turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Sosyal bilgiler felsefesinin alan eğitimi uzmanlarının görüşlerine göre değerlendirilmesi

Bu tezin amacı, sosyal bilgiler felsefesinin alan eğitimi uzmanlarının görüşlerine göre değerlendirmesini yapmaktır. Bu temel amaç doğrultusunda çeşitli alt problemlerin araştırılması da çalışma kapsamında yer almaktadır. Araştırmanın birinci bölümünde problem durumu, problem cümlesi, alt problemler, araştırmanın amacı, önemi, varsayımları, sınırlılıkları ve konu ile ilgili önemli tanımlara yer verilmiştir. İkinci bölümde kavramsal çerçeveye değinilmiş ve ilgili araştırmalar belli bir sistem dahilinde özetlenmiştir. Üçüncü bölümde araştırmanın yöntemi ile ilgili gerekli açıklamalar yapılmıştır. Dördüncü bölümde araştırma verilerinden elde edilen bulgulara ve yorumlara yer verilmiştir. Beşinci bölümde ise, sonuçlar, tartışma ve öneriler yer almaktadır. Kaynakça ve eklere de beşinci bölümün ardından yer verilmiştir. Araştırma nitel yönteme uygun bir şekilde düzenlenmiştir. Nitel araştırma desenlerinden biri olan olgubilim deseni bu araştırma için uygun bulunmuştur. Ölçüt örneklemeyle belirlenen 19 adet alan eğitimi uzmanından e-posta görüşme yöntemi ile araştırma verileri toplanmıştır. E-posta görüşme formunun geliştirilmesi için uzman görüşüne başvurulmuştur. Öte yandan hem iç hem de dış geçerlik-güvenirlik için bir takım önlemler alınmıştır. Nitel araştırmanın doğasına uygun olarak uzman görüşü, objektiflik, eş değerleme (Cohen'in kappa katsayısı hesaplanmış ve ?=0. 77 değeri elde edilmiştir. gibi açılardan inceleme yapılmıştır. Toplanan veriler ATLAS. ti 7 nitel analiz programı ile organize edilmiştir. Ayrıca bu araştırma için nitel analiz tekniklerinden tümevarım analizi benimsenmiştir. Araştırma sonucu, alan eğitimi uzmanlarından elde edilen veriler ışığında 8 tema altında 33 alt temanın bulunduğu bir nitel örüntü elde edilmiştir. Bu örüntü, ilgili kavramsal çerçeveden yapılan atıflar aracılığı ile ve araştırmacının özgün ifadeleri ile tartışılmaya çalışılmıştır. Son olarak, araştırma bulgularından hareketle belli öneriler ileri sürülmüştür.
İbn sİna'da mead

İbn Sina'da Mead? adlı tez çalısması, kısaca, Ortaçag slam filozoflarından bn Sina'nınölümden sonraki hayat ya da ahiret hususundaki görüslerinin ortaya konulmasınınamaçlandıgı bir arastırmadır. Çalısma giris ve üç ana bölümden olusmaktadır. Giriste, bn Sina öncesi ilkçag Yunan ve Ortaçag slam filozoflarının mead ya da ölüm sonrası hayat fikirleri, slam öncesi milli veya semavi dinlerdeki mead fikri ortaya konulmaya çalısıldı. lk bölüm, bn Sina'nın nefs görüsü, nefsin varlıgını ispatı, nefsin cisimden ayrı bir cevher olusunu ispatının incelenmesine ayrıldı, Yine bu bölümde düsünürün, nefsinölümsüzlügünü ispatı ve onun tenasühü reddi ayrıntılı bir sekilde ele alındı. kinci bölümde, bn Sina'nın cismani mead, yanı ölümden sonra bedenin dirilisi fikrinebazı elestirileri yer almaktadır. Üçüncü bölümde ise dünyada yapıp ettiklerine göre, ölümden sonra nefslerin ceza ya damükafatları, haz veya elemleri ve mertebeleri hakkında düsünürün fikirleri incelenmektedir. Çalısmada varılan bazı sonuçlar ise sunlardır:bn Sina'ya göre insan nefsi ölümden sonra bakidir. Ölüm olayı ile ölen ve dagılanbedendir, nefs ise ölmez. Dinlerde haber verilen bedenin dirilisi fikri ise akli açıdanispatlanamamakta, fakat bu fikir düsünürün bazı eserlerinde vahiy bilgisi dogru olacagından, nakli bakımdan kabul edilmektedir. Böyle bir kabul Farabi'de bulunmamaktadır. Bu nedenlecismani hasre inanmamak hususunda bn Sina, Farabi ile aynı safta ele alınmamalıdır. O, aklibakımdan bedenin dirilisini ispatlayamasa da, öte dünyada nefslere verilecek 'semavibeden'leri imkansız görmemektedir.
Sadrettin Konevİ'nin Muhyiddin İbnü'l Arabİ ilemünasebetinde metafizik bir problem olan varlığınbirliği doktrini ile panteizminkarşılaştırılması

Aydan, Sadreddin Konevi nin Muhyiddin İbnü l Arabi ileMünasebetinde Metafizik Bir Problem Olan Varlığın Birliği Doktrini ile PanteizminKarşılaştırılması, Yüksek Lisans Tezi, Kırıkkale, 2019. Varlık sorunu ile ilgili tartışmaların bir neticesi olarak ele alınan iki önemli kavram Panteizm ve Vahdet-i Vücud dur. Ontolojik tanımlamaların dışında, VarlığınBirliğini nitelendirmekte kullanılan bu kavramlar arasında benzer yanlar olduğu gibi, bu kavramların birbiri ile olan ilişkileri kimi zaman eksik kimi zaman da yanlışanlaşılmıştır. Varlıkların bir ve tek olduğu meselesinden yola çıkarak ortaya çıkanPanteizm ve Vahdet-i Vücud düşüncesi üzerine bu alanda adı en başta geçen filozofların düşüncelerinden derlediğimiz bilgiler ışığında yapılacak bir çalışma amaç edinilmiştir. İslam metafiziği açısından Tanrı-Alem ilişkisinin ortaya konulması sırasındaPanteizm ve Vahdet-i Vücud ekolünün ayrılan ve ortak yanlarının ortaya konulması da amaçlanmıştır. Bu çalışmanın İslam Felsefesinin ve Tasavvufun -bir nebze dahiolsa- olgunlaşmasına katkısı olacak ise, bu da amaçların en güzeline ulaşmakolacaktır.
Öznel idealizm açısından sanatta ve sanat felsefesinde yaratıcılık

Sanatta yaratma edimi, estetik öznenesne ilişkisini bilinen formunun dışına çıkarır. Özne ya da nesne dolayımında bakmak, yaratıcı edimi açıklamak için yeterli olmayabilir. Sanat felsefesindeki klasik yönelimler bu ilişkiyi tek taraflı olarak ele alır. Felsefe tarihi boyunca sanattaki yaratıcılığa yönelik açıklamalar epistemolojik, ontolojik ya da etik boyutu temel alarak indirgemeci bir yaklaşım sergilemişlerdir. Günümüz sanat felsefesi çalışmaları yaratıcılığı açıklamakta psikoloji kuramlarına başvurmak durumunda kaldığı gibi, psikoloji kuramları da felsefenin bütüncül bakışına muhtaçtır.
The concept of Koinonia and the nature of the political activity: Aristotle, Heidegger and Arendt

Bu tez politik eylemin önemini ve neliğini insanın varolmaklık belirlenimleri ve özgün varolmaklık olanakları temeli üzerinde ele almayı amaçlamaktadır. Buna bağlı olarak tez üç temel argüman savunmakta ve bu argümanları Aristoteles, Martin Heidegger ve Hannah Arendt'in görüşlerine bağlı olarak ele almayı amaçlamaktadır. Öncelikle, politik eylemin, onun aracılığıyla insanın özgün olanaklarının ortaya çıkarıldığı ve gerçekleştirildiği birkaç insan yapıp etmelerinden biri olduğunu olduğunu savunmaktayım. Bu anlamda politik eylem, insana özgü olanı açık kılması açısından, insan yaşamında büyük bir öneme sahiptir. İkinci olarak, politik eylemin bu açık kılma özelliğinin insanın başkalarıyla-birlikte-olmaklığından, yani bir başkasının var olmasından kaynaklandığını savunmaktayım. Bunun nedeni politik eylemin hali hazırda başkaları arasında yaşamayı ve var olmayı imlemesidir. Politik eylem zorunlulukla başkalarının var olmasını gerektirmektedir. Bu anlamda politik eylemin neliği insan koinonia'sının kendisidir. Üçüncü olarak, Aristoteles'in politika araştırmasının tümü aslında insan koinonia'sı ve bu koinonia'yı insana özgü olanı ortaya çıkarmasına olanak verecek bir şekilde kuran ortak eylemler, yani koinonein üzerine bir araştırmadır. Dolayısıyla, Aristoteles'in araştırmasının nesnesi tekil olarak insan değil, başkalarıyla-birlikte-olmaklığı içinde insandır. Buna bağlı olarak, Aristoteles'in araştırmasının temelini, köklerini O'nun insana ilişkin zoon politikon, yani şehire özgü canlı belirlemesinde bulan koinonia kavramı oluşturmaktadır.
Richard Rorty'nin radikal postmodernizmi ve siyasi uzanımları

Richard Rorty, Pragmatizmin çağdaş bir yorumu olan Yeni Pragmatizmin en önemli temsilcisidir. O hem unutulmaya yüz tutan Pragmatizmi yeniden canlandırmış hem de ona daha etkileyici bir görünüm ve çağdaş bir boyut kazandırmıştır. Bütün bu nedenler göz önünde bulundurulduğunda, onun Pragmatizm içerisindeki yeri ve değeri daha iyi anlaşılacaktır. Bunun yanı sıra Rorty'nin, postmodern, yapısökümcü ve analitik felsefe içerisinde de hatırı sayılır bir yeri vardır ve bu durum onu çağdaş tartışmaların merkezine yerleştirmektedir. Rorty'ye göre, Platon tarafından başlatılan, Aristoteles tarafından sürdürülen; Descartes, Locke, Kant ve son olarak Analitik felsefe geleneğine sahip filozofların görüşleriyle gelişen geleneksel bilgi teorilerinin bir kenara bırakılması gerekir. Buna uygun olarak o, temsilci, özcü ve temelci felsefenin üzerine kurulan 'geleneksel ayna olarak zihin metaforu'nun miadını doldurduğuna inanır. Felsefi problemlerin ezeli ve ebedi olmadığını aksine kültürel bir süreç ile günümüze geldiğini düşünen Rorty, hakikatin dil oyunu üzerinden oluşturulduğu radikal ve tarihselci bir felsefe anlayışına ulaşır. Rorty'nin söylemlerinin gerçekleşebilmesi için politik bir düzene ihtiyaç vardır. Ona göre bu düzen özgürlükleri destekleyen liberal demokrasilerden başka bir şey değildir. Rorty, politik amacının daha önceki yıllarda, Platoncu bir tavırla siyaset ile ahlakı bir araya getirmek olduğunu belirtir. Çocukluk tutkusu da olan bu görüş, temelde, gerçeklik ve adalet ile beraber 'kişisel öz yaratım' ve 'kamusal ilişkiler'in, tek bir çatı altında toplanmasına dayanmaktadır. Onun politik düşünceleri, esasında bu çocukluk arzusunun gerçekleşemeyeceğine dair bir itiraftır. Bu yüzden o, iki alanı tamamen birbirinden ayırmaya ve farklı düşünceler altında bir düzen vermeye uğraşır. Başka bir deyişle Rorty'nin ideal siyasi düzen olarak gördüğü Postmodernist Burjuva Liberalizmi, Platon'un Devlet'inden uzaklaştırdığı şair tarafından takdirle karşılanan, kendini olumsallık içerisinde sürekli yaratan estetik/sanatkar bir birey tipi oluşturmanın yerel ve ütopik bir denemesidir. Anahtar kelimler: Rorty, Ayna Metaforu, Sözcük Dağarı, Olumsallık, İroni, Dayanışma, Postmodernist Burjuva Liberalizmi.
Necip Fazıl'da Allah-alem-insan münasebeti

Varlık Necip Fazıl'ın Allah'ı, alemi ve insanı açıklama ifadesidir. Ona göre her şeye varlık veren Allah'ın varlığını temellendirmek için deliller oluşturmaya çalışmak gereksizdir. Ancak onda temellendirme mahiyetinde düşünceler vardır. Necip Fazıl'a göre Allah her türlü idrakin ötesindeki Zat'tır. Bu onun tenzihle ilgili görüşüdür. Allah isim ve sıfatlarıyla bilmeye çalışılmalıdır bununla birlikte O'nu hakkıyla bilmek mümkün değildir. Allah'ın alemle ilgilenmesi aşkınlığına halel getirmez. Varlık bakımından mümkün olan bu aleme her an varlık vermektedir. Bu durum insan tarafından sürekli bir varlık gibi algılanmaktadır. Necip Fazıl'ın vahdet-i vücudun anlaşılmasında önemle üstünde durduğu nokta budur. Vahdet-i vücud asla panteizmle karıştırılmamalıdır. Zira Allah'ın varlık vermesi alemle aynı olması anlamına gelmez. Allah hakkında sahip olunan yanlış düşüncelerden biri de O'nu inkar etmektir. İnsanlık her halükarda Allah'ın var olduğunu anlayacaktır. İnsan ruh ve bedenin terkibinden oluşan insan nefs denilen yapıya sahiptir. İnsanın bu dünyada bulunma amacı özünde mevcud olan fıtratına dönmesidir. Varoluşçularla benzer kavramlara sahip olan Necip Fazıl'a göre insan dünyada nefsini ya da özünü şeçmekte özgürdür. Bu özgürlük, insanı kaygılandıracak, çileye sokacaktır. Bu durumda insan ya nefs yanını seçip yoklukta kalacak ya da özüne dönüp zamanı aşacak, ölmeden önce ölerek ölümsüzlüğe ulaşacaktır.
Plotinus ve Farabİ'de varlık ve Sudur teorisi

Felsefe tarihi boyunca Tanrı'nın varlığı ve onun diğer var olanlarla ilişkisi hep merak konusu olmuştur. Birçok düşünür bu ilişkiyi anlamak ve anlatmak adına belirli teoriler ortaya atmışlardır. Bu bağlamda ortaya atılmış en önemli teorilerden birisi kuşkusuz sudur teorisidir. Yeni-Platoncu olan Plotinus tarafından ortaya atılan bu teori, Ortaçağ Hristiyan düşüncesinde etkili olduğu gibi İslam düşünce geleneğinde de önemli bir yere sahiptir. İslam dünyasındaki temsilcisi olan Farabi, bu teoriyi ele alıp yorumlayarak dönemin ihtiyaçları bağlamında yeniden şekil vermiştir. Çalışmada öncelikle Plotinus ve Farabi'nin sudur ve varlık teorisi ile alakalı eserleri bağlamında kendi doktrinleri ele alınacak daha sonra ontolojik bağlamda bu teorilerin karşılaştırması verilecektir. Farabi temelde Aristotelesçi bir yol takip etmekle birlikte İslam düşüncesi ile felsefeyi uzlaştırmak adına Yeni-Platoncu unsurlardan da yararlanmıştır. Yeni-Platonculuğun etkisini sudur teorisinde en belirgin haliyle görmekteyiz. Böylece İslam düşüncesi geleneğinde sudur teorisi ile etkili olan Yeni-Platoncu unsurları belirlemeye çalıştık.
Zihnİ varlık kavramının İbn Sİna felsefesindeki temelleri

Bu çalışmada İbn Sina felsefesinde 'Zihni Varlık' kavramının temelleri epistemoloji ve ontoloji açısından ele alınmaktadır. İbn Sina açısından 'Zihni Varlık' kavramını gerektiren başta epistemolojik sonrasında ise ontolojik olmak üzere bir takım gerekçeler bulunmaktadır. Bu gerekçelerin epistemolojik açıdan ele alınışı ilk bölümde zihin kavramı etrafında incelenerek, İbn Sina'nın psikolojisini de içine alan bir şekilde ifade edilmektedir. Bu noktada zihnin üstlendiği rollere değinilerek, bilgi edinme sürecindeki pozisyonu vurgulanmaktadır. İkinci bölümde 'Zihni Varlık' kavramının ontolojik zemini, 'varlık-mahiyet', 'külli-cüz'i', 'cevher-araz' ile kurulan ilişkiler bağlamında ortaya konulmaktadır. Üçüncü bölümde ise müteahhirun kelamının öncü isimlerinden Fahreddin Razi ve Nasiruddin Tusi'nin 'Zihni Varlık' kavramına ilişkin görüşleri, eleştirileri ve kabulleri, İbn Sina'dan aldıkları etki ve yansıma ile açıklanmaktadır.
Jean-Paul Sartre'ın özgürlük görüşü ve yol açtığı antropolojik-etik sorunlar

Sartre'ın özgürlük görüşü kendi döneminde çok etkili olmuş bir görüştür ve günümüzde de etkisi sürmektedir. Bu çalışmada Sartre'ın özgürlük görüşü insanla ve etik sorunlarla ilgisi bakımından ele alınmıştır. Özgürlük görüşünün temelindeki insan anlayışını ortaya koyabilmek için ilkin varlık görüşü ele alınmıştır. İki ayrı bölgeye ayrılan kendinde-varlık ve kendi-için varlık üzerinde durulmuş; yalnızca her iki varlığın ortak niteliği olan 'olumsal' ve 'fazladan' oluşu açıklanmıştır. İnsan-dünya ilişkisinin derin anlamının sorgulanmasıyla ortaya çıkan varlık-hiçlik ilişkisi, özgürlük karşısında duyulan iç daralması ve bırakılmışlık kavramları açıklanarak özgürlük ile ilişkisi üzerinde durulmuştur. İnsan varlığının dokusu olan bu özgürlük görüşünde, var olmanın ve özgür olmanın bir ve aynı şey olması insanın bu dünyadaki varlıksal durumu ile ilgisinde gösterilmiş; özgürlük, insanın varlık yapısının bir özelliği olarak belirlenmiştir. Kendisini bu dünyada bırakılmış olarak bulan insan, varoluşuyla birlikte, gerekliliklerle dolu dünyada gerçekleştirilmekte olan projelerin ortasında kendini keşfeder. Sartre'a göre bu proje 'ben projesi'dir ve projeden kaçış yoktur. Bu bağlamda özgürlük kavramıyla ilgisinde bilinç, seçme, angajman, eylem, eylemin yönelimselliği, 'motif, mobil', kavramlarına değinilmiş, 'özgürlük ile sorumluluk', 'özgürlük ile durum' arasındaki karşılıklı ilişki açıklanmıştır. Eylemi öne çıkaran özgürlük anlayışında, özgürlüğün adeta patlamış olmasının yol açabileceği sorunlar belirlenmeye çalışılmıştır. Sartre'ın insanı, bilinç, proje, seçim, varlık arzusu gibi belirli kavramlarla belirlemesinin bir indirgeme olduğu, bunun da insana bir bütün olarak bakmayı engellediği belirtilmiştir. Herhangi bir davranışı seçmenin, seçimi belirleyen bir ölçütün olmamasının etikte ne gibi sorunlara yol açabileceği sorusu üzerinde durulmuştur. Ahlak konusu, hakikat problemi ve değerin varlığı irdelenmeye çalışılmış; varoluşsal psikanaliz ile ahlak ve ontoloji ile ahlak arasındaki ilişki üzerinde durulmuştur. Ahlakı, 'hem imkansız hem gerekli' gören Sartre'ın bir 'BİZ' ahlakı tasarladığı, ama 'ben projesi' dediği varlık görüşünden böyle bir ahlakın çıkamayacağı sonucuna vardığı görülmüştür.
A solution to the knowability paradox and the paradox of idealization in modal epistemic languages

İnsanlar sonlu bilgi edinme yetenekleriyle donatılmıştır, dolayısıyla hiçbir zaman bilinmeyen doğrular olacaktır. Bu olgu, bilinmeyen doğruların varlığı savı ile ifade edilmektedir. Öte yandan birçok felsefeci, özellikle anlambilimsel antirealistler, bilinmeyen doğrular da dahil olmak üzere, tüm doğruların bilinebileceğini savunurlar. Bu sav bilinebilirlik ilkesi ile ifade edilir. Bilinebilirlik Paradoksu olarak bilinen paradoks, ve'den çelişki türetilmesi sonucu olarak ortaya çıkar. Bu paradoksun çözümü olarak savını, gerçek özneler tarafından hiçbir zaman bilinmeyecek doğruların var olduğu iddiası olarak yorumlayacağız. Böyle bir yorumlama yoluyla, ile'den bu tür bir çelişkinin türetilmesinin engellenebileceğini göstereceğiz. Ayrıca İdealleştirme Paradoksu olarak bilinen paradoksa da bir çözüm getiriyoruz. Bu paradoks, ilk bakışta kabul edilebilir üç öncülden bir çelişkinin türetilmesi sonucu olarak ortaya çıkar. Birinci öncül, sadece idealleşmiş özneler tarafından bilinebilen doğruların varlığını dile getiren savıdır. İkinci öncül, idealleşmiş özne olmadığını dile getiren savıdır. Üçüncü öncül ise yukarıda bahsedilen bilinebilirlik ilkesi 'dir. Bu paradoksun çözümü olarak savını, hiçbir gerçek öznenin idealleşmediği şeklinde yorumlayacağız. Böyle bir yorumlama yoluyla, ve'den bu tür bir çelişkinin türetilmesinin engellenebileceğini göstereceğiz.
Thomas Kuhn ve Karl Popper'da bilimsel bilginin değişimi

Bu çalışmada yirminci yüzyıl bilim felsefesinin önde gelen filozoflarından olan Karl Popper ile Thomas Kuhn'un bilime ve bilimsel bilgiye yönelik görüşlerinden hareketle bilimin yöntemi, ölçütü ve sınırları konusunda ileri sürmüş oldukları düşüncelerine yer verilmektedir. Bilimin yönteminin tümdengelim, ölçütünün yanlışlanabilirlik olması gerektiğini vurgulayan Popper, bilimsel bilginin sınanabilen ve çürütülebilen bir yapıda olması gerektiğini belirtir. Kuhn ise bilimsellik ölçütünü mevcut paradigmaya bağlı olarak ortaya çıkan problemlerin çözümlenmesi, diğer bir deyişle 'bulmaca çözme etkinliği' olarak kabul etmekte ve bilimselliği nihai olarak sosyolojik unsurlarla ilişkilendirerek ele almaktadır. Bu doğrultuda, çalışmada Popper ve Kuhn'un bilime ve onun bilgisine yönelik görüş farklılıkları göz önünde bulundurularak 'bilimsel gelişme ve bilimsel ilerlemeye' yönelik argümanları kendi terminolojileri çerçevesinde değerlendirilecektir. Ardından Popper ile Kuhn'un, bilimsellik ölçütüne yönelik düşünceleri dikkate alınarak bilimsel bilginin gelişimi ve ilerlemesi hakkındaki argümanları karşılaştırmalı ve analitik bir şekilde irdelenerek aktarılacaktır. Sonuç olarak ise, Popper ile Kuhn'un, bilimsel gelişme ve ilerlemeye bağlı olarak, bilimsel bilgideki değişimin varlığını kabul ettikleri ve bu değişimin de durmaksızın devam eden bir değişim fikrinden ibaret olduğu savunulacaktır.
Mantık geleneği bağlamında Tehzibü'l-Mantık

Mantık Geleneği ve Tehzibü'l Mantık başlıklı tez çalışması 'Giriş' ve 'Sonuç' bölümleri dışında üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde Teftazani ve Tehzibü'l Mantık üzerine yapılan çalışmalar, Teftazani'nin hayatı ve ilmi kişiliği ele alınmaktadır. İkinci bölümde Tehzibü'l Mantık'ta geçen kavramlar analitik bir yöntemle ele alınmıştır. Üçüncü bölümde ise Teftazani'nin tasavvurata ve tasdikata yaklaşımı ele alınmıştır. Tasavvurat ve tasdikat adı altında ele alınan konular mantık geleneğine uygun biçimde değerlendirilmeye tabi tutulmuştur.
Anlamın yapıbozumunda saussure ve derrida

XX. yüzyıl dil anlamında değişikliklere zemin hazırlayan yapısallcı ve post-yapısallcı akım üzerinden kendini gösterir. Antik çağdan Saussure'e kadar tüm felsefe anlayışlarında dil üzerine sorgulamalar yapılmıştır. Saussure dile yönelik kendinden önceki görüşleri eleştirerek kuramını belirtip yapısallcılığı ortaya koyar. Onun kuramında gösterge kavramı ön plana çıkmaktadır. Kuramını batı felsefesindeki karşıtlıklar şeklinde oluşturur. Söz-yazı, gösteren-gösterilen gibi. Post-yapısallcı tarafta yer alan Derrida da ise durum bir tür Saussure ya da daha genel ifadeyle batı felsefesi eleştirisidir. Zaten Derrida Saussure'ün batı metafiziğinin içerisine saplanmış olduğunu söylemektedir. Aslında Derrida batı metafiziğini aşmış gibi görünse de metafiziğin içerisindedir. Saussure ve Derrida gösterge kavramı üzerinden anlam sorununu ele alır. Anlam her iki yaklaşım için de sorunludur. Çünkü yapısallcı düşünür olan Saussure'de anlam sabittir. Öznenin tekeline bırakılmış ve özne merkeze alınmıştır. Oysa bu durum sorunludur. Bunun sebebi ise yapısallcılığın antihümanist bir tavır takınmasıdır. Postyapısallcılık da ise sonsuz sayıda okur sonsuz sayıda anlama olanak sağlar. Bu durumda sınırsız anlam dünyasında metnin sınırının belirsizleşmesi demektir.
Michel Foucault-Giorgio Agamben ve Thomas Hobbes'un iktidar anlayışlarının biyopolitik paradoks bağlamında değerlendirilmesi

Bir işi yapabilme gücü, erk gibi anlamlara gelen iktidar kavramı, siyasal anlamıyla bir toplumda egemenliği elinde bulunduran kurumu ifade etmek için kullanılmaktadır. Bu tanım ışığında yönetme ve yönetilme olgusunun insanlık tarihinin başlangıcından günümüze değin var olduğunu söyleyebiliriz. Başlangıçta ilkel olarak adlandırabileceğimiz yöntemlerle sağlanmaya çalışılan yönetme olgusu, zamanla çeşitli değişimlere uğramış ve bu değişimlerle birlikte iktidar anlayışları farklı yorumların ortaya çıkmasına sebep olmuştur. İktidar kavramının tanımı, kapsamı ve kaynağına yönelik dönüşümlerin ortaya çıkmasında sanayi devrimi, nüfus artışı, savaşlar, göçler, salgın hastalıklar gibi etmenler etkili olmuştur. Yani değişimler ve dönüşümler sonucunda güç, iktidar algılarında çeşitlenmeler başlamıştır. Günümüzün iktidar yöntemi olarak kabul edebileceğimiz yöntem ise biyo-iktidar yöntemidir. Biyo-iktidar önceki iktidarlardan farklı olarak bedenleri yönetmeye bunlar üzerinde tahakküm kurmaya yönelik bir yol izlemektedir. Nüfustan tıbba, eğitimden kentsel yapılanmaya kadar pek çok alanda gücünü hissettirmeye başlamıştır. Klasik dönem iktidar anlayışları korku ve cezalandırma temelinde bir oluşum gösterirken günümüzde biyo-iktidar olarak tanımlayabileceğimiz yönetim şekli ise hem yaşamı hem de ölümü denetlemektedir. Peki biyo-iktidar bir yandan insanı yaşatırken bir yandan nasıl öldürme mekanizması haline gelebilmektedir? Biyo-politik paradoks kavramsallaştırmasıyla ifade edeceğimiz bu sorunsal çalışmamızın omurgasını oluşturmaktadır. Bu sorunsalımızın cevabını bulmak amacıyla siyaset felsefesine yön vermiş, Thomas Hobbes, Michel Foucault ve Giorgio Agamben'in biyopolitikaya yönelik fikirlerini çalışmamızın temeline oturtmaya gayret gösterdik. Tahmin edileceği gibi bu üç büyük düşünürün siyaset felsefesine yönelik çalışmaları ve fikirleri tezimizin kapsamını aşacağından biz konunun daha iyi anlaşılması adına düşünürlerimizin biyo-politika felsefelerinde kilit öneme sahip kavramlarını çalışmamızın merkezine aldık. Bu amaçla T. Hobbes'un 'doğa durumu', M. Foucault'nun 'ırkçılık' ve G. Agamben'in 'çıplak hayatın tahakkümü' kavramları çalışmamızın ana noktasını teşkil etmektedir. Çalışmamızı kalitatif yöntem ekseninde sürdürmek amacıyla mümkün olduğunca birincil kaynaklardan faydalanmaya gayret gösterdik.
Kant felsefesinde estetik yargının epistemolojik boyutları

Bu tezde Kant'ın epistemolojisini daha geniş bir çerçevede kavrayabilmek amacıyla, 'imgelem' kavramı merkeze alınarak, estetik yargınınepistemolojik boyutları üzerinde durulmuştur. Bilhassa merkeze alınan sorunlar ise anlama yetisi ve duyarlık arasında açılan uçurumun kapatılması sorunu ile empirikkavramların oluşmasının nasıl temellendirilebileceği ve bu kavramlarınşematizminin gerekli olup olmadığı sorunudur. Bu sorunların çözümü için Saf Aklın Eleştirisi'nin dışında Yargı Gücünün Eleştirisi'nin bize ne gibi imkanlar sunabileceğisınanmaya çalışılmıştır.