turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Turkish-Italian relations in the interwar period

Bu tez iki savaş arası dönemde Türkiye ve İtalya arasındaki ilişkileri iki yanlı diplomatik ve ekonomik temaslara dayanarak dikkatle incelemektedir. İki devletin birbirine karşı tutumları, dönemin Türk ve İtalyan dış politikalarının spesifik amaçları ışığında, geniş kapsamlı bir tarihsel anlatıyla analiz edilmektedir. Bu bağlamda, bu çalışma Roma'nın, iki savaş arası İtalyan dış politikasının temel unsuru olan mare nostrum politikasını çeşitli zaman dilimlerinin durum ve ihtiyaçlarına göre, Türkiye üzerinde, farklı yöntemler yoluyla uygulayışını göstermeyi hedeflemektedir. Böylece, bahsedilen bu yöntemlerin Türk-İtalyan ilişkilerinin çeşitli dönemlere ayrılmasındaki belirleyici niteliği de sunulmaktadır. Türkiye üzerindeki İtalyan emellerine cevaben, bu tez, Ankara'nın İtalya'yı Türkiye topraklarına en büyük tehlike olarak kabul ederek Türk dış politikasını İtalya'ya göre konumlandırdığını iddia etmektedir. Bundan hareketle, İtalya'nın özellikle 1930'lar Türk dış politikasının, karar, yönelim ve girişimlerinin başlıca belirleyicisi olduğu ileri sürülmektedir.
International economic aspect of globalization : The case of capital movements after the cold war

Bu tezde, küresellesmeyi uluslararası siyasal ekonomi baglamında, özellikleSoguk Savas sonrası sermaye hareketleriyle ilgili olarak incelemeye çalıstım. lk bölümde, konuyu öncelikle, kısaca yeni ekonomik düzen olarak adlandırabilecek olan küresellesmenin tanımını yaparak incelemek istedim. kinci bölümde, ekonomik küresellesmeyi, yoksullugun tanımını, yapısall uyumprogramlarını, milletlerüstü sirketleri, gelismis ve gelismekte olan ülkeler arasındaki ekonomik farklılıkları arastırmaya odaklandım. Üçüncü bölümde, ekonomik farklılıkları karsılastırmak suretiyle finansal küresellesmeye agırlıkverdim. Dördüncü bölümde ise, gelismekte olan ülkelerin elde ettikleri sonuçlar bakımından net sermaye akıslarının yönünü ve milletlerüstü sirketlerianaliz etmeye çalıstım. Kapitalist bir piyasa ekonomisinin ortaya çıkmayabaslamasından beri dünya ekonomisi bir merkez ve çevre etrafındasekillenmis durumdadır. Son olarak da küresel kapitalist ekonomik sisteminözündeki istikrarsızlıga ve adaletsizlige iliskin elestirilerimi ortaya koydum. Fazlasıyla uluslararasılasmıs durumda olan mevcut dünya ekonomisininmükemmel olmadıgını savunuyorum: bu, uluslararası ekonominin bazı belirgin konjonktürlerinin veya devletlerinin bir ürünüdür. Uluslararası ekonomi daha az açık ve aynı sekilde entegredir. Büyük güç savaslarıekonomik ilişkiler ve siyaset arasındaki karsılıklı etkilesimi yenidenbiçimlendirmistir. Küresel ekonomiye yönelik kolektif karar alma mekanizmaları mevcut degildir.
Türkiye'nin komşularıyla olan siyasi ilişkilerinin ekonomik ilişkilerine etkisi

Ülkelerin kimlik ve kültür olarak yakın oldukları, ortak geçmişş paylaştıkları kendi çevrelerindeki ülkelerle ticaret yapmaları daha az tanıdıkları ve kendilerine uzak ülkelere nispeten daha kolay ve önemlidir. Türkiye'nin bulunduğu coğrafi konumu, tarihsel ve kültürel geçmişşi ve komşu ülkelerle olan ilişkileri, ona geniş bir coğrafyada ekonomik alan yaratma fırsatı vermiştir. Bu çalışmada Türkiye'nin komşuları ile olan siyasi ilişkileri ve bu ilişkilerin ekonomik ilişkiler üzerindeki etkileri araştırılmıştır. Bu araştırma sonucunda Türkiye'nin en çok ticaret yaptığı ülkelerin Türkiye'ye komşu ülkeler olduğu, en az ticaret yaptığı ülkelerin ise Türkiye'ye herhangi bir sınırı bulunmayan ülkeler olduğu görülmüştür.
Orta Doğu dergisi (Nisan 1961 - Aralık 1973)

İOrta Doğu Dergisi (Nisan 1961 - Aralık 1973)? başlığını taşıyan ve Uğur Matiç tarafından hazırlanan bu tezde söz konusu tarihler arasında aylık olarak yayınlanmış olan Orta Doğu Siyasi, Ekonomik ve Sosyal Türk Dergisi incelenmiştir. Çıktığı dönemdeki uluslararası meseleler hakkında önemli bir bilgi kaynağı olan Orta Doğu dergisinin Ortadoğu'ya, Türk Dış Politikasına ve genel anlamda uluslararası gelişmelere yaklaşımı ele alınırken, dergide yazıları yer alan dönemin aydınlarının gelişmelere yaklaşımları hakkında da geniş bilgi verilmiştir. Ayrıca toplam 140 sayı olan tüm nüshalarının izahlı bibliyografyası ile Orta Doğu dergisi tanıtılmış, böylece 1960'lı ve 1970'li yılların başlarında uluslararası alanda yaşanan, özellikle Ortadoğu ile ilgili gelişmelere yönelik dönemin Türkiye'deki en ciddi dış politika ve strateji dergisi olan Orta Doğu dergisinin yaklaşımı sunulmuştur.
AK Parti'nin dış politika ideolojisi: Yeni muhafazakarlık

İdeolojilerin, insanlar, örgütler ve hükümetlerin üzerinde etkili olması, 21. yy'a özel bir durum değildir. İdeoloji bir inanış biçimi olmakla birlikte bazen de bir yaşayış tarzıdır. Küreselliği artık durdurulamayacak seviyeye gelen dünyada herhangi bir ülkedeki seçim sonuçları, hangi grubun partisinin iktidara geleceği diğer ülkelerce izlenir. Çünkü dış politikada atılacak adımların hangi tavır içinde olacağını bu ideolojik ilkeler belirler. Bu sebeple de devletlerin birbirlerinin ideolojilerine duyarsız kalmaması kaçınılmazdır. Bu doğrultuda çalışmanın amacı, AK Parti iktidarının dış politikada 'yeni muhafazakarlık' ideolojisi ile hareket etmesini izah etmektir. Yeni muhafazakarlığı tanımlamak; klasik muhafazakarlıktan farklarını ortaya koymak demektir. Çalışmada uluslararası ilişkiler disiplini içerisinde, Türkiye'nin diğer devletlerle ve uluslararası örgütlerle olan ilişkisinde, 'yeni muhafazakarlık' ideolojisinin ne şekilde etki ettiği tartışılmaktadır. Çalışmanın amacı AK Parti'nin 13 yıllık dış politikasının, kendisini seleflerinden ayıran özelliklerinin altını çizerek, Türk Dış Politikasına yeni bir pencereden bakmaya çalışmaktır. Bu bağlamda komşu ülkelerle ilişkilerin seyrine ve dış politikada konumumuzu etkileyen iç politik reformlara yer verilmiştir. Çalışmada tarihsel bağlamda ve komşularla sıfır sorun fikri üzerinden, özellikle bölgesel anlamda Türkiye'nin konumunun nerede olduğu ele alınmıştır. Bu çerçevede Ahmet Davutoğlu'nun Türk dış politikasına dair söylemlerine atıf yapılmıştır.
The relationship between foreign policy and humanitarian assistance: the case of Turkey's humanitarian aid to Somalia

Dış yardım, devletlerin dış politika aracı olarak kullandıkları gerçek yeniliklerden biridir (Morgenthau, 1962). Ancak, yardımda bulunanların hiçbiri, yalnızca kişisel çıkarlarına dayanarak dış yardım sağladıklarını iddia etmez. Hemen hemen tüm bağışçılar için dış yardım sağlanması ahlaki görev ve sorumluluklardan kaynaklanmaktadır. Bu tezde, Türkiye'nin Somali'ye insani yardımına ilişkin olarak, dış yardım ve dış politika arasındaki ilişki incelenmektedir. Türkiye'nin Somali'ye insani yardımını bir örnek olay incelemesiyle ele alarak, bu çalışma ilk olarak 'Dış yardımın neden sağlandığı' sorusu için mevcut literatür tarafından verilen cevapları tartışmaktadır. Daha sonra, Türkiye'nin Somali'ye katılmasının nedenlerini ve Türkiye'nin Somalile ilişkilerini sadece insani müdahaleden değil, aynı zamanda dış politika hedeflerinden de kaynaklandığını açıklamaya çalışmaktadır. Bu çalışma yardımda bulunan ülkelerin dış yardım sağlama konusundaki iddialarının, dış yardımın verilmesindeki gerçek amaçları yeterince açıklamadığını savunmaktadır. Bu bağlamda, devletlerin dış politikalarının bir parçası olarak dış yardımlarını nasıl tahsis ettiklerini ve kullandıklarını analiz etmek önemlidir. Çalışmada, dış yardım sağlama kararının gelişimsel ve insani güdülerden ziyade genellikle politik, ticari ve diğer amaçlarla yapıldığı öne sürülmektedir. Tez ayrıca, 'uluslararası tanınma', 'insani diplomasi', 'yumuşak güç' ve 'ticari çıkarın' Türkiye'nin Somali'de gerçekleştirmeye çalıştığı ana amaçlar arasında olduğunu varsaymaktadır. Ancak, Türkiye'nin Somali'deki yardımları, Somali'deki diğer yardım donörleriyle karşılaştırıldığında nispeten başarılı olarak değerlendirilmiştir. Türkiye'nin somali'deki yardım modeli, sadece para sağlamanın, dış yardımın işlevinin etkili bir şekilde yerine getirmemesini; ve sağlanan bu yardım şeklinin yardımın etkenliği için de önemli bir faktör olduğunu göstermektedir.
Şili televizyonlarındaki Türk dizilerinin Şili basınında sunumu

Şili ile Türkiye arasında 90 yıllık bir geçmişşe dayanan diplomatik ilişkiler geçtiğimizgünlerde çeşitli törenlerle kutlanmış ve geçen sürede iki ülkenin ilişkilerindeki ilerlemeyedikkat çekilmiştir. Türk dizilerinin Şili ekranlarında yayınlanması, iki ülke arasındaki ilişkiler açısından önemli bir dönüm noktasıdır.'Binbir Gece'nin 2014 yılında MEGA Kanalı tarafından satın alınmasıyla birlikte, Şili, tarihinde ilk Türk televizyon dizisi ithalatı gerçekleşmiş olur. Bu durum yerli dizilerindünyaya açılması anlamında Türk dizi endüstrisinde dikkate değer bir adım oluşu kadar, Türk dizilerine ev sahipliği yapmaya başlamış olan Şili Medyası ve Şili drama endüstrisi için de büyük bir dönüşümün habercisidir. Bundan sonra birbiri ardına satın alınan Türk dizileri, kısa bir süre içinde reyting rekorları kırarak gösterime girdiği kanalları zenginleştirir.2014- 2016 yılları arasında 17 Türk dizisinin yayınlanması Şili televizyon sektöründe yol açtığı dönüşüm kadar Türkiye'nin Şili'de tanınması açısından da büyük önem taşımaktadır. Bu bağlamda, Türk televizyon dizileri ile ilgili aldığı bilgileri içerik analizi tekniği ile Şili'deki 4 büyük gazeteyi örneklem alarak incelemektir. Sonuçlar Şili basınınınTürkiye'yi ve dizileri nasıl sunduğunu, haberleri nasıl çerçevelediklerini ortaya koymaktadır.
Azerbaycan-Türkiye ilişkileri ve Haydar Aliyev 1993-2003

Bu çalışmanın amacı, 1969- 2003 yılları arasındaki zaman diliminde Azerbaycan-Türkiye ilişkilerinin temel dinamiklerinin Haydar Aliyev şahsiyetinin fikir, ideoloji, algı ve icraatları bakımından irdelenmesidir. Çalışmada, Azerbaycan'ın Sovyetler Birliği döneminde Moskova'dan bağımsız iç ve dış politika yürütememesinin doğurduğu zorluklar ve bu kapsamda Haydar Aliyev'in sahip olduğu devlet tecrübesi ve birikimi ile bu koşulların sınırlarını zorlaması; Sovyetler Birliği'nin çöküşünün ardından Azerbaycan'ın yaşadığı siyasi-ekonomik zorluklar ve Haydar Aliyev'in ülkeyi bu kaos ortamından kurtarması ve bunun Türkiye ile ilişkiler üzerindeki olumlu etkileri; Azerbaycan'ın Türkiye ile bütün alanlarda ilişkilerinin geliştirilmesindeki Haydar Aliyev'in eşsiz rolü; Haydar Aliyev vizyonu doğrultusunda Türkiye'nin Azerbaycan dış politikasındaki öncelikli yeri; Azerbaycan dış politikasında Haydar Aliyev'in kendine özgü Denge Stratejisi ve bu kapsamda oluşturulmuş politikaların Türkiye ile ilişkiler üzerindeki etkileri ve Azerbaycan Cumhuriyeti Devleti'nin egemenliğinin perçinlenmesi ve uluslararası arenada varlığının kabul ettirilmesi doğrultusunda Haydar Aliyev'in eşsiz hizmetleri gibi tarihsel hususlar arşiv belgeleri başta olmak üzere, geniş bir bilimsel kaynak dokümantasyonu ile araştırmaya yansıtılmıştır.
Stratejik ortaklık kavramı ve Azerbaycan'ın İsrail politikası

Soğuk Savaş dönemi boyunca uluslararası sistem var olan veya var olduğu düşünülen 'ortak tehdit' olgusu üzerine inşa edildiği için devletlerarası ilişkilerdeki'ortak çıkar' boyutu ikinci plana atılmıştır. 1991'den sonra yaşanan köklü değişimittifak ilişkilerinin geleneksel algılamasından çok daha kapsamlı hale gelmesine neden olmuş, devletlerarası ilişkilerde siyasi, ekonomik, ticari, kültürel tüm alanları kapsayan çok boyutlu ilişki biçimi olan 'stratejik ortaklık' kavramı gündeme gelmiştir. Stratejik ortaklık devletler arası ilişkilerin çeşitlenerek kuvvetlenmesini böylece geçmişşte sadece'ortak tehdide' yönelen ve bu nedenle diğer boyutları ihmal edilen ilişkilerin 'ortakçıkar' zemini üzerine inşa edilmesini sağlamıştır. İki kutuplu düzenin sona ermesi ile'tehdit' kavramı yerine 'çıkar', 'düşman' yerine 'rakip', müttefik/bağlaşık yerine ise'ortak' kavramları devletlerarası ilişkileri tanımlamak için daha sık kullanılmayabaşlanmıştır.1992'de başlayan Azerbaycan-İsrail ilişkileri siyasi, ekonomik, ticari ve kültürel alanda yaşanan gelişmeler nedeniyle birçok açıdan 'stratejik ortaklık' olarak değerlendirilebilecek bir seviyeye gelmiştir. İki ülkenin benzer dış politika hedeflerinin ve sorunlarının olması söz konusu 'stratejik ortaklığı' pekiştiren bir işlev görmüştür. Özellikle İran yayılmacılığından durulan endişe, bölgesel yalnızlık ve Hazar petrollerinin dünyaya ulaştırılması iki ülkenin birbirlerine yakınlaşmalarında etkili olan en önemli unsurlar haline gelmiştir. Ancak kamuoyu desteğinin stratejik ortaklığa istikrar ve güç kazandırdığıdikkate alındığında, özellikle Filistin sorunu nedeniyle Azerbaycan muhalefetinin çokkısık sesle de olsa İsrail ile olan yakın diyaloga tepki göstermesi iki ülke ilişkisininbelki de en zayıf halkasını oluşturmaktadır. Azeri Türklerinin İsrail ile ilişkilere verdiği desteğin özellikle Dağlık Karabağ sorununda bu ülkenin Azerbaycan'ın yanındaolmasına bağlı olduğu düşünüldüğünde bu sorunun çözülmesi halinde söz konusudesteğin azalacağı da ihtimaller arasında bulunmaktadır. Ayrıca, iki ülke stratejik ortaklığının mimarı Türkiye'nin son yıllarda İsrail ile yaşadığı kriz nedeniyle geçmişşinaksine bu ortaklığa tepkisi ve Azerbaycan'a bu konuda uyguladığı baskı Azerbaycanİsrailstratejik ortaklığının son dönemde oldukça hassas bir sürece girmesine neden olmuştur. Bu çalışma Azerbaycan-İsrail arasında özellikle son yıllarda artan çok boyutluilişkiyi stratejik ortaklık kavramı bağlamında incelemeyi hedeflemektedir. Bu bağlamda, bu ilişkiye etki eden içsel ve dışsal unsurlar ile iki ülke ilişkisini etkileyen ekonomik, siyasi ve kültürel konular ayrıntılarıyla irdelenmiştir.
Privatization of water utilities from an integrated water resources management perspective

Bu tez iki basarılı su piyasası örnegini, biri gelismis ülkelere örnek olarak Avustralya'daki Murray Darling Havzası'nı, digeri de gelismekte olan dünyadan Sili'deki Limari Havzası'nı sırayla gözden geçirmektedir. Bu baglamda, neoliberal gündemin ilerlemesi sürecinin bir sonucu olarak dogal bir kaynak olan suyun metalastırılması hayati önemdedir. Söz konusu iki vakanın sonuçlarıyla ilgili olarak, su piyasaları bir taraftan su kaynaklarının görece az verimli kullanımlardan daha verimli kullanımlara aktarımına katkı yaparken, diger taraftan ilk vakada çevresel, ikinci vakada ise toplumsal hakkaniyetsizlige dair sorunların çözümünde yetersiz kalmıstır.
1950-1960 yılları arasında Türkiye Cumhuriyeti-Yugoslavya ilişkileri

Balkan coğrafyası içerisinde yer alan devletler, gerek bölgesel bağlamda gerekse dünya siyasetinde güttükleri politikalar sebebiyle ayrı bir öneme sahiptirler. Bu vesile ile Türkiye Cumhuriyeti ve Yugoslavya'da kurdukları ikili ve çoklu ilişkiler vasıtasıyla bu bölgede etkin rol oynamışlardır. İkinci Dünya Savaşı'nın getirdiği çalkantılı dönemlerde Yugoslavya işgal altına alınmış ve ortaya çıkan bu geçiş döneminde bağımsızlığı için uğraş vermiştir. Dünyanın Batı ve Doğu eksenli iki kutba ayrılmasıyla da Yugoslavya bu bloklar siyasetinde kendine yer bulmaya çalışmıştır. Türkiye'de ise çok partili yaşamın neticesi olarak 1950 tarihinden itibaren Demokrat Parti dönemi başlamış ve dolayısıyla bu durum dış politikada yeni eğilimler meydana getirmiştir. Bu çalışma ile Türkiye Cumhuriyeti ve Yugoslavya'nın bölge ve dünya siyasetindeki aktif politika sürecinden bahsedilmeye gayret edilmiş ve netice itibariyle kurulan ikili ilişkiler ekonomiden güvenliğe, sanattan spora, kültürden siyasete çok başlıklar altında irdelenmeye çalışılmıştır.
Türkiye ve Irak ilişkilerinde Türkmenler: Körfez savaşı sonrasından günümüze

Dünya Savaşı ile birlikte Ortadoğu da petrol y ataklarının bulunduğubölgeleri kendi kontrolünde tutmakta kararlı olan İngilizler, Türkiy e'y i bölgedenuzaklaştırmak için Türkmenlerin yoğun yaşadığı bölgey i Musul, Erbil ve Kerkük'üLozan görüşmelerinin dışında tutmayı başardı. 1926 y ılınd a imzalanan Ankara Anlaşması ile M usul bölgesi İngiltere mandasındak i Irak'a bırakılmıştı. Bu tarihten sonra Irak'ta Türkmenlerin siyasi varlığını İngilizler tarafından yok edilmey eçalışıy ordu. Türkmenlere her türlü siyasi ve askeri baskılar yapıldı. 14 Temmuz 1958 General Abdülkerim Kasım d arbesinden sonra kültürel an lamd a bazı haklar elde etmekle birlikte baskı ve sindirme politikasına maruz kalan Türkmenler, o dönemde d eTürkiy e'nin dış politik gündeminde üst sıralarda değildi. 1991 tarihinde Birinci KörfezSavaşınd an sonra Saddam'ın Kuzey Irak'a yaptığı askeri saldırısı sonucunda, Türkiy esınırların a büyük bir göç başlamıştı. Bu nedenle Türkiye, bölgeyle yakından ilgilenmey ebaşladığında Kuzey Irak'ta y aşay an Türkmenlerin durumu da gündemin üst sıraların açıktı. Irak'ın toprak bütünlüğünü savunan Türkiye, bu bütünlüğe zarar verecek her türlüfaaliy ete karşı olduğunu açıklarken, bölgeye yönelik tüm politikalarında söz konusu tezisavunmuştur. Gerek etnik ve gerekse de tarihi bağlar nedeniyle Türkiye'den ay rıdüşünülemeyecek olan Türkmenler, Körfez Savaşı'ndan sonraki çekişmelerde Ankara için önemi her geçen gün artan bir unsur olmaya başladı. 2003 y ılındaki İkinci Körfez Savaşı ve hemen ardından gelen ABD' nın Irak işgali ile birlikte Irak'ın Kuzeybölgesinin Kürt grupların özellikle K YB ve KDP'nın denetimine girişinde görülenhızlanma, Ankara'yı ciddi anlamda olumsuz etkilemişti. Bugün Türkmenler önemli ve tarihi günler y aşamaktadır. Türkmenlerinkaderini belirleyecek önemli siyasi gelişmelerle karşı karşıya gelmektedir. Geçmişte olduğu gibi bugün d e Irak'ın siyasi y apılanmasında büyük rol oy nay an ABD veİngilizler, özel olarak Türkmenleri gündem dışı tutmay a çalışmaktadırlar. Ay nıpolitikayı işgalçilerin işbirlikçileri Kürt grupları da izlemektedirler. Türkmenleri Irak'ın siyasi sahasından silmek ve yok etmek isteyen Kürtler, Türkmenlerin yaşadıklarıTürkmeneli bölgeleri Kürtleştirmek ve ele geçirmek, Musul ve Kerkük petrollerine sahip234olmak için çaba harcamaktadırlar. Bu nedenle Irak'ın kuzeyini bağımsız bir Kürtdevletine dönüştürmek isteyen tüm girişimlerin dolay lı olarak bölge ülkelerinin toprak bütünlüğünü de hedefleyen ve olumsuz etkileyen bir tehdit olduğunu gözden kaçırmamak gerekir. Bölge ülkeleri, Irak ve Kuzey Irak'ta olup biten gelişmeleri çok iy itakip etmeli ve birbiriyle işbirliği içinde girmeldir. Çünkü Irak'ın kuzeyindeki gelişmeler bütün ortadoğu bölgesini etkileyecek derecede hızla ilerliyor.
Avrupa Birliği-Türkiye bütünleşme sürecinde Türkiye'nin ulusal egemenlik anlayışında ortaya çıkacak değişimler

Klasik anlamda egemenlik, iktidarın mutlak, bölünmez ve tek olan yetkisi olarak tanımlanmaktadır. Bu anlam, küreselleşme süreciyle birlikte değişime uğramıştır. Kimileri bu değişimi egemenliğin kısıtlanması olarak algılarken, kimileri egemenliğin niteliğinin değiştiğini, bu değişimin de egemenlik alanlarını genişlettiğini düşünmektedir. Artık, ulus-devletlerin egemenliğini paylaşan uluslararası ve ulusüstü kuruluşlar yeni dünya düzenini şekillendirmekte, bu yeni düzeninin bir aktörü olmaktadır. Avrupa Birliği, küreselleşmenin bir ürünü olarak ve küreselleşmeye meydan okumak için kurulan ulusüstü bir oluşumdur. Avrupa devletleri, Avrupa kıtasında savaşın bir daha yaşanmasını önlemek, kıtada sürekli bir barış ortamı sağlamak ve vatandaşlarının refah düzeyini arttırmak için çözüm yolunun tek başına hareket etmek yerine aralarında bir birlik oluşturmak olduğuna inanmışlardır. Bugün, ekonomik bütünleşmesini tamamlayıp siyasi bütünleşme yolunda ilerleyen Birlik, bütünleşmenin tamamlandığı alanlarda, üye devletlerin egemenlik yetkilerinin tamamını ya da bir bölümünü Birlik organlarına aktarmasını zorunlu kılmıştır. AB ile bütünleşme sürecinde olan Türkiye, üyelik halinde, Birliğin işleyişini biçimlendiren bu yeni egemenlik anlayışının yansımalarından etkilenecektir. Bu bağlamda, Anayasası'nda egemenliğin sahibinin kayıtsız şartsız Türk milleti olduğu ifadesine yer veren Türkiye'nin anayasal değişiklikler yapması, yasama, yürütme, yargı yetkilerinin kullanımında yeni düzenlemelere tabi olması, kurumsal anlamda sivil toplumun daha çok yönetime katıldığı yeniden yapılanmaya gitmesi gerekecektir. Bu çalışmada, egemenlik kavramı çerçevesinde AB ve Türkiye uygulamaları karşılaştırılarak ve AB-Türkiye ilişkilerinde hassas olan konulara değinerek Türkiye'nin AB'ye üyeliği halinde, egemenlik anlayışında meydana gelecek bu değişimler ortaya konmaya çalışılmıştır.
Gerçeklik komisyonları ve Doğu Timor

Değişen dünya düzeni ile birlikte 'insan hakları' kavramı uluslararası toplumun gündeminde daha fazla yer almaya başlamıştır. Dünyanın her köşesinde yaşanmış ve yaşanmakta olan iç savaşlar ve çatışmalar, ülkelerin kaderini tayin etmektedir. Sebebi her kim ya da her ne olursa olsun, iç savaşlar ya da çatışmalar esnasında oluşan şiddet, toplumun bireylerine yönelmektedir. İnsan hakları ihlallerinin tespit edilip cezalandırılması ilk anda bir yargı işlevi dahilinde görülse de, çatışma ya da baskı yaşamış düzenlerde, çatışma veya iç savaş yaşamış bir ülkedeki yargı organları bu işlevi tam anlamıyla yerine getiremeyebilmektedir. Ülkedeki yargı organlarının işlevine adil olarak devam ettiği varsayıldığında ise, mahkemeler önünde yargılaması yapılan insan hakları ihlallerinin faillerinin sayısı, tüm ihlallerin faillerinin sayısı ile kıyaslandığında tatmin edici olamama ihtimalini de beraberinde getirmektedir. Hele ki yaygın insan hakları ihlalleri meydana geldiğinde, ülkedeki mahkemelerin yoğun sayıdaki vaka ile başa çıkması ve ihlallerin tüm sorumlularını cezalandırması imkan dahilinde değildir. Bu noktada, gerçeklik komisyonlarının kurulması suretiyle gerçeğe ulaşmak çok daha umut vaat edici olmaktadır. Gerçeklik komisyonlarının gerçeğe ulaşmak adına yaptığı araştırmalar neticesinde, meydana gelmiş ihlallere dair genel bir resim çizmesi ve bunları nihai raporu ile belgelemesi ülkedeki adaletin sağlanması bakımından önemli olmaktadır
Türkiye-İran siyasi ilişkileri (1923-1960)

'1923- 1960 Türkiye-İran Siyasi İlişkileri' adlı çalışmada, 1923 yılından başlayarak 1960 yılına kadar geçen sürede Türkiye-İran ilişkilerinin gelişimi ve bu gelişimi etkileyen unsurlar çalışmaya konu edilmiştir. Türkiye-İran ilişkilerini esas alan bu çalışma iki bölümden oluşmaktadır. Birinci bölüm; Milli Mücadele Dönemi'nden başlayarak 1938 yılında yapılan Sadabat Paktı'na kadar geçen sürede meydana gelen gelişmeleri, ikinci bölüm ise İkinci Dünya Savaşı ve sonrasında yaşanan gelişmeler ve bu gelişmelerin Türkiye-İran ilişkilerine olan etkisini ihtiva etmektedir. Bununla birlikte Demokrat Parti'nin iktidar olmasıyla ilişkilerin nasıl bir hal aldığı ele alınmış, son olarak da 1955 yılında yapılan Bağdat Paktı'nın CENTO'ya olan dönüşümü ve bu dönüşümün Türkiye-İran ilişkilerine olan etkileri üzerinde durulmuştur.