turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
The 'Tulip Revolution' and the role of informal dynamics in Kyrgyz politics

Bu çalışma, Kırgız siyasetinin temel parametrelerini, belirleyici dinamiklerini ortaya çıkarmak üzere, post-Sovyet Kırgızistan'ın sosyo-politik bağlamını incelemesinin yanında, 'Lale Devrimi' olarak adlandırılan olayları analiz etmiştir. Kırgızistan'da süregelen istikrarsızlığın ardında yatan dinamiklerin neler olduğunu anlamak üzere, 'Lale Devrimi'nin zeminini hazırlayan genel ve özel koşullar, olayların gelişimi, dinamikleri ve açılımlarını incelemiştir. Kırgızistan'da süregelen istikrarsızlığa dair pek çok faktör ileri sürülebilecek olsa da, bu çalışma, enformel dinamiklerin Kırgız siyasetini şekillendirmekte oynadığı belirleyici roldeki sürekliliğe dikkat çekmiştir. Enformel dinamiklerin zeminleri, Kırgızistan'ın tarihsel bağlamında gizlidir ve bu dinamikler, Kırgızistan'ın geçiş süreci çerçevesinde güçlenmiştir; 'Lale Devrimi'nde belirleyici rol oynamışlardır; belirleyici rolleri, 'Lale Devrimi' sonrasında da sürmüştür. Bakiev dönemindeki pek çok gelişme yanında, bu dönemin sona ermesine sebep olan gelişmeler de bu sürekliliğe dair destekleyici kanıtlar sunmuştur. Bu çerçevede, 'Lale Devrimi', bir 'demokratikleşme ivmesi' sunmak yerine, ülkede süren istikrarsızlığa zemin hazırlayan enformel dinamiklerin, Kırgız siyasetini şekillendirmekte oynadıkları önemli role ivme kazandırmıştır.
NATO enlargement and its implications for Turkey

Soğuk Savaş dönemi boyunca bir ortak savunma kuruluşu olan NATO, bu dönemin sona ermesiyle gereksiz veya çağdışı olarak düşünülmüştür. Ancak, NATO, Soğuk Savaşın ilk yıllarında olduğu gibi, 1990 larda da, değişen uluslararası ortamın gereklerini yerine getirmek maksadıyla alışılmış şekilde kendi iç dinamiklerinden kaynaklanan bir değişim uygulamıştır. NATO'nun coğrafi genişlemesi, bir bütün olan değişim sürecinin en merkezi parçasını teşkil etmektedir. Coğrafi genişleme sürecinin hem NATO ve hem de Avrupa-Atlantik ülkelerinin izledikleri dış ve güvenlik politikalarında önemli yeri olmuştur. Bu sürecin ortaklık ve üyelik kısımları NATO'nun geçerliliği ve saygınlığını korumuş, NATO'ya bir güvenlik topluluğunun tesisi yolunda yardım etmiş ve NATO'nun bekasını temin etmiştir. Aynı şekilde, NATO ile ister üyelik, ister ortaklık, ve ister diyalog yoluyla ilişkiler tesis etmek, Orta ve Doğu Avrupa'dan Orta Asya'ya kadar bütün ülkelerin demokratik, barışçı, ve batılı bir kimlik kazanmak yolunda hedefleri olmuştur. Bu ortamda NATO, 46 ülkenin oluşturduğu Avrupa-Atlantik topluluğunun düşüncelerine hitap etmiştir. Bu süreç Türkiye için de önemli fırsatlar ve sakıncalar yaratmıştır. NATO'nun genişlemesi, bir yandan Türkiye'nin batılı kimliğini Balkanlar, Kafkaslar ve Orta Asya'da perçinlerken, öte yandan Türkiye'nin Batı Avrupa ve Amerika ile tek ve en kurumsal ve en fonksiyonel bağı olan NATO içindeki konumu ve bölgesel güvenlik çıkarlarını doğrudan etkileyecek koşullar yaratmıştır. Bugün, 1999 yılında üç yeni üyenin NATO'ya katılmasının ardından, ikinci bir genişleme sürecinin artı ve eksilerinin derinlemesine incelenmesi, karar zamanı yaklaştıkça, hem NATO ve hem de Türkiye açısından gereklilik arz etmektedir.
1991-2015 yılları arasında Japonya-Rusya Federasyonu ilişkileri

Tarihi süreç içerisinde değerlendirildiğinde Japonya ile Rusya Federasyonu arasındaki ilişkilerin köklü bir geçmişşe dayanmadığı görülmektedir. Bu tarih I. Petro (1682-1725) döneminde Moskova'ya Dembay isimli bir Japon gemicinin gelişinden itibaren başlatılırsa yaklaşık 300 yıllıktır denilebilir. Bununla birlikte diplomatik ilişkilerin tarihi ise 1855 yılında Şimoda Anlaşması'nın imzalanmasıyla başlamaktadır. Japon-Rus ilişkilerini konu alan ve doküman incelemesine dayanan bu çalışmada ise 1991- 2015 yılları arasındaki ilişkilerin önemli olayları ele alınıp, kronolojik olarak araştırılmış ve gelecekte ilişkiler hangi yönde değişebilir sorusuna cevap aranmıştır. Araştırma sonucunda Yeltsin (1991-1999), Putin (2000-2004/2004-2008), Medvedev (2008-2012) ve Putin (2012-2015) dönemleri ele alındığında Kuril Adaları'nın hangi ülkeye ait olduğunun iki ülke arasındaki en büyük siyasi sorunu teşkil ettiği, Yeltsin döneminde Kuril Adaları sorununun Ruslar tarafından tanınarak çözümüne yönelik ilk adımların atıldığı ve II. Dünya Savaşı sonrasında gerilen ilişkileri yumuşatmak üzere Tokyo Deklarasyonu'nun (1993) imzalandığı; Putin'in birinci ve ikinci başkanlık dönemlerinde Kuril Adaları sorunun çözümüne yönelik somut bir adım atılmamakla birlikte ekonomik ve kültürel ilişkilerin geliştiği; Medvedev döneminde Kuril Adaları sorununun çözümüyle ilgili olarak Kunaşir Adaları'na bir Rus başkan olarak ilk kez bir ziyaret gerçekleştirildiği ve Japonya'daki nükleer felaket (2011) ile ekonomik kriz (2011) nedeniyle Ruslar tarafından Japonya'ya ekonomik destek sağlandığı; Putin'in üçüncü başkanlığı döneminde ise II. Dünya Savaşı'ndan sonra imzalanmayı bekleyen barış anlaşmasının imzalanmasının Adalar sorunun çözümünde bir şart olarak öne sürülmesinden başka Kuril Adaları sorunun çözümüne yönelik bir girişimin olmadığı görülmektedir. Sonuç olarak Tokyo ve Moskova arasında barış anlaşmasının imzalanması ve Kuril Adaları gibi çözülememiş sorunlardan dolayı tam anlamıyla bir siyasi yakınlaşma sağlanamasa da her iki ülke için faydalı ekonomik, ticari ve kültürel ilişkilerin gelişerek devam ettiğini söylemek mümkündür.
Russian political elite in the Russian politics after the collapse of the Soviet Union

Bugün Rusya, eski iki kutuplu dünya düzeninin büyük aktörlerinden birisi olduğu dönemdeki kadar dünya politikalarında etkili olmasa da hala her zaman göz önüne alınması gereken büyük, güçlü ve uluslararası sistem içinde etkili bir ülkedir. Rusya'nın politikalarını anlayabilmek için, öncelikle bu politikalara yön veren Rus siyasal elitinin iyi analiz edilmesi gerektiği bir gerçektir. Tezin birinci kısmında, Rus siyasal elitinin anlaşılmasında temeli oluşturacak genel elit teorilerine yer verilmiştir. Yine bu bölümde, eski dönem Rus şehir devletlerinden başlayarak, sırasıyla İmparatorluk Rusya'sı ve Sovyetler Birliği dönemi, Rus siyasal elitinin tarihi arka planı ele alınmıştır. Tezin ana kısmı Sovyetler Birliği dağıldıktan sonraki Rus siyasal elitinin incelenmesi doğrultusunda kurgulanmıştır. Bu kısımda Rus siyasal eliti ile alakalı ortaya atılan temel tartışmalara ışık tutulmaya çalışılmıştır. Bu tartışmalardan en önemlisi yeni dönem Rus siyasal elitinin yenilenmesi ya da devamlılığı konusudur. Çalışmanın önemli analitik bulgularından bir tanesi bu bilimsel tartışmada 'devamlılığın' daha fazla ön planda olduğudur. Özellikle Yeltsin dönemi ile ortaya çıkan oligarklar ve bunların siyasetle olan ilişkileri; mafya, suç ve rüşvet problemleri ve bunların politik yansımaları; Putin dönemi ile oligarklara karşı yürütülen mücadele; Putin dönemi merkeziyetçi politikaları; Putin döneminde ön plana çıkan ve Siloviki olarak adlandırılan siyasal elitin özellikleri ve Rus siyasetinde önemi gittikçe artan Rus Ortodoks Kilisesi tezde ele alınan önemli konulardan bazılarıdır. Rus siyasal elitinin yönelimlerini belirleyen siyasi düşünceler de bu bölümde aktarılmıştır. Ayrıca Rus siyasal elitinin, yaş, eğitim, cinsiyet ve milliyeti gibi sosyolojik özellikleri üzerine yapılan çalışmalara da bu bölümde yer verilmiştir. NAHTAR KELİMELER: seçkinler, boyarlar, nomenklatura, Rus siyasal seçkinleri, devamlılık, dönüşüm, oligarklar, siloviki
The Changing world order and the persian gulf war: Saddam Hussein as a regional actor

Bu çalışmanın amacı, dünya düzeni bir geçiş dönem indeyken, Körfez Savaşının ortaya çıktığını göstermektedir. Irak Devlet Başkanı Saddam dünya politikasının değişiminin çok hızlı gerçekleşmesinden etkilenmiştir. Körfez Savaşı'nın soğuk savaş sonrası çıkan ilk savaş olmasının nedeni yeni dünya düzeninin çerçevesi henüz açıkça belirlenmemiş olduğundan Saddam'in bu belirsizliğin avantajlarını kendi çıkarları doğrultusunda kullanmak istemesidir. Saddam, değişen dünya düzeninin isteklerini gerçekleştirmek için ona bu fırsatı yarattığını düşünmüştür. İkinci Dünya Savaşı sonrasındaki uluslararası sistem, iki karşıt merkezde kutuplaşmış güçlerin dengelediği bir güç sistemiydi. Amerika ve Sovyetler Birliği dünyadaki dengenin esas ağırlığını oluşturmaktaydı. Gorbaçov'un Sovyetler Birliği'nin yeniden yapılandırmasıyla global sistem Amerikan ve Sovyetler Birliği arasındaki anlaşmazlığın egemen olduğu iki kutuplu sistemden hızla uzaklaşmaya başladı. Süper güçlerden birini göreceli düşüşü ve iki kutpululğun kaybolması Saddam'a kendi çıkarlarını gerçekleştirmek için güç kullanmaya yönelik bir özgürlük sağladı. İki kutuplu Amerikan ve Sovyet hegomonyasının ardından Saddam büyük bir Arap gücü olarak ortaya çıkmak istiyordu. Kendisini yeni Orta Doğu düzeninin mimarı olarak görüyordu. Saddam'in mücadelesine karşı tepkiler Kuveyt için değil var olan güçlerin özellikle de yeni dünya düzenindeki Amerikan'nın statüsü hakkındaydı. Körfez Krizi yeni dünya düzeni için bir denemeydi.
Türk dış politikası'nda Karadeniz'in değişen jeopolitik ve jeostratejik konumu

IXXYY'ın sonunda ve XX. YY'ın basında etkili olmus jeopolitik görüslerdevletlerin bölge cografyalarına göre hangi stratejiler seçmeleri konusunda etkiliolmuslardır. Türkiye'nin stratejik ve jeopolitik bakımlardan büyük önem ifade eden cografi konumu, kimi zaman sıkıntılar yaratmakla birlikte, dıs politikamızı yönlendirmede biragırlık olusturmus ve zayıf zamanlarımızda bile büyük devletler arasında varlıgımızıkorumada ve sürdürmede baskın bir faktör olmustur. Karadeniz ve kıyıdas ülkeleringelecegin büyük enerji projelerine ev sahipligi yapacak olması bu bölgenin önemini arttıracaktır. SSCB'nin dagılmasından sonra Batı'nın Karadeniz'e yıldan yıla daha fazla nüfuz etmesi ile birlikte Karadeniz için yeni bir tarihin yazılmaya basladıgını görmek gerekmektedir. Karadeniz Bölgesindeki ülkelerin, Dünya'ya açılmak için Bogazlar'dangeçmeleri gerekir. Türk Bogazları, Batı Uygarlıgı ile Dogu uygarlıgı arasında köprüdür. Türk Bogazları; Balkalar'a, Kafkaslar'a ve Orta Dogu'ya uzanan yolların kavsaknoktasıdır. Bu baglamda Karadeniz'in Balkanlar, Orta Asya, Kafkaslar büyük güçlerAB ve ABD açısından öneminin Türkiye tarafından kavranması gerekmektedir. Karadeniz'in son on yıl tarihinde hiç yeralmamıs, birbirleriyle koordineli hareket eden siyasi, ekonomik ve askeri iki güç olan AB ve ABD'nin Karadeniz'in yakın ve uzakgeleceginde nasıl rol alacagı belirsizdir. Ancak Türkiye'nin bölgede olusturabilecegihem ekonomik hem güvenlik temeli olan bir projeyle, bu belirsiz politikaları lehinedönüstürebilecektir. Bu çalısmada, Türkiye'nin bölgede geçmişsteki ve simdiki politikaları incelenerekgelecekte neler yapılması gerektigi ile ilgili çıkarımlar yapılmaya çalısılmıstır.
Hazar denizinin hukuki rejimi

HAZAR DENIZI'NIN HUKUKİ REJİMİ Hazar Denizi enerji kaynakları ve bu enerji kaynaklarının taşınmasını sağlayacak boru hatları hakkında yazılmış pek çok eser olmakla birlikte, bu kaynakların üretimi ve dünya pazarlarına ulaştırılması bakımından son derece önemli olan Hazar Denizi'nin statüsü konusu yeterince ele alınmamıştır. Bu çalışmanın amacı, pek çok özelliği ile kendine has bir yapı özelliği ortaya koyan, önemli ekonomik değer ifade eden doğal kaynaklara sahip olan Hazar Denizi' nde, belirsiz olan ülke sınırlarının belirlenmesi meselesini incelemektir. Bu çalışmada konuyu, kıyıdaş devletlerin konu hakkında farklı yaklaşımları, uluslararası hukuk kuralları, akdedilmiş andlaşmalar, teamül kuralları, uluslararası hukukun genel ilkeleri, konuyla ilgili davalar ve doktrinel görüşler çerçevesinde ele alarak incelemek amaçlanmıştır. Burada, Hazar Denizi'nin statüsü hukuki açıdan irdelenmekle birlikte, özellikle kıyıdaş devletlerin ortaya koydukları hukuki tezlerin anlaşılması bakımından konunun ekonomik ve siyasi boyutuna da değinilerek, konunun çözümü bakımından salt hukuki bir yaklaşımın yarar sağlamayacağı vurgulanmaktadır.
Why the international society of states is threatened by the Islamic State?

Bu çalışma IŞİD'ın uluslararası devletler topluluğu tarafından bir tehdit olarak görülmesinin sistematik nedenlerini bulmaya çalışacaktır. Bu amaçla, çalışmada Hedley Bull'un uluslararası devletler topluluğu modeli kullanılmıştır; ki model uluslararası ilişkiler İngiliz Ekolü paradigmasını temsil etmektedir. Bu modelden üç temel modül alınmıştır. İlki, devlet merkezli egemenlik anlayışıdır. İkincisi, uluslararası devletler topluluğunda norm olarak Pacta sunt servanda, güç kullanımı, karşılıklı toprak bütünlüğü tanınması gibi ögelerin kullanılmasıdır. Üçüncüsü, uluslararası hukuk gibi ululslarası devletler topluluğunun kurumlarıdır. Ayrıca, bu çalışmada Al-Kaide ve IŞİD belgeleri gibi birincil kaynaklarından yararlanılarak bunların dünya görüşü/paradigmaları açıklanmaya çalışılmıştır ve paradigmalar arası çatışmanın nedenleri araştırılmıştır. Devlet merkezci ve sistematik analizin sonucu olarak, bu çalışmada IŞİD'in yukarıda bahsedilen modül için bir tehdit oluşturduğu savunulacaktır. Eğer karşı çıkılmazsa, bu iddia sonunda uluslararası siyaseti dönüştürmekle sonuçlanabilecektir.
Küresel sistemde çok kutupluluk ve Şangay İşbirliği Örgütü

Bu çalışma Soğuk Savaş sonrası dönemde küresel sistemde çok kutupluluk tartışmaları bağlamında Şangay İşbirliği Örgütü'nü incelemektedir. Soğuk Savaş döneminde Doğu Bloku ve SSCB'nin çöküşünün ardından, ABD'nin tek süper güç olarak kaldığı yeni dünya düzeni ve küresel sistem formları anlatılarak çok kutupluluk sisteminden bahsedilecektir. Bu teorik çerçevede Şangay İşbirliği Örgütü örnek bir kurum olarak ele alınacaktır. Bu çalışma kapsamında, Rusya ve Çin'in değişen dünya şartlarına uyumu, ŞİÖ'nün kurulması sırasındaki ilişkilerinin içeriği ve örgüte üyelik kriterleri değerlendirilmeye çalışılmıştır. Şangay İşbirliği Örgütü, Orta Asya bölgesinde zengin doğal kaynaklara sahip olan güçlü devletlerin oluşturduğu bir birliktir. Bu bakımdan örgüt önemli bir jeopolitik ve stratejik bütünlüğü temsil etmektedir. Çalışmada son olarak, Türkiye'nin ŞİÖ'ye tam üye olma ihtimali değerlendirilecektir.
The Palestinian-Israeli peace process with a note on the consequences for Turkish foreign policy

Uluslararası Çerçevede Filistin-İsrail Barış Süreci ve Türk Dış Politikasına İlişkin Sonuçları Bülent Araş Bu çalışmanın amacı, Filistinlilerle İsrailliler arasında sürdürülen barış çabalarının oluşturduğu sürecin tamamını uluslararası ilişkilerde meydana gelen sistem değişiklikleriyle ilintili olarak incelemektir. Burada odak noktası, söz konusu sürecin sonunda kısmi bir çözümün kabulü yönünde, çatışmanın tarafları üzerinde belirgin bir olumlu etkide bulunmuş olan 'Yeni Dünya Düzeni'nin doğuşu olacaktır. Buna bağlı olarak ilkin, Filistin-İsrail Barış Sürecindeki nitelik dönüşümü 1947'den 1991'de Körfez Bunalımının patlak verişine kadar uzanan süreçte ele alınacaktır. Devamında ise, 1991- 96 döneminin siyasal bağlamda tahlili ve değerlendirilmesiyle birlikte Yeni Dünya Düzeni çerçevesinde değişen güç politikası denkleminde yer alan yeni gerçekliklerin etkisinin Filistinlilerle İsrailliler arasındaki son barış anlaşması girişiminin önünü açan önemli etkenlerden birisini oluşturduğu öngörülmektedir. Bu arada da, gene bu çalışmada, ayrı bir bölüm yukarıda belirtilen barış sürecinin bütünü içerisinde Türk Dış Politikasının yerinin incelenmesine ayrılmıştır. Bu çalışmada bütünüyle seyri incelenen Barış Süreci sonunda temel bir sonuç olarak varılan değerlendirme şöyle belirtilebilir Uluslararası ilişkilerde gözlenen -Soğuk Savaş ve/veya kutuplu dünya düzeninin çöküşüyle yeni bir eşiğe ulaşan- sistem değişiklikleri Filistin-İsrail Barış Sürecinin gelişimini, zaman içinde sorunun taraflarını toptan red tavrından uzaklaşıp -gönüllü ya da gönülsüz- kısmi bir çözümün kabulü çizgisine çekecek surette, açık bir biçimde etkilemiş bulunmaktadır. V
Serbest piyasa sisteminde kalkınmanın ülkelerin ekolojik ayak izlerine etkileri, üç ülke örneği: Türkiye, Meksika, İspanya

İnsanoğlu 1950'li yılların sonunda yüz yüze geldiği çevre sorunlarının çözümü için yerel veya ulusal hareket etmenin yetersizliğinin farkına varmıştır. Daha önemlisi bu sorunların sadece kirlenme veya küresel ısınmadan ibaret olmadığını, yaşamsal faaliyetleri sağlayabilmek için gerekli olan kaynakların da sınırlı olduğunu ve giderek azaldığını fark etmiştir. Dünya gezegeninde artan insan nüfusu, yapıcı bir üretim ve tüketim sürecinde olmamakla birlikte, kaynaklarını koruyamamakta, sahip olduğu sağlıklı yaşam hakkını her geçen gün kaybetmektedir. Tüm bu gerçekler ışığında sürdürülebilir yaşam için sürdürülebilir ekonomik faaliyetlerin nasıl gerçekleştirileceğinin ölçülmesi amacıyla yardımcı teknikler geliştirilmektedir. Bu yardımcı tekniklerden biri de Ekolojik Ayak İzi Hesapları'dır. 1990 yılından itibaren geliştirilen bu yöntem, insanoğlunun belirli bir sürede dünyanın kaynaklarından ne kadarını kullandığı hakkında sayısal veriler sağlamaktadır. Uygulama alanı genişletilerek bu hesaplamalar günümüzde çevre politikalarının geliştirilmesinden, finansal ve ekonomik kararların alınmasına kadar pek çok amaç için kullanılabilmektedir. Sanayileşme süreçleri de dahil olmak üzere, serbest piyasa koşullarının hareketli ve rekabetçi yapısında kalkınmakta olan ülkelerin Ekolojik Ayak İzleri ve biyokapasitelerini incelemek, bu çalışmanın temel prensibini oluşturmaktadır. Bu kapsamda örnek ülkeler olarak Türkiye, Meksika ve İspanya ele alınmıştır.
Küreselleşen dünyada güçlü devletlerin müdahale aracı olarak Dünya Ticaret Örgütü

Günümüz egemen politikası olan küreselleşme süreci ile birlikte dünya politikasını belirleyen etkin aktörler de farklılaşmıştır. Ulus devlet anlayışının yerini küresel politikalara bıraktığı günümüzde dünya politikaları üzerinde etkin aktörlerin de değişmesi normal karşılanmalıdır. Hayatın her alanında dönüşümlere yol açan küreselleşme anlayışı özellikle ekonomi ve siyaset alanında kendisini göstermiş, bunu diğer alanlar izlemektedir. Küreselleşme politikalarına uyum sürecinde ve küresel olarak yürütülen çalışmalarda özellikle uluslararası örgütler önemli bir rol oynamaktadır. Küreselleşme politikaları, ekonomiden sosyolojiye, sağlıktan spora ve siyasete kadar her alanda uluslararası örgütlerden yararlanmıştır. Özellikle ekonomik alanda, uluslararası örgütler dünya ekonomisinin küresel ekonomik anlayışa uygun olarak şekillenmesinde ve ülkelerin bu çizgiye çekilmesinde çok önemli roller üstlenmişlerdir. Bu çalışma, dünyanın küresel politikalara adapte edilmesinde etkin rol oynayan uluslararası örgütlerin ne denli bu amaçları gerçekleştirebildikleri ve söz konusu örgütlerin hangi amaçlara yöneldikleri üzerinde durmaktadır. Çalışmada özellikle küreselleşme politikalarının ekonomik ayağının önemli unsurlarından biri olan Dünya Ticaret Örgütü'ne yer verilmekte, bu örgütün etkililiği irdelenmektedir. Son bölümde ise genel olarak küreselleşme politikalarına, özel olarak ise küreselleşme politikalarının bir aktörü olan Dünya Ticaret Örgütü'ne karşıdünyadan yükselen muhalif seslere ve bu muhalefetin taleplerine yer verilmektedir.
Güvenlikleştirme teorisi ve Mavi Marmara krizi sonrası Türkiye-İsrail ilişkilerinin analizi

Mavi Marmara Krizi sonrası diplomatik ilişkileri kopma noktasına gelen Türkiye ve İsrail altı yıl aradan sonra ilişkilerini normalleştirme kararı almıştır. Haziran 2015'de Türkiye ve İsrail'in görüşmelere başladığının duyurulmasından bir yıl sonra 28 Haziran 2016'da 'Türkiye Cumhuriyeti ile İsrail Devleti Arasında Tazminata İlişkin Usul Anlaşması' imzalanmıştır. Anlaşmanın Türkiye ve İsrail'de yürürlüğe girmesinden sonra karşılıklı büyükelçi atamaları yapılmış, üst düzey ziyaretler gerçekleştirilmiş ve siyasi istişare toplantıları düzenlenmiştir. Bu araştırmada Haziran 2015 ve Ağustos 2016 tarihleri arası Türkiye-İsrail ilişkilerinin güvenlikleştirme teorisi çerçevesinde analiz edilmesi hedeflenmektedir. Kopenhag Ekolü tarafından geliştirilen güvenlikleştirme teorisine göre güvenlikleştirme herhangi bir meselenin söz eylemler aracılığıyla varoluşsal tehdit olarak sunulma sürecidir. Herhangi bir meselenin güvenlikleştirilmesi ise güvenlikleştirici aktörlere tehdidin bertaraf edilmesi için olağandışı önlemler alma hakkı vermektedir. Bu çalışmanın ana argümanını Ankara ve Tel Aviv arası görüşmelerin sürdüğü dönem boyunca Türkiye-İsrail ilişkilerinin güvenlik meselesi olarak değerlendirildiği ve güvenlikleştirildiği oluşturmaktadır. İlişkilerde yaşanan güvenlikleştirme süreci Türkiye-İsrail ilişkilerinde uzlaşmayı sağlamıştır.
Avrupa Birliği dış politikasında soykırım yaklaşımları: srebrenitsa vakası analizi

Bu çalışmada, 1990 yılından itibaren Yugoslavya'da başlayan kriz ortamına müdahale edilmesi konusunda Avrupa Birliği ortak dış politikasının etkisiz ve yetersiz kaldığı ileri sürülmekte ve konu Srebrenitsa soykırımı özelinde değerlendirilmektedir. AB ortak dış politikasının bölgedeki etkisizliğinin, 1992- 1995 yılları arasında yaşanan Bosna Hersek savaşının soykırım ile sonuçlanmasına sebep olduğuna değinilerek, AB'nin bu sürecin doğrudan sorumluları olduğu ileri sürülmektedir. Srebrenitsa'da soykırım gerçekleşirken AB ve Birleşmiş Milletlerin B-H'te aktif görev alan üyeleri Almanya, Fransa, İngiltere'nin soykırıma giden süreçte ve soykırım esnasındaki tutumları, politikaları, yaptıkları/yapmadıkları incelenerek, bu aktörlerin Srebrenitsa soykırımının Sırbistan'dan sonraki sorumluları oldukları ileri sürülmektedir. Bu zeminde, ilk olarak soykırım kavramına ilişkin yazın özeti sunulmuş, sonrasında insani müdahale kavramı betimlenmiştir. Bu bağlamda Ortak Dış ve Güvenlik Politika'nın gelişimi anlatılarak Yugoslavya'da ortaya çıkan krizdeki rolü tartışılmıştır. Bunu müteakip, AB ve BM'nin bölgede ortaklaşa hareket etmesinin, politika üretmesinin/üretememesinin sonuçları eleştirilerek, eylemlerinin soykırım ile sonuçlanması incelenmiştir.
Cezayir İç Savaşında Fransa'nın etkisi (1992-2002)

Sömürgecilik Afrika'nın tarihinde son derece önemli ve etkin bir yere sahiptir. Özellikle İngiltere ve Fransa'nın sömürgecilik sistemi, Afrika'ya ciddi zararlar vermiştir. İki ülke Afrika'yı terk etme konusunda istek sahibi olmamışlar, uzun yıllar boyunca Afrika kaynaklarından beslenmişlerdir. Fransa bu konuda daha saldırgan bir tavır sergilemiştir. Bu konunun da en canlı örneği Fransa'nın Cezayir üzerindeki çıkarlarıdır. 1962'de Cezayir bağımsızlığını kazandıktan sonra da Fransa'nın bu ülke üzerindeki baskısı sürmüştür. İç savaşta bu baskı daha da kanlı bir şekilde devam etmiştir. Son derece karmaşık ve anlaşılması zor bir yapısı olan Cezayir iç savaşının tırmandırıcı etkisini Fransa yaratmıştır. Süreç içerisinde ortaya çıkan kanlı terör örgütlerinin varlığı ve saldırıları, Fransa destekli olarak gerçekleşmiştir. Sürecin tek kaybedeni ise Cezayir'in masum halkı olmuştur. Bu tez çalışması, Cezayir iç savaşı ile birlikte onun üzerindeki Fransız etkisini farklı açılardan incelemektedir. Çalışmanın birinci bölümünde Cezayir iç savaşı öncesinde ülkenin genel görünümü ele alınmaktadır. İkinci bölümde iç savaş süreci ve savaşın tarafları incelenmektedir. Son bölümde ise Fransa'nın bu süreçteki rolüne değinilmektedir.
Tunus Devrimi ve Türkiye-Tunus ekonomi-politik ilişkileri

Bağımsızlık sonrası gerçekleştirdiği reformlar ile Tunus, Arap ülkelerine nazaran farklı bir modernleşme sürecine girmiştir. 2011 Devrimi'ne kadar olan süreçte, iki farklı otoriter rejim yönetimi altında siyasi, kültürel ve ekonomik alanda büyük değişimler yaşamıştır. Bu süreç siyasal alana bütünüyle hükmeden tek parti yönetimi ile karakterizedir. Tunus'taki bu gelişmeler, Türk modernleşme süreci ile benzerlikler taşımaktadır. Özellikle 2000 sonrasında gelişme gösteren ikili ilişkilerle birlikte Türkiye, Tunus Devrimi'ne kayıtsız şartsız destek veren ülkelerin başında gelmiştir. Ancak bu ilişkiler Tunus'ta iktidara gelen siyasi grupların ideolojik yönelimlerinden bağımsız kalmamış ve devrim sonrasında iniş ve çıkışlar yaşamıştır. İslam ile göreceli bir uyum inşa etmeyi başarmış Türk demokrasisinin bölge için taşıdığı önem büyüktür. Devrim sürecinde ve sonrasında Tunus'un, model ülke olarak anılan Türkiye'nin siyasal tecrübesinden ne ölçüde beslendiğinin tespit edilmesi önem kazanmaktadır. Öte yandan Tunus'un kendisi, gelecek yıllarda Arap ve İslam dünyası için bir model ülke konumuna gelebilecektir.