turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Platon ve Aristoteles'in politikalarının ontolojik temelleri

Platon ve Aristoteles'in felsefeleri arasındaki temel fark onların ontolojileri ve epistemolojileri arasındaki farklardan kaynaklanır. Bu yüzden Platon ve Aristoteles'in politik görüşleri arasındaki farkın daha iyi kavranılabilinsin diye ilk önce onların ontolojileri ve epistemolojileri arasındaki farkları ortaya konuldu. Bu iki temel alandaki farklılıklar onların özellikle insan anlayışları hakkındaki görüşlerinde daha belirgin olarak ortaya çıkar. İnsan konusundaki farklılıklar kendilerini siyaset görüşlerinde daha açık ortaya koyduğundan dolayı bu iki filozofun insan hakkındaki görüşlerinin daha net anlaşılabilmesi için ruh ve etik yaklaşımları incelendi. Aristoteles ve Platon'un felsefeleri genel hatları incelendikten sonra politik görüşleri detaylı bir şekilde incelendi. Bu detaylı inceleme içerisinde sırası geldiğinde bu iki filozofun politik görüşleri ile ontolojileri, epistemolojileri, ruh görüşleri ve etikleri arasındaki ilişkiler ortaya konuldu. Son olarak bu iki filozofun ontolojilerinin, epistemolojilerinin, ruh görüşlerinin ve etiklerinin politik görüş üzerindeki etkileri sırasıyla detaylı bir şekilde sunuldu.
Martin Heidegger'de sanat ve teknik kavramı ilişkisi bağlamında hakikat kavramının yeri

Bu çalışmanın amacı, Heidegger'in sanat ve teknoloji düşüncesinden hareketle onun ontolojiye dayanan hakikat fikrini daha anlaşılır kılmaktır. Çalışmada, felsefenin asli konusu olan varlığın nasıl unutulduğu ve Batı felsefe düşüncesinin, varlığın unutulmasıyla metafizik güdüm altına nasıl girdiği gösterilmeye çalışılacaktır. Batı felsefe geleneğinde, varlığın unutulmasını üç temel önyargıya dayandıran düşünürün bu önyargıları nasıl ele aldığı ve bu üç önyargının metafizik ile hangi bağlamı ile ilişkili olduğu ortaya koyulacaktır. Çalışmada daha sonra geleneksel düşünce tarihi içinde sanatın ölümünün nasıl gerçekleştiği ve bunun ne anlama geldiği ele alınarak, estetik ve sanat arasında keskin bir ayrım yapılacaktır. Ayrıca estetiğin özne ile ilişkisi ortaya çıkarılarak sanatın konumu ve önemi gösterilmeye çalışılacaktır. Daha sonra sanat eserinin diğer var olanlar ile nasıl bir ilişkiye sahip olduğu ve sanat eserini diğer var olanlardan ayıran şeyin ne olduğu belirlenmeye çalışılacaktır. Salt nesne, araç ve sanat eseri arasındaki bağlantıdan hareket edilerek, el emeği sonucu ortaya çıkan araç ve sanat eseri arasındaki akrabalık sorgulanacaktır. Çalışmanın teknoloji bölümünde, teknolojinin metafizik ile ilişkisi gösterilerek, metafiziğin modern özne ile olan bağlantısı ortaya koyulacaktır. Descartes felsefesinin bir sonucu olarak, modern özne ile dünyanın nasıl bir şablona indirgendiği ve cogito merkezli rasyonel düşünmenin, felsefeyi nasıl metafizik ilişkiye soktuğu tespit edilerek, dünyanın resme indirgenmesi ile modern öznenin sahip olduğu teknik düşünce arasındaki bütünsel bağlantı ortaya çıkarılacaktır. Ayrıca modern özne yerine Antik Yunanlıların kullandığı Hypokeimenon kavramı ele alınarak, Hypokeimenon bağlamında modern öznenesne arasındaki düalist ilişkinin metafizik mahiyeti gösterilmeye çalışılacaktır. Daha sonra metafizik güdüm altında kalan modern insanın, teknik düşünmeden kurtuluşunun sahici düşünme ile nasıl mümkün olacağı gösterilecektir. Çalışmanın son bölümünde sanat eserinin temel nitelikleri olarak belirlenen dünya, yeryüzü ve çatışma kavramları açıklanacaktır. Bundan sonra hakikat ile sanat arasındaki ilişkinin daha açık anlaşılabilmesi için Heidegger'in işaret ettiği Van Gogh'un ayakkabı resmi ve F. Meyer'nin Roma Çeşmesi adlı şiiri irdelenerek sanattaki hakikatin nasıl gerçekleştiği gösterilmeye çalışılacaktır. Ayrıca sanat ve zanaatin Antik Yunan döneminde tekhne kelimesi ile karşılandığına dikkat çeken düşünürün gözünden, hakikat bağlamında tekhne ile 'açığa çıkma' anlamına gelen ala theia arasındaki ilişki ortaya koyulmaya çalışılacaktır.
Descartes ve Kant'ta Apriori bilgi problemi

Descartes, yaşamı boyunca elde etmiş olduğu bilgilerin doğru bilgi olduğunu kabul etmesiyle yanılgı içerisine düştüğünü ifade etmiştir. Kendisini yanılgılarından arındırabilmek, açık ve seçik bilgiye ulaşabilmek için yöntemsel şüpheyi geliştirmiştir. Yöntemsel şüphenin sonunda 'Düşünüyorum. O halde varım' önermesine açık ve seçik olarak ulaştığı iddiasındadır. Önermede geçen 'varım' ifadesinde 'ben' kavramı gizli özne olarak bulunmaktadır. Bu özne, düşünce tözüne tekabül etmektedir. Düşünce tözünün zıttı olarak uzam tözünü görmektedir. Descartes burada bir tür düalizm fikri ortaya atarak düşünce ile cismi birbirlerinden ayırmak niyetindedir. Çünkü değişen, seçik olsa bile açık olmayan cismin bilgisine güven olamayacağını, asıl bilgi kaynağı olarak insan aklında değişmeden kalan, insan aklına açık ve seçik olarak görünen doğuştan ideleri savunmaktadır. İnsan aklında bulunan doğuştan ideler, aldatıcı olmayan bir cin tarafından bizzat kazınmıştır. Tanrının garantörlüğünde olan doğuştan ideler düşüncesi ile Descartes, bilgi felsefesinin temellerini metafiziğe dayandırmıştır. Öte yandan Kant, Descartes'ın yapmış olduğu metafiziksel temellendirmeyi antinomi olarak kabul etmiştir. Kant'a göre bilginin temellendirilmesi metafiziksel öğeler barındırmamalı, Descartes'ın yapmış olduğu gibi bilginin kaynağının ne olduğu sorulmamalıdır. Kant'a göre sorulması gereken soru bilgi nasıl mümkün olmaktadır. Kant'ın bilgi edinme sürecine dair düşüncesi şöyledir: akıl sahibi canlılar fenomenleri algıladığı zaman duyu formları ve anlama yetisi kategorileri beraber iş görerek bilgi elde edilir. Akıl sahibi canlıların bilgi edinebilecekleri alan fenomenler alanıdır, fenomenler alanının dışına çıkarak elde edilmeye çalışılacak bilgi antinomiden başka bir şey olmayacaktır. Kant, Descartesçı anlamda doğuştan ideleri savunmaz, Kant için bilgi edinme tarzlarımız duyu formları ve anlama yetisi kategorileri, sentetik a priori olarak akıl sahibi canlılarda bulunmaktadır. Bu bağlamda bakıldığında her iki filozof doğru bilgi için farklı şeyler söylemiştir. Aynı konu hakkında Descartes'ın tutumu rasyonalist bir tutumken, Kant'ın tutumu Transendental idealist olmuştur. Çalışmanın amacı, a priori bilgi ekseninde bu farkları belirginleştirmek ve temelinde yatan nedenleri göstermek olacaktır.
A critical evaluation of Kripke's interpretation of Wittgenstein

Bu çalışma, Wittgenstein'in paradoksuyla Kripke'nin kural-şüpheciliği argümanı arasındaki ilişkiyi incelemiştir. Kripke'nin Wittgenstein' in özel dil argümanının PI ş 202'de belirtildiği iddiası tartışılmıştır. Ayrıca, bu çalışma, Wittgenstein' in görüşlerinden bağımsız olarak Kripke'nin kural-şüpheciliği argümanının tutarlılığını değerlendirmiştir.
İhvan-ı Safa felsefesinde varlık - matematik ilişkisi

Bu çalışmada İhvan-ı Safa'nın varlık anlayışı ile onların matematik ilimleri arasında gördüğü ilişki ele alınmıştır. İhvan-ı Safa, matematik ilimlerini felsefi ilimlerin temeline yerleştirmiş, bazı temel konuları bu ilimler üzerine bina etmiştir. Bu ana konulardan biri de varlık anlayışıdır. İhvan Tanrı'nın varlığı ve birliği başta olmak üzere Tanrı'nın yaratmış olduğu varlıkların oluşum süreçlerini açıklığa kavuşturma adına matematik ilminin olanaklarını kullanmıştır. Bu bağlamda İhvan'da matematiğin ilimler sınıflandırılmasındaki konumu, matematik ilimlerini ele alış biçimi, bu ilimlere verdiği önem ve yararlandığı kaynaklar ortaya konmaya çalışılmıştır. Sudur nazariyesi çerçevesinde değerlendirilen varlık anlayışının açıklanmasını aklileştirmede matematiğin rolü ve önemi tartışılmış, İhvan'ın matematik ilimlerine yüklemiş olduğu metafizik anlamların amacı ele alınmış, bunun beraberinde getirmiş olduğu problemler ortaya konulmaya çalışılmıştır. Alemdeki nizam ve gayeyi temel alarak Tanrı'nın varlığı ve birliğini göstermeye çalışan İhvan'ın bu ilişkiyi ortaya koymasında matematiğin nasıl bir işleve sahip olduğu ele alınmıştır.
Şihabuddin Sühreverdi'nin hikmet-i işrak anlayışı

123 Jüri: Y. Doç. Dr. İbrahim Hakkı AYDIN 'Şihabuddin Sühreverdi'nin Hikmet-i İşrak Anlayışı' adını verdiğimiz bu çalışmamızla İslam felsefesi tarihindeki önemli noktalardan birini irdelemeye çalıştık. Önce hikmet ve işrak kavramlarının tarihi süreç içindeki anlamlan üzerinde durduk. Daha sonra bu anlayışın oluşmasında en önemli faktör olan Sühreverdi'nin kökenlerini işledik. Birinci bölümde bu düşüncenin epistemolojik yönünü, ikinci bölümde ontolojik yönünü işlemeye çalıştık. Sonuçta ise 'hikmet-i işrak ' anlayışının İslam Felsefesi içindeki özgünlüğünü belirtmeye çalıştık.
Derrida ve Levinas'ın felsefelerinde etik ve adalet

Bu çalışmada etik ve adalet, Jacques Derrida'nın düşüncelerine odaklanılarak ele alınmakta ve onun düşüncesi üzerinde etkili olması bakımından Emmanuel Levinas'ın felsefesiyle birlikte incelemektedir. Derrida, yapısökümle, Batı metafiziğindeki kavramsal yapının hiyerarşik düzenini istikrarsızlaştırmayı ve yeni olanakların yaratılmasını amaçlar. Onun bu amaç doğrultusunda geliştirdiği differance ve kararverilemezlik savı, etik ve adalet düşüncesinde de temeldir. Derrida, geleneğin sabit bir merkez arayışına karşı, etik kavramların aporetik yanına dikkat çeker. Adalet bir aporia ve kararverilemezlik deneyimidir ve bu durumun kaynağında ötekiyle girilen ilişkiden doğan etik bir sorumluluk bulunmaktadır. Bu ilişkinin daha iyi yorumlanabilmesi için, Levinas'ın etiğine bakmak faydalıdır. Onun başkası için sorumluluğu temel alan etiği, hukuk ve adalet ilişkisini tartışma ve adaleti aporia deneyimi olarak düşünme konusunda Derrida'ya ilham verir. Derrida, Levinas'ın etiğinden etkilenmiş olduğu gibi ona karşı kendi özgün görüşlerini geliştirir. Tezde, iki düşünürün, etik kavramları gelenekten farklı işleyiş biçimleri ve aralarındaki kavramsal tartışma ortaya konmaktadır. Bu doğrultuda, ilk iki bölümde Derrida ve Levinas'ın düşünceleri açıklanırken, üçüncü bölümde sorumluluk, adalet, konukseverlik, yüz kavramları üzerinden düşüncelerindeki kesişimler ve farklılıklar değerlendirilmektedir.
Wittegenstein'da resim kuramı ve metafizik

02ET YÜKSEK LİSANS. TEZİ WITTGENSTEIN'DA RESİM KURAMI VE METAFİZİK Ali UTKU Danışman : Doç. Dr. Mustafa Yıldırım 1996, Sayfa: 89 Jüri Doç. Dr. Mustafa Yıldırım Wittgenstein, erken felsefesini temsil eden yapıtı Tractattus Logico- Philosophicus'un merkezi tezi olan 'resim kuramı'nda düşünce, dil ve gerçeklik bağıntısının ilginç bir yorumunu geliştirir. Düşünce, dil ve gerçekliğin paralel yapılar olarak kabul edildiği kuram çerçevesinde dil ve dünya yapısall analizlere tabi tutularak karşılıklı yapılar arasında resmetme ilişkisini sağlayacak özdeşlikler kurulur. Wittgenstein resim kuramıyla söylenebilenle söylenemeyen arasında bir anlam sınırı çizmiştir. Anlamın sınırları aynı zamanda olgusal söylemin sınırlarıdır. Anlamlı önermeler, dünyayı resmeden dolayısıyla da dünyada herhangi bir şey-durumunun varlığını öne süren önermelerdir. Bunlar Tractatus'un 'gerçek önermeler idir. Önermelerin olgusal bir dayanağa bağlı olarak anlam bakımından tahlil edilmesi dini, etik, estetik ve metafizik önermeleri anlam sınırının dışında bırakmıştır. Zira bunlar olgusal alanı aşan şeyler hakkında konuşma girişimini yansıtır. Anlamn kuramının neticesi olarak söylenemeyeni söylemeye çalışmak saçma önermeler ileriye sürmektir ve boş bir çabadır. Bu anlamda felsefede ilk çağdan beri belli bir konsensüs üzerine temellenen tartışmaların yoğurduğu geleneğe karşıt hareket eden Wittgenstein, felsefenin problemlerini aldatıcı problemler olarak nitelendirmiş ve felsefeye bir öğreti olmanın ötesinde, önermeleri açık kılma rolü yüklemiştir. Bu yeni felsefe anlayışı, geleneksel felsefe anlayışını tahrip etmiş ve onu objesi olmayan bir etkinlik konumuna itmiştir.
Nietzsche'nin Grekleri: Bir tragedya ve bir kaos ateşi oyunu

Bu çalışma, Nietzsche'nin erken dönem metinlerini temel alarak, klasik filolojiye duyduğu ilgiden hareketle, Grek kültürüne bağlanışını döneminin modern toplumuna yaptığı eleştirilerle ilişkilendirerek araştırmayı amaçlamaktadır. Nitekim filozof kimliğiyle olduğu kadar filolog kimliğiyle de karşımıza çıkan Nietzsche'nin Grek kültürüne bağlanışı, kariyerinin bütün dönemlerinde düşüncesinin odaklarını belirler. Bu bağlamda, Nietzsche'nin özellikle erken dönem metinlerinde, Grek toplumu ve Batı toplumu arasında yapmış olduğu karakteristik ayrımlar bu çalışmanın temel çerçevesini oluşturmaktadır. Grek kültürü ile Batı kültürü arasında kurulan bu ilişkinin, Batı metafiziğine, dolayısıyla Hıristiyanlığa yöneltilen eleştirilerin önemli bir parçası oluşu da çalışmanın temel argümanlarından biridir. Nietzsche modern Batılı topluma yönelik eleştirisinin kaynağına, Greklerin trajik çağında bulduğu oluşa dayalı, olumlayıcı, yaratıcı, varoluşsal aktif gücü yerleştirir. Ayrıca bu çalışmada, Nietzsche'nin modern Batılı topluma yönelik bütüncül eleştirisinin karakteristiklerinden hareketle, düşüncesinin postmodern/postyapısallcı düşüncenin eğilimleriyle çakıştığı bazı temel noktalara da değinilmiştir.
Mistik tecrübe ile kaygı düzeyi arasındaki ilişki üzerine bir araştırma

Bu araştırmanın amaçları, mistik tecrübe ve kaygı konularında kavramsal bir çerçeve çizmek ve mistik tecrübe ile kaygı arasındaki ilişkiyi bilimsel olarak tespit etmektir. Bu araştırmanın örneklemi, Dokuz Eylül Üniversitesi İlahiyat Fakültesi'nde öğrenim gören tesadüfi yöntemle seçilmiş 82 kişilik gruptur. Yaş ranjı 19-25 olan grubun 40 tanesini kız 40 tanesini erkek öğrenci oluşturmaktadır. 2 kişi de cinsiyetini belirtmemiştir. Veri toplama aracı olarak Mistik Tecrübe Ölçeği ve Durumluk-Sürekli kaygı envanteri kullanılmıştır. Kaygı, durumluk ve sürekli kaygı olmak üzere iki şekilde ölçülmüştür. Durumluk kaygı ile Mistik Tecrübe korelasyonu r= -0.18 (p>0.05) olarak, Sürekli kaygı ile Mistik tecrübe korelasyonu r= 0,2 (p>0.05)olarak bulunmuştur. vı
Farabi'de yaratma

Bu çalışmada Farabi'nin yaratmaya ilişkin görüşleri incelenmiştir. Mesele ele alınırken öncelikle düşünürün içinde bulunduğu fikir atmosferinin yaratmayı nasıl anladığı üzerinde durulmuştur. Çalışmada Farabi'nin yaratma meselesine dair görüşlerinin analizi amaçlanmaktadır. İki bölüm halinde sunulan bu çalışmada, önce İslam dininin temel referansları ve yaratma meselesi çerçevesinde kullanılan kavramlara yer verilmiştir. Bu bağlamda kavramlar analiz edilmiştir. İkinci bölümde ise Farabi'nin düşünce sisteminde yaratmanın nasıl anlaşıldığı üzerinde durulmuştur. Filozofun yaratma konusu ile ilgili mustakil eseri olmamakla birlikte, temel eserlerinde yaratma konusu işlenmiştir. Biz de bu çalışmamızda Farabi'nin yaratma konusunu işlediği önemli eserlerini referans alarak onun konu hakkındaki görüşlerini belirtmeye çalıştık. Farabi var etme ile bilme arasında bir gereklilik düşünmüş ve yaratmayı bu ilişkiye bağlı olarak ortaya koymuştur. Tanrı'nın özel varlığı ve bu varlığı bilmeye bağlı olarak sudur ortaya çıkmış tüm var olanlar varlığa gelmiştir. Bu anlamda alemin var olması ve devamlılığı sudur nazariyesi ile açıklanmıştır. Çalışmamız sonucunda düşünürün yaratma problemini çözümlemek için diğer bir ifadeyle Tanrı ile alem arasındaki boşluğu kapatmak adına böyle bir yaratma modeli sunduğunu söyleyebiliriz.
Hegel eleştirisi açısından Feuerbach'ın felsefe anlayışı

Ludwig Andreas Feuerbach, din ve idealist felsefe karşıtlığıyla meşhur Alman filozofudur. Felsefesinin merkezinde dinin ve idealist felsefenin eleştirilmesi vardır. Bu çalışmanın amacı Feuerbach felsefesini Hegel eleştirileri bağlamında incelemektir. Araştırmanın birinci bölümünde Alman İdealizminin üç önemli filozofunun; Fichte, Schelling ve Hegel'in düşünceleri kısaca incelenmektedir. İkinci bölümde Feuerbach hakkında bilgi verildikten sonra Hegel'in ve Hegelci felsefenin eleştirisi ve Feuerbach'ın doğrudan eleştirileri konu edilmektedir. Üçüncü bölümde filozofun felsefi düşüncesi 'Dolaylı Hegel Eleştirileri Bağlamında Feuerbach'ın Felsefe Anlayışı' başlığıyla ele alınmaktadır.
Filibeli Ahmet Hilmi'nin dini ve felsefi düşüncesi

Bu çalışma Ahmet Hilmi'nin dini ve felsefi düşüncesini incelemeyi amaç edinmiştir. Ahmet Hilmi Türk modernleşmesinin oluşum sürecinde, Türk toplumunda yaşanan fikri krizin anlaşılması ve yorumlanması konusunda özel bir yere sahiptir. Filibeli Ahmet Hilmi, 1865 yılında Bulgaristan'ın Filibe şehrinde doğmuştur. Galatasaray Lisesini bitirmiştir. 1914 yılında vefat etmiştir. Filibeli Ahmet Hilmi'nin başlıca eserleri şunlardır:Amakı Hayal, Tarihi slam, lmi Aklı Fende Maddiyyun Mesleki Dalaleti, Allah'ınkar Mümkün mü, Arifler Sofrası, Üss-i slam, lmi Ahvali Ruh, ÖksüzTurgut, Muhalefetin flası v. d.'dır. Filibeli Ahmet Hilmi'nin bilgi anlayışına baktığımızda üç tür bilgidenbahseder. Bunlar: Dini, felsefi ve ilmi bilgilerdir. Bilim bir olayın nasıl olduğu ile ilgilenir. Bilimin yöntemi akıl, tecrübe, tümevarım ve tümdengelimdir. Felsefe bir olayın sebepleriyle ilgilenir. Hakikatin bilgisini elde etmemize yardımcı olur. Onun yöntemi akıl yürütmedir. Din, Allah'ın varlığını bir insanınanlaması ve kabul etmesidir. lmin felsefeye; felsefenin ilme ihtiyacı vardır. Felsefe ile ilmin dayanak noktası da din olmalıdır. Filibeli Ahmet Hilmi Allah'ıbulma ve idrak etmede mümkün varlıklardan hareket etmektedir. Ona göre Allah alemi yoktan yaratmıştır. nsan beden ve ruhtan oluşmuştur. Ancak insanın özünü ruh oluşturmaktadır. Filibeli Ahmet Hilmi değer anlayışını Din, Ahlak ve Hukuk üzerine kurmuştur. Ahlakta görevler esastır. Görevler, Allah için yapılmalıdır. Görevler Allah'a dayandırıldığı sürece kutsaldır. O, Allah'ın varlığını inkar eden Pozitivizm, Materyalizm gibi akımları tenkit eder.
Önermesel ve inançsal gerekçelendirme ayrımı ve içselcilik

Çağdaş epistemolojide gerekçelendirme kavramı önermesel ve inançsal gerekçelendirme olarak iki türe ayrılmaktadır. Gerekçelendirmenin bu iki türü arasındaki bağlantının nasıl kurulacağı tartışma konusudur. Destek ilişkisi olarak ifade edilen bu bağlantının gerekçelendirmenin doğasıyla ilgili ileri sürülen içselci ve dışsalcı düşüncelerin temellendirmelerinde önemli bir rolü bulunmaktadır. Gerekçelendirmenin doğası hakkında birbirine karşıt iki eğilim olan içselci ve dışsalcı teoriler önermesel ve inançsal gerekçelendirme arasındaki ilişki konusunda da birbirlerinden farklı iddialar ileri sürmektedirler. Bu çalışmanın amacı, önermesel ve inançsal gerekçelendirme arasındaki ayrımın içselcilik ve dışsalcılık tartışmasındaki yerini göstermek ve gerekçelendirmenin iki türü arasındaki bu farklılığın içselciliği destekleyen bir ayrım olduğunu savunmaktır.
Kant ve Wittgenstein üzerine eleştirel bir karşılaştırma

Bu çalışma, özsel olarak, Kant' in Salt Aklın Eleştirisi ve Wittgenstein'in Tractatus Logico-Philosophicus'vaLXL, birbiriyle ilişkili olan dokuz farklı konuda karşılaştıran bir denemedir. Bu konular şunlardır: Amaç ve yöntem; dilsel anlam kuramı; bilgi ve doğruluk kuramı; bilim, metafizik ve ahlak anlayışı; dünya ve özne tasarımı. Hem Kant hem de Wittgenstein düşünceye bir smır çizmek istemektedirler. Kant bu sınırı, düşünme yetisinin bir eleştirisini yaparak çizmeye çakşırken, Wittgenstein düşünceyi temsil eden dilin bir eleştirisini yaparak çizmeye çakşır. Ama bununla birlikte, Salt Aklın Eleştirisi nin, düşünme biçimlerini önerme biçimlerinden çıkarsayan girişimi, bizi, belirli bir düzeye dek, Salt Aklın Eleştirisinin dilsel anlam anlayışı bakımından Tractatus ile benzerlik gösterdiği sonucunu çıkarmaya götürür. Dilsel anlamı olgusal içerik ile özdeşleştiren her iki yapıtta da, dil ve dünya arasındaki ilişkiyi kuran öğe, ''inantıksal biçim'dir. Düşüncenin mantığı ancak empirik içeriğe uygulandığında düşünce ve dil bir anlam taşıyabilir. Dolayısıyla Kant ve Wittgenstein'da nesnel olarak geçerli bilgi, empirik bilgi olmaktadır ve bu bilgi anlayışında doğruluğun ölçütü uygunluk teorisinde bulunur. Bu düşüncelerin mantıksal sonucu şudur: Kendinde nesnel geçerlik ve olgusalkk taşıyan bilim olanaklı iken, olguların ötesini bilmeye ve dile getirmeye çalışan metafizik olanaksızdır. Bu kuramsal bakış açısından, değerlerin konumu nedir? Kant' a göre değerler alanı üzerine anlamlı olarak konuşulabilir ve rasyonel ve normatif bir etik kuramı üretilebilir. Çünkü Kant kuramsal düşüncenin ve dilin sınırlarını, tüm insani deneyimin sınırları ile özdeşleştirmez. Bunun göstergesi, onun, Pratik Aklın Eleştirisinde ve Yargı Gücünün EleştirisPnde etik ve estetik üzerine anlamk bir söylem geliştirmesi ve onları temellendirmeye çalışmasıdır. Bununla birlikte Wittgenstein' in görüşüne göre, değerler alam üzerine konuşamayız. Çünkü dil yalnızca empirik olguları ifade edebilir, ve değerler olgusal nitelikte değildirler. Değerlerin bu doğasından, Tractatus'un pozitivist yorumu, hiçbir değerin ve hiçbir 'aşkm'ın olmadığı sonucunu çıkarırken, onun mistik yorumu, değerlerin olgusal olmayan ve kendilerine özgü bir tarzda var oldukları sonucunu çıkarır. XI
Nıetzsche'nin siyaset düşüncesi bağlamında Almanya'nın iki dünya savaşı arasındaki durumu

Siyaset bilimi kapsamındaki siyaset teorisi ve siyasal tarih birbirinden ayrı konuları işlese de bağımsız birer disiplin olarak ele alınamaz. Bu tez çalışması birbirini besleyen ve yönlendiren bu iki disiplinin bir arada kullanılarak, Almanya'nın iki dünya savaşı arasında yaşadığı dönemin siyasal tarihini, Alman düşünür Friedrich Wilhelm Nietzsche'nin siyaset düşüncesi kapsamında bir analizini, yorumunu sunmaktadır. Söz konusu dönemlerde (1918-1939) Almanya'da meydana gelen politik gelişmeler, 17. yüzyıldan başlayarak dramatik değişimlere sahne olan Avrupa'nın bir örneği niteliğindedir. Dolayısıyla Nietzsche'nin ortaya koyduğu modernizm eleştirisi kapsamında bu dönem etkili bir tarihi kesittir. Çalışmanın temel konuları Nietzsche'nin siyaset düşüncesinin temel dinamikleri olan modernizm eleştirisi, güç istenci ve bengi dönüş kavramı bu çalışmada ele alınmıştır. Düşünürün varlığı ve bireyi değerlendirme açısının anlaşılması açısından kritik bir öneme sahip olan ahlak anlayışına yer verilmiştir. Bunun yanında tezin konusu ve Nietzsche'nin düşünceleri arasında tutarlılık bulunması açısından düşünürün tarih anlayışına yer verilmiş, değerlendirmeler bu bakış açısıyla yapılmıştır. Weimar Cumhuriyeti ve Nazi Almanya'sı üzerine yapılan değerlendirmeler bu tezin siyasi ayağını oluşturmaktadır. Siyasal gelişmeler ışığında ele alınan söz konusu dönem, Nietzsche'nin modernite eleştirisine ve tarih anlayışına uygun olarak yorumlanmıştır.
State of exception: Excluded Struma ship as a camp

Politik ve hukuksal alanlarda bir düşünür olan Giorgio Agamben'in geliştirdiği 'kutsal insan' kavramı Struma yolcularının durumunu açıklayabilmek için kullanılabilir. Romanyalı Yahudi yolcular ki onlar Türk vatandaşı olmayan 'kutsal insan'lardı vaat edilen topraklara yaptıkları transit yolculukta Türkiye sularında mahsur kaldılar. 1940'ların atmosferinde tüm temel ellerinden alındı. Böylelikle Struma gemisi yasanın askıya alındığı, hukuksuz bir mekan haline geldi. Yasanın askıya alındığı bir mekan da bu düşünme pratiği içerisinde bir kamp olarak değerlendirilebilir. Bu tez, olağanüstü halin kutsal zamanlarında, egemenliğin limitsiz gücünün muğlak kamplar yaratabileceğini tasvir etmeye çalışmaktadır. Giorgio Agamben'in tartışmalı argümanları bu kapsamda daha derine inerek araştırmayı sağlamıştır. Agamben'in 'olağanüstü hal' kavramı birden fazla fenomenle kesişmektedir. Bunlar arasında; Foucault, biyopolitika, Türk azınlık politikaları, Struma olayı ve kamp kavramı bulunmaktadır. Tezimin nihai hedefi şimdiye kadar söylenenlerin ötesine gitmektir. Daha da ötesinde, Struma'nın görünmeyen mültecileri Auschwitz'deki Yahudi tutuklular haline gelmiştir argümanını savunmaktayım.