turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Secularization and desecularization in Egypt: The rise of Muslim Brotherhood

Mısır'daki Müslüman Kardeşler, en organize ve en güçlü İslami hareketlerden biri olmuştur. Müslüman Kardeşler'in kademeli yükselişini tepeden inme sekülerleşmeye bir tepki olarak açıklayan birçok çalışma olmasına rağmen, desekülerizasyonun bu hareket üzerindeki etkileri konusunda yeterli çalışma yoktur. Yaygın yaklaşım, sekülerizasyon sürecinin yukarıdan empoze edilen ve geçici, desekülerizasyon sürecinin ise kendiliğinden ve doğal olduğunu varsayar. Bu yaklaşım, zaman zaman liderler tarafından politikalarını meşrulaştırmak için dinin kullanımını görmemizi engeller. Bu tezde, devlet öncülüğünde sekülerizasyon ve desekülerizasyon süreçlerinin Mısır'daki Müslüman Kardeşler üzerindeki etkileri incelenmiştir. 20. yüzyıldaki farklı yöneticilerin ideolojileri ve politikaları ile Müslüman Kardeşler'in onlara karşı tepkisi analiz edilmiştir. Birinci bölümde sekülerizasyon ve desekülerizasyon süreçleri ile ilgili temel teorik yaklaşımlar incelenmiş ve literatürdeki son eğilimler eleştirel olarak ele alınmıştır. İkinci bölümde, Mısır'da sekülerleşme ve desekülerizasyonun uzun tarihi ele alınmıştır. Özellikle, Sedat'tan bu yana siyasette dinin canlanmasına neden olan, sosyo-ekonomik sorunlar, İsrail'e karşı askeri yenilgiler, pan-Arabizm'in gerilemesi, devletin ekonomiden ve sosyal politikadan çekilmesi, toplum ve hükümet arasında yabancılaşmanın artması, dış güçler gibi faktörler incelenmiştir. Son bölümde, Müslüman Kardeşler'in 20. yüzyılın başlarından Mursi'nin düşüşüne kadar olan dönüşümü ele alınmıştır. Örgütün Mısırlı liderlerle, diğer siyasi ve toplumsal gruplarla ve bölgesel ve küresel güçlerle ilişkileri incelenmiştir.
Orta Asya'da güvenliğin sağlanmasında Kazakistan'ın rolü

Sovyet Birliği'nin çöküşü yeni bağımsız devletlerin ortaya çıkmasıyla sonuçlanmıştır. Bağımsızlığını yeni kazanan devletler güvenlik sorunları ile karşılaşırken aynı zamanda kendi yönetim türlerini şekillendirme ve kendi politikalarını izleme fırsatı yakalamıştır. Kazakistan bağımsızlığını kazanan ülkeler arasında kendi ayakları üzerinde hızla yükselmeyi başarmıştır. Kazakistan Sovyet Birliği'nin nükleer mirasından kurtularak ve çok taraflı politika izleyerek komşuları ile olan sınır sorunlarını çözebilmiştir. Bu politikalar, diğer ülkeler ile dostane ilişkilerin korunmasına ve uluslararası ve bölgesel örgütlere katılmada Kazakistan'a yardımcı olmuştur. Ayrıca Kazakistan'ın dış politikası, ülkeyi dünyada barış ve istikrarın bir destekçisi olarak sunmuştur. Bu tez, 1991 yılı sonrasında bölgesel güvenliği sağlamak amacıyla oluşturulan organizasyonları ve bunların faaliyetlerini analiz etmektedir. Bununla birlikte Kazakistan'ın bu örgütlerdeki faaliyetleri de incelenmiştir. Bu araştırma, Orta Asya'da güvenliğin sağlanmasında Kazakistan'ın rolünü ve Kazakistan'ın dünyada olumlu bir imajının olup olmadığını ve bölgesel bir güç olarak tanınıp tanınmadığını araştırmayı amaçlamaktadır.
Balkan geopolitics and Chameria question

Bu çalışma, Osmanlı İmparatorluğu'nun son döneminden günümüze kadar olan tarihi olayları analiz etmekte ve jeopolitik oyunların Balkan Yarımadası üzerindeki sonuçlarını göstermektedir. Bu çalışmada öncelikle, Balkanlar ve Çamıria Bölgesi'nin jeopolitik konumunun ayrıntılı bir açıklaması da dahil olmak üzere hem klasik hem de kritik Jeopolitik'in tarihçesi ve ilkeleri sunulmuştur. Buna ek olarak, genel anlamda Balkanlar'ın tüm tarihi tarifi ve özel anlamda Çamıria Sorunu klasik jeopolitik stratejilere göre açıklanmıştır. Çamıria Sorunu jeopolitik bakış açısıdan ilk kez bu çalışmada incelemiştir. Ana sorgu olarak bu küçük toprağın hem Arnavutluk hem de Yunanistan ülkeleri için öneminin yanı sıra Büyük Britanya, Amerika Birleşik Devletleri ve Rusya gibi farklı aktörlerin bölge için sahip oldukları doğrudan çıkarları ortaya koyulmuştur. Bunu başarmak için Arnavutça, Fransızca, İngilizce, İspanyolca, İtalyanca, Portekizce ve Türkçe gibi farklı dillerden kaynaklar kullanılmıştır. Sırasıyla, bu çalışmanın hipotezine dayanarak, bu jeopolitik stratejilerin mevcut olduğu ve bu yüzyılda bile zor bir barışın altında kalmaya devam ettiği görülmektedir. 1990'dan sonraki bu stratejiler, devlet sınırlarının değişmesini mümkün kılarak bölge güçlerinin dengesini bir kez daha değiştirmiştir. Yine de Çamıria için durumu yatıştıracak ve her iki ülkeyi tatmin edecek resmi bir çözüm bulunmamaktadır.
Sovyetler Birliği sonrası dönemde Nahcivan Özerk Cumhuriyeti

Bu tezde Türk Cumhuriyetleri içinde Türkiye Cumhuriyeti'ne tek sınırı olan aynı zamanda Zengezur Koridoru gibi maniler kalkar ise bütün Türk dünyasıyla kara bağlantısı olacak olan Nahçıvan Özerk Cumhuriyeti'nin Sovyetler Birliği Dönemi Sonrasında yeri araştırılacaktır. NÖC'ün Türkiye Cumhuriyeti ile ortak din, dil, tarih, kültür ve akrabalık bağları olan kardeş bir ülkedir. NÖC'ün Azerbaycan Cumhuriyeti'ne bağlı olduğu halde fiziki bir bağlantı Zengezur koridoru ile kesilmiştir. Güney Kafkasya'da yer alan ve batıdan doğuya doğru Aras Nehri'ni takip eden bir ulaşım yolu üzerinde bulunan NÖC, geçmişşi olan bir siyasi tarih arenasında yer almıştır. Özellikle bu güzergah, kontrolleri altına almak isteyen Ermenistan, Rusya ve İran ile Azerbaycan ve Türk devletleri mücadeleleri tarih boyunca devam edegelmiştir. Tezimizde NÖC'ü tanımak dolayısıyla tarihsel sürecini, coğrafyasını, ekonomisini ve yönetimini değerlendirip, bulunduğu konumda Sovyetler Birliği sonrasındaki genel durumu analiz edilecektir.
Soviet Transcaucasus 1917-1945: Nations in transition

Bu tez, başlıca üç Transkafkasya milleti olan Gürcü, Azeri ve Ermenilere özellikle vurgu yaparak Sovyet milliyetler politikasını incelemektedir. Tez, Sovyet milliyetler politikasına odaklanarak üç Transkafkasya milletinin tarihine bu politika kapsamında ışık tutmayı amaçlamaktadır. Milletlere farklı şekillerde uygulanmış olsa dahi, Sovyet milliyetler politikası Sovyet yönetimi altındaki her millet için önemli sonuçlar doğurmuştur. Bu çerçevede, çalışma Sovyet yönetimi altındaki Gürcü, Azeri ve Ermenilerin aynı anda hem kendilerine özgü hem de birbirine benzer olan gelişimlerini açıklamayı amaçlamaktadır. Sonuç olarak, tez, Sovyet politikalarının, özellikle de milliyetler politikasının Transkafkasya milletlerinin dönüşümünde temel rol oynadığını ve bölgenin bugünkü dinamiklerini belirlediğini savunmaktadır.
Selefilik ve Suriye İç Savaşı'nda selefi örgütler arasındaki çatışmalar

Suriye Krizi, ilk etapta barışçıl gösterilerle başlamasına rağmen, rejimin bu gösterilere sert askeri müdahalelerle karşılık vermesiyle birlikte hızla silahlı bir iç çatışmaya dönüşmüştür. 2011 yılının yaz aylarından itibaren ana eksenlerini Özgür Suriye Ordusu'nun oluşturduğu birçok silahlı muhalif grup kurulmuştur. Temel amacı Esad rejimini devirerek anayasal-demokratik bir Suriye inşa etmek olan bu grupların şeriat temelli bir İslam Devleti kurmak gibi bir amaçları yoktu. Bu gruplar, iyi örgütlenmiş askeri ve siyasi bir bütünlükten yoksun oldukları için başarısız oldular ve parçalandılar. Özellikle 2013 yılından itibaren, bu grupların yarattığı boşluğu Selefi gruplar hızla doldurarak iç savaşta etkin birer aktör haline geldiler. Başlıcalarını, El Kaide, El Nusra/ŞFC/HTŞ, Irak ve Şam İslam Devleti ve Ahrarü'ş-Şam'ın oluşturduğu bu gruplar dini-ideolojik tartışmalar, stratejik farklılıklar, dış aktörlerle ilişkiler, yönetim ve egemenlik problemleri gibi sebeplerden ötürü birbirleriyle çatışmışlardır. Bu çalışmada, Selefi gruplar arasındaki bu çatışmaların sebepleri derinlemesine analiz edilecektir. Bu çatışmaların, dini-ideolojik meseleler ve çıkar çatışmaları olmak üzere temelde iki farklı boyutunun bulunduğu savunulmaktadır. Çatışmaların çıkarlarla ilgili boyutu ele aldığımız örgütlerin kendi varlıklarını güçlü bir şekilde sürdürme çabalarından kaynaklanıyorken; dini-ideolojik boyutu ise bu örgütlerin birbirlerinin dini ve siyasi meşruiyetini yok etme amaçlarıyla ilgilidir. Bu çalışmada her iki boyutunda, söz konusu örgütlere ait internet üzerinden erişilebilir kaynaklardan, basılı yayınlardan ve bu gruplar arasındaki gelişmeleri yakından takip eden diğer bağımsız kaynaklardan geniş bir şekilde yararlanılmak suretiyle incelenmiştir.
A Comparative Analysis of Critical Infrastructure Cyber Security Policies: Best Practices from the US, EU and Turkey

Kritik altyapılar, modern toplumların temelini oluşturan fiziksel ve sanal sistemlerdir ve ulusal refahı sağlamak için gereklilerdir. Bu tür altyapıların önemi önceleri devletler ve uluslararası organizasyonlar tarafından anlaşılamamasına rağmen kritik altyapı sistemlerini hedef alan siber tehditlerin artması, Amerika ve Avrupa Birliği'nde olduğu gibi kritik altyapıların korunmasının bir gündem maddesi olarak ele alınmasının hızlanmasına neden olmaktadır. Türkiye'de ise bu alanın gelişimi konusu sessizliğini korumaktadır. Bu tez Amerika, Avrupa Birliği ve Türkiye'deki kritik altyapı güvenliği konusundaki gelişmeleri bu bağlamda tanımlayıcı, yasal, kurumsal ve ekonomik uygulamaları araştırarak karşılaştırmaktadır. Bunu yaparken, bu tez, Türkiye'nin kritik altyapı koruması alanındaki mevcut durumunu ortaya koymayı amaçlamaktadır. Bu bağlamda tez, Türkiye'deki kritik altyapı güvenlik politikalarının politika başarısını da analiz etmektedir. Tez bulgularına göre, Türkiye, altyapılarının korunması konusunun gelişimini etkileyen kurumsal ve yasal boşluklar nedeniyle Amerika ve Avrupa Birliği'nden bu alanda çok geridedir. Bu bağlamda, Türkiye'nin izlemesi gereken politika girişimleri de tezde tartışılmıştır.
Türkiye'de su kaynakları yönetimi ve çevre sorunları

Dünyamızın vazgeçilmez bir parçası olan sonlu kaynak 'tatlı su', son yıllarda dünya kamuoyunun, uluslararası ve bölgesel örgütlerin gündeminde ön sıralarda yer almaktadır. Sınırlı su kaynaklarına sahip olmasına karşın nüfusu hızla artan Türkiye açısından da bu kaynak önemli bir gündem maddesi olmuştur. Gelişmekte olan ülkeler arasında bulunan Türkiye için su kaynaklan, büyüme açısından önemli bir unsurdur. Ancak ekonomik büyümenin getirdiği olumsuzlukların kimi zaman çevre sorunlarına neden olduğu bilinmektedir. Dolayısıyla, suyun kullanımı ve geliştirilmesi süreçlerinde ülkemizin, sahip olduğu bu tatlı su kaynaklarım çevresel önemleriyle birlikte değerlendirmesi gerekmektedir. Türkiye'de kurumsal ve yasal yapının su kaynaklan bütünleşik yönetimi için uygun bir hale getirilmesi ve bu yönetime yönelik verimli sonuçlar yaratabilecek politikaların uygulanabilmesi için gerekli düzenlemelerin yapılması esastır. Bu çalışma kapsamında, Türkiye'nin su kaynaklan yönetimi ve politikası, kurumsal ve yasal yapısı çerçevesinde analiz edilmeye çalışılmış; bu kaynaklara yönelik uygulamalar ve kaynakların yönetimindeki yaklaşımlar, çevre sorunlan açısından irdelenmiştir.
Dış politika aracı olarak diplomasi ve Kazakistan Cumhuriyeti örneğinde kurumsal diplomasi

Günümüz koşulları göz önüne alındığında, uluslararası toplumun birimleri arasında, devletin dış ilişki organlarının, devletin dış politikasının amaçları ve görevlerinin uluslararası hukuk normlarıyla onaylanan, barışçıl amaçla yürütülen resmi faaliyeti olarak tanımlanabilecek olan diplomasi bu aşamaya gelene kadar birçok dönemden geçmişştir. Uzun dönemler boyunca, değişimler geçirerek gündeme gelen diplomasinin örf ve adetleri bunun yanında bu örf ve adetlerin zamanla hukuki özellik kazanması ve kodlaştırma çalışmalarının sonucunda, 1961 tarihli Viyana Diplomasi İlişkileri Sözleşmesi'nin ortaya çıkmasına sebebiyet vermiştir. Kazakistan Cumhuriyeti'nde diplomatik faaliyetleri gerçekleştiren kurumlar devlet içi ve devlet dışı organları olarak ikiye ayırabiliriz. Diplomasinin bu organlar aracılığıyla yürütülmesinde gündeme gelen diplomatik ayrıcalık, dokunulmazlık ve bağışıklık başlıkları altında toplanmaktadır. 15 yy. da Orta Asya'da kurulan Kazak Hanlığı'yla beraber oluşan Kazak Diplomasisi asırlar boyu kendisini sürekli geliştirerek, günümüzde kendi meyvesini vermektedir. Bağımsızlığının 19. yılını kutlayan genç devlet Kazakistan, uluslararası hukukun bağımsız bir öznesi olarak uluslararası arenada etkin bir diplomasi yürütmektedir. Astana'nın 1 Ocak 2010'dan bu yana Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı dönem başkanlığını başarıyla sürdürmesini Kazak diplomasisinin büyük bir zaferi olarak kabul edebiliriz. Kazakistan, İslam Konferans Örgütü'nün 2011 yılı dönem başkanlığını da alarak Orta Asya'nın diplomasi merkezi olmayı hedeflemektedir.
Türk basınına göre İran-Irak Savaşı'nda Türkiye'nin arabuluculuk faaliyetleri: 1980-1988

1980- 1988 yılları arasında vuku bulan İran-Irak Savaşı'nda yürütülen Türk Dış Politikasını arabuluculuk faaliyetleri çerçevesinde inceleyen bu tezde Türkiye'nin savaş süresince İran ve Irak ile ilişkilerinin ve savaş politikalarının Türk Basınında nasıl değerlendirildiğine yer verilmiş yanı sıra birincil kaynaklardan yararlanılmıştır. Üç bölümden oluşan bu çalışmanın ilk kısmında İran ve Irak'ın yakın tarihi incelenmiş ve savaşın temel sebepleri ortaya koyulmuştur. İkinci bölümde savaşın ilk yarısında Türkiye'nin yürüttüğü arabuluculuk faaliyetleri ve savaşın genel gelişmeleri ortaya koyulmuş üçüncü bölümde ise savaşın ikinci yarısında gerçekleşen hadiseler Türkiye'nin arabuluculuk faaliyetleri ekseninde açıklanmaya çalışılmıştır. Sonuç kısmında savaşın, savaşta uluslararası aktörlerin rollerinin genel değerlendirmesinin yanı sıra Türkiye'nin oynadığı rol ortaya koyulmaya çalışılmıştır. Türkiye, İran-Irak Savaşı'nın başlamasını müteakip bu savaşta tarafsız bir tutum sergilediğini açıklamış, iki kere arabuluculuk girişiminde bulunmuştur. Son tahlilde savaş, Türkiye'nin arabuluculuk faaliyetleri bağlamında ele alınmış ve dış unsurların etkisi altında kalması sebebiyle İran-Irak Savaşı'nda Türkiye'nin sınırlı bir konumda kaldığı savunularak arabuluculuk girişimleri incelenmiştir.
NATO policies in South Caucasus

Bireysel, ülkesel, bölgesel ve uluslararası güvenlik önemlidir. Güvenlik, tehdit algılamasına bağlıdır ve tehdit algılaması da degismistir. Günümüzde tehdidin kaynagı, zamanı ve yeri önceden bilinememektedir. Küresel dünyada tehditlerin bu özelliginden, istikrarsızlıgın ve çatısmaların olduğu bir bölge, uzaktaki ülkeyi de ilgilendirmektedir. Bu bölgelerin, kitle imha silahlarının artması, terörizm, etnik çatısmalar, uyusturucukaçakçılıgı, insan kaçakçılıgı ve yasal olmayan göç gibi günümüz tehditlerininçogalmasına zemin olusturdugu belirtiliyor. Bu bölgelerin kontrolü, güvenlik sorunu olmaktan çıkartılması ve entegre bölge yapılmasının dünya güvenligine katkıdabulundugu belirtiliyor. Güney Kafkasya cografi olarak stratejik, çatısmaların ve önemli oranda enerji kaynakları bulunan bir bölgedir ve birbirleriyle baglantılı güvenlik algılamaları ve kaygılarının olduğu devletler sistemi bir güvenlik kompleksiniolusturdugu için Güney Kafkasya bir güvenlik kompleksi olarak tanımlanmaktadır. Bu çalısmada NATO'nun Güney Kafkasya politikaları bu açıdan ele alınmıstır ve bu bölgenin güvenlik kompleksi özellikleri analiz edilmistir. Öncelikle, güvenlik konusunda teorik altyapı saglanmıstır. kinci bölümde, NATO'nun kurulusu ve degisim süreci ele alınmıstır. Güney Kafkasya bölgesinin cografi, tarihi, sosyo-ekonomiközellikleri ve de bölgesel ve bölge dısı güçlerin bölgeye ilgisi üçüncü bölümde analiz edilmistir. Dördüncü bölümde NATO'nun Güney Kafkasya politikaları ele alınmıstır. Güney Kafkasya Avrupa güvenligi içinde degerlendirilmektedir ve Kafkasya ve Orta Asya'ya NATO'da cografi öncelik verilmektedir. Bu bölgedeki programların, NATO'nun uzun dönem stratejisi olan reformların tesvik edilmesi ve desteklenmesiyleAvrupa-Atlantik bölgesinde istikrarın artırılmasıyla tutarlı olduğu belirtilmektedir
Kusurlu demokrasilerde korku ve dış politika ilişkisi

Bu çalışmada kusurlu demokrasilerde korku ile dış politika tercihleri arasındaki ilişkiye odaklanılmaktadır. Çalışmadaki ana du şu nce, liberal demokrasilerden farklı olarak, kusurlu demokrasilerin u lkedeki ekonomik refahın dağıtımı konusunda bir korku motivasyonuna sahip olduğudur. Bu motivasyonu anlamak ve analiz etmek için kaynakların keyfi dağıtımı, yolsuzluk ve ahbap-çavuş kapitalizmi seviyesi mu dahil değişken olarak incelenmiştir. Bu değişkenlerin yu ksek olduğu u lkelerdeki hu ku metlerin denetimsizliği ise bağımsız değişken olarak tanımlanmıştır. Liberal ve kusurlu demokrasilerin dış politikada yaşadıkları çatışma/anlaşmazlık sayıları bağımlı değişken olarak kullanılmıştır. Çalışma göstermektedir ki, kaynakların keyfi dağıtılmadığı, yolsuzluğa karşı şeffaflığın yu ksek olduğu ve iktisadi du zenin ahbap çavuş kapitalizmine dayanmadığı liberal demokrasiler daha barışçıl ve daha az çatışmacı dış politika tercihlerinde bulunurken; kaynakların keyfi dağıtıldığı, yu ksek yolsuzluğun-du şu k şeffaflığın olduğu ve ahbap-çavış kapitalizminin yu ksek olduğu kusurlu demokrasiler daha çatışmacı ve daha az uzlaşmacı dış politika tercihlerinde bulunmaktadır.
A comparative analysis of the national interest concept in theories of international relations

Ulusal çıkar kavramının hem günlük hayatta hem de akademik alanda önemli bir yere sahip olduğu rahatlıkla söylenebilir. İlk bakışta kavram kesin bir anlama sahipmiş gibi görünse de ulusal çıkar hakkında birkaç çalışmanın incelenmesi kavramın kesin bir anlama gelmediğini iddia etmek için yeterlidir. Üstelik her teori, kavramı kendi epistemolojisi açısından yorumlamaktadır. Bu sebepten, kavram olarak ulusal çıkar tek bir anlam ifade etmez; aksine, tarafından yorumlandığı teoriye göre farklı anlamlar kazanabilir. Kavramın yukarıda bahsedilen belirsiz içeriğini göz önüne alarak, bu tez ulusal çıkar kavramını değişik açılardan incelemeyi amaçlamaktadır; bu sebepten ulusal çıkarın doğasına doğru yapılan bir uğraş olarak tanımlanabilir. Çalışma beş bölümden oluşmaktadır. Her bir bölüm kendi içinde birkaç alt bölüme ayrılmaktadır. Her bir bölümün büyük bir kısmı o bölümde ulusal çıkarı inceleyen teorinin kavramlarını tanımlamaya ayrılmıştır. Ulusal çıkar kavramı her bir bölümün en son kısmında o bölümde söz konusu olan teori hakkında verilen bilgiler ışığında tanımlanmıştır. İlk bölümde Reelpolitik düşünce ve onun ulusal çıkara yaklaşımı incelenmiştir. İkinci bölümde Liberal düşünce ve onun ulusal çıkar anlayışı irdelenmiştir. Üçüncü bölümde Konstrüktivizm ve onun ulusal çıkara yaklaşımı tanımlanmıştır. Dördüncü bölüm Marksizm ve onun ulusal çıkar hakkındaki eleştirilerine ayrılmıştır. Son bölümde ise Eleştirel Düşünce ve onun ulusal çıkar hakkındaki eleştirisi sunulmuştur.
American-Turkish relations in the 1990s: Continuities and changes in the post-cold war era

Soğuk Savaş sürecince, Birleşik Devletler ve Türkiye arasındaki ikili ilişkiler, Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü 'ndeki işbirliklerinden de örneklendirilebileceği üzere, her iki devlete de egemenliklerini, özgürlüklerini, ve kalkınmalarını olabilecek en iyi derecede koruma yolları sağlamıştır. Fakat, Birleşik Devletler ile Sovyetler Birliği arasındaki çift kutuplu çatışmanın son bulması iki ülke arasındaki ikili ilişkilerde olası kopmalara veya belirgin değişimlere zemin hazırlamıştır. Bu tez Soğuk Savaş'tan sonraki ilk on yılda Birleşik Devletler-Türkiye ilişkilerini şekillendiren devamlılıklara ve değişimlere odaklanmaktadır. İlk olarak, Sovyetler Birliği'nin iki ülke arasında varoluşsal kaygılarla oluşan bağın birincil sebebinin çöküşüne rağmen Birleşik Devletler ve Türkiye taktiksel ilişkilerini korumanın yollarını aramışlardır. Buna ek olarak, Birleşik Devletler'in hedefleri ve istekleri halen Türkiye'nin dış ve iç politikalarını yoğun olarak etkilemeye devam etmiştir. İkinci olarak, iki ülke arasında geçmişşte yaşanmış bazı çalkantılı ve güvensizlik teşkil eden olaylar, Türkiye'nin Birleşik Devletler'in Türkiye'ye ve bölgeye dönük politikalarına verdiği tepkileri çoğunlukla etkilemiş, ve bu tepkiler genellikle endişeli bir tutum sergilemiştir. Araştırma sırasında liberal gerçekçi bir teoretik çerçeve kullanılmıştır. Bu hipotezleri araştırmak için, konu ile ilgili var olan literatür incelemesinin yanı sıra, önceden görev yapmış Türk ve Amerikan yetkililerle yapılan yüz yüze görüşmeleri de içeren birincil araştırmalardan da faydalanılmıştır. Sonuçlar ilk hipotezi doğrulamış, fakat ikinci hipotezi doğrulayacak ya da yanlışlayacak yeterli kanıtı sağlamamıştır. Bu araştırmanın sonuçları Birleşik Devletler-Türkiye arasındaki ikili ilişkilere yeni boyutlar katmakla kalmamış, aynı zamanda Soğuk Savaş sonrası diğer ittifakları incelemek için de teoretik bir çerçeve.
11 Eylül sonrası Amerika Bileşik Devletleri'nin güvenlik algısının Ortadoğu'ya yansımaları

Çalışmamızdaki söz konusu güvenlik kavramı, idrak etme ve kapsam boyutlarıyla güvenlik anlayışı ve bu anlayıştaki değişim ile, Ortadoğu coğrafyasındaki tehditler ve fırsatlar karşında ABD'nin bunları değerlendirmek ya da bunlardan korunmak için gerçekleştirdiği faaliyetler incelenmektedir. Ortadoğu ülkeleri ve ABD arasındaki ilişkilerin başladığı günden itibaren 11 Eylül olaylarının ve ayrıntılı olarak sonrasının ele alındığı, bu çalışmanın ana temasını ve kapsamını, ABD'nin dış politikası ve bu bağlamda oluşturulan güvenlik politikaları doğrultusunda Ortadoğu coğrafyasındaki, terörle mücadele, silahlanmayı önleme, bölgeye barış ve demokrasi getirme gibi gerekçelerle askeri ve diplomatik eylemlerin incelenmesi oluşturmaktadır. Uluslararası ilişkiler disiplininde, 11 Eylül sonrasında güvenlik algılaması değişmiş, iki kutuplu sistemden tek kutupluluğa geçilmesi ile ABD, tek süper güç olarak dünya siyasetine artan ağırlığını koymaya başlamıştır. Son yüzyılda Ortadoğu coğrafyasında petrolün bulunması ile birlikte, bölgedeki petro-doların hakimiyetini ele geçirme gayesi büyük güçlerin dikkati çekmiştir. Böylece en büyük küresel güç olan ABD'nin bu bölgede nüfuz alanı yaratmasından daha doğal bir şey yoktur. Bu doğrultuda üç bölümden oluşan çalışmamızın ilk bölümünde güvenlik kavramının mevcudiyeti ve bu alanda yapılan bilimsel çalışmalar incelenmiştir. İkinci ve üçüncü bölümde ise, ABD'nin 11 Eylül saldırılarına karşı toplumsal ve siyasi tutumları ve bu saldırılara karşı Ortadoğu'da yaptığı dış politika hamleleri analiz edilmiştir.
1895-1921 yılları arası Osmanlı, Fransız arşivlerinde Fransa' nın Ermeni politikası

Fransa ve diğer batılı devletler zayıflamış Osmanlı İmparatorluğu üzerinde kendi ekonomik ve siyasi üstünlüklerini kurmak ve gayrimüslim azınlıkların haklarını koruma maksadıyla, önce Balkan sorununu nihayetinde Ermeni meselesini ortaya çıkarmışlardı. Sömürgecilik konusunda İngiltere ile büyük rekabet içinde olan Fransa, Akdeniz'de İngiltere'nin Mısır'ı işgal etmesinin ardından, 1830'da Cezayir'e girmişti. Afrika kıtasında aralarında pek sorun çıkmayan paylaşımın sonrasında; verimli toprakların, petrol ve maden kaynaklarının bulunduğu Ortadoğu bölgesinin paylaşılması meselesi ortaya çıkmıştı. Her iki devlet aralarında yaptıkları ittifaklar neticesinde, İngilizler Arapların, Fransızlar Ermenilerin milliyetçilik duygularını kaşıyarak, yaşadıkları topraklarda söz sahibi olmak istemişlerdi.19. yüzyılın son çeyreğinde imzalanan Ayastefanos ve Berlin Antlaşması neticesinde, Ermeni milliyetçiliğin yoğunlaşmasıyla, Ermenilerin Osmanlı devletindeki konumunu, Fransa'nın Ermeni politikasını, Ermeni ileri gelenlerinin Fransa kamuoyunu etkileme yöntemlerini, Ermeni komitelerinin başta Fransa ve diğer Avrupa ülkelerinde örgütlenmelerini, yazılı dökümanları, üye ve gelir toplama faaliyetlerini, Kilikya bölgesinde Fransa'nın Ermeni işbirliğiyle, o bölgeyi Osmanlı'dan koparmak için çıkarılan isyan ve savaşı, sonuçlarıyla inceledim. Objektif bir şekilde tezimi hazırlamak için Fransız diplomatik yayınlarından, Başbakanlık Devlet Arşivleri ve basılı kaynaklarından faydalanmaya çalıştım.