turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Senkretik bir oluşum olarak Teosofi Cemiyeti ve XX. yüzyıl kültürel yapıları üzerindeki etkisi

Teosofi Cemiyeti 1875 yılında ABD'de Helena Petrovna Blavatsky ve Henry Steel Olcott önderliğinde spiritüalizme/ruhçuluğa ve okültizme eğilimli bir grup tarafından kuruldu. Cemiyet 1882 yılından itibaren Hindistan'ı merkez edindi. Blavatsky'nin doktrinel önderliğinde ve Teosofi Cemiyeti çatısı altında ortaya çıkan modern teosofi hareketinin geleneksel teosofi anlayışından çok belirgin farkları vardır. Her ne kadar Blavatsky ve taraftarları modern teosofi hareketini kadim ezoterik ve teosofik kültürün devamı olarak ifade etse de bu oluşum Blavatsky'nin fikirleri temelinde ortaya çıkan senkretik bir harekettir. Modern teosofinin en belirgin özelliği Batı ezoterik ve okült kültürü ile Doğu dini ve felsefi düşüncelerini uzlaştırma çabasıdır. Cemiyet 'teosofi' adı altında dinlerin temelini teşkil eden kadim ve ezoterik bir bilgiyi insanlığa sunduğunu ileri sürmüştür. Monist ve devirsel bir varlık anlayışı taşıyan cemiyet fiziksel ve ruhsal evrimi benimsemiş, bu süreçte ruhsal olarak tekamül etmiş mahatmaların/üstadların insanlığa rehberlik ettiğini savunmuştur. Teosofi Cemiyeti ortaya koyduğu öğretilerle 20. yüzyıl kültüründe önemli etkiler yarattı. Cemiyetin çalışmaları ve ürettiği literatür, dinlerin ortak kökenini vurguladı, Batı ezoterik ve okült geleneklerine canlılık sağladı, Doğu öğretilerinin Batı'ya transferinde önemli rol oynadı. Cemiyet Doğu dünyasında Hindu ve Budist yeniden canlanma hareketlerine destek verdi. Teosofi, kozmolojik ve antropolojik alana yönelik spekülatif iddialar ortaya koydu. Cemiyetin öğretileri siyaset, bilim, sanat, edebiyat alanlarında yankı buldu.
Suriyelilerin entegrasyonu: Şanlıurfa örneği

Arap Baharı adı verilen toplumsal olayların etkisiyle, 15 Mart 2011 tarihinde Suriye'de başlayan olaylar, bir süre sonra iç savaşa dönüştü. Suriye'nin içinde başlayan savaşın şiddeti artınca Türkiye yönelik büyük bir sığınmacı akını başladı. Kısa bir süre içinde on binlerce aile sınırı geçerek Türkiye'ye sığındı. Türkiye'nin açık kapı uygulamasıyla her geçen gün artan bu sayı 2017'nin ilk aylarında İçişleri Bakanlığı'nın açıklamalarına göre 3 milyon 550 bin kişiye ulaşmıştır. Hem göçmen sayısının fazla olması hem de kalış sürelerinin uzaması bu birçok sorunu da beraberinde getirmiştir. Suriyeli göçmenlerin çok küçük bir bölümü kısa süreli bir problemlere çözüm bulmak amacıyla kurulan kamplarda barındırılırken yüzde doksandan daha fazla mülteci ise kamp alanlarının dışında barınma imkanları aramaktadırlar. Kısa süre misafir edileceği düşünülen Suriyelilerin kalıcı olduklarının anlaşılması üzerine Türkiye'nin de giderek artan birçok sorunla karşı karşıya olduğu fark edildi. Bu sorunların ileride büyük bir mülteci krizine dönüşmemesi için geniş çaplı bir adaptasyon ve entegrasyona ihtiyaç duyulmuştur. Türkiye'de yaşamaya devam edeceği belli olan Suriyelilerin entegrasyon sürecinde yetkililer; sivil toplum kuruluşlarıyla işbirliğine giderek sağlık, eğitim, istihdam gibi değişik alanlarla önemli adımlar atılmıştır.
Governing through uncertainty: 'Refugeeness' in Turkey

Bu tezin temel amacı Türkiye'de 'mültecilik' kavramını irdelemektir. Bunun için ilk olarak evsizlik, vatansızlık ve aidiyetsizlik gibi anlamlar taşıyan, evrenselleştirilmiş ve standartlaştırılmış bir 'mülteci' kimliğinin oluşumuna yol açan söylemsel ve kurumsal mekanizmalar incelenmektedir. Bu gibi söylemler, hem ulus-devlet aidiyetinin normalleştirilmesinde bir esas oluşturmakta, hem de yerinden edilme tecrübelerinin siyasal bağlamını ve özgünlüğünü yok etmektedir. Türkiye'de yapmış olduğum alan araştırmaları, belirsizlik tecrübesinin de 'mültecilik' kavramının belirleyici unsurlarından biri olduğunu göstermektedir. Mültecilik statüsünü belirlemek için kurulu detaylı mekanizmalar ve Türkiye'de 'güvenlik' endişeleri dolayısıyla var ola gelen aşırı kısıtlayıcı politikalar, mültecileri son derece belirsiz ve tutarsız bir durum içinde bırakmaktadır. Mültecileri gündelik hayatlarında hapseden bu 'belirsizlik hali,' hem Türkiye'ye gelen mültecilerin yönetişimini mümkün kılmakta, hem de 'yasal' yollardan sığınma talebinde bulunmaya karşı bir psikolojik caydırma mekanizması oluşturmaktadır.
1980 sonrası Türkiye'de toplumsal cinnet olayları

Bu tez, Türkiye'de 1980 sonrası yaşanan 'cinnet' olaylarını toplumsal bilinçdışının alternatif bir okuması olarak ele almakta ve incelemektedir. Genellikle bireysel olaylar olarak tanımlanan ve başta gazetelerin üçüncü sayfaları olmak üzere çeşitli medyalarda yer alan şiddet olaylarının, 'münferit' olaylar olmaktan çok, toplumsal olduklarını ileri süren bu çalışma, cinneti sözlük anlamındaki gibi anlık bir delilik hali olarak değil, modern toplumların daimi bir durumu olarak görmekte ve 1980 sonrasında Türkiye'de şekillenen toplumsal yapıyı çözümlemek için bir araç-kavram olarak kullanmaktadır. Cinnet olaylarının toplumsal, ekonomik, psikolojik ve politik bağlamı, 1980 yılından itibaren yayınlanan haber ve köşe yazılarının metin analizi yapılarak incelenmektedir. Türkiye'nin gecikmiş modernleşme deneyiminin verdiği hata sinyallerinden biri olarak ele alınan 'cinnet' dolayları, 'uygarlığın hoşnutsuzlukları' bağlamında araştırılmakta, sürekli ilerleme düşüncesiyle şekillenen modernleşme sürecindeki toplumların 'hata'ları olarak nitelendirmekte ve 1980 sonrası Türkiye'si özelinde incelenmektedir.
Sosyolojik açıdan alternatif tıp geleneği ve uygulamaları: Isparta örneği

Modern tıbbın dışında farklı birçok uygulamayı içeren geleneksel-alternatif tıp tedavi ve uygulamaları, kültürel etkileşim ve ticari çabalar yoluyla sınırlarını genişleten sağlık bilgilerini içermektedir. Uygulama alanlarına göre ilkel toplumlardan, günümüze kadar gelen ve önemini yitirmeksizin devam eden uygulamalar, etkinliğine oldukça inanılan uygulamalardır. Tercih edilmesine bağlı olarak, farklı yer ve yöntemlerle yeniden şekillenen ve varlıklarını sürdüren uygulamalar bir kültürü yansıtmaktadır. Araştırmaya konu olan geleneksel-alternatif tıp uygulamaları araştırma bölgesi olan Isparta ili ve ilçelerinde geleneksel-alternatif tedavi uygulayan 18 uygulayıcı ile yapılan derinlemesine mülakatlar ve Isparta ili merkezinde alternatif tedaviye başvuran 285 katılımcıyla yapılan anketler ile sorgulanmış ve geleneksel-alternatif tıp uygulamalarının sosyolojik boyutu analiz edilmiştir. Mülakatlar sonucu elde edilen veriler doğrultusunda, uygulayıcıların sadece yerel halka değil, ulusal ve uluslararası bölgelerden gelen tüm hastalara hizmet verdikleri, birçoğunun uyguladığı yöntemler için herhangi resmi bir kurumdan eğitim almadıkları, informel yollardan bu uygulamaları öğrendikleri, özyaşamsal deneyimlerinin bu yöntemleri öğrenmekte etkili olduğu, yaptıkları işin devamını sağlayacak gönüllü-istekli yakınlarının bulunmadığı, her birinin farklı kanıtlama sistemleri ve kendine has iyileştirme yöntemleri ile hastalara hizmet verdikleri belirlenmiştir. Yapılan mülakat ve anket çalışmasında, hastaların başvurduğu yöntemler; yaş, eğitim, gelir düzeyi, meslek gruplarına göre sorgulanmış, her yaş grubu, eğitim düzeyi, gelir düzeyi ve meslek grubundan hastanın bu yöntemleri tercih ettiği belirlenmiştir. Anket sonuçlarına göre; alternatif tıp uygulamalarının tercih edilme nedeni öncelik sırasıyla; kültürel nedenler-inanç, sosyal çevrenin tavsiyesi, modern tıbba güvensizlik olarak tespit edilmiştir. Çalışmada elde edilen bir diğer bulgu; bu uygulamaları içeren derslerin tıp fakültelerinde müfredata konulması ve uygulamaları yapan kişilerin resmi veya özel kurumlarda hizmet vermeleridir. Sonuç olarak; halka ait olarak bilinen geleneksel-alternatif iyileştirme yöntemlerinin toplum sağlığına yararlı, kanıta dayalı ve doğal olanlarının sağlık hizmetlerine eklemlenmesi, halk sağlığına zarar verecek uygulamalardan uzak ve standartlaştırılan yöntemlerin sürdürülebilir politikalarla desteklenmesi önerilmektedir.
Yoksulluk ve suç ilişkisi: Karabük ili Cumayanı Köyü örneği

Bu araştırma, Karabük ili Cumayanı Köyü özelinde yoksulluk ve suç ilişkisini incelemek amacıyla yapılmıştır. Bu amaçla, Cumayanı Köyünde yaşayan, daha önce cezaevine girip çıkmış kişiler ve denetimli serbestlik kapsamında cezası devam eden hükümlülerden oluşan 48 kişiye, 30 sorudan oluşan anket form uygulanmıştır. Bu doğrultuda, yoksulluk ve suç ilişkisi suça karışmış kişiler üzerinden incelenmiştir. Elde edilen veriler, SPSS 22.0 programına aktarılarak, frekans tabloları üzerinden analiz edilmiştir. Nicel veriler, sahada yapılan gözlem ve görüşmelerle desteklenerek araştırma şekillendirilmiştir. Gelir düzeyi, çocukluk yıllarında ailenin geçinme durumu, ceza almadan önce ekonomik durum, işsizlik, eğitim düzeyi gibi sosyo-ekonomik değişkenlerin suç üzerindeki etkisi incelenmiştir. Yapılan araştırma sonucunda, yoksulluk ile suç arasında sıkı bir ilişkinin veya etkileselliğin olduğu saptanmıştır.
Ortaöğretim öğrencilerinin din anlayışı ve dini yaşantısı üzerine bir araştırma - Besni örneği

Din-Toplum ilişkileri tarihin her döneminde önemini koruyan toplumsal olgulardan biri olmuştur. Modern dönemde yaşanan bilimsel gelişmeler ve hızlı değişimler din ve toplum ilişkisini farklı boyutlara taşımıştır. Geldiğimiz noktada görülmektedir ki din, geleneksel toplumlara kıyasla modern toplumlarda bir takım farklılaşmalara maruz kalsa da etkisini ve canlılığını koruyan bir olgu olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu çalışma, toplumun önemli bir parçası olan ortaöğretim öğrencilerinin din anlayışı ve dini yaşantısını; modernleşme süreçleri, eğitimin dönüştürücü işlevi ve aileden gelen dini sosyalleşme açısından ele almaktadır. Anket, gözlem ve görüşme teknikleriyle verilerin toplandığı araştırma, toplam altı bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde araştırmanın konusu, amacı ve önemi belirtilmiş, ikinci bölümde ise bu konuda daha önce yapılmış çalışmalara değinilmiştir. Üçüncü bölümde araştırmanın kavramsal ve kuramsal çerçevesi hakkında bilgi verilmiştir. Araştırmanın yöntemi ve tekniklerinin anlatıldığı dördüncü bölümden sonra araştırmanın yapıldığı Adıyaman ilinin Besni ilçesi hakkında genel bilgiler verilmektedir. Altıncı bölümde ise araştırmanın bulguları, dindarlığın inanç, ibadet, tecrübe, bilgi, etki ve ahlak boyutları çerçevesinde sosyolojik bir perspektiften değerlendirilmiştir.
Toplumsal farklılıkların yansıtılmasında Şanlıurfa Bediüzzaman mezarlığı ve mezartaşları

Tarih boyunca tüm toplumlarda ölümü anlamaya, açıklamaya yönelik ritüeller oluşturulmuş çoğunluk bunu inanç temelinde açıklarken bazı toplumlarda da alışagelmiş gelenekler ön plana çıkmıştır. Ölüm öncesi ve sonrası yapılan törenler, ölü defin işlemleri her topluluk ve inançta farklılık göstermiştir. Bu farklılıklar o toplumun gelenek görenek ve inançlarını yansıtmıştır. Ölüm inancını ve ölü merasimlerini anlamak ve yorumlamak için farklı kültürlerin bu konudaki inanışlarına, gelenek görenek ve uygulamalarına bakmak gerekir. Bu bağlamda ölüm inancı, mezar taşı motiflerini kapsamlı bir şekilde anlaşılmasının temelinde, farklı disiplin ve yöntemlerin argümanlarını kullanarak, çok değişkenli yaklaşım geliştirmek gerekmektedir. Ölümün sonucu oluşan en belirgin öğe mezar taşlarıdır. Mezar taşlarında ölen kişinin yaşı, cinsiyeti, mesleği, ekonomik durumu ve soyu gibi birçok unsurun ön plana çıktığı ve aktarıldığı görülür. Bu da bize kişinin sosyal, kültürel ve ekonomik değerlerini mezar taşlarına bakarak anlamamızı sağlar. Bu çalışma, iki aşamadan oluşmuştur. Birinci aşamada'ölüm öncesi ve sonrası yapılan etkinlikler' ikinci aşamada ise'Şanlıurfa Bediüzzaman mezarlığında bulunan mezar taşı motifleri ve anlamlarına' odaklanmıştır.
Modernleşme ve modernizm bağlamında karşılaştırmalı bir okuma: Tanpınar ve Benjamin

Bir geçiş dönemi düşünürü olan Ahmet Hamdi Tanpınar içine doğduğu dönemin yol açtığı çelişkileri bütün yoğunluğuyla yaşamıştır. Tanpınar'ın yaşadığı 1901- 1962 yılları; II. Meşrutiyet'in ilanı, Balkan Savaşları, I. ve II. Dünya Savaşları, Milli Mücadele sonrası Cumhuriyet'in ilanı, 1950'de çok partili döneme geçiş ve 1960 ihtilali gibi pek çok önemli olayın yaşandığı oldukça çalkantılı bir dönemdir. Tanpınar bütün bu keskin değişikliklerin yol açtığı kimlik krizini, kendi deyimi ile 'şuur ve benlik buhranı'nı rüya estetiği ile aşmayı denemiştir. Bu çalışmada Tanpınar'ın rüya estetiğini kuran nostalji duygusunun muhafazakarlık ve milliyetçilikle nasıl iç içe geçtiğinden, ama aynı zamanda rüyanın kabusa dönüştüğü kırılma noktalarından söz edilecektir. Tanpınar hayatı ve edebi yolculuğu boyunca neyiz ve kimiz sorularına cevap aramış fakat hiçbir zaman net bir cevap vermemiş, huzuru ve bütünlüğü bulmaktaki ısrarına rağmen huzursuzluğun ve parçalanmışlığın yazarı olmuştur. Hakkında yapılan yorumlar Tanpınar'ın hem hayatını hem eserlerini belirleyen bu parçalanmışlığı devam ettirmiştir. Tanpınar'ın düşüncelerindeki gel-gitler ve 'hülya adamı' olmaktaki ısrarı uzunca bir süre 'sükut suikastı'na maruz kalmasına yol açmıştır. 2000'lerle birlikte ise Tanpınar'ın hayatı ve eserleri her kesimden entelektüelin kendi bulmak isteği cevapları çekip çıkardığı, böylece kendi doğrularını meşrulaştırdığı bir zemin haline gelmiştir.
Türkiye'de Kırgız göçmenleri: Kültürel süreklilik ve değişme

Bu araştırmada Afganistan'daki Pamir'in Wakhan bölgesinden Pakistan yolu ile 1982 yılında Türkiye'ye göç eden Kırgızların kültürü, alan çalışması yöntemi ile incelenmiştir. Türkiye'ye geldiklerinde 1137 kişi olan Kırgızlar, 1987 yılında Van'ın Erciş ilçesine bağlı Altındere Harası'nda devlet tarafından kendileri için inşa edilen bir köye yerleştirilmişlerdir. Bu köye Ulu Pamir köyü ismi verilmiştir. Araştırmada Ulu Pamir Köyü'nde yaşayan Kırgızların kültürü değişme ve süreklilik açısından incelenmiştir. Birinci bölümde Kırgızların genel tanımı ve tarihi ele alınmıştır. İkinci bölümde Pamir'deki Kırgızların tarihi ve yaşamları kısaca anlatıldıktan sonra Türkiye'ye kadar göç süresi incelenmiştir. Üçüncü bölümde ise Ulu Pamir Köyü'ndeki Kırgızlarda soy-bağı ilişkisi, aile ve akrabalık sistemi, ekonomi, yemek, törenler, din, eğitim, sosyal ilişkiler ve benzeri olguların nasıl ve hangi boyutlarda değiştiği araştırılmıştır. Soy-bağ ilişkisi, aile ve akrabalık sistemi ve törenler diğer olgulara göre daha az değişmiştir. Ayrıca 19901ı yılların ilk yarısında başlayan ekonomik yapının değişmesi ve Kırgızistanlı Kırgızlar ile ilişkilerin başlaması sonucu, başta giyim-kuşam olmak üzere yemek, dil anlayışları da hızla değişmeye başlamıştır. 1999 yılında ortaya çıkan Kırgızistan'a göç planı 2000 yılında gerçekleşmemiştir. Yalnız Kırgızların bir bölümü Kırgızistan'a göç etmeyi hala düşünmektedirler.
The 'Work' of caring for the elderly: Labor, value and the gift

Bu tez 'aile gibi' olduğu iddia edilen ücretli yaşlı bakım ilişkilerine odaklanır. 'Aile gibi' olma iddiasını basitçe taktiksel bir kullanıma indirgeyen akademik eğilimlere karşı, bu tez bu popüler deyimi dikkate almayı önerir ve bu iddianın bakım ilişkilerinin gündeliğinde neye tekabül ettiğinin izini sürmeyi amaçlar. Ücretlendirilmiş yaşlı bakımının özgül yanlarına odaklanarak bakım işinin organizasyonunun bir incelemesi ile başlayan tez, bu işin ne tür bir emek gerektirdiğini sorgular. Tezin temel argümanlarından biri, bakım emeğinin alanının geleneksel olarak 'emek olmayan' olarak görülen eylem ve pratikleri de içine alacak şekilde yayıldığıdır. Bu yüzden de neyin 'emek' olarak görülüp görülemeyeceği tartışması bu tezin en önemli tartışmalarından biridir. Bakım emeğinin ne olduğu tartışmasını takiben, bu tezin ikinci önemli sorusu bu emeğin 'değeri' sorusudur. Burada, bakım sağlayanın emeğinin 'emek olmayan' ile eklemlendiği ölçüde değerli/ kıymetli olduğu iddia edilir. 'Bakım emeğini değerli/ kıymetli kılan nedir' ve 'böylesi emek hangi biçimlerde değerlendirilir' soruları bizi, 'armağan' nosyonunu bakım sağlayanın emek olmayanından artı değer sağlayan bir mekanizma olarak değerlendirmeye yöneltir. Bu açıdan, bu tezin üçüncü büyük kaygısı armağan ilişkilerini ücretli bakım ilişkilerinin 'aile gibi' görülmesini sağlamadaki önemli rolünü açığa çıkarmaktır. Burada, armağan sorusu özellikle işverenin 'birlikte-yaşama armağanına' karşılık olarak bakım sağlayanın emek olmayanını armağan etmesinin neye mal olduğunu gözetir; ve 'emek olmayanın' armağan edilmesinin, her şeyden önce, bu kadınların bakım sağlayıcılar olarak 'kalmasını' güvenceye aldığı tartışılır.
Türkiye siyasi tarihinde İdris Küçükömer'in sağ - sol düşüncesine eleştirel bir bakış

Türkiye siyasi tarihinde sağ-sol ayrımında üretilen kuramlar, sağ ve solun toplumsal pratikte teorik arka planlarını yansıtmamaktadır. Bundan dolayı Türkiye'de sağ ve solun neredeyse aynı düzlemde işlevselliklerinin olduğu bilinmektedir. Yani, birbirine göre konumlanmaları hatta çoğu zaman birbirlerinin yerine geçmeleri gibi nedenlerden dolayı, bu doğrultuda yapılacak ayrımlardan doğacak sonuç iki kavram açısından pek farklı olmayacaktır. Bu bağlamda bu çalışmanın amacı kısaca, İdris Küçükömer'in DP ve CHP arasında yapmaya çalıştığı sağ-sol ayrımında, Türkiye'deki süreçlerine baktığımızda eksikliklerin olduğunu ortaya çıkarmak ve bu eksiklere eleştiri getirmek şeklinde ifade edilebilir. Bunu yaparken öncelikli olarak bu kavramların etimolojisini, ideolojik ayrımını ve Türkiye'deki tarihsel gelişimi vurgulanmıştır. Özellikle de sağ ve solun dönemsel olarak nasıl bir dönüşüme uğradığı ve toplum tarafından ne derece benimsendiği açıklanmaya çalışılmıştır. Küçükömer'in düşüncelerini bir bütün şeklinde ele aldıktan sonra Türkiye'de sağ-sol ayrımının nasıl olması gerektiği, sonuç bölümündeki tabloda gösterilmiştir. Son olarak Küçükömer'in düşüncelerini DP'nin devamı olarak kabul edilen AKP açısından değerlendirilmiş ve bu partilerin CHP düşüncesine benzer şekilde sağ düşünceye paralel hareket ettikleri tespit edilmiştir. Solun Türkiye'deki yansımasının da tam anlamıyla var olmadığı, 1960'larda TİP'in günümüzde de HDP'nin kısmen sola kaydırılabileceği kanısına varılmıştır.
Millennials' Woodstock;Silent rave everbody became an individual

Rave, Techno ve House stillerinin popülerleşmeye başladığı 1980'lerin sonunda bir alt-kültür hareketi olarak doğdu. X-jenerasyonu gençliği İngiltere'de M. Thatcher ve Amerika Birleşik Devletleri'nde R. Reagan'ın muhafazakar politikalarına uyuşturucuların etkisi altında, geceler boyu durmadan dans ederek karşılık verdiler. 90'ların başında bu hareketin yaygınlaşması ve popülerleşmesi Devletler için bir tehdit oluşturmaya başlamış, neredeyse bütün basın konuya çarpıcı tepkiler vermişti. Bilhassa yasadışı uyuşturucu ve mekan kullanımı, gürültü kirliliği gibi konular yıllarca yasama gündeminde kaldı. Günümüz dünyasında Devletler, çevre koruması adı altında rave ve gürültü kirliliğine karşı önlem almak için yasalar çıkarıyorlar. Gürültü 'istenmeyen ses' olarak tanımlanmıştır ve yıkıcıdır. Gürültü limitleri ile savaşmak amacı ile 2000'lerin hemen başında 'Silent Disco' kavramı su yüzüne çıktı. Bu partilerde insanlar FM vericileri üzerinden yapılan müzik yayınını kulaklıklarla dinleyerek dans ediyor. 2003 yılında bu kulaklıklarla parti yapma kültürü sokağa sıçradı. Bu spontan toplantılar 'Sessiz Rave' olarak adlandırılmıştı. Bu sefer herkes sokakta buluşup kendi taşınabilir MP3 çalarından gelen müziği yine kulaklık vasıtası ile dinleyip dans ediyordu. 'Sessiz Rave' Devletler için bir tehdit oluşturmadı ve bu etkinliklere hiçbir basın olumsuz tepki vermedi. Bu etkinlikler susturan, rave'in sesini bastıran hareketlerdir. M. Thatcher'ın yaklaşık 30 yıl once söylediği gibi 'Herkes bir birey oldu, toplum diye bir şey yok.' Devletler, i-pod ve MP3 çalarlar gibi kitle kültürü ürünleriyle 'birey'leri susturarak 80 ve 90'ların yıkıcı hareketi rave'i, yine bir alt-kültürü meşrulaştırdı.
Diyarbakır'da taziye geleneği

Sosyo-kültürel yapının önemli göstergelerinden ölümle ilgili inanç ve ritüellerin Diyarbakır'daki durumu, bu çalışmanın konusunu oluşturmaktadır. Burada yaşayan farklı inançlara sahip dini gurupların ölüm ile ilgili uygulamaları ile bu uygulamaların benzeşen noktaları ortaya konmaya çalışılmıştır. Ayrıca bu uygulamaların toplumsal değişimle birlikte değişip değişmediği gibi konular da bu çalışmada ele alınmıştır. Birinci bölümde, Diyarbakır halk kültüründe ölüm ile ilgili inanış ve uygulamalar ile bunların kaynaklarını ortaya koymaya çalıştık. Ölümden önceki uygulamalar, ölümün duyurulması, ölümden sonra yapılan işlemler, ölünün gömülmeye hazırlanışı, ölünün yıkanması, ölünün kefenlenmesi, cenaze namazı, defin ve ölümden sonraki süreçte ortaya çıkan yas ve ağıt ile hayır maksatlı yapılan uygulamalar aktarıldı. İkinci bölümde ise, çalışmanın temelini oluşturan Diyarbakır'daki taziye uygulamaları konusu işlenerek taziye yeri, taziye süresi, taziye sözleri, taziyede yapılan ikramlar, taziyelerde din adamlarının rolü, ölüm sonrası sosyal destek gibi uygulamalar anlatıldı.
Başmakçı'nın sosyo-kültürel yapısı

öz Yaptığımız bu çalışma üç ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, 'sosyal yapı' ve sosyal yapının unsurları teorik açıdan tahlil edilmiş; ikinci ve üçüncü bölümde Afyon-Başmakçı ilçesi sosyo-kültürel ve ekonomik özellikleri açısından ele alınıp araştırılmaya çalışılmıştır. Birinci bölümde, çeşitli sosyoloji akımlarına ve sosyologlara göre farklı tanımları yapılan sosyal yapı ve sosyal yapı unsurları saha araştırmamız göz önünde tutularak belirlenmeye çalışılmış ve yapmış olduğumuz çalışmaya teorik bir çerçeve ve hareket noktası oluşturacak şekilde hazırlanmıştır. İkinci ve üçüncü bölümde ise; Başmakçı ilçesinin Tarihçesi, Fiziki ve Yerleşim özelliklerinden bahsedilmiş ve Başmakçı ilçesi sosyal yapının temel kurumları çerçevesinde tahlil edilmiştir. Buna bağlı olarak verilerin toplanmasında kullanılacak anket soruları; hane reislerinin mesleğini, kendisini, çocuklarını, gelirini, tüketim anlayışını, aile yapısını, tutum ve değerlerini yansıtacak şekilde planlanmış ve düzenlenmiştir. Yaptığımız çalışma Başmakçı ilçesinin şehirleşmekte olması ve dışa açılmasına rağmen, tarım ve hayvancılıkla uğraşan bir toplum olması nedeniyle sosyal değişmenin yavaş gerçekleştiği şeklindeki varsayımımızın doğrulanmasıyla sonuçlanmıştır.
Türkiye'de yurttaşlık, Militarizm ve cinsiyet: Sakatlara yönelik bir günlük temsili askerlik uygulaması

Modern devletlerle birlikte askerlik, sözleşmeli ve paralı bir 'hizmet' olmaktan çıkıp yurttaşların yapmakla yükümlü olduğu 'zorunlu' bir göreve dönüşmüştür. Türkiye Cumhuriyeti'nde de uluslaşma süreci ile birlikte askere alma modeli olarak zorunlu askerlik sistemi kullanılmaktadır. Zorunlu askerlik vazifesi Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olan her 'sağlam' erkek için bir yükümlülüktür, yasalarla düzenlenmiştir ve Türkiye'de hakim kültürel yapının temel öğelerinden biri olup kültürel kodlarla temellendirilerek talep edilen bir göreve dönüşmüştür. Kültürel kodların yerleşik hale gelmesinde çocukluktan başlayan militer eğitim etkili olmuştur.'Makbul vatandaşı' belirlemede kıstas olan askerlik vazifesi ile borçlandırılan erkeklerin yanında, sakat ve kadın yurttaşların görevleri de yine 'vatan borcu' ekseninde belirlenmiştir. Devletin kadın ve erkek vatandaşla ilişkisini farklı kurduğunu ve hegemonik erkek modelini zorunlu askerlik kavramıyla net bir şekilde görebilmekteyiz. Erkeklik ritüelleri, hegemonik erkek olma idealine ulaşmanın basamaklarındadır. Bu çalışmada Temsili Askerlik Uygulaması ile sakat yurttaşların temsili askerlik yapma talepleri ve devletin bu uygulamayı icra etme saikleri incelenecektir.