turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Doğumla kazandığı Türk vatandaşlığını çıkma izniyle kaybeden yabancıların hukuki statüsü

Türk vatandaşlığını herhangi bir şekilde kaybetmenin en belirgin sonucu, kaybeden kişinin yabancı statüsüne geçmesidir. 'Çıkma' Türk Vatandaşlığı Kanunu'nda düzenlenmiş olan kayıp hallerinden biri olarak; yetkili makam kararı ve iradeyi bünyesinde barındıran bir başvurunun sonucudur. İlgili, çıkma belgesini imza karşılığında teslim aldığı anda yabancı statüsünde olacaktır. 1995 yılında, Türk mevzuatına eklenen bir hükümle doğumla kazandıkları Türk vatandaşlığını çıkma ile kaybedenlere, Türk vatandaşlarına tanınan haklardan ilke olarak aynı şekilde yararlanmaya devam etme imkanı verilmiştir. Böylece bulundukları ülkenin vatandaşlığını almaları, Türk vatandaşlığından ayrılmaya bağlı olan kişilerin, Türkiye'deki haklarından vazgeçmelerinin önüne geçilmeye çalışılmıştır. Göç veren yüzü ile Türkiye'nin, eski vatandaşlarıyla arasında kurduğu bu bağı anlamak adına; çalışmanın ilk bölümü, vatandaş ve yabancı kavramlarının sınırlarına ayrıldı. Bu bölümdeki ayrıntılı açıklamaların amacı, yabancı statüsünde bulunan bu kişilerin, Türkiye'de tanzim edilmiş diğer yabancı statüleri arasındaki yerini belirlemek ve imtiyazın boyutlarını daha sağlıklı resmedebilmektir. Çalışmanın ikinci bölümünde 5901 sayılı Türk Vatandaşlığı Kanunu'nun 28. maddesinde yer verilen imtiyazlı yabancılardan olmak için aranan şartlar ve 'ilke olarak' Türk vatandaşlarıyla aynı haklardan yararlanmaya getirilen sınırlar incelenmiştir. Son bölümde ise Türkiye'de seyahat ve ikamet, taşınmaz edinme, miras, çalışma ve sosyal güvenlik haklarının kullanımına yer verilmiş ve nihayetinde yabancı olmaktan kaynaklanabilecek sınır dışı edilme, geri verilme ve yeniden Türk vatandaşlığını kazanma halleri üzerinde durulmuştur.
تجريدُ الفوائدِ الرقائق في شرح كنز الدّقائق لأبي العباس شهاب الدين أحمد بن محمد بن أحمد الشلبي من كتاب الإعتاق الى باب الاستيلاد ـ دراسة وتحقيق ـ

İslami ilimler alanında etkin bir şahsiyet olan İmam en-Nesefi nin birçok eseri ve bu eserler üzerine yapılmış birçok şerh çalışmaları mevcuttur. Önemli bir şahsiyet olan en-Nesefi nin anlaşılması, eserlerinin bilinmesine bağlıdır. en-Nesefi nin Kenzu d-dekaik adlı eserine yapılmış en önemli şerhlerden biri de eş-Şilbi tarafından yapılan Tecridu l-fevaid adlı eserdir. Alanında önemli bir yer tutan bu eser maalesef günümüze dek ilmi neşri yapılmaksızın yazma eser olarak kalmıştır. Kölenin azad edilmesi ve ilgili konuları ihtiva eden bu eserin tahkik edilerek ilim dünyasına kazandırılmasının önemli olduğu kanaatindeyiz. Bu öneme dayanarak çalışmamızda Hanefi fıkhında önemli bir yeri olan Şeyh Şehabeddin'in 'Tecridu'l-fevaidi'r-Rekaik fi şerhi Kenzi'd-dekaik' adlı eserin tahkik edilmesi tercih edilmiştir. Çalıma; giriş, iki bölüm ve sonuç kısımlarından oluşmaktadır. Girişte konunun önemi ve tercih edilme nedenlerine değinildiği gibi konu hakkındaki çalışmalar hakkında da bilgi verilmiştir. Ayrıca yazarın yaşadığı dönem ve coğrafyada siyasi ve kültürel çevre de ele alınmıştır. Birinci bölümde İmam Nesefi'nin ilmi şahsiyetinin yanı eserleri, etkilendiği isimler ve Şeyh Şehabeddin'in hayatı, ilmi kişiliği ve yaşadığı dönemin siyasi ve kültürel durumu ele alınmıştır. Ayrıca söz konusu şahsiyetlerin etkilendiği ve etkilediği ekol ve şahıslar da aktarılmıştır. İkinci bölümde elimizde mevcut el yazmanın tanımı yapılmış, yazara aidiyeti irdelenmiştir. Ayrıca eserin tahkikli metni de verilmiştir. Çalışma neticesinde varılan neticeler ve öneriler ise sonuç kısmında maddeler halinde beyan edilmiştir. Son olarak da çalışmada kullanılan kaynakların listesi alfabetik olarak verilmiştir.
Tıbbi uygulama hatalarına ilişkin tam yargı davalarında zamanaşımı

Tıbbi uygulama hatası nedeniyle meydana gelen zararların tazmininde, başvurulacak hukuki yol, zararın bünyesinde gerçekleştiği sağlık hizmeti sunucusuna ve sağlık hizmetini ifadeden sağlık çalışanının statüsüne göre değişiklik göstermektedir. Devlete ait bir sağlık kurumunda veya üniversite hastanesinde görevli bir sağlık çalışanı tarafından gerçekleştirilen tıbbi uygulama esnasında ortaya çıkan zararın tazmini nedeniyle husumet, tıbbi uygulamayı gerçekleştiren sağlık çalışanına değil, doğrudan idareye yöneltilmektedir. Görevli mahkeme, idare mahkemeleridir. Sağlık çalışanı ise idare mahkemelerinde tazminat istemiyle açılan tam yargı davalarında, müdahil olarak, idarenin yanında davayı takip edebilmektedir. Husumetin idareye yöneltildiği tam yargı davalarıyla ilgili olarak 2577 sayılı İYUK'un 13. maddesinde 'sürelere' ilişkin düzenleme yer almaktadır. Her ne kadar bu düzenlemede, idarelere yapılacak ön başvuruya ilişkin bir ve beş yıllık sürelerden söz edilmişse de uygulamada, zamanaşımın başlangıcı ve sürelerle ilgili bir takım sorunlar yaşanmakta, doktrinde ise bu konuda görüş farklılıkları ortaya çıkmaktadır. Çalışmamızda, tıbbi uygulama hatalarına ilişkin tam yargı davalarında zamanaşımının başlangıcının tespiti ile birlikte zamanaşımı ve süre konuları, adil yargılanma hakkı çerçevesinde ele alınmış, Anayasa Mahkemesi ve AİHM kararları kapsamında değerlendirmelerde bulunulmuştur. Birinci bölümde, 'tıbbi uygulama, hatalı tıbbi uygulama, komplikasyon, izin verilen risk, hizmet kusuru' gibi tıbbi uygulama hataları ile tam yargı davalarına ilişkin tanım ve kavramlar açıklanmıştır. İkinci bölümde; hatalı tıbbi uygulamalardan kaynaklanan tam yargı davalarında usule ilişkin durumlar, maddi ve manevi tazminat, tazminat ödenme şartları, tazminat ödeyen idarenin sağlık çalışanına rücu etmesi gibi konulara değinilmiştir. Üçüncü bölümde ise uygulamada çeşitli sorunların yaşandığı, doktrinde ise görüş farklılıklarına neden olan, tıbbi uygulamaya bağlı tam yargı davalarında zamanaşımının başlangıcı ve süre konuları, adil yargılanma hakkı bağlamında ayrıntılı olarak incelenmiştir. Ayrıca bu incelemede, Anayasa Mahkemesi ve AİHM'in güncel kararlarına ve yerleşik içtihatlarına da yer verilmiştir.
Akreditif işleminde akreditif bankasının hukuki sorumluluğu

Uluslararası ticarette tacirlerin farklı ülkelerde bulunmaları, güvensizlik yaratmaktadır. Bu güvensizlik duygusu, mesafeli satımların niteliğinden kaynaklanan satıcının malı göndermesine rağmen parayı tahsil edememe riskinden ve alıcının da parayı ödemesine rağmen satıcının malı göndermeme riskinden kaynaklanmaktadır. Bu güvensizlik duygusunu bertaraf eden akreditif işlemi ile bir güven kuruluşu olan bankalar ödemede aracılık etmekte ve dış ticarette gerekli güven ortamı sağlanmaktadır. Akreditif işlemi halikında Türkiye dahil birçok ülkede kanuni bir düzenleme bulunmamaktadır. Akreditif hakkındaki hukuki kurallar uygulamaya ve MTO'nın düzenlemelerine dayanmaktadır. MTO uygulamanın doğurduğu ihtiyaç nedeniyle birçok ülkede uygulanan birbirinden ayrı düzenlemeleri Yeknesak Kurallar olarak tespit etmiş; ticaretin gelişmesi ile bu kuralları aralıklarla revize etmiştir. Bugün 'Vesikalı Krediler İçin Yeknesak Teamüller ve Uygulamalar' başlığını taşıyan 1993 tarihli ve 500 sayılı broşür yürürlükte bulunmaktadır. Akreditif işleminde, işlemin taraflarından akreditif bankasının ve diğer bankaların yükümlülükleri Yeknesak Kurallarda düzenlenmekle birlikte hukukumuzda Medeni Hukuk, Borçlar Hukuku, Ticaret Hukuku ile de ortaya çıkmaktadır. Akreditif bankası ile akreditif amiri arasındaki hukuki ilişki vekalet sözleşmesidir. Bankanın hakları ve borçlan, vekilin hakları ve borçları olarak ortaya çıkmaktadır. İlişkiye muhabir bankanın katılması durumunda da muhabir banka, akreditif amiri açısından akreditif bankasının ifa yardımcısıdır. Tezimizin birinci bölümü, akreditife ilişkin temel açıklamalara ayrılmıştır. Bu kapsamda olmak üzere öncelikle akreditifin tanımı, işleyişi, tarafları ve türleri ele alınmıştır. Ayrıca akreditif işlemine uygulanacak hukuki kurallar tespit edilmiştir. İkinci bölümde öncelikle alıcının ve satıcının yükümlülükleri ve sorumluluklarına değinildikten sonra akreditif bankasının ve işleme katılan diğer bankaların yükümlülükleri ve sorumlulukları incelenmiştir. En son olarak Yeknesak Kurallara göre bankanın sorumlu tutulamayacağı haller incelenmiştir.
Medeni Usul Hukukunda yargı ve cebri icra bağışıklığı

Bir egemen ile vatandaş farklı kavramlardır. Bunlar arasındaki fark, kendilerine karşı açılmış bir davada görülebilir. Normal bir vatandaştan farklı olarak yabancı devlete karşı mahalli mahkemelerde dava açılması her zaman mümkün değildir. Bunun nedeni de yabancı devletin sahip olduğu yargı bağışıklığıdır. Bu yargı bağışıklığı sadece acta iure imperii nitelikli işlemler için söz konusudur. Bunun dışındaki işlemler için yabancı devlete mahalli mahkemelerde dava açılması mümkündür. Yabancı devlet sadece imperium'unu kullandığı işlemler için yargı bağışıklığından yararlanır. Yabancı devlet imperium'unu kullanmıyorsa, yargı bağışıklığından yararlanması da mümkün değildir. Yargı bağışıklığı usuli bir engel olarak düzenlendiği için dava ve icra aşamalarında çeşitli yansımaları vardır. Bu tezde de bu yansımaların neler olabileceği incelenmiş ve çözüm önerileri sunulmuştur. İşlenen bir diğer konu devlet temsilcilerinin yargı bağışıklığıdır. Devlet temsilcileri de bir başka devlette yargı bağışıklığından yararlanırlar. Bu bağlamda, devlet başkanları, hükümet başkanları ve dışişleri bakanları devletin yargı bağışıklığından daha geniş olan rationae personae yargı bağışıklığından yararlanır. Böylece bu kişilerin tüm işlemleri yargı bağışıklığından yararlanabilir. Bu doğrultuda diplomatlar ve konsoloslar da yargı bağışıklığından faydalanır. Devletlerin arasındaki ilişkilerden diplomatlar sorumlu olduğu için onların yargı bağışıklığı neredeyse mutlaktır. Onlara karşı dava açılması sadece Diplomatik İlişkiler Hakkındaki Viyana Sözleşmesi'nin 31. maddesinde sayılan istisnalar da mümkündür. Konsoloslar, devlet ilişkilerinde görev almazlar, onlar daha çok ticari işlerde ve gönderen devlet vatandaşlarının, kabul eden devlette korunmaları konularında görev alırlar. Buna paralel olarak, onların yargı bağışıklığı görevlerinin ifası sırasındaki işlemlerle sınırlıdır.
Suça sürüklenen çocukların yargılanması

Tez, dört bölüme ayrılmış olup birinci bölümde çocuk kavramına yer verilmiştir. Gerek uluslararası sözleşmelerdeki çocuğun tanımı ve gerekse Türk Ceza Kanunundaki, Ceza Muhakemesi Hukukundaki ve de Çocuk Koruma Kanunundaki tanımlamaları yapılmıştır. Tezin ikinci bölümünde suça sürüklenen çocukların yargılamasındaki soruşturma aşaması anlatılmıştır. Soruşturma evresinde öncelikle cezai sorumluluk anlatıldıktan sonra soruşturma evresinin özellikleri ve süjeleri olarak anlatımlar yapılmıştır. Bu bölümde son olarak çocuk yargılamasında soruşturmayı sona erdiren sebepler açıklanmıştır. Sona erdiren sebepler arasında Cumhuriyet savcısının vermiş olduğu en ön önemli kararlardan olan ve uygulamamıza son zamanlarda giren soruşturmaya yer olmadığına dair karara değinilmiştir. Bu kararın önemine ve uygulanması gerektiği vurgulanmıştır. Yine cumhuriyet savcısının vermiş olduğu diğer bir karar ise kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararıdır. Bu karara ayrıntısıyla değinilmiş olup, uygulanması gereken ancak uygulamada pek uygulanmayan karar olduğu belirtilmiştir. İkinci bölümde geniş olarak yer verilmiş olan bir diğer husus ise sosyal inceleme raporu ayrıntısıyla anlatılmış olup bu rapor alınmasının özellikle çocuk yargılamasındaki önemine değinilmiştir. Tezimizin üçüncü bölümünde ise çocuk yargılamasında kovuşturma evresine geniş olarak değinilmiştir. Çocuk yargılamasındaki kovuşturma evresinin özellikleri süjeleri ve bu evreyi sona erdiren sebepler ayrıntısıyla işlenmiştir. Bu bölümde çocuklarla ve yetişkinlerin duruşmasının ayrı yapılması gerektiği vurgulanmıştır. Tezimizin son bölümü olan dördüncü bölümde ise çocuk yargılamasındaki kanun yolları açıklanmıştır. Kanun yolları; olağan ve olağanüstü olarak ikiye ayrılmış olup, olağan kanun yolları arasında belirtilmemesi sebebiyle olağanüstü kanun yolları içerisinde anlattığımız, anayasa mahkemesine bireysel başvuru yolu da ayrıntısıyla tez içerisinde işlenmiştir.
2017 anayasa değişikliği kapsamında olağanüstü hal yönetimi

Hükümetler, bazı zamanlarda kamu düzenini bozan ve devletin varlığı açısından tehlike uyandıran durumlar ile karşılaşabilmektedir. Bu durumlarda olağan hukuk kuralları düzeni yeniden sağlamak için yetersiz kalabilmekte ve bu sebeple olağanüstü hal rejimlerine başvurulabilmektedir. Olağanüstü hal, farklı ülkelerde farklı anlamlar içermesine rağmen uygulama tümünde aynıdır. Uygulama esnasında genel itibariyle rejim değişikliği yapılmakta, yürütme organının yetileri genişletilmekte, bir yandan da getirilen tedbirlerle hak ve hürriyetlerin ve özellikle denetim konusunda hukukun sınırlandırıldığı görülmektedir. Ancak tüm anayasaların ortak çerçevesinde geçicilik ve zorunluluk oldukça önem arz etmektedir. Olağanüstü halin ilan edilmesinde etkili olan mecburi sebeplerin ortadan kalkmasından sonra en kısa sürede tekrar eskisi gibi olağan sisteme geri dönülmesi ön plandadır. Türkiye'de ise birçok kez başvurulan bu yönetim şekli genellikle meydana gelen ağır şiddet eylemlerine çözüm amacıyla çıkmış ve sürekli yeni düzenlemeler yapılarak bugüne kadar gelmiştir. En son 21 Ocak 2017 tarih ve 6771 sayılı 'Türkiye Cumhuriyeti Anayasasında Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun' ile birlikte, anayasa da yapılan değişiklikler sonucunda olağanüstü yönetim şekillerinde de bir takım düzenlemeler meydana getirilmiştir. ''2017 Anayasa Değişikliği Kapsamında Olağanüstü Hal Yönetimi'' başlıklı bu çalışmanın amacı; olağanüstü hal kavramının tanımının yapmakla beraber geçmişşten bugüne kadar anayasalarda ne gibi farklılıklarının mevcut olduğunun, anayasa değişikliği sonucunda olağanüstü hal rejimi bağlamında meydana gelen değişikliklerin açıklaması ve yapılan yeniliklerin neler olduğunun gösterilmesidir. Ayrıca tez içerisinde, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Türk Anayasaları açısından temel hak ve özgürlüklerin sınırlandırılma ölçütlerinin neler olduğu ile hem siyasi hem de yargısal açıdan denetimin nasıl yapıldığı, ilgili kanunlarla ve alınan tedbirlerle açıklanmıştır.
Ceza hukukunda banka ve kredi kartlarının kötüye kullanılması

Kredi kartları, bankalar ve çıkartmaya yetkili kuruluşların müşterilerine belirli limitler dahilinde açtıkları kredilerle, nakit kullanmaksızın mal ve hizmet alabilmeleri, nakit kredi çekebilmeleri için verdikleri ödeme aracıdır. Banka kartı hesaba şifre aracılığı ile ulaşılarak, Otomatik Vezne Makinaları ve Satış Noktası Terminalleri'nden mal ve hizmet alma, para çekme ve sunulan diğer bankacılık hizmetlerini yerine getirmek amacıyla banka müşterilerine verilen karttır. Kartlı sistemde üç taraf vardır. Kartlı sistem kuruluşu kredi kartı veya banka kartı sistemi kuran ve bu sisteme göre kart çıkarma veya kart kabulü konusunda üye işyeri anlaşma yetkisi veren kuruluştur. Üye işyeri yaptığı sözleşme çerçevesinde banka kartı veya kredi kartı hamiline mal veya hizmet satmayı kabul eden gerçek ve tüzel kişidir. Son olarak kart hamili banka veya kart çıkarmaya yetkili kuruluşla yaptıkları sözleşme dahilinde tarafına kart verilen kişidir. Kredi kartı büyük bir ekonomik piyasaya sahiptir. Banka ve kredi kartı suçları her geçen gün artmaktadır. Bu durum kredi kartı kuruluşları için büyük bir problemdir. Kart sistemi kendi içerisinde riskler taşır. Sistemin savunma mekanizmaları yeterli değildir ve şirketler daha güvenli bir alışveriş için çalışmaktadırlar. Kart sisteminin savunma mekanizmaları karmaşık yöntemler kullanan banka veya kredi kartı faillerine ortam hazırlamaktadır. Bu çalışmanın amacı genel olarak kart sistemlerinin her yönüyle değerlendirilmesi ve kart suistimal çeşitlerinin Ceza Hukuku açısından incelenmesidir.
Kanun-i Esasi'de yargı fonksiyonu

Osmanlı'da, on yedinci asrın sonlarına doğru, başta eğitim kurumunun bozulması olmak üzere devletin içindeki ve dışındaki ekonomik, sosyal ve siyasal gelişmelerin etkisi ile hukuki ve adli yapı olumsuz biçimde etkilenmeye başlamıştır. Devleti bu durumdan kurtarmak amacıyla, 'Tanzimat Dönemi' olarak bilinen on dokuzuncu asırda, yeni düzenlemeler yapılmıştır. Bu düzenlemelerin bir sonucu olarak nizamiye adı ile kurulan yeni mahkemeler, şer'iye mahkemeleri ile birlikte, yargı fonksiyonu ile görevli olmuştur. Düzenlemeler yeni kurumlarla sınırlı kalmamış, özellikle hukukun Batılılaşması ile birlikte yazılı alanlara da kaymıştır. Böylece yoğun bir kanunlaştırma faaliyeti gerçekleşmiştir. 1876 Anayasası da, Batılılaşma ile başlayan kanunlaştırma faaliyetinin bir sonucu olmuştur. 1876 Anayasası, şer'iye mahkemeleri ile nizamiye mahkemelerini, yargı fonksiyonu ile görevli iki mahkeme olarak kabul etmiştir. 1876 Anayasasındaki yargıya ilişkin hükümlerin ekseriyeti, Osmanlı Devleti'nin klasik döneminde hem mevzuatta düzenlenmiş, hem de mevcut hukuk düzeninde fiilen uygulanmış hükümlerdir. Bu bakımdan 1876 Anayasasında yargı alanında, yeni bazı kurum ve kurallar istisna, bir anlamda fiili uygulama ile de sabit ilke ve kurallar anayasal düzeye yansımıştır. Osmanlı'da, yargı fonksiyonunu yerine getiren hakimlerin tayin, terfi, görev yeri ve süresi, teftiş ve azilleri vs. hukuki işlem ile gerçekleşmiş, yine hakimlerin teftişi, hukukçu kimseler tarafından yapılmıştır. Bu durum, 1876 Anayasasında ve bu anayasadan sonra neşredilmiş olan kanunlarda da aynı şekilde düzenlenmiştir.
İslam Ceza Hukukunda kanunilik ilkesi

Kanunilik ilkesinin İslam Ceza Hukukundaki yerini kapsamlı ve müstakil olarak ortaya koymak, konuyla ilgili çeşitli iddiaları araştırmak doktora çalışmamızın amacı olmuştur. Çalışmada öncelikle kanunilik ilkesinin günümüz ceza hukukundaki yeri tespit edilmiş, müteakiben İslam Ceza Hukuku açısından değerlendirilmiştir. Kanunilik ilkesinin günümüz ceza hukukundaki yerini tespitte Türk Ceza Hukuku kaynaklarına müracaat edilmiştir. İslam Ceza Hukukunda ilkenin tespitinde ise imkan nispetinde eski ve yeni kaynaklara başvurulmuştur. Modern ceza hukukunda kanunilik ilkesi, tarihi süreç içerisinde mahiyet değişikliğine uğramıştır. Böylece ilkede, klasik kanunilik ilkesi anlayışı ve modern kanunilik ilkesi anlayışı olmak üzere iki farklı yaklaşım tarzı meydana gelmiştir. Kitap ve Sünnet' le belirlenmiş suç ve cezalar, genel itibarıyla modern kanunilik ilkesi anlayışına uymaktadırlar. Tazir suç ve cezalarında ise bugün kanunilik ilkesine verilen en esnek anlamı bulmak mümkündür. Bununla beraber bunlar da ilkenin nasıl tatbik edileceğinde özellikle devletin etkisinin büyük olduğu görülmektedir. İslam Ceza Hukukunda kanunilik ilkesinin olmadığı düşüncesinin önemli dayanaklarından birisi de kıyas konusudur. Kıyas konusuna, kıyasın İslam Hukuk doktrinindeki yeri ve resmi hakimin başvurduğu bir yorumlama metodu olmak üzere iki farklı açıdan yaklaşmak gerekir. Kanunilik ilkesinin yasakladığı kıyas, resmi hakimin yorumlama faaliyetinde başvurduğu kıyastır. Tarihi süreçte gelinen son durumun İslam Ceza Hukukunda mahkeme içtihadında kıyasa baş vurulamayacağı yönünde olduğu dikkate alınırsa kıyas açısından da kanunilik ilkesine ters bir durumun olmadığı anlaşılmış olur.
Türkiye'de kamu alacaklarının koruması açısından rüçhan hakkı uygulamasının değerlendirilmesi

Sosyal devlet anlayışının gereği olarak kamu hizmetlerinin artması, kamu harcamalarının da artmasına neden olmaktadır. Kamu alacaklarının daha kısa sürede ve etkin olarak tahsil edilmesi zorunluluğu sonucu, bu alacaklar 6183 Sayılı Amme Alacakları Tahsil Usulü Hakkında Kanun çerçevesinde takip edilmektedir. Rüçhan hakkının özellikle kamu alacakları kapsamında incelediğimiz tezimizde Türk Patent Enstitüsü onaylı yurtdışı kaynaklı patent başvurularında da rüçhan hakkının alınabileceğine yönelik açıklamalar ve örneklere değinilmiştir.
İslam Borçlar Hukukunda görme muhayyerliği ve tüketici hakları açısından önemi

Bu tez, bir Giriş ve üç Bölümden oluşmaktadır. Girişte tezin amacı, içeriği ve hazırlanmasında izlenen yöntem hakkında bilgi verilmektedir. Birinci Bölümde asıl konumuza ışık tutması için muhayyerlik tanımı yapılarak, muhayyerliğin mahiyeti ortaya konmaya çalışılmış ve diğer muhayyerlik türleri de özetle ele alınmıştır. İkinci bölümde asıl konumuz olan görme muhayyerliği ve hukuki sonuçları detaylı bir şekilde ele alınmıştır. Üçüncü bölümde de tüketim ve tüketici kavramlarından bahsedilerek, Hukuk sistemlerinin ve özellikle İslam Hukukunun tüketiciyi koruma adına ne gibi tedbirler aldığı, bu tedbirler arasında görme muhayyerliğinin tüketici hakları açısından önemi tespit edilmeye çalışılmıştır.
Banka hukukunda müşteri sırrını saklama yükümlülüğü

Banka hukukunda müşteri sırrının saklanması yükümlülüğü Bankacılık Kanunu'nun 73. maddesinde düzenlenmiştir. Söz konusu hüküm ile müşteri sırrıyla birlikte, bankalara ve bunların bağlı ortaklık, iştirak, birlikte kontrol edilen ortaklıklarına ilişkin sırlar koruma altına alınmıştır. Müşteri sırrı; Bankacılık Kanunu'nda sırrı saklamakla yükümlü olanların, bankanın müşterileri veya üçüncü kişiler hakkında öğrenmiş olduğu gizli nitelikteki bilgilerdir. Türk hukukunda Bankacılık Kanunu'nun 73. maddesinde düzenlenen müşteri sırrı Fransız ve İsviçre hukukundaki düzenlemelerle karşılaştırma yapılarak incelenmiştir. Bu bağlamda müşteri sırrı kavramı, müşteri sırrını saklama yükümlülüğüne ilişkin temel hukuki düzenlemeler ve bu düzenlemelerin ihlali halinde uygulanacak yaptırımlar, müşteri sırrını saklama yükümlülüğünün kapsam ve istisnaları çalışmanın ana başlıklarını oluşturmaktadır.
Uluslararası Ceza Mahkemesi ve Afganistan

İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra savaş suçlularının yargılanması için Nüremberg ve Tokyo Uluslararası Askeri Ceza Mahkemeleri galip devletler tarafından kurulmuştur. Bu mahkemeler galip devletler tarafından kurulduğu için bir takım eleştirilere maruz kalsa da uluslararası hukukun gelişmesi konusunda sağladığı katkılar neticesinde günümüzde hukukçular tarafından olumlu gözle bakılmaktadır. Bu çalışmada, iki mahkemenin ardından Eski Yugoslavya ile Ruanda ve diğer ad hoc niteliğine sahip uluslararası ceza mahkemelerinin BMGK'nin aldığı kararlarla kurulmuş olması, UCM'nin kurulma sürecinin hızlanmasına neden olmasıyla beraber önemli rol oynadığına değinmektedir. Aynı zamanda UCM'nin bağımsız, evrensel ve daimi olmasına ve içerdiği suçları işleyen kişiler hakkında ve tabi oldukları ülkelerde sürdürmüş olduğu davalara da yer verilmektedir. Diğer yandan Afganistan'da Sovyetler Birliğiyle yaşanan çatışmalar, bitmeyen iktidar kavgası ve 11 Eylül terör saldırılarından sonra gündeme gelen gelişmeler ele alınmasıyla birlikte Taliban'ın tekrar hükümete karşı başlattığı silahlı mücadeleri ve çatışmalar sırasında taraf olan bütün taraflar tarafından işlenen ağır suçlar incelenmektedir. Bu amacı göz önünde tutarak, Afganistan UCM'nin bir taraf ülkesi olarak Savcılık Bürosu tarafından öne sürdürülen ön incelemeler karşısında barış ve adaletin sağlanması için hukuki yükümlülüğü gözden geçirilmektedir. Aynı zamanda Afganistan'da barış, güvenlik, istikrarın neden sağlanamamasına ilişkin ve hükümet kurumlarına devam eden yolsuzluğa değinilmeye çalışılmaktadır. Anahtar Sözçükler: Uluslararası Ceza Mahkemesi, Roma Statüsü, Afganistan, Taliban, 11 Eylül Terör Saldırısı ve ABD.
Fahiş cezai şartın tenkisi

Borçlunun aşuı yükseklikte bir cezai şart karşısında ezilmesini önlemek isteyen kanun koyucu, BK. m. 161 /IH de tenkis kurumunu düzenlemiştir. Tenkis, kısaca aşın miktardaki cezai şartın borçlu üzerindeki baskısını kaldırmayacak şekilde makul bir hadde indirilmesidir. Tenkis kurumu hukuki nitelik itibariyle kıyasen kısmi butlan müeyyidesinin sonuçlarına tabi tutulmalıdır. Zira aşın bir cezai şart ahlak ve adaba aykın olduğu gibi, BK. m. 161/HI kamu düzenine ilişkin ve emredici nitelikte olduğundan BK. m. 20/n deki geçersizlik müeyyidesinin sonuçlan burada da uygulanmalıdır. Şu halde aşın bir cezai şart tamamen kaldrnlmamalı, ancak amacım aşan ölçüde kısmen geçersiz sayılmalı, bunun altındaki miktar ise geçerli kabul edilmelidir. Borçlu bir tacir ise TK. m. 24 gereği, aşın cezai şartın indirilmesini isteyemez. Yani BK. m. 161 /IH den yararlanamaz. Ancak borçlu tacir aşuı cezai şart nedeniyle ekonomik açıdan yok olma tehlikesi ile karşılaşmışsa BK. m. 20/n yine kıyasen olaya uygulanmalı, cezai şartın miktan tacirin yok olmasını önleyecek bir miktara kadar indirilmelidir.