turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Realizmin güç ve güvenlik unsurları açısından nükleer silahlar

İnsanlık tarihinde ilk kez Japonya'ya karşı kullanılmış olan nükleer silahların giderek yayılması ve boyutlarının küçülürken etkilerinin artması uluslararası sistemde toplu yok oluş kaygılarını gündeme getirmiştir. Bu çalışmada devlet davranışlarında savaş ve barış kavramlarının nükleer silahlar açısından değerlendirilmesi ve Yeni Start Anlaşmasının, uluslararası ilişkiler teorilerinden güncelliğini koruyan realizm teorisinin argümanları üzerinden etkinliği ve uygulanabilirliği tartışılmıştır. Bu çalışmanın ana amacı insan nesline tehdit unsuru oluşturan bu silahlardan uluslararası ilişkiler biliminin hangi yaklaşım tarzı ile kurtulabilirliğinin araştırılmasıdır. Bir yandan silahların azaltılması politikası uygulanırken diğer yandan yeni nükleer denemeler ve yeni gönderme araçları üzerinde yapılan çalışmalardan doğan çelişki Yeni Start Anlaşmasının uygulanabilirliğine gölge düşürmektedir. Devletlerin güç odaklı politikaları, artan terör eylemleri güvenliğin yine bu silahlar üzerinden elde edilebileceği düşüncesiyle bu silahlara olan ilgiyi arttırmıştır. Çalışmada barış, diplomasi ve savaşların teorik alt yapıları üzerinde durulmuş, İngilizce ve Rusça kaynakların taraması yapılarak olayların iki farklı bakış açısıyla incelenmesi sağlanmıştır. Çalışma üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde savaş, barış ve realizm teorisi, ikinci bölümde nükleer silah teknolojisi ve tarihi incelenmiştir. Son bölümde ise nükleer anlaşmalar ışığında uluslararası olaylarda nükleer silahlar incelenmiştir.
İnsancıl müdahale kavramı ve 11 Eylül sonrası ABD müdahaleciliği

Soğuk Savaş sonrası dünyanın çeşitli yerlerinde yaşanan insani krizlerin artması, bir devletin vatandaşlarına uyguladığı ağır insan hakları ihlalleri karşısında uluslararası toplumun sorumluluğu olduğu inancını pekiştirmiştir. İnsancıl müdahale kavramı da uluslararası ilişkiler literatüründe edindiği yeri bu gelişmelere borçludur. Bu kavramın tarihsel ve felsefi kökenlerinin araştırılması haklı savaş kuramı ile ilişkilendirilmesini sağlamıştır. Tarih boyunca kuvvet kullanımının nedenleri, hangi durumlarda haklı kabul edilebileceği ve sınırlarının ne olduğu üzerine tartışmalar yürütülmüştür. Devletlerin egemen eşitliği prensibinden hareketle kuvvet kullanımının sınırlandırılmasına yönelik adımlar atılmış, Birleşmiş Milletler Antlaşması'nda kuvvet kullanımı açıkça yasaklanmıştır. Kuvvet kullanımı içermesi nedeniyle insancıl müdahale kavramı da bu yasağın kapsamına girmektedir ve bir müdahalenin hukuka uygun olması için Güvenlik Konseyi tarafından yetkilendirilmiş olması gerekir. 11 Eylül sonrası ABD'nin değişen güvenlik ve dış politika algısı çerçevesinde ortaya konulan Bush Doktrini açıkça terörizme karşı savaş ilan etmektedir. Bu bağlamda Afganistan ve Irak'ta gerçekleşen müdahaleler bir takım insancıl gerekçelere dayandırılmış olması ve Güvenlik Konseyi yetkilendirmesi olmaksızın gerçekleşmesi bakımından önemlidir. Bu çalışmada insancıl müdahale kavramı ve uluslararası hukuktaki yeri incelenecek ve 11 Eylül sonrası ABD müdahaleciliği Birleşmiş Milletler hukuk sistemi ve insancıl müdahale kavramı çerçevesinde değerlendirilecektir.
Yugoslavya Federal Cumhuriyeti'nin çöküşünden sonra Türkiye'nin Balkanlar üzerindeki siyasal etkisi

Yugoslavya'nın dağılmasıyla birlikte komünist sistemlere ayrılmış birçok Balkan ülkesi krize sürüklenmiştir. Bu ülkelerin bazıları ortaya çıkan kaosun olumsuz etkilerini atlatmış; bazıları Yugoslavya'yı terk etmek istemiş, fakat Yugoslavya iç savaşla karşı karşıya kalmıştır. Yugoslavya'nın parçalanmasından sonra Federasyon'un bir parçası olan cumhuriyetler bağımsızlıklarını kazanmış ve bu cumhuriyetlerin bazıları ilerleyen süreçte AB ve NATO'nun bir parçası haline gelmiş, bazıları da AB ve NATO üyesi olma yoluna girmiştir. Bosna-Hersek Sosyalist Cumhuriyeti, Yugoslav Sosyalist Federal Cumhuriyeti'ndeki altı cumhuriyetten biriydi. 1992 yılı Nisan ayında Bosna-Hersek Cumhuriyeti adıyla değiştirildiğinde bağımsızlığını kazanmıştır. Bağımsızlığının ilanından sonra, 1995 yılına dek devam eden bir savaş başlamıştır. Bu savaş, Dayton Anlaşmasının imzalanarak yeni bir Bosna-Hersek'in ortaya çıkmasıyla sona ermiştir. Bu tezin amacı, Yugoslavya'nın parçalanması sonrasında etkilerinin siyasal analizini yapmaktır ve Türkiye'nin Balkan ülkeleri üzerindeki etkilerini siyasal analiz etmektir. Özel bir bölüm Türkiye'nin Bosna-Hersek politikasını analiz etmektedir; çünkü Bosna-Hersek, Türkiye'nin dış politika stratejisi, derin tarihi, kültürel ve sosyal bağlamlarda her zaman ayrıcalıklı bir yere sahip olan ülkelerden birisi konumundadır.
A comparative study of Turkey's energy security policies towards Kazakhstan and Iraq

Enerji güvenliği yüzyılımızda ulusal güvenlik politikalarının önemli bir parçası haline geldi. Ülkelerin enerji güvenliği politikaları, ithalatçı ve ihracatçı ülkeler açısından farklı karakteristik özelliklere sahiptir. Bu nedenle ülkeler, enerji güvenliği politikalarını coğrafi, siyasi ve ekonomik koşulları çerçevesinde tasarlanmaya ve uygulanmaya başladı. Bu tez, Türkiye'nin Kazakistan ve Irak yönündeki enerji güvenliği politikalarını, Türkiye'nin bu ülkelere doğru enerji güvenliği politikalarının benzer ve farklılıklarını karşılaştırmalı bir bakış açısından tanımlamak amacıyla araştırmaya çalışmaktadır. Bu bağlamda, Türkiye ile Avrasya ve Orta Doğu ülkeleri arasında enerji alanında işbirliğinin karşılıklı bağımlılığını ihmal eden literatürdeki bazı çalışmaların iddialarının aksine, bu tez, örneğin Türkiye'nin Kazakistan ve Irak ile enerji işbirliği gibi ilgili bölgelerden temsili vakalar gibi, Türkiye'nin enerji güvenliğinin Ankara'yı Avrasya ülkeleri ve Orta Doğu ülkeleri ile ilgili farklı ama dengeli bir enerji politikası izlemesi gerektiğini iddia etmektedir. Bu tez şu başlıkları içeren altı bölümden oluşmaktadır: giriş, enerji güvenliği konsepti, Türkiye'nin enerji güvenliği politikaları, Türkiye ve Kazakistan arasında enerji ilişkileri, Türkiye ve Irak arasında enerji ilişkileri ve sonuç argümanını içeren altı bölümden oluşmaktadır.
Uluslararası yargı ve hakemlik kararları ışığında kıta sahanlığı

Devletlerin kıta sahanlığı üzerindeki iddiaları 1900'lerin başlarına dayanmakla birlikte, bu konudaki iddiaların netlik ve hukuksal bir statü kazanması EL Dünya Savaşı sonrasında olmuştur. Teknolojik gelişmeler ve devletlerin doğal kaynaklara olan gereksinimlerinin artması sonucu girdikleri arayış ile kıta sahanlığı üzerindeki iddiaları artmış, bu da kıta sahanlığım sınırlandırma sürecini başlatarak, bu kavramı hukuksal bir zemine oturtma ihtiyacım doğurmuştur. Böylece, yapılan konferanslar sonucu, 1958 Cenevre Sözleşmesi ve 1982 BMDHS ortaya çıkmıştır. Devletlerin kıta sahanlığı sınırlandırması konusunda uzlaşamadığı durumlarda ise uluslararası hukuka uygun olarak yargıya başvurulmuştur. 1958 Sözleşmesinden bu yana doğrudan sınırlandırma uyuşmazlıklarına ilişkin olarak Uluslararası Adalet Divanı ve uluslararası tahkim mahkemelerinde birçok dava incelenip, karara bağlanmıştır. Bu kararların hepsinde var olan genel eğilim sınırlandırmanın, sınırlandırılacak bölgenin özel durumları ele alınarak hakça bir sonuca ulaşacak biçimde yapılmasıdır. Her kıta sahanlığı sınırlandırmasında uygulanacak tek bir yöntemin zorunluluğundan bahsetmek mümkün değildir. Ancak her kıta sahanlığı sınırlandırmasında uygulanması gereken kural, gerek içtihatta, gerekse Sözleşmelerde vurgulandığı üzere, sımrlandırmamn devletler arasında karşılıklı görüşmeler sonucu saptanması ve hem devletlerin hem de mahkemelerin yapacağı sımrlandırmamn hakkaniyete uygun bir sınırlandırma olması gerektiğidir. Bu çerçevede hakça ilkelerin uygulanması sonucunda, hakkaniyete dayalı bir sonuca ulaştırması en muhtemel yöntem belirlenerek sınırlandırmaya gidilmesi gerekmektedir. 89
Oslo Anlaşması'ndan günümüze İsrail-Filistin anlaşmazlığı ve Türkiye'nin konuya ilişkin politikası

İsrail-Filistin anlaşmazlığı, 20. yüzyıldan bugünlere miras kalan en önemli bölgesel ihtilaflar arasında yer almaktadır. Bu anlaşmazlığın temelinde, İsrail ve Filistin halklarının aynı toprak parçası ile tarihsel, kültürel ve dinsel bağlar taşımaları yatmaktadır. Kudüs'ün statüsü, Filistinli mülteciler, Yahudi yerleşimciler, sınırlar, güvenlik düzenlemeleri ve ekonomik kaynakların kullanım esasları, anlaşmazlığın başlıca unsurlarını oluşturmaktadır. 1991 yılında Madrid Barış Konferansı ile başlayan ve Oslo Anlaşmaları ile ivme kazanan Orta Doğu Barış Süreci, İsrail-Filistin anlaşmazlığının çözülmesi yönündeki umutları artırmış olsa da, 2000 yılında gerçekleştirilen Camp David Zirvesi'nin başarısızlıkla sonuçlanması, barış çabalarını sekteye uğratmıştır. 2007 yılı sonunda başlatılan Annapolis sürecinde, söz konusu ihtilafın çözüme kavuşturulmasında somut bir ilerleme sağlayamamıştır. 2010 Mayıs ayından itibaren, İsrail ve Filistin arasında, ABD'nin Orta Doğu Özel Temsilcisi George Mitchell'in aracılığında dolaylı görüşmeler gerçekleştirilmektedir. Ancak, bu görüşmelerde henüz kayda değer bir mesafe kat edilebilmiş değildir. Filistin'de Hamas ile Fetih grupları arasında yaşanan bölünmüşlük ve İsrail'in Gazze'ye yönelik ablukası da, görüşmelerin seyrini olumsuz etkilemektedir. Dolayısıyla, görüşmelerden olumlu bir netice alınabilmesi için öncelikle Filistin'deki iç bölünmenin giderilmesi, İsrail'in Gazze ablukasına son vermesi, yerleşim faaliyetlerini durdurması ve Hamas'ın barış sürecine dahil edilmesi önem taşımaktadır. Zira İsrail ile Filistin arasındaki mevcut durum sürdürülebilir değildir. Bu anlaşmazlığın devamının bölgedeki istikrarsızlığı artıracağı muhakkaktır. Bu nedenle, tarafların sorumluluk duygusuyla hareket ederek, karşılıklı güven tesis edici adımlara ağırlık vermeleri, kapsamlı bir çözüm zemininin oluşturulmasında kilit rol oynayacaktır. Türkiye, İsrail-Filistin anlaşmazlığının, güvenli ve tanınmış sınırlar içinde yan yana yaşayan iki devlet vizyonu temelinde, karşılıklı müzakereler yoluyla barışçı, adil ve kalıcı bir çözüme kavuşturulmasını arzu etmektedir. Türkiye, Orta Doğu'ya yönelik etkin dış politika anlayışı doğrultusunda, söz konusu anlaşmazlığın nihai bir barış anlaşmasıyla sonlandırılması yönündeki çabalara katkı sağlamayı sürdürmelidir.
Civil conflict: role of grievance and terrorism

Kin ve terörizmin devlet-isyancı grup çatışmalarındaki rolünü daha iyi anlamak için, Gibilisco'nun çalışmasına bir tevsi olarak, 2 oyuncudan oluşan 2 kısımlı bir oyundizayn edildi. Geç gerçekleşen ayrılışlar ve her seviyeden başlangıç kinini kapsayanayrılışlara ek olarak, bu oyunun dengeleri bize test edilebilir 2 hipotez verdi: İlki, terörist ataklar ayrılıkçı grup için müzakereye oturma veya imtiyaz edinme şansınıarttırıyor. İkincisi, daha fazla terörist atak gözlemlediğimiz çatışmalar daha erken sonuçlanıyor. İkincisini kendim test etmekle beraber, tezimi çağdaş makine öğren-mesi algoritmalarını kullanarak süregelen iç çatışmaların sürelerini tahmin ederek tamamladım.
2013 sonrası Vatikan'ın Orta Doğu politikası

Bu çalışmada 2013'te Papa Francis'in Papa olarak seçilmesinden sonra Vatikan'ın Orta Doğu politikası ele alınmıştır. Çalışmanın amacı, dünya politikasında değişen dinamikleri göz önünde bulundurarak genel bir çerçevede Vatikan'ın dünyada uyguladığı dış politikası ve özel olarak Orta Doğu politikasını araştırmak yönünde olmuştur. Bu çalışma küresel yumuşak güç olarak Vatikan'ın Orta Doğu politikasına ışık tutabilmek açısından önem taşımaktadır. Burada kullanılan yöntem, Vatikan'ın bölgesel hareket tarzını yorumlayıcı bir biçimde ele almak istakametinde olmuştur. Üç bölümden oluşan bu çalışmanın birinci bölümünde 'Demonoloji' yani günümüz dünyasında teokratik bir devlet olarak Vatikan'ın şeytan anlayışı ve ona yönelik tehdit kaynakları araştırılırken ikinci bölümde küresel anlamda Vatikan'ın 'Dışarıdaki Kilise' başlığı altında biçimlenen dünya politikası ve üçüncü bölümde ise Orta Doğu bölgesinde buhran merkezleri olan ülkeler ile geliştirdiği politikalar araştırılmıştır. Bölgede süregelen istikrarsızlık gerçeğinden yola çıkarak Vatikan'ın dış politikası, 2000 yıllık maddi ve manevi bir geçmişşe sahip olan Doğu Hristiyanlığı'nın korunması, Kutsal Topraklar'ın status quo durumunda herhangi bir değişikliğin olmaması ve özellikle İslam dünyası ile dinler arası diyaloğun bozulmaması için bölgede yaşanan istikrarsızlık durumlarını indirgemek doğrultusunda olduğu sonucuna varılmıştır.
Söylem analizi çerçevesinde Rus gazetelere Komsomolskaya Pravda ve İzvestiya'nın 2008 yılındaki Rus - Gürcü savaşına yaklaşımı

Günümüzde, XX Yüzyıla göre, savaş pek çok rastlanan olay değildir. Geçen asırda insanlık iki Dünya savaşı ve sonrası Soğuk savaşı yaşamıştı. Fakat bugün de kısa süreli, küçük çaplı çatışmalar çıkıyor. Savaş haberlerin ana kaynağı basın olduğu söyleyebiliriz. Bildiğimiz gibi, basın, yasama, yürütme ve yargıdan sonra dördüncü kuvvet olarak benimsenmektedir. Basın, kamuoyu oluşturan araçlarından biridir. Medya sahipleri kontrol eden kitle iletişim araçlarının çoğunluğun yönelimi belirtmektedir. Bu çalışmada'Savaş haberleri propaganda içerikli, gazetelerde şiddet ve elit odaklı bir dil kullanılıyor, sunulan haberler mesleki ve etik normlarına uygun değil, gerçeklerin gizlenmesi karşımıza çıkıyor' varsayımını sınamak amacıyla Rusya'da en çok tanınan ve büyük tirajlı olan 'Komsomolskaya Pravda' ve 'İzvestiya' gazetelerin 2008 yılındaki Rus Gürcü 'Ağustos Savaşı' haberleri incelenmiştir. Araştırmada yöntem olarak Teun Van Dijk'in söylem analizi kullanılmıştır.
Water management problems in central Asia: Turkmenistan and Kazakhstan

Su nedir? Su sorununu anlamak için bu problem üzerine bir derin tanımlanma yapılmsı gerekiyor. Su, gezegenimizin ve hayatlarımızın bağlı olduğu bir elementtir. Bu yüzden su kıtlığının tek fikri bile insanları ve milletleri büyük çatışmalar yaratan gerilimlere yolluyor. Bu araştırma, Orta Asya'nın ve su kaynaklarının arka plan bilgilerini içermektedir. Bu çalışma, bölgedeki nehirlerin sınır ötesi meselesiyle ilgili anlaşmalara genel bir bakış sunmayı amaçlamaktadır. Özellikle bu çalışma Orta Asya bölgesinindeki ülkelerin ana su kaynağı olan Syr Darya ve Amudarya Nehirlerine odaklanmaktadır. Bu çalışmanın amacı, herhangi bir çatışmanın önündeki olası tüm yolları araştırmak, bölge ülkeleri arasındaki su sorununun çözümünü aramaktır. Orta Asya devletlerinin su yönetimi zayıf olsa bile, gelecekteki yenilenecek politikalar sayvesınde bölgede su kaynakları üzerinde daha iyi bir çerçeve kurulması bir umud olarak görülür. Bu çalışma aynı zamanda, özellikle Sovyet hakimiyeti altındaki dönemde Orta Asya'nın su sorununun tarihsel zaman çizelgesinin altını çizmektedir.
The impact of EU conditionality on human rights in Turkey

Bu çalısmada Türkiye'deki insan Haklarının durumu ve AB'nin Türkiye üzerindekiKosulluluk ilkesi incelenmistir. insan Haklarının durumu yıllara göre incelenmis ve yıllar arasında kıyaslamalar yapılmıstır. Kosulluluk ilkesinin Türkiye'deki reformlar ve uygulamalardaki etkisi incelenmistir. Reformların uygulanması, Türkiye'deki bazı davalarınincelenmesi ve bunların AİHM uygulamalarıyla olan farklarının belirtilmesi yoluyla ele alınmıstır. Türkiye, reformlarını arttırmıs ve hızlandırmıstır. Uygulamada da ilerleme kaydetmistir. ifade özgürlügü, iskence ile mücadele, dernek kurma, gösteri ve toplantıözgürlügü, medya özgürlügü gibi özgürlükler incelenmis ve bu konularda Türkiye'ningelisimi ortaya konmustur. Ancak, halen Türkiye'de uygulamada bazı eksiklikler mevcuttur, bu eksikler de Türkiye'nin iç dinamiklerinden kaynaklanmaktadır. AB'nin Kosulluluk iğlkesi Türkiye'deki reformlarda ve uygulamalarda etkili olmustur ve demokratiklesmenin önünü açmıstır. Ancak, son yıllarda bu etkisini kaybetmistir. Bu çalısmada, AB Kosulluluk ilkesinin etkisi incelenmistir.
International hegemony and the Iran - Pakistan - India Pipeline Project

Bu tez İran'ın Pakistan ve akabinde Hindistan'a ulaşması planlanan doğalgaz boru hattı projesini uluslararası hegemonya bağlamında inceleyen bir çalışmadır. Tezi oluşturan araştırma sorusu: İran İslam Cumhuriyeti, İran-Pakistan-Hindistan boru hattı projesiyle mevcut hegemonik düzene karşı bir duruşu mu amaçlamaktadır? İran nükleer silah üretimi suçlamalarıyla ABD tarafından çeşitli yaptırımlara maruz kalmaktadır. İki ülke arasındaki temel sorun nükleer enerji konusuna dayanır. Bu sebeple İran tarafından atılan her adım kuşkusuz ABD engeline takılacaktır. Pakistan ve Hindistan'la enerji işbirliğini planlayan İran, doğalgaz ihraç etmenin ötesinde, Çin'e uzanan bir enerji koridoru açmayı hedeflemektedir ki Çin ile ittifak yapma ihtimali ABD'yi rahatsız etmektedir. İran'ın uluslararası toplumdaki algısının, uluslararası hegemonik güç için bir tehdit unsuru olması tezin tartışma konusunu hegemonya kavramı etrafında şekillendirir. Bu bağlamda, çalışmanın odak noktası Gramsci perspektifli hegemonya kavramı üzerinden İran-Pakistan-Hindistan boru hattı projesini değerlendirmektir.
Savunma sanayinde işbirliği problemi: Kıbrıs Barış Harekatı ve Zeytin Dalı harekatı örnekleri

Bu çalışmada savunma sanayinde işbirlikleri incelemektedir. Kıbrıs Harekatı ve Zeytin Dalı Harekatı'ndan yola çıkarak, Türk Dış Politikasının kritik meselelerde değişikliğe uğradığı iddia edilmektedir. Bu değişim karşılıklı bağımlılık teorisi ve hegemonik istikrar teorisi üzerinden ortaya koyulacaktır. İlk bölümde araştırmayı ortaya çıkaran unsurlar ve araştırmanın metodolojisi ele alınacaktır. İkinci bölümde teorik tartışmalara yer verilecek ve devletlerin kritik meselelerde işbirliği yerine yerel dinamiklerine sarıldıkları ortaya koyulacaktır. Üçüncü bölümde savunma sanayinin ekonomi politik durumu üzerine tartışılacaktır. Savunma sanayindeki temel parametreler ve Soğuk Savaş sonrası savunma sanayinin dünyadaki durumu incelenecektir. Dördüncü bölümde Kıbrıs Harekatı ile savunma sanayine yönelik işbirliğinin kırılgan olduğu ortaya koyulmuştur. Beşinci bölümde Zeytin Dalı Harekatı benzer şekilde analiz edilecektir. Genel olarak her iki vaka ile de hegemonun maliyetleri üstlenmek istemediği dönemlerde maliyetleri diğer devletlerin üstlenmek zorunda kaldığına yönelik durum ortaya koyulacaktır. Sonuç bölümünde ise hegemonun maliyetleri üstlenmek istemediği noktada devletlerin kendi yerel dinamiklerine sarıldığına yönelik yaklaşımın, kazan-kazan anlayışına olan üstünlüğü ortaya koyulacaktır. Çalışmanın özeti mahiyetinde literatürdeki hangi boşlukları doldurduğu ve hangi noktalarda noksan kaldığına da yer verilecektir.
Sinyaller ve stratejik hamle: İsrail-Mısır ilişkileri, 1967-1981

Bir savaş meydana gelmeden evvel sinyalleri ortaya çıkar. Savaş sinyallerinin doğru okunması, savaşın oluşumunu önleyici hamlelerin atılmasını sağlayabileceği gibi arzu edilen amacına ulaşması doğrultusunda da denetim altında tutulmasını sağlar. Karar alıcı liderler, sahip oldukları amaç ve araçlarla en uygun stratejik hamleyi yapmak zorundadırlar. Belirsizlik altında karar alma sürecinde, karar alıcı konumundaki bir lider için ülkesinin dış politika planlamasını yaparken stratejik hamlelerin yanı sıra olası hataların/sapmaların öngörülebilmesi de oldukça kritik öneme sahip bir ayrıntıdır. Bu çalışmada, yöntem olarak Aktif Öğrenme Yöntemlerinden biri olan 'Simülasyon' metodu uygulanmaktadır. Bu metoda göre, uluslararası çatışma/kriz durumunda, belirsizlik altında karar alınırken sahip olunan teorik bilgiler pratikte, uygun simülasyonlar aracılığıyla değerlendirildiğinde gerçeğe yakın bir öngörünün yapılabilmesi mümkündür. Böylece, karar alıcılar için baskı altında ve sınırlı sürede eldeki bilgi ve sinyallerle stratejik hatadan olabildiğince uzak isabetli karar alma yeteneğinin geliştirilebilmesi de söz konusudur. Tüm bu faktörlerin aynı formülde hesaplanıp olası gelecek senaryolarının sinyaller aracılığıyla değerlendirilmesi, Oyun Teorisi Modellerinden biri olan Sinyal Gönderme Oyunu simülasyonuyla gerçekleştirilebilir. Bu çalışmada, bir yandan sinyallerin anlamlandırılmasında yaşanılabilecek güçlüklerden bahsedilirken öte yandan karar alıcı konumundaki bir lider için akıl alıştırması olarak kabul edilebilecek örnek simülasyon çalışmasına yer verilmektedir.
Türkiye'nin koruma sorumluluğu politikası (2011-2015): Libya ve Suriye

Koruma sorumluluğunun bir norm olarak gündeme gelmesi Türk dış politikasında yeni bir dönemin başlangıcına denk gelmiştir. Kasım 2002'de iktidara gelen Adalet ve Kalkınma Partisi genellikle değer odaklı bir dış politika izlemiş; insani diplomasiyi Türk dış politikasının önemli bir unsuru olarak görmüştür. Türkiye, bu doğrultuda, koruma sorumluluğu normunu desteklemiş; önleme sorumluluğu ve yeniden inşa etme sorumluluğunu ise daha ön planda tutmuştur. Arap Baharı kapsamındaki ayaklanmalar Libya ve Suriye'ye ulaştığında, Türkiye, koruma sorumluluğu bağlamında ele alınan bu vakalar karşısında, ikili ilişkilerinin, bölgesel güç olma arzusunun ve uluslararası yükümlülüklerinin baskısını hissetmiştir. Bu çalışmanın amacı Türkiye'nin Libya ve Suriye'de koruma sorumluluğunu yerine getirip getirmediğini ve bu bağlamda uluslararası toplumla birlikte hareket edip etmediğini ortaya koymaktır. Bu amaç doğrultusunda, Türkiye'nin ilgili dönemlerdeki dış politikası süreç izleme ve söylem analizi yöntemleri kullanılarak analiz edilmiştir. Analiz neticesinde Türkiye'nin Libya ve Suriye vakalarında, koruma sorumluluğuna doğrudan atıf yapmadığı aşamalarda dahi, üzerine düşen sorumluluğu önemli ölçüde yerine getirdiği görülmüştür. Diğer bir deyişle, Türkiye bu iki vakada koruma sorumluluğunun ruhuna uygun hareket etmiş; bu durum koruma sorumluluğu normunun Türkiye'nin son dönem dış politikasındaki ilkeler ile uyumlu olmasından ileri gelmiştir. Ancak Türkiye bu sorumluluğun yerine getirilmesinde her zaman uluslararası toplum ile birlikte hareket etmemiş; her iki vakada da kendi dış politika tercihleri doğrultusunda bir süreç dizayn etmeye çalışmıştır. Libya'da uluslararası toplumun ve Türkiye'deki politika yapıcıların tercihleri arasındaki uyuşmazlık Türkiye'yi bu vakada oyun kurucu olmaktan alıkoymuştur. Suriye'de ise krizin ilk aşamasında yanlış varsayımlar üzerinden hareket eden Türkiye'nin etkisi, hem küresel düzeydeki çıkar çatışmasının yarattığı açmaz hem de uluslararası konjonktürün değişmesi nedeniyle azalmıştır.
Uluslararası göç, entegrasyon ve eğitim: ABD'deki Meksikalı göçmenlerin eğitime erişimi üzerine incelemeler

Uluslararası göç hareketlerinde meydana gelen artışla birlikte, göç eden grupların yerleştikleri ülkelerde entegrasyonunun sağlanması ve buna yönelik politikaların geliştirilmesi ihtiyacı ortaya çıkmaktadır. Uluslararası göç hareketlilikleri arasında ise sürekliliği ve göç eden kişi sayısı bakımından özellikle Meksika'dan ABD'ye doğru yapılan büyük göç hareketliliği dikkat çekmektedir. Bu çalışma kapsamında, ABD'deki Meksikalı göçmenlerin eğitim başarılarını engelleyen etkenler üzerine yapılan çalışmalar, göç sonrası sürece ilişkin genellemelere ulaşmak ve Türkiye'deki göç çalışmalarına ve Suriyeli göçmenlere yönelik politik yapıcılara yardımcı olmak amacıyla incelenmiştir. Uluslararası göç hareketliliği açısından bakıldığında, Türkiye'nin Suriye'de çıkan iç savaş sonrasında en fazla Suriyeli mülteciyi barındıran ülke konumuna geldiği görülmektedir. Türkiye'nin göç alan ülke olarak deneyimleri yeni olsa da uzun yıllardır göç alan ve bu süreci yönetmeye yönelik politikalar geliştiren ülkeler bulunmaktadır. Bu doğrultuda, ABD'deki en büyük göçmen grubu olan Meksikalıların ABD'ye entegrasyon sürecinde yaşadığı deneyimler ve yürüttüğü uygulamaların, Türkiye'nin yaşadığı ve sonraki yıllarda da karşılaşması muhtemel olan, göçmenlerin entegrasyona ilişkin sıkıntılara örnek teşkil edebileceği düşünülmektedir. Bu araştırmada, göç kavramı altında Meksikalı göçmenlerin incelenmesinin sebebi, ABD'deki en önemli göçmen gruplardan biri olması ve ABD'de eğitim seviyesi en düşük etnik grubu temsil etmesidir. Bu araştırmada, daha önceden kayıt altına alınmış vakalar ve göçmen davranışını inceleyen literatürden faydalanılmıştır. Çalışma sürecinde erişilen yazılı kaynaklardan elde edilen bilgi, belge ve bulgular yorumcu bilimsel süreçten geçirilip tümevarımsal çıkarımlar yapılarak ABD'deki Meksikalı göçmenlerin eğitime erişimlerinin önündeki engellerin keşfedilmesi amaçlanmıştır.