turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Bazı uluslararası kuruluşların teşviklere yaklaşımı ve türk teşvik sisteminin bu çerçevede analizi

Teşvik politikası, devletin serbest piyasa ekonomisine müdahalede bulunduğu en etkiliaraçlardandır. Genel olarak tüm ülkelerde refah düzeyinin artırılması amacıyla teşvik politikaları uygulanmaktadır. Serbest piyasa ekonomisine doğrudan müdahale şeklinde olan bu politikaların haksız rekabet oluşturması mümkündür. Bu bakımdan serbest piyasa ekonomisine işlerlik kazandırmak ve dünya ticaretinde serbestleştirme sağlamak amacıyla, teşvik politikaları uluslararası kuruluşlarca denetim altına alınmaktadır. Bu tez çalışmasının amacı; uluslararası kuruluşlardan Dünya Ticaret Örgütü, Avrupa Birliği ve Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü'nün teşvik politikalarına yönelik ilkelerini ortaya koymak ve bu bağlamda Türk teşvik sisteminin uyumunu değerlendirmektir. Bu çalışma üç bölüm olarak tasarlanmıştır. Birinci bölümde, teşvik politikalarının teorik çerçevesi ve küreselleşmenin teşvik politikaları üzerindeki etkileri verilmektedir. İkinci bölümde, DTÖ, AB ve OECD'nin teşvik politikalarına yönelik ilkeleri yealmaktadır. Son bölümde, Türk teşvik sisteminde mevcut uygulamalar verilmekte ve sistemin DTÖ, AB ve OECD ilkelerine olan uyumu değerlendirilmektedir. Bu çalışmada Türk teşvik sisteminin, çalışmaya konu edilen üç örgütün teşvik politikalarına yönelik ilkelerine büyük ölçüde uyumlu olmakla birlikte, Türkiye'de ekonominin daha rekabetçi bir yapıya sahip olabilmesi açısından mevcut teşvikuygulamaların yetersiz olduğu belirlenmiştir.
Uluslararası ve ulusal hukuki düzenlemeler çerçevesinde mülteci ve sığınmacıların sorunları: Çankırı ili örneği

İnsanlık tarihinden bu yana var olan göç ve iltica, günümüzde de önemli bir sorun olarak devam etmektedir. Göç ve iltica ile ortaya çıkan mültecilik ve sığınmacılık konuları özellikle I. ve II. Dünya Savaşları sonrası uluslararası bir boyut kazanmıştır. Konun Milletler Cemiyeti ve devamında Birleşmiş Milletler bünyesinde ele alınması ile bu alanda önemli uluslararası sözleşmeler ve örgütlenmeler ortaya çıkmıştır. Avrupa Konseyi, Avrupa Birliği ve bölgesel örgütlerin bu alandaki faaliyetlerinin yoğunlaşması ile devletlerin iç hukukunda da bir takım düzenlemeler gerçekleşmiştir. Günümüzde mültecilik ve sığınmacılık konusu insan hakları ekseninde kabul gören bir mesele haline gelmiştir. Türkiye özelinde mültecilik ve sığınmacılık sorunu her zaman var olmuştur. Özellikle Irak ve Suriye'de yaşanan iç savaşlar sonucu yoğun sığınmacı akını konunun önemini arttırmıştır. Yaşanan sorunların boyutu bir takım yasal ve kurumsal düzenlemeleri zorunlu kılmıştır. Yapılan düzenlemeler ile mülteci ve sığınmacıların yaşadıkları sorunlara çözüm bulunmaya çalışılmıştır. Bu çalışmada, göç, mültecilik ve sığınmacılık konuları kavramsal, hukuksal ve tarihsel boyutları ile anlatılmaya çalışılmıştır. Mülteci ve sığınmacılar ile ilgili uluslararası hukuktaki gelişmeler ve bu konuda faaliyet gösteren uluslararası kuruluşlardan bahsedilmiştir. Ayrıca Türkiye'nin mülteci hukukundaki gelişimi ve bu alandaki kurumsal yapısı anlatılmıştır. Son olarak Çankırı ilinde ikamet eden mülteci ve sığınmacıların yaşadıkları sorunlar tespit edilmeye çalışılmış ve yapılan tespitler doğrultusunda sorunların çözümüne yönelik bir takım önerilere yer verilmiştir.
Dış politikada bir etki aracı olarak yumuşak güç: Türkiye'nin yumuşak gücünün analizi ve Azerbaycan üzerindeki yumuşak güç kapasitesinin değerlendirilmesi

Dünya üzerinde ilk siyasal yapıların kurulması ile birlikte bu yapılar arasında başlayan mücadeleler, beraberinde güç kavramını ortaya çıkarmıştır. Antik çağdan bugüne kadar gelinen süreçte güç, uluslararası ilişkiler düşüncesi içerisinde önemli bir yer tutmuş ve disiplinin özerk bir yapı kazanmasında büyük rol oynamıştır. Her daim önemini muhafaza eden güç kavramı, zaman içerisinde dönüşüme uğramış ve gelinen son aşamada yumuşak yüzüyle daha fazla anılmaya başlanmıştır. İçinde bulunduğumuz yüzyılla birlikte uluslararası literatürde gücün bu yüzüne, yani yumuşak güce temas eden birçok akademik çalışma yapılmış ancak Türkiye'de popüler yayınlarda gündeme gelen kavram, akademik yayınlarda pek fazla yer bulamamıştır. Uluslararası ilişkiler alanında yumuşak gücü konu edinen ilk doktora tezi olan bu çalışma ile öncelikle Türkçe literatürdeki boşluğun doldurulmasına bir nebze de olsa katkı sağlanması hedeflenmiştir. Bu yapılırken öncelikle güç kavramı ve bir güç çeşidi olan yumuşak güç kavramı bütün boyutları ile ele alınmıştır. Devamında, Türkiye'nin yumuşak güç potansiyeli esas olarak Balkanlar, Orta Doğu, Kafkaslar ve Orta Asya bölgeleri bağlamında kültür, siyasi değerler ve dış politika uygulamaları çerçevesinde analiz edilmiştir. Ülkeler üzerinde etki sağlayacak yumuşak güç kaynakları her ülke özelinde farklılık taşıyacağı için bu çalışmada örnek ülke olarak Azerbaycan seçilmiş ve hangi yumuşak güç kaynakları ile Türkiye'nin Azerbaycan üzerinde yumuşak güç etkinliği sağlamasının daha kolay/mümkün olabileceği sorusunun cevabı aranmıştır. Çalışmanın hipotezi ve sorunun cevabı olarak tezde, iki ülke arasındaki kültürel boyutun en önemli ve en etkili yumuşak güç kaynağı olacağı öngörülmüştür. Çalışmanın son kısmında Azerbaycan'da sivil toplum kuruluşları temsilcileri, gazeteciler ve akademisyenlerden oluşan on beş ayrı kişi ile yapılan yüz yüze mülakatlara yer verilmiş ve bu mülakatlarda tezin hipotezinin doğrulandığı görülmüştür.
Batı Trakya'da bir siyasi parti: Dostluk Eşitlik ve Barış Partisi

Batı Trakya Türklerine her alanda yıllarca baskıcı politikalar uygulandı. AB üyesi Yunanistan, azınlık üyelerini 'eşit vatandaş' olarak görmek yerine onların en temel haklarını bile engellemeye çalışıyordu. 1990 yılında yeni seçim kanunu ile %3 barajı getirilerek, Batı Trakya Türklerinin siyasi katılımı engelledi. Bu baraja rağmen Batı Trakya Türkleri 10 Ekim 1993 seçimlerine bağımsız listelerden girmiş, 'Güven' listesi adayı Dr. Sadık Ahmet 24.906 oy almıştı. Ancak, %3'ü aşamayınca meclise girememişti. Batı Trakya Türkleri, ilk kez Yunan Parlamentosu'na temsilci gönderemeyince azınlık için siyasi bir parti kurmak kaçınılmaz olmuştu. Tarihsel siyasal koşullar DEBP'in kurulmasını gerektirdi. Bunun yanı sıra, Yunan siyasi partileri Türk azınlığın sorunlarına gerekli duyarlılığı göstermiyordu. Dr. Sadık Ahmet, 12 Eylül 1991'de Batı Trakya Türklerinin ilk ve tek siyasi partisi DEBP'i kurdu. DEBP, Dr. Sadık Ahmet'in döneminde aktif bir parti görünümündeydi. Ancak, liderin vefatından sonra 2010 yılına kadar 'tabela partisi' durumuna düşmüştü. 2010 yılında göreve gelen genç kadro ile birlikte parti canlanmış, yeniden teşkilatlanmış, yeni genel merkezine taşınmış ve ilk kez resmi bir seçime girmişti. AP seçimlerinde İskeçe ve Gümülcine illerinde birinci parti olarak çıkmıştı. Bu olay, Batı Trakya Türklerini umutlandırmış, parti 2019 yılında yapılacak olan AP seçimlerine odaklanmıştır. Batı Trakya Türkleri, ülkedeki diğer yurttaşlar gibi eşit vatandaş olmak ve eşit haklardan yararlanmak istiyorlar. DEBP, bu hedeflere ve kuruluş amaçlarına yönelik çalışan en önemli araçtır. DEBP günümüzde iyi yönetilmekte, dünyada azınlığın sesini duyurmaktadır. Bu bakımdan DEBP'in varlığı Batı Trakya Türkleri açısından hayati önem taşımaktadır.
Azerbaycan'ın dış politikası ve Azerbaycan- Avrupa Birliği ilişkileri

Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra 1991 yılında, Azerbaycan bağımsızlığını kazanmıştı. Ancak bu durum Sovyetler öncesi yaşanan birçok sıkıntıyı da, beraberinde, bağımsızlık sonrasına taşımıştır. Bu dönemde Azerbaycan'da iç istikrarsızlığın yanı sıra dış politikada da sorunlar yaşanmaktaydı. Bir taraftan dış politikada Dağlık Karabağ sorununa çözüm arayışı devam ederken, diğer taraftan ülkede etnik birliklerden dolayı kargaşa yaşanmaktaydı. Böyle bir durumda, Azerbaycan'ın değişen iktidarları Azerbaycan'ı bu karmaşık durumdan kurtarmak, iç istikrarı sağlamak ve Azerbaycan dış politikasının her zaman temelinde yer alan 'Dağlık Karabağ' sorununu çözüme kavuşturmak için dış politikada farklı yaklaşımlarda bulunmuşlardır. Bağımsızlıktan sonra Azerbaycan'da Rus yanlısı politika izlenmekteyken, sonrasında Rus yanlısı politikanın verdiği olumsuz sonuçlardan dolayı tamamen Batı yanlısı politika izlenmekteydi. Son olarak Haydar Aliyev'in Azerbaycan cumhurbaşkanı olduğu 1993 yılından günümüze kadar denge politikası izlenmiştir. Bu üç farklı stratejinin Azerbaycan'ın kalkınma sürecinde önemli yeri vardır. Tam egemenliğe kavuşmanın ancak dış politikada başarılı, stratejik, siyasi, politik, ekonomik eğilimlerle mümkün olabileceğini savunan Azerbaycan, her zaman ikili ilişkilere önem vermiştir. Dolayısıyla bağımsızlık sonrası Azerbaycan Cumhurbaşkanı olan Rus yanlısı Ayaz Mutallibov'dan sonraki iktidarlar döneminde Rusya'nın bağımlılığından kurtulmak için Batı yanlısı politikaya önem verilmiştir. Bu doğrultuda Azerbaycan Cumhuriyeti Avrupa Birliği ile ilişkilerin gelişimine her zaman özen göstermiştir. Bağımsızlık sonrası 1991 yılında Azerbaycan Avrupa Birliği arasındaki ikili ilişkilerin temeli atılmış ve denge politikası kapsamında hızla gelişmiştir. Avrupa Birliği, kurulduğu andan itibaren demokrasi, temel hak ve özgürlükler, hukukun üstünlüğü gibi birçok konuyu temel alarak, bu konularla ilgili sıkı politika izlemiştir. Bu çerçevede Avrupa Birliği, kendi değerlerini yaygınlaştırma politikasını AB üyesi olan ülkeler başta olmak üzere, AB'ye aday, potansiyel aday ve aday olmayan ülkelerle ilişkilerinde de uygulamaktadır. Bu tez çalışmasında değişen iktidarlar döneminde, Azerbaycan dış politikası değişen stratejiler doğrultusunda analiz edilerek belirli bir çerçeveye oturtulmağa çalışılmıştır. Aynı zamanda Avrupa Birliği'nin Azerbaycan'ın dış politikasına süreci incelenmiş, Azerbaycan ile Avrupa Birliği arasındaki ikili ilişkilerin gelişim süreci araştırılmıştır. Bu çerçevede AB - Azerbaycan ilişkileri kapsamında hukuki süreçler incelenirken Avrupa Birliği'nin Azerbaycan dış politikasını nasıl etkilediği konusuna cevap aranmaya çalışılmıştır.
Dış politikada stratejik bir değer olarak yumuşak güç unsurunun medyada kullanımı: Amerika Birleşik Devletleri ve Türkiye'nin kamu diplomasisinde medyanın kullanımının karşılaştırılması

Günümüzde global sistem; giderek karmaşıklaşan, hızla değişen ve dış politikada yaratıcı ve işbirlikçi stratejileri zorunlu kılan bir süreç yaşamaktadır. Siyasi ve toplumsal değişimlerle ülkelerin dünyadaki rolünün muhafaza edilmesi veya yükseltilmesi noktasında birçok yöntem yaşamsal anlamda ulusal çıkarlar için kullanılmaktadır. Dış politikada dünyadaki genel sistem, önemli ölçüde 'sert güce' dayalı bir yöntemle devam etmiştir. Fakat günümüzde dış politika hedeflerinde sert gücün tek başına yeterli olmadığı bir dönem yaşanmaktadır. Bu bağlamda sert güce, yumuşak gücün sentezlenmesi ülkeleri dış politika hedefleri için üstün sonuçlara ulaştırabilmektedir. Çünkü 'yumuşak güç', kuvvet veya zorlama olmaksızın, cazibe yoluyla, ülkelerin kendi dış politikalarına göre dünyayı karakterize etmesidir. Başkalarını etkilemek bir devletin yeteneği anlamına gelir, yumuşak güç de ülkelerin istediklerini var olan kaynaklarıyla elde etme yeteneğidir. Bu yeteneğin kullanılmasında kamu diplomasisi doğrudan ve dolaylı olarak hedef kitleye hızlı ve etkili ulaşabilmenin bir metodudur. Devlet ve devlet dışı aktörler tarafından yürütülen kamu diplomasisi, ilişki inşa etme üzerine kurulu olarak bir devlet ile yabancı halk arasında bağlantı kurmaktadır. Bu bağlantının kurulmasında medya, doğru yöntemlerin seçilmesi ve uygulamaların yürütülmesiyle yumuşak gücü oluşturan temel kaynakları hedef kitleye stratejik olarak çok boyutlu taşımaktadır. Kamu diplomasisinde kullanılan kitle iletişim araçları, dış politikada ulaşılmak istenen stratejik amaçlar için ortam hazırlayan ve yumuşak gücün kaynağını oluşturan mesajları taşıyan bir pratiktir. Amerika Birleşik Devletleri ve Türkiye'de stratejik amaçları için yumuşak güç unsurlarından yararlanarak kamu diplomasisinde kitle iletişim araçlarını kullanmaktadır. Lakin bu kullanım Türkiye ve Birleşik Devletlerin yumuşak gücü, medyanın kullanım şekli, dış politikanın uluslararası kamuoyuna taşınması ve dış politikada somut sonuçlara ulaşılması bakımından farklılıklar göstermektedir. Söz konusu bu farklılıkları incelemek üzere Türkiye ve Birleşik Devletlerin karşılaştırıldığı bu çalışmada, dış politikada stratejik bir değer olarak yumuşak güç unsurunun medyada kullanımı, davranışlar, temel araçlar ve politikalar temelinde detaylı incelenmiştir. Ayrıca televizyon, radyo, gazete, yeni medya, yayınlar ve sinemada, yumuşak gücün dış politikada stratejik kullanımı her bir medya aracının kendine özgü özelliklerine göre tarif edilmiş ve bu araçların hedef kitle üzerindeki etkisi geçmişşten günümüze uluslararası somut örneklerle gözler önüne serilmiştir.
İslamiyet'in uluslararası ilişkilerdeki rolü ve önemi

Yaşadığımız günlerde özellikle köktendinci İslam anlayışındaki gelişmeler uluslararası ilişkiler açısından da önem arz etmektedir. Günümüz dünyasında iletişim ve ulaşım alanlarında yaşanan devrim niteliğindeki gelişmeler bu görüş sahiplerine anakronik bir şekilde yepyeni olanaklar sunabilmektedir. Bu dünya görüşünün içeriğini yalnızca uluslararası ilişkilerin ortodoks kavramları ile değil kendi kavramlarıyla da anlamaya çalışmak gerekmektedir. Bu çalışmada üzerinde çaba sarf edilen bu noktadır. İslam dinin doğuşunu önceleyen yıllarda Arabistan yarımadası da önemli değişim ve dönüşüm geçirmektedir. Özellikle devrin iki büyük imparatorluğu Bizans ve Pers İmparatorlukları arasında süregiden savaşlar sonucunda doğu-batı arasındaki mevcut ticaret yolları sekteye uğramış ve özellikle Mekke'de ticaret ile uğraşan bir sınıf ortaya çıkmıştır. Bu değişimin Arapların o güne kadarki toplumsal yapılarında da önemli değişimlere yol açmıştır. Göçebe Arap toplumlarının kabile anarşisi yerine bir devlet sistemi içinde örgütlü bir toplumsal yapıya geçiş ihtiyacı doğmuştur. Dolayısıyla İslamiyet'in doğuşu ile Arapların devletleşmeleri aynı süreci yansıtmaktadır. Devletin doğuşu ile birlikte uluslararası ilişkiler de söz konusu olmaktadır. Çalışmamda Peygamberin Mekke'den Medine'ye hicreti ile ilk İslam devletinin doğuşu ve İslamiyet'in uluslararası ilişkiler yaklaşımı ele alınacaktır.
Political leadership and democratic transition: the case of Askar Akaev in post-Soviet Kyrgyzstan

Bu tez Askar Akaev ve Sovyet sonrası dönemde Kırgızistan'dakidemokratiklesme baglamında politik liderligin bu süreçteki rolünü incelemektedir. Her ne kadar Kırgızistan'ın demokratik geçis süreciyle ilgili pek çok değişken bulunsa da Kırgız siyasetinin kisiye dayalı yapısı düsünüldügündeböyle bir inceleme için politik liderlik konusuna deginilmesi gerektigi açıktır. Bu baglamda, Kırgız demokratiklesmesinin degisen yörüngesi (1990'larınortasına kadar süren, dünya çapında dikkat çeken ve Kırgızistan'ındemokratiklesme adına ümit vadeden bir aday olarak algılanmasını saglayandemokratik atılım, sonrasındaki demokrasiden geri dönüs ve sonundaotoriterlige kayıs) Akaev'in politik liderliginde degisen süreçlerle eslesmektedir. Sonuç olarak, Akaev 2005 yılının Mart ayında halk protestosu sonucugörevden alındıgında, Kırgızistan dünya genelinde kabul gören baslangıçtakidemokratik çizgisinden çok uzakta ve diger otoriter Orta AsyaCumhuriyetleri'ne daha yakın bir noktada duruyordu.
Annales Okulu'nun Türkiye'deki tarih yazımına etkisi: Başlangıçtan 1980'e

Bu çalışmada, genelde tarih yazımında önemli bir kırılmaya yol açan Annales Okulu, özelde de sözü edilen ekolün Türkiye'deki tarihçiliğe başlangıçtan 1980'e kadarlık süreçteki etkileri ele alınmıştır. İncelemede ilk olarak, Annales Okulu'nu daha sağlıklı bir biçimde anlayabilmek ve açıklayabilmek için, Annales'in eleştirdiği tarih paradigması ana hatlarıyla özetlenmiştir. Ardından, Annales'in Türkiye'deki tarih yazımına etkide bulunan birinci ve ikinci kuşağına mensup tarihçilerin, tarih anlayışları üzerinde durulmuştur. Bu açıklamalardan sonra, Türkiye'de modern anlamda tarih disiplininin doğuşu, karşılaştırmalı ve eleştirel bir perspektifle sorunsallaştırılmış ve Türkiye'deki 1980 öncesi sosyal tarihçiliğin dört önemli ismi olan Fuad Köprülü, Ömer Lütfi Barkan, Mustafa Akdağ ve Halil İnalcık'ın tarih anlayışlarındaki Annales etkisi mercek altına alınmıştır.
Realizm kuramı çerçevesinde Arap Baharı

2010 yılında Ortadoğu'da ekonomik sorunların temelinde başlayan halk ayaklanmaları, bölge ülkelerinin uzun yıllar var olan diktatörlerinin devrilmesine ve bölgede demokrasiye bir adım atılmasına yol açmıştır. Arap Baharı olarak isimlendirilen bu halk ayaklanmaları, etkilediği ülkelerde demokrasiyi tesis edememiş ve ülkelerin devlet yapılanmalarını tahrip etmiştir. Bölgenin kurumsallaşamamış ülkelerinin devrilen diktatörlerinin ardında oluşan otorite boşluğu, kaosa neden olmuştur. Zayıflayan devlet yapılanmaları neticesinde oluşan kaos, dış güçlerin müdahalesine zemin hazırlamıştır. Dış güçlerin müdahil olmasıyla bölgesel düzeyde seyreden kaos, bölgede mevcut terör örgütlerinin güçlenmesine yol açmıştır. Terör örgütlerinin bölgede etkisinin artması ise; bölgede güvenlik sorununu maksimum seviyeye çıkarmış ve beraberinde göç sorununu getirmiştir. Devrim niteliği ile başlayan Arap Baharı, darbe ve iç savaşa evrilmiştir. Bu çalışmada tarihsel betimleyici tasarım yöntemi ile bölgede Arap Baharı sürecinden etkilenen ülkelerin zayıflayan devlet yapılanmaları incelenmiş ve bunun sonucunda, dış güçlerin artan etkileri olduğu kanısına varılmıştır.
Software patents in the European Union

Son yıllarda, Avrupa Birliği'nde yazılımın korunması konusunda bir tartışma yaşanmaktadır. Yazılımın korunması 1991 yılında bir direktif iledüzenlenirken, bu konu hakkındaki Avrupa Patent Ofisi'nin farklı uygulamaları ve yazılım şirketlerinin değişken algılamaları bilgisayar uygulamalı buluşların patentlenebilirliği hakkında Direktif ile fikri mülkiyet haklarınınuygulanmasını hakkında taslak Direktifin sunulmasına neden olmuştur. İlk direktif Avrupa Parlamentosu tarafından reddedilirken, ikinci direktif gündemdedir; bu taslak direktif IPRED 1 olarak bilinen fikri mülkiyet haklarının uygulanmasına ilişkin tartışılandirektifin devamı niteliğindedir. Bu gelişmelerin yanı sıra Avrupa Patent Ofisi tarafından öngörülen ve bir Avrupa patentinin dava edilmesinde ulusal mahkemelerde uygulama esnasında karşılaşılan sorunların çözüme kavuşturulmasını hedefleyen Avrupa PatentleriniDava Etme Anlaşması'nın AB kapsamında konumlandırılmasıyla yazılımınkorunması konusunu Avrupa Birliği'nde en çok tartışılan konulardan biri haline gelmiştir. 2001 yılından bu yana bu konunun muhalifleri ve taraftarları lobi yapmaktadırlar ancak henüz bir karara varılmamıştır ve tartışmanın önümüzdeki yıllarda da devam edeceği görülmektedir.
L'instrumentalisation du sport par la politique : Cas d'etude du Mali et de la Turquie

Sporun politik araçsallaştırılması, özellikle bildiğimiz gibi modern sporun gelişiyle yazarlar için büyük ilgi uyandıran bir konudur, spor ve siyaset arasında var olan sınır aşılmıştır bu araçsallaştırma ülkeler arasındaki uluslararası ilişkiler sahnesinde değerini kanıtlayan diplomatik bir silah haline gelene kadar birçok kez. Afrika ülkeleri, sömürgeleştirme hareketi, protesto hareketi veya boykot gibi politik taleplerini yerine getirmek için spor olan bu diplomatik silahı kullanmaktan çekinmediler. Türkiye'de, ihtiyaç olduğunda, özellikle de kimliğini önü sürmek veya Türkiye'nin uluslararası meselelerdeki nedenini savunmak söz konusu olduğunda sporu politik olarak sömürmektedir. Sporun politik araçsallaştırılması, saf ve apolitik bir sporu savunanların, özellikle de sporun siyasetin araçsallaştırılması savunanların özellikle ' spor ve siyaset iyi karışmadığını' belirten, Pierre Chambat'ın spor ve siyası başlıklı kitabında şunları söylediğine göre, sporun her zaman ne olduğu, yani siyasetin bir uzantısı gibi mantıklı bir devamın: 'spor açıkça olmayan bir yol siyası siyaseti'
NATO and the fight against transnational terrorism:2001-2010

Bu tez sınır ötesi terörizmle mücadele kapsamında NATO'nun politikalarının, stratejilerinin ve faaliyetlerinin gelişimini incelemektedir. Tezde, 11 Eylül sonrası döneme ağırlık verilmiştir. 11 Eylül olaylarından sonra NATO'nun güvenlik algıları önemli ölçüde değişmiş ve sınır ötesi terörizm NATO üyelerinin güvenliğine önemli bir tehdit olarak ortaya çıkmıştır ve bu yüzden, terörizmle mücadele NATO için önemli bir öncelik haline gelmiştir. Bu nedenle NATO sınır ötesi terörizmle mücadelede daha etkili ve aktif rol alabilmek amacıyla 2001'den bu yana önemli bir dönüşüm geçirmiştir. Bu tezde, Afganistan operasyonu NATO'nun sınır ötesi terörizm gibi yumuşak güvenlik tehditleriyle etkili bir biçimde mücadeleye hazır olup olmaması açısından değerlendirilmiştir. Bu tez, NATO'nun Afganistan'daki terörizmle mücadelede önemli başarılarına rağmen, henüz sınır ötesi terörizmle mücadelede etkinlik sağlayamadığını ve bu durumun da İttifak'ın hala öncelikle sert güvenlik tehditleriyle mücadele için tasarlanmasından kaynaklandığını iddia etmektedir. Bu tez, beş bölümden oluşmaktadır. İlk bölüm giriş kısmıdır. İkinci bölüm Soğuk Savaş döneminde ve Soğuk Savaş sonrası dönemde, NATO'nun güvenlik konularını ve terörizm karşısındaki tutumunu incelemektedir. Üçüncü bölümde 11 Eylül saldırıları sonrasında NATO'nun terörizmle mücadele bakımından dönüşümü ele alınmıştır. Dördüncü bölümde NATO'nun Afganistan operasyonu analiz edilmiştir. Beşinci bölüm ise sonuç kısmıdır.
A study on Turkey's Palestine Policy: Considering domestic and foreign political forces between 1945-1980

1945 yılı başlangıç noktası olarak alındığında o dönemde Türkiye'yi geçmişş bağları ve gelecek planları olan çift yönlü bir yapı olarak düşünmek gerekmektedir. Bundan dolayı aynı anda geçmişşten ve genel dış politikadan bağımsız olarak o dönemde yürütülen Filistin politikasını değerlendirmek mümkün değildir. Ele alınan dönemde Türkiye'nin dış politikası genel olarak Sovyet tehdidi ve Kıbrıs krizi ile belirlenmiştir. Ancak Sovyet tehdidi sonucunda Türkiye dış politikasını kademeli olarak batı oryantasyonlu bir temele oturturken, Kıbrıs krizi sonucunda ise genel eğilimden bir sapma olmaksızın dış politika seçeneklerini çeşitlendirme ihtiyacı duymuştur. Türkiye'nin Filistin politikası BM'nin 1947 tarihli Filistin'in Taksimi Kararı ile başlamaktadır. Türkiye başta Amerika olmak üzere tam da Batı ile entegre olmaya başladığı bir dönemde batılı ülkeler ile ayrı hareket ederek Arap ülkeleri ile birlikte Taksim Kararına karşı oy kullanmıştır. Türkiye'nin bu tavrını ancak Osmanlı geçmişşi/mirası ile ilişkilendirmek suretiyle açıklamak mümkündür. Bundan hemen sonra Türkiye'nin bu sefer Arap ülkelerinden ayrı hareket etmek suretiyle Filistin Uzlaştırma Komisyonu'nun kurulmasını desteklemesi ve arkasından da adı geçen Komisyona üye olmasını ise geçmişş ve gelecek arasındaki bir ayrım noktası olarak değerlendirmek mümkündür. Çünkü amacı uzlaştırma olan bu Komisyona üyelik Türkiye'nin taraflara eşit mesafede olmasını gerektirmekteydi. Bundan sonra ise, Türkiye'nin İsrail'i bir takım ince ayarlar ile tanıma süreci gelmektedir. Ancak Türkiye'nin genel dış politika yönelimi, en yakın müttefiki olan Amerika'nın Johnson mektubu ve silah ambargosu ve genel olarak Kıbrıs konusunda uluslararası arenada yalnız kalması ve detente süreci gibi nedenlerden dolayı değişmeye başlamıştır. Bu durum, daha sonra dış politikanın ekonomik bir boyut kazanması ile de desteklenmiştir. Bundan dolayı Türkiye, 1960'lı yılların ortalarından itibaren çok yönlü bir dış politika anlayışını benimsemeye başlamıştır. Türkiye bu yönelime uygun olarak 1967 ve 1973 Arap-İsrail Savaşları sırasında Arap yanlısı bir politika takip etmiştir. Sonuç olarak değerlendirildiğinde, Türkiye tarafından 1945- 1980 yılları arası dönemde takip edilen Filistin politikasının o dönemde yürütülen genel dış politikayı yansıtan bir reflektör durumunda olduğunu söylemek mümkündür.