turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Avrasya jeopolitiğinde Türkiye'nin oynayacağı enerji köprüsü rolü

Enerji, ulusların ekonomik, siyasi ve askeri gücünü belirleyen stratejik bir unsurdur. Özellikle petrol ve doğal gaz en çok kullanılan hakim enerji kaynaklarıdır. Enerji geçiş güzergahları içerisinde yer alan Türkiye, son yıllarda uluslararası piyasalara kesintisiz, çevresel olarak güvenli petrol ve doğal gaz taşınması ve ticari-bağımsız ihraç yollarının oluşturulması açısından stratejik bir önem kazanmıştır. Küresel enerji sistemi içinde jeopolitik konumundan dolayı önemi artan Türkiye, uluslararası toplumun dikkatini çekmeye başlamıştır. Gelecek 25 yıl içerisinde %60 oranında artması beklenen dünya enerji tüketiminin büyük bir bölümünün, Türkiye'nin de içinde bulunduğu bölgeden karşılanacağı öngörülmektedir. Coğrafi konumu nedeniyle zengin enerji kaynaklarına sahip Orta Doğu ve Orta Asya ülkeleri ile Avrupa arasında yer alan Türkiye, petrol ve doğal gaz taşımacılığında hem bir köprü hem de terminal özelliği taşımaktadır. Türkiye, geliştirilen petrol ve doğal gaz boru hattı projeleriyle, Avrupa ve dünya piyasalarına enerji arz güvenliği dahilinde petrol ve doğal gaz sunumu yapabilecektir. Proje halinde olan petrol ve doğal gaz iletim hatlarının tamamlanmasıyla birlikte Türkiye, transit geçiş ücreti alarak elde edeceği ekonomik kazanımlarını ve politik gücünü daha da arttıracaktır. Böylece Avrasya bölgesinde istikrarın, barış ve huzurun sağlanmasına katkıda bulunarak, doğu ve batı ülkeleriyle ilişkilerini ve işbirliğini geliştirerek, Avrupa ve Asya'yı birbirine bağlayan enerji koridorunda ciddi anlamda söz sahibi bir ülke haline gelebilecektir
Uluslararası ilişkilerde devlet: Küreselleşme ve ikinci devlet tartışması

Bu tez çalışmasında Uluslararası İlişkiler disiplininin temel teorik yaklaşımlarının devlete dair görüşleri tartışılmış ve küreselleşme süreci ile birlikte başlayan devlet tartışmalarının bir sınıflandırması yapılmaya çalışılmıştır. Bu bakımdan Uluslararası İlişkiler çalışmalarında iki temel devlet tartışmasının olduğu kabul edilmekte ve bu tartışmalar birinci ve ikinci devlet tartışması şeklinde sınıflandırılmaktadır. Birinci tartışma devlet merkezci ve toplum merkezci yaklaşımlar arasında birim-yapı veya aktör tartışması çerçevesinde yoğunlaşmıştır. İkinci tartışma ise küreselleşme tartışmasını da bu kategoriye alırsak devletin otonomisi ve etkin gücü üzerinden yürütülen bir tartışmadır. Genel olarak bu tartışmada bir taraf devleti uluslararası/küresel toplumun veya yapının etkisi altında pasif ve edilgen bir aktör olarak görürken diğer taraf ise devletin bizzat bu küresel/uluslararası yapıyı veya toplumu şekillendirdiği/belirlediği noktasından hareket etmektedir. Bu bakımdan her iki tartışma da aslında bir kamplaşma ve kutuplaşmayı ifade etmektedir. Birinci tartışmanın artık ikinci tartışmanın gölgesinde kaldığını söylemek mümkündür. Hem küreselleşme tartışmasında hem de ikinci devlet tartışmasındaki bu kamplaşma ve kutuplaşmanın, başını Hobson'un çektiği İkinci Kuşak neo-Weberyan Tarihsel Sosyolojinin devlet teorisi olan, Yapılanmacılık ile üstesinden gelebiliriz. Yapılanmacı yaklaşım ya/ya da mantığını reddeden ve devleti küresel, bölgesel ve yerel olmak üzere üç düzlemde hareket eden otonomi sahibi ve her düzlem üzerinde etkin gücü olan ve yine bu düzlemlerden etkilenen hem uluslararası/küresel hem de yerel topluma içkin sosyal ve tarihsel bir aktör olarak görür. Kısaca Yapılanmacı anlayışa göre devlet, değişken yerel ve uluslararası etkin gücü olan belirleyici/oluşturucu bir devlettir. Yapılanmacılık bu bakımdan bahsedilen kutuplaşmayı aşmak için hiç kuşkusuz bir üçüncü yol önermektedir.
II. Meşrutiyet Dönemi Osmanlı hükümetleri ve Osmanlı dış politikası (1908-1913)

II. Meşrutiyet Dönemi Osmanlı Hükümetleri ve Osmanlı Dış Politikası (1908-1913) başlıklı tez, bu süreçteki dış politika gelişmelerini bütünlüklü bir biçimde ortaya koymaya çalışmaktadır. Çalışmanın amacı 1908- 1913 arası Osmanlı dış politikasını uluslararası ilişkilerdeki gelişmeler bağlamında değerlendirmek; Osmanlı iç politikasındaki gelişmelerin dış politikadaki etkilerini araştırmaktır. II. Meşrutiyet, İngiltere Kralı ve Rus Çarı'nın Reval'de görüşmelerinin de etkisiyle Osmanlı Devleti'ni kurtarmak amacıyla İttihat ve Terakki Cemiyeti tarafından ilan ettirilmiştir. II. Meşrutiyet yönetimi ilk dönemlerde büyük umutlar yaratmıştır. Ancak Bosna-Hersek'in Avusturya-Macaristan tarafından işgali ve Bulgaristan'ın bağımsızlığını ilanı gibi krizler Osmanlı Devleti'nin dağılma sürecinin sebebinin yönetim şekli olmadığını göstermiştir. 1908- 1913 arası dönemde de Osmanlı dış politikası, önceki yüzyılda olduğu gibi, Büyük Devletler'in dış politikalarına göre şekillenmiştir. Tezde öncelikle çalışmanın teorik çerçevesi kurulmuş; devlet ve dış politika kavramlarının farklı düşünce geleneklerinde nasıl değerlendirildiği tartışılmıştır. Bu bağlamda anlatının birincil aktörü olan Osmanlı Devleti çizilen teorik çerçeve içerisine konumlandırılmaktadır. Çalışmanın ikinci bölümünde ise küresel anlamda 19. yy siyasi ve iktisadi gelişmeleri kısaca açıklanmakta ve 1908'e giden süreçte Osmanlı Devleti'nin dünya politikasındaki konumu netleştirilmeye çalışılmaktadır. Çalışmanın üçüncü bölümünde 1908- 1913 arası Osmanlı dış politikası, önceki dönemlerle olan benzerlikler ve farklılaşmaların netleştirilmesinin kolaylaşabilmesi için hükümetler bazında değerlendirilmektedir. Sonuç bölümünde ise tezin genel bir değerlendirmesi bulunmaktadır.
Diplomatik koruma ve insan hakları ilişkisi

Diplomatik Koruma ve İnsan Hakları İlişkisi başlıklı bu tezde, diplomatik koruma ve insan hakları kavramları ele alınmış olup, bu iki kavramın birbiriyle ilişkisi üzerinde durulmuştur. Tezin birinci bölümünde diplomatik koruma kavramı ile ilgili genel bilgilere yer verilmiştir. Tezin ikinci bölümünde insan hakları hukukunun amaçları ve bireyin uluslararası hukuktaki yeri açıklanmıştır. Tezin üçüncü ve son bölümünde ise diplomatik korumanın, insan hakları hukukunun amaçları çerçevesinde ne şekilde uygulanması gerektiği irdelenmiştir.
The freedom of expression and its reflections in Turkey in the frame of the decision of ECTHR

İfade özgürlüğü temel hak ve özgürlüklerin en önemli parçasıdır ve demokratik toplumların olmazsa olmaz parçasıdır. İfade özgürlüğü her demokratik hukuk devletinde kilit noktadır. Bütün dünyada ve Avrupa'da ifade özgürlüğü büyük öneme sahip olduğu için bu özgürlük, demokratik toplumlarca koruma altına alınmaya çalışılmaktadır ve sağlanan özgürlüklerin boyutu genişledikçe doğru orantılı olarak ülkelerin demokratikliği o kadar artmaktadır. Türkiye'de bu kavram çok eleştirilmektedir ve ifade özgürlüğü konusunda Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin Türkiye aleyhine verdiği birçok karar vardır. Korunması gereken özgürlükler arasında yer alan ifade özgürlüğünün Türkiye'de hukuki boyutunun yanı sıra siyasi boyutu da incelenmelidir. Son zamanlarda yapılan değişiklilerle Türkiye'de ifade özgürlüğünün sınırları daha da azaltılmaya çalışılmaktadır. Ancak bu önlemlerin yeterli olup olmadığı tartışmaya açık bir konudur.
Neorealist kuram çerçevesinde Türkiye'nin Ortadoğu politikası (2002-2012)

2002 yılında gerçekleştirilen genel seçimler sonucu iktidara gelen Adalet ve Kalkınma Partisi, Türkiye'nin Ortadoğu bölgesinde geleneksel olarak sürdürdüğü güvenlik öncelikli dış politika anlayışını terk etmiş ve bu bölgede Komşularla Sıfır Sorun Politikası yaklaşımı adı verilen yeni bir dış politika anlayışı doğrultusunda hareket etmeye başlamıştır. Türkiye'nin Ortadoğu bölgesinde yer alan ülkelerle olan sorunlarının ekonomik, kültürel ve toplumsal araçlar vasıtasıyla çözümlenmesini ve bu ülkelerle olan ikili ilişkilerin imkanların el verdiği ölçüde geliştirilmesini amaçlayan bu yeni dış politika anlayışı, kısa vadede kendisinden beklenen sonuçları vermiş ve Türkiye'nin Ortadoğu bölgesinde yer alan bir takım ülkelerle olan ilişkilerinde dikkate değer bir ilerleme gerçekleşmiştir. Fakat bu ilerleme çok uzun soluklu olmamıştır. Özellikle söz konusu bölge içerisinde yer alan İsrail'le yaşanan Mavi Marmara Krizi ve Arap Baharı olarak nitelendirilen halk hareketlerinin Suriye'ye sıçramasının ardından bu ülkeyle yaşanan Suriye Krizi, Komşularla Sıfır Sorun Politikası yaklaşımının işlevselliğini önemli ölçüde yitirmesine ve bu bağlamda başarısız olmasına neden olmuştur. Nitekim söz konusu politikanın başarısız olmasının ardından Türkiye, yaşanan bahsi geçen krizlerin etkisiyle, Ortadoğu bölgesinde yeniden güvenlik öncelikli bir dış politika takip etmeye başlamıştır. Bu doğrultuda çalışma, Türkiye'nin 2002- 2012 yılları arasında yeni dış politika anlayışı çerçevesinde şekillendirdiği Ortadoğu bölgesine yönelik dış politikasının temel esaslarını ve bu esaslar da meydana gelen değişiklikleri neorealist kuram çerçevesinde açıklamak amacıyla yapılmıştır. Çalışma, tanımlayıcı bir niteliğe sahip olarak, 2002- 2012 yılları arasında Türkiye'nin Ortadoğu bölgesine olan dış politikasını ve bu politikanın temel dayanak noktalarını neorealist teori çerçevesinde analiz ederek açıklamaktadır. Çalışma üç ana bölümden oluşmaktadır. İlk bölüm genel itibariyle çalışmanın kavramsal ve kuramsal çerçevesini içermektedir. İkinci bölümde Türkiye'nin Ortadoğu bölgesine yönelik dış politikasının tarihsel arka planı analiz edilmektedir. Üçüncü bölümde ise neorealist kuram çerçevesinde 2002- 2012 yılları arası dönemde Türkiye'nin Ortadoğu bölgesine yönelik dış politikası değerlendirilmektedir.
Soğuk savaş sonrası Fransa'nın uluslararası müdahale pratiğinin mali müdahalesi özelinde incelenmesi

Fransa, Mali'de gerçekleştirdiği askeri müdahaleyi yasal olarak meşrulaştırmak için dört argüman öne sürmüştür: Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin 2085 sayılı kararı ile verdiği yetkilendirme (20 Aralık 2012), Mali hükümeti tarafından yapılan davet, kolektif meşru müdafaa hakkı (51. Madde) ve Koruma Sorumluluğu'na (R2P) başvurma. İlk bakışta, Fransa'nın Mali'de gerçekleştirdiği müdahaleyi meşrulaştırmak için yasal olarak Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin 2085 sayılı kararına başvurabileceğini söyleyebiliriz. Fakat, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin 2085 sayılı kararına baktığımızda, kuvvet kullanımı da dahil 'tüm gerekli araçların' kullanımı yetkisinin yalnızca Afrika öncülüğündeki askeri misyona verildiğini görmekteyiz. Fransız hükümeti tarafından ortaya koyulan, Mali hükümetinin daveti argümanı geçerli değildir. Davet ile müdahalenin uluslararası hukuk açısından geçerli olabilmesi için bir takım şekli unsurları sağlaması gerekmektedir. Bu temel unsurlar meşruiyet, etkililik ve tanınmadan oluşan üç unsurdur. Mali geçici hükümeti yukarıda sayılan unsurları sağlayamadığı için Fransa'nın 'davet ile askeri müdahalesi' yasal sayılmamaktadır. Kolektif meşru müdafaa hakkına ilişkin Birleşmiş Milletler Şartı'nın 51. maddesine gelince, Fransız müdahalesi bu madde ile alakasız görünmektedir. Mali müdahalesinde, iki unsur sağlanamamıştır: 'silahlı saldırı koşulu' ve 'Güvenlik Konseyi barış ve güvenliği korumak için önlemler aldığı' zaman meşru müdafaa askıya alınır. Son olarak, Fransa müdahalenin Koruma Sorumluluğu (R2P) uyarınca gerçekleştiğini savunmuştur. Koruma Sorumluluğu (R2P) ilkesinin gereksinimleri karşılanmadığı için bu argüman geçersizdir. Yukarıda tartışılan nedenlerden dolayı, uluslararası hukuka göre Mali'de düzenlenen Fransız askeri müdahalesi için hiçbir geçerli dayanak bulunmamaktadır.
İslam Hukukunda uluslararası andlaşmalar

Tez bir giriş, dört bölüm, sonuç ve bibliyografyadan oluşmaktadır. Uluslararası Andlaşma Kavramı, Mahiyeti ve Çeşitleri başlıklı birinci bölümde uluslararası andlaşma kavramının geçmişşte ve günümüzde müslümanlar tarafından ne şekilde tanımlandığı, bugünkü uluslararası hukukta andlaşma kavramından ne anlaşıldığı ve müslümanların terime yükledikleri anlamın bugün için bir geçerliliğininolup olmadığı araştırılmıştır. Ayrıca uluslararası andlaşma çeşitleri tarihsel olarak tahlil edilerek bugün yapılan değişik konulu andlaşmaların slam Hukukunda sorun meydana getirip getirmediği incelenmiştir. kinci bölümde ise andlaşmaları akdetmenin, Ku'an, Sünnet ve Sahabeuygulamaları çerçevesinde meşruiyeti incelenmiştir. Bu bölümde ayrıca bir uluslararasıandlaşmanın geçerli sayılabilmesi için bulunması gereken şartlar tahlil edilmiş;günümüz uluslararası hukukunda bu başlık altına konulmayan maslahat slam hukukçuları tarafından andlaşmanın geçerliliği için olmazsa olmazlardan sayıldığı için bu bölümde ele alınmıştır. İUluslararası aAndlaşmaların Yapılma ve Sona Erme Süreci? başlıklı üçüncü bölümde andlaşmaların hazırlanması ve müzakere edilmesinden sona ermelerine kadar geçen safahat incelenmiş, andlaşmaları sona erdiren sebepler ve müslümanların birandlaşmadan çekilirken uymaları gereken hukuku ve ahlaku kurallar ele alınmıştır. Çalışmanın son bölümünde ise uluslararası andlaşmaların slam Hukuku'na görehukukun kaynakları arasına dahil edilip edilemeyeceği ve bu konudaki olumsuz yaklaşımların tahlili yapılmış, andlaşmalardaki icma'u ve ictihadu boyut açığa çıkartılarak andlaşmaların hukukun kaynağı olarak değeri tespit edilmiştir. Ve nihayetyine bu bölümde uluslararası andlaşmaların meydana getirdiği hukuku sonuçlar incelenmiştir. Bu inceleme yapılırken her bir andlaşma çeşidinin taraflar için ortaya çıkardığı hak ve yükümlülükler yerine, bütün andlaşmalarda ortaya çıkan ortak etkilerbulunup inceleme altına alınmıştır.
La transformation dans la politique étrangere de l'Inde

1990'lı yıllar Hindistan'ın dış politikasına ciddi değişiklikler getirmiştir. Hindistan, Nehru'nun görüşlerini temel alan dış politikasının ana hatlarını değiştirerek daha karmaşık ve çok boyutlu bir dış politika sistemine geçmişş ve buna bağlı olarak, bugün önemli bir güç ve dünyanın lider ekonomilerinden biri olmuştur. Diğer taraftan, bu değişim yeni bir parti olan Baharatiya Janata Partisi'nin 1990'ların başında iktidara gelmesi ile aynı zamana rastlamıştır. Bu yüzden bazıları, Hindistan'ın dış politikasındaki bu kapsamlı değişimin BJP'nin Hindistan'ın dünya politikasındaki yeni yerini kendine özgü bir şekilde yorumlamasına atfetmekte, bazılar ise yeni gelişmekte olan uluslararası siyasi konjonktüre bağlamaktadır. Bu çalışma, değişimin her iki nedene de bağlı olduğunu kabul ederken, aslında ortaya çıkmakta olan yeni uluslararası siyasi konjonktürün Hint politika yapıcılarını bu kararı almaya zorladığını savunmaktadır.
Türk - Yunan Nüfus Mübadelesi ve Ayvalık

Çalışmanın konusu en genel anlamıyla 1923'de Türkiye ile Yunanistan arasında gerçekleşen Nüfus Mübadelesi ardından her iki ülkenin halklarının yaşadıkları sorunlar ve mübadelenin, araştırma alanı olarak seçilmiş olan Ayvalık'ta bıraktığı izlerdir. Araştırma alanı olarak Ayvalık' m seçilmesinin nedeni kasabanın nüfusunun mübadeleden önce neredeyse tamamının Rum -olmasıdır. 1789'dan 1922'ye kadar nüfusu Rumlardan oluşan ve 'Küçük Yunanistan' olarak bilinen Ayvalık'ın; mübadele sonrasında sosyal, ekonomik, siyasi, kültürel ve demografik açılardan geçirmiş olduğu değişimler çalışmada ayrıntılı olarak incelenmiş ve tüm bu değişkenlerin bir araya gelerek oluşturduğu Ayvalık'ın, bugünkü görünümünü kazanmasında mübadelenin rolü sorunsallaştırılmıştır. Ayvalık'ın mübadil alan diğer yerleşimlerden farkı; mübadeleden önce bu bölgede yaşayan Müslüman bir nüfusun bulunmamasıdır. Bu nedenle Ayvalık'a gelen mübadillerin entegrasyon sürecini diğer illere yerleşen mübadillere göre çok daha kolay atlatmış oldukları düşünülebilir. Yine de 'Adalı ', 'Giritli', 'Selanikli' olmak gibi birbirlerinden farklı kimliklerini 'mübadil' kimliği altında birleştirebilmeleri, birbirlerini tek bir grubun kolektif üyesi saymaya başlamaları, tüm farklılıklarına rağmen gerektiğinde birlikte hareket etmeleri, birbirleriyle evlenmeleri ve kendilerini 'Ayvalık'ın yerlisi' olarak görmeye başlamaları aşamalarında ciddi sorunlarla karşılaşılmıştır. Birbirinden farklı grupların bir arada yaşamak zorunda kalmalarından doğan sorunlar da tez kapsamında ayrıca irdelenmiştir. Ayvalık içerisindeki kilise ve mezarlık gibi dini karakterli yapıların mübadele sonrasında geçirmiş oldukları değişimler de sadece nüfusun değil, kentin de fiziki olarak Müslümanlaştırılması çalışmalarının kanıtı niteliğindedir. Bu çalışmada; son derece karmaşık ve zorlu bir şekilde yaşanan Türkleştirilme ve Müslümanlaştırılma süreçlerinin Ayvalık'ta ne denli etkin bir rol oynadığı da sorunsallaştırılmıştır. Mübadelenin, her iki toplumda neden olduğu ııfarklılıkların açıklanmasının ardından her iki ülkede yaşayan azınlıkların durumlarına bakılarak mübadele gerçekleşmeseydi nelerin yaşanabileceğine dair projeksiyonlarda bulunulmuş ve genel olarak Türk-Yunan ilişkilerine de değinilmiştir. m
Afganistan ve iran arasındaki ticari ve siyasi ilişkiler

Asya kıtasının kalbine yakın Orta Asya'nın bir parçası olan Afganistan, Kıta'nın doğu ile batı ve kuzey ile güney arasında önemli geçiş noktasıdır. Orta Asya ülkelerin doğal gazı, petrolü ve elektriği Güneydoğu Hindistan boru hattıylaAfganistan üzerinden Pakistan, Hindistan ve uluslararası piyasalara aktarılmaktadır. Afganistan'ın Stratejik önemi, komşu ülkeleriyle mücadele etmesine neden olmuştur. Bu çalışmada Afganistan'ın komşularından İran ile Ticari ve siyasi ilişkileri incelenmiştir. 11 Eylül 2001 tarihinde Dünya Ticaret Merkezine gerçekleştirilmiş olan terör saldırılarından sonra ABD Afganistanı karşı askeri harekatı başlattı. Taliban rejiminin devrilmesinden sonra, Afganistan'deki yeni yönetim ülkenin kalkınması, ekonomik büyümesi, yeniden yapılandırılması ve muhtelif alanlarında reformlar yapmıştır. İran ekonomisi, büyük ölçüde petrole dayalıdır. İhracat gelirleri %80 petrol ihracatından elde etmektedir. İran'in Irak ile 8 yıllık savaş aynı zamanda ABD ve Avrupa Birliğin İran'a uygulanan ambargoları İran ekonomisine olumsuz etkilemiştir.2001'dan sonra Afganistan ve İran arasındaki ticari ilişkiler genişlemiştir. 2016 yılında Hindistan, İran ve Afganistan arasında transit konusunda yapılanÇabahar Limanı analşmanın sonucunda, Afganistan denize çıkış alternatif yolu bulmuştur. Etnik, tarihi, kültürel, ekonomik, güvenlik ve dış unsurlar, ABD, Pakistan ve Suudi Arabistan, Afganistan ve İran arasındaki ilişkileri belirleyen unsurlardır. Ayrıca, su ve sınır problemi Afganistan ve İran arasındaki ilişkilere olumsuz etkilemiştir. İran, etnik ve kültürel faktörlerden yararlanarak Afganistan'da nüfuz alanı genişletmiştir.
Soğuk savaş sonrası süreçte Türkiye'nin Güney Kafkasya'ya yönelik dış politika açılımları

Soğuk Savaş sonrası dönemde Güney Kafkasya, hem enerji politikaları hem de güvenlik anlamında önemli bölgelerden biri olmuştur. Sovyetler birliği'nin dağılması, Türkiye açısından Güney Kafkasya'da yeni fırsatlar ortaya çıkarırken, bölgesel çatışma ve krizlerin varlığı da güçlüklere neden olmuştur.
Dil politikalarına bütüncül bir yaklaşım: Orta Asya'da dil politikaları

öz Bu araştırmanın amacı, dil politikalarının ulusal ve uluslararası düzeyde nasıl tanımlandığım ve yapılandırıldığını sistematik bir biçimde ve bütüncül bir perspektif ile açıklamaktır. Araştırmada bu amaca ulaşmak için nitel araştırma yöntemlerinden, doküman incelemesi, betimleyici analiz ve içerik analizi yöntemleri kullanılmıştır. Araştırma kapsamında ayrıca bir örnek olaya yer verilmiştir. Tezde dil durumlarının, dil politikalarının yanı sıra, onunla etkileşim içinde olan, birey ve grupların dil davranışları ile uluslararası hukukta gelişmekte olan dile ilişkin insan haklan normlarından etkilenerek ortaya çıktığı gösterilmektedir. Dil politikaları modern ulus-devlette, ulusal kimliğin oluşumunda ve güç dağılımında önemli rol oynamaktadır ve bu roller dilin sembolik ve iletişimsel işlevleri ile ilişkilendirilebilir. Orta Asya örneği, konu üzerindeki yakın tarihli çalışmalarda yer almayan diğer bir boyuta; özellikle uluslaşmanın erken aşamalarında dış politika unsurlarının dil politikasının oluşumu üzerindeki etkisine dikkat çekmektedir. Dil politikaları ile dış politika arasındaki bu ilişki tek yönlü olmayıp, dil politikaları da dış politika hedeflerine ulaşma aracı olarak kullanılabilmektedir. Orta Asya devletlerinin izlediği dil politikaları, dil politikalarının hangi biçimlerde dış politika konusu olabileceği konusunda zengin örnekler sunmaktadır. m
Ukrainian foreign policy and its domestic sources

Bu tezin amacı, 1991 yılından başlayarak Ukrayna dış politikasını ve iç kaynaklarını, Turuncu Devrim sonrası döneme ağırlık vermek suretiyle incelemektir. Tez, Ukrayna dış politikası araştırmalarına ilişkin neo-realist yaklaşımların aksine, post-Sovyet dönemi Ukrayna dış politikasının yönünün son tahlilde iç etkenler tarafından belirlendiği öne sürülmektedir. Bu tez, Ukrayna dış politikası hakkındaki neo-liberal çalışmaların dış etkenlerin önemini abarttıklarını ve iç etkenlerin Ukrayna dış politikasındaki temel rolünü ise göz ardı ettiklerini ortaya koymaktadır. Tez, bir giriş bölümüyle başlamakta, bu bölümü Turuncu Devrim öncesi dönemde Ukrayna dış politikasında iç ve dış etkenlerin karşılıklı etkileşimi hakkındaki ikinci bir bölüm izlemektedir. Üçüncü bölüm, Turuncu Devrim sonrası Ukrayna dış politikasının özelliklerini incelemektedir. Takip eden dört bölüm, sırasıyla, siyasi, ekonomik ve kültürel etkenlerin Ukrayna dış politikası üzerindeki etkilerinin yanı sıra Kırım meselesini tartışmaktadır. En nihayet, son bölümü tezin sonucu teşkil edecektir.
Filistin'de İngiltere mandasının kuruluşu (1917-1925)

Birinci Dünya Savaşı'nın başlamasıyla İngiltere Dış İşleri Bakanlığı'nda Filistin'inişgal edilmesi üzerine stratejiler geliştirilmiştir. Osmanlı Devleti'nin Birinci Dünya Savaşı'nda İngiltere karşında yer alması neticesinde Filistin için üretilen stratejileruygulanmaya başlanmıştır. Bu süreçte İngiltere, Dünya Siyonist Organizasyonu BaşkanıChaim Weizmann ve Arapları temsilen Şerif Hüseyin ailesini kendisine müttefik ilan etmiştir. 11 Aralık 1917'de İngiliz General Allenby'in Kudüs'ü işgal etmesiyle Filistin'deİngiliz askeri yönetimi başlamıştır. ABD Başkanı Wilson'un önerisiyle 1920'de kurulanMilletler Cemiyeti, Osmanlı Devleti'nin Ortadoğu topraklarını, yeni dünya düzenininürettiği manda sistemi çerçevesinde 24 Nisan 1920'de San Remo Konferansı'ndaİngiltere ve Fransa arasında paylaştırmıştır. Böylelikle Filistin'de 1917 işgalinden beri süren İngiliz askeri yönetimi yerini sivil manda yönetimine bıraktı. Lloyd George, Filistin'i 1920- 1925 arasında yönetmek üzere aslen Yahudi olan ve Dünya Siyonist organizayonu içerisinde aktif rol alan Herbert Samuel'i görevlendirdi. Bu yıllar arasında Samuel'in, temel görevi 3 Kasım 1917'de İngiltere Dış İşleri Bakanlığı tarafından yayınlanan ve Filistin'de Yahudi Ulusal Evi kurulmasını vaat eden BalfourDeklarasyonu'nu hayata geçirmekti. Bu doğrultuda hareket eden Samuel, Filistin'de Yahudi nüfusunun artması, ülke yönetiminde Siyonistlerin yer alması için çalıştı. Haliyle bu uygulamalar Filistinli Araplar tarafından tepkiyle karşılanmış ve Yahudiler ile Araplar arasında çatışmalar ve protestolar yaşanmıştır. Bu çalışma ile Filistin'de İngilteremandasının kuruluş dönemi olarak nitelendirdiğimiz 1917- 1925 yılları arasında İngiltere'nin politikaları neticesinde meydana gelen olaylar analitik bir şekilde incelenmiştir.