turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Fikrİ Mülkiyet Hukukunda bilgisayar oyunlarının korunması

Bu çalışmada kimi insanlar için günlük yaşamlarının ayrılmaz bir parçası haline gelen bilgisayar oyunlarının fikri mülkiyet hukuku çerçevesinde nasıl korunduğu, daha doğru ifadeyle nasıl korunabileceği incelenmiştir. Tercih edilen bilgisayar oyunu tabiri dijital oyun, video oyunu, ses oyunu, mobil oyun gibi kavramların hepsini kapsar şekilde bir üst kavram olarak kullanılmıştır. İnceleme yapılırken Türk hukukunun yanı sıra, yabancı hukuk sitemleri ve uluslararası hukuki durum da izah edilmiş; yerli ve yabancı mahkeme kararları ile anlatım güçlendirilmeye çalışılmıştır. Çalışmamız yalnızca Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu çerçevesinde değil, Sınai Mülkiyet Kanunu ve sair mevzuat da göz önünde tutularak kaleme alınmıştır. Bilgisayar oyunlarının giderek genişleyen sosyal ve ekonomik etkileri, Twitch, YouTube gibi yayın platformlarında yapılan oyun yayınları, oyuncuların geliştirdiği modlar, e-spor müsabakaları gibi hususlar dikkate alındığında bu alanın kendi haline bırakılamayacağı çok daha net görülecektir. Çalışmanın odağını bilgisayar oyunlarının fikri mülkiyet hukukunda korunması bağlığında tutabilmek için oyunların türlerinin incelenmesi, oyun platformlarının tek tek izahı gibi gerekli olmayan değerlendirmelerden kaçınılmıştır. Bu sebeple çalışmada bilgisayar oyunlarının tarihi ve oyun geliştirme süreçleri kısaca izah edilmiş, bilgisayar oyunlarının mevcut mevzuatlar kapsamında nasıl korunabileceği açıklanmış, korumaya dair yerli ve yabancı doktrin irdelenmiş, bilgisayar oyun sektöründe akdedilen sözleşmeler hakkında bilgi verilmiş ve buna ek olarak tespit edilen sorunların nasıl giderilebileceğine ilişkin çözüm önerileri sunulmuştur.
Güvenlik Konseyinin Irak'ın Kuveyt'i işgali sonrasında aldığı kararlara (1990-1991) ilişkin ampirik bir çalışma

Medeniyet ve insanlık ülkesi olan Irak, bazı sistemlerden ve yönetimlerden kaynaklanan hatalardan dolayı yüzyıllar boyunca birçok sıkıntı yaşamıştır. Irak Devleti, özellikle de 1990 yılında Irak Silahlı Kuvvetleri'nin Kuveyt'i işgal etmeye başlamasıyla uluslararası hukuku çiğnemiş oldu. Irak, uluslararası hukuk kurallarına ters düşen faaliyetlerde bulunduğundan ve kendisine Uluslararası Hukuka göre hareket edilmesi gerektiğini söyleyen devletlere karşı çıkması sonucunda son derece sıkıntılı günler yaşamıştır. Bu bağlamda Birleşmiş Milletlere üye ülkeler, 'Birleşmiş Milletler Sözleşmesi'nin yedinci bölümünü dayanak göstererek Irak'a karşı belli kararlar alınmasını istediler. Alınan bu kararlar doğrultusunda Irak'a ticari, mali ve ekonomik birçok yaptırım uygulandı. Irak'a savaş açma, Irak'ın Kuveyt topraklarından kovulması, askeri güç kullanarak Kuveyt Devleti'ne bağımsızlığının iade edilmesi vb. bir dizi kararlar alındı. Buna karşılık Güvenlik Konseyinin 1990- 1991 yılları arasında aldığı kararlar ve bu kararların bir kısmının Amerika Birleşik Devletleri ve diğer koalisyon ortakları tarafından uygulanması, insan haklarının açıkça çiğnendiğini göstermektedir. Özellikle de Irak halkı açısından bu böyledir. Çünkü bu kararlar uluslararası hukuka aykırı kanunlar idi. Bu kararlar neticesinde çocuklar aç bırakılmış, suçsuz-günahsız insanlar öldürülmüş, çevre kirletilmiş ve devletin alt yapısı yok edilmiş idi. Ayrıca Irak'ın Uluslararası Hukuk ve kuralları çiğnediği söylenerek verilen cezalar -pişman ettirme bağlamında- türlü yaptırımlar ve nicesi özellikle Irak toplumunda derin yaralar açmıştır. Tezimiz iki ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölüm üç kısımdan oluşmaktadır. Birinci kısım: Irak'ın siyasi tarihi, Osmanlılar dönemindeki Irak, Baas Partisinin yönetime geçmesi, Irak-İran Savaşı, Birleşmiş Milletler Tarihi ve Irak'ın Birleşmiş Milletlerle olan ilişkisi; İkinci kısım: Barındırdığı ana birimleri, hedefleri ve prensipleri ile Birleşmiş Milletlerin teşkilat yapısını içermektedir. Üçüncü kısım ise Güvenlik Konseyinin ihtisas alanlarını, oylama usul ve yöntemini, veto yetkisini, yaptırım gücünü ve uluslararası barış ve güveni korumadaki rolünü içermektedir. İkinci bölüm ise Irak'ın Kuveyt'i işgal nedenlerini, Güvenlik Konseyinin 1990- 1991 yılları arasında Irak'a ilişkin kararlarını, vetolarını, bunların ayrıntılı olarak açıklamasını ve son olarak Güvenlik Konseyinin yedinci bölümü ile Irak'ın ilişkisi anlatılmıştır.
Ayrımcılık yasağı ışığında Türkiye siyasetinde kadın

Bu çalışmada Türkiye Cumhuriyeti'nde kadınların sosyal, ekonomik, kültürel ve siyasal yaşama ilişkin yaşadığı sorunlar irdelenmiş, bu sorunlara ilişkin toplumsal hayattaki gelişmeler ve yasal anlamda kazanımlar tespit edilmiş ve çözüm önerileri sunulmuştur. İHAS ve CEDAW anlamında kadınlara ilişkin ayrımcılığın kaldırılarak pozitif ayrımcılık politikaları geliştirmek devletlerin öncelikli hedefleri olmalıdır. Türkiye'de kadınların Cumhuriyet'in kuruluş yıllarından bugüne değin kazandığı hakların yanı sıra kamusal ve devlet alanlarında yeteri kadar yer alamadığı bir gerçektir. Bugün Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde 50 kadın milletvekili bulunmaktadır. Kadınların mecliste temsil oranı,% 9 ,4'tür. Oysa Dünya devletlerinde % 48 oranında kadın temsilinin gerçekleştiği bir süreç yaşanmaktadır. Türkiye Cunhuriyetin'de de kadınların özellikle siyasal yaşamda yok denecek kadar az yer almaları ciddi ve güncel bir sorundur. Bu nedenle Anayasal ve Yasal anlamda yapılması gereken değişikliklerin ivedilikle gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Ayrıca Avrupa Konseyi'nin 2008 Türkiye Raporunda belirttiği üzere yasal anlamda yapılacak değişikliklerin toplumsal hayatta da ivedilikle uygulanır kılınması gerekmektedir. Bu çerçevede birinci bölümde Dünya'da ve Türkiye'de kadınların yaşadığı sosyal, ekonomik, kültürel ve siyasal sorunlar irdelenmiş, ikinci bölümde uluslararası belgelerde düzenlediği üzere pozitif ayrımcılık politikaları ve bu kapsamda özellikle kota politikaları ve kota politikalarını uygulama şekilleri incelenmiştir. Son Bölümde ise Türkiye'de tarihi süreç içerisinde siyasal hayatta kadının yeri, kadın hakları anlamında kazanımlar ve siyasal temsil sorunu incelenerek kadınların temsilini arttırma yolları değerlendirilmiştir.
İş hukukunda işletmesel karar

Özerk yapılar olan işletmelerde alınan işletmesel kararlar, birçok hukuk disiplinini ilgilendirir. Bununla birlikte işletmesel kararın yeknesak bir tanımı Türk hukukunda yapılmamıştır. Genel-geçer bir şekilde henüz tanımlanmayan bu kavramın, hukuki niteliği ve denetimi konusunda da pek çok sorun ortaya çıkmaktadır. Mevzuatta yer almasa da, uygulamada ve doktrinde işletmesel kararların şekli ve türlerine ilişkin değerlendirmelere rastlanmaktadır. Bu değerlendirmeler bağlayıcı olmamakla birlikte pratikteki uyuşmazlıklarda yardımcı kaynak niteliğindedir. İşveren tarafından alınan işletmesel kararlar, ekonomik ve kişisel olarak işve-rene bağlı işçiler açısından pek çok anlam ifade eder. Kararların işçiler açısından doğurduğu sonuçlar nedeniyle, karar alma usullerine ilişkin mevzuatta ve yargı kararlarında bir takım sınırlamalar getirilmiştir. Bu nedenle, işletmesel kararların işverenin yönetim hakkı içerisinde alınması ve karar alma sürecinde belirlenen sınırlara uyulması gerekir.
Çalışma koşullarının değiştirilmesi

Bu çalışma, işçinin çalışma koşullarının değiştirilmesini, İş Kanunu madde 22 kapsamında incelemektedir. 'Çalışma koşullarının değiştirilmesi ve iş sözleşmesinin feshi' kenar başlıklı madde 22, 4857 sayılı Kanunu'nun yürürlüğe girmesiyle uygulama alanı bulmuştur. İş Kanunu madde 22'ye göre işveren çalışma koşullarında esaslı bir değişiklik gerçekleştirecekse, işçiye bunu yazılı olarak bildirmelidir. İşçi işverenin değişiklik teklifini yazılı beyan ile 6 iş günü içerisinde kabul ederse işveren, sözleşmede esaslı değişiklik gerçekleştirilebilmektedir. Ancak işçinin kabul etmemesi üzerine işveren değişiklik için geçerli bir nedeni varsa veyahut iş sözleşmesini fesih için geçerli bir nedeni varsa sözleşmeyi feshedebilmektedir. Böylece iş ilişkisinde esaslı değişikliğin gerçekleşmemesi halinde fesih külfeti, işverene yükletilmiştir. İş güvencesine tabi olan işçiler, bu durumda İş K. m. 17 ile m. 21 hükümlerine göre iş sözleşmesini feshedebilmektedir. İş güvencesine tabi olmayan işçiler ise şartlar oluşmuşsa kötü niyet tazminatı, ihbar ve kıdem taleplerinde bulunabilmektedir. Ayrıca çalışmamızda, çalışma koşullarının değiştirilmesinin uygulamadaki en yaygın yöntemi olan, değişikliği saklı tutma kayıtları ve bu kayıtların denetimi, konunun öneminden dolayı incelenmiştir. Böylece çalışma koşullarının usulüne uygun değiştirilmesinin yöntemleri ve iş ilişkisine etkisi belirtilmiştir. Bununla birlikte bu yöntemlere uygun olarak gerçekleşmeyen değişikliklerin hukuki sonuçları açıklanmıştır.
İdari işlemin gerekçelendirilmesi

İnsan haklarına dayanan, bu hakları koruyucu adil bir hukuk düzeni kuran ve bunu devam ettirmekle kendini yükümlü sayan, bütün eylem ve işlemleri yargı denetimine tabi olan ve toplumda yaşayan bireyleri hukuksal güvence altına alan hukuk devletinin olmazsa olmazı olarak kabul edilmesi gerekli olan idari işlemde gerekçe yükümlülüğü gösterilmesi zorunluluğu bu çalışmada incelenmektedir. Bu çalışmada öncelikle gerekçe yükümlülüğü kavramı üzerinde durulmuş olup; dayanakları olan hukuksal ilkelerden bahsedilerek kapsamı incelenmiştir. Bazı ülkelerdeki idari işlemde gerekçe yükümlülüğü mukayeseli olarak incelenmiş daha sonra da Türk hukukunda gerekçe gösterme yükümlülüğüne değinilmiştir. Son olarak da mevzuatımızda idari işlemde gerekçe gösterme zorunluluğu getiren bazı özel düzenlemelerden bahsedilerek yargı kararları ışığında konu incelenmiştir. İdari işlemlerin gerekçelendirilmesi ilkesi hukukun genel bir ilkesiolmaya aday bir kavramdır. Zira bireyin güvenliğinin idari işlemin yapılış sürecinde sağlanması hukuk devleti ilkesinin en önemli hedeflerindendir. Usul kurallarının mevzuatımızda dağınık bir şekilde yer alması ve ülkemizde genel bir idari usul kanununun bulunmayışı idarenin keyfidavranışlarda bulunmasına neden olabilmekte; bu durum da vatandaşınhukuki güvenceden yoksun duruma düşmesine neden olabilmektedir. Bu nedenle bireyin korunmasının idari işlemin yapılış sürecinde hukuki güvence altına alınması gerekli olmaktadır.
Yabancı mahkeme tarafından verilen velayet kararlarının tanınması ve tenfizi

Yabancı mahkeme tarafından verilen kararların başka bir devlette hüküm ifade edebilmesi ve icrasının sağlanabilmesi için bu kararların tanınması ve tenfiz edilmesi gerekir. Yabancı mahkeme tarafından verilen kararların tanınması ve tenfizi usul ekonomisi ve uluslararası hukuk barışı açısından önemli olduğu gibi çalışmamızın konusu olan yabancı mahkeme tarafından verilen velayet kararlarının tenfizi de çocuğun üstün yararı bakımından önemlidir. Çalışmamızda öncelikle velayet konusunda Türkiye'nin taraf olduğu uluslararası sözleşmelere kısaca değinilmiş, sözleşmeler çerçevesinde yabancı velayet kararlarının tanıması ve tenfizi anlatıldıktan sonra Türk hukukunda tanıma ve tenfiz düzenlemelerine yürürlükte bulunan mevzuat ve Yargıtay içtihatları doğrultusunda yer verilmiştir. Çalışmamızın amacı yargı içtihatlarıyla konuyu ele alarak teorik bilginin uygulamadaki yansımasının paylaşılmasıdır.
Sınai mülkiyet kanununa göre tescilli markanın kullanılmamasının sonuçları

Tescilli markanın kullanılması uzun süredir mevzuatımızda yer alan bir zorunluluktur. 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'de de yer alan bu zorunluluğun yaptırımı talep halinde tescilli fakat kullanılmayan markanın iptal müessesine tabi olması idi. Sınai Mülkiyet Hukuku bakımından önemli bir gelişme olan 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun kabulü tescilli markanın kullanılmaması bakımından da önemli sonuçları beraberinde getirmiştir. Bu kapsamda kullanılmayan tescilli marka dayanak alınarak gerçekleştirilen hukuki süreçlerde; sürecin karşı tarafında bulunan kişi ya da kişilere bir savunma mekanizması öngörülmüştür. Çalışmamızda kullanılmayan markaya dayanılarak gerçekleştirilen marka başvurusuna itiraz sürecinde öngörülen markanın kullanıldığının ispatı talebi ile yine kullanılmayan markaya dayanılarak açılan markaya tecavüz ya da markanın hükümsüzlüğü davalarında markanın kullanılmadığı definin ileri sürülmesi ve kullanılmayan markanın iptali işlenecektir. Ayrıca markanın kullanılması hususunda farklı mercilerden verilecek kararların doğurabileceği sorunlar ile kullanımın ispatının delillendirilmesine değinilecek ve 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Anayasa Mahkemesince iptal edilmesinin doğuracağı etkiler de değerlendirilecektir.
Borcun üçüncü kişiye ifası ve sonuçları

Önünüzdeki bu çalışma borcun alacaklı dışında üçüncü bir kişiye ifa edilmesi hallerini konu edinmiştir. Çalışmanın özetini aşağıdaki gibi toparlamak mümkündür. Borçlu üçüncü bir kişiye ifada bulunursa, temel kural bu ifanın onu borcundan kurtarmamasıdır. Bu ana kuralın, üçüncü kişiye ifanın borcu sona erdirdiğine dair istisnaları iki grup halinde incelenmiştir. Birinci gruba giren hallerde alacaklı üçüncü kişiye ifada bulunmaya yetkilidir veya buna yükümlüdür. Bu durumda üçüncü kişi doğru ifa kabulcüsü olan üçüncü kişidir. İkinci gruba giren hallerde ise ifa yanlış ifa kabulcüsü olan üçüncü kişiye yapılmasına rağmen borç sona ermektedir. Yanlış ifa kabulcüsü üçüncü kişiye yapılan ifaya rağmen borcun sona ermesi, alacaklının oluşturduğu görünüşteki hukuki durumdan sorumlu tutulmasına, legitimasyon hukukuna veya özel durumlara dayanabilir. Alacaklı, yanlış ifa kabulcüsünün yetkili olduğu izlenimini verir ve borçlu da buna güvenerek ifada bulunursa, alacaklı yanlış yönlendirilmiş ifanın sonucuna katlanır ve borçlu borcundan kurtulur. Yanlış yönlendirilmiş ifanın borçluyu borcundan kurtarması, legitimasyon hukuku kurallarına dayanabilir. Eğer talepte bulunan kabule yetkili değilse ve borçlunun da meşruiyet kontrolü yapma zorunluluğu yoksa, borç yanlış yönlendirilmiş bu ifaya rağmen sona ermektedir. Yanlış yönlendirilmiş ifa, borçlunun kusuruna dayanmayan ifa imkansızlığı veya sonradan geçerli olma gibi özel sebepler gereği de borçluyu borcundan kurtarmaktadır. Borçlunun, borcun bir kısmım üçüncü kişiye ifaya yetkili veya böyle bir kısmi ifayı yapmak zorunda olduğu durumlar ile 'görünüşteki hukuki durumdan sorumluluk' veya 'özel durumlar' da olduğu gibi, bazen yanlış yönlendirilmiş ifa sonucu borç kısmen sona ermektedir.
Kat karşılığı inşaat sözleşmesinde yüklenicinin teslim borcunun ifasında süre uzama halleri

Kat karşılığı inşaat sözleşmesi, yüklenicinin, arsa sahibinin arsası üzerine bütünlük arz eden bağımsız bölümler inşa etmeyi üstlendiği, arsa sahibinin ise bedel olarak yükleniciye, arsa payı devretmeyi taahhüt ettiği sözleşmeyi ifade eder. Uygulamada bazen yüklenicinin sözleşmede belirlenen veya inşaatın tamamlanarak teslim edilmesi için gereken uygun süre içerisinde edimini yerine getirmemesi söz konusu olmaktadır. Böyle bir durumda kural olarak yüklenici temerrüde düşer ve temerrüdün sonuçlarına katlanmak zorunda kalır. Ancak bazı durumlarda inşaatın teslim süresinin uzayacağı kabul edilir. Böylelikle yüklenici temerrüde düşmez ve inşaatı bu ek süre içerisinde tamamlayarak teslim edebilir. Bu çalışmamızda öncelikle genel olarak kat karşılığı inşaat sözleşmesinden bahsedilmiş, bu sözleşmenin tanımı, şekli ve tarafların borçları incelenmiştir. Daha sonra çalışmamızın asıl konusunu oluşturan yüklenicinin teslim süresinin uzamasının şartları ve uygulamada sıklıkla görülen inşaat süresinin uzamasına neden olan haller incelenmiş, bu hallerin sonuçları, yargı kararları ve doktrindeki görüşler ışığında değerlendirilmiştir.
Çifte vergilendirmeyi önleme anlaşmaları bakımından OECD'nin tahkim önerisinin Türkiye açısından değerlendirilmesi

Devletler, yirminci yüzyıl itibari ile hızla gelişen uluslararası ticaretin beraberinde getirdiği çifte vergilendirme sorununun önüne geçebilmek için çifte vergilendirmeyi önleme anlaşmaları yapmaktadırlar. Bazı uluslararası örgütler, bu türden anlaşmaların yeknesaklaştırılması amacı ile çalışmalar yapmakta olup bu çalışmaların en yaygın kullanılanı OECD Model Anlaşma metnidir. Ne var ki, çifte vergilendirmeyi önleme anlaşmalarına esas alınan Model Anlaşmanın uygulanması ve yorumlanması her zaman sorunsuz gerçekleşmemektedir. Bu türden sorunların önüne geçmek amacıyla da Model Anlaşmada Karşılıklı Anlaşma Usulü öngörülmüştür. Karşılıklı Anlaşma Usulünün barındırdığı eksikliklerin giderilmesi ve bu türden ihtilaflarda nihai ve bağlayıcı çözümler geliştirilmesi amacı ile tahkim kurumu 2008 yılı itibari ile OECD Model Anlaşmasında yerini almıştır. Ancak Türkiye'nin de içerisinde bulunduğu birçok devlet egemenlik hassasiyetlerinden dolayı tahkim maddesine akdettikleri çifte vergilendirmenin önlenmesi anlaşmalarda yer vermemektedirler. Bu tezde, OECD Model Anlaşmasında yer alan tahkim önerisinin söz konusu egemenlik kaygıları ve Türk Hukuku açısından bir sakınca doğurmadığı öne sürülmektedir.
5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu kapsamında şerefe karşı suçlar

Tezin konusu, 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 Sayılı Türk Ceza Kanununda düzenlenen hakaret ve kişinin hatırasına hakaret suçlarında korunan hukuki yarar, mağdur ve fail kavramları, suçların unsurları, nitelikli halleri, özel görünüş biçimleri ve bu suçlara ilişkin usul hükümleridir. Bu tez çalışmasıyla elde edilmek istenen amaç, ceza hukuku bilim dalına bilimsel katkı sağlayabilmek, tartışmalı olan hükümleri ve bazı düzenlemelerle ilgili eleştirileri ortaya koyup, bu kapsamda çözüm yollarını tespit etmek ve uygulamacılara bu konularda ışık tutabilmektir. Eser, beş ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde hakaret suçunda korunan hukuki yarar, hakaret suçunun fail ve mağduru açıklanmaktadır. İkinci bölümde hakaret suçunun unsurları ve nitelikli halleri irdelenmektedir. Üçüncü bölümde hakaret suçunun özel görünüş biçimleri, ceza sorumluluğunu azaltan ve kaldıran haller üzerinde durulmaktadır. Dördüncü ve beşinci bölümlerde ise uygulanacak usul hükümleri ele alınmaktadır. Tez çalışmasından elde edilen en önemli veri, 765 Sayılı Türk Ceza Kanununun yürürlükten kaldırılması ile ceza hukukumuzda başlayan yeni dönemde bireyi ve insan haklarının korunmasını merkeze alan 5237 Sayılı Türk Ceza Kanununun şerefe karşı suçlarla ilgili hükümlerinin, 765 Sayılı Türk Ceza Kanunundan daha bireyci, kamusal yararla bireysel yarar arasında kurulmaya çalışılan denge itibariyle de daha olumlu düzenlemeler içerdiğidir.
Türk İş Hukuku'nda iş güvencesine hakim olan son çare ilkesi

Çalışmamızın konusunu iş sözleşmelerinin feshinde uygulanan son çare ilkesi oluşturmaktadır. Bu ilke kanunlarımızda açıkça düzenlenmiş değildir. Son çare ilkesine yalnızca İş Kanunu'nun 18'inci maddesinin gerekçesinde yer verilmiştir. Ancak doktrinde son çare ilkesinin iş sözleşmelerinin feshinde uygulanması gerektiği konusunda görüş birliği vardır. Yargıtay da iş sözleşmelerinin feshinde isabetli olarak son çare denetimi yapmaktadır. 'Ultima ratio', Latince bir kavram olup, düşünülmesi veya başvurulması gereken son çare, son tedbir anlamını taşır. Ultima ratio kavramı, ilk defa Fransız topları üzerinde 'ultima ratio regum' şeklinde yer almıştır. Bu kavram, 'kralın son çaresi' anlamına gelmektedir. Bu kavramla anlatılmak istenen, siyasi uyuşmazlıkların silah kullanılmadan çözülmesi imkanının ortadan kalkması halinde, savaşa son çare olarak başvurulmasıdır. Son çare ilkesi, Fransız ve Alman hukuk sistemlerinde öncelikle dürüstlük kuralı ve sözleşmeye bağlılık ilkesi dayanak yapılarak yargı kararlarıyla benimsenmiş, akabinde bu hususta yasal düzenlemeler yapılmıştır. Türk İş Hukuku'nda ise açıkça düzenlenmemekle birlikte iş sözleşmelerinin feshine ilişkin yargı denetiminde, son çare ilkesinin uygulandığını görmekteyiz. Bu ilke kaynağını, Türk Medeni Kanunu'nun 2'nci maddesinde düzenlenen dürüstlük kuralından almaktadır. İş sözleşmesinin feshine son çare olarak başvurulması, işçinin işyerinde çalışma olanağının kalmaması, iş sözleşmesinin feshinden önce sözleşmenin devamlılığını sağlayama yönelik her türlü önlemin alınmış olmasını ifade eder. İşveren, kendi imkanları dahilinde bütün tedbirlere başvurmasına rağmen yine de iş sözleşmesinin feshine engel olamıyorsa ve fesih geçerli bir sebebe dayanıyorsa, son çare ilkesine aykırılıktan bahsedilemeyecektir.
Psikiyatri uzmanlarının cezai ve psikiyatristlere özgü hukuki sorumluluğu ve sağlık hukukunda bilgi düzeylerinin ölçülmesinin araştırılması

Dünyada sağlık hukuku alanının gelişmesiyle beraber psikiyatrların sorumlulukları da ortaya çıkmıştır. Her ne kadar ülkemizde psikiyatrların sorumluluğu daha ön plana değilse de ülkemizde bu alan geliştikçe psikiyatrların sorumluluğu gündeme gelecektir. Psikiyatrların sorumluluklarını bilmesi kendileri için de çok önemli bir durumdur. Bu çalışmada psikiyatrların sağlık hukukundaki bilgi seviyeleri ölçülmüştür. Bilgi sevilerini ölçmek için ankette 22 soru sorulmuş ve anket 207 kişiye yapılmıştır. Sorular internet üzerinden sorulmuş ve cevaplar da yine sorulan mail adresi üzerinden kayıt altına alınmıştır. Bu soruların ne için sorulduğu ve cevaplarla alakalı belirlemeler önceden yapılmıştır. Sorularla birlikte psikiyatrlar sağlık hukukundaki bilgi düzeyleri ölçülmüştür. Soruların içine demografik ankete de yer verilerek demografik olarak da incelenmeye çalışılmış ve cevaplardaki bilgi genel olarak bilgi düzeyleri ve olağan dışı bir bilgi düzeyleri tespit edilmeye çalışılmıştır. Ankete verilen cevaplarla psikiyatrların sağlık hukukundaki bilgi düzeyi tespit edilmiş ve eksik oldukları konu ve noktalarda ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır. Bunun neticesinde de psikiyatrların kendi sorumluluk alanındaki bilgi seviyelerinin nasıl yükseltilebileceği konusunda fikirler elde edilmeye çalışılmıştır.
Yüce Divan'ın yargılama görev ve yetkisi

Bu araştırma, Yüce Divan'ın Yargılama Görev Ve Yetkisi'ni incelemek amacıyla yapılmıştır. Ülkemizde Yüce Divan sıfatıyla Anayasada gösterilen kişilerin görevleriyle ilgili işledikleri iddia olunan suçlara ilişkin davaları görmek görev ve yetkisi Anayasa Mahkemesine aittir. Bu tez çalışmamızda, iki bölüm halinde incelenmiştir;Birinci bölümde, Yüce Divan'ın Mahiyeti ve Tarihsel Gelişimi başlığı altında kavram, kapsam açıklandıktan sonra dünyada uygulanan sistemler incelenmiştir. İkinci bölümde ise Türkiye'de Yüce Divan Yargılaması Ve Usulü başlığı altında Yüce Divan'ın ülkemizdeki tarihsel süreçleri incelenmiştir. 1876 Anayasası, 1921 Anayasası, 1924 Anayasası, 1961 Anayasası dönemleri ve 1982 Anayasası bilhassa bu 1982 Anayasasında değişiklik yapan 6771 sayılı kanun ile yapılan son 2017 Anayasa değişiklikleri de dikkate alınarak Yüce Divan'ın kapsamı ve soruşturma ve mahkeme aşaması yani kovuşturma aşamaları incelenmiştir.
Yargı kararları ışığında Türk ceza hukukunda içtima kavramı

Tez çalışmasında içtima müessesesinin kavram olarak Ceza Hukuku sistemimizdeki yeri ve 765 sayılı ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda düzenleme alanlarına değinilmiş ve Yargıtay kararları ışığında inceleme konusu edilmiştir. 765 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunlarında yer alan içtima kurumunun, her iki kanun döneminde de ceza hukukunda belirlenen genel kurala bir istisna olarak getirilmesinin yanı sıra cezaların içtimaı kurumuna da istisna olarak getirildiği görülmektedir. Suçların içtimaı kapsamında yer alan bileşik suç, zincirleme suç ve fikri içtimaı kurumları incelenmiş ve kurum esasları ve unsurları başlıklar altında incelenirken doktrindeki görüşlere de yer verilmeye çalışılmıştır. Suçların içtimaı kapsamında yer alan kurumlar incelenirken düzenleme alanlarındaki problemlere değinilmiş ve uygulamada ortaya çıkan eksikliklerin giderilmesini sağlayan çözüm önerilerine de yer verilmiştir. İçtima müessesesine ilişkin yaptırımlar ve Yargıtay uygulamalarında Suçların İçtimaının değerlendirilmesi gerçekleştirilerek çalışma tamamlanmıştır.