turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Zihnin doğasını anlamada nedenselliğin rolü

Zihin ve biliş ile ilgili bilimsel araştırmaların artmasıyla birlikte günümüzde nedensellik ilişkisine dair tartışmalar farklı bağlamlarda yeniden başlamıştır. Bu durum nedensellik sorununun sadece zihin felsefesi açısından değil, özellikle bilgi kuramsal bağlamda ve genel olarak felsefede dönüştürücü bir takım etkiler yaratmasına yol açmıştır. Bu etkilerin neler olduğu, özellikle zihnin doğasını anlamadaki rolü, tez çalışmasının ana sorununu oluşturmaktadır. İlk bölümde, zihnin doğasına ve nedenselliğe ilişkin tartışmaların tarihsel arka planı ortaya konulmaktadır. İkinci bölümde ise, nedenselliğin güncel bilimsel veriler ışığında yeniden ele alınmasının zihin felsefesindeki yansımaları soruşturulmaktadır. Burada, zihinsel ile fiziksel arasındaki nedensel ilişki sorunu, bazı düalist ve materyalist görüşlere yönelik eleştiriler de dikkate alınarak, biyolojik bir arka plan temelinde irdelenmektedir. Zihinsel olan ile fiziksel olanı birbirinden farklı varlık biçimleri olarak gören düalist yaklaşımlar, bu ikisi arasındaki nedensel etkileşimi açıklamakta güçlük çekmektedirler. Günümüzdeki bazı materyalist yaklaşımlar ise, zihin-beden etkileşimine yönelik sorunları ele alırken, öznel bilinç durumlarını göz ardı etmiş veya yadsımışlardır. Bu çalışmada, zihne biyolojik bir temel çerçevesinde yaklaşmanın, olgusal bilinci yok saymayan, fiziksel ilkelerin de dışına çıkmayan bir bağlamda açıklama ortaya koymayı mümkün kıldığı ileri sürülmektedir. Böyle bir açıklama tarzının en temel gerekçesi; bilincin öznel, içsel ve niteliksel özellikleri göz ardı edildiğinde, bilincin şeyleri algılama ve onlara anlam verme yetilerini açıklama noktasında zorlukların ortaya çıkmasıdır. Buna paralel olarak, bilincin bir yanılsamadan ibaret olduğunu ileri sürmek, zihin-beden etkileşimini açıklama noktasında güçlüklerle karşılaşılmasına sebep olmaktadır. Bu duruma bir çözüm olarak tez çalışmasında, zihinsel durumları nöral bağlantıların yapısında meydana gelen daha üst düzeydeki süreçler olarak ele almanın, Kartezyen yaklaşıma taviz vermeden, fiziksel ilkeler çerçevesinde bir açıklamayı olanaklı kıldığı savunulmaktadır. Dolayısıyla, zihinsel görüngüler ile fiziksel görüngüler arasındaki nedensel ilişkiler, biyolojik ve doğalcı bir çerçevede incelenmektedir.
W. V. Quine'ın ontolojik bağlanma kuramı ve epistemolojik içerimleri

Bu çalışma, Quine'ın Ontolojik Bağlanma Kuramını, bu kuramın oluşmasında büyük rolü olan Analitik Felsefe geleneğine bağıntısı içinde ele almak ve aynı şekilde Ontolojik Bağlanma Kuramının epistemolojik içerimlerini Analitik Felsefe'nin iddialarıyla benzerliği ve karşıtlığı göz önünde bulundurularak sunmayı amaçlamaktadır. Böylece, Analitik Felsefe'nin temel savlarına karşı Quine'ın vermiş olduğu cevaplarla, bilhassa dile ve bilimselliğe ilişkin anlayışındaki özsel farklılıkla, bu gelenekten ne denli ayrıldığı ve kendi özgün felsefesini oluşturduğu da serimlenmeye çalışılmıştır. Kant'tan Quine'a dek olan sürece derinlemesine bakıldığında şu görülür: varlıkların neliğini değil nasıl bilineceğini sorgulayan ontolojisiz bir epistemolojinin hakim olduğu Kant döneminden, ontolojiyi dilsel düzleme çeken, felsefe sorunlarının özünde dil kaynaklı sorunlar olduğu vurgusu yapan ve dil ile dünya arasında izdüşümsel bir bağıntı kurmaya çalışan Analitik Felsefe dönemine geçiş olmuş; Quine felsefesiyle de, ontoloji ve epistemoloji arasındaki bağıntıda dilin işlevi ve ne ölçüde varlığa olan bağıntının ifadesi olduğu bir neticeye bağlanmıştır. Quine, Analitik Felsefe geleneğine, dile ilişkin kabullerinin, dolayısıyla da dil-dünya ve anlamsallık arasında kurdukları ilişkinin büyük ölçüde yanlış olduğunu göstermiştir. Quine'a göre dil, Analitik Felsefe dönemi filozoflarının iddia ettiği gibi felsefeye bilimsel nitelik kazandırmaya yardımcı olabilecek bir araç değil, tam da felsefeyle bilim arasındaki farkı ortadan kaldıran ve ikisi için de özsel olan bir yapıdır. Dilin varlığa olan bağıntısı ve ona ilişkin anlamı, kendisine bağlılık gösterilecek teoriyle koşullanacaktır. Dolayısıyla Analitik Felsefe geleneği içinde yer alan filozoflarla Quine'ı aynı konular etrafında ele almayı olanaklı kılan, ontoloji, epistemoloji ve dil arasında kurmaya çalıştıkları bağıntılar iken, onları birbirinden kesin çizgilerle ayıran ve aynı gelenekten olmadıklarını ortaya çıkaran da içerik bakımından bu tartışmalara getirdikleri yorumların farklılığıdır.
Sextus Empiricus ve René Descartes'ta şüphe ve bilginin doğruluğu problemi

Bilginin doğruluğu ancak ondan şüphe edilmeye başlanınca kanıtlanmaya çalışılacaktır. Bu yüzden bilginin doğruluğunu ortaya koymak için kişiyi araştırmaya iten şey şüphedir. Şüphe, kişinin iddiasının doğruluğuna dair kanıtlar geliştirmesinevesile olmaktadır. Bu çalışmanın amacı; Sextus Empiricus ve Rene Descartes'ın şüphe ve bilginin doğruluğu hakkındaki görüşlerini ortaya koymaktır. Her iki filozofun doğru bilgiye yaklaşımlarının farklılığı ve epistemolojilerinde 'şüphe' kavramınıkullanmalarındaki farklılık felsefelerinin ana karakterini oluşturmaktadır. Bu nedenle her iki filozofa göre doğru bilginin imkanı ve kesinliği konusu 'şüphe' kavramı etrafında ele alınarak bu çalışma hazırlanmıştır.
Agamben's potentiality: An overview

Bu tez Agamben'de potansiyellik kavramına genel bir bakış sunmak sureti ile bu kavramın Agamben'in düşüncesindeki merkezi konumunu ve çok geniş bir zaman yayılmış eserler bütünü üzerindeki ilişkiyi tartışacaktır. Agamben'in potansiyellik, esersizlik, tekillik, cemaat, egemenlik, felsefe, temsiliyet, paradigma ve etik gibi kavramlarının arasında kuvvetli bağlar kurulabilir. Farklı kitaplarına konu olmuş bu bağlar incelendikçe, yazarın kitaplarında potensiyelliğin oynadığı rolün merkeziliği su yüzüne çıkmaktadır.
Aristoteles İbn Miskeveyh ve Nasİrüddin Tusİ'ye meta etik bir yaklaşım

Bu tezde Aristoteles, İbn Miskeveyh ve Tusi'nin, Nikomakhos'a Etik, Tehzibü'l-Ahlak ve Ahlak-ı Nasıri isimli eserlerine meta-etik bir bakış açısıyla değerlendirme yapmak amaçlanmaktadır. Tez bir giriş, bir sonuç ve üç bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde araştırmamızda izlediğimiz yöntem ve tekniklerin yanından Ahlak teorileri, meta-etik ve İslam ahlakı hakkında kısa bir bilgilendirme bulunmaktadır. Tezin birinci bölümünde üç filozofun ahlak kitaplarının şekilsel içerik analizleri yapılmakta ve şekil ve içerik olarak birbirlerinden ne ölçüde etkilendikleri ortaya koyulmaktadır. İkinci bölüm Aristoteles, İbn Miskeveyh ve Tusi'nin sözü geçen ahlak kitaplarının özetlerini kapsamaktadır. Üçüncü bölüm de ise üç ahlak kitabının kıyas ve meta-etik çözümlemeleri yapılmaktadır. Sonuç ve değerlendirme bölümünde tezimizde ulaşmış olduğumuz görüş ve yargıların değerlendirmesi yapılmaktadır.
Nietzsche'de Tragedya ve oluş

Bu çalışmada, Friedrich Nietzsche'nin oluş kavramına dair görüşleri, başta Yunanlıların Trajik Çağında Felsefe adlı eseri dayanak noktası olmak üzere Nietzsche'nin metinleri temel alınarak, Grek kültürüne duyduğu ilgiden hareketle incelenmektedir. Nietzsche oluşla ilgili görüşlerini ortaya koyarken daha çok Sokrates-öncesi filozofları örnek alır. Özellikle Batı dünyasının epistemolojik ve ontolojik alanlardaki söylemlerini, Sokrates'ten başlayarak eleştiriye tabi tutar. Çünkü felsefe, Sokrates ile birlikte bir yozlaşma sürecine girmiştir. Felsefede varoluşsal alana yönelmek yerine, aşkın bir dünya görüşüyle bu dünyanın sınırlarından çıkılmıştır. Oysa tüm hakikat bu dünyadadır ve bu dünya tek bir hakikate bağımlı değildir. Oluşların dünyasında çoğulcu bir perspektif söz konusudur. Bu bağlamda Nietzsche'nin felsefesinin dönüştürücü gücüyle, Antik Yunan filozoflarından Herakleitos'un düşüncelerine vurgu yaptığı ana uğrak irdelenmiştir. Bu çalışmada eleştirel bir sorun ortaya koyularak, değerlerin öneminin anlaşıldığı değerlendirmeler, oluşla ilişkilendirilerek ele alınmıştır. Ulaşılan sonuçlar bakımından, Nietzsche'ye göre, Batı dünyasının evrene hakikat adı altında, metafizik bir çerçeveden bakmaları tamamen yanlıştır. Nietzsche, hakikat, akıl, düzen, uyum oluşturma, bütünlüklü bir sistem vb. kavramların pratik sonuçlarına savaş açar. Ona göre, dünya görünmeyen şeylere muhtaç değildir, aksine insan görünen şeyler ışığında kendini oluşturma çabasına girmelidir. Varlıkta sürekli bir oluş hakimdir ve hiçbir şey aynı kalmaz, bu bakımdan evrende hüküm süren tek bir hakikatten söz edilemez. Bu çalışmada Nietzsche'nin Antik Yunanlıların oluşa bakış açıları etrafında Batı kültürüne yaptığı eleştiriler de ele alınarak, oluş kavramı incelenmiştir.
Jean-Luc Nancy ve tekil çoğul ontoloji

Felsefe tarihi, özellikle Yunan mirası ile birlikte evrenin 'arkhe'sini arama çabasıyla dikkat çeker. Doğa felsefesi ile başlayan bu miras, Platon'dan itibaren doğa ile bir kopuşa doğru yönünü çevirir. Bu noktadan itibaren akıl ile doğa arasında bir mesafe, tarihi sürecin içerisine sızmaya başlamıştır. Yüzyıllar boyunca, dönüşüme uğramasına rağmen bu karşıtlık ve çaba felsefenin merkezi uğraşı olarak kalmaya devam eder. Alfred North Whitehead'in 19. yüzyılın sonlarında söylediği, 'bütün felsefe tarihi Platon'a düşülmüş bir dipnottur' ifadesi, Platon'un felsefe tarihine kazandırdığı bu karşıtlığın günümüze kadar etkisini sürdürdüğünü ima eder. Ancak, 18. yüzyıl empiristlerinden David Hume, akıl ile ilgili verilerin, epistemolojik açıdan mümkün olmadığını bize göstererek yeni bir tartışma başlatır. Bu noktadan itibaren Immanuel Kant ve Edmund Husserl, Hume'un ortaya attığı bu sıkıntıyı gidermeye uğraşır. 20. yüzyıl felsefesi, akıl verilerinin dışarıda bırakıldığı bu yeni tarzda, varlığı düşünebilmenin imkanı ile ilgilenmekle felsefeyi Platon'un prangalarından koparma çabasına girerler. Martin Heidegger'den başlayarak felsefe, artık metafiziği aşmak gibi bir kaygıyla, içkinlik felsefeleri üretmeye başlar. Nihayetinde epistemolojik bir imkansızlık temelinden yükselen bu yeni tarz, akıl-doğa karşıtlığına çözüm üretmek bir yana, çözümün imkansızlığına ikna olmuş şekilde doğayı dışlamaya devam eder. Fransız düşünür Jean-Luc Nancy, bu sorunu çözebilmenin koşulu olarak 'varlığı dinlemenin' gerekliliğine inanır. Ona göre varlığın bize ne anlatmaya çalıştığını görmeden, ona anlam arama çabasına girişmek, bizi bu karşıtlıkta bir saf tutmaktan başka bir sonuca götürmez. Bu çalışma, felsefe tarihinin metafizik sorununu çözmek adına Nancy'nin çabasına odaklanır. Nancy'nin ortaya attığı tekil çoğul ontolojinin, içkinliği, dışsallıkla birleştiren tarzının, bu sorunu çözmedeki katkısını ve yeterliğini sorgular. Bu anlamda, varlığı dinlemeye gayret gösteren filozofun, yeni kavramlar üretmektense, yerleşik kavramlar üzerinden iş görme eğilimini göz önüne alarak, bu kavramlar ve bu kavramların mucitleri ile ilişkileri gözler önüne serilir. Bunun yanında, ontolojisinin sirayet ettiği, etik, politika, toplum, yazın ve özgürlük gibi, felsefenin ve özellikle 20. yüzyılın önemli sorunlarının Nancy'deki karşılıkları da bu çalışmanın önemli bir bölümünü oluşturur. Bu çaba doğrultusunda, çalışma boyunca, Nancy'nin kendi çalışmalarına ve önemli yorumcularına ağırlık verilmiştir. Ayrıca, Nancy düşüncesinin içkinleştirilmesi için değinilmesi elzem olan, Martin Heidegger, Jacques Derrida, Maurice Blanchot, George Bataille, Maurice Merleau-Ponty, Alain Badiou gibi önemli çağdaş filozoflara da yer verilmiştir. Nancy ontolojisinin bütünlüklü yapısını açığa sermeye çalışan bu çalışmada, sonuç olarak, Nancy'nin bir takım eksikliklere rağmen önemli bir başvuru noktası olabileceğine kanaat getirilmiştir.
The role of the body in the perception and behavior of mmorpg video game players

Her ne kadar sosyal bilimlerde video oyunları ve oyunculara yönelik ilgi artmakta olsa da, antropoloji alanında bu başlıklarla ilgili çalışmalar açısından dikkat çekici bir eksiklik vardır. Bu gözleme dayanarak bu çalışma, devasa çok oyunculu çevrimiçi rol yapma oyunu ortamında bulunan oyuncuların, oyuncu davranışlarının ve etkileşimlerinin özelliklerinin bedenin ve algının rolüne bağlı olarak incelenmesi çabasıdır. Fenomenolojik yaklaşım bu amaca uygun göründüğünden, bu çalışma büyük ölçüde Thomas J. Csordas tarafından teklif edilen tecessüm paradigmasına dayanmaktadır. Bu paradigmada mevcut olan temel kavramlar intersubjektivite, tecessüm, preobjektif ve habitusdur. Söz konusu kavramların, insan tecrübesinin betimlenmesi ve açıklanması açısından kullanışlılıkları tartışılmış ve gözden geçirilmiştir. Bu noktadaki ana mesele insan tecrübesinin temel dolayımsızlığıdır. Yine de refleksif insan aktivitesi de göz önünde bulundurulmuştur. Bu kavramlar World of Warcraft oyununun oyuncuları arasında sürdürülen katılımcı gözlem sırasında derlenen anlatıların analizi için kullanılmıştır. Nihai olarak tecessüm paradigmasının, devasa çok oyunculu çevrimiçi rol yapma oyunu oyuncularının tecrübelerinin fenomenolojik antropoloji bağlamında betimlenmesi ve açıklanmasında işe yarar olduğu sonucuna varılmıştır.
The problem of political philosophy in Leo Strauss' thought

Bu tezde öncelikle yirminci yüzyıl siyaset filozoflarından Leo Strauss'un düşüncesinde klasik anlamda iyi hayat arayışı olan siyaset felsefesinin mahiyeti ortaya konulacaktır. Bu bağlamda uzlaşım-doğa ve doğa-felsefe ilişkisi ele alınacaktır. Tez modern döneme ilişkin olduğu için, tezin odak noktası siyaset felsefesinin modern meydan okumalar neticesinde gelmiş olduğu konum ve yüzleştiği açmazlar olacaktır. Burada modernite krizine yol açan düşünsel serüven Strauss'un yaklaşımıyla incelenecek; Niccolo Machiavelli, Thomas Hobbes, John Locke, Jean Jacques Rousseau, Friedrich Nietzsche ve Martin Heidegger'in siyasi öğretileri tartışılacaktır. Nihayet bu krizden çıkış yolları incelenecek ve Platon'un batıni bir şekilde yeniden okunmasıyla siyaset felsefesinin tabiatına içkin sınırları açığa çıkartılacaktır.
Descartes'ın analitik geometrisinin matematik ve çağdaş düşünce tarihine etkisi

İnsanoğlu var olduğundan beri bir hakikat arayışı içine girmiştir. Hakikat arayışında, varlığını sağlam bir zemine oturtmak için ulaşmak istediği şey, geçmişşte de, şimdi de, gelecekte de doğru olan genel geçer bilgi olmuştur. Bu noktada felsefeciler sarsılmaz olduğunu düşündükleri matematiği hakikatle bağdaştırmışlardır. Hatta matematik bilgisinin doğuştan geldiğini, matematik bilmeyen birisinin bile matematik problemlerini doğuştan gelen matematik uslamlamalarıyla çözebileceğini öne sürmüşlerdir. Matematik tarihinin en önemli figürlerinden olan Euklides, daha da ileri giderek matematiksel tanımları ve doğuştan geldiği düşünülen ispat gerektirmeyen önermeleri ortaya koymuş, bu belirlenimleriyle teorem ispatlama yöntemine girerek kendi içinde tutarlı, sarsılmaz ve uzun bir süre için kesinliği tartışılmaz gibi görünen bir sistem geliştirmiştir. Tezimizin ana filozofu olan Rene Descartes'ta, Euklides'in oluşturduğu matematiksel düzeneğin kesinliği karşısında hayrete düşmüş, insanoğlunun başlangıçtan beri arayışı içinde olduğu hakikate, bu matematiksel merdivenin adımlarının tek tek tırmanılmasıyla ulaşılabileceğini söylemiş ve tüm disiplinler için uygulanacak kuralları buradan esinlenerek belirlemiştir. Descartes belirlemiş olduğu bu kuralları kendi matematik çalışmalarına tatbik etmiş böylece günümüzde problem çözmede kullanılan yöntemin kurucusu olmuştur. Felsefeciler ayrıca, karmaşık gibi görünse de doğadaki her şeyde bir ölçülülük olduğunu öne sürerek matematiği varlığın konusu da yapmışlardır. Yeniçağla birlikte bu düşünce daha da erişkinleşerek, aynı bir saat yapımcısının saati kurduktan sonra saatin belli bir ölçülülükkle çalışmayı sürdürdüğü gibi Tanrı'nın da evreni yarattıktan sonra, kainatın makro ve mikro düzeyde matematik diliyle yazılmış mekanik kurallara göre varlığını sürdürdüğü düşüncesine evrilmiştir. Mekanizmin dinamiğini oluşturan, Mathesis Universalis olarak adledilen bu düşünce yine Rene Descartes'ın, eğri ve şekillerin kartezyen koordinat sistemi üzerinde matematiksel denklemler şeklinde ifade edilebildiği, bu eğri ve şekilleri oluşturan noktalar ile cebirsel işlemlerin yapılabildiği analitik geometriyi geliştirmesiyle, kendisine sağlam bir zemin bulabilmiştir. Bu sağlam zemin üzerinden, mekanik felsefenin niceliksel olarak ifade edilebildiği mekanik fiziği ivme kazanarak yeryüzündeki hareketin kuralları matematiksel olarak yazılabilmiştir. Euklides dışı geometrilerin bulunmasıyla, Descartes'ın üzerine inşa etmiş olduğu sistem sarsılmış ve kuantum fiziğininde ortaya koyulmasıyla mikro düzeyde mekanik yasaların işlemediği görülse de, çalışmamızda, Descartes'ın çalışmalarının ve analitik geometrisinin matematik ve düşünce tarihine etkisi ve katkısı irdelenmeye çalışılmıştır.
Klasik islam filozoflarında şehir-felsefe ilişkisi sorunu

Klasik Yunan Filozoflarının şehir hakkındaki düşünceleri, klasik İslam filozoflarına bir önbilgi/bir bakış açısı kazandırmış görünmektedir. Bu bakış açısıyla Farabi, felsefenin şehirde başat unsuru olması gerektiği sonucuna varmıştır. İslam şehirlerinde felsefenin dilsel boyutta din dilinin yerini tutamayacağını fark eden İbn Sina felsefenin din dilinin yorumlanması sürecinde şehrin bir karakteri haline gelebileceğinin ilk örneklerini sergilemiştir. İbn Bacce, felsefenin/filozofun İslam şehirlerindeki olumsuz imajını mütevahhid ironisiyle ortaya koyarak şehir-felsefe ilişkisi sorununu tersinden okumamıza imkan vermiştir. Şehir-felsefe ilişkisini kurgusal anlatı metoduyla anlatan İbn Tufeyl, şehrin diline felsefi imaları bulunan işaretler bırakarak insanlara felsefi düşünceye bir hazırlık eğitimi sunmuştur.
Aristoteles'in Basit Kıyas Teorisini ödev mantığı bakımından yorumlamak

Aristoteles'in basit kıyas teorisini ödev mantığı bakımından yorumlayacağız ve Aristoteles'in basit kıyas teorisinin belirlenmesi ve ardından onun kipli kıyaslarını ve o konudaki yorumlarını da dikkate alacağız. Yine deontik mantığa verilen farklı görüşleri ele aldıktan sonra onun kullanım alanlarını tartışacağız. Öte yandan basit ve kesin kıyasları çağdaş ödev mantığı bakımından yorumlamaya çalışacağız. Böylece kıyasa dayalı bir ödev mantığının ortaya çıkıp çıkmayacağını tartışacağız.
Platon felsefesinde bir kavramı

Bu tez, felsefe tarihinde ilk defa Platon'un felsefesinde sistematik olarak ele alınan 'Hen' kavramı, bu kavramın felsefe tarihindeki kökenleri ve Platon felsefesindeki yeri üzerine yoğunlaşmaktadır. 'Bir / Hen', Platon'da mutlak ilke, ideaların ilkesidir. Bu kavram ilk defa pre-sokratiklerin arkhe arayışıyla ortaya çıkar. Bu aşamada çoklukta birlik tasarımından ulaşılmaya çalışılan birlik anlayışı, Platon'da çoklukun kendisinden türediği birlik olarak ele alınır. Ayrıca Platon felsefesinde varlık ve oluş probleminden bir-varlık kavramı türer. Platon felsefesinde merkezi bir öneme sahip olan Parmenides diyaloğunda Platon idealar kuramının arkhesi olarak bir kavramını sergiler. Platon'un biri, kendinde-bir, bir-varlık ve varolan-bir olarak üçlü bir kavramsal yapıya sahiptir. Arkhe olan kendinde-bir, varlıktan ötede bir konuma sahiptir. Platon'un Arkhe'sinde bir-güzel-iyi kavramları özdeştir ve aynı kavramsal bağlamları taşır. Son olarak, Platon'un idealar kuramı epistemik bir evren tasarımı sunar. Bu kuramda birin kendiliki, arkhe, idea, kinoun, ve telos kavramları ile özdeştir ve kendinde birin epistemolojisine ancak olumsuzlama ile ulaşılabilir.
Tarihsel varlık alanının oluşumunda bireyin ve kişinin yeri

Felsefenin ve buradan hareketle genel olarak insan bilimlerinin temel problemleri bir bütün olarak tek bir probleme, yani insan problemine indirgenebilir. Fakat Scheler'in de belirttiği gibi bu konuda hala üzerinde anlaşabileceğimiz, doyurucu bir görüşe sahip olmaktan da uzağız. Bunun temel nedenlerinden birisi filozofların canlı, yaşayan insan teklerinden değil, kavram olarak 'insan'dan hareket etmeleridir. Oysa bu tezin temel iddiası şudur: felsefe tarihi boyunca kullanılmış olan 'insan' kavramı incelendiğinde, bu kavramın aslında üç farklı ama birbiriyle bağlantılı 'insan'ı içerdiğini görürüz: 'idea olarak insan', 'birey veya sıradan insan anlamında insan ' ve 'yaratıcı kişi olarak insan'. Dolayısıyla tarihsel varlık alanıyla 'insan' arasında doğru bir ilişki kurulabilmesi için önce bu üç 'insan' arasındaki ilişkinin doğru kurulması gerekir. Bunun için de bu üç anlamda insanın olanakları, özellikleri ve başarılarının ne olduğunun ortaya konulması ve buradan hareketle özellikle yaratıcı kişilerle sıradan insanların tarihsel varlık alanının oluşumundaki yerinin gösterilmesi gerekir. Bu yaklaşım bizlere hem insana ilişkin problemleri görmede ve çözmede yeni olanaklar yaratabilir hem de her bir insan tekine kendisiyle tarihsel varlık alam, dolayısıyla insanlık arasında kendi olanak, özellik ve başarıları temelinde bir bağ kurma olanağı sağlayabilir.
Charles Taylor'ın felsefesinde otantiklik kavramı

Charles Taylor, günümüzün önemli düşünürlerinden biridir. Siyaset kuramı, sosyal bilimler felsefesi ve düşünceler tarihi Kanadalı düşünürün, başlıca ilgi alanlarını oluşturur. Taylor'ın çalıştığı ve yeni bir yorum getirdiği konuların başında ise modernlik gelir. Taylor, otantikliğin modernlik ile birlikte ortaya çıktığını savunur ve kavramın arkasında güçlü bir ahlaki idealin olduğunu düşünür. Günümüzde modernliğin sıkıntıları olarak gördüğü problemlerin otantikliğin arkasındaki bu ahlaki ideali saptırdığını düşünen Taylor, otantikliğin ardındaki ahlaki gücün anlaşılması için bu sıkıntıları aşmak gerektiğinden bahseder. Bu sıkıntıları aşarken yapılmaması gereken üç farklı şeyi betimler. Bunlardan ilki otantikliği överken tamamen objektif bakış açısını yitirip eleştirilecek taraflarını görmezden gelmektir. İkincisi otantikliği küçümseyip onu sadece narsisizmin bir versiyonu olarak görmektir. Üçüncüsü ise bu iki yol arasında orta bir yol bulmak için birinin kazandırdıkları uğruna diğerinin kaybettirdiklerine göz yummaktır. Taylor bu üç yolun haklı bulduğu tarafları olsa da hiçbirinin tam olarak otantiklik karşısında takınılması gereken tavır olmadığını öne sürer. Taylor'a göre yapılması gereken otantikliğin ardındaki ahlaki gücü küçümsemeden ve onu sapkın biçimler alacak şekilde yüceltmeden tanımlamaktır. Bu, her bireyin kendine göre doğrularının olabileceği görüşüne kayma yaşanmazsa yani göreciliğin tuzaklarına düşülmezse başarılabilir. Taylor'a göre görecilik her ne kadar onu destekler gibi görünse de otantikliğe ket vuran bir yaklaşımdır. Taylor görecilikten kurtulmanın yolunu ise ortak anlam ufukları geliştirmek olarak tarif eder. Taylor'a göre modernliğin üç sıkıntısı olan bireyciliği, araçsal aklın öncelik kazanmasını ve yumuşak despotluk karşısında özgürlük yitimini aşmanın yolu yine ortak bir mücadeleden geçer. Yani Taylor, bireyin kendi otantikliğinin ancak -o birey için önemli olan ilişkide olduğu diğer bireyler- anlamlı ötekiler ile birlikte diyalojik olarak inşa edebileceğini belirtir. Temelde otantikliğin savunulması gereken bir ahlaki ideale sahip olduğunu ileri sürer.
The Critique of the Critique - Rancière's Approach ao Art and Politics

Bu çalışma, Ranciere'in bir dizi metni aracılığıyla politika ve sanat arasındaki ilişkiyi eleştirel bir bakış açısıyla ele almaktadır. Bu sorun alanında, tez, günümüzün sorunlarına karşı muhalefet rolünü üstlenen politik sanat kavramına bir eleştiri getirmeyi amaçlamaktadır. Bu çalışmada, konu, eşitlik, duyulur olanın paylaşımı ve özgürleşme süreçleri kavramları dahilinde ele alınmaktadır. Başlangıçta, bu ilişkinin birbirine bağlı iki bileşeni olarak politika ve sanat, bu tezin analitik amaçları için ayrı ayrı incelenmiştir. Daha sonra, Ranciere'in bu kavramları ele alışı temel alınarak, her iki kavramın özgürleşme süreçlerindeki etkileri analiz edilmiştir. Daha sonra, Debord'un gösteri eleştirisi üzerinden Ranciere'in politik sanattaki ana sorun olarak işaret ettiği gibi, aslında içsel eşitsizliği daha da artıran, mevcut hiyerarşik düzeni sürdürmede güç egzersizi rolünü ortaya koymak için öne sürdüğü eleştiri analiz edilmiştir. Bu süreçte tez, metodolojisi açısından söylem analizi stratejilerini benimser. Dolayısıyla, çalışma birbirini izleyen üç bölüm halinde düzenlenmiştir; politika, sanat ve politik sanat eleştirisi. Sonuç olarak tez sanatın siyasallaşmasının sadece sahte bir özgürleşme vaadi taşımadığını, aynı zamanda toplumda hiyerarşiler yarattığını açığa çıkarır.