turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Başarısız bir devlet olarak 'Somali'

Dünyada Soğuk Savaş yıllarının yaşanmasıyla 'Başarısız Devletler' uluslararası düzene tehdit olarak görülmüş ve bu alandaki çalışmalar son 15 yıl içinde gündeme gelmiştir. Başarısız Devletler; egemenlikleri altındaki topraklarda gücü tekellerine alamazlar, ulusal sınırlarını koruyamazlar, vatandaşlarının güvenlik, eğitim ve sağlık gibi ihtiyaçlarını karşılayamazlar ve hukukun üstünlüğünü sağlayamazlar. Başarısız devletler; zor ortam, zor ortak, kırılgan devlet, şiddet içindeki düşük gelirli ülkeler kötü performans, zayıf performans, istikrarsızlık riski altındaki devletler, çökmüş devlet olarak tanımlanmıştır.'Çökmüş Devlet' başarısız devletin en uç örneğidir. Bu devletlerde düzensizlik ve anarşi hakimdir. Devletler kendi iç güvenliklerini sağlayabilecek durumda değildir ve otoriteleri bozulmuştur. Başarısız devletler ancak diğer devletlerin güvenliklerini tehdit ettiğinde önemsenmektedirler. Bir ülkede yaşanan problemler başta komşu ülkeler olmak üzere, etkisi yayılmaktadır. 11 Eylül'den sonra Batının başarısız devletlere ilgisi artmıştır. Başarısız devletler kavramı Batının güvenlik çıkarları ve Batının algılayışı hususunda şekillenmiştir. 19. yüzyılın ortalarında Avrupa'da gerçekleşen Sanayi Devrimi ile birlikte, Avrupalı devletlerin hammaddeye olan ihtiyaçları artmış, 'Sömürge Konferansı' olarak bilinen 1885 Berlin Konferansı'yla Afrika kıtasını ticari prensipler doğrultusunda paylaşmışlardır. Somali:İngiltere, Fransa ve İtalya arasında paylaşılmıştır. Sömürge tarihi, Somali'nin başarısız devlet olarak adlandırılmasının başlıca sebebidir. 1 Temmuz 1960 tarihinde bağımsızlığını ilan etse de, kendi kendine yeten bir devlet olamamıştır. 1969 yılında yaşanan iç savaş,1977- 1978 Etiyopya savaşı Somali'nin kırılma noktalarıdır. Siad Barre rejiminin 1991 yılında devrilmesiyle uluslararası müdahaleler gündeme gelmiştir. UNOSOM I Nisan 1992'de kurulmuştur. 3 Aralık 1992'de 794 sayılı BM Güvenlik Konseyi, ABD tarafından yönetilecek, Birleşmiş Milletler Barış Gücü oluşturulmasına karar vermiştir. 15 Mart 1993 Türk Orgeneral Çevik Bir Birleşmiş Milletler Somali Harekatı Komutanlığı görevine başlamıştır. 31 Ekim 1993 tarihinde, UNOSOM II Güvenlik Konseyi tarafından yetkilendirilmiştir. Güvenlik Konseyi 3 Aralık 1993'te 794 sayılı karar ile UNITAF'ın kurulmasına karar vermiştir. Somali'de 1991'den bu yana etkin bir merkezi hükümet bulunmaması, Somali açıklarında ticaret gemilerine yönelik deniz haydutluğu eylemlerini ortaya çıkarmıştır. Günümüzde açlık, sefalet Somalinin gerçeği haline gelmiştir. Uluslararası kuruluşlar da dahil Türkiye ülkeye çeşitli yardımlar yapmaktadır. Hedef ülkenin kendi kendine yetebilmesidir.
From Ghana to Fortress Europe: The rights and wrongs of crossing the Mediterranean

Gana'dan Avrupa'ya: Akdeniz GeçiŞlerinde Doğrular ve YanlışlarBu tez, düzensiz göç hareketleri ve insan hakları arasındaki ili kiyi, göç evrelerine atıfta bulunarak açıklamaya çalışmaktadır. Gana üzerine yapılan birçok göç çalı ması ülkenin ekonomik geli mi lik düzeyine yo'unla arak yarı-kalifiye ve kalifiye göçmenler üzerinedir (Kleist 2011, 5; 8 -11). Bu tez, Sahra çölünü ve sonrasında Akdeniz'i geçen kalifiye olmayan düzensiz göçmenlerin tecrübelerine dayanarak hazırlanmı tır. Bu tezde yapılan analizler, insanların ekonomik, sosyal ve kültürel haklarıyla beraber vatandaşlık ve siyasi haklarının çiğnenmesinin hangi şekillerde göçe sebep olduğu üzerinde yoğunlaşmaktadır. ilaveten, bu tez, düzensiz göçmenlerin Kuzey Afrika ve Avrupa ülkelerine göç ederken son duraklarına kadar olan seyahatlerinde seyahat haklarının ne şekillerde çiğnendiğini de ortaya koymaktadır. Seçilen göçmenler üzerinde yapılan mülakatlara dayanarak bu tez Gana'dan Avrupa'ya olan göçün yasal, sosyal ve siyasi çerçevesini çizmektedir. Bu yapılırken, bu tezde Gana'ya geri dönen göçmenler, Libya gibi transit ülkelerde yerleşen göçmenler ve İtalya gibi ülkelere yerle en düzensiz göçmenler ve onların göç sırasında karşılaştıkları zorlukları içeren gerçek hikayelerinin nicel analizi de yapılmıştır.
The impact of democratization on foreign policy the rise and fall of the Turkish-Israeli alliance

Küreselleşme devletlerin davranışlarını çeşitli şekillerde etkilemektedir. Bu tezin amacı demokratikleşme nedeniyle iç yapılarında ortaya çıkan değişikliklerin gelişmekte olan devletlerin dış politikalarını nasıl etkilediklerini anlamaktır.1990larda ve AK Parti yönetimi sırasında sistem düzeyi ve devlet düzeyi değişkenler ele alınarak Türk-Israil ilişkilerini dikey karşılaştırmalı vaka analizi yapan bu tez, şu sonucu gösterir: Demokratikleşme, yeni elitlerin iktidara gelmesini ve bu şekilde ulusal çıkarın yeniden yapılanmasını mümkün kılar, bu nedenle de ittifaklık ilişkilerinin dengesizleşmesini sağlar. Sistem düzeyini temel alan teorilerin devletlerin davranışlarını açıklmakata yeterli olmadığını göstermenin yanında, bu bulglar ayrıca küreselleşmenin uluslararası anarşiyi kışkırtabileceğini de ortaya koymaktadır.
Hindistan örneğinde iklim değişikliği politikalarının çevresel güvenlik bağlamında değerlendirilmesi

Çevresel bozulmaların yarattığı olumsuz etkilerin dikkat çekmesi ve geleneksel güvenlik algılarının bunlara yeterli çözümler sunamamasıyla birlikte, çevresel kapsamda farklı ilkelere ve çözüm önerilerine dayanan yeni bir güvenlik arayışı belirmiştir. Çevresel güvenlik böylece, Soğuk Savaş sonrası güvenliğin genişletilmesiyle beraber literatüre girmiştir. Kavram; ortak, insani ve ekolojik güvenlik yaklaşımları tarafından, güvenliği sağlanacak nesnenin kim ya da ne olması gerektiğiyle ilgili olarak farklı bakış açılarıyla ele alınmıştır. Bu anlamda çalışmanın çerçevesi, çevresel güvenlik ve kavrama yönelik yaklaşımlar temelinde çizilmiştir. Dünyanın çevresel tehditlere yol açan en acil sorunu olarak iklim değişikliği, direkt olarak çevrede yol açtığı olumsuz fiziksel etkileri nedeniyle çevresel güvenlik konusu kabul edilmektedir. Bu çalışmanın gayesi çevresel güvenlik algısının iklim değişikliği sürecindeki potansiyel etkisini araştırmaktır. İklim değişikliğinin gerçekleşmesi, aynı anda hem doğal nedenlere hem de insan faaliyetlerine bağlansa da, küresel ısınma ve iklim değişikliğinin daha çok antropojenik etkilere bağlı olarak gerçekleştiği geniş anlamda kabul görmektedir. Değişimin etkilerinin fark edildiği ve uluslararası toplumun gündemine girdiği yıllardan beri ise süregelen bir müzakere süreci mevcuttur. Bu süreç içinde Güney Asya'da bulunan Hindistan; nüfusu, bulunduğu coğrafi konumu, siyasi çalkantıları ve kısaca jeopolitiğiyle beraber, iklim değişikliği konusundaki kilit ülkelerden biridir. Bu anlamda çevresel güvenlik kapsamında, iklim değişikliği politikalarının analizinin yapılacağı ülke olarak Hindistan'ın genel güvenlik problemleri, iklim değişikliğine karşı söylemleri, politikaları ve sahip olduğu güvenlik algısı incelenmiştir. Bu incelemeler yapılırken; literatür taraması yöntemine başvurulmuş; bilimsel kitaplardan, makalelerden, tezlerden ve internet kaynaklarından yararlanılmıştır. Yapılan çalışmalarda Hindistan'da uygulanan iklim değişikliği politikalarına göre çevresel güvenliğin ağırlıklı olarak devlet odaklı geleneksel bir güvenlik bakış açısıyla ele alındığı ortaya çıkmıştır. Bunun dışında sorun, zaman zaman ortak güvenlik ve insani güvenlik bakış açısıyla da ele alınmaktadır; fakat ekolojik güvenlik bakış açısına rastlanmamıştır.
Secular Arab nationalism vs Islamic extremism: The cases of Iraq and Syria in the post-cold war era

İslami silahlı grupların Ortadoğu'da 2000'li yıllardan sonra yükselişi, özellikle Irak ve Suriye'de zorlu bir mesele haline gelmiştir. Amerika'nın 2003'de Irak'ı işgali ve Arap Baharı süreci bu gruplar tarafından doldurulan benzeri görülmemiş bir güç boşluğuna yol açmıştır. Bu önemli dönüm noktaları, bu gruplar için fırsatlar sağlamış olabilir, fakat Hafız Esad ve Saddam Hüseyin döneminden kaynaklanan Irak ve Suriye'de milliyetçiliğin sorunlu rolü, vatandaşlık temelli kapsayıcı bir ulusal kimlik yaratılamadığı için bu noktada kritiktir. Öte yandan eski gruplardan farklı olarak Irak ve Suriye'de yükselen İslami silahi gruplar tarafından benimsenen yeni taktikler, bu grupların güçlerin artmasına katkı sağlamıştır. Sosyal hizmetlerin daha geniş bir ölçekte kullanılması ve topyekün bir savaş yerine stratejik şiddetin kullanılması, grupların taraftarlarına yönelik seferberlik gücünün artmasına neden olmuştur. Bu tez güncel İslami aşırılıkçılığı Hafız Esad, Saddam Hüseyin ve devam eden dönemdeki milliyetçilik anlayışıyla karşılaştırarak analiz eder. Bulgular kapsayıcı bir ulusal kimlik yaratmadaki başarısızlığın ve İslami silahlı grupların benimsediği yeni taktiklerin aşırılıkçılığın yükselişe geçmesine neden olduğunu göstermektedir.
Homo Homini Lupus'tan Homo Ecologicus'a: Uluslararası ilişkilerde insan doğası

Bu çalışmanın amacı 'insan doğasının' Uluslararası İlişkilerdeki yerini ve önemini analiz etmektir. Bu bağlamda, günümüzde idealizm-realizm tartışmasına özgü, 'bitmiş', 'geride kalmış' argümanlar olarak kabul edilen insan doğası varsayımlarının Uluslararası İlişkilerdeki öneminin halen sürdüğü hipotezinden hareketle disiplindeki farklı kuramsal geleneklerin insanı nasıl gördükleri incelenmiştir. Disiplinin ve uluslararası ilişkilerin dünden bugüne nasıl değiştiğine yönelik bir bakış açısı da sağlayan farklı 'insan doğası' yaklaşımlarının açıklanması suretiyle Klasik Realizmden son dönem Yeşil Yaklaşımlara kadar 'insan doğasının dönüşümü' takip edilmiş ve bu dönüşümün disipline ve uluslararası ilişkilere etkileri değerlendirilmiştir. Bu bağlamda ilk bölümde insan doğasının tanımı yapılmış, ardından insan doğası varsayımlarının disiplin nezdindeki rolü üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde pozitivist kuramların insan doğası varsayımları, 'Homo Homini Lupus', 'Homo Rationale' ve 'Homo Economicus' tipolojileri ile açıklanmıştır. Üçüncü bölümde ise post-pozitivist kuramların 'insanları', 'Homo Socius', 'Homo Poeticus' ve 'Homo Ecologicus' başlıkları altında incelenmiştir. Her bir tipoloji, farklı kuramının insanını tanımlamak için kullanılmış; söz konusu tanımlama, her kuramsal gelenekten teorisyenlerin seçilmesi ve eserlerinin incelenmesi yoluyla yapılmıştır. Çalışma boyunca teorileri ve teorisyenleri etkileyen disiplin-dışı kişi, akım ve geleneklere de yeri geldiğinde değinilmiş ve özellikle klasik dönem- teorisyenlerin biyografileri ile teorileri arasında bağlantılar kurulmaya çalışılarak Uluslararası İlişkilerde insan doğası çok yönlü bir değerlendirmeye tabii tutulmuştur.
The impact of the european union's counter-terrorism strategy on a changing world's conjuncture: Case studies on Paris, Brussels and Nice attacks

Terörizm, günümüz konjonktüründe küresel bir tehdittir ve sonuçları her milleti ağır bir şekilde etkilemektedir. Küresel bir aktör olan Avrupa Birliği, sorunun kökenine ulaşmaya çalıştı. Avrupa Birliği'nin terörle mücadele stratejisi, önleme, koruma, takip etme ve karışıklık verme ilkesine dayanmaktadır. 'Avrupa Birliği'nin önemli bir stratejik taahhüdü vardır: Birlik, insan haklarına saygı duyarken küresel olarak terörle mücadele etmeli, Avrupa'yı daha güvenli bir hale getirmeli, vatandaşlarının özgürlük, güvenlik ve adalet alanlarında yaşamasına izin vermelidir.' (Avrupa Birliği Bakanlar Konseyi,2005) Paris Saldırıları, Brüksel Bombalamaları ve Nice kamyon saldırısı, Avrupa'da son zamanlarda yaşanılan kanlı terörizm örneklerindendir. Avrupa Birliği'nin terörle mücadele stratejisi, yalnızca terörist saldırıları 'önleme' değil, vatandaşlarını bu kanlı saldırılara karşı 'koruma' yeteneğinden yoksun kalmıştır. Bu tezde, öncelikle dinamik ve değişen doğası gereği oldukça sorunlu olan terörizmi tanımlamaya çalıştım. Ayrıca, Avrupa Birliği'nin terörle mücadelede ne kadar etkili olduğunu bulmamıza yardımcı olan Avrupa Birliği'nin terörle mücadele stratejisini inceledim. Göç ve Sığınma Politikaları, Schengen Bölgesi Antlaşması ve Sınır Politikaları, Avrupa Birliği ülkelerini teröre karşı savunmasız kılan önemli faktörlerdendir. Bu fikir, literatür taraması ve veri yöntemi analizi metotları sayesinde vaka çalışmaları ile desteklenmiştir. Ayrıca bölgesel sorunlara küresel çözümler önerir. Terörle Mücadele Koordinatörü, terörle mücadelede kritik bir role sahiptir. İstihbarat verilerinin paylaşılması, sıkı koordinasyon, sınır güvenliği, güçlü terörle mücadele yasaları ve hepsinden öte, güçlü bir Avrupa entegrasyonu terörle mücadele için şarttır.
II. Dünya Savaşı sonrası Türk-Amerikan ilişkilerine uluslararası sistemin etkisi

Bu tezin amacı ikinci Dünya Savaşı sonrası uluslararası sisteme hakim olan Soğuk Savaş ve İki Kutuplu Sistemin Türk dış politikasına ve buna bağlı olarak Türk-Amerikan ilişkilerine etkisini araştırmak ve anlamaktadır. 1990 sonrası iki kutuplu sistemin sona ermesinin ardından uluslararası politikaya hakim olan düzenin ve bunun Türk-Amerikan ilişkilerine etkisi de son bölümde ayrıca ele alınmıştır. Bu anlamda ilk bölümde uluslararası sistemin ne olduğu ve buna ilişkin uluslararası ilişkiler alanında önemli yazarların düşüncelerine yer verilmiştir. Bu bölümde ayrıca tez boyunca neden 'uluslararası sistem analizinin' bir veri olarak kullanıldığı ve Türk-Amerikan ilişkileri için bu tür bir yaklaşımın gerekli olduğu aktarılmıştır. Diğer dört bölümde ise 1945 yılından günümüze kadar geçen sürede Türk-Amerikan ilişkilerine uluslararası sistemin etkisi kronolojik bir sıra ile araştırılmıştır. Tezin yazımında öncelikle tarihsel bir kronoloji izlenmiştir. Ancak uluslararası sistemde ve buna bağlı olarak Türk-Amerikan ilişkilerinde dönüm noktaları ve tarihleri, bölümlerin de başlangıç ve bitiş tarihleri olarak belirlenmiştir. Her bölümde, bölümün kapsadığı yıllara ait uluslararası sitemin genel bir çerçevesi verilmiş, bu yıllarda uluslararası sistemde hakim olan düşünceler ile hareket tarzları aktarılmıştır. Ayrıca yine tarihsel bir kronoloji ile Türk-Amerikan ilişkilerinde önemli etkilere sahip ikili gelişmeler ve bu olaylar sırasında iki devletin hareket tarzları anlatılmış ve bunun nedenleri araştırılmıştır. Her bölümde sadece iki devleti ilgilendiren gelişmelerin yanında, uluslararası politikada meydana gelen ve uluslararası politikada köklü değişikliklere neden olan olaylar ayrıntıları ile okuyucuya sunulmuştur. Bu tez ikinci Dünya Savaşı sonrası uluslararası sistemin Türk-Amerikan ilişkilerine etkisini ortaya koymak için yazılmışsa da, iki devletin birbirlerine yönelik yaklaşımlarında sadece bu öğenin etkili olduğu iddia edilmemektedir. Ancak ele alınan yıllar içinde, özellikle de Soğuk Savaşın uluslararası sisteme hakim olduğu dönemde, Türk dış politikasında karar vericilerin göz önünde bulundurdukları birinci etkenin, uluslararası sistemin genel davranış kuralları olduğu da bir gerçektir. İşte bu tez bu iddia ile yazılmış ve bu yönde geliştirilmiştir.
Avrupa güvenlik politikaları

Güvenlik kavramı günümüzde önemini koruyan en önemli kavramlar arasında yer almaktadır. Soğuk Savaş döneminde var olan güvenlik algılamaları ile günümüzdeki güvenlik algılamaları arasında önemli farklılıklar bulunmaktadır. Bu çerçevede, Soğuk Savaş döneminde ön planda olan askeri güvenlik algılamalarına ilave olarak siyasi, iktisadi, sosyal ve çevresel güvenlik algılamalarına daha fazla önem ve öncelik verilmektedir. Ayrıca, Soğuk Savaş sonrası güvenlik kavramı hem çok boyutlu bir niteliğe bürünmüş hem de çok karmaşıklaşmıştır. Soğuk Savaş döneminde NATO şemsiyesi altında güvenliğini tesis eden Avrupa, Soğuk Savaş sonrasında kendi güvenliğinde daha fazla rol almaya çalışmakta, NATO dışında özerk yapılanmalar oluşturmaya çalışmaktadır. Bu kapsamda AB'nin Ortak Dış ve Güvenlik Politikası'nın alt bileşeni olan Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikası ön plana çıkmaktadır. Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikası 1999'dan sonra gelişmeye başlamış ve önemli bir mesafe kaydetmiştir. AGSP, 2001 yılında operasyonel hale gelmiş ve NATO unsurlarının kullanımına ilişkin varılan anlaşma çerçevesinde 2003'te AB yönetimindeki sivil ve askeri kriz harekatlarını icra etmeye başlamıştır. Türkiye, Soğuk Savaş döneminde Avrupa güvenliğinde etkin rol oynamıştır. Soğuk Savaş sonrasında ise Türkiye'nin dünya ve Avrupa güvenliğine yapabileceği katkılar azalmamış tam tersine artmıştır. Türkiye, BM ve NATO denetimde icra edilen harekatlarda her yönüyle kendini ispatlamış ve dünya güvenliğine önemli katkılar yapmıştır. Türkiye'nin Soğuk Savaş döneminde olduğu gibi Soğuk Savaş sonrasında da Avrupa güvenliğine önemli katkılar yapacak imkan ve kabiliyete sahip olduğu, Türkiye'nin aktif desteği olmaksızın Avrupa güvenliğinin tam anlamıyla tesis edilemeyeceği düşünülmektedir.
Synchronicity of emotions: The Arab Spring

Bu tezin maksadı Arap Baharı fenomenini ve bu fenomenin esas niteliklerini sezmeye çalışmaktır. Mevcut literatürün büyük bir kısmı Arap Baharını oluşturan farklı parçaların sebeplerini tarihsel bir perspektiften tümevarımsal olarak araştırmıştır. Muhtelif parçaların sebeplerinin tahkiki Arap Baharının bütün görünümünü ve bu görünümün temel ilkelerini vermez. Bu tez; Ortadoğu ve Kuzey Afrika'daki otoriter rejimler tarafından bastırılan duyguların dışavurumunun 2011'deki simültane protestolara anlam verdiğini göstererek, Arap Baharını duyguların eşzamanlılığı olarak senkronik bir bakış açısı ile algılar. Bu duygusal eşzamanlılık; otoriter rejimlere karşı Arap insanları arasındaki ortak amaçların temeline şekil verdi. Bu tez mevcut literatürden farklı olarak; Arap Baharının bütün görüngüsünü ve bu görüngünün asıl vasıflarını algılamak amacı ile Husserl fenomenolojisinin metodunu tatbik etmeye çabaladı. Tez Arap Baharını açıklamak amacıyla varsayımlardan özellikle kaçınır. Bu bakış açısıyla; tez, fenomeni birincil kişi perspektifinden saf ve doğal bir biçimde betimlemek için bilimsel olarak işlenmemiş verileri kullanmaya çalışır. Bu çalışma Arap Baharının dört temel niteliğini tasvir etmeye gayret eder: taklit, politik olanın sanallaşması, duyguları sistemleştirme ve interaktivizm. Ortadoğu ve Kuzey Afrika bölgesinde protestoların yayılması sorununu çözmek için; taklit niteliği, Arap halkların otoriter rejimler tarafından bastırılan duygularını açığa çıkarmak için Tunuslu sokak satıcısının kendisini yakmasını odak noktası olarak taklit ettiklerini gösterir. Sanallaşma ilkesi; politik pratiğin ve mekanın sanallaşmasının kadir-i mutlak rejimlere ve mekansal-zamansal aralıklara rağmen eşzamanlılık fırsatını protestoculara nasıl sunduğunu betimler. Sistemleştirme niteliği; halkların dışa vurulmuş duygularının, kasıtlı bir şekilde birleşmek ve rejimleri protesto etmek için bir organizasyon olmaksızın nasıl nizam kazandığını tarif eder. İnteraktivizm özelliği; sanal alemi iskan eden insanların mekansal-zamansal aralıklara rağmen interaktif bir şekilde duyguları ve hareketleri yöneterek, rejimleri protesto etmek için birbirleriyle nasıl iletişim halinde olduklarını anlatır. Son olarak; bu tez, Arap Baharının neden 2011'de göründüğü sorusunu dolaylı olarak yöneltir. Tez; Arap halkların 2011'de duygusal olarak birbirleriyle kesiştiğini ifade eder. Bundan dolayı; otoriter rejimleri protesto etmek için yeterli şartlar devam ettiği halde, insanlar duyguların eşzamanlılığı fenomeni kaybolduktan sonra kamusal alanı terk etmişlerdir. Basit bir cümle ile; Arap Baharının bastırılmış benzer duyguların dışavurumunun eşzamanlılığı olması bu nedenledir.
Iran's nuclear weapons development program: An assessment of the threat posed to its neighbors

İran tarih boyunca hep bir dünya gücü olma yollarını aramıştır. Devletin yönetim biçimi ve ideolojisine bağlı kalmaksızın, gerçek zayıflığına rağmen yüksek emelleri olan bir politika izlemiştir. Bu daimi hedefini gerçekleştirmek için İran, gerekli siyasi ve askeri araçları araştırmaktadır. 1950'lerin sonlarından beri, iranlı liderler nükleer silahların bu maksat için en uygun araç olduklarına inanmışlardır. Bu nedenle Tahran kendisine, nükleer silahları geliştirme ve konuşlandırma seçeneği sağlayacak olan nükleer teknolojiyi elde etmek için, bazen gizlicede olsa, her yola başvurmuştur. Bu nükleer seçenek İran'a bölgesinde güç yansıtma kabiliyeti kazandıracaktır. Zamanla İran, henüz planladığı nükleer santralleri kuramamasına rağmen, bu teknoloji alanında başlangıçta ABD daha sonra da Rusya ve Çin'in yardımlarıyla önemli tecrübeler elde etmiştir. Nükleer Silahların Yayılmasının Önlenmesi Anlaşmasına taraf olmasına rağmen, devam eden kararlı çabalan sebebiyle İran yakın gelecekte nükleer silahlara sahip olacak gözüküyor. Nükleer altyapı ve bilgi kazanma çalışmalarına ilave olarak İran balistik füze geliştirme programı da başlatmıştır. Rusya, Çin ve Kuzey Kore'nin yardımlarını elde etmesiyle İran kendi balistik füzelerini üretebilme kabiliyeti kazanmıştır. Eğer İran kendi ürettiği Orta Menzilli ve Kıtalararası Balistik Füzelerle birlikte nükleer silah gücüne sahip olursa, bölgedeki güç dengelerini değiştirecektir ve Körfez'i, Orta Doğuyu, Kafkasları, Orta Asya'yı, Akdeniz ülkelerini, Küçük Asya ile ABD, İngiltere gibi bölge dışı devletleri olumsuz etkileyecektir. iv
The cohesiveness and voting alliances of the political groups in the European parliament on Turkey: 1980-1996

Bu çalışma, Avrupa Parlamentosu'nda yer alan siyasi grupların, 1980- 1996 yılları arasında Türkiye hakkında alınan kararlarda grup içi mutabakat ve gruplararası ittifakları incelemiştir. ki bölümden oluşan tezin ilk bölümünde, Avrupa Parlamentosu'nun yapısı ve tarihsel gelişimi, teorik çerçeveye referansyapılarak irdelenmiştir. Tezin ikici bölümünde, 1980- 1996 yılları arasında Türk siyasi hayatında yaşanan değişim ve bu değişime Avrupa Parlamentosu'nda yer alan siyasi grupların tepkileri üç alt bölümde incelenmiştir.
Ortadoğu'da güç mücadelesi: Bölge dışı ve bölge aktörler açısından; ABD - Rusya, Türkiye - İran

Ortadoğu jeopolitik, jeoekonomik ve jeokültürel bir bölgedir. Bu bölge özellikle enerji ve doğal kaynaklar zenginliği ve jeopolitik konumu/önemi itibariyle, bölge üzerinde siyasi ve ekonomik otorite sağlamak isteyen devletler arasında bir çatışma alanına dönüşmektedir. Bölge içi ve bölge dışından olmak üzere, çeşitli devletler bu güç mücadelesi içerisine bulunmaktadır. Aktör olarak nitelendirilen bu devletlerden bölge dışında yer alan ABD ve Rusya ve bölge içinde yer alan Türkiye ve İran'ın ürettikleri ve yürüttükleri stratejiler/politikalar, çalışmanın konusunu oluşturmaktadır. Metodoloji bakımdan çalışma analitik siyasi tarih yaklaşımıyla konuyu ele almıştır. Söz konusu güç mücadelenin değerlendirmesinin gerçekçi bir görüş açısı sunabilmesi için, aktörlerin geçmişşi ve durumunu dikkatle incelenmesine gayret edilmiştir. Çalışmanın sonunda bu güç mücadelenin ortaya çıkardığı kaosun giderilmesi yönünde uygun önerilerin sunulmasına özen gösterilmiştir.
Soğuk savaş sonrası Ukrayna: Bağımsızlıktan uluslararası rekabete

Enerjinin giderek önem kazanması ile Ukrayna'nın jeopolitik konumu siyasetinin belirlemesinde etkili olmuştur. Değişen dünya siyasetinin enerjiye bağımlılığının artmasıyla Ukrayna'ya olan ilgiyi arttırmıştır. Ukrayna'nın tarih sahnesine çıktığı ilk andan itibaren jeopolitik konumu sadece RF için değil, diğer ülkeler içinde önemli bir yere sahip olmuştur. Enerji konusunda RF'ye bağlı olan Avrupa ülkeleri ve RF'nin bu bölgedeki yükselişini engellemek isteyen ABD bölgede AB ve NATO ile varlıklarını pekiştirmek istemiştir. SSCB'nin yıkılmasıyla AB ve ABD, bölgede boşluğu doldurmaya çalışmıştır. RF kendi içerisindeki sorunlarla uğraştığı için bölgede var olamamıştır. 2000'li yıllarda RF'nin bölgede etkinliğini tekrardan kazanmak istemesi, Ukrayna ile ilişkilerin seyrini değiştirmiştir. Ukrayna jeopolitiği üzerinde büyük güçlerin mücadelesi görülmüştür. Ukrayna büyük güçlerin mücadelesinin arasında kalmıştır. Büyük güçlerin var olması Ukrayna'nın ekonomik ve siyasi istikrarsızlığıyla birleşince küresel bir krizin yaşanmasına neden olmuştur. RF'nin Ukrayna'nın bağımsızlığından bu yana egemenliğini tanımayışı ve RF'den uzaklaşmasına tepki vermiştir. RF'nin bu krizin ortasında yer almasına neden olmuştur. Kriz iki devlet arasında kalmayıp küresel bir sorun olmuş ve büyük devletlerde dahil olmuştur. Bu süreçte yer alan bütün aktörlerin her biri etkilenmiştir. Fakat en büyük zararı Ukrayna ve halkı görmüştür. Sürecin zor ve sancılı olmasına rağmen Ukrayna halkının RF'den bağımsız olduğunu, kendi varlığını sürdüreceğini ve en önemlisi de Ukraynalılık bilincinin oluştuğunu göstermiştir. Ukrayna bu krizden toprak parçası olan Kırım'ı kaybetmesi hem siyasi hem de psikolojik olarak etkilemiştir.