turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Arap baharı ile birlikte değişen Türkiye-Suriye ilişkileri: sosyal inşacı bir analiz

2011'de Orta Doğu'da ortaya çıkan Arap Baharı, Türkiye'nin 2002'den beri yürüttüğü yumuşak güce dayalı ve komşularla iyi ilişkiler geliştirmek temeline oturtulmuş dış politikasını negatif şekilde etkilemiştir. Bu çalışmanın amacı, Türkiye ile Suriye arasındaki dostluk boyutunda seyreden ilişkilerin Arap Baharı'ndan sonra nasıl hızlı bir şekilde gerilediğini ve bu dönemde Türkiye'nin izlediği Suriye politikasını, karar vericilerin söylemleri üzerinden inceleyerek Sosyal İnşacı bir perspektifle ortaya koymaktır. Çalışmada Türkiye'nin dış politika söylemi Sosyal İnşacı yaklaşımın temellerini oluşturan değer ve normlar çerçevesinde, kimlik-çıkar ve yapı-aktör ilişkisi kapsamında incelenecektir. Yapılan analizde Türkiye'nin Suriye krizine yönelik insani değerlere dayalı etik bir söylem kullandığı öne sürülecektir. Suriye'de protestolar ilk başladığında Türkiye'nin söyleminin daha ihtiyatlı iken, krizin derinleşmesiyle birlikte Türkiye'nin söyleminin de sertleşmeye başladığı ve Suriye'ye atfedilen kardeş ülke kimliğinin olumsuz yönde dönüştüğü gösterilmeye çalışılacaktır. Söylemde belirlenen bu dönüşümün sadece Suriye rejimini kapsadığı, politika karar vericilerinin Suriye'de rejime ayaklanan halkı hala 'kardeş' kimliği altında değerlendirmeye devam ettiği savunulacaktır. Ayrıca Suriye'nin Türkiye'ye ait askeri bir jeti düşürmesinden sonra, Türkiye'nin Suriye söyleminin askerileştiği ve bu dönemden sonra dış politikada güvenlik tehdidi söyleminin ön plana çıktığı öne sürülecektir.
A critique of the International Criminal Court: The making of the 'international community' through international criminal prosecutions

Devletin geçmişşten gelen başlıca iki misyonu olan çevreleme ve sorunlu toplulukları disiplin altına alma işlevi küresel boyutta artık çok daha ayrıntılı ve sınırları belirsiz bir iktidar tarafından hayata geçirilmektedir. Uluslararası ceza hukuku söylemini sadece belirlemekte değil, aynı zamanda yaymakta da başlıca kurum olan Uluslararası Ceza Mahkemesi, gelişmekte olan bu yeni iktidarın bir parçası olmakla kalmayıp, uluslararası toplumun önemli bir ögesi ve de bir sonucudur. Bu çalışmanın başlıca amacı uluslararası suçların kamusal alanda nasıl ön plana çıkarıldığını, bu suçların önlenmesi ve cezalandırılmasında ne tür teknik ve prosedürlerin kullanıldığını anlamaktır. Uluslararası suçlarla bağlantılı olarak yükselen uluslararası güvenlik sorunuyla baş edebilmek için geliştirilen küresel ağ ve örgütlenmeler küresel ekonomi politikle de ilişkilidir. Bu durum UCM'nin kurulması ve işleyişi için gerekli zemini de meydana getirmiştir. Söylemsel iktidarın, öznelleştirmenin yanı sıra direnişi de mümkün kılmasına ragmen, UCM'ye verilen desteğin neoliberal söylemlerle birlikte giderek artması tehlikeli bir sonucu da beraberinde getirmektedir. Foucault ve Gramsci'nin düşüncelerinden desteklenerek yürütülen bir eleştiri, yaygın neoliberal söylem çerçevesinde gelişen uluslararası ceza hukuku söyleminin derinleştirdiği eşitsizlikleri gün yüzüne çıkaracaktır.
Indo-Israeli nuclear posture against Pakistan: A case of deterrence instability

Hindistan Cumhuriyeti ve İsrail Pakistan'a karşı uzun süreli ideolojik ve askeri bir düşman taşımaktadır. Bu çalışma konu ile ilgili birincil ve ikincil kaynakları inceleyerek ve analiz ederek Hindistan- İsrail savunma ortaklığının Güneydoğu'da nükleer caydırıcılık istikrarsızlığı için Pakistan'a nasıl bir asimetrik tehdit oluşturuyor? Sorusuna cevap bulmak için nitel araştırma yöntemleriyle birlikte eleştirel bir yaklaşım izlemektedir. Araştırmacı, çalışmada ele alınan devletlerin konvansiyonel ve nükleer silahlara yönelik duruşlarını anlamak için rasyonel karar verme, tehdit yeteneği, tehdit güvenilirlik, statü ve caydırma stabilitesi hakkında Frank C. Zagare ve D Marc Kilgour'ın kuramsallaştırdığı) 'Mükemmel Önleme Teorisi'nin varsayımlardan yararlandı. Bu kıstılanmış akademik çalışma, sadece mevcut Hint-İsrail savunma ortaklığının Güney Asya'da nükleer caydırıcılık istikrarsızlığı için Pakistan'a doğrudan asimetrik bir tehdit oluşturduğunu değil, her iki ülkenin de Hint- Pakistan savaşları (1965, 1971 ve 1999) sırasında istihbarat ve gizli silah arzı paylaşma tarihini paylaştığını ortaya koymuştur. Ayrıca her iki ülke de 1979, 1982, 1984, 1986 -1987, 1999 ve 2003'te Pakistan'ın nükleer tesislerine ortak hava saldırısı planlamış, ancak inandırıcı misilleme tehdidi uygulamadan önce planlarını engellemiştir. Ayrıca, İsrail ne savunma teknolojisini Hindistan'a transfer ederken tereddüt etmekte ne de Pakistan'a karşı kullanılmasını yasaklamaktadır. Hindistan- İsrail savunma ortaklığında Hindistan çoğunlukla alıcı tarafta durmaktadır. Bu anlamda Hindistan'a İsrail yapımı havadan yere bomba gönderen uçaklar, tanksavar güdümlü füzeler; hava ve balistik füze savunma sistemleri; İHA'lar ve silahlı uçaklar; erken uyarı sistemleri ve istihbarat toplama teknolojileri ve Pakistan'a karşı kullanılmak üzere casus uydular sevk edilmiştir. Ayrıca Hindistan ve İsrail Pakistan ve Cemmu&Keşmir meseleleri hakkında ortak siyasi, diplomatik ve askeri söylemleri paylaşmaktadır. Diğer taraftan Hint-İsrail savunma ortaklığı, Pakistan ve Hint 'Soğuk Başlama Doktrini' ile asimetrik bir ilişkiye yol açmakta, hem geleneksel hem de nükleer silah alanlarında bu asimetriyi daha da arttırmaktadır. Bilahare Pakistan İsrail gibi belirsiz İlk Kullanım Duruşu'na sahip aktöre karşı nükleer tercihini caydırıcılık amacıyla oluşturmuştur. İlk Kullanım Yok duruşunu ilan etmesine rağmen, Hint nükleer kuvvetlerinin hazırlığı İlk Kullanım duruşunu da yapılandırılmıştır. Sonuç olarak, Güney Asya'da nükleer caydırıcılık istikrarı riske girmiştir. Bu durum Hindistan'ın Pakistan ile olan rekabetinin ortaya çıkarılması açısında önemlidir, ancak Pakistan karşıtlığı bağlamında İsrail ve Pakistan daha çok açıkça ilişki kurmayı görmezden gelirler, bunun yerine örtmece bir şekilde birbirlerini savunma hesaplarında düzenli olarak hesaba katarlar.
The influence of Alhouthi movement on international relations in the Middle East region

2011'de Yemen devrimi sonrasında, Huthi hareketi Yemen siyaset sahnesinde ön plana çıktı. Ulusal Diyalog Konferansı siyasi sürecinde, kendisini zorla kabul ettirdi. Yemen'de siyasi konumunu sağlamlaştırmak ve birçok şehri ele geçirmek amacıyla silah kullandı. Anayasanın ve siyasi otoritenin yokluğundan faydalanarak zamanla meşru hükümeti devirmeyi başardı ve çoğu kenti ele geçirdi. Huthi hareketinin Yemen siyasetinde bu şekilde önemli bir yere sahip olması gelecekte tüm Orta Doğuyu etkileyebilir. Tüm bu olaylar Orta Doğudaki Uluslararası İlişkilerde değişikliklere neden olmuştur. Bu araştırma ile Huthi hareketinin Orta Doğunun Uluslararası İlişkilerdeki meydana getirdiği değişiklikleri ve bu değişikliklerin yeni bir Ortadoğu inşa etmeye etkili olup olmayacağı açıklanmaya çalışılacaktır.
Türkiye-Rusya ilişkilerinde Azerbaycan faktörü (2000-2015)

Avrasya coğrafyasının iki önemli aktörü olan Türkiye ve Rusya'nın SSCB sonrası 2000'ler ile başlayan yeni dönemdeki ilişkileri, siyasi ve ekonomik faktörler ve aynı zamanda uluslararası sistemde meydana gelen olaylardan etkilenmiş ancak sorunlara rağmen iki ülke arasındaki işbirliği gelişmiştir. Nitekim Avrasya coğrafyasına duyulan ilgi Türk-Rus ilişkilerinde rekabete neden olmaktadır. Kafkasya coğrafyasının doğal kaynak açısından en zengin ülkesi olan Azerbaycan, stratejik olarak çok önemli bir konuma sahip olması nedeniyle Türkiye ve Rusya arasında yaşanan bölgesel rekabetin merkezinde yer almaktadır. Bu tez çalışmasının temel amacı, SSCB'nin dağılmasından sonra sahip olduğu zengin kaynakların ve jeopolitik konumunun etkisiyle kısa süre içerisinde uluslararası sisteme dahil olan Azerbaycan'ın, hem 2000- 2015 yılları arasında Türkiye ve Rusya ilişkilerindeki etkisini incelemek hem de bu iki önemli aktörle kurduğu ilişkilerin Azerbaycan'nın iç ve dış politikasını ne yönde etkilediğini ortaya koymaktır.
Siber güvenlik ve terörizmin evrilişi: Türkiye üzerine etkileri

Günümüzde siber ortamda yapılan eylem ve saldırılar sonucunda ortaya çıkan büyük zararlar, siber güvenliğin önemini artırmaktadır. Siber alanda sadece terör örgütleri değil, devletlerde bu alanda faaliyet yürütmektedirler. Siber ortamda devletlerin önemli kritik altyapılarına yapılan saldırılar ile büyük maddi kayıplar ve toplumsal alanda huzursuzluk ve korku yayarak çöküntüler hedef alınmaktadır. Bu faktörler, önümüzdeki dönemde devletler arasında yaşanacak savaşlar ve mücadelelerin siber ortamda oluşmasına neden olacaktır. Klasik Uluslararası İlişkiler, reel dünyayı ve bu dünyadaki ilişkileri incelemekte olup, siber alan ve bu alandaki uluslararası ilişkiler genel olarak göz ardı edilmektedir. Bu maksatla, bu çalışmada temel olarak siber alan ve bu alandaki faaliyetlerin önemi anlatılmaktadır. Siber alandaki gelişmeler uluslararası ilişkilere farklı bir yönden bakılmasını sağlayacaktır. Bu çalışmanın ilk bölümünde, güvenlik kavramı ve dönüşümü, siber alan, siber terörizm ve siber savaş ile ilgili kavramsal bilgiler anlatıldıktan sonra, ikinci bölümde siber terörizm ve güvenlik unsurları, üçüncü bölümde siber alanda kullanılan siber silah türleri örneklerle açıklanmakta olup, dördüncü bölümde ise siber terörizmle mücadele ve alınacak tedbirler ile Türkiye'nin siber güvenlik politikaları değerlendirilmektedir.
21. yüzyılda Kerkük'teki gelişmeler, Türkiye'ye yansımaları ve bölgedeki Türkmen halkın durumu

Kerkük sorunu; 20 yy.'da İngiltere'nin sömürge yollarını ve petrol kaynaklarını kontrol altına alma politikaları ile Irak'ı istila etmesi ve bölgenin asıl sahibi konumundaki Türkmen halkın, geçmişşten günümüze kadar yoğun olarak yaşadığı sorun ve haksız muameleler olarak karşımıza çıkmaktadır. Hala bölgede karmaşa hüküm sürmektedir. Kerkük yaklaşık olarak, bazı dönemlerde başka uygarlıkların eline geçmişş olsa bile, 9 asıra yakın bir süre Türk idaresinde ve Türk halkının hala çoğunlukta yaşadığı ve Türk kültürünü yaşattığı bir bölgedir. Osmanlı hükümranlığında 400 yıl kalan, içerisinde barındırdığı her ırktan ve dine mensup insanların kardeşlik ve huzur içerisinde yaşadığı bölgede, İngiltere'nin Petrol yataklarını ele geçirme ve sömürge yollarını güvence altına alma çabalarının sonucunda kaybedilmiş olmasıyla, bu dönemden sonra bölgede yaşayan farklı etnik halkların tamamının huzura eremediği bir yaşam alanı halini almış olması apaçık bir gerçektir. Bölgede yaşayan Türkmen halkın uğradığı haksızlıklar ise Türkiye Cumhuriyetinin 1926 yılında Ankara Anlaşması ile Musul'dan mecburiyetten vazgeçmesiyle başlamış, artmış ve günümüze kadar devam etmiştir. İşte bu araştırmada, bir Türkmen şehri olan Kerkük hakkında geçmişşten günümüze, genel ve akıla gelebilecek soruların cevabının bulunduğu bir kaynak olduğu söylenebilir. Araştırmada hedef alınan asıl amaç; bölgedeki son yüzyıldaki gelişmelerin neler olduğudur. Bu noktaya ulaşmak içinde; ilk dönemlerden itibaren ki gelişmelerin ele alındığı, Türkmen halkın son durumu ve bölgedeki gelişmelerin Türkiye Cumhuriyeti'ne etkileri ve Türkiye'nin izlediği politikaların neler olduğu sorularına cevap aranmıştır. Konu, yoğun literatür taraması ve makale araştırmaları ile hazırlanmıştır. Yaklaşık 11 aylık bir çalışmanın ürünü olan bu tez içerisinde; toplam beş bölüm incelenmiş, birinci bölümde; konunun giriş bölümüne yer verilmiş, ikinci bölümde; Kerkük Bölgesi hakkında ayrıntılı bilgiler verilmiş, üçüncü bölümde; 20. yy boyunca meydana gelen gelişmeler hakkında ayrıntılı bilgiler yer almış, dördüncü bölümde ise 21. yy'ın başından itibaren, günümüze kadarki gelişmeler ile bu gelişmeler ışığında bölgedeki Türkmen halkın durumu, Türkiye'nin izlediği politikalar ve süreç içerisindeki gelişmelerin, Türkiye'ye etkilerine değinilmiştir. Beşinci bölüm sonuç ve öneri bölümü olarak ele alınmıştır. Bölgedeki geçmişşten günümüze kadar süreçteki gelişmeleri, bölgenin tarihi, demografik yapısı, Türkiye'nin bölge üzerine izlediği politikalarla, bölgedeki Türkmen halkının karşılaştığı sıkıntıların neler olduğu sorularının cevaplarına ulaşılmıştır.
Soğuk savaş sonrası Rusya'nın sert güç yumuşak güç kullanımı: Gürcistan örneği

Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'nin 1991 yılında resmi olarak dağılması ile birlikte dünyada yeni bir sistemin varlığı söz konusu olmuş ve bu yeni tek kutuplu sistemde ABD tek süper güç olarak kalmıştır. Siyasi çevreler, SSCB'nin sonunun geldiğini düşünürken bu yeni yapıda Rusya Federasyonu olarak kendine yer edinme çabasına giren eski süper güç, 1996 yılında Putin'in başbakan seçilmesiyle birlikte yeni bir kalkınma dönemine girmiş ve toparlanarak iki kutuplu yapıda olduğu gibi tekrar uluslararası sistemde söz sahibi olmak için çabalamıştır. Bu doğrultuda, dış siyasi politikalarını yeniden şekillendiren Rusya, askeri alanda gelişmek için önemli çalışmalar yapmış ve çaba harcamıştır. Günümüzde gelinen noktada dünyada askeri güç olarak kesin varlığını kabul ettirmiş ve çabalarının sonuçlarını somut bir biçimde elde etmiştir. ABD'nin bölgede kendi güdümünde ülkeler oluşturma çabaları öteden beri var olmakla birlikte bu çabalardan birisi de Gürcistan olarak ortaya çıkmıştır. Gürcistan, dağılan SSCB'den ayrılan ve özerkliğe kavuşan bir ülke olmanın yanı sıra Rusya'nın tarihsel algısında hala kendi güdümündeki yapılardan biri olarak algılanmakta ve öyle muamele görmektedir. ABD'nin Gürcistan'a yönelik tutumu karşısında Rusya'nın bu sınır kapısı niteliğindeki ülkede yaşanan gelişmelere seyirci kalması Rus dış politikasıyla tamamen ters görünümde olacaktır. Bu sebepten siyasi ilişkileri oldukça minimal seviyelerde ve İsviçre üzerinden yürütülen Gürcistan'a karşı Rusya'nın kayıtsız kalmamakla birlikte kendi güdümünden çıkmaması için sert güç uygulaması gündeme gelmiştir. Bundan dolayı 2008 yılında Osetya'ya müdahalesi söz konusu olmuş ve iki ülke arasındaki ilişkiler daha da minimal seviyelerde yine İsviçre üzerinden devam etmiştir.
İslam İşbirliği Teşkilatı'nın Yukarı Karabağ sorununa bakışı ve çözüm arayışları

İslam İşbirliği Teşkilatı'nin bir uluslararası örgüt olarak uluslararası sistemdeki rolü farklı değerlendirmelere konu olmuştur. Genellikle, İİT'nin pasif rolü üzerinde önemle durulmuştur. Tabii ki, bu değerlendirmeler, değerlendirenin sisteme bakışı ve ideolojisi ile ilgili olmaktadır. Yazmış olduğumuz tezde İİT'yi sosyal inşacı perspektiften değerlendirerek İİT'nin uluslararası sistemdeki yeri ve faaliyetleri incelenecektir. Bu bağlamda İİT hakkında yapılacak daha tutarlı ve sağlam analizler inşacılık teorisi içerisinde anlam bulacaktır. Bir uluslararası örgüt olarak İİT kuruluş amacı ve faaliyetleri, inşacılık teorisinin başat kavramları üzerinden değerlendirilmektedir. Yani bu perspektifinde, inşacı teorinin aktör- yapı kavramları bağlamında çözümlenecektir. Günümüzde, Yukarı Karabağ sorunu artık iki devlet arasındaki sorun olmaktan çıkarak bölgesel bir sorun yumağına dönüşmüştür. Yukarı Karabağ sorunu bağlamın 'da İİT'nin etkinliğinin yine inşacı teorik perspektiften daha tutarlı bir analize tabi tutulması olağandır. İİT'nin Yukarı Karabağ sorununa yaklaşımını yine kimlik bağlamında okuyabiliriz. Tezde İİT'nin Yukarı Karabağ sorununa yönelik çıkardığı kararlar analize tabii tutulacaktır. Tezimizde eleştirel kaynak incelemesi metodu kullanılacaktır. Tüm potansiyel üyeleri İslam ülkelerinden oluşan İİT Yukarı Karabağ sorunun 'da Ermenistan'ı bir işgalci olarak değerlendirmektedir. Bu konuda İİT diğer uluslararası örgütler içinde pozisyonunu bu kadar net olarak ortaya koymuş ilk ve tek örgüttür. Bunda İİT'nin kimliğinin esas neden olduğu tartışılmazdır. İİT'nin Yukarı Karabağ konusunda beyanatlarını incelediğimizde bunu net olarak görmekteyiz. Bahsedilen bağlamda, bir uluslararası örgüt olarak İİT'nin pozisyonunun en doğru analizinin sosyal inşacılık konumundan yapılacağı gösterilecektir.
Çin Halk Cumhuriyeti'nin dış politikasında Orta Asya faktörü: Soğuk Savaş'ın Sonundan - Hu Jintao Döneminin sonuna kadar (1988-2012)'

Orta Asya Bölgesi ekonomi, güvenlik ve enerji başlıklarında tarihten beri stratejik bir konuma ve öneme sahip olmuştur. SSCB döneminde ÇHC ile uzlaşmaya varılamayan bu bölgede, SSCB'nin yıkılışının ardından bağımsızlığını ilan eden Orta Asya Devletleri ile ÇHC; ekonomik, askeri ve enerji sektöründe karşılıklı işbirliği anlaşmaları imzalamıştır. Bu anlaşmalar doğrultusunda, devletler bazında bir devletin, diğer devletleri çıkarları doğrultusunda kaba kuvvete başvurmadan etkileyebilmesini sağlayan yumuşak güç yolu benimsenmiştir. İşbirliği ve yumuşak güç stratejisi ile Orta Asya'da çok taraflı iki işbirliği örgütü de kurulmuştur. Şanghay İşbirliği Örgütü ve Asya'da İşbirliği ve Güven Arttırıcı Önlemler Konferansı. Bu çalışmada ÇHC ve Orta Asya Devletleri arasında imzalanan karşılıklı işbirliği anlaşmalarındaki ile ŞİÖ ve AİGK bünyelerindeki ekonomi ve güvenlik siyaseti ilişkisi incelenecektir.
Bağımsızlık sonrası Kırgızistan güvenlik politikaları: ABD ve Rusya'yı dengeleme politikası

SSCB'nin çöküşünden sonra jeopolitik haritada yeni bağımsız Orta Asya devletleri ortaya çıkmıştır. Orta Asya bölgesinde ortaya çıkan güç boşluğu ABD ve Rusya arasındaki jeopolitik nüfuz rekabetine sahne olmuştur. Kırgız Cumhuriyeti, diğer Orta Asya devletlerinde olduğu gibi çok yönlü bir dış politika izlemektedir. Fakat terörizm ile mücadele çerçevesinde hem ABD hem de Rusya askeri üslerini konuşlandırarak, rekabet eden büyük güçlerin üslerini kendi topraklarında barındıran tek bir ülke özelliğini taşımaktadır. Bu çalışmada, ABD ve Rusya'nın Orta Asya'ya yönelik izlediği politikalar ve Kırgızistan'ın söz konusu büyük güçlerle ilişkileri ortaya konulmuştur. Orta Asya, büyük güçler için özellikle 11 Eylül sonrasında önem kazandığı gözlemlenmiştir. Kırgızistan'ın ABD ve Rusya ile ilişkileri, askeri-siyasi işbirliği çerçevesinde değerlendirilmiştir. Bölgedeki büyük güçler arasında yaşanan mücadelede Kırgızistan, ABD ve Rusya'yı dengeleme politikasını izleyerek kendi pragmatik çıkarlarına bakmaktadır. Kırgızistan'ın ABD ile işbirliğinden kaçınmadığı fakat Rusya'ya daha çok önem verdiği kanaatine yer verilmiştir.
Arap Baharına kadar Türkiye'nin Suriye politikasındaki değişim

Bu tez Türkiye-Suriye ilişkilerinde Arap Baharı öncesi dönemde yakınlaşma olarak nitelenen değişimi incelemektedir. Bu incelemeyi bir tarihi arka plan ve ilgili dönemin analizini yaparak gerçekleştirmektedir. Bu yaklaşımla dinamikleri, ilgili aktörleri, onların söylem ve aksiyonlarını, kurumları, devlet politikası araçlarını ve bu politikaları nasıl hayata geçirdiklerini mercek altına almaktadır. İlgili aktörlerin manevra alanını oluşturan çok boyutlu ve çok aktörlü tarihi, yerel ve küresel bağlamları dikkate alınmaktadır. Tezi oluşturan dört bölüm bu yaklaşım ve analizlerle Suriye-Türkiye ilişkilerini Arap baharına kadar olan dönemde ele almaktadır. Bu çalışma Türkiye-Suriye ilişkilerini Soğuk Savaş sonrası dönemi içerisinde geniş uluslararası sistem perspektifinde ele almayı amaçlamaktadır. Tezin ana bağlamı iç/dış politika ilişkisi üzerinden şekillenmekle birlikte Amerika'nın teröre karşı savaş politikası, Irak Savaşı, Ortadoğu'ya barış, demokrasi ve istikrar getirme politikalarının oluşturduğu güç boşluğunun önemine vurgu yapılmaktadır. Bu çerçevede ülkedeki gelişmeler ve reformlar içerideki bağlamı oluştururken, bölgedeki gelişmeler içeride kazanılan özgüven ile proaktif, etkin ve liderlik rolü oynama imkanı ortaya çıkarmıştır. Bu tez bir tarihi arka plan üzerine ikili ilişkileri bina ederek iç ve dış politika linkleri üzerinden Türkiye'nin yeni dış politikasını analiz etmektedir. Türkiye'nin bölgesel ve uluslararası politikada kendini yeniden tanımlayarak ortaya koyduğu yumuşak güç bakış açısıyla, Türk dış politika yapıcılarının algılarındaki değişiklikle nasıl olup daha etkin ve geniş ufuklu bir dış politika benimsedikleri üzerinde durulmaktadır. Bu tezde Türkiye-Suriye ilişkileri tarihsel dönemlere ayrılan, 1991 ve 2010 yılları arası dönem mercek altına alınmıştır. Bu tarih dilimi içerisinde dış politika bahsedilen aktörler ve manevralarıyla belirsizlikten maksimum işbirliğine uzanan bir gelişme seyrine şahitlik etmiştir. Arap Baharı öncesi dönemde Türkiye-Suriye ilişkileri stratejik işbirliğine çağrı yapan bir aşamaya gelmiştir.
Turkish Airlines as a soft power tool in the context of Turkish foreign policy

Bu tezin amacı Türk Hava Yolları ve Türk dış politikası arasındaki yakın ilişkiyi göstermektir. Çalışma sonucunda görülmüştür ki tarihten bu yana ulusal havayolu olarak THY her zaman Türk dış politikasındaki gelişmelerden etkilenmektedir. Ancak, 1980'lerden itibaren THY Türkiye'nin yeni ülkelere, bölgelere ve kıtalara olan dış politika açılımlarında açıkça bir araç olarak kullanılmaktadır. Ayrıca THY özelleştirilmiş olmasına rağmen, Türkiye devleti karar verme sürecinde son derece etkili bir konumdadır. Türkiye devletinin THY üzerindeki etkisi özellikle dış politika alanında kendini göstermektedir. Bu bağlamda, Ortadoğu özelinde THY Türk dış politikasının iki ana ayağı olan bölgedeki ülkelerle karşılıklı vizelerin kaldırılması ve serbest ticaret anlaşmalarının imzalanması politikasıyla paralel hareket etmektedir. THY ayrıca Türkiye'nin önemli bir aracı olarak Afrika kıtasına olan açılımını uçuşlarına ek olarak insani yardım yoluyla da desteklemektedir. THY Soğuk Savaş sonrası Türkiye'nin Sovyetler Birliği'nden bağımsızlığını kazanan ülkelerle olan ilişkilerine ve Balkanlarda Türkiye'nin siyasi, ekonomik ve kültürel potansiyeline olumlu katkı sağlamaktadır. THY'nin bu bölgelerde Türk dış politikasına paralel bir şekildeki varlığı Türkiye'nin yabancı kamuoyu düzeyindeki cazibesini artırmaktadır. Bu yüzden ulusal havayolu şirketi olarak THY Türkiye'nin imajını ve diğer ülkelerin davranışlarını kendi istekleri doğrultusunda etkileyebilme kabiliyetine olumlu katkı yapan bir yumuşak güç aracı haline gelmiştir.
Uluslararası güvenlik sisteminde değişim: Kolektif müdahale doktrininin yükselişi

Birleşmiş Milletler kolektif güvenlik sistemi, uluslararası güvenliğin sağlanması amacıyla insanoğlunun kurabildiği en kapsamlı güvenlik düzenlemesini oluşturmaktadır. Kolektif müdahale doktrini ise bu güvenlik sisteminin en önemli düzen sağlayıcı aracı niteliğindedir. Hayatın her alanında olduğu gibi, uluslararası güvenlik ortamında yaşanan hızlı değişim, uluslararası güvenlik sistemini ve dolayısıyla kolektif müdahale doktrinini dönüşüme zorlamaktadır. Bu çerçevede, Soğuk Savaş sonrasında güvenlik sistemindeki değişimin başlıca unsurlarını ortaya koymayı amaçlayan bu tez çalışması, kolektif güvenlik sisteminin değişime adaptasyonunun görünür yüzü olan kolektif müdahale doktrininin evrimini incelemekte, uluslararası kriz yönetimi çerçevesinde BM'nin yanı sıra NATO ve AB'nin bu alanda ağırlık kazanan rolüne değinmektedir. Çalışma, güvenlik sistemindeki değişim ve dönüşümü değerlendirmenin yolunun kolektif müdahale doktrininin uygulamasındaki değişimleri ve farklılıkları incelemekten geçtiği anlayışıyla ve bu temel kurumdan hareketle sistemin tümünü okumayı amaçlamaktadır. Bu anlayışla, çalışmada çeşitli kolektif müdahale örnekleri ele alınmakta, Birleşmiş Milletler Antlaşmasının 51. maddesinde ifadesini bulan meşru savunma kurumu ile saldırı eyleminin tanımında kaydedilen genişlemeye dikkat çekilmektedir.