turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İşçinin çalışmaktan kaçınma hakkı

İşçinin çalışmaktan kaçınma hakkı Türk İş Hukuku mevzuatında 2 maddede düzenlenmiştir. Bunlardan ilki 4857 sayılı İş Kanunu 34. maddesi gereğince işçinin ücretini alamaması nedeniyle kaçınma hakkıdır. Bu maddeye göre, ödeme gününden itibaren 20 gün içinde, mücbir sebep dışında ücreti ödenmeyen işçi çalışmaktan kaçınabilir. Bu hakkın toplu olarak kullanımı ise grev teşkil etmez. Bunun dışında ücretini alamayan işçinin sözleşmeyi haklı nedenle feshetme hakkı da vardır. Bu madde iş sözleşmesinin ana unsuru olan ücreti korumayı hedeflemektedir. İkincisi ise, işçinin içinde bulunduğu tehlike nedeniyle çalışmaktan kaçınmasıdır. İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun 13. maddesine göre işçi, işyerinde ciddi ve yakın bir tehlikenin varlığı halinde çalışmaktan kaçınabilir. İşçinin bu hakkını kullanabilmesi için çalışmaktan kaçınma talebi ile iş sağlığı ve güvenliği kuruluna ya da işverene başvurması gerekir. Ancak işyerinde mevcut tehlike, ciddi, yakın ve önlenemez ise işçi bir başvuru yapmadan çalışmaktan kaçınabilecektir. Bu madde, işçinin yaşamını, vücut bütünlüğünü ve kişiliğini korumayı hedeflemektedir. İşçinin çalışmaktan kaçınma hakkı iş ilişkisinde sahip olduğu en önemli haklardan biridir. İşçi bu hakkı ile işverene karşı kendisini iş sözleşmesi içinde koruma imkanı bulmaktadır. Ancak işçilerin işini kaybetme korkusu bu hakkın kullanımını engelleyebilir.
Uluslararası Hukuk açısından deniz güvenliğinin sağlanması

Güvenlik kavramının kapsamının zaman içerisinde genişlediği, devletlerin güvenliklerinin yanında sosyal grupların ve bireylerin güvenliklerinin de gündeme geldiği görülmektedir. Buna paralel olarak, güvenliğin sağlanmasında temel süje olan devletin yanı sıra, uluslararası ve hükümet dışı örgütler de söz konusu süreçte yer almaktadır. Aynı şekilde, güvenlik, askeri niteliği ile beraber, politik, ekonomik, sosyo-kültürel ve çevresel boyutları da içerecek şekilde yeni anlamlar kazanmış; böylelikle kapsamlı güvenlik anlayışı kabul görmeye başlamıştır. Özellikle 1980'li yıllardan itibaren, Uluslararası Denizcilik Örgütü'nün gündem maddelerinden biri olan deniz güvenliği; ancak 11 Eylül 2001 tarihinde ABD'de gerçekleşen terörist saldırıların ardından, güncel tehditlerle mücadelede yeni yollar açısından tekrar ele alınmıştır. Günümüzde adı geçen kavram bakımından, devlet egemenliği merkezdeki konumunu korumasına rağmen; güncel tehditlere yönelik çözüm arayışında devletler arasında artan bir ortak menfaatin varlığı görülmektedir. Deniz güvenliğine yönelik güncel tehditler Birleşmiş Milletler tarafından, deniz haydutluğu, silahlı soygun, deniz terörizmi, uyuşturucu madde ticareti, göçmen kaçakçılığı, insan ticareti ve kaçak yolcular olarak belirlenmiştir. Bunlara, deniz kuvvetleri tarafından gerçekleştirilen asimetrik uygulamaların da eklendiği günümüz gelişmeleri göz önüne alındığında, deniz güvenliği, uluslararası hukukunun bütün süjelerinin işbirliğiyle tüm insanlık adına; askeri, siyasi, toplumsal, ekonomik güvenlik ile çevre ve birey güvenliğini ihlal eden denizlerde gerçekleştirilen uluslararası hukuka aykırı eylemlerin önlenmesine ilişkin faaliyetler biçiminde tanımlanabilmektedir.
Dönme cezası

Bu çalışmanın konusu, temel olarak Türk Borçlar Hukuku sisteminde düzenlenmiş bulunan cezai şartın üçüncü türü olan 'dönme cezası' müessesesini, uygulama alanı bulduğu diğer kanun hükümleriyle birlikte incelemeye tabi tutmaktır. Ayrıca 818 sayılı eski Türk Borçlar Kanunu ile 04.02. 2011 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanan 6098 sayılı yeni Türk Borçlar Kanunu' muzun maddelerine ve yeni Türk Borçlar Kanunu çerçevesinde değişen veya değişmeyen cezai şart ve türü olan dönme cezası hükümlerine de ilgili bölümlerde yeri geldikçe değinilmiştir. Tezimizin ilk bölümünde, dönme cezası kavramına, işlevlerine, hukuki niteliğine ve uygulama alanına değinilmiş olup; ikinci bölümde, dönme cezasının varlık kazanmasının şartları ve benzer kurumlardan farkı; üçüncü bölümde ise, dönme cezasının talep edilmesinde özellik arz eden hususlar ve rekabet yasağı sözleşmesinde cezai şart konuları ele alınmıştır. Dördüncü bölümde ise, dönme cezasının indirilmesi ve sona ermesi durumları incelenmiştir. Tezimizin sonuç bölümünde, yeni Türk Borçlar Kanunu'inuzda yer alan dönme cezası hükümlerinin tarafımızca genel bir değerlendirmesi ve konuyla ilgili görüşlerimiz yer bulmuştur.
Bireysel ve Toplu İş Hukukunda tespit davaları

Tespit davaları, bir hukuki ilişkinin varlığı ya da yokluğunun veyahut içeriğinin tespiti için açılan davalardır. Bir belgenin sahteliği de tespit davasına konu olabilir. Tespit davasının türleri müspet ve menfi tespit davasıdır. Bir hukuki ilişkinin unsurları hakkında ayrı ayrı tespit davası açılamayacağı gibi maddi vakıalar da tespit davasına konu edilemez. Bir davada delil olarak kullanılabilecek ya da iddia ve savunma olarak ileri sürülebilecek hususlarda da tespit davası açılamaz. Davacının tespit davası açmakta hukuki bir yararı bulunması gerekmektedir. Hukuki koruma başka bir dava ile sağlanabiliyorsa tespit davası açmakta hukuki yarar bulunmadığından, eda davası açılabilecek hallerde kural olarak tespit davası açılamaz. Fakat tespit davasının açılması, açık bir yasa hükmüyle tanınmışsa hukuki yararın bulunup bulunmadığı ayrıca araştırılmaz. Tespit davaları, usul hukukunda bir kanun hükmüyle açıkça düzenlenmese de birçok kanunda tespit davalarına yer verilmiştir. İş mevzuatında da bu düzenlemeleri görmek mümkündür. Örneğin 2822 sayılı Kanun'un 46. maddesine göre bir grev veya lokavtın kanun dışı olup olmadığının tespiti, 60. maddeye göre uygulanmakta olan bir toplu iş sözleşmesinin yorumundan doğan uyuşmazlıkların çözümü için tespit davası açılabilir. Doktrin ve yargı kararlarında da tespit davaları, dava türleri arasında kabul edilmektedir. Tespit davası sonunda mahkemenin kabul veya red kararları tespit hükmü niteliğindedir. Bu kararla yeni bir hukuki durum ortaya çıkmaz yahut davalının bir borcu ödemesine, bir şeyi yapmasına hükmedilmez. Bu nedenle, tespit hükümleri kesin hüküm etkisi gösterse de cebri icra kabiliyeti bulunmamaktadır.
Alt yüklenicilik sözleşmesi

Alt yüklenicilik sözleşmesi 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nda tanımlanan eser sözleşmeleri kapsamında yapılan bir sözleşmedir. İnsanlar, farkında olarak veya olmayarak günlük ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla bir eseri meydana getiren kişiler ile muhatap olup, bir sözleşmenin tarafı olurlar. Bu sözleşmeye istinaden de bir eserin meydana getirilmesini talep eden iş sahibi konumuna gelirler. İş sahiplerinin talep ettiği eserin meydana getirilmesi amacıyla, belirli bir uzmanlık bilgisine sahip kişilerin bir araya gelmesi zorunlu olabilir. Alanında uzman bu kişilerin bir araya gelip, iş sahibinin talebine uygun eseri meydana getirebilmesi için kendi aralarında bir organizasyonun sağlanması gerekir. Yüklenici eserin meydana getirilmesi yükümlülüğünü, kendi nam ve hesabına yaptığı alt yüklenicilik sözleşmesi/sözleşmeleri aracılığıyla alt yüklenicilere yaptırabilir. Çalışmamızda alt yüklenicilik sözleşmesinin tarafları, unsurları, niteliği, diğer sözleşmelerden farkları, tarafların sorumlulukları ve alt yüklenicilik sözleşmesinin sona ermesi hususlarında bilgi verilecektir.
Kültür ve tabiat varlıklarının ticareti ve yurt dışına çıkarılması suçları (KTVKK m. 67/2, 67/3, m. 68)

'Kültür ve Tabiat Varlıklarının Ticareti ve Yurt Dışına Çıkarılması Suçları (KTVKK m. 67/2, 67/3, m. 68)' başlıklı bu tez çalışmamızda önce kültür ve tabiat varlıkları ile ilgili kavramlar açıklanarak, bu varlıkları koruma hukukunun tarihsel gelişimi ele alınmıştır. Türk hukukunda kültür ve tabiat varlıklarını koruma amacıyla yapılan düzenlemelerin sonuncusu olup, günümüzde halen yürürlükte olan 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu üzerinde durulmuştur. Kültür ve tabiat varlıklarının korunması konusunda yapılan bazı uluslararası düzenlemelere de yer verilmiştir. Çalışmamızda daha sonra, 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu'nun 67'nci maddesinin 2'nci ve 3'üncü fıkralarında düzenlenen 'Kültür ve Tabiat Varlıklarının Ticareti Suçları' ile aynı Kanunun 68'inci maddesinde düzenlenen 'Kültür ve Tabiat Varlıklarının Yurt Dışına Çıkarılması Suçu' incelenmiş, bu suçlarla mücadelede etkinliğin artırılabilmesi ve tespit edilen eksikliklerin giderilmesi amacıyla yapılması önerilen bazı mevzuat değişikliklerine dikkat çekilmeye çalışılmıştır.
Uluslararası Hukukta atmosferin korunması ve devletlerin sorumluluğu

Bu çalışmada uluslararası hukukta atmosferin korunması ve devletlerin bu alandaki sorumlulukları incelenmiştir. Atmosfer, dünyadaki yaşam için vazgeçilmez bir doğal kaynaktır. Atmosferi düzenleyen bir uluslararası sözleşme mevcut değildir. Bununla birlikte, atmosferin korunmasında uluslararası sorumluluk hukuku kuralları uygulanabilmektedir. Uluslararası hukukta sorumluluk, devletlere, kendi yetki ve kontrolü dışındaki alanlara 'zarar vermeme' yükümü verir. Sorumluluk hukuku kuralları çevrenin korunması için de uygulanır. Ancak bu kurallar atmosferin korunması açısından yeterli değildir. Çevreye verilen zarar çoğu zaman tamir edilemez. Tazmin, küresel çevre koruması için uygun bir yol değildir. Bunlara ek olarak 'zarar vermeme', atmosfer gibi küresel bir alan için yeterli korumayı vermez. Küresel bir sorun olan atmosferin korunması için en uygun yol işbirliğidir. Devletler küresel atmosferin korunması için işbirliği rejimleri oluşturmuştur. Ozon tabakasının incelmesi ve iklim değişikliği meselelerinde atmosferin korunması küresel işbirliği rejimleri ile gerçekleşmektedir. Bu rejimler devletlere sorumluluklar yüklemektedir. Ozon tabakasının korunması hususunda devletler başarılı olmuşlardır. İklim değişikliği rejiminin uygulanmasında ise güçlükler yaşanmaktadır.
Roma Huku'nda kefalet akdi

Tezin konusu 'Roma Hukuku'nda Kefalet AkdV'dir. Tez Giriş ve Sonuç bölümleri dışında iki bölümden oluşmaktadır. Roma Hukuku'nda kefalet akdi, sözlü akitler grubu içinde yer alan stipulatio yoluyla kurulmaktaydı. Bu nedenle Birinci Bölüm'de stipulatio, kavram, kuruluş ve geçerlik, tarafları, konusu ve hükümleri açısından ele alınmıştır. Ayrıca gene bu bölümde sebepli ve sebepsiz stipulatio'lar Roma Hukuku'nun tarihi gelişimi içinde değerlendirilmiştir. İkinci Bölüm'de ise 'Roma Hukuku'nda Kefalet Akdi' incelenmiştir. Günümüz hukuklarında olduğu gibi Roma Hukuku'nda da şahsi teminatlardan olan kefalet akdi, asıl borçlu yanında üçüncü bir kişinin fer'i borçlu olarak borcun edasını taahhüt etmesiyle, bir borcun teminat altına alınması olarak tanımlanabilir. Roma Hukuku'nda kefalet akdini karşılayan üç kavram yer almaktaydı. Bunlar: Sponsio, Fidepromissio, Fideiussio idi. Roma Hukuku'nun dönemleri içinde farklı kavramlarla anılmış olan Kefalet Akdi'nin tarihi süreç içindeki gelişimine de İkinci Bölüm'de yer verilmiştir. Gene İkinci Bölüm'de hukuki niteliği, konusu, geçerlik şartları, hüküm ve sonuçları irdelenmiş ve kefalet akdinin özel çeşitlerinden Fideiussio Indemnitatis ve Fideiussio Fideiussoris bu bölümde yer almıştır. Ayrıca İkinci Bölüm'de günümüzde hala önemini koruyan kadınların kefil olabilme ehliyetleri, ayrı bir başlık altında ele alınmış ve 150 kefalet akdinin sona erme sebepleri anlatılarak, bu bölüm tamamlanmıştır. Bu tez konusu incelenirken, Roma Hukuku çalışmalarında temel kaynak olarak kabul edilen Latince kaynaklardan Gaius'un Institutiones' inden, lustinianus'un Institutiones'inden ve Corpus luris Civilis'in Digesta Bölümü metinlerinden esas olarak yararlanılmıştır. Tez içerisinde ilgili bölümlerde ve Sonuç bölümünde Roma Hukuku'ndaki kefalet kurumunun Türk Borçlar Hukuku'nu etkileyen benzer tarafları ve ayrılan noktaları da saptanmaya çalışılmıştır. 151
Türk İş Hukukunda haksız fesih

Türk İş Hukukuna göre iş sözleşmesi, işçinin bağımlı olarak iş görmeyi, işverenin de ücret ödemeyi üstlenmesi ile kurulmuş olur. İş sözleşmesi belirli veya belirsiz süreli yapılabilir. Belirsiz süreli iş sözleşmeleri süreli fesih yoluyla her zaman feshedilebilir. İşverenin süreli fesih hakkı kötüye kullanması halinde kötü niyet tazminatı söz konusu olur. Dürüstlük kuralları uyarınca belirli veya belirsiz süreli iş sözleşmesini sürdürmeyi çekilmez hale getiren durum ve şartlar derhal fesih sebebidir. Türk İş Hukukunda işçi ve işveren ilişkileri dört kanunda düzenlenmiştir. İş Ka-nunu ve Deniz İş Kanunu'nda derhal fesih hakkının altı iş günlük ve her halde bir yıllık süre içinde kullanılması gerektiği düzenlenmiştir. Haklı bir sebep olmadan veya hak düşürücü süre geçtikten sonra yapılan fesih, haksız fesih olarak nitelendirilmektedir. İşverenin haksız feshinin sonuçları İş Kanunu ve Basın İş Kanunu'nda sadece iş güvencesi kapsamındaki işçiler için düzenlenmiştir. İş güvencesi kapsamındaki işçi, iş söz sözleşmesinin haksız feshedilmesi halinde feshin geçersizliğinin tespitini mahkemeden isteyebilir. İş güvencesi kapsamında olmayan işçiler için açık bir düzenleme bu-lunmamaktadır. Deniz İş Kanunu'nda doğrudan haksız feshin sonuçlarını düzenlemiş değildir. Türk Borçlar Kanunu yürürlüğe girinceye kadar iş kanunlarına tabi iş ilişkile-rinde haksız feshe, tahvil yoluyla usulsüz feshin hükümleri uygulanmıştır. Haksız feshin sonuçları Türk Borçlar Kanunu'nun 438 ve 439. maddelerinde açıkça düzenlenmiştir. Kanunun 438. maddesinin 1. fıkrasına göre, işveren sözleşmeyi haklı bir neden olmadan feshederse işçi, belirsiz süreli iş sözleşmelerinde bildirim süre-sine ait ücret tutarında, belirli süreli iş sözleşmelerinde ise kalan süre ücreti tutarında tazminata hak kazanır. Türk Borçlar Kanunu'nun 438. maddesinin 3. fıkrasında hakimin de durum ve şartlara göre alt aya kadar ücret tutarında bir tazminatı takdir edebileceği öngörülmüştür. Türk iş hukukunda işçi ve işveren arasında alacak ve tazminat davaları bakımın-dan arabuluculuk dava şartı olarak düzenlenmiştir. Arabulucuya başvurmadan dava açılması halinde hakim hiçbir bir işlem yapmadan davayı usulden reddetmelidir. Bu doktora tezinde Türk iş hukuku mevzuatı, öğretinin görüşleri ve yargı içti-hatları ışığında öncellikle iş sözleşmesinin niteliği ve özellikleri belirtilmiştir. Fesih hakkı, fesih türleri ve kullanılma şartları da açıklandıktan sonra haksız fesih ve hukuki sonuçları mevzuat ve teorik dayanakları ile birlikte incelenmiştir.
Anonim ve limited şirketlerin kefalet ehliyeti

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu ile ticaret şirketlerinin hak ehliyetini sınırlandıran ultra vires ilkesi terk edilmiştir. Böylelikle, artık ticaret şirketlerinin hak ehliyeti; şirketin kendi ana sözleşmesinde yazan işletme konusu ile sınırlandırılmayacaktır. Ticaret şirketlerinin işletme konusu dışında yapacakları işlemler de kendi hak ehliyetleri dahilinde olacak, bu şirketler yalnızca, Türk Medeni Kanunu'nda belirtildiği üzere, niteliği gereği insana özgü olan faaliyetlerde bulunamayacaklardır. Lakin, Türk Ticaret Kanunu'nun 371. maddesi ile anonim ve limited şirketlerde temsile yetkili kişilerin temsil yetkilerinin kapsamı, kendi işletme konuları ve amaçları ile sınırlandırılmış; bu şirketlerin yapacakları işlemlerin geçerliliği yine iyi niyetli üçüncü kişilerin korunması da dikkate alınarak belirlenmiştir. Anonim ve limited şirketlerin kefalet ehliyetleri de yeni Türk Ticaret Kanunu ile birlikte, temsil yetkisine getirilen sınırlama sebebiyle, artık bu şirketlerin fiil ehliyeti kapsamında incelenecektir. Ayrıca, Yargıtay'ın konuya ilişkin olarak geçmişşten günümüze vermiş olduğu kararlar da dikkate alınarak bu şirketlerin kefalet ehliyetlerine sahip olup olmadıkları belirlenecektir. Anonim ve limited şirketlerin kefalet ehliyetinin bulunup bulunmadığı doktrinde tartışmalı olup Yargıtay'ın da katılmış olduğu bir görüş; anonim şirketlerin kefil olmalarının bu şirketlerin mutad ve olağan işlerinden sayıldığını ve yine bu şirketlerin kefil olmalarının ticari hayatın bir gerekliliği olduğunu; dolayısıyla bu şirketlerin kendi ana sözleşmelerinde yer almasa dahi kefalet ehliyetine sahip olduklarını savunmaktadır. Diğer bir görüş ise; anonim ve limited şirketlerin kar amacıyla kurulan şirketlerden olduğunu ve dolayısıyla, kefalet işleminin kendilerine mutlaka bir menfaat sağlaması gerektiğini, ancak bu şekilde kefalet ehliyetlerinin bulunabileceğini savunmaktadır.
Dürerü'l-Hükkam Şerhi Mecelleti'l-Ahkam 1-63 maddeleri:Metin ve inceleme

Osmanlı Devleti'nin son yılları ve Cumhuriyet'in ilk yıllarında yaşamış olan Ali Haydar Efendi, yakın tarihimizde İslam hukuku alanında önemli eserler vermiştir. Türk hukuk tarihini daha iyi anlamlandırma çabasında bu geçiş sürecininürünlerinden Dürerü'l-Hükkam Şerhi Mecelleti'l-Ahkam Mecelle üzerine yazılmış veMecelle'nin değinmediği Hukuksal alanları tamamlamayı hedeflemiş olduğundankıymete haiz bir kaynaktır. Bu tez, bu öneme binaen hazırlanmıştır. Üç bölümden oluşmakta olan tezin, birinci bölümünde müellifin hayatı ve eserleri hakkında bilgiler, ikinci bölümde ise Dürerü'l-Hükkam'ın Kavaid-i Külliyebölümündeki 1-63 maddelerde müellifin istifade ettiği kaynaklara yönelik bilgiler yer almaktadır. Üçüncü ve son bölümde; Tezin ana konusunu oluşturan Dürerü'l-Hükkam'ın 1 -63. maddeleri üzerine hazırlanmış olan latinize çalışması yer almaktadır. Tezin hazırlanması esnasında Mecelle'nin maddeleri derli toplu olarak zikredilmişseolduğu gibi bırakılmış, zikredilmediyse ibaresi içinde kaideler ek olarak tarafımızdan yazılmıştır. Metnin aslına sadık kalınmaya özen gösterilmiş, günümüz Türkçesinde kullanılan kelimeler, bugünkü telaffuzlarıyla verilirken; kullanılmayan kelimeler dönemlerine ait oldukları şekilde muhafaza edilmeye özen gösterilmiştir.
Sosyal sigortalarda işveren yükümlülükleri

Sosyal sigortalar, çalışma hayatının direği olan çalışanların emeklerini ve geleceklerini güvence altına alan temel hukuk dallarındandır. Sosyal sigortalar ile amaçlanan hedeflere ulaşılabilmesi için ise işverenlerin üzerlerine yüklenen yükümlülükleri tam olarak yerine getirmesi mutlak önem arz etmektedir. İşverenlere yüklenen yükümlülüklerin yerine getirilmemesi durumu için de çeşitli yaptırımlar öngörülerek sosyal sigortalar sisteminin işleyerek çalışanların mağdur edilmesinin engellenmesine çalışılmıştır. Bu çalışmanın amacı sosyal sigortalarda işverenlere yüklenen yükümlülükleri incelemek ve sosyal sigortalar ile amaçlanan hedeflere ulaşılabilmesi için önemini ortaya koymaktır.
İşverenin özlük dosyası düzenleme borcu

İşçinin korunması İş Hukukunun en temel amacıdır. İş Hukuku işveren karşısında ekonomik bakımdan zayıf olan işçiyi korumak için doğmuştur. İşçi ? işveren arasındaki iş ilişkisi bir iş sözleşmesinin yapılması ile doğar. Böylece taraflar arasında birbirlerine karşı borç ve yükümlülükler doğar. İşverenin bu kapsamda işçiye karşı yükümlülüklerinden biri de işçi özlük dosyasını düzenlemektir. Bu borç 4857 sayılı İş Kanunu'nun 75. maddesi ile zorunlu hale gelmiştir. Bu kapsamda yapılan incelemenin birinci bölümünde işçi özlük dosyasının tutulmasına ilişkin temel kavramlar incelenmiştir. Bu bölümde borç kavramı ve işverenin borçları incelenmiş; özlük, işçi özlük dosyası kavramları hakkında bilgi verilmiştir. İşçi özlük dosyasının içeriği hakkında 4857 sayılı İş Kanunu'nda tam olarak belirtilmiş bir hüküm yoktur. İş Kanunu'nda herhangi bir hükmün olmaması özlük dosyasının içeriğinin serbest olarak düzenleneceği sonucunu çıkarmaz. İncelemenin ikinci bölümünde özlük dosyasında yer alacak olan belgelere yer verilmiştir. Dosyada yer alacak olan belge ve kayıtları iki bölümde incelenebilir: Zorunlu Belgeler ve Gerekli Belgeler. Zorunlu Belgeler, İş Kanunu ve diğer kanunlarda yer alan hükümlerle belirtilen belgeler iken; Gerekli Belgeler ise işçi ? işveren arasında uyuşmazlık çıktığında işverenin ispat yükümlülüğünü yerine getirmesi için bulundurması gereken belgelerdir. Üçüncü bölümde ise işçinin özlük dosyasına yönelik hakları ve işçi özlük dosyasına yönelik yaptırımlar incelenmiştir.
Türk ve Amerika Birleşik Devletleri vergi yargılama hukuklarında delillerin değerlendirilmesi

Vergi hukukunda, delillerin temel işlevi, vergisel nitelikteki maddi olayın ortaya konulması için yargıca, vereceği hüküm için bir dayanak oluşturmaktır. İspat değeri taşıyan her delilin, vergi yargılamasında ispat aracı olarak kullanılabilmesi olanaklı değildir. Deliller, hukuka uygun şekilde elde edilip edilmediğinin ya da uyuşmazlığın çözümüne etkisi olup olmadığının belirlenmesi için değerlendirmeye tabi tutulur. Vergi uyuşmazlıklarında nihai değerlendirmeyi yapacak olan yargıçlar, vergi yargılama hukuku kurallarını belirleyen delil sistemini, yorum ilkelerini ve nihayet delillerin değerlendirilmesinde kullanılan yargılama hukuku ilke ve yaklaşımlarını göz önünde bulundurarak bir karara varmaktadır. Diğer yandan, delillerin yargılamadaki hukuki değerinin belirlenebilmesi için, delillerle ortaya konulan maddi olaya uygulanacak olan pozitif hukuk normunun doğru bir şekilde saptanması ve yorumlanması gerekmektedir. Yargısal uyuşmazlıkların çözümünde delillerin işlev ve önemi kadar, uygulanacak pozitif hukuk normlarının ve yargılama hukuku ilke ve yaklaşımlarının yorumu üzerinde de durulması gerekmektedir. Vergi yargılaması gibi oldukça teknik bir hukuk alanında uygulamayla geliştirilen yargılama hukuku ilke ve kurallarının kapsam ve sınırlarının belirlenmesi, hukuki istikrarın sağlanması, adil yargılanma hakkının korunması ve maddi hukukun geliştirilmesi açısından önem arz etmektedir. Vergi yargılama hukukunda gerek içtihatlarda istikrarın sağlanması, gerekse de savunma hakkının etkin bir şekilde kullanılabilmesi açısından doktrin ve yargı içtihatlarıyla kapsam ve sınırları belirlenen yaklaşımların çeşitlendirilmesi ve farklı sistemlerdeki uygulama ve yaklaşımların karşılaştırmalı olarak değerlendirilmesi gerekmektedir. Bu bağlamda delillerin değerlendirilmesinde, Türk vergi yargılama hukukundaki ekonomik yaklaşıma karşılık, Amerika Birleşik Devletleri federal vergi yargılama hukukunda geliştirilen ekonomik esas, ticari amaç, esasın şekle üstünlüğü, sahte işlemler ve kademeli ticari işlem yaklaşımı gibi beş farklı vergi yargılama hukuku yaklaşımının karşılaştırmalı olarak incelenmesine çalışılmıştır.
Hakimin sözleşmeye müdahalesi

Sözlesmenin kurulus zamanı ile edimlerin ifası gereken zaman arasında veya taraflar arasında mevcut, devamlı borç iliskisinde edimlerinbelirli veya belirsiz sürelerde ifası sırasında hukuki ve ekonomik durumlardegisebilir, fiyatlar fahis surette yükselebilir veya düsebilir. ste tüm bu olaylar ve durumlar baslangıçta sözlesme ile kurulmus olan edimler arasındaki ekonomik dengeyi, bir anlamda sözlesme adaletini tamamen ya da kısmenbozabilir. Acaba sözlesme kurulduktan sonra, onun ifası sırasında ortaya çıkan tüm bu olaylar ifa esnasında dikkate alınacak mıdır? Veya sözlesmedegistirilmeden geçerli mi olacaktır? Yoksa sözlesme degisen durumlarauyarlanacak mıdır? Belirtilen soruların cevaplanması ve sorularınçözümündeki hakimin rolü önem arz etmektedir. Borçlar kanununda, uyarlamaya iliskin genel bir hüküm bulunmamaktadır. Ancak buna karsılık Borçlar Kanununun genel ve özelkısmında degisen durumlar ve uyarlamaya iliskin istisnai bazı hükümler bulunmaktadır. Degisen durumlara ragmen sözlesmenin aynenuygulanacagını düzenleyen kanun hükümleri olumsuz uyarlama kuralları;sözlesmenin degisen durumlara uyarlanmasını düzenleyen kanun hükümleri ise olumlu uyarlama kurallarıdır. Sözlesmede ve kanunda degisen durumlara iliskin herhangi bir hükümolmaması halinde dar anlamda hakimin sözlesmeye müdahalesi gündeme gelmekte ve hakim, sözlesmeyi degisen durumlara uyarlamakta yadauyarlamayı reddetmektedir. Hakimin degisen durumların ortaya çıkması ve taraflardan birinin istemi halinde, sözlesmeyi degisen durumlarauyarlaması ancak istisnai olarak ve bazı sartların olusması halinde mümkün olmalıdır.