turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Le point de vue téléologique dans la philosophie politique de Thomas d'Aquin

Thomas Aquinas'ın politika felsefesi insani dünyanın erekselliği üzerine kuruludur. Aquinas'a göre gerçekleşen tüm şeyler teleolojik bir yasa çerçevesinde gerçekleşir, evren ve insan yaşamı sadece bir amaca yönelmiş değildir, fakat aynı zamanda bu amaç tarafından belirlenmiştir. Bu çalışmada doğanın düzeni ve politikalan arasında, teleolojik bir yasaya uygunluk bakımından, Aristoteles'ten miras alınan, Aquinas'ın eleştirdiği ve yeniden yapılandırdığı gerçek bir uyumun mevcut olduğu düşüncesi göz önünde bulundurulur. Buna göre politik topluluk belirli bir amaç için kurulmuştur: insanın eternal mutluluğu. Politik topluluğun tüm kurumları doğayı taklit ederek kurulmuştur ve evrenin Tanrı tarafından kusursuz yönetimi insani yönetimin inşası için ilk örnektir. İnsanın nihai amacına erişmesini sağlamakla görevli kurum olan devlet meşruiyetini yeni bir kurum karşısında kanıtlamak zorunda kalır. Tinsel otorite sahibi bir kurum olarak kilise iktidar iddiasıyla devlet karşısına çıkar ve Aquinas bu koşullar altında devlet ve kilise arasındaki güçler dengesinin zeminini hazırlar.
Varolmayan nesneler semantiği

Bu çalışma, 'varolmayan' ve 'nesne' kavramlarının bir araya gelebilme sürecini ele alır. Parmenides'in 'Varlık vardır, yokluk yoktur' ifadesinden başlayarak günümüze dek gelen zaman diliminde neye nesne denildiğinden hareketle neyin/nelerin nesne tanımı dışında bırakıldığının izini sürmeye çalıştık. Platon'da düşünülürleri, Aristoteles'te duyulurlar temele alınarak ve sonrasında duyulurlarla düşünülürler arasında sürekli hareket edecek sarkacın hareketiyle nesnenin sınırları çizilmiş ve buna göre ontolojiler ve metafizik kabuller şekillenmiştir. Kendisinden sonraki dönem için mutlak bir uğrak noktası olan Kant, var olmayan nesneler semantiğinin imkanını hazırlayan sürecin de modern dönemdeki başlangıç noktası olarak düşünülebilir. Kant'ın, nesnenin duyulur ya da düşünülür dünyada kendi başına bir varlık/şey olmadığını, görüde ve/veya saf görüde akıl ve muhayyilenin birlik vererek inşa etmesiyle oluşan bir yapı olduğunu söylemesiyle, nesnenin noesis yoluyla dolaysızca kavranan bir varlık olduğu düşüncesi geride bırakılmıştır. Dile dönüş süreciyle birlikte, Kant'ın düşüncesine paralel bir şekilde nesnenin dilde kurulan bir unsur olduğu ileri sürülmüş ve bundan sonra nesne artık hep kurulan bir yapı olarak düşünülmüştür. Nesnenin kavranan değil de kurulan bir yapı olması, dil ve düşünce veya duyum ve gönderge gibi belirli unsurların karşılıklılığını gerektirir. Bu durumda dilde ya da düşüncede inşa edilebilen ancak bir göndergeden yoksun olanların ontolojik ve metafizik olarak nerede konumlandırılması gerektiği, bu türden kavramlar hakkında anlamlı bir şekilde konuşmanın imkanı çözülmesi gereken önemli bir sorun haline gelmiştir. Meinong Nesneler Kuramında var olmanın ve bir göndergeye sahip olmanın nesne olmanın koşulu olmadığını söyleyerek mütekabiliyet sorununa bir çözüm getirmiş olsa da bu kuramın anlaşılması ve kabul edilmesi kolay olmamıştır. 19 ve 20. yüzyıllarda matematik ve mantık alanlarında, Meinong'un tezini güçlendirir şekilde, göndergeden yoksun kavramlar hakkında anlamlı bir şekilde konuşabilmenin imkanını sunacak gelişmeler yaşanmıştır. Kripke'nin erişilebilirlik bağıntısını tanımlaması ve mümkün dünyalar semantiğini geliştirmesi bu dünyada yer almayan ancak mümkün bir dünyada var olabilecek nesnelerden anlamlı bir şekilde bahsedebilmenin yolunu açmıştır. Modal mantıkta yaşanan son gelişmeler, kabulü hala tartışma konusu olan imkansız nesneler hakkında da konuşmanın zeminini hazırlamıştır. Mantıkta ve bilimde bugün gelinen aşama, mümkün ve/veya imkansız nesne olarak anılabilecek var olmayan nesneleri meşru nesne kategorisine almamak için çok fazla seçenek bırakmamıştır. Bu noktadan itibaren asıl tartışılması gereken konulardan biri, yetkinliğini yitirmiş klasik metafizik anlayışı, söz konusu var olmayan nesneleri içine alacak ve onlar hakkında anlamlı bir şekilde konuşmayı mümkün kılacak şekilde yeniden formüle etmektir. Tüm bu sürecin, temel kilometre taşları üzerinden izlendiği çalışmamızın sonunda, klasik metafizik anlayışın eleştirel bir değerlendirmesi ve mümkün bir metafizik anlayışın çerçevesi sunulmuştur.
Platon'da logos-mitos diyalektiği

Platon felsefesinin amacı aletheia'nın açığa çıkartılarak, psukhe'nin mağaranın karanlığından güneşin aydınlığına çevrilmesidir. Platon mitosu bu süreçte engel teşkil ettiği gerekçesiyle eleştirmektedir. Logos ise, felsefenin temel dayanağı olarak kabul edilmektedir. Ancak Platon'un diyaloglarda logos ile birlikte sıklıkla mitosa müracaat etmesi, mitos eleştirisinin bazı kayıtlarla sınırlı olduğu; logos ve mitosun aletheia'nın açığa çıkartılması bağlamında bazı imkanlara sahip olduğu sonucunu doğurmaktadır. Aletheia'nın açığa çıkması bağlamında philosophia faaliyetin 'diyalektik yöntem', 'eros', 'anamnesis' boyutları üzerinden logos ve mitosun sahip olduğu imkanların, logos-mitos arası ilişkinin mahiyetinin anlaşılması mümkün gözükmektedir.
The emergence of inostensible reference

Bu tez gösterimsiz gönderimin ortaya çıkışına odaklanarak modern dilbilim ve dil felsefesindeki gelişmeleri birleştirme çabası içerisindedir. Gösterimsiz gönderim konuşan/düşünen kişinin bilinmeyene gönderim yapmasını sağlayan dilsel bir araçtır. Bu tez, gösterimsiz gönderimin ortaya çıkabilmesi için dilin biyolojik evriminin iki safhanın gerekli olduğunu öne sürmektedir: i) sözcükleştirme: kavramları sözcüksel öğelere dönüştüren operasyon. ii). Birleştirme: sözcüksel öğeleri dilbilgisel prensipere göre birleştiren operasyon. Bu operasyonlar gösterimsiz gönderimin temelinde olsalar da bunların gösterim gönderim yapabilmek için yeterli olmadığını savunuyorum çünkü bu operasyonlar olağan gösterimli gönderimin de temelini oluştururlar. Gösterimsiz gönderimin ortaya çıkışına üçüncü bir etmenin de katkı koyduğunu düşünüyorum. Bu üçüncü faktör glosogenetiktir, yani biyolojik değil, kültürel bir değişimin sonucudur. Son olarak, temel dil yetisi ile kavramsal-yönelimsel sistem arasındaki yeni bir bağlantının, insanlara gösterimli terimleri kullanarak gösterimsiz terimler oluşturabilme imkanı verdiğini öneriyorum. Dil felsefesi, dilbilim, bilişsel bilim, evrimsel biyoloji ve bilişsel psikoloji gibi farklı disiplinlerin bulgularından yararlanan bu tez, dil üzerine çalışan alanlar arasında disiplinler arası işbirliğini teşvik etmeyi amaçlamaktadır.
The Concept of bildung in Hegel's phenomenology and nineteenth century European novel

Bu tez, Hegel'in Fenomenoloji'sindeki oluşum temasını 1 9. yüzyıl romanı ile bağlantılandırılarak incelemeyi amaçlamaktadır. Bu inceleme, Avrupa romanında Dickens'dan Dostoyevski'ye kadar uzanan romantik gerçekçilik geleneği çerçevesinde, Hegel felsefesinde tinin oluşumunu ve ahlak sorununu eleştirel bir yaklaşımla konu almaktadır.
Soren Kierkegaard'ın Hegel sistemindeki akıl anlayışını eleştirisi

Düşünce tarihine baktığımızda, bazı filozofların görüşlerinin, yaşadıkları çağı aşarak gelecek yüzyıllara kaynak teşkil ettiğini görürüz. Hegel ve Kierkegaard da kendilerinden sonraki filozoftan etkilemişler ve yaptıktan çalışmalarla eleştirel düşüncenin gelişmesine ışık tutmuşlardır. Bu çalışmamızda, son sistem filozofu olan Hegel'in bütün bir evreni ve gerçekliği diyalektik aklın açılımını kullanarak açıklamaya çalıştığını; buna karşın Kierkegaard'ın gerçekliği somut bireyde ve bu bireyin niteliksel sıçramalar yoluyla evrelerden geçerek olgunlaştığını, bireyi varoluşçu açıdan ele aldığını tartıştık. Evvela Hegel'in akıl anlayışını; diyalektik, tarih, estetik, etik ve din ile ilişkilendi- rerek, aklın sürekli diyalektik aşamalardan geçerek kavrama, Mutlak'a ulaştığı yönündeki fikirlerini belirttik. Hegel, felsefesinin temeline aldığı diyalektiği, bir yöntem olarak görür. Ona göre diyalektik, her şeyi uzlaştıran, görünen bütün zıtlıkların sentezle üstünden gelebilecek bir ifadedir. Diyalektik bir şekilde açılan akıl, hem düşüncede hem de varlıkta özdeş olduğu için bir sistem felsefesi oluşturması mümkündür. Daha sonra Kierkegaard'ın akıl anlayışını, kendi özgün, varoluşçu felsefesi açısından ele aldık. Burada varoluşun her bir anının ayrı olduğunu ve bunun somutlukta, sübjektivitede kazanılabileceğini diyalektik, akıl, estetik, etik, din başlıklarında inceledik. Böylece, her iki filozofun görüşlerini verdikten sonra düşünürlerimizin fikirlerini karşılaştırmaya geçtik. Bu tezimizde Kierkegaard'ın bazen diyalektik, bazen de ironik bir şekilde somut bireyin gerçekliğini soyut bir akılla, kavramla örten Hegel'i eleştirisini verdik. Yani Hegel'in spekülatif anlatımına eleştiri getiren Kierkegaard'ın somut bireye hakikat kazandırmasını gösterdik. Bu eleştiride asıl sorunun, diyalektik açılımlarla yeni kavram ve bilgilere ulaşmak değil;sistemin bir parçası olmayı reddetmek ve Tanrısal alanda bireyin özgürce hayat sürmesi olduğu kanaatine vardık. Son olarak, ele aldığımız problemin, Kierkegaard'a göre somut, öznel bireyin, sistem felsefesinin bir evresi olmayı reddettiğini ve bireysel varoluşun soyut bir akıldan daha önemli olduğunu vurgulamaya çalıştık.
Görme yetersizliği olan bireylere yönelik din eğitiminde öğretmenlerin karşılaştıkları sorunlar

Eğitim, insanın hayatı boyunca süregelen ve bütün öğrenimlerini kapsayan öğrenme işlevlerini ifade etmektedir. Eğitimin temel işlevlerinden biri, bilgiyi toplumdaki insanlara iletmektir. İnsanların hayata hazırlanması açısından din eğitimi de oldukça önemlidir. Toplumun önemli bir kısmını oluşturan özel gereksinimli bireylerin din eğitimi gereksinimlerinin giderebiliyor olmasına dikkat edilmelidir. Din eğitimi derslerini kapsayıcı hale getirmek için, öğretmenlerin belirli etkinliklerde ya da derslerde engelli öğrencilerin öğrenimi sırasında engellerin neler olduğunu belirlemesi ve bu engellere yönelik çözümler geliştirmesi gereklidir. Özel gereksinimli öğrencilerin karşılaşabilecekleri sorunları en aza indirmenin veya azaltmanın yolları düşünülmelidir. Bu çerçevede öncelikle sorunların tespit edilmesi gereklidir. Yapmış olduğumuz bu araşma ile görme yetersizliği olan bireylere yönelik verilen din eğitiminde öğretmenlerin karşılaştıkları sorunların tespit edilmesi amaçlanmıştır. Araştırmanın örneklemini, Türkiye'de çeşitli şehirlerde bulunan bir tanesi İmam Hatip okulu olmak üzere toplam 18 görme engelliler okulundaki 20 katılımcı örneklem grubunu oluşturmaktadır. Bu bağlamda nitel araştırma yöntemlerinden görüşme tekniği kullanılmıştır. Araştırmanın verileri görme engelli okullarda görev yapan DKAB öğretmenlerinden toplanmıştır. Araştırma sonucunda nitel verilerden elde edilen bulgulara göre; görme engelli okullarda gerçekleştirilen din eğitiminde öğretmenlerin mesleki yeterlilikleri, eğitim mekanları, mevcut öğretim programının uygulanabilirliği, öğretim materyal ve araç gereçleri ile ilgili birçok sorun ile karşılaştıkları ve bu sorunların din eğitimi faaliyetlerinin amacının gerçekleştirilmesini olumsuz yönde etkilediği ortaya çıkmıştır. Bununla birlikte öğretmenlerin; öğrenci, veli ve yöneticiler ile ilgili dini iletişim becerilerini geliştirdiğinde ve olumlu tutum gösterdiğinde din eğimine katkısının olduğu görülmüştür.
John Locke'ta doğruluk sorunu

Bu tezde, bilgi felsefesinin temel sorunlarından olan doğruluk sorunu, Yeniçağ felsefesine şekil vermiş ve felsefede, özellikle de bilgi felsefesi alanında önemli izler bırakmış olan İngiliz filozof John Locke'un görüşleri bağlamında incelenecektir. Tezimizde esas amaç ilk olarak John Locke'un doğruluk sorunuyla ilgili ortaya koyduğu yaklaşımı anlamak, ikinci olarak alışılagelmiş doğruluk anlayışından farklarını ortaya koymak ve son olarak fikirler arası tutarlılığın nasıl doğru bilginin kıstası olduğunu ortaya çıkararak öznenin rolünü ve bilginin oluşumunu bu çerçevede açıklamaktır. Bilginin doğruluğu ortaya konmadıkça ve kıstasları belirlenmedikçe, yanlış bilgi veya sanıların da bulunması zor olacaktır. Bu yüzden, felsefe-bilimin gelişiminde önemli rol oynayan filozof John Locke'un, bu konuda geliştirdiği görüşlerin değeri tartışılırken, aynı zamanda hangi noktalarda eksiklikler barındırdığı da ortaya çıkarılmaya çalışılacaktır.
Davud el-Karsİ'nin 'Şerhu'l-Velediyyeti'l-Cedİde'adlı eserinin tahlil, tahkik ve tercümesi

Bu çalışmada, Osmanlı alimi Davud el-Karsi'nin münazara ilmine dair yazmış olduğu el-Velediyyetü'l-Cedide isimli eserine bizzat kendisinin yazmış olduğu Şerhu'l-Velediyyeti'l-Cedide adlı eserinin içerik analizi, edisyon kritiği ve tercümesi yapılmıştır. Eserin, gerekiçeriğinden, gerekse adından anlaşılacağı üzere, Karsi'nin kendisine nazire olarak yazdığıçağdaşı Saçaklızade Mehmed Efendi'nin el-Velediyye adlı eseriyle ilişkisi de bu çalışmadamukayeseli bir şekilde ele alınmıştır. Özellikle 17. ve 18. yüzyılda Osmanlı ilim çevrelerinde yaygınlaşan münazara ilmi, pek çok alim tarafından yoğun bir şekilde şerh ve haşiye çalışmalarına konu olmuştur. Bu yoğun faaliyetin temsilcilerinden birisi olan Karsi, eserinde münazara literatüründe öne çıkan eserlere atıf yapmakta ve gerek çağdaş gerekse kendisinden önceki alimlerin bu alandaki eserlerine olan hakimiyetini göstermektedir. 17. ve 18. Yüzyıl Osmanlı ilmi çevrelerindeki münazara ilmiyle alakalı eserlerebakıldığında, Kuzey Afrika, Güney Arap Yarım Adası, İran ve Güneydoğu Asya İslambölgeleriyle kıyaslanmayacak kadar yoğun bir faaliyet olduğu ortaya çıkmaktadır. Böyle bir olgunun gerekçelerini anlayabilmek için yapılabilecek en etkili araştırmalardan birisi de, bu literatürdeki eserlerin içerik analizini yapmak olacaktır. Bu nedenle, bahsi geçenyoğun faaliyetin temsil değeri yüksek bir üyesi olan Karsi'nin yazdığı bu eseri incelemek, münazara ilminin tarihi seyri hakkında aydınlatıcı bilgiler sunacaktır.
Türkiye'de spiritüalist felsefe -ilk temsilciler-

Jüri : Doç. Dr. Mehmet AKGÜN Nihai realitenin ya da realitenin temelinin ruh olduğunu kabul etmek manasındaki spiritüalizm esas itibariyle materyalizmin karşıtı olan bir düşüncedir. Descartes ile birlikte Batı felsefesinde görülen bu doktrinin düalist ve monist olmak üzere iki farklı tezahürü vardır. Aslolan bu iki şekil ise de düalist görüşün Bergson ile başlayan modern görünümünü de bunlara eklemek yanlış olmayacaktır. Spiritualist felsefenin Türkiye Toplumunda da bir karşılığı vardır. Bu felsefenin beliriş süreci de 19. yy. da. başlayan modernizasyonun Türkiye'ye materyalist düşünceleri ithaline tekabül eder. Yani Türkiye'de spiritualist felsefe, materyalizme bir aksülamel olarak doğmuştur. Spiritualist felsefenin Türkiye toplumunun düşünce geleneğinde karşılığı bulunmakla birlikte, Batı felsefesinin etkisiyle benimsenen Bergsonizm şeklindeki modern görünümünün ithal yollu mevcudiyeti de bir gerçektir.
Dilde çok anlamlılık ve belirsizlik

Bu çalışmanın ele aldığı konu, 'dilde belirsizlik ve çok anlamlılıktır.' Dilin belirsiz ve çok anlamlı olması ne demektir? Dildeki belirsizlik ve çok anlamlılık nelerden kaynaklanmaktadır? Dilin kullanım alanında görülen belirsiz ve çok anlamlı misaller dile ve hayatımıza nasıl ve ne derece etki etmektedir? Dilde görülen belirsiz ve çok anlamlı lafızlar ve ifadeler dile nasıl bir zenginlik katmaktadır. Dilde çok anlamlılık ve belirsizlik hep olumsuzluk mu teşkil eder? Dilin belirsizliği ve çok anlamlılığı çeşitli alanlarda kendisini nasıl gösterir? Dilin bu kullanımı, dile ve kullanıcılarına zarar verir mi? Dilin bahsi geçen kullanımından nasıl ve ne derece korunabilir? Elinizdeki bu çalışma, bu ve buna yönelik sorulara cevap arama gayretindedir. Araştırmamız üç bölümden oluşmaktadır. (1) Dilin, anlamın, çok anlamlılığın, belirsizliğin kavramsal çerçevesi; (2) Çeşitli alanlarda görülen belirsiz ve çok anlamlı ifadeler; (3) Dilde belirsizlikten ve çok anlamlılıktan korunma yolları. Araştırmamızda farklı ve yeni sayılabilecek unsur, linguistik veya dile ilişkin felsefi çalışmalardan farklı olarak, dilin belirsizliğini ve çok anlamlılığını hayatımızın çeşitli alanlarından örneklerle somutlaştırarak konuya dikkat çekmesidir.
The Problem of transcendence: Time of thought and the problem of the unity of being in hermeneutic ontology

öz AŞKINLIK PROBLEMİ: ZAMAN YA DA DÜŞÜNCE VE HERMENEUTİK ONTOLOJİDE VARLIĞIN BİRLİĞİ SORUNU Deniz, Şefik Doktora, Felsefe Bölümü Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Ahmet İnam Mart 2001, 170 sayfa Bu çalışmada klasik metafiziğin temel önermesi olan Parmenidesin varlık ve düşüncenin özdeşliği ilkesisinin hermeneutik ontolojide nasıl varlık ve zaman birliğine dönüştüğünü araştırdık. Tezimizde, aslanlık ve varlığın birliği problemini klasik ve hermeutik ontojide inceledik. Kant'ın transcendental felsefesinin, varlığın birliği kavramı ve klasik özdeşlik ilkesinin değişmesinde önemli bir yer tuttuğunu tartıştık.
Cüveynİ'de illiyet teorisi

Bu tezde, Cüveyni'nin illiyet anlayışı iki düşünsel döneme ayrılarak tartışılmaktadır. Bunlardan biri, her ne kadar ontolojik anlamda nedenselliği kabul etmese de kıyasu'l-ğaib 'ale'ş-şahid yöntemini kullandığından dolayı epistemolojik nedenselliği kabul ettiği dönem; diğeri ise alemdeki benzerlik ilişkisi üzerine kurulu olan kelami tüm yöntemleri eleştirdiği dönemdir. İlk dönemde Cüveyni, fail-i muhtar ilah anlayışını daha güçlü bir şekilde ortaya koymak için illet-malül ilişkisini hal teorisi üzerine bina etmektedir. Ne var ki hal teorisi fail-i muhtar ilah anlayışına uygun bir teori değildir. Çünkü teori, alemde algıladığımız kavramlar ile onların hakikatleri arasında zorunlu nedensel bir ilişkinin varlığı iddiasını taşımaktadır. Oysa fail-i muhtar ilah anlayışı alemdeki hiçbir zorunluluğu kabul etmemeye dayalı bir anlayıştır. Hal anlayışını fail-i muhtar ilah anlayışı içerisinde savunmak için Cüveyni her ne kadar halleri varlık ve yoklukla nitelenemeyen itibarlar olarak görse de nihayetinde teorinin fail-i muhtar ilah anlayışına uygun olmadığı kanaati Cüveyni'nin bu teoriden vazgeçmesine neden olmuştur. Cüveyni daha sonra, kelamda bir dönemi sona erdirecek olan yöntem eleştirilerinde bulunmuştur. Bu eleştirileriyle o, alemde herhangi şekildeki bir nedensellik ile fail-i muhtar ilah anlayışının ortaya konamayacağını iddia etmiştir. Zira Allah alemi yoktan yarattığı için Allah ile alem arasında varlıkta ortak olma dışında herhangi bir konuda ortaklık söz konusu değildir. Bu durumda Allah hakkında kullandığımız herhangi bir kavramın alemden idrak ettiğimiz kavramlarla ortak olduğunu iddia edemeyiz. Cüveyni'nin bu eleştirileri kelam tarihinde çok önemli sonuçlar doğurmuştur. Daha önce alemdeki zorunluluklardan yola çıkarak ilkeler belirleyen ve bu ilkeler üzerinden metafizik hakkında iddialarda bulunan akıl bundan sonra alemin indeterminist yapısını çelişmez zorunlu bir ilke olarak belirleyip bunun üzerine metafizik hakkında söz söyleme imkanına sahip olmuş ve fiziksel indeterminizm tüm kelam disiplininin vazgeçilmez ilkesi haline gelmiştir.
Decadence kavramı bağlamında postmodern medya kültürüne Nietzsche'ci açıdan bir yaklaşım

Decadence'la mücadelesini felsefesinin merkezine koyan Alman düşünür Friedrich Nietzsche, yaşadığı dönemde birçok kurumu eleştirerek decadence olarak nitelemiştir. Nietzsche'nin yaklaşık yüzyıl önce kendi çağının ahlak ve kültür sistemine yönelik yaptığı eleştiriler ve eleştirisinin merkezine aldığı decadence kavramı bu çalışmanın temel izleği olarak ele alınmıştır. Çalışmanın amacı, Nietzsche'nin çağına yönelik sosyo-kültürel ve ahlaksal eleştirilerine yön veren kavram ve argümanlar ekseninde postmodern medya kültürü içeriklerinin eleştirel bir analizini yapmaya çalışmaktır. Bu açıdan çalışmanın birinci bölümünde Nietzsche'ci felsefenin temel kavramları irdelenmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde postmodern felsefenin dokuz önemli ismi Nietzsche'ci perspektifin tümleyenleri olarak ele alınmıştır. Bu düşünürlerin kendi çağlarına yönelik yaptıkları eleştiriler geniş biçimde tartışılarak, çalışmanın üçüncü bölümü için gerekli teorik zemin oluşturulmak istenmiştir. Çalışmanın analitik çerçevesini oluşturan üçüncü bölümde ise, günümüz postmodern medya söylemi ve içerikleri ayrıntılı biçimde incelenerek olası decadence durum ve unsurlar teşhis edilmeye çalışılmıştır. Analizi hedeflenen medya program içerikleri söylem analizi ve göstergebilimsel yöntem aracılığıyla, amaçlı tabakalı örneklem üzerinden analiz edilmiştir. Görsel medyadaki gösterge dizgelerinin incelenmesinde göstergebilim, sözel ve metinsel içeriklerin incelenişinde ise söylem çözümlemesi yöntemi kullanılmıştır.
Two cases of the Golden Age: The hesiodic utopia and the platonic ideal state

Bu çalışma, Altın Çağ miti hakkında bilgilendirme yapmak, mitin Hesiodos ve Platon tarafından hangi şekillerde ve hangi amaçlarla kullanıldığını incelemek ve iki düşünürün bu husustaki etkileşim ve benzerlikleri göstermek üzere hazırlanmıştır. Yazılı olarak ilk kez Hesiodos'un İşler ve Günler eserinde karşılaşılan Altın Çağ miti pek çok farklı kültürde kendine yer edinmiş olmasına rağmen en güçlü görünümünü Yunan mitolojisinde bulmuştur. Tanrı Kronos'un egemen olduğu Altın Çağ'da evrenin düzeni ve insan hayatı tanrıların birebir kontrolündedir. Bu çağda insanların bolluk ve mutluluk içerisinde, toprağın verimlilikle kendilerine sundukları ile yetinerek, çalışmadan, kavgadan, savaş ve mutsuzluktan azade kutlu bir yaşam sürdükleri anlatılır. Dönem, Kronos'un yerine oğlu Zeus'un geçmesi ile son bulur ve sonrasında evrenin düzeni git gide bozulurken insanlar da yavaş yavaş yozlaşmaya başlarlar. Hesiodos'un güncel ahlaki, toplumsal ve siyasi problemlerin çözümü için ütopik bir örnek olarak ileri sürdüğü Altın Çağ miti M. Ö. 4. Yüzyıl'da Platon'un siyaset felsefesini etkileyerek ideal devlet düzeni ve ideal yönetici arayışında yol gösterici olmuş ve diyaloglarında önemli bir yer edinmiştir. İlk olarak Altın Çağ mitinin kökeni, Antik Yunan ve Roma kültürlerindeki görünümleri, mit üzerine sunulan olumlu ve olumsuz görüşlerin anlatıldığı bu tezin sonraki bölümünde, öncelikle mitin İşler ve Günler'de bahsi geçen Beş Çağ miti içerisindeki yerinden söz edilmiş, sonrasında mitin Hesiodos tarafından etik ve politik kaygılarla ne şekilde kullanıldığı ve anlatının orijinalinde Hesiodos'a ait olup olmadığı incelenmiştir. Son olarak Devlet Adamı ve Yasalar diyaloglarında yer alan Altın Çağ anlatısının Platon'un ideal devlet kurgusu için oluşturduğu örneklik ve Hesiodos'un Platon üzerindeki etkisi tartışılmıştır.
Kant'ta özgürlük ve ahlak ilişkisi

Bu çalışmada Kant'ın ahlak felsefesinde özgürlük ve ahlak ilişkisi etraflıca araştırılmaktadır. Immamnuel Kant pratik aklın eleştirisini yaparak ahlak felsefesi sistemini kurmuş olan dünyaca ünlü Alman filozofudur. Öyle ki etik denildiğinde ilk akla gelen isimlerin başında gelmektedir Kant. Onun etikle ilgili düşünceleri etik tarihinde önemli yer tutmaktadır. Onun ahlak felsefesini anlamak için eserlerinde zikredip kullandığı mefhumlarının muhteviyatını, bunlarla neyi kasttetiğini ve nereye varmaya çalıştığını bilmek gerekmektedir. Bu çalışmamızda Kant'ta özgürlük be ahlak arasında durduk. Bu iki kavram arasında ayrılmaz bir ilişki vardır. Bu ilişkinin içeriğini yapılan çalışmanın sonunda ortaya koymaya çalıştık.