turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Choson Krallığı'ndan Dehan İmparatorluğu'na: Kore'nin dış politikaları (1876-1910)

Bu tez Choson Krallığı'nın 19. yüzyılda modern dış ilişkilere başlamasıyla geçirdiği değişimi ortaya koymaktadır. Tez, Choson Krallığı'nda modern dış ilişkileri başlatan Kanghwa Antlaşması'nın imzalandığı 1876 yılı ile Japonya ile ilhak anlaşmasının imzalandığı 1910 yılları arası olmak üzere Kore tarihinin 34 yılına odaklanmaktadır. Birinci bölüm Kore Yarımadası'nın coğrafi, tarihi, dini ve geleneksel kültürü hakkında bilgiler içermektedir. İkinci bölümde Choson Krallığı yönetiminin dış ilişkiler politikasında başlayan değişim ve Kore Yarımadası'na Hristiyanlık dininin girişi ve sonrasında yaşanan sorunlar incelenmiştir. Choson Krallığı'nda Kanghwa Antlaşması'nın ardından Amerika ve Avrupalı devletlerle imzalanan antlaşmaların benzer ve farklı yönleri üçüncü bölümü oluştururken, Donghak Köylü Ayaklanması ile başlayan dördüncü bölüm ise Dehan İmparatorluğu'nun ilanından yarımadada Japon sömürge döneminin başlamasına kadarki dönemde iç ve dış politikadaki değişimi içermektedir. Bu tez çalışması aracılığıyla 19. yüzyılda Kore'nin uluslararası alana girişiyle değişen politik sistemi ve modernleşme politikalarının dış ilişkilerle uyum süreci ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Implementation of Islamic Law in Europe: Improving relations with the Muslim world and integrating muslim minority in Europe

Dinsel ve etnik azınlıkların uyumu ulusal ve uluslararası politikada önemli bir araştırma konusu olmuştur. Bugün Avrupa'daki en büyük azınlık topluluğu Müslüman azınlıklardır. Bugün Müslüman azınlıkların Avrupa ülkelerinin dış politikalarına ve bu politikaların azınlıkların durumuna etkisi oldukça büyüktür. Bu azınlıkların hakim topluma entegrasyonu Avrupa'da çok tartışılan bir konudur. İslami finans ve bankacılık gibi mevzular hemen her Avrupa ülkesinde kabul edilirken bazı ülkeler Müslüman azınlıkların haklarını daha da genişletmişlerdir. Yunanistan kurulusundan itibaren Müslüman bir azınlığa sahip olan ve uluslararası anlaşmalara bağlı olarak, bu azınlığın uyumu için Müslümanlar arasında İslam hukukunu tanıyan bir ülkedir. Diğer yandan İngiltere, Müslüman azınlığın entegrasyon ve uyumu için kısa bir zaman önce İslam hukukunun ve İslami mahkemelerin uygulanmasını tanımıştır. Yunanistan bu hakları uluslararası anlaşmalar gereğince yüzyıldan uzun bir suredir tanırken, İngiltere uluslararası bazı gelimseler sebebiyle sadece kısa bir suredir tanımaktadır. Irak'ın işgali, 9 eylül ve 7 temmuz saldırıları ve benzer olaylar İngiltere'de Şeriat'ın uygulanması ile ilgili devam eden tartışmaları hızlandırmış ve 2007'de İslami hukukunun ve İslami mahkemelerin tanınması ile sonuçlanmıştır. Her iki durumda da İslami hukuk olarak uygulanan İslam Medeni Hukuku'dur ve bunun yanında diğer bazı benzerlikler ve farklılıklar da vardır. Bu çalışmada Yunanistan ve İngiltere'deki İslam Hukuku uygulamalarının arkasındaki nedenleri analiz ediyorum ve bu iki örneğin farklılık ve benzerliklerini ortaya koymaya çalışıyorum. Son olarak amacım azınlıkların, özellikle Müslüman azınlıkların, Avrupa'da ve diğer ülkelerdeki entegrasyon süreçlerine faydalı öneriler ortaya koyabilmek.
Turkey's rising role in Africa 2002-2016

Bu çalışma, son yıllarda yükselmekte olan Türkiye'nin Afrika ve Ruanda ile olan işbirliğine yönelik Afrika, özelde Ruanda kamuoyunun algısını ekonomik yönden araştırmaktadır. Çalışma, özellikle ekonomik açıdan bu algının nasıl etkilendiğini analiz etmeyi amaçlamaktadır. Ruanda'da ticaret, sanayi, inşaat, enerji, tarım ve diğer sektörler gibi sektörler içinde Türkiye'nin yaptığı ekonomik faaliyetler, AK Parti'nin 2002 yılında iktidara gelmesinden bu yana artmaktadır. Bu değişimin öncelikli sebebi Ak Parti ile başlayan dış politikanın içerik ve kapsam bakımından genişlemesi. Böylelikle Türkiye ve Afrika ülkeleri bu ilişkiden ekonomik ve siyasi açıdan kazanım sağlamakta, aynı zamanda Türkiye'nin Afrika'ya yardım, yatırım ve insani yardımı ulaşmaktadır. Bu çalışma bu işbirliği alanlarını inceleyerek, Ruanda'daki Türkiye'nin operasyonlarıyla ilgili Ruandalıların algısını ortaya koyarken bu gelişmeleri bütünsel olarak incelemektedir. Çalışma yüz yüze mülakat tekniği ile toplanmış verileri içerik analizi ile analiz etmekte, Afrika-Türkiye güncel ilişkileri konusunda alandan orijinal verileri sunarak literatüre katkı sağlamaktadır.
İran'ın dengeleme motivasyonları ve stratejileri çerçevesinde Irak Kürtleriyle ilişkileri

İran'ın Irak Kürtleriyle ilişkileri, Uluslararası İlişkiler disiplininin güç dengesi ile ilgili tanımlamaları ve kuramsal açıklamalarıyla uygunluk göstermektedir. Kuramsal olarak, güç dengesini korumak isteyen ve bunu bir dış politika stratejisi olarak benimseyen devletlerin, diğer aktörlerin gücünü farklı dengeleme yöntemleriyle sınırlandırdığı iddia edilebilir. Çalışma boyunca, güç dengesi kuramı ve dengeleme davranışının önermelerinden yararlanarak İran'ın Irak Kürtleriyle ilişkilerinin açıklanabileceği savunulmaktadır. İran'la Iraklı Kürtler arasındaki ilişkilerde en belirleyici faktörün Irak merkezi hükümetini temsil eden aktörlerin siyasi ve mezhepsel kimliği olduğu çalışmada ileri sürülen savlardan birisidir. Bu nedenle, taraflar arasındaki ilişkiler iki ayrı dönemde ele alınmıştır. Irak'ta Baas rejimin iktidarda olduğu yıllarda, İran'ın Kürtler üzerinden merkezi hükümeti dengelemeye çalıştığı, Bağdat'ta Şii ağırlıklı bir hükümetin kurulmasından sonra ise, Kürtlerin merkezi hükümetin aleyhine güçlenmesinin önüne geçecek şekilde dengeleme hamleleri yaptığı tespit edilmiştir. Irak'ta iki ayrı yönetim anlayışının olduğu bu dönemlerde İran'ın, Irak Kürtleriyle ilişkiler üzerinden daha farklı aktörleri de dengeleme arayışı içinde olduğu varsayılmaktadır. Bunların başında Irak Kürt bölgesinde etkinliğini artırmak isteyen Amerika Birleşik Devletleri, İsrail ve Türkiye gibi ülkeler gelmektedir. Ayrıca Tahran'ın İranlı Kürtlere, birbirlerine karşı Iraklı Kürt gruplara ve bazı terör örgütlerine karşı başvurduğu farklı dengeleme stratejileri ortaya koyulmaktadır.
Uluslararası aktörler bağlamında Azerbaycan'ın güvenliği

Bu araştırmanın, temel amacı Soğuk Savaş sonrası dönemde bir takım devletler ve uluslararası örgütler gibi uluslararası aktörlerin Azerbaycan'ın güvenliğinin sağlanmasında sahip oldukları rolün bilimsel olarak analiz edilmesidir. SSCB'nin dağılması ile bağımsızlığına kavuşan Azerbaycan, jeopolitik konumu ve sahip olduğu doğal kaynaklarla uluslararası alanda önemli bir konuma gelmiştir. Bağımsızlık elde edildikten sonra Güney Kafkasya'da meydana gelen gelişmeler Azerbaycan' m uluslararası alanda sahip olduğu konumunun belirlenmesinde büyük rol oynamıştır. Soğuk Savaş sonrası çok istikrarsız bir bölge olarak ortaya çıkan Güney Kafkasya bölgesinde yer alan Azerbaycan bir takım ülke içi ve ülke dışı sorunlarla yüzleşmiştir. Bu nedenle, ulusal güvenliğin sağlanması meselesi Azerbaycan' m politik gündemim sürekli meşgul eden ve Azerbaycan' m dış politika tutumunu büyük oranda etkileyen bir faktör olmuştur. Ulusal güvenliğin sağlanması kapsamında en önemli aşama Azerbaycan Silahlı Kuvvetleri'nin oluşturulması olmuştur. Fakat sadece ülke güvenliğinin değil, aynı zamanda bölge güvenliğinin de sağlanmasına ihtiyaç duyulduğundan bu çerçevede Rusya, Türkiye, ABD, İran, Gürcistan ve diğer devletlerle yapılan görüşmeler ve BM, AGİT, NATO gibi uluslararası örgütler kapsamında gerçekleştirilen faaliyetler büyük önem arz etmiştir. Bölgesel sorunların çözüme kavuşturulmasında etkin bir uluslararası mekanizmanın yokluğunun bilincinde olan Azerbaycan, uluslararası örgütlerin güvenlik sisteminde yer alarak bölgesel sorunların çok taraflı oluşumlar çerçevesinde çözümü yönünde adımlar atmıştır.
Jeopolitik yönden Mısır'ın önemi ve ABD'nin 2013 Mısır Darbesi'ne yönelik tutumu

Ortadoğu'daki en önemli ülkelerden birisi Mısır'dır. Sahip olduğu jeopolitik itibariyle uluslararası sistem içerisinde önemli bir yeri işgal etmektedir. Bu sayede Mısır yıllar boyunca küresel güçler için kritik bir yer olmuştur. 2010'daki Arap Baharı ile birlikte Mısır yeni bir süreç içerisine girmiştir. Ülkede demokratikleşmenin ilk adımları atılmış, seçimler yapılmış ve siyasi iktidar ilk defa halk tarafından belirlenmiştir. Ancak bu deneyim uzun sürmemiş, 2013 yılındaki askeri darbe ile Mısır Ordusu yönetimi ele geçirmiştir. Darbe sürecinde küresel güçlerin darbeye yönelik almış oldukları pozisyonlar dikkat çekici olmuştur. Bu çalışma içerisinde 2013 Mısır Darbesi irdelenmektedir. Darbeye zemin hazırlayan iç ve dış politik sebeplerin neler olduğu araştırılmaktadır. Ayrıca, Batılı ülkelerin ve Körfez ülkelerinin darbeye yönelik almış oldukları tutumlar analiz edilmektedir. ABD'nin tutumu ayrı bir incelemeye tabi tutulmakta ve bu tutumunun sebepleri üzerinde durulmaktadır. Konuya jeopolitik bir çerçeveden yaklaşılarak Mısır'ın jeopolitiği açıklanmakta ve realist bir değerlendirme yapılarak belirlenen sorulara yanıtlar aranmaktadır. Öte yandan, Modern Mısır'ın siyasi tarihi incelenerek, küresel güçlerin Mısır ile ilişkisinin tarihsel arka planı sunulmaktadır. Tarihsel ve teorik yaklaşımlardan faydalanarak konuyu açıklamak amaçlanmaktadır.
Russian-Turkish relations in the era of Vladimir Putin

Bu tez, 2000 ile 2019 yılları arasındaki Türk-Rus ilişkilerine odaklanmaktadır. Bu 19 yıllık süre boyunca Türk-Rus ilişkileri Rusya-Gürcistan Savaşı, Ukrayna Euromaydan Devrimi, Arap Baharı ve Suriye İç Savaşı gibi erken dönem 21. Yüzyılda yaşanan büyük uluslararası olaylardaki küresel güçlerin arasındaki çıkar çatışmaları sebebiyle farklı dönemlerden geçerek günümüze gelmiştir. Bu tez, iki ülke arasındaki değişen ilişkileri güç siyasetine öncelik vererek açıklayan Uluslararası İlişkiler'in Neorealist Kuramı perspektifinden bakarak analiz etmeyi hedeflemektedir. Bu tezde, Türk ulusal güvenliği dikkate alınarak, iki büyük güç olan Amerika Birleşik Devletleri ve Rusya'nın konumlarına bakmak suretiyle Türk dış politikası açıklanmıştır. Tez 2000'li yılların ilk iki on yıllarındaki temel küresel olayları inceleyerek bu olayların nasıl Türk dış politikasında beklenmedik değişimlere yol açtığını anlatmayı amaç edinmiştir.
Atatürk Dönemi'nde Türk-Sovyet ilişkileri (1919-1938)

Türkiye ile Rusya arasında yüzyıllardır süren ilişkiler içinde inişli ve çıkışlı zamanlar yaşanmıştır. Türk-Rus savaşları, iki ülke arasındaki komşuluğu zedelemiştir. 1917 yılında Rusya'da meydana gelen Bolşevik İhtilaliyle, Çarlık rejiminin yıkılmasından sonra Sovyet Rusya, emperyalizm karşıtı bir tutum izlemiştir. Bunun sonucunda da o güne kadar genellikle düşmanca gelişmiş olan Türk-Rus ilişkileri, Batılılar karşısında emperyalizme karşı ortak noktada buluşmuştur. Çok zor şartlar altında girişilen Milli Mücadele hareketinin Sovyet Rusya'nın, dış politikasında özel bir yeri vardır. Mustafa Kemal Paşa, TBMM'nin açılmasından sonra 26 Nisan 1920'de Sovyet Lideri Lenin'e bir mektup göndererek Ulusal Kurtuluş Mücadelesi için savaş malzemesi ve maddi yardım talebinde bulunmuş, emperyalistlere karşı işbirliği önermiştir. Sovyetlerle ilk resmi temas, Mustafa Kemal Paşa'nın bu mektubuyla başlamış oldu. Daha sonra 1920'de Bekir Sami Bey, 1921'de de Yusuf Kemal Bey heyetleri Moskova'ya gönderilmiştir. Sonuçta 16 Mart 1921'de taraflar arasında Moskova Dostluk ve Kardeşlik Antlaşması imzalanmıştır. Bu antlaşma, Sovyet Rusya ile yeni Türkiye arasında ilk diplomatik antlaşmadır. Batılı devletler Anadolu'da Sevr Antlaşması doğrultusunda küçük devletler görmek isterlerken, yeni Türk Devleti, Sovyet Rusya gibi büyük bir devlete Misak-ı Milli sınırlarını onaylatarak bu uluslararası oyunu bozmuştur. Kurtuluş Savaşı'ndan sonra da iki ülke arasındaki iyi ilişkiler sürmüştür. Musul sorununun Türkiye aleyhine çözümlendiği dönemde, iki devlet 17 Aralık 1925'te Dostluk ve Tarafsızlık Antlaşması imzalamışlardır. 1919 yılındaki koşullar sebebiyle başlayan emperyalist batıya karşı kader birliği, 1923'ten sonra işbirliğine dönüşmüştür. 1936 yılındaki Montrö Konferansı Türkiye'nin Rusya ile olan ilişkilerinde yeni gelişmelerin başlangıcı olmuştur. 1919'dan 1938'e kadar Mustafa Kemal Paşa'nın izlediği Sovyet politikası, iki ülke arasında iyi komşuluk ve dostluk ilişkilerinin kurulmasını ve devamını sağlamıştır.
Türkiye'nin ortadoğu'daki güç kapasitesi: Olanaklar ve sınırlamalar

Uluslararası ilişkiler disiplininin en önemli kavramlarından birisi, belki de en önemlisi güç kavramıdır. Sanayi Devrimi'ne kadar genellikle askeri kapasite ile özdeşleştirilen güç kavramı, o günden bugüne geçirdiği evrimin sonucu olarak ülkelerin ekonomik kapasitelerini, siyasal sistemlerini, kültürel yapılarını, diplomasi yeteneklerini, bilgi ve iletişim teknolojilerini kullanabilme imkanlarını da içermeye başlamıştır. Joseph S. Nye tarafından ilk kez sistematik bir şekilde analiz edilmeye başlanan gücün bu yeni hali, dünyanın birçok ülkesi tarafından dış politikada bir araç olarak kullanılmaya başlanmıştır. 2000'li yılların başından itibaren çok boyutlu ve proaktif bir dış politika yürütmeye çalışan Türkiye, özellikle Ortadoğu bölgesi ile olan ilişkilerinde yumuşak güç unsurlarına önem vermiştir. Bu tezin amacı da, Türkiye'nin Ortadoğu bölgesine yönelik ilgisinin arttığı 2000- 2018 yılları arasında, yumuşak güç unsurları olan kültürünü, yerel değerlerini ve diplomatik uygulamalarını analitik bir çerçeve içerisinde analiz etmeye çalışmaktır. Bu bağlamda tezin araştırma sorusu şu şekilde ortaya çıkmaktadır: '2000'li yıllarda Türkiye'nin Ortadoğu bölgesine yönelik yumuşak gücü nasıl bir gelişim göstermiştir? Tezin temel argümanı ise, askeri gücü, turizmi, insani yardımları ve dizileriyle önemli yumuşak güç kaynaklarına sahip olan Türkiye'nin, ekonomisi, eğitim sistemi, hukukun üstünlüğü, özgürlükler ve demokrasi standartları alanlarındaki sorunlarına çözüm üretmeden Ortadoğu politikalarında ve küresel siyasette güçlü bir aktör olarak varlık göstermesinin mümkün olmadığıdır.
Klasik jeopolitiğin dış politikaya etkisi: Adalet ve Kalkınma Partisi Döneminde Türkiye'nin Ortadoğu politikası

Tarihsel süreç içerisinde jeopolitik, devletlerin coğrafi alanlar üzerinde denetim kurması ve devletlerin genişlemesi için gerekli olan coğrafi nedenler üzerine odaklanmıştır. Bu açıdan devletlerin dış politikalarını etkileyen önemli faktörlerden birinin de jeopolitik olduğu gerçeği bilinmektedir. Bu açıdan tezin yazılmasındaki amaç Türkiye'nin Ortadoğu'ya yönelik dış politikasını jeopolitik açıdan değerlendirmektir. Bu kapsamda temel olarak Adalet ve Kalkınma Partisi dönemi incelenmiştir. Dış politika bir ülkenin uluslararası sistem içerisindeki konumunu belirlemektedir. Bu açıdan güç olgusu devletler açısından önemli bir dış politika yaklaşımı olarak yer almaktadır. Uluslararası ilişkilerde önemli kavramlarından biri olan güç olgusu tarihin her sürecinde devletler açısından amaçlanan bir kavram olarak tanımlanmıştır. Ayrıca jeopolitik, Soğuk Savaş sonrasında konum, sınır, bütünlük gibi coğrafi özellik tanımlamalarının dışında da sosyal, ekonomik, siyasi, askeri, kültürel ve teknolojik değerleri ön plana çıkaran yaklaşımlarla geliştirilmiştir. Ortadoğu jeopolitik ve ekonomik olarak dünya politikasının en önemli ve sorunlu bölgelerinden birisini oluşturmaktadır. Ayrıca tarihsel süreç içerisinde Ortadoğu'daki enerji kaynakları küresel güçlerin politikalarında önemli bir yer almıştır. Aynı zamanda Ortadoğu, etnik ve dini çatışmalara sahip ve siyasi açıdan istikrarsız bir bölgedir. Özellikle 11 Eylül ve Irak Savaşı'ndan sonraki süreçte jeopolitik algı önemli derecede değişmiştir. Uluslararası güvenlik alanında krizlerin sayısı artmış ve silahlı çatışma tehdidi ve terörist oluşumlar artmıştır. Adalet ve Kalkınma Partisi'nin 2002 yılında iktidara gelmesiyle Ortadoğu'da daha aktif bir politika izlenmeye başlanmıştır. Arap Baharı'nın etkisi ile Suriye'de başlayan karışıklık ve iç savaş, Suriye'yi ve yakın komşularını etkileyen belirsiz bir süreç başlatmıştır. Türkiye jeopolitik konumu nedeniyle bölgedeki sorunlardan doğrudan etkilenmektedir. Özel olarak Türkiye'nin Irak, Suriye, İran, Mısır ve İsrail-Filistin politikaları değerlendirilmiş olup, aralarındaki jeopolitik bağlantılar analiz edilmeye çalışılmıştır. Aynı zamanda Türkiye'nin Adalet ve Kalkınma Partisi döneminden itibaren jeopolitiği tanımlama ve politikalarına yansıtma biçimi analiz edilmeye çalışılmıştır. Bu tez çalışması Ortadoğu'da yaşanan gelişmelerin birbirine bağlı bir süreç olduğuna vurgu yapmakta ve klasik jeopolitik argümanların Türk dış politikasını Ortadoğu'ya yönelik politikalarda zorunlu biçimde etkilediği sonucuna ulaşmaktadır. Bu nedenle uluslararası sistemin doğası ve devlet dışı aktörlerin çeşitliliğinin karmaşık yapısı nedeniyle Türkiye, kendi güvenliğini ve ulusal çıkarlarını tanımladığı öncelikli politikaları tanımlamaya ihtiyaç duymaktadır.
Uluslararası hukukta self determinasyon hakkı ve hakkın ekonomik boyutu

Self-determinasyon hakkı, halkların uluslararası düzende kendi siyasi, hukuki ve ekonomik statülerini belirleme hakkı olarak anlaşılmaktadır. Ortaya çıktığı andan itibaren siyasi bir ilke işlevi yerine getirmiş ve birçok devletin parçalanmasında olduğu gibi birçok devletin de oluşmasında önemli rol oynamıştır. Birleşmiş Milletler Andlaşması'na girmesiyle, self determinasyon ilkesi, hem ilk kez bir uluslararası anlaşmada yer almış hem de hukuki nitelik kazanmıştır. Daha sonra, Birleşmiş Milletler Genel Kurulu tarafından kabul edilen birçok kararda ve insan haklarına dair İkiz Sözleşmelerde yer alması, kavramın hukuki ağırlığını artırmıştır. Günümüzde, self determinasyon hakkı uluslararası hukukun genel ilkelerinden biri olarak kabul edilmektedir. Akademik çalışmalarda, self determinasyon hakkının 'dışsal', 'içsel' ve 'ekonomik' boyutlarıyla ele alınması, hakkın; içsel self determinasyon, dışsal self determinasyon ve ekonomik self determinasyon şeklinde çeşitlendirilmesine yol açmıştır. Dışsal self determinasyon, halkların sömürgecilikten ve yabancı işgali ve boyunduruğundan kurtularak bağımsızlık elde etmesi veya herhangi bir devletle bütünleşmesi hakkı olarak kabul edilmektedir. İçsel self determinasyon ise, halkın demokratik yollarla belirlemiş olduğu temsili hükümet tarafından yönetilmesi ve halkı oluşturan farklı unsurların her türlü ayrımcılıktan korunması hakkı olarak anlaşılmaktadır. Ekonomik self determinasyon ise, halkın kendi topraklarında bulunan doğal kaynaklar ve zenginlikler üzerinde sürekli egemenlik hakkı ve ekonomik imkanların tamamının halkın refahı için kullanılması talebi olarak görülmektedir. Bir halkın gelişmesi ve kendi geleceğini belirlemesi yolunda, bu kadar geniş bir yelpazeye sahip olması ve çatısı altında hem hukuki hem siyasi hem de ekonomik ilkeler barındırması nedeniyle, self determinasyon hakkı 'şemsiye' nitelikli bir hak olarak kabul edilmektedir.
Azerbaycan'ın bağımsızlık sonrası Kafkasya politikası: Haydar Aliyev Dönemi (1993-2003)

Haydar Aliyev Azerbaycan siyasal tarihine kendi imzasını atmış en önemlipolitikacılarından biridir. Sovyet Rusyası döneminde, önemli siyasal aktörlerden biri olan Aliyev, bağımsızlık sonrası Azerabaycan'ın yeniden inşaası konusundakurucu bir siyasi liderdir. Azerbaycan'ı izlemiş olduğu akılcı ve esnekpolitikalarıyla uluslararası toplumun bir parçası haline getirmeyi başarmıştır. Cumhurbaşkanı Aliyev'in yakın çevre Kafkasya politikası, Rusya ile bölgesel ülkeler arasında çatışmayı önleyici bir denge siyaseti olarak tanımlanır. Bu çalışmada Cumhurbaşkanı Haydar Aliyev'in Kafkasya konusundaki dış politikasının hem ulusal hem de bölgesel anlamda barışı nasıl tesis ettiğine bakılacaktır. Kırılgan ve güç dengesi boşluğunun yoğun olduğu bu bölgede yürütülen bu siyasetin uluslararası ilişkiler alanında istisnai bir bir örnekolduğunu, dolaysıyla çalışmaya değer bir konu olduğunu düşünüyoruz. Çalışma aynı zamanda Aliyevin dış politikadaki rolü ve bu alanda yürüttüğü dış politikanın Azerbaycan için ne gibi sonuçlar doğurduğunu tartışacaktır.
The Privatization experience in Eastern Europe during transition to western capitalist system

Liberal anlayış çerçevesinde en geniş anlamda, devletin ekonomiye müdahalesinin asgari düzeye indirilmesi olarak izah edilebilecek olan özelleştirme, 1984 yılında British Telecom'un özelleştirilmesi sonrası gelişmekte olan ülkelerce benimsenmiştir. Boyutları çok geniş olarak gerçekleşen söz konusu süreci, Komünizmin çöküşü sonrası Doğu Avrupa ülkeleri fazlasıyla benimsemiş ve devlet teşeküllerinin süratle özel sektöre devredilmesi için gerekli yöntemleri uygulamışlardır. Kapitalizme geçiş sürecinde, özelleştirmenin önünde duran önemli engellerden bir tanesi, satılacak olan kuruluşları satın alabilecek bir özel sektörün bulunmaması idi. Özelleştirmeyi gerçekleştiren Batı Avrupa ve Latin Amerika ülkelerinde, devlet tarafından elden çıkarılmak istenen kuruluşları satın alabilecek ve sonrasında yönetecek kapasiteye sahip bir özel sektör bulunmaktaydı. Doğu Avrupa'da ise böyle bir durum mevzu bahis değildi. Bu da, ekonomik ve siyasi liderlerin yeni bazı mekanizmalar bularak özelleştirmeyi gerçekleştirmeleri anlamına geliyordu. Bu tezin temel amacı, Doğu Avrupa ülkelerinde komünizmden kapitalizme geçiş sürecinde gerçekleştirilen özelleştirme deneyimini, piyasa ve demokratik reformalar arasındaki önemli ilişkiyi vurgulayarak incelemek ve konu hakkında genel bir değerlendirme yapmaktır.
Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği'nin yıkılışından sonra Azerbaycan-Rusya ilişkileri

Bu araştırmanın temel amacı Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliğinin yıkılışındangünümüze kadar geçen sürede Azerbaycan Cumhuriyeti ile Rusya Federasyonu arasındaki siyasi ilişkilerin bilimsel olarak analiz edilmesidir. SSCB'nin çöküşünün ardından Güney Kafkasya'da ortaya çıkan üç devletten biri olan Azerbaycan Cumhuriyeti, komşuları ile ilişkilerini yeni bir düzlemde kurma çabası içine girmiştir. Bağımsız Azerbaycan Cumhuriyeti için komşularıyla ilişkiler içinde en fazla önem arz edeni, ülkenin kaderi üzerinde tarihsel açıdan son iki yüzyıl içinde belirleyici konumda olan Rusya ile ilişkiler olmuştur. Rusya ile ilişkiler artık eyalet-merkez arasındaki ilişkilerboyutundan çıkmış ve iki bağımsız devlet arasında adil ilişkiler düzlemine yerleşmiştir. 1994 yılına kadar iki devlet arasında daha çok çatışma yoğunluklu olmak kaydıyla ikili ilişkiler üst düzeyde olmuştur. Bunun da nendi, o dönemdeki iktidarın Rusya karşıtı politikası ve Rusya'nın, Dağlık Karabağ savaşında Azerbaycan'ın aldığı yenilgilerin arkasındaki aktör olarak görülmesidir. Bu durum Haydar Aliyev'in göreve gelmesi sürecinde ve görevde olduğu dönemde de kendisini hissettirmiştir. Ama, yeni dönemde yaşanan gerginlikler daha sivil boyutta olmuş ve iki ülke arasında doğrudan çatışma hemen-hemen hiç yaşanmamıştır. Günümüzde ilişkiler daha farklı boyuta oturmuş, şu anda Azerbaycan'ın genel olarak dengeli dış politikası ile Rusya'nın dengeli yayılmacı dış politikası çerçevesinde sürdürülmektedir. Rusya, ayrıca Hazar Denizi'nin Azerbaycan'a ait kıyısında yer alan geniş petrol rezervlerinin işletilmesi ve taşınması konusunda da aktif bir tutum almıştır. Ayrıca, özellikle 1994'ten sonra Azerbaycan'ın batılı petrol şirketleri ile yaptığı bütün petrol antlaşmalarına dahil olmak istemiş ve petrolün Batı dünyasına Rus toprakları üzerinden geçecek boru hatları ile ulaştırılması gerektiğini savunmuştur. Rusya'nın Azerbaycan politikaları bölgede birbirine karşı olan ülke bloklarıoluşturmuştur. Rusya, İran ve Ermenistan'la görüş birliği içerisindeyken, Türkiye ve ABD, Azerbaycan'ın Rusya'dan tamamen bağımsız olması yönünde Bakü ile işbirliği içine girmiştirÖzellikle, 1990'ların ikinci yarısından itibaren, ABD, Azerbaycan petrolüne olan ilgisi nedeniyle bölgede Rusya'ya karşı önemli bir aktör olarak ortaya çıkmaktadır.