turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Mekanın gerçekliği:Dijital çağda mekan kavramının bilimkurgu sinemasında temsili

Vitrivius'dan başlayarak tarihin her döneminde, güçlü mekanların kritik unsurlarından birinin yaratıcı düşünce olduğunu görmekteyiz. Gelişen ve değişen teknoloji, bilim, sanat anlayışı iç mekanda kullanıcı gereksinimlerini ve alışkanlıklarını değiştirirken küreselleşme, kapitalizm ve çeşitli akımlar ile mekan, birbirinin aynısı olan bir tüketim metası haline evrilmiştir. Küreselleşme, kapitalizm, teknolojinin durmaksızın gelişimi gibi etmenlere bağlı olarak tasarım ve süreçleri etkileme gücüne sahip olan yaratıcı düşüncenin günümüzde artık kendi içinde bir girdap oluşturduğu ve kendi kendini tekrar eden bir döngüde kaybolduğuna şahit oluyoruz. Diğer yandan insan varlığıyla tanımlı hale gelen mekan, kullanıcı gereksinimleri, gelişen teknoloji, değişen sanat anlayışı gibi her dönem farklı yorumlanan bilgi yolu ile gittikçe genişleyen ve gerçekliğini yitiren bir anlam kazanmıştır. Gözlemlenen bu durum 'gerçeklik' kavramının 'mekan' ile olan ilişkisinin, kullanıcıların değişen gereksinimlerine cevap verebilecek aynı zamanda daha yaratıcı bakış açıları geliştirebilecek olan yeni bir araç olabileceği fikrinin doğmasına sebep olmaktadır. Tüm bunların ışığında yapılan bu çalışmanın amacı, iç mekan tasarımında esin sorununun çözümünde alternatif olabilecek bir düşünce olan farklı mekan kavramlarının gerçeklik kavramı üzerinden ele alarak ne tür mesleki fikir ve pratiklerin geliştirilmesine, ne şekillerde katkı yapacağını incelemektir. Bu çalışma, dijital çağda mekana yüklenen yeni anlamlar yoluyla görüntü ve işitim diline dönüştürülmüş mekanların bilimkurgu sinemada belirlenen temsiller üzerinden mekan kurgularını ele almakta ve olası uygulama alanlarından biri olan iç mimariye odaklanmaktadır Çalışmanın temel araştırma konusu bilimkurgu sinemasında kullanılan mekan anlatımların gerçeklik kavramı üzerinden mimari ve iç mimaride nasıl bir ifade ortamı yarattıklarıdır.
Platon ve Baudrillard'da gerçeklik sorununun medya bağlamında değerlendirilmesi: Truman Show filmi örneği

İnsanın gerçeklik arayışı ve algılayışının yolculuğu ve bu yolculuğun önemli duraklarından Platon ve Jean Baudrillard isimli iki filozofun görüşleri eşliğinde Truman Show filminden hareketle sinemanın ve medyanın bu arayış ve algılayışa etkisinin tartışılmasının amaçlandığı bu çalışmanın birinci bölümünde; a) Platon'un hayatı, eserleri ve düşünce yapısı; Platon'da b) varlık sorunu c) bilgi sorunu, d) sanat ve sanatçıya yaklaşım incelenmiştir. İkinci bölümde; Jean Baudrillard'ın hayatı, eserleri ve düşünce yapısı; gerçek ve hipergerçek kavramları, simülasyon kuramı, simülasyon evreninde sanatın ve kitle iletişiminin ve kitle iletişim araçlarından televizyonun fonksiyonu incelenmiştir. Üçüncü bölümde ise; düşünce tarihi içinde gerçeklik tartışması, sanat ve sinemadaki gerçeklik kısaca özetlendikten sonra örnek filmimiz olan Truman Show, Platon ve Baudrillard'ın görüşleri ışığında değerlendirilmiştir. Platon'un bakış açısıyla asıl gerçeğe ulaşmak için dünyayı aşmak gerekmektedir. Oysa günümüzde medya tüm bu etkileri yüzünden dünyasal gerçekten bile uzaklaştırmaktadır. Bu noktada insanın ideal gerçekliğe ulaşmasının yolu uzamakta, zorlaşmakta, insanlık üçüncü dereceden bir gerçekliğe düşmektedir. Gelinen aşamada insanlığa medyanın yarattığı dünyadan kurtulmanın yolunu göstermek elbette ki çok güçtür. Ancak, çıkmadık candan umut kesilmez diyerek umut taze tutulmaktadır. Günümüz insanı ideal anlamda gerçeğe ulaşmak istiyorsa öncelikle medyayı sorgulamalı, ondan gelen mesajları ve anlamları tartışmalı, kendi zihinsel süzgecinden geçirdikten sonra kabul etmelidir. Bunun yolu da başka bilgi kaynaklarına açık olmaktan, kendini farklı yollarla beslemekten geçmektedir. Kitle iletişim araçlarıyla çevrelenen dünyada ancak medyanın yarattığı dünyadan çıktıktan sonra dünyasal gerçeklik tartışılabilir ve aşılabilir. Bu bağlamda Truman Show filmi üzerinden yaptığımız gerçeklik tartışmasının hakikate ulaşmada iyi bir model teşkil ettiği söylenebilir.
Sinemada yolculuk teması ve Wim Wenders örneği

Günümüzde yeni bir başlangıcın, dünyayla ortaklık kurma arzusunun işaretleri sinema sanatının içinde duruyor. Andre Bazin'in, 'insanların inanacakları bir dünyanın yaratılabileceği' vaadine katılmamak mümkün değil. Wim Wenders'in filmleri güçlü, sakin, ihtiraslı ve huzur dolu. Wenders bir tür zamanlama üstadı. Bağımsız dünya sinemasına inanıyor. Onun için, sinemanın değişmemesi ve bu dünyaya girebilmemizi sağlayacak birinci kültürel eleman olmaması anormal olurdu. Bence Wenders'i diğer meslektaşlarından ayıran çizgi burada duruyor. Filmleri yüzyılın dönemcinde yalın bir şekilde kaydedilmiş keşifler. Bedenimizde, ruhumuzda, şehir haritalarında, bilimsel araştırmalarımızda bir filmin görüntülerine bakarak kendimizi özel bir duruma hazır hissetmemizin nedeni nedir? Tezimin seçiminde Sinemada Yolculuk Temasına ve özellikle Wim Wenders'in sinemasına beni bu sorunun cevabını bulmak arzusu sürükledi. Çağdaş Sinemada Bir Yolcu adını taşıyan ilk bölüm Wim Wenders'in hayatı ve sinemacı kimliğini elde edişini anlatır. Dünya görüşü çerçevesinde çektiği ilk kısa filmlerinden burada örnekler veriliyor. Wim Wenders'in Sinema anlayışı alt başlığında; geçmişşteki birçok yönetmen ve oyuncuyla kurduğu ortaklıklardan yola çıkarak sinema tarihindeki etkileşimlerinin ayrıntılı dökümü verilmektedir. Edebiyatta 'Beat Generation'ın anlatıldığı Beat Kuşağı ve Jack Kerouac -kendini birtakım olarak belli eden- özellikle 1950'li yıllarda Western filmlerinde dikkat çeken yolculuk temasını ve 1940'lann Amerika'sında ortaya çıkan göç ve arayış hareketini işlemektedir. İkinci Bölüm Wim Wenders'in Üslubu Wenders'in filmleri kategorilere ayrılarak genel bir tarzı ortaya çıkarmaktadır. Örnek olarak Kalecinin Penaltı Korkusu (Die Angst des Tormanns beim Elfmeter 1972), Yolların Kralı (1976) filmleri ve 1972- 76 yıllan arası filmleri incelenmektedir. Lisbon Story ile belirlenen dönem ve Berlin Üzerindeki Gökyüzü (187) ardından başlayan olgunluk dönemi son bölüm olan üç filmin çözülmesiyle bitmektedir.
1980 sonrası Türk sineması'nda zenginlik temsilleri üzerine bir alımlama çalışması

Bu çalışmada toplumsal eşitsizliklerin en önemli belirleyicilerinden bir tanesi olan zenginliğin Türk sinemasındaki temsilleri ve bu temsillerin izleyiciler tarafından ne şekilde okunduğu ele alınmıştır. 1980'den günümüze Türk Sineması'nda ülkede değişen siyasal, ekonomik ve toplumsal yapının, değişen zenginlik olgusunun ve zenginliği somut olarak gösteren yaşam tarzlarının nasıl temsil edildiğinin ve bu temsillerin sosyal bir özne olan izleyiciler tarafından nasıl anlamlandırıldığının araştırılması bu çalışmanın problemini oluşturmaktadır. Ele alınan filmlerde toplumsal dinamiklerin analizi ile zenginliğin toplumsal temsillerinin izleri sürülmeye çalışılmıştır. Çalışma kapsamında öncelikle tezin örneklemine giren filmlerin betimsel analizi yapılmıştır. Ardından bu filmler arasından seçilen üç film üzerine alımlama çalışması kapsamında kentli 50 yaş üzeri izleyicilerle derinlemesine görüşmeler yapılmıştır. Çalışmanın alımlama analizi kısmı için Janet Staiger'ın tarihsel materyalist yaklaşımından yararlanılmıştır. Araştırma sonucunda hem filmlerin analizi ve hem de izleyiciler ile yapılan görüşme birbirleriyle ilişkilendirilerek bulgulanmış ve yorumlanmıştır. Söz konusu bulguların hem Türk sinemasında farklı dönemlerdeki zenginlik temsilleri konusunda, hem de izleyici araştırmaları konusunda literatüre katkı getirmesi beklenmektedir.
Küresel / yerel eksende Cem Yılmaz filmleri: G. O. R. A., A. R. O. G. ve Yahşi Batı filmleri örneği

Gelişen iletişim teknolojilerinin zaman-uzam algısında yarattığı değişim kültürel paylaşımı arttırmaktadır. Bu durum küreselleşmenin etkisiyle yerel/küresel eksende kültürün tartışılmasına neden olmaktadır. Özellikle gündelik yaşantıya ait kültürel öğeler ve popüler kültür ürünleri küreselleşmenin etkisiyle kültürün yayılmasına imkan tanımaktadır. Bu doğrultuda tez, küresel bir kültürün varlığına karşı yerel kültürlerin yok olmayacağı, bazı değişiklikler geçirse de var olmaya devam edeceği iddiasına dayanmaktadır. Bu iddia ise, kültürün yayılmasında önemli kitle iletişim araçlarından biri olan sinema üzerinden incelenmektedir. Konusu ve türü ne olursa olsun üretildiği ülkenin ulusal değerleri ve kültürünün bir uzantısı olan sinema, kültürün küreselleşmesine hizmet etmenin yanında, yerel kültürlerin, küresel alanda kendisini gösterebileceği bir alandır. Bu varsayımdan hareketle tezin temel amacı, Cem Yılmaz filmleri örneğinde, sinemanın küresel etkileri üzerinden sinema metni içinde yerel kültürel unsurların nasıl kullanıldığını ve yerel kültürün sinema aracılığıyla küresel alana nasıl taşındığını anlamaktır. Bu amaç doğrultusunda Türk Sineması'ndaki küreselleşme etkisi, G. O. R. A., A. R. O. G. ve Yahşi Batı film örnekleri üzerinden metinlerarasılık ve metin çözümleme yöntemi ile incelenmiştir.
Mezopotamya'da dengbejlikten sinemaya anlatı sanatı. 'miras'

Bu çalışma 'Neden hikaye anlatma ihtiyacı duyarız? sorusundan hareketle ait olduğu evrenin içinde anlam arayışında olan insanın farkındalıklarını, birikimlerini paylaşmak, aktarmak için kullandığı anlatı formlarını, Mezopotamya coğrafyası özgünlüğünde görünür kılma amacı gütmüştür. Bu tez Mezopotamya coğrafyasını bir coğrafi bölge olarak değil tarihi ve sosyal bir çevre olarak ele almıştır. Çalışmada Dengbejlik geleneğine yer verilmiştir. Bu anlatı formlarını oluşturan düşünsel ve tarihsel çevre irdelenmiştir. Buradan yola çıkarak Dengbejlikten sinemaya, varlık için anlam arayan bir değerler halkasında anlatı formları ve içeriğin önemine değinilmiş ve bunları 'Neden anlatma ihtiyacı duyarız? sorusunda cevap verme zemininde tartışılmıştır.
İstanbul'un 1950 sonrası göç ile değişen kent ve mimari dokusunun sinemadaki temsili

Bu çalışmada, tarih boyunca, devingen ve kozmopolit yapıya sahip bir göç kenti olan İstanbul'un özellikle 1950 sonrasında yaşanan yoğun ve çeşitli niteliklerdeki göç dalgalarının varış noktası haline gelmesiyle değişen, sosyal, kültürel ve mimari yapısı, sinematografik sunumlarla incelenmektedir. Öncelikle sinema, mimarlık ve kentetkileşiminde Türk Modernizminin merkezi olan İstanbul'un kentleşme süreçleri ile Türk Sinemasının gelişme dönemleri arasında dönemsel paralellikler belirlenmiş ve Türk Sinemasının kentsel bellek oluşumundaki rolü, araştırılarak, gerek belgeselgerekse kurgu sinemasında dünden bugüne sık sık kullanılan kent röperlerinin kolektifbellekteki yeri incelenmektedir. Bir yandan yoğun göç hareketinin sonucu oluşan çarpık kentleşmenin, mağduriyetin ve umudun dört duvarı gecekondudan, apartmanlaşmaya, değişen rant ve politik etkenlerle yap-sat düzeninden uydu kentlere kadar uzananserüveni ve mevcut sosyal konut uygulamaları değerlendirilirken diğer yandan da sosyal yapıdaki tabakalaşmalar, kentli yaşama katılan yeni gündemler, kentli-köylü ikilemleri, arabesk kültürün doğuşu ve varoşların kent çeperlerinden merkezine doğru yayılışıincelenmektedir. Göçün İstanbul kent kimliğine etkisi Türk sinemasında İstanbul ve göçsenaryoları ile ele alınırken bazen sadece bir dekor bazen de bir ana karakter olarak karşımıza çıkan İstanbul, mimari ölçekte konut ve konut kullanımlarının, yaşam biçimlerinin, seçilen örnek filmlerin sinemasal anlatımları ve analizleri üzerindenbetimlenmektedir. Göçün kente ve sinemaya, sinemanın kent gelişimine, sosyal yaşamındönüşümüne ve kolektif belleğin oluşumuna etkisinin İstanbul kent ölçeğinde ne boyutta gerçekleştiğini değerlendirmek çalışmamın bütününü oluşturmaktadır.
I. Dünya Savaşı ve Türk Kurtuluş Savaşının beyaz perdeye yansımaları

Geçmişi algılama günümüz ve gelecek arasında köprü kurmaya çalışma yollarının başında tarih gelmektedir. Çağımızın sanatı olan sinema tarih öğretiminde ve kimliğimizi değerlendirmede önemli kültürel temsil sistemlerinin başında gelmektedir. I. Dünya Savaşı ve Milli Mücadelenin beyaz perdeye yansıması adlı bu tez çalışması Türk Sinemasında nasıl bir tarih anlayışı olduğunu ve o dönemki düşünceleri de yansıtması açısından önem taşımaktadır. Dünya sinemasının başlangıç safhalarının incelendiği, ardından Türkiye'de sinemanın doğuşu ve gelişiminin incelendiği bu çalışmada öncelikle Birinci Dünya Savaşı ve Kurtuluş Savaşını konu alan filmler değerlendirilmiştir. Ayrıca Atatürk'ün askeri, siyasi ve sosyal hayatını konu alan filmler ise ayrı bir bölüm halinde geniş şekilde incelenmiştir.
Sinemada Kıbrıs meselesi

Gelişen ve değişen dünyada bir anlatı aracı olarak ortaya çıkan sinema, toplumun bir parçası olarak ondan etkilenmiştir. Toplumda ve tarihte olup biten olayları yansıtan, dönemin koşullarını ve kültürünü aktaran sinema, kitleleri etkilemiş ve yönlendirmiştir. Bu özelliği temelinde çalışmada, günümüzde dahi önemini yitirmeyen, hala kesin bir çözümün bulunamadığı Kıbrıs Meselesine değinilmiştir. Osmanlı ve İngiliz İdaresinden, 1960 Kıbrıs Cumhuriyetine, 1963 Kanlı Noel Olaylarından, 1967 Krizine ve son olarak 1974 Kıbrıs Barış Harekatı özelinde Kıbrıs Meselesinin sinemadaki temsiline, meseleye konu olan Türk ve Rum halkının ne şekilde yansıtıldığına ve filmlerin hangi bakış açısıyla oluşturulduğuna değinmiştir. Evren olarak Sinemada Kıbrıs Meselesine değinen filmlerin ele alındığı çalışmada, Yunan sinemasından da örnekler verilmek istenmiş, fakat konuyla ilgili kaynakların sınırlılığı sebebiyle çalışmanın evrenini Türk Sinemasından amaca uygun olarak seçilen On Korkusuz Adam, Önce Vatan, Gölgeler ve Suretler ve Kod Adı Venüs filmleri oluşturmuştur. Bu filmler tarihsel eleştiri bağlamında ele alınarak 'Sinemada Kıbrıs Meselesi' başlığı altında incelenmiştir.
Televizyon kanallarının Türk sineması üzerindeki teknik ve yapısal etkileri

137 Bu tezin amacı, televizyonun Türk Sineması üzerine etkilerinin yapısall ve teknolojik olarak incelenmesidir. Günümüzde Tv teknolojisi artık kıtalar arası iletişim yasalarını oluşturmuştur, her ülke kendi kültür değerlerini korumakla sorumludur. Bu kültür etkileşiminde televizyonun yaygınlığını lehimize kullanmaya çalışmalıyız. Türkiye'de 1989 yılında Star- 1 ilk özel Tv kanalı olarak yayına başlar. Ardından başka kanallar da açılır. Yurt çapındaki yayınların yanı sıra bölgesel ve yerel televizyon kanallarıyla bu artış sürer. Yayınlarda yasal bir düzenleme yoktur. Şiddet, pornografinin ağır bastığı filmler, ticari kazanç sağlama amacı taşıyan yarışma ve eğlence programları ağırlıktadır. Türk toplumu, yirmi yıldır devlet kontrolünde sürdürülmüş Tv kültürü ardından yaşanan bu olaylara hazırlıksız yakalanmıştır. En çok zararı da eğitim çağındaki çocuklar ve gençler görür. Kanal sayısının artmasının en olumlu yönü, çok seslilik, seçme özgürlüğü, ulusal ve uluslararası kültür farklarının tanınması, eski Türk Sineması örneklerinin yeni kuşaklara ulaştırılması ve yerli yapımların sayıca artmasıdır. Özel televizyonlarla Türk Sineması ilişkisi iki temel boyutta gelişir. Bunlar eski filmlerin tekrar Tv'de gösterimi ve yerli film veya Tv dizisi yapımı şeklindedir. Televizyon da film gösteriminden, yalnızca film sahibi yapımcılar kazanç sağlamıştır. Fakat bu maddi kazanç tekrar sinemaya dönmemiştir. Özel Tv'ler Türk Sineması yönetmen ve yapımcılarına yaptırdıkları filmler veya dizilerde rating kaygısı taşımaktadır. Tv teknolojisinin Türk Sinemasına en önemli etkisi, filmlerin Tv yayınına hazırlanması aşamasında ortaya çıkmıştır. Filmin Tv yayınında yer alabilmesi için, optik görüntünün elektronik haline dönüştürülmesi yani telesine yapılması gereklidir. Günümüzde Türkiye'de modern telesine cihazlarıyla çalışan kuruluşlar vardır. Bunun yanında bazı firmalar, yalnızca ekonomik çıkar sağlamak amacı ile modern teknolojiden uzak cihazlarla çalışmaktadır. Bu şartlarda işlem gören sinema filmi fiziksel zarar görmektedir. Oysa bazı filmlerin kullanılabilir tek kopyası vardır. Ayrıca filmlerin yapılıdğı dönemin ve ülkenin kültür mirası olduğu düşünülürse bu zararın boyutları daha iyi anlaşılır.
Performatif toplumsal cinsiyet ve erkeklik: Küf, Yozgat Blues ve Ben O Değilim

Bu tezin amacı örneklem olarak seçilen Küf (Ali Aydın, 2012), Yozgat Blues (Mahmut Fazıl Coşkun, 2013) ve Ben O Değilim (Tayfun Pirselimoğlu, 2013) filmlerinde Ercan Kesal'ın minimal ve sınırlı performansla canlandırdığı erkek karakterleri Judith Butler'ın performatif toplumsal cinsiyet kuramı ile incelemektir. Toplumsal cinsiyetin inşasını görünür kılan aşırı eril performansların aksine sınırlandırılan erkeklik performansları erkekliğin doğal ve önceden belirlenmiş olarak algılanmasına neden olur. Buradan hareketle tez, filmlerde yer alan erkek karakterlerin sınırlandırılmış ve tekrar eden performanslarını inceleyerek, karakterlerin tekrarların oluşturduğu yinelenebilirliğe atıfla performatif toplumsal cinsiyeti nasıl kullanmaya çalıştıklarına ve filmlerin sonunda yaşadıkları değişimle nasıl yeni bir idrak edilebilirlik içinde kaldıklarına odaklanmaktadır. Erkek karakterler performatif toplumsal cinsiyeti ve dolayısıyla da tekrarları kullanarak idrak edilebilirliklerini sürdürmeye çalışmaktadır. Oysa filmler karakterlerin başarılı veya başarısız olmaları sonucunda yeni bir idrak edilebilirlikle sonuçlanmaktadır. Bu ise erkekliğin doğal ve değişmez olmadığını, değişime veya dönüşüme açık olduğunu göstermektedir.
Angelus Novus Strikes Back: Trauma, allegory, and horror in contemporary Turkish cinema

Walter Benjamin'in Paul Klee'nin Angelus Novus tablosu üzerinden geliştirdiği tarih tezi modernitenin bir travma olarak ele alınışı ve ilerlemeci/lineer tarih görüşünün sorgulanması açısından önemli bir yerde durmaktadır. Bu tez doğrultusunda özellikle Yahudi Soykırımı sonrası travma çalışmaları biçimlenmiş, travmanın sanat alanındaki temsili konusunda yeni arayışlara gidilmiştir. Benjamin özel olarak travma kelimesini kullanmasa da, hem Angelus Novus, hem de barok dönemi Trauerspiel üzerine yaptığı çalışmalarda alegorinin tarihsel olarak ortaya çıkışı ile toplumsal travma arasında bir bağ kurmuştur. Sinema alanında travmanın temsili üzerinden pek çok tartışma gerçekleşse de, korku türünün bu temsile katkısı üzerine çalışmalar azınlıktadır. Adam Lowenstein İkinci Dünya Savaşı sonrası ortaya çıkan modern korku sinemasını Benjamin'in alegori teorisi üzerinden yenilikçi bir travma temsili olarak ele almıştır. Bu çalışmada ise, Lowenstein'in kullandığı metinsel analiz yöntemi ve tür teorisi, travma çalışmaları ile bir araya getirilerek 2010 sonrası Türkiye Sineması'ndan alegorik örnekler incelenecektir. Çalışmada incelenecek filmler kronolojik olarak: Bir Zamanlar Anadolu'da (Nuri Bilge Ceylan, 2011), Tepenin Ardı (Emin Alper, 2012), Abluka (Emin Alper, 2015), Sarmaşık (Tolga Karaçelik, 2015) ve Kaygı (Ceylan Özgün Özçelik, 2017) olarak belirlenmiştir. Filmler Benjamin'in alegori teorisi üzerinden incelenecek, aslında korku türü olmayan bu filmlerde yer yer ortaya çıkan korku türü ögelerinin travma temsili açısından yarattığı olanaklar tartışılacaktır.
Türk sinemasında Allah tasavvuru (1970-1990)

Bu tez, daha çok yeni olmasına rağmen geniş yankı bulan sinemanın tarihi seyrini ele alırken, Türk Sinemasında bir inanç konusu olarak Allah'ı yani Allah tasavvurunu işlemektedir. Giriş bölümünde, İslam dininde Allah inancına kısaca değindikten sonra sinemanın dünyadaki oluşumu ve gelişimi kısaca ele alınıp sonra Türkiye'ye ilk girişinin nasıl, ne şekilde ve hangi tarihlerde olduğu ortaya konulmuştur. Sinemanın Türkiye'ye gelişi kesin ve net bir tarihte olmadığı sonucuna varmamıza rağmen, onun kısa sürede Türkiye'de yaygınlaşıp benimsendiği sonucu da dikkatimizden kaçmamıştır. Ancak kısa süredeki benimseyiş, toplumda zaten var olan tiyatro kültürünün etkisinden kaynaklanmaktaydı. Zaten sinemanın gelişip belli bir yere gelmesi de tiyatrocular eliyle olmuştur. Sinemanın bizzat sinemacılar eline geçmesi de daha geç zamanlarda olmuştur. Yine bu tezde 1970- 90 yılları arasında çekilen bazı filmlerdeki Allah tasavvuru ele alınmıştır. Bu araştırma süresince çoğunluk itibariyle olumsuz bir imaj ile karşılaşmamıza rağmen olumlu bir durum gösteren filmlerle de karşılaştığımızı söyleyebiliriz. Nihayetinde örnek olarak seçilen bu filmler, dini argümanların referans alınmasıyla analiz edilmeye çalışılmıştır.
Sound of blase, sound of spirit, sound of war: soundtrack analysis of Reha Erdem films : Hayat Var, Kosmos, ve Jin.

Bu çalışma, Reha Erdem fimlerinde kullanılan ses tasarımının nasıl aktif bir unsur olarak kullanıldığını anlamak üzere yapılmıştır. Reha Erdem'in kendine özgü kurgu stili, onun en az görseller kadar önemsediği ses kullanımı ile birleşerek, sesli görsel bir stil yaratır. Chion'un terimleriyle betimlemek gerekirse, Reha Erdem'in sineması 'vokosentrik' değildir. Başka bir deyişle Reha Erdemsinemasında insan sesi filmin zaman ve uzamında, hikayenin kuruluşunda sesevreninin hiyerarşik olarak en yüksekte değildir. Tam tersi, bu tezin iddia ettiği üzere, Reha Erdem filmleri 'sonosentrik'tir. Sonosentrik terimi özellikle Reha Erdem filmlerindeki ses kullanımın baskın bir unsur olduğunu ve görüntüleriçerçeveleyerek sahneyi kurduklarını anlatmak amacı ile kullanılma sokulmuştur. Ayrıca tezin içeriği sonosentrik ses kullanımının filmin ses evrenini nasıl belirlediğini de irdelemektedir. Bu noktalar araştırılırken, ses tasarımınındakullanılan hangi öğelerin, ses görüntü birliği oluşturduğu ve bunu nasıl oluşturduğu da dikkate alınmıştır. Ek olarak kullanılan tüm ses unsurları, Erdemfilmlerindeki estetik öğesini zenginleştirmektedir. Çalışma esnasında, Reha Erdem'in üç filminin ses bandı analiz edilmiştir. Hayat Var, Kosmos ve Jin. Bu fimlerin sinematografisi, hikayedeki anlamı yaratma adına güçlü ve yeterlidir, ancak bu çalışma sinematografinin dışında ses tasarımının filmlerdeki anlatımı nasıl zenginleştiğini irdelemektedir. Sonuç olarak, bu tez, Reha Erdem'in bu üç filmin ses tasarımları açısından bir üçleme olduğunu söylemektedir
Başka bir sinema deneyimi: 'Başka sinema'

Sinema seyirciliği sinemanın ilk gösterimlerinin yapıldığı günden beri çeşitli dönüşümler geçirmiştir. Bu dönüşümlerin arkasında yatan dinamikler çeşitlenmekle birlikte temel argümanını modernleşme üzerinden kurmaktadır. Modernleşmenin toplumlar üzerinde yarattığı çeşitli etkiler sinema salonlarının ve buna bağlı olarak sinema seyircisinin de dönüşümünde önemli bir rol oynadığı görülmektedir. Sanat sinemasının gösterim mekanlarının ve anlatı özelliklerinin farklılığı, sanat sineması seyircisinin de literatürde farklı noktalardan değerlendirilmesine neden olmuştur. Bu çalışma, sinema seyir pratiklerinin dönüşümünü genel bir çerçevede tartışılarak öznel bir alan olarak ele aldığımız sanat sineması seyircisi olarak kodlanan Başka Sinema seyircisinin deneyimlerine odaklanmıştır. Pierre Bourdieu sosyolojisinin habitus, alan, kültürel sermaye kavramları çalışmanın kuramsal çerçevesini oluşturmakta ve bu çerçeve Başka Sinema seyircilerinin deneyimlerinin analizinde ufuk açıcı bir tartışma alanı sağlamaktadır. Mülakat ve katılımlı gözlem yöntemi ile elde edilen veriler tematik analiz yöntemi ile oluşturulmuş dört başlık altında incelenmiştir. Elde edilen verilerin analizinde habitus, alan ve sermaye ilişkisinin Başka Sinema alanında nasıl yer bulduğuna bakılmıştır. Yarı yapılandırılmış görüşme formu ile yirmi kişi ile yapılmış mülakatlar sonucunda elde edilen veriler seyircilerin kültürel sermaye edinmeleri noktasında Bourdieu çerçevesinden farklı bulgular ortaya çıkmış ancak eyleyicilerin pratikleri noktasında bireysel pratiklerin bileşerek kitlesel bir ortaklık yarattığı sonucuna varılmıştır.
Çizgisel olmayan kurgu yaklaşımı, Kayıp Otoban film örneği

Sinema özgürlüktür farklı arayışlar ve sürekli yeniliklerle gelişmektedir. David Lynch sineması ile kurguyu ele alacağımız çalışmamızda, kurgunun bir film projesini nasıl etkileyeceği konusunu farklı bakış açılarından yararlanarak, çizgisel olan kurgunun sistem dışına çıktığında nelerle karşılaşacağımız olgusuna değinerek, çizgisel olan kurgunun aksine çizgisel olmayan kurgu anlayışıyla üretilen filmlerin kendine yeni dünyalar ve deneyimler kazandırdığını göreceğiz. David Lynch'i diğer yönetmenlerden ayıran bu yaklaşımı ve sinema dilidir. Burada çizgisel olmayan kurgu bağlamında David Lynch'in Kayıp Otoban filmini mercek altına alıp filmin yeniden kurgulandığında veya filmin sekans ve sahnelerini ayırıp yerlerini değiştirince ortaya yeni bir anlatım biçiminin çıktığını göreceğiz.