turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Davranışçı ve hümanist psikoloji kuramlarındaki kritik ilkelerin sosyal bilgilar öğretiminde kullanımı ile ilgili öğretmen görüşleri

Bu tezde Davranışçı ve Hümanist Psikoloji kuramlanndaki kritik ilkelerin Sosyal Bilgiler öğretiminde kullanımı ile ilgili öğretmen görüşleri tespit edilmeye çalışılmıştır. Araştırma kapsamında aşağıdaki çalışmalar yapılmıştır: a. Anket ve odak grup görüşmesinden yararlanılarak Davranışçı ve Hümanist Psikoloji kuramlanndaki kritik ilkelerin Sosyal bilgiler öğretiminde kullanımı için gerekli olan hedef ve davranışlar, eğitim durumları ve sınama durumları ile ilgili öğretmen görüşleri alınmıştır. b. Yukarıda bahsedilen araçlarla elde edilen bilgiler ışığında, söz konusu kuramların eğitim alanında uygulanabilirliği değerlendirilmiştir. Bu çalışma sonrasında ulaşılan sonuçlar şunlardır: 1. Davranışçı ve Hümanist Psikoloji kuramlarının, kritik ilkelerinin Sosyal Bilgiler öğretiminde kullanımı ile ilgili öğretmen görüşleri 'Kesinlikle Katılıyorum' ve 'Katılıyorum' boyutlarında anlam bulmuştur. Bu bağlamda, öğretmenler tarafından hedef - davranışların, eğitim durumlarının ve sınama durumlannm sınıf ortamında kullanımının uygun görüldüğü saptanmıştır. 2. Öğretmenlere göre Davranışçı ve Hümanist Psikoloji kuramlarının, kritik ilkelerinin, sınıf ortamında kullanılmaya elverişli olduğu söylenebilir. Çalışmanm öneriler bölümünde sınıf ortamında kullanılabilecek hedef- davranışlarm, eğitim durumlarının ve sınama durumlanmn özellikleri belirtilmiştir. Hem öğretmenlerin, hem öğrencilerin kendilerini geliştirerek bir şeyler öğrenebilecekleri bir ortam yaratılması ve birey olabilen, topluma yararlı insanlardan örülü bir toplumun oluşması için bu iki kuramın ilkelerinin de işe koşulması önerilmiştir.
Filozoflara göre çocuk: Tarihsel bir çalışma

Çocuk, tarih boyunca her dönemde ve toplumsal anlamda değişmiş bir kavramdır. Antik Dönem, Ortaçağ ve Modern Dönem'de filozofların çocuk görüşleri birbirinden farklılık göstermektedir. Bu elbette toplumsal yaşamın değişmesi, dönemde etkili olan yaşam anlayışı ve gündelik yaşamda yer alan durumlarla da ilişkilidir. Antik dönemde çocuğun bir yurttaş olarak iyi birisi olması görüşü yer almakta ve çocuğa verilecek olan eğitim bu şekilde yönlendirilmektedir. Çocuk doğası gereği bir potansiyele sahiptir ve bu potansiyele ancak eğitimle yön verilebilmektedir. Antik dönemde beden eğitimi, müzik ve yaşına göre kategorize edilmiş bilgi şeklinde bir eğitim uygun görülmektedir. Ortaçağ'da ise çocuk küçük yetişkin olarak görülmekte, yetişkinlik sorumluluklarını üstlenmek üzere yetiştirilmektedir. İlk günah öğretisinin hakim olması nedeniyle çocuğa eğitim verilirken onun keskin, katı kurallar çerçevesinde uygulanması önerilmektedir. Ortaçağ'da Batı ile İslam filozofları arasında çocuğa bakış biraz farklıdır. Batı filozofları çocuk konusunda daha keskin görüşlere sahiptir, İslam filozofları ise çocuğun anlayabileceği türden bir eğitim, öğretimin olması gerektiğini ifade etmektedir. Genel olarak toplumsal kabulde çocuğa yönelik katı tavrın korunması gerektiği vurgulanmaktadır. Modern Dönem'de ise çocuk bir bireydir. Kendine ait duygu ve düşünceleri bulunmaktadır. Onu doğru yönlendirmek, onun kişiliğinin oluşmasında en temel noktadır. Çocuk, kendisine öğretilen neyse onu uygulamaktadır. İyi davranış ve alışkanlıklar ancak sık uygulama yoluyla kalıcı hale gelmektedir. Modern dönem filozofları çocuk eğitiminde temel olarak şiddet, baskı ve ceza yöntemlerinin temel olmaması gerektiği görüşüne sahiptir. Çocuk için sevgi esastır ve bir ihtiyaç olarak görülmektedir. Modern dönemde eğitim, toplumsal olarak ve çocuk açısından elzem görülmektedir. Eğitimde yer alan yalnış uygulamaların değiştirilir, çocuğa verilen değerin artar ve bu dönemde eğitim sevgi odaklıdır. Bu bakış açısı günümüzde de etkisini sürdürmektedir. Çocuk, tarihsel süreçte anlamca değişmiş, potansiyeli değerlendirilmesi gereken bir birey olarak kabul edilmiştir. Çocukta doğası gereği yer alan özellikler ve durumlar günümüzde değer görmekte, eğitim-öğretim de ona göre düzenlenmektedir. Temel eğitimin yanı sıra kültürel ve toplumsal yaşama katılan çocuk, filozofların görüşlerinde de yer aldığı üzere, hem sevgiyi hem de saygıyı hak eden bir birey olmaktadır.
Camus'de felsefi bir metot olarak sanat

Felsefe tarihi, düşünce ve yaşam arasında bağ kurma denemelerinin tarihidir. Düşüncenin tarihi boyunca, filozoflar tarafından, bu çabanın beraberinde getirdiği, birçok farklı türden sorular ışığında aranan cevaplara ve bu cevaplara ulaşmada kullanılan çeşitli metotlara rastlanır. Bugün gelinen noktada ise, düşünce ve yaşam arasındaki bağı kurmanın adı olan felsefenin, yaşam ile ilişkisinin görünmez hale geldiğine ve bunun sonucunda, felsefenin, yalnızca bu bağın bir ucundaki soyut düşüncelerden ibaret görülmesine tanıklık ediyoruz. Bu ilişkinin silikleşmesinin nedenleri ise, bu bağın kurulma metodu başka bir deyişle, felsefenin metodu ile doğrudan ilişkilidir. Bu çalışmada ise, sözü edilen ilişkinin yeniden belirginleşmesi, felsefenin öz kaynaklarına geri dönüp, kendi nesnesini gözden kaçırmaması gerektiğini duyurma çabasında olan Camus referans alınmıştır. Camus, insanın düşünce ve dış dünyayı uzlaştırma serüveninde, karşısında sessizliğe bürünen dünya ile düşüncenin kavgasının sonucunda elinde kalan tek gerçek olan aykırılığı, felsefenin hareket noktası olarak alır. Bu çalışmada da öncelikle, absürtten çıkarılabilecek sonuçların verdiği Camus'nün felsefesinin ana çizgisi ve temel kavramlarına değinilecektir. Bu doğrultuda, Camus'nün, absürdün kişi için açtığı olanakları ya da kişi için yaşamda zorunlu olarak çizdiği resmi gösterme rolünü yüklediği, felsefi metodu olan sanat üzerinde durulacaktır. İşte, bu çalışmanın odağında da, Camus'nün nesnesinden, yani yaşamdan ve insandan, uzaklaşan felsefenin, yeniden kaynağına dönme çabası ve bu amaç doğrultusunda Camus'de felsefe ve yaşam arasında sanat yoluyla kurulan bağ üzerine bir inceleme olacaktır.
İçerik bakımından kıyas

Pehlivan, Necmettin, İçerik Bakımından Kıyas, Master Tezi, Danışman: Doç. Dr. İsmail Köz, s. 133. Tez; giriş, iki bölüm ve sonuçtan oluşmaktadır. Giriş'te mantık'ın tanımını yaptık; tasdik türlerini açıkladık; içerik bakımından kıyas nedir sorusunu cevapladık. Birinci bölümü, iki ana bölüme ayırdık. Birinci bölüm kesin olan evveliyat, fıtriyat, müşahedat, hadsiyat, mücerrebat ve mütevatirat önermelerden oluşmaktadır. İkinci bölüm de kesin olmayan meşhurat, müsellemat, makbulat, maznunat, muhayyelat ve vehmiyyat önemelerden oluşmaktadır. Bu iki ana bölümde bu önemelerin niçin kesin veya niçin kesin olmadıklarını açıkladık. İkinci bölümde beş ana konuya ayrıldı. Birincisi burhan olup, burada burhan'ın tanımı, temel yapısını, orta terimi belirlemenin yollarını, öncüllerini, türlerini ve değerini şilendi. İkincisi cedel olup, burada da cedelin tanımı, öncülleri, amacı, kullanımı, işleyişi ve değeri işlendi. Üçüncüsü hitabet olup, burada hitabetin tanımı, amacı, öncülleri, işleyişi ve değeri açıklandı. Dördüncüsü ise şiir olup, burada şiirin şiirin tanımı, amacı, öncülleri, işleyişi ve türleri işlendi; şairlerin sınıfı şiirin diğer sanatlarla ilişkisi, şiirde yanlış ve değeri açıklandı. Beşincisi safsata olup, burada da safsatanın tanımı, amacı, öncülleri, işleyişi, türü ve değeri işlendi. Sonuçta ise tezin genel bir özetini yaptık.
Sanayi devrimi döneminde din anlayışı ve doğurduğu problemler

17. yüzyılın büyük keşiflerinden sonra, 18. yüzyıl bir uygulama dönemi olmuştur. Bu uygulama dönemini başlatan Aydınlanma hareketinin dayandığı akıl, mutluluk, bilim ve doğa ilkelerinin amacı, evrensel insanın mutluluğunu sağlamaktır. Nitekim 18. yüzyıl inşam, eski rejimi sıkı bir eleştiri süzgecinden geçirip kendi amaç ve isteklerine uygun olarak biçimlendirmiş olan akılcı dünya görüşünü, bütün Avrupa insanına seslenen bir felsefe haline getirmeği başarmıştır. Başta İngiltere, Almanya ve Fransa halkının uzun süredir bağlı kaldığı eski krallık rejiminin yönetim biçimi çözülmüş, toplumsal kurumlara geleneksel ve dinsel yasalardan arınmış olan akıl merkezli yönetim biçimi getirilmiştir. Böylece iktisadi ve siyasi alanda da üstünlük sağlamış olan burjuvazi, Orta Çağ kalıntısı sayılan insanın mutluluğuna aykırı olan bütün peşin yargılan ve boş inançları ortadan kaldırmıştır. Sanayi dönemi filozoflarının din ve gelenek karşıtı girişimleri Avrupa insanına özgüven kazandırmış ve doğanın sırlarım çözme girişimlerine sürüklemiştir. Her gün yeni bir buluş ve icatla uyanan toplum artık her türlü soruyu doğanın sırlarında aramaya koyulmuştur. Geleneksel ve dinsel yasaların bilimsel bulgular karşısında etkisiz kaldığını gören toplum dünyada mutluluğun çaresini akla, bilime ve doğa sırlarına hakim olmada arar hale gelmiştir. Böylece ortaçağ geleneklerine bağlı eski toplumsal kurumlar yerlerini sanayileşmenin kabullendirdiği yeni toplumsal kurumlara devretmiştir. Dinsel ve geleneksel dogmalardan arınmış toplumun yepyeni düşünce ve inanç yapısı doğanın sırlarıyla bütünleşmiştir.
İbrahim Ethem Giridi'nin ?Makalat-ı Hikemiyye? adlı eserinin sadeleştirilmesi ve Ddğerlendirilmesi

İbrahim Ethem Giridi Osmanlı Döneminde yaşamış bir düşünürdür. Eserinde ileriSürdüğü fikirler birçok İslam filozofu ve diğer filozofların görüşleriyle kendi benzerlikler göstermekle beraber kendine özgü fikirler de ortaya koymuştur. Sadeleştirmesini ve değerlendirmesini yaptığımız bu eser Osmanlı döneminde ahlaki çalışmaların yanı sıra felsefi çalışmaların da yapıldığını ortaya koymaktadır.
Monizm ve düalizme karşı biyolojik doğalcılık: John Searle

Analitik zihin felsefesi tarihindeki baskın görüşler olan materyalizm ve düalizmden farklı bir yaklaşım sergileyen Searle'ün biyolojik doğalcılık teorisi, bu çalışmanın temel konusunu oluşturmaktadır. Zihinsel olanı fiziksele indirgemeyen ve aynı anda zihne farklı bir ontolojik kategori atfetmeyen biyolojik doğalcılığa göre, zihin beynin üst seviye bir özelliğidir. Zihin anlayışının merkezine bilinci yerleştiren Searle'ün ana amacı, bilincin öznelliğinin zihnin bilimsel incelenmesinde bir sorun yaratmayacağını göstermektir. Zihin felsefesindeki hakim görüşler ile zıtlık oluşturan bu iddiayı temellendirmek adına materyalizm ve düalizm ile bir hesaplaşma içerisine giren Searle, bu akımlarda var olduğunu iddia ettiği kavramsal yanlışlıklardan yola çıkarak alternatif bir bakış açısı geliştirmektedir. Bu bakış açısının en önemli unsurlarından bir tanesini de yapay zeka argümanına karşı öne sürdüğü Çin odası düşünce deneyi oluşturmaktadır. Çin odası düşünce deneyi Searle'ün bütüncül zihin anlayışını kavramak açısından önemli iddialar içermektedir. Bu deneyle Searle'ün esas hedefi, bilgisayar programları gibi sentaktik işleyişe sahip olan yapıların, anlamsal içeriğe sahip olamadıklarından onlara ait bir zihnin varlığından söz etmenin yanlış olacağını gerekçelendirmektir. Bu çalışmada, bu gerekçelendirmenin sistematik yapısı ayrıntılı olarak ele alınacak olup, iddialarına karşı sunulan anti-tezlerin haklılıkları da objektif bir yaklaşım ile değerlendirilmeye çalışılacaktır. Searle'ün başka zihinler problemi hakkındaki muhtemel görüşleri de Çin Odası argümanından hareketle yorumlanacak ve biyolojik doğalcılık içerisine adapte edilmeye çalışılacaktır. Son olarak Searle'ün zihin felsefesindeki özgün duruş noktasının çağdaşları üzerinde bıraktığı etkiler ile birlikte alanı içerinde bulunduğu konum değerlendirilecek ve öznellik, niyetlilik, nedensellik, niteliksellik gibi kavramlar üzerine kurduğu zihin teorisinin sunduğu argümanlar eleştirel bir bakış açısıyla ele alınacaktır. Bu bağlamda, zihin felsefesi alanında geleneksel yaklaşımlardan farklı bir tarzı benimseyen Searle'ün bütüncül zihin anlayışının analitik değerlendirilmesinin yapılması ile Türkiye'deki yetersiz sayıdaki zihin felsefesi çalışmalarına mütevazı bir katkı yapılması hedeflenmektedir.
The heuristic role of questions in the formation of research programmes: Copernicus's heliocentric system

Bu tezin amacı, Lakatos'un araştırma programları metodolojisindeki höristik kavramına dair eleştirel bir bakış açısı geliştirmektir. Sorularla uğraşan farklı teorilerden türetilen birgörüyle höristik, kusurlarından arındırılmaya çalışılmaktadır. Bu gerekçeyle, Sokratikdiyaloglar, Hintikka'nın sorgulayıcı oyunlarını, van Fraassen'ın niçin-soruları teorisini veLaudan'ın bilim ve problem çözme aktivitesi arasında kurduğu benzetmeyi içeren küçük bir inceleme sunulmaktadır. Sonuç olarak höristik, bir araştırmacının teorilerini kurmak ve problemlerini çözmek üzere sahip olduğu sorgulayıcı araçlar olarak tanımlanmaktadır. Kopernik Devrimi ise güneş-merkezli kozmolojinin keşfi içinKopernik'in sormuş olabileceği sorular ışığında yeniden inşa edilmeye uğraşılmaktadır. Kopernikçi programın tek başına Kopernik'in teorilerine indirgenemeyişinden ötürü, programın Kopernik ile ilişkilendirilebilecek yalnızca ilkel bir formu, höristiğe dair yeniformüle edilen tanımın doğruluğunu kontrol etmek için sınanmıştır.
Henri Bergson düşüncesinde duygu

Çalışmamızda Henri Bergson'a göre duygu konusu ele alınmıştır. Bu kapsamda Henri Bergson'un sistemi içerisinde duyguyu nasıl ele aldığını, kavramları içerisinde nasıl konumlandırdığını ve duyguya verdiği önemi incelemeye çalıştık. İnsanın bütün olarak incelenmesi gerektiğini genel olarak ifade eden Bergson sisteminde duygu ve insanı ayrı düşünmek olanaksızdır. Bu çerçevede insanın duyguları da bir bütün oluşturur. Bergson sistemini kurarken kavramlarını da bütünlük içerisinde vermeye çalıştık. İnsanın ruhu amacı olan özgürlüğü gerçekleştirebilmek için bedeni bir araç olarak kullanır ve yöntemi sezgidir. Sezgi bize bilginin kendisini verir. Bergson'a göre gerçeklik süredir ve biz bunu sadece sezgi ile kavrayabiliriz. Alemde sürekli bir akış ve sürekli bir değişim vardır. İnsan maddenin dışına çıkar ve süreyi yaşar. Süre esas nedendir. Süre bölünmez. Matematiksel değerlerle ifade edilemez. Maddenin içinde kaldıkça insan mekaniklikten kurtulamaz. Mekaniklik insanın belli kalıplar içerisinde yaşamasına sebep olur. Bu durum da özgürlüğü ortadan kaldırır. Determinizme sebep olur. Determinizm ile insanın duyguları geri plana atılır. İnsan maddeden kurtulup özüne uygun konuma geldiğinde duygusal olarak da özgür olacaktır. Materyalist bir dünyada insanın duygularına çok yer yoktur.
Farabi'nin mutluluk anlayışı

Mutluluk bir yetkinlik olarak ele alındığında her insanın arzu ettiği bir durumdur. Farabu bu bireysel arzuyu dini alt yapısı ışığında felsefi olarak dile getirmiştir. Mutluluk insanın bilgisel yetkinleşmesinden başlayan bilinçli bir seçim sürecidir. Kendi yeteneklerinin farkına varan insan onları etkin bir şekilde kullanarak mutluluğa giden yolda ilk adımı atar. Mutluluk sosyal ortamda pratiğe aktarılmadan elde edilemez. Her bakımdan yetkininsanlardan oluşan toplum erdemli bir toplumdur. Yöneticisi de mutluluğa ulaşmak için insanları organize etmekten sorumludur. Mutluluğu metafizikyönü ilahi yardımlarla tamamlanıp bu dünyadaki serüveni biter. Mutlulukgerçek anlamda kendini bilgiyle donatan nefsin öldükten sonra en yetkinolanla, en güzel olanla buluşmasının verdiği gururdur. Aşk ve adalet gereğigelinen en son yetkinliktir. Farabu bir üst kişilik gerektirmeden insanın kendi çabasıyla da mutluluğa ulaşabileceğini ifade etmektedir. Söz konusu yardımda yine insanın yetkinlik derecesine göre farklılık gösterir. Son tahlilde mutluluk eğitimle elde edilen özgür irade ile seçilmiş bir sürecin sonunda elde edilecek olan manevi bir hazdır.
Manas Destanı'nda ahlak anlayışı

Felsefe Tarihine bakıldığı zaman, ahlak problemiyle ilgili olarak, birçok filozofun, fikir ve görüşler geliştirdiklerini müşahede etmekteyiz. Her filozof, kendi bakış ve değerlendirmesi içerisinde, ahlakı, anlamaya ve açıklamaya çalışmıştır. Bunu yaparken de, ahlak ve ahlak felsefesinin, çeşitli problemlerini teşkil eden, bazı kavramları, temellendirmeye ve buna bağlı olarak ahlaki bakışlarım, hayat anlayışlarım ortaya koymayı kendilerine bir görev olarak görmüşlerdir. Hepsinin ortak noktaları ise, ahlakı felsefi bir açıdan ele almalarıdır. Biz ise, bu araştırmamızda, edebi bir eser olan, Manas Destanım bir edebi ve tarihi eser olmasından çok, ahlaki boyutuna bakarak, incelemeyi gaye edindik. Bu eserin ahlaki kavramlarını, ahlaki düşüncelerini, ahlaki tahlillerini, ahlaki yaşama, bakışlarım ele alarak, felsefi boyutunu belirlemeye ve ortaya koymaya çalıştık. Böylelikle, bu eserin, şimdiye kadar ki, edebi ve tarihi incelemeleri yanında, ahlak felsefesi boyutu içerisinde farklı tespitler, tahliller, çıkarımlar yaparak, ahlaki yönünü ortaya koymaya çalıştık. Bununla birlikte, bu araştırmamızda, hem dünya, hem de, Türk Tarihi açısından önemli olan, Manas Destanının, incelenmesinin, felsefe dünyası için de önemli katkıları olacağım hesaba katarak, bu konuyu kendimize çalışma alam olarak seçtik. Manas Destanın içerisinde geçen ahlak, ahlakın konuları, ahlakın ilkeleri, ahlakın normları, geçmişşimizi anlamada, tanımlamada, sorgulamada, değerlendirmede yardımcı olacağının bilincinde olduğumuzdan, ahlaki boyutunu, her yönüyle inceleyerek, topluma örnek olabilecek, ahlaki davranış şekillerini, normlarını, düzenlerini belirlemiş olduğumuz inancındayız.
W. H. Auden's speculum: The Sea and The Mirror: A commentary on Shakespeare's The Tempest

Bu çalışmanın amacı W. H. Auden'ın 'Deniz ve Ayna: Shakespeare'in Fırtına'sı Üstüne Düşünceler' adlı yapıtım aynalarm sağladığı metaforik olanakların kullanıldığı bir alan olarak incelemektir. Ayna mimetik özelliği nedeniyle birçok bakımdan sanatla koşutluk gösterir. Bu yüzden Auden yapıtmda aynadan söz ederken sanat, hayat ve yaratma eylemi hakkındaki görüşlerini de aktarma olanağı bulur. Sanatsal, metafizik, politik ve psikolojik konuları tartışmak için Fırtma'ya tuttuğu aynanın odağına Auden kendi yapıtım da yerleştirir. Böylece 'Deniz ve Ayna' kendim dinleyen, kendi yaratma süreci hakkında yorumlarda bulunan bir çatışma olarak ortaya çıkar. Şairin aynalara yüklediği bir diğer görev ise kimlik oluşumu ve muhafazası konularım sorgulamaya yöneliktir. Nerede olsa kimliğimizi ilk olarak aynada kendi nesnel ve somııt resmimizle karşılaştığımızda algılarız. Ancak ayna sunduğu bu 'nesnel ve somut' gerçekliği aym zamanda çarpıtır ve bizi önce kimliğimiz sonra da varlığımız konusunda daha kuşkucu bir yaklaşıma davet eder. Elbette Auden aynaları saydığımız amaçlar için kullanan ilk ve son şair değildir. Aksine yazınsal tarih aynalara yapılan sayısız göndermelerle doludur. Bu göndermeler arasında, izleyenin görünüşünü ya da ruhunu olduğu gibi yansıtan aynalara rastlanır. Gerçekliği çarpıtan, bakam aldatan ve tutsak eden aynalar, öğretici aynalar ve eğlendiren aynalar da vardır. Kullanım amacı ne olursa olsun, metinlerde aynalar çoğu zaman erotik aşkla, ölümle, akışkan yaşam üstünde tam egemenlik kurmayla, katı gerçeklerden kaçışla ilişkilidirler. Sanat/ yaşam, ten/ruh, gerçek/kurgu, varlık/yokluk gibi zıt kutuplardan söz ederken ayna imgelerine sıkça başvurulur. Yine geleneksel olarak Narsisizm ye onun karşıtı kavramın da aynadan doğduğu düşünülür. Sudaki kendi görüntüsüne aşık olan Narkisos'un öyküsünü herkes bilir. Oysa, yazmsal metinlerde insanın kendi kabuğundan çıkarak 'öteki'yle özdeşleşmesini sağlayan, böylelikle de kendine tapınma ve kibirden arınmasına imkan veren aynalar göze çarpar. Belki de Aliden aynaların en çok bu özelliğini severdi; ne de olsa -o dönemde büyük bir sorun olan 'yabancılaşmaca çözüm olarak- aynaların başka insanların dünyasına açılan pencerelere dönüşmesi böylece mümkün olur. Zaten 'Deniz ve Ayna'da sanatçı şiirini bir aynaya dönüştürüp, izleyicisine aynanın sağladığı olanaklar yoluyla ulaşma çabası içinde görülür. Ama endişelidir: Yazık ki aynalar gibi şiir de iletmesi gereken mesajı kaçınılmaz olarak çarpıtacak, onun yalnızca bir parodisini sunabilecektir. Kısaca, Shakespeare'den dört yüzyıl sonra Auden Fırtına'vı hem bir birey hem çağının bir temsilcisi olarak yeniden yorumlarken elimize bir ayna tutuşturur. Aynaya bakar, yaşam ve sanatın orada yansıyan sonsuz görünümleri karşısında şaşkınlığımızı gizleyemeyiz.
Kadİ Mİr Meybudİ'nin mantık görüşleri

Ali b. Ömer el-Katibi'nin er-Risaletü'ş-Şemsiyye adlı eseri mantık tarihinde önemli bir yer tutmaktadır. Söz konusu bu risale üzerine çok sayıda şerh yazılmıştır. Bu şerhlerden biri de 16. yüzyılda yaşamış olan Kadi Mir Meybudi'ye aittir. Meybudi bu şerhinde, ilk olarak ilim konusunu ele almış yine bu konuyu tasavvur ve tasdik bağlamında inceler. Daha sonra Meybudi, mantığı 'riayet edildiği takdirde zihni düşünmede hataya düşmekten koruyan kanuni bir alet' şeklinde tanımlayarak mantık ilminin bir alet ilmi olduğunu ifade etmektedir. Meybudi, lafızları delalet konusuna bağlı olarak incelemeye çalışır. Bu bağlamda Meybudi, görüşlerini izah ederken İşrak felsefesinin kurucusu olan Sühreverdi'nin (ö. 587 /1191), mutabakat, tazammun ve iltizami delalet ile ilgili kullandığı terimlere de yer verir. Meybudi kavramlar konusunda olduğu gibi beş tümel konusunda da musannifin görüşlerine paralel olarak kendi düşüncelerini açıklamaya çalışır. Bunun en açık örneği de beş tümeli tür ile başlatmasıdır. Meybudi türün tanımının, harici varlıkları dikkate alınmayarak yapıldığından dolayı problemli olduğunu ifade eder. Konunun devamında cins, ayrım, hassa ve ilinti konusunu ele alır. Beş tümel konusunu ele alırken İbn Sina (ö. 428 /1037) ve Kutbuddin Razi (ö. 766 /1365) gibi filozoflara atıfta bulunur. Meybudi daha sonra beş tümelin amacı olan tarif konusunu ele alır. Ta'rif konusunu, muarrif-muarref kavramları bağlamında ele alarak beş tümele göre tanım çeşitlerini izah eder. Daha sonra tanımda ortaya çıkan hataları, lafız ve mana bakımından ikiye ayırır. Bu meseleye bağlı olarak İbn Sina'nın el-İşarat eserine atıfta bulunur. Meybudi, önermeyi 'söyleyene bu sözünde doğrudur veya yanlıştır demenin sahih olduğu sözdür.' diyerek tanımlar. Meybudi, önermeler konusunda Katibi'nin eserinde çokça yer verdiği modal önermeleri de ele alır. Meybudi, Fahreddin Razi'ye (ö. 606 /1210) atıfta bulunarak, kipi 'yüklemlerin konulara nisbeti' olarak ifade eder. Meybudi önermeler arası ilişkilere de değinmektedir. Meybudi, Aristoteles mantığında önemli bir yere sahip olan kıyası 'doğru kabul edildiklerinde, kendi zatları gereği başka bir sözü gerekli kılan önermelerden oluşmuş sözdür.' diyerek tanımlayarak klasik mantıkta olduğu gibi kıyası, iktirani ve istisnai olarak ikiye ayırır. Kesin kıyasları da yüklemli ve şartlı olarak ele alarak, 'inühtelitat' olarak isimlendirilen modal kıyasları, kıyasın dört şeklinden hareketle incelemektedir. Meybudi, son olarak tasdik türleri ve beş sanat konusunu kısa ve öz bir şekilde ele alır.
Friedric A. Von Hayek'in siyaset felsefesi

Liberalizm 21. yüzyılda etkinliğini sürdüren, gerek iktisadi gerekse felsefi temelleri çok derin olan bir ideolojidir. Friedrich von Hayek de liberalizm düşüncesinin çağdaş temsilcileri arasında çok önemli bir yere sahiptir. Düşüncelerini incelediğimiz Hayek, 18. yüzyılda özellikle İskoç Aydınlanmasının benimsediği liberalizm anlayışını benimsemiş, ve yaşadığı yüzyılda bu anlayışın temelleri olan liberal öğeleri devam ettirmeye çalışmıştır. Hayek, özellikle II. Dünya savaşı sırasında egemen güç haline gelen nasyonal sosyalizmin, aslında sosyalizmden beslendiğini belirterek her iki akımında sonunda totalitarizme ulaşmasının kaçınılmaz olduğunu vurgular. Hayek'in asıl karşı çıktığı ve mücadele ettiği akım totalitarizmdir. Hayek'in liberalizm anlayışının temel özellikleri vardır. Bunlar; bireycilik, özgürlük, kendiliğinden doğan düzen, piyasa ekonomisi, adalet, sınırlı devlet ve kanun hakimiyeti olarak sayılabilir. Bu özelliklerin her birisi başlı başına önem taşımaktadır ve hepsi birbiriyle bağlantılıdır. Hayek, sosyal düzen ile ilgili olarak iki sosyal düzenin varlığından söz etmektedir: Kendiliğinden doğan düzen ve örgütlemeye dayalı düzen. Hayek'in ısrarla savunduğu düzen olan kendiliğinden doğan düzen, hiçbir bilinçli bir planın ya da anlaşmanın ürünü değildir. Bu düzen, insan ilişkilerinden doğan, evrimsel bir süreçle meydana gelmiştir. Hayek, savunduğu liberal ilkelerin muhafazakarlıkla karıştırılmaması gerektiğini, ayrıca demokrasinin tek başına totalitarizmle mücadele etme konusunda yeterli olamayacağını, demokrasinin liberalizm ile desteklenmesi gerektiğini önemle vurgular.