turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
1982 anayasasında yargı bağımsızlığı

Yargı Bağımsızlığı ilkesi, çağdaş demokrasilerin ve Hukuk Devleti ilkesinin vazgeçilmez unsurudur. 1982 Anayasasında, yargı bağımsızlığı incelendiğinde, Hukuk Devleti ilkesi ile bağdaşmayan bir takım eksikliklerin mevcut olduğu görülmektedir. Özellikle, yargı bağımsızlığının onsuz olmaz şartlarından biri olan yargıçlık teminatı konusunda bu eksiklikler çok belirgindir. Bu noktada yapılması gereken, bu eksiklerin giderilip, yargı bağımsızlığının bütün kural ve kurumları ile güvenceye kavuşturulmasıdır.
İşletenin sorumluluğunda karayolları motorlu araçlar zorunlu mali sorumluluk sigortasının kapsamı

Motorlu araçların hayatımıza girdiği tarihten bu yana gerek motorlu araç sayısı gerekse motorlu araçlardan kaynaklanan trafik kazaları hızla artmıştır. Trafik kazalarından doğan zararın yalnızca kusur sorumluluğu ile karşılanmasındaki sakıncaları değerlendiren kanun koyucu, bir sorumluluk sigortası türü olarak karayolları motorlu araçlar zorunlu mali sorumluluk sigortasını hukuk hayatımıza dahil etmiştir. Bu sigorta türünün ihdas edilmesiyle birlikte, sigorta teminatına hangi hallerin dahil olup hangi hallerin dahil olmayacağı uzun yıllar tartışılmıştır. Trafik kazalarından doğan zararın giderilmesinde kusur sorumluluğu haricinde işletenin de kusursuz sorumluluğu yoluna gidilmesi, sonrasında ise işleten benzerlerinin veya işletenle birlikte ortak işletenlerin sorumluluğunun benimsenmesi ile kanun koyucu, zararın giderilmesi noktasında zarar görenin menfaatini ön plana aldığını göstermiştir. Karayolları motorlu araçlar zorunlu mali sorumluluk sigortasına gerek doğrudan zarar görenin başvuru yapmasına imkan tanınması gerekse bu sigorta türünün zorunlu tutulması ve bu sigorta türü olmayan araçların trafikte bulunmasının yasaklanması ile değerlendirildiğinde zarar görenin zararını gidermesinde sigorta teminatının önemi ortaya konmuştur. Ancak; zarar görenin zararının giderilmesinin birbirinden farklı hükümlerle amaç edinildiği ortaya koyulmasına rağmen, karayolları motorlu araçlar zorunlu mali sorumluluk sigortası teminatının daraltılması kanun koyucunun asli iradesiyle çelişmiştir. Mevcut çalışma ile kanun koyucunun trafik kazalarında zarar görenin en hızlı ve en kesin şekilde zararının giderilmesi yönündeki asli iradesi ortaya konduktan sonra, 01.06. 2015 tarihinde daraltılan karayolları motorlu araçlar zorunlu mali sorumluluk sigortası teminatının, yeniden ve daha kapsamlı şekilde genişletilmesi gerekliliği ve bu nedenle prim risk - teminat dengesinin sağlanması amacıyla sigortacıya ödenecek prim tutarlarının da artırılması gerekliliği ortaya koyulmaya çalışılmıştır. Nitekim, sigorta teminatına dahil olmayan hallerin, sigorta teminatı içerisine alınmasıyla birlikte hem zarar gören hem de sigortalı lehine daha kapsamlı bir düzenlemeye geçilebilmesi mümkündür. Zorunlu bir sigorta türünde, primlerin artması neticesinde sigortalanma oranında düşüş gözlenebilecekse de trafik kazalarından doğan tazminat davalarında sigortacının ayrı işleten ve sürücünün ayrı zararlardan sorumlu olması hem zarar görenin bazı zararlarını tazmin edememesine sebep olmakta hem de sigortalının tam anlamıyla sigorta teminatından yararlanmasına engel teşkil etmektedir. Sayılan bu sebeplerle, karayolları motorlu araçlar zorunlu mali sorumluluk sigortası teminatına dahil olmayan bazı sorumluluk hallerinin yapılacak kanun değişikliği ile sigorta teminatına dahil edilmesi ve işletenin trafik kazalarından doğan sorumluluğunun, bu sigorta türünün teminatına daha büyük oranda dahil edilmesi gerekliliği çalışmanın temel amacını oluşturmaktadır.
Cumhuriyet savcısının özel hukuk davalarındaki yeri

Bu çalışmada, esas olarak Cumhuriyet Savcısının görevli olduğu hukuk davaları ve bu davalardaki yeri incelenmiştir. Savcılık kurumunun ortaya çıkışı ve geçmişşteki örnekleri ile bugüne kadar olan gelişimi, mukayese amaçlı çeşitli ülkelerdeki savcılık kurumları ve Türk hukuk kültüründe savcılık kurumunun doğuşu ve çeşitli mevzuatlar neticesinde tarihsel akış ile Cumhuriyet Başsavcılığına evrilmesi hususu, Cumhuriyet Başsavcılığı kurumu, teşkilat yapısı, genel olarak yetki ve görevleri, Cumhuriyet Savcısının görevli olduğu hukuk davalarının ortak özellikleri ve bu davalarda Cumhuriyet Savcısının yetkileri ve davaların genel prensiplerinin Hukuk Muhakemeleri Kanunun 70. maddesi çerçevesinde irdelenmesi, Cumhuriyet Savcısının dava açma, davaya katılma ve kanun yollarına başvurma hususlarındaki yetkileri, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının istisnai yetkisi olan kanun yararına temyiz kurumu bu çalışmada ele alınmıştır.
Türk Ceza Hukuku reformu bağlamında bilirkişilik

'Türk Ceza Hukuku Reformu Bağlamında Bilirkişilik' başlığını taşıyan tez çalışmamızın amacı, ceza ve ceza muhakemesi kanunları akabinde bilirkişilik kurumu ile ilgili getirilmiş olan yeniliklerin uygulamaya ne kadar yansımış olduğunun ortaya çıkarılmasıdır. Bunun için bizatihi uygulayıcılarla ayrı ayrı anketler yapılmış; ayrıca seçilen 1 adet ağor ceza, 1 adet asliye ceza ve 1 adet sulh ceza mahkemesinin 2005 yılı sonrası (2009- 2010 yıllları) kararlı dosyaları incelenmiştir. Genel Bilgiler kapsamında, literatür taraması yapılarak konular anlatılmış, aynı zamanda Yargıtay kararlarından, yabancı kaynaklardan, AİHM kararlarından ve de bazı yabancı mahkeme kararlarından da faydalanılmıştır. Her konudaki sıkıntılı ve eksik noktalar, bu noktalarda sunulan görüşler belirtilmeye çalışılmış; bazı konularda da kişisel çözüm önerileri özellikle ortaya koyulmuştur. Anket çalışmaları kapsamında, elde edilen sonuçlar grafikler ve yanlarında tabloları ile verilmeye çalışılmıştır. Dosya incelemeleri kapsamında da seçilen 3 mahkemenin 2009 ve 2010 yıllarına ait ancak inceleme esansında yerinde bulunan, kararlı dosyaları, belli bir dosya inceleme formuna incelemeye tabi tutularak elde edilen veriler bu sefer sadece tablolar halinde sunulmuştur. Neticeten her iki çalışmadan elde edilen rakamlar birbiriyle kıyas edilerek belli sonuçlara ulaşılmaya çalışılmıştır. Genel Bilgiler, anket verileri ve dosya incelemeleri sonucunda elde edilmiş olan bulgular da birlikte ele alınmıştır. Sonuç itibariyle yapılan çalışma bilirkişilik kurumu ile ilgili sorunları ortaya koymaktadır. Üstelik anket çalışmaları neticesinde spesifik olarak bu sorunlar karşısında tarafların objektif olamadıkları da anlaşılmıştır. Zira anket çalışmaları neticesinde elde edilmiş olan verilerle dosya incelemeleri neticesinde elde edilmiş olan veriler bazı sorularda birbiri ile uyuşmamaktadır. Buna karşın özellikle hakim ve bilirkişi anketlerinde yine bazı sorulara açıklayıcı ya da ilave bilgiler eklenerek yardımcı olunmaya çalışıldığı da olmuştur. Bu ilave ve açıklayıcı bilgiler de değerlendirilerek ortaya çıkarılmış olan sorunlar için çözüm önerileri getirilmiş bunlar 'Önerilerimiz' adı altında tek tek sıralanmıştır.
Dünya Ticaret Örgütü çatısı altındaki düzenlemelerin küreselleşmeye katkısı

Bugün bulunduğumuz yerden dünyanın öbür ucundaki mağazadan kişisel alışveriş yapmamızı saniyelere indiren sadece gelişen iletişim ve ulaşım teknolojileri değil aynı zamanda kayıtsız kalamadığımız dünya ticaret sistemidir. Hayatımızın her alanında hissetmeye başladığımız küreselleşme sosyal, kültürel ve ekonomik anlamda bizi etkilemeye devam etmektedir. Küreselleşme ekonomi alanında pek çok gelişme vadetse de serbestleşme sürecini doğru adımlarla takip edemeyip hemen benimsemiş olan ülkeler yararlarından çok yarattığı sorunlarla yüz yüze kalmıştır. Küreselleşme sürecini hızlandıran sanayi devrimi, bilgi çağına geçişle günden güne gelişmeye devam eden teknoloji ve ekonomilerin entegrasyon sürecini hızlandıran uluslararası kurumlardır. Uluslararası ekonomik kurumlardan biri olan Dünya Ticaret Örgütü, dünya ticaret sistemindeki ticari faaliyetleri düzenlemek ve yönetmekle görevlidir. WTO'nun yönetimi altında olan gelişmekte olan ve az gelişmiş ülkelerin hemen hepsi korumacı eğilimlerden vazgeçip ülkelerini açık pazar haline getirmişlerdir. Bu çalışmada küreselleşme sürecinin nasıl başladığı, WTO'nun yönetimi ve uygulamalarıyla ticaret sistemine neler vadettiği ve gelinen son noktada bu vaatleri ne kadar yerine getirebildiği güncel verilerle tartışılmaya çalışılmıştır.
Osmanlı Devleti'nde gayrimüslim tebaanın hukuki durumu

Osmanlı Devleti'nde yaşayan gayrimüslimlerin hukuki durumuna şer'i hukuk ve örf'i hukuk kaideleri kaynaklık etmiştir. İslam devleti ile gayrimüslimler arasında yapılan sözleşmeye zimmet sözleşmesi denirdi. Bu sözleşmeyi yapan gayrimüslimler, devletin tebaası haline gelir ve zimmi olarak adlandırılırlardı. Bu sözleşme iki taraf için de bazı borç ve alacaklar doğururdu. Zimmiler cizye ve harac ödemek, güvenliği tehdit etmemek karşılığında can ve mal güvenliği, din ve vicdan özgürlüğü, hukuki ve kazai ayrıcalıklar ile mabedleri için özel statü hakları elde ederlerdi. Osmanlı Devleti'ndeki zimmiler bazı hukuki meselelerin çözümü için şer'iyye mahkemelerine gidebilecekleri gibi kendi dini mahkemelerine de gidebilirlerdi. Bu ayrıcalık zimmilerin sahip olduğu din ve vicdan hürriyetinin bir gereği olarak görülmektedir. Osmanlı Devleti'nde zimmiler millet denilen gruplara ayrılmışlardır. Zimmiler ile yönetim arasındaki ilişki millet sistemi kapsamında yürütülmektedir. Devlet tarafından tanınmış zimmi milletler Rumlar, Ermeniler ve Yahudilerdir. Bu milletlere mensup zimmiler sosyal, kültürel ve ekonomik işlerini kendi aralarında görürlerdi. Ancak devletin denetim ve gözetimi her zaman milletlerin üzerinde olmuştur.
Milletlerarası Özel Hukukta arabuluculuk

Son yıllarda farklı hukuk düzenlerinde ve Türk hukukunda uyuşmazlıkların arabuluculuk yoluyla çözümü hususunda önemli gelişmeler kaydedilmesine rağmen bünyesinde yabancılık unsuru barındıran arabuluculuk faaliyetleri konusunda belirsizlik bulunmaktadır. Zira arabuluculuk faaliyetinin birden fazla hukuk düzeni ile irtibatlı olmasının arabuluculuk sürecine etkisine yönelik yasal düzenleme ve monografik çalışma eksikliği mevcuttur. Bu nedenle, arabuluculuk faaliyetinin yabancılık unsuru içermesi halinde meydana gelebilecek Kanunlar İhtilafı ve Milletlerarası Usul Hukuku meselelerinin tespit edilip çözüm önerileri sunulması teorik ve pratik açıdan son derece önemlidir. Bu çalışma kapsamında ilk olarak, arabuluculuğa ilişkin genel bilgiler verilmiş ve arabuluculuğun hukuk sistemlerindeki yeri incelenmiştir. Akabinde arabuluculuğun Kanunlar İhtilafı boyutu üzerinde durulmuş ve arabuluculuk faaliyeti kapsamında meydana gelebilecek Kanunlar İhtilafı meselelerinin çözülebilmesi için terminoloji oluşturulması gereği anlaşılmıştır. Bu bağlamda, milli, milletlerarası ve milletlerarası ticari arabuluculuğun çerçevesi genel hatlarıyla çizilmiştir. Ardından arabuluculuk faaliyetinin temel taşları niteliğinde olan arabuluculuk ve arabulucu sözleşmesine uygulanacak hukuka dair değerlendirme yapılmış, arabuluculuğa elverişliliğe ve arabulucunun hak ve yükümlülüğüne uygulanacak hukuka ilişkin muhtemel sorunlar tespit edilip çözüm önerilerinde bulunulmuştur. Arabuluculuğun Milletlerarası Usul Hukuku boyutu kapsamında ise arabuluculuk usulüne uygulanacak hukukun önemi ve bu hukukun tespitinde kullanılabilecek kriterlere yer verilmiştir. Daha sonra, birden fazla hukuk düzeni ile irtibatlı bulunan arabuluculuk faaliyetinin başarıyla sonuçlanmasıyla oluşan milletlerarası anlaşma belgesi ele alınmıştır. Bu bağlamda, milletlerarası anlaşma belgesinin mevcudiyeti için kabul edilebilecek koşullara yönelik değerlendirme yapılmıştır. Son olarak, milletlerarası anlaşma belgesinin tanınması ve tenfizine yönelik ihtiyaç tespit edilmiş, milletlerarası anlaşma belgesinin tanınması ve tenfizine ilişkin kabul edilebilecek ön ve asli şartlar ile tanıma-tenfiz usulüne yer verilmiş ve sonuç ve değerlendirmelerde bulunularak çalışmamız tamamlanmıştır.
Asıl işveren-alt işveren iş ilişkisinde tarafların dayanışmalı sorumluluğu

Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur. Asıl işverenin işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi suretiyle hakları kısıtlanamaz veya daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisi kurulamaz. Aksi halde ve genel olarak asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı işleme dayandığı kabul edilerek alt işverenin işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılarak işlem görürler. İşletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler dışında asıl iş bölünerek alt işverenlere verilemez.
Türk vergi hukukunda uzlaşma kurumu

Vergiler ilk çağlardan bu yana kamu otoritesiyle vatandaşlar arasındaki ilişkinin en temel belirleyicileri arasındadır. Bu ilişkide bireylerle kamu arasında anlaşmazlıkların çıkması muhtemeldir. Çok sık rastlanan vergi anlaşmazlıklarının çözümü için hem Türk Vergi Hukukunda hem de kıyaslamalı olarak diğer devletlerin vergi sistemlerinde uzlaşma kurumu kullanılmaktadır. Uzlaşma kurumu sayesinde mükellefin borcundan hızlı bir şekilde kurtulabildiği, vergi idaresinin vergi toplama oranlarının yükseldiği ve vergi mahkemelerindeki iş yükünün azaldığı gözlenmektedir. Araştırmada uzlaşma kurumunun kavramsal çerçevesi ve tarihsel gelişimi incelenmiş ve Türk Vergi Hukukundaki yeri hakkında bilgiler sunulmaktadır. Böylece tezin temel amacı Türk Vergi Hukukunda uzlaşma kurumunun yerinin ve öneminin açıklanmasıdır. Araştırmadan elde edilen bulgular kapsamında değerlendirildiğinde uzlaşmanın tarafların hızlı bir şekilde edimlerini gerçekleştirerek mahsuplaşmasının sağlandığı gözlenmektedir. Paranın zaman değeri ve mahkemelerin yoğunluğu açısından uzlaşmanın önemli avantajlar getirdiği tespit edilmiştir. Sonuç olarak uzlaşma kurumunun lehine ve aleyhine olan ulaşılabilen bütün çalışmaların bulguları sunularak kurumun gelişmesine yönelik öneriler politika geliştiriciler ve araştırmacılar için sunulmuştur.
İcra ve iflas Hukukunda borç ödemeden aciz belgesi

Borç ödemeden aciz belgesi, alacağın borçludan cebri icra yolu ile tahsili girişiminde, girişiminin tam anlamıyla başarı ile neticelenmediğini gösterir bir belgedir. Bu durum hem haciz takibi için hem de iflas takibi için geçerlidir. Her iki takip türünde de alacağına tam olarak kavuşamamış alacaklılar için düzenlenir. Bu çalışmada borç ödemeden aciz belgesinin incelemesi, cüz i icra hukuku ve külli icra hukuku perspektifinde yapılacaktır; fakat cüz i icra hukukndaki aciz belgesi daha ayrıntılı incelenecektir. Doktrin ve Yüksek Mahkeme kararları eşliğinde borç ödemeden aciz belgesi kavramı, bu belgenin etki alanının icra ve iflas hukuku ile ispat hukuku bakımından sınırları, tanzim edilme koşulları ve koşulların gerçekleşmesi halinde hangi makam tarafından ve ne şekilde düzenleneceği ele alınacaktır. İcra hukukundaki aciz belgesinin meydana getirdiği sonuçlar sadece icra ve iflas hukuku ile sınırlı değildir, diğer özel hukuk dallarında ve kamu hukukunda da bazı sonuçları mevcuttur. Aciz belgesi ile yeniden icra takibi yapılabilmesi, bu belgenin yeni takipte arz edeceği özellikler, hacze iştirak kurumu ve tasarrufun iptali davası ile bağlantısı, hukukumuzda yeni bir uygulama olan aciz belgesi sicilinin işleyişi incelenecektir. Öte yandan özel hukukta ve kamu hukukunda sonuç bağlanan diğer hükümlere de değinilecektir. Ayrıca hukuk sistemimizde mevcut borç ödemeden aciz belgesine benzer başka belgeler ile karşılaştırması yapılacaktır. Kanun koyucu, kanunda sayılan şartların mevcudiyeti ile haciz tutanağını da borç ödemeden aciz belgesi niteliğinde kabul etmiştir. Haciz tutanağı, borçlunun haczi mümkün hiç malının olmadığını gösteriyorsa borç ödemeden aciz belgesinin doğurduğu tüm sonuçları meydana getirecek, haczedilen malların alacağı karşılamayacağını gösteriyorsa ise etkisi çok daha kısıtlı olup 'geçici aciz belgesi' olarak adlandırılacaktır. İflas hukukunda düzenlenen aciz belgesi, bu yolun kendine has özelliklerinden dolayı düzenlenmesi ve içeriği farklılık arz etmektedir. Bu gerekçelerden ötürü ortaya çıkardığı neticeler de, icra hukukundaki aciz belgesi ile birebir aynı değildir.
Dini temelli nefret söylemi ekseninde ifade özgürlüğünün sınırlandırılması

Bu çalışma, özellikle internet fenomeninin ortaya çıkışı, sosyal medyanın kullanımının yaygınlaşması, genel olarak basın-yayın kanallarının çeşitlenmesi ve bu kanalların herkesçe erişilebilir hale gelmesiyle birlikte sıklıkla karşılaşılan 'nefret söylemi'ne hasredilmiştir. Çağın epidemisi olarak da adlandırılan ve tanımlanması kadar tespiti de oldukça zor olan nefret söylemi pek çok farklı disiplinin alanına giren bir çalışma konusudur. Hukuk bilimini ilgilendiren nokta, nefret söyleminin ulusal ve uluslararası metinlerde nasıl tanımlandığı ile nefret söyleminin hak ve özgürlüklerle olan ilişkisidir. Nefret söylemi, içeriği itibarıyla ifade özgürlüğü ile yakından ilişkilidir. Nefret söylemi söz konusu olduğunda ifade özgürlüğünün akıbeti konusunda iki ana yaklaşım bulunmaktadır. Amerikan 'free speech' doktrini ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi içtihadının karşı karşıya geldiği bu nokta çalışmanın hareket noktasını oluşturmaktadır. İfade özgürlüğü, nefret söylemi karşısında sınırlandırılmalı mıdır? Sorunun cevabı olumlu ise bu sınırlandırma hangi durumlarda ve hangi ölçüde gerçekleştirilmelidir? Çalışmada bu sorunun yanıtı aranmakta ve muhtelif yargı organlarının ve uluslararası komitelerin ifade özgürlüğünün nefret söylemi sebebiyle sınırlandırılmasında kullandıkları kriterler açıklanmaktadır. Nihai amaç ise demokrasinin bel kemiği olarak nitelendirilen ifade özgürlüğünün, dini temelli nefret söylemi karşısında 'ideal'e yakın sınırlandırma kriterinin ne olabileceğini ortaya koymaktır.
Uyuşturucu veya uyarıcı madde suçlarında iştirak vesuçun örgüt faaliyeti kapsamında işlenmesi

Uyuşturucu ve uyarıcı madde imal ve ticareti, değişik sebep ve gelişmelerle genel olarak bütün ülkelerde eskiye oranla hızla artarak yaygınlaşmaktadır. Bu duruma ilişkin özellikle 20. Yüzyılın ikinci yarısından itibaren suçla mücadele noktasında etkili sonuçlar almak adına uluslararası alanda sözleşmeler akdedilmiştir. Türkiye ise bu maddelerin imali ve ticaretinin suç olduğuna ilişkin çok daha eski tarihlerden itibaren yasal düzenlemeler yapmıştır. Uluslarası sözleşmelere taraf olunduktan sonra iç hukukumuzdaki bu düzenlemeler de ilgili sözleşmelere uyumlu hale getirilmiştir. 2312 sayılı Uyusturucu Maddelerin Murakabesine Dair Kanun, 3298 sayılı Uyusturucu Maddelerle İlgili Kanun ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu, uyuşturucu maddelere ilişkin düzenlemelerin belirtildiği temel kanunlardır. Söz konusu suçların, gerek doğrudan madde kullanıcılarında gerekse de genel olarak toplumda yarattığı tehlikeler gözetilerek suçun bazı şekillerde işlenişinin çok daha ağır yaptırımlarla cezalandırılması öngörülmüştür. Tez çalışma konumuz olan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 188. Maddesinin 5. Fıkrası hükmüyle uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçlarının örgüt faaliyetleri çerçevesinde ya da üç veya daha fazla kişi tarafından birlikte işlenmesi halleri, kanun koyucu tarafından suçların temel halinin işlenmesine nazaran daha tehlikeli görülmüş ve nitelikli hal olarak daha yüksek cezai yaptırımlara tabi tutulmuştur. Bu nitelikli halin uygulama alanı değerlendirilirken Türk Ceza Kanunu'nun yine suç işlemek için örgüt teşkil edilmesine ilişkin yaptığı düzenleme ile suça iştirake dair belirlediği genel hükümlerin de zorunlu olarak göz önünde bulundurulması gerekir.
Türk patent ve marka kurumu örneğinde fikri mülkiyetin korunması ve Avrupa Birliği Hukuku ile karşılaştırma

Sosyal hayatın her alanındaki modern teknolojik dinamiklerin ihtiyaçlarını karşılayan etkin, yeterli ve erişilebilir bir fikri mülkiyet sistemi inşa etmek bu tezin hedefidir. Söz konusu sistem, ulusal-Türk ve bölgesel-Avrupa çerçevelerinde bir cevap teşkil etmelidir. Bu nedenle, bu tezin vurgulamayı amaçladığı husus, fikri mülkiyet haklarının korunması ve bu hakların etkin bir şekilde uygulanmasını sağlayacak bir sistemi kurmak için ana esasları tanımlamak, fikri mülkiyet kültürünü inşa etmek, inovatif ve yaratıcı endüstrilere, kültür ve sanata yatırım yapılmasını teşvik etmek ve piyasadaki rakipler arasında eşit rekabeti temin etmektir. Bu tez, Türkiye ve Avrupa Birliği'ndeki fikri mülkiyet sistemleri arasında uygun bir karşılaştırmalı analiz sağlayacak şekilde yapılandırılmıştır. Tezin başlangıç kısmının amacı, fikri mülkiyet kavramının ve fikri mülkiyet alanına giren tüm hakların tanımlanması ve modern yasal anlayış içinde fikri mülkiyetin öneminin açıklanmasıdır. Tezin ikinci odak noktası, Türkiye'deki fikri mülkiyet sisteminin kurumsal, hukuki ve yargılama bakımından ve sistemdeki diğer bileşenler bakımından analiz edilmesidir. Sistemde çok önemli bir kurum olan Türk Patent ve Marka Kurumunun rolü, fikri mülkiyet haklarının korunması bakımından analiz edilmektedir. Bir sonraki odak noktası ise Avrupa Birliği'nin fikri mülkiyet sistemi üzerinedir ve bu sistemin analizi; hukuki, kurumsal ve yargılamaya ilişkin çerçevede yapılacak bir analizi ve bunun yanı sıra yakında açıklanacak olan patent reformunun ve BREXIT'in etkisinin analizini içermektedir. Son olarak, iki sistem arasında yerleşik hale gelmiş uyum ve ahenge dair genel bir değerlendirme sunulmaktadır. Söz konusu uyum, her iki fikri mülkiyet sistemindeki mevzuatların ve merkezi kurumların rolü arasındaki ahengin derecesi üzerinden incelenmektedir. Buna ilave olarak, her iki sistemin geleceğine dair perspektifler; küçük ve orta büyüklükteki işletmelerin fikri mülkiyet haklarının korunması sürecine katılımlarının teşviki, fikri mülkiyet kültürünün inşa edilmesi ve bunun yanı sıra fikri mülkiyet sisteminin bütününde eğitimin önemi açısından analiz edilmektedir.
Hukuk yargılamasında elektronik delil

Teknolojinin gelişmesi ile hayatın her alanına giren elektronik cihazlar, ispat hukukunda da köklü değişikliklere yol açmıştır. Elektronik ortamda oluşturulan, iletilen ve saklanan verilerin ve bunların oluşturduğu belgelerin, hukuk yargılamasında nasıl delil olarak kullanılabileceği, bu çalışmanın konusunu oluşturmaktadır. Elektronik veri ve belgelerin çok dikkatli bir şekilde elde edilmeleri, saklanmaları ve korunmaları gerekmektedir. Elektronik belgeler diğer belgelerden yapısall olarak farklı olduğu için, çoğu zaman farklı kurallara ihtiyaç duyulmaktadır. Ülkemizde bu alanda özel bir düzenleme olarak sadece Elektronik İmza Kanunu bulunmaktadır. İspat hukukunda elektronik belgelerin delil değeri hakkında özel bir düzenleme bulunmadığı için bu konuda genel kurallara başvurulacaktır. Elektronik belgeler senet değildir, bu sebeple senetle ispat mecburiyetinin uygulandığı durumlarda sadece bu yönde bir delil sözleşmesinin varlığı halinde kullanılabilecektir. Mevcut sistem içerisinde elektronik deliller, istisnai hallerde yazılı delil başlangıcı olarak değerlendirilebilmekle birlikte, asıl olarak özel hüküm sebepleri çerçevesinde değerlendirilmektedirler. Dolayısı ile sadece senetle ispat mecburiyetinin uygulanmadığı hallerde hakim bu delillere başvurabilir ve serbestçe değerlendirebilir. Hukuk Muhakemeleri Kanunu Tasarısı bu konuda olumlu düzenlemeler içermektedir. Tasarının yasalaşması halinde elektronik delillerin kullanımı yaygınlaşacak ve kolaylaşacaktır.