turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
17. ve 18. yüzyıl Kıbrıs Şer'iyye sicillerine göre müslüman-zimmİ ilişkileri ve İslam Hukuku açısından tahlili

Bu tez, Kıbrıs şer'iyye sicillerinde yer alan ve Müslüman-zimmi ilişkileri kapsamına giren hukuki uygulamaları İslam hukuku açısından tahlil ederek, yaklaşık üç yüzyıl boyunca Osmanlı idaresi altında kalan Kıbrıs adasında birlikte yaşamış Müslüman ve gayrimüslim halkların bir arada yaşama tecrübelerine ışık tutmayı amaçlamaktadır. Araştırma dönemi olarak, adadaki ilk ve en eski şer'i mahkeme uygulamalarını ve Tanzimat öncesi hukuki yapıyı yansıtan 17. ve 18. yüzyıllar, araştırma bölgesi olaraksa, gayrimüslimlerin nüfusun yaklaşık üçte ikisini oluşturduğu, Müslüman ve gayrimüslim halklar arasında yoğun ilişkilerin kurulduğu Kıbrıs adası seçilmiştir. Çalışmada, Müslümanlar ve zimmiler arasında meydana gelen ve şer'i mahkemeye intikal eden hukuki ilişkilerin neler olduğu, ihtilafların nasıl çözüldüğü ve bu çözümlerde İslam hukukuna ne ölçüde bağlı kalındığı gibi soruların cevapları aranmıştır. Şer'iyye sicillerinden örnekleme yöntemi ile seçilen belgeler, modern hukuk tasnifine uygun olarak medeni hukuk kapsamına giren şahıs, aile, miras, eşya ve borçlar hukuku başlıkları altında ele alınmış ve tahlil edilmiştir. Tez, giriş ve eklerle beraber üç bölümden oluşmaktadır. Giriş kısmında Kıbrıs'ın 17. ve 18. yüzyıllardaki genel durumu üzerinde durulmuş, birinci bölümde ise Osmanlı Devleti'ndeki şer'i mahkemeler ve şer'iyye sicilleri ele alınmıştır. İkinci bölümde şahıs, aile ve miras hukukuna; üçüncü bölümde ise eşya ve borçlar hukukuna dair şer'i mahkeme kayıtlarının İslam hukuku açısından tahlilleri yapılmıştır. Çalışmanın sonunda yer alan ekler kısmında araştırmada elde edilen istatistiksel veriler ve örnek belgeler paylaşılmıştır. Tezin temel kaynaklarını, 17. ve 18. yüzyılları kapsayan 22 adet Kıbrıs şer'iyye sicil defteri ile klasik ve çağdaş İslam hukuku çalışmaları oluşturmaktadır.
Marka lisans sözleşmeleri

Marka açısından temel mevzuat niteliğinde olan 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname ile ekonomik bir değere sahip olan markanın çeşitli hukuki işlemlere konu olması öngörülmüş ve KHK'nın 15. maddesinde markanın devredilebilir, miras yoluyla intikal edebilir, lisans konusu olabilir ve rehnedilebilir olduğunu belirtilmiştir. Tezimizin konusu olan ve uygulamada en sık karşılaşılan markanın hukuki işlemlere konu olmasını sağlayan türlerden biri de marka lisansı sözleşmesidir. Lisans verenin markadan doğan kullanma hakkını lisans alana devrettiği ve buna karşılık lisans alanın ise bedel ödemeyi taahhüt ettiği bir sözleşme olan marka lisans sözleşmesi bir bütün halinde 556 sayılı KHK'da düzenlenmediğinden; lisans hakkının niteliği, marka lisans sözleşmenin niteliği ve sözleşmeye uygulanacak hükümler açısından doktrinde oldukça tartışılmış ve birçok hususta görüş birliğine varılamamış bir konu olmuştur. Marka lisans sözleşmesinin bir bütün olarak 556 sayılı KHK'da düzenlenmemiş olması, sözleşmenin ticari hayatta büyük bir öneme sahip olması ve doktrinde yapılan tartışmalar dikkate alındığında, bu hususlara açıklık getirilmesi amacıyla, marka lisans sözleşmesinin tez konusu olarak seçilmesi ve incelenmesi zorunlu olmuştur.
Uluslararası sorumluluk hukukunda uluslararası hukuka aykırı eylemin devlete atfedilmesi

Çalışma uluslararası hukuka aykırı eylemin devlete atfedilebilmesi ile ilgilidir. Uluslararası hukuka aykırı eylemlerin atfedilmesine ilişkin kurallar, 21. yüzyılda uluslararası toplumun giderek terörist, özel askeri şirketler ve siber bilgisayar korsanları gibi devlet dışı aktörlerle daha çok karşılaşması sebebiyle daha önem kazanacaktır. Çalışmanın temel sorusu şu şekilde belirlenmiştir: Özel kişilerin eylemleri hangi koşullarda devletlere atfedilebilir? Bu konudaki mevcut uluslararası hukuk kuralları nelerdir? Çalışmanın birinci bölümünde uluslararası hukuka aykırı eylemin devlete atfedilebilmesine ilişkin mevcut kurallar incelenmiştir. İkinci bölümde, özel kişilerin eylemlerinin devletlere atfedilebilmesine ilişkin kurallar analiz edilmiştir. Son bölümde bu kuralların askeri gruplar, özel askeri şirketler, terörist faaliyetler ve siber saldırı faaliyetleri karşısında nasıl uygulandığı incelenmiştir.
Ölüme bağlı tasarruflarda irade sakatlıkları ve sonuçları

Ölüme bağlı tasarrufların yürürlüğe girmelerine engel olan sebeplerden biri olan irade sakatlığı halleri, dar anlamda hata, hile, korkutma ve zorlama, geniş anlamda ise zihni kayıt, latife beyanı ve muvazaa'dan ibarettir. Dar anlamda irade sakatlığı hallerinin bulunduğu ölüme bağlı tasarruflar için kanunen öngörülmüş yaptırım iptal edilebilirliktir. Bununla beraber, bazı durumlarda ve geniş anlamdaki irade sakatlığı hallerinin bulunması durumunda kesin hükümsüzlük ve yokluk yaptırımları da söz konusu olabilmektedir. Ölüme bağlı tasarrufta bulunduğu esnada iradesinin sakatlanmış olduğunun farkına varan tasarruf sahibi, tasarrufunu çeşitli yollarla iptal edebilecek veya hata ve hileyi öğrenmesine veya ikrahın etkilerinin geçmesine karşın 1 yıl boyunca pasif kalarak sakat ölüme bağlı tasarrufun düzelmesine sebep olabilecektir. Tasarruf sahibi dilerse, kanunen öngörülmüş 1 yıllık hak düşürücü sürenin geçmesini beklemeksizin iptal hakkından feragat ettiğini bildirerek sağlığında tasarrufun düzelmesini de sağlayabilir. Tasarruf sahibinin vefatından sonra ise, sakat tasarrufun iptali, yasal veya iradi mirasçılar tarafından açılacak bir iptal davası ile sağlanabilir. İyiniyetli mirasçılara karşı dava açma hakkı 1 ve 10 yıllık sürelere tabi olup, kötü niyetli mirasçılara karşı bu süre 20 yıl olarak hüküm altına alınmıştır. Ölüme bağlı tasarrufun iptaline ilişkin dava sadece taraflarına etki eden nispi nitelikli bir davadır. Ölüme bağlı tasarrufun iptali davası yenilik doğuran bir davadır. Bu nedenle, iptal davasını tamamlayıcı nitelikte olan miras sebebiyle istihkak veya mal vasiyeti ifası davaları büyük çoğunlukla bu davayı takip eden davalar olacaktır.
Vergilendirmede otomatik bilgi değişimi üzerine OECD ve ABD çalışmaları

Son yıllarda yaşanan küreselleşme ve ulusal sınırların önemini kaybetmesiyle vergiden kaçınma ve vergi kaçakçılığının artan boyutlara ulaşması, ülkeleri ve uluslararası örgütleri işbirliği yapmaya yöneltmiştir. ABD, AB ve OECD ülkeleri geliştirdikleri yöntemlerle vergi kaçakçılığını ve zararlı vergi rekabetini önleyici çözümler bulmaya çalışmıştır. Bu kapsamda vergisel amaçlı uluslararası bilgi değişimi temel yöntem olarak belirlenmiştir ve özellikle otomatik bilgi değişimi odak noktası haline getirilmiştir. Yaşanan gelişmelerle bilgi değişimine ilişkin anlaşmalara taraf olan ülke sayısının artması mükellef bilgilerine erişimi kolaylaştırmıştır. Bu gelişme de mükellefin özel yaşam hakkına dokunan bir sonuç ortaya çıkarmıştır. Bu çalışmada vergilendirmede bilgi değişimine yönelik OECD ve ABD çalışmaları anlatılmıştır. Bilgi değişiminin vergi mahremiyetine etkileri irdelenmiştir.
İdari uyuşmazlıkların çözümünde yargı dışı bir araç olarak idari başvurular

İdare hukukunun en önemli amacının, kamu gücünü elinde tutan idarenin tasarrufları karşısında temel hak ve hürriyetlerin korunması olduğu ifade edilebilir. Yönetilenlerin hak ve özgürlüklerinin kamu gücünü elinde bulunduran idareye karşı korunmasından ve bu doğrultuda idarenin denetiminden hareketle, idari uyuşmazlıkların çözümünde yargı dışı etkin bir araç olarak benimsenebileceğini iddia ettiğimiz idari başvuru, idari yargı kurumuna 'alternatif' bir kurumdur. İdari başvuru kurumu, etkin bir hukuki rejimle, idari uyuşmazlıkları çözmede idari yargıyı asla ikame etmeyecek ancak idari yargıya alternatif oluşturacak etkin bir araç olabilir ve olmalıdır.
Birleşmiş Milletler Engelli Kişilerin Hakları Sözleşmesi'nin gerekliliği meselsei

Bu çalışmanın temel sorunsalını, engelli kişilerin insan haklarını korumak bakımından özel nitelikli bir sözleşmeye gerek olup olmadığı hususu oluşturmaktadır. Bu sorunsalın cevabı için genel nitelikli insan hakları sözleşmelerinin engelli kişilerin insan haklarını gerek maddi hukuk gerekse usul hukuku açısından yeterince koruyup koruyamadığı analiz edilmiştir. Bu analiz çalışmaya konu yapılan üç genel nitelikli insan hakları sözleşmesinin hem normatif yapısı hem de denetim organlarının pratikleri ışığında yapılmıştır. Ayrıca, Engelli Kişilerin Hakları Sözleşmesi nin engelli kişilerin haklarını koruma ihtiyacını ne ölçüde karşıladığı hususu incelenmiştir.
Konut ve çatılı işyeri kiralarında kira bedelinin belirlenmesi

Tezimizin konusunu, konut ve çatılı işyeri kiralarında kira bedelinin belirlenmesi oluşturmaktadır. Kira sözleşmeleri, taşınır ve taşınmaz mallar için yapılabilmekle beraber, kira bedeli konusundaki uyuşmazlık konut veya çatılı işyeri niteliğini haiz kira sözleşmelerinde ortaya çıkmaktadır. Bu sözleşmeler, kural olarak, kararlaştırılan süre bittiğinde sona ermemekte, kira bedeli hariç olmak üzere, bir yıl süreyle uzamaktadır. İşte uzayan dönem için, taraflarca kira bedeli konusunda anlaşma sağlanamaz ise, kira bedelinin belirlenmesi için tespit davası açılmaktadır. Tezde öncelikle kira bedelinin belirlenmesi sorununun ortaya çıkışı ve tarihsel gelişimi incelenmiş, daha sonra ise, mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu ve 6570 sayılı Kanun döneminde kira bedelinin belirlenmesi konusunda uygulanan esaslar belirtilmiştir. 6570 sayılı Kanunda konuya ilişkin bazı düzenlemelere yer verilmişti. Ancak, söz konusu hükümler Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edildiğinden, bu dönemde ortaya çıkan sorunlar, Yargıtay İçtihatı Birleştirme kararları ve diğer yargı içtihatları ile çözülmüştür. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 344. ve 345. maddelerinde, Yargıtay'ın yerleşik içtihatları da göz önünde tutularak, konut ve çatılı işyeri kira sözleşmelerinde kira bedelinin belirlenmesi konusunda, özel düzenlemelere yer verilmiştir. Tezde, Türk Borçlar Kanununun kira bedelinin belirlenmesine ilişkin hükümleri ayrıntılı olarak incelenmiştir. Tezimizin en sonunda, ulaşılan sonuçlar özetlenmiştir.
Özel yaşamın korunmasına ilişkin anayasa normlarının bireysel başvuru içtihadında somutlaştırılması

Anayasa Mahkemesi bireysel başvuru içtihadında özel yaşamın korunmasına ilişkin hakları, Anayasa'nın 17., 20., 21. ve 22. maddelerini esas alarak yorumlamaktadır. Özel yaşamın korunmasına ilişkin hakların kapsamının geniş olması zengin bir içtihat birikimi oluşturmuştur. Bu araştırmanın amacı, bireysel başvuru içtihadını inceleyerek, özel yaşamın korunmasına ilişkin anayasa normlarının somutlaşma biçimlerini açıklığa kavuşturmaktır. Bu kapsamda araştırmanın ilk kısmında bireysel başvuru denetimi hakkında genel bilgiler verilmiştir. İkinci kısımda yöntemsel referansların yardımıyla bireysel başvuru kararlarında özel yaşamın korunmasına ilişkin normların somutlaştırılmasında kullanılan argümanlar incelenmiştir. Üçüncü kısım ve devamında ise özel yaşamın korunmasına ilişkin hakların somutlaşma biçimleri üzerinde durulmuştur. Araştırma, TÜBİTAK 1001 Bilimsel Ve Teknolojik Araştırma Projelerini Destekleme Programı kapsamında, 'Anayasa Mahkemesi'ne Bireysel Başvuru Yolunun Anayasal Yoruma, Uluslararası İnsan Hakları Hukuku Yorumuna ve Yargı Sistemine Etkileri: 2012- 2017 Yıllarına İlişkin Yargısal Örüntülerin Karşılaştırmalı Analizi' başlıklı projenin desteğiyle yürütülmüştür.
İş sağlığı ve güvenliği hukukunda çalışmaktan kaçınma hakkı

6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun 13. maddesi ile çalışanlara ciddi ve yakın bir tehlike durumunda çalışmaktan kaçınma hakkı tanınmıştır. Çalışmaktan kaçınma hakkının kullanımı sayesinde çalışan ve çalışan yakınları iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meydana gelebilecek sorunlardan kurtulmuş olur. Çalışanların bir tehlike durumunda zarar meydana gelmeden bir takım şartlarla çalışmaktan kaçınma haklarını kullanmaları durumunda, iş kazaları ve meslek hastalıklarının ortaya çıkmasını engelleyeceğinden, bu hak önleyici tedbir özelliği taşımaktadır. Çünkü iş kazası ve meslek hastalığının ortaya çıkması sonucunda çalışanların tazminat talepleri zararı tazmin amacına yönelikken, çalışmaktan kaçınma hakkı ise zararın meydana gelmesini önlemeye yönelik kullanıldığından önleyici bir nitelik taşımaktadır. Çalışmamızda İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun 13. maddesinde belirtilen çalışmaktan kaçınma hakkına ilişkin esaslar incelenmiştir. Bu doğrultuda çalışmamızın amacı çalışanların bu haktan daha fazla yararlanabilmeleri için bu hakkı tüm yönleriyle açıklamak ve çözüm önerilerinde bulunmaktır.
İslam Hukuk tarihinde kanun yolu olarak Temyiz mahkemesi ve Osmanlı Devleti'ndeki işleyişi

amacı taraflar arasındaki anlaşmazlığı çözen ve haklı olanı tespit eden bir hüküm elde etmektir. Ancak bu hükmün çeşitli sebeplerle esastan veya usul bakımındanyanlışlıklar taşıması mümkündür. Ya da gerçekte bir yanlışlık mevcut değilken tarafların verilen hükmün yanlış olduğunu düşünmeleri söz konusu olabilir. Bütün bu durumlarda, mahkemenin verdiği hükmün yanlışlığını tespit edip, düzeltilmesi imkanını verecek veya yanlışlık iddiası ile yapılan itirazın yersizliğini ortaya koyup hükmün tasdikini temin edecek bir çare var olmalıdır. İslam Hukuku teorik olarak mahkeme hükmünün denetlenmesini öngörmektedir. İlkdönemlere ait olanları dahil olmak üzere bütün İslam Hukuku eserlerinde hakim hükmününbozulması müstakil bir mesele olarak ele alınmıştır. Hz. Peygamber ve Dört Halifedönemlerine ait uygulamalarda hükümlerin denetlendiğini bize göstermektedir. İslam hukukunda temyiz yoluna benzeyen bir yol kabul edilmiştir, ancak temyiz edilenkararları incelemekle görevli özel bir mahkeme, bir Yargıtay kurulmuş değildi. İslam hukukunu uygulayan Osmanlı devletinde temyizin uygulanışının temeli Hz. Muhammed'in bazı davalara temyiz olarak ifade edebileceğimiz bir şekilde son ve kesin karar mercii olarak bakmasına, aynı şekilde halifeler ve Emeviler dönemi ile Abbasiler döneminde normal kadılıkların üzerinde teşekkül eden Mezalim divanlarına ve uygulamalarınadayanmaktadır. İslam hukuk tarihinde kurumsal manada, temyiz mahkemesi olarak adlandıracağımız teşkilatın uygulamaları Abbasilerle başlamış diğer müslüman ve Türk devletlerine geçerek Osmanlı Devletine kadar gelmiştir. Osmanlı devletindeki temyiz uygulamaları iki döneme ayrılmıştır. Birinci dönem;Temyiz mahkemesinin kuruluşuna kadar olan dönemdir. Bu dönemde Temyiz işlevi gören kurumlar olarak Divan-ı Hümayun ve diğer divanlar, Meclis-i Vala-yı Ahkam-ı Adliye, Divan-ı Ahkam-ı Adliye, Meclis-i Tetkikatı Şer'iyye, Fetvahane gibi kurumlar ön plana çıkmaktadır. 1868'de kurulmuş ilk yüksek mahkeme olan Divan-ı Ahkam-ı Adliye, Türk hukuk tarihindeki ilk Yargıtay'dır. İkinci dönem ise 1879'da Temyiz mahkemesinin kurulması ile Temyiz müessesesininbir kurum olarak İslam hukuk tarihindeki yerini almış olduğu dönemdir.
İdari yargıda ilk inceleme ve görev

İdari yargının görev alanının belirlenmesinde ortaya çıkan uyuşmazlıkların, davacıların hak ve menfaatlerini ortadan kaldırmayacak şekilde ele alınması, hızlı ve etkin işleyen bir yargılama mekanizmasına bağlıdır. Bu mekanizmanın işlerliğini en etkin bir şekilde ortaya koyması, zamanın ve halin şartlarına uyum sağlaması ile mümkün olacaktır. Değişen ve gelişen idare hukuku alanına ayak uyduramayan bir yargılama sistemi hem kamu yararını ortadan kaldıracak şekilde hareket etmiş olacak hem de kamu hizmetinin yerine getirilmesini engelleyecektir. İşte idari yargıda uygulanmakta olan ilk inceleme konusu, üstün bir kamu hizmeti olan yargılama faaliyetinin yerine getirilmesinde, kamu yararının sağlanması amacıyla getirilmiş bir uygulamadır. Bu uygulama ile uyuşmazlıkların esasına girilmeden, daha davanın ilk açılış aşamasında, davanın; yargılama usulünün gereklilikleri ölçüsünde sıhhati temin edilerek yargılamaya geçilecektir. İlk inceleme uygulaması, dava konusu edilen uyuşmazlığın; a) Görev ve yetki, b) İdari merci tecavüzü, c)Ehliyet, d)İdari davaya konu olabilecek kesin ve yürütülmesi zorunlu bir işlem olup olmadığı, e)Süre aşımı, f)Husumet, ve g) Dilekçelerin 2577 sayılı Kanunun 3. ve 5. maddelerine uygun olup olmadığı şeklinde yapılan yargılama faaliyetidir. Görev konusu ise ilk inceleme konularının ilki ve en önemlisidir. Yapılan çalışmada ilk inceleme uygulaması genel hatları ile incelenmiş, idari yargının görev alanının belirlenmesindeki kriterlerden kamu gücü, kamu hizmeti, idari işlem, idari eylem ve idari sözleşme kavramları ele alınmıştır.
Milletlerarasi Aile Hukukunda çocuğun vesayeti

Milletlerarası aile hukukunun uygulamada en önemli konulardan birisi çocuğun vesayetidir. Bu nedenle Türk Milletlerarası Aile Hukukunda Çocuğun Vesayeti konusu seçilmiş ve incelenmiştir. Bu çalışmada, çocuğun vesayetine ilişkin kararın verilmesi ve sona ermesi ile vesayetin yürütülmesine ilişkin milletlerarası unsurlu konularda, Türk mahkemelerinin milletlerarası yetkisi, uygulanacak hukukun tayini ve vesayete ilişkin yabancı mahkeme kararlarının tanınmasına ve tenfizine ilişkin sorunlar ele alınmaya çalışılmıştır.
Türk anayasa mahkemesi kararlarında yokluk müeyyidesi

Bu tez çalışmasında Anayasa Mahkemesi ve anayasa yargısının temel kavramları ışığında Anayasa Mahkemesi karar türlerinden 'yokluk müeyyidesi' incelenmiştir. Anayasada yokluk kararı verilebileceğine yönelik herhangi bir hüküm yoktur. Anayasa Mahkemesi, kuruluşundan günümüze kadar, anayasaya uygunluk denetimi yaptığı sırada bir yasama işleminin yokluk nedeniyle hükümsüzlüğü yönünde bir karar vermemiştir. Kimi kararlarında 'yokluk' durumunu tartışmış, bazı kararlarında yokluk kararı verebileceğini fakat mevcut davada yokluk kararı verecek bir hal olmadığına karar vermiş, bazı kararlarında da yokluğun hangi durumlarda mümkün olacağına dair düşüncelerini açıklamıştır. Yokluk müeyyidesiyle ilgili tartışmaların idari yargıdan ve idari yargının şartlarından ayırılarak anayasa hukuku ve anayasal yargı çerçevesinde değerlendirilmesi gerekmektedir. Bu şekilde yapılacak değerlendirmeler hem daha gerçekçi hem de anayasal yargı açısından daha işlevsel olacaktır. Son olarak Anayasa Mahkemesi karar türlerinden yokluk müeyyidesiyle ilgili verilen kararlara ilişkin değerlendirmeler yapılmış; doktrindeki görüşler aktarılmaya çalışılmıştır.
Anayasa Mahkemesinin Türk siyasi hayatındaki rolü (1960-1980)

Bu çalışmada, 1960- 1980 dönemi içerisinde Anayasa Mahkemesinin Türk siyasi hayatındaki rolünün, 1961 Anayasası temelinde değerlendirilmesi amaçlanmaktadır. Anayasacılık akımı doğal hukuk, toplum sözleşmesi ve kuvvetler ayrılığı ilkesi çerçevesinde geliştirilmiştir. Bu amaçla hedeflenen siyasi iktidarın keyfi yönetimine karşı temel hak ve özgürlüklerin garanti altına alınması ve bir denge mekanizması kurulmasıdır. Anayasacılık akımının önemli kurumlarından bir tanesi de Anayasa Mahkemesidir. Türk Anayasa Mahkemesi ise, kurulduğu 1962 yılından günümüze hem demokratik meşruiyeti açısından hem de verdiği kararlarla sürekli tartışılan, hatta zaman zaman varlığı sorgulanan bir kurum haline gelmiştir. Özellikle anayasal yetkisini aştığı gerekçesiyle yoğun bir şekilde eleştirilmekte ve zaman zaman siyasi ve hukuki krizlere yol açmaktadır. Bu nedenle, şekil denetiminin kavramsal bir çerçevesinin çizilmesi ve Anayasa Mahkemesinin bu konuda verdiği kararların ortaya çıkardığı sorunların çözüm yollarının ortaya konulması Türk Anayasa Yargısı açısından büyük önem taşımaktadır. Bu amaçla birinci bölümde anayasa yargısının gelişimi, işlevi ve meşruluğu araştırılmıştır. İkinci bölümde 1960- 1980 döneminde siyasi hayat ve bu dönemde Anayasa Mahkemesinin kuruluşu, işleyişi, siyasi hayat içerisinde öne çıkan kararları ve etkileri incelenmiştir. Üçüncü ve son bölümde ise bu dönemde aldığı kararlar ve yüklendiği işlevler göz önüne alınarak kurumsal varlığı üzerine değerlendirmeler yapılmıştır.
Türk Ceza Hukukunda sağlık mesleği mensuplarının suçu bildirmeme suçu (TCK m.280)

Sağlık mesleği mensuplarına getirilen ihbar yükümlülüğü, Türk ceza hukukunda ve karşılaştırmalı ceza hukukunda kanun koyucular tarafından kanuni gerekliliğin bulunması ve kamusal menfaati korumak amacıyla uzun yıllardan bu yana getirilen düzenlemelerde yer almıştır. Sağlık mesleği mensuplarının suçu bildirmemesi suçu Türk hukukunda 765 sayılı eski TCK'nın 530. maddesinde ve 5237 sayılı yeni TCK'nın 280. maddesinde düzenlenmiştir. Türk ceza hukukunda sağlık mesleği mensuplarının suçu bildirmemesi suçu, 765 sayılı TCK ile 5237 sayılı TCK arasındaki farklılıklar, her iki düzenleme birbiri ile kıyaslanarak detaylı bir şekilde incelenmiştir. Sağlık mesleği mensuplarına ihbar yükümlülüğünün getirilmesi bir takım eleştirileri beraberinde getirmiştir. Kanun koyucunun düzenlemeyi getirmekteki amacı üzerinde durularak, sağlık mesleği mensuplarına ihbar yükümlülüğü getirilmesine gerek olup olmadığı hususunda öğretide yaşanılan tartışmalara ve fikir ayrılıklarına detaylı bir şekilde değinilmiştir. Çalışmamızda güncel Yargıtay kararlarına ve Bölge Adliye Mahkemesinin tez konumuzdaki kararları kesin hüküm teşkil ettiğinden Bölge Adliye Mahkemesi Kararlarına atıf yapılmış, güncel kaynaklardan ve makalelerden istifade edilerek birçok noktada konumuza özgünlük kazandırılmıştır. Sağlık mesleği mensuplarının suçu bildirmemesi suçu ile ilgili öğretide yaşanılan tartışmalara ve uygulamada yaşanılan sorunlara son verebilmek için alternatif çözüm yolları oluşturularak sorunlara çözüm bulunması amaçlanmıştır.
Yediemin sözleşmesi yoluyla anonim şirket payı üzerinde rehin kurulması

Anonim şirket payı üzerinde tesis edilen bir rehin hakkı alacaklıya, teminat altına alınan alacağın borçlu tarafından ifa edilmemesi halinde, rehin konusu payları paraya çevirme ve bunun sonucunda elde edilen meblağdan alacağını karşılama yetkisi veren bir haktır. Anonim şirket pay senetlerini üzerinde bir rehin hakkı tesis edilmesi halinde, kıymetli evrak hukukunun ve eşya hukukunun kuralları, rehin taraflarının menfaatlerinin korunmasında yetersiz kalabilmektedir. Bu nedenle bir yediemin sözleşmesi yoluyla anonim şirket payları üzerinde rehin hakkı tesis edilmesine ihtiyaç duyulabilmektedir. Anonim şirket pay senetleri bakımından, rehin verenin pay senetleri üzerindeki fiili hakimiyeti sona erdirildiği sürece, pay senetlerinin zilyetliğinin üçüncü bir kişiye devredilmesi yoluyla rehin kurulması mümkündür. Rehin verenin, üzerinde rehin alan lehine bir rehin hakkı tesis etmeyi taahhüt ettiği pay senetlerinin zilyetliğini rehin alan yerine, rehin taraflarının birlikte uzlaşarak belirledikleri güvenilir bir kişiye devretmeyi ve bu güvenilir kişinin de, pay senetlerini saklamayı ve bunların zilyetliğini belirli şartların yerine getirilmesi üzerine rehin alana veya rehin verene devretmeyi üstlendiği borçlandırıcı sözleşme, yediemin sözleşmesidir. Çalışma yediemin sözleşmesi yoluyla anonim şirket payları üzerinde rehin kurulması için yerine getirilmesi gereken işlemleri ve bu kapsamdaki bir yediemin sözleşmesinin esaslı unsur ve niteliklerini ortaya koymayı amaçlamaktadır.
Çocugun cinsel istismarı suçunun Türk Ceza Kanunu kapsamında değerlendirilmesi

Bu çalışmanın amacı çocuğun cinsel istismarının Türk Ceza Kanunu kapsamında değerlendirilerek tartışmalı konulara açıklık getirilmesidir. Değerlendirmeler yapılırken önce genel istismar türleri ele alınmıştır. Kavramlar açıklanmıştır. Daha sonra bu istismar türlerinden çocuğun cinsel istismarı detaylı olarak incelenmiştir. Temel kavram, Türk Ceza Kanunu'ndaki düzenleme, suçun unsurları, suçun basit ve nitelikli halleri ve ağırlaşmış ceza gerektiren halleri ayrı ayrı incelenmiş ve tartışmalı konulara Yargıtay kararları ışığında açıklık getirilmiştir. Suçun özel görünüş biçimleri, muhakeme, yaptırım ve zamanaşımı konuları da ele alınmıştır.
5237 Sayılı Türk Ceza Kanununda güveni kötüye kullanma suçu

Güveni kötüye kullanma suçu 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 155. maddesinde ve 'Malvarlığına Karşı Suçlar' bölümünde düzenlenmiştir. Bu düzenleme ile yasa koyucu kişinin mülkiyet hakkının korunması ve aralarındaki güven ilişkisinin korunmasını amaçlamıştır. Güveni kötüye kullanma suçu failin devir olgusunu inkar etmesi ya da devir amacı dışında tasarrufta bulunması halinde meydana gelir. Güveni kötüye kullanma suçunun basit halinin takibi şikayete bağlıdır. Ancak nitelikli hallerin varlığı halinde suçun takibi re'sen yapılır. Güveni kötüye kullanma suçunun yaptırımı olarak kanunda hem hapis cezası hem adli para cezası öngörülmüştür.