turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk Rekabet Hukukunda ayrımcılık suretiyle hakim durumun kötüye kullanılması

Günümüzde Türkiye gibi serbest piyasa ekonomisinin benimsendiği tüm ülkelerde rekabet hukukunun gerekliliği açık bir şekilde ortaya konmaktadır. Rekabet hukuku, serbest ve sağlıklı bir rekabet ortamının kurulması ve korunmasını amaçlamaktadır. Bu amacın yerine getirilmesindeki araçlardan birisi de kötüye kullanmaların yasaklanmasıdır. Mehaz AB ve Türk rekabet hukukunda hakim durumun kötüye kullanılmasını yasaklayan hükümlerde (ABİA m.102; RKHK m.6), kötüye kullanmalara ilişkin bazı örnekler sayılmaktadır. Hakim durumdaki teşebbüsün alıcılarına ayrımcılık yapması hali (ABİA m.102/2-c; RKHK m.6/2-b), bu örneklerden birisidir. Ayrımcılık, rekabet hukukunun en karmaşık, aynı zamanda, en fazla inceleme konusu yapılan konularından birisidir. Bu nedenlerden birincisi, ayrımcılığın, alıcılar nezdinde rekabet koşulları açısından farklılık yaratan çok sayıda kötüye kullanmaları kapsamasıdır. İkincisi, ayrımcı uygulamaların, refah üzerindeki etkilerinin belirsiz olmasıdır. Üçüncüsü ise, ayrımcılık hükmünün, yeterince açık olmamasıdır. Dolayısıyla kafa karışıklığının giderilmesine yardımcı olacak, ayrımcı nitelikteki kötüye kullanmaları içeren bir kılavuzun çıkması ivedilik arz etmektedir. Ayrımcılığın daha iyi anlaşılmasını sağlamak amacıyla hazırlanan tezimizde; öğreti görüşleri, rekabet otoriteleri ve mahkeme kararlarından yararlanılarak, öncelikle rekabet hukuku kavramı, teşebbüs olma, hakim durum, kötüye kullanma ve sınıfları, genel olarak ayrımcılık ve ayrımcılık türleri ve de ayrımcılığın hukuki sonuçları ele alınmıştır. Özellikle ayrımcılık kavramının tanımı ve unsurlarına yer verilerek, ilgililere kolaylık sağlayacak şekilde, kavramın sınırlarının ve içeriğinin belirlenmesine çalışılmış ve bazı önerilerde bulunulmuştur.
İbrahim en - Nehaİ'nin ibadetlerle ilgili fıkhİ görüşleri

İbrahim en-Nehai'nin ibadetlerle ilgili fıkhi görüşleri adlı tezimizde, Nehai'nin ibadetlerle ilgili görüşlerini, ilmihali dizilişle incelemeye çalıştık. Tezimiz giriş ve iki ana bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde konunu önemi ve amacıyla ilgili bilgi verilmiştir. İlk bölümde Nehai'nin hayatından ve fıkhi kişiliğinden bahsedilmiştir. İkinci bölümde ise tezimizin asıl konusu olan Nehai'nin fıkhi görüşleri ibadetler bağlamında ele alınmıştır. İbrahim en-Nehai'nin fıkhi görüşleri ilk dönem fıkıh kitapları incelendikten sonra, değerlendirilmiş ve belli bir dizilişle tezimiz içerisinde aktarılmıştır. Küfe de İbn Mesud'la beraber temeli atılan rey mektebinin bir müktesibi olarak yerini alan Nehai, hocası ve aynı zamanda İbn Mesud'un öğrencisi olan Alkame b. Kays'tan öğrenmiş olduğu bu mektebi, öğrencisi Hammad aracılığıyla Ebu Hanife'ye aktarmış ve bu yönüyle de Hanefi mezhebinin oluşumuna katkıda bulunmuştur. Nehai'nin görüşlerini öğrenmek bizim aynı zamanda ilk dönem fıkıh alimlerinin fıkhi anlayışları hakkında bilgi sahibi olmamızı sağlar. Böylece ilk dönem fıkıh alimlerini daha yakından tanıma fırsatını elde ederiz.
Anonim ortaklıklarda payın devri

Pay kavramı anonim ortaklıkların temel unsurlarından birisini teşkil etmektedir. Payın devredilebilirliği ise, anonim ortaklıklara özgü olan ve kendisine kanun koyucu tarafından yüklenen iktisadi ve sosyal fonksiyonların yerine getirilebilmesi için hayati nitelik taşıyan bir genel ilke niteliğindedir. Zira, payın serbest ve güvenli bir biçimde tedavül edebilme yeteneği, tasarruf sahiplerini anonim ortaklıkta pay sahibi olma konusunda teşvik etmekte ve bu da anonim ortaklıkların toplanan büyük sermaye miktarları ile önemli yatırımlar yapabilmelerine olanak sağlamaktadır. Ancak payın devredilebilirliği ilkesinin sınırsız olarak uygulanması bazı sakıncalara yol açabilmektedir. Bunun önüne geçebilmek amacıyla söz konusu ilkenin kısıtlanması yoluna gidilmiştir. Bu kısıtlamalar üç başlık altında toplanabilirler: Bunlar, payın devredilebilirliğinin kanuni ve iradi kısıtlamaları ile payın devrinin resmi izne bağlandığı hallerdir. Bu kısıtlama türlerinden en önemlisi olan iradi kısıtlamalarda, esas sözleşmeye konulan devri kısıtlayıcı bağlam hükümleri vasıtasıyla anonim ortaklık, özgün yapısının bozulmasına ve yabancılaşmaya karşı korunmaktadır. Öte yandan, anonim ortaklıklarda payın devrinin sahip olduğu önem sebebiyle, Kanun bu payların tedavülünü kolaylaştırmak için kıymetli evrak niteliği taşıyan hisse senetlerine bağlanabilmeleri imkanını getirmiştir. Bu çalışmada anonim ortaklık payının serbestçe devredilebilirliği ilkesinin esasları ve istisnaları ile hisse senedine veya ilmühabere bağlanmış, yahut senede bağlanmamış olmasına göre anonim ortaklık payının devir prosedürü ile devrin hukuki sonuçları inceleme konusu yapılacaktır. v
Hicri II. asır Mısrı: Leys b. Sa'd ve çevresi

İslam hukukunun teşekkül dönemi içerisinde önemli ilim merkezlerinin yanı sıra Mısır, Şam ve Horasan gibi merkezden uzak çevrelerde de ilmi hareketlilik mevcuttur. Mısır, II. asrın başlarına kadar ilmi anlamda oldukça durağan bir görüntü sergilemektedir. Bununla birlikte özellikle siyasi, dini ve coğrafi şartların etkisiyle Mekke ve Medine'deki ilmi çevrelerle yakın bir bağ kurmuştur. Bu çalışmada hicri II. asır içerisinde yaşamış olan Mısırlı Leys b. Sa'd'ın hayatı ve mensup olduğu ilmi çevre incelenecektir. Tez iki bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde Leys b. Sa'd'ın hayatı, yetişme dönemi, hocaları, talebeleri ve muhtelif yönleriyle ilmi şahsiyeti incelenecektir. Mısırlı hocalarından hareketle II. asra kadar buradaki ilim halkaları zikredilecek ve bu halkalarla Leys'in bağlantısı ortaya konacaktır. Talebelerinden hareketle onun ilmi birikiminin hangi talebeleri sayesinde nerelere ulaştığına dair bilgiler verilecektir. Birinci bölümün sonunda ise Leys, Muhaddis, mutasavvıf, dilcilik ve tarihçilik yönleriyle ele alınacaktır. İkinci bölümde onun fıkhi yönü irdelenecek; yaşadığı dönemde cereyan eden amel tartışmaları içerisinde özellikle İmam Malik'le mektuplaşmaları değerlendirilip, Leys'in fıkıh düşüncesine dair yorumlar irdelenecektir. Sonrasında Leys'in furu fıkha dair görüşlerinin hilaf kitaplarına aktarılması ve cumhurdan ayrıldığı fıkhi görüşeri ortaya konacaktır. Tezin sonunda ise Leys'in görüşlerinin takip edilmesi ele alınıp onun fıkhının bir mezhebe dönüşememesine dair yorumlar ele alınacaktır.
İdarenin sorumluluğunu gerektiren zarar kavramı

İİdarenin Sorumluluğunu Gerektiren Zarar Kavramı? nı inceleyen bu çalışma, giriş dışında üç bölümden oluşturmaktadır. Tezin kapsamı idarenin icra ettiği faaliyetlerden dolayı kişilerin uğradıkları zarar ve türleri ve sorumluluk sebepleri neden oluşmaktadır. Girişte tez konusu ile ilgili genel bir bilgi verilmiştir. Çalışmamızın birinci bölümünde, idari sorumluluk kavramı ve dayanakları ele alınmıştır. Burada sözleşmeden doğan ve sözleşme dışı sorumluluk konuları ele alınmıştır. Sözleşme dışı sorumluluk türlerinden olan kusurlu sorumluluk ve kusursuz sorumluluk konularına yer verilmiştir. Kusurlu sorumlulukta hizmet kusuru ve kişisel kusur; kusursuz sorumlulukta risk ilkesi ve fedakarlığın denkleştirilmesi konuları incelenmiştir. Ayrıca idarenin sorumluluğunu gerektiren şartlarda incelenmiştir. Çalışmamızın ikinci bölümünde ise, zararın tanımı, ve unsur incelenmişitir. Ayrıca zararın çeşitlerinden olan, doğrudan doğruya zarar- dolaylı zarar, fiil zarar, kazanç kaybı, normatif zarar, maddi zarar- manevi zarar, müspet zarar- menfi zarar, kişiye ilişkin zarar- mal ilişkin zararlar ele alınmıştır. Ayrıca idarenin özel hukuktan kaynaklanan zararları incelenmiştir. Çalışmanın üçüncü bölümünde ise, zararı doğuran idari faaliyetlere göre zarar konusu yer almaktadır. İdari işlemden, idari işlemin uygulanması eyleminden, idarenin haksız fiilden ve idari sözleşmeden doğan zararlar incelenmiştir. Bunun yanından idarenin sorumluluğunu gerektiren zararın özellikleri de incelenmiştir. Bu bakımdan ortada bir zarar olmalı bu zarar gerçek, gerçekleşmiş, mutlak ve kesin olarak hesabı mümkün olan, hukuken korunan bir menfaata yönelik, parayla ölçülebilir, özel, anormal, ve zararın kamu hukukunun uygulanması dolayısıyla meydana gelmiş olan konuları ele alınmıştır. Ayrıca zararın idare tarafından hesaplanması, mala ilişkin zararın hesaplanması ve kişiye ilişkin zararın hesaplanması konuları de çalışmamızda incelenmişitir.
İş Hukukunda yorum

Belli yorum yöntemlerine göre, yorum araçları ve yorum ilkelerinin uygulanması ile yürütülen bir hakim faaliyeti olarak tanımlanan yorum ile, adaletli ve sağlıklı sonuçlara ulaşabilmek için, ilk önce yoruma hangi hallerde başvurulabileceğinin sınırlarının belirlenmesi, daha sonra da yorumlama sırasında kullanılacak araçlar ile esas alınacak ilkelerin ve yöntemlerin ortaya konulması gerekmektedir. Bu tezde, İş Hukuku'nda yoruma hangi hallerin varlığı halinde başvurulacağı, yorum sırasında kullanılacak araçlar ve esas alınacak yöntem ve ilkeler ortaya konulmuştur. Ancak, İş Hukuku'nda yorum konusu açıklanırken, klasik yorum yöntem ve ilkelerinin tamamen bir tarafa bırakılarak yeni yorum yöntem ve ilkelerinin ortaya konulması değil, daha ziyade iş hukukunun bağımsız bir hukuk dalı olması sebebiyle klasik yorum yöntem ve kurallarının İş Hukuku'nda ne şekilde uygulanacağı belirtilmiştir. İş Hukuku'nda, bir bilim dalı olarak ortaya çıkmasının tarihi sebeplerinden ileri gelen ve ön planda tutulan bir amaç olan 'işçiyi koruma' amacının yorum konusunda da etkin bir rol oynayacağı muhakkaktır. Ancak, İş Hukuku'na, yalnızca işçinin korunması ihtiyacı karakterini vermeyip, ayrıca bu koruma ihtiyacı ile ülkenin üretim düzenini doğrudan etkileyen çalışma barışının sağlanması amacı arasında bir denge sağlama lüzumu da İş Hukuku'na damgasını vurmaktadır. Bu itibarla, İş Hukuku mevzuatı ve sözleşmelerinin yorumunda işçi lehine yorum ilkesine, kural olarak değil, diğer ilkeler ve araçlar yardımıyla bir sonuca varılması mümkün olmadığı takdirde başvurulmalıdır. Nitekim, iş mevzuatı hükümlerinin yorumu gereği ortaya çıktığında, öncelikle amaçsal yorum yöntemine başvurularak normun amacının ortaya çıkarılması;bunun gibi, iş hukuku sözleşmelerinin yorumu söz konusu olduğunda da, öncelikle güven teorisi çerçevesinde tarafların gerçek ortak iradelerinin saptanması gerekmektedir.
Kurtarma hukuku kapsamında çevresel kurtarma

Kurtarma sadece antik bir hak olmayıp, denizcilik hukukuna özgü bir haktır. Deniz kurtarmasında en önemli ilke olan, 'Faydalı Netice Yoksa, Ödeme Yok' temelinde, ortada bir fayda yoksa yapılan faaliyetlerin maliyeti ne olursa olsun bir ödemenin olmamasına dayanmaktadır. Ancak, bilim ve teknolojinin gelişmesi, artan gemi trafiğiyle birlikte çeşitli kargoların taşınması nedeniyle denizcilik endüstrisinde çevre kirliliği ciddi bir problem haline gelmiştir. Bu yüzden bu ilke, son yıllarda çevre zararını önlemeye yönelik kamuilgisini yansıtacak şekilde değişikliğe uğramıştır. Günümüzde çevresel korumagerekliliği geleneksel kurtarma sistemine meydan okumaktadır. Geleneksel kurtarma sistemi içerisinde gelişen çevresel kurtarmagünümüzde oldukça önemli bir yer tutmaktadır. Çalışmada 1989 Londra Konvansiyonu çerçevesinde çevresel kurtarma özellikle Amerikan ve İngilizuygulamaları göz önünde bulundurulmak ve standart klozlar dahilindedeğerlendirilmek suretiyle açıklanmıştır. Uluslararası Kurtarma Birliği 1989 Londra Konvansiyonunudeğiştirmek üzere çeşitli önerilerde bulunmaktadır. Bu çalışmada, kurtarmaendüstrisinin talepleri doğrultusunda yapılan bu girişimlerin odak noktası olan deniz çevresi kirliliğinin engellenmesi veya en aza indirilmesi hususundagösterilen çaba karşılığında teşvik amaçlı ücretlendirmeyi amaçlayan eski adısorumluluk kurtarması olup yeni adı çevresel kurtarma ücreti olarak gelenekselkurtarma ücretinden ayrı bir ücretin nasıl tesis edilebileceği hususundaki özüm yolları incelenmiştir. Ayrıca, kurtaranların çevre kirliliği önleme çabalarının kurtarma hukuku altında ne oranda ve hangi yasal gerekçelerleücretlendirildini ve diğer hukuk alanlarında alternatif imkanların olup olmadığını ya da tesis edilebilme hususunun analizi yapıldı.
Türk Anayasa yargısında düşünceyi ifade özgürlüğü ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarıyla karşılaştırılması

KILDAN, İsmail Turgut. Türk Anayasa Yargısında Düşünceyi İfade Özgürlüğü ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Kararlarıyla Karşılaştırılması, Yüksek Lisans Tezi, Ankara, 2008. Bu tez, Türkiye'de ifade özgürlüğünü, özellikle Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 10. maddesi çerçevesinde ifade özgürlüğü ve sınırlarını, ifade özgürlüğü hakkında Türk Yargısı ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarının karşılaştırılmasını, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'ndeki Türkiye ile ilgili ifade özgürlüğü ihlallerinin hangi sebeplerden kaynaklandığını belirlenmeyi amaç edinmiştir. Çalışma üç ana bölümden oluşmaktadır, tezin birinci bölümünde, ifade özgürlüğünün uluslararası insan hakları belgelerinde düzenlenişi, Türk Anayasa Yargısında ifade özgürlüğünün tarihsel gelişimi ve 1982 Anayasası'nda ifade özgürlüğünün sınırları ve sınırlamanın sınırları ile TCK'nın 301. maddesi incelenmiştir. İkinci bölümde, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 10. maddesi çerçevesinde ifade özgürlüğünün kapsamı ve unsurları ile Sözleşmede ifade özgürlüğünün sınırlandırılmasına değinilmiştir. Üçüncü bölümde ise ifade özgürlüğü hakkında Yargıtay ve Anayasa Mahkemesi kararları ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin Türkiye'deki ifade özgürlüğü ihlalleri iddiaları ile ilgili verdiği kararlar incelenmiş, bu kararlar karşılaştırılmış, Türk Yargısı ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarının hangi konularda farklı olduğu ve çözüm yolları çalışmaya yansıtılmıştır. Sonuç olarak ifade özgürlüğünün önemi, hangi durumlarda ifade özgürlüğüne sınırlama getirilebileceği ayrıntılı olarak ele alınmış, İfade özgürlüğüne yapılan müdahalenin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'ne göre meşru kabul edilebilmesi için, bu müdahalenin, sözleşmenin 10/2. maddesindeki nedenlerden birine dayanması, demokratik toplumda gerekli olması, sınırlamanın meşru bir amaç için ve kanunla öngörülmüş olması gerektiği sonucuna ulaşılmıştır.
Zarar sigortaları kapsamına giren sigorta akitlerinden doğan kanunlar ihtilafı

Sirmen, Kazım Sedat, Zarar Sigortaları Kapsamına Giren Sigorta Akitlerinden Doğan Kanunlar htilafı, Doktora Tezi, Danışman: Prof. Dr. Tuğrul Arat, XXIII+ 137 s. Sigorta ettirenin, sigortaladığı menfaatin zarara uğraması dolayısıyla, sigorta bedeli ve menfaat değerine verilecek zarar ile sınırlı olarak, akitte yer alan kayıtlarçerçevesinde, sigortacının, söz konusu zararın tazminini borçlanması olarak tanımlayabileceğimiz zarar sigortalarının, milletlerarası unsurlu olması halindebirtakım kanunlar ihtilafı problemleri ile karşılaşırız. Diğer akitlerde olduğu gibi, milletlerarası unsurlu zarar sigortaları kapsamına giren sigorta akitlerinde de kural olarak irade muhtariyeti ilkesi benimsenmiştir. Bununla birlikte, irade muhtariyeti ilkesinde bir takım sınırlamalara da gidilmiştir. Hukuk seçiminin yapılmadığı hallerde ise, hakim, sigorta akdine objektif olarak tespit edilen bağlama kurallarını uygulayacaktır. Bunun dışında da, devletin ekonomi politikalarının gereği olarak, özellikle sigorta denetiminin söz konusu olduğu durumlarda doğrudan uygulanan kurallar ihtilafçı metodu bertaraf ederek uygulama alanı bulmuştur. Avrupa Toplulukları Hukukuna baktığımızda, burada çok önemli bir kıstasortaya çıkmaktadır. O da riskin oluştuğu yerin Avrupa Topluluklarına üye devletlerin ülkesel alanında olup olmadığıdır. Eğer risk üye devletlerin ülkesel alanlarının dışındaoluşuyorsa, o zaman devreye Sözleşmeden Doğan Borçlara Uygulanacak Hukuk Hakkında Roma Sözleşmesi girer ve sigorta akdine uygulanacak hukukun tespiti RomaSözleşmesi'ne göre olur. Eğer, riskin oluştuğu yer üye devletlerin ülkesel alanları içerisinde ise, o takdirde sigorta akdine uygulanacak hukuk, Avrupa TopluluklarıDirektifleri muvacehesinde belirlenecektir. Bununla birlikte reasürans akitleri, risknerede oluşursa oluşsun, Roma Sözleşmesi'ne tabi olacaktır. Türk Hukukunda ise, taraflar hukuk seçimi yapmamışlarsa, sigortacının edimiakde ağırlığını veren edim olarak kabul edilir. Uygulanacak hukuk, akde ağırlığınıveren edimin ifa yeri hukuku olarak, sigorta şirketinin merkezinin bulunduğu yerhukukudur. Bununla birlikte, çifte sigorta halinde olduğu gibi, akde ağırlığını verenedimin tespit edilemediği hallerde, hakim, riskin oluştuğu yer hukukunu akde en yakınirtibatlı yer hukuku olarak olaya uygulamalıdır.
İdari işlemin yetki unsuru

İdari işlemin yetki unsuru, idari işlemin yapıcısı bakımından hukuka uygunluk şartıdır. İdari işlem herhangi bir kişi veya makam tarafından yapılamaz. İdari işlemin kişi, konu, zaman ve yer bakımından hukuk kuralları ile yetkilendirilmiş kişi veya kişilerce yapılması gerekir. Yetki kuralları hukuk düzeninde dağınık halde bulunur; ancak tüm idari yetkiler bakımından geçerli genel yetki kuralları kabul edilmektedir. Bu kurallar yetkilerin dayanağı ve sınırları, niteliği ve kullanılması bakımındandır. İdari yetkiler anayasa ve kanundan kaynaklanır ve kanunlarla sınırlıdır. İdari yetkiler varsayılamaz; idari yetkiler bakımından normatif bağımlılık söz konusudur. İdari yetkiler verilmiş yetki niteliğindedir ve istisnai niteliktedir, bundan dolayı dar yoruma tabi tutulur. İdari işlem yapma yetkisi kamu düzenine ilişkindir, yetkisizlik kamu düzenine ilişkin iptal sebebi teşkil eder. İdari yetkiler kullanılması zorunlu, vazgeçilmez ve devredilmez niteliktedir. Yetki sakatlıkları sonradan düzeltilemez, yetkisiz makamın yaptığı işlemlerdeki hukuka aykırılık, yetkili makamın sonradan vereceği onay veya izinle giderilemez. Ancak bu katı şekilde uygulanan yetki kurallarına istisnalar da getirilmektedir. Cari işlerin yürütülmesi, yetkilerin paralelliği ilkesi, fiili memur teorisi, vekalet ve yetki devri yetki kurallarının istisnalarını oluşturur. Yetki kurallarına aykırılık halleri söz konusu istisnalardan birine girmiyorsa, idari işlemi yetki unsuru bakımından hukuka aykırı hale getirir. Bu hukuka aykırılıklar negatif yetkisizlik, yetki gaspı, fonksiyon gaspı, yetki tecavüzü ve ağır ve bariz yetki tecavüzü olmak üzere farklı yetki sakatlıkları türlerini oluşturmaktadır. Bu yetki sakatlıklarının kural olarak yaptırımı idari işlemlerin idari yargı yerlerince iptalidir. Fakat bu yetki sakatlıklarının bir kısmı ağırlığı karşısında, işlemin maddi veya hukuki yokluğuna neden olmasından dolayı idari işlemin sıhhati bakımından yetki unsurunun önemine işaret eder.
Markanın dürüst kullanımı

Markalar mal veya hizmetlerin kaynağını ve kalitesini belirleyen, sahibine tekel haklar sağlayan ayırt edici işaretlerdir. 556 sayılı KHK'nın 5. maddesi, marka olabilecek işaretleri geniş bir şekilde belirtilerek; ayırt ediciliği sağlayabilmesi, çizimle görüntülenebilmesi, benzer biçimde ifade edilebilmesi, baskı yoluyla yayımlanabilmesi veya çoğaltılabilmesi şartları ile her türlü işaretin marka olarak tescil edilebileceğini hüküm altına almıştır. Ayrıca 556 sayılı KHK ile teşebbüslere tanınan süre yönünden sınırsız olan tekel hakkı, her türlü işaretleri marka olarak seçme özgürlüğü; 556 sayılı KHK'nın marka hakkının kapsamını düzenleyen 9. ve marka hakkına tecavüz hallerini düzenleyen 62 vd. maddeleri ile birlikte değerlendirildiğinde, marka hakkının sınırlandırılması zorunluluğu hasıl olmuştur. Çalışmamızda incelenen markanın dürüst kullanımı, markanın sahibine tanıdığı tekel hakkı sonucunda ortaya çıkan ve üçüncü kişiler lehine marka hakkını sınırlandıran bir kullanım hakkıdır. Çalışmamızda ulusal ve uluslararası marka hukuku sistemlerinde markanın dürüst kullanımının kapsamı incelenmiş, doktrin ve mahkeme kararları ışığında marka hakkı kapsamına getirilen istisna hükmü değerlendirilmeye çalışılmıştır.
Yeni Türk Ticaret Kanunu ışığında halka açık anonim ortaklıkların devralma şeklinde birleşmesi

Yeni Türk Ticaret Kanunu, yürürlükteki Türk Ticaret Kanunu'na nazaran şirket birleşmeleri ile ilgili hukuki rejimi kökten değiştirmiştir. Bu bağlamda, Yeni Türk Ticaret Kanunu, tüm şirket tipleri için yeknesak bir birleşme prosedürü öngörerek, halka açık anonim ortaklıklar ile kapalı anonim ortaklıkların birleşme rejimleri arasında bugün için var olan ikiliği ortadan kaldırmaktadır. Yeni Türk Ticaret Kanunu yenilikleri yalnızca birleşme prosedürü kapsamında getirmemiş; yürürlükteki hukukun birleşmenin unsurları bakımından içerdiği boşlukları doldurmuştur. Bunun yanı sıra, Yeni Türk Ticaret Kanunu'nun menfaatlerin korunması ekseninde öngördüğü düzenlemeler ve özellikle menfaat sahiplerine tanınan özel dava hakları, Kanun'un öngördüğü birleşme rejiminin taşıyıcı kolonları arasındadır. Öte yandan, birleşmenin sermaye piyasası hukuku bağlamında ortaya çıkardığı sonuçlar Sermaye Piyasası Kanunu'nun uygulama alanını oluşturacaktır.
Çalışan engellilerin korunması

Ülkemizde engelli bireylere refah bir hayat tesis edebilmek için çalışma hakkı kapsamında onlara istihdam kolaylığı sağlanmaktadır. Ayrıca, sosyal devlet ilkesinin bir gerekliliği olarak bu kişilerin yaşam kalitesini artırmak amacıyla onlara sosyal güvenlik haklarından yararlanma imkanı da verilmiştir. Bu çalışmada, engelli çalışanların korunması adına Türk İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku mevzuatında yer alan düzenlemeler ele alınmıştır.
Türk Ceza Kanunu'nda eşya müsaderesi

İyiniyetli üçüncü kişilere ait olmamak koşuluyla, kasıtlı bir suçun işlenmesinde kullanılan veya suçun işlenmesine tahsis edilen ya da suçtan meydana gelen eşyanın müsaderesine hükmolunur. Suçun işlenmesinde kullanılmak üzere hazırlanan eşya, kamu güvenliği, kamu sağlığı veya genel ahlak açısından tehlikeli olması durumunda müsadere edilir. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 54. maddesinin 1. fıkrası kapsamına giren eşyanın, ortadan kaldırılması, elden çıkarılması, tüketilmesi veya müsaderesinin başka bir surette imkansız kılınması halinde; bu eşyanın değeri kadar para tutarının müsaderesine karar verilir. Suçta kullanılan eşyanın müsadere edilmesinin işlenen suça nazaran daha ağır sonuçlar doğuracağı ve bu nedenle hakkaniyete aykırı olacağı anlaşıldığında, müsaderesine hükmedilmeyebilir. Üretimi, bulundurulması, kullanılması, taşınması, alım ve satımı suç oluşturan eşya, müsadere edilir. Bir şeyin sadece bazı kısımlarının müsaderesi gerektiğinde, tümüne zarar verilmeksizin bu kısmı ayırmak olanaklı ise, sadece bu kısmın müsaderesine karar verilir. Birden fazla kişinin paydaş olduğu eşya ile ilgili olarak, sadece suça iştirak eden kişinin payının müsaderesine hükmolunur. Müsadere kararı verilmesi gereken hallerde, kamu davası açılmamış veya kamu davası açılmış olup da esasla beraber bir karar verilmemişse; karar verilmesi için, Cumhuriyet savcısı veya katılan, davayı görmeye yetkili mahkemeye başvurabilir. Kamu davası açılmış olup da iade edilmesi gereken eşya veya malvarlığı değerleri ile ilgili olarak esasla birlikte bir karar verilmemiş olması durumunda, mahkemece re'sen veya ilgililerin istemi üzerine bunların iadesine karar verilir. 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 256. maddesine göre verilmesi gereken kararlar, duruşmalı olarak verilir. Müsadere veya iade olunacak eşya veya diğer malvarlığı değerleri üzerinde hakkı olan kimseler de duruşmaya çağrılır. Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 256. maddesine göre verilecek hükümlere karşı Cumhuriyet savcısı, katılan ve 257. maddede belirlenen kişiler için istinaf yolu açıktır. Suç konusu olmayıp sadece müsadereye tabi bulunan eşyanın müsaderesine sulh ceza hakimi tarafından duruşma yapılmaksızın karar verilir.