turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Nietzsche'nin felsefesinde yabancılaşma

Değer bireyler arasındaki ilişkileri düzenlemek için birey tarafından oluşturulmuştur. Birey kendi değerlerini korumak için diğer bireyler ile olan ilişkilerini yeni değerler üzerine kurmuştur. Bireyin oluşturmuş olduğu bu değerler bireyler tarafından o kadar benimsenmiştir ki birey bu değerler çizgisinin dışında hareket edemez olmuştur. Değer bireyin diğer birey ile olan ilişkisini belirlemek yerine bireyin üstüne çıkarak bireyi yönetir hale gelmiştir. Birey kendi üretmiş olduğu değerin kölesi haline gelmiştir. Değer bireye hizmet edeceği yerde bireyi yönetmeye başlamıştır. 20. yüzyılla damgasını vuran filozoflardan biri olan Wilhelm Friedrich Nietzche, değerlerin yozlaşmasına dikkat çekmiştir. Nietzche' ye göre birey kendi üretmiş olduğu değerlerin kölesi haline gelmiştir, değerleri putlaştırmış, kendi ürettiği değerlere tapar hale gelmiştir. Bu durum değişmelidir. Birey değerleri yeniden değerlendirerek, değerlerin sadece bireylerin arasındaki ilişkiler olmaktan ibaret olmalıdır.
İbn Rüşd'de bilgi problemi

'İbn Rüşd'de Bilgi Problemi' adlı bu çalışma, İbn Rüşd'ün bilgi felsefesini yani bilgi ile ilgili görüşlerini ortaya koymaktır. Bu çalışmanın amacı ise, genel olarak İbn Rüşd'ün bilgi konusunda eserlerinde dağınık halde bulunan bilgi ile ilgili malzemeleri bir araya getirerek onun bilgi felsefesini bir bütün olarak ortaya koymaktır. Bu nedenle çalışmanın içeriğini genel olarak bilgi, bilginin kaynakları, bilgi çeşitleri ve bilgiyle ilişkili konular, şeklinde zikrettiğimiz başlıklar oluşturmaktadır. Bu çalışma, giriş ve iki bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde İbn Rüşd'ün doğduğu ve yaşadığı çevre, ilmi yönü ve eserleri ele alınmıştır. Bununla aslında, hakkında çalışma yaptığımız kişi ile ilgili bir ön bilgi sunmayı amaçladık. Birinci bölümde bilginin tanımı, imkanı, bilgi kaynakları ve bilgi de nedensellik başlığını taşıyan konular ele alınmaktadır. Bilginin kaynakları içerisinde de genel olarak duyular, akıl ve vahiy yer almaktadır. İkinci bölümde ise, bilgi çeşitleri ve bilgiyle ilişkili konular şeklinde iki üst başlık bulunmaktadır. Bilgi çeşitlerini, İlahi ve beşeri bilgi şeklinde iki kısımda inceledik. Beşeri bilgi başlığı altında; felsefe bilgisi, alem bilgisi ve burhani bilgi başlığını taşıyan konular ele alınmaktadır. Son olarak da bilgiyle ilişkili konular başlığı altında; sudur ve sürekli yaratma, sezgi, rüya, rastlantı ve zan konuları ele alınmaktadır.
İslam Etiği'nin Aristotelesçi kaynakları

İslam dünyasında genel olarak 'ahlak'la ilgili son derece zengin bir malzeme vardır. Bunların her biri farklı kaynaklara dayanırlar ve farklı geleneklere mensupturlar. Kur' an ve hadislere dayanan Kural-koyucu dini ahlak, atasözleri derlemelerinden esinlenen Kural-koyucu dünyevi ahlak, dini ahlak içindeki etik çözümlemeler ve etik, felsefi ahlak. İslam dünyasında genel olarak Yunan etiğinin, özel olarak da N. E.' nin hemen her gelenek üzerinde, hem popüler bilgelik edebiyatı hem de dar anlamda etik alanında etkisi vardır. Felsefe tarihindeki ilk sistematik etik inceleme olan ve içinde teleolojik, mutlulukçu ve entellektüalist bir öğretiyi barındıran bu eser, özellikle toplumsal hayatın zorunluluğu, mutluluğun toplum-dışı bir hayatta değil de toplum içinde yaşamakla ve felsefe sayesinde mümkün olan bir şey olması, erdemin doğası, erdemi aşın uçlar arasındaki orta nokta olarak görme, teorik-pratik olan ayrımı, ereklerden yola çıkma ve en yüksek yaşam biçimi olarak temaşa etkinliğini görme, en yüksek mutluluğun doğası ve özellikleri, adalet ve dostluk erdemleri incelemesi v. b. konularda İslam filozofları üzerinde etkili olmuştur. Fakat onlar öğretilerini oluştururken N. E.' nin yanı sıra Porphyrius' un N. E. şerhi ve sahte Aristotelesçi eserlere ve bu arada İslam filozoflarının eserlerine de dayanmışlar ve genellikle Aristoteles'in etik anlayışını benimsemelerine rağmen, içinde onun yanı sıra Platon, Geç Aristotelesçilik, Yeni-Platonculuk' un öğretileri ile İslami öğeleri barındıran eklektik öğretiler tesis etmişlerdir.
Umberto Eco'da güzelliğin ve çirkinliğin estetik yorumu

Güzellik denen olgu zaman ve mekana göre değiştiği için her zaman için mutlak değişmezlerden sayılmaz. Zira güzellik'in aynı dönemde, hatta aynı toplulukta bile farklı anlamsal kurguları inşa edilmiştir. Güzel kavramında olduğu gibi Çirkin kavramının da göreli olduğunu, farklı tarihsel dönemlere ya da farklı kültürlere göre değişkenlik gösterdiği anlaşılmaktadır. Bu çalışmanın temel amacı, Güzellik ve Çirkinlik iki değerin belirleyicisinin de Batı uygarlığıyla sınırlandırılmaması gerektiğini ve güzellik için belirlenemeyen netliğin çirkinlik söz konusu olduğunda belirlenemeyeceğini ortaya koymaktır. Bu amacı göz önünde bulundurarak Antik çağdan günümüze kadar insan duyarlılığını etkileyen güzellik ve çirkinlik'in kusursuz tanımlamalarını yapmak, farklı güzellik anlayışlarının altını çizmek, bu farklılığın temelindeki birliği arayıp bulmaktır. Eco, güzel'in zamana ve mekana göre değiştiğini, her zaman için mutlak değişmezlerden sayılmadığını, tarihsel çağlara, kültürlere, toplumlara ve bireylere göre çeşitli biçimlere büründüğü ilkesinden hareket eder. Bu ilke sadece fiziksel güzellik için değil, Tanrı'nın ve azizlerin hatta fikirlerin güzelliği için de geçerli olduğunu söyler. Arada bir fark dahi olsa bu farklı güzellik modellerinin aynı dönemde nasıl birlikte varolabildiklerini, farklı çağlardan başka modellerle birbirine nasıl bağlanabildiklerini ortaya koymaktır. Genellikle bu tarz durumsallıklar sadece estetik ölçütlerden değil, siyasal ve toplumsal ölçütlerden de kaynaklanır.
Gazzalİ ve İbn Rüşd'ün tehafüt'leri bağlamında din ve felsefe ilişkisi

Müslüman felsefeci ve alimlerin Yunan felsefesinin uzun bir aradan sonra tekrar canlanması ve geliştirilmesi yolundaki üstün katkılarına rağmen XII. Yüzyıldan sonra İslam toplumlarında felsefenin neredeyse hiç derecesine indiği genel kabul gören bir fikirdir. Müslümanlarca hazırlanan alt yapıyı kullanan Avrupa'daki Hıristiyan toplumlarınfelsefe ve bilimde kat ettiği mesafe ve buna karşılık İslam ülkelerinin felsefe ve bilimdekiiyi olmayan durumu bilinen bir gerçektir. Bu konuda yapılan araştırmaların çoğu;Gazzali'ye ait felsefeyi reddeden bir tür din yorumunun tercih edilerek akılcı düşünceninterkedilmesi, İbn Rüşd'ün felsefe lehine gayretlerinin Müslümanlarca benimsenmemesininsorunun asıl nedeni olduğu sonucuna ulaşmaktadır. İslam dünyasındaki 'felsefesizlik' günümüzde de radikal akımlar üretebilmekte veterörden uzak müslümanları yaşanan tedhiş olayları karşısında tereddütte bırakabilmektedir. Oysa Gazzali ve İbn Rüşd ilk kaynaklardan yani kendi eserlerinden incelendiğinde durumun böyle olmadığı anlaşılmaktadır. Ne Gazzalifelsefeye düşmandır ne de İbn Rüşd dine. Her ikisi de -ton farkıyla da olsa- barış içinde mutlu bir yaşam imkanı için din ve felsefenin tek tek ve birlikte sağlayabileceklerinindeğerlendirilmesi gerektiğini savunmuştur. Bu çalışmada Eski Yunan'dan devralınan felsefi miras ve sağlanan katkınıntesbitinden sonra Gazzali ve İbn Rüşd'ün din ve felsefe ilişkisi hakkındaki görüşleri mukayeseli olarak incelenmiştir. Din ve felsefenin çatışmasından doğan halen yaşanan sorunlar irdelenmiştir. Bu kapsamda:Birinci bölümde, Gazzali'ye kadar etkili olan felsefi öğretilerin ve filozofların dinebakışları incelenmiştir. İkinci bölümde, Gazzali'nin, din açısından felsefeyi ve felsefe üzerinden dindarlığıaçıklaması tesbit edilmiştir. Üçüncü bölümde, Gazzaliye verdiği yanıtlar esas alınarak İbn Rüşd'ün din ve felsefe hakkındaki fikirleri belirlenmiştir. Dördüncü bölümde, Gazzali, İbn Rüşd ve aralarındaki fikir çatışmasının nasıl anlaşıldığı, etkileri/sonuçları üzerinde durulmuştur. Sonuç bölümünde, elde edilen bilgiler ışığında bir değerlendirme yapılmıştır.
Muhafazakar siyaset felsefesi

Muhafazakar Siyaset Felsefesi Yüksek Lisans Tezi, Danışman: Doç. Dr. Nurten GÖKALP, /v+Mj 4 s. Bu çalışma, çağdaş siyasal akımlardan muhafazakarlığı siyaset felsefesi açısından anlamaya, açıklamaya ve içinde bulunduğumuz tarihsel dönemdeki yeri ve geleceğini tartışmayı amaçlamaktadır. Tezimizin ilk bölümünde, felsefi anlamda muhafazakar siyaset felsefesinin, Kıta Avrupa'sı Aydınlanmasına karşı bir tepki olarak belirginleştiği ve Fransız Devrimiyle birlikte siyasi bir tutuma dönüştüğü ileri sürülmektedir. Bu bölümde ağırlıklı olarak muhafazakar teorini oluşumu konusuna ayrılmış, muhafazakarlığın Aydınlanma felsefesi ile ilişkisi incelenmiştir. Buna ilave olarak, Aydınlanma felsefesine dini, romantik ve muhafazakar düşünürlerden gelen tepkiler dile getirilmiştir. Ayrıca bu bölümde Kıta Avrupası, ingiliz ve Anglo-Amerikan muhafazakarlığı ayrı başlıklar halinde incelenerek, muhafazakar düşüncenin farklı biçimleniş şekilleri ortaya konmaya çalışılmıştır. Tezimizin ikinci bölümü, bir siyasal ideoloji olarak muhafazakarlığa ayrılmıştır. Bu bölümde muhafazakar duyarlılığın merkezi değer ve kurumları olan aile, birey, toplum, mülkiyet ve devlet gibi konulara yer verilmiştir. Ayrıca din ve gelenek karşısında muhafazakarlığın tavrı, liberalizm ile benzer ve farklılıkları bu bölümde ortaya konmaya çalışılmıştır. Muhafazakarlığın epistemolojik olarak rasyonalizme karşı bir tepkisi söz konusu olup, buna karşı geliştirdikleri önyargı ve sağduyu düşüncesi yine bu bölümdeki incelenen konular arasındadır. Ayrıca muhafazakarlığın demokrasi, otorite, özgürlük, devrim ve değişim gibi konularda geliştirdikleri siyaset felsefesindeki eleştirel çizgi ortaya konmaya çalışılmıştır. Muhafazakarlığın mükemmel olmayan insan anlayışı yine bu bölümde incelenen konular arasında bulunmaktadır. Tezimizin üçüncü ve son bölümü çağdaş muhafazakarlık, İslam ve yerellik soruna ayrılmıştır. Günümüzde birçok değişik muhafazakarlık akımı bulunmakla birlikte, tezimizin bu bölümünde klasik muhafazakarlık, yeni-sağ ve yeni-muhafazakarlık gibi muhafazakarlığın büyük akımları incelenmiştir. Modemite ve post-modernizm gibi çağdaş sorunlara muhafazakarlığın yaklaşımı, modern Batı muhafazakarlığı karşısında İslam dünyasındaki muhafazakarlık bu bölümde incelenen konular arasındadır. Ayrıca 'Bir Türk Muhafazakarlığı Mümkün müdür?'' başlığı altında Türkiye'deki muhafazakarlık anlayışları, klasik, romantik, devrimci ve liberal muhafazakarlar şeklinde ayrıma girilerek tanıtılmış, Batı muhafazakarlığı ile benzer ve farklılıkları ortaya konmaya çalışılmıştır. Yine son bölümde bu siyaset felsefesinin günümüz siyaset felsefesi ile benzer ve farklılıkları incelenen konular arasındadır. Tezimiz genel bir değerlendirme ve tahlilleri içeren sonuç bölümü ile sona ermektedir.
Kierkegaard ve Nietzsche'de trajedi kavramı

Bu çalışmada ilk olarak trajedi kavramını, geçmişşten günümüze gelen birkaç örnek üzerinden açıklığa kavuşturarak fikirleriyle düşünce yaşamında farklı etkiler bırakmış olan Kierkegaard ve Nietzsche'nin görüşlerine yer verilmesi amaçlanmıştır. Her iki filozofun da düşünsel taraflarının yanı sıra yaşamları dikkate değerdir. Yaşamlarından ilham alarak beslenen düşünceleri, düşünce tarihinde farklı perspektifler oluşturmuştur. Her iki filozofun da yaşamında farklı açılardan trajik kesitler sahnelenmiş olmakla beraber, bu kesitler geliştirdikleri düşüncelere de yansımıştır. Kaygı, korku, umutsuzluk, iman, ölüm, ironi gibi kavramlar üzerinden hareket eden Kierkegaard'ın bireyci yaklaşımının varoluş felsefesine katkıları yadsınamaz. Varoluşu insanın kendi varlığının farkına varması olarak niteleyen Kierkegaard, bu durumu estetik, etik, ve dini olmak üzere üç aşamada ele almıştır. Onun düşünce yaşamını oluşturan bu kavramlar trajedi hakkındaki görüşlerinin yansımasıdır. Sonraki bölümde ise yine trajik bir yaşam öyküsüne sahip, çağına başkaldırmış filozof olarak bilinen Nietzsche'nin ahlak, estetik, varoluş düşünceleri harmanlanarak trajedi kavramı üzerindeki etkileri analiz edilecektir. Bu noktada Dionysos ve Apollon kavramları önemli bir yer tutar. İçinde hem yaşamdan kesitler hem de mitolojiden esintiler barındıran trajedi kavramı; kader, intikam, aşk, keder gibi konulara yer vermekle beraber mucizevi durumlara da tanıklık etmemizi sağlamıştır. Bu bağlamda trajedi, estetik ve etik bağıntı kurabilen bir varoluş sergilemiştir. Her iki filozofun düşünce yapısında insan aşılması gereken bir varoluşa sahiptir. Kierkegaard'da kişi en üst düzeyde Tanrısal olan ile kendini gerçekleştirme fikri ön planda iken, Nietzsche'de bu durum kendi değerlerini kendi ortaya koyabilen üstinsanda sembolize edilmektedir.
Etkileşim sorunu ve kartezyen paradigma zemininde töz düalizminin bir eleştirisi

Descartes özelde insanın ve genelde dünyanın, birbirinden tamamen farklı hatta birbirine taban tabana zıt olan iki ayrı tözden oluştuğunu öne sürmüştür. Kartezyen düalizm, insan ve dünyanın doğasına ilişkin basit ve fakat oldukça çekici bir resmini sunmakla birlikte gerek Descartes'ı, gerekse Descartes'tan sonra gelen filozofları bir takım zorluklarla yüz yüze getirmiştir. Birbirinden bu denli farklı iki ayrı tözün nasıl etkileştikleri açıklanamamıştır. Böylelikle zorluk ruh-beden sorunu olarak bilinen soruna dönüşmüştür. Kuşkuya mahal bırakmayacak şekilde neyi bilebileceğini görmek için kuşkuyu bir araç haline getiren Descartes mutlak gerçek olan cogito ergo sum'a ulaşmıştır. Buradan hareketle sırasıyla ruh, Tanrı ve madde kavramlarını ele alan Descartes bu tözlerin varlığını kanıtlamada başarılı olamamıştır. Ancak getirdiği gayet etkileyici ve yeni yaklaşım sayesinde Descartes'ın kendisinden sonraki felsefede büyük bir devrime yol açmıştır. Descartes'tan sonra hiçbir filozof tözler arasında bir etkileşimin makul ya da mümkün olduğunu düşünmemiştir. Descartes da dahil olmak üzere, birden fazla töz bulunduğunu iddia eden bütün filozoflar, bir noktada aslında yalnızca tek bir gerçek tözün bulunduğunu itiraf etmek zorunda kalmışlardır. Bu ise töz düalizminin gerçek anlamda tutarlı bir düşünce olmadığını ifade eder. Öyle görünüyor ki Descartes'ın töz düalizminin yüzleştiği zorluklara verilecek tek makul yanıt monist bir yaklaşımı benimsemektir. Buna göre dünyada sadece tek çeşit töz veya malzeme vardır. Bu malzeme belki maddidir, belki de tinseldir ama kesinlikle aynı anda ikisi birden değildir.
Machiavelli'nin siyaset felsefesinde meşruiyet sorunu

Sonuçları dışında üç ana bölümden oluşan tezin amacı, Machiavelli'nin düşüncelerinde, ahlaka dayanmayan, rasyonel olarak yapılandırılmış devletin, meşruiyetini kendi dışında statik bir idea ya ya da yüceltilmiş değerlere dayandırmadan, kararlılığını ve sürekliliğini kendi dinamik bileşenleriyle sağladığında kendi meşruiyetini de sağlamış olacağını göstermeye çalışmaktır. Bu amaçla, birinci bölümde Aristoteles'in Politics'inde yer alan iki bozulmuş yapının uzlaşmaya dayalı olarak birleştirilen oligarşik-demokratik bileşenlerin erdeme gereksinim duymadan kararlılığını ve sürekliliğini koruyamayacağı görüşü yer alır. Ancak asıl çözümü güç görünen sorun, iki bozulmuş anayasanın sentezine erdemin nasıl katılabileceği sorunudur. Bu nedenle Aristoteles'te devletin orta sınıf egemenliğinin ahlaksal temellere dayandırılması sorunu, Machiavelli'nin siyasal düşünceleri içindeki devletin dinamik kararlılığının ahlak dışına çekilmesi ve Polybius yönetim tipolojisinde yer alan, monarşik, aristokratik ve demokratik bileşenlerin çatışma içindeki birliğine dayanan karma anayasa modeliyle karşılaştırılır. İkinci bölümde ise, Machiavelli'nin örneğini Roma Cumhuriyetinde gördüğü, iki dinamik bileşenin, genişleme eğilimi ve kurumsal bir dinamik oluşturan karma anayasanın devletin kararlılığını ve sürekliliğini korumada nasıl birlikte bir işlev gördüğü üzerinde durulur. Ayrıca Machiavelli'nin devletin kurumsal dinamiklerinin yapılandırılmasında ortaya çıkan sistem verimliliği kavramı da sorgulanır. Üçüncü bölümde, virtu, fortuna ve necessita gibi kavramların devletin yapısındaki dinamik bileşenlerle ve tarihsel süreçte bir devletin başka devletler karşısındaki varoluşunun yapılanmasında nasıl bir rol üstlendikleri hakkında bir sorgulama bulunur.
Babanzade Ahmed Naim'in 'İlmü'n-Nefs' adlı eserinin tahlili ve çeviri yazısı

Fransız filozof Georges Lespinasse Fonsegrive'nin 1890'da Fransızca olarak Elements de Philosophie adıyla yazdığı eserin ilk cildi olan Psychologie 1915 yılında Babanzade Ahmed Naim tarafından İlmü'n-Nefs adıyla felsefe ders kitabı olarak okunması amacıyla Osmanlıcaya çevrilmiştir. 310 sayfa olan eserin orijinaline yaklaşık 100 sayfalık Lügatçe kısmı da ekleyerek 648 sayfalık bir eser oluşturan Babanzade, Osmanlıcayı kullanan çağdaşı filozoflarla ortak bir felsefi dil oluşturmayı hedeflemiştir. Ahmed Naim, eseri sadece çevirmekle kalmamış; esere eklediği dipnotlar ve mülahaza-i mütercim başlıklarıyla bazen bizzat Fonsegrive'yi eleştirmiş; bazen din felsefesi konularına değinmiş; bazen de eserdeki kavramlarla ilgili tercihlerde bulunup yorumlar yapmıştır. 'Babanzade Ahmed Naim'in İlmü'n-Nefs Adlı Eserinin Tahlili ve Çeviri Yazısı' adlı konuyu çalışırken, tezimizi, Babanzade Ahmed Naim, İlmü'n-Nefs'in Tahlili ve İlmü'n-Nefs'in Çeviri Yazısı olmak üzere üç ana bölümden oluşturduk. Babanzade Ahmed Naim adlı bölümde, Ahmed Naim'in hayatı, eserleri, felsefi kişiliği; İlmü'n-Nefs'in tahlili kısmında; İlmü'n-Nefs'in genel özellikleri ve İlmü'n-Nefs'in din felsefesine katkılarını inceledik. İlmü'n-Nefs'in çeviri yazısı kısmında İlmü'n-Nefs'in tamamının çevirisini ilk kez yaparak günümüze aktardık. Osmanlı'nın son dönemi ve Cumhuriyet'in ilk döneminde yaşayan Ahmed Naim'in eserini metne sadık kalarak çeviri yazısını yaptık. Ahmed Naim'in İlmü'n-Nefs adlı eseri başta olmak üzere, onun bizzat yazdığı diğer eserlere de müracaat edilerek, felsefi kimliği ve din felsefesi konularındaki görüşleri anlaşılmaya çalışıldı. İlmü'n-Nefs'in tahlili ve çeviri yazısı yapılmakla, ayrıca din felsefesine katkıda bulunmak amaçlandı. İlmü'n-Nefs adlı çeviri eserde, Babanzade'nin bahsettiği kader ve kaza, sünnetullah, cebrilik ve kulun iradesi, Allah'ın sıfatları, nübüvvet ve risalet, icabiye taifesi, Kant'ın Ahlak anlayışı gibi konular din felsefesi ile alakalı görünmektedir.
Bir filozof olarak Cicero 'De finibus bonorum et malorum' üzerine bir inceleme

Akoğlu, Sabriye, Bir Filozof Olarak Cicero: 'De finibus bonorum et malorum' Üzerine Bir İnceleme, Yüksek Lisans Tezi, Danışman: Prof. Dr. Filiz Öktem, IV-158 s. Bugün Cicero öncelikle bir orator olarak değerlendirilir, filozofluğu ise bir hayli geride görülür. Ancak, Cicero'nun tüm yaşamının başlıca iki dönemde, 55 ve 51 yılları arasında ve 45 ve 44 yıllarında yazmış olduğu felsefe yapıtları için bir hazırlık süreci olduğu görüşü de geçerlidir. Bu çalışmada Cicero'nun felsefi görüşü ve felsefe yapıtları incelenmiş ve 45 yılında yazmış olduğu 'De finibus bonorum et malorum', üzerinde durularak incelenmiş ve kapsamlı bir özet olarak Türkçeye çevrilmiştir. Çalışmada günün felsefe öğretileri, Akademia, Peripatetik, Stoa ve Epikuros felsefe sistemleri, ilkeleri açıklanarak verilmiş, Cicero'nun bu öğretilerin temel ilkeleri üzerindeki görüşleri ve bu ilkelerin kendi felsefesi içindeki yerleri belirtilmiş ve felsefesinin ana öğeleri vurgulanmıştır. Ayrıca Cicero'nun felsefeye yönelmesindeki aşamalar, felsefi kültürü ve felsefe yapıtları, bölümler boyunca verilmiştir. Ahlak felsefesi üzerine bilimsel bir inceleme niteliğinde olan 'De finibus bonorum et malorum'da Cicero, döneminin önde gelen ahlak öğretilerini, Epikuros, Stoa, Akademia ve Peripatetik öğretilerini yorumlayarak açıklar ve tartışır. Beş kitaptan oluşan 'De finibus bonorum et malorum' Cicero'nun bir program çerçevesinde yayınlamayı planladığı felsefe yapıtlarının bir basamağı olarak ortaya çıkar. I. Kitapta ahlaksal değerlerde 'en yüce iyi' olarak hazzı alan Epikuros öğretisi açıklanır. II. Kitapta Cicero bu görüşü eleştirir. III. Kitap Stoa'nın 'en yüce iyi'ye bakışını verir. Stoalılar için yaşamın amacı doğaya uygun yaşamak, erdem, özellikle akıl ve bilgeliktir. IV. Kitapta Cicero Stoa'nın, doğanın insana bağışladığı iyilikleri hesaba katmayan 'en yüce iyi'sini eleştirir. Cicero'ya göre yaşamın amacı, kişinin kendini her şeyi ile, erdemi, aklı, bedeni ile ve ailesi, dostları, ülkesi ve tüm insanlığı kucaklayacak şekilde mükemmele ulaştırması, bunu amaçlaması ve bunun için çaba göstermesidir. V. Kitapta Eski Akademia öğretisi açıklanır ve Antiokhos'un görüşü tartışılır. Antiokhos'a göre kişinin mutluluğu için erdem, tek başına yeterlidir. Cicero 'De finibus bonorum et malorum'da ahlak felsefesinin insan davranışlarının yönlendirilmesinde geçerli tüm öğretilerini teorik düzeyde irdeler. Bir sonraki yapıtı 'Tusculanae disputationes'te ise bu öğretilerin yaşamdaki uygulamalarını tartışacaktır. 156
Le Corps chez Spinoza et l'experience chez Hegel

Düşünce ile varlığın ilişkisi, felsefenin büyük bir sorusudur. Spinoza ve Hegel bu ontolojik ve aynı zamanda epistemolojik soruyla derinden ilgilenmişlerdir. Kendi terminolojileri içinde, Spinoza'daki beden ya da cisim kavrayışı, beden ya da cisim tekil bir şey ve tözün uzam sıfatının modu olduğundan ve tin, bu cismin idesi olduğu için, bize bu ilişkiyi inceleme olanağı sunar. Öte yandan, Hegel için deneyim, etkin gerçeklik ile bilincin kesişimini ifade eden şeydir ki, kavramlaştırması bize tinin akışını anlama izni tanır. Tözü, hareketi ile ve bilincin objesi olan bir töz olarak kabul etmek gerekmektedir. Diyalektik hareket mutlak tinin açılıp yayılmasıdır. Bilinç bu hareketi deneyim içinde kavrar.
Breaking Binaries: A critical approach to the fifth generation chinese cinema

Beşinci Kuşak Çin sinemasındaki Uzak Doğu betimlemelerinin nasıl yorumlanacağı kültür ve film çalışmaları alanlarında çözülememiş bir sorun olmaya devam etmektedir. Bu tez, Çin sinemasındaki Beşinci Kuşak olgusunun anlaşılmasına ve bu olguya eleştirel yaklaşımlarda bulunulmasına engel teşkil eden bazı ciddi kuramsal problemlere dikkat çekmektedir. Bu çalışma, Foucault'nun bilgi/iktidar nosyonlarını yeniden ele alarak Çin ve Batı dünyası arasındaki varsayılan ontolojik ilişkiyi bu karşıtlığın katı sınırları dahilinde sorgulamayı ve karmaşık ve düzensiz etkileşimin eleştirel olarak incelenebileceği bir açıklık bulmayı amaçlamaktadır. Bu ikiliği kırma sürecinde yüksek kültür - popüler kültür, sanat filmleri - kitlesel eğlence gibi algısal alışkanlıklarımızın ve yorumlama ilkelerimizin şekillenmesinde rolü bulunan karşıt kültür kategorilerini de sorgulamak gerekmektedir.
Gazali'nin yetkinlik anlayışı

İnsan, yaratılış itibariyle evrende yaratılmış canlı-cansız bütün varlıkların en üstünü olarak yaratılmıştır. İnsana verilen bu makam ona akıl ve irade sayesinde olmuştur. İnsanın bu üstünlüğünün elbette bir nedeni olmalıdır. Onun yaratanına karşı sorumlulukları vardır. Bu sorumluluklar da kendin eksiklerini giderme ve kendini tamamlama yolunda verilmiştir. İşte bu nedenle, bu çalışmanın amacı kendini tamamlama ve mükemmelleşme yolunda olan sorumlu insanın Gazali'ye göre neler yapması gerektiğini belirlemektir. Tez bir giriş ve üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, insan ve Gazali'ye göre insanın diğer varlıklar arasındaki yeri üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde Gazali'nin ahlak anlayışı ahlak ve yetkinlik ilişkisi, yetkinlik kavramı, teorik ve pratik yetkinlik, yetkinlik-fazilet ilişkisi, hikmet, cesaret, iffet, adalet kavramlarının açıklanması gibi konular üzerinde durulmaya çalıştık. Üçüncü bölümde ise yetkinlik kavramının Tanrı ile insan bağlamını ve tanrı ile insanın yetkinleşmesini, insanın yetkinleşme yolunda nelerden kaçınıp yapması gerektiğini ele aldık. Sonuç bölümünde ise yetkinliğin kişiyi ebedi mutluluğa eriştirecek bir yol olduğunu ve insanın yetkinleşebileceğini Gazali'ye göre tespit etmeyi planlıyoruz.
Walter Benjamin düşüncesinde 'Flaneur' olarak sanatçı

Tezde, Benjamin'in çalışmalarında ayrıntılı olarak yer verdiği Flaneur karakteri; modernizm, tarihçilik ve deneyimle birlikte değerlendirilmiştir. Bu değerlendirme, Walter Benjamin'in tüm akımlardan uzak olan düşünce yapısı çerçevesinde gerçekleştirildi. Bu nedenle, Walter Benjamin düşüncesinde 'Flaneur' olarak sanatçı, Flaneur'u sanatçı / sanat eseri olarak yorumlayabilmemize olanak sağlayan değerler üzerine dayanan bir çalışmadır.