turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Öğretmenlerin eğitim felsefeleri eğilimi ile eleştirel düşünme becerileri arasındaki ilişki

İnsanları diğer canlılardan ayıran düşünme aktivitesi, ilk insandan beri var olan ve öneminin zamanla farkına varılan bir husustur. Düşünmenin öneminden hareketle bu konu üzerinde çalışmalar yapılmış ve düşünme şekilleri olarak tabir edilebilecek farklı düşünme modelleri üzerinde durulmuştur. Bu düşünme modelleri içinde üzerinde en fazla durulanlardan biri eleştirel düşünmedir. Eleştirel düşünme; bireyin problem durumları karşısında çok boyutlu düşünmesini ifade etmektedir. Bu çok boyutlu düşünme hususu hakkında yapılan araştırmalar bunun her bireyde farklı seviyelerde olduğunu ortaya koymakla beraber öğretilebilecek bir davranış olduğu sonucunu da ortaya çıkarmıştır. Bu doğrultuda hazırlanan çalışmada öğretmenlerin eğitim felsefesi eğilimleri ile eleştirel düşünme becerileri arasındaki ilişki incelenmiştir. Bu incelemenin temel hedefleri arasında eğitim felsefesine olan eğilimin eleştirel düşünme becerilerini ne derecede etkilediği ve bu etkinin yönünü tespit etme hususu sayılabilir. Araştırma ilişkisel tarama modeli ile yürütülmüştür. Araştırmanın evrenini 2015- 2016 eğitim-öğretim yılında Bartın ilinde görev yapan 1953 öğretmen, örneklemi ise ulaşılabilen 440 öğretmen oluşturmaktadır. Öğretmen seçiminde uygun örnekleme modeli kullanılmıştır. Verilerin toplanmasında 'Eleştirel Düşünme Ölçeği' ve 'Eğitim-Öğretim Felsefelerini Belirleme Ölçeği'nden yararlanılmıştır. Uygulama sonucu elde edilen veriler SPSS paket programı ile çözümlenmiş ve t-testi, ANOVA, aritmetik ortalama, standart sapma, Mann-Whitney U, regresyon ve korelasyon testleri ile bulgular elde edilmiştir. Araştırmada elde edilen bulgulara göre; öğretmenler hangi eğitim felsefesini benimserse benimsesin eleştirel düşünme becerilerini destekleyici etki sağladığı sonucuna ulaşılmıştır.
Bertrand Russell'ın tanrı ve din anlayışı

20. yüzyılın önemli düşünürlerinden olan Bertrand Russell'ın Tanrı ve din anlayışı tezin asıl konusu olmakla birlikte bu tezin amacı, Agnostisizm kavramının Russell'ın düşünmesistemindeki önemine değinmek ve Agnostisizm kavramını detaylarıyla göstermektir. Bu çalışmada Tanrı'nın varlığının ve yokluğunun eşit bir şekilde bilinemez olduğunu savunanAgnostisizm kavramı ile Tanrı'nın var olmadığı inancına dayanan Ateizm kavramı incelenecektir. Russell, Tanrı'nın var olup olmadığı konusunda ortaya konulan kanıtlarıincelemekle birlikte bu kanıtları eleştirir. Bu sebeple öncelikle Russell'ın Tanrı kanıtlamaları ve eleştirileri analiz edilecektir. Bu noktadan hareketle Russell'ın Tanrı ve din anlayışındaAgnostisizm ve Ateizm kavramının etkisi ve konumu belirlenecektir.
Nikolai Berdyaev'in din felsefesi: Tanrı, ruh, özgürlük

İNikolai Berdyaev'in Din Felsefesi -Tanrı, Ruh, Özgürlük başlıklı çalışmamızın amacı, Berdyaev'in Tanrı, Ruh ve Özgürlükle ilgili düşüncelerini din felsefesi çerçevesi içerisinde ortaya koymaktır. Literatür okuma yöntemiyle yapılan çalışmamızda ilkel kaynakların kullanılmasına öncelik verilmiştir. Bu çerçevede çalışmamız beş ana bölüm ve sonuç bölümlerinden oluşmaktadır. Bütüncül ve sistematik olarak ilerleyen çalışmamızda, Berdyaev felsefesine özgü noktalar özellikle vurgulanmış, getirdiği farklı yorumlara ayrıntılı olarak yer verilmiştir. Her bir konu kendi içerisinde birbiriyle bağlantılı şekilde oluşturulmuş ve önemli tespitlere ulaşılmıştır. Berdyaev'in mistik bir düşünür olması, bunun yanında varoluşçu felsefe içerisinde tanınmış olması ve kendi düşüncelerini Hıristiyan düşüncesiyle felsefi zeminde bir araya getirme çabaları nedeniyle Berdyaev, Tanrı, Ruh ve Özgürlük anlayışları konusunda özgün fikirler ortaya koyabilmiştir. Yaptığı felsefi düşünsel etkinliğin Rus felsefi geleneği içerisinde yürütmeye başlanması, fakat sonrasında Avrupa temelli bir felsefi çizgide ilerlemesi ise onun düşüncelerine ayrı bir özgünlük katmıştır. Sistematik bir biçimde düşüncelerini oluşturan Berdyaev'in sahip olduğu Tanrı, Ruh ve özgürlük hakkındaki düşüncelerini birbirlerinden bağımsız olarak çalışmak imkansızdır. Çalışmamız boyunca bu durum net bir biçimde ortaya konulmuştur. Bu nedenle Tanrı, Ruh ve Özgürlük anlayışını bir bütün olarak ve birbirleriyle ilişkilendirerek ortaya koyduğumuz çalışma, bize sunduğu bütüncül bakış açısıyla, konuyla ilgili yapılan diğer tüm çalışmalara daha üst noktadan bakma imkanı sunmaktadır. Düşüncesi içerisinde her bir kavramı özenle kullanması sebebiyle Berdyaev, parçalı bir bakış açısıyla incelenmeye ve anlaşılmaya uygun bir felsefeye sahip değildir. Buna ek olarak, felsefesinin gizemli ve mistik yapısı nedeniyle Berdyaev, kendisini okuyanlara anlaşılmayı değil algılanmayı vaat etmektedir. Rasyonel olanı bir tarafa bırakan Berdyaev, her çalışmacıyı gizemli bir atmosfere sokmayı başarır. Sonuç olarak çalışmamız, Berdyaev'in felsefesinin bir niteliği olarak, kavramsal olarak ifade edilmekte zorlanılan fakat anlaşılması kolay olan bir Berdyaev felsefesi sunmaktadır.
Çağdaş epistemoloji yaklaşımlarında tarihselciliğin rolü

Bu tez çalışmasında, Bacon'dan Aydınlanma'ya uzanan klasik yaklaşımın karşısında doğa bilimin ölçütlerini eleştiren ve onun yerine yeni bir metodoloji kurmaya çalışan XX. yüzyıl düşünürlerin bilim anlayışında tarihselciliğin rolü araştırılmaktadır. Tarihselcilik, XIX. yüzyılda, Almanya'da özellikle Wilhelm Dilthey'in tarih bilimine ilişkin yapmış olduğu çalışmalarla ortaya çıkan bir düşünce akımıdır (Cevizci, 1999, s. 897 -898). Çağdaş dönemde epistemolojinin temellendirilmesinin Nikolai Hartmann, Martin Heidegger, Gaston Bachelard, Thomas Kuhn ve Karl Popper gibi bir dizi araştırmacılar tarafından nasıl yapıldığı ele alınmıştır. Dar uzmanlaşmaya karşı olup, disiplinler arası bir tarih yazımını temsil eden Annales Okulu tarih yazımı Marc Bloch ve Lucien Febvre'nin görüşleri üzerinden incelenmiştir. XX. yüzyılda tarihte metodoloji sorununa yönelik, anti-pozitivist bir tutuma sahip olan Dilthey'den başlayarak, Yenikantçılara kadar, özellikle de Whilhelm Whindelband ve Heinrich Rickert'ın doğa ve tin diye adlandırdıkları bilimlerin sınıflandırılmasından bahsedilmiştir. Bu değişim süreci göz önünde bulundurularak, çağdaş epistemolojik yaklaşım olarak tarihselcilikten bahsetmek mümkün müdür? Bir metodoloji olarak, pozitif bilim ayırımında tarihten bahsedebilir miyiz? Sosyal ve beşeri bilimlerde, tarihin konumu nedir gibi sorulardan hareket edilerek, hermeneutik fenomenolojik yaklaşım üzerinden tarihselcilik temellendirilecektir.
Eleştirel eğitim felsefesinde özgürleşim kavrayışı

Eleştirel eğitim felsefesi, Modern Felsefe dahilindeki eleştirel geleneğe ait yaklaşımlardan felsefi alt yapısını oluşturmakla birlikte, yaygın olarak Eleştirel pedagoji diye de anılır. Temeldeki yaklaşımı, eğitim yoluyla, insani özgürleşimin ve de daha adil ve demokratik bir dünyanın gerçekleştirilmesidir. Özellikle Aydınlanma düşüncesinden üretilen modern epistemolojinin ilke ve paradigmalarını, 'insani' bir boyutta, katı bir eleştiriye tabi tutan eleştirel eğitim felsefesi için, Modernitede konumlanan insan, bilgi ve toplum anlayışları insani gerçeklikten uzakta olan tanımlamalardır. Modernitenin hem üretildiği hem de meşrulaştırıldığı modern eğitim anlayışı da aynı şekilde, insan gerçekliğini yadsıyan bir rasyonaliteye sahiptir. Üstelik bu tanımlamalar ve rasyonel kabuller; bilgi, güç ve iktidar ilişikliğinde, çok yoğun temalarla insan üzerindeki baskı ve tahakkümlere işaret etmektedirler. Ancak eleştirel eğitim felsefesi; modern epistemolojiden farklı bir kavrayışla, eleştirel gelenekten elde ettiği, kendine has veriler üzerinden, insan bilgi ve toplum alanına yönelerek, eğitim alanını yapılandırır. Eleştirel eğitim felsefesi, insan ve yaşama dünyasını bir bütün halinde kavrayarak, insani varlık, varoluş ve bilginin iç içe geçtiği bir yaklaşımla, dünyanın daha adil, özgür ve demokratik bir yönde dönüştürülmesine sebep olacak olan pedagojik faaliyetler ile insan yaşamanın, insanileştirilmesi üzerinden bir özgürleşim tanımlaması yapar.
İbn Bacce'nin mütevahhid kuramı

Çalışmamızda politik, etik ve metafizik açılardan İbn Bacce'nin mütevahhid kuramının bir değerlendirmesini yapmayı amaçladık. Birinci bölümde İbn Bacce'nin politik yönetimlerden mütevahhidin yönetimine doğru yön değiştirmesi bağlamındaki analizleri üzerinde yoğunlaşarak, mütevahhidin yönetimi kavramının doğasını belirlemeye çalıştık. Bu analizlerden mütevahhidin yönetimi kavramının, bazı politik imaları olmakla birlikte, aslında metafizik ve etik içeriğe sahip bir kavram olduğu sonucuna vardık. Ardından, ikinci bölümde mütevahhidin yönetimi olarak göz önünde bulundurulan formları ele aldık. Cisimsel, özel ruhaniler ve genel ruhaniler olmak üzere formları üçe ayırılan formlar, İbn Bacce tarafından İA adlı eserde akledilirler ile birleşme teorisi aracılığıyla yeniden gözden geçirilmiştir. İbn Bacce'nin her ne kadar doğal bir yöntemden hareket etse de, nihai dereceyi mistik terimlerle tasvir ettiğini gördük. Üçüncü ve en önemli bölümde mütevahhidin yönetiminde formların yerini ve İbn Bacce düşüncesinde toplumdan soyutlanmanın doğasını ele aldık. Formlar, mütevahhidin tedbir işleminde önemli bir yere sahiptir. İbn Bacce erdemsiz şehirde toplumdan soyutlanan mütevahhidin, saf akledilir formlar sayesinde nihai mutluluğuna ulaşabileceğini savunmaktadır. Mütevahhid erdemsiz şehirlerde şehir yaşamından ayrı bir şekilde doğal kapasiteleriyle yetkinleşme çabasında olan bir insan bireyidir.
New directions in the direction of time

Bu tez zamanın yönü problemini bilim felsefesi çerçevesinde çözümlemektedir. Işıma oku, Newton oku, termodinamik ok ve kuvantum oku ayrıntılı bir şekilde çalışılmıştır. Uzay-zaman yapısının zamanın oku açısından önemi de vurgulanmıştır.
Kant'ın ahlak yasasının kutsal metinlere göre temellendirilmesi

Bu tez, Immanuel Kant'ın ahlak felsefesinin Hıristiyan ahlakıyla nasıl temellendiğini incelemeyi hedeflemektedir. Düşünce tarihinde Kant, geliştirdiği ödev ahlakıyla ahlak felsefesinin dönüm noktası olmuştur. Özellikle insanı 'özgür bir varlık' olarak tanımlamasından dolayı felsefe tarihinde özgün bir ahlak felsefesi ortaya koyduğu kabul edilmektedir. Ancak Kant'ın ahlak görüşleri ile Hıristiyan ahlakı ilişkilendirildiğinde iki kavrayış arasında paralelliğin olduğuna vurgu yapılmaktadır. Yazının temel iddiası şudur: Kant her ne kadar ahlak felsefesinde yenilikçi bir izlenim yaratmış olsa da, Hıristiyanlık ahlakı onun görüşünü önemli ölçüde etkilemiştir. Bu iddiayı kanıtlamak için Hıristiyan ahlak ölçütleri incelenerek Kant'ın ahlak görüşünün Hıristiyan teolojisinin mirası üzerine oturduğu savı analiz edilecektir.
Göstergebilim ve bir söylem biçimi olarak sinema

Bu çalışmada dilbilim ve felsefe için önemli bir yerde bulunan söylem kavramının Saussure, Peirce ve Barthes'ın görüşleri doğrultusunda araştırılması amaçlanmıştır. İşaretlerle işleyen ve bir anlamlama alam olarak işletilen sinema bir söylem türü olarak tasarlanmıştır. Tezin ilk bölümünde Saussure, Peirce ve Barthes'ın göstergebilim hakkındaki görüşlerine yer verilmiştir. Bu bölümde gösterge kavramı incelenmiştir. Bu kavrama kendi anlamlama sistemini içerisinde barındıran söylem ve onun kuruluşu bağlamında bir değer atfedilmiştir. İkinci bölümde söylem ve anlatı ilişkisi Barthes'ın ve Foucault'un görüşleri önemsenerek incelenmiştir. Ayrıca söylemi olanaklı kılan şartlar doğrultusunda ve bir söylem bakışı altoda ideoloji kavramı ifade edilmiştir. Üçüncü bölüm, sinematografik olarak adlandırılan özel işaretleri kullanarak gerçekliği anlatma imkanı sunan sinema hakkındadır. Tezin bu kısmında sinemaya görsel görüş biçimlerini ve düşünce şekillerini değiştirebilen bir anlatı formu olarak yaklaşılmıştır. 198
Karl Rahner'in teolojik görüşleri ve Hıristiyan ilahiyatına katkıları

Karl Rahner, Katolik dünyasına XX. yy.'da damgasını vurmuş olan teologlardan biridir. Diğer dinlere inananlar konusundaki tavrı ile II. Vatikan Konsili'nin karakterini belirleyen Rahner, kapsayıcı yaklaşımın mimarı olarak görülmektedir. Diğer dinlere inananları 'anonim Hıristiyanlar' olarak isimlendiren Rahner, bu insanların kurtuluşa ermesinin İsa Mesih'in inayeti aracılığıyla mümkün olduğunu belirtmiştir. Aynı zamanda Yeni Teoloji Hareketi'nin savunucularından olan Rahner, Katolik Kilisesi'ne karşı eleştiriler yöneltmiş ve kilisenin bozulma yolunda olduğunu ifade etmiştir. Bu bozulmadan ise patristik dönemin eserleri ile kurtulunabileceğini belirtmiştir. Araştırmamızda son yüzyıl teologlarından Karl Rahner'in kilise, vahiy ve kurtuluş konuları hakkında ne tür fikirlere sahip olduğu ve bunların kaynakları ortaya konulmuştur. Kilise Babaları'ndan Clement, Tertullian, Origen ve Augustinus'un kilise, vahiy ve kurtuluş konularındaki görüşleri incelenmiştir. Rahner ile aynı dönemde yaşamış olan Henri de Lubac, Yves Congar, Edward Schillebeckx ve Hans Küng'ün de Rahner ile ortak olan ve olmayan fikirleri ortaya konulmuştur.
Auguste Comte pozitivizminde birey-toplum ilişkisi

İnsan türünün var oluşundan beri bireyler arası ilişki olgusu da var olmuş ve bunun nasıl olup olmaması, olacaksa nasıl olması gerektiğine dair birçok sorgulama yapılmıştır. Günümüze gelindiğinde hala birey ve toplum çatışmasının devam ediyor ve bunun bireylere zarar veriyor oluşu türsel birlikteliğin nasıl olması gerektiği sorusunun cevaplanması gerekliliğini doğurmaktadır. Çözüm, hiçbir tür bireyinin reddedemeyeceği toplumsal ilkeleri bulmaktan geçmekte, bu ilkeler de ancak pozitivizmde kendini göstermektedir. Çünkü bireyden bireye değişmeyecek olanlar, sadece pozitif deneyimler ve sonuçlarıdır. Auguste Comte'un önce bilgi, ardından toplum teorisi ışığında şimdiye dek sadece ütopya tasarımlarında görünen ideal toplum düzeninin ilkeleri ve bunların nasıl uygulanacağı bu çalışmada belirlenmeye çalışılacaktır.
A comparison of Aristotelian and Cartesian highest human goods

Aristoteles Felsefesindeki ve Kartezyen Felsefedeki 'En Yüksek İnsan İyisi' Görüşlerinin Karşılaştırılması Levent Safalı Bu tez çalışması iki felsefecinin, Aristoteles ve Descartes'in insan için en yüksek iyi konusundaki görüşlerinin incelenmesi ve karşılaştırılmasına dönük bir girişimin ürünüdür. Çalışma boyunca başlıca amacım, bu iki felsefecinin insan için en yüksek iyi konusundaki görüşlerini anlamak için gerekli kavramsal çerçeveyi edindikten sonra, bu iki görüşü analiz etmek ve karşılaştırmak olmuştur. Analizimde, Aristoteles için en yüksek insan iyisinin tefekkür olduğu, Descartes için ise erdemin yolunu izleyerek ulaşılan ruhsal rahatlık olduğu sonuçlarına ulaştım. Yaptığım karşılaştırma sonucunda, her iki görüşte de, tanrısal özellikler içermeleri bakımından bir benzerlik buldum. Bunun yanı sıra bu iki görüş arasında iki önemli fark tespit ettim. Bu farklardan birincisi, Aristoculuk ile Kartezyen felsefenin farklı nedensellik görüşlerine sahip olmalarından köken alıyordu. İkinci fark ise her bir en yüksek insan iyisi görüşünün, bağlı bulunduğu felsefenin geri kalanı ile ilişkisi ile ilgiliydi. Aristoteles'in felsefesinde zorunlu bir ilişki mevcut iken, Descartes'in felsefesinde olumsal bir ilişki söz konusuydu..
Toplumsal bilincin oluşturulmasında devlet organizasyonu ve demokrasi olgusunun şekillenmesi ve sivil itaatsizlik

Bu çalışmada bilinçli bireyin ötekiyle ve ürettiği en temel organizasyon olarak devletle ilişkisinde Yasa-Hukuk-Demokrasi kavramlarından hareketle itaat olgusu ve itaatsizliğin haklılığı anlamında Sivil itaatsizlik pratiğinin anlamı ve değerini araştırmaya çalıştık. Bu anlamda Socrates'ten, Gandi'ye, Gandi'den, Tolstoy'a, H. D Thoreau'dan Martin Luther King' e değin düşündükleri gibi yaşayan bireylerin, hayatlarım ve eylemlerini anlamaya çalıştık. Esas amacımız bir değer olan yaşamda, doğrudan yana tavır almanın ve bu amaçla başkaldırabilmenin, göze aldıklarımızla birlikte uyumlaşmamanın erdemini açıklamaktır.
Abdurrezzak Kaşanİ'nin Tezkiyetü'l Ervah an Mevanii'l İflah adlı eserinin tahkik ve tahlili

İslam ahlak düşüncesi içerisinde tedbirü'nnefs, tedbirü'l-menzil ve tedbirü'l-müdün olmak üzere üç ana bölüm halinde bina edilmiş ahlak eserleri ortaya konmuştur. Bu eserlerin birçoğu tahkik yapılarak matbu hale getirilmiştir. Fakat daha ziyade tasavvuf ve tefsir eserleriyle tanınan Abdurrezzak Kaşani'nin bu geleneği sürdürerek telif ettiği Tezkiyetü'l-Ervah an Mevanii'l İflah adlı eseri, İslam ahlak literatürü içerisinde yeterince bilinmemektedir. Bu tez, yazma halinde iki nüshası bulunan Tezkiyetü'l-Ervah'ın tahkikini yaparak eseri matbu hale getirip araştırmacıların dikkatine sunmayı amaçlarken, içerik tahlili ile de eserin İslam ahlak düşüncesi içerisindeki yerini belirlemeyi hedeflemiştir. Tezin birinci bölümünde Kaşani'nin hayatı ve eserleri, ikinci bölümünde ise bireysel ahlak ve şehir yönetimi mevzuları ele alınmaya çalışılmıştır. Üçüncü bölümde de eserin tahkikli metnine yer verilmiştir.
Aliya İzzetbegoviç'in siyaset felsefesi

Çalışmamızın amacı, Bosna-Hersek gibi farklı milliyetlerin ve dini unsurların bir arada yaşadığı çok kültürlü bir coğrafyada, Boşnakların bağımsız bir cumhuriyet kurma idealini gerçekleştiren Müslüman bir devlet adamı olan Aliya İzzetbegoviç'in siyaset felsefesini ortaya koymaktır. Çalışmamızda, İzzetbegoviç'in demokratik ve sivil cumhuriyet inancı ile ortaya koyduğu ve kendi ahlak anlayışı çerçevesinde temellendirdiği siyaset felsefesi, günümüzün faydacı siyaset yaklaşımlarına karşı alternatif bir siyaset paradigması olarak sunulmuştur.
Doğru kavramının doğasına dair bir inceleme: Hilary Putnam'da içsel gerçekçilik ve doğruluk problemi

Bu çalışmanın amacı, metafizik gerçekçi görüşün ve Putnam'ın içsel gerçekçi felsefesinin ortaya koyduğu doğru yaklaşımlarından hareketle doğrunun öznel mi yoksa nesnel mi olduğunu belirlemek, buna dair bir yorum getirmektir. Aristoteles'in tanımıyla doğru 'var olanın olduğunu, var olmayanın da olmadığını' söylemektir. Bu tanımı varsaydığımızda doğru ve gerçeklik arasında belirleyici bir ilişkiyi varsaymış oluyoruz. Öyleyse doğrunun doğasının ne şekilde belirlendiğini, gerçekliğin nesnelliği veya öznelliği problemi üzerinden tespit edebiliriz. Başka bir deyişle, eğer gerçeklik zihnimizden bağımsız, kendi başına var olan bir şey ise doğru da zihnimizden bağımsızdır; nesneldir. Eğer gerçeklik zihnimize bağımlı, yani onun yaratımı ise doğru da aynı şekilde özneldir. Bu durumda yapılacak şey, metafizik gerçekçilerin gerçeklik anlayışını ve Putnam'ın içsel gerçekçi anlayışını karşılaştırarak değerlendirmek olacaktır. Çalışma üç bölümden meydana gelecektir. İlk bölümde metafizik gerçekçi anlayış; ikinci bölümde Kant'ın felsefi yaklaşımı çerçevesinde Putnam'ın içsel gerçekçi anlayışı ele alınacaktır. Üçüncü bölümde ise çağdaş yaklaşımların konuya dair tutumları sunularak, probleme ilişkin bir yorum getirilecektir.
Expressing atrocities: The impact of antihumanist thought on Theodor W. Adorno's radical constellation

Bu çalışmanın amacı, T. W. Adorno felsefesinin 'inelankoli' ve 'diyalektik uzlaşma' bakış açılarından geliştirilen eleştirilerinin çıkış noktası olan çekilme ve direnme ikilemini yorumlamaktır. Temmuz 2015'te Suruç'ta düzenlenen canlı bomba saldırısından beri Türkiye'nin içinde bulunduğu kanlı senaryodan yola çıkarak şu soru sorulmaktadır: İnsanlığın günümüzdeki durumu göz önünde bulundurulduğunda yaşamaya devam etmek nasıl mümkün olabilir? Bu çalışma Adorno'nun ontoloji, etik, pratik ve estetik alanlarında antihümanist bir bakış açısından geliştirdiği eleştirinin altında yatan negatif diyalektiğin genel hatlarını çizerek bu soruyu cevaplamayı hedeflemektedir. Yabancılaşma kavramının sorunsallaştırılmasına dayanarak, vahşetle hümanist ideoloji arasındaki işbirliğinin Adorno'nun radikallikle tevazu arasında kurduğu dinamik tarafından dışavurumuna yer verilecektir.
Siyaset felsefesinde özne eleştirisi: Lacancı bir perspektif

Siyaset Felsefesinde Özne Eleştirisi: Lacancı Bir Perspektif isimli tezimiz 3 ana başlıktan oluşmaktadır. Modern anlamda özne mefhumunun tam olarak kavranması adına sübjektivite kavramı son derece büyük önem taşır. Modern insan tasavvurunavücut veren bu düşünüştür. Temeli, öznenin bütünlüğü, tamlığı, monadlığı veuktedirliği olan bu düşünüş tamamı ile hümanist karakter ile çevrelenmiştir. Modern sübjektivitenin çok farklı epistemolojik yaklaşımlar ile eleştirileriolmuştur. Bu eleştiriler genel olarak, Tarihselliğin yadsınması, öznenin yetkinliği gibi başlıklar altına indirilebilir. Ancak hangi başlık altında ele alınırlarsa alınsınlar bu eleştiriler hiçbir zaman son durak olmamışlardır. Lacancı özne kavrayışı da tam olarak modern özne anlayışının karşı kutbundayer alır. Bir şeyin kavranması, tek başında sadece onunla bağlantılı ya da benzerunsurların idrak edilmesi ile değil onun tam karşısında yer alan unsurlarında etkili biçimde kavranması ile olur. Bu bağlamda da Lacancı özne anlayışı ile modernsübjektivite arasındaki bağ açıktır. Bu bağın akabinde Lacan, Psikanaliz ve siyaset felsefesi arasındaki ilişkiyi değerlendirmek çalışmamızın bir diğer önemli amacınıyansıtmaktadır.
Hinduizm'de Adi Şankara'nın Advaita Vedanta doktrini ve teolojik görüşleri

Bu tezde miladi sekizinci yüzyılda yaşayan Adi Şankaraçarya'nın (ö. 820) ortaya koymuş olduğu ve sistematik hale getirdiği Advaita Vedanta doktrini incelenmiştir. Adi Şankaraçarya'nın Advaita Vedanta öğretisi Ortaçağ Hindistanı'nda Hindu kimliğinin korunmasını sağlamış; Hindistan'da özellikle Budizm ve İslam gibi 'öteki' dinlere karşı bir set görevi görmüştür. 'İkisizlik' anlamına gelen Advaita öğretisi, Mutlak Varlık Brahman ile insanın özü olan Atman'ın bir ve aynı şeyler olduğunu kabul etmektedir. Ayrıca Advaita öğretisi, kurtuluşun yalnızca jnana ile gerçekleşeceğini belirtmektedir. Bu tezin birinci bölümünde Advaita Vedanta doktrinini ortaya koyan mistik filozof teolog Adi Şankaraçarya'nın hayatı ve eserleri incelenmiştir. Bu bağlamda Adi Şankaraçarya'nın doğumu, eğitimi, seyahatleri, otantik olan ve olmayan eserleri aktarılmaya çalışılmıştır. Tezin ikinci bölümünde Adi Şankaraçarya'nın öğretisini ortaya koyarken kullanmış olduğu kaynaklar ele alınmış ve eserlerini yazarken kullanmış olduğu metodoloji incelenmiştir. Temel doktrinlerin değerlendirildiği tezin üçüncü bölümünde ise Advaita Vedanta doktrini çerçevesinde Brahman, Atman, maya ve mokşa kavramları ele alınmıştır. Tezin dördüncü bölümünde Adi Şankaraçarya'nın kurmuş olduğu manastırlara değinilmiş ve Şankaraçarya sonrası ortaya çıkan Advaitacı ekollerin öne çıkan temsilcileri ve eserleri incelenmiştir. Tezin son bölümünde ise, Hint metafiziği ile İslam mistisizmi arasında benzer noktalara değinilmiştir. Böylece Advaita Vedanta öğretisinin 'varlığın birliği' düşüncesini nasıl ortaya koyduğu ve diğer düşünceleri nasıl etkilediği değerlendirilmiştir.
Philosophical method, ancient and modern: An analysis of Plato's Soul and Derek Parfit's person

Bu tezde Plato'nun 'ruh'unu ve Derek Parfit'in 'kişi'sini anlamaya çalıştık. Bu çalışmanın amacı bizleri Plato ve Derek Parfit'in felsefedeki metodlanndaki genel çizgilere ulaştırmasıdır. Plato'nun 'ruh'u hem insan bağlamı hem de ahlaksal bağlamla iç içe geçmişş durumdadır. Derek Parfit'in 'kişi'si ya da onun kişisel kimlik teorisi onun rasyonalite ve ahlak teorilerinin temelini oluşturmaktadır. Derek Parfit kişisel kimlik teorisini geliştirdikten sonra ahlak teorisini geliştirir. Plato'da ahlak ruhun hayatının özünü oluştururken, Derek Parfit'te ahlak kişisel kimlik teorisinin gelişimini izler. Her ikisinin de felsefedeki metodlannın sunumu varsayımlarının aracılığıyla amaçlanna ulaşma çabasında olur.