turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye'nin ittifak ilişkilerindeki dönüşüm: Suriye krizi ve NATO

Ulusal amaçlarına kendi/öz imkanları ile ulaşamayan devletlerin birbirleri ile ittifak oluşturmalarının tarihi oldukça eskiye dayanan bir olgu olarak karşımıza çıkmaktadır. Uluslararası ilişkiler disiplini içerisinde ittifaklar, her zaman önemli bir konu olmuş; ittifaklardan bahsetmeden uluslararası ilişkiler disiplinin işleyişi ve dinamiklerinden bahsetmek zorlaşır hale gelmiştir. Türkiye ile Kuzey Atlantik İttifakı Örgütü'nün yarım yüzyılı aşkın bir süredir köklü bir geçmişşe dayanan müttefiklik ilişkisi bulunmaktadır. Bu ittifak ilişkisi, zaman zaman sarsıntılı krizler ve sınamalarla karşı karşıya kalsa da müttefiklerin birbirine sağladığı dış politika alanındaki kurumsallaşmış güvenlik işbirliği teminatı önemini kaybetmeden varlığını korumaya devam etmiştir. İnsanlık tarihinin en kanlı çatışmalarından birine sahne olan ve karmaşık ittifak bağlarıyla örülü birçok aktörün mücadele alanı olarak faaliyetlerini yürüttüğü Suriye Krizi, Türkiye'yi güneydoğu komşusundan güçlü tehdit algılamalarıyla karşı karşıya bırakmıştır. Söz konusu tez çalışmasında, Suriye krizinde 2011- 2016 yılları arasında meydana gelen gelişmeler karşısında, işbirliği alanlarının yanı sıra ittifak ilişkileri için bir turnusol testi sunan Kuzey Atlantik İttifakı Örgütü ile ilişkilerine etkisi incelemeye tabi tutulmuştur. Bu doğrultuda devletlerin dış politika davranışlarında ittifak oluşturma stratejisini açıklamaya yarayan realist teorilerinin açıklayıcılık gücü eşliğinde değerlendirilmeye çalışılmıştır.
1990 sonrası Azerbaycan'ın enerji politikasının Güney Kafkasya'ya etkisi

Bu tezin amacı; 1990 yılında SSCB'nin parçalanması sonucu, bağımsızlığını kazanan 15 Cumhuriyetten biri, Azerbaycan'ın zor şartlar altında hayata geçirdiği enerji temelli dış politikası ile Güney Kafkasya'da oluşturduğu etkiyi anlatmaktır. Soğuk Savaşın önemli aktörü, Sovyetlerin düşüşü sonrası yönetimden kopan tüm ülkelerde, birbirine zincir gibi bağlı olan ekonominin çöküşü hakim oldu. Azerbaycan'da ise manzara tamamen farklıydı. Ekonomik çöküşle beraber, Ermenistan'ın Rusya'dan aldığı destekle topraklarında yürüttüğü işgal politikası zor olan durumu daha da çıkmaz hale getirmişti. Bölgede istikrarı tehdit eden olumsuz siyasi ortamın hakim olmasına rağmen Azerbaycan enerji faktörünü kullanarak dış politikasında 'akıllı güç' stratejisi ile ekonomisini iyileştirmeyi hedeflerken bir tarafdan da, kendi bağımsızlığını korumak, güvenliğini garanti altına almak ve Dağlık Karabağ sorununu çözmek niyetinde idi. Asrın Anlaşması ile Batı'nın ve ABD'nin dikkatini bölgeye çeken Azerbaycan kısa zamanda işbirliği çerçevesinde gerçekleştirdiği enerji ağırlıklı projelerle bölgenin gözdesi olmakla beraber uluslararası sistemin önemli aktörüne çevrildi. Bu doğrultuda tez çalışmasında Azerice, Türkçe, Rusça ve İngilizce kaynaklardan faydalanılmış, tarihsel gelişmeler kronolojik çerçeve dahilinde işlenmiştir. Kafkasya ve Azerbaycan'ın coğrafi konumu, kısa tarihi, enerji sektörünün tarihsel gelişimi, Soğuk Savaş sonrası bağımsızlığına kavuşan Azerbaycan'ın enerji politikası, üretilen petrolün taşınması için hayata geçirdiği boru hatları stratejisi ayrıntılı bir şekilde ele alınmıştır. Neticede önemli bir bölgede bulunan Azerbaycan'ın günümüzde dış politikada izlediği denge politikası analiz edilerek bölgede oluşturduğu etki belirtilmiştir. Sonda ise izlenen dış politika gereği ülkenin bölgedeki rolü ve gelecek vizyonu ile bağlı öngörüde bulunulmuştur.
İnsanlığın ortak mirası temelinde uzayın küresel yönetişiminde epistemik uzay topluluğunun inşacı rolü

Bu çalışma, kördüğüm haline gelmiş küresel uzay yönetişiminin insanlığın ortak mirası ilkesi temelinde yeniden inşasının gerekliliğini ortaya koymakta ve bu hususta epistemik uzay topluluğunun rolünü, İnşacılık teorisinin ulusötesi perspektifi, uluslararası devlet ve küresel yönetişim argümanlarıyla açıklamaktadır. Çalışmanın hipotezi, uzayın keşfinin ve uzay faaliyetlerinin gezegenin tamamını etkilemesi dolayısıyla, epistemik uzay toplulukları aracılığıyla uzayın küresel yönetişimi için insanlığın ortak mirası ilkesi temelinde ortak normların oluşturulması ve uygulanması gerekliliği üzerinedir. İşbu çalışma, insanlığın ortak mirası ilkesini tarihsel gelişimi içerisinde açıklayarak, onun temel bileşenlerini ortaya koymakta; uzayın keşfi ve uzay faaliyetlerinin bu temel bileşenler çerçevesinde ele alınması için çabalamaktadır. 1957 yılında başladığı kabul edilen Uzay Çağı, yaşanan teknolojik ve bilimsel gelişmelerle yerini Yeni Uzay Çağı söylemlerine bırakmış olup, bu dönem içerisinde Dünya yaşamı uzaya entegre hale gelmiştir. Uzay Antlaşması'nın yaratmış olduğu kullanım serbestisi sorunsalı, uzayın barışçıl amaçlarla insanlığın ortak çıkarı için kullanımı anlayışıyla çatışma halindedir. Günümüzde uzay yönetişiminin çok aktörlü ve çok katmanlı bir yapıya bürünmesi neticesinde ortaya çıkan yönetişim sorunsalının İnşacılık teorisinin ortaya koyduğu ulusötesiclik yaklaşımı ile ele alınması gerektiğini ortaya koyan bu çalışma içerisinde, küresel kördüğüm haline gelen uzay yönetişiminde epistemik uzay topluluğunun insanlığın ortak mirası temel bileşenlerinin gerçekleşmesine öncülük ettiği vurgulanmaktadır. Devletlerin uluslararasılaşması yoluyla bir takım kolektif eylemler içerisine girmesinin kaçınılmaz olduğunu ortaya konan bu çalışmada, uzayın keşfinin ve uzay faaliyetlerinin tüm insanlık adına ulusötesi ittifak ağları olarak kabul edilen epistemik uzay topluluğu aracılığıyla inşasının nasıl mümkün olabileceği incelenmektedir.
Çatışma üzerine yapısal kuramlar: Ukrayna ve Yemen örnekleri üzerinden karşılaştırmalı bir inceleme

İnsanlık tarihinin en eski sosyal olgularından biri olan çatışma olgusunun nedenleri ve niteliği sosyal bilimlerin pek çok alanında, özellikle de uluslararası ilişkiler alanında incelenen konular arasında yer almaktadır. Uluslararası ilişkiler ve diğer disiplinlerden beslenen ve özellikle çatışmaların neden ortaya çıktığı konusuna cevap arayan kuramlar çatışma üzerine kuramlar olarak adlandırılmaktadır. Bu çalışmada çatışma üzerine kuramların genel bir çerçevesi çizildikten sonra, çatışmaların ortaya çıkışını uluslararası sistemin yapısall özellikleri ile açıklamaya çalışan yapısall kuramlar incelenmiştir. Öncelikle çatışma üzerine yapısall kuramlar çatısı altında incelenen Marksist kuram ve realist kuram ile Galtung'un çatışma çalışmalarının temel savları açıklanmış, daha sonra bu savların yakın tarihte yaşanan iki çatışma olan Ukrayna ve Yemen çatışmalarını açıklamakta ne ölçüde başarılı olduğu karşılaştırmalı bir yaklaşımla incelenmiştir. Çalışmanın temel tezi; çatışma üzerine yapısall kuramların yapının belirleyici yönüne yaptığı vurgunun örnek çatışmalar açısından desteklendiğinin, diğer taraftan özellikle merkezi ekonomik güçlerin dahil olmadığı bölgesel savaşların ve iç savaşların açıklanmasında ise yetersiz kaldığının ifade edilebileceğidir.
Barack Obama'nın başkanlık döneminde ABD dış politikası

Barack Obama'nın başkanlığı ABD tarihinin kritik dönemine denk geldi. Soğuk Savaş'tan sonraki ABD tek kutuplu sistem kurma çabaları Obama'dan önceki ABD Başkanı George W. Bush döneminde başarısızlıkla sonuçlandığı gibi başta ekonomik olmak üzere ABD'nin dünya liderliği büyük bir zarar gördü. Bu çalışmada Barack Obama'nın ABD'nin liderliğini yenilemeye ve küreselleşen dünyada ortaya çıkan yeni eğilimleri kendi çıkarları doğrultusunda yönlendirmeye dönük politikaları ele alınmaktadır.
1938-1960 dönemi Türkiye-İran ilişkileri

İkinci Dünya Savaşı'nın sınırlarının hemen ötesinde cereyan etmesi nedeniyle, potansiyel savaş alanı olma riski yaşayan İran ve Türkiye, tarafsız kalarak bu kaosu atlatmaya çalışmışlardır. Savaşın gidişatı her iki ülkede farklı tezahürlere sebebiyet vermiştir. İran, İngilizler ve Ruslar tarafından işgal edilirken, savaşın sıcaklığı Türkiye sınırlarında hissedilir hale gelmiştir. Türkiye'nin boğazları savaş boyunca kapalı tutması sonucu İran, Rusya'nın Alman işgalinden kurtarılması uğruna geçiş yolu olarak kullanılmıştır. Savaş sonunda yeni kurulan düzenin aktörlerinden biri olan Rusya, Türkiye ve İran hakkında izlediği politikalar yüzünden, her iki ülke için potansiyel tehlike oluşturmuştur. Rusya tehlikesinin artmasıyla birlikte, her iki ülke de Batı yanlısı politikalar izlemişlerdir. Savaşın galiplerinden, Batı'nın yeni aktörü ABD'nin Ortadoğu'daki emelleri nedeniyle, her iki ülkenin de ABD'nin etki alanına girdikleri görülmektedir. ABD ve Rusya arasındaki rekabetin Uzakdoğu'da şiddete dönüşmesinin ardından, kızışan Ortadoğu rekabetinde ağırlıklı Türkiye, ardından İran'ın ABD tarafından kullanılması sonucu Ortadoğu kamplaşmıştır. ABD önderliğindeki Batı Bloğu'nun planlarının tutmaması ile birlikte Rusya Ortadoğu'da kalıcı hale gelmiştir. Bunun yanında, ABD'nin İsrail yanlısı politikaları, Ortadoğu'nun bugün bile istikrarsız bir bölge olmasının başlıca sebeplerinden biridir.
Turkish Iranian relations in the contex of being regional power after 2002

Bu çalışma Türkiye ile İran arasındaki bölgesel güç olabilme mücadelesini kullanıkları dış politika enstrümanları ve aralarındaki işbirliğini belirlenen tarihler arasında analiz etmektedir. Özellikle 1990'lı ve 2000'li yıllar göz önünde bulundurularak bu çalışma hazırlanmıştır. Gerçekten de politik ideoloji iki ülke arasındaki ilişkileri belirleyen önemli bir faktör olmuştur. İdeolojik faktörler 1990'lı yıllar boyunca Türkiye ile İran arasındaki fikir ayrılıklarının sebebiydi. Fakat bu ideolojik farklılıklar iki ülke arasında çok ciddi problemlere sebep olmamıştır. Sovyetler Birliği'nin yıkılmasının ardından iki ülke arasında Kafkasya ve Orta Asyayı kapsayan bölgesel çekişme baş göstermiştir. Iran Şii kimliğini bölgede hegemonya kurabilmek adına kullanmaya çalışmış diğer taraftan Türkiye Türkoman ülkeleri ekonomik ve kültürel bir güç olabilmek için bir araya toplamaya çalışmıştır. 2002 senesi Türkiye-İran ilişkileri açısından bir dönüm noktası olarak kabul edilebilir. Çünkü iki ülkede aralarındaki ekonomik ve kültürel bağları kuvvetlendirmek istiyordu. Kesinlikle bu dönem mükemmel olarak adlandırılmamalıdır. Türkiye ve İran her ne kadar güçlü bağlara sahip olsa da, iki ülkede birbirine rakip konumdadır. Aslında Türkiye ile İran arasındaki ilişkiyi rakip işbirliği olarak adlandırılabilir. Ne olursa olsun Türkiye ve İran iki önemli rakip ülke fakat ikisi de birbirleriyle güçlü işbirliğine sahip olmalıdır. Çünkü bölgesinde dengenin dengeleyicisi pozisyonunda olan bir ülke her ne kadar İran jeopolitik ve jeostratetik öneme bölgesinde sahip olsa da. Denizaşırı ülkeler istedikleri politikaları tercih edebilirler fakat Türkiye ve İran komşu ülkelerdir. Dolayısıyla birbirlerinin reaksiyonlarını tolere edebilmeli ve ortak politikalar bulabilmelidirler.
Ulusal güvenlik ve enerji stratejisi bağlamında Rusya Federasyonu'nun Çin Halk Cumhuriyeti'ne yönelik politikası

Bu çalışmada, ulusal güvenlik ve enerji stratejisi bağlamında Rusya Federasyonu'nun Çin Halk Cumhuriyeti'ne yönelik politikası incelenmiştir. Rusya'nın ulusal güvenlik politikası, Soğuk Savaş'ın sonunu izleyen 25 yıl boyunca önemli bir evrim yaşamıştır. Bu bağlamda çalışmada önce Soğuk Savaş sonrası dönemde Rusya'nın ulusal güvenlik ve enerji stratejisinin tarihsel arka planı ve gelişimi incelenmiştir. Bilindiği üzere, Rusya'nın ulusal güvenlik politikası açısından 'enerji' büyük bir öneme sahiptir. Rusya'nın, Vladimir Putin'in liderliği altında, bölgesel gücünü, hatta eski süper güç konumunu geri kazanmak için enerjiye öncelik vermesinden ötürü, bu konu her halükarda gelecekte de stratejik önemini koruyacaktır. Ülkenin zengin enerji rezervleri ve dünyadaki talep bir araya geldiğinde, bu durum Rusya'ya küresel siyasette daha etkili bir rol oynama fırsatını sağlamaktadır. Bazı uzmanlar Rusya'nın bir 'enerji süper gücü' olduğundan bahsettiklerinde, aslında küresel, çok boyutlu bir güç olarak geri döndüğünü söylemektedirler. Rusya bağlamında enerji kendi başına bir nüfuz aracı olarak değil de, ulusal güvenliğin diğer boyutlarını ve diğer güç biçimlerini destekleyen bir unsur olarak görülür: askeri, siyasi, ekonomik, teknolojik, kültürel ve yumuşak güç. Daha da önemlisi, enerjiye ihtiyacı gittikçe artan Asya piyasası, özellikle de Çin'in ihtiyaçlarını karşılamak için Rusya'nın enerji kaynakları daha güvenilir bir çözüm olarak görülmektedir. Çin, enerji kaynaklarını çeşitlendirmenin enerji tedariki güvenliğine katkıda bulunacağını düşünmekte ve özellikle Çin-Rusya açısından daha da önemli bir hale gelmektedir. 1,5 milyarı bulan nüfusu ve sürekli artan enerji ihtiyacıyla Çin, Rusya'nın enerji stratejisinde hayati bir yere sahiptir. Bu doğrultuda çalışmada ÇHC'nin dış güvenlik ve enerji politikasında RF'nin yeri ve önemi analiz edilmiştir. Ancak Rusya ile Çin arasındaki enerji ilişkisi, bir tüketici - üretici ilişkisinden çok daha karmaşıktır. Ayrıca büyük güçler olarak Rusya ve Çin'in yükselişleri açısından enerji belirleyici bir rol oynamaktadır. Bu kapsamda, Rusya Çin enerji işbirliği, enerji faktörünün iki ülke ilişkilerindeki rolü, imzalanan anlaşmalar, faaliyette olan nakil hatları ve faaliyete geçirilmesi planlanan nakil hattı projeleri üzerinde durulmuştur. Son olarak, ulusal güvenlik ve enerji stratejisi çerçevesinde Rusya'nın Çin politikasının muhtemel senaryoları ve öngörüler ele alınmıştır.
Karabağ sorunu çerçevesinde AGİT Azerbaycan ilişkileri

sorunu çerçevesinde AGİT-Azerbaycan ilişkileri isimli tezde öncelikle ilişkilerin kronolojik akışı incelenmiştir. AGİT'in kuruluş sürecininincelenmesinden sonra Azerbaycan'ın örgüte entegrasyonu ve AGİT MinskGrubu'nun oluşumu değerlendirilmiştir. 1991 Yılında bağımsızlığını kazanan Azerbaycan, Ermenistan'la yaşadığı Karabağ savaşı nedeniyle Avrupa coğrafyasınınsorunlu bölgelerinden biri olarak görülmekteydi. AGİT Minsk Grubu da bu sorunun çözümü için kurulmuş ve özellikle de soruna barışçıl çözüm bulma çabası içinde olan Azerbaycan tarafından takdir edilmiştir. Fakat geçen süre zarfından MinskGrubu'ndan beklenen sonucu alamayan Azerbaycan tarafı grubun daha aktif olarak çalışması için baskılarını artırmıştır.19. yüzyıl sonlarından günümüze Karabağ sorununa baktığımız zamangörüyoruz ki, sorun sadece günümüzün sorunu değildir. Yüzyıllardır devam etmekte olan bu sorun dönem-dönem farklı etkenler nedeniyle dondurulsa da tam olarak bir çözüm bulunamamıştır. Kalıcı bir çözümün söz konusu olamamasının temel nedeniErmenilerin bölgede yayılmacı politikleridir. Rusya'nın Kafkasya bölgesindekiaskeri üssü olan Ermenistan yayılmacı tutumundan vazgeçmediği sürece bölgede kalıcı barıştan söz etmek mümkün değildir. AGİT Minsk Grubu kalıcı çözüm için çeşitli çözüm önerileri sunmaktadır. Bununla beraber diğer uluslararası örgütlerin barış çabaları da bulunmaktadır. Fakat bu önerilerden hiçbiri henüz bir sonuç getirmemiştir. iBarışın sağlanması için, Azerbaycan'ın diplomatik girişimleri ile beraber askeri gücünü artırması gerekmektedir. Barışçıl Azerbaycan dış politikası askeri ve ekonomik güçle desteklendiği zaman daha etkin ve sonuç doğuran bir yapıyakavuşacaktır. Yalnız bu şekilde saldırgan Ermenistan'ın bölgedeki barış ve güvenliği tehdit etmesi engellenebilir. ii
Güney Kore-AB sta'sı: liberal hükümetlerarasıcı bir değerlendirme

Güney Kore, küresel ve bölgesel siyasette giderek etkili bir aktör olmaya başlamıştır. Bunda 1997 yılındaki krizden sonra geliştirdiği dışa açılma stratejisi ve bu kapsamda imzaladığı STA'ların etkisi büyüktür. Bu STA'ların içerisinde özellikle AB ile imzalamış olduğu STA, hem Güney Kore ve AB'nin ticaret hacmi bakımından hem de STA'nın kapsamı bakımından önemli bir yer tutmaktadır. Bu tez, Güney Kore-AB STA'sının önemini göz önünde bulundurarak, özellikle Güney Kore'nin yaşadığı iç ekonomik ve siyasi değişimlerle birlikte STA'nın öncesindeki süreçleri, tarafları STA imzalamaya iten sebepleri ve STA'nın sonuçlarını incelemektedir. Bunu yaparken de teorik çerçeve olarak Andrew Moravcsik'in Liberal Hükümetlerarasıcılık teorisinden faydalanılmıştır. Dolayısıyla bu çalışma, Liberal Hükümetlerarasıcılığı Güney Kore-AB STA'sı üzerinde incelerken, söz konusu STA'yı ayrıntılı analiz etmesiyle diğer çalışmalar arasından öne çıkmaktadır.
Göçün güvenlikleştirilmesi: Almanya'da AFD'nin yükselişi ve Suriyeli mülteci krizi

Bu çalışmada Almanya'da 2013 yılında kurulan Almanya için Alternatif adlı aşırı sağ partinin 2015 yılı itibariyle kendi politikgündeminde Suriyeli göçmenleri ve Müslüman azınlıkları bir güvenlik meselesi olarak söylem düzeyinde nasıl inşa ettiği ele alınmıştır. Bu noktada partinin 2015 yılı itibariyle kuruluş çizgisindeki neoliberal, Avrupa şüpheci parti kimliğinden çıkarakmilliyetçi ve göçmen karşıtı çizgiye taşındığı süreç tartışılmıştır. Bu çalışma partininkadrosunda ve politik kimliğinde meydana gelen bu dönüşümün AfD'nin politikmeşruiyeti ve başarısını pekiştirmede mülteci krizini bir güvenlik meselesi olarakkodlaması ve onu politik araç haline getirmesi konusuna odaklanmaktadır. AfD'ningöçmenleri ve Müslümanları bir tehdit olgusu olarak işaret etmesi, partinin kitleleriörgütlemede ve kendi politik iktidarını güçlendirmede önemli bir enstrüman olmuştur. Öyle ki, bu durum eyalet parlamentolarındaki seçim başarılarıyla başlayarak 2017 ulusal parlamento seçimlerinde Federal Meclis'e girebilmesiyle de doğrulanmıştır. Partinin göçmen karşıtı söylemi, onun artan siyasal başarısının ve meşruiyetinin temel itici gücünü oluşturmuştur.
Türkiye'ye yapılan güvenlik yardımları ve etkileri

Yabancı ekonomik ve güvenlik yardımı, gelişmekte olan ülkeler için yaşamsal bir öneme haizdir. Yardım, bu ülkelerin karşılaştığı iki ana darboğaz yani tasarruf ve döviz darboğazı için bir çare olabilir. Tezin ilk iki bölümünde yardımın ilkeleri, farklı tipleri ve gelişimi incelenmiştir. Ayrıca yardımın etkileri, alan ve veren her iki ülke açısından analiz edilmiştir. Üçüncü bölümde Türkiye'nin savunma ihtiyaçları ve harcamaları NATO müttefikleri ve komşu ülkelerle özel münasebetiyle, karşılaştırmalı olarak bir inceleme yapılmıştır. Dördüncü bölümde, Türkiye'ye verilen yardım tarihsel bir perspektifte incelenmiştir. ABD, Almanya ve NATO tarafından yapılan yardımın şartları ve ekonomik etkilerinin analizi üzerinde önemle durulmuştur.
Suriye Kürtleri ve Demokratik Birlik Partisi

Suriye Kürtlerinin sosyal ve kültürel hayatınının ve Suriye Kürtleri içinde hızla popülarite kazanan terör örgütü PKK-KCK'nın Suriye yapılanması olan PYD'nin örgütsel yapısının incelendiği bu çalışma, 3 ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, Ortadoğu'da yaşayan tüm Kürtlerin etnik kökeni hakkında daha önce yapılan bilimsel çalışmalardan bazı veriler sunularak, Kürt kimliğinin tarihteki ve Osmanlı Millet Sistemi içindeki konumuna yer verilmiştir. İkinci bölümde, Osmanlı Devleti'nin yıkılmasından sonra ortaya çıkan Suriye Devleti'nin sınırları içinde kalan Kürtlerin toplumsal özellikleri hakkında temel bilgiler sunulduktan sonra Suriye'deki Kürtlerin siyasi faaliyetleri tarihsellik bakış açısı içerisinde incelenmeye tabi tutulmuştur. Arap Baharı sürecinin Suriye'de meydana getirdiği krizin Türkiye'nin güney sınırında meydana getirdiği güvenlik problemleri ve Esad sonrası dönemde bölgede oluşacak yeni düzenin, Türkiye'nin Suriye Kürtleriyle ilişkilerinde yaratacağı etkiler; iç ve dış politika perspektifi çerçevesinde ele alınmıştır. Çalışmanın son bölümünde ise; Türkiye ile Suriye Kürtleri arasındaki ilişkilerin temel belirleyicisi olarak öne çıkan/çıkartılmaya çalışılan PYD'nin örgütsel yapısı incelenmiş ve partinin sosyal taban analizi yapılmıştır. Bu bölümde Suriye devrimiyle birlikte oluşan bu yeni konjonktür çerçevesinde PKK-KCK'nın PYD vasıtasıyla bölgedeki aktörlerle girdiği ilişkilere yer verilmiştir.
Syrian-Iranian relations during Bashar al-Assad period: A test case for alliance theories

Bu çalışma Beşar Esad dönemi Suriye-İran ilişkilerinin ittifak teorileri çerçevesinde incelenmesini amaçlamaktadır. Bu çerçevede uluslararası ilişkilerde ittifak teorilerine ilişkin bir değerlendirme yapılmasının ve iki ülke arasındaki yakın ilişkilerin başlangıcına değinilmesinin ardından, ittifak teorileri çerçevesinde 11 Eylül olaylarını, 2003 Irak Savaşı'nı, 2006 Lübnan Savaşı'nı ve Suriye'de son dönemde yaşanan isyanları analiz edilecektir. Bu çalışma, her bir teorisyenin iç tehdit algısı, dış tehdit algısı ya da kimlik inşası gibi belli bir faktöre odaklanması sebebiyle, ittifak teorilerinin tek tek ele alındığında söz konusu ittifakın oluşumunu açıklamada yetersiz kaldığını savunmaktadır. Bu nedenle Şam-Tahran ittifakına alternatif bir yaklaşım getirerek, uluslararası, bölgesel ve ulusal dinamikler de dikkate alınarak ittifak teorilerinde dile getirilen faktörlerin bir kombinasyonuyla analiz yapılmaya çalışılacaktır. Bu çalışma ayrıca, Suriye'de yaşanan ayaklanmaların ittifakı tehdit ettiğini, ancak ilişkilerin halen aynı öneme sahip olması sebebiyle Şam ve Tahran'ın birbirleriyle ilişkilerinde herhangi bir değişim olmadığını belirtmektedir.
The problems of peacebuilding in the aftermath of war and the position of the international criminal tribunal for former Yugoslavian countries in Bosnia and Herzegovina

İkinci Dünya Savaşının sona ermesinden itibaren, dünyanın farklı yerlerinde toplumsal uzlaşının temin edilmesi hususunda savaş sonrası barış inşası girişimleri kritik bir rol oynamaktadır. Ancak, birbirleri arasında savaşan toplulukların barış inşası girişimlerine vermiş olduğu tepkiler farklılık göstermektedir. Bu noktada Bosna Hersek, adaletin sağlanması, savaş mağdurlarının zararının karşılanması, hakikat komisyonları girişimleri ve anayasal reform süreçleri geçiş dönemi adalet mekanizmaları kapsamında uygulandığı bir yer özelliği taşımaktadır. Yukarıda bahsedilen mekanizmaların uygulanmasında karşılaşılan problem ve aksaklıklar, hem yerel hem de uluslararası toplumun dikkatinin adalet ve her ne kadar mahkemenin kuruluş amaçlarından bir tanesi toplumsal uzlaşıyı sağlamak olmasa da, toplumsal uzlaşısının sağlanması için Eski Yugoslavya Uluslararası Ceza Mahkemesine yönelmesine sebep olmuştur. Kuruluşundan itibaren on dokuz yıl geçmişş olmasına rağmen, diğer Uluslararası Ceza Mahkemelerinin aksine, Eski Yugoslavya Uluslararası Ceza Mahkemesi yargı sürecine devam etmektedir. Bu çalışmada, Eski Yugoslavya Uluslararası Ceza Mahkemesi ile Bosna Hersek'te yaşamakta olan Boşnaklar, Bosna Hırvatları ve Bosna Sırplarının ilişkisi adalet, barış ve uluslararası düzen başlıkları altında, eleştirel söylem analizi yöntemi ile üç etnik yapıya ait gazete ve dergilerde yer alan haberler üzerinden incelenecektir.
An empirical evaluation of the relation between foreign policy behavior and fatality of transnational terrorism

Devletlerin izledikleri dış politika davranışlarından hangileri maruz kaldıkları transnasyonal terör saldırılarının ölümcüllüğünü etkiler? Bu çalışma, bazı dış politika davranışlarını izleyen devletlerin uluslararası aktörlerin stratejik çıkarlarıyla çatışmaya daha çok elverişli olduklarını varsayar. Bu durumlarda, terör saldırıları, devletlerin izledikleri dış politika davranışlarıyla çıkarları zedelenen aktörlerin başvurabilecekleri bir araç olarak ortaya çıkabilir. Söz konusu bakış açısından hareketle, bazı dış politika davranışlarını sergileyen ülkelerin daha ölümcül transnasyonal terör saldırılarına maruz kalabileceklerini öngörmektedir. Bu çalışmanın analiz ettiği dış politika tercihleri; uluslararası krizlere dahil olmak, sivil savaşa müdahale etmek ve Amerika Birleşik Devletleri ile dış politika benzerliğidir. Dolayısıyla bu çalışma, devletlerin uluslararası krizlere dahil olmalarının, sivil savaşlara müdahale etmelerinin ve ABD ile dış politika benzerliklerinin, söz konusu devletlerin maruz kaldıkları transnasyonal terör saldırılarının ölümcüllüğüne etkisini test etmeyi amaçlar. Bu araştırmayı yürütmek için, 1970 ve 2007 arasında devletlerin maruz kaldıkları transnasyonal terör saldırılarının ölümcüllüğü incelenmiştir. Çalışmanın bulguları devletlerin izledikleri bazı dış politika davranışlarının, söz konusu devletlerin maruz kaldıkları transnasyonal terör saldırılarındaki ölümcüllüğü etkilediğini ortaya koymuştur. Analize göre, devletlerin uluslararası krizlere dahil olmaları ve ABD ile dış politika benzerlikleri maruz kaldıkları transnasyonal terör saldırılarındaki toplam ölüm sayısını etkilemektedir.