turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Augistinus'ta zaman, bellek, bilinç ilişkisi

Tez, Augustinus metinlerinde yapılan 'bilinç' araştırması üzerine kuruludur. Zamanın çözümlendiği Confessiones ve algı-bellek-bilme düzenlerinin anlatıldığı De Trinitate temel alınmıştır. Augustinus'ta zaman kavrayışı, zihnin yetileriyle belleğin çalışmasına bağlandığında türeyen 'bilinç' gösterilmiştir. Eski Yunan zaman tasarımından ayrılık incelendikten sonra, zamanın özneyi içerden sınırladığı, bilinci koşullandığı göndermelerle açıklandı. Augustinus belleği bilgilenme yolunda merkeze yerleştirmiştir. Görü ve anlama yetisiyle kavranmış olanlar bellekte saklanır, dillendirme yine belleğe başvurularak imge/sözcük ilişkilendirmeleriyle gerçekleşir. Tüm işlem bir süreç olduğundan zaman biçimi altında yürütülmektedir. Yakalanan bilgi doğrunun biçimleridir. Bilgilenme yolunu ben bilgisine uyguladığında, tez, biçiminden ayrı düşmüş 'ben' çıkarımına ulaşır. Bilinç, 'ben' biçimine, 'kendi' biçimine kavuşabilmek için zamanı, yine zamanın koyduğu koşulla kat etmek zorundadır. Bilinç, zamanın içine düşmüştür. Zaman bilinci parçalayandır. Tez, Augustinus'a bağlı kalarak türettiği bilincin zamanda tutsak edildiğini savunmaktadır. Bilinç kurtuluşunu tanrı yasasına boyun eğmekte bulacaktır. Bilinç-bilgi bağını göz önüne alarak araştırmasını yürüten tez, bilinçlenmeyi zihnin bilgiye ulaşması olarak düşünmüştür. 'Ben' bilgisinin, dolayısıyla 'ben' bilincinin varoluş bakımından belirlenimi zaman-bellek ilişkilendirmesi içinden ele alındı. Böylece Augustinus'un dile getirmediği ama ancak izi sürüldüğünde açığa çıkan bilinç kavrayışı elde edilebildi. Bellek bilincin tabanıdır, çünkü bilgi verili değildir, ona ulaşmak, onu yakalamak gerekir. Zaman, bilinci kendinden ayıran, bilgiden ayıran iç sınırdır.
Hukukun göstergebilimsel analizi

iiDOKTORA TEZ ÖZÜHUKUKUN GÖSTERGEB L MSEL ANAL ZErtuğrul UzunKamu Hukuku Ana Bilim Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Mart 2006 Danışman: Doç. Dr. Yasemin IşıktaçGöstergebilim, bildirişimde kullanılan göstergelerin ve gösterge sistemlerinin incelenmesi olarak tanımlanabilir. Birisi A. J. Greimas'ın, F. de Saussure'ün yapısalldilbilimine ve Levi-Strauss'un yapısall antropolojisine dayanarak kurduğu yapısallcıgöstergebilim, diğeri ise C. S. Peirce'ün mantıkçı göstergebilim olarak bilinengöstergebilim kuramı olmak üzere iki ana göstergebilim geleneği bulunmaktadır. Hukuka uygulandığında, hukuk, bildirişimsel bir olgu olarak görülmektedir. Yapısalcı hukuk göstergebilimi, hukuk söyleminin derin düzeyindeki anlam oluşumunuanlamanın peşindedir. Söylemin derin düzeyi, anlambilimin derin düzeyi çerçevesindemodellenmiştir ve dizimsel ve dizisel eksenlerin karşılıklı ilişkisini barındırır. Diziseleksen, söylemin ideolojik unsurlarının açıklanması için kullanılmaktadır. Mantıkçı göstergebilim, anlamın ancak pratik etkilerin düşünülmesiyle olanaklı olduğunu vurgulamak suretiyle hukukun kurallardan ya da kodlardan oluştuğudüşüncesini reddeder. Böylece yargıç, kararlarına birbiri ardına eklenmiş yorumsaltercihlerle ulaşan temel hukuksal aktör olarak kabul edilmiş olur. Bu düşünce, Amerikan Hukuksal Gerçekçiliğinde olduğu gibi, gerçekçi bir hukuk anlayışını ortaya çıkarır. Hukuk göstergebiliminin ışığı altında, yargı kararlarının ana kaynağı olduğu düşünülenkodlara sahip Kıta Avrupası hukuk sistemlerinde dahi hukuksal gerçekçiliğin hukukunkarakteristiğini açıklamaya daha yetkin olduğunu savunmak mümkündür. Dolayısıyla bir hukuk kuramının, bir yargılama ve yorum kuramı olması gerektiği dikkate alınmalıdır. Hukuk göstergebilimi aynı zamanda, hukuksal usavurma ve hukuksalyorum olarak adlandırılacak, hukuka has bir usavurma ve yorum yöntemininbulunmadığını da göstermektedir.
Felsefi danışmanlık: Sorunlar ve yaklaşımlar

Bu çalışmanın amacı temelinde felsefi sorun olan 'yaşamın anlamı', 'değer çatışması' 'kimlik arayışı' gibi günlük yaşam sorunlarına felsefenin pratik alanı olan felsefi danışmanlık aracılığıyla ne tarz çözümler üretilebileceğini ortaya koymaktır. Bu kapsamda felsefe nedir, teorik ve pratik felsefe, felsefe ve psikoloji ilişkisinin tarihsel temelleri, felsefi danışmanlık alanına ilişkin tarihsel gelişim süreci, felsefi danışmanlık alanı konuları, felsefi danışmanlık alanında yöntem sorunu, beden-ruh sorunu, psikiyatri alanı ve anormal kavramı, ilaç tedavileri, psikoterapi alanında yaşanan sorunlar ve felsefi danışmanlık ile kişisel bir yaşam felsefesi oluşturma konuları ele alınmıştır. Temel olarak felsefi danışmanlığın sınırlılıkları, diğer psikoterapi türlerinden farklılıkları ve etkililiği değerlendirilmiştir. Sonuç olarak felsefi danışmanlığın İlk Çağ'dan günümüze farklı felsefi yöntemlere dayalı olarak uygulamaları olduğu, danışmanlık boyutun içermesi nedeniyle akademik felsefeden farklılıklar içerdiği, insan yaşamına ilişkin sorunlara günümüzde çözüm üretmede yeterli düzeyde işlevselliğe sahip olmayan diğer danışmanlık ve psikoterapi yaklaşımlarına göre felsefe pratiğiyle alternatif ve etkili bir yaklaşım türü olabileceği öngörülmektedir.
A Study on the idea of freedom in Kant's critical philosophy

oz. i KANTİN ELEŞTİREL FELSEFESINDEKI ÖZGÜRLÜK İDESİ ÜZERİNE BİR ÇALIŞMA Duran, İsmail Yüksek Lisans, Felsefe Bölümü Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Ahmet İnam Eylül 1999, 68 sayfa Bu tez, Kant felsefesi bağlamında, özgürlük idesinin kökenini araştırmayı ve bu idenin neden teorik olarak sorunsal ve yalnızca pratik olarak olanaklı olduğunu belirlemeyi amaçlamaktadır. Kant'ın özgürlük görüşü, iki katlı ayrımın üzerine temellenmiştir: fenomenal ve numenal. Bir fenomen doğanın nedensellik yasalarına bağımlıdır ve görecelik içerir. Öte taraftan, özgürlük ise bir durumu kendiliğinden başlatma gücü olarak tammlamr. Bu nedenle, böyle bir nedenselliğin kendisi, onu zamanın içinde belirleyecek bir başka nedenin altında durmayacaktır. Bu anlamda, özgürlük kavramı bir fenomen tasarımı veremez ve ancak fenomende verilmemiş bir kendinde şeyin tasarımım verebilir. Teorik akıl, sürekli özgürlük kavramım anlamaya niyet eder, fakat doğa nesnelerinin tecrübe IVedilmesi hiçbir zaman kendinde şeylerin bilgisini veremeyeceği için, bu kavram hakkında da bir bilgiye erişemez. Ahlak yasası, bir kendinde şey olan öznenin kendMğmden-Hğinin ve nedenselliğinin yasasıdır ve ancak ahlak yasası özgür olduğumuzu bize öğretir. Kant'a göre, özgürlük kavramım, pratik akim yardımıyla ahlaki deneyimlerimizden çıkarabiliriz.
John Stuart Mill ve Herbert Spencer'da özgürlük bağlamında adalet kıyaslaması

Özgürlük bağlamında adalet kavramı, daima felsefe ve ahlak alanının en temel konularından biri olmuştur. İnsanlığın düşünce tarihi boyunca, sosyal, politik ve etik çıkarımlar da dahil olmak üzere, kavramın tanımı ve önemine dair pek çok tartışma ve inceleme gerçekleştirilmesine rağmen, global dünyanın hem politikacıları hem de liderleri için hala elzem bir konudur; nitekim daha fazla araştırmayı gerektirmektedir. Pek çok politik yazar ve filozof tarafından da vurgulandığı gibi, adalet kavramının, ideal anlamda, mutlak bir tanımının yapılması son derece güçtür. Dahası, zamanımızın en yüksek adalet iddiasındaki liberal sisteminin adalet anlayışı, faydacı etikçiler tarafından savunulan adalet anlayışının ötesine geçememiştir. Dolayısıyla, bu tezde, iki önemli İngiliz filozofu, John Stuart Mill (1806-1873) ve Herbert Spencer (1820-1903) tarafından kurulan ve tartışılan, özgürlük ve hürriyet bağlamında adalet fikri incelenmeye çalışılmıştır. Mill'in adalet anlayışı, gözlemlenen hayatın düzenine dair emprik ve pratiğe yönelik teoriler içermektedir. Spencer'ın adalet anlayışı ise daha çok, soyut ve teoriktir; mutlak irade tarafından kurulmuş mevcut düzeni bozmamaya yönelik bir yaklaşım sergilemektedir. Her iki filozof için de genelin faydasına ve mutluluğuna bağlı adalet sistemi, bireyin yeteneklerinin özgürce evrilmesi ve geliştirilmesine bağlıdır. Bu açıdan gerçekleştirdiğimiz kıyas çalışması, bu iki filozofun kendi sistemleri içinde çok yönlü, enteresan benzerlik ve farklılıkları paylaştıklarını göstermektedir.
The Meaning and the moralty of suicide

Bu çalışmanın amacı İntiharın anlamını ve felsefe tarihindeki moral teorilerin çözümleme ve eleştirisini sunmaktır. Bu amaçla, ilk olarak, intihar kavramının tarihsel gelişimi ayrıntılı olarak sunulmuştur. Sosyolojik ve dinsel değişimlerin intiharın anlamı üzerindeki etkileri analiz edilmiştir. Sonrasında, intihar hakkındaki moral teoriler tartışılmıştır. Felsefe tarihindeki intihar karşıtı argümanlar temel olarak üç gruba ayrılır. Bu argümanlar - intihar Tanrıya, topluma ve kendine karşı olan ödevlerine aykırıdır - karşıt argümanlarıyla birlikte ele alınmış ve ayrıntılı olarak açıklanmıştır. Daha sonra, intiharın izin verilirliliği problemi analiz edilmiştir ve bazı şartlar altında intihara ahlaki olarak izin verilebilinir mi yoksa mutlak olarak mı yasaklanmıştır sorunu tartışılmıştır. Bundan sonra, intiharın edebiyattaki felsefi anlamı Dante ve Dostoyevsky'nin intihara verdikleri anlamlar analiz edilerek araştırılmıştır. Sonuçta, kısa bir özetten sonra, intihar hakkındaki moral teorilerin günümüzdeki geçerliliği tartışılmıştır.
Heidegger and Derrida on death

oz HEIDEGGER VE DERRİDA'DA ÖLÜM KAVRAMI Şentuna, Banş Yüksek Lisans, Felsefe Bölümü Tez Yöneticisi : Prof. Dr. Akın Ergüden Aralık 2004, 87 sayfa Bu çalışma iki okumaya dayanmaktadır. Birincisi Martin Heidegger'in Varlık ve Zaman kitabının birinci bölümü; ikinci okuma Jaques Derrida'nın Aporias kitabıdır. İlk okuma ölümün görüngübilim açısından incelenmesini içermektedir. Heidegger'in düşünce kurgusu anlatılmıştır. İkinci bölüm ise, Derrida'nın Heidegger'in Varlık ve Zaman kitabındaki ölüm kavramım yapısöküm etmesi incelenmiştir. Tez ve sonuç bölümü ise, her iki filozofun temelde ne kadar benzer olduğunu, öte yandan bir o kadar da ayrı olduklarını göstermeye çalışmaktadır. Bu düşünce her iki filozof karşılaştırılarak ortaya çıkarılmıştır.
Bernard Williams'ın ahlak kavramı analizi ve sistem eleştirisi

Bu çalışmada yirminci yüzyılın önemli ahlak filozoflarından Bernard Williams'ın ahlakilik adını verdiği ahlaki sistem eleştirisi ile bu kapsamda faydacılığa ve Kant ahlakına yönelik ortaya koyduğu görüşler sunulmuştur. Bunun dışında onu ahlak felsefesinde öne çıkaran bazı konulardaki düşünceleri ele alınmıştır. Etik ile ahlakilik arasında bir ayrım yapan Williams, faydacılığı ve Kantçılığı modern dönemle beraber ortaya çıkmaya başladığını iddia ettiği ahlaki sistem örnekleri olarak vermiş; bunları kişisel bütünlük, ahlaki tarafsızlık, değer çatışmaları, ahlaki çatışma, trajedi ve yükümlülük kavramları açısından tartışmış, sonuç olarak ahlakilik olmadan daha iyi bir durumda olacağımızı iddia etmiştir. Williams'ın felsefeye katkısı ahlaki sistem eleştirisi ile sınırlı kalmamıştır. O, ahlaki talih/şans kavramını felsefeye kazandırarak talih/şansın etik hayat açısından önemine işaret etmiştir. İnsanı eyleme yönelten nedenler arasında içsel ve dışsal nedenler ayrımı yapmış, fail için sadece içsel nedenlerin olduğunu ileri sürerek tartışmalara yol açmıştır. Utanç ve suçluluk kavramları açısından Antik Yunanlıları günümüz Batı toplumlarıyla karşılaştırarak utancın ahlak hayatının anlaşılması açısından önemini göstermeye çalışmıştır. Etik kavramları belirgin ve belirgin olmayan kavramlar şeklinde ikiye ayırarak, etik bilginin imkanı açısından belirgin kavramların rolünü açıklamıştır.
Klasik mantıkta ve İslam Hukuk metodolojisinde kıyas

El-Mustasfa'sı bağlamında Gazzali'nin mantiki kıyas ve fıkhi kıyas anlayışını tahlil ettiğimiz bu çalışma giriş ve sonuç hariç üç bölümden ibarettir. Giriş kısmında araştırmanın önemi, amacı, kapsamı, yöntemi ve kaynakların tanıtımını yaptık. Gazzali'nin mantiki kıyası ile fıkhi kıyası arasında etkileşim olup olmadığını ve fıkhi kıyasın yerine mantiki kıyası koyup koymadığını araştırdık. İlk bölümde müellifin mantiki kıyası, ikinci bölümde fıkhi kıyası nasıl ele aldığını inceledik. Üçüncü bölümde ise Gazzali'nin bu iki kıyas arasında ifade veya işaret ettiği benzerlik ve farklılıkları tespit ettik. Gazzali'nin mantiki kıyasta yeni kavramlaştırmalara gittiğini, mantiki kıyası fıkhi kıyası iptal etmeden bir çıkarım yöntemi olarak önerdiğini tespit ettik.
Aristotle's de Anima II.5 in the light of the literalism-spiritualism debate

Bu tez, Aristoteles'in algı teorisinin literalist ve spiritüalist yorumcuları arasında gerçekleşen modern bir tartışmada önemli bir yer tutan De Anima'nın ikinci kitabının beşinci kısmına detaylı bir okuma getirmeyi amaçlıyor. Aristoteles'in literalist yorumuna prensipte katılarak, bu tez esasen Aristoteles'in, özellikle algı teorisinde, spiritüalistlerin ileri sürdüğü kadar günümüz fizyoloji anlayışıyla uzlaşması mümkün olmayan bir anlayışa sahip olmadığını göstermeye çalışıyor. Bu bağlamda, elinizdeki tezin ikinci bölümü, literalistlerle spiritüalistler arasındaki modern tartışmayı sunduktan sonra Myles Burnyeat'ın Aristoteles'in DA II.5'te duyum algısı ile düşünme arasında yaptığı analojiye getirdiği spiritüalist okuma önerisini inceliyor. Üçüncü bölüm, öncelikle, Aristoteles'in kökleri erken Yunan doğa filozoflarına dayanan fizyolojist gelenekle belirleyici bağları olduğunu göstererek, algıyı açıklamak için öznede spiritüel değişimlerden yararlanan bir fizyoloji anlayışına sahip olmasının, en azından prensipte, muhtemel olmadığını iddia ediyor. İkincisi, söz konusu bölüm, DA II.5'teki analojiye alternatif bir okuma getirerek, Burnyeat'ın iddia ettiğinin aksine, Aristoteles'in analojik argümanla bize iki tür değişim takdim etmediğini göstermeye çalışıyor: olağan değişim ve spiritüel değişim. Üçüncü bölüm, son olarak, DA II.12'nin, spiritüalizmi doğrulamaktan ziyade, bu tezin temel iddiasını destekler nitelikte, Aristoteles'te tek bir tür değişimin, yani olağan değişimin var olduğunu kanıtlamayı deniyor.
İbn Sina mantığında kıyasın öncülleri

Mantıkçı olarak Aristoteles'in başarısı, geleneksel biçimde kıyas denilen çıkarsama teorisidir. Aristoteles'in kıyas teorisi Batı'da ve Yakın Doğu'da iki bin yıldan daha fazla önemli bir rol oynadı. İslam Dünyası, çeviri hareketleriyle Aristoteles'in mantık kitaplarını tanıdı. Farabi ve İbn Sina Aristoteles'in kıyas teorisini tekrar yorumladı. Bu çalışma İbn Sina'nın kıyas teorisi ve kıyasın öncülleri hakkındaki görüşlerini içermektedir. Tez giriş, iki bölüm ve sonuçtan meydana gelmektedir. Girişte bu çalışmanın amacı, yöntemi, içeriği ve kullanılan eserler açıklanmıştır. Her kanıtlamada olduğu gibi kıyasın da bir biçimi ve içeriği vardır. Dolayısıyla kıyasla ilgili bu çalışmamız kıyasın formel ve içerik kısmını içermektedir. Birinci bölümde kıyasın formel kısmıyla ilgili olarak kıyasın tanımı ve çeşitleri incelendi. Bu bölümde, yüklemli ve şartlı kıyaslarda kullanılan öncüller hakkında bilgi verildi. İkinci bölümde kıyasın içerik kısmına yönelik olarak burhan, cedel, hitabet, mugalata ve şiir olmak üzere beş sanatın tanımı, içeriği, amacı açıklandı ve bu beş sanatta kullanılan öncüller belirtildi. Konu İbn Sina'nın tanım ve sınıflandırmasına göre düzenlendi. Konunun daha iyi anlaşılması için İbn Sina'nın belirttiği kıyas örneklerine yer verildi. Sonuçta tezle ilgili değerlendirme yapıldı.
Platon metafiziği

Felsefi düşüncenin başlangıcı ve aynı zamanda temeli olan Antik Yunan dünyasında, ilk büyük felsefe sisteminin Platon'a ait olmasının yanında, varlık probleminin de felsefenin ilk ve temel problemi olması; araştırmamızın belirleyici nedenleri olmuştur. Araştırmamız, giriş ve iki ana bölümden oluşmaktadır: Giriş kısmında, öncellerinin filozofumuz üzerindeki etkisinin yam sıra, kendi sistemini oluşturma yolunda öncellerine yönelttiği eleştirileri ve evreni açıklama noktasında, onların indirgemeci görüşlerinden kurtulma çabasını ele aldık. Birinci bölümde filozofumuzun varlık anlayışını, hatta bütün bir felsefesini temellendirmede kullanmış olduğu yöntemini, onun düşüncesinin gelişim seyrini ve sisteminin oluşum sürecini dikkate alarak izah etme gayretinde bulunduk. ikinci bölümde de onun uzun ve çileli bir düşünce yolculuğu sonunda ulaşmış olduğu iki dünyalı metafiziğini, yani evren anlayışını açık ve ayrıntılı bir şekilde ortaya koymaya çalıştık. Sonuçta ise, araştırmamızın çerçevesi içinde genel bir değerlendirme yaparak, filozofumuzun felsefe tarihi içindeki yerine ve önemine işaret ettik.
Husserl fenomenolojisi ve soyut sanat

Bu çalışma, iki ayrı disipline ait kuramlar olan Husserl fenomenolojisi ve soyut sanat arasında bir köprü kurmayı hedeflemektedir. Yirminci yüzyılın başında Avrupa'da yaşanan sosyal gelişmeler odağında gerek sanatçı, gerek düşünür, benzer konular ile ilgilenmiştir. Fenomenoloji ve soyut sanat arasında, tarihsel koşullar uyarınca belirlenen, ortak tutumlar bulunmaktadır. Sanatçılar, eserleri aracılığıyla nesneleri rastlantısal niteliklerinden soyutlayarak, saf olanı ortaya çıkarmaya çalışmışlardır. Soyut sanatın deneyimi ve nesnel gerçekliği yadsıyan bu yaklaşımı, Husserl fenomenolojisini çağrıştırmaktadır. Bu iki kuramın benzer yahut farklı yönlerinin ortaya konulması için soyut eser, Husserl fenomenolojisinden hareketle yeniden okunmalıdır. Bu açıdan öncelikle soyut sanatın neden felsefi ve fenomenolojik bir problem olduğu; daha sonra Husserl fenomenolojisi genel hatlarıyla ifade edilecektir. Bu anlatımdan hareketle soyut sanatın fenomenolojik mahiyeti sorgulanacaktır.
Yahya Kemal Beyatlı'da kültür ve din ilişkisi

Yahya Kemal, Türk kültürünün önde gelen simalarından biridir. Onu farklı kılan hususlardan biri kültürüne ve dinine olan büyük ilgisidir. O, bu farklılığını şiirlerine de yansıtmış, şiirlerinde kültürel ve dini unsurları başarılı bir şekilde işlemiştir. Bu nedenle Yahya Kemal'in eserlerinin kültür ve din ilişkisi çerçevesinde ele alınması son derece önemlidir. Buradan hareketle çalışmamızda imkanlar ölçüsünde ana hatlarıyla Yahya Kemal'de kültür ve din ilişkisi üzerinde durulmuştur. Ayrıca çalışmamızda, kültürüne ve dinine büyük önem veren Yahya Kemal'in şiirlerinde kültürel özellikler ve dini unsurlar ile ilgili görüşleri yer almıştır. Bu çalışma; üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, Yahya Kemal'in hayatı ve eserleri hakkında bilgi verilmiştir. İkinci bölümde, kültür ve din kavramları açıklanarak bu iki kavram arasındaki ilişkiye değinilmiştir. Üçüncü bölümde ise Yahya Kemal'in kültür ve din anlayışı açıklanarak, şairin din anlayışını oluşturan unsurlar; ezan, namaz, cami, kader ve ölüm gibi kavramlar üzerinde durulmuştur.
Robert Merrihew Adams'ın ilahi buyruk teorisi

Bu yüksek lisans tezi, çağdaş ahlak felsefecilerinden Robert Merrihew Adams'ın, ilahi buyruk teorisinin teolojik iradecilik manasındaki klasik formu üzerinde yaptığı tadilin üç aşamasının araştırılıp tartışılmasını hedeflemektedir. Bu araştırmada, Adams'ın tadilinin teoriyi klasik formuna nispetle ne derece savunulabilir kıldığı ve bu tadil ile teolojik iradeciliğin, doğal hukuk teorisi ile arasındaki farkı koruyup koruyamadığı sorgulanacaktır.
Parmanides felsefesinde varlık ve düşünme

Bu tez çalışmasında Sokrates-öncesi felsefenin kurucu filozoflarından Parmenides'in (MÖ 5. yüzyıl) felsefesinde önemli bir yer tutan ve yapı taşı işlevi gören Varlık ve Düşünme ilişkisi konu edilmiştir. Bu sarmal ilişkinin ortaya konulabilmesi için öncelikle Parmenides öncesi dönemin genel özellikleri ele alınmıştır. Parmenides, düşüncelerini Peri Physeos adlı didaktik şiiri ile ortaya koymuştur. Bu nedenle şiirin incelenmesi de tez çalışmasına dahil edilmiştir. Varlık ve Düşünme ilişkisi ise konu ile ilgili eon, noein, einai, noos / nous gibi Grekçe kavramlar etrafında ve modern felsefi düşüncelerin ve yorumların eşliğinde işlenmiştir.
David Hume'un siyaset felsefesi

Hume'un siyaset teorisi, merkezi değerini adaletin teşkil ettiği doğal ve suni erdemler ayrımına göre ahlaki ve siyasi boyutlarının iç içe geçirildiği bir sosyal felsefe olarak da düşünebileceğimiz bir ahlak felsefesi içinde konumlandırılmıştır. Bu olguyu, yani Hume'un siyaset teorisinin metodolojik olarak onun ahlak felsefesi ile tam bir bütünlük gösterdiğini ve onun doğal bir sonucu ve uzantısı olduğunu ortaya koymak, bu çalışmayı şekillendiren temel endişelerden birisi olmuştur. Bunun nedeni, Hume'un doğal ve suni erdemler ayrımından sosyal düzenin oluşumunda uylaşımların rolüne kadar bir dizi orijinal ve inovatif kavrayışı içermesi bakımından son derece önemli olan siyaset teorisine orijinal ve yenilikçi bir karakter kazandıran başlıca unsurlardan birinin bu olgu olmasıdır. Ancak Hume'un siyaset teorisinin orijinalliği ve öneminde belirleyici olan bir diğer husus, bu teorinin, insan bilgisinin hem asli kaynağını ve sınırlarını, hem de insan eylemliliğinin asli dinamiklerini ve bu dinamiklerin işleyiş mekanizmasının ilkelerini açıklamaya yönelik bir insan doğası bilimine, onunla organik bir bütünlük oluşturacak şekilde dayandırılmış olmasıdır. Bundan ötürü Humecu insan doğası biliminin fonksiyonları kendi ahlak ve siyaset felsefesinin arka planını teşkil etmekle sınırlı değildir. İki sistemden müteşekkil bu bilim, Hume'da medeni bir sosyal düzeni ve hükümeti belirleyen ahlaki ve siyasi kavrayışların kaynağını da oluşturmaktadırlar. İşte bu çalışmada, önce, Hume'un temel felsefe eserinin kurgusu takip edilerek, onun ahlak ve siyaset felsefesinin arka planı ve kurucu unsurları; ardından da başta denemeleri olmak pür felsefi olmayan çalışmalarında ortaya koyduğu ve kendi siyaset teorisinin pratik boyutunu teşkil eden unsurlar, tarihsel bağlamları ve arka planlarıyla da ilişkilendirilerek incelenmeye ve açıklanmaya çalışılmıştır.
Sokratik temsil: Platon'un Mimesis eleştirisi

Platon ve Sokrates'in hikmeti nazarınca çokluğun görünüm olarak tanımlandığı ve görünümlerin dışında ölümsüz, değişmez ve eşsiz olan bir varlıktan bahsedildiği malumdur. Buna rağmen, çokluk ve eşsizlik arasında nasıl bir ilişki kurulduğu; insanın bu durum karşısında yapabilecekleri hakkında bilebileceklerimiz Sokrates ve Platon'dan bize emanet kalan metinlerle sınırlıdır. Hal böyle olunca, Sokratik metinlerin mahiyeti ve felsefe sürecinde ne gibi bir işe yaradığı sorusu önem kazanmaktadır. Çalışmam boyunca Sokratik metinler ve gündelik hayat gibi temsil alanlarının, eşsiz varlığın tezahür ettiği Timaios'ta bahsedilip 'olanın olduğu yer' adı verilen varlık mertebesine denk geldiğini iddia edeceğim. Sokratik metin, diyalog, idea, haklılık ve iyi gibi mevzuların tartışılmasıyla beraber, mimesis eleştirisinin sadece edebiyata dair olmayıp ontolojik bir mahiyet taşıdığını iddia edeceğim. İdea kelimesinin bir tercümesi olarak temsil kavramı da, mimesis probleminin çözümünü sunacaktır.
Friedrich Nietzsche'nin sanat anlayışı ve Nihilizm sorunu

Bu çalışmada Friedrich Nietzsche'nin nihilizm üzerine açıklama ve eleştirileri detaylı şekilde araştırılmaktadır. Ayrıca Nietzsche'nin sanat anlayışının onun nihilizmi aşma mücadelesindeki yeri incelenenmektedir. İlk olarak Nietzsche'nin nihilizmin Avrupa'daki serüvenine dair izlenimleri ele alınmaktır. Nietzsche'ye göre, nihilizm paganik aristokrasiye egemen olan sürü içgüdüsünün yarattığı çöküşün bir semptomudur. Nihilizmin radikalleşerek Avrupa'da büyük bir kriz yaratması kaçınılmazdır. Bu krizden güçlü bir şekilde nasıl çıkılacağı asıl meseledir. İkinci bölümde din, moralite ve bilim antitezler yaratan nihilizm biçimleri olarak irdelenmektedir. Ve bu antitezlerin ötesine geçebilecek olan üst-insan ve geleceğin aristokrasisi hakkında tartışılacaktır. Son bölümde ise Nietzsche'nin sanat anlayışı sorgulanmaktadır. Nasıl olup da Nietzsche'nin sanattan romantisist anlamda bir kurtuluş öğretisi değil de farkın olumlanmasını anladığı gösterilmektedir. Büyük stil kavramı içerisinde yaratım, emir verme ve istemeyi mümkün kılan mimari stil ve çatışan içgüdülere biçim veren rütbe düzeni olarak analiz edilmektedir. Böylece sanat fizyolojik düzeyde nihilizme karşı yaşama anlam veren şey haline gelir.