turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Uluslararası güç mücadelesinde propagandanın yeri ve kamu diplomasisine dönüşümü

Bu çalışmada; uluslararası güç mücadelesinin, uluslararası politika sahnesinde meydana gelen dönüşümlere paralel olarak geçirdiği değişim, tarihsel perspektiften irdelenmiş; bu noktadan hareketle propagandanın tanımı, tarihi, önemi, araçları, uluslararası güç mücadelesindeki yeri ve en nihayetinde de -yeni bir kavram olarak ortaya çıkan- kamu diplomasisine dönüşümü incelenmiştir. Uluslararası güç mücadelesi, tarihten günümüze doğru ilerleyen rotasında, çeşitli dönüm noktalarına uğramış ve ciddi değişimlere maruz kalmıştır. Bu noktadan hareketle çalışmanın üzerine bina edildiği propaganda ve kamu diplomasisi kavramları da farklı dönemlerde farklı amaçlar uğruna kullanılmıştır. Bu hususlara ilişkin olarak:Kamu diplomasisi kavramı; uluslararası ilişkiler ve uluslararası güç mücadelesi kapsamında, incelenmiştir. Tüm bu süreç çerçevesinde, ABD'nin kamu diplomasisi uygulamaları, Hollywood görgül örneği ile birlikte değerlendirilmiştir. Diğer taraftan Türkiye'nin kamu diplomasisi faaliyetleri irdelenmiş; Türk dizilerinin, kamu diplomasisi aracı olarak kullanılabilirliği ayrıca tartışılmıştır. Çalışma, Türkiye adına yeni bir kavram olan kamu diplomasisini, Türk dizi sektörüyle ilişkilendirmesi sebebiyle özgünlük taşımakta; bu nedenle de önem arz etmektedir. Dahası Türkiye'de kamu diplomasisi alanında yeterli düzeyde çalışma bulunmamaktadır. Bu noktadan hareketle hem literatüre katkı sağlamak hem de daha sonraki araştırmalar için, kaynak ve motivasyon temini amaçlanmıştır. Çalışmada, belgesel tarama yöntemi kullanılmış; ulusal kütüphanelerden, ulusal ve uluslararası veri tabanlarından, çevrimiçi kaynaklardan istifade edilmiş; çalışmaya dönük kitaplar, makaleler, raporlar, belgesel ve filmler analiz edilmiştir. Özellikle Türk dizileri konusunda Anadolu Ajansı arşivleri kullanılarak; haber derlemesi yapılmıştır. Ayrıca Brezilya'nın San Catarina bölgesinde -Türk dizileriyle ilgili çeşitli yaş ve meslek gruplarından insanlara dönük olarak- açık uçlu soruları baz alan anket çalışması gerçekleştirilmiştir.
İmparatorlukların çözülmesi ve yeniden biçimlendirilmesinde milliyetçiliğin rolü: Osmanlı İmparatorluğu ve Rus Çarlığı örnekleri

Tezin amacı milliyetçiliğin Osmanlı ve Rus İmparatorluklarının çöküşü ve bu imparatorlukların halefleri üzerindeki etkisini incelemektir. Tarihsel olarak pek çok ortak özelliğe sahip olan iki imparatorluğun varlığının sona ermesiyle kurulan devletler birbirinden oldukça farklı biçimler almıştır. Rus İmparatorluğu, topraklarının büyük bölümünü içeren sosyalist bir federasyona dönüşürken, Osmanlı İmparatorluğunun resmi halefi kabul edilen Türkiye Cumhuriyeti, Osmanlı topraklarında kurulan diğer devletler gibi, ulus-devlet biçimini almıştır. Bu durum Osmanlı İmparatorluğu milliyetçi hareketlerle dağılırken Rus İmparatorluğu'nun sosyalist hareketle sonlandırılmış olması gerçeğinden kaynaklanmaktadır. Ancak bu, milliyetçi hareketin Rus İmparatorluğunun yıkılmasında hiçbir etkisi olmadığı anlamına gelmemektedir. Bu etkiyi, Sovyetler Birliği'nin sosyalist bir devlet olmasına rağmen etnik temelli cumhuriyetlere bölünmüş federal yapısında görmek mümkündür. Bu nedenle her iki imparatorluğun çözülmesinde de milliyetçiliğin belli bir etkisinin olduğunu söylemek mümkün. Bu bağlamda pek çok çalışma imparatorluklarda meydana gelen milliyetçi hareketlere odaklanmaktadır. Bu çalışma ise bunun yerine İmparatorluğun yönetici elitlerinin politikalarına odaklanmaktadır. Bu amaçla kuruldukları dönemden başlayarak Osmanlı ve Rus İmparatorluklarının yapıları ve iktidar kaynakları incelenmiştir. Bu inceleme iki imparatorluğun özellikle askeri, ekonomik ve siyasi iktidar kaynakları açısından bezer olduğunu ortaya çıkarmaktadır. Buna karşılık farklılıklar politikasını da içeren ideolojik iktidar bağlamında iki devlet farklılaşmaktadır. Bu, milliyetçi düşünce ve hareketlerin iki imparatorluğu farklı derecelerde etkilemesinin önemli nedenlerinden biridir. İki imparatorluk arasındaki farklılıklar Rus modernleşmesi/Batılaşması süresinde de daha da derinleşmiştir. Osmanlı İmparatorluğu yaklaşık yüzyıl sonra aynı süreci izlese de, iki imparatorluk zaman içinde asker, siyasi ve ekonomik açıdan da farklılaşmıştır. Bu farklılaşma söz konusu imparatorluklarının haleflerinin I. Dünya Savaşı sonrasında farklı yollar izlemelerini de beraberinde getirmiştir.
Türkiye'nin Irak Türkmenlerine yönelik dış politikası

Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluş düsturlarından biri olan Misak-ı Milli sınırları içerisinde kalmasına rağmen Musul ve Kerkük'ün İngiltere mandasındak i Irak'a bırakılmasıyla, Irak toprakları içerisinde kalan Türkler, bir anda Irak Türkmenleri olarak Türkiye için bir dış politika unsuru haline gelmişlerdir. Bu andan itibaren Irak Türkmenlerinin Türkiye ile ilişkileri, uluslararası sistemin ve Türkiye'nin iç dinamiklerinin dönemsel şartları dahilinde iniş ve çıkışlar göstermiştir. Türkiye'nin Irak Türkmenlerine yönelik dış politikasında uluslararası sistemin, Irak ile ilişkilerine; dolayısıyla Irak Türkmenleriyle ilişkilere yoğun etkisi gözükmektedir. Bu durumda, Türkiye'nin 1918- 2000 yılları arasında Irak Türkmenlerine yönelik politikaları, uluslararası sistemin genel değişimler gösterdiği iki savaş arası dönem, Soğuk Savaş dönemi ve Soğuk Savaş sonrası dönem kategorizasyonu altında incelenebilmektedir. Bununla beraber, sistem dışında bölgesel gelişmelerin ve Türkiye'nin iç dinamiklerinin yine söz konusu ilişkilere ciddi etkileri olduğu gözükmektedir. Türkiye'nin, sistemin getirdiği şartlar ve veriler dahilinde kendi iç dinamiklerini değerlendirerek bir dış politika ürettiği söylenebilmektedir. Dolayısıyla bu gelişme ve algıların bütünü, Türkiye'nin Irak Türkmenleriyle ilişkilerini ve Irak Türkmenlerinin durumunu etkileyen temel faktörler olarak karşımıza çıkmaktadır.
The effect of external actors on the courses of asymmetric conflicts: PKK, LTTE, and FARC

İkinci Dünya savaşından sonraki dönemde artış gösteren ve bugün dünyanın birçok yerinde farklı motivasyonlarla varlık gösteren silahlı örgütler iç savaş literatürünün ana konusunu oluşturmaktadır. Bu çalışma da asimetrik yöntemlerle savaşan devlet dışı silahlı örgütlerin güçlü taraf olan devletlere karşı varlıklarını nasıl sürdürebildiğini sorunsallaştırmaktadır ve silahlı örgütlerin savaşın zayıf tarafı olmalarına rağmen dış aktörlerden aldıkları destek sayesinde uzun yıllar şiddet kullanma kapasitelerini devam ettirebildiklerini savunmaktadır. Dış aktörlerin ise silahlı örgütlere yardım etmekle savaşın sürecine, aktörlerin tutumlarına ve dolayısıyla sonucuna ciddi ölçüde etki ettiğini iddia etmektedir. Bahsi geçen argümanların ne derece geçerli olduğunu görebilmek için asimetrik taktikler benimseyen üç farklı silahlı örgütün karşılaştırmalı incelenmesi yoluna başvurulmaktadır. Bu örgütler uzun süre çeşitli dış desteklerin varlığı sayesinde ayakta kalabilmiş Kürdistan İşçi Partisi, Tamil Eelam Kurtuluş Kaplanları ve Kolombiya Devrimci Silahlı Güçleri 'tır. Bu örgütlerin detaylı analizi, diğer silahlı örgütlerin var olmasına etki eden faktörlerin anlaşılması ve neden oldukları şiddete son verilmesi açısından önemli bulgular sunmaktadır.
ABD ve İsrail'in dış politika stratejilerinin Soğuk Savaş sonrasında Ortadoğu'daki güç dengesi değişimine etkileri

Orta Doğu bölgesi gerek stratejik konumu, gerekse sahip olduğu kaynaklar açısından dünyanın en önemli bölgelerindendir. Stratejik öneme sahip olan bu bölgede Soğuk Savaş döneminden bu yana süper güçlerin ilgisi artarak devam etmiştir. ABD, 1945'ten sonra Sovyetler tehdidini bölgede engellemek ve Sovyetler Birliği'nin yayılmasını engelleme yönünde stratejiler geliştirmiştir. 1948 yılında İsrail Devleti'nin de kurulmasıyla bölgede önemli bir müttefik kazanılmış ve Orta Doğu politikalarını da İsrail'in güvenliği üzerine kurmuştur ve buna göre şekillendirmiştir. Soğuk Savaş dönemi ve sonrasında ABD dış politikasında alınan kararlarda teorilerin ve teorik yaklaşımların da yadsınamaz bir etkisi olmuştur. Bu çalışmada Soğuk Savaş sonrası Amerika ve İsrail'in dış politikasının genel yapısı incelenmiş ve bu dönemde ortaya çıkan teorik yaklaşımlar açıklanarak, Amerikan dış politikasına olan etkileri tartışılmıştır. Soğuk Savaş sonrası Orta Doğu'yu değişime sürükleyen önemli gelişmeler üzerinde durularak, ABD'nin ve İsrail'in bölgedeki politikaları ve bu politikaların bölge devletlerine olan etkileri açıklanılmıştır. 11 Eylül dönemi de çalışmanın kapsamında değerlendirilerek, günümüze olan etkileri analiz edilmiş, ABD ve İsrail'in bu dönemden sonra Orta Doğu'daki değişen politik yaklaşımları açıklanmıştır.
Sovyetler Birliği'nin ikili ilişkilerde davranış şeması: Mısır, Suriye, Vietnam ve Kuzey Kore örneği (1950-1990)

Araştırmanın amacı, Soğuk Savaş Dönemi Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'nin dış politika şemasını ikili ilişkiler düzeyinde belirlemek ve bu zeminde 'SSCB tipi hegemonya'yı tespit etmektir. Bu amaçla, askeri paktlara dahil olmamış, Bağlantısızlar grubu üyeleri arasından sosyalist yönde ilerlemiş Mısır, Suriye, Vietnam ve Kuzey Kore seçilmiştir. Seçtiğimiz ülkelerin SSCB bünyesinde olmayan yani Moskova'nın zorla kendine bağladığı ülkeler olmaması önemlidir. SSCB'nin bu ülkelerle çok yakın ilişkiler kurması ve bu ilişkilerin hegemonik nitelikler taşımasından dolayı bu ülkeler tercih edilmiştir. Bu çalışma 'SSCB tipi hegemonya'yı 'rıza'ya dayalı, daha 'yumuşak' ve Sovyet ekonomik kalkınma modeli üzerinden özetlemeye çalışmaktadır. Bu ilişkilerin incelenmesi sırasında SSCB'nin özellikle yumuşak güç araçları ön plana çıkarılmış ve SSCB'nin bu ülkelerde 'zora dayalı olmayan' hegemonik bir etki kurmayı başardığı tespit edilmiştir.
Ekvator yerli hareketi: Buen vivir ve ekolojik mücadele

Bu tez Ekvator yerlileri ve yerli hareketinin, ekolojik hareketler içerisindeki ekolojizmin felsefesi ve değerlerinden beslenerek kendi bu en vivir anlayışlarıyla bütünleştirdikleri, toprakları ve doğa için verdikleri bütüncül mücadeleyi inceler. Bir Güney Amerika ülkesi olan Ekvator, ekolojik çeşitlilikte dünyanın en önemli ülkelerinden birisidir. Ülkenin temel gelir kaynağı petrol ekonomisine dayanmaktadır. Bu ekolojik çeşitlilik ile petrol rezervleri çoğunlukla ülkenin Amazonlar ve And bölgelerinde toplanmıştır. Bu bölgeler aynı zamanda Ekvator yerli halklarına da ev sahipliği yapmaktadır. Ekvator tarihinde kültürel, politik, ekonomik, toplumsal gibi birçok alanda dışlanan yerliler 1990'lı yıllardan itibaren sistemli ve örgütlü bir biçimde ayaklanmışlardır. Bu çalışmada, 1990 sonrası Ekvator yerli hareketleri, yerlilerin siyasi sürece katılımları, Ekvator'daki istikrarsız politik süreç, yeni anayasa (2008) yapım süreci, yerliler ile hükümetin aldığı karşılıklı pozisyonlar ele alınmıştır. Ekvator'daki bu en vivir temelli yerli hareketi, ekolojik hareketin hüviyetini taşıyan bir hareket olarak değerlendirilmiştir.
Legal aspects of protection provided within the responsibility to protect framework

Koruma Sorumluluğu'nun (R2P) Dünya Zirvesi Sonuç Belgesi'nin 138 ve 139'uncu paragrafları çerçevesinde kabulünün ardından yaklaşık 15 yıl geçmişş olmasına rağmen, prensibin uygulaması günümüzde hala tartışmalara neden olmaktadır. Güç kullanımı içeren zorlayıcı yöntemlerin yasallığı veya uygulama aşaması prensibe dair bu tartışmaların temelini oluşturmakta ve kavramın normatif gelişimini sekteye uğratmaktadır. Bu anlamda, R2P altındaki yasallığı daha tartışmasız diğer yöntemlerin vurgulanması ve prensip çerçevesinde tanımlanan korumanın yasal yönlerine bakılması gerekmektedir. R2P'nin kapsamına eleştirel yaklaşan bu tez, tutarlı bir uygulama stratejisi sağlamak için hem barışçıl hem de zorlayıcı yöntemleri ele alarak ilke kapsamındaki araçların yasallığını derinlemesine incelemekte ve değerlendirmektedir. Bu bağlamda, bu tezde yöntemlerin koruma sorumluluğunun yerine getirilmesinde kabul edilebilirliğini ve başarısını görmek için ekseriyetle başarılı R2P uygulamaları olarak anılan Kenya ve Gine vakaları ile tartışmalı askeri müdahale uygulanmasına örnek olan Libya ve Fildişi Sahili vakaları incelenmektedir. Zorlayıcı yöntemlere dair olumsuz eleştirileri anlamak adına, TWAIL ve Feminist Uluslararası İlişkiler teorisinin varsayımlarından yararlanılmaktadır. Test edilen bu yöntemlerin yasallığı incelenerek elde edilen bulgular ışığında bu tez, R2P'nin çerçevesi altındaki barışçıl unsurları çeşitli aktörlerin katılımıyla zenginleştirmenin ve derinleştirmenin prensibin tartışmasız uygulanmasına yardımcı olacağını ve R2P'nin normatif gelişiminin önündeki engelleri kaldıracağını savunmaktadır.
The dynamics of the intra-elite debate on the Customs Union and identity politics (1993-1996)

Gümrük Birliği, Türkiye'nin Avrupa Birliği ile olan uzun tarihi içinde kırılma noktası olmuştur. Bu dönem, Türkiye'nin Avrupa bütünleşmesine dahil olma fikrinin hükümetin emrivaki tavrıyla hakim olduğu sürece tanıklık ederken, Türkiye-AB ilişkilerinin geleceği konusunda önemli bir dönemi açtı. Bu tez, bu önemli dönemde siyasi elit söyleminin kimlik siyasetine vurgu yapmayı, AB'ye girmek için kritik fırsat gördükleri Gümrük Birliği üyeliğini kaçırmamak için tek yol olarak gördüğünü savunuyor. İki taraflı söylem ile iç politikada Çiller Hükümeti üniter ve güçlü devlet modelini, artan kimlik problemlerine karşı her zamankinden çok teşvik edip, koruyor; AB ile ilişkilerinde ise, Avrupalı liderleri Türkiye için entegrasyon kanallarını kapatırlarsa Türkiye'nin etnik ve dini temelli taleplerle karşında yalnız kalacağını ve Avrupa Birliği karşıtlığını arttıracağını söyleyerek ikna edebiliyordu. İç politika ile AB ile ilişkiler arasında yaratılan bu manevra alanı 1996 yılında Gümrük Birliği'nin tamamlanmasıyla sona eren süreci etkilemiştir. Bu çalışma Gümrük Birliği dinamiklerini, 1990'lı yılların uluslararası dinamikleri ışığında Türkiye iç siyasetine odaklanarak inceliyor. Çalışma, hükümetin üniter devlet söylemini güçlendirmesinde siyasi partiler, iş çevreleri ve farklı görüşlerdeki yazılı basının rolü ve Gümrük Birliği ve iç problemler ile ilgili görüşlerine de değinerek gerçek atmosferi vermeyi hedefliyor.
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ndeki siyasi partilerin Kıbrıs sorununa bakışı

Bu çalışmada; Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ndeki siyasi partilerin, Kıbrıs Sorununa yönelik yaklaşımları incelenecektir. Kıbrıs Sorununda, garantör ülkeler ile uluslararası örgütlerin etki ve katkısı her ne kadar yadsınamaz düzeyde olsa da; bu sorunun KKTC nezdindeki irade kaynağı; Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ndeki siyasi partilerdir. Bu Siyasi partilerin sahip olduğu politikaları inceleyebilmek için öncelikle Kıbrıs Sorununun tarihçesine bakılacak, daha sonra ise 1976 yılından günümüze kadar yapılmış genel seçimler ile cumhurbaşkanlığı seçimlerinin sonuçları incelenecektir. Böylelikle Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin siyasal yaşamı doğrultusunda hükümetlerde görev almış sağ ve sol partilerin görüşleri ile bu ideolojilerden gelen Cumhurbaşkanlarının, Kıbrıs Sorununa yönelik bakış açılarına değinilecektir. Cumhurbaşkanlarına değinilmesindeki amaç; Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı'nın, devletin ve halkın temsilcisi olarak Kıbrıs Müzakerelerini yürüten makam olmasıdır. Çalışmada literatür taraması yapılmış olup, nitel bir çalışma yürütülmüştür. Ayrıca KKTC'nin 3. Cumhurbaşkanı Derviş Eroğlu ve Toplumcu Demokrasi Partisi Meclis Üyesi Mehmet Burhan ile de görüşmeler yapılmıştır.
Uluslararası ilişkiler, modern istihbarat ve Türkiye

Uluslararası ilişkiler kavramı, devletler, hükümetler ve halklar arasındaki siyasal, ekonomik, ticari, mali, askeri, kültürel, toplumsal vb. tüm ilişkileri kapsayan bir kavram olarak evvela; ulus, halk, egemenlik ve devlet kavramları beraberinde düşünülmeli ve yine uluslararası ilişkilerin bir aktörler arenası olduğu göz ardı edilmemelidir. Bu çalışmanın amaçlarından biri; uluslararası ilişkilerin yönetimim analiz etmek, bu yönetimde var olan aktörleri ortaya koymak ve ana görevlerini daha anlaşılır hale getirmektir. Bu sayede uluslararası ilişkilerin, gittikçe karmaşık bir hal alan dünyada temel yapı taşlarının ortaya konması amaçlanırken, bu karmaşık sistem, 'İstihbarata neden ihtiyaç duyar, Modern istihbarata uzanan yol nereden geçer? gibi sorular spesifik anlamda bu çalışmada yer almaktadır. Çeşitli devletler, kendilerini güvende hissetmek, rizikolara karşı hazırlanabilmek amacıyla çeşitli alanlarda 'istihbarat' yapmak, yani bilgi toplamak, bu bilgileri analiz edip değerlendirerek, milli menfaatleri açısından bir takım sonuçlara varmak zorundadırlar. Bunu yapmaz iseler, sıkıntı çekerler ve çoğunlukla pişmanlık yaşarlar. Toplumsal riskin, kişisel risklerden çok daha vahim sonuçlar yarattığı günümüzde, devletler için 'istihbarat' güvenliğin silahsız bir vazgeçilmezidir. Devletlerin, uluslararası ilişkilerin ana aktörü olması 'istihbarat' kavramını, aslında en mühim hadiselerden biri haline getirir ki, çalışmamız bu kapsamda bu bilgiler ve kanılarımız doğrultusunda konumuz olan 'Modern İstihbarat' olgusunu aslında olumlu ve varsa olumsuz yönleri ile aynı zamanda 'Klasik İstihbarat' kavramına da değinerek ayrıntılı bir biçimde ortaya koyma azmini taşımaktadır. Tezimiz, insanoğlunun siyaset yapmaya başlamasıyla birlikte tüm dönemlerde büyük önem taşıyan, günümüzde bilim ve teknolojideki gelişmelere ayak uydurarak yeni biçimler kazanan, 'uluslararası ilişkiler'e yön veren çok önemli bir olguyu 'istihbarat' kavramını; farklı perspektiflerden ele alarak analizini yapmayı, bu anlamda 'istihbaratı casusluğun karanlıklarından kurtararak gelişmiş bir sosyal bilim seviyesine ulaştırmanın ipuçlarını aramayı ve bu ipuçları beraberinde Türkiye'de ' istihbarat'in durumunu ortaya koymayı amaç edinirken, önemi olmayan hiçbir şeyin amaç edinilmeyeceği gerçeği üzerine kurulmuştur. VI
1992-2006 yılları arasında uyuşturucu ve insan kaçakçılığı yönünden, türkiye cumhuriyeti polis teşkilatı ve yabancı devlet polis teşkilatları arasındaki adli yardımlaşmalara AB sürecinin etkileri

Bu çalışmanın ilk bölümü, genel hatları ile sınır aşan örgütlü suçlardan uyuşturucu ve insan kaçakçılığı suçlarını, bu suçların terör örgütleri ile bağlantısını kapsamaktadır. İkinci bölümde; bu suçlarla mücadelede uluslararası polis işbirliği, polis işbirliği için kurulmuş başlıca uluslararası kuruluşlar ve Türkiye Cumhuriyeti Polis Teşkilatı ile bu kuruluşların ilişkileri anlatılmaktadır. Çalışmanın üçüncü bölümünde ise Avrupa Birliği Üyesi olan ve olmayan devletler ile işbirliği içinde yapılan operasyonlara da değinilerek; Avrupa Birliği sürecinin, Türkiye Cumhuriyeti Polis Teşkilatı'nın uluslararası polis adli işbirliğine etkileri anlatılacaktır.
The Idea of European integration within a historical perspective

IV OZ TARİHSEL BİR BAKIŞ AÇISINDAN AVRUPA ENTEGRASYONU DÜŞÜNCESİ TÜRK, Özlem Yüksek Lisans Tezi, Uluslararası İlişkiler Anabilim Dalı Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Atila Eralp Eylül 1997, 138 sayfa Bu tez Avrupa devletlerinin şimdiki Avrupa Birliği içinde ne kadar güçlü bir birlik oluşturabilecekleri sorusunu incelemektedir. Bu tez ilk olarak 'Avrupa birliği' düşüncesinin uzun tarihini ele almıştır. Entegrasyon teorileri, Avrupa Topluluları / Birliği'nin entegrasyon sürecinin incelenmesinde temel olarak alınmıştır. Tez boyunca Avrupa entegrasyonun gelişme sürecinde idealist ve hükümetlerarası yaklaşımların bir arada yer aldığı açıklanmıştır. Bu tez Avrupa tarihinde politik ve ekonomik bir entegrasyon eğiliminin bulunduğu ve de bu entegrasyonun Avrupa devletlerinin ihtiyaçları gerektirdikçe adım adım gerçekleştiği sonucuna varmıştır.
Avrupa Birliği'nin gelişen ortak ulaştırma politikası

AB üyesi devletler, AB içinde ortak bir ulaştırma politikası oluşturulması konusunda uzun yıllar boyunca bir faaliyette bulunmadılar ve çekimser davrandılar. Fakat, 1986'da 25 Mart 1957 tarihli Roma Antlaşmalarında ilk kapsamlı revizyonu yapan ve Avrupa bütünleşmesine 'yeni bir ivme katan' Tek Avrupa Senedi'ni imzaladılar. AB üyesi devletler bu antlaşmayla, AB içinde ortak bir Tek Pazar veya İç Pazar oluşturmayı amaçladılar. İç pazarın gerçekleşebilmesi için ortak bir ulaştırma politikası oluşturulması zorunluydu. Bu amaç kapsamında, bir Ortak Ulaştırma Politikası oluşturma konusunda girişimlerini artırdılar. AB Ortak Ulaştırma Politikası, günümüzde, malların, hizmetlerin, kişilerin ve sermayenin serbestçe dolaştığı AB iç pazarının gelişiminde önemli bir politikadır ve ulaştırma sektöründeki Birlik standartlarını yansıtmaktadır. Ortak Ulaştırma Politikası, bir yandan iç pazarın liberalizasyonunu ve gelişimini, ekonomik rekabetin korunmasını ve bütün taşımacılık türlerinde pazar ekonomisi kurallarının uygulanmasını amaçlarken, diğer yandan bütün ulaştırma modları arasında denge kurmayı amaçlar. Dahası, bu politika, temel amaç olarak çevrenin korunmasını ve sosyal uyumu da gözetir. Çevreye duyarlı ortak ulaştırma politikası ve çok modluluk ve çevreye duyarlılık, sürdürülebilir ve entegre bir ulaştırma politikası yaratılmasında anahtar kavramlardır.
2002 sonrası Türkiye Cumhuriyeti - Rusya Federasyonu ilişkileri

Türkiye Rusya ilişkilerinin tarihi bir derinliği vardır. Bu tarihsel süreç içerisinde ilişkilerin seyri Rusların sıcak denizlere inme ve boğazlara hakim olma üzerine sergiledikleri bir siyasal davranış biçimine karşın Türklerin, Rusların bu politikalarına karşı çıkması, karşılıklı bir tehdit algılaması ve güven bunalımını ortaya çıkarmıştır. Son dönemde Rusların çok kutuplu dünya düzeni talebi, Arap Baharı sürecindeki gelişmeler, Suriye krizi ekseninde ortaya çıkan gelişmeler, enerji paylaşımları, Şanghay işbirliği örgütünün işlev kazanması ve 15 Temmuz darbe kalkışmasına karşı Rusya Federasyonunu yaklaşımı gibi birçok faktör ilişkilerin çok daha derinleşmesine zemin hazırlamıştır. Rusya'nın sınır komşumuz olması, jeopolitik ve jeostratejik bir noktada bölgesel ve küresel güç olması Türk - Rus ilişkilerinin seyri ve ilişkilerin ekonomik, politik açıdan ne denli iyi olması gerektiğini sonuçlarıyla beraber bu tezin kapsamında ele alınmış ve değerlendirilmiştir.
Turkish-Bulgarian relations in the post-Cold War era

Bu çalişma Soğuk-Savaş çağı sonrası Türk-Bulgar ilişkilerini analiz etmektedir. I bölümde, ikili ilişkilerin tarihsel zemini ve Bulgaristan'da yaşayan Türk azınlık meselesi incelenmektedir. II bölümde, Türk-Bulgar ilişkilerine olan etkisine özel değinilerek analiz edilmektedir. III. Bölümde Soğuk Savaş' in sonundan beri Bulgar ve Türk dış politikasındaki değişikliklere işaret edilmektedir. Bu çalışmanın ana sonucu şöyle ifade edilebilir: Uluslararası sistemdeki değişikler Türkiye'nin ve Bulgaristan'ın politik, askeri ve ekonomik uyumlarında her iki ülkeye de uygun bir ortam yaratmış ve böylece daha kararlı ve uzun ömürlü bir ilişki için gerekli zemin otaya çıkmıştır. Bununla beraber, bu çalışma, Türkiye ve Bulgaristan arasındaki ilişkinin Bulgar hükümetinin Bulgaristan'daki Türk azınlığına yönelik tutumuna alduğa kadar büyük Avrupa kuruluşlarının tutumlarına da çok bağlı olduğunu ileri sürmektedir.