turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Avrupa Birliği'ne giriş süreçinde yönetim sistemlerinin entegrasyonu ve bir uygulama örneği

Türkiye'nin Avrupa Birliğine giris sürecinde ve ekonomik olarakküresellesen dünyada özellikle son yillarda rekabetin hizla artmasi, teknolojiningelismesi ve sanayilesmenin sürekli büyümesi neticesinde, kuruluslar müsteri istek ve memnuniyetine önem vermeye baslamislardir. Bu müsteri istekleri kuruluslariyönetim sistemlerini uygulamaya yöneltmistir. Müsteriler satin aldiklari ürün/hizmet kalitesini yönetim sistemleri belgeleri ile değerlendirmektedir. Bir kurulusta ne kadar yönetim sistemi modeli var ise sundugu ürün/hizmete olan güven o derece artarduruma gelmistir. Kuruluslar müsterilerinin bu istekleri dogrultusunda yönetim sistemleri uygulamaya baslamislardir. Ayri ayri kurulan bu sistemler zamanlahantal bir yapiya, karmasaya, zaman kaybina, yönetim sistemleri arasinda bir iççekismeye, gereksiz tekrarlara ve kurulustaki verimliliginin düsmesine yol açmistir. Tüm bu olumsuzluklar kuruluslari sistemlerini entegre olarak uygulamayayöneltmistir. Bu Çalismanin ilk bölümünde Kalite, Çevre, HACCP ve OHSAS yönetim sistemlerinin tarihçesi, ilgili tanimlari, bu sistemleri olusturan standartlari, BuSistemlerin maddeleri, prensipleri ve faydalari üzerinde durulmustur. İkinci bölümdeEntegre Yönetimin tarifi verilmis ve Kalite, Çevre, HACCP ve OHSAS Yönetim Sistemlerini uygulayan kuruluslarin bu dört sistemi entegre olarak uygulamalari ile ilgili gerekli bilgilere deginilmistir. Kalite, Çevre, HACCP ve OHSAS Sistemlerinin uygulayan kuruluslari bu sistemleri tek bir entegre sisteme dönüstürmesi için yapmasi gereken yöntemlerdenbahsedilmis ve bu sistem bir uygulama örnegi ile irdelenmistir. Ayrica bu bölümde, uygulama neticesinde ortaya çikan bulgular açiklanmis ve Entegre Yönetim Sistemini uygulayan kurulus üst yönetimi, çalisanlari ve TSE Dört Sistem Bas Tetkikçileri ile yapilan görüsmeler neticesindesistemin kurulusa sagladigi faydalar ortaya konmustur. ivSonuç bölümünde, uygulama neticesinde ortaya çikan bulgular ve yapilanmülakat ile yüz yüze görüsme sonuçlari degerlendirilmis ve bununla ilgili öneriler sunulmustur.
A comprehensive approach to the post-cold war international political structure

Bu çalışmada UA sistemin bir sistemik bütün olduğu ve bu sistem içinde yer alan belirli aktörlerin sahip oldukları tüm kapasite ve politik yönelimlerine dayanarak belirledikleri önceliklerinin UA düzenin şekillenmesini sağladığı varsayımı dikkate alınmaktadır. Dolayısıyla devletlerin UA sistemin farklı dönemlerdeki güç ve çıkar ilişkilerinin genel UA ilişkileri ve UA toplumu nasıl şekillendiğinin belirlenmesi için çalışılmıştır. İkinci Dünya savaşından sonra UA sistemde gelişen güç dengesi koşulları, farklı kutupsallaşma yapılanmaları meydana getirmiştir. Soğuk savaş döneminin iki kutuplu yapısı, Sovyetlerin yıkılmasından sonra ABD hegemonyası ve 2000'li yılların ortasından itibaren çok kutupluluk en iyi örneklerdir. Tüm bu süreçlerde UA sistemde hakim olan ve değişmeyen tek şey ağır bir anarşi anlayışıdır. Buna rağmen devletlerin belirli bir düzeyde UA hukuk ve normlara dayanan bir UA toplum anlayışını birlikte yaşamanın öncelikli koşulu olarak benimsediklerini görebiliyoruz. UA krizler bağlamında devletlerin güç ve güvenlik ihtiyaçlarının-arayışlarının hem müdahale sürecinin, hem de sonrasında yapılandırılan politik düzenin şekillendirilmesinde etkin faktörler olduğu görülmektedir. Bu nedenle Soğuk savaş sonrası UA krizler; UA Otorite, UA aktörler, Force, ve Hegemony-Multilateralism alanları kapsamında incelenmiştir. Bu sayede UA toplumun bu krizlerin ele alınması ve çözümünde geliştirdiği çözüm ve müdahale süreçlerinin değerlendirilmesinin devletler sistemde gelişecek eğilimleri anlamamızı sağlayacak önemli veriler sağlayacağı öngörülmektedir. Öte yandan, Soğuk savaş sonrasının tüm belirsizliklerine karşın, yaşanan krizlerde UA sistemin evrimsel bir dinamik gösterdiği ve yapısall dönüşümlere de izin vererek daha kurumsal çözümler bulmaya yöneldiği belirlenmiştir. O nedenle UA sistemin sahip olduğu açık sistem özelliği kendini yenileyebilme ve bu sayede sistemsel işlevlerini sürdürmesine imkan sağladığı iddia edilebilir. Bu kapsamda bu çalışma, 2000'li yıllardan önce ve sonraki süreçte belirleyici olan tüm faktörleri dikkate alarak; büyük devletlerin uluslararası kurumlar ile işbirliği vasıtasıyla UA alanda artırdığı etkinliklerinin oluşturduğu yeni eğilimlerin Grotian tarzda bir UA toplumun gelişmesine imkan sağlayıp sağlamayacağı sorusuna cevap bulmayı hedeflemektedir.
Türkiye'nin Orta Asya Türk Devletleri politikası üzerindeki Rus politik etkisi

Orta Asya tarihin başından beri Türk topluluklarının anavatanı olma özelliğini korumuştur. Çeşitli zamanlarda belli devletlerin saldırısı ve hakimiyetine geçmişştir. Bu tezde Türkiye'nin Orta Asya Türkleri ile olan ilişkileri dikkate alınacaktır. Türkiye kökenlerini Orta Asya'dan almış bir devlettir. Tarih boyunca da kesintilere de maruz kaldıysa da ilişkilerini büyüklü küçüklü ölçülerde sürdürmeye devam etmektedir. Soğuk Savaş öncesi dönemlerde olsun soğuk savaş sırasında olsun ya da sonrasında ilişkiler duraksasa da kesilmemiştir. Tabi bu ilişkilerin seyrini etkileyen bir takım politikalardan da söz etmek mümkündür. Özellikle bölgede büyük devletlerin politik çekişmeleri yaşanmıştır. Rusya bölge üzerinde kültürel açıdan olsun, ekonomik açıdan olsun ya da askeri açıdan olsun hala başat etkisini korumaktadır. Rus politikalarına karşı duruşları değiştiren ya da belirleyen bölgesel aktörler kendileri için doğru olana en yakın siyaseti izlemeye çalışmıştır. Afganistan, İran, Suudi Arabistan ve Türkiye'yi bu aktörler içinde saymak mümkündür. Rusya'nın bu politikalar üzerindeki etmen olma faktörü çok kutuplu dönemde bir süper güç olmasının dışında en yakın geçmişşte Orta Asya'da siyasi birliği sağlayan son devlet olmasından da kaynaklanmaktadır. Böylece bölge bu döneminde Rusya'nın isteklerine göre şekillenmiş bir yapıya sahiptir. Rusya'nın yakın dönem çıkarları içinde hala önemini koruyan Orta Asya hem Rusya'nın güneyinde çok geniş sınırlarla komşu olmasıyla, enerji kaynakları açısından zenginliğiyle ve geçmişşte yerleşmiş ve hala Orta Asya'da bulunan en kalabalık azınlık nüfusuyla bölgeyle olan ilişkilerini kesintisiz bir biçimde devam ettirmektedir. Bu durumlar da göz önünde bulundurulduğunda Rusya-Türkiye'nin Orta Asya politikası üzerindeki belirleyici rolünü hala korumaktadır. Bu çalışmada bu etki üzerinde Türkiye'nin konumu incelenmiştir.
Avrupa'da çok uluslu kuvvet yapılanmaları

Soğuk Savaş'ın sona ermesinden sonra çok uluslu askeri kuvvet yapılanmalarına verilen önemin kayda değer ölçüde arttığına şahit olunmaktadır. Nitekim ortaya çıkan yeni gelişmeler istikametinde NATO'nun stratejisini ve buna bağlı olarak da yapılanmasını gözden geçirdiği; diğer taraftan, gerek BM ve gerekse NATO çerçevesinde gerçekleştirilen barışı koruma harekatlarının da hem sayıca arttığı, hem de nitelik olarak da değişim göstererek askeri kuvvet kullanımını daha fazla gerektiren barışı tesis harekatları haline geldiği izlenmektedir. Halihazırda en önemli çok uluslu kuvvet yapılanmalarının ise, Avrupa'da meydana getirildiği görülmektedir. Bu nedenle tez, Avrupa'nın kendi güvenlik ve savunma politikalarım belirleme çabası paralelinde önem ve ağırlık kazanan ve şimdilik birer kara kuvveti niteliği taşıyan Avrupa Kolordusu ve Avrupa Müttefik Komutanlığı Hızlı Tepki Kolordusu üzerine odaklanmıştır. Çalışmanın 1. Bölümü'nde çok uluslu kuvvet yapılanmalarını etkileyen ve büyük ölçüde belirleyen politik ortam üzerinde durulmaktadır. Bu bölümde çok uluslu kuvvet yapılanmalarına neden ihtiyaç duyulduğu, Avrupa Güvenlik ve Savunma Kimliğinin geliştirilmesi çabalan ve bütün bu konularda Avrupalı devletlerin farklı politika ve tutumları incelenmektedir, n. Bölüm'de NATO'nun Çok Uluslu Ortak Görev Kuvveti kavramı ve bu kavramın hayata geçirilebilmesine yönelik sorunlar ve alternatifler gözden geçirilmektedir. IH. ve IV. Bölümler' de sırasıyla Avrupa'nın gelecekte sahip olabileceği Bir Ortak Avrupa Ordusu için halihazırdaki en önemli adaylar olan Eurocorps ve ARRC'nin kurumsal yapılan, harekat yetenek ve ihtiyaçları incelenmektedir. Nihayet V. Bölüm'de ise, tüm çok uluslu kuvvet yapılanmaları için geçerli olan genel problemlere değinilmektedir.
Turkey-Syria relations in AKP era (2002-2013)

2002 seçimleri hem Türk siyasal hayatı hem de Türk dış politikası için yeni bir dönemin başlangıcı olmuştur. 2002 seçimleri ile iktidar olan AKP, öncülü olan siyasal İslamcı Milli Görüş çizgisinden koparak, Muhafazakar Demokrat kimliği ile iç siyasette güçlenerek yerini sağlamlaştırmıştır. Muhafazakar Demokrat kimlik, içi AKP tarafından kendi ihtiyaçları doğrultusunda doldurulan bir yaklaşımın adıdır. Bir tanım olarak, Muhafazakar Demorat kimlik; AKP'nin iç siyasal sistem de kendisi için meşruiyet ve alan yaratmak için kullandığı, aynı zaman da İslami tabanı ile ilişkilerini sürdürmesini sağlayan ama Batı ile de ilişkileri de geliştirmek için kullanılan bir söylemdir. Soğuk Savaş'ın bitişi ve 11 Eylül 2001'deki saldırıların uluslararası sistemde meydana getirdiği gelişmelerle AKP, dış politikada Stratejik Derinlik konsepti çerçevesinde dış politika anlayışını uygulamaya çalışmıştır. AKP, 2003 Irak Savaşı ile başlayan sürecin yarattığı manevra alanı ile özellikle Ortadoğu ülkeleriyle ekonomik ve siyasi ilişkileri hızla geliştirirken, 2011'de meydana gelen Arap Baharı ile bu ilişkiler sekteye uğramıştır. Arap Baharı ile başlayan süreçte on yıllık süre boyunca Suriye ile geliştirilen ve örnek olarak gösterilen ilişkiler Arap Baharı ile bir güç mücadelesine dönüşmüş ve iki ülke arasında örtülü bir savaş yaşanmaya başlamıştır. Bu çalışmada, öncelikle AKP'nin kuruluş aşaması ve Muhafazakar Demokrat kimliğinin yaratılma süreci ele alınarak incelenmiştir. İkinci olarak, dış politika da AKP'nin yaklaşımları konu edinmiş ve son olarak da AKP dış politikasının en önemli başarısı ve örneği olarak gösterilen Türkiye-Suriye ilişkilerinin 2002- 2013 yılları arasındaki seyri incelenmiştir.
Frankofoni ile Türk Konseyi'nin mukayesesi

İnsan topluluklarının yeryüzünde yer aldıkları günden bugüne kendi aralarında çeşitli düzeylerde işbirliği arayışında bulundukları ve farklı örgütlenmeler tesis ettikleri bilinmektedir. Tarihi sürece bakıldığında ortaya çıkan işbirliği modelleri kimi zaman insanların ve devletlerin karşılaştığı sorunları çözme amacı ile ortaya çıktığı gibi, kimi zaman da bir takım ideallerin yahut özel işbirliği alanlarının gerçekleştirilmesi için de oluşturulmuştur. Bu özel işbirliği alanları için kurulan uluslararası örgütlerin iki nev-i şahsına münhasır örneği de Frankofoni ve Türk Konseyi'dir. Bu çalışmada, 'medeniyet' ve 'post-kolonyalizm' bir analiz birimi olarak kabul edilerek 'Frankofoni: Fransızca Konuşan Ülkeler Topluluğu' ve 'Türk Dili Konuşan Ülkeler İşbirliği Konseyi' tecrübelerinin ne tür işbirliği tarzları ortaya koyduğu ve bu modellerin hangi yönleriyle farklılık oluşturduğu incelenmiştir. Hem Frankofoni hem de Türk Konseyi tecrübeleri bugüne kadar doktora düzeyinde mukayeseli olarak herhangi bir akademik çalışmada analiz edilmemiştir. Bu yönüyle bu tez alana mütevazı bir katkı yapmayı da hedeflemektedir.
Avrupa konseyi sanal ortamda işlenen suçlar sözleşmesinde telif hakkı ve Türkiye'nin entegrasyonu

20. yüzyılda her alanda olduğu gibi bilişim alanında da hızlı değişim ve dönüşümler yaşanmıştır. Bilişim alanındaki bu gelişmelerden suç ve türevleri de kendine düşen payı almıştır. Sanal ortamda telif haklarının gaspı ise devletler tarafından yeni yeni güvenlik meselesi haline getirilmiş ve küresel ölçekte büyük bir ekonomik güce erişen fikir ve sanat eserlerine yönelik yapılan bu ihlaller sınırları aşan yapısı nedeniyle uluslararası bir mesele haline gelmiştir.23.11. 2001 tarihinde imzalanan Avrupa Konseyi Siber Suçlar Sözleşmesi, sanal ortamda işlenen suç ve ihlallere yönelik küresel mücadeleyi etkin kılmak için uluslararası alanda imzalanan ve halen geçerliliği olan ilk sözleşmedir. Bu sözleşme uluslararası alanda işlenen siber suçlara yönelik ortak bir güvenlik politikası oluşturmak, siber suçlara karşı korunma ilkeleri ile devletler arası işbirliğini güçlendirmek amacını taşımaktadır. Türkiye bu sözleşmeyi 10.11. 2010 tarihinde imzalamış ve 22.04. 2014 tarihinde onaylayarak 01 .01.2015'te yürürlüğe koymuştur. Çalışmamızda AK Sözleşmesi'nin kapsamı, oluşum süreci, etkileri ve telif hakkı ihlallerine yaklaşımı ile Sözleşme'nin Türkiye'nin siber alana yönelik güvenlik politikasına, perspektifine, yasal düzenlemelerine etkileri incelenmiştir. Siber alanda işlenen suçlar ve telif haklarına yönelik uluslararası işbirliğinin artırılması ve bu anlamda kanun düzenlemelerin benzer perspektifle oluşturulması gerekmektedir. Siber alandaki ihlalere yönelik tüm tedbirler, sadece yasal ve hukuki korumalarla değil; sivil toplum kuruluşlarının faaliyetleri, bireysel ve toplumsal farkındalık gibi alternatif yollarla önlenebilecektir. İlgili Sözleşme'nin uluslararası hukuki zemini ve bağlayıcılığı ile Türkiye'nin taraf devlet olarak entegrasyonu; uluslararası ilişkiler ve uluslararası hukuk disiplini bakımından konunun ehemmiyetini artırmakta ve izah etmektedir
Çin dış politikasında İran

Bu çalışma, Çin'in İran politikasının oluşturulmasında etkin olan dinamikleri Çin dış politikasının stratejik kültürü bağlamında analiz etmeye çalışmaktadır. Bu tezde Çin'in, 1949'da kurulmasından 2010 yılına kadar geçen süreç içerisinde, Çin dış politikasının amaçları çerçevesinde İran politikasının şekillenmesi detaylı bir şekilde ele alınmaktadır. Çin'in İran politikası 1949'dan günümüze, Çin dış politikasının stratejik kültürü tarafından sınırlandırılmış rasyonel seçimlere göre belirlenmektedir. Bu bağlamda, Çin'in İran politikasının şekillenmesinde iki faktör ön plana çıkmaktadır. İlk olarak, özellikle Soğuk Savaş döneminde, Çin'in Sovyetler ve ABD ile olan ilişkileri çerçevesinde İran politikası şekillenmiştir. Soğuk Savaş döneminde Çin, İran'ın jeopolitik konumunu Sovyet 'tehdidinin' yayılmasının önünde bir engel olarak görmüştür. Soğuk Savaş sonrasından günümüze kadar ise, Çin'in ABD ile olan ilişkileri İran politikasını doğrudan etkileyen bir dış faktör olarak ön plana çıkmaktadır. Aynı zamanda Çin, ABD'nin kendisine karşı politikalarında bir pazarlık unsuru olarak görmektedir. Çin, ABD ile ilişkilerini tehlikeye atmadan, siyasi sorunlara fazla angaje olmadan İran üzerinden jeo-politik alan genişletmeye çalışmaktadır. İkinci olarak ise, Çin'in 1978'lerden itibaren hızlı ekonomik büyümesinin bir gereksinimi olarak, İran önemli bir ticari pazar, enerji kaynak ülkesi olarak ön plana çıkmaktadır.
II. Abdulhamit'in Ortadoğu politikası

Anadolu'da küçük bir beylik olarak kurulan Osmanlı Devleti, zamanla Balkanlar, Avrupa ve Ortadoğu coğrafyasında etkin bir güç haline gelmiştir. Dünya devletleri arasındaki güçlü konumunu XVII. yüzyıla kadar koruyan devlet, bu dönemden itibaren zayıflamaya başlamış ve XIX. yüzyılın ikinci yarısında önemli sorunlarla karşı karşıya kalmıştır. XIX. Yüzyılın başından itibaren sömürgeci devletlerin saldırılarına maruz kalan Osmanlı yönetimi, bir taraftan yaptığı ıslahatlarla devleti güçlü kılmaya yönelik çalışmalarda bulunurken diğer taraftan da güçlü devletler arasında bir denge siyaseti güderek ayakta kalmaya çalışmıştır. Ancak gerek azınlık isyanları gerekse bozulan askeri ve ekonomik yapısından dolayı yapılan saldırıları geçici bir süreliğine engellemişse de tamamen durduramamıştır. İngiltere'nin Hindistan sömürge yolları üzerinde bulunan, Rusya'nın sıcak denizlere inmesini engelleyen, Fransa'nın yayılmacı politikasına karşı koyan, İtalya'nın hammadde ve pazar arayışına direnen Osmanlı Devleti, en zor ve en uzun yüzyılını II. Abdülhamid'le geçirmiştir. Abdülhamid, yabancı saldırılarını önlemek için Panislamizm politikasını aktif bir şekilde kullanarak, Müslümanların birlikteliğini pekiştirmiş, tarikatlara, din adamlarına, dini kitaplara ve eserlere önem vermiştir. O'nun dönemi, bir denge politikası dönemidir. Batılı ülkelerin Ortadoğu'daki emellerine karşı, aralarındaki ihtilaflardan yararlanma yoluna gitmiş, Filistin'e Yahudi göçüne izin vermemiş, petrol bölgelerini yabancı işgaline karşı korumaya çalışmıştır.
The International Criminal Court: An autonomous agent of human security?

Bu çalışma, birey güvenliğinin zirvesi kabul edilen Uluslararası Ceza Mahkemesinin incelemesi üzerinden güvenlik çalışmalarına alternatif bakış açılarını bir arada sunmayı amaçlamaktadır. Eskiden, güvenlik çalışmaları devleti temel alırdı. Bu sebeple, ulusal ve uluslararası güvenlik konuları, güvenlik çalışmalarının incelediği temel konular olmuştur. Soğuk savaş sonrası dönemde, güvenlik konuları, tehdit algılamasının değişmesiyle değişikliğe uğradı. Artık devletin varlığı, esas güvensizlik ve istikrarsızlık sebebi haline geldiğinden, devletler değil bireyler devlete karşı koruma altına alınmalıydı. Dolayısıyla, güvenlik çalışmaları sivillerin güvenliği üzerine yoğunlaştı. Birey güvenliği kavramı nispeten yeni olmasına rağmen devletler, sivil toplum kuruluşları ve uluslararası örgütler tarafından büyük ölçüde desteklendi. Kavramsallaştırılmasının ötesinde, birey güvenliğinin uygulamaya konması, kalıcı bir uluslararası ceza mahkemesinin kurulmasıyla can buldu. Uluslararası Ceza Mahkemesi, bireyler üzerinde yargılama gücüne sahip ve uluslararası örgütlerden tamamen bağımsız bir mahkeme olarak tasarlanmıştır. Bu yapısıyla yürürlüğe girdiğinden, oldukça etkin ve tarafsız bir mahkeme olması bekleniyordu. Ancak, ilk 12 yılında, sadece Afrika odaklı dava seçimleri yüzünden şiddetli eleştirilere maruz kalmaktan ve ABD'nin mahkeme karşıtı propagandasıyla güvenilirliği zedelenen bir mahkeme olmaktan öteye geçemedi. Genel olarak, bu çalışma, uluslararası ceza mahkemesinin birey güvenliğini temel alan üstün ve etkili bir güç olup olamadığını tartışmaktadır.
Chinese and Japanese economic attitudes towards Association of Southeast Asian Nations

Güneydoğu Asya Uluslar Topluluğu son yıllarda Güneydoğu Asya'nın ekonomik dmanıizminin temel gücü haline gelmiştir. 80'lerin tümü ve 90'larm ilk yıllarında Güneydoğu Asya ülkelerinin ekonomik lideri olan Japonya, ekonomik liderlik açısından düşüşe geçmişş bir durumdadır. Japonya, 90'lı yılların ortalarından itibaren süregelen ve sadece hafif düzelme işaretleri gösteren, bir ekonomik durgunluk da yaşamaktadır. Çin, bununla birlikte, bölgenin en talepkar marketi olmanın avantajını değerlendirmekte ve ASEAN ile ekonomik bir birleşmeye yönelik fonksiyonel mekanizmalar oluşturmaktadır. Bölgenin bu değişen ekonomik yapılanması bu çalışmanın temel sorunsalım oluşturmaktadır. Gelişen Çin ve ASEAN ekonomik birleşmesi oldukça yeni olduğu halde, Çin'in Güneydoğu Asya'da ekonomik bir oyuncu olarak öncülüğü elde ediyor olduğu akademik çevrelerce genel olarak tartışılmaktadır. Ancak, bu çalışmada Çin'in uzun vadede, Güneydoğu Asya'nın ekonomik lideri olarak Japonya'nın yerini almak için hazır olmadığı tartışılmaktadır. Çin ve ASEAN arasında yakın dönemde oluşan ekonomik etkileşime dayanarak, Çin'in Japonya'nın lider ekonomik pozisyonunu alabilmesini öngörmek için erkendir. Buna ek olarak, Çin'in yerel kriz potansiyeline sahip gelişmekte olan ekonomisi ve Çin'in Güney Çin Denizi'ndeki uzun vadeli jeo-stratejik çıkarları da Çin ve Japonya'nın ASEAN pazarındaki ekonomik potansiyellerini analiz ederken hesaba katılmalıdır. Çalışma, ilgili yazını güncel istatistiki veri analizi ve haber tetkiklerini içeren karşılaştırmalı bir metodoloji ile incelemektedir.
İnsan Hakları Avrupa Mahkemesi kararlarında düşünce özgürlüğü

Türk Hukukunda insan hakları konusunda en çok tartışılan konulardan birinin düşünce özgürlüğü olduğu bilinmektedir. Bu özgürlüğün sözü edilen özelliği ise daha çok İnsan Hakları Avrupa Mahkemesi kararları doğrultusunda verilen ihlal kararlarıyla ilintilidir. Bu nedenle, mevcut çalışma konuya ilişkin içtihatların tanıtılmasını ve Türk doktrini tarafından benimsenen temel yaklaşımları belirlemeyi amaçlamıştır. Bu yüksek lisan tezinde; makaleler, monografik eserlerin yanında İnsan Hakları Avrupa Mahkemesi ve Türk Anayasa Mahkemesi'nin kararlarına da yer verilmiş, özellikle İnsan Hakları Mahkemesi'nin, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi'nin ilgili maddelerinin ihlali kararını verdiği hallerde uyguladığı kriterler irdelenmek istenmiştir.
Reflections on environmental migration as a global environmental problem in Southeast Asia and the Middle East

Göç insanlık tarihi kadar eski bir olgu ve bireysel bir ikilem olarak her daim araştırmalara konu olmaktadır. Ancak çevresel kaynaklı göç oldukça yeni bir araştırma alanıdır. Çevresel göçü konu edinen bu çalışma, Orta Doğu ve Güneydoğu Asya bölgelerine ve ülkelerine odaklanmıştır, Çünkü bu bölgeler, çevresel felaketler karşısında en hassas ve göç potansiyeli açısından en kırılgan bölgeler olarak görülmektedir. Dört ana bölümden oluşan çalışmanın İlk bölümünde, küresel çevre sorunları ve buna bağlı göç kavramsal ve hukuksal olarak ele alınmıştır. İkinci ve üçüncü bölümlerde sırasıyla Güneydoğu Asya ve Ortadoğu ülkelerindeki çevresel kaynaklı göç nedenleri, göç verileri ve nüfus hareketini hızlandıracak risk faktörleri analiz edilmektedir. Çalışmanın son bölümünde de Orta Doğu ve Güneydoğu Asya ülkelerindeki çevresel göçlerin, küresel, uluslararası ve ulusal düzeylerde hangi araçlarla yönlendirilebileceği, risk azaltma ve uyum stratejilerinin neler olduğu, özellikle iklim değişikliğine ilişkin politikalar ve afet yönetimi bağlamında ele alınmaktadır.
The ıntegration tendency in east asia: ASEAN at the core of regional processes

Yeni Asya bölgeciliğinin gelişme süreci pratik hususlar tarafından oluşturulmuştu ve aslında küreselleşmenin zorluklarına karşı bir tepki idi. Başlangıçta, bu süreç net hedefler olmadan devam etmişti, ayrıca katılımcılar arasında fikir birliğini sağlama konusunda olasılığın düşük olduğu göze çarpıyordu. Doğu Asya'da işbirliğini geliştirmek için en önemli siyasi zorunluluk bölgesel ilişkileri geliştirme arzusu, bölgede barış, istikrar ve refahın sağlanmasıdır. ASEAN sayesinde, Büyük Doğu Asya'nın jeopolitik görünümü yavaş yavaş yeni bir şekil almaktadır. Yanısıra, mevcut entegrasyon süreçleri bölgenin durumunu radikal olarak değiştirmektedir. Dünyanın 'büyük güçleri', sadece ASEAN'ın Doğu Asya ülkelerini tek bir çatı altında birleştirebileceğini kabul etmektedir. Bölge ülkeleri bölgesel sorunları çözmenin ve ekonomilerini geliştirmenin tek yolunun ASEAN'ın itici rolü ile yeni bölgesel örgüt oluşturulması olduğunu anlamışlardır. Bu örgüt dünyanın 'büyük güçlerini' birleştiren Doğu Asya Topluluğu adını almıstır ve ancak Doğu Asya Topluluğu küresel ekonominin güç dengesine etkileyebilir. Bu nedenle, bu tezde Doğu Asya entegrasyonunun özellikleri ve bu bölgede 'büyük güçlerin' politikası incelenecektir. Bunun yanı sıra, bu çalışmada ASEAN'ın bu bölgenin entegrasyon süreçlerinde önemli bir rol oynayıp oynamayacağı ve Doğu Asya bölgeciliğinin hangi sonucu doğuracağı analiz edilecektir.
Nabucco Doğal Gaz Enerji Boru Hattı Projesi'nin Türk-Rus ilişkilerine etkisi

Tez kapsamında, Nabucco Doğal Gaz Enerji Boru Hattı Projesi'nin Türk-Rus ilişkilerine etkisi, ikili ilişkilerin siyasi, iktisadi ve hukuki boyutlarıyla olduğu kadar hem Türkiye'nin hem de Rusya'nın bölgedeki diğer ülkelerle olan ikili ve çok taraflı ilişkileri çerçevesinde açıklanmaya çalışılmıştır. Çalışmanın temel kavramsal çerçevesini oluşturan güç kavramının uluslararası ilişkiler alanında ne şekilde yer ettiği, ana unsurları ve Soğuk Savaş sonrası dönemde geçirdiği değişim üzerinde durulmuş; kavramın Türkiye ve Rusya'nın enerji stratejileri bakımından yeniden tanımına gidilmiştir. Bu doğrultuda, çalışma sırasında incelenen Türkiye ve Rusya'nın enerji stratejilerinin, yeniden yapılan tanımla ne şekilde örtüştüğü de sınanmıştır. Türkiye ve Rusya'nın enerji stratejilerinin detaylı tespiti, birincil kaynak olarak nitelendirilebilecek resmi enerji stratejileriyle birlikte, hükümetler ve kamu iktisadi teşebbüsü enerji şirketleri arasında imzalanan ikili ve çok taraflı anlaşmaların incelenmesiyle ortaya konulmuştur. Çalışmanın sonunda Nabucco'nun Türk-Rus ilişkilerini etkileyen faktörlerden biri olduğu tespiti yapılmış; bu tespit çerçevesinde Nabucco'nun önümüzdeki dönemde Türk-Rus ilişkileri üzerindeki etki düzeylerinin ne olabileceği tez kapsamında değerlendirilmiştir.