turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Almanya'daki Türklerin Türkiye seçimlerindeki seçmen davranışları

İkinci Dünya Savaşı sonrası yeniden yapılanma dönemine giren Avrupa ülkeleri artan sanayi güçleri ve ekonomik gelişimleri karşısında nüfusları işçi ihtiyacını karşılayamayınca işçi göçü adı altında göçmen işçi ithal etmeye başlamışlardır. Bu sürecin bir sonucu olarak Türkiye Cumhuriyeti ile Almanya Federal Cumhuriyeti arasında yapılan anlaşma gereği Türk işçiler 1961 yılında ilk kez toplu olarak Almanya'ya çalışmak için göç etmişlerdir. Önceleri 'konuk işçi' statüsüyle geri dönmek üzere gittikleri Almanya'da değişen şartlar sonucunda kalıcı olmuşlar ve aile birleşimlerinin de etkisiyle günümüzde sayısı 3 milyonu geçen bir topluluk haline gelmişlerdir. Bu işçiler ve ailelerinin büyük kısmı daha önceden hiç tanımadıkları, kültürel olarak yabancılık duydukları bir ülkede yaşamış, ilerleyen yıllarda Alman vatandaşı olmuşlar ancak Türkiye ile de bağlarını korumuşlardır. Bu kişiler vatandaşlıkları ne olursa olsun Türkiye'nin Avrupa'daki temsilcileri olmakla beraber, 1987 yılında elde ettikleri oy verme hakkıyla Türkiye siyasetinde de söz sahibi olmuşlardır. 2000 yılında Alman vatandaşlığını da alan ve çift vatandaş statüsünde olan Türk vatandaşları aynı zamanda Almanya seçimlerinde de oy kullanma hakkına sahip olmuşlardır. Bu tez kapsamında bu vatandaşların Almanya'ya göç süreçleri anlatılmış ve yaşadıkları sosyal sorunlara değinilip bunun yanında da Türkiye seçimlerindeki oy verme eğilimleri ve oy verme eğilimlerini etkileyen faktörler incelenmiştir.
İstihbarat ve Türkiye'de terörizmle mücadelede istihbaratın önemi

Terörizm, insanlık tarihin başlangıcından bu yana gerek toplumları gerekse devletleri tehdit eden bir olgu olmuştur. Güçlü ve güçsüz mücadelesinden ortaya çıkan asimetrik bir durumda terör, güçsüzün güçlü ile mücadelesinde kullandığı bir araç olmuştur. Ortaya çıkan çatışma durumu, terörle mücadelenin gerekliliğini ortaya koymaktadır. İstihbarat ise terörle mücadelede önemli bir araçtır. Şöyle ki, istihbarat, karar vericilerin ihtiyaç duyduğu bilginin işlenmiş hali olduğundan terörle mücadelede kilit rol oynamaktadır. İstihbarat da, terörizm gibi kadim bir olgudur. İstihbarat, devletin ve toplumun güvenliğinin sağlanmasında kullanılması gereken olmazsa olmaz bir yöntemdir. Terör örgütlerinin en can alıcı noktalarına kadar girilerek toplanan bilgiler işlenmekte ve böylece terörle mücadelenin etkisi arttırılmaktadır. Askeri ve sivil alanda yürütülen mücadele stratejilerinde istihbarat temel hareket noktasıdır. Öte yandan, terörle mücadele istihbaratının, uluslararası bağlamda işbirliği yapılmadan icra edilemeyeceği de bir gerçektir. Zira terörizm günümüzde dünyanın birçok coğrafyasında var olan ve uluslararası nitelik kazanan bir tehlike halini almıştır. Uluslararası boyutu da olan terörizmle mücadelede istihbarat alanında uluslararası işbirliği yapılmalıdır. Türkiye uzun yıllardan beri terörizm sorunu yaşayan bir devlet olarak istihbarat araçlarını da mücadele kapsamında kullanmaktadır. Osmanlı'dan günümüze çeşitli dönüşümler yaşayan Türk istihbarat yapısı gelişimini de sürdürmektedir. Bu bağlamda çalışmada, istihbarat ve terörizm kavramları verilmiş ve istihbarat yapılanmaları ve kabiliyetleri bakımından çeşitli devletler ele alınmıştır. Ayrıca çalışmada Türkiye'nin terörle mücadelede istihbarat yapısı incelenmiş ve diğer devletlerle karşılaştırılmıştır. Çalışmada kavramsal değerlendirmeler ve kurumsal yapılar incelenirken istihbarat alanında uzman yazarların eserlerinden devletlerin ve uluslararası örgütlerin yasal mevzuatlarından ve araştırma merkezlerinin konuyla ilgili yayımlarından yararlanılmıştır.
Yakınsama teorileri: Türkiye ve Avrupa Birliği bölgeleri örneği

Farklı ekonomilerim gelir düzeylerinin birbirine yakınsama eğiliminde olup olmadığı sorusu, Solow'un 1956 yılındaki ekonomik büyüme çalışmasıyla başlayan ve günümüze kadar devam eden önemli sorulardan birisidir. Neoklasik Teori'de fiziksel sermaye birikimi, büyümenin itici gücüdür. Sermaye stoku arttıkça, sermayenin marjinal getirisiazalmaktadır. Böylece başlangıçta daha az sermaye birikimine sahip ülkeler, daha hızlı bir büyüme sağlamakta ve göreli olarak daha zengin ülkelerin düzeylerineyakınsamaktadırlar. Bu çalışmanın amacı, Avrupa Birliği bölgeleri ve Türkiye'nin 67 ili arasında yakınsama hipotezini test etmektir. Yöntem olarak söz konusu ekonomilerin başlangıç gelir düzeyleri ile gelirlerinin ortalama büyüme oranları arasındaki ilişki araştırılmıştır ve elde edilen sonuçlar mutlak yakınsama ölçütü olarak alınmıştır. AB Bölgeleri ve Türkiye'nin 67 ili arasında yakınsama bulgusuna rastlanmamıştır. Ayrıca Türkiye'nin 67 ili arasında da bir yakınsama söz konusu değildir. Ancak AB bölgeleri kendi içlerinde birbirlerine yakınsamaktadırlar.
Turkish-American relations (1945-1980): Quest for security and adapting to change

YILLARI ARASINDA TÜRK-AMERİKAN İLİŞKİLERİ:GÜVENLİK ARAYIŞI VE DEĞİŞİME ADAPTASYONPakel, Aykın BerkYüksek Lisans, Uluslararası İlişkiler Bölümü Tez Danışmanı: Yrd. Doç. Dr. Nur Bilge CrissOcak 2007Bu tez 1945 ve 1980 yılları arasında Türk-Amerikan ilişkilerini irdelemeyiamaçlayıp, zikredilen zaman diliminde iki ülke ilişkilerinde vuku bulan önemli olay ve olgulara dikkat çekmektedir. Çalışma, iki ülke arasında yakın bir işbirliği teşkiledilmesinde ve 1960'ların ortalarından itibaren ilişkilerde gözlemlenen kısmiyabancılaşmaya sebep olan iç ve dış, ekonomik, siyasi ve askeri etmen ve gelişmeleribetimlemektedir.
An early step of migrant radicalism: Far right parties and terror nexus in Europe

Bu çalışma özellikle 2011'den beri Avrupa'da yaygınlaşan aşırı sağcı parti politikalarının artan göçmen bazlı terör olaylarını nasıl etkilediğini incelemektedir. Çalışmanın amacı aşırı sağcı partilerden kaynaklanan politik, ekonomik ve sosyal ayrımcılığın hangi ölçüde göçmenleri terör tuzağına ittiğini göstermektir. Çalışma ayrımcılığa maruz kalan göçmenlerin kendilerini şiddetle ifade edip etmediklerine dair bir perspektif sunmak için suça eğilim ve aversiyon seviyelerini kalitatif ve kantitatif araştırma metotları aracığıyla analiz etmiştir. Araştırmanın bulguları Avrupa vatandaşlarına ve aşırı sağcı partilere, ülkeleri içerisinde yükselen kutuplaşmayla baş etmeyi açıklamaya yöneliktir. Paralel olarak, çalışmada sunulan faktörler üzerinden Avrupa hükümetleri göçmen bazlı terörizmi önleyebilir ya da en azından terör olaylarının sayısını düşürebilir.
Turkey's relations with the United States on Iraq in the post-cold war period (1990-2003) and the Second Iraq War

SOĞUK SAVAŞ SONRASI DÖNEMDE (1990-2003) TÜRKİYE'NİN ABD'YLE IRAK BAĞLAMINDAKİ İLİŞKİLERİ VE İKİNCİ IRAK SAVAŞI Soğuk Savaş döneminde Türk-Amerikan ittifakının kurulmasının temel nedeni olan ortak Sovyet tehditinin ortadan kalkması ile Türk-Amerikan ilişkilerinde önemli bir dönüşüm yaşanmıştır. Soğuk Savaş'ın sona ermesiyle, Soğuk Savaş yıllarından farklı olarak iç politika ikili ilişkilerde belirgin bir rol oynamaya başlamıştır. Bu bağlamda, demokrasi ve insan hakları konulan Amerika'nın Türkiye'yle ilişkilerinde sorunlu alanlar haline gelmiştir. Tezin temel savı, Türk-Amerikan ilişkilerinin Soğuk Savaş sonrasında Sovyet tehditi gibi birleştirici bir ortak menfaat algılamasının bulunmadığı ve Amerika'nın kurucu prensiplerini kendi ulusal güvenliğini korumak amacıyla bir dış politika aracı haline getirdiği farklı bir temele geçiş yaptığı, fakat 1990- 91 Körfez Krizi'nde Türk-Amerikan tehdit algılamalarının örtüşmesiyle ve Türkiye'nin savaş sonrası dönemde Irak'taki hassasiyetleri neticesinde iki ülkenin Irak bağlamında farklı hedeflere yönelik olarak ortak politikalar çerçevesinde geçici bir işbirliğine gittikleri, ve bu işbirliğinin İkinci Irak Savaşı'yla sona ermesinin ardından ikili ilişkilerin demokrasi ve insan hakları gibi konularda anlaşmazlıklara açık hale geldiğidir. Bu tartışmayla bağlantılı olarak, 1990- 91 Körfez Krizi sonrası dönemde Türkiye'nin ABD'yle Irak'ta yapmış olduğu işbirliği detaylı bir şekilde incelenmektedir.
Koruma sorumluluğu gelişimi ve uygulaması

Devletlerin vatandaşlarını soykırım, savaş suçları, insanlığa karşı suçları ve etnik temizlik suçlarına karşı koruyamadığı, korumakta isteksiz davrandığı ya da kendi vatandaşlarına karşı şiddet uyguladığı durumlarda egemenlikten kaynaklanan sorumluluk açığı bulunmaktadır. Bu açık koruma sorumluluğu kavramının ortaya çıkmasıyla birlikte müdahale yetkisinin uluslararası topluma verilmesiyle kapatılmaya çalışılmıştır. Egemenlik kavramı nüfusun iç savaş, isyan, baskı ya da devletin başarısızlığı sonucu ciddi bir zarara uğradığı ve hükümetin durumu kontrol altına almada başarısız olduğu durumlarda yerini sorumluluk olarak egemenlik' kavramına bırakmıştır. Devletin üzerinde tam ve mutlak hakimiyeti olduğu ülke topraklarından ayrı tutulan insanların, salt egemenliğin bir parçası olmayacağı anlayışı uluslararası antlaşmalar ile geliştirilmiştir. Üç aşamalı bir yapı üzerine kurulu bu sorumluluk 'insani müdahale' gibi zorlayıcı tedbirleri içermekte, 'insani müdahale'den farklı olarak 'önleyici diplomasi' ve 'yeniden inşa' sorumluluklarını da uluslararası topluma yüklemektedir. Koruma sorumluluğunun varlığının kabul edilmesiyle birlikte, uluslararası barış ve güvenliği sağlama konusunda birincil derecede yetkili uluslararası aktör olan Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin norm uygulayıcısı olarak uluslararası barış ve güvenliğin tehdidi dışında bir sebeple ilgili devletin rızası olmadan egemenliğine müdahale etme yetkisinin olduğu kabul edilmiştir. Ancak normun uygulaması aşamasında üç sütunlu yapıda öngörülen sıraya riayet edilmemesi, müdahalenin insani koruma amacı dışında doğrudan bir devletin siyasi bütünlüğüne ve bağımsızlığına müdahale şeklinde gerçekleşmesi, müdahalenin son çare olması ilkesine uyulmaması ve uygulamadaki istikrarsızlık normun gelişimini sekteye uğratmıştır. Bu çalışmada, uluslararası toplumun koruma sorumluluğu adı altında ilk zorlayıcı müdahalesi olma özelliğine sahip olan Libya müdahalesi ile benzer iç çatışmalara sahne olan Suriye hakkında Güvenlik Konseyi'nin 2011'den günümüze almış olduğu kararların nitel içerik analizi yapılmıştır. Bu analiz sayesinde koruma sorumluluğu normunun uygulanış şekli, uluslararası hukuk normlarına uygunluğu, uluslararası pratiğin tutarsızlığının nedenleri ve küresel sistem düzeyinde P5'in aralarındaki güç ilişkilerinin normun uygulanmasına yansıması irdelenmiştir. Sonuç olarak bir devlette insani krizin ortaya çıktığı olaylarda yetkili otorite tarafından yapılacak olası bir müdahalenin amacının 'norm mu? egemenlik mi? olduğu sorunsalı uluslararası ilişkiler teorileri ve uluslararası hukuk kuralları çerçevesinde değerlendirilmiştir.
2014 sonrası Türkiye-Rusya ilişkileri: Kompartmanlaştırma stratejisi etrafında ittifak arayışları

Yeni dünya düzeninde uluslararası ilişkilerin aktörleri olarak devletlerin birbirleriyle bağlarının artması, onları daha fazla işbirliği yapma eğilimine yöneltmektedir. Devletler arasında uyuşmazlık yaşandığı zamanlarda, taraflardan birinin yaptırım uygulaması, artık karşı tarafa olduğu kadar yaptırım uygulayan tarafa da zarar verebilmektedir. Bu nedenle devletler kriz zamanlarında dahi ilişkileri sürdürebilmenin yollarını araştırmaktadırlar. Uzun bir geçmişşe sahip Türkiye ve Rusya devletlerinin, tarihsel süreçte farklı koalisyonlarda bulunarak sık sık karşı karşıya gelmeleri sebebiyle, ilişkileri inişli çıkışlı bir halde ilerlemiştir. Bu iki devletin uyuşmazlık ve çatışma alanlarında dahi ilişkilerini koparmayışları, araştırılması gereken bir kapsam ortaya çıkarmaktadır. Kompartmanlaştırma stratejisi, iki devletin aralarındaki rekabet konularını yok saymadan, belli noktalarda diyaloğa devam etmelerini sağlayan ve böylece ilişkilerin tamamen kopmasını önlemeyi amaçlayan bir stratejidir. Buradan hareketle çalışmada, kompartmanlaştırma stratejisiyle Türkiye ve Rusya'nın ortak çıkar alanlarında ilişkilerini nasıl ilerletebildiği sorusundan yola çıkılmıştır. Çalışmada iki devlet arasındaki krizler ve eş zamanlı ilerleyen işbirlikleri tespit edilerek, farklı tarihlerde yapılan kompartmanlaştırmaların kıyasıyla Türkiye-Rusya ilişkileri literatürüne farklı bir bakış açısı kazandırılmıştır. Literatürde çoğunlukla 2014 yılı sonrasında iki devlet arasında bu stratejinin kullanılmadığına yönelik yorumlamalara mukabil çalışmada söz konusu stratejinin bu tarihten sonra da kullanıldığı ve gelecekte de kullanılabilecek bir yöntem olarak, tek bir döneme ya da teori içerisine sığdırılmaması gereken bir araç olduğu fikri savunulmuştur. Bu minvalde kompartmanlaştırma stratejisinin taraflar arasındaki ilişkilere sürdürülebilirlik sağladığı, ayrıca iki devletin birbirlerinin her dış politika hamlesini onaylaması anlamına da gelmeyerek, aktörler arasındaki farklı konumlanışlarını kabul ederek hareket etmelerini sağladığı tespiti yapılmıştır.
11 eylül sonrasında Amerika Birleşik Devletlerinin Ortadoğu'daki hegemonyası

Bu çalışmada 11 Eylül 2001'de New York'ta bulunan ve İkiz Kuleler diye bilinen Dünya Ticaret Merkezi ve Pentagon'a yapılan terör saldırılarını takiben, ABD'nin Ortadoğu Bölgesinde etkin rol oynayan devletler üzerindeki hegemonya süreci araştırıldı. Tarihsel süreç incelendiğinde ABD'nin Ortadoğu coğrafyasında çok uzun zamandır etkin bir rol üstlendiği görülmektedir. Bölgenin dinsel, kültürel, etnik, siyasi ve nihayet iktisadi önemi, ABD başkanlarının ilgisini çekmiştir. Özelikle yakın tarihin bir ürünü olan İsrail'in bölgede bir ulus devlet olarak kurulma sürecinde ve sonrasında, ABD sadık müttefikini yalnız bırakmamıştır. ABD ayrıca Araplar ve İsrailliler arasındaki çatışma ve anlaşma ortamlarında müdahil ve arabulucu roller üstlenmiştir. Soğuk Savaş Dönemi'nde Ortadoğu'da Sovyetlerin müttefik oluşturma sürecine, ABD'de kendi dostlarını belirleme ve onlarla ilişkilerini geliştirme yoluna gitmiştir. Sovyetlerin Ortadoğu'nun doğal kaynaklarına olan ilgisinin yanı sıra, ideolojik yayılma taleplerine karşılık verecek sıkı dost devlet araması, ABD Başkanlarının bölge üzerindeki askeri ve iktisadi yardımlarına ev sahipliğini yapmasına neden olmuştur. İsrail'in ulusal çıkarları, Soğuk Savaş Döneminde de ABD'nin söz konusu bölgedeki politikalarının temel kılavuz çizgilerini oluşturmuştur. Soğuk Savaş sonrası, tek kutuplu küresel sistemin, yegane oyun kurucusu ABD, Ortadoğu'da 'Yeni Dünya Düzeninin' kurallarını yerleştirmekle meşguldü. 11 Eylül 2001 saldırılarından sonra, saldırıyı gerçekleştiren El Kaide terör örgütünün izini süren ABD kendini Afgan ve Irak topraklarında buldu. Her ne kadar kendisinden teslim edilmesi talep edilen Usame Bin Ladin'i, her türlü yaptırım tehdidine rağmen iade etmeyen Taliban yönetimine yapılan askeri operasyonu konusunda uluslararası kamuoyuna açıklayacağı bazı delilleri mevcutken, Irak'ta hiçbir şekilde bulunamayan kitle imha silahlarının olası varlığı Irak topraklarının ABD güçlerince işgaline neden olacaktı. 11 Eylül Saldırıları ABD'nin Ortadoğu da hegemonya oluşturma niyetini gerçekleştirmek için elverişli bir fırsatı sundu. Arap Baharı olarak bilinen sözde bölgenin demokratikleşme süreci Ortadoğu'da çok daha sorunlu ve acı bir tabloyu ortaya koymuştur. Sonuçta, Irak ve Afgan topraklarının işgal edildi ve binlerce sivil hayatını kaybetti. Arap Baharı da bölge istikrarını tehdit eden ve bölgedeki stratejik noktaların ve enerji kaynaklarının ABD'nin hegemonyası altına girmesine yardımcı olmuştur.
Role of international organizations in regional cooperation: Case study of Azerbaijan in the system of organization of islamic cooperation

İslam İşbirliği Teşkilatı odaklı uluslararası örgütlerin bölgesel işbirliğindekirolünü yorumlayan literatürün yakından incelenmesi, bu konuların yüzeyselaraştırılmasının yanı sıra ilgili literatürün çok yetersiz olduğunu ortaya koymaktadır. Genel olarak, uluslararası örgütlerin bölgesel işbirliğine belirli katkıları hakkında literatür fazla değildir. Bu boşluklara dayanarak, bu çalışmada İslam İşbirliği Teşkilatıkapsamında Azerbaycan örneğini ele alarak, söz konusu uluslararası örgütün bölgeselişbirliğindeki rolünün araştırılması amaçlanmaktadır. Bu çalışmanın hedefi, İslam İşbirliği Teşkilatı gibi uluslararası bir kuruluşun Azerbaycan'ı ekonomik, kültürel ve politik olarak nasıl etkilediğini araştırmaktır. Ayrıca, araştırma Azerbaycan'ın İİT'eüyeliğinin hem bölgesel hem de uluslararası açıdan üye ülkelerle ikili ve çok taraflı ilişkilerini nasıl etkilediğini incelemeye çalışmıştır.
Rusya Federasyonu'nun güvenlik politikası aracı olarak çatışmaları dondurması: Gürcistan ve Ukrayna örnekleri

RF'nin güvenlik politikasının ele alındığı bu tezde, Kremlin'in Gürcistan ve Ukrayna müdahaleleri üzerinden çatışmaları dondurma stratejisine odaklanılmaktadır. SSCB'nin dağılmasının ardından ekonomik ve siyasi bir krize giren RF'nin Nisan 1993'te ilan ettiği Dış Politika Konsepti ile eski Sovyet coğrafyasındaki 'özel çıkarlarına' işaret eden bir Yakın Çevre Politikası geliştirdiği görülmektedir. Buradan hareketle bu çalışmada, literatürde sıklıkla karşılaşılan ve 1993'e kadar RF dış politikasını Atlantikçi olarak tanımlayan anlayışa itirazla RF'nin dış ve güvenlik politikasının Yakın Çevre'yi önceleyen şekilde bir tutarlılık içinde olduğu öne sürülmektedir. RF dış politikasına yönelik Atlantikçi tanımlaması, ekonomik ve siyasi krizlere ek olarak Çeçenya'daki savaşın RF'yi Yakın Çevre Politikası'nı uygulamaktan alıkoymasından kaynaklanmaktadır. Bu nedenle çalışmanın birinci bölümünde RF'nin geçirdiği ekonomik ve siyasi dönüşüm ele alınmaktadır. RF'nin güvenlik politikasının ele alındığı ikinci bölüm, eski Sovyet coğrafyasında görülen ve 'renkli devrim' adı verilen hareketler ile NATO'nun genişleme politikası üzerinden RF'nin ABD tarafından Soğuk Savaş mantığı ile yeni çevreleme politikasına maruz bırakıldığını ortaya koymaktadır. RF'nin bu çevrelemeye karşı güvenlik politikasının temelinde ise Yakın Çevre'deki çatışmaları dondurmak yer almaktadır. Bu bağlamda çalışmanın örnek olayları olarak üçüncü ve dördüncü bölümlerde RF'nin 2008 Gürcistan ve 2014 Ukrayna müdahaleleri ele alınmaktadır.
1918-1938 yılları arasında Türkiye ve Türkmenistan'ın sosyal ve iktisadi gelişmesinin mukayeseli incelenmesi

1991 8 - 1938 Yılları Arasında Türkiye ve Türkmenistan'ın Sosyal ve İktisadi Gelişmesinin Mukayeseli İncelenmesi 1918 - 1938 yılları arasında Türkiye ve Türkmenistan'ın sosyal ve iktisadi gelişmesinin karşılaştırılması sonucunda iki ülke arasında önemli farklılıklar olduğunun görülmesi ile beraber, bazı benzerliklerin de mevcut olduğu ortaya çıkmıştır. İncelenen dönemde (1918 - 1938) Türkiye'de yapılan yeniliklerin ülkenin içinde bulunduğu şartlardan dolayı meydana gelen bir zaruret olmasına karşın Türkmenistan'daki değişikliklerin önceden tasarlanmış bir doktrinin mevcut şartlara bakmaksızın uygulanması sebebiyle Türkiye'de hem özel sektöre, hem de Devlet işletmelerine imkan tanıyan bir iktisadi düzenin geliştirildiği sıralarda Türkmenistan'da özel mülkiyeti tamamen reddeden ve Devlet işletmelerinin tüm iktisadi hayata hakim olmasını öngören düzen yerleştirilmiştir. Sosyal alanda gerçekleştirilen değişikliklerin Türkiye'de çağdaş, laik ve milli devlet ile demokratik bir toplumun oluşturulmasına yönelik olmasından farklı olarak Türkmenistan'da Ateizm ve Enternasyonalizm temellerine dayalı bir toplumun meydana getirilmesine ağırlık verilmiştir. Diğer taraftan 1918 - 1938 yılları arasında Türkiye ve Türkmenistan'daki uygulamaların aynı milli ve dini geleneklere bağlı bulunan Türk ve Türkmen toplumlarında gerçekleştirilmiş olmasından dolayı iki ülkenin bu dönemdeki sosyal ve iktisadi gelişmesinde bazı benzerliklerin olduğu göze çarpmaktadır. Laik eğitim, kültür ve hukuk düzeninin yerleştirilmesine ve kadınların toplum hayatındaki yerini almasına yönelik faaliyetlerdeki benzerlikler dikkat çekmektedir.
Orta Asya bölgesinde nükleer silahsızlanma: Kazakistan örneği

Geçmiş yüzyılın ikinci yarısının yıkıcı güçlerinden biri olan nükleer silahların üretilmesi ve gelişmesiyle tüm medeniyet değerlerinin tamamen kaybolma tehlikesi ortaya çıktı. SSCB'nin dağılmasından yani Soğuk Savaşın sona ermesinden sonra kitle imha silahlarının yayılması, uluslararası istikrara yönelik en büyük tehlikelerden biri oldu. Dolayısıyla nükleer silahsızlanma ve nükleer silahların yayılmasını önleme meseleleri son derece önemli ve çözümü zor konulardan biri haline geldi. Çalışmamızın amacı, Orta Asya'da nükleer silahlardan arındırılmış bölgenin kurulması konusunun tüm yönlerini inceleyerek uluslararası güvenlik sistemindeki yerini belirlemektir. Çalışmamız esas olarak üç bölümden oluşur. İlk bölümünde, nükleer silahların tanımı, tarihçesi, Soğuk Savaş dönemi boyunca nükleer silahlar bağlamında yaşanmış olan önemli olaylara, aynı zamanda silahsızlanma kavramına ve nükleer silahsızlanma konusunda faaliyet gösteren kuruluşlara, iki ve çok taraflı antlaşmalara kısaca değinilmeye çalışılmıştır. İkinci bölümünde, Orta Asya bölgesinin jeopolitik ve jeostratejik önemine, Orta Asya'da nükleer silahlardan arındırılmış bölgenin kurulması konusunda Orta Asya devletlerinin politikasına, Orta Asya bölgesinde yer alan nükleer silahların yayılmasını önleme alanındaki güncel sorunlara durulacaktır. Son bölümünde ise Sovyetler Birliği sonrası miras kalan nükleer silahlardan kendi isteğiyle vazgeçen Kazakistan'ın nükleer silahların yayılmasını önleme ve silahsızlanma politikası için yaptığı yeni uluslararası inisiyatifler ile faaliyetler anlatılmaya çalışılacaktır. Çalışma sırasında tez yöntemi olarak metodolojik yöntemler kullanıldı. Bu yöntemler esasında 20. yüzyılın ortasından başlayarak günümüze kadar devam eden nükleer silahların yayılmasını önleme ve silahsızlanma meseleleri, Orta Asya'da nükleer silahlardan arındırılmış bölgenin kurulması konusunda araştırmalar yapıldı ve uluslararası ilişkiler sisteminde söz konusu bölgenin gelişmesinde ortaya çıkan problemler belirlendi. Tez konusuna ilişkin tüm tarihi olaylar karmaşıklığına ve çok taraflılığına rağmen ayrıntılı incelendi. Yaptığımız çalışma sonucunda tüm belirlenen amaçlara ulaşıldı.
Propagandanın kamu diplomasisine dönüşümü: Nazi Almanyası'nın (1933-1945) ve federal Almanya'nın (2017-2020) Türkiye'deki faaliyetleri

Bu çalışma, kamu diplomasisi kavramının propagandadan ne derece farklı bir olgu olduğu sorusuna yanıt aramaktadır. Bu amaçla çalışma, uzun soluklu araştırma prensibini benimseyerek, Nazi Almanya'sının 1933- 1945 yılları arasında Türkiye'de gerçekleştirdiği propaganda faaliyetleriyle, Federal Almanya'nın 2017- 2020 yılları arasında Türkiye'de gerçekleştirdiği kamu diplomasisi etkinliklerini karşılaştırmaktadır. Bu inceleme sonucunda, propaganda ve kamu diplomasisi arasındaki bağ ortaya konulacak ve günümüz kamu diplomasisi kavramının tanımı sorgulanacaktır. Günümüzde de bazı ülkeler diğer ülkelerin faaliyetlerinde propaganda yaptıklarını iddia edip, propaganda terimini suçlayıcı bir ifade olarak kullanmakta, ancak kendi faaliyetlerini kamu diplomasisi faaliyetleri olarak tanımlamaktadır. Ancak çalışmada, propagandanın olumsuz bir anlam kazanmasında en büyük nedenlerden biri olarak gösterilen Nazi Almanya'sının, özellikle iletişim faaliyetleri açısından Federal Almanya'nın günümüzdeki kamu diplomasisine benzer davranışlar sergilediği savunulmaktadır.