turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Georg Wilhelm Friedrich Hegel'in 'Mantık Bilimi' ile Gilles Deleuze'un 'Fark ve Yineleme' eserlerindeki temel kavramların karşılaştırıması

Bu çalışmada temel sorunumuz Hegel ve Deleuze açısından nesnelliğin nasıl kurgulandığını ortaya koymaya çalışmaktır. İki filozofun merkezi ilgisinin, Kant sonrası dönemde epistemolojik bakış açısı yerine, özne ve nesnenin birlikte ortaya çıkışını betimleyen bir düşünce sistemi geliştirmek olduğu üzerine duruluyor. Bu amaçla iki filozofun da post-Kantçı bir perspektifi paylaştığı görüşünden hareket edilmiş ve farklı iki diyalektik geliştirdikleri öne sürülmüştür. Deleuze'ün aynı gelenek içinde Hegel'e alternatif bir yolu takip ettiği vurgulanmış ve Hegel-Deleuze ilişkisi felsefe tarihi açısından değerlendirilmiştir. Bunun dışında Deleuze'ün Hegel hakkındaki düşüncelerine değinilmiştir. Deleuze'ün Hegel'i özcü bir düşünür olarak görmesi ne kadar önemliyse de pek doğru olmadığı belirtilmiştir. Gerçekte Hegel'in kavramı bir düşünceye sahip olduğuna dikkat çekilmiştir. Bu nokta aynı zamanda ikisi için de bir ayrım noktası oluşturur. Hegel kavramı Kantçı Aşkınsal Tamlagı üzerinden düşünürken, Deleuze ise zamansal olarak bölünmüş Ben düşüncesiyle fraktal bir ontoloji kurar. Tezimizin ikinci bölümü bu anlamda Kantçı Aşkınsal Tamalgı fikrinin iki farklı versiyonun değerlendirilmesidir. Üçüncü bölüm ise iki idea teorisinin Kantçı kökenlerini ele alıyor. Daha genel olarak bakıldığında, temel iddiamız hem Hegel hem de Deleuze için asıl sorunun Kantçı mümkün deneyim düşüncesinin yerine kendi kökenini verebilen bir deneyimin ontolojik temellendirilmesidir. Bu anlamda Kant büyük bir yenilik getirse de aşılması gerekir. Ama sorun onun nasıl aşılacağıdır. Hegel bunu kavrama yaptığı vurguyla, Deleuze ise ideayı yeniden yorumlayarak yapar. Deleuze, Kantçı ideanın problematik yapısını virtüel olarak düşünür ve onu kendi içkin belirlenimine sahip olarak düşünür. İdea bu anlamda yaratıcı olur. Nesnellik her iki şekilde de inşa edilen, yaratılan bir şey olarak ortaya çıkar.
Cemaleddin Afgani'nin düşünce dünyası

Cemaleddin Afgani İslam dünyasının birlik ve bütünlüğünü kaybettiği, ilmi, siyasi, askeri ve iktisadi olarak gerilediği, fikri ve siyasi alanda büyük sıkıntılar yaşadığı bir dönemde yaşamıştır. Emperyalist Batı ülkeleri birçok İslam ülkesini işgal ve Müslüman halkların milli ve manevi değerlerini tahrip etmekte; Müslüman ülkelerin yeraltı ve yerüstü kaynaklarını sömürerek kendi refahlarını artırmaktaydılar. Dolayısıyla böyle bir trajik süreçte doğup büyüyen Afgani'nin düşünce sistemini ve dini algılayışını öğrenmek için ilmi ve siyasi faaliyetlerinin ve kaleme aldığı eserlerin bir bütünlük içinde incelenmesi gerekmektedir. Er-Redd ale'd-Dehriyyin ismiyle Arapçaya çevrilen kitabı ve Afganistan tarihini konu alan Tetimmetü'l-Beyan'ı bizzat kendisi tarafından kaleme alınmıştır. El-Urvetu'l-Vuska'daki makalelerin büyük bir kısmının fikir açısından ona, ifade bakımından Abduh'a ait olduğu söylenir. Sonra Mahzumi Paşa'nın Hatıratı gelir. Renan'a cevabının metni ve tercümesi üzerinde tartışmalar vardır. Ayrıca onun düşüncesi ile ilgili kendisine ait olduğu söylenen pek çok makale ve vesikalar vardır. Reşid Rıza-Hayreddin Karaman'ın Gerçek İslam'da Birlik ve Muhsin Abdülhamid'in Cemaleddin Afgani: Hayatı ve Etrafındaki Şüpheler gibi eserler onun düşüncesine ışık tutan önemli çalışmalardır. Afgani bütün İslam ülkelerini gezmek suretiyle o ülkelerin kültürel, toplumsal ve siyasal yapısını çok iyi gözlemlemiş ve analiz etmiştir. O, Müslüman milletleri ve diğer Doğu toplumlarını sömüren Batılı devletlerin politikalarını da yakından bilmektedir. Bu yüzden o gittiği her yerde Batı sömürüsünün iç yüzünü anlatmıştır.
Kuzey ve Orta Asya Şamanizm'inde ruh fenomeni

Kuzey ve Orta Asya halklarında ve Orta Asya Türkleri arasında, 'kamlık' olarak adlandırılan Şamanizm'in, saha araştırmacıları ve akademisyenler tarafından yapılan araştırmalar sonucu her geçen gün, mahiyeti ve kökleri açığa çıkmaktadır. Sosyal bilimlerle uğraşan bilim adamları, Şamanizm'in bir din mi ya da kökleri tarihinderinlikleri uzanan sihri bir inanç pratiği olduğuna karar verememiştir. Kuzey ve Orta Asya toplumları arasında, Türk Şamanizm'ini tespit etmek oldukça zor bir iştir. Lenaırmağının kıyılarından, Sibirya'nın kuzeyinde bulunan Taygalardan, Orta Asya'da bulunan yüksek tepelerde yaşatılan Şamanizm, birbirinden farklılık göstermektedir. Rusya'da, Macaristan'da, Türkiye'de ve Amerika'da saha araştırmacıları ve akademisyenler çalışmalarını halen sürdürmektedirler. Ancak sözü edilen meseleyle ilgili sorunu açıklığa kavuşturulmamışlardır. Şamanizm'le ilgili çalışmalar Kuzey ve Orta Asya'da halen devam etmektedir. Eski Sovyet Etnoloji Ekolü'nün verileri ve günümüzde yapılan saha sonuçları sonucunda Şamanizm, şamanın ruhlarla ilişkisine bağlı, akraik, ekstazik ve teröpatik bir sihri pratik olarak karşımıza çıkmaktadır.
Dünden bugüne Japon Budizmi: İnanç ve uygulamaları

Ulaşım ve iletişim teknolojilerinin hızla gelişmesi sonucu, küreselleşme denilen bir olguyla karşı karşıya kalan dünyamız her geçen gün büyük bir köy haline gelmiştir. Bu durum toplumların birbirlerini daha iyi tanımaları ve anlaşma yollarını keşfetmelerini zorunlu kılmıştır. İnsanları ve toplumları tanımanın en önemli yollarından birisi onların dini inanç ve uygulamalarını bilmektir. Sosyal ve ekonomik ilişkilerimizin daha da arttığı Japonya'ya özgü kültürün temel unsurlarından birisi Budizm'dir. Öyle ki Budizm, başlangıçta Japon halkı için yalnızca ölüm ve sonrası işleri düzenleyen bir din iken, zamanla toplumu her açıdan etkileyen ve geleneksel Japon dini Şintoizm'le de bütünleşen ikinci din haline gelmiştir. Japon insanı, Budizm'i Çin ve Kore üzerinden gelen, seyyah, rahip ve misyonerler vasıtasıyla tanımış, benimsemiş ve ona yerel bazı unsurlar eklemek suretiyle adeta Japonlaştırmıştır. Ama bu süreçte Japonya'ya özgü pek çok Budist mezhebi ve yorumu ortaya çıkmıştır. Japon Budizmi'nde farklı yorumların, mezhep ve akımların ortaya çıkışı tedricen gerçekleşmiştir. Dolayısıyla Japon Budizmi'ni incelerken bu durumu mutlaka göz önüne almak gerekir. Bu nedenle tezde öncelikle Japonya'nın kültürel ve coğrafi durumu ile mevcut dinleri hakkında bilgi verilmiş, ardından tarihi süreç içerisinde Budizm'in durumu ele alınmış, daha sonra ise Japon Budizmi'nin inanç, ibadet ve uygulamaları incelenmiştir.
Christopher Marlowe'un eserlerinde değerlerin analizi

'Christopher Marlowe'un Eserlerinde Değerler Analizi' isimli bu tez, 16. yüzyıl İngiliz oyun yazarı ve şair Christopher Marlowe'un oyunları ve şiirlerindeki etik, estetik ve dini değerlerin felsefi bir bakış açısı ile değerlendirilmesini amaçlamaktadır. Tezin giriş bölümünde, felsefi değerlerin açıklamaları ve tarihsel süreçleri anlatılacaktır. Birinci bölümde ise eserleri ele alınacak olan Christopher Marlowe'un edebi kimliği ve eserleri hakkında bilgi verilecektir. Tezin son bölümünde ise Marlowe'un eserlerinde etik, estetik ve dini değerlerin ne şekilde yer aldığı felsefi bir bakış açısıyla incelenecektir.
Aristoteles ve Farabİ'de ahlaki eylemin üretilmesi

Bu çalışma Aristoteles ve Farabi'nin pratik felsefelerinin temelinde bulunan eylem anlayışlarını açığa çıkarmayı hedefler. Bu doğrultuda eylemin ne olduğunu, eyleyenin hangi özelliklere sahip olduğunu ve eylemin hangi süreçleri içerdiğini ortaya koyar. Eylemin psikolojik, metafizik ve ahlaki temellerini inceleyen bu çalışma her iki filozof açısından eylem süreci boyunca ruhta ve bedende hangi psikolojik ve fiziksel süreçlerin gerçekleştiğini açıklar. Eylemin ahlaki bir değer almasına odaklanan bu çalışma ahlaki eylemin amacını, bu amaca götüren araçları ve erdemli eyleme etki eden unsurları tartışır. Bu çerçevede mutluluk, erdem, haz, iştah, tercih, alışkanlık, eğitim ve otorite gibi ahlaki kavramları inceler.
An Inqury on meaning and understanding: The debate between Gadamer and Derrida

ÖZ ANLAM VE ANLAMA ÜSTÜNE BİR ARAŞTIRMA: GAD AMER VE DERRİDA ARASINDAKİ TARTIŞMA Yılmaz, Alim Yüksek Lisans Tezi, Felsefe Anabilim Dalı Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Akın Ergüden Eylül 1996, 82 sayfa Bu tez anlam ve anlama sorununu yorumsamacılık ve yapı çözümcülük açısından ele almaktadır. Sorun metinlerin, dilin ve yorumun kendisinin yorumlanması çerçevesinde çözümlenmektedir
El falı

Toplumsal sorun olarak karşımızda duran falın özellikle bilimselgerçekliğinin olup olmadığını araştırmak istedik. El falıyla konumuzu sınırladık. Çalışmamızda fal tarihi, süreci ve bu süreç içersinde kullanılagelmiş bazı fal çeşitleri hakkında kısa bilgiler vererek konumuza giriş yaptık. El falının tarihi sürecine değinerek konuyla ilgili diğer bilim dalları olanastroloji ve numerolojiyle ilişkisini inceledik. İddia edildiği gibi el çizgilerinin ilahi bir kaynak tarafından çizilmediğini bunların elin bükülme çizgileri olduğunu ancak kişinin bazı özelliklerini de yansıttığını öğrendik. Çalışmamız esnasında ise bazı karakter analizleriyle karşılaştık. Bunlarıneski çağ bilimleri astroloji ve politeizm felsefesiyle ve kehanetle karıştırıldığınıgördük. Araştırmamız sonucunda da fal ve kehanet niteliği taşıyan bilgilerin hiçbir bilimsel gerçekliği ve dayanağı olmadığı halde insandaki fiziki özelliklere, özellikle de ellere bakılarak karakter analizi yapılabileceğinin hatta bu alanla ilgili yeni yeni çalışmaların yapıldığını gördük.
Şehbenderzade Filibeli Ahmet Hilmi'ye göre İslam düşüncesinin problemleri

Şehbenderzade Filibeli Ahmet Hilmi doğu ve batı düşünceleri konusunda kendini yetiştirmiş ve bu anlamda ilmi derinliği olan II. Meşrutiyet döneminin önemli mütefekkirlerinden birisidir. Ahmet Hilmi kaleme aldığı yazılarında; Osmanlının geleceği, İslam toplum ve düşüncesinin problemleri, materyalist akımlar ve Müslümanlar arasında birlikteliğin sağlanması gibi konular üzerinde durmuştur. Özellikle İslam düşüncesinin problemlerine ilişkin ortaya koyduğu tezlerinde, klasik İslam düşünürü söyleminden ziyade bunları bilimsel bilgi ve yöntemlerle izaha çalışmıştır. Onun çalışmaları sadece o dönemin İslam toplum ve düşüncesinin problemlerine ışık tutmakla kalmamış, günümüz İslam toplum ve düşüncesinin de problemlerine ışık tutmuştur.
Martin Heidegger ve teknoloji̇ni̇n hermeneuti̇k ontoloji̇si̇

Teknoloji felsefesi epistemolojik olarak çağımızın genç bilim dalları arasındadır. Martin Heidegger de bu alanın önemli kurucularından sayılmaktadır. Varlık meselesini hermeneutik-fenomenolojik bir yöntemle ele alması, Heidegger'i teknolojiye dair soruşturması üzerinde de belirleyici olmuştur. Heidegger; teknolojiyi hakikat'i bulmak ve hakikate doğru gitmek çerçevesinde bir inkişaf ve zuhur ediş olarak değerlendirir. Heidegger, potansiyel olanın aktüel bir konuma dönüşmenin simgesini Aristoteles düşüncesi üzerinden inceler. Bu çerçevede Heidegger, teknolojinin kurtarıcı bir yönü olup olamayacağı sorusunu araştırmasına dahil eder. Heidegger, özne merkezli ve Kartezyen bilim anlayışı karşısında oldukça köklü bir eleştiri getirir. Bu noktada, hesaplayıcı aklın dünyamıza egemen olması, çağımızın temel krizi olarak değerlendirilir. Hermeneutik fenomenoloji üzerinden Heidegger, bu durumdan kurtuluşun yolunu, düşünüşte ya da bir başka ifadeyle yeni ufukların açılması imkanında bulur. Tez boyunca, Martin Heidegger'in teknoloji meselesine eğilirken öne çıkardığı hermeneutik ve ontolojik bağlam incelenmiştir.
Dünyayı anlamada dilin rolü: Dilin temsil işlevi üzerine bir çalışma

Bu tezin amacı; dilin temsil işlevinin yanı sıra hakikatleri kuran bir işlev kazanmasının hakikat anlayışımızda yarattığı farkı ortaya koymaktır. Çalışmada dilin temsil ilişkisini iyi yansıttığı için ölçüt olarak, Boethius Üçgeni olarak da bilinen Semantik Üçgen kullanılmıştır. Tezin birinci bölümünde Aristoteles'in ve Locke'un dil görüşleri incelenmiştir. Onlara göre dil, hakikatin temsili olan düşüncenin temsilidir; yani temsilin temsilidir. Ayrıca dil öncelikli olarak söz olarak düşünülmüş, yazı sözün temsili olarak ortaya koyulmuştur. İkinci bölümde, bir kırılma olarak ele alınan Humboldt'un ve Saussure'ün dil görüşleri incelenmiştir. Dil onlara göre, düşünce ile birlikte hakikatin birincil temsilidir. Yazı, hala sözün temsili olarak ele alınmaktadır. Üçünde bölümde Derrida'nın görüşleri incelenmiştir. Dil Derrida'ya göre, hakikatleri kuran bir işleve sahiptir. Yazı da sözün temsili rolünden kurtulmuş, daha kapsayıcı bir anlam kazanmıştır. Sonuç bölümünde, dilin temsil işlevinin yanı sıra hakikatleri kuran bir işlev kazanmasının hakikat kavrayışımızda yarattığı farklar ortaya konulmaya çalışılacaktır.
&Icirc;sagucİ geleneği bağlamında Tanzimat Döneminde bir mantık metni: Kısm-ı Tasavvurat Min Hülasati'l-Mİzan

Porphyrios'un (ö.304) Aristoteles'in (m. ö.384-322) Kategoriler'ine mukaddime niteliğinde kaleme aldığı Eisagoge, tercüme devriyle birlikte İslam dünyasına aktarılmış ve İsaguci ismiyle tanınmıştır. Bu dönemden sonra İslam dünyasında benzer gaye ve isimlerle çok sayıda eser kaleme alınmıştır. Bilhassa Ebheri'nin (ö.1265) İsaguci'si bu eserler arasında muhtasar ve eğitime uygun olması bakımından ön plana çıkmıştır. Benzer şekilde Katibi'nin (ö.1277) Şemsiyye'si de sonraki dönemin mantık çalışmalarını ve yazımını belirleyen eserlerin en meşhurlarındandır. Osmanlı Devleti'nde Tanzimat dönemi ile sonrasında ilim ve mantık anlayışındaki dönüşüme karşı geleneği savunmak gayesiyle bir takım çalışmalar ortaya koyulmuştur. Bahsedilen çalışmalar yukarıda zikredilen isimlerin takipçisi konumunda bulunmuşlardır. Bu bağlamda tezin konusu, bu çalışmalardan biri olup Ahmed Hıfzı tarafından Osmanlıca olarak kaleme alınan 'Kısm-ı Tasavvurat min Hülasati'l-Mizan' isimli İsaguci şerhinin latinizasyonu ve İslam dünyasındaki benzer eserlerle mukayese yapmak suretiyle değerlendirilmesidir.
John Locke'un toplum sözleşmesi kuramı ve anayasacılık

Bu tez öncelikle Klasik Liberalizmin kurucusu sayılan John Locke'un toplum sözleşmesi kuramı olmak üzere, diğer toplum sözleşmesi kuramcılarından Thomas Hobbes ve Jean Jaques Rousseau'nun toplum sözleşmesi kuramı ve John Locke'un siyasi fikirlerinin anayasacılığın gelişimi üzerindeki etkisini incelemeyi amaçlamaktadır. Toplum sözleşmesi kuramları, bilimsel gerçekliği karşılamamakla birlikte farazi olarak 'Devlet' olgusunun ortaya çıkışını teorik çerçevede ele alan kuramlardır. Her üç filozof, devlet denen siyasal toplumun ortaya çıkışını, siyasal bir kurumlaşma öncesi anlamına gelen 'doğa durumu' tasviri ile ele almışlardır. Doğa durumu, Thomas Hobbes için 'insan insanın kurdudur' yaklaşımının esas alındığı savaş durumunu simgelerken, Rousseau bu durumu bilimsel gelişmelerden uzak, 'akıl'dan çok 'merhamef'in ağır bastığı ve insanların eşit bir şekilde yaşadığı bir ortam olarak tasvir etmiştir. Rousseau'ya göre insanlar arasındaki eşitsizlik tarımın ve uygarlaşmanın başlaması ile bozulmuştur. Ünlü filozof John Locke ise doğa durumu ile ilgili insanların özgür ve eşit olduğu bir resim çizer. Filozoflar, doğa durumu betimlemelerinden sonra, insanların bir araya gelerek sözleşme yolu ile oluşturdukları devlet olgusuna ulaşırlar. Devlet, Hobbes için dokunulmaz, aşkın bir misyon üstlenir. Rousseau, halkın iradesinin yansıdığı bir devlet modeli öngörürken, Locke ise bireylerin doğa durumunda sahip olduğu hayat, hürriyet ve mülkiyet haklarının koruyucusu olan bir devlet prototipi çizer. Tez çalışması ikinci olarak, filozof John Locke'un anayasacılık fikrinin gelişimine katkısını ele almaktadır. Anayasacılık, sınırlı devleti ve insan hak ve özgürlüklerinin korunmasını esas alan bir yaklaşım olmakla birlikte gelişimini ilk olarak Locke'un ortaya attığı kuvvetler ayrılığı kuramına ve onun bireye verdiği öneme borçludur.
İbn Rüşd'de insan hürriyeti

İbn Rüşd'ün insan hürriyetine bakışını incelediğimiz bu çalışma, giriş ve dört bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde, hürriyet problematiğini; hürriyetin kaynağını, temel unsurlarını ve sınırlarını ele alarak, insan hürriyeti üzerine yapılan spekülasyonlara ve bunların kritiğine yer verdik. Birinci bölümde, İbn Rüşd'ün insan hürriyeti anlayışında nerede durduğunu belirlemeye yardımcı olması amacıyla, İslam felsefesinde ve kelamında insan hürriyetinin nasıl işlendiğini ele aldık. İkinci bölümde, insan hürriyeti anlayışında İbn Rüşd'ün dini ve felsefi kaynaklarım ele alarak, onun bu konuda hem dini nasslardan, hem de Aristo felsefesinden beslendiğini göstermeye çalıştık. Üçüncü bölümde, İbn Rüşd'ün insan hürriyeti anlayışının kendisine dayandığı temel felsefi görüşlerini ortaya koymaya çalıştık. Onun özellikle bilgi ve akıl nazariyesinin, tabii sebeplilik nazariyesinin, alemin zorunluluğu tezinin, tabiat anlayışının, din ve felsefeyi uzlaştırmaya çalışan özel tutumunun, geliştirdiği insan hürriyeti anlayışında büyük etkisi görülmektedir. Dördüncü bölümde, İbn Rüşd'ün insan hürriyeti problemini nasıl değerlendirdiğini inceledik. İbn Rüşd, insan hürriyetini işlerken hem nakli ve hem de akli delillere yer vermiş; bunların hem kendi içlerinde, hem de aralarındaki çelişkileri gidermeye çalışmıştır. İnsan hürriyetine yaklaşımlarında kelamcılara, özellikle Eş'arilere ciddi eleştiriler getirmiş ve onlarm çözümlerine karşılık kendi felsefi tutumu doğrultusunda geliştirdiği, özellikle sebeplilik ilkesiyle temellendirmeye çalıştığı çözümünü önermiştir. İbn Rüşd, geliştirdiği bu çözüm şekliyle daha ziyade determinist bir tutum sergilemekte ve insan hürriyetinin ancak determinasyon düzleminde mümkün ve anlamlı olduğunu göstermeye çalışmaktadır. O, geliştirdiği çözüm şeklinin hem nasslarda bulunan, hem de aklen söz konusu olan çelişkileri ortadan kaldırdığı kanaatindedir. İbn Rüşd, kötülük problemi ve teodise meselesi bağlamında da insan hürriyetini temellendirmeye çalışmaktan geri durmamıştır.
Immanuel Kant'ta eleştiri ve diyalektik

Bu araştırma spesifik olarak Immanuel Kant düşüncesinde eleştiri ve diyalektik kavramlarının işlevlerini ortaya koymakta, Kant'ın kendi yaşadığı çağda nasıl bir felsefi eleştiri ve toplumsal eleştiri anlayışı ortaya koyduğunu incelemeyi amaçlamaktadır. Bu doğrultuda çalışma ilkin genel hatlarıyla Kant'ın eleştiri öncesine dönemini konu alarak başlar ve eleştirel döneme geçişin ipuçlarını sunar. Devamında Kant'ın eleştirel dönemini konu alır ve üç Kritik'in eleştiri ve diyalektik kavramları çerçevesinde incelenmesini felsefi eleştirinin nasıl yapıldığını ortaya çıkarır. Bir sonraki aşamada Kant'ın hukuk ve politika üzerine olan düşüncelerini eleştiri kavramı merkezinde, itaat ve direniş kavramlarıyla birlikte bir analizini ortaya koyar. Bu araştırma Kant'ın felsefi eleştirisinin diyalektik kavramı çerçevesinde nasıl şekillendiğinin ve felsefi eleştiriden hareketle şekillenen toplumsal eleştirinin açmazlarıyla ile sonuçlar.
Locke'un liberalizminin temel kavramları: Rıza, özgürlük, mülkiyet

John Locke'un siyaset felsefesi incelendiğinde 'Rıza', 'Özgürlük' ve 'Mülkiyet' olmak üzere üç temel kavram üzerinden hareket edildiği görülecektir. Tamamı kurucu olan bu kavramlar anlaşılmadan Locke'un liberalizmi anlaşılamaz. Söz konusu kavramlara daha yakından bakıldığında ise Locke'un liberalizminin, kendisinden sonra ortaya çıkmış diğer liberal akımlardan oldukça farklı olduğu, hatta birçok yerde bunlarla birbirine zıt fikirler içerdiği görülecektir. Haliyle Locke'un liberalizminden bahsedilecekse, bunun sınırlı bir liberalizm olduğu dikkate alınmalıdır. Bu çalışmanın amacı da Locke'un liberalizminin genel hatlarını temel doğa yasasından yola çıkarak ele almak ve süreç içerisinde ortaya çıkan liberal düşünce akımları ile ilkesel farklarını ortaya koymaktır. Bu bağlamda, birinci bölümde 'Doğa Yasaları' kuramı tarihsel gelişimi ve Locke'un anlayış biçimi ile birlikte incelenmiş, böylelikle çalışmanın zemine oturacağı ilkelerin kaynağı belirlenmiştir. Doğa yasaları esas itibarı ile Tanrı'nın yaratımında mevcut bulunması dolayısı ile bünyesinde evrensel ve genel geçer hükümleri barındırır. Bu aşamada insanın yapması gereken şey aklını kullanarak doğa yasalarını kavramak olmalıdır. Çünkü doğa yasaları kanunların yapımında ve genişletilmesinde adil ve evrensel ölçütlerin belirleneceği yerdir. Böylece siyasal ve sosyal düzen -tıpkı geometrik kuramlarda olduğu gibi- kusursuz ve adilane olarak birbirinden türeyebilir. Doğa yasalarının kapsamını belirlemeyi amaçlayan ilk bölüm tanımlayıcı niteliktedir. Çalışmanın ikinci bölümünde ise Locke'un 'Rıza/Onay' kavramı açıklanmıştır. Locke, devletin meşruiyetini Ortaçağ'da olduğu gibi teoloji kaynaklı olarak ele almamış; devlete meşruiyet verecek yegane şeyin toplumsal rıza olduğunu öne sürmüştür. İlk bölümde olduğu gibi ikinci bölümde de daha çok tanımlamalara yer verilmiştir. Ancak yönetime karşı başlatılabilecek isyan konusu farklı açılardan ele alınmaya çalışılmıştır.'Özgürlük' başlığını taşıyan üçüncü bölüm ile 'Mülkiyet' başlığını taşıyan dördüncü bölüm ise çalışmada hedeflenen iddiaların analizinin yapıldığı asıl kısımları oluşturmaktadır. Burada Locke'un siyasi düşüncesinde temel doğa yasasından hareketle kamu yararını sağlamaya dönük fikirler bulmak mümkündür. Kamu yararı düşüncesi gerekli bulunduğu takdirde devletin otoritesini çeşitli müdahalelere izin verecek düzeyde genişletir. Bu da liberal düşüncenin aksine devletin güçlü olmasını gerekli kılan bir durumdur.
Hepel'in tarih felsefesi

Hegel bir tarih filozofudur. Diyalektik yöntemiyle belirginleştirdiği dizgesi içinde tarih önemli bir yer tutar. Tez, antitez ve sentez üçlemesiyle evreni açıklayan Hegel'e göre ruh doğayı oluşturur ama doğa özgürlük alam olmadığı için bir sentez kaçınılmazdır. Bu sentez, ruhun doğadan ayrılıp insan aracılığıyla mutlak ruha ulaşmasıyla gerçekleşecektir. Bu dizgede insana ve insanın etkinliklerine çok önemli bir yer ayrılmıştır. Ruh insan aracılığıyla özgürlüğe kavuşacaktır. Bu nedenle insanın bütün etkinlikleri, ruhun gelişiminin uğrakları olarak değerlidir. Ancak bütün bu etkinliklerde rastlantıya yer yoktur. Belirlenimcilik egemendir. Hegel'in tarih felsefesi insan kavrayışı ile belirginleşir. Hegel'e göre asla tek insan yoktur. İnsan olabilmek için en az iki insan gerekir. Çünkü insan özbilinç sahibi varlıktır. Ancak bir insanın kendini özbilinçli bir varlık olarak algılaması yetmez, başka bir özbilinç sahibinin de kendisini özbilinçli bir varlık olarak tanıması gerekir. Ne var ki bu bir gerilim oluşturur ve özbilinç sahibi olarak tanınmak için çatışma başlar. Böylece köle/efendi diyalektiği oluşur. Hegel'e göre özbilinç sahibi insanın gelişimi Hıristiyanlıkla başlar. Doğadan kendini ayrı düşünemeyen Çin uygarlığı tarih dışıdır. Çünkü tarih özgürlüğün tarihidir ve bu tarihde Hıristiyan Alman kültürüyle sürer ve 'akıl devletinde' son bulur. Hegel akıl devletinin yaşamdaki karşılığının, üyesi olduğu Prusya devleti olduğunu varsayar
Paul Ricoeur'ün anlatısal etik düşüncesinde edilginlik ve başkalık ilişkisi üzerine bir inceleme

Yirminci yüzyılın büyük düşünürlerinden olduğu yaygın kabul gören Paul Ricoeur'ün, geç dönem eserlerinden Başkası Olarak Kendisi'nde, refleksif felsefe ve hermeneutik gelenek zemininde geliştirmekte olduğu özne felsefesini bir etik oluşturmak doğrultusunda tasarlamakta olduğu görülür. Öznenin kendisini ancak dil ve simgeler aracılığıyla bilebileceğini ileri süren Ricoeur özneyi yalnızca bir bilinç değil toplumsal, bedensel ve ahlaki bağlanma yetisine sahip bütünsel bir varlık olarak ele alır. Bu bağlamda o, bir yaşamın bütünlüğünü o yaşamın anlatısal birliği içerisinde kavramayı ve öznenin tüm belirlenimlerini anlatı biçimi temelinde irdelemeyi gerekli görür. Bu çalışma, anlatı ekseninde aynı kalma ve başkalaşma kutupları arasında salınarak kendisini sürekli yeniden özdeşlemesi gereken öznenin etik bir 'kendi' olma sürecine odaklanmaktadır. Anlatısal özdeşlik, 'kendi'yi 'başka' ile ilişki içerisinde kavramayı gerekli kıldığı için kişinin kendisi ile başkaları arasındaki etkinlik-edilginlik dengesini konu edinmektedir. Bunun yanı sıra, anlatı, 'kendi'ye içkin olan başkalık ve edilginlik türlerine tanıklık etmenin de aracıdır. Dolayısıyla, bu inceleme aynı zamanda Ricoeur'ün anlatısal hayal gücü kavramı aracılığıyla 'kendi'nin maruz kaldığı edilginlik durumlarının hangi tarzlarda aşılabileceğini de ele almaktadır. Bu çerçevede, edebi anlatıların olanaklarından da faydalanılarak, insanın kendisini anlatısal bir özdeşlik biçiminde oluşturma sorumluluğunun başkalarıyla etik bir ilişki tesis etme ve iyi hayat ereğine ulaşma yönünde yaratıcı bir edim olup olmadığı sorusuna yanıt aranacaktır.