turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İlişkisellikler çağında biyoiktidar, sanat ve sokak: Mural İstanbul örneği

Bu çalışmada biyoiktidar, sanat ve sokak kavramsallaştırmalarının ayrı ayrı düşünülmesinden ziyade onların birbirleri ile ilişkileri ve bu ilişkilerin ortaya çıkardığı proje olarak Mural İstanbul Festivali ele alınmıştır. Biyoiktidar kavramının kendini sürdürmesinin en büyük araçlarından olarak düşünülebilecek pozitif ve yaşam üzerinde odaklanan yapısı olaylar/durumlar daha derinden incelendiğinde açığa çıkmaktadır. Türkiye'deki graffiti kültürünün tarihsel süreç içerisinde giderek toplumun kabul ettiği hatta daha ötesinde artık talep ettiği bir yöne evrilmesi biyoiktidarın, toplumsal durumları normallik eğrisine uydurmaya çalışarak normalleştirme çabasını örnekler niteliktedir. Graffitinin sanatsal niteliği ile ilgili farklı görüşler olsa da Türkiye'de muralin uygulayıcıları olarak graffiticiler bu çalışmada sanatı temsil eden kitleyi oluşturmaktadırlar. Sanatın geçmişşten bugüne kendini farklılaştıran tavrı iktidarla ilişkisinde yine bu tutumu sergilemektedir. Bu açıdan çalışmanın temel odağı Mural İstanbul'un uygulanmasını mümkün kılan belediye, Mural İstanbul Organizatörleri, Çekül Vakfı, mural sanatçıları ve graffiticilerle yapılan görüşmeler aracılığıyla biyoiktidar, sanat ve sokak kavramsallaştırmalarının birbirleri ile ilişkileri ve ilişkisellikleri içinde nasıl görünür hale geldiğini incelemek olacaktır.
Şanlıurfa'dan İstanbul'a göç nedeni ile kültür değişimi

Bölgelerarası gelişmişlik farkları ve hızlı kentleşme büyük kentlere göçlere sebep olmaktadır. Anadolu'nun pek çok yöresinden özellikle Güneydoğu illerindenhızlı kentleşmenin yaşandığı İstanbul'a göçler yaşanmaktadır. Şanlıurfa'dan da yıllardır İstanbul'a göçler olmaktadır. Göçler nedeniyle farklı yörelerden çeşitli kültürler büyük şehirlere taşınmıştır. Köy kültürü ile şehir kültürü çelişkisi yaşanmaya başlamıştır. Köyden gelenler ilk geldikleri yerdeki yaşantılarını ve kültürlerini devam ettirtmek istemişlerdir. Fakatşehirde farklı bölgelerden gelen insanlarla iletişim kurulması, şehirde farklı geleneklerin bir arada yaşaması ve kentleşmenin getirdiği sorunlar kültüreldeğişmeyi getirmiştir. Göçle gelenler kentlileşme sürecini yaşamaktadır ve henüzdoku kaynaşması tamamlanamamıştır.
Bir toplumsal tip olarak 'Tutunamayan'ın popüler romanlarda izini sürmek

Tutunamayanlar kanonik hale gelmesiyle ve kendinden sonraki romanlara ilham vermesiyle Türk Edebiyatı'nın köşe taşı haline gelmiş bir eserdir. Bu çalışmada, 'toplumsal tip' kavramının kökleri tarihsel bir biçimde incelenmiş, Tutunamayanlar adlı romanın neden 70'lerde değil de, 80'lerden sonra tutulduğu Pierre Bourdieu'nun kavramlarından yararlanarak tarihsel-sosyolojik bir şekilde incelenmiş, 70'lerdeki toplumsal iklimin 80'lerden sonra nasıl değiştiği araştırılmış, bu değişimin okur, yazar, yayıncı, eleştirmen olan edebi alanın failleriyle rabıtası kurulmuş, Tutunamayanlar kitabı ve literatürden faydalanılarak 'Tutunamayan' adlı Richard Rorty'den yararlanılarak 'ironi', Svetlana Boym'dan yararlanılarak 'nostalji', Gilles Deleuze'den yararlanılarak 'hınç' örüntüleri saptanmış olan bir toplumsal tip tespit edilmiş, bu toplumsal tipin 2000 sonrası Türk Edebiyatı'nda yer alan ve popüler anlatılar olmalarıyla günümüzün toplumsal iklimini anlamak açısından önemli olan, Oğullar Ve Rencide Ruhlar, Erken Kaybedenler, Müptezeller, Piç, Tol, Kan ve Gül, Bizim Büyük Çaresizliğimiz, Barbarın Kahkahası adlı romanlardaki görünümleri araştırılmıştır.
Nurettin Topçu'da sosyal gerçeklikler

Bu çalışma, yüksek lisans tezi olarak hazırlanmış olup, Nurettin Topçu'nun kültür, medeniyet, eğitim, din, sanat, devlet yönetimi, demokrasi, ahlak ve iktisat alanlarında ortaya koyduğu sosyal sorun, sosyal durum ve sosyal olay temelli görüşlerini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Çalışmanın kapsamı; Osmanlı Devleti'nin yıkılış sürecinde ortaya çıkan fikir akımları, Nurettin Topçu'nun düşüncelerinin oluşmasına katkı sağlayan kişiler ve Nurettin Topçu'nun aile hayatı ile Nurettin Topçu'da kültür, medeniyet, eğitim, din, sanat, devlet yönetimi, demokrasi, ahlak ve iktisat kavramlarının sosyal sorun, sosyal durum ve sosyal olaya bakan tarafından oluşmaktadır. Bu çalışmada, Nurettin Topçu'nun yayınları, Nurettin Topçu hakkında yazılan makale, kitap, tez çalışmaları, literatür taraması yöntemi ile incelenmiştir. Nurettin Topçu, sosyal durumları, sosyal olayları ve sosyal sorunları açıklarken ideolojik ve siyasal dogmalardan uzak, geleceği aydınlatan anlayışla ortaya koymaktadır. Nurettin Topçu, meslekten sosyolog değildir fakat liselerde okutulmak üzere sosyoloji ders kitabı yazmış, sosyoloji bilimine yönelik kuramsal ve metodolojik açıdan katkılarda bulunmuştur. Nurettin Topçu, pozitivizm temelli Durkheim sosyolojisini de eleştirmektedir. Nurettin Topçu sosyal gerçeklik kavramını üç farklı başlık altında ele almıştır. Bunlardan ilki fertten bağımsız olan sosyal gerçeklik, ikincisi birey üzerinde tahakküm ve müeyyidesi olan sosyal gerçeklik, üçüncüsü ise fertlerin düşünüşlerini belirleyen sosyal gerçekliktir. Nurettin Topçu, Osmanlı Devleti'nin yıkılış süreciyle beraber oluşan milli kimlik problemine dikkat çeker; bu bağlamda kültürün teknik karşısında zayıflatıldığını, Amerikan tipi Batılılaşmanın toplumda yaşatıldığını savunur. Nurettin Topçu, ahlakın ve dinin birbirinden bağımsız olamayacağını ifade eder ve içtimai hayatımızda yaşanan ahlak temelli sorunları ortaya koyar. Nurettin Topçu'nun dini alanda gördüğü en temel sorun İslam dininin şekilci, dogmacı kimseler tarafından yozlaştırılarak kişilerin ya da grupların siyasi veya sosyal çıkarları doğrultusunda kullanılmasıdır. Nurettin Topçu, eğitimde yaşanan niteliksel ve niceliksel sorunları inceler ve eğitimin hayatın her alanında elzem olduğunu savunur. Kapitalizmin, komünizmin ve sosyalizmin toplumsal iktisadi yaşantımıza etkilerini inceleyen Nurettin Topçu, milli iktisat anlayışına sahiptir. Nurettin Topçu; bireyin, toplumun ve devletin birbiri ile olan münasebetini ele alır ve demokrasinin olumlu-olumsuz yönlerini sosyal gerçeklik yönüyle ortaya koyar.
The art of performing music in public sphere: An investigation of street musicians in Beyoğlu, İstiklal Street, Tunnel Area

17. Yüzyıldan beri toplumbilimciler tarafından üzerine konuşulan ve 2000'li yıllarda yeniden gündeme gelen Batı toplumlarındaki kamusal alan kavramı Habermas'ın tanımıyla devlet ve sivil toplum arasındaki bir arabuluculuk mekanıdır. Herkese açık olan kamusal alanlarda bir aradalık içinde olan yurttaşlar, genel yarara ilişkin konular için toplanma, örgütlenme, düşündüklerini ifade edebilme hakkına sahiptirler. Devlet ise hiçbir özgürlüğünü kısıtlamadan halkın bu hakkını kullanmasını güvence altına almakla yükümlüdür. Bir toplumun demokrasi seviyesi halkının kamusal alanlarını ne derece özgür kullandığıyla doğru orantılıdır. Habermas'ın kuramı kendinden sonra gelen sosyal bilimciler ve akademisyenler için bir referans noktası olmuştur. Bunun en önemli sebebi tanımın kamusal alanla demokrasi arasındaki ilişkiyi net bir biçimde ortaya koymasıdır. İngilizce'de halk anlamına gelen kamu Türkçedeki kullanımıyla devleti çağrıştırmaktadır. Bu kullanım devletin kamusal alanlarda halkın güvencesini sağlamakla yükümlü olmasından çok Türkiye'de kamusal alanların kullanımının devlet otoritesinde olmasından kaynaklanmaktadır. Konusu Kamusal Alanlar Oluşturmak Olan 13. İstanbul Bienali'yle kamusal alanların ne derece eşit olarak halka açık olduğu ve Gezi Parkı Olgusu ile de kamusal alanlardaki devlet otoritesi şiddeti Türkiye gündemine dahil olmuştur. Bu topraklarda geçmişşe doğru kamusal alanların izi sürüldüğünde Osmanlı İmparatorluğu'nda Batı toplumlarındaki meydan ve sokak gibi kamusal alanların bulunmadığı, kamusallıkların ağırlıkta olarak kadınlar için hamamda, erkekler için ise hamam ve kahvehanelerde yaşandığı görülmüştür. Antik Çağ'daki forumların işlevini Osmanlı'da cami avluları, çarşılar, hamamlar, kahvehaneler görmüştür. Beyoğlu Osmanlı tarihinden itibaren yüzü Batı'ya dönük bir semt olmuştur. Sanat, kültür alanında, belediyecilikte, ulaşımda, toplumsal ilişkilerde hep öncü olan bu semt Batı kavramı olan sokak müzisyenliği ile ilk tanışan caddelerdendir. İstiklal Caddesi 1991 yılında araç trafiğine kapatıldığından beri sokak şenlikleri, festivalleri, kutlamaları ve sokak müziği için büyük bir sahne işlevi görmektedir. Bu tezin amacı İstiklal Caddesi'nde müzik yapan sokak müzisyenlerinin sokağı nasıl deneyimlediklerini incelemektir. İnceleme bir saha analizidir, röportaj derlemelerinden ve gözlemlerden oluşmaktadır. Müzisyenlerin çaldığı müzik türü ve kalitesi değerlendirmede bir kriter olarak alınmamıştır. Ekteki DVD'de sokak müzisyenlerinin performanslarından ve röportaj kesitlerinden derlemeler yapılmıştır.
Yörük kültürü ve toplumsal değişim süreçleri

Konargöçer Yörük kültürü, Orta Asya Türk bozkır kültürünün Anadolu topraklarındaki yansımasıdır. Türkiye'de yaşayan ve kayıtlara geçen Yörük grupları, esasen Oğuz Türklerinin bir kısmını temsil etmektedir. Osmanlı Devleti'nde yaşama tarzları ve üretim biçimlerindeki farklılıklardan dolayı tam olarak reaya sınıfına girmeyen bu halk, Fatih Kanunnameleri'nden itibaren reayadan kesin olarak ayrılmıştır. Kanunnameler'de Osmanlı toplum yapısı içindeki yerleri özel olarak belirlenen Yörükler, Devlet-i Aliye'nin uyguladığı iskan politikalarına tam olarak uymayarak konargöçer yaşamı sürdürmüşlerdir. Cumhuriyet'in ilanından sonra da konargöçer yaşamı devam ettiren Yörüklerin yaşama tarzları modern devlet anlayışına ters düşmüştür. Yörükler, devletin hakimiyetini sağlamak ve kontrolü elinde tutmak için çıkarttığı iskan kanunları, modernitenin Yörük yaşam tarzı üzerindeki etkisi ve bu hayat şeklinin çilekeşliği gibi nedenlerle, isteyerek ya da zorunlu olarak, konargöçerliği terk ederek yerleşik hayata geçmeye başlamıştır. Göçebe hayat tarzına alışkın olan Yörükler, meskun oldukları yerlerde çoğunlukla önce yarı-konargöçer, daha sonra ise yerleşik bir yaşam sürmüşlerdir. Yörükler, yaşam tarzı küçükbaş hayvancılık ekonomisiyle doğrudan bağlantılı olduğu için, ülkemizde küçükbaş hayvancılığın azalmaya başladığı 1990 sonrası yaşanan sosyo-kültürel ve demografik faktörlerden dolayı, yerleşik kültürel hayatın özelliklerini ve yaşam şeklini daha çok içselleştirmişlerdir. Bu çalışma, Batı Akdeniz Bölgesi'nde kırsal yaşam süren ve şehirde yaşayan Yörüklerin konargöçer yaşamı terk ettikten sonra yarı-konargöçer ve yerleşik hayata uyum süreçlerinde yaşadıkları sosyo-kültürel ve ekonomik değişimleri, nicel ve nitel araştırma yöntemleriyle incelemektedir. Elde edilen veriler çerçevesinde söz konusu Yörük gruplarının eğitim hayatları, meslek seçimleri, evlilik ve eş tercihleri, modern teknolojiden yararlanma tarzları, ikamet şekilleri ve boş zamanlarını değerlendirme biçimlerinde meydana gelen mental, moral ve maddi kültürel değişimler tespit edilmeye çalışılmıştır.
Diasporic identity formation: A case study of Albanian immigrants in Istanbul

Bu çalışma, diyasporik kimlik oluşum sürecini Türkiye'de çok çalışılmamış bir göçmen grup olan Arnavut göçmenleri üzerinden irdelemektedir. Bu çalışmanın teorik çerçevesi, diyaspora, transnasyonalism ve sosyal hareketler literatürleri üzerine inşa edilmiştir. Türkiye'de bulunan Arnavut göçmenlerin kimlik süreçlerini inceleyerek, bu çalışma göçmen gruplarında kimlik oluşumunun ve değişiminin kavranmasına ve bunun yanı sıra bu değişimde anavatan ve göç ülkesindeki değişen siyasal durumlar ile göçmen derneklerinin rolüne ışık tutmaktadır. Bu tez, İstanbul'un Zeytinburnu ilçesinde anket, gözlem ve derinlemesine görüşme teknikleri kullanılarak yapılan saha çalışmasına dayanarak üç temel sav sunmaktadır. Birinci olarak, diyasporik kimlik, anavatan ve göç ülkesindeki siyasi gelişmelere cevap olarak inşa edilmiştir. Bu kimlik sadece sınır değiştirmeyle elde edilen sosyal bir form değildir. İkinci olarak, diyasporalar, anavatan ve göç ülkesine eş zamanlı aidiyetliğin geçerli olduğu ulus ötesi bir cemaat türü oluştururlar. Bu eş zamanlı bağlılık, diyasporik bilincin varlığını ve anavatana yönelimi geçersiz kılmaz. Son olarak, bu tez sosyal hareketler yaklaşımını kullanarak diyasporik kimlik oluşumunu, bu süreçteki değişen siyasi yapıları ve göçmen grupların eylemselliğini analiz ederek açıklamaktadır.
Toplumsal cinsiyet bağlamında eşcinsel kimlik üzerinden üretilen rıza: Bülent Ersoy örneği

Bu tezin amacı medyanın toplumda var olan bütün grupların ve insanların imajlarını, toplumdaki yerlerini ve kültürlerini anlama ve tanımlamadaki sorumlulukları ve bu kuruluşların farklılıkların temsilinde karşılıklı anlayışı nasıl güçlendirdiği/güçsüzleştirdiği meselesidir. Ayrıca bu araştırmanın amacı, toplumun eşcinselliğe olan bakış açısını da belirleyebilmektir. Bu amaçla, eşcinselliğin nedenleri, eşcinselliğe olan yaklaşımlar incelenmiştir. Birçok toplumda olduğu gibi Türkiye'de de eşcinsellik genel olarak normal dışı ve kabul edilemez bir konum olarak algılanabilmektedir. Bazı eşcinseller toplumsal baskı nedeniyle ailelerinden dışlanmakta, işlerini kaybetmekte, toplumun düşmanca davranışlarına maruz kalabilmekte ve baskı görebilmektedirler. Bu önyargılı tutum ve davranışlar nedeniyle toplumda birçok eşcinsel birey, aile içinde, ilişkilerinde ve kendi cinsel tercihini bilen arkadaşları arasında kendilerini huzursuz hissedebilmektedirler. Birçok toplumda eşcinseller diğer insanlara göre daha kötü ve sağlıksız bir biçimde algılanmaktadır. Eşcinselliğe olan bakış açılarını değiştirmek amacıyla pek çok çalışma yapılmaktaysa da eşcinselliğe olan önyargı ve tutumlar devam etmektedir. Bu tutum ve kalıplaşmış yargılar genel olarak eşcinsel bireylere olan önyargılı tutumlardan kaynaklanabilmektedir. Birçok toplumda eşcinseller diğer insanlara göre kötü ve sağlıksız olarak algılanabilmektedirler. Eşcinsel kimlik, bedenin, kimliğin ve farklılığın alanı olduğu kadar iktidarın da hedefi olabilmektedir. İktidarın, eşcinsel beden üzerinde uyguladığı yöntemler ile eşcinsel bireyin kendi kendini belirleme mücadelesi de aynı beden üzerinde gerçekleşebilmektedir. Böylelikle, eşcinsel beden, iktidarın dayattığı kimlik ile bireyin kendisi için kurgulamaya çalıştığı kimliğin çarpıştığı bir savaş alanı haline de gelebilmektedir. Ancak, 'Kaos GL' ve LGBT gibi sosyal grupların etkinlikleri dikkat çekicidir. Bu çalışmalardan da görüldüğü üzere, eşcinselliğin kadın ve erkek kimliklerinde değişik algılanış biçimleri mevcuttur. Dolayısıyla, cinsiyet bir temsil sorunudur ve bu temsiliyet de cinsel kimliğin oluşum sırrını çözme isteğini doğurabilmektedir.
Paranın toplumsal yeniden üretimi: Merkez Bankası iletişim politikaları

Bu tez, politikalan ile ekonomik alan arasında salınan bir kurum olarak merkez bankası ve onun iletişim politikaları üzerinden, finansal sermaye, devlet, ideoloji, toplum tarafına bakan bir projeksiyon arayışındadır. Bu doğrultuda, merkez bankası iletişim politikalarını, paranın toplumsal yeniden üretim güzergahının finansallaşma sürecindeki merkezi bir uğrağı olarak ele almakta; merkez bankasını, öncelikle ekonomiye ilişkin bir anlatı inşa edip, daha sonra bu anlatı üzerinden toplumsal aktörlerin bilişlerine, psikolojilerine, beklentilerine vb. seslenen, onları bu anlatıyı paylaşmaya çağıran esas olarak bir ideolojik kurum olarak tasavvur etmektedir. Finansallaşma sürecinde ulusal merkez bankalarının, ekonomi-politik ve kültürel alanlarının tam da kesişim noktasında yer alan konumuna açıklık kazandırmakta; merkez bankası iletişiminin toplumsal alanı düzenleme kapasitesini gündeme getirmektedir. Bu çerçevede, para politikası ideolojisinin kristalize olduğu asıl zemin olarak Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankasının temel iletişim metinlerine, söylem analizi yöntemi ile eleştirel bir perspektiften bakılmakta; kapitalizmin finansallaşma uğrağında daha da görünürlük kazanan alanların, kurumlar, sınıflar arası ilişki hatlarının ve/veya toplumsal antagonizmaların metinlerdeki kuruluş biçimi değerlendirilmektedir.
Yabancı uyruklu öğrencilerde Türk Türkiye ve İslam algısı: Uluslararası İmam Hatip İiseleri örneği

İslam dünyasının ilk eğitim kurumu olan medreseler bir süre sonra Osmanlı Devletinin en ileri durumundaki eğitim müesseseleri olarak tarihte yerini almıştır. 19. yüzyılın modernleşme macerası ile medreseler tam yenilenecekken 1924 yılında kapatılmış ve onların yerine imam, hatip ve diğer din görevlilerini yetiştirmek üzere Cumhuriyet döneminde yepyeni kurumlar olan İmam Hatip okulları açılmıştır. Fen bilimleri ve İslami ilimleri birleştiren ve Türkiye'ye özgü bir eğitim tecrübesi olan imam hatip liseleri geçmişşten günümüze kimi zaman siyasetin bir parçası olarak kimi zaman da eğitimin bir parçası olarak her zaman tartışmaların odağında devlet ile toplum arasında kalan bir kurum olmuştur. Cumhuriyet tarihi boyunca kesintilerle birlikte günümüze kadar gelen İmam hatipler özellikle laik kesimlerden büyük eleştiriler alırken, 11 Eylül 2001 sonrası süreçte Müslüman ülkelerdeki medreselerin yenilenme çalışmalarına model olarak gösterilmiş, uluslararası bir ilginin odağı haline gelmiştir. Başta Türk dünyası olmak üzere yetmişten fazla ülkenin öğrencilerine kapısı açılan, Türkiye'de de dört modeli bulunan ve dünyaya örnek teşkil eden Uluslararası İmam Hatip Liseleri, Türkiye Diyanet Vakfı'nın desteğiyle 2006 yılında hayata geçirilmiştir. Bu okullara yönelik gelişen uluslararası ilgiye doğru karşılık verilebilmesi, ülkemizde okuyan yabancı öğrencilerin sorunlarının görüşülmesi ve okullarda uygulanan programların değerlendirilmesi için Türkiye'ye özgü bu modelin bilimsel bir yaklaşımla ele alınmasına ihtiyaç vardır. Böylesi bir ihtiyaçtan hareketle konusu belirlenen bu çalışma üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde İmam Hatip okullarının tarihsel süreci, ikinci bölümde Uluslararası İmam Hatip modelinin anlaşılmasına yönelik vizyon ve misyon araştırması, üçüncü bölümde ise bu okullardaki yabancı uyruklu öğrencilerde Türk, Türkiye ve İslam algısı incelenmiştir.
0-5 yaş dönemi çocuğun sosyalleşme sürecinde çalışan anne ile çalışmayan anenin rolü: Gümüşhane örneği

Araştırmamızın ilk bölümünde, araştırmada kullanılan anlamacı epistemoloji metodu, kavramsal açıdan ortaya konulmaya çalışılmıştır. Çalışmada Gümüşhane'de 0-5 yaş arası çocukları bulunan, çalışan ve çalışmayan annelerin bu sosyalleşme sürecini nasıl etkiledikleri katılımcıların gözünden görülmeye çalışılmış ve bu süreçteki rolleri nitel araştırma tekniği ile ortaya konulmaya çalışılmıştır. İkinci bölümde ise araştırmanın kavramsal çerçevesi noktasında sosyalleşme kavramına, 0-5 yaş dönemi çocuğun gelişimine, kadının ücretli olarak iş sahasında yer alıp almamasının çocuk üzerindeki etkisi incelenmiştir. Son bölümde ise annelerle yapılan görüşmeler sonucunda elde ettiğimiz bulgulara ve yorumlamalara yer verilmiştir. Bebeğin gözünü açtığı ilk andan itibaren sosyalleşme sürecine dahil olması ve bu süreçte ona eşlik ede kişinin annesinin olması, bu sürecin değişim ve dönüşümü üzerindeki önemli etkisi araştırmamızın konuları içerisinde yer almıştır. Özellikle annenin geçmişşten günümüze olan değişimi sosyalleşme sürecini de doğrudan etkilemiştir. Sanayileşme ile başlayan kentlileşme süreci beraberinde kadın nüfusunun istihdam olanaklarını genişletmiştir. Daha önce evinde ev işleri ve çocuk bakımında çalışan kadın, sanayileşme ile birlikte ev dışında ücretli iş sahasında da çalışmak durumunda kalmıştır. Bu durum annede yeni bir 'çalışan anne' kimliği oluşturmuştur. Annenin çalışma sahasında yer almasının, çocuğun yemek yeme alışkanlığından, uyku düzenine, tuvalet eğitiminden, fiziksel, dilsel, bilişsel, duygusal ve sosyal olan tüm gelişim alanlarına kadar etkili olduğu görülmüştür. Bu anlamda çalışan annelerin, 0-5 yaş döneminde çocukların sosyalleşme sürecini etkileyen her türlü olay, olgu, kişi ve kuruluşlara karşı daha bilinçli yaklaştıkları belirlenmiştir. Çalışan annelerin mesai saatleri dışındaki zamanlarını çocukları ile birlikte oldukça verimli kullanmaya çalıştıkları, çalışmayan annelerin ise ev işleri dışındaki kalan zamanlarını çocuklarına ayırmaya çalıştıkları görülmüştür. Çalışan annelerin çocuklarını ön planda tutarak, ev işlerini ise ikinci planda tuttukları yapılan çalışmada tespit edilmiştir. Çalışan annenin sosyalleşme sürecinde daha etkin olarak çocuğa eşlik ettiği belirlenmiştir.
TÜRKİYE'DE POST-FORDİST UYGULAMALARIN ÖZEL OKULLARDA SÖZLEŞMELİ ÇALIŞAN EĞİTİMCİLER ÜZERİNDEKİ ETKİSİ: VAN İLİ ÖRNEĞİ

Bu çalışma, iş güvencesizliği ve özelleştirmelerin özel okullarda sözleşmeli çalışan eğitimcilerin yaşamları üzerindeki etkilerini analiz etmeyi amaçlamaktadır. Bu amaçla, özel okullarda çalışan eğitimcilerin iş güvencesi algısı, iş güvencesi kavramı ile ilgili bilgi düzeyleri, iş güvencesi hükümlerinin uygulandığı kurumlara ve özelleştirmelere yönelik algıları öğrenilmeye çalışılmıştır. Araştırma kapsamında hazırlanan sorular Anket yöntemiyle yüz yüze görüşülerek uygulanmıştır. Araştırma sonucunda, gençlerin, kadın ve bekar öğretmenlerin iş güvencesi hükümlerinin uygulandığı kurumlarda çalışmayı tercih ettikleri, öğretmenlerin eğitim düzeyleri arttıkça iş güvencesi hükümlerinin uygulandığı kurumlara yönelik ilgilerinin de arttığı gözlenmiştir. Meslekte çalışma süresi az olan öğretmenlerin iş güvencesi hükümlerinin uygulandığı kurumlarda çalışmak istedikleri ve çalıştıkları kurumlarda iş güvencesizliğine yönelik kaygılarının yüksek olduğu ve iş güvencesi hükümlerinin yeterince uygulanmadığı gözlenmiştir. Çalıştıkları kurumlarda görev süreleri az olan öğretmenlerin ise iş güvencesizliği yaşadıkları, iş güvencesi hükümlerinin uygulandığı kurumlarda çalışmayı yüksek ücret almaya tercih ettikleri görülmüştür. Eğitimde faaliyet süresi fazla olan kurumlarda çalışan öğretmenlerin iş güvencesi hükümlerinin uygulandığı kurumlarda çalışmayı istedikleri ve özelleştirme yanlısı olmadıkları, çalıştıkları kurumlarda iş güvencesizliği algısı yüksek olan öğretmenlerin ise iş güvencesi kavramına yönelik bilgilerinin az olduğu, özelleştirme yanlısı olduğu görülmüştür.
Fatih ile Taksim arasında Müslüman anti-kapitalistler

Siyasal bir hareket olarak serüveni MNP ile başlayan Türkiye İslamcılığının 1980 sonrasında mağdurun-mazlumun sözcüsü olma iddiasıyla çıktığı yolun geldiği nokta 12 yıldır süren AKP iktidarı olmuştur. AKP'li yıllar; İslamcı camia içindeki sınıfsal yarılmanın derinleştiği, yolsuzlukların yaygınlaştığı, toplumsal muhalefete karşı baskıların arttığı, bütün toplumsal yaşamın iktidar partisinin değerleri doğrultusunda otoriterce şekillendirilmeye çalışıldığı bir iktidar deneyimine tekabül etmiştir. İslamcıların muhalefetten muktedirliğe doğru bu dönüşümü, İslamcı gelenek içinde sola doğru ayrışma yaşayan muhalif unsurların ortaya çıkışını beraberinde getirmiştir. Bu unsurlar, AKP dönemi boyunca ideolojik ve eylemsel olarak netleşerek İslam'ın anti-kapitalist bir temelde okunmasına tekabül eden Müslüman anti-kapitalistlerin gelişimine yol vermiştir. Eşitlikçiliği merkeze alan ideolojileriyle Müslüman anti-kapitalistler geleneksel İslamcılıktan bir kopuşa tekabül etmektedir. Müslüman anti-kapitalistler açısından yeni ideolojik referans noktaları öncelikle Ali Şeriati, Marksizm ve anarşizm olmuş; bu akımın ideolojisi üzerinde postmodernizmin etkileri kendisini göstermiştir. Sol-sağ ayrımının kıstaslarını oluşturan eşitlik, mülkiyet, toplumsal değişim, özgürlük konularındaki tutumlarıyla Müslüman anti-kapitalistler siyasal spektrumun solunda yer almışlardır. İslam'ı radikal eşitlikçi bir hareketin dayanağı haline getiren Müslüman anti-kapitalistler, ideoloji ve pratikleriyle geleneksel İslamcılıktan bambaşka bir siyasal proje ortaya koymakta ve bu duruşlarıyla sol spektrumun radikal kanadına denk düşmektedirler.