temel taşlarından birisi konumundadır. Diğer kambiyo senetleri gibi çekin geçerliliği de sıkı şekil şartlarının varlığına bağlıdır. Bu şartlar zorunlu ve ihtiyari olarak ortaya çıkmakla birlikte Türk ve Irak hukuk sistemlerinde farklı şekillerde belirmektedir. Temelde aynı esaslara tabi olarak ortaya çıkan bu hukuk sistemlerinde çekin geçerliliği için aranan şekli unsurlar, toplumsal ihtiyaçlar ve teknolojik gelişmeler ile birlikte birbirlerinden farklılık göstermektedir.
Viyana Satım Sözleşmesi'nin 79. maddesi uyarınca tazminat sorumluluğundan kurtulma

Çalışmamızda Milletlerarası Mal Satımına İlişkin Sözleşmeler Hakkında Birleşmiş Milletler Antlaşması'nın, borçlunun sözleşmeye aykırı davranışından doğan tazmin yükümlülüğünün istisnasını düzenleyen CISG m. 79 hükmü ele alınmıştır. İlk bölümde normun nasıl bir tarihsel birikimin sonucu olarak günümzdeki haline kavuştuğu ve CISG'in genel tablosunda nasıl bir yer işgal ettiği incelenmiştir. İkinci bölümde ise CISG m. 79'un sınırları keşfedilmeye çalışılmış ve özellikle aşırı ifa güçlüğü, yeniden müzakere yükümlülüğü ve kazai uyarlama gibi hallerin CISG kapsamında olup olmayacağı araştırılmıştır. Üçüncü ve son bölümde ise maddenin öngörmüş olduğu sorumluluktan kurtulma rejiminin uygulama şartları ve hükmün hukuki sonuçları irdelenmiştir.