turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Hukuki bakımdan terör ve 11 Eylül saldırısı

11 Eylül 2001'de ABD'ye yapılan saldırılar, terörizm tarihinde yeni bir dönemin başlangıcı olmuştur. Bu çalışma, ABD'ye yapılan saldırıdan yola çıkarak, devletlerin terörizme karşı kuvvet kullanması konusunu uluslararası hukuk tarafından incelemektedir. 11 Eylül terör saldırısı, tehdit algılamalarının ilk sırasına terörizmi yerleştirirken, bu olgunun da çok boyutlu analizini zorunlu kılmıştır. 20. yüzyılın ikinci yarısında uluslararası nitelik kazanan ve 1960'lar sonrasında uluslararası ilişkiler disiplininin inceleme konusu haline gelen terörizm ve uluslararası terörizm kavramlarının kurumsal analizi, 1 1 Eylül terör saldırısını tüm boyutlarıyla daha iyi algılayabilmemizi sağlayacaktır. Terörizme karşı kuvvet kullanılmasını öngören yaklaşımın temelinde, terörist eylemin ya da terörist saldırılara yol açan devlet desteğinin BM Antlaşması'nın 51. maddesinin bağlamında, 'silahlı bir saldın' olarak kabul edilmesi yatmaktadır. Dolayısıyla, teröristlere karşı gerçekleştirilecek askeri bir harekatın meşru olabilmesi için terörist eylemin ya da terörist saldırılara yol açan devlet desteğinin silahlı saldırı boyutuna ulaşmış olması gereklidir. 11 Eylül 2001'de ABD'ye karşı gerçekleştirilen terörist saldırılara yönelik hukuksal yanıtın önemli yönü, kapsam ve etkileri itibariyle büyük ölçekli şiddet içeren terörist eylemlerin devamlılık arz eden modelinin bir 'silahlı saldırı' teşkil edebileceğinin ve dolayısıyla terörist saldırılara karşı BM Antlaşması'nın 51. maddesi çerçevesinde meşru müdafaa hakkının kullanılabileceğinin kabul edilmiş olmasıdır. 122
2008 ekonomik krizinin ABD hegemonyasına etkisi

İkinci Dünya Savaşı'nın ardından Amerika Birleşik Devletleri ekonomik, askeri ve uluslararası kurumları şekillendirebilme kapasitesi sayesinde, uluslararası anlamda hegemonyasını tesis etme olanağına kavuşmuştu. Sovyet sonrası dönemin ilk on yılında ABD, Francis Fukuyama ve Samuel Huntington gibi önde gelen dış politika yazarlarınca süper güç olarak değerlendirilmiştir. Zayıflayan ekonomik gücüne askeri yayılmacılığının da eklenmesi 2008 Ekonomik Krizi'yle sonuçlandı ve bu ABD'nin hegemonik gücünün artık eski seviyelerinde olmadığını açığa çıkardı. Bu arada Çin, Hindistan, Rusya, Brezilya ve Güney Afrika gibi gelişmekte olan devletler ve kendine has pozisyonuyla Avrupa Birliği dünya meselelerinde daha fazla söz hakkı istemektedirler. Bu açıdan dünya barışı ve istikrarı adına uluslararası ticaret, uluslararası ekonomik düzenlemeler, uluslararası göç, uluslararası terörizm, sınır güvenliği ve kitle imha silahlarının yayılması ve buna yol açan sebepler gibi başlıca uluslararası meselelerde müzakereler gerçekleştirilmelidir. Hegemonya teorileri bağlamında günümüzde devletler arasında ekonomik, askeri ve kurumsal anlamda devam eden çıkar ve güç mücadelesini açıklama gayretindeki bu çalışmada, özellikle 2008 Ekonomik Krizi sonrası, ABD'nin zayıflayan ekonomik kapasitesinin ABD hegemonyasına olan etkisi analiz edilmeye çalışılmaktadır.
Göç sosyolojisi bağlamında, Bulgaristan ve Yunanistan'daki Türk diasporalarının sosyo-politik analizi

Dünya tarihini şekillendiren ve onun bir tarih olmasına katkı sağlayan birçok etmen bulunmaktadır. Bunların içerisinde önem arz eden konulardan birisi de göç ve zorunlu göçe bağlı olarak gelişen diaspora kavramlarıdır. Temeli göç etmek olan bu kavramın kişilere yansıması sonucunda, bireyler 'Göçmen' ya da 'Diasporalar' olarak bir kimlik kazanmaktadırlar. Kişilerin kimlik kazanmasında etkili faktör olarak bilinen göç olgusu, öncelikle fiziksel mekandaki hareketlilik olarak değerlendirilse de bireyler ve toplumlar üzerinde; sosyal, kültürel ve ekonomik gibi etkileri beraberinde getirmiştir. Dönüşüm sonucunda, göç edenlerin yeni sosyal sürece uygunluğu ve uyum süreci sadece göç edenler için değil, göç edilen bölge içinde hayati önem taşımıştır. Tezimde de ele aldığım üzere, oluşan karşılıklı etkileşim ile beraber kimliksel dönüşümler gerçekleşmiştir. Nitekim bu etkiler sosyal hayatın dönüşümünü ifade eden önemli bir olgu olarak karşımıza çıkmış ve bu durum ise bireylerin kimliklerine hareketlilik katmıştır. Sonuç olarak göç dalgaları, şeytan üçgeni misali diaspora, kimlik ve kültür zincirinin doğmasına vesile olmuştur. Zorunlu göçe bağlı olarak yapılan göçler sonucunda; birçok ülkeler zamanla birbirlerine alışmış, bağlanmış, harmanlaşmış ve melezleşmişlerdir. Bu noktada konumuz olan 1923- 1925 Türk-Yunan nüfus mübadelesi ve Bulgaristan'ın 1950 öncesi, 1950 -1951, 1968 -1979, 1985- 1989 yıllarında gerçekleştirdiği zorunlu göç faaliyetleri en önemli örneği teşkil etmektedir. Bu çalışmanın amacı; birçok boyutuyla ele alınan ve zorunlu göçlerle oluşan göçmenlerin, kimlik karmaşası yaşaması ve Türkiye'nin bu göçmenlere kucak açarak kimliklerine katkıda bulunduklarını kanıtlamaktır. Aynı zamanda göçlerle oluşan göçmen kitlesinin kültür ve kimlik harmonisi geçirdiğini, öz kimliklerini kaybetmeseler de göçtükleri bölgelerden zamanla etkilendikleri, kimliksel şölenin yaşandığını göstermektir. Sonuç olarak göç veya zorunlu göç bağlamında diaspora olguları, her ne kadar kimliklerimizi değiştiriyor algısı yaratsa bile, bizlere uluslararası arenada çeşitli zenginlikler sağlamıştır.
Rusya Federasyonu'nun Orta Asya politikası ve Çarlık ve SSCB dönemi uygulamalarının bu politikalara yansımaları

16. yüzyılın ortalarından itibaren sürekli Rus saldırılarına maruz kalan ve 19. yüzyılın sonunda tamamen Rus egemenliği altına giren Orta Asya bölgesi, 1991 yılında Sovyetler Birliği'nin dağılması sonucu yeniden bağımsızlığına kavuştu. Bölge halkı, Çarlık Rusyası'nın işgalinden önce, Hanlıklar şeklinde örgütlenmiş bir devlet düzeni geliştirmişlerdi. Ekim 1917'de Rusya'da geçekleştirilen Bolşevik ihtilali'nin kendine has uygulamaları, bölgede beş ayrı ulusal kimliğin ortaya çıkmasına sebep oldu. Ancak, Çağdaş ulusal kimlik kavramının temel öğeleri olan ortak dil, din, kültür ve ırk gibi unsurlar dikkate alındığında, Tacikler hariç, diğerlerinin gerçek anlamda bir ulusal kimliği temsil etmedikleri anlaşılmaktadır. Çünkü, yapılan çalışmalar, bunlar arasındaki benzerliklerin farklılıklardan daha çok olduğunu göstermektedir, işte, Çarlık Rusyası ve Sovyetler Birliği dönemlerinde uygulanan emperyalist Rus politikalarının birer sonucu olarak ortaya çıkan bu kimlikler, bugün birer bağımsız ulus devlet olarak uluslararası sisteme dahil olmuşlardır. Bu çalışmada, Orta Asya'nın Rus egemenliği altına girmeden önceki durumu, bölgeyi Rus egemenliğine sokan tarihi koşullar, Çarlık ve Sovyetler Birliği dönemlerinde Ruslar'in bölge politikası ve bölgedeki uygulamaları, tarihi bir pers-VI pektifle verildikten sonra, 1991'den itibaren Rusya Federasyonu'nun oluşturmaya çalıstılı Orta Asya Politikası ele alıncaktır.
Domestic sources of Russian foreign policy and their impact on Russia's relations with Azerbajian

Bu tezde 90'lı yıllarda Rusya Federasyonu dış politikası incelenmektedir. Bu tez Rus iç politika yapısının ülkenin Yakın Çevre'yle ve özellikle güney komşusu olan Azerbaycan'la ilişkilerin nasıl etkilendiği üzerine odaklanır. Araştırma yöntemi olarak dış siyaset analizi yöntemini benimser. Dış siyasetin teorik çerçevesi Rusya devleti içindeki karmaşık ilişkileri ve onların dışa nasıl yansıdığım daha iyi anlamamızı sağlar. Kronolojik olarak, ilk önce Sovyet dış politikasında karar verme sürecini incelemeye çalıştık. Burada amaç tarihten günümüze süregelen bazı özellikleri tespit etmekti. Perestroika ve rejim değişikliği Rusya'da siyasi sahneye Batı'yla ve başka ülkelerle daha yakın ilişkileri destekleyen yeni aktörler getirdi. Bu yeni aktörler daha agressif tutuma sahip olan eski aktörlerle ağır bir rekabete girmek zorunda kaldılar. Rusyanın Azerbaycana yönelik politikaları bu bağlamda, yani Rus devletinde, siyasetinde, ekonomisinde, toplumunda ve kimliğinde olan köklü dönüşümün ışığında tartışılıyor. Farklı bakış açılan ve pragmatik yaklaşımlar, mitler ve gerçekler, siyasi fikirler ve ekonomik çıkarlar - hepsi geçen on yılda Rusya'nın Azerbaycan politikalarım oluşturan iki zıt ana hatın yansımalarıdır.
Atatürk Dönemi Türk-İran ilişkileri

Bu çalışmanın konusu 'Atatürk dönemi Türk-İran ilişkileri' başlığı altında Milli Mücadele öncesi ve sonrası Türk-İran ilişkileri ile yakınlaşmalar ve sonuçları oluşturmaktadır. Uygun olarak sıralamağa çalıştığımız dönemleri değerlendirebilecek olan bu tez çalışması içerisinde Atatürk dönemine ait belgelerde bulunmaktadır. Özellikle Cumhuriyet döneminden sonra Türkiye ile Iran arasında çıkan anlaşmazlıkların pözümü üzerinde çalışmalar yapılmıştır. Türk Iran yakınlaşması sonucunda İran'da yapılan reformlar ile Rıza Şah'ın Türkiye'yi ziyaretini müteakip gerçekleşen Sadabad Paktı açıklanmaya çalışılmıştır. Tezin son kısmında konuyla ilgili Bibliyografya ve bu döneme ait belgeler konulmuştur. XC YÜKSEKÖĞRETİM KURULU
The Re-organization of the main Islamic communities in Turkey, in the post-1980 coup era

Bu tez, önde gelen slamcı Cemaatlerin 1980 darbesi sonrasındaki yeniden teşekkülleri hakkında bir inceleme ve değerlendirme yapmak amacındadır. Tezdeki temel iddia, slamcı cemaatlerin bu dönemde öncesine oranla politik ve sosyo-ekonomik alanlarda daha aktif bir pozisyon aldıklarıdır. Buradan hareketle, bu cemaatlerin halihazırdaki politik ve ekonomik yapılarını geçmişşteki organizasyonlarına bağlamak eğilimisorgulanacaktır. Bunu yaparken cemaatlerin darbe öncesinde, darbe yönetimi sırasında ve Özal dönemindeki organizasyonları kronolojik olarak incelenecektir. Bu tezde organizasyon olarak kullanılan terim, cemaatlerin politika, ekonomi ve medya alanlarındaki aktivitelerini kapsamaktadır. Bu alanlardaki, darbe sonrası yenidenteşekküller ise karşılaştırmalı olarak incelenecektir. Tezin bir diğer amacı dacemaatlerin artan aktiviteleri ile politik ve ekonomik hükümet kararları arasındaki muhtemel bağlantıları ortaya çıkarmaktır. Bu amaçlar, bu cemaatler hakkında hazırlanmış Devlet ve Ordu raporları, onlar hakkında yazılmış ikincil kaynaklar, bu grupların kendi gazete ve dergilerindeki bilgilerin incelenmesi ve cemaat kuruluşlarının araştırılması ile gerçekleştirilmeye çalışılacaktır.
Soğuk savaş sonrasında insan haklarına dayalı uluslararsı müdahaleler

Keywords: İnsan Haklan, Egemenlik, İnsani Müdahale, Birleşmiş Milletler, İç İşlere Karışmama, Küreselleşme Soğuk Savaş dönemi boyunca başta BM olmak üzere, uluslararası örgütlerce geliştirilen insan hakları, bu dönemin sona ermesiyle uluslararası ilişkilere yön veren en önemli parametrelerden biri olmuştur. Başlayan yeni dönemin temel özelliklerinden olan küreselleşme ve karşılıklı bağımlılık, devletlerin en temel nitelikleri olan egemenlik ve iç işlerine karışmama ilkesini aşındırmaya başlamıştır. Ulusal sınırların içinde yaşanan insan haklan da, bu bağlamda, devletlerin egemenliklerini sınırsızca tatbik edebilecekleri bir alan olmaktan çıkmaya başlamıştır. Günümüzde, uluslararası kamuoyu, insan hakları ihallerinin en aşın örnekleri olan soykırım ya da toplu katliamlara sessiz kalmamakta ve durdurulması için gerektiği takdirde insani müdahalenin yapılmasını istemekte ve beklemektedir. Bu beklentiye yeni uluslararası ortamın yanında yarım yüzyıla dayanan, insan haklan rejimi oluşturma çabalarının sonucunda ortaya çıkan ilkeler, kaynaklık etmektedir. Ancak yaşanan insani müdahalelerde, müdahaleyi kimin, kime, nasıl yapacağı ve sonuçlar göz önünde bulundurulduğunda, amacına ulaşıp ulaşmadığı da, müdahale üzerindeki tartışmalara kaynaklık etmektedir. VI
Arap Baharı sürecinde Tunus'ta demokrasiye geçişte sivil toplumun rolü

Bu tez çalışması üç ana bölümden oluşmakta ve Arap Baharı sürecinde Tunus'un demokrasiye geçişinde sivil toplumun oynadığı rolü merkeze almaktadır. İlk bölümde tezin teorik çerçevesi bağlamında demokratik geçiş literatürü incelenerek farklı teorik yaklaşımlar ışığında sivil toplum demokrasi ilişkileri ve bölgedeki yansımaları incelenmektedir. İkinci bölüm Tunus sivil toplumunun tarihsel sürecine odaklanmakta ve Arap Baharı sürecine kadar olan dönemde Tunus'ta sivil toplumun nasıl geliştiğine, kurumsallaştığına ve dönüştüğüne odaklanmaktadır. Tezin üçüncü ve son bölümü ise Tunus'un Arap Baharı sürecinin çıkış noktası olarak demokrasiye geçiş güzergahında diğer ülkelerden farklı olarak deneyimleri ve sivil toplumunun bu geçiş sürecinde ne rol oynadığını ortaya koymayı amaçlamaktadır.
Sovyetler Birliği'nin sürgün politikası ve Ahıska Türkleri sürgünü

Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği, egemenliği altında bulunan çokuluslu coğrafyayı büyük bir siyasal ve etnik istikrarsızlığa sürüklemiştir. Bilindiği gibi icraatlarından dolayı kimi literatürde 'Deli' olarak anılan Çar Petro'dan beri, Ruslar için sıcak denizlere inmek stratejik hedef olmuştu. Çarlık dönemindeki bu siyaset SSCB yönetiminde de genel olarak sürmüştü. Bunun için ilk hedef stratejik öneme sahip bölgelerin ele geçirilerek kendi sistemini tatbik etmek ve sınırları içerisinde yaşayan milletlerin kontrol altında tutulması olmuştu. Bu bakımdan Rus idaresi sıcak denizlere giden bölgeler üzerinde hakimiyet kurmaya çalışmıştı. Rus yönetimi milletlerin üzerinde kontrolünü sağlamak için uyguladığı yöntemlerden birisi de sürgün politikaları olmuştu. Bunlardan ilki; Türklerin ve diğer Müslüman toplumların sürülmesi, diğeri ise Slav halkların sürülen toplulukların yerlerine iskan edilmesi şeklinde gerçekleşmişti. Bu siyaset daha 1552 yılında Kazan'ı istila eden Çar Korkunç İvan'ın döneminde başlamış olup Sovyetler döneminde de devam etmişti. Bu tarihsel seyir içinde Sovyetler Birliği dağıldıktan sonra bağımsız olancumhuriyetlerde Rus göçmenlerin nüfusu önemli yer tutmaktadır. Bilindiği gibi Stalin'in iş başına geçmesiyle önde gelen Türk aydınları sudansebeplerle tutuklanarak Sibirya'ya sürgüne gönderilmiş veya kurşuna dizilereköldürülmüşlerdi. SSCB döneminde ilk toplu sürgün 1935 yılında Kore halkına, daha sonra II. Dünya Savaşı'nın başlamasıyla da potansiyel tehdit olarak görülen diğer halklarayapılmıştı. Bunlar arasında Kırım Türkleri, Çeçenler, İnguşlar, Karaçay-Malkar Türkleri, Kalmuk Türkleri ve Ahıska Türkleri başta olmak üzere birçok Türk soylu ve Kafkasyalı millet vardı. Sürgün edilen bu halklar Orta Asya ve Sibirya'ya kadargönderilmişlerdi. Stalin'in sürgün kampları olan Kulak, GULAG, Ukaz ve Represiya dasürülenlerin işkencelere maruz kaldıkları yerler olmuştu. Sovyetler Birliği'nin sürgün politikasına dahil edilen Ahıska Türkleri,1944yılında asıl vatanları olan bugünkü Gürcistan Cumhuriyeti toprakları içinde kalan ve Türkiye ile sınır komşusu olan, Ahıska, Ahılkelek, Aspinza, Adıgön ve Bogdanovkailçe ve köylerinden Orta Asya ülkelerine sürülmüşlerdir. Günümüzde ise Ahıska Türkleri, Kazakistan, Özbekistan, Kırgızistan, Azerbaycan, Türkiye, Rusya Federasyonu, ABD ve Gürcistan'da dağınık olarak yaşamaktadırlar. Bu tezde, SSCB halklarına uygulanan sürgün politikasında önem arz eden hususlar belli bir süreç içerisinde ele alınmıştır. Ahıska meselesinin başlangıcını teşkil eden 1828- 1829 Osmanlı-Rus Savaşı Çarlık Rusya, 1944 sürgünü ve 1989 Fergana olayları ise SSCB siyaseti çerçevesinde değerlendirilmiştir. Ayrıca Ahıska Türklerinin Türkiye'ye kabulü ve ABD'nin 2005 yılından itibaren yürürlüğe koyduğu Krasnodar'da yaşayan Ahıska Türklerinin ABD'ye göç etmesiyle ilgili proje de incelenmiştir.
Hegemonic or not? inter-societal economic communication between the Israeli and Palestinian societies since 1967

oz 1967'DEN BUGÜNE İSRAİL VE FİLİSTİN TOPLUMLARI ARASINDAKİ EKONOMİK İLETİŞİMSEL İLİŞKİLER HEGEMONYAL MI DEĞİL Mİ ? Koldaş, Umut Yüksek Lisans, Uluslararası İlişkiler Bölümü Tez Yöneticisi: Doç. Dr. Meliha Altunışık Ocak 2000, 134 sayfa Günlük yaşamlarımızın parçalan haline gelen cep telefonlarına, internet cafelere, uydulara ve iletişim teknolojisindeki diğer tüm gelişmelere rağmen insanların birbirleriyle gerçek anlamda iletişim kurmakta, birbirlerini anlamakta, birbirlerinin birey dillerini öğrenmekte ve birbirlerinin iç dünyalarına yelken açmakta hala zorlandıkları 2000'lerin imge-egemen yapay iletişim dünyasında bu tez, yeryüzünün iletişimsel anlamda sorunlu bir bölgesindeki iki toplumu arasında oluşagelmiş iletişim sürecini sosyo-ekonomik bir bakış açısıyla irdelemeye çalışarak gelecekte olası bir eşitlikçi ekonomik iletişimsel ilişkinin oluşabilmesi için ipuçları sunmayı amaçlıyor. Bu amaç doğrultusunda İsrail ve Filistin toplumları arasındaki ekonomik iletişimsel ilişki, tarihsel gelişimi içinde iki ana dönemde ele alınarak iki toplumun kendi içlerinde ve diğer toplumla gerçekleştirdikleri mesaj oluşturma, aktarma, alma ve anlamlandırma süreçleri, bu toplumların ekonomik iletişimsel aktörlerinin emek, tarım, ticaret ve endüstri sektörlerinde ortaya koydukları ekonomik iletişimsel hareketler ve olaylardan yola çıkılarak karşılaştırmalı olarak inceleniyor. Bu bağlamda, 1967- 1994 döneminde toplumlar arası ekonomik iletişimsel ilişkinin İsrail'in baskı yanı ağır basan, uzlaşı yönü ise geri planda kalan hegemonyası altında monologu andıran bir iletişimsel yapı kapsamında şekillendiğini; 1987'de intifada ile bir krize girdiği 1994 Paris Protokolü sonrasında ise 1987'den beri süregelen bu hegemonya krizinin kendisini küresel iletişimsel değişimlere uydurarak devam mı edeceği, yoksa giderek daha eşitlikçi bir ekonomik iletişimsel yapıya mı ulaşılacağı sorusunu yanıtlayabilmek için erken olduğunu vurgulayan çalışma, toplumlar arası sağlıklı bir iletişimin ekonomik iletişimsel öğrenme sürecinde eşitlikçi bir iletişim anlayışının oturmasıyla mümkün olabileceği inancıyla ikinci varsayımı destekleyen bazı öneriler sunarak sonlamyor.
I. Beş Yıllık Kalkınma Planı (1963?1967) kapsamında kalkınma politikaları & Türk dış politikası ilişkisi: Türkiye Cumhuriyeti'nin ekonomipolitik ve dış politika korelasyonsuzluk sorunsalları ve açmazlarının orijinlerine yönelik tarihsel bir inceleme

Türkiye Cumhuriyeti'nin kalkınma süreci yapısall olarak bir sarmal özelliği göstermektedir. Kalkınma Türkiye Cumhuriyeti için özel bir anlama sahiptir ve köklerini yalnız Cumhuriyet'ten değil Osmanlı İmparatorluğu'ndan almaktadır. Kalkınma Türkiye Cumhuriyeti için aynı zamanda bir sorunsaldır. Bununla birlikte Türkiye Cumhuriyeti'nin kalkınma süreci Türkiye'nin kendi Ortaçağ'ından çıkışıdır. Bu kapsamda Türkiye Cumhuriyeti Kalkınma süreci Türkiye Cumhuriyeti Ekonomi Tarihi ve hatta Türkiye Cumhuriyeti Siyasi Tarihi ile birlikte ele alınmalıdır. Sorunsalın içerisinde nüve niteliği taşıyan yapı ise işlemeyen ve bir anlamda hemen tüm sorunsalların kaynağı ve/veya tüm sorunsalların parçası olan bürokrasidir. Çürümüş, işlevsizleşmiş bürokrasi içerisinde, özellikle bürokrat kelimesi parazit kelimesi ile özdeşleşen bir yapı oluşmuştur. Kamu işlevsiz, kalitesiz, kişiliksiz bir yapıya bürünmüş daha da vahimi yetersizlik, işlevsizlik ve hatta karaktersizlikle nitelenen bürokratlar gizli işsizliğin ve niteliksiz istihdamın merkezi konumuna gelmiş olan kamu kurumlarında başta daire başkanlığı ve müsteşarlık olmak üzere kamuyu işgal etmişlerdir. Özel sektör başta vergiden çok haraç niteliği taşıyan yükümlülüklerin altında bırakılmış, vergi, harç ve ödemeler ile kamudaki söz konusu parazit yapıyı beslemekle mükellef kılınmıştır. Türkiye Cumhuriyeti vatandaşları Ortaçağ Avrupası'nın derebeyi sömürüsüne benzer bir bürokrat sömürüsü altında yaşamaya çalışmaktadır ve Türkiye Cumhuriyeti; kendi Ortaçağ'ını aşmış, ancak Cumhuriyet Devrimi'ni henüz tamamlayamamıştır. Bu kapsamda Türkiye Cumhuriyeti Kalkınma Sürecinin tarihsel alt yapı ve tarihsel süreç ile bütünlük içerisinde incelenmesi oldukça önemlidir. Ancak Türkiye Cumhuriyeti'nin temel, en temel ihtiyacı incelemelerden çok yeniden biçimlenme, değişim, dönüşüm ve gerçek kalkınmadır?
Negative peace in Sri Lanka: What is preventing positive peace?

Sri Lanka adasi uzun yillar boyunca agir savaslar gecirmistir. 2009 Mayis'inda, ayrilikci grup Tamil Eelam Ozgurluk Kaplanlari'nin Sri Lanka hukumeti tarafindan yenilgiye ugratilmasiyla 26 yıl suren sivil savas sona ermistir. Insan haklari organizasyonlari, savas sonunda Sri Lanka hukumetini savas sucu ve savas sonrasi sartlarinda insan haklari ihlali ile suclamistir. Sri Lanka hukumeti tum bu suclamalari reddetmis ve savas sonrasi baris sartlarinin olustugunu beyan etmistir. Asil soru ise barisin nerede olduğudur. Bu tezin amaci Sri Lanka'nin, Johan Galtung'un baris teorisinde tanimlandigi sekilde negatif baristan pozitif barisa gecis surecini engelleyen etmenlerin belirlenmesidir. Sri Lanka tarihi ve Institute for Peace & Economics tarafindan belirlenen 'Pillars of Positive Peace', Baskan Rajapaksa'nin savas sonrasi hukumdarligi esnasinda pozitif barisin nasil bozulduguna isik tutar. Bu tez; denetim eksikligi, sivil topluma getirilen kisitlamalar ve kimlik politikalari sonucunda negatif barisin surduruldugunu ortaya koyar.
Understanding Turkish foreign affairs in the 21st century: A homegrown theorizing attempt

Türk akademisyenleri için Türkiye'nin özellikle son on yıldaki uluslararası ilişkilerini anlamak zorlu bir iş olmuştur. Konuya ilişkin en temel sorulara dahi cevap vermek, tam, güvenilir ve benzer biçimli verilerin toplanmasını ve bu verilerin kavramsal düzeyde yorumlanmasını gerekli kılmıştır. Bu çalışmanın amacı, Türkiye'nin uluslararası ilişkilerini bütüncül biçimde anlamak ve açıklamak ve özgün verilere dayanarak yerli bir model önermektir. Bu tez çalışmasında, Türkiye'nin uluslararası pratiklerini örnekleyen özgün bir olay veri kümesi oluşturulmuş ve incelemeler ışığında Türkiye'nin uluslararası davranışlarının bir 'kompleks sistem' meydana getirdiği öne sürülmüştür. Tez, bu tür kompleks sistemlerde dış politika değişiminin nasıl gerçekleştiğini açıklamakta; bunu yaparken yurtiçi/uluslararası düğümler ve içarasıl/uluslararası kavuşumlar ile iç duyarlılık gibi yeni kavramlar ortaya atmakta, başarılı bir dış politika değişiminin güç birikimine yol açtığı bir sarmal güç birikim modeli öne sürmektedir.
Arap Baharı sürecinde Ürdün rejiminin ayakta kalma stratejileri: Çok düzeyli bir analiz

Bu tez, bölgedeki mevcut siyasi düzeni derinden etkileyen Arap Baharı sürecinde, Ürdün rejiminin varlığını idame ettirmek için geliştirdiği stratejileri ele almaktadır. Bu stratejilerin tam manasıyla ve teferruatlı bir şekilde tespit edilebilmesi için veri toplama aşamasında literatür taraması ile yetinilmemiş; Ürdün'de üç farklı zamanda, toplamda altı ay süren saha çalışması süresince arşiv taraması ve bir takım mülakatlar gerçekleştirilmiştir. Rejimin varlığını sürdürmek için geliştirdiği stratejiler, çalışmanın giriş kısmındaki 'rejim idamesi' literatüründen hareketle oluşturulan model gereği üç düzeyde analiz edilmiştir. Çünkü Ürdün'de rejim, ülke içinden kaynaklanan tehdit edici unsurlara karşı sadece ulusal değil, aynı zamanda bölgesel ve küresel aktörlerle işbirliğine dayalı bir takım stratejiler geliştirerek mücadele etmiştir. Çok düzeyli bu analiz, bir taraftan rejimin bölgesel ve küresel aktörlere duyduğu ihtiyacı açık bir şekilde ortaya koyarken diğer taraftan bu aktörlerin de Ürdün rejiminin varlığına duydukları ihtiyacı gözler önüne sermiştir. Karşılıklı 'ihtiyaç' üzerine bina edilen stratejileri açıklayan bu çalışmanın en temel sorusu, rejimin varlığını idame için ne gibi stratejiler geliştirdiğidir. Bu soruya cevap verilmesi mühimdir, çünkü literatürde, bazı rejimlerin yıkılması ile sonuçlanan bu sürecin başlamasına nelerin yol açtığıyla ilgili çok sayıda çalışma varken, bu olaylar neticesinde bazı rejimlerin varlıklarını nasıl idame ettirdikleri üzerine yeterli sayıda çalışma mevcut değildir. Bu boşluğun doldurulmasına katkı sunmak amacıyla hazırlanan çalışma, Ürdün'deki rejimin varlığını nasıl idame ettirdiğini açıklamakla kalmayacak, güçsüz otokrasilerin idameleri hakkında da fikir oluşmasını sağlayacaktır. Rejimin geliştirdiği stratejileri sorgulayan çalışma, birçok bulguya ulaşmıştır. Buna göre çalışmanın temel bulguları şöyledir: İlk olarak, iktisadi açıdan zayıf bir ülke olan Ürdün'de rejim, halkın rızasını alabilmek ve hoşnutluğunu kazanabilmek için siyasi reformlara başvurmuş ve birçok bölge ülkesindeki uygulamaların aksine şiddet uygulamaktan imtina etmiştir. Rejim varlığını sürdürebilmek için, özellikle bölgesel aktörlerle ilişkilerinde çatışmadan mümkün olduğu kadarıyla kaçınmış ve rakipleriyle bile şartları değerlendiren bir siyaset izlemiştir. Rejim, küresel güçler için çatışma alanı oluşturan bölgesel problemlerde tarafsız kalmak suretiyle uluslararası aktörlerin desteklerinden mahrum kalmamıştır.