turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
11 Eylül saldırıları sonrası Hollywood sinemasında Ortadoğu halklarının sunumu

Bu araştırmada Doğu hakkında yazan Oryantalistlerin ürettikleri Doğu ve Doğulu'ya ilişkin imgelemlerin 11 Eylül sonrası Hollywood filmlerindeki temsili arasındaki etkileşimin ve Oryantalist gelenek üzerindeki etkisinin ortaya çıkarılması amaçlanmıştır. Araştırmada, Doğu'yu ve Doğu halklarının Batı ve Batılı ile olan ilişkisini konu edinen 11 Eylül sonrası terörizm ve müdahaleciliğin Hollywood'un ürettiği politik gerilim filmleriyle yeni bir kültürel dolaşımı da beraberinde getirmesinden hareketle Operasyon Argo (2012), Charlie Wilson'ın Savaşı (2007) ve Syriana (2005) filmlerinde bu dolaşımın yansımaları değerlendirilmiştir. 11 Eylül 2001 tarihinden itibaren Hollywood sinemasında Doğu'ya ve Doğu halklarına yönelik yaklaşımların ele alındığı bu araştırmada, 11 Eylül'den itibaren Doğu ve Doğu halklarına yönelik sunumların incelenmesi amaçlanarak, 11 Eylül sonrası Hollywood sinemasındaki Doğu/Doğulu tasviri Oryantalizm düşüncesiyle açıklanmaya çalışılmıştır. İncelenen bu filmlerde, Hollywood'un Doğu'yu ve Doğuluları kültürel ve siyasi olarak konumlandırırken kullandığı söylem tespit edilerek, Oryantalistlerin Doğu'yu betimlemek için ürettikleri imge, imaj ya da klişelerin film içindeki Doğu/Doğulu temsiline nasıl etki ettiği ortaya çıkartılmıştır. Oryantalist klişeler ve kurgular Hollywood sinemasının ideolojik bir aygıt olarak kullanıldığına işaret etmektedir. Hollywood sineması, farklı basmakalıp ifadelerin sıklıkla tasvir edildiği bir mecra olup her dönemde kendi ötekisini yaratan, kurgulayan ve tanımlayan bir endüstridir. Doğu/Doğulu imgeleri üzerinden Batı/Batılı karşıtlığını oluşturan diyalog ve görüntü gibi temel bileşenler ele alınarak incelenen filmlerin mekan ve karakter çözümlemesi yapılarak Oryantalist söylemdeki klişelerin örnekleme alınan filmlere doğrudan ya da üstü kapalı bir biçimde eklemlendiğine ve bu söylemlerde var olan sabitleşmiş Doğu kurgusunun ve Doğulu tiplemesinin 11 Eylül sonrası çekilen Hollywood filmlerinde tehdit ve düşman metaforlarıyla verildiği sonucuna ulaşılmıştır.
Federico Fellini filmlerinde anlatım özellikleri

Bu çalışmada İtalyan Sinema Yönetmeni Federico Fellini'nin filmlerinde kullandığı genel anlatım özellikleri üzerinden yönetmenin sinema anlayışı incelenmiştir. Yönetmenin, Yeni Gerçekçilik akımı içerisinde başlayan sinema anlayışının genel özellikleri ve yaşadığı dönüşüm ele alınmıştır. Fellini öncesi dönemde, İtalyan Sinemasını şekillendiren akımlar değerlendirilmiş, bu akımlara ait anlatımsal özellikler açıklanmıştır. Fellini'nin filmografisinde yer alan filmler anlatım tarzı bakımından incelenmiştir. Filmlerinde insan ve mekan ilişkisi üzerinde durulmuştur. Fellini'nin kadrajında mekan kullanımının görsellikle ilişkisi açıklanmıştır. Filozof Mikhail Bakhtin'in Karnaval kuramından yola çıkılarak Fellini'nin filmlerinde 'Karnavalesk' özelliklere değinilmiştir.
Sinemada toplumsal yapı, travma ve çocuk etkileşimi: 'Beyaz Bant'

Toplumun bir parçası olan çocuğu toplumdan ayrı olarak düşünmek mümkün değildir. Toplumsal yapı, toplumsal kurumlar ve kuralların hepsi çocuğun büyümesinde ve toplumsallaşmasında önemli bir yere sahiptir. Dolayısıyla çocuğun içerisinde bulunduğu toplumsal yapı doğrultusunda geliştiğini söylemek yanlış olmayacaktır. Buradaki problem, çocuğun toplumsallaşma sürecinde yaşadığı olayların onun travmasına neden olması ihtimalinde ortaya çıkar. Çünkü bu süreçte yetişkinlerin sergilediği hal ve hareketlerin şiddet ve istismar gibi unsurlar içermesi durumunda çocuğun travma yaşaması mümkündür. Bu halde çocuğa yönelik olarak sergilenen davranışların toplumsal yapıyla bağlantılı olduğu göz önünde bulundurulduğunda travma ve toplumsal yapı arasındaki bağın önemi anlaşılmış olur. Sinemanın insanı, insan hikayelerini ve toplumsal yapıyı yansıtmada önemli bir role sahip olduğu düşünüldüğü zaman yukarda bahsedilen duruma filmlerde rastlanacağını söylemek yanlış olmayacaktır. Bu çalışma Michael Haneke'nin Beyaz Bant filminin söz konusu durumun bir örneği olarak sinemada yerini aldığını sonucuna ulaşmıştır. Beyaz Bant'ın çocukları içinde yaşadıkları toplumun yapısı ve bu yapı doğrultusunda şekillenen unsurlar sebebiyle travmatik olaylara maruz kalmaktadır. Filmdeki yetişkinler çocuklara yönelik olarak sergiledikleri şiddet, baskı, tutuculuk, tehdit, aşağılama, suçlama ve otoriter tavır içeren hal ve hareketleriyle onların psikolojik ve fiziksel anlamda zarar görmelerinde rol oynar.
Kültür endüstrisine bir karşıt örnek olarak Reha Erdem sineması

Sinema filmleri gösterildiği ilk günden günümüze kadar geçen sürede; sanat eseri, kitle iletişim aracı, eğlence aracı ve popüler kültür ürünü gibi özellikleriyle karşımıza çıkmaktadır. Sinemanın popüler kültür ürünü olduğunu düşünen T. W. Adorno ve Horkheimer 1947 yılında Kültür Endüstrisi kavramsallaştırması üzerinden sinemayı değerlendirmişlerdir. Klasik, popüler ve Hollywood tarzı diyebileceğimiz geleneksel anlatılı filmler sinemanın, ticari amaç taşıyan ve salt bir eğlence aracı olması özellikleriyle Kültür endüstrisi kavramına hizmet eden filmler olmuşlardır. Geleneksel anlatı biçiminin dışında olan Brecht Estetiği ile Brecht'in ünlü yabancılaştırma etkisi sinemaya alışılmış bakış açısının aksine olaylara, olgulara ve karakterlere izleyicinin eleştirel bir gözle bakmasını sağlar. Türkiye'de çağdaş anlatı kalıplarını ve Brecht Estetiğini referans alarak film üreten yönetmenlerin başında Reha Erdem gelmektedir. Yapılan çalışmada yönetmenin uzun metraj filmleri kronolojik olarak incelenmiştir. Betimsel analiz yöntemiyle incelenen yönetmenin filmlerinde, Brecht Estetiğindeki yabancılaştırma unsurları; karakterler, zaman - mekan ve müzik boyutuyla analiz edilmiş ve kültür endüstrisinin karşısında nasıl konumlandığı araştırılmıştır.
Sinematografik zaman ve mekanın oluşumunda felsefi arka plan

Zaman ve mekan varoluşun temel kategorilerindendir. Gündelik hayatın hemen her alanında var olan, kendini hissettiren ama sorgulanmayan kavramlardır. Zaman, çoğunlukla ölçü birimlerine indirgenirken, mekan ise; gündelik hayatın içinde eriyip gider. Her ne kadar gündelik hayatın içinde zaman ve mekan sorgulanmasa da, dış dünyayı algılamamız, kendimizi konumlandırmamız zaman ve mekan kategorilerinden ayrı düşünülemez. Gündelik hayat ve onun dışavurumları üzerine yorum üreten felsefe ve sanat için zaman ve mekan, üzerine yorumlar ürettiği, tarihi değişimleri onlar üzerinden kategorilendirdiği temel referans noktasıdır. Mekan ve zaman, algının objesi olarak değil, dış dünyanın algılanma biçimleri olarak tanımlanabilir. Dolayısıyla zaman ve mekanı açıklama çabası dış dünyanın algılanması üzerine odaklanmalıdır. Dış dünyayla ilişkide felsefe kavramlarla, sanat duyumlarla bilim fonksiyonlarla iş görür. Mitry, Sanatın ilk çağlardan bugüne zaman mekan sanatları olarak sınıflandırıldığını ve sinemanın daha genç bir sanat dalı olarak, müzik, dans, tiyatro, edebiyat, plastik sanatlar gibi farklı sanatlardan parçalar taşımanın ötesine geçerek, kendi estetik yapısını oluşturduğunu belirtir. Sanat, insan yaşamını soyutlarken farklı araçlar kullanmakta ve sanat dalları kendi olanaklarıyla bağlantılı olarak zaman ve mekandan yararlanmaktadır. Sanat ve zaman mekan arasındaki yakın ilişki, zaman ve mekanın çok boyutlu bir şekilde incelenmesini zorunlu kılmaktadır. Zaman mekan kavramları teorik olarak felsefenin, toplumsal olarak sosyal bilimlerin ve estetik olarak sanatın ve sinemanın alanı içine girer. Sinemada zaman ve mekan, kamera aracılığıyla dönüştürülmesi nedeniyle estetik açıdan, anlatı, içinde bulunduğu toplumun siyasi, kültürel, toplumsal ve gündelik hayatından etkilenmektedir. Bu nedenle sinemada zaman mekan kullanımını anlayabilmek için disiplinler arası bir bakış açısı zorunludur. Bu çalışma, zaman ve mekan kavramlarına bütünsel bir yaklaşım geliştirebilmek amacıyla, felsefe ve sinema arasındaki ilişkiyi sorgulamakta ve yaratıcı zaman mekan imgesi oluşturabilmenin yöntemlerini tartışmaktadır. Bu nedenle Türk Sineması, Yeşilçam Sineması ve Günümüz sineması üzerinden zaman mekan kişi ve anlatı bağlamında incelenmektedir. Türk Sineması, dramatik yapı ve batılı sinematografik anlayış çerçevesinden değerlendirildiğinde, farklı ve yetersiz bir sinematografik anlayışa sahip olduğu söylenebilir. Bu çalışma, Türk sinemasında özgün bir sinemasal anlatı geliştirilmesinin önündeki engelleri tartışmakta ve farklılıkların özgünlüğün yolunu açacak anahtar kavramlar olup olmayacağı üzerinde durmaktadır.
Silüet

Bu çalışma, insanların yaptıkları eylemler ile tanımlanmasını ve bireyin hayatının anlamını yaptığı seçimlerle belirlediğini işlemektedir. Seçmediğimiz bir hayatta seçimler yapma zorunluluğu varoluşçu temalar üzerinden verilirken, yalnızlık, yabancılaşma ve terk edilmişlik kavramları çerçevesinde, insanın yazgısını değiştiremeyeceği var ve yok arasındaki gerçeklikle ince bir çizgide anlatılmak istenmiştir. Yarının bilinmezliği bu hikayenin her yerinde çeşitli metaforlarla görsel olarak ifade edilmiştir. Bir fotoğraf albümüyle Muammer'in içsel yolcuğuna yönelerek geçmişşi ile mutlak zamandaki yaşadığı olaylar karşısındaki seçimlerini anlatırken, izleyicide katarsis oluşturmayı hedeflemektedir.
Yeşilçam melodram anlatısının günümüz Türk sinemasına etkisi

Bu çalışmanın amacı Yeşilçam melodram anlatısını toplumsal, siyasal ve kültürel bağlamda inceleyerek Yeşilçam melodram kodlarının 2000 sonrası Türk sinemasında ne şekilde varlığını sürdürdüğünü incelemektir. Bu amaç doğrultusunda çalışmanın ilk bölümünde görsel ve işitsel bir anlatı çeşidi olan sinemayı ve bir anlatı türü olan melodramı daha iyi anlayabilmek ve temellendirebilmek adına anlatı, anlatıların kültürel yapıyla ilişkisi, yerli anlatı gelenekleri, bir anlatı olarak sinema ve Türk sinemasının anlatı yapısı incelenmiştir. İkinci bölümde ise melodram kavramı ele alınarak, melodramın tarihi ve yapısı araştırılmış ve Türk sinemasında melodramın ortaya çıkışından başlayarak Yeşilçam melodramlarının yapısı sosyal, kültürel ve ekonomik süreçlerle paralel olarak incelenmiştir. Üçüncü bölümde 1990 ve 2000 sonrası Türk sinemasının durumu ayrı ayrı incelenerek 2000 sonrası Türk sinemasında melodramın geldiği nokta araştırılmıştır. Elde edilen bilgiler ışığında da Benim Dünyam ve Güzel Günler Göreceğiz filmleri melodram kodları bağlamında incelenmiştir. Çalışma sonucunda melodram türünün günümüz yerli filmlerinde yok olmadığı ancak değişime uğradığı tespit edilmiştir. Yeşilçam'daki gibi saf bir tür olmayan melodram 1990 sonrasında Türk sinemasında yaşanan değişimle birlikte iki farklı yoldan ilerleyişini devam ettirmiştir. İlk olarak popüler ve ticari yerli filmlerde Yeşilçam melodramlarına benzer imgelerin devam ettiği gözlenmiştir. İkinci olarak ise modern anlatımın yer aldığı bağımsız yönetmenlerin filmlerinde melodram da bu modern anlatıya eklemlenerek kullanılmaya başlanmıştır. Bu modern melodram kodlarının anlatıyı tamamlayan ve destekleyen unsurlar olarak filmlerde yer aldıkları gözlemlenmiştir. Türk sinemasının farklı dönemlerindeki melodram anlatısını incelemeye ve bunu günümüz Türk sinemasıyla karşılaştırmaya imkan vermesi açısından çalışmanın önemli bir fırsat sunduğu düşünülmektedir.
Tersine göç

Tersine Göç isimli belgeselde son yıllarda hızla artan tersine göç olgusu ele alınmıştır. Bu bağlamda kentten kırsala göç gerçekleştiren kişilerle röportajlar yapılarak, büyük şehirleri terk etme nedenleri, belirledikleri rotasyondaki motivasyonları ve bunun maddi manevi avantaj ve dezavantajlarına değinilmiştir. Ayrıca katılımcıların günlük pratiklerine yansıyan değişimler de göz önüne alınarak bu deneyimleri görsel belgelerle desteklenmiştir.
Yeşilçamda Kerime Nadir uyarlamaları

Bu çalışmada Kerime Nadir'in romanlarından sinemaya birden çok kere uyarlananlar temel alınmıştır. Yeşilçam sinemasında popüler edebiyat ürünlerinin uyarlamalarına ekonomik kaygılarla yoğun olarak yer verilmiştir. En sık yararlanılan romanlar arasında Kerime Nadir'inkiler vardır. Hatta Nadir'in beş romanı ikişer kere sinemaya uyarlanmıştır. 1960 ve 1970'li yılların sosyo-kültürel ortama olan etkisi Yeşilçam sinemasında karşılık bulduğundan Kerime Nadir romanları ve Yeşilçam arasında yoğun bir ilişki meydana gelmiştir. Bu ilişki toplumbilimsel eleştiri kuramıyla incelendiğinde Yeşilçam'ı oluşturan ögelerin başlıcalarının Kerime Nadir romanlarından devşirildiği görülmüştür. Çalışmada öncelikle uyarlamanın tanımı ve türleriyle yeniden çevrim kavramına yer verilerek Yeşilçam sinemasında uyarlamanın önemine değinilmiş, ardından Kerime Nadir'in romancılığıyla Yeşilçam sineması arasındaki yapısall ve tematik unsurlar irdelenmiştir. 1960 ve 1970'lerin sosyo-kültürel atmosferi toplumbilimsel eleştiri merkezinde ele alınarak başta iki çevrimine de ulaşılan Hıçkırık, Funda, Samanyolu sonrasında tek çevrimlerine ulaşılan ama ikinci çevrimlerinden haberdar olunan Seven Ne Yapmaz ve Aşka Tövbe karşılaştırmalı yapı ve içerik çözümlemesine tabi tutularak popüler romanların yeniden çevrimi ve Yeşilçam sinemasının karakter kurulumu, atmosfer yaratımı, olay örgüsü gibi anlatı unsurları arasında paralellik kurularak bir genellemeye ulaşılmıştır.
Müzikli sahne sanatlarının sinema uyarlamaları: Cineopera ve dijital eşzamanlı gösterimlerinin küresel kültüre etkisi

Bu çalışma 'Cineopera'nın küresel kültür üzerindeki etkisini ampirik olarak araştırmakta ve 'Cineopera'nın, küresel kültüre etkisini sanatsal ve toplumsal yönüyle incelemektedir. Cineopera, birbirinden tamamen ayrışan iki sanat formunun, opera ve sinemanın, bir araya gelerek 'melez' bir sanatsal üretim evreni yarattığı, sinemasal bağlamda yeni bir tür, opera sanatı açısından da yeni bir varoluştur. Salt opera ya da salt sinemada bulunmayan fakat her ikisinin de yan yana gelerek yeni bir artistik ifade biçimi ortaya çıkardığı 'Cineopera' deyimi iki anlamda kullanılmaktadır. Küresel kültürün yapılandırılmasında operanın film uyarlaması demek olan 'cineopera' ve operanın canlı dijital yayıncılık teknolojileri ile sinemalarda gösterimi bağlamında 'cineopera'. Her iki anlamıyla da ortaya koyduğu alternatif içerik, sahne sanatlarının sinemasal teknikler ile birleşerek ortaya çıkardığı yeni görsel kültür ve canlı opera yayınlarının yarattığı hibrit eğlence kültürünün, küresel kültür üzerindeki etkileri Türkiye, İtalya ve ABD örnekleri üzerinden incelenmiştir. Bu çalışmanın sonucunda, 'cineopera'nın sinemada izlenen opera filmlerinin ve canlı opera performanslarının sinema salonlarındaki HD yayınlarının, küresel kültürü nasıl etkilediği ve etkileme potansiyelinin geleceğe dair vizyonu, kültür ve sanatın tarihsel gelişim süreci, günümüzdeki örnekleri ve gelecekte hem Türkiye'nin hem de dünyanın farklı kültürlerinin küresel kültüre muhtemel etkileri ortaya konulmuştur.
Lullabies, wishes and imaginations a video-animation project

Bu tez kapsamında yazılan metinde; animasyonun tarihsel süreci, animasyon sinemasının sessiz ve sesli dönemleri örnekleriyle birlikte, Türkiye'de animasyon sinemasının gelişimi örnekleriyle birlikte anlatıldı. Animasyon sinemasında uygulanan teknikler açıklandı ve video-animasyon projesinde kullanılan rotoscope tekniği incelendi. Ayrıca, yapılan video-animasyon projesi açıklanarak konuyla ilişkilendirildi. Bu tez kapsamında yapılan video projesinde adam öldürme, kapkaç gibi suçlar işleyen 30'lu yaşlarında genç bir adam ile bir hayat kadınının gerçek hayatlarından geriye dönüşlerine/hayallerine geçişler anlatıldı. Projedeki hikayede hayal ile gerçek arasındaki gidiş gelişler, li ve action ve animasyonun birlikte kullanılmasıyla ifade edildi. Gerçek hayatlardan görüntüler yaşanan olaylara müdahale etmeden, gerçeğine en yakın şekilde ifade edilebilmesi için li ve action çekimlerle anlatıldı. Hayali, rüyayı ve çizimlerle yapılan yeniden yaratım sürecinde meydana gelen soyutlamalarla yeni bir gerçekliği anlatmaya yatkın bir mecra olduğu için geriye dönüşler/hayaller animasyonla ifade edildi. Projede ses olarak ninni ile birlikte bazı ortam sesleri kullanıldı. Ninnideki sözler bir annenin çocuğuna iyi dileklerde bulunuşunu ve çocuğunun güzel bir hayata sahip olması temennilerini içeriyor. Hikayeler sallanan boş bir beşik animasyonuyla birbirine bağlandı. Ve kullanılan boş beşik ile de bu çoğunluk ifade edilmeye çalışıldı.
Görüntü yönetmeninin filmin görsel üretimine katkısı

Sinema bir görüntü sanatıdır. Yaratıcı iletmek, anlatmak istediklerini onun aracılığıyla aktarır. Ancak görüntü dilinin evrensel olduğu tartışmalı bir konudur, özellikle görüntüler karmaşıklaştıkça ve kurgu yoluyla birbirleri ile ilişkiye sokuldukça giderek seyircilerin yaş, cinsiyet, eğitim, kültür farkları gibi etmenler onlardan değişik anlamlar çıkartılabilmesine neden olabilmektedir. Yönetmenlerin ayrı yaklaşım biçimlerinde, gerçek yaşamdan bile alınmış olsalar görüntülerin farklı gerçekleri yansıtmasına yolaçabil mektedir. Sinema tarihi boyunca görüntü yönetmeninin sinemadaki işlevi, kendisine verilen önem değişmiştir. Kamerayla ilgili tüm işlemleri ve çekim sonrası çalışmaları üstlendiği başlangıç döneminde, zorlu teknik sorunların da üstesinden gelişiyle sette kurduğu olağanüstü hakimiyet, starlar çağında aydınlatma ve güzel görüntülerin öne çıkarılışıyla sürmüş, ancak görüntüyü basitleştiren Yenigerçekçilik ve Yenidalga akımlarının dünyadaki yankılarıyla beraber önemlerinin azaldığına tanık olunmuştur. Günümüzde ise görüntünün sinemada tekrar baş tacı edildiği ve buna bağlı olarak görüntü yönetmeninin çalışmasının Önem kazandığı görülmektedir. Her ne kadar ışık çalışması ve görsel düzenlemeler görüntü yönetmenine, kamerayı kullanmak da kameramana ait bir işlev sayılmaktaysa da bazı görüntü yönetmenleri bu iki işlevi birleştirmeyi bir zorunluluk olarak görmektedirler. 176 Işığın görüntünün en önemli öğesi olduğu konusunda ise hemen tüm görüntü yönetmenleri birleşmektedirler. Sinema görüntüsünün biçimlenişinde yönetmen-görüntü yönetmeni ön çalışması ve uyumlu bir işbirliği büyük rol oynamaktadır. Görüntünün oluşturulması aşamasında gerçekleştirilen bu tür bir çalışma ayrıca her filmin bir kişilik kazanmasını sağlayarak günümüzde yaşanan görüntü standartlaşması sorununun önünde de bir engel meydana getirmektedir. Türkiye'de ise çalışma koşulları ve daha önemlisi sinemaya yaklaşım biçimi yönetmen-görüntü yönetmeni işbirliği- nin istenen düzeye gelmesini engellemektedir. Genellikle eğitim ve kültür düzeylerinin oldukça düşük oldu(;. u Türk görüntü yönetmenleri, para ve zaman sıkıntısı içinde gerçekleştirilen filmlerinin görsel üretimine katkıda bulunacak şartlarından yoksundurlar. Bu durum Türk sinema görüntüsünün arzulanan kalitede olmasını güçleştirmektedir. Ancak okullu sinemacıların Yeşilçam'a taze bir kan getirdiği, 'Genç Sinema' ürünlerinin sinemaya ciddi yaklaşımlarının da etkisiyle görüntü kalitesinin giderek arttığı,. görüntünün sadece gösterme değil estetik ve anlam katma boyutunun da görüntü yönet- menlerimizce kullanılmağa başlandığı söylenebilir. Sanatın sadece sezgilere değil bilgiye de dayandığı ve bunun için bir bilgi birikimine ihtiyaç duyduğu göz önüne alınarak, diğer alanlarda olduğu gibi sinema görüntüsü alanında da kuramsal boşluğu hızla doldurmak, sinemayla uğraşan insanların kültürel düzeylerinin yükselmesinin önemini kavramak ve kavratmak gerekmektedir.
2000'li yıllardan günümüze Türk animasyon filmlerinin modernleşme kuramları açısından incelenmesi

Türk Sineması'nda 1990'ların ikinci yarısından itibaren başlayan hareketlilik, yerli sinemanın yasal düzenlemeye kavuşturulduğu, 2004 yılı 5224 sayılı kanunla daha da artmış ve özellikle 2005 yılından itibaren yerli sinema üretimleri salonları doldurmaya başlamıştır. Gelişen dijital teknolojiyle ve bu gelişmeyle birlikte Türk yönetmenler de korku, animasyon gibi türlerde yeni örneklerini izleyiciyle buluşturmuştur. Türkiye'de ilk uzun metrajlı animasyon film olan 1951 yapımı Evvel Zaman İçinde, banyosu için gönderildiği ABD'de kaybolunca, ilk reel animasyon sinema filmi olarak kabul edilen 1963 yapımı Cicican'dan sonra, sinemalarda gösterime giren uzun metrajlı yerli animasyon film üretimi olmamıştır. 2008 yılında TRT Çocuk'un faaliyetlerine başlaması, yerli çizgi film ve animasyon sinema filmi üretimleri için önemli bir milat olmuştur. Özellikle TRT Çocuk' ta yayınlanan ve büyük beğeni toplayan yerli çizgi filmler, sinema filmi formatında da gösterime girmeye başlamıştır. 2000'li yıllardan itibaren sinemalarda gösterime giren uzun metrajlı ilk Türk animasyon film ise 2009 yılı Eylül ayında vizyona giren Zeytinin Hayali filmi olmuştur ve bu filmden sonra da yerli animasyon sinema filmleri gösterime girmeye devam etmiştir. Günümüzde yerel kültürümüzün aktarım aracı olarak önem verilen, belli kriterler çerçevesinde dönemin hükümet programları, bir takım kanunlar ve kimi zaman da Kültür Bakanlığı, Başbakanlık gibi fonlar ile desteklenen 2000'li yılların Türk animasyon sinema filmleri, bu çalışmada modernleşme kuramları ekseninde incelenmiştir. İncelenen animasyon filmlerde geleneksel ve modern kültürün temsiline ilişkin değerlendirmelerde bulunulmuştur.
Yeni Türk sinemasında İstanbul kent imgeleri

Mimarlık ve sinema etkileşiminin ortak noktasında mekan kavramı vardır. Kent mekanı, mimari ve sinema arasındaki ilişkiyi kuvvetlendiren önemli unsurlardan biridir. Bu tezin öncelikli amacı, son dönem Türk sinemasının kent imgeleri üzerinden incelenmesidir. Bu bağlamda Kevin Lynch'in kent kuramı algısı üzerinden hareketle İstanbul'un nasıl temsil edildiği araştırılmıştır. Çalışmada mimarlık ve sinema etkileşimi çerçevesinde, İstanbul kent imgesinin sinemada kullanımına yer verilmiştir. Mimari mekanların, sinemasal mekan olarak kullanım biçimleri, kenti anlatan farklı yönetmenlerin belirlenmiş filmleri üzerinden ele alınmıştır. Çalışmada Kevin Lynch'in kent kuramı esas alınarak bağlantılar, odaklar, bölgeler, sınırlar ve nirengiler çerçevesinde filmlerin anlatı yapısı ve mekan ilişkisi irdelenmiştir. İstanbul kent mekanlarının filmlerde yansıması ile ilgili çeşitli kaynaklardan yararlanılmış, mimari imgelerin sinemasal kullanımlarına dikkat çekilmiştir. Film analizleri üzerinden elde edilen veriler doğrultusunda değerlendirme yapılmıştır. Kent imgelerinin sinemasal kullanımının araştırılmasında elde edilen saptamalar, ekler bölümünde tablolaştırılarak sunulmuştur. Görüntü kullanım yoğunluğu, mekan kullanım biçimleri, kentsel imge tabloları ayrıntılı olarak eklenmiştir. Mekana dayalı biçimsel ve içeriksel yorumlara sonuç kısmında yer verilmiştir.
The role of sound design in filmic narration: Case studies from cinema of Turkey after 2000

Bu çalışma, bir filmin ses kuşağının tasarımında sesin hangi özelliğinin hangi işlevleri yerine getirdiğinin tespiti için kapsamlı bir yöntem ortaya koymaktadır. Oluşturulan analiz çerçevesi, film sesinin dört temel özelliğini incelemektedir; bunlar sesin fiziksel, mekansal, zamansal ve fonksiyonel özellikleridir. Aynı zamanda 2000 yılı sonrasında çekilen, Türkiye'nin yeni sinemasından seçilmiş örneklere yer vererek, ilgili filmlerin yönetmenlerinin ses kuşağına bakışlarının gözlemlenmesi ve filmlerinde ses tasarımının yerinin incelenmesi de hedeflenmiştir.