turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
3 boyutlu filmlerin yapım süreçleri ve Türkiye'den bir örnek: Kötü Kedi Şerafettin'

Sanatın bir formu olan animasyonun sanatsal bağlamda değerlendirilebilmesi için sinemanın keşfine tanıklık etmek gerekmektedir. Gelişen teknolojiden animasyon filmlerin de etkilenmemesi mümkün değildir. Hayatın içerisinde önemli bir konumda yer alan bilgisayarlarla animasyon film üretme fikri, izleyicilerin isteklerini karşılamak ve güncel gelişmelere ayak uydurmak gibi nedenlerden dolayı kaçınılmaz hale gelmiştir. Animasyon teknikleri arasında en güncel olanı 3 boyutlu animasyon film üretimi bütün dünyada güncelliğini sürdürmekle beraber Türkiye'de de son yıllarda animasyon üretimi için başvurulan tekniklerden bir tanesidir. Bu çalışmada üç boyutlu animasyon filmlerin nasıl üretildiği konusu Kötü Kedi Şerafettin filmi incelenerek açıklanılmıştır.
Third cinema ideology in the cinematic works of Vedat Türkali

Bu tez kapsamında Vedat Türkali'nin sinematik eserlerinin Üçüncü Sinema teorisi ile ilişkisi değerlendirilmektedir. Bu değerlendirme için öncelikle Üçüncü Sinema tarihi araştırılmıştır ve Üçüncü Sinema ideolojisini belirleyen kriterler tanımlanmıştır. Daha sonra Üçüncü Sinema'nın izleri, bu kriterler göz önünde bulundurularak Türkiye sinemasında aranmıştır. Türkiye sinemasında Üçüncü Sinema coğrafyanın sosyo-politik tarihi ile ilişkili olarak incelenmiş ve değerlendirilmiştir. Daha sonra Vedat Türkali'nin hayatı, ideolojisi ve sineması araştırılmıştır. Belirlenmiş altı senaryosu kurgunun temel elementleri ve Algirdas Julien Greimas'ın Eyleyenler Model'i kullanılarak incelenmiş ve romanı ile birlikte Üçüncü Sinema kriterleri göz önünde bulundurularak değerlendirilmiştir. Bunların sonucunda, Türkali'nin eserlerinin Üçüncü Sinema ideolojisinin kriterlerine sahip olduğu gösterilmiştir. Bu kriterlerin uyumu ve onun hayata bakışı göz önünde bulundurularak Vedat Türkali'nin Üçüncü Sinema ideolojisine sahip bir sinemacı olduğu sonucuna varılmıştır.
Bosna ruleti

1992 1995 yılları arasında gerçekleşen Bosna Savaşı'nın içindeki sniperları konu alan filmimiz, sniperların halk üzerindeki psikolojik etkisini ve özellikle hayatları körelen karakterlerimiz Stana, Fikret, Mehtiba, Samir, Majda, Dzana üzerinden anlattık. Stana ve Samir'in 1 yaşındaki kızı, Fikret'inse kendi ürettiği dürbünle öldürülen çocuğunun hikayesini izleyiciye aktardık. Saraybosna'nın en önemli simgesi olan Gras'ın makinistlerinden Mehtiba'nın ise gözleri önünde yüzlerce insan katledildi. Hayatlarının büyük bir parçasını kaybeden bu karakterin ortak noktası ise Sırp sniperlarından çıkan mermiler olmuştur. Vahşetin son eğlencesi insan yaşamı üzerine oynanan bahisli zengin oyunu, bir soykırım hikayesi bu filmde açıkça gözler önüne serilmiştir.
1950-70 yıllarında Türk sinemasında gerçeklik olgusu

Türk sinema tarihine baktığımızda ülkenin içinde bulunduğu şartların da etkisiyle konulu film yapımına oldukça geç başlandığını, düzenli film yapımının ise uzun yıllar birbiri ardına açılan iki şirket ve bir yönetmenin tekelinde kaldığını görmekteyiz. 193 9'dan başlayarak alana yeni sinemacılar girmiş, yeni film şirketleri açılmış ve film sayısı artmıştır. 1950- 70 dönemi ise gerek nitelik gerekse nicelik bakımından Türk sinemasının 'Altın Çağı'nı oluşturmaktadır. Bu yıllarda Türk sineması dil olarak gelişimini tamamlamış, film sayısı artmış, sinema-seyirci ilişkisi kurulmuş ve kendine özgü ekonomik yapısının da etkisiyle seyircinin istek ve beğenilerine göre bir sinema anlayışı oluşturulmuştur. Bu araştırmada 1950'den önceki dönemlerde Türk sinemasındaki gerçeklik olgusunu kısaca ele aldıktan sonra 1950- 70 döneminde yapılan filmlerde ülke şartlarmm, toplumsal koşulların, toplumun düşünce, duyuş ve hislerinin sinemaya yansıyıp yansımadığını incelemeye çalıştık. Bu çalışma sırasında 'gerçek kavramı' sadece toplumsal gerçekçilik kalıplan içinde değil de farklı ve daha geniş bir perspektiften bakılmaya özen gösterilmiştir. Bu doğrultuda, önce gerçek kavramı ele alınmış, dünya sinemasında bu kavramın nasıl işlendiği örneklerle açıklanmıştır. Türk sineması ise içinde bulunduğu siyasal, ekonomik ve kültürel şartlar içinde değerlendirilmiş ve dördüncü bölümde 1950- 70 döneminden seçilen filmlerde gerçeklik olgusu incelenmiştir. II
Sinemadan televizyona uyarlamalar; Acı Hayat örneği

Bu tez üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde geçmişşten günümüze uyarlamalar hakkındaki çalışmalar ortaya konmakta, ikinci bölümde Sinema ve Televizyon ilişkisi ve anlatılarındaki farklılık üzerinde durulmaktadır. Üçüncü bölümdeyse sinemadan televizyona uyarlama örnekleri olarak Acı Hayat ve Ihlamurlar Altında dizileri kaynak eserle ilişkileri ve seyirciyle buluştukları bağlam açısından incelenmiştir. Çalışmamızın objesini 1962 yapımı Metin Erksan'ın Acı Hayat filminden uyarlanarak ekranlara gelen Acı Hayat ve Ihlamurlar Altında dizileri oluşturur. Sinemadan televizyona uyarlamalar alanında bir ilki gerçekleştirecek olan bu çalışmanın ileride türk sineması, televizyonları veya uyarlamalar konusunda yapılacak çalışmalara kaynaklık edeceğine inanılmaktadır.
Sinepati kavramı bağlamında Jean-Luc Dardenne Kardeşler sineması

Bu çalışmanın temel amacı empatiyi sinema ile birlikte değerlendirmek ve bu doğrultuda sinepati adında yeni bir kavramı inşa edebilecek sinematografik öğelerden bazılarını Dardenne Kardeşler'in sinemasında düşünmektir. Bu bağlamda teorik kısmın ilk bölümünde empatinin katmanlı anlamı ve sempatiden ayrıldığı noktalar üzerinde durulmuştur. Empatinin felsefi açıdan 'ben' ile 'öteki arasındaki ilişkiye gönderme yapan bir kavram olduğuna dair var olan görüşler değerlendirilmiştir. Ardından evrimsel bağlamda, canlının dünya ile kurduğu ilişkide çok temel bir mekanizmaya işaret ettiğine yönelik bazı görüşlere yer verilmiştir. Ayrıca empatinin bilişsel ve duygulanımsal yönlerine dikkat çekmiş bazı görüşler değerlendirilmiştir. İkinci bölümde sinema teorisi içinde izleyicinin filmle kurduğu ilişki üzerine öne çıkan bazı farklı görüşlerin üzerinde durulmuştur. Üçüncü bölüm ise sinemanın empati ile olan ilişkisinin düşünüldüğü bölümdür. 'Sinema empatiyi nasıl düşünür ve bizler filmin bu düşünümleri ile nasıl bir temas kurarız' gibi sorulara yanıt aranmıştır. Bu bağlamda sinemanın kendi yetilerine özgü, farklı bir kavram olan 'sinepati' kavramının olanaklılığı üzerinde durulmuştur. Ardından bu kavram Dardenne Kardeşler'in sineması ile birlikte düşünülmüştür. Sinema eğer düşünen bir zihinse o halde onun empatiyi de nasıl düşünebileceği üzerinde durulmalıdır. Ayrıca izleyici olarak bir filme baktığımızda, sinemanın düşüncelerini temaşa edişimizde ve onun duygulanımlarını hissedişimizde filmlerin doğrudan kendileri ile kurduğumuz empatik ilişkilerden de söz edilebilir.
Son dönem Türk sinemasında Auteur erkek yönetmen filmlerinde hegemonik erkeklik

Kitle iletişim aracı ve bir sanat dalı olarak sinema; toplumun anlam ve değer yargılarını yansıtırken aynı zamanda toplumun bu özelliklerinin yeniden üretimini sağlar. Ataerkil düzenin yineleyicisi ve bir iktidar mekanizması olarak hegemonik erkeklik; sinema aracılığı ile yeniden üretilerek sürekliliği sağlanmaktadır. Bu tez çalışmasında, son dönem Türk sinemasının düşünsel, kurgusal ve uygulama gücü ile önem taşıyan auteur yönetmenlerinden, Nuri Bilge Ceylan, Zeki Demirkubuz ve Reha Erdem'in yapım dönemi aynı olan filmleri, hegemonik erkeklik bağlamında incelenmektedir. Çalışmada, 'Toplumsal Cinsiyet ve Hegemonik Erkeklik, 'Auteur Kuramı' ana başlıkları çerçevesinde tarihsel ve kavramsal olarak ayrıntılı biçimde ele alınırken; auteur yönetmenlerin 'Bir Zamanlar Anadolu'da', 'Yeraltı' 'Koca Dünya' isimli eserlerinin incelemelerine yer verilmiştir. Bu incelemelerde, hegemonik erkekliğin sürekliliğini sağlayan bulgulara rastlanmıştır.
Türk sinemasında Necati Cumalı uyarlamaları

Necati Cumalı, 20. yüzyıl Türk edebiyatının çok yönlü ender sanatçılarından biridir. Necati Cumalı, Yunanistan'ın Florina şehrinde 1921 yılında doğmuş ve İstanbul'da 2001 yılında vefat etmiştir. Öykü, roman, şiir, deneme, tiyatro oyunu, gezi yazısı, çeviri ve inceleme türünde eserler vermiştir. Bu eserler, Türk sineması için oldukça önemli bir beslenme kaynağıdır. Necati Cumalı'nın eserlerinden; Boş Beşik (1952), Tütün Zamanı (1959), Susuz Yaz (1963), Boş Beşik (1969), Susuz Yaz (1973), Derya Gülü (1973), Dila Hanım (1977), Derya Gülü (1979), Mine (1982), Tutku (1984), Dul Bir Kadın (1985), Adı Vasfiye (1985), Uzun Bir Gece (1986) ve Ay Büyürken Uyuyamam (2011) isimli sinema filmleri yapılmıştır. Çalışmamızda, Necati Cumalı'nın eserlerinin Türk sineması içindeki yerini ve önemini tespit etmeye çalıştık. Bu tez, 'Giriş' ve 'Sonuç' bölümlerinin dışında üç bölümden oluşmaktadır. Birinci Bölüm'de Necati Cumalı'nın hayatı ve eserlerinin incelemesini yaptık. İkinci Bölüm'de uyarlama kavramını irdeleyip Türk sineması içinde üretilen uyarlama sinema eserlerinin tarihi gelişimini sunduk. Üçüncü Bölüm'de ise Necati Cumalı eserlerinden yapılan sinema filmlerinin kaynak metinlerle karşılaştırmalı bir analizini yaptık. Bu analizin temel inceleme alanları; orijinal metne sadakat, özgünlük ve yazılı metinden görsel sanata olan sinemaya geçiş sürecinde ortaya çıkan farklılıklardır.
Sinemadan televizyona, belgesel filmde değişen anlatı yapısı: Can Dündar ve Tolga Örnek'in belgesel filmleri

Bu çalışmada belgesel filmin anlatı yapısının biçim ve içerik düzeyinde, yayınlandığı sinema mecrasından televizyon mecrasına nasıl farklılık gösterdiği incelenmektedir. Yapılan bu inceleme, Türkiye'de hem ticari gösterim olanağı bulmuş, hem de televizyonda yayınlanmak üzere belgesel film üretmiş Can Dündar ve Tolga Örnek'in belgesel filmlerinin anlatı yapısının karşılaştırmalı analiziyle gerçekleştirilmiştir. Çalışmamızda belgesel filmin, sinema belgeseli ve televizyon belgeseli olarak anlatı yapısının biçimsel ve içeriksel olarak nasıl farklılık gösterdiğinin yanıtı aranmakta; bu bağlamda Dündar ve Örnek'in sinema ve televizyon için ürettikleri belgesellerin anlatı yapıları kendi içlerinde karşılaştırmalı olarak incelenmektedir. Çalışmamızda araştırma yöntemi olarak anlatı yapısı analizi ve içerik analizi uygulanmıştır. Çalışmada seçilen belgesel filmlerin anlatı yapısı; edebiyat anlatısı üzerine çalışan Gerard Genette ve sinematografik anlatıya ilişkin çalışmaları olan Seymour Chatman'ın kuramları bir araya getirilip içerik analizi yöntemine tabi tutularak incelenmiştir. Çalışma içinde gelişen ve şekillenen 'Belgesel filmde -Genette ve Chatman- ikili anlatı yapısı içerik analizi' yönteminin de alan araştırmaları için katkı sağlaması ve araştırma modeli olarak kullanılması öngörülmektedir.
Disney animasyonlarında toplumsal cinsiyet: Prenseslik anlatılarının göstergebilimsel çözümlemesi

Disney Şirketi, canlandırma sineması denilince akla ilk gelen ve tarihi en eskiye dayanan şirkettir. Kurulduğu 1923 yılından itibaren ürettiği anlatılar ile içinden geçilen zamanın sosyo-ekonomik ve kültürel durumlarının birer yansıtıcısı olan Disney, bu pratikler bağlamında seyircisini şekillendirmeyi de başarmıştır. Prenseslik anlatıları, ilk örnek Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler'den (1937) son örnek Moana'ya (2016) kadar şirketin vazgeçmediği anlatılar olagelmiştir. Disney'in birer masal anlatısı olarak kurduğu prenseslik anlatıları, şirketin serüvenine koşut şekilde klasik (1937-1959), geçiş (1989-1998) ve postmodern (2009-....) olmak üzere üç döneme ayrılmaktadır. Klasikten postmoderne Disney'in toplumsal cinsiyet rollerine dair sunduğu temsillerde bir değişim mevcuttur. Öte yandan Disney'in temsillerde gerçekleştirdiği bu değişimin 'masum' ya da rastlantısal olmadığı düşünülmektedir. Popülerin yelpazesinde önemli bir yer tutan ve 'kültürel kapitalizm'in önemli bir unsuru olan Disney, her dönem geliştirdiği anlatısal düzenlemeler ile hem 'tüketilir kalma'yı amaçlamış hem de seyircisini verili kültürün ihtiyaçlarına uyumlama görevini üstlenmiştir. Kapitalizmin ideolojisi ile işbirliği içinde olan Disney'in dönemlere göre prenseslik anlatılarında nasıl bir toplumsal cinsiyet inşa ettiğini göstergebilim bağlamında analiz eden bu çalışma, popüler kültüre temsil sorunu bağlamında yaklaşan ilgili literatüre katkı sağlamayı amaçlamaktadır.
Türk sinemasında işçi sınıfı ve emek görünümleri

Bu tez, Foucault and Althusser'in özne, iktidar ve ideoloji kavramlarından yola çıkarak, Türk sinemasının tarihsel gelişimi boyunca üretilen filmlerde politik bir özne olarak işçi sınıfının ve emeğin görünümlerini çalışmayı amaçlamaktadır.
Bir kent vizyonu olarak ütopya olgusunun sinema bağlamında analizi

Kent vizyonları içinde, tarihsel süreçte önemli bir yere sahip olan ütopya olgusu, geleceğe yönelik yarattığı projeksiyonlarla kentlerin günümüzdeki biçimlerini etkilemiş unsurlardandır. Ütopyalar tarihi, kentler tarihini önemli ölçüde etkilemiştir. İnsanlığın daha iyi bir yaşam düzenine kavuşma hayalinin mekansal düzlemde somutlaştırma çabalarını gerek edebiyat ve sanatta, gerekse kentlerin planlanmasında görmek mümkündür. Her dönem koşulları gereği farklı ütopyalar üretmiştir. 20. Yüzyılla birlikte sinema, teknolojinin sağladığı görsel gücünü kullanarak, hem mevcut, hem de düşlenilen kentlerin temsilini olanaklı kılmıştır. Modern kent ile sinema 20. yüzyılın neredeyse eş zamanlı olarak ürettiği iki temel olgudur. Kentlerin toplumsal ve estetik özellikleri, bu çağla birlikte gösterdikleri hızlı değişimler, kentin olası felakette alacağı hal, sinemanın büyülü atmosferinde izdüşümünü bulmuş; kent, kimi zaman temel unsur olarak, kimi zaman kurguyu destekleyen bir dekor olarak sinemada yer bulmuştur. Çalışma kapsamında sinema-ütopya-kent değişkenlerinin arakesitinde sinema, ütopya ve kentin zaman ve uzam vizyonu değerlendirilirken gerek kent vizyonunun, gerekse film vizyonunun ütopyaya yaklaşımı irdelenmiştir. Seçilen film örnekleri üzerinden ütopya/ütopik mekan/ütopik kent kurguları; toplumsal, siyasi ve sanatsal boyutlaryla birlikte değerlendirilmiştir.
2010 sonrası Türk sinemasında komedi türü: Onur Ünlü sineması örneği

Türk sinemasında komedi türü, 1900'lü yıllardan günümüze dek sinemada en çok ilgi gören türlerin başında gelmektedir. Nasreddin Hoca, Hacivat ile Karagöz, Ortaoyunları ve Meddahlardan ilham alan Türk sinemasında komedi türü, varlığını evirilerek gelişerek ve özünden de ilham alarak sürdürmeye devam etmektedir. Türk sinemasında komedi türü, her dönemde varlık göstermiş olsa da özellikle 2010 yılı sonrasında yükselişe geçmişştir. Bu dönemde tür ve karakter bağlamında farklı yapımlar ortaya çıkmıştır. Türk sineması komedi türü filmleri 2010 yılı sonrasında, en çok izlenen filmler arasında en üst sıralarda yer almaktadırlar. 2010 yılı sonrası Türk sineması komedi türünde ana akım komedi sineması türünde büyük bir ivme göstermiştir fakat karakterler incelendiğinde ise çoğunlukla başkarakterlerin kaba, argo söylemli, orta alt sınıfa ait ve eğitimsiz tipler olduğu görülmektedir. Bu karakterler genel olarak kısa yoldan zengin olmaya çalışan, mevcut düzene uymayan fakat özlerinde iyi insan olan karakterler olarak karşımıza çıkmaktadır. 2010 yılı sonrasında yükselişe geçen Onur Ünlü sineması, Türk sineması komedi türüne farklı bir bakış açısı kazandırmıştır. Ana akım sinemadan ayrılan özellikleri ile Onur Ünlü sineması, bağımsız komedi türü içinde kendini belli etmeyi başarmıştır. Yapılan çalışmada Türk sinemasında komedi türünün gelişim süreci incelenmiş ve Türk sineması komedi türleri ortaya çıkarılmıştır. İkinci bölümde, 2010 yılı ve sonrasında vizyona giren ana akım komedi türüne ait filmler incelenmiştir. Devamında ise 2010 yılı ve sonrasında karşımıza çıkan bağımsız komedi türü filmler incelemeye tabi tutulmuştur. Üçüncü bölümde, Onur Ünlü sinemasına ait filmler kronolojik olarak incelenmiştir. Onur Ünlü filmleri betimsel analiz yöntemi ile incelenerek, mizansen açısından analiz edilmiş olup 2010 yılı sonrası Türk sineması komedi türünde nasıl konumlandığı sonucuna ulaşılmıştır.
Reha Erdem sinemasında anlam ve anlatının kurgu ile inşası

Sinema sanatı birçok geleneksel sanatın özgün yapı ve formlarından güç alarak kendi sanatsal estetiğini oluşturmaktadır. Bir yönetmen, bir roman yazarının sözcüklerden güç alarak yüzlerce sayfalık romanını inşa etmesi gibi ses ve görüntüleri seçerek, birleştirerek sanatsal bir bakış açısıyla sinemasal zaman ve mekanın yaratıcısı olur. Dramatik yapıya uygun olarak, yüzlerce çekim arasından seçim yapma fırsatı tanıyan kurgu, filme estetik bir boyut kazandıran sinemanın temel anlatı araçlarındandır. Türk Sinemasının yenilikçi yönetmenlerinden Reha Erdem, kurgu sanatını sinemasal dilinin estetik bir unsuru olarak yorumlayıp filmlerinde anlam ve anlatı yapısını kurgu ile biçimlendirmektedir. Sinemada yaratılmış olanı sevdiğini ifade eden yönetmen özgürlükçü bir anlayışla filmlerini kurgu ile inşa etmekte tasarlamış olduğu görsel ve işitsel kodlarla yananlamlara dikkat çekmektedir. Bu çalışmanın amacı, 1990 sonrası Yeni Türkiye Sineması yönetmenlerinden Reha Erdem'in filmlerindeki anlam ve anlatı yapısının kurgu ile nasıl ilişkilendirildiğini anlamaya yöneliktir. Araştırmanın birinci bölümünde sinema sanatının tarihsel süreci ve kurgunun bu süreçteki gelişimi ile birlikte teze düşünsel anlamda katkı saylayacak olan kuramsallaştırılmış görüşlere yer verilmektedir. Araştırmanın ikinci bölümünde, yönetmen sinemasının ayırt edici özellikleri ortak başlıklar altında sınıflandırılarak auteur kuram çerçevesinden yorumlanmaktadır. Araştırmanın üçüncü ve son bölümünde ise birinci ve ikinci bölümde belirlenmiş kuramsal çerçeveler ışığında film analizlerine yer verilmektedir. Bu bölümde yönetmenin sinema anlayışı üzerine daha detaylı bilgilere ulaşılabilme fırsatı veren, Kaç Para Kaç (1999), Beş Vakit (2006), Kosmos (2009) filmleri tercih edilmiştir. Sonuç kısmında elde edilen verilen yorumlanmıştır.
Toplumsal değişim ve sinema: Sovetler sonrası Rus sinemasında sosyal problemlerin temsili

Sinema bir gelenek olarak toplumda hakim olan değerleri ve kuralları, idealleri ve hevesleri temsil etmektedir. Böylece toplum ve sinema sanatı birbirine hem sebep hem sonuç olarak bağlı, sinema hem toplumun aynası hem de toplumsal gerçekliğin eleştiricisidir. Ya da toplumsal gerçekliğin kurgulama araçlarından birisidir. Sinemanın bu özelliklerini dikkate alınarak işbu çalışmanın konusu olarak 'Sovyetler Sonrası Rus Sinemasında Sosyal Problemlerin Temsili' seçilmiştir. Bu tez çalışmasının amacı, sinema ve sosyoloji ilişkisi çerçevesinde, Sovyet sonrası Rus sinemasında 90'ların toplumunu nasıl ele alındığını, bu toplumda hangi sosyal problemler olduğunu, hangi problemler üzerinde yoğunlaştığını ve bu problemlere yönelik hangi yorumlar yapıldığını ortaya çıkarmaktır. Çalışma iki bölümünden oluşmaktadır. Birinci bölümde 1990'ların Rusya tarihi, siyasal, ekonomik ve toplumsal gelişmeler ışığında Rusya'da olmuş dönüşümler ele alınmıştır. Sosyalist ekonomiden piyasa ekonomisine hızlı bir geçişten dolayı ortaya çıkmış sorunlar ve onların topluma etkisi incelenmiştir. İkinci bölümde ise, Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği sonrası Rusya'da görülen sosyal problemler anlatılmış ve 1990'ların Rus yapımı filmlerinde bu sosyal problemlerin nasıl temsil edildiği sorunu irdelenmiştir.
Sinema eserleri ve sinema eser sahipliğinden doğan haklar

Sanatsal ifade biçimlerinden biri olarak 1895 yılında ortaya çıkan sinema, hızla tüm Diinya'ya yayılmış ve kısa zamanda en etkili iletişim araçlarından biri haline gelmiştir. Buna paralel olarak hukuk dünyasında da fikri mülkiyet hukuku içinde varlık kazanmış ve eser türlerinden biri olarak gelişimini sürdürmüştür. Bu çalışmada sinema sanatının ortaya çıkışı ve unsurlarına ilişkin genel bilgiler verilmiş, Türk Hukukunda sinema eseri kavramı ile sinema eserinin korunma şartları, sinema (üründe düşünülebilecek eser niteliği tartışmalı yaratımlar, sinema eseri sahipliği kavramı, sinema eseri sahipliğinden doğan manevi ve mali haklar ile bu hakların hukuki nitelikleri, mevzuattaki kimi değişiklikler ele alınarak anlatılmaya çalışılmıştır.
Derviş Zaim sinemasında öz-biçim bağlamında dil ve üslup arayışları

Tez çalışmasında, sinemanın içinde barındırdığı diğer sanatlarla olan ilişkisinde plastik sanatların varlığı ve sinemaya katkısı biçim-anlam bağlamında ele alınmıştır. Farklı disiplinler olmalarına karşın sinema ve plastik sanatlar aynı temelde birleşen ve benzeşen ortak noktalara sahiptir. Tezin birinci bölümünde, sinemayı plastik sanatlara yakınlaştıran ortak estetik noktaların neler olduğunun tespiti yapılırken; ikinci bölümde, plastik sanatların temel sanat ilkelerinden, kompozisyon ve onu oluşturan ışık, renk, doku, ritim, denge, zıtlık, derinlik, oran-orantı, egemenlik gibi değişkenlerin sinematografik yapıda da kullanılabilineceğinin katkısı araştırılmıştır. Bu araştırma sonucunda Plastik öğelerin sinemasal anlatıma olan etkilerini sistematik bir yapıda değerlendirebilmek için yeni bir model oluşturulmuştur. Bu model, biçim konusunda film çözümlemeleri yapmak isteyenlere yeni bir öneri getirirken, aynı zamanda filmlerine biçimsel boyut kazandırmak isteyen yönetmenlere de yararlanabilecekleri bir kaynak olacağı düşünülmüştür. Yönetmenlerin öz biçim bağlamında filmlerini etkili kılmak için kullandığı, temel görme biçimlerine dayanan bu modele, 'ÖZEN MODELİ' adı verilmiştir. Tezin son bölümünde, araştırmadaki bulguların örnek çalışma üzerinde uygulanması ele alınmış, Derviş Zaim filmleri de bu bağlamda örneklemi oluşturmuştur. Geleneksel sanatları anlatısına katan bir yönetmenin, kendi topraklarına ait kültürel kodları özellikle biçim üzerinden sinemasına aktarması Türk sinema tarihinde pek rastlanan bir durum değildir. Plastik sanatlarda var olan temel sanat ilkelerinin sinemanın temel ilkeleri ile birleşerek kullanılabilineceği, bunun Derviş Zaim filmlerinde görülebildiği, oluşturulan model üzerinden örneklerle açıklanmaya çalışılmıştır. Derviş Zaim sineması 1990 sonrasındaki 'bağımsız sinema' içinde görünse de, Zaim'in filmlerinde var olan plastik öğelerin kullanılış biçimleri Türk sinemasının biçimci yanının gelişmesi ve özüne katkıda bulunması noktasında önemli bir yerde durmaktadır. Yönetmenin filmleri yapılış tarihine göre öz ve biçim bağlamında incelenmiştir. İncelemenin yanı sıra Derviş Zaim ile derinlemesine görüşme yapılmış, bu araştırmada ileri sürülen hipotezlerin doğruluğu yönetmenin kendisinden alınan bilgiler dahilinde sınanmıştır. Her yönetmen gibi, Derviş Zaim'in de yaşamı, duygu-düşünceleri, dünya görüşü, kısacası kültürel repertuarı onu ve filmlerini etkilemektedir. Derviş Zaim yöntem olarak, doğduğu ülkenin geleneksel sanatlarını da sinemasına taşımış ve bu sanatlar üzerinden oluşturduğu biçimler ile kendine has sinema dilini yaratmıştır.
Yavuz Turgul sinemasında kültürel kodlar ve kültürel temsiller

Bir sanat olarak sinema en temelde sosyolojiktir. Toplumların dinamikleri, etkileşimleri, çatışmaları, serzenişleri ya da beklentileri, her dönemde beyaz perdeye yansımış, sinema toplumsal bir dil olarak kullanılmıştır. Türkiye'de de, sinema ve sosyoloji ilişkisi, toplumun hafızası ve iç sesi olarak zuhur etmiştir. Yavuz Turgul da bu hafızanın en berrak hatıratında, en net duyulan iç seslerden biridir. Bu noktadan hareketle, bu çalışmada bir hikayeci ve yönetmen olarak Yavuz Turgul'un içinde bulunduğu dönem ve toplumla hassas bir bağı olduğu tespitinden hareketle, kültürel değişim karşısındaki duruşu irdelenerek, kültürel değişime bir karşı bilinç göstergesi olarak filmlerinde kullandığı kültürel kodlar ve kültürel temsiller değerlendirmeye tabi tutulmuştur. Yönetmenin 1986 1996 arasında yazıp yönettiği Muhsin Bey(1986), Aşk Filmlerinin Unutulmaz Yönetmeni(1990), Gölge Oyunu(1993) ve Eşkıya(1996) filmlerinin, çekildikleri 80'li ve 90'lı yılların siyasal, sosyolojik konjonktürü bağlamında, kültürel kodlar ve kültürel temsilleri çerçevesinde incelenmiştir. Yönetmenin Gönül Yarası (2005) ve Av Mevsimi (2010) filmleri de örneklem olarak mercek altına alınmıştır.