turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
1990 sonrası Hollywood sinemasında Kuzey Amerika yerlilerinin temsili

Soğuk Savaş'ın sona ermesinin ardından düşün dünyasının odağında olan ekonomi-politiğinin yerini kültür kavramı almıştır. Kültür, kimlik merkezli çalışmaların temeli olurken, bir diğer kavram olarak öteki ve bir eylem olarak ötekileştirmenin, 1990 sonrasında sosyal bilimlerde etkisini arttırdığı görülmektedir. Aynı dönemde sinema ve Hollywood da söz konusu dönüşümden etkilenmiştir. ABD tarihinde öteki olarak kodlanan ve Kızılderili olarak adlandırılan Kuzey Amerika Yerlileri, süreçle paralel olarak 1990'da gösterime giren Kurtlarla Dans filmiyle kültürel bir temsil olanağı bulmuştur. Hollywood'da ağırlıklı olarak western türünde yer alan yerlilerin 1990'lı yıllarla birlikte sinemada yeni bir sunum kazandığı düşünülmektedir. Çalışmanın birinci bölümünde kuramsal bir çerçeve çizmek amacıyla öteki, kimlik ve kültür kavramları üzerinde durulmuştur. Yerlilerin tarih boyunca bilimsel bir yöntemle incelenmeleri başlığında öne çıkan antropolojik yaklaşım, ırkçı ve basmakalıp değer yargıları taşıyan yönelimlerle beraber ele alınmıştır. Kristof Kolomb ve beraberinde Avrupalıların, Amerika kıtasına adım atmasının ardından tarihsel bir dönüşüm yaşayan yerlilerin kültürel değerleri arasında yer alan potlaç kavramı ile şaman olgusu, Batı'nın yerlilerle etkileşimleri sonucunda geliştirdikleri 'beyaz adamın sorumluluğu' söylemi ve 'soylu vahşi' kodlaması karşılaştırılarak değerlendirilmiştir. İkinci bölümde ana akım sinemanın biçimselliğini oluşturan Hollywood sinematografisi ve Hollywood'un başat türü olan westernin özellikleri incelenmiştir. Devamında, sinemanın başlangıcından 1930'a kadar olan sürede sessiz sinema yıllarında yerli temsilleri, 1930- 1990 arası Hollywood'da yerlilere yönelik muhafazakar ve liberal temsiller irdelenmiştir. Çalışmanın üçüncü bölümünde, 1990 sonrasında Hollywood ve westernin dönüşümü açıklanmaktadır. 1990- 2017 yılları arasında, Kurtlarla Dans ile birlikte, bir eğilim olarak öne çıkan yerli temalı filmler içinde yer alan on üç film, Ryan ve Kellner'ın sinematik haritalama ve teşhise yönelik film eleştirisi yöntemlerine göre değerlendirilmiştir. İdeolojik, tür ve tarihi film eleştiri yöntemlerinden de faydalanılan tezin irdeleme kısmında birinci bölümün kuramsal ve kavramsal çerçevesi korunmuş, antropolojik yaklaşımdan ise filmlerin içeriklerini analiz etme ve yerlilerin temsilini, bilimsel olarak açığa çıkartma bağlamında faydalanılmıştır. Bu araştırma, ele alınan dönemde yerlilerin temsillerinde önceki yıllara göre bir dönüşüm yaşanıp yaşanmadığını, yaşandıysa bunun ne yönde olduğunu açığa çıkartmayı amaçlamaktadır.
Sinema ve modernizm

Modernizm 19. yüzyılda, modern toplumda var olan sorunlara karşı bir tepki olarak ortaya çıkmıştır. Modernizm modernliğin hem olumlu, hem de negatif yönlerini sorgulamak ve onun eleştirisini yapmaktır. Modern yaşamın kültürel alanına damgasını vuran modernizm kendisini en çok sanatlarda hissettirir. Modernist akımların hepsi de geleneksel sanata karşı çıkar ve geleneksel sanata karşıt olan bir takım teknikler üretirler. Modernist yöntem ve teknikler genellikle sanat eserinin formunda ortaya konulur. Ama modernist sanat yalnızca biçimle ilgilenmez, aslında özne, hakikat ve zaman-mekan algısı gibi konuları yorumlayarak bu içeriğe uygun biçimler yaratmaya çalışır. Modernist sinema modernist sanatın kazammlarını sahiplenir ve bu akımların mirasını devralır. Çünkü modernist sinema modernizm serüveninin ayrılmaz bir parçasıdır.
Türk sinemasında yapılan müzikal filmlerde müzikal parçalar ve olay örgüsü arasındaki ilişki

Müzikal bir filmin temel özelliği müzik, şarkı ve danslardan oluşan müzikal parçaların filmin olay örgüsü içinde organik bir biçimde yer alması ve öykünün anlatımında kullanılmasıdır. Böylece, müzik, şarkı ve dansla kurulu özel bir dünya yaratılır ya da yaratılmaya çalışılır. Bir müzikal filmi oluşturabilmek ve çözümleyebilmek için, müzikal filmlerde müzikal parçalar ile olay örgüsü arasındaki ilişkiyi göz önünde bulundurmak gerekir. Müzikal filmin müzikal parçalarının, olay örgüsünden ayrı düşünülememesi, müzikal parçalar ve olay örgüsü arasındaki ilişkiyi inceleme gerekliliğini ortaya çıkarır. John Mueller, müzikal filmlerdeki müzikal parçalar ve olay örgüsü arasındaki ilişki üzerine yaptığı çalışmada, müzikal filmlerdeki, müzikal parçaları inceleyerek, bunları olay örgüsüyle olan ilişkilerine göre gruplandırır. Bu çalışmada, müzikal filmlerin müzikal parçaları ve olay örgüsü arasındaki ilişki John Mueller'in müzikal parça gruplandırması kapsamında incelenecektir. Bunun içinde, Türk sinemasında yapılmış olan müzikal filmler temel alınacaktır. Bunlar Kahveci Güzeli, Lüküs Hayat, Çalsın Sazlar Oynasın Kızlar, Beş Şeker Kız, Keşanlı Ali Destanı, Damdaki Kemancı, Renkli Dünya, Asiye Nasıl Kurtulur, Arabesk, Arkadaşım Şeytan, Lambada, Ateş Üstünde Yürümek, Neredesin Firuze isimli filmlerdir. Mueller'in gruplaması üzerinden Türk sinemasında yapılan müzikal filmler incelendiğinde müzikal parçaların olay örgüsüne genel olarak hangi grupta bağlı olduğu, ne amaçla kullanıldığı, bu kullanış şeklinin filmin olay örgüsüne yarar sağlayıp sağlamadığı ortaya çıkar. Böylece Türk sinemasında müzikale bakış açısı ve müzikal yapımı hakkında önemli bilgiler elde edilir.
Bir Varmış Biri Yokmuş

Sinemanın başlangıcından itibaren günümüze kadar uzanan bu süreçte, sinema tarihine bakıldığında birçok sanat dalının psikolojik konusundan etkilendiği görülür. Sinema, karmaşık insan davranışlarını bütün olarak perdeye aktarabilen bir sanat dalı olduğu gibipsikolojiden etkilenmiştir. Bir Varmış Biri Yokmuş kısa filmi, bir erkeğin yalnızlığını, kadın erkek ilişkilerindeki rolleri, bu durumun oluşturduğu psikolojik bozuklukları ve kişilik bozukluklarını konu edinmektedir. Sadık karakteri şizoid ve şizotipal kişilik bozukluğuörüntüleri göstermektedir. Aynı zaman sosyal anksiyetesi olan bu karakter eski sevgilisi Arzu ile biten ilişkilerinin ardından kendine yeni bir Arzu yaratmıştır.
Sinemada distopyanın inşası

Düşünen bir varlık olan insanoğlu çoğu zaman geleceğe yönelik tasarımlarda bulunur, bu noktadaki temel arzusu daha iyi ve güzel bir yaşama kavuşma ve ulaşma arzusudur. Bu doğrultudaki tasarımlarını ütopya olarak adlandırılan eserlerle farklı dönemlerde ortaya koymuşlardır. Literatürde ilk kullanımı yaklaşık olarak 150 yıl öncesine dayanan distopya ise karanlık bir gelecek kurgusu şeklinde çok kısa olarak nitelendirilebilir. Ütopyalarda, mevcut ya da muhtemel sorunlar çözüm yolları aranarak nasıl daha iyi bir toplum oluşturur teması işlenirken, distopyalarda mevcut durum ya da muhtemel gelişmelerin ortaya çıkarabileceği sonuçların ağır bir biçimde ortaya konulması amaçlanmaktadır. Çalışmanın birinci bölümünde, ütopya kavramı ile birlikte klasik ütopyalar hakkında genel bir değerlendirme yapılarak, yazınsal alandaki ütopik eserlerin bazıları çeşitli açılardan ele alınmıştır. İkinci bölümde, distopya kavramı ile çok kısa bir şekilde ele alınmış akabinde çağdaş distopyalar hakkında genel bir değerlendirme yapılarak yazınsal boyutta distopik eserlerin bazıları hakkında çeşitli değerlendirmelerde bulunulmaya çalışılmıştır. Üçüncü bölümde, sinema bağlamında kült olarak kabul edilen ve çalışma kapsamında ortaya konulan temel distopik öğelerin tamamını içeren distopik filmlerin bazıları ile temel distopik öğelerin tamamını olmasa da bazılarını barındıran çeşitli filmler hakkında kısaca bilgiler verilmeye çalışılmıştır. Sonuç bölümünde ise distopik yapılanmaların farklı yönleri olarak ifade edilebilecek olan iktidar, ideoloji, toplumsal denetim ve gözetim kavramlarının sinemadaki yansımaları ile birlikte ve çevre felaketleri, dünya dışı canlılar gibi çeşitli faktörler de ele alınarak sinema alanında distopyanın kısa bir değerlendirilmesi ortaya konulması amaçlanmıştır.
Ulusal Özbek kimliğinin tasarımında milli filmler: 'Shabnam' filmi örneğinde

Çalışmada, 1991 yılında Sovyet Birliği'nin dağılışından sonra Orta Asya'da gerçekleşen değişimler sonucunda oluşan 'kimlik' konusu ele alınarak, bağımsızlık sonrası çekilen Özbek filmleri üzerinde çalışılarak Özbekistan'ın ulusal kimlik inşası analizi gerçekleştirilmiştir. Özbekistan, ulusal kimlik inşasında hem ekonomik hem de siyasal bağlamda diğer Türk Cumhuriyetleri'ne göre özgün bir yol seçmiştir. Uluslararası siyasi ve ekonomik varlığını geliştirmeye çalışmakla beraber, ulusal değerler olarak bilinen hem tarihi hem de milli kültürel miraslarını yeniden canlandırarak yaşamın gündemine taşımaktadır. Sovyet Birliği'ne üye olan devletlerden farklı olarak Özbekistan'da etnik, dini, bölgesel çatışmalar ve siyasi dengesizliklerin olmadığı görülmektedir. Özbekistan'ın birinci Cumhurbaşkanı İslom Karimov'un bağımsızlık sonrası toplumsal huzur ve barışçı ilkelerini ön planda tutarak gerçekleştirdiği kimlik inşası politikaları sonucunda toplumsal değişimlerin gerçekleştiği görülmüştür. Araştırmada incelenmek üzere 'Shabnam' Özbek milli filmi ele alınmış ve Özbekistan'daki ulusal kimliğin filmler aracılığıyla tasarımı incelenmeye çalışılmıştır.
Metropolis'ten Elysium'a bilim kurgu sinemasında sınıfsal farklılıklara eleştirel bir yaklaşım

İlkel topluluklardan, günümüz postmodern toplumlarına kadar insanlar fiziksel, ekonomik, kültürel ya da sosyal niteliklerine göre birbirinden ayrılarak, çeşitli kategoriler içinde yaşamaktadırlar. Bireylerin sahip olduğu bu kategoriler, gündelik yaşam pratiklerinden, düşünsel hayata kadar pek çok farklı alanda insanların biribirinden ayrılmasına neden olmaktadır. Özellikle Sanayileşme döneminden itibaren toplumsal sınıflar arasındaki ayrımın giderek belirginleşmesi, beraberinde sınıf farklılıklarına yönelik pek çok kuramsal tartışmayı getirmiştir. 'Sınıf' kavramı, Karl Marx'tan, çağdaş tabakalaşma kuramcılarına kadar çeşitli düşünürler tarafından farklı şekillerde ele alınmış ve hala alınmaktadır. Toplumsal sınıflar, pek çok alanda olduğu gibi yedinci sanat dalı olan sinemada da sık sık ele alınan konulardan biridir. Toplumsal gerçekliğin taklidine dayanan sinemanın, toplumsal sınıfları ne şekilde temsil ettiği, içinde yaşanılan toplumu anlamak açısından önem teşkil etmektedir. Bilhassa geleceği ve yakın geleceği yansıtan bilimkurgu filmlerinin, mevcut gerçekliklerden yola çıkan yapısı bu önemi daha da artırmaktadır. Bu anlamda çalışmada, sinemanın kültürel ve aynı zamanda ticari bir araç olduğu göz önünde bulundurularak, Kültürel Çalışmalar Merkezi'nin metin analizi yöntemine başvurulmuş; toplumsal sınıfları merkezine alan Metropolis, Elysium, Hunger Games ve Divergent filmleri örnek olarak seçilerek, filmler sınıfsal farklılıklara yönelik yapılan kuramsal bilgiler ışığında analiz edilmiştir. Çalışmanın amacı, toplumsal sınıf farklılıklarının bilimkurgu sinemasında nasıl temsil edildiğini ortaya koyarak, gelecek yüzyılları anlatan bu filmlerde sınıfsal ayrımların devam edip etmediğini tartışmaktır.
Gül

Genç Sadık, evli bir ressamdır, ama geçimini sağlamak için, kendini iç dekorasyon ve inşaat işleri alanına yönlendirmiştir. Otellere, evlere., lokantalara duvar resimleri çalışmaktadır. Sipariş almayalı uzun zaman olmuştur. Bu yüzden maddi açıdan sıkıntı yaşamaktadır. Eski model arabasıyla korsan taksicilik yaparak evinin sadece ekmek parasını kazanmaktadır. Bir sabah evden çıkınca arabanın çalındığını farkeder. Hayatta geçimini sağladığı tek şey çalındıktan sonra yasal olan tüm kazanç yolları kapanır. Eşiyle arasındaki sevgi maddi şartlardan dolayı zedelenir. Artık hırsızlık yapmaktan başka çaresi kalmamıştır. Bir araba çalmaya teşebbüs eder.
Nevin Aypar: Belgesel

1934 İstanbul-Kadıköy doğumlu olan sanatçı, çamlıca Kız Lisesi öğrencisiyken tanıştığı Vedat Karaokçu ve Sururi Kardeşler tarafından çok beğenilir. Sadettin Erbili'in yönlendirmeleri ile Tiyatroya başlar.1946' da Ses Operet'i bale kadrosuna katılır.'Üç Güvercin' adlı operette başroldedir. 1946 da yönetmenliğini Şadan Kamil'in yaptığı 'Toros Çocuğu' adlı filmle başrole yükselir. 1947 yılı bunca iş arasında, Nevin Aypar'a kalp çarpıntılarını aşk heyecanlarını da birlikte getirir. 1947 'de ilk evliliğini yapar ve bu evlilikten Semaver adında bir oğlu olur. Çocuğu henüz altı aylıkken eşini askerlikte yakalandığı amansız bir hastalıktan kaybeder. Sinemada ilk çıkışını 1947'de Turgut N. Demirağ'ın 'Bir Dağ Masalı' adlı filmiyle sağlar. Yerli Film Yapanlar Cemiyeti'nce, 1948'de düzenlenen ilk film festivalinde 'Bir Dağ Masalı' fimi ile 'Yılın En Başarılı Genç Kadın Oyuncusu' ödülünü alır. 1953 yılında Ö. Lütfi Akad'ın yönettiği 'Altı Ölü var-İpsala Cinayeti' filminde başarılı performans sergiler ve birçok yönetmenin dikkatini çeker. Nevin Aypar, 1958'de ikinci evliliğini yapar ve eşiyle beraber kendi adına Aypar Film Şirketini kurar ve 'Dikenli Çit' adlı filmin yapımcısı olur. 1962 de İran televizyonunda şarkılı, türkülü, operet müzikli bir programı yayınlanır. 1966 yılından itibaren filmlerinde artık anne rollerini üstlenir. Nevin Aypar yalnızca birlikte rol aldığı arkadaşlarının değil, üstün sanat gücü iş ahlakı, ve disiplini ile yönetmenlerinde her zaman gözdesi olmayı başarmıştır. 1989 da Ankara Film Festivali tarafından 'Jüri Özel Ödülü' ile onurlandırılır. 1990 yıllardan sonra televizyon dizileri ve filimlerinde büyükanne rolleri ile beğeni toplar. Yıllar ona sanatını terk ettirmemiştir. Çünkü sanatçının emeklisi olmaz sözünü prensip edinmiştir.
Three genres vs one artist: A case study of Denis Villeneuve's film adaptations

Bu tez çalışması uzun süredir rafa kaldırılmış olan adaptasyon çalışmalarına yepyeni ve çok yönlü bir bakış açısı getirmeyi, edebi ve sinematik okumaları birleştirmeyi amaçlamaktadır. Üç farklı edebi türü ustalıkla perdeye aktarmayı başaran Denis Villeneuve' ü merkez alan bu çalışma her bir filmi temel aldığı edebi eser ve Villeneuve'ün tüm filmografisinde rastlanabilen birer konsept ile birlikte ele almaktadır. Birbiriyle oldukça bağlantılı olmalarına rağmen, her bir konsept alakalı olduğu film ile ayrı bölümlerde incelenmektedir. Günümüze kadar kaynak esere olan sadakat ya da ihanet üzerinden değerlendirilmekle kalan film adaptasyonları, sorumlu sanatçının içinde bulunduğu şartlar ve kişisel tercihlerini yansıttığı özgün birer sanat eseri olarak okunmaları gerekmektedir. Bu sebeple, film adaptasyonunun edebi kaynak ile olan ilişkisi basit bir üstünlük savaşından öte, iki sanatın karşılıklı fayda sağlayabileceği bir iletişim yolu olarak görülmelidir. Adaptasyondan sorumlu sanatçı bu noktada en önemli rolü oynamaktadır. Bu tez çalışması söz konusu olduğunda, Denis Villeneuve'ün üç farklı edebi türü perdeye yanstıtığı filmleri sırasıyla kronotop, ikizlik, ve tekrar terimleri kapsamında incelenmişlerdir. Tek bir sanatçının odak noktası olarak seçilmesi tezin amaçladığı edebiyatın sinemaya aktarılış sürecinin farklı edebi türler söz konusu olduğunda ne tür aşamalardan geçtiğinin de altını çizmeyi sağlamıştır.
Türkiye'de belgesel film festivallerinde film seçimlerini belirleyen etkenler

Film festivalleri ve festival bünyesindeki seçici kurullar tıpkı iletişim sürecinde olduğu gibi, içeriğin seçilmesinde, sunulmasında ve seyirciye ulaştırılmasında, belirleyicidir. Festivaller için belirlenen temalar, komiteye dahil edilen üyeler ve festivalin finans kaynakları, bu süreçteki temel basamaklardır. Festivallerin bu belirleyiciliği ekonomik kaynaklarına, siyasi güç iktidar ile ilişkilerine göre çeşitlilik göstermektedir. Festivalleri düzenleyen organizasyonlar ve bu organizasyonları destekleyen finans kaynakları, bir yönüyle izleyiciye sunulan filmlerin içeriğini de belirlemektedir. Tez, bu organizasyonların bir parçası olarak festivallerinin seçici kurulllarının, film üretimi, gösterimi ve tüketiminde etkili aktörler olduğu gerçeğinden hareketle, seçici kurulların film seçimlerini belirleyen etkenleri ortaya koymayı amaçlamaktadır. Bu amaçla tezde, belgesel sinema alanındaki işleyişi kavrayabilmek için, festival komiteleri, seçici kurullar, ödül alan yönetmenler ve bu alanı düzenleyen organizasyonlar festivaller düzenleyicileri ve kapsamlarına göre sınıflandırılarak festivallerin işleyişi ekonomi-politik perspektif bakış açısıyla incelenmiştir. Türkiye'de belgesel filmlerin de gösterilebildiği 335 adet film festivalinin tarihsel bir sıra içinde düzenleme ve seçici kurullarının ayrıntılı biçimde kategorize edilerek incelendiği tezde, seçilen 8 adet festival organizasyon, komite, jüri, yönetmen ve başvuran film sayılarına göre incelenerek kurumsal bir analize tabii tutulmuştur. Öncelikle seçilen film festivalleri, 2010- 2016 yılları arasında festivallere/ yarışmalara başvuran film sayıları, festivallerde/ yarışmalarda görev alan ön jüri ve ana jüriye, ödül alan filmler, festivallerin organizasyon şemaları ve festival şartnameleri başlıkları altında analiz edilmiştir. Ardından festivallerin ulaşılan 7 festival düzenleme kurulu; 7 seçici kurul üyesi ile de derinlemesine yüz yüze ve internet aracılığı ile yapılan görüşmeler nitel içerik analizi kullanılarak incelenmiştir. Son olarak bu festivallere yarışmacı olarak katılan 8 yönetmen ile de görüşme yapılarak saha çalışması tamamlanmıştır. Döküman inceleme, literatür taraması ve görüşme tekniklerinin kullanıldığı tezde şu sonuçlara ulaşılmıştır: Festivaller, ana akım dışında kalan yapımların seyirci ile buluşması, tematik film seçkilerinin oluşturulması, ödül ve destek mekanizmaları ile film yapımcı ve yönetmenlerine motivasyon sağlamaları gibi birçok işlevi yerine getirirerek film seçimlerini belirlemektedir. Festivaller, kültür endüstrisi içerisindeki yerleri ve en önemlisi de politik olarak işlevleri itibariyle önem taşımakta ve incelenmeyi gerektirmektedirler.
Sömürgeciliğin mağrip sinemasının kimliğini şekillendirmedeki rolü

Mağrip sineması her zaman dünya sinema tarihine damgasını vurmuştur. Sömürgecilikten kurtulma sürecinde ve 1960'larda başlayan sinema karşıtı olan akımlarda, Fransız sömürgeciliğinin kalbinden ortaya çıkmıştır. Bu çalışma, sömürge dönemi miraslarının yeniden üretimini dikkatlice incelemkte ve Mağrip film yapımcılarının filmlerinde geçerli olan yollardan direniş tarzlarını bir araya getirmiştir. Mağrip Sineması, diğer Afrika sinemaları gibi temelde topluluğa dayanmaktadır. Sömürge geçmişşi, göç olgusu, azgelişmişlik, bağımsızlık mücadeleleri, diktatörler ve sosyal baskı gibi sosyal yaşamı etkileyen faktörler Mağrip sinemasının yolunu değiştirmişir. Bu çalışma, özellikle Fransa olmak üzere Batı ülkelerinin sömürge politikalarına karşı çeşitli muhalefetlere sahip Mağrip sinemasının önemli yönetmenlerinin filmlerini kronolojik olarak tartışmaktadır. Bu tezde, sömürge ve sömürge sonrası dönem arasında önemli bir kültürel, siyasi ve tarihi ilişki olduğu ve Mağrip sinemasının ortaya çıkışında sömürgeciliğin oynadığı rolün var olduğu sonucuna varılmaktadır.
Türkiye'de İslamcılığın estetik ideolojisi ve sinema

Bu tez, Türkiye İslamcılığının sinemaya yaklaşımını estetik ideolojisi, yani modern duyusal rejime ve dolayısıyla bu rejimin içinde tecrübe edildiği toplumsal bedene dönük ideolojik tasavvur ve düşünüşlerin bütünü üzerinden tartışmaktadır. Tezin başlıca amacı, İslamcılığın sinemayla kurduğu ilişkide süreç içindeki değişim ve süreklilikler ile onun toplumsal bedenin zaman ve mekan ölçeğine, 'sahicilik' kaynaklarına, kurucu niteliklerine dair ideolojik söylemlerindeki değişim ve süreklilikler arası paralellikleri açığa çıkarmaktır. İslamcılığın 'sahih' bir dinsel sinema anlayışı tanımlamaya çalışırken vardığı çeşitli estetik nosyonların, onun bir siyasal ideoloji olarak geçirdiği evrimden, bu evrimin ise Türkiye modernliğinin geçirdiği yapısall dönüşümlerden bağımsız ele alınamayacağı vurgulanmıştır. Bu kesişimler detaylıca ele alınarak, İslamcı ideolojinin siyasal ve estetik nosyonlarında seküler ile dinsel, modern ile geleneksel, yerel ile evrensel, milli ile İslami arası sınırların nasıl çizildiğine bakılmış; 1970'lerin ve 1980'lerin Milli Sinema anlayışı ile 1990'lardan itibaren geliştirilen ve 'manevi gerçekçilik', 'hakikat sineması', 'rüya sineması' gibi adlarla anılan yeni dinsel sinema anlayışı bu eksende karşılaştırılmıştır. Türkiye'deki tartışmalarda kimi zaman doğrudan referans gösterilen, ama çoğu örnekte ilgili literatürün kör noktasını teşkil eden ABD ve Avrupa'daki din/Hıristiyanlık ile sinema ilişkisi tartışmalarına da ayrı bir bölüm olarak, tezin ana eksenini kestiği ölçüde değinilmiştir. Yöntem olarak, filmlerin sinematografik özelliklerine odaklanan teknik bir film analizi yerine, siyaset bilimi, estetik ve din çalışmaları ile ilgili teorik külliyattan faydalanarak filmlerin ve sinema alanına özgü yazılı kaynakların niteliksel metin analizine başvurulmuştur.
A case study of Hollywood to Yeşilçam cross-cultural film remakes

Bu çalışma Hollywood filmleri Sabrina (1954) ve Some Like It Hot (1959)'ın ulusaşırı yeniden çevrimleri olan Şoförün Kızı (1965), Fıstık Gibi Maşallah (1964) ve Fıstık Gibi (1970) adlı Yeşilçam filmlerine bir yakın inceleme araştırması sunmaktadır. Bu inceleme, Yeşilçam döneminde yeniden çevrim kültürünü; uyarlama çalışmaları bakış açısından ele alırken; yeniden çevrimlerin nasıl farklı araştırma alanlarının örtüşüm noktasında olduğunu incelemektedir. Bu çalışma kapsamında Yeşilçam'da kültürler arası yeniden çevrim film kültürü, yeni kurulan Türkiye Cumhuriyetinin Batılılaşma gayretlerinin bir parçası olarak yıldız olgusu ve cinsiyet algısı açılarından ele alınmaktadır. Bu karşılaştırmalı çalışma, yalnızca sinema alanındaki gelenekler değil aynı zamanda söz konusu iki toplumdaki belirli bir sınıfın genel gerçekleri açısından benzerlikler ile materyal ve davranış odaklı göstergeleri ortaya koymaktadır.