turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
The use of the concept of intrinsic value in anthropocentric and non-anthropocentric approaches in environmental ethics: A metaethical investigation

'Özsel değer' kavramı, etiğin, özelikle de çevre etiğinin en tartışmalı kavramlarından biridir. Çevreye yönelik geleneksel yaklaşım 'özsel değer'i sadece insana atfeden insanmerkezci yaklaşımdır. Günümüzde, çevre etiği kuramcıları çoğunlukla geleneksel insanmerkezci tutumdan uzaklaşmakta ve doğayı sadece araçsal değeriyle ele almayan ahlaki argümanlar ortaya koymaya çalışmaktadırlar. Çevre etiği kuramcıları genelde ahlaki sorumluluğun kapsamının genişletilmesi gerekliliğini 'özsel değer' kavramına başvurarak temellendirme eğilimindedirler. Bu sebeple, bu çalışmada, 'özsel değer' kavramının çevre etiğindeki rolünü açık kılmayı amaçlı yorum ve bu amaçla antroposentrik ve antroposentrik-olmayan yaklaşımlarda özsel değer kavramının kullanımının metaetik çözümlemesini yapıyorum. Düşünürlerin, 'özsel değer' ve bir şeyi 'özsel olarak değerli bulma' ile neyi kastettiklerini irdeleyerek, özsel değerin, değer verenden, özellikle değer veren olarak insandan bağımsız olarak var olup olamayacağını tartışıyorum. Bu tartışmalar ışığında, Moore gibi objektivist değer savunucularının aksine, değer verenin varlığından bağımsız bir değerin olamayacağını ve değer atfetmenin subjektif bir edim olduğu görüşünü savunuyorum. Subjektif değer atfetme ediminin, eyleyenle bağlantılı olduğunu ama her zaman eyleyenin yararına odaklı olmayabileceğini dile getiriyorum. Başka bir ifadeyle, 'özsel değer' ile nesnenin bir takım özsel özellikleri üzerinden sahip olduğu 'kendinde değer' yerine; aracılık ettiği sonuçlarından dolayı değil, 'kendisi için değerli bulunmasını anlıyorum. Ayrıca, Y. S. Lo'nun Hume'un ahlak felsefesi üzerinden temellendirdiği 'yatkınlık kuramı'na dayanarak, ahlaki sözleşmecilik temelinde subjektif değer atfetme edimiyle oluşan değerlerin evrenselleşebileceğini savunuyorum.
Farabi düşüncesinde din felsefe ilişkisi

Farabi, Türk İslam dünyasının felsefe anlayışına yeni bir soluk getirerek, ona yön vermiş önemli bir filozoftur. Farabi'nin Aristoteles'in eserleriyle tanışması onun ilerleyen dönemlerdeki felsefi çalışmalarında dönüm noktası olmuştur. Farabi'nin çalışmaları zamanla Türk İslam dünyası felsefe anlayışına tesir etmiş ve aynı zamanda ondan sonra gelen filozofları da etkisi altında bırakmıştır. Onun sayesinde İslam dünyası, felsefenin farklı bir boyutuyla tanışmıştır. Felsefenin farklı boyutlara taşınmasında hiç şüphesiz ki, Farabi'nin eski Yunan felsefesinden, Plotinus'tan ve özellikle Aristoteles'ten etkilenerek oluşturduğu felsefenin önemi büyüktür. Farabi felsefesinde ve eserlerinde Aristoteles felsefesinde olduğu gibi, akıl ve onun yetkinliklerine ağırlık vermiştir. Epistemolojisinde, akıl gücüyle doğru ve yanlışı ayırmanın mümkün olduğunu çok sık biçimde vurgulamıştır. Bu sebeple aklın yetkinliği arttıkça Allah'ı daha iyi biçimde tasavvur edilebileceğini, felsefesi ile birlikte eserlerine yansıtmıştır. Bu sebeple, Farabi düşüncesinde sağlam bir din-felsefe ilişkisi vardır.
Karl Jaspers'in felsefesinde varoluş aydınlanması

Karl Jaspers, birbirinden farklı biçimlerde, insanın var olma tarzlarım belirler. 'Dasein' olarak insan, çeşitli bilimlerce bir araştırma nesnesi olarak ele alınır. İnsan, bu bilimlerin ortaya koyduğu bilgi ile 'bilinebilir-kavranabilir bir karaktere sahiptir. Ancak Jaspers'e göre'insan, temelde kendisi hakkında bildiğinden ve bilinenden daha fazladır.' 'Varoluş', 'her türlü nesnelliğin ötesinde 'insanın asıl gerçek varlığıdır ve o felsefe yapmanın konusudur. Varoluşun kendine özgü bir dili vardır. Bu, 'işarefler diridir. İnsan 'Kavram'la. açıklanabilir bir yapıdan varoluş olarak 'işaret' lerle kendisini aydınlatma sürecine girmektedir. Varoluş, kendi işaret dillerinden 'iletişim', 'sınır durumlar' ve 'özgürlük' sayesinde kendisini aydınlatmaktadır. Dasein olarak insan, sınır durumlar içerisinde varoluşunun farkına varır. Sınır durumlar, 'mümkün varoluşu' sarsar ve uyandırır. Mümkün varoluşun uyanması, sınır durumların asıl işlevidir. ' Sınır durumları tecrübe etmek ve varoluş olmak aynı şeydirler'. 'Varoluşsal iletişim' kendi varoluşlarını arayan iki insanın arasındaki iletişimdir. 'Yalnızlık', 'Açık Olma', ve 'Sevenlerin Savaşımı' bu iletişim içinde yer alan özelliklerdir. Varoluşsal iletişimde insanın bir 'başkası'yla. özgür olması söz konusudur. Kari Jaspers'in 'Varoluş Aydınlanmasının asıl işaret i'olarak belirlediği özgürlük, varoluşu ortaya koymaktadır. İnsanın varoluşunun gerçekleşmesi onun özgür olması anlamına gelmektedir. Özgürlük sorununun kaynağı, sorunu ortaya koyan insanın dışında değildir. Varoluşun olanaklılığından gelen sorun özgürlüğe, kendisini gerçekleştirmesi çağrısında bulunmaktadır.
Jean Baudrillard'ın simülasyon kuramının temellendirildiği argümanların değerlendirilmesi

Modern sonrası bilim ve teknolojinin etkisi ile ortaya çıkan çürüme/decadence durumu, aydınlanma aklının ön plana çıkardığı üst anlatıların meşruiyetinin sorgulanmasına sebep olmuştur. Kuvvetli modern yapıların ve kurumların gözden düşmesi, postmodern dönemin ortaya çıkmasına zemin hazırlamıştır. Postmodern bilgi anlayışı, esnek, karmaşık ve heterojen bir yapıya sahiptir. Bu yapının en büyük sorunu ise filozoflar tarafından anlamın yadsınması/buharlaşması olarak görülmüştür. Anlamın kaybını gerçeklik ve görünüş üzerinden ele alan Jean Baudrillard, yapay ve sahte olanın gerçeğin yerini aldığını ve içinde yaşadığımız bu çağın simülasyon çağı olduğunu vurgulamıştır. Bu tezde Antik Yunan'dan bugüne dek tartışılagelmiş gerçeklik-görünüş diyalektiği üzerinden simülasyon kuramını temellendiren Baudrillard'ın düşüncesine yer verilecektir. Baudrillard'ın gerçeğin imaja dönüştüğünü temellendiren simülasyon kuramına dair kullandığı kavramlar ele alınarak, gerçekliğin hangi alanlarda hipergerçekliğe dönüştüğü incelenecek, bu doğrultuda simüle edilen nesne ve olguların gündelik hayatta hangi şekiller üstünden karşımıza çıktığı irdelenecektir.
İbn Arabi ve Frithjof Schuon'un metafizik düşüncelerinin karşılaştırılması

Metafizik, esas itibariyle insanın kendi varlığına dair sorduğu asli sorulara cevap bulma çabasıdır. İnsanın varlığının nedeni, amacı ve nihayeti gibi meseleler hakkında pek çok metafizik model geliştirilmiştir. Ne var ki Modern dönemin başlamasıyla eş zamanlı olarak İslam medeniyetinin entelektüel bir verimsizliğe düşmesi sonucu, İslam dini kaynaklı, etkili ve güncel bir metafizik model sıkıntısı baş göstermiştir. Frithjof Schuon 20. yy. da yaşamış Müslüman ve sufi bir metafizikçidir ve onun metafizik anlayışının Tasavvuf metafiziğinin kurucusu olan İbn Arabi'nin metafizik görüşleriyle karşılaştırılması bu çalışmanın konusudur. İki düşünürün karşılaştırılmasıyla hem İbn Arabi'nin hem de Frithjof Schuon'un metafizik düşüncelerinin daha iyi anlaşılması amaçlanmıştır. Müslüman düşünürler içinde en çok İbn Arabi'ye atıf yapan Schuon bir 'Ekberi' midir? Schuon'un takipçisi olan bazı Gelenekselcilerin bir 'perenyalist' olarak yansıttığı İbn Arabi'nin görüşleri gerçekten de Schuon'unki ile örtüşmekte midir? Bu soruların yanıtları aranırken 'lens karşılaştırma' yöntemi kullanılmış, Schuon merkeze alınarak ona İbn Arabi lensinden bakılmıştır. İki düşünürün sırasıyla muhtelif metafizik perspektiflere bakışları, onto-teoloji anlayışları ve gnosioloji görüşleri incelenmiş ve çalışmanın sonucunda İbn Arabi ve Schuon'un metafizik düşüncelerinin örtüştüğü anlaşılmıştır. Bunun yanında Schuon'un İbn Arabi'ye yönelttiği eleştiriler üzerinden onun bir Ekberi olmadığı ve daha da önemlisi, onun İbn Arabi'yi gerçek bir ezoterist olarak görmediği tespit edilmiştir. Ayrıca Schuon kendini açık bir biçimde Platonculuğa nisbet etmektedir ve onun düşüncesinin Yeni-Platonculuktaki kökenleri ve Schuon'un ne dereceye kadar Yeni-Platoncu bir düşünür olduğu incelenmeye değerdir.
Kitab el-Menazir'in temel prensiplerinin bilim felsefesi açısından incelenmesi

Bu tez İbn Heysem'in optik kitabı Kitab el-menazir'de ortaya koyduğu yeni bilim anlayışının ilkeleri ile yeni bilim yönteminin özelliklerini incelemeyi hedefleyen bir çalışmadır. Bununla İbn Heysem'in kendisinden önce hakim bilim yöntemi olmamış Arşimet'in matematik-fizik terkip yöntemini geliştirip kendisinden sonra gelen bilim adamları aracılığıyla Newton'a kadar taşınmasını sağlama yolundaki etkisi araştırılmıştır. Araştırmanın hedefine uygun olarak Kitab el-menazir başta olmak üzere İbn Heysem'in optik, matematik ve felsefe eserlerinde geliştirdiği bilim anlayışı ve yönteminden bahsettiği bölümler esas alınmıştır.
Felsefe ve kelam ilişkisinde nefs teorisi: Seyyid Şerif Cürcanİ örneği

Nefs, İslam düşüncesinin önemli problemlerinden biridir. İslam düşüncesinde hem filozoflar hem de kelam bilginleri nefs teorisi ile ilgili görüşler ortaya koymuşlardır. Nefs kelimesi yerine ruh kavramının kullanıldığı görülmektedir. Özellikle kelam bilginleri, İslam filozoflarından farklı olarak nefs yerine ruh teriminikullanmayı tercih etmişlerdir. İslam düşüncesinde ilmü'nnefs başlığı altında bitki ve hayvanların canlılık özellikleri ve insanın da psikolojik nitelikleri araştırılmıştır. Bu çalışmada ise Seyyid Şerif Cürcani'nin nefs teorisine ilişkin görüşleri ele alınmıştır. Cürcani'nin nefs teorisine dair görüşleri Şerhu'l-Mevakıf adlı eserinde detaylı olarak yer almaktadır. Burada Cürcani, nefsi, tanımı, mahiyeti ve bedenle ilişkisi açısından incelemektedir. O, nefsi İbn Sina gibi, 'tabii organik cismin ilk yetkinliği'şeklinde tanımlamıştır. Nefsin beden ile ilişkisini de ontolojik ve epistemolojik açıdan incelemektedir. Ona göre nefs, bedene hayat veren bir cevherdir. Nefsi nebati, hayvani ve insani olmak üzere üçe ayıran Cürcani, nebati nefsin güçlerini beslenme, büyüme, üreme ve biçimlendirme şeklinde dört kısımda incelemektedir. Hayvani nefsin güçlerini de hareket ve idrak güçleri şeklinde ikiye ayırmaktadır. Düşünür, hayvani nefsin idrak güçlerini dış ve iç idrak güçleriolarak tasnif etmektedir. Cürcani, insani nefsin nefsin bitki ve hayvanlardan farklı olarak akıl gücüne sahip olduğunu belirtmiştir. Aklı ise nazari ve ameli şeklinde ikiye ayırarak incelemektedir. Ona göre nazari akıl gücü, tümelleri idrak eden; ameli akılgücü ise fikri sanatlar çıkarsaması yapan ve insanın yapması ve yapmaması gerekentikel şeylerle meşgul olandır. Sonuç olarak bu çalışma, Seyyid şerif Cürcani'nin nefs teorisine ilişkin görüşlerini incelemeyi hedeflemektedir.
Aristoteles biyolojisinin yıkılış süreci

Bu çalışma, bugüne kadar yeterince üzerinde durulmamış bir konu olan Aristoteles'in biyoloji bilimi üzerindeki etkisi ve bu etkinin nasıl yıkıldığı üzerinedir. Bu bağlamda, tezimizin ilk bölümünde, Aristoteles'in biyolojisinin temel argümanları ve tarihsel gelişimi değerlendirilecektir. İkinci bölümde, biyoloji tarihindeki gelişmeler ışığında, Aristoteles'in biyolojisinin yıkılmasına neden olan süreçler ayrıntılı bir biçimde tartışılacaktır. Üçüncü ve son bölümde ise, Darwin'in evrim teorisi ve bu teorinin bilim dünyasının tür kavramına bakışını tamamen nasıl değiştirdiği ele alınacaktır.
Proclus'un 'Parmenides şerhi'

Yeni Platoncu felsefenin en önemli temsilcilerinden olan Proclus, (A. D. 412 - 485), Yeni Platoncu metafiziğin bir abidesi olan 'Commentary on Plato's Parmenides' adlı eserinde Platon'un Parmenides diyalogunu inceler. Parmenides diyalogu, Platon'un kendi idealar öğretisini sorguladığı diyalogdur. Bu nedenle Platon felsefesi içinde çok önemli yeri olan bir diyalogdur. Proclus şerhinde, Parmenides diyalogunun bütün detayları üzerinde titizlikle durmuş, ilk bakışta okuyucuya yalnızca detaymış gibi görünen her cümlenin, aslında Platon metafiziğini açıklayan bir benzetme olduğunu göstermiştir. Ancak Platon'un metafiziğini yorumlarken, Plotinus'un da etkisiyle Yeni Platoncu metafiziği de bize verir. Özellikle sudur teorisi hakkında bilgi verir. Sudur basamaklarım ve bütün çokluğun Bir'den nasıl pay aldığını inceler. Bütün bu çokluğun arkasındaki birleştirici ilke olan ve çokluğu aşan Bir ile, çok olan bu şeyler arasındaki ilişkiyi inceler. Proclus'un Parmenides Şerhi Platon'un felsefesini anlayabilmek için önemli bir yardımcı eser, Yeni Platoncu metafiziği anlatan bir temel eserdir.
Antik Yunan felsefesinde siyasal alan ve mahremiyet

Bu çalışmada siyasal alan ve mahremiyetin ne olduğu açıklanarak birbirleri arasındaki ilişki ele alınmıştır. Bu ilişki çerçevesinde yöneticilerin getirdiği yasalar özelinde yurttaşların özel alanına müdahil olduğu dile getirilir. Konunun tarihsel olarak geniş olmasından dolayı da daha daraltılarak Antik Yunan bazında ele alınmıştır. Çalışmanın birinci bölümünün ilk kısmında mahrem alan tanımı verilerek mahremiyet tartışmasına girilmiştir. İkinci kısmında ise siyasal alanın tanımı yapılmış, önemini yıllar boyunca hiç kaybetmeyen bir kavram olmasından dolayı da tarihsel bakımdan gelişimi incelenmiştir. Bu iki kavramın karşılaştırılması sonucunda da ikisinin yurttaşların kimliğini oluşturması bakımından vazgeçilemez oldukları kanısına varılmıştır. Konuyu ele alan her filozofun gözünde ve yüzyıllar boyunca iki kavramın içeriğinde daralmalar ve genişlemeler söz konusu olmuştur. Fakat ilişkileri her daim bakidir. Çalışmanın ikinci bölümünde siyasal alanın mahrem alana hangi sınırlar dahilinde müdahil olabildiğini görmek adına Antik Yunan'da yer etmiş olan düşünürlerin eserleri incelenerek görüşleri ortaya serilmiştir. Sokrates'in yaşantısından, Sofistlerin işinden, Platon'un ideal devlet düzeninden ve Aristoteles'in insanı siyasal alana tamamen iten görüşlerinden faydalanılmıştır. Sonuç kısmında ise verilen kavram tanımlarının filozofların eserleri bağlamında incelendiğinde bu iki kavramın yurttaşların hayatında önemli bir yere sahip olduğu ve yöneticilerin her dönemde az ya da çok kuralları, yasaları kapsamında yurttaşların özel hayatına müdahale ettiği, müdahale etmek zorunda kaldığı gösterilmiştir. Ayrıca sonuç kısmında bu durumun sadece Antik Yunan'da değil modern dönemlerde de benzer olduğunu göstermek adına Althusser ve Foucaultcu temelde de ele alınmıştır.
Mevlana Celaleddin Rumİ'de tarih ve din tasavvuru

Mevlana Celaleddin Rumi'nin eserlerindeki tarihi ve felsefi görüşlerini araştırmadan onun dünyaya ve olaylara bakış açısı hakkında fikir edinebilmek zordur. Her büyük düşünür gibi, Mevlana da kimliğiyle, ahlakıyla, paradigması ve savunduğu fikirlerle bir bütünlük arz eder. Bu 'hayat heyeti' nin oluşmasında, tezahürlerinde ve temsillerinde yaşadığı dönemin ve olaylarının etkileri yadsınamaz. Din; kurtuluşa götüren hakikatin 'yolu'nu ortaya koyar. Tarih; bu 'yol'daki yolculuğun kronolojik-topografik macerasını kozalite ekseninde 'araştırır' ve 'aktarır.' Felsefe de bu hakikat yolunda yolda olma durumunun ve anlamının akıl ile 'ifade'si ve 'açıklama'sıdır. Tasavvuf da bu 'yol'un 'tecrübe' ve 'çile'sinin 'anlam'ını ve 'oluş halini' deruni düşünce ile sistemleştirir. Rumi'nin tasavvuf yolculuğunun temelleri, doğduğu şehir olan Belh'te atılmış, ilk üstadı babası Bahaeddin Veled olmuştur. Süreç içerisinde bilgi ve tecrübesini artırarak çağın zirvesine oturmuştur. Tarihsel olarak, dönemi oldukça karışık ve kriz dolu bir dönemdir: Bir yandan Moğol İstilalarının oldukça yoğunlaştığı, diğer yandan da Haçlıların Müslüman topraklarda seferlerini çok sık olmasa da sürdürdüğü bir dönemden geçilmektedir. Böylesi bir konjonktürde, halk korku ve kaygı içinde, çaresiz ve çözümsüz bir kolektif bilince sahiptir. Bu tarihsel bağlam, Mevlana'nın kıymetini, değerini ve vazifesini ortaya koyar. Telaş ve endişe halindeki halk kitlelerine bir tür 'kolektif terapist', 'maneviyat ve kanaat önderi' olmuştur. Dönemin oldukça hassas dengelerine rağmen genel olarak halkın yanında olmayı tercih ettiği ve siyasi-askeri otoriteler ile arasına mesafe koymaya çalıştığı ifade edilebilir. Kapsayıcı felsefesi ve tutarlı sistematik düşüncesi ile Rumi, bilgi ile tevazuu beraber harmanlayan düşünürlerin başında gelir. Çağının krizinin fikri fırsata çevirmiş görünen Rumi, zor zamanlarda objektif ve eğitici bir yaklaşımı eserlerinin ana dokuyucu unsuru kılmıştır.
Cicero'nun Tusculanum Disputationes adlı yapıtında akademia felsefesi

Bu tezde, Cicero'nun Tusculanum Disputationes adlı yapıtında Akademia Felsefesinin etkilerini inceledik. Bu etkileri, Platon'un eserlerini inceleyip, karşılaştırmalı olarak gösterdik. Platon'un, Devlet, Phaedros, Phaedon, Yasalar ve Timaos adlı yapıtları bizim için yeterli bilgi sağlamıştır. Cicero ilk olarak Yeni Akademia'nın, veri simile yöntemini her zaman tartışma metodu olarak kullanmıştır. Ancak, özellikle birinci kitapta diyalektiği kullanırken, önemli hatalar yapmıştır. Birinci kitabında, ölümün kötü bir şey olmadığını kanıtlamak için ruhun ölümsüzlüğünü savunmuştur. Burada, Platon'un Phaedon ve Phaedros eserinden bolca alıntılar yapmıştır. Cicero bu kitapta kendi düşüncelerini desteklemek için Platon'un ruhun göç ettiği teorisinden de faydalanmıştır. İkinci kitapta, fiziksel acıları küçümser ve bunlara erkekçe katlanmayı öğütler. Burada da yine Platon'un üç kesinli ruh teorisinden bolca faydalanmıştır. Küniklerin, Epikurosçuların ve Stoacıların görüşlerini eleştirirken, Yeni Akademia'nın görüşlerini ise savunmuştur. Üçüncü kitapta, insanları ruhsal sıkıntılardan kurtarmayı ve ideal bir tedavi yöntemi bulmaya çalışır. Burada, Yeni Akademia'nın görüşlerini savunur. Bunun yanı sıra Stoacıların bu konudaki görüşlerini de genel olarak savunduğunu söyleyebiliriz. Dördüncü kitapta, Daha önceden Stoacıların yaptığı gibi, geri kalan tüm ruhsal rahatsızlıkları bir liste şeklinde sıralar. Burada da Platon'un üç kısımlı ruh teorisinden önemli ölçüde faydalanır. Stoacılar gibi, o da insan ruhundan tüm tutkuların kökünden çıkarılıp atılması gerektiğini savunur. Bu iki kitapta Platon'un Devlet adlı yapıtındaki düşüncelerle benzer olan birçok paragraf vardır. Beşinci kitapta, erdemin mutlu bir hayat için tek başına yeterli olduğunu savunur. Burada, birçok fikir çatışmasına rağmen, Stoacıları desteklediği görülür. Epikurosçuların ve Peripatosçuların görüşlerini ise eleştirir. Cicero, genel olarak beş kitapta da felsefe okullarının düşüncelerini birbirleriyle çatıştırmış ve bunlardan kendi düşüncesine en uygun olanı seçmeye çalışmıştır. Bu paragraftan da anlaşılacağı gibi, Cicero kendisini herhangi bir okulun öğretisine bağlı kalmak gibi bir zorunluluk hissetmemiştir. Fakat bu durum onun bazen tutarsızlığa düşmesine sebep olmuştur.
İbn Rüşd'de burhan

İbn Rüşd'ün burhan teorisi, tıpkı Aristoteles'te olduğu gibi, varoluşun iki katmanda yani zorunlu ve mümkün kategorilerinde tezahür ettiğini saptamaktadır. O halde burhani yani burhana dayalı bilgi, zorunlulukla ilgilidir. Bu nedenle belirli bir zamanda ve belirli bir mekanda değil, tüm zaman ve mekanlarda geçerli olan olgular, burhan teorisi kapsamında incelenmelidir. Kesinlik ifade eden hakikat, ancak burhani olan bilgi ile elde edilebilir. Burhani bilgi, idrak edilen bilgi türleri uyarınca, tasavvur ve tasdik olmak üzere iki bölümde ele alınmalıdır. Bunlardan ilki yani tasavvur, bize, nesnelerin mahiyetine ilişkin bilgiyi yani tanımı vermektedir. Bir var olanın ne olduğuna ilişkin kavrayışımız anlamına gelen tasavvurların birleştirilmesiyle tasdik eylemi meydana gelir. Akıl yürütme anlamındaki tasdik, bize, var olanlar arasındaki zorunluluk bağı üzerinden varlıklar arasındaki ilişkileri vermektedir. Böylece hakikatin bilgisi tamamlanmakta ve bir şeyin ne olduğu ve niçin öyle olduğu kavranmaktadır.
Immanuel Kant'ın ahlak felsefesinde özgürlüğün temellendirilmesi

Bu çalışma, Kant'ın ahlak felsefesinde özgürlüğün temellendirmesi konusunu incelemeyi amaçlamaktadır. Bu amaçla öncelikle Kant'ın ahlak felsefesinin genel hatları açıklanarak bu ahlak felsefesi: iyi isteme, ödev ve saygı kavramı çerçevesinde irdelenmiştir. Eğer bir insan özgür olduğunu biliyorsa bu bilginin nereden geldiğini belirtmek gerekir. Bu yüzden bu kastedilen bilgi kaynağının ahlaki buyrukla nasıl bir ilişki içinde olduğunu açıklamak da araştırmamızın en önemli yönünü teşkil etmektedir. Bu açıdan ikinci adım olarak özgürlük kavramı incelenerek bu özgürlükkavramının, ahlak felsefesi ile nasıl bir ilişki içinde olduğu tespit edilmiştir. Ayrıca araştırmada özgürlüğün insan için bir gerçeklik taşıyıp taşımadığı hususu, ahlak felsefesi bakımından değerlendirilerek ahlak ve özgürlük ilişkisi üzerinde durulmuştur.
ALAIN BADIOU'NUN HAKİKAT TEORİSİ VE ETİĞİ

Analitik, Postmodern ve Marksist perspektifler tarafından hakikat kavramına türlü saldırıların yapıldığı ve felsefenin askıya alınmaya çalışıldığı bir çağda Alain Badiou, felsefenin hakikatten vazgeçemeyeceğini ilan eder. Badiou için felsefenin hakikatten vazgeçmemesi bir anlamda felsefenin de varlık koşuludur. Diğer taraftan Badiou felsefenin bu varoluş ilanından yirmi yıl sonra felsefenin her yerdeliğinden ya da aşırı varoluşundan muzdariptir. Problem artık felsefenin varoluşunu tekrar tasdik etme ya da doğrulama problemi değil kendini ahlaki taklitlerinden ayırmak için özünü kurma ve hakim fikrin istikrarını bozma problemidir. Başka bir deyişle eğer felsefenin yasal ve etik statükoyu yasallaştırmak için kullanılan başka bir yol olmaktan kaçınması gerekiyorsa, felsefenin ana modu polemik olmalıdır. İşte bu çalışmada Badiou'nun felsefenin en temel problemi olarak gördüğü hakikat kavramındaki bu ısrarı ve bu ısrarıyla beraber hakikatin bütünlüğünü bozarak tözsellikten arındırması ve sonrasında felsefenin ahlaksızlaştırılmasına dayanan polemik tavrı sorunsallaştırılmıştır. Çalışmamızın giriş kısmında Bir Fransız düşünürü olarak Alain Badiou'nun Fransız düşüncesindeki yeri ve Fransız düşüncesinin temel özellikleri, Hakikat kavramının Badiou'ya kadar olan sürede ele alınış tarzı ve temel çağdaş etik tartışmalar ele alınarak Badiou'nun hakikat teorisi ve etiği için bir başlangıç oluşturulmaya çalışılmıştır. Birinci bölümde Badiou'nun, bir anlamda felsefenin varoluş ilanı olarak görülebilecek olan Hakikat teorisi ve hem felsefenin koşulları hem de hakikatin türeyimsel usulleri olan bilim, sanat, siyaset ve aşk olmak üzere dört alana yer verilmiştir. İkinci Bölümde ise mevcut etik tartışmalarda Badiou'nun etik eleştirilerinin merkezindeki üç başlık ve Badiou'nun etik önerisi olan Hakikatler Etiği ve bu etiğin çağdaş etik tartışmalar içerisindeki yeri tartışmaya açılmıştır. Sonuç bölümünde ise Badiou'nun hakikat teorisinin ve etiğinin ortaya çıkardığı bir takım ontolojik ve etik sonuçlar değerlendirilmeye çalışılmıştır.
On the possibility of nonconceptual experience: The case of music experience

Bu tez, deneyimin kavramsal olmayan bir deneyimin olup olamayacağını gösterimci bir bakış açısı çerçevesinde konu edinir. Kısaca, kavramsal olmayan içerik ile ilgili yapıtları gözden geçirir. Kavramsal olmama durumunun bilinç ve bilinçdışı düzeylerde varlığını savunur. Tez, kavramsal olma ve olmama durumlarının deneyimlerin ve zihinsel durumların özellikleri olduğunu ileri sürmektedir. Tez, müzik deneyiminin doğasını inceleyerek ilerler. Müzik deneyimine kavramsal olmama durumunu atfetmenin yapısall ve duygusal yolları arasında bir ayrım yapar. Ender yaşanan kuvvetli müzik deneyimleri 'kelimelerle ifade edilemez' şeklinde algılanabilmeleri nedeniyle kavramsal olmayan deneyim olarak nitelenmeye aday sayılabilirler. Müzik deneyiminin duygusal boyutuna ilişkin teorilerin sunulmasından sonra bu tip deneyimlerin gizemi, müziğin bazı yapısall özellikleri ile kişisel ve kültürel tarihle ilgili zihinsel gösterimlerin bilinçdışında ilişkilendirilmesi şeklinde açıklanmaktadır. Bunlar dışında, sıradan müzik deneyimlerinde, kişilerin ayrım yapabilme kabiliyetlerini harekete geçirmeleri, fakat onların inanç ve eylemleri için gerekçe oluşturamamaları ile kavramsal olmayan deneyimlere dahil edilmektedir.