turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Uluslararası etik'in teorik açmazları: Rasyonalite, kimlik ve evrenselleştirilebilirlik

Uluslararası etik, devletler arası ilişkilerde ne tür davranışların ahlaki olduğunu açıklamaya çalışan; 'toplulukçuluk' ve 'kozmopolitanizm' adı verilen iki ana teoriden oluşmaktadır. Her iki teoride, modern ahlak felsefesinin iki temel yaklaşımı olan 'teleolojik' ve 'deontolojik' etikten beslenmektedir. Evrensellik iddiasına ve temellere dayanan bir yaklaşıma sahip modern etik'i, postmodern perspektif derin şüphe ve etkili bir eleştiriyle karşılamaktadır. Postmodern etik anlayışın sahip olduğu temel ve evrensellik karşıtlığı, modern etik'in ahlakilik iddiasının hiç de sağlam olmadığını göstermektedir. Çünkü postmodern anlayışta ahlaki davranışın ortaya çıkması, 'öteki'ne karşı ahlaki sorumluluk duygusunun ortaya çıkmasına bağlıdır ve modern etik teorilerin bunu engelleyen bir işleve sahip olduğu düşünülmektedir. Postmodern eleştirel okuma neticesinde, modern etik'in üzerine inşa edilmiş uluslararası etik teorilerinin teorik örgüsünü oluşturan ve ahlakilik iddialarını çürüten üç esas temaya ulaşmaktayız: Rasyonalite, kimlik ve evrenselleştirilebilirlik. Modern etik, ahlakı, kimliklerin/benliklerin, evrensel kabul edilen rasyonaliteye dayanan kural ve ilkelere göre davranmaları olarak görmekteyken; postmodern etik, bu temaların ahlakiliği engellediğini savunmaktadır. İşte bu tez, söz konusu üç temanın, uluslararası etik teorilerinin öne sürdüğü ahlakilik iddiasının açmazlarını oluşturduğunu iddia etmektedir. Bundan dolayı, ayrıca bu tez, uluslararası ilişkilerde ahlaki davranış imkanının teorik olarak güçlenmesinin, açmazları oluşturan ve teorik tasarımın temel öğeleri olan rasyonalite, kimlik ve evrensellik iddialarının zayıflamasına bağlı olduğunu ileri sürmektedir.
The Policy of united states towards the gulf: (1979-1989) a case study

Bu çalışma Amerika Birleşik Devletleri'nin Körfez'e, Amerikalı politika yapımcıları için ABD çıkarları açısından hayati önemi olduğu belirtilen Orta Doğu'nun bu bölgesine, yönelik politikasını incelemek amacıyla yapılmıştır. Çalışmada kullanılan yöntem analitik yöntemdir. Çalışma bir giriş, üç bölüm ve bir de sonuç kısmından oluşmaktadır. Birinci bölüm 1970'lerdeki gelişmelerle ilgilidir. İkinci bölüm İran Devrimi ve 'rehineler olayı' gibi 1979'daki olaylara ayrılmıştır. Bu bölüm Carter Doktrini'nin bir incelemesiyle bitmektedir. Üçüncü ve son bölüm Reagan Yönetiminin bölgeye yönelik politikalarına ayrılmıştır. İran-Irak savaşının çıkışı ve sonuçlanışı, bu savaşın diğer bölgesel devletlere etkileri ve ABD'nin bu savaşa yönelik tutumu da üçüncü bölümde incelenmiştir.
Türkiye-İran ilişkileri (1917-2017)

Türkiye ve İran Ortadoğu Bölgesi'nin önemli ve büyük iki devletidir. Türkiye ile İran'ın ilişkileri uzun yıllara dayanmaktadır. İki ülke arasındaki ilişkiler Osmanlı Devleti'nin son bulmasından sonra Türkiye'de Cumhuriyet'in kurulması ve İran'da Kaçar Hanedanlığı'nın yıkılarak yerine Pehlevi Hanedanlığı'nın kurulması ile ilişkiler gelişerek devam etmiştir. Yeni kurulan bu ülke ilişkilerini olumsuz etkileyen en önemli konu ise ayrılıkçı Kürt isyanları olmuştur. Bu soruna iki ortak hareket ederek işbirliği içerisinde olmuşlardır. İlki ilişkileri uluslararası sistem ve yabancı aktörlerin politikalarından da etkilenmiştir. Özellikle İkinci Dünya Savaşı sürecinde İran'ın işgal edilmesi sürecinde Türkiye'nin İran ile ilişkilerinde İngiltere ve Rusya etkili olmuştur. Soğuk Savaş sürecinde de Sovyet Rusya etkisi nedeniyle Türkiye ve İran-ABD ile yakın politika izlemiştir. İran'da Devrim ile yeni bir dönem başlamıştır. Her ne kadar Türkiye ile İran arasında bu dönemde gerginlikler yaşanmışsa da ticari ve ekonomik ilişkiler gelişerek devam etmiştir. Devrimden sonraki süreçte en önemli problem ise güvenlik ve PKK konusu olmuştur. Ancak iki ülke uzlaşı ve işbirliğini ön planda tutarak hareket etmeye devam etmiştir.
Türkiye'nin yumuşak güç kapasitesi: Enerji projelerinin araçsallaştırılması

Jeostratejik konumunun yanı sıra, başarılı bir şekilde kurmuş olduğu uzun süreli enerji işbirlikleriyle Türkiye, küresel enerji piyasasına enerji kaynaklarını arz eden ülkeler ile net enerji kaynağı ithalatçısı ülkeler arasında da doğal bir köprü olmak için uygun konumda bulunmaktadır. Türkiye, kendisine uluslararası alanda çok daha geniş bir bölgede ve de aktif bir rol kazandıracak küresel enerji piyasasının merkezlerinden biri olmayı, enerji alanında sahip olunan doğal köprü konumunun sunduğu bölgesel, transit ve edilgen rolün yerine hedef edinmiştir. Tez çalışması, enerji ve bölge politikalarında daha aktif bir konuma yükseltmesinin ötesinde, bir ülkenin enerji projelerini başarılı bir şekilde araçsallaştırmasının, o ülkenin katılımcı ülkeler nazarındaki yumuşak gücünü de arttırabileceğini iddia etmektedir. Bu bağlamda Türkiye'nin yumuşak gücünü arttırmasında ihtiyaç duyacağı başarının, projelere katılması muhtemel ülkelerin enerji politikalarıyla küresel enerji piyasasındaki konumları göz önünde bulunduran dikkatli bir analizi gerektirdiği kabul edilmiştir.
Base politics during the post-Cold War era: A comparative study of South Korea and Turkey

Amerika'ya ait askeri üsler yaklaşık olarak sekiz bin tesis ile kırktan fazla ülkede varlığını sürdürmektedir. Fakat üs politikaları üzerine Uluslararası İlişkiler alanında çok fazla çalışmanın olmadığını, bu konuya çok fazla dikkat edilmediğini söyleyebiliriz. Güney Kore ve Türkiye, Amerika'nın askeri birliklerini altmış yıldan fazla bir zaman diliminde ağırlamıştır. Soğuk Savaş'tan sonra Amerika'nın askeri varlığı iki ülkede de sorgulanırken günümüzde bu konuya dair tartışmalar daha artmıştır. Bu tezin amacı karşılaştırmalı olarak, konuk ülkenin yerli politikalarının askeri üs'e olan etkisinin ne şekilde olduğunun ölçülmesine/sorgulamasına dairdir. Bu tez, Soğuk Savaş sonrası üs politikalarına odaklanarak, yüksek tehdit zamanlarında ev sahibi ülkelerin Amerikan askeri varlığını dengede tutmayı çalıştığını ve yüksek Amerikan karşıtlığının/anti-Amerikan duyarlılığının olduğu zamanlarda da ev sahibi ülkelerde Amerika'nın askeri operasyonlarını sınırladığını gösterir. Özellikle bu çalışma iki ülkenin liderlerinin belirlediği politikalar çerçevesinde iki farklı bağımsız değişkenin yani tehdidin düzeyi ve Amerikan karşıtlığının, bağımlı değişken olan üs politikalarına etkisini ölçecektir. Bütün bunlarla birlikte dikkate değer bir diğer husus Güney Kore ve Türkiye'nin ulusal güvenliğinin tehdit altında olduğu zamanlarda iki ülke de askeri olarak daha güçlü olan müttefik ülke Amerika'dan destek almayı gözünde bulundurmaya eğilimlidir. Fakat, iki ülkede de 2002'den beri Amerikan askeri üste ilişkin giderek arttığı gözlemlenen Amerikan karşıtlığının, ikili birlik ilişkilerini gerginleştirdiği de elde edilen veriler arasındadır.
Insurgency or terrorism:dilemmas from the Syrian civil war 2011-2015

Bu çalışmada, etki sahibi dört devletin 2011 ile 2015 yılları arasında Suriye İç Savaşında yer alan devlet dışı aktörleri ayaklanmacı veya terörist olarak tanımlanmalarındaki ikilemlerinin araştırılmasını hedeflenmiştir. Çalışma öncelikle, Suriye İç Savaşının tarihsel arka planını aktararak savaşan taraflar arasındaki çatışmanın nedenlerini sunmaktadır. Çalışma, savaşan dört önemli devlet dışı grup ile çatışma üzerinde etki sahibi dört devleti aktör olarak ele almıştır. Çalışmada ilk olarak, ayaklanma ve terörizm yedi parametere üzerinde kavramsal bir çerçeveye yerleştirilmiş, daha sonra devlet dışı aktörler bu parametrelere göre kimliklendirilmiştir. Parametrelerle kimliklendirilen devlet dışı aktörler, belirlenen dört devletin tanımlama yaklaşımları üzerinden karşılaştırılmış ve devletlerin dört devlet dışı aktörü ayaklanmacı veya terörist olarak tanımlamalarındaki ikilemleri ortaya konulmuştur. Çalışma, devletler üstü seviyede kapsayıcı parametrelerle geliştirilmiş ortak bir terörizm ve ayaklanma tanımının gerekliliğini önermektedir.
Avrupa Birliği'nin ortak dış ve güvenlik politikası ve Bulgaristan'ın bu politikaya uyumu

Yapılan çalışmada AB'nin ortak dış ve güvenlik politikasının oluşumu ve Bulgaristan'ın bu politikaya uyumu incelenmiştir. Tezin amacı ODGP'nin oluşumunu, yıllar içerisinde gelişimini ve 2007 yılında AB üyesi olan Bulgaristan'ın bu politikaya uyumunu incelemektir. Yapılan araştırmalar sonucunda AB'nin ODGP konusunda önemli ilerleme kaydettiği ve Bulgaristan'ın bu politikaya uyum sağlayabildiği sonucuna varılmıştır.
How the energy markets steer eco-political relations between the states? An analysis for Turkish-Russian tension in the context of energy markets

Bu tez, enerji piyasalarının devletler arası eko-politik ilişkilere nasıl yön verdiğini karşılıklı bağımlılık çerçevesinde incelemeyi amaçlamaktadır. Bu bağlamda, hem askeri güvenlik hem de enerji piyasaları anlamında ekonomik hususları içinde barındımasından dolayı, Türkiye Rusya karşılıklı bağımlılık ilişkisi vaka çalışması olarak seçilmiştir. Enerji piyasalarının bu karşılıklı bağımlılığa olan etkisini anlayabilmek adına doğalgaz ve petrol ticareti, işbirliği ve kriz zamanlarını kapsayacak şekilde, analiz edilmiştir. Bu doğrultuda, savaş uçağı krizinin ve Rusya tarafından Türkiye'ye karşı ilan edilen ekonomik yaptırımların ikili işbirliğini nasıl bir krize dönüştürdüğü detaylıca açıklanmıştır. Türk Rus ilişkileri kriz halini almasına rağmen doğalgaz ve petrol ticaretinde var olan işbirliği sürdürülmüştür. Bu tez, Rusya'nın ilan ettiği yaptırım kararlarının neden dolayı doğalgaz ve petrol ticaretini kapsamadığını sormaktadır. Ayrıca, Rus doğalgazına asimetrik bir şekilde bağımlı olan Türkiye'ye karşı Rusya neden doğalgazı silah olarak kullanmamıştır? Savaş uçağı krizi sonrasında doğalgaz ve petrol ticareti Türk Rus ilişkilerinde nasıl bir rol oynamıştır? Bu sorular kapsamında her iki devlet ekonomik ve politik olarak analiz edilmiştir. Bu kapsamda, 2013 yılından sonra düşük seyreden petrol fiyatlarının petrol ve doğalgaz ihracatına dayalı büyüyen Rus ekonomisini kırılgan hale getiriği, ayrıca 2014 yılındaki Ukrayna krizi sonrasında, batının Rusya'ya uygulamış olduğu yaptırımların Rusya'yı ekonomik ve politik anlamda zayıflattığı, bu şartlar altında Rusya'nın, Rus doğalgazının en büyük ikinci ithalatçısı olan Türkiye ile doğalgaz ticareti açısıdan oluşabilecek krizden kaçtığı bu tez tarafından ileri sürülmüştür. Dolayısıyla bu tez, ekonomik bir unsur olarak doğalgaz ticaretinin kriz halinde olan aktörlere aralarındaki işbirliğini koruma açısından nasıl bir kanal sağladığını, ayrıca, Türkiye'nin Rusya doğal gazına bağımlı olması kadar Rusya'nın da Türkiye'de bulunan enerji piyasasınına bağımlı olduğunu göstermiş ve doğalgaz ticaretinin aktörler arasında karşılıklı bağımlılık sağlamak suretiyle ilişkilere yön verdiğini kanıtlamıştır.
Orta Asya jeopolitiği ve jeoekonomisinde Kırgızistan'ın yeri

Çin ve Rusya'nın coğrafi yakınlıklarından dolayı Orta Asya bölgesi ile eski zamanlardan beri siyasi, ekonomik ve güvenlik alanında sıkı ilişkileri bulunmaktadır. Belirtilmesi gereken önemli husus şimdiye kadar Rusya ve Çin, Orta Asya bölgesi üzerinde ekonomik çıkarları yüzünden birbirine rakip olarak büyük çatışmaya girmemişlerdir. Çalışmamın amacı jeopolitik bağlamda Rusya ve Çin'in Orta Asya politikalarından yola çıkarak Kırgızistan'ın yerini saptamaktır. Bahsi geçen bölgesel güçlerin, Orta Asya devletleri bağımsızlıklarını kazandıktan sonra, onlara yönelik politikalarını dönemlere ayırarak gerçekleşen değişiklikleri jeopolitik bağlamda açıklamaktır. Çalışma nitel araştırmadır, sonuca ulaşmak için betimleme ve karşılaştırmalı tarih yöntemi kullanılmıştır. İlk olarak, Kırgızistan, Çin'in yatırımlarından ve yeni projelerinden yararlanmalıdır. Bu yüzden 2013 yılında ortaya atılan, Çin Halk Cumhuriyeti'nin günümüzün en ilgi çekici projesi olarak sunulan 'Bir Kuşak, Bir Yol' projesinin bir parçası olarak 'Çin-Kırgızistan-Özbekistan Demir Yolu' kurulursa ve Kırgız hükümeti akıllıca politika uygularsa bu proje Kırgızistan'ın gelişmesi için katkı sağlayacaktır. Bu proje, Çin için bir yandan Avrupa'ya daha kısa yol kurularak zaman tasarrufu sağlayacağından, ayrıca Kazakistan'da yapılmış olan demiryoluna bir alternatif olması açısından, diğer yandan da Doğu Türkistan bölgesinin güvenliği bakımından önemlidir. İkinci olarak, Kırgızistan, diğer bir büyük komşusu olan Rusya ile de iyi ilişkilerde bulunmalıdır. Çünkü sınırdaş, yan komşusu olan devasa Çin'i dengelemek ancak çok yönlü dış politika izlemekle mümkündür. Günümüzde Batı dünyası ile çatışma halinde olan Rusya, Kırgızistan için fazla tehdit oluşturmamaktadır. Lakin oldukça kalabalık nüfusa sahip olan ve hemen yanı başında yer alan Çin, Kırgızistan için demografik açıdan bir tehdit oluşturabilecektir.
Oryantalizm ve batı'nın Türkiye algısı

Bu çalışma, 'Oryantalizm nedir, hangi konuları kapsar, amacı nedir ve Türkiye'deki etkileri nelerdir? gibi sorulara yanıt vermeyi amaçlamıştır. Oryantalist düşüncenin ortaya çıkışı ve zaman içinde aldığı şeklin nasıl olduğu araştırılmıştır. Oryantalist düşüncenin temelinde bulunan özelliklerin neler olduğuna ve ne gibi etkilerinin olduğuna değinilmiştir. Oryantalist düşüncenin temelini oluşturan ötekileştirme, Doğu-Batı ayrımı, modernite ve inanç farklılığı gibi olgular üzerinde durulmuştur. Konu, Osmanlı'dan günümüze tarihi süreç içinde ele alınmıştır. Avrupalıların Türklere bakışının şekillenmesi ile kültürel, iktisadi ve siyasi alanda oryantalizmin Türkiye'nin Avrupa Birliği sürecine etkisi ve yansımaları üzerinde durulmuştur.
Ukrayna krizi sonrası Türkiye'nin Kırım'ın ilhakına yönelik politikası

Bu çalışmada Ukrayna-Rusya krizi bağlamında tüm yönleriyle Türk dış politikası incelenmektedir. Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra bağımsızlığını kazanan devletler arasında yer alan Ukrayna ile Rusya arasındaki ilişkiler son yıllara kadar Rusya'nın kontrolünde ve sorunsuz olarak gerçekleşmiştir. Ancak özellikle Ukrayna'da hakim olmaya başlayan liberal akım ve Batı ülkelerine yakınlaşma sonrası Rusya ve Ukrayna ilişkileri gerilmeye hatta çatışmaya kadar gitmiştir. Bu çalışmada Rusya ve Ukrayna arasında son yıllarda yaşanan krizlere karşı, Türk dış politikasının nasıl şekillendiği ele alınmaktadır. Devletlerin dış politikalarını belirleyen etmenler açıklanmıştır. Daha sonra tarihsel süreciyle birlikte Rusya-Ukrayna ilişkileri ve Türkiye'nin Kırım politikası ele alınmıştır. Son dönem yaşanan kriz ve bu aşamaya geliş süreçleri anlatılmıştır. Son olarak Türkiye'nin bu krizdeki tutumu ve izlediği politika hakkında çalışma boyunca verilen bilgiler ışığında genel değerlendirmelerde bulunulmuştur.
The changing Asian dimension in Turkish foreign policy since 2003

Bu araştırmada, Türkiye'nin Asya politikası ele alınmıştır. Ancak, Asya'nın bir bütün olarak ele alınması yerine bugüne kadar üzerinde en az çalışılmış olan ve Orta Asya politikası alanında çok fazla çalışıldığından dolayı Güney Asya kısmı üzerinde durulmuştur. Bununla birlikte, araştırmada sadece Güney Asya ülkeleriyle yetinilmemiş, Orta Asya ve Pasifik'ten üzerinde az çalışılan ülkeler olan Afganistan, Pakistan ve Japonya ülkeleriyle ilişkilerde bilinçli olarak tercih edilmiştir. Ayrıca, bir yüksek lisans tezinin sınırları göz önünde tutularak Türkiye'nin Asya ile ilişkilerinin sekiz ülke çerçevesinde ele alınması uygun görülmüştür. Bunlar: Çin, Japonya, Hindistan, Güney Kore, Endonezya, Malezya, Pakistan ve Afganistan'dır. Bu şekilde Türk Dış Politikasının Asya boyutu ortaya konulmaya çalışılmıştır. Bunun için öncelikle, Türk dış politikasındaki radikal dönüşüm ele alınmıştır. Buna göre Türk dış politikası başlangıçtan 2003 yılına kadar kendi içine kapalı sınırları dışında proaktif politika izlemeyen, kuşatılmışlık zihniyetiyle etrafının düşmanlarla çevrili olduğu sendromuyla yaşayan Hobsçu bir devlet doğasına sahip bir Türk dış politikasından 2003 yılından sonra Ak Parti hükümeti ve önce Başbakanlık Dış Politika Baş danışmanı ve sonra Dışişleri Bakanı olan Davutoğlu, ki bugün Türk Dış politikasının mimarıdır, ile başlayan dönüşüm çerçevesinde Asya politikası değerlendirilmeye alınmıştır. Araştırmada Türkiye'nin 2003 yılından itibaren Asya ülkeleriyle ilişkilerinin kat ettiği masefe ortaya konulmaya çalışılmış ve bölge ülkeleriyle Türkiye'nin ilişkilerini geliştirmesinin başta ekonomik olmak üzere birçok alanda Türkiye'ye avantajlar sunacağı görülmüştür. Özellikle, 2003 yılından itibaren çok yönlü bir politika ile proaktif diplomasi izleyen ve böylece küresel aktör olma hedefiyle hareket eden Türkiye'nin Asya ile ilişkilerini geliştirmesinin bu hedeflere ulaşmada kritik rol oynayacağı ortaya konulmuştur. Zaten dünya ekonomik ve siyasi güç dengesinin Asya'ya kaymaya başladığı bu yıllarda büyük vizyon sahibi ülkelerin Asya'ya kayıtsız kalması düşünülemez. Bu anlamda araştırmada, Türkiye'nin 2003 yılından itibaren Asya ülkeleriyle ikili ve bölgedeki uluslararası örgütlerle çok taraflı ilişkilerini geliştirdiği görülecektir.
Savaşın değişen karakteri üzerine: Irak'ın Işid'le mücadele stratejileri

2003'te ABD işgali sonrası Saddam Hüseyin rejiminin devrilmesiyle beraber Irak'ta iktidar gücü Sünni Araplardan nüfusun çoğunluğunu oluşturan Şii Arapların eline geçmişştir. İşgal sonrası dönemde iç politikada yeniden bir güç dengesinin tesis edilme çabaları başarısızlıkla sonuçlanmıştır. Yaşanan iç savaşlarla etnik ve mezhepsel gerilimin tırmanması ülkedeki politik kutuplaştırmayı had safhaya çıkarmış ve kırılgan bir yapıya sahip olan Irak'ın iç dengeleri Arap Baharı ile birlikte yeniden sarsılmıştır. Şii Arapların diğer etnik ve mezhepsel gruplara uyguladığı baskı, ülkedeki otorite boşluğu ile birleşince Irak'ta IŞİD terör örgütünün ortaya çıkmasına yol açmıştır. Bununla birlikte, IŞİD'in hibrit bir savaş stratejisi ile hareket etmesi örgütün hızlı bir biçimde ülkede nüfuz sahibi olmasına neden olmuştur. Bu durum ise IŞİD'e karşı mücadelede Irak'ın iç politik, bölgesel ve uluslararası düzeylerde ittifaklar kurmasını gerektirmiştir. Aynı zamanda Irak, hibrit bir tehdit olarak yükselen IŞİD'e karşı hibrit bir mücadele stratejisi yürütmüştür. Mevcut çalışmada, IŞİD'le mücadelede Irak'ın ittifak stratejilerini kapsamlı bir şekilde değerlendirmek için klasik güç dengesi teorisinin aksine farklı bir perspektif sunan omnibalancing teorisinden yararlanılacaktır. Çalışmada, terör örgütü IŞİD'in ortaya çıkışından itibaren hızlı bir şekilde yükselişini gerçekleştirmesine katkı sağlayan stratejiler ve buna karşılık Irak'ın IŞİD'le mücadele kapsamında uygulamış olduğu stratejiler hibrit savaş konsepti perspektifinden analiz edilmektedir.
Hazar enerji kaynaklarının bölge ülkelerinin sosyal ve ekonomik gelişimine katkısı: Azerbaycan örneği

Petrol ve doğal gaz gibi hidrokarbon kaynaklarının bir ülkede fazla bulunması ile sosyo-ekonomik gelişme arasındaki bağlantı, modern kalkınma teorisinde önemli yer tutmaktadır. Bu alandaki çalışmaların temel araştırma sorusu 'tabii kaynaklar oluşturdukları katma değerle kalkınmayı teşvik mi eder; yoksa fakirlik ve çatışmaları körükleyen, demokrasi ve insan haklarının gelişimini sekteye uğratan bir tesir mi yapar? şeklinde özetlenebilir. Salt katma değer üretimini esas alan makroeknomik verileri değil, insanların hayat kalitesine etki eden sağlık, eğitim, gelir dağılımı, cinsiyet eşitliği, çevre gibi değişkenleri de ölçüt kabul eden 'insani kalkınma' kavramıyla ilgili çalışmalarla birlikte birleştirildiğinde, kaynak bolluğu ile ilgili tartışmalar daha ilginç hale gelmektedir. Literatürde bir yanda Norveç ve Birleşik Arap Emirlikleri gibi zengin tabii kaynaklarını kalkınmalarının itici gücü haline getirmeyi başarabilmiş örnekler mevcutken, diğer yanda zengin hidrokarbon zenginliklerine karşın geri kalmışlık sarmalından kurtulamayan Nijerya, Meksika ve Venezuela gibi pratik misallerin varlığı, bu sosyo-politik/sosyo-ekonomik olguyu daha ilginç kılmaktadır. Bilhassa ikinci kategoride yer alan ülkelerin analizi için teorik çerçevesi geliştirilen 'Hollanda Hastalığı', 'kaynak laneti' gibi kavramsallaştırmalar, bu teorik tartışmanın yeni örnek ülkeler üzerinden doğrulanması veyahut yanlışlaşmasını zaruri hale getirmektedir. Bu çalışma bu amaca yönelik yapılmıştır.1991'de bağımsızlığına kavuşan Azerbaycan örneği üzerinden, önce Hazar Havzası'nın sahip olduğu hidrokarbon kaynaklarının Azerbaycan ve dünya ekonomisindeki ağırlığı ile Hazar coğrafyası ülkelerinin ekonomik gelişmişlik düzeyleri sayısal verilerle mukayeseli ortaya konmaktadır. Daha sonra kaynak bolluğu ile Azerbaycan'ın sosyo-ekonomik-insani kalkınması arasındaki ilişki üzerinde durulmuştur. Bu kapsamda 'Hollanda Hastalığı'nın hidrokarbon zengini Azerbaycan için ne ölçüde geçerli olduğu ve olası menfi tesirlerini bertarafı için ne tür mekanizmalar geliştirildiği tartışılmıştır. 25 yıla yaklaşan bağımsızlık serüveninde, kaynak bolluğunun Azerbaycan'da hukuki güvenceler, insani kalkınma verileri ve mutluluk endeksi bakımından doğurduğu tesir incelenmektir. Böylece literatüre akademik kavramsallaştırmaların test edildiği yeni bir örnek durum kazandırılmış olacaktır.
Boko Haram terörü ve bölge siyasetine etkisi

Boko Haram Nijerya ve komşuları Nijer, Çad ve Kamerun'da eylemler yapan bölgesel bir terör örgütüdür. Eylemleri sonucunda Nijerya ve komşularında etkiler oluşturmaktadır. Bu çalışmanın amacı Boko Haram terörünün bölgede oluşturduğu etkileri ortaya koymaktır. Çalışma meydana getirilirken kitaplardan, dergilerden, gazetelerden, raporlardan, resmi basın bildirilerinden ve internet kaynaklarından yararlanıldı. Tezde Boko Haram terör örgütünün tarihsel gelişimi ortaya konmuştur. Boko Haram'ın bölge ülkelerinde güvenlik ve terör sorunu dışında başka sorunlar yaratıp yaratmadığı, ilk lideri Muhammed Yusuf zamanında silahlı eyleme başvurup vurmadıkları, devletin etkisi sonucunda terör eylemlerine başlayıp başlamadıkları, liderleri Yusuf ölmesinden sonra radikalleşip terör örgütü haline gelip gelmedikleri, şu anki liderleri Şekau'nun radikalleşmelerine etkileri sorularına cevap bulunmaya çalışılmıştır. Boko Haram başlangıçta Nijerya'da sosyo-ekonomik ve etnik eşitsizlikler sonucunda ortaya çıkmıştır. 2009 yılına kadar birkaç küçük eylem dışında teröre bulaşmayan örgüt liderlerin öldürülmesi sonucunda şiddete başvurmaya başlamıştır. Devletin ülkede gerçek şeriatı ilan etmesini istemektedir. Bunu gerçekleştirmek için terör eylemlerine hız vermiştir. 2014 yılından sonra bölge ülkeleri Kamerun, Nijer ve Çad'da eylemler gerçekleştirmeye başlamıştır. Eylemlerin etkisi ile bölge ülkeleri Boko Haram ile mücadeleye grişmişlerdir. Bölge ülkelerinde eylemleri sonucunda bölgenin güvenliği sorunu dışında ayrıca yiyecek kıtlığı, açlık sorunu, düzensiz göç, yatırımların azalması ve bunun sonucunda iş imkanlarının azalması, bölgesel ticaretin azalması gibi sosyo-ekonomik etkiler doğurmuştur.