turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye'nin mülteci sorununa yaklaşımı ve dış politikaya etkileri

Sığınmacı, uluslararası platformda koruma talep eden ancak durumları netleşmemiş ve diğer devletler tarafından resmi bir şekilde tanınmamış insanlara denmektedir. Bununla birlikte herhangi bir başvuru yapmamış ya da başvurusu reddedilmiş insanlar da sığınmacı şeklinde nitelendirilebilir. İltica şartları nedeniyle bir cevap bekleyen kişiler sığınmacı olarak adlandırıldığından, bu insanlar mülteci korumanın ana prensibi olan geri gönderilmeme prensibi ve insani davranış koşullarından da direkt olarak yararlanabilmelidirler. İlticacı terimi sıklıkla, mülteci durumu elde etme amacıyla gerçekleştirilen başvuruların devlet ya da Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği tarafından belirli bir karar ile sonuçlandırılmasını bekleyen insanlar için kullanılmaktadır. Mültecilerin durumları, devletler tarafından resmi bir şekilde tanınmamış olsa bile, bu insanlar, ayrıldıkları ülkelerine cebren gönderilemezler ve hakları da koruma altında tutulmalıdır. Bu çalışmanın amacı da, uzun süredir gündemde olan mülteci sorununu Türkiye'nin yaklaşımı kapsamında ele almak ve mülteci sorununun Türk dış politikasına etkilerini ortaya koymaktır. Bu kapsamda çalışma dört bölümde tamamlanmıştır. Birinci bölümde kavramsal açıdan mülteci sorunu ve mülteci hukukunun oluşumu ele alınmıştır. İkinci bölümde mülteci statüsünün belirlenmesi ve mülteci hakları açıklanmıştır. Üçüncü bölüm, Arap Baharı öncesinde ve sonrasında Türkiye-Suriye ilişkilerinin ele alındığı bölümdür. Dördüncü bölümde ise mülteci sorunu kapsamında Türk dış politikası tartışılmıştır.
Scenarios for Cyprus after the Annan plan

Bu yüksek lisans tezinin amacı Kıbrısta uzun zamandır süregelen problemleri adanın tarihinden başlayıp bölgedeki anlaşmazlığın özel sebeplerini inceleyerek anlamaya çalışmaktır. Adanın tarihi boyunca yaşanmış uyuşmazlıkları ve çözüm uygulamalarını dikkate alarak en uygun uzlaşma yoluna ulaşabilmek için çeşitli senaryolar sunulacaktır. Çalışma boyunca tek ve karşılaştırmalı durum analizleri bir arada ele alınmıştır. KKTCnin bağımsızlığının tanınmıyor olmasının uzlaşma sürecinde engel teşkil edip etmediğinin farklı nesillerce nasıl yorumlandığını anlamaya yönelik olarak eski ve mevcut KKTC cumhurbaşkanları ile görüşmeler yapılmıştır. Son tahlilde Kıbrıstaki durumun Kosova örneğinde olduğu gibi etnik anlaşmazlık kategorisinde değerlendirilmesi ve bu değerlendirmenin ışığında adada Kosova da uygulanan çözüme benzer bir çözüm yöntemi geliştirilmesi gerektiği ortaya çıkmıştır.
Hegemonya inşasında ordunun yeri: Soğuk savaş sonrası ABD ordusu örneği

Bu tez ABD hegemonyasının inşasında ABD ordusunun etkisi ve katkısı konusunu ele almaktadır. Tezin temel varsayımı hegemonya ve askeri güç kavramlarının birbiriyle ilişkili olduğu ancak ideolojik, ekonomik ve kültürel bağlamın da hegemonya inşasını açıklamada önemli bir yer tuttuğudur. Bu çerçevede ABD ordusu örneğinde ABD hegemonyasının inşa süreci tartışılmaktadır. Tezde ele alınan hegemonya kavramı, Antonio Gramsci tarafından tanımlanan ve Robert Cox tarafından Uluslararası İlişkiler disiplinine uyarlanan şekliyle kabul edilmiştir. Gramscian yaklaşım, hegemonyayı inşa eden gücün askeri ve ekonomik büyüklüğünün yanında meşruiyet sağlamak için ortak kabuller ve fikirsel bir oydaşmaya dayanan rızaya dayalı tahakkümü önermektedir. Gramsci'nin hegemonya, tarihsel blok ve sivil toplum gibi kavramlarından yola çıkan Robert W. Cox'un görüşlerinin temelini oluşturduğu Neo-Gramscici yaklaşım modeli hegemonya inşasının çözümlemesinde önemli bir analitik araç olarak ortaya çıkmaktadır. Soğuk Savaş sonrası bütün enerjisini hegemonyasını sürdürme üzerine kuran ABD, bu bağlamda SSCB'nin yıkılmasından sonra ortaya çıkan ideolojik zemini askeri yayılımının meşruiyetini sağlamak için kullanmaya çalışmaktadır. Bu uğraş neticesinde bütçesinin önemli bir kısmını askeri harcamalara ayıran ABD, hegemonya inşasında optimal sınırlarını zorlamaktadır. Bu bağlamda, Soğuk Savaş sonrası ABD ordusu incelenecek, ABD ordusunun yapısı ve dünya üzerindeki yayılımının, ABD'nin kurmaya çalıştığı hegemonik düzende önemli bir işlevi olduğu ancak aşırı askeri maliyetlerinden dolayı hegemonyanın optimal sınırlarına geldiği tartışılacaktır. Çalışmanın sınırları ve kapsamı açısından ABD ordusunun konvansiyonel güçlerine yer verilmiş, nükleer ve uzay silahlanması gibi konular kapsam dışı bırakılmıştır. Tezin birinci bölümünde hegemonya kavramı irdelenmiş ve Neo-Gramscici teorinin neden seçildiği açıklanmış, ayrıca konunun etraflıca anlaşılmasına katkıda bulunmak için stratejik açıdan hegemonya kavramı incelenmiştir. İkinci bölümde ise Soğuk Savaş sonrası ABD Ordusu incelenmiştir. Üçüncü bölümde Neo-Gramscici yaklaşım açısından ABD Askeri politik stratejisi ve ABD Ordusu teorik bir değerlendirmeye tabi tutulmuştur.
Kuzey Kafkasya Özerk cumhuriyetleri bağlamında Rus dış politikası

Rusya Federasyonu'nun dıs politikası, hem ülke içi belirsizlikler hem de uluslararası ortamdaki degismenin etkisiyle farklı egilimler göstermistir. kikutba dayalı sistemin sona ermesi ve tek süper güç olarak ABD'nin ortaya çıkması ile sekillenen dünyada Sovyetler Birliği'nin varisi olarak kurulan Rusya Federasyonu, kuruldugu ilk yıllarda siyasi belirsizlikler ve ekonomik zorluklar yasamıstır. ktidarda bulunan kadroların da etkisiyle Batı'ya yönelendıs politika anlayısı ülkedeki durumu degistirmemistir. Yakın Çevre Doktrini ile birlikte terk edilen Atlantikçi görüs, yerini Avrasyacı dıs politikayabırakmıstır. Eski Sovyet toprakları üzerindeki nüfuzun devamı arzusu ve bu bölgenin hayat sahası olarak kabul edilmesi, Rusya'nın bu bölgede daha etkin hareket etmesini beraberinde getirmistir. Putin'in iktidara gelisiyle ülke içinde gerçeklestirilmeye çalısılanmerkezilesme ve yakın çevrede kontrolün elde tutulması, Rusya'nın ayakta kalması ve eski gücüne kavusması açısından önemlidir. Ulusal güvenliginsaglanmasında da yakın çevrenin önemi büyüktür. Özellikle Kafkasya bölgesi, Rusya Federasyonu'nun kendisine yönelebilecek tehditlere karsıkontrol altında tutmak istedigi bir tampon bölgedir. Kafkasya'nın kuzey ve güneyindeki sorunlar da Rusya'nın yaklasımıkendi toprakları içinde kalan Kuzey Kafkasya'da ayrılıkçılara karsı ödünsüz, sert bir tutum; sınırları dısındakilere karsı ise ilgili devletler aleyhindekullanabilecegi kozlar olarak ortaya çıkmıstır. Çeçen sorununda izledigi sert politikalar nedeniyle bölge ülkeleriyle ve Batı ile sorunlar yasansa da Rusya'ya karsı somut bir adım atılamamıstır. Rusya'nın Kafkasya'nınbagımsız ülkelerindeki sorunlar da izledigi tahrik edici politikalar bölgededenetimin elinde olması amacına yöneliktir. Dıs politika önceliklerinde ilk sırada yakın çevrenin yer alması, konumu ve barındırdıgı sorunlar itibariyleKafkasya bölgesini Rusya Federasyonu'nun dıs politikasında öne156çıkarmaktadır. Enerjinin dıs politikada belirleyici olmaya basladıgı bu dönemde Kafkasya'nın önemi daha da artmaktadır. Ancak, 11 Eylül'den sonra terörizmi gerekçe göstererek Çeçenistan'da daha rahat hareket etmeye baslayan Rusya, aynı sebeplerle ABD'nin bölgeye girisine engelolamamıstır. ABD'nin bölge ülkelerine yakınlıgı, elde ettigi üsler Rusyaaleyhine gelismelerdir ve önümüzdeki dönemde Kafkasya ve Karadeniz, iki devlet arasında önemli bir çekisme alanı olacaktır. Dıs politikasında Batı ile ilişkileri bozmadan Asya'da da bir takım ittifaklar içinde yer alan Rusya, Avrasya adı verilen zengin cografyada bölgesel bir güç olma yolunda hareket etmektedir. Dünya siyasetinde çok kutuplu sistemisavunmakta ve bu sistem içinde yerini almak istemektedir. zledigi çok yönlüdıs politika Rusya'ya bu amacında yardımcı olacaktır. Genis topraklarıyla, nüfusuyla, zengin enerji kaynaklarıyla, nükleer gücüyle göz ardı edilemeyecek bir güç olan Rusya Federasyonu, bu niteligiyle daha sağlam temellerolusturarak gücünü pekistirecektir.
Karşılaştırmalı bir çalışma: Birleşmiş Milletlerin 11 Eylül 2001 öncesi ve sonrası terör politikaları

Bu tezin amacı 11 Eylül 2001 terör saldırılarının ardından günümüz dünyasının en ciddi ve en tehlikeli problemlerinden biri olarak kabul gören uluslararası terörizmle mücadelede uluslararası işbirliğinin önemini ortaya koymak ve böylesi bir işbirliğinin en önemli platformu olan Birleşmiş Milletlerin bu alandaki çalışmalarını incelemektir. Birleşmiş Milletlerin terörizmle mücadelede ana organlarından Genel Kurul ve Güvenlik Konseyi tarafından uluslararası terörizmle ilgili aldığı kararlarda 11 Eylül 2001'de yaşanan terör saldırılarının etkisi yine uluslararası hukukun temel araçlarından olan uluslararası sözleşmelerin terörizm ile ilgili olanlarına da değinilerek, ortaya konmuştur. Ayrıca uluslararası bağlamda terörizme ilişkin mevcut bir takım kavramsal güçlükler de irdelenerek, Birleşmiş Milletlerin 11 Eylül terör saldırıları sonrasında politikalarında meydana gelen değişimler incelenmiştir.
A Comparative outlook on legislative institutionalization: Legislatures of Turkey and Iran

oz YASAMA KURUMSALLAŞMASINA KARŞILAŞTIRMALI BİR BAKIŞ: TÜRK VE İRAN YASAMA ORGANLARI Öztürk, Çağrı Tuğrul Yüksek Lisans, Uluslararası İlişkiler Bölümü Tez Yöneticisi: Doç. Dr. Meliha Benli Altunışık Ocak 2003, 142 sayfa Bu çalışmada modern siyasi sistemlerin vazgeçilmez bir parçası olan yasama organı incelenmektedir. Bu inceleme sırasında yasama organlarının fonksiyonlarının analizinin yanı sıra kurumsal özelliklerine de vurgu yapılmaktadır. Fonksiyonel analiz için yasama belli görevleri yerine getiren ve bu görevlerle özdeşleştirilen bir organ olarak, kurumsal analiz içinse kurum kimliğini oluşturan temel özelliklere dayanılarak tanımlanmaktadır. Türk ve İran yasama organlarının kurumsallaşma düzeylerinin değerlendirilmesinde bu iki yoldan da hareketle Batı dünyasının göreli oturmuş siyasi sistemlerine referansla üretilmiş teorik çerçeve uygulanmıştır. Kuşkusuz daha farklı şartları olan örneklere bu teorik çerçeve uygulandığında incelenen örneklerin kendilerine has özelliklerine genel-geçer tanım ve kavramlara göre öncelik verilmesi gereklidir. Özellikle de İran meclisi örneğinde teorik çerçeve araştırma konusu değişkenleri, yani siyasi karar alma yeteneği ve toplum ile elitler içinde meclis için var olan desteği ölçebilmek için oldukça zorlanmıştır.
Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve medeni ve siyasi haklara ilişkin uluslararası sözleşme bağlamında geri gönderilmeme ilkesi

Geri gönderilmeme ilkesi, kısaca, bir kişinin ırk, din, tabiiyet, belirli sosyal gruba aidiyet ve siyasi düşünceler nedeniyle hayatının veya özgürlüğünün tehdit altında olduğu bir ülkeye geri gönderilmemesi anlamına gelmektedir. Bu ilke, İkinci Dünya Savaşı sırasında yaşanan yoğun insan hakları ihlalleri sonucu uluslararası sözleşmelerde yer almaya başlamıştır. Geri gönderilmeme ilkesinin yer aldığı en önemli sözleşmelerden biri de 1951 tarihli Mültecilerin Hukuki Durumuna İlişkin Cenevre Sözleşmesi olmakla birlikte, bu Sözleşme dışında evrensel ve bölgesel nitelikteki pek çok düzenlemede de bu ilkeye yer verilmiştir. Bazı sözleşmelerde ise geri gönderilmeme ilkesine yer verilmemekle birlikte; sözleşmede yer alan özellikle yaşam hakkı ve işkence yasağına ilişkin maddelerin taraf devletler için geri göndermeme yükümlülüğü doğurabileceği kabul edilmiştir. Bu çalışmanın amacı, geri gönderilmeme ilkesinin hem mülteci hem de insan hakları hukuku açısından önemini ortaya koyarak, ilkenin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Medeni ve Siyasi Haklara İlişkin Uluslararası Sözleşme bağlamında nasıl ele alındığını incelemektir. Konunun daha iyi anlaşılması amacıyla, çalışmamızda İnsan Hakları Komitesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin ilkeyle bağlantılı olarak kabul edilebilecek bazı kararlarına yer verilmiş ve bu kararların tarafımızca değerlendirilmesi yapılmıştır.
Soğuk savaş sonrası dönemde Türkiye-Suriye ilişkilerinin Ortadoğu politikasına etkisi

1946 yılında bağımsızlığını kazanan Suriye ile Türkiye arasındaki ilk ciddi bunalım 1957'de yaşanmıştır. Suriye'de 1960'ların ikinci yarısından itibaren yönetimde etkili olmaya başlayan Baas Partisi, Hatay'ın Suriye'nin toprağı olduğunu iddia etmiş ve bu konuda hem kendi kamuoyunda hem de Arap dünyasında propagandalar yapmıştır. Türkiye'nin Güneydoğu Anadolu Projesi'ne başlamasından sonra su sorununu gündeme taşıyan Suriye, Türkiye'yi su emperyalizmiyle suçlamış ve Arap ülkelerini Türkiye aleyhine kışkırtmıştır. Arap ülkelerinden, Suriye, Yunanistan ve Güney Kıbrıs Rum Yönetimi'nden tehdit algılayan Türkiye, İsrail ile stratejik işbirliği içine girmiştir. Güneydoğu Anadolu Projesini engellemek için Türkiye'ye karşı olan terörist örgütlere destek veren Suriye, Türkiye'ye 1984'ten bu yana ciddi zararlar veren PKK Terör Örgütü'ne 1998 yılına kadar yardım etmiştir. Türkiye'nin İsrail ile işbirliğine gitmesi Suriye'nin kendini bir anda çevrelenmiş hissetmesine yol açmıştır. 16 Eylül 1998'de Orgeneral Atilla Ateş ile başlayan Suriye'ye uyarı ve tehdit mesajları Ekim ayında Türkiye ile Suriye'yi savaşın eşiğine kadar getirmiştir. Özellikle Mısır'ın arabuluculuğu ve diğer Arap ülkelerinin desteğiyle imzalanan Adana Mutabakatı sonrası Suriye, PKK'ya olan desteğini kesmiş ve PKK'nın elebaşı Abdullah Öcalan'ı sınır dışı etmiştir. Adana Mutabakatından sonra ilişkiler yumuşamaya başlamıştır. 2000 yılında Suriye'de iktidarı devralan Beşar Esad, Türkiye ile olan ilişkilere önem vermeye başlamıştır. ABD'nin Orta Doğu'daki emperyalist tutumu Suriye ve Türkiye'yi 2002'den sonra yakınlaştırmıştır.
The Ottoman-Russian relations between the years 1774-1787

Bu çalışmada, 1774 yılında Küçük Kaynarca antlaşmasının imzalanması ile başlayıp, 1787 yılında ikinci Osmanlı-Rus harbinin ilanına kadar geçen on üç yıllık sürede, Osmanlı Devleti ve Rusya İmparatorluğu arasındaki diplomatik ilişkiler açıklanmaya çalışılmıştır. Bahsi geçen dönemde iki imparatorluk Kafkasya, Balkanlar ve bilhassa Kırım üzerinde ciddi bir nüfuz mücadelesine girişmişler ve yeni bir savaşın başlaması ihtimali sürekli canlı kalmıştır. Dönemin uluslararası politikasının bir sonucu olarak Avrupa'nın büyük devletleri kendi aralarındaki husumetlerden dolayı Osmanlı ve Rusya arasındaki rekabete uzak kalmışlardır. Sonuç olarak, Osmanlı Devleti ve Rusya, aralarındaki mücadelede, başka dönemlere nazaran, yalnız kalmışlardır. Bu dönem, Rusya'nın Osmanlı Devleti'ne karşı üstünlüğü ele geçirmesine tanıklık etmiş ve iki imparatorluk arasındaki sorunlar 1787 yılında yeni bir savaşın başlamasına sebebiyet vermiştir.
Hamit Karzai ve Muhammed Eşref Gani Dönemlerinde Afganistan-Pakistan ilişkileri

Bu tezin amacı; 2001- 2017 döneminde, Afganistan ve Pakistan arasındaki siyasi ve sosyal ilişkilerin durumunu incelemek ve Afganistan'daki istikrarsızlığa neden olan Pakistan'ın uygulamaları, kaygıları ve izlediği politikayı tarihi bir çerçevede ele almaktır. Bu bağlamda çalışmamızın temel konusu, Afganistan'ının istikrarsızlığı ve Taliban sorunu ile ilişkili olan Pakistan'ın rolünü ve bu sorunlara yönelik izlediği politikanın gerekçelerini inceleyerek ortaya koymaktır.1893'de, Afganistan ve Britanya Hindistanı arasında imzalanan 'Durand Sınır Antlaşması' uyarınca, Afganistan'ın, bugünkü Pakistan'ın yaklaşık yarısını kapsayan bölgeleri devredilmişti. Ardından 1947'de, 'Pakistan' adı altında yeni bir bağımsız devletin kurulması üzerine yeni 'Pakistan Hükümeti' söz konusu bölgeler üzerinde egemenliğini sağlamak istediğinde Afganistan, eski topraklarını geri almak için siyasi girişimlerde bulundu. Diğer komşusu Hindistan ile de benzer sorunu olan Pakistan, kendi toprak bütünlüğünü muhafaza etmeye yönelik olarak Afganistan'ın zayıflaması ve Afganistan'da, Hindistan'ın karşısında güç kazanmayı hedefleyen bir dizi siyasi politika izlemeye yönelmiştir. İki ülkenin birbirine karşı uyguladığı menfi politika, davranış ve tutumlar, Afganistan'ın istikrarsızlığına ve Taliban gibi bir terör örgütü ile savaş haline getirilmesine sebep olmuştur. Bu durum karşısında, Pakistan'ın daha fazla güçlendiği ve Taliban gibi bir kukla örgütü, ABD tarafından desteklenen Afganistan yönetimine karşı kullanarak, Afganistan'ın siyasi istikrarını rehin alır duruma geldiği düşünülmektedir.
Afrika'ya açılım politikası bağlamında Türkiye - Güney Afrika ilişkilerinin gelişimi

Dünya gündeminde Afrika kıtası ismi sömürgecilik ile bağdaşmışken Osmanlı Devleti bu topraklara sevgi ve barış tohumları ekerek bölgede kalıcı izler bırakmıştır. Türkiye Cumhuriyeti kurulduğu yıllardan 1998'e kadar ise Afrika ile olan diplomatik ilişkiler hep minimum seviyede kalmıştır. Afrika'ya Açılım Planı sonrası, Güney Afrika Başkan Yardımcısı Jacob Zuma'nın Ekim 2003'te Türkiye'ye resmi ziyaret gerçekleştirmesi iki ülke arasında diplomatik ilişkilerin canlanmasına sebep oldu. Akabinde dönemin başbakanı Recep Tayyip Erdoğan'ın 2 Mart 2005'te Güney Afrika'ya iade-i ziyarette bulunması politik ve ekonomik ilişkileri ileri bir boyuta taşımış oldu. Tarihi bağların yeniden canlanması kısa sürede diplomatik ilişkileri üst seviyeye taşımış oldu. Bu tezde, gelişen Afrika kıtasının, gelişmiş dünya ile bağları güçlü olan Güney Afrika Cumhuriyetini ve Türkiye ile olan ilişkilerini ele alacağız. Birinci bölümde tarihten Cumhuriyet dönemine kadarki ilişkilere değinilmiştir. Osmanlı döneminde, Güney Afrika'yla ilk diplomatik temaslar ele alınmıştır. Güney Afrika'da İslam inancının nasıl oluştuğu, Müslümanların karşılaştığı problemler ve Devleti Aliye'nin bu problemlerin çözümü için Ebubekir Efendiyi görevlendirmesine değinilmiştir. Osmanlı Devletinin en zayıf olduğu dönemde, uzak coğrafyadaki Afrikalı Müslümanlara karşılıksız yardım eli uzatması, gelecek için ekilen barış tohumları olduğunu görüyoruz. İkinci bölümde ise iki ülke ilişkilerinin Cumhuriyet dönemi sonrasından 2000 yılına olan dönemde yapılan faaliyetler ele alınmıştır. Bu dönemde Türkiye daha çok iç meseleleriyle uğraştığından, sadece Güney Afrika'ya yönelik değil tüm Afrika için istikrarlı bir dış politika ortaya koyamamıştır. Bu dönemde Batılı ülkeler kıtanın dört bir yanını sömürmek için yarışırken, Türkiye Kuzey Afrika'daki birkaç ülkeyle Osmanlıdan miras kalma diplomatik ilişkileri ancak koruyabilmiştir. Son bölümde ise 2000 yılından günümüze son dönem ilişkiler ve anlaşmalara değinilmiştir. Afrika'ya Açılım Planının kabul edilmesi sonucu 2005 yılında uygulamaya konulmasıyla Afrika ülkeleriyle durma noktasındaki ilişkiler yeniden hareketlendirmiştir. Bu ülkelerde açılan büyükelçilikler sayesinde ilişkiler belli bir ivme kazanmıştır. Bu ilişkiler sayesinde Türkiye, Afrika ülkelerinin desteğini alarak Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin 2009- 2010 dönemi için yapılan seçimlerde geçici üye seçilmesi son derece önem arz etmektedir. Afrika Eylem Planının kısa sürede meyvelerini vermesi izlenen Dış politikanın son derece önemli olduğunun göstergesidir. Güney Afrika-Türkiye ilişkilerinin gelişmesi, bölgesel güç dengeleri üzerinde etki oluşturabilecek önemdedir.
Türkiye-Suriye-Irak arasındaki sınıraşan sular sorunu çerçevesinde Türkiye'nin su politikası

SAÜ, Sosyal Bilimler Enstitüsü Yüksek Lisans Tez Özeti Tezin Başlığı: Türkiye-Suriye-Irak Arasındaki Sınıraşan Sular Sorunu ÇerçevesindeTürkiye'nin Su PolitikasıTezin Yazarı: Abdullah DEM R Tez Danışmanı: Yrd. Doç. Dr. Kemal NATKabul Tarihi: 20 Haziran 2006 Sayfa Sayısı: V + 74 + 18 Bilim Dalı : Uluslararası lişkilerHiç kuşkusuz su dünyadaki en önemli doğal kaynaktır. Su olmadan canlıların hayatlarını idame ettirmeleri mümkün değildir. Dünya nüfusunun artması ve endüstrileşme sürecinin her zamankinden hızlı olması, doğal su kaynaklarının kirletilmesi ve israfı suyun önemini her geçen gün daha da arttırmaktadır. Zengin su kaynaklarına sahip ülkeler bunu güç haline çevirmeyeçalışırken fakir veya kısıtlı su kaynaklarına sahip ülkeler her zamankinden daha fazla su zengini ülkelere bağımlı duruma gelmektedirler. Bu tez Türkiye, Irak ve Suriye arasındaki problemli su ilişkilerini açıklamak ve Türkiye'nin gelecekteki su politikasına yönelik tavsiyelerde bulunmak amacı taşımaktadır. Çalışma dört bölüm, buna ilave olarak bir giriş ve sonuçtan oluşmaktadır. Birinci bölümde, su ile ilgili uluslararası terimler, dünyadaki su kaynakları ve su sıkıntısı, Türkiye'deki su potansiyelinden bahsedilmiştir. Uluslararası örgütlerin su konularında yaptıkları çalışmalar ve su ile ilgili uluslararası düzenlemeler ikinci bölümde ele alınmıştır. Üçüncü bölümde Türkiye, Suriye ve Irak arasında sorun teşkil eden sınıraşan sular ve üç ülkeyi ilgilendiren Güneydoğu Anadolu Projesi incelenmiştir. Dördüncü bölümde Türkiye ile Suriye-Irak Arasında Dicle-Fırat Nehirleri ile ilgili sorunlar ve bu soruna ilişkin tarafların yaklaşımları üzerinde durulmuştur. Sonuç bölümünde Türkiye'nin gelecekteki su politikasına dair tespitler ve tavsiyeler yer almıştır.
11 Eylül sonrası değişen dünya dengelerinde Afganistan

Keywords: Yeni dünya düzeni, Terörizm, Ortadoğu, Taleban, Afganistan 18. y. y'da Rusya ve İngiltere arasında yaşanan 'I. Büyük Oyun'dan başlayarak 1979 yılındaki Sovyetler Birliğinin işgali ve 2001 yılındaki ABD işgaline kadar süren ve son olarak şirketlerin ve terör örgütlerinin de katılımıyla sürmekte olan 'II. Büyük Oyun'un Afganistan'a yansımasını tarihi bir süreç içerisinde III bölüm olarak incelemek, bu çalışmanın hem kapsamını hem de amacını oluşturmaktadır. Bunun için, öncelikle Afganistan'ın stratejik konumunun sağladığı avantajlar vurgulanarak, Asya kıtası ve Dünya hakimiyeti için özellikle 18. y. y'dan bu yana devam eden mücadeleler üzerinde duruldu. Uluslararası ilişkilerdeki etkin olan aktör güçlerin değişmesine rağmen, Afganistan'a yüzyıllardır yapılan müdahaleler ve buna tepki gösteren güçlerin faaliyetleri etrafında devam eden 'Büyük Oyun' somut olarak tartışıldı. Bunun, başta Afganistan olmak üzere bölgeye ve dünya'ya yansımaları incelendi. Araştırmada tamamen yazılı olan kaynaklardan yararlanıldı. Bu doğrultuda kitap, dergi, makale, internet siteleri ve gazeteler bu çalışmanın temel referansını oluşturmaktadır. Araştırma sonucunda, stratejik bir coğrafyada yer alan ülkelerin millet ve devlet olarak yok olma tehlikesi geçirdiği gözlenmiştir. Ancak ülkede milli birlik ve beraberliğin sağlanması halinde ise stratejik konumundan kaynaklanan etkilerinin en aza indirilebildiği ve ülkenin aktif bir hale geçerek bunu avantaja dönüştürdüğü görülmektedir. Ancak Dünya gerçeklerinden uzak Taliban türü düşünceler, teknolojik geri kalmışlık ve iç çatışmalar halinde ise bir ülkenin yabancı müdahalelere açık olduğu ve tarihten silinme sürecine girebileceği görülmüştür. Bu nedenle Afganistan benzeri stratejik bölgelerde yer alan diğer ülkelerinde, yüzyıllar değişse de Dünya hakimiyetini hedefleyen güçlerin müdahalesiyle karşı karşıya kalacağı rahatlıkla söylenebilir.
Uluslar arası tarım politikasına yön veren kuruluşlar ve Türkiye tarımı üzerine etkileri

Her ülkede kendi iç dinamiklerini kullanmayı amaç edinen ve kendine özgü tarımsal üretimin yapısına paralel bir şekilde işleyen bir tarımsal destekleme politikası uygulanmaktadır. Bu politikanın temel amacı üreticilere düzenli bir gelir sağlanması, tarımsal üretimde kendine yeterli olmak, istihdam yaratmak, ihracat yapmak ve verimlilik ilkesi doğrultusunda tarımsal üretimi yönlendirmektir. Uygulanan bu politikaya ulusal tarım politikası denilmektedir. Dünya üzerinde 170'e yakın ülke bulunmaktadır. Bu ülkelerin ortak olarak uyguladıkları tarım politikasının tam anlamıyla bulunmadığı yapılan araştırmalardan bilinmektedir. Bu çalışmada Dünya üzerinde bulunan ülkelerde ortak olarak uygulanan ve tüm ülkelerin tarımsal çıkarlarını gözeten tarım politikalarının durumu incelenmiştir. Çalışmada ağırlıklı olarak Dünya tarımına yön veren tarımsal kuruluşların gıda politikaları ile ilişkileri ve gelecekte uygulanabilecek politikalar kapsamlı bir biçimde incelenmiştir.