turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çemberin Köşeleri

Tez projesi olarak ? ÇEMBERİN KÖŞELERİ ? adlı kısa film çekilmiştir. ÇEMBERİN KÖŞELERİ ? için hazırlanan bu çalışma içerisinde, ilk iki bölüm kısa film hakkındaki genel bilgilere; üçüncü bölüm, çekim öncesi ve hazırlıklarına ayrılmıştır. Dördüncü bölümde kısa filmin çekimine yer verilirken beşinci bölümde çekim maliyeti yer almaktadır. Son bölüm, kurgu kapsamında filmi oluştururken karşılaşılan problemler ve bunun yanında oyuncular, teknik ekip hakkındaki bilgilere ayrılmıştır. ? ÇEMBERİN KÖŞELERİ ? hayatında geçimini zar zor sağlasa da yaptığı işlerden memnun olanların ve kahrını çektiklerine inandıkları hayatın, bir gün onlar için çizilmiş bu çemberin herhangi bir köşesinde tekrar karşılarına fırsatlar çıkaracağına inanmalarına ve asla bu hayallerinden vazgeçmeyeceklerine vurgu yapmaktadır. Film boyunca aynı evi paylaşan ve kendi işlerinde hayallerinin gerçekleşmesi için ellerinden gelen tüm gayreti gösteren üç gencin, çemberin içindeki kendi oluşturdukları köşelerinde kesişmeler yaşamaktadırlar. Senaryosunun kabul edilmesi için uğraşan genç senaristin yazdığı hikaye, filmde oynamasını düşündüğü oyuncu arkadaşının başına gelmektedir. Aynı çemberin içinde farklı köşelerde yaşanan bu paralellik iki arkadaşın işleri konusunda birbirlerini ne kadar iyi tanıdıklarını ve birbirlerine ne kadar çok inandıklarını göstermektedir.
Türk sinemasında ?Köroğlu Destanı?

Kültür-edebiyat-sinema arasındaki ilişki bilinen bir gerçektir. Türk sözlü edebiyat geleneğinin içerisinde yer alan masal, destan, halk hikayesi vb. anlatıya dayalı türler Türk sinemasına da kaynaklık etmiştir. Bu çalışmada Türk sözlü edebiyat geleneği içerisinde önemli bir yere sahip olan Köroğlu Destanı'nın Türk sinemasındaki yansımaları ele alınmıştır. Çalışma; giriş ve üç bölümden oluşmaktadır. Giriş kısmında çalışmanın amacı, kapsamı ve yöntemi belirtildikten sonra; destan kavramı ve Köroğlu Destanı hakkında bilgi verilmiş, daha önce yapılmış çalışmalar örneklendirilmiştir. Birinci bölümde, sinema öncesi izleme alışkanlıklarımıza değinildikten sonra, Türk Sinemasının tarihsel dönemleri kısaca açıklanmıştır. İkinci bölümde; öncelikle kültürel bellek kavramı açıklanmış, sonra sözel/yazılı bellek ile Türk Sineması'nın ilişkisi irdelenmiştir. Ayrıca Kültürel bellek kavramı ile Köroğlu imgesi ilişkilendirilmiştir. Üçüncü bölümde; öncelikle Köroğlu Destanı ile Köroğlu filmlerinin epizotları verilmiş, daha sonra destan anlatısı ile film anlatısı motif, şahıs ve olay örgüsü bakımından karşılaştırılmıştır. Sonuç kısmında ise; Türk sinemasındaki Köroğlu imgesinden hareketle ulusaldan evrensele uzanan özgün bir Türk sineması oluşturmada sözlü halk anlatılarının rolü açıklanmıştır.
Doksanlı yıllar Türk sinemasına türsel bakış

Günümüz sinema kuramı alanında filmlere yönelik kuramsal ve eleştirel yaklaşımlar hem oldukça zengin hem de oldukça çeşitlenmiş bir durumdadır. Sinema alanında araştırma yapan akademisyenler bu yönden oldukça gelişmiş yaklaşım biçimlerinden yararlanarak tek tek filmler bazında olduğu kadar film grupları ya da tarihsel dönemler hakkında kapsamlı araştırmalar yapma olanağına sahiptirler. Tez çalışmamızın çıkış noktasında bu düşünce yatmaktadır, belirli bir tarihsel dönemi belirli bir eleştirel yaklaşım ekseninde incelemek. Doksanlı yıllar Türk sineması tarihsel bir bakış ile tür eleştirisi bağlamında - kuşkusuz diğer yaklaşım biçimlerinden de destek alarak- araştırılmaktadır. Bu bakış açısının doğrultusunda, çalışmamız yukarıda aktarılmış olan amaçları ve içeriği kapsayacak bir biçimde oluşturulmuştur. Tezin birinci bölümü içinde, genel olarak sinemada tür olgusu ve türsel eleştiri yaklaşımı incelenecektir. Bu inceleme içinde tür olgusunun diğer sanatlardaki yansıması da ele alınacaktır. Ayrıca tür filmlerinin kendilerine özgü anlatım özellikleri ortaya konularak toplumsal dışavurum ile olan ilişkisine değinilecektir. İkinci bölümde, öncelikle Türk sineması tarihsel gelişimi içinde ele alınacak; bu gelişim içinde Türk sinemasında türlerin ortaya çıkışı eleştirel bir bağlam içinde değerlendirilecek ve Türk sinemasına egemen olan popüler türler toplumsal yapı ile ilişkileri ve tür kuramı bağlamında ele alınacaktır. Üçüncü ve son bölümde ise, doksanlı yıllar içinde Türk sineması endüstriyel yapı, yönetmenler, kuramsal çalışmalar ve Hollywood sinemasının, etkisi bağlamında değerlendirildikten sonra, bu yıllarda çekilen filmler türsel sınıflandırılmalar içine sokularak, yönetmenler, toplum, temel temalar ve endüstriyel yapı içinde değerlendirilecektir.
Şiddetin estetize edilmesinde Amerikan sineması'nın rolü: 21. yüzyılda sinemayla dünyaya anestetik bir bütünsellik kazandırmak

Bu araştırmada günümüz Amerikan Sineması'nın şiddeti özerk bir sanat biçimine evirerek estetikleştirdiğinin sorgulaması yapılır. Sanatın birincil amacının gerçeklik yanılsaması yaratmak özelliğine dayanarak 2000- 2013 yılları arası, Türkiye'de de gösterime girmiş, şiddet içeren macera/aksiyon türünde sinema filmi örnekleri üzerinden bir okuma yapılmış ve gelecekte Ben'in eşduyumlayamadığı bir evrende yaşama olasılığı tartışmaya açılmıştır. Araştırmada Peirceci ulam ve Greimascı yaklaşımla bütünceyi oluşturan filmler arasından tek film örneği incelenmiş ve çözümlenmiştir. İlkillik'le şiddet nesnesine, İkincillik'le şiddet ve estetikle anestetik arasındaki ilinti olanaklılığına ulaşılmıştır. Üçüncüllük, bütüncede yer alan film örneklerinin söylemi üzerinden düşüngüsel ve sosyo-psikolojik alanda bilimsel üst metinlere göndergelenmesini kapsamaktadır. Greimasçı varsayımsal-tümdengelimli bir yaklaşımla, incelemeye konu filmin örtük anlamını ortaya çıkartmak için sistematik yol izlenmiş, sınıflama ve soyutlama bağlamında temel anlambirimlere bağlanmıştır. Bulgular, Amerikan Sineması'nın anestetik özellikleri taşıdığı yolundadır. Amerikan Sineması'nda kullanılan teknolojik gelişmeler bir sanat olarak sinemaya ve kitle iletişim araçlarının bir üyesi olarak sinemaya yeni araştırma ve yaklaşım alanları ortaya koymaktadır. Bu çalışmanın Amerikan Sineması'nı disiplinler arası bağlamda incelemek isteyen araştırmacılara yol gösterici olması, ortaya çıkan bulguların konuyla ilgili yeni araştırmalar yapılmasına zemin oluşturması beklenmektedir. Hegemonik söylem dünya üzerinde sürekli yenilenen bir yayılmacılık gösterirken Türkiye'nin de bundan etkilenmesi göz ardı edileyemeyecek bir bulgu olmaktadır.
Türkiye'de sinema ve televizyonda film yapım teknolojilerindeki gelişmeler: Görüntü sihirbazları

Yaşanan teknolojik gelişmeler sanat dallarındaki üretimin kolaylaşmasına, çeşitlenmesine, yaratıcı fikirlerin daha kolay uygulanabilmesine veya yeni fikirlerin yaratılmasına olanak vermiş, katkı sağlamıştır. Tarihi sürece bakıldığında sinema ve televizyon alanında yapılan çalışmalarda, sanat eserlerinin üretilmesinde, gelişmesinde teknoloji en önemli yeri almıştır. Türkiye'nin pek çok alanda teknolojiyle tanışması ve kullanımı gecikirken, sinema ve televizyonda tam tersi bir durum söz konusu olmuştur. Sinema ve televizyonun bulunmasından, Türkiye'ye gelişine kadar geçen zaman dilimlerine bakıldığında çok büyük gecikmeler olduğu söylenemez, fakat gelişinde görülen hız gelişiminde olamamıştır. Burada ön plana çıkan konu, sanatsal üretimi yapan ve bu teknolojiyi kullanan insanların, yaratıcılıkları ve pratik zekalarıyla farklı çözümler üretmesi olmuştur. Bu tez çalışmasının kuramsal bölümünde, sinema ve televizyonda kullanılan kamera teknolojilerindeki gelişim ele alınmıştır. Tezin içeriğine destek vermek üzere hazırlanan belgesel çalışmasında ise, teknolojiyi kullanan insan unsurunun önemi ve yaptığı katkı örneklerle anlatılmıştır.
Bilim kurgu sinemasında şiddetin kullanımı

Popüler sinema içinde değerlendirebileceğimiz bilim kurgu sineması, yoğun olarak üretildiği Amerika Birleşik Devletleri'nde, toplumsal, ekonomik ve politik gelişmelerin yansımasının yanı sıra, reel yaşamın sıkıntılarından kaçış araçlarından birini oluşturdu. Bu tez, bilim kurgu sinemasının ilk yıllarından günümüze dek, ancak özellikle de dünyada soğuk savaş paranoyasının tırmandığı 1950'li yıllar ve Amerika Birleşik Devletleri'nde, güven tazeleme ideolojisinin baskın olduğu 1980'li yıllarda, bilim kurgu sinemasındaki şiddetin ele alınış biçimi incelendiğinde somut olarak göz önüne serilir. Bilim kurgu sineması dönemler açısından incelendiğinde, soğuk savaş döneminde, türe ilişkin filmlerde kitleye yönelik olarak işlenen şiddetin, 1970'li yılların ikinci yarısında Spielberg ekolü ile yumuşama dönemine girmesine karşın, 1980 lerin sonuna dek sürdüğünü ve ancak, 1980'lerin son yıllarında, bu yaklaşımını yavaş yavaş terlettiğini görürüz. 1990'larda ise, bilim kurgu sinemasında şiddetin kullanımı, büyük değişime uğradı. Bu dönemde, bilim kurgu sinemasında şiddet, sistem dışına çıkan gruplara, birey ve makinelere ya da diktatörlere yöneldi. Geçmiş dönemlerde gerçekleştirilen bilim kurgu sinemasındaki kitleye yönelik şiddeti göz önünde bulundurduğumzuda, mikro şiddet olarak adlandırabileceğimiz bu yeni görünüm daha saf, uyuşmaz ve daha vahşi olarak türün gündemine oturdu. Son dönem bilim kurgu filmleri, seyirciye yoğunlaşmış şiddetle birlikte, Adair'in belirttiği gibi, sinsi bir nazileştirme ideolojisini de yansıtmaya başladı. Amerika Birleşik Devletleri'nin sosyal, ekonomik ve politik inlş-çı kışlarına göre form değiştiren, Amerikan bilim kurgu sinemasının yansıttığı, toplumsal korku ve paranoyayı anlamak için, insanın sınırlarının ötesinde olan, görevini yerine getirmeden asla yer alanmayan ve ölmeyen, eylemleri bakımından faşist bir kişilikten ayırt edilemeyen, bilim kurgu kahramanının uyguladığı ve dönemlerin özelliklerine göre biçim değiştiren şiddeti ele alıp incelemek yeterli olacaktır.
Yeni kavramı çerçevesinde 1990 sonrası Türkiye sinemasında yönetmen üslupları

Türkiye Sineması'nda 1990 ların ortasından itibaren iki yönlü bir canlanma gözlemlenmiştir. Bu canlanmanın ilk kanadını Yavuz Turgul'un Eşkıya filmi ile popüler sinema oluştururken; ikinci kanadını Derviş Zaim'in Tabutta Rövaşata (1996) filmi ve izleyen yıllarda Zeki Demirkubuz, Nuri Bilge Ceylan ve Yeşim Ustaoğlu filmlerinin şekillendirdiği, önemli festivallerde dikkat çekmeye başlamış alternatif üretimler oluşturmuştur. 'Yeni Türk Sineması', 'bağımsız sinema', 'sanat sineması' gibi isimlerle anılmaya başlanan bu sinemanın öncü yönetmenlerinin filmlerinde ilk göze çarpan, kişisel konu seçimleri ve konuları ele alış yöntemlerindeki farklılıklar olmuştur. Metnin amacı 1990 sonrası Türkiye sinemasını üslup bakımından yönlendiren yönetmen sinemalarının biçim ve içerik yönünden değerlendirilerek dönüşüm ve yeniliklerin tespit edilmesidir. Metin çerçevesinde değerlendirmeye alınacak öncü kuşağa dahil yönetmenler Nuri Bilge Ceylan, Zeki Demirkubuz, Derviş Zaim, Reha Erdem, Ümit Ünal, Semih Kaplanoğlu ve Yeşim Ustaoğlu olarak belirlenmiştir. Bunun temel sebebi, yönetmenlerin sinemasında izlerini sürmenin mümkün olduğu kişiselliğin yanı sıra günümüze dek uzanan film üretimlerinde meydana gelen dönüşümler ve kısmen kesişen ya da bambaşka noktalara ulaşan üslup kurma deneyimleridir. Metinde estetik, sinema kuramları ve sinema tarihi alanlarına bağlı inceleme yöntemleri izlenmekte ve söz konusu kriterler üzerinden günümüzün sinemasında 'yeni' anlayışına ilişkin yeni değerlendirmeler hedeflenmektedir. Türkiye sinemasının 1990 sonrası üslup kurma çabasındaki kişisel yönetmenleri için 'yeni' ifadesinin kullanılması görülen değişimle ilgilidir. 1990 ların ortasından günümüze dek takip edilebilecek sinemanın tamamen yeni ve tümüyle özgün olduğu iddiasında bulunmak mümkün olmasa da barındırdığı yeni unsurlarla kendi içerisindeki önemi göz ardı edilemeyecek bir aşamaya ulaşmıştır. Türkçe
Bir auteur yönetmen olarak Fatih Akın sineması

1945 yılından sonra Avrupa'ya ve özellikle Almanya'ya doğru başlayan göç dalgasının etkisiyle Türkiye sınırları d ışında, aslen Türk ama aidiyet olarak Alman kültürüne yakın 3. kuşak bir Türk nesli ortaya çıkmıştır. Tam manasıyla ne Türkiye'de Türk, ne de Almanya'da Alman olamamış 1. ve 2. kuşaktan farklı olarak 3. kuşak bilimden sanata kadar kendilerine yaşadıkları toplumda önemli bir yer edinmişlerdir. Göçmen bir yönetmen olan Fatih Akın alanında önemli eserler ortaya koymuştur. Fatih Akın'ın bir Auteur yönetmen olduğu iddia edilebilir. Zaten çalışmanın varsayımı da buna dayandırılacaktır. Bu çalışmada öncelikle Fatih Akın'ın Auteur yönetmen olarak anılmasında önemli bir yere sahip olan göç kavramına yer verilecektir. Göç, göçmen, kimlik, kültür gibi kavramlara ve başlıca göç kuramlarına genel manada bakılacaktır. Bu kavramların Fatih Akın Sineması'nda nasıl karşılık bulduğu ve nasıl temsil edildiği araştırılıp, içerik olarak göç, göçmenlik ve çok kültürlülük gibi konuları filmlerinde nasıl işlediği araştırılacaktır. Yönetmenin temelde etkilendiği İtalyan Yeni Gerçekçiliği, Film Noir gibi kavramların yanı sıra, filmlerinde kullandığı ikili bakış açısı, sahneleme teknikleri, film yapma ve konu seçme stilinin üzerinde durulacaktır. Günümüzde değişen sinema anlayışı içinde Fatih Akın Filmlerinin yeri, önemi ve Türk Sineması'na katkıları değerlendirilecektir. Ayrıca, Akın'ın filmlerinde kullandığı dil, mekan seçimi, öyküleme teknikleri, aksanlı ve etnik kodlar üzerinde çıkarımlar yapılacaktır. Çalışmayla ilgili literatür taramasının yanı sıra teknik ve içerik yorumlamaya olanak sağlayacak şekilde, seçilen filmler izlenecek ve alt başlıklar oluşturacak, analizler yapılacaktır. Bir Auteur yönetmen olarak Fatih Akın filmlerinin Türk, Alman ve Dünya Sineması açısından değerlendirilmesi yapılacaktır.
Modern anlatı bağlamında Eric Rohmer sinemasında ahlak olgusunun metaforik işlevi

Günümüzde yaşadığımız küresel çağda medeniyetler, kültürler, milletler ve bölgeler arasında yaygın ve derin geçişler oluşmaya başladığı gibi söz konusu yapılar arasında birçok çatışma da ortaya çıkmaktadır. Gelenek ve modernin çatışması teziyle bu gelişmeler genelde Doğu Batı toplumları arasında oluşan gelişmelere atfedilmektedir. Bunun sonucu olarak her iki toplumun da ortak kesişim kümesi olarak modernizm eleştirisi doğmakta ve modernizm karşıtlığı, değer yargıları etrafında birleşmenin temel kanıt, olarak ileri sürülmektedir. Bu söz konusu çatışma; batı düşüncesinde sadece C. E. M. Joad'la ve Doğu düşüncesinde Edward Said ile sınırlı bir bakış açısı olmayıp, modern anlatı paradigmasında ortaya çıkmaktadır. Modern anlatı bağlamında bu düşünce toplumu, doğayı ve insanı da yorumlamaktadır. İnsanların yeryüzündeki serüvenlerini, kitleler arası etkileşimleri, birey - yaratıcı ve tabiat ilişkisini modern bir söylem perspektifiyle açıklamaktadır. Modern anlatı; iletilme biçimlerine göre, anlatan ile anlatılan şey arasındaki mesafe ile ilgilidir. Söz konusu bu mesafe, anlatının ''anlatma'' ile ''gösterme'' arasında nasıl bir yere oturtulduğunu gösterir.
Sancay Leela Bhansali filmlerinde klasik Hint danslarının kullanımı: Devdas ve Bacirao Mastani Filmleri Örneği

Dünya çapında oldukça popüler olan Hint sinemasının Türkiye'deki izleyici kitlesinin gittikçe artıyor olmasıyla beraber, Hint sinemasının daha iyi anlaşılması için araştırmalar yapılmaktadır. Türkiye'de henüz popüler olmamış bu araştırma alanı için seçilecek herhangi bir konu literatüre yepyeni bir kaynak olarak giriş yapmaktadır. Çalışma için seçilen yönetmen ve iki filmi üzerinden yapılan, Kathak ve Bharatana yam Hint klasik danslarının kullanımının analizi sayesinde Sancay Leela Bhansali filmlerinde yer alan dans sahneleri anlamlandırılmaktadır. Bu inceleme ile filmde yer alan şarkı sözleri ve dans koreografisinin bir hikaye anlattığı; Sancay Leela Bhansali'nin bu dans figürlerini gerçeğe uygun kullanıp kullanmadığının tespit edilmesi amaçlanmaktadır. Bu çalışma için birçok bakir araştırma konusu arasından Hint sinemasının önemli bir unsuru olan dans seçilmiştir. Sancay Leela filmlerindeki dans kullanımının analizi sayesinde, Türk izleyicisinin anlam vermekte zorlandığı Hint filmlerindeki bu dans sahnelerine karşı okuyucunun farklı bir bakış açısı geliştirmesi de çalışmanın amaçları arasındadır. Çalışmada, Hint mitoloji ve tarihine dayanan bu dansların kendi içlerinde oluşturulan hikayeleri incelenerek, izleyici tarafından anlam verilemeyen bu dans sahnelerinin rastgele olmadığı, bir hikaye anlatıp belirli bir amaç güttüğü sonucuna varılmıştır.
Fantasy, setting, narrative space in the Queer cinema of the USA (1990s-2010s)

'ABD Queer Sinemasında Fantezi, Mekan, Uzam (1990'lı yıllardan 2010'lara)' Birleşik Devletler queer sinemasındaki belli başlı mekan tercihlerinin, fantezi öğelerinin, ve doğrusal olmayan anlatı biçimlerinin kaynağını ve işlevini araştırır. Bu çalışmayla Amerikan sinemasından ve bir nebze de dünya sinemasından seçilmiş örneklerle queer sinemasında var olan geniş kapsamlı bir karşı-kültür ütopyacılığının tespiti hedeflenmektedir. Seçilen filmlerdeki ortak nokta kaçış olgusu ve queer kimlikli karakterlerin sığınabileceği alternatif alanların yaratılışı ile bu alanların kullanım biçimleridir. Bu bağlamda kaçış ve alternatif yaşam alanları, Gilles Deleuze, Felix Guattari, Jose Munoz ve kısmen Marc Auge'nin çalışmalarındaki düşüncelerin odağında yer alan devrimsel pratiklerle ilişkilendirilir. The Living End, The Watermelon Woman ve Shortbus gibi queer klasiklerini de kapsayan film seçkisi, biçimci ve bağlamcı yöntemlerle incelenir. Filmlerin biçimsel tahlilleri yol ve sahneden, hapishane ve toplama kampına uzanan çeşitli queer film mekanları ile parodi, pastiş ve anlatısal geçişsizlik gibi anlatı karşıtı stratejilere ve dahası belli başlı mizansen kullanımlarına, kamera hareketlerine, seslere, düzenleme tercihlerine, karakterizasyona, anlatı biçimine ve türe odaklanır. Öte yandan, kültürel ve tarihsel bağlama önem verilir; cinsellik, ırk, toplumsal cinsiyet ve sınıf temsilleri dikkate alınır. Bu çalışma, queer filmlerin heteronormativiteye, ırkçılığa, sınıf eşitsizliğine, meta kültürüne, çekirdek aileye ve de queer varoluşu reddeden ya da baskılayan ana akım film üretimine yönelttiği eleştiriyi ortaya koyar.
Kamera önü oyunculuk eğitimi ve yöntem sorunları

Eğlence endüstrisi, tiyatro oyunculuğundan, gelişen teknolojiye paralel olarak, ekran üzerindeki görüntülere yönelik büyük bir değişim süreci göstermiştir. Bu doğrultuda devlet okulları ve özel okullar, öğrencilerin eğitimini üstlenerek;sinema, televizyon ve ekran medyası için gerekli olan benzersiz oyunculuk becerileri ve tekniklerinde öğrencilerin beceri kazanmasına yardım etmektedir. Öğrencilerin kamera önü oyunculuk eğitiminde, oyunculuk sanatını etkileyen paradoksal unsurlardan ve oyunculuğu kendi başına bir sanatsal disiplin olarak nitelendiren ilk düşünür olan Diderot'un görüşlerinden hareketle çeşitli yöntemler ortaya koyan, Konstantin Stanislavski, Vsevolod Meyerhold, Bertolt Brecht ve Jerzy Grotowski'nin oyunculuğa yaklaşımları önem kazanır. Bu teknikler ve ayrıca yeni geliştirilen teknikler, öğrencilerekapsamlı, dinamik ve çok yönlü uygulama sağlar.
Bir performans sanatçısının filme yaklaşımı: Otoetnografik yöntemle film incelemeleri

Bir Performans Sanatçısının Filme Yaklaşımı adlı bu yüksek lisans çalışmasının konusu performans sanatçısının, biçimsel ve içeriksel açıdan filmlere yaklaşımının otoetnografik yöntemle incelenmesidir. Bu doğrultuda bu tez film ve performans sanatlarının kesiştiği ve ayrıştığı noktalara da odaklanmaktadır. Bunu takiben bu iki sanat disiplininin doğasında bulunan disiplinlerarasılık yaklaşımının performans sanatçısının üretim sürecine ve bu süreçteki öznel değişimine olan etkisini araştırılmıştır. Söz konusu olan bu süreç ve bu süreçte sanat ürünün belirlenmesi, performansı otoetnografi aracılığıyla inceleme ihtiyacı doğurmuştur, çünkü hem performans sanatında hem de otoetnografide önemli olan sürecin kendisidir. Dolayısıyla sanat üretim sürecinin sanatçının değişimini kapsadığı görülmektedir. Bu nedenle bu çalışmada bu sürecin incelenmesi için otoetnografik yöntem tercih edilmiştir. Çalışmanın akışını geliştirmesi açısından bölümler görsellerle de desteklenmiştir. Bu yöntemin seçilmesiyle sanatçının kendisi ve sanatsal üretimleriyle içinde biçimlendiği toplumsal ve kültürel yapı arasında kurduğu bağ ele alınmıştır. Bu noktadan yola çıkarak sanata konu edilen toplulukların sorunsal durumlarını ele almanın, aslında sanatçının kendi sorunsal sürecini irdelemek olduğu görülmüştür.
The dream screen: An artistic analysis of the representation of dreams in cinema

Bu çalışma, filmde kullanılan kurgu tekniklerinin, rüya görme halinin betimlenmesindeki işlevini ele almaktadır. Sinematik model ve rüyalardaki görsel motif arasındaki bağlantı, film sanatının geceye dair imgelemedeki en elverişli araç olduğunu göstermektedir. Freud'un formülize ettiği rüyaların oluşum süreci, Lumiere Kardeşlerin 1895'te icat ettikleri sinematik aygıt tarafından çoğaltabilmektedir. Film dilinin elemanlarından biri olan montaj; yönetmenlere, rüyaların açığa çıkardıklarının ekrana aktarılması için imkan sağlar. Bu tezde, gece oluşan tutarsız hayallerin betimlenmesinin tarih boyunca nasıl değişime uğradığı ve 1895'ten bugüne değin kurgu tekniklerinin gelişim süreci incelenmektedir. Rüya imgeleri her daim sinema için esin kaynağıdır ve filmin, rüyaların gerçeküstü imgelerini tasvir edebilecek bileşenlere sahip en iyi araç olduğu söylenebilir. Kurgu tekniklerinin organik özelliği sayesinde rüyaları görünür hale getirmenin mümkün olduğu varsayılabilir. Bütün bunlara ek olarak; bu çalışma, filmlerinde rüyaları betimleyen iki tanınmış yönetmen olan Frederico Fellini ve David Lynch'in işleri ile kendi ürettiğim görsel işlerin karşılaştırılmasını içermektedir.
Canlandırma filmlerinde engelli karakter kullanımı: V. Propp'a göre Kayıp Balık Nemo filminin çözümlenmesi

Bu çalışmada, Kitle İletişim Aracı olarak Canlandırma Sineması'ndaki gelişim incelenmiştir. Amerikan canlandırma filmlerinin oluşturucu firmalarından Disney ve Pixar'ın 'Engellilik' temalı filmleri, Amerika'daki Engellilik Çalışmaları'nın gelişimi ve canlandırma filmlerine yansımaları çalışmanın temelini oluşturmuştur. Amerikan canlandırma sinemasının öncüsü olan Disney'in, 1941 yılında çevirdiği, uzun kulaklı bebek fil Dumbo'nun hikayesinin anlatıldığı 'Dumbo' canlandırma filmi ile Disney-Pixar ortaklığıyla 2003 yılında oluşturulan, küçük yüzgeci ile okyanusta bir serüvene katılan palyaço balığı Nemo'nun hikayesinin gösterildiği 'Kayıp Balık Nemo' canlandırma filmleri arasında benzerlik ya da farklılıkları ele alınmıştır. Çalışmanın finalinde ise Vladimir Propp'un anlatı çözümlemesi yöntemiyle Kayıp Balık Nemo filmindeki eylem alanı ile karakterler incelenmiş, Propp'un masal anlatılarındaki 31 işlev saptanarak filmin analizi yapılmıştır.
Jan Svankmajer filmlerinin çoklu anlatımı

Bu çalışma Çek sürrealist Yönetmen Jan Svankmajer sinemasının temelini oluşturan nesneler dünyasının, nesnenin disiplinler arası tanımları ve konumları dahilinde dolaylı olarak konumlanan gizli olan özne'nin keşfine, aynı zamanda Svankmajer filmlerinde plastik olarak üretilen nesnenin sürreal sinemaya yansımasının zihni kışkırtan metanın düşsel dönüşümlerini incelemeye yönelik bir çalışmadır. İlk insan kap-çanak-çömlek temel ihtiyaçlar hiyerarşisinin ilk basamağından vitrin süs eşyalarına uzanan arzu aşamasına geçmişş ve nesnenin işleyişleri değişkenlik göstererek çeşitli formlara bürünmüştür. Şimdilerde evlerimizde vitrinlerimiz yok belki ama dokunmatik teknolojilerin primitive dokunsal hafıza ile kurduğu ilişki bağlarımız var. Sanırım insan türünün en kısa sürede geçiş yaptığı ve entegre olduğu teknoloji, dokunmatik teknolojik devrimdir. Bu bağlamda dokunsallığın da tekrardan yeniden konumlandığı yeni imgesellikler oluşturduğu aşikar. Svankmajer'insinemasıdijital efektlerden arınmış sinema anlayışı değişen dünyaya karşın analog bir dokunsallıkla oluşturduğu nesnenin fetiş tavrını, politize edilmiş, içselleştirilmiş olanla iç içe geçirerek oluşturmuş olduğu kara mizahla sunmaktadır. Svankmajer'in, 'nesnenin özgürleşmesi özne'nin de özgürleşmesine olanak sağlar' düşüncesinden hareketle, filmlerinde ruhsal deneyim, bedeninsınır ve aşkınlığıolgularıirdelenmekte, Svankmajer sineması ve sürrealizm arasındaki ortak imgeler karşılaştırmalı olarak ele alınmaktadır. Ayrıca filmlerindeki öznel olan ile ötekinin bakışı arasındaki ilişki de bu çalışmanın içeriğini oluşturmaktadır.