turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
The Efforts of the United States to become world power during the interwar period and the effects of its near eastern policy upon Turkey

A. B. D'nin dünya devleti olma çabaları içinde Yakındoğu'nun önemi bağımsızlık yılları öncesine dayanır. Daha 1774 yılında A. B. D'nin kurucularından Benjamin Franklin, Thomas Jefferson ve John Adams ileride diplomatik ve ekonomik ilişki kurabilecekleri devletler arasına Osmanlı İmparatorluğu'nu da dahil etmişlerdir. A. B. D'li devlet adamları uzun yıllar George Washington ve James Monroe'nun tavsiyeleri doğrultusunda güçlü bir devlet olabilmek için Avrupa'nın işlerine karışmamanın yanı sıra kıtasal genişleme üzerine yoğunlaşmışlardır. Ancak bu arada eski uygarlıkların ve ticaret yollarının kesişme noktası olan Yakındoğu bölgesine de kayıtsız kalamamışlardır. A. B. D'nin bu bölgeyle ilk temasları 1820'li yıllarda misyonerlik faaliyetleri ile başlamıştır. Böylece A. B. D. bu bölgenin işlerine bir daha hiç çıkmamak üzere girmiştir. Büyük devletler arasındaki sömürgecilik yarışının bir sonucu olarak on dokuzuncu yüzyılın ikinci yarısında bu bölgedeki Amerikan faaliyetleri daha da artmıştır. Bu arada A. B. D. kıtasal sınırlarına ulaşmış ve bu yarışta yerini almak için denizaşırı topraklar edinme arayışına girmiştir. Kaçınılmaz Yazgı bu dönemde kıtasalsınırların dışına taşınmıştır. Doğal olarak Yakındoğu'daki Amerikan faaliyetleri bu dönemde büyük bir artış göstermiştir. A. B. D'nin geleneksel politikalarında Birinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesi ve A. B. D'nin bu savaşa girmesiyle birlikte bazı önemli değişiklikler olmuştur. Örneğin, Başkan Woodrow Wilson Paris'te barış görüşmeleri sırasında Yakındoğu'nun kaderinin çizilmesinde aktif rol oynamak istemiştir. Burada her ne kadar kendi barış şartlarını tümüyle İngiltere ve Fransa'ya kabul ettirememiş olsa da, Wilson A. B. D'nin bu bölgedeki uzun vadeli çıkarlarının çoğunu koruyabilmiştir. Savaş sonrasında A. B. D. bu bölge işlerinden uzaklaşmış görünmektedir. Bununla birlikte, A. B. D'nin bu bölgeye olan ilgisi Amerikan petrol şirketlerinin petrol açısından zengin yerlere sızmasıyla büyük oranda artmıştır. Fransa ve İngiltere'nin yanlış politikaları da A. B. D'li yöneticilerin bu bölgeye yönelik politikalarını gözden geçirmelerinde etken olmuştur. A. B. D'li devlet adamları uzun yıllar bu bölgeyi Avrupalı güçlerin siyasi ve ekonomik manevra sahası olarak görmüş, A. B. D'nin buradaki rolünün hep küçük olduğunu düşünmüşlerdir. Ancak iki dünya savaşı arasındaki dönemde Amerikalılar artık zamanın kendileri için uygun olduğunu düşünmeye başlamışlardır. Sonuç olarak, hemen bölgedeki yeni vıkurulan devletlerle dostane ilişkiler kurmanın ve buradaki çıkarlarını güvence altına almanın yollarını aramaya başlamışlardır. Bunda da Açık Kapı siyaseti ile başarılı olmuşlardır. İkinci Dünya Savaşı'nın hemen başlarında A. B. D. bu bölgenin güvenliğinin kendi güvenliği ve çıkarları açısından gerekli olduğunu resmi olarak ilan edecektir. Bu da A. B. D'nin dünya devleti olma çabaları içinde Yakındoğu bölgesini hiçbir zaman göz ardı etmediğinin göstergesidir.
Cumhuriyet Dönemi Türk-İsrail ilişkileri

Sürekli savaşların yaşandığı karışık Ortadoğu coğrafyasının bir parçası olan Türkiye'nin dış politikası da bölgede yaşanan her olaydan etkilenip şekillenmiştir. Bu coğrafyayı paylaştığımız ülkelerin yanı sıra bölgenin stratejik önemi dolayısıyla süper devlet olma yönünde hayalleri olan diğer devletlerin yoğun etki ve müdahalelerine maaruz kalmıştır. Türkiye, ulu önder Atatürk'ün ' Yurtta sulh, Cihanda sulh' özdeyişiyle hedeflenen barış ortamında yaşamak için uluslararası arenada sürekli manevralar yapmak zorunda kalmıştır. Artan Sovyet tehdidine karşı Batılı ülkelerin yanında yer alma ihtiyacı duyarak bu doğrultuda Arap devletlerinin tepkilerini çekme pahasına israil'i tanıyan ilk Müslüman ülke olan Türkiye, değişen koşullar ve Kıbrıs'ın ön plana çıkmasıyla İsrail ve Batıya karşı Arap devletlerinin yanında yer almıştır. Gelişen Ortadoğu Barış Süreci ve Mısır'ın İsrail'i tanımasıyla bu konuda yalnızlıktan kurtulan ve rahatlayan Türkiye, 90'lı yıllardan sonra daha serbest ve kendine güvenen bir politika izlemiştir. Ortadoğu'da çıkarlarının çakıştığı İsrail ile ilişkileri bu yıllardan sonra askeri eksende gelişmiş, ardından ekonomik gelişmeler takip etmiştir. Bu yılların Türk tarihinde terörle mücadele alanında ilerleme sağlandığı ve güvenlik ihtiyacının ön plana çıktığı anlar olarak nitelendirebiliriz. Tarihsel arka planda Yahudilerle Türklerin birbirlerine karşı olumsuz politikalar izlememiş olmaları, terör, radikal İslam, bölgeye olan dış tehdit algılamaları gibi birçok konuda benzer yaklaşımları bulunmasını etkisiyle iki ülkenin birbirinden yararlanarak kendi konumlarını güçlendirmeye çalışmaları 'stratejik ortaklık ' olarak yorumlanmıştır. Menfaatlerin uyuştuğu sürece ve ölçüde devam edecek' olan iyi ilişkiler hem Ortadoğu barışına hem de bu iki ülkeye yararlar sağlayacaktır.
Uluslararası Hukuk bağlamında insani müdahale: NATO'nun Libya müdahalesi

İnsani müdahale, uluslararası hukukta en çok tartışılan konuların başında gelmektedir. İnsani müdahale noktasında kuvvet kullanımının hukuka uygunluğu konusunda yapılan tartışmaların temelini 'Kuvvet Kullanma Yasağı' ve 'İçişlerine Karışmama İlkesi' oluşturmaktadır. Değişen dünya düzeni ve konjonktürel kaymalar neticesinde hammadde ihtiyacı ve az gelişmiş ülkelerdeki iç çekişmeler büyük güçlerin dolaylı müdahaleleri konuyu daha da tartışılır hale getirmektedir. Ekonomi politik unsurların birey korumacılığı ile beraber aynı minvalde konumlandırılması da gözlerden kaçmayan bir detay olarak ortaya çıkmaktadır. Bu çalışma özellikle ülkelerin müşterek olarak kabul edip geçerli saydıkları uluslararası hukuk normları çerçevesinde BM ve NATO'nun özellikle az gelişmiş bölgelerdeki yönetimlere doğrudan ya da dolaylı 'insani' müdahalesi başlığıyla uyguladıkları ya da uygulamadıklarına ilişkin olarak Libya özelinde bir araştırmayı temsil etmektedir. Müdahale öncesi uygulanan yaptırımlar, siyasi ve diplomatik girişimler ve askeri noktada temas ve harekatlar da çalışmada kendine yer bulan hususların başında gelmektedir. Özellikle müdahale noktasında tarihimizin en yakın örnek insani müdahale vakası olarak kabul edilen BMGK'nın kararı ile NATO'nun Libya'ya müdahalesi, derinlemesine ve tarihsel arka planı da dahil edilerek önceki müdahalelerle de karşılaştırılarak incelenmiştir.
The politics of national identity in postSoviet Ukraine: 1991-2004

oz Sovyet-Sonrası Ukrayna'da Ulusal Kimlik Politikaları: 1991- 2004 FAHRİYEV, Dilaver Yüksek Lisans Tezi, Uluslararası İlişkiler Programı Tez Yöneticisi: Yard. Doç. Dr. Oktay F. TANRISEVER Aralık 2005, 115 sayfa Bu tez çalışması, Ukrayna ulusal kimliğinin oluşturulması sürecinde Ukrayna mitolojik söylemlerinin rolünü incelemektedir. Bu çalışmanın ana amacı, etnik toplulukların bilincinde kök salmış popüler inanç, varsayım ve kendini tanımlama biçimlerinin oluşturduğu sistemler şeklinde tanımlanan mitolojik söylemler ile ulusal kimliğin oluşturulması süreci arasındaki etkileşimi incelemektir. Bu tezin odak noktası, Ukrayna mitolojik söylemlerinin Sovyet-sonrası Ukrayna'da ulus-kurma projesini gerçekleştirme görevi edinen siyasi ve entelektüel seçkin kesimi tarafından kullanılmasıdır. Bu tez çalışması altı bölümden oluşmaktadır. Giriş niteliğindeki birinci bölümü izleyen ikinci bölüm milliyetçilik çalışmaları bağlanımda mit kavramını incelemektedir. Üçüncü, dördüncü ve beşinci bölümler kültürel, siyasal ve toplumsal boyutları ele alarak Sovyet-sonrası Ukrayna'daki ulus-kurma sürecini tartışmaktadır. Son bölüm tezin temel bulgularım tartışmaktadır.
A technical approach to Saudi Arabia crude oil supply forecast and potential substitutes

Bu yüksek lisans tezinde, Suudi Arabistan'ın ham petrol üretim tahmini ve potansiyel ikameleri incelendi. 12 dev petrol sahasının rezervuar ve üretim davranışları çıkartıldı ve diğer sahalar bu sahaların fonksiyonu olarak analiz edildi. Toplamda dört ana ham petrol üretim senaryosu üzerinden analiz yapılıp, beş ana ikame oluşturuldu. İlk kısma göre, Suudi Arabistan şu zamana kadar 150 milyar varil petrol üretmiş olup, halen 208, 7 milyar varil üretilebilir ham petrol rezervine sahip. Fakat, ham petrol üretimi Ghawar ve Abqaiq gibi olgun sahaların tükenmeye yakın olması sebebiyle üretimin 2044 senesine kadar 6 milyon varil gün miktarına kadar düşmesi bekleniyor. Ek olarak, Ghawar'ın bölümlerinden Ain Dar/Shedgum ve Uthmaniyah sahalarının da 20 sene içerisinde tükenmesi bekleniyor. Öte yandan, petrol rezervleri araması ve saha geliştirme metotlarına gerekli yatırım yapılırsa üretimin 2023 ile 2040 senesi arasında 15 milyon varil günden daha fazla olması bekleniyor. Toplam yatırım miktarı ise yaklaşık olarak 96,35 milyar dolar. İkinci kısımda, Suudi Arabistan'ın dünyanın en büyük petrol ihracatçısı olmasına rağmen, Irak'ın bölgesel huzur sağlandığı takdirde mükemmele yakın bir alternatif olacağı ortaya çıktı. Bölgesel huzurun olmadığı senaryoda bile, Suud Petrolünü ithal eden ülkeler için en güçlü ikinci seçenek. Komşuları, Birleşik Arap Emirlikleri ise Suudi Arabistan ve Irak'ın ardından en güçlü üçüncü opsiyon. Ek olarak, İran da yaptırımları kalkması ve ihracının eski haline dönmesi durumunda oldukça güçlü bir ikame olacak. Son olarak, Rusya'nın ise Kanal İstanbul ve Arktik Ticaret Hattı veya petrol taşıma kapasitesinin artırılması gibi alternatiflerle Asya marketindeki payını artırması lazım. Diğer üreticiler için ise henüz çok yol var.
Birleşmiş Milletler tarafından gerçekleştirilen silahsızlanma çalışmaları ve Türkiye'nin bu çalışmalara yaklaşımı

Silahların insanlık tarihindeki yerini taş devirlerine kadar takip etmek mümkündür. İnsanlık tarihi kadar eski olan silahlar, tıpkı insanlar gibi devletlerin de vazgeçilmez bir güvenlik aracı haline gelmiştir. Sanayi devrimiyle beraber kitle ölümlere sebep olabilecek öldürücülüğe ulaşan silahların bu yıkım kapasitesi devletlerin güvenlik endişelerini ön planda tutarak, silahsızlanma çalışmalarına başlamasına sebep olmuştur. Ancak bu ilk silahsızlanma çalışmaları başarılı olamamış ve insanlık Birinci ve İkinci Dünya Savaşlarının acılarına mahkum olmuştur. İkinci Dünya Savaşı sonrasında kurulan Birleşmiş Milletler silahsızlanmayı kendi temel hedefleri arasına almıştır. Kurulduğu ilk yıllardan itibaren BM silahlanma ile mücadele içinde olmuştur. BM, Nükleer silahların yayılımının azaltılması, Kimyasal ve Biyolojik silahların yasaklanması ve yok edilmesi, küçük silahların yayılımı ile mücadele, konvansiyonel silahsızlanma, bölgesel silahsızlanma gibi alanlarda çalışmalarda bulunmuş ve çeşitli antlaşmaların üye devletlerce imzalanarak konu ile ilgili yaptırımsal kararlar alınmasını sağlamıştır. Ancak bu çalışmalar istenilen sonuçları tam olarak vermemiştir. Dünya da halen kullanıldıklarında tüm insanlığı yok etmeye yetecek kadar nükleer silah bulunmaktadır. Tüm çabalara rağmen biyolojik ve kimyasal silahlar halen silahlı çatışmalarda kullanılmaktadırlar. Konvansiyonel silahlanma bir yarış içince devam etmektedir. Bölgesel silahsızlanma çalışmaları uygulandıkları bölgelerde yaşanan silahlı çatışmaların önüne geçememektedir. Türkiye Cumhuriyeti, BM'ye ilk kurulduğu andan itibaren destek vermektedir. Türkiye, jeopolitik konumunu göz önüne alarak silahlanmayı güvenliği için bir zorunluluk olarak görmektedir. BM tarafından gerçekleştirilen çalışmalara bu kapsamda yaklaşan Türkiye, gücüne olumsuz etki yapacağını düşündüğü çalışmalara katılmazken güvenliğine katkıda bulunduğuna inandığı çalışmalara destek vermektedir.
The economic and political reflections of national branding in Turkish foreign policy

Küresel zenginlik ve güç arayışları ülkeler arasında beklenmedik değişimlere neden olurken, uluslararası bağlılık küreselleşmeye ayak uydurabilmiştir. Irksal, kültürel, etnik ve giderek artan politik farklılıklar daha belirgin hale gelmiş ve her ülke rekabetçi bir kimliğe sahip olma ihtiyacı hissetmeye başlamıstır. Bu ihtiyaç, ulusal güvenlik ve bu tezde görüleceği üzere her ülkenin kalkınma umutları için en önemli endişe haline gelir. Çağdaş dünya siyaseti, en etkili ve başarılı markaların küresel yatırımcıları çekeceği ve ulusların refahına, yani ekonomik büyümeye, ekonomik kalkınmaya katkıda bulunacağı anlamda, rekabetçi markalar için bir mücadele alanı olarak açık bir şekilde kabul edilebilir. Ayrıca, dış politika ve ulusal güvenlik hedefleri, başarılı ulusal markalaşma ile olumlu yönde etkilenecektir. Bu tezde tartışılacağı üzere, dış politikada göreceli olarak yeni bir yumuşak güç olarak başarılı bir ulusal marka stratejisinin yürütülmesi, devletlerin uluslararası siyasi arenadaki rolünü artıracak ve devletlerin geniş anlamda ulusal çıkarlara ulaşmasını kolaylaştıracaktır. Devletin dünya çapında tanınması, köklü ve yüksek kaliteli markaların başarılı bir şekilde tanıtımına bağlıdır, çünkü 'arz-talep' ilişkilerine dayalı herhangi pazar etkileşiminin politik bileşenleri vardır ve 'ticari markaların tanıtımı' pazarlama stratejileri aracılığıyla çalışır. Bu güçlü markaların küresel ekonomi politiğinde tekel güce sahip olmaları çok yaygındır. Bu tez, Türkiye'nin ulusal markalaşma uygulamalarını gözden geçirecek ve bu da dış dünyayla olan ilişkilerinde önemli ve stratejik bir araç olacaktır. Bu analize paralel olarak, bu çalışma, ulusal marka stratejisinin, Türkiye'nin dünya siyasi arenasında imajını nasıl geliştirebileceğini ve yumuşak güç olarak Türkiye'ye nasıl fayda sağlayacağını, nasıl yardımcı olabileceğini incelemeyi amaçlamaktadır. Bu noktada Türk dış politikası ile ulusal marka arasındaki bağlantı kurulacak ve başarılı markalaşmanın Türk imajına katkısı tartışılacaktır. Son olarak, dengeli dış ilişkilerin korunması amacıyla, dünyadaki Türk milli çıkarlarının tanıtımı ile ilgili politika önerileri verilecektir.
Orta Doğu'da su meseleleri ve Türkiye

Yaşamın her alanına kaynaklık eden su, insan sağlığından ekosistemlerindevamlılığına, hızla artan dünya nüfusunun gıda ve enerji ihtiyacının karşılanmasına kadar sosyal, ekonomik ve kültürel yaşamın birbiriyle bağlantılı ilişkilerinin bütününde yer almaktadır. Bir yandan yerel, bölgesel ve ulusal düzeyde su kaynaklarının etkin bir şekilde kullanılması için ve artan nüfusa temiz su kaynakları sağlayabilmek amacıyla, suyunsosyal, ekonomik hayattaki işlevselliği devam ettirilmeye çalışılırken, diğer yandan, dünyadaki akarsuların yüzde 60'ının 'sınıraşan' bir nitelik taşıması, su kaynaklarını uluslararası politikada önemli bir gündem maddesi haline getirmiştir. Bu doğrultuda, azalan kaynaklar ve bu kaynakların paylaşım sorunu, 1980'li yıllardan itibaren özellikle sınıraşan akarsu havzalarındaki sınırlı su kaynakları üzerindeki rekabettenkaynaklanacak bir takım savaş senaryolarından bahsedilmesine yol açmıştır. Kişi başına düşen kullanım suyunun çok az olduğu bölgede, su kıtlığı özellikleÜrdün havzasında çatışmalara sebep olmuştur. Türkiye ise, daha çok bugünün ihtiyaçlarını karşılayan suyun gelecekteki garantisinin sağlanması amacına dayananFırat ve Dicle nehirlerinin paylaşımı yüzünden güney komşuları ile büyük sorunlar yaşamıştır. Özellikle GAP, su paylaşım sorununu kronikleştirmiştir. Su, önümüzdeki yüzyılın en kritik maddesini oluştururken, su kaynakları açısından zengin bir ülke olmayan Türkiye'nin öncelikli meselesi, sahip olduğu bu su kaynaklarının güvenliğini sağlamaktır.
Orta Asya'da güvenlik sorunları, 11 Eylül sonrası Rusya-ABD rekabeti ve bunun Orta Asya güvenliğine etkileri

Gökhan TELAT AR Orta Asya cumhuriyetleri, bağımsız birer devlet olmalarından sonra, bir yandan jeopolitik yönelimlerini belirlemeye çalışmışlar, diğer yandan da çoğu Sovyet döneminin mirası olan birçok sorunla uğraşmak zorunda kalmışlardır. Bu bağlamda, bağımsızlık sonrası dönemde, iç siyasal yapıda karşılaşılan sorunlar, sınır sorunları ve etnik sorunlar, su rezervlerinin paylaşımında yaşanan sorunlar, enerji kaynaklan üzerinde yaşanan mücadelenin bir yansıması olarak Hazar'ın hukuki statüsü üzerinde yaşanan tartışmalar, geçiş sürecinin neden olduğu ekonomik sorunlar ve liderlerin otoriter yönetimleri nedeniyle yaşanan anti-demokratik uygulamalara bir tepki olarak radikal dini akımların canlanması ve terör hareketleri, Afganistan'da yaşanan karışıklıkların Orta Asya'ya yansıması ve bölge istikrarı üzerinde olumsuz etkilerde bulunması gibi güvenlik sorunlarıyla karşı karşıya bulunmuşlardır. Bu sorunlara ilaveten, Orta Asya cumhuriyetleri, stratejik konumu ve zengin enerji kaynaklanmn bir sonucu olarak, Rusya, ABD, Çin ve İran gibi bölge dışı aktörler arasında cereyan nüfuz mücadelesinin edilgen bir unsuru haline gelmiş ve bu mücadelenin güvenlikleri üzerinde yarattığı olumsuz etkileri göğüslemek zorunda kalmışlardır. 11 Eylül saldırılarından soma ABD'nin terörizme karşı savaş çerçevesinde Orta Asya'ya asker yerleştirmesi bölgedeki güç dengesini değiştirmiş, bu durum bir yandan Washington' a diğer aktörlerle rekabette büyük bir avantaj sağlarken, diğer yandan da Orta Asya cumhuriyetlerinin güvenlik algılamasını kökünden değiştirmiştir. Bölge ülkeleri ise ABD'nin Orta Asya'ya angajmanım memnuniyetle karşılamışlardır, çünkü bu şekilde Rusya'yı dengelemeyi ve yüz yüze bulundukları güvenlik sorunları karşısında Washington'un yardımım sağlamayı amaçlamışlardır. Fakat gerek Washington'un bölgedeki otoriter rejimlerden demokratikleşme ve insan haklan gibi konulardaki talepleri, gerekse de Orta Asya cumhuriyetlerinin de Gürcistan ve Ukrayna gibi bir örtülü devrime maruz kalma olasılığı, liderleri ABD'ye verdikleri desteği yeniden değerlendirmeye itmiştir. m
11 Eylül sonrası Orta Doğu'da din, terör ve siyaset: Müslüman Kardeşler örneği

Müslüman Kardeşler Örgütü İslami esasların devlet ve toplum yapısına yansıtılması amacıyla kurulmuştur. Kimileri tarafından terör örgütü, kimileri tarafından radikal İslam'ın bir enstrümanı olarak değerlendirilen örgüt, halifesiz kalan Sünni Müslüman cemaatin liderlik çırpınışlarına bir çözüm olarak kurgulanmışsa da, esasen sömürge sonrası bağımsızlıklarına kavuşan Müslüman halkların umudu olarak görülmüştür. Hıristiyan dünyanın Müslüman ülkeler ve halklar üzerindeki tahakkümüne bir son verme amacıyla yola çıkan örgüt, tüm Orta Doğu ve Kuzey Afrika'yı şekillendirmeye çalışan Batılı zihniyete karşı bir direniş cephesi oluşturmuş ve çeşitli ülkeleri doğrudan ya da dolaylı olarak etkilemiştir. Bu etkileşim bazı ülkelerde öyle etkili olmuştur ki, Hama-Humus olayları örneğinde görüldüğü gibi, tepki Müslüman Kardeşler Örgütü'nü ve onu destekleyenleri ortadan kaldırmaya kadar varmıştır. Bu tarz gelişmelerle paralel olarak, kimi zaman yer altına çekilen, kimi zaman da en belirgin haliyle faaliyetlerine devam eden Müslüman Kardeşler Örgütü, son olarak Mısır'da Cumhurbaşkanlığı düzeyinde temsil hakkı elde edebilmiş bir örgüt haline gelmiştir. Söz konusu çalışmanın temel sorusu, Müslüman Kardeşler Örgütü terörü savunan silahlı bir direniş örgütü mü yoksa silahtan tamamen uzak kalarak sadece tebliğ/davet yöntemi ile hareket eden barışçıl toplumsal ve siyasi bir yapılanma mıdır? Temel argümanı ise, zaman zaman terör örgütü ya da radikal İslam'ın uygulayıcısı/destekleyicisi olarak görülen, genelde Orta Doğu, özelde ise Mısır politikalarında etkili bir aktör olarak dikkati çeken Müslüman Kardeşler Örgütü'nün kuramsal yapı ve pratik uygulamalarının tebliğ/davet yöntemi üzerine oturtulduğudur.
Uluslararası güvenlik sorunu olarak göç ve Türkiye'ye etkileri

Dünya'da insanın var olmasıyla beraber toplumlar zaman zaman savaş, sürgün, afetler vb. durumlar yüzünden 'zorunlu' olarak, bazı durumlarda, daha iyi yaşam koşulları elde etmek umuduyla 'gönüllü' olarak göç etmek zorunda kaldılar. Bahse konu göçler sırasında kültürün maddi ve manevi öğeleri de aktarıldı ve farklı kültürlerden insanlar karşılıklı olarak birbirlerinin yaşamlarını etkilediler. Yeni icatlar kadar hastalıklar da göçün farklı şekilleriyle bir yerden başka bir yere aktarıldı. 17. Yüzyılda ve takip eden dönemlerde sanayileşme hareketiyle beraber Batı'da işgücü açıkları ortaya çıktı. Bu açık 'kölelik', 'sözleşmeli işçilik' ve İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra başlayan 'planlı göç' gibi farklı göç türleriyle karşılandı. Ancak Batılı ülkeler 1980'li yıllarla beraber işgücü açıklarının kapandığını söyleyerek göç hareketlerine büyük kısıtlamalar getirdiler ve neredeyse imkansızlaştırdılar. Bununla birlikte, 1980'li yıllardan itibaren Batılıların yapmak istemedikleri işler dolayısıyla ortaya çıkan işgücü açıkları, yasa dışı yollarla göç eden göçmenler aracılığıyla giderilmeye başlandı. Oldukça riskli ve zor olan bu göç sürecinde göçmenler bazen kaçakçıların kötü davranış ve istismarlarına maruz kaldı, bazen ise ağır coğrafi koşullara yenik düşerek hayatlarını kaybettiler. Bunların yanı sıra, dünyanın farklı bölgelerinde meydana gelen savaşlar ve iç karışıklıklar nedeniyle ülkelerini terk etmek zorunda kalanlar, mülteci denilen ayrı bir göçmen grubunu oluşturdular. Her ne sebeple yapılırsa yapılsın göç, terk edilen ülkeler, geçiş güzergahındaki ülkeler ve hedef ülkelerde bazı etkiler yaratmaktadır. Bu etkilerin çok yönlü ve çok boyutlu bir şekilde ele alınması göçün daha iyi anlaşılabilmesine ve göç ile ortaya çıkan sorunların çözüme kavuşturulmasına imkan sağlayacaktır.
Internationalization of Competition Law and policy

Rekabete aykırı firma eylemlerinin uluslararasılaşması ile, ulusal rekabet hukuku ve politikalarının serbest piyasa rekabetini korumak için yetersiz kaldığı anlaşılmıştır. Uluslararası rekabet karşıtı davranışların yarattığı problemler ile başa çıkabilmek amacıyla, ülkeler ve/veya ulusal düzenleyiciler konu ile ilgili çeşitli düzenlemeler içerisinde yer almaya başlamışlardır. Günümüzde rekabet hukuku ve politikası, ulusal rekabet hukuku ve politikalarının ülke dışı uygulanması ve bazı işbirliği ve yakınsama mekanizmaları gibi farklı formlarda uluslararasılaşmaktadır. Ayrıca bu süreçte ülkeler, düzenleyiciler, uluslararası organizasyonlar, firmalar vb. gibi muhtelif oyuncular da yer almaktadır. Bu çalışma, rekabet hukuku ve politikasının uluslararasılaşmasında etkili olan faktörleri analiz etmeyi ve böylece uluslararasılaşma sürecinin şu anki durumuna gelmesinin sebeplerini anlamayı amaçlamaktadır. Bunun yanında, çalışmada, dört temel Uluslararası Politik Ekonomi teorik perspektifi kullanılarak, rekabet hukuku ve politikasının uluslararasılaşması konusuna yeni bir bakış açısı getirilmesi ve sürecin daha iyi bir şekilde anlaşılması amaçlanmaktadır.
Putin Dönemi Rusya İran arasındaki askeri ilişkiler

İran ve Rusya arasında ideolojik farklılıklara, gerek ilişkilerin tarihi gerekse İran İslam Cumhuriyeti'nin kuruluşundan bugüne kadar iki ülke arasında ortaya çıkan engellere rağmen son dönemlerde ilişkilerinde dikkat çekici bir yakınlaşma kaydedilmiştir. Vladimir Putin 2000 yılında iktidara geldiğinde, Tahran ile Moskova arasındaki askeri ilişkileri kısıtlayan 'Gore-Çernomırdin' anlaşmasını tek taraflı feshederek iki ülke arasındaki askeri ilişkiler yeniden gelişme sürecine girmiştir. Böylece sonraki dönemler için askeri işbirliği bu iki ülke arasındaki ilişkilerin en önemli alanlarından biri haline gelmiştir. Nitekim 2000'li yılların sonrasındaki dönemlerde askeri işbirliği konusunda Tahran'ın en büyük silah kaynağı olan Moskova ile aralarında çeşitli silahların tedariki söz konusu olmuştur. İran-Rusya askeri ilişkileri İsrail, ABD gibi devletlerin tedirginliğinin artmasına sebep olan başlıca konulardan olmuştur. Öyle ki Tahran ile Moskova arasındaki askeri ilişkiler 21. yüzyıl uluslararası sisteminin en tartışmalı meseleleri arasında yer almaktadır. Bu bağlamda çalışmanın amacı, 2000 yılından sonraki dönemde İran İslam Cumhuriyeti ile Rusya Federasyonu arasındaki askeri ilişkilerini incelemek, tanımlamak ve Moskova ile Tahran arasındaki askeri ilişkilerine etkileyen faktörleri belirtmektir. Bu çerçevede dört bölümden oluşan bu çalışmada ilk bölümde Rusya ve İran'ın dış politikalarını ve ikili arasındaki diplomatik ilişkilerinin seyri incelenmiştir. İkinci bölümde Rusya ve İran'ın askeri yapısı, savunma politikaları, ulusal savunma güçleri ele alınmıştır. Çalışmanın üçüncü bölümü ise Moskova ile Tahran arasındaki askeri ilişkilerin tarihsel arka planının bakıldıktan sonra Putin döneminde nasıl olduğu ve bu ilişkilerin hangi alanları kapsadığına değinilmiştir. Moskova ve Tahran askeri ilişkilerini etkileyen ABD, İsrail, İran Nükleer Çalışmaları ve bazı iç dinamikler gibi faktörlerden ise dördüncü bölümde bahsedilmiştir.