turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Amargi Dergisi'nde din ve feminizm tartışmaları

Avrupa'da başlayarak zamanla tüm dünyayı etkileyen feminizm, en temel anlamda kadın ve erkek arasındaki cinsiyet eşitsizliğini kaldırmayı hedeflemektedir. Bir kadın hareketi olarak da adlandırılan feminizm, Tanzimat'tan itibaren de Türk toplumunda etkisini göstermeye başlamıştır. Özellikle 1980 sonrasında daha aktif hale gelen bu hareketle Türkiye'deki kadın hak ve özgürlükleri konusu geniş bir şekilde tartışılmaya başlamıştır. Özellikle basın yayın organlarını kullanarak daha geniş kesimlere hitap etmeyi amaçlayan Türkiye'deki feminist yazarlar, kadın sorunlarını Türkiye özelinde ele almaktadırlar. Yine genel olarak İslami bir kimliğe sahip olan Türk kadınının sorunları, Türkiye'deki feminist akımı, farklı bir perspektife de büründürerek tartışmalara 'Din-Feminizm İlişkisi' bağlamında bir boyut kazandırmaktadır. Bu çerçevede tez çalışmamızın konusunu yukarıda sözü edilen kavram ve konulara ilişkin 3 aylık feminist bir dergi olan Amargi Dergisinin yaklaşımı ve ele alış biçimi oluşturmaktadır. Bu anlamda çalışmamızda öncelikle 'Din Kavramı, Feminist Teoriler ve Türkiye'deki Feminist Hareketin Gelişimi' konularına yer verdik. Diğer bölümde ise; Türkiye'deki kadın sorunlarını ele almaya çalışan ve konularında farklı dünya görüşlerine sahip yazarların da fikirlerine yer veren zaman zaman dünyadaki feminist akımlara göndermeler yapan ve sorunlara çözümler üretmeye çalışan Amargi Dergisinin günümüzde ele alınan feminist konuları işleyişinin yanı sıra dini-feminist söylemlere bakış açısı irdelenmektedir. Türkiye'de dini anlamda güncel olarak tartışılan başörtüsü, ahlak gibi konuları da işleyen Amargi dergisinin tutumu, konuları ele alış şekli, feminist ve dini söylemler göz önünde bulundurularak değerlendirilmiştir.
A pan-islamist in Istanbul: Jamal ad-din Afghani and Hamidian islamism, 1892-1897

Seyyid Cemaleddin Afgani on dokuzuncu yüzyılın önde gelen pan-İslamcılarından biridir. Onun Batı'ya karşı ortak bir cephe olarak İslam birliği çağrısı ve İslam toplumlarının kendi içinde yenilenmesi yoluyla uyanışı yolundaki istemi Müslümanlar arasında yeni bir tür siyasetin çığırını açmış ve İslamcı söylem için bir model oluşturmuştur. Bu çalışma Afgani'nin, 1892- 1897 yılları arasında, Osmanlı Sultanı II. Abdülhamid'in konuğu olarak Istanbul'daki ikametini incelemektedir. II. Abdülhamid'in saltanatı halifelik merkezli politikalar içermekteydi. Onun tahta çıkışı 1876- 1882 arası dönemin köklü değişimleriyle çakışmıştı. Dönemin iç ve dış koşulları karşısında Abdülhamid kendi pan-İslamcı söylemler içeren İslamcı siyasetini geliştirmişti. Abdülhamid dönemi ideolojisi öncelikle imparatorluğun birlik ve bütünlüğünü sağlama amacı güdüyordu. Bu ideolojinin dışa dönük yanıysa, Batılı güçlere karşı siyasi bir silah olarak, imparatorluk toprakları dışındaki Müslümanlara yönelen pan-İslamcı çağrıları içeriyordu. Bu incelemede, Afgani'nin ikameti, Abdülhamid dönemi İslamcılığının arka-planı ve Afgani'nin kişisel geçmişşi çerçevesinde değerlendirilmektedir. Afgani'nin İstanbul'da kalış süresi boyunca üstlendiği başlıca görev, Şii ulema ile İslam birliği adına iletişime geçilerek bir Sünni-Şii yakınlaşması gerçekleştirmeyi hedefleyen 1894 yılındaki programa dahil olması olmuştur. Bu tez çalışması, Afgani'nin Istanbul'da bulunmasının herhangi bir büyük-ölçekli pan-İslam projesinden ziyade, Osmanlı hükümetinin Şii ve Arap politikalarıyla ilgili olduğunu savunmaktadır. Buna ek olarak, Afgani'nin ikameti Osmanlı-İran ilişkileri, Ermeni meselesi ve Osmanlı İmparatorluğu'nda muhalif hareketlerin ortaya çıkışı üzerine ipuçları sağlamaktadır.
Çocukların yoksullukla baş etme stratejilerinin yeni çocukluk sosyolojisi bağlamında incelenmesi: İstanbul örneği

Sosyolojide yetişkin dünyasının önemli toplumsal sorunlarından biri olarak çalışılan yoksulluk aynı zamanda çocukların gündelik yaşamını olumsuz yönde etkilemektedir. Fakat yoksulluk literatürüne bakıldığında 1980'lerin sonlarına kadar bu gerçekliğin ihmal edildiği görülmektedir. 1980'lerin sonlarından itibaren neoliberal politikaların küresel boyutta yoksulluğun artmasına ve yayılmasına yol açmasıyla; uluslararası gündemde 1989 Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi'nin kabulü ve sosyal teorideki paradigma değişiminin etkisiyle -yorumlayıcı yaklaşımlar ve birey kuramlarının geliştirilmesiyle- çocuklar toplumsal bir kategori ve analiz birimi olarak görülmüştür. Böylelikle çocuklar yoksulluk istatistiklerine dahil edilmeye veya özel olarak çocukların yaşadığı yoksulluk yoksunluk ve indeks ölçütleri üzerinden incelenmeye; nitel araştırmalarda çocukların yoksulluk hakkındaki düşünceleri ve deneyimleri sorgulanarak onların bakış açıları dikkate alınmaya başlanmıştır. Bu çalışma çocukların toplumsal sorunların özneleri olduğundan hareketle gündelik yaşamda çocukların yoksullukla nasıl baş ettiklerine odaklanmaktadır. Fenomenolojik yaklaşımın benimsendiği çalışmada amaç, çocukların yoksullukla baş ederken geliştirdikleri stratejilerin ve saiklerinin neler olduğunu; hangi koşulda ortak olduğunu veya farklılaştığını ortaya çıkarmaktır. Ayrıca çocukların yoksullukla baş ederken gündelik yaşamın 'basitliği'nde nasıl bir faillik türü sergilediklerini anlamak araştırmanın amaçları arasındadır. Bu çalışma çocuk yoksulluğunun çocukların bakış açıları temelinde incelenerek sorun alanlarının anlaşılmasında ve soruna çözüm üretilmesinde yol gösterici olacaktır.
Hastane acillerinde resmi ve resmi olmayan yapı uyuşmazlığının personelin iş doyumuna etkisi

Bu çalışmada Hastane Acillerinde hizmet veren çalışanların iş doyumlarına etki eden faktörler ele alınmıştır. İş doyumunun yüksek olması, iş memnuniyetine yansıyacağı için bu da doğrudan doğruya hastane acillerinden hizmet alan hastaların memnuniyet düzeyini arttıracaktır; sonuçta Acil Servisler sağlık sistemi içersinde daha fonksiyonel hale gelerek, toplumsal sistemin daha düzgün ve uyumlu işlemesine katkıda bulunan bir alt-sistemini oluşturacaktır. Dünyanın her yerinde hastane hizmetlerinin en zor olduğu yerlerden biri Acillerdir. Bu merkezlerdeki memnuniyet düzeyi genellikle hastanedeki hizmet ortalamasının altındadır. Araştırmada, hastane acillerinde çalışanların görevleri, yaşları, cinsiyetleri, medeni durumları, meslekte çalışma süreleri, acil serviste çalışma sürelerine göre iş doyumunu ölçmek üzere iş doyum ölçeği uygulanmıştır. Çalışmada, sadece acil serviste çalışanların meslek gruplarına göre iş doyum ölçeğinin değerlendirilmesi istatistiksel olarak anlamlı çıkmıştır. Acil serviste çalışanların meslek gruplarına göre değerlendirilmesinde ise, gelirin en fazla iş doyumuna neden olanların uzman doktorlar ve hasta bakıcılar, görevlerinden marjinal yararlar ve belli bir hizmete bağlı ödül sağlayanların hasta bakıcılar, işin doğasını en fazla kabul eden meslek grubunun hemşireler ve sekreterler, terfiden en fazla doyuma ulaşanların uzman doktorlar, iletişimi en iyi grubun hasta bakıcılar ve hemşireler olurken en düşük grubun asistanlar, toplam olarak en memnun grubun hasta bakıcılar ve hemşireler olduğu tespit edilmiştir. Birlikte çalışmadan dolayı hiçbir grubun birbirinden rahatsız olmadığı belirlenmiştir. Hastane acillerinde çalışan personelin, medeni durumlarının yaşları ile istatistiksel olarak ilişkili olduğu, 20-29 yaş aralığında daha fazla bekar oldukları ortaya konulmuştur. Hastane acillerinde resmi ve resmi olmayan yapısall uyuşmazlık halledildikçe çalışan personelin iş doyumu yükselecek, bu da iş memnuniyetinin artmasına yol açacak ve acillerde verilen hizmetin kalitesinin artmasına neden olacaktır. Çalışmamızda acillerde çalışanların toplam memnuniyetlerinin birbirlerinden farklı olduğu, bunu da belirleyen en önemli faktörün meslekleri olduğu tespit edilmiştir.
Birleşmiş Milletler kadın politikası: Dördüncü Dünya Kadın Konferansı çerçevesinde bir değerlendirme

Birleşmiş Milletler 1970'lerden sonra politika eğitimini kullanarak dünya çapında bir toplumsal değişim ve dönüşümü hedeflemiştir. Nüfus, kalkınma, çevre, silahsızlanma gibi konulardaki dönüşümün bir benzerinin, kadınla ilgili konferanslarda da hedeflendiği söylenebilir. Bu tezde BM'nin Dördüncü Dünya Kadın Konferansı çerçevesinde izlediği politikalar ve bu politikaların kadın hareketi ve feminist siyaset ile örtüşen yönlerine dikkat çekilmektedir.
Kültürel değişim ve kültürel belleğin taşıyıcıları olarak Cumhuriyet sonrası düğün ve aile fotoğrafları:İstanbul örneği

Fotoğraf makinesinin icat edildiği tarih oldukça yakın olmasına rağmen, görüntü kişilerin hayatlarının önemli bir parçasıdır. Fotoğraf, kültürel iklim ile fotoğraf teknolojisinin değişmesiyle birlikte çekilme ve saklama biçimlerinin farkılılaşmasına rağmen, kendi yolculuğuna kişilerin hayatlarındaki yerini sağlamlaştırarak devam etmektedir. Çekildiği andan itibaren geçmişşe ait olan fotoğrafın bu özelliği, onun kültürel bellek ile ilişkisinin temel sebebidir. Böylelikle fotoğrafı saklayan ve onlara bakan bireyler veya kültürler, görüntü ile ona eşlik eden anlatılarla geçmişşi isterlerse geri getirebilmektedirler. Yaşanan bu süreç aktif bir anlam üretme sürecidir. Ancak geçmişş hiçbir zaman olduğu gibi hatırlanmaz. Bu anlam üretme sürecinde birbirleriyle ilişki içerisinde olan bireysel ve kollektif bellek; bireysel ve toplumsal alanın buluşma noktası ve 'biz' ortak duygusuna sahip modern kültürlerin birer parçası olan ailelerin, ait oldukları kültürün hedeflerinin, isteklerinin, ihtiyaçlarının belirlenmesine yardımcı olmaktadır. Bir başka deyişle geçmişş, hedefler, ihtiyaçlar, istekler doğrultusunda hatırlanır veya unutulurken bugün yeniden yapılandırılır. Kültürel belleğin birer taşıyıcısı olan fotoğraflar, aynı zamanda kültürel değişimleri de yansıtmaktadırlar. Araştırmanın amacı düğün ve aile fotoğrafları ile kültürel bellek ve kültürel değişimler arasındaki ilişkiyi ortaya koymaktır. Cumhuriyet sonrası üst, üst orta ve orta sınıf eğitimli İstanbullu aileler arasında yapılan bu araştırma fotoğrafın kültürel bellek ile ilişkisini anlamaya çalışırken, bireylerin ve kültürlerin önemli anlarını nasıl sakladıklarını, hatırladıklarını, kültürel belleklerini gelecek kuşaklara nasıl ve neden aktardıklarını, kültürel değişimlerin bu fotoğraflara nasıl yansıdığını anlamaya odaklanmıştır.
Uzunyayla Çerkeslerinde ritüel oyun ve karnaval

Bu çalışmanın konusu, Kayseri'nin Uzunyayla bölgesinde yaşayan Çerkeslerin gerçekleştirdiği ritüelleri takip ederek bu ritüellerin Çerkes çok tanrılı inancı ile olan bağlarını ele almak ve bu ritüellerdeki süreklilikler, kopuşlar ve dönüşümleri ortaya koymaktır. Çalışmada ele alınan ritüellerdeki dönüşümler ve süreklilikler tek tanrılı dinlerin kabulünün etkileri bakımından incelenmiştir. Uzunyayla'daki ritüeller sözlü tarih sonucu Uzunyayla'da yaşamış kişilerden elde edilen veriler ışığında ele alınmıştır. Bu tez ceug ritüeline odaklanmıştır. Ceug bugün düğün ve oyun anlamında kullanılsa da Çerkes çok tanrılı inanç sistemi içinde ayin, eğlence, kurban ve daha pek çok etkinliğin gerçekleştirildiği bir merasim olarak karşımıza çıkmaktadır. Uzunyayla'da gerçekleştirilen ceugler'de de ceug'un çok tanrılı dönemdeki çoklu biçimlerine dair izler görmek mümkündür. Eldeki çalışmada ceug'un bahsettiğimiz çoklu karakteri ritüel, potlaç, oyun ve karnaval kavramları ile ilişki içinde tartışılmıştır.
Evlenmemiş bireylerin yaşam tarzları: toplumsal bağlamda gizli bir damgalanma

Aile sosyolojisi alanındaki çalışmalar genel olarak evli çiftler, boşanmış ve yeniden evlenen bireyler üzerine yapılmaktadır. Son 50 yıl içinde aile ve evlilik örüntüsünde meydana gelen değişimler sonucunda çekirdek aile başat görünümünü kaybetmekte, yeni aile türleri ve aileye alternatif ilişki biçimleri ise görünürlük kazanmaktadır. Tek ebeveynli aileler, birlikte yaşam pratiği, birlikteliği/ilişkisi olan ama yalnız yaşayanlar gibi alternatif yaşam biçimleri içinde son yıllarda giderek artış gösteren farklı bir yaşam tarzı olarak bekarlığın da tercih edildiği görülmektedir. Giderek daha çok tercih edilen bir yaşam tarzı olarak bekarlık yeni bir araştırma alanını temsil etmesine karşın, bu alandaki çalışmalar azlığını korumaktadır. Bekarlık alternatif bir yaşam tarzını ifade etmesi ile farklı bir sosyal etkileşim modeli sunmakta, insan ilişkileri açısından bulunduğu konumu ve bu ilişkilerde damgalanmaya maruz kalma durumu dolayısıyla da sosyoloji için önem taşımaktadır. Bu araştırmada bekar bireylerin yaşam deneyimlerine, bekar oluşlarını nasıl ifade ettiklerine, onlara karşı geliştirilen algılara ve ön yargılara, sosyal yaşantılarında karşılaştıkları zorluklara değinilerek nasıl bir yaşam tarzına sahip olduklarının gösterilmesi ile betimsel bir çalışmanın ortaya konması amaçlanmıştır. Bu çalışmada bekar bireylerin yapı ile olan ilişkilerini ve bu sırada mevcut önyargılar dolayısıyla ortaya çıkan olumsuz ve damgalayıcı davranışları ifade etmek için kuramsal çerçevede damga ve yapılaşma kuramı bir arada kullanılmıştır. Bireylerin bekar oluşlarını ve bu tercihi nasıl gerçekleştirdiklerinin ifade edilmesinde ve yaşamlarını nasıl anlamlandırdıklarının betimlenmesinde nitel araştırma yöntemi olarak fenomenolojik yaklaşım tercih edilmiştir. Bireylerin bekar oluşlarını nasıl değerlendirdiklerini, bunu bir yaşam tarzı olarak görüp görmediklerini, yaşama nasıl bağlandıklarını ve nasıl bir yaşam sürdüklerini anlamak, bekar oluşları dolayısıyla damgalayıcı/olumsuz davranışlarla karşılaşıp karşılaşmadıklarını öğrenmek, aile ve evlilik hakkındaki görüşlerini almak, ideallerindeki birlikteliğin nasıl olabileceğini göstermek, evlerine nasıl bir anlam yüklediklerini betimlemek için yarı-yapılandırılmış soru formu kullanılarak derinlemesine görüşme tekniği kullanılmıştır. Sonuçta elde edilen veriler ışığında bekarlığın çok katmanlı bir yapıda olduğu ve bireyler arasında sahip olunan farklı bekarlık deneyimlerine göre şekillenen çeşitli bekarlık profillerinin bulunduğu gözlenmiştir.
Sosyal hizmet uzmanlarının 'Aileye Dönüş ve Aile Yanında Destek Projesi'nin uygulama sürecine ilişkin değerlendirmeleri

Bu araştırmanın amacı, sosyal hizmet uzmanlarının 2005 yılında başlatılan 'Aileye Dönüş ve Aile Yanında Destek Projesi'ne ilişkin değerlendirmeleri ve görüşlerinin neler olduğunu belirlemektir. Bu amaç doğrultusunda, İç Anadolu Bölgesi'nde İl Sosyal Hizmetler Müdürlüğü ve Yetiştirme Yurdu ile Çocuk Yuvalarında çalışan sosyal hizmet uzmanlarının tamamı araştırma kapsamına dahil edilerek tam sayım modeliyle veriler toplanmıştır. Buna göre toplam 100 sosyal hizmet uzmanından görüşme formu aracılığıyla 'Aileye Dönüş ve Aile Yanında Destek Projesi'nin uygulama sürecine ilişkin değerlendirmeleri alınmış ve analiz edilmiştir. Araştırmada elde edilen bulgular şöyle özetlenebilir:Sosyal hizmet uzmanları, projenin uygulanması sırasında karşılaştıkları en büyük güçlüğün iş yükünün fazla olması, en büyük eksikliğin ise personel yetersizliği olduğunu belirtmişlerdir. Araştırmaya katılan sosyal hizmet uzmanları ayrıca, çocuğun kurum bakımı altından ailesi yanına döndürülmesinden önce, ailesinden kopmasının engellenmesi ve buna neden olan koşulların ortadan kaldırılması için çalışmalar yapılması gerektiği üzerinde durmuşlardır. Sosyal hizmet uzmanlarının önemli bir bölümü Projenin, çocuğun ailesi yanında gelişiminin sağlanması açısından önemli olduğunu belirtirken, bir diğer bölümü ise Projenin kuruluşları boşaltmak amacıyla geliştirildiğini ve başarılı olamayacağını belirtmiştir. Araştırma, korunma altındaki çocuğun ailesine döndürülmesinde izlenmesi gereken yöntemler ve Aileye Dönüş ve Aile Yanında Destek Projesi'nin iyileştirilmesine ilişkin önerilerle sonlandırılmıştır.
Mustafa Ersen Erkal'ın Türk toplumunun temel meselelerine ilişkin fikirleri

Bu tezin ana konusu, Türk sosyolojisinde önemli bir yeri olan ve daha çok Türk milliyetçisi kimliğiyle tanınan Mustafa Ersen Erkal'ın Türk toplumunun temel meselelerine ilişkin fikirlerini tahlil etmektir. Erkal, Türk toplumunun sorunları üzerine kafa yormuş, sorunlarımızın çözümü için çaba göstermiş bir sosyoloğumuzdur. Tezimizde, ilk olarak, Erkal'ın entelektüel portresine ve etkilendiği düşünürlere yer verilmiştir. Tezimizde, ikinci olarak, Erkal'ın metodu ele alınmış, onun metodolojik yaklaşımları incelenmiştir. Erkal'ın bütüncü yaklaşımı ve tarihi metodu benimsediği üzerinde durulmuştur. Tezimizde, üçüncü olarak, Erkal'ın Türk toplumunun ana özelliklerine ilişkin düşüncelerine yer verilmiştir. Bu çerçevede, Erkal, Türk toplumunun birlik ve beraberliğe önem verdiğini, hoşgörülü ve dayanışmacı bir toplum olduğunu, örf ve adetlerine sadık olan ve devleti önemseyen bir toplum olduğunu belirtmiştir. Tezimizde, Erkal'ın Türk toplumunun iki temel dayanağı olarak gördüğü milliyetçiliğe ve muhafazakarlığa dair görüşlerine vurgu yaptık. Erkal, milliyetçiliğin bağımsızlık ve egemenlik aşkı olduğunu, Türk milletine mensubiyet bilinci olduğunu, milliyetçi olmadan milli çıkarları korumanın zor olduğunu söylemiştir. Erkal, milliyetçiliğin Türk toplumunun çıkarlarını ön planda tutan hareket olduğunu vurgulamıştır. Erkal, muhafazakarlığı ise, ahlakilik ve inanç bakımından ele almış, Türk toplumunun muhafazakar bir yapıya sahip olduğunu belirtmiştir. Tezimizde, dördüncü olarak, Erkal'ın milli kültürümüze yönelik tehditlere ilişkin fikirlerini, yani etniklik, kültürde mozaikleşme, hümanist kültür, kitle kültürü ve kimlik tartışmalarına dair görüşlerini analiz ettik. Erkal, Türk kimliğine sahip olanların misafirperver, cömert, sıcakkanlı, adaletli, vatanını seven, mazluma dost, zalime düşman ve bilime önem verdiğini belirtmiştir. Son tahlilde, Erkal, Türk toplumu açısından problem olarak etnikliği, terörü, bölgeler arası dengesizliği görmüş, Türkiye'de etnik ve etnik azınlık yaratma çabalarının olduğunu ifade etmiştir. Ayrıca, bu tezde, Erkal'ın Türk toplumunu zayıflatan olgular olarak gördüğü küreselleşme, Avrupa Birliği ve çokkültürlülüğe ilişkin görüşleri irdelenmiştir. Erkal, Avrupa Birliği ve küreselleşmenin Türk toplumunu parçalamak niyetinde olduğunu iddia etmiştir.
Düzensiz göç ve fuhuş amaçlı kadın ticareti: Türkiye örneği ve İsveç modeli üzerine tartışmalar

Son yirmi yılda uluslararası göç alanında eskisine göre farklı özelliklere sahip yeni eğilimler ortaya çıkmıştır. Soğuk savaşın sona ermesi, komünist rejimin çökmesi, etnik savaşlar gibi sosyal, politik, kültürel ve ekonomik değişiklikler Avrupa'da yeni göç hareketliliklerini beraberinde getirmiştir. Türkiye gibi göç veren ülke olarak bilinen bazı ülkeler göç almaya başlamışlardır. Göçün kadınlaşması uluslararası göçte meydana gelen diğer yeni eğilimlerdendir. Türkiye, çevre ülkelerdeki siyasi ve ekonomik gelişmelere bağlı olarak göç almaya başlamıştır. Sovyetler Birliği'nin çöküşü ile birlikte Doğu Avrupa ve eski Sovyet Ülkelerinden çok sayıda kadın turist olarak Türkiye'ye giriş yapmıştır. Türkiye'ye yönelik uluslararası göçün kadınlaşması 1990'larda bavul ticareti ile başlamış ve seks/eğlence sektörü, ev içi hizmet ve bakım hizmeti gibi diğer sektörlerdeki artışla kendini göstermiştir. Daha iyi bir iş ve yaşam koşullarına sahip olabilmek için göç eden kadınlar, bu süreçte cinsel hizmete yönelik erkek talebini karşılayan seks sektörüne kadın sağlayan tacirlerin tuzaklarına düşmektedir. Tam rakam bilinmemekle birlikte her yıl bir milyon kadın ve kız çocuğun fuhuş amaçlı ticareti yapılmaktadır. Devletlerin artan derecede sınırlayıcı göç politikaları kadın göçmenleri farklı stratejiler aramaya itmekte ve kadınları tacirlerin sömüsüne açık hale getirmektedir. Diğer taraftan kapitalizmle birlikte farklı tezahürler altında kendini gösteren ataerki toplumsal cinsiyet eşitsizliğini yeniden üretmekte ve kadının ezilen aşağı konumunu devam ettirmektedir. Fuhuş sektörü, ataerkinin kadın bedeni ve cinselliği üzerinden iktidarını güçlendirdiği alanlardan bir tanesidir. Fuhuş amaçlı kadın ticareti, erkeklerin cinsel hizmetlere olan talebini karşılayan fuhuş sektörüne kadın tedarik etmektedir. Kadın ticareti ile mücadelede cinsel hizmetlerin satın alınmasını yasaklayan İsveç Modeli, fuhuş sektörünün varlığını, fuhuş amaçlı kadın ticaretinin temel nedenlerden biri olarak kabul eder. Fuhuşu bitirmeyi amaçlayan bu model temel olarak fuhuşa yönelik erkek talebinin bitirilmesine ve toplumsal cinsiyet eşitsizliğinin ortadan kaldırılmasına odaklanmaktadır. Cinsel hizmetlerin satın alınmasını yasaklayan bu modelin, toplumsal cinsiyet eşitsizliğinin, gelir dağılımı eşitsizliğinin çok yüksek; yabancı fuhuşun yasak olmasına karşın çok yaygın olduğu Türkiye'de uygulanması mümkün olabilir mi ?
Çocuk suçluluğu üzerine sosyolojik bir araştırma: Van kent merkezi örneği

Çocuk suçluluğu dünyada ve Türkiye'de önemli bir sorun olmaya devam etmektedir. Çocuk suçluluğuna sebep olan birçok faktör bulunmaktadır. Çocuğun suça sürüklenmesinde sahip olduğu kişisel özelliklerin yanında içinde bulunduğu sosyo-ekonomik ve kültürel çevre görece daha baskın bir desen oluşturmaktadır. Bu çalışmanın amacı, Van kent merkezinde suça bulaşan çocukların suç eylemlerini sosyolojik açıdan irdelemektir. Çocuk suçluluğunu aile, okul, arkadaş grubu, göç ve bunların da dahil olduğu sosyo-ekonomik arka plan üzerinde anlamaya çalışmaktır. Van merkezinde suça sürüklenen 18 yaş altı çocuklarla, yarı yapılandırılmış görüşme formu kullanılarak da derinlemesine görüşmeler yapılmıştır. Bulgular ailenin, sosyo-ekonomik özelliklerinin çocuğun suça sürüklenmesinde dolaylı olarak etkisinin olduğunu ortaya koymaktadır. Aile sosyo-ekonomik düzeylerinin düşük olması, erken yaşta sağlıksız ve güvensiz işlerde çalışma, kent ortamının heterojenliği, akran grubu baskısı gibi durumlar çocuğu kriminolojik eylemlere yaklaştırmaktadır.
Sağlık hizmetlerine erişimde toplumsal cinsiyetin etkisi

Çalışmamız üç ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde ülkemizde ve dünyada toplumsal cinsiyet temelli eşitsizliklerin, sağlık hizmetlerine erişim sürecinde neleri etkilediği problemine cevaplar aranan bu araştırmanın metodolojisi ortaya konulmaya çalışılmıştır. İkinci bölümde toplumsal cinsiyet ve cinsiyet kavramları üzerinde ağırlıklı olarak durulmuştur. Toplumsal cinsiyet rolleri, toplumsal cinsiyeti belirleyen etmenler ile bu rolleri pekiştiren etmenlerin sınıflandırılması yapılmıştır. CEDAW Sözleşmesi, Türkiye'de ve dünyada toplumsal cinsiyet algısı ve bu rollerin yansımaları irdelenmiştir. Çalışmamızın üçüncü bölümünde ise, sağlık hizmetleri bağlamında toplumsal cinsiyet olgusunun tahlil edilmesi söz konusudur. Burada ise toplumsal cinsiyet-sağlık hizmetleri ilişkisi bağlamında, sağlık hizmetlerinin kavramsal olarak incelenmesi, özelliklerinin ve etkileyen faktörlerin sınıflandırılması çalışmamıza değer katmaktadır.
İslami uyanış, çoklu modernlik ve popüler kültür bağlamında mevlevi semasının dönüşümü: Afyonkarahisar örnek olayı

Bu çalışmada, İslami Uyanış, Çoklu Modernlik ve Popüler Kültür Bağlamında Mevlevi semasının dönüşümü, Afyonkarahisar şehri merkez olmak üzere incelenmeye çalışılmıştır. 13. yüzyılda Mevlana zamanında şekillenmeye başlayan Mevlevilik, oğlu Sultan Veled zamanında teşkilatlanarak, adap ve erkanı oluşturuldu. Günümüze kadar gelen bu uygulamalarda oluşan değişimlerin incelendiği bu çalışma, yaklaşık üç yılı aşan bir alan araştırması, gözlem ve görüşmelere dayanmaktadır. Çalışma üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde Mevlana'nın hayatı, Mevleviliğin tarihsel gelişimi; Mevlevi seması, şekillenme süreci ve çeşitleri; Mevlevilerce müziğin önemi ile Mevlevi ayinleri ele alınmaya çalışıldı. İkinci bölümde, Türkiye'nin modernleşme süreci ve bu sürece Mevlevilerin katkıları ele alındı. Üçüncü bölümde ise ilk iki bölümde verilen bilgiler ışığında Mevlevi semasının bugün geldiği durum tespit edilmeye çalışılarak, yapılan uygulamalardaki farklılıklar incelenmeye çalışıldı. Mevlevi müziği ve seması, 1925 yılında tekke ve zaviyelerin kapatılmasıyla birçok yerde unutulmaya terk edilmiştir. Fakat Afyonkarahisar'da bulunan Mevlevi ailesinin ve muhibbanlarının desteği ile post makamı manevi olarak devam etmiş ve sema zamanla dinsel bir zikir olmaktan çıkarak, gösteri niteliği kazanmıştır. Halen evlerinde semayı zikir olarak yapanların varlığının bilinmesine rağmen, öğrenim şekli ve semayı yapma bilincinin değiştiği de bir gerçektir. Türkçe