turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
M. Heidegger ve J. P. Sartre'da ölüm kavramı

Bu çalışma, felsefe tarihinde temel sorunsal kavramlardan biri olan ölüm kavramının M. Heidegger ve J. P. Sartre'daki izdüşümünü ele almayı amaçlamaktadır. Bu bağlamda ilk olarak M. Heidegger'in Varlık ve Zaman'daki ölüm kavramına ilişkin analizleri açığa çıkarılmaya çalışılmış ve Heidegger'in ölüme verdiği anlamın Sartre'ın Varlık ve Hiçlik yapıtındaki izdüşümlerine geçilmiştir. Tez bu bağlamda üç bölümden oluşmaktadır. Tezin birinci bölümünün konusunu Heidegger'de ölüm kavramı ve analizi oluşturmaktadır. Heidegger'in Varlık ile dünyada Dasein varlık tarzında bulunan insan arasında kurduğu ilişkide Dasein'ın varoluşunun anlamına dönüşen Varlığın anlamı sorununun çözümlenmesinde ölüm kavramının merkezi bir öneme sahip olduğu açığa çıkarılmıştır. Tezin ikinci bölümünün konusunu ise, Sartre'ın Varlık ve Hiçlik yapıtında ortaya koyduğu Varlık anlayışı bağlamında ölüm kavramına ilişkin düşünceleri oluşturmaktadır. Çalışmanın bu bölümü Sartre'ın saçma, ölüm ve özgürlük arasında kurmuş olduğu ilişkiyi analiz etme çabası içinde olmuştur. Tezin üçüncü bölümünde ise, Heidegger'in ve Sartre'ın ölüm kavramına ilişkin düşünceleri karşılaştırmalı olarak analiz edilerek, aralarındaki ortak noktalar ve ayrımlar açığa çıkarılmaya çalışılmıştır.
Kıyasın değeri üzerine tartışmalar

Uzun zamandan beri, mantıkla ilgili birçok tartısma yapıla gelmistir. Bunlar içerisinde üzerinde en çok durulan husus, kıyas ve degeri konusu olmustur. Üç türlü akıl yürütme vardır: Dedüksiyon, endüksiyon ve analoji. Klasik mantıkta akıl yürütme tarzı olarak dedüksiyon esas alınır. Dedüksiyonun en önemli kısmını kıyas olusturur. Diger akıl yürütme sekillerinden tümevarım ve analojiye klasik mantıkta fazla önem verilmemistir. Kıyas, Aristo'dan baslayarak Yeniçaga kadar değerli görülmüs ve her alandakullanılmıstır. Yeniçagda bilimler için yeterli olmadıgı itirazına ugramıstır. Bu itirazdabulunanların baslıcaları Bacon, Descartes ve Mill'dir. Bunların kıyasa ortak itirazı:Sonucun büyük önermede saklı olduğundan kıyasın bir Petitio principii olduğudur. Bazıitirazlarında haklı olsalar da kıyasın, kesf, ihticac ve izah gibi üç önemli görevi vardır. Yapılan itirazlar ilk ikisini ekarte etse bile izah görevini ortadan kaldıramaz.
Immanuel Kant'ın politika felsefesi

Bu tezin konusunu, en temelde, Immanuel Kant'ın politika felsefesinin sistematik bir biçimde ortaya konması teşkil etmektedir. Kant'ın politika felsefesi, ahlak, politika ve hukuk ilişkisinin günümüzde yeniden düşünülmesi açısından son derece önemli ve kendisiyle hesaplaşılmasını gerektiren bir düşüncedir. Kant'ın politika felsefesi, Türkçe literatürde şimdiye kadar görece arka planda kalmış bir alandır. Almanca ve İngilizce literatürde Kant'ın düşüncesi, liberal ve neo-liberal geleneklerin kendisine doğrudan referans gösterdiği bir teori olmakla birlikte, Türkçe'de bu konu hakkında müstakil bir çalışma olarak yayımlanmış, yalnızca bir adet derleme bulunmaktadır. Dolayısıyla Kant gibi, çağdaş düşüncenin ufku açısından hayati öneme sahip bir ismin politika felsefesinin ortaya konmasının, Türkçe literatür açısından bir katkı olması umut edilmektedir. Bununla birlikte Kant'ın politika felsefesi, hem antik/klasik düşünürlerle kimi ortaklıklara sahip, hem de modern politika tartışmalarının en tipik temsilcisi olmakla, genel olarak politika felsefesinin tarihine dönmeyi de zorunlu kılar. Dolayısıyla bu tezin amacı, Kant'ın politika felsefesini, yalnız başına değil ama politika felsefesi tarihindeki kırılma anlarına ve öne çıkan noktalara değinmek koşuluyla, mümkün olduğunca, diğer düşünürlerle ilişki içerisinde ortaya koymaktır.
İnsanların ölüm karşısındaki tutumları hakkında yapılan araştırmaların değerlendirilmesi

Türkiye'de ölümle ilgili psikolojik çalışmaların çok az olmasından dolayı, araştırmacıların ilgilerini, ölümün 'birçok açıdan ele alınabilen bir olgu' olduğuna çekmek amaçlanmıştır. Ayrıca çalışmada, birey, ölümü nasıl kavramlaştırıyor ve algılıyor? Ölüm karşısında ortaya çıkan tutumlar nelerdir? Bu tutumlar din, yaş, cinsiyet, ırk, meslek türü, sosyo-ekonomik düzey, eğitim düzeyi gibi değişkenlerle bir korelasyona sahip midir? Ölüme ilişkin tutumlarla ilgili araştırmalarda ne tür araçlar geliştirilmiş ve kullanılmıştır? Bu ve benzeri sorulara cevap vermek amaçlanmıştır. Bu amacımızı gerçekleştirmek için, Türkçe ve İngilizce literatür taranmaya çalışılmıştır. Konuyla ilgili temin edilebilen kaynaklardan faydalanarak çalışmamız yürütülmüştür. Çalışmada ilk önce konuyla ile ilgili kavramlar ele alınmıştır. İkinci olarak, insanın ölüm karşısındaki tutumları hakkında yapılan araştırmalar, kullanılan değişkene göre tasnif edilmiştir. Bu değişkenler, din, yaş, cinsiyet, meslek durumu, sosyo-ekonomik düzey gibi değişkenlerdir. Üçüncü olarak da, bu araştırmalardan ortaya çıkan, insanın ölüm karşısındaki genel tutumlar hakkında bilgi verilmeye çalışılmıştır. Sonuçta, araştırmalar, genellikle insanın bir ölüm korkusuna veya ölüm kaygısına sahip olduğu bulgusunu ortaya koymuştur. Bununla birlikte, insanın, ölümü yadsıma, kızgınlık, ölüme meydan okuma, ölümü isteme, ölümü bastırma ve maskeleme, ölümü kabullenme ve patalojik tepkiler gibi ölüme karşı birçok tutum sergilediğine dair bulgular elde edilmiştir. Günümüzde ölüme karşı gösterilen en yaygın tutumların ise, maskeleme ve bastırma tutumları olduğu ortaya çıkmıştır.
Farabi ve İbn Sina'da metafizik terimi ve mahiyeti

Farabi ve İbn Sina'da Metafizik Terimi ve Mahiyeti- ismini taşıyan bu eserimizde, Klasik İslam Felsefesinin, iki büyük filozofları olan Farabi ve İbn Sina'nın metafizik terimi algılarını, buna mukabil, antik felsefe döneminden günümüze kadar gelen metafiziğin tarihi sürecini incelemeye çalıştık. Metafizik teriminin detaylıca incelendiği bu çalışmamız giriş, üç bölüm ve sonuçtan oluşmaktadır. Çalışmamızın giriş kısmında, tezin konusu, tezin bölümleri hakkında kısa bilgi ve tezin amacı açıklanmıştır. Birinci bölümde metafizik teriminin tarihi gelişimi ve özellikleri ve batı felsefesinde metafizik teriminin algılanışını ele alınmıştır. Bu şekilde, metafiziğin Klasik İslam Felsefesi'ne intikalinde ne durumda olduğunu görebilmemiz amaçlanmıştır. Çalışmamızın ikinci bölümünde ilk olarak, İslam düşüncesinde metafizik teriminin doğuşuna, isimlendirilmesine, ayrıca İslam metafiziğinin özelliklerine, daha sonra ise İslam felsefesinin kurucusu sayılan Kindi'nin metafizik terim algısına yer verilmiştir. Üçüncü bölümde ise, Farabi'nin metafizik teriminden ne anladığına onu nasıl ifade ettiğine ve Aristoteles ile arasındaki farklara değinilmiştir. Daha sonra, aynı çizgiden giderek İbn Sina'nın metafizik teriminden ne anladığı, onu nasıl ifade ettiği ve Aristoteles ile aralarındaki farklılıklar incelenmiştir. Bu bölümün sonucunda, Farabi ile İbn Sina arasındaki farklılıklara, bazı Klasik İslam filozoflarının metafizik görüşlerine, Farabi ve İbn Sina'dan sonra metafiziğin nasıl anlaşıldığına yer verilmiştir. Sonuç bölümünde ise, çalışmamızın kısa bir değerlendirmesi sunulmuştur. Sonuç olarak Farabi ve İbn Sina, metafizik terimini Aristoteles'te olduğu gibi algılamışlar, sanıldığı gibi metafiziği sadece teolojiden ibaret görmemişlerdir. Onu bütün konularıyla birlikte kucaklayan Farabi ve İbn Sina, Aristoteles'ten çok daha sistemli bir metafizik kurmuşlardır.
Sanatın sonu mu? çağdaş sanatta özerklik kaybı ve eleştirellik problemi üzerine bir inceleme

1980'lerin başından beri, sanat üzerine düşünürken kullandığımız kategorilerde önemli bir değişim yaşanıyor. Bu değişimin sebebi, çağdaş eserlerin, geleneksel sanat eserlerine göre ciddi farklar göstermesidir. Çağdaş eserler, elimizdeki tanımlar ve kuramlar ile açıklanamamaktadır. Bu yüzden sanat dünyasında sanatın sonunun geldiğine dair çeşitli tezler ortaya atılmaktadır. Bu tezlerin Hegelci bir yaklaşıma dayandırılan bazıları, sanatın sonu iddiası ile sanat ile tarihin yollarının artık ayrıldığını ve sanatın artık post-tarihsel bir karaktere büründüğünü savunmaktadır. Sanatın sonuna dair diğer tezlerde ise geçmişşe, sanat çağının 'yüksek sanat' eserlerine duyulan özlem, sanat eserinin biricikliğini, sahihliğini kaybetmesinden duyulan korkuyla karışarak son kırk yılın eserlerini toptan bir reddedişe dönüşmektedir. Tezimizde bu iki grubun savlarını incelemek üzere, Arthur Danto'nun ve Donald Kuspit'in sanatın sonu tezlerini irdeledik. Tezimizde 19. yüzyıldan itibaren sanatın izlediği süreç ve bu süreçte gelinen noktada yaşanan krizin yol açtığı sanatın sonu düşüncesini değerlendirdik. Bu bağlamda Modern, Avangard ve Çağdaş Sanat'ı inceleyerek sanatta yol açtıkları geri dönüşü olmayan değişikliklerinin nasıl bir krize yol açtığını belirledik. Böylece, saptadığımız bu krizden kaynaklanan sanatın sonu düşüncesini incelemeyi amaçladık.
Antikçağda görelilik sorunu

Bu çalışmanın amacı, Antikçağdaki sofistlerin görelilik anlayışlarının yarattığı sorunlarıgöstermektir. Sofistlerin akıl yürütmelerinde doğruya ulaşmayı hedeflememeleri, bilgi ve etik alanında bir çıkmaza neden olmuştur. Bu sorunun kaynağında ise belirli bir varlık anlayışı bulunmaktadır. Sofistler, var olandan yalnızca, zamanda ve mekanda olmak anlamında gerçeklikte var olanı anlamışlardır. Bu tek tip varlık anlayışı, bilgiyi de tek tipleştirmiştir. Gerçeklikte var olan sürekli bir değişim içinde olduğundan, bilgiden de değişen, kişiye göreli bir şeyi anlamışlardır. Oysa çalışmanın ikinci bölümünde de gösterilmeye çalışıldığı gibi değişmeyen, olduğundan başka türlü olamayan şeyler de vardır. Bu şeylere ilişkin bilgi iseepistemedir. Değişen, olduğundan başka türlü olabilen şeylere ilişkin yalnızcalardoksalar olabilir. Doksa söz konusu olduğunda bile bir doğruluktan söz edilebilir. Sofistler bir konuda doğru olanın kişiye göre değişebilir bir şey olduğunu düşündüklerinden, kişilerde istenilen sanıları oluşturmak amacıyla retoriğikullanmışlardır. Retorik ise bir konuda insanları ikna edebilme ustalığıdır; kişiyidoğruya ulaştırmaz.. Retoriği doğru bir şekilde kullanabilmek için öncelikle neyin doğru olduğunu bilmek gerekmektedir. Çünkü retoriğin hangi amaçla kullanılacağınıöğretmek retoriğin işi değildir. Bu unutulduğunda ise her şey eşit derecede savunulabilirhale gelecektir.
Descartes felsefesinde yöntem, varlık ve dil ilişkisi

Bu çalışmada, modern felsefenin kurucularından kabul edilen Rene Descartes'ın yöntem, varlık ve dil ilişkisi mantıksal açıdan incelenmiştir. Çalışmada öncelikle filozofun hayatı ve eserleri entelektüel biyografi kapsamında ele alınmıştır. Sonra filozofun skolastik felsefe ve mantıksal eleştirisi bağlamında ortaya koyduğu yeni şüpheci metot analiz edilmiştir. Buradan hareketle, Descartes'ın varlığı ben bilinci, Tanrı, ruh ve maddi varlıklar olmak üzere tasnif ettiği varlık görüşü tahlil edilmiştir. Son olarak filozofun dil hakkındaki görüşlerine yer verilmiştir. Çalışmada kapsam olarak filozofun kendi eserleri öncelenmiştir. Araştırmada belge tarama, veri fişleme ve bulguların analiz ve tahlili metotlarından yararlanılmıştır. Descartes felsefesinde mantıksal olarak yöntem, varlık ve dil ilişkisinin klasik mantıktan farklı olarak kurguladığı sonucuna ulaşılmıştır.
Rönesans hümanizmi bağlamında Kopernik'in Heliosentrik Evren Kuramı'nın felsefi değerlendirmesi

Kültürel bir hareket olan 'Rönesans' İtalya'da başlamış ve bununla birlikte hümanizm akımının canlanmasını olanaklı kılmıştır. Hümanizm akımı başlangıçta Antik Yunan'ın kültürel metinlerini kazandırmaya yönelik bir çalışma olmasına rağmen daha sonraları bilimsel etkinliklerin zeminini oluşturmuştur. Antik Yunan'a dönük bu tavır, o dönemde Kopernik'te olduğu gibi birçok bilim insanının da önünü açmıştır. Bir dönem İtalya'da bulunup Rönesans hareketini birebir deneyimleyen Kopernik, Antik Yunan'ın astronomiyle ilgili çalışmalarını incelemiş ve hatta bu çalışmaları kökten değiştirerek bir devrim gerçekleştirmiştir. Bu sayede XVI. yüzyılda astronomi alanında büyük bir değişimin öncüsü olmuştur. O dönemde kilisenin kabul ettiği 'Geosentrik Evren Kuramı'na karşı, 'Heliosentrik Evren Kuramı'nı gündeme getirmiştir. Kopernik'in çalışmaları ve çalışmalarını sunarken izlediği yol, diğer bilim insanları için ilham verici olmuştur. Nitekim o dönemde kilise otoritesini tam olarak kaybetmemiştir. Bu nedenle Kopernik'in kuramını ortaya koyması kolay olmamıştır. Kopernik'in kuramını sunarken süreci doğru değerlendirmesi kilisenin hoşgörüsünü kazanmasını sağlamıştır. Aslında kendisi de bir kilise üyesi olan Kopernik, Aristoteles ve Batlamyus'un astronomiye ilişkin düşüncelerini incelemiş; onların dünyanın hareketsiz olduğuna ilişkin görüşlerini yeterince akla yatkın bulmamıştır. Bu bağlamda matematiksel hesaplamalar ve dönemi dolasıyla sınırlı gözlemleri sonucu, hem dünyanın hareket ettiği hem de evrenin merkezi olmadığı gerçeğine ulaşmıştır. Kopernik'in Heliosentrik Evren Kuramı bilimsel niteliğinin yanı sıra felsefi bir alt yapıya da sahiptir. Bu çalışmada, Kopernik'i devrimsel nitelikteki Heliosentrik Evren Kuramı'na yönlendiren etmenler ortaya konulmaya çalışılacak, Kopernik'in ve kuramının Rönesans Dönemi'ndeki önemine değinilecektir. Diğer yandan Kopernik için, Aristoteles ve Batlamyus'un astronomisinin eksik yanlarının ne olduğu incelenecektir. Aynı zamanda Kopernik'in kuramı felsefi bir bakış açısıyla ele alınacaktır.
Biological laws and philosophical accounts of scientific theories

Bilimsel yasaların ne olduğuna dair bir fikir birliği varsa, bu fikir birliğinin bilimsel yasaların evrensel ve empirik genellemeler olması gerektiğine dair olduğunu söyleyebiliriz. Bu kriterlerden yola çıkarak bazı bilim felsefecileri biyolojik genellemelerin bu kriterleri sağlamayacağını öne sürmüşlerdir. Bu iddiayı savunanlar biyolojik genellemelerin tarihsel olarak olumsal olmaları ve karmaşık olamaları nedeniyle evrensellik kriterini ihlal edeceğini düşünmektedirler. Öte yandan, bazı felsefeciler bilimsel yasaların empirik olması koşuluna karşı çıkarak biyolojide bazı a priori genellemelerin bilimsel yasa olarak düşünülebileceğini savunmaktadır. Bazı diğer bilim felsefecileri kimi biyolojik genellemelerin evrensellik kriterini tamamen yerine getirmeseler bile bilimsel yasaların işlevini yerine getirdikleri için evrensellik kriterinden vazgeçilmesi gerektiğini savunmaktadır. Bununla beraber başka bilim felsefecileri semantik teori görüşünün daha verimli bir biyoloji anlayaşı geliştirmekte kullanılabileceğini öne sürmektedir. Ben bu çalışmada biyolojideki istisnai durumların konumuna odaklanarak bu farklı görüşleri karşılaştıracağım. Semantik yakalaşımların genelleme odaklı yaklaşımlardan daha verimli bir zemin oluşturduğunu iddia edeceğim.
Farabi düşüncesinde 'enneadlar''ın yeri

KORKUT, Şenol, Farabi Düşüncesinde 'Enneadlar'ın Yeri, Danışman Prof. Dr. Hayrani ALTINTAŞ, VH+170 sayfa, Yüksek Lisans Tezi, Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, 2000. Bu çalışmanın amacı, Farabi düşüncesinde, Yeni-Eflatuncu unsurları ortaya çıkarmaktır. Araştırma, Giriş ve Üç Bölümden oluşmaktadır. Giriş kısmında, Plotin'in düşünce tarihindeki yeri tetkik edilmiştir. Plotin, düşünce tarihinde çok önemli bir role sahiptir. Giriş bölümünde öncelikle, Plotin felsefesinde, Eflatuncu ve Aristocu unsurları araştırdık. Daha sonra, Plotinus'un ortaçağ İslam düşüncesine etkisine değindik. Bundan sonra da, Plotinus'un ortaçağ ve yeniçağ Batı düşüncesindeki etkilerine genel bir bakış yaptık. Birinci bölümde, Enneadlann içeriği hakkında bilgi verilmiştir. Hangi risalenin Plotin, hangisinin Porfirus tarafından Enneadlardaki yerine yerleştirildiği açıklanmıştır. Ayrıca Plotin' e ait olup olmadığı bilinmeyen risalelere de değinilmiştir. İkinci bölümde, Plotin felsefesinin temel problemleri ele alınmaktadır. Plotin metafiziğinin ve mistizminin temelini oluşturan üç ilahi dayanak detaylı bir şekilde ele alınmıştır. Ayrıca, Akıl ve Ruhun, Bir'den nasıl taştıkları belirtilmiştir. Plotin'in taşma yasasına göre, Akıl Bir'den, Ruh da Akıldan zorunlu bir şekilde taşar. Plotin'in mistisizm anlayışında ise, insan büyük bir çaba ve hikmet vasıtasıyla Bir' e kadar yükselebilir. Üçüncü bölümde, Farabi felsefesindeki Plotinci unsurlar ele alınmaktadır. Plotin'in 'Bir'i ile Farabi'nin 'Zorunlu Varlık'ı arasındaki benzerlikler ve farklılıklara değinilmiştir. Ayrıca, Plotin felsefesinde, Bir'den taşan Akıl ile Farabi felsefesindeki Zorunlu Varlık'tan taşan Akıllar silsilesi karşılaştınlmıştır. Bölümün sonunda Plotin ve Farabi'nin mistisizm anlayışları incelenmiştir.
Çağdaş zihin felsefecisi Donald Davidson'ın görüşlerinde Spinoza etkisi

Zihin felsefesi, insanın bilişsel süreçlerine odaklanan, farklı terminolojilerle de olsa felsefe tarihi boyunca, düşünürleri meşgul eden felsefe dallarından biridir. Zihin ve bedenin mahiyeti, bunların birbiriyle ilişkisi; kısaca zihin-beden problemi, zihin felsefesinin uzun soluklu problemlerinden biri olagelmiştir. Bu tezin amacı, zihin-beden ayrımı problemini, genel hatlarıyla ele alıp, düşüncelerini incelediğimiz Spinoza ve Donald Davidson'ın bu problem içindeki konumlarını belirlemek ve Davidson üzerinde Spinoza'nın fikri etkilerini ortaya çıkarmaktır. Özellikle Davidson'ın düşüncesi üzerinde ayrıntılı biçimde durulmuş, Davidson'ın felsefesinin çağdaş zihin terminolojisi ve Spinoza'nın çağdaş okuması vasıtasıyla düşünceleri, zihin-beden ayrımı problemi çerçevesinde sınırlandırılarak incelenmiştir. Her iki filozofun da ontolojisi birbirine benzemektedir. Bu hususta aralarındaki en temel fark, Spinoza'nın cevherinin maddi değilken, Davidson'ın cevher olarak anladığı şeyin fiziksel bir şey oluşudur. Her iki filozof da kavramsal olarak zihinsel ve fiziksel olmak üzere iki saha belirlemişlerdir. Davidson'ın fiziksel bir cevher anlayışı olmakla beraber, materyalist ya da fizikalist olmadığını sıklıkla vurgulamıştır ve bu bağlamda indirgemeciliğe karşı çıkmaktadır. Zihinsel sahanın, fiziksel sahadan farklı olarak yasa-bağımlı açıklamalara sahip olmaması açısından anormal bir nitelik gösteriyor oluşu, Davidson'ın zihin-beden ayrımı problemindeki konumu olan 'anormal monizm'e dayanak sağlar. Anormal monizmin üzerinde yükseldiği iki prensip vardır: psikofiziksel anomalizm ve psikolojik anomalizm. Psikofiziksel anomalizm, zihinsel ve bedensel olay ya da durumlar arasında yasa-bağımlı ilişki kurulabileceği fikrini reddederken, psikolojik anomalizm, zihinsel durum ve olaylar arası kurulacak bağların yasa-bağımlı oluşunu reddetmektedir. Spinoza'nın düşüncelerinin Davidson üzerinde büyük etkisi vardır. Davidson özellikle, Spinoza'nın ontolojik anlayışından ve zihinsel ile fiziksel sahalar arası çektiği setle bu ikisi arasında psikofiziksel bir etkileşim olmayacağı fikrinden etkilenmiştir. Öte yandan, çağdaş zihin felsefesi terminolojisine uygun biçimde Davidson, Spinoza'ya yeni bir yorum getirerek, onu kendi felsefesine daha da yakınlaştırmaya çalışmıştır.
J. P. Sartre ve Albert Camus'da özgürlük sorunsalı

Sartre ve Camus'nun dahil oldukları varoluşçu felsefelerinin temel konusu insan ve insanın özgürlüğüdür. Bu yüzden tezin girişinde öncelikle, kısa da alsa, 'varo-luşçuluk'un ne olduğu sorusu sorulmuş ve daha sonra birinci ve ikinci bölümde, ayrı ayrı olmak üzere, varoluşçu akımın bu iki önemli temsilcisi Sartre ve Camus'un sırasıy-la, hayatları, felsefeleri ve terminolojileri kendi içinde bir bütünlük arz edecek şekilde incelenmiştir. Varoluşçu felsefeler birer yaşam felsefesi olduğu için onların temel gö-rüşleri hayat tarzları ve günlük eylemleri birlikte değerlendirilmiştir. Tezin temel iddiası, birbirinin çağdaşı olan bu iki filozofun insanın problematik varoluşu konusunda hem-fikir olmalarına rağmen insana farklı yaklaşmaları yüzünden özgürlük kavramına farklı anlamlar yükledikleri yönündedir. İşte, insana bu iki farklı yaklaşımı iki farklı bölümde ele alıp inceleyen tezin özeti aşağıdaki iki paragraftaki gibi sunulabilir. I. Bölüm: Sartre özgürlüğü insanın varoluşu üzerinden ontolojik olarak kurmuş ve onun insan olmakla zaten özgür olduğunu savunmuştur. Hatta ona göre insan özgür-lüğe mahkum şekilde dünyada var olur, yani özgürlük zorunludur. Zorunludur, çünkü bir yaratıcı yoktur ve insan yaratılmamıştır. Özgürdür, çünkü insan bir kez bu dünyaya geldi mi, artık yapıp-ettiklerinden sorumludur. Özgürlük insanın bu dünyaya fırlatılmış ve tek başına oluşu ile dünyanın ve hayatın hiçliğini fark etmesiyle başlamıştır. Sartre her ne kadar önceleri ağırlıklı olarak bireysel özgürlük ve sorumluluktan bahsetse de daha sonraki çalışmalarında üzerinde durduğu özgürlük onu gittikçe Kant'a ve Rous-seau'ya yaklaştıran, onu toplumsal sorumluluk bilincine götüren, bütün insanlığı hesaba katarak seçim yapıp sorumluluk üstlenen bir özgürlük anlayışına yaklaştırmıştır. II. Bölüm: Camus özgürlüğü Sartre'ınkinden farklı olarak bu dünyadaki kötülük ya da adaletsizlikleri ortadan kaldırmak için bir başkaldırı ahlakı olarak tanımlanmıştır. Bu başkaldırı insana bir anlam ve değer dünyası oluşturma imkanı sunacaktır. Bu saye-de, birey sadece haksızlık olarak görülen ne varsa onlara 'hayır' demekle yetinmeyip aynı zamanda bu olumsuzlukları ortadan kaldırmak için de çalışacaktır. Bunun için gerekirse örgütlü eylem ve mücadelelere girilmelidir. Fakat bu başkaldırı ne kendinden önceki felsefelerde olduğu gibi metafizik bir başkaldırıdır ne de Marksizm benzeri dev-rimci yönelimlerde olduğu gibi ideolojik bir başkaldırıdır. Camus'nun savunduğu bu özgürlük mücadelesi her ne kadar bir örgütlü mücadeleyi kapsasa da en nihayetinde bir bireysel karar ve bireysel eylemdir. Bu, başkaldıran bireylerden oluşan bir topluluğun mücadelesi olacağı için her türlü kötülük ve haksızlığa karşı belli bir sınır içinde eylem-de bulunmayı gerektirir. Yoksa ideolojik eylemlerde olduğu gibi bireyin olmadığı bir bağlılar ya da bağımlılar mücadelesi değil. Sonuç olarak, bu iki filozofun aslında insanı ve özgürlüğünü felsefelerinin merkezine alma konusunda benzer düşündükleri ancak insan anlayışlarının farklı olması ya da, daha uygun bir ifadeyle söylersek, insana farklı yaklaşmalarından dolayı ayrıldıkları ortaya konmuştur.
William A. Dembski'nin akıllı tasarım kanıtı

Felsefe tarihi boyunca Tanrı'nın varlığı için çeşitli argümanlar geliştirilmiştir. Bu argümanlar temelde iki farklı yapıdadırlar: Bu iki argüman yapısından biri, Tanrı kavramının a priori analizine dayanan ontolojik argümandır. Diğer argüman formu ise evrenin deneysel gerçekliğinin varlığından yararlanan a posteriori öncüllerle başlayan kozmolojik ve teleolojik argümanlara sahiptir. Teleolojik argüman tasarım argümanı olarak da bilinir. Çağdaş felsefi ve bilimsel literatürde, özellikle de din-bilim ilişkisi etrafında dönen tasarım tartışmalarında, en bilinen isim William Dembski'dir. Dembski, tabii nesnelerin layıkıyla tasarıma atfedilebileceği bir yöntem geliştirir. O bu yönteme Tasarım Çıkarımı demektedir. Bu çalışma, Dembski'nin tasarım çıkarımının bir betimlemesiyle birlikte eleştirel bir değerlendirmesini de sunmaktadır.
Unfinishedness of place and the place-making project

'Mekan', 20. yüzyılın ortalarında ortaya çıkışından bu yana kentsel tasarım söyleminin geliştirilmesinde, önemli bir rol oynayan alanın konseptlerinden biridir. Bununla birlikte, alanda gerçekleşen bu dönüşüm, mekansızlık retoriği ve mekan oluşturma ile ilgili olduğu durumlarda karmaşa ile ilişkilenmiştir. Bu çaba ile tam olarak karşıt olmamakla birlikte, bu tez, mekanın varlığımızın ayrılmaz bir parçası olduğunu ve günlük hayatımızın bu önemli unsurunu geliştirmeye yönelik çabalarımızın sonsuz olacağını ileri sürerek, 'mekanın bitmemişliği' kavramına alternatif bir anlayış ortaya koymaya çalışmaktadır. Bu çalışma bağlamında mekan, insan deneyiminin sürekli olarak tanınma, değerlendirilme ve yorumlanma ihtiyaçlarını içeren, tarih ötesi, sosyo-mekansal bir olgu olarak tanımlanmaktadır.