turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Tüketim kültürünün üniversite gençliği üzerine etkisi

Tüketim kültürü, tüketim ürünlerinin ve hizmetlerinin kullanımının ötesinde, toplumsal statüyü ve kimliği tanımlama biçimi olarak giderek önem kazanmaktadır. Bu kültür, özellikle gençlik tarafından daha da önemsenmekte ve yaşam biçimlerini tanımlama vasıtası olarak değerlendirilmektedir. Bu çalışmanın amacı, Süleyman Demirel Üniversitesinde okuyan öğrencilerin tüketim davranışlarının ve eğilimlerinin şekillenmesinde tüketim kültürünün etkisini incelemektir. Bu amaçla çalışmada kültür ve tüketim kavramları çerçevesinde üniversite gençlerinin sosyo-demografik özelliklerinin yanında moda, reklam, marka, mekan gibi değişkenler aracılığıyla tüketimlerini nasıl anlamlandırdıkları açıklanmaya çalışılmıştır.
Tanzimat'tan günümüze çok evlilik tartışmaları

Tanzimat sonrası Osmanlı'da başlayan Batılılaşma süreci. Meşrutiyet'in ilanından sonra pek çok konunun tartışılır hale gelmesine neden olmuştur. Batılılaşmanın getirdiği hürriyet, demokrasi, Meşrutiyet, tesettür, çok evlilik kavramları, Batılılaşmayla ilk karşılaşan toplum tarafından değişik şekilde tartışılmıştır. Demokrasi, eşitlik, müsavat, hürriyet kavramları daha bilimsel çevrelerde tartışılırken, çok evlilik ve tesettür, Meşrutiyetten günümüze toplumun değişik çevrelerince tartışıla gelmiştir. Çok evlilik ve tesettür konularının çok tartışılmasında mahrem kabul edilen kadını ilgilendiren konular etkili olmuştur. Kadının mahremiyetini temsil eden tesettürün tartışılmasına toplum kısa sürede alışamamıştır. Çok evlilik ise aynı şekilde mahrem olan aileyi temsil eden bir konu olması nedeniyle tartışla gelmiştir. Batılılaşma kadın-erkek eşitliğini savunduğu için erkeğin çok evliliğini kabul etmemektedir. İslami görüş ise kadın ve erkeği eşit olarak kabul etmez. Kadın ve erkek tabiatının farklılıklarından dolayı kadının çok evliliğine imkan vermezken, erkeğin çok evliliğini savunmaktadır. İslami düşünce çok evliliği, toplum ve kadın için faydalı bir kurum olarak görmektedir. Çok evliliğin yasaklanması birçok sorunu beraberinde getirecektir. Bu tartışmalarda Meşrutiyet sonrası akımlardan, İslamcıları çok evliliği toplumun, ailenin, erkeğin, kadının ve çocukların faydası için savundukları görülmektedir. Batıcılar ise çok evliliğe kadın haklarını ihlal ettiği gerekçesiyle çok evliliğin toplumun menfaatine değil, zararına olduğunu düşünerek itiraz etmişlerdir. Türkçüler ise bu tartışmada çok fazla görüş beyan etmemekle birlikte Batıcılara yakın bir tavır sergilemişlerdir. İslamcı kanatta yer alan Çok evlilik konusu günümüzde de değişik çevrelerce tartışılmaktadır. Biz bu çalışmada çok evlilik tartışmalarını ve günümüzdeki durumunu ele alarak, inceledik.
Karaman'da kadın fabrika işçilerinin aile ve iş yaşamları arasındaki etkileşim

Geleneksel erkek egemen düzende kadınların ev emeğiyle birlikte anılması, günümüzde önemli bir tartışma konusudur. Ev dışında organize edilen işlerde çalışılması sonucunda kadınlar, ev emeği ve iş yaşamındaki faaliyetlerin kıskacında kalmaktadırlar. Evli kadınlar, evlilik öncesi ve evlilik sonrası aile yaşamlarında, erkek egemen yapılanmayla karşılaşmaktadırlar. Bu bağlamda kadınların endüstriyel alanda çalışmaya başlaması, ya erkek egemen düzenin yeniden üretimini ya da içerisinde yeniden inşa ve toplumsal-tarihsel inşa ihtimalini barındıran bir süreci düşündürmektedir. Bu sürecin izini sürmek kadınların çalışmayla birlikte yaşadıkları değişim ve zorluklar, çalışmaya dair düşünceleri, ev emeğine yönelik pratikleri ve kurdukları anlam dünyalarıyla etkileşim üzerinden gerçekleşmektedir. Aile ve iş yaşamı arasındaki bu etkileşimi ele alırken, daha çok emek ve iktidar yapılarının, bireylerin pratikleriyle olan ilişkisine değindim. Pratikleri etkileyen bir kurum olan aile ve iş yaşamını ele alırken, kadınların anlam dünyalarında nasıl yorumlandığına ve yapılanmanın nasıl gerçekleştiğine temas etmeye çalıştım. Bu doğrultuda acaba aile ve iş yaşamı arasında etkileşim gerçekleşirken bir inşadan bahsetmek mümkün müdür, yoksa toplumsal cinsiyet düzeni ve pratiklerin etkisiyle erkek egemen kurgu kendini yinelemiş midir? Bu soru doğrultusunda 15 katılımcıdan topladığım verileri nitel analize tabi tuttum. Derinlemesine görüşmelerde ve bunlara dayanarak yaptığım analizde feminist yöntem ve teoriden yararlandım. Kadınların hem fabrikada çalışmalarına hem de ev emeğinin yürütücüsü olarak görülmelerine ilişkin veriler, onların yaşamlarını hangi noktalarda zorlaştırdığı veya onlara bir tür kazanım sağlayıp sağlamadığını ortaya çıkarmıştır. Evlilik öncesi aile yaşamının bireylerin düşünceleri ve pratikleri üzerinde etkisi olduğu anlaşılmıştır. Bu etki, kendini ev emeği ve bakım rejiminin anlamlandırılmasında da göstermiştir. Dolayısıyla bunlar, 15 katılımcıların tamamına göre kadının sorumluluğunda, yükümlülüğünde veya kontrolündedir. Bu sebeple katılımcılar için ev emeği ve bakım rejimi bir tür kimlik meselesi ve çalışmayı önceleyen eylemler bütünüdür. Çoğunlukla ekonomik gerekçelerle başlanılan çalışma yaşamında ise yine cinsiyetçi işbölümü, hiyerarşi ve iktidar yapılanması mevcuttur. Buna rağmen sıkça kendi parasını kazanmanın güzelliği üzerinde duran katılımcılar, bağlantılı olarak aile yaşamında, para kullanımında, kent deneyimlerinde bireysel beklentiler ve düşüncelerde değişimlerin de yaşandığını belirtmişlerdir.
İran sokaklarında çalışan çocuklar üzerine nitel bir araştırma

çalışmada İran'da sokakta çalışan çocukların içinde bulundukları sosyal durum, onların sosyal dünyasına inilerek tanımlanmaya çalışılmıştır. Bu çerçevede çalışmanın temel amacı, çocukların kendi bakış açılarıyla sokağa itilme sürecini belirlemek ve bu bağlamda konuya ilişkin bir teorik çerçeve sunmaktır. Bu çalışmada, sokakta çalışmanın, çocuğun 'çocukluk' yaşamına etkilerini anlamak için çocuk odaklı niteliksel araştırmalar önemli ve gerekli olduğu için derinlemesine görüşmeler ile İran'ın Tehran, Qazvin ve Zanjan şehirlerinde sokaklarda çalışan 21 erkek çocukla görüşülmüştür. Bu araştırmanın en önemli sonucu çocukların dünyasında sokağa itilme koşullarına ilişkin açıklamalar özellikle yoksulluk üzerindedir. Ayrıca çocukların sokak deneyimleri onların sorunları ve mücadeleleri ile şekillenmektedir.
The Turks of Borçalı in Georgia: Ethnic identity in borderland

Bu çalışmada, Gürcistan'ın Borçalı bölgesinde yaşayan Türklerin tarihi ve etnik kimliği incelenmiştir. Etnik kimlik oluşumuna ve güçlenmesine yol açan süreçler ve siyasi sınırların sıkça değişmesinin etnik kimliklerine olan etkisi incelenmiştir. Bölge ve halkının özellikleri ve sosyo-kültürel gelişmeler, tarihsel bir perspektifle analiz edilmiştir. Etnisite ve etnik kimlik kavramlarının farklı boyutları disiplinler arası bir yaklaşımla irdelenmiştir.
Altkültürel gençlik analizi: Diyarbakır'daki 'keko gençlik grupları'

Gençliğin alt kültürel oluşumu: Diyarbakır'daki 'Keko Gençlik Grupları' örneği üzerine yapılan alan araştırması üç bölüm olarak düzenlenmiştir. Birinci bölümde Keko Gençler'in kim oldukları, toplum tarafından algılanma ve kabul edilme durumları ve davranışları incelenmiştir. İkinci bölümde Keko Gençler'in aile ve çevreleriyle olan ilişkileri değerlendirilmiştir. Son bölüm olan üçüncü bölümde de derinlemesine mülakatlar yapılmıştır. Bu mülakatlarda, Keko Gençler'in kendilerini nasıl gördükleri, toplumsal çevrelerinde bulunanlar tarafından nasıl görüldükleri üzerinde durulmuştur. Son bölümde bir sorun olarak kabul edilen, Keko Gençler ile ilgili çözüm önerileri geliştirilmektedir. Bu çalışma, Diyarbakır ilinin merkez ilçeleri olan Bağlar, Şehitlik ve Sur olmak üzere üç bölgede yapılmıştır. Uzaktan gözlem, derinlemesine mülakat, odak grup çalışması, katılımlı gözlem ve doküman inceleme tekniklerinin yardımıyla kırk üç (43) kişiyle derinlemesine mülakat, yirmi dört (24) kişiyle odak grup çalışması yürütülerek çalışma tamamlanmıştır.
Vakıf muhasebe defterlerine göre 1630-1850 yılları arasında Bursa'da haffaf esnafı vakfı ve faaliyetleri

17. yüzyıl ortalarında Haffaf Esnafı, Bursa'da esnaf veya esnaf olmayan kişilerin ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla bir hirfet vakfı kurmuştur. Haffaf esnaf grubunun belirli bir sermaye ile kurdukları bir çeşit para vakfı olan hirfet vakfı, yaklaşık 188 yıl boyunca yıllık %10 kar elde edecek şekilde taliplerine kredi vermiştir. Osmanlı Devleti'nin kuruluşuyla birlikte başlayan vakıf kurumu, devletin son yıllarına kadar devamlılığını sürdürmüştür. Gerek padişahlar gerekse devlet ricali ve bazen de devrin zengin kişileri tarafından kurulan vakıf kurumları, devletin büyümesiyle birlikte ülkenin her yanına yayılmış ve çok farklı alanlarda hizmet vermeye başlamıştır. Vakıf kurumunun, Osmanlı Devleti'ne siyasi, sosyal, kültürel, dini, ekonomik her açıdan etkisi olmuştur. Yapılacak olan bu çalışmada 1630'da kurulup 1850 yılına kadar devamlılığını sürdüren Haffaf Esnafı Vakfının toplum üzerindeki ekonomik, sosyal ve mali açıdan etkileri incelenmiştir. Haffafların kendi aralarında kurmuş oldukları bu vakıfların, bir hayır kurumu olarak toplumdaki faaliyetlerinin yanı sıra, esnafın çeşitli ihtiyaçlarını karşılamak veya kredi kurumu olarak yaptığı hizmetleri ele alınmıştır. Yaklaşık 188 yıllık bir zaman diliminde varlığını sürdüren Haffaf Esnafı Vakfı ve faaliyetleri incelenirken araştırmanın birincil kaynağı Bursa Şeri'yye Sicillerinde yer alan vakıf muhasebe kayıtları olmuştur.
Yeni Türkiye ve dış göçler

Bu çalışmada Yeni Türkiye'ye gelen dış göçler ele alınacaktır. 1923 tarihli Lozan Antlaşması Kurtuluş Savaşı'nın bitişini, Yeni Türkiye'nin kuruluşunu simgelerken, cumhuriyetin tanık olduğu ilk göçlerinde başlangıcı olmuştur. Gerçekte bu coğrafya için dışarıdan göç sorunu yeni değildir. Ancak XIX. yüzyılda Doğu Sorunu bir anlamda Osmanlı İmparatorluğu'nun tasfiyesi demek olurken, sorunun merkezinde artık Osmanlı ve egemenliği altındaki topraklar vardır. Göç konusunda yapılan açıklamaları Batı belirlerken, açıklamalar da Batı yayılmacılığı temellidir. Zamanla bu açıklamaları yine Batı'nın kendi deneyiminin ürünü olan iktisat ve şehir temelli açıklamalar ve 1980 sonrasında da entegrasyon, çokkültürlülük ve kimlik temelli kuramsal açıklamalar izlemiştir. Aynı zamanda bu açıklamalar bütünsellikten uzaktır. Türkiye'de ise göçler bu kuramlar çerçevesinde açıklanmaya çalışırken, modernleşme ve sosyal değişme kuramlarından faydalanılmaktadır. Ancak bu kuramlarla Yeni Türkiye'ye yönelen göçleri açıklamak mümkün değildir. Yeni bir model geliştirmek, yeni açıklamalar gerekmektedir. Yeni Türkiye'ye gelen göçler büyük oranda Osmanlı Dönemi'nden miras kalan göçlerdir. Özellikle XIX. yüzyıl sonu ve XX. yüzyılda Kafkasya, Balkanlar ve Ortadoğu'nun Batı egemenlik anlayışının uygulama alanı olmasıyla birlikte, burada yaşayan Müslüman ve Türk kökenli halklara yönelik politikalar, zamanla yerini zulüm ve öldürmelere bırakmış, bu da Anadolu coğrafyasına akın akın göçlerin yaşanmasına neden olmuştur. Gelenler için Türkiye bir anlamda son kale vazifesi görmüş ve gelenler kendilerini Türklükle ifade ederek, Türk kimliğini benimsemişlerdir. Bu nedenle cumhuriyet sonrası Türkiye'ye yapılan göçleri anlamada Batı kaynaklı açıklamalardan çok Doğu Sorunu'na bağlı olarak geliştirilecek kuramsal açıklamalar gerekmektedir.
Making of new Islamism in Turkey transformation of the Islamist discourse from opposition to compliance

Bu tez Türkiye'de İslamcılığın sistem karşıtı ve muhalif bir güçten uyumcu ve itaatkar bir siyasal ideolojiye dönüşümünü incelemektedir. Tez yerleşik siyasal ve ekonomik ilişkilere tavrı merkezine oturtmaktadır. Tezin iddiası, Adalet ve Kalkınma Partisi'nin kuruluşuna yol açan söz konusu dönüşümün 1980'lerin sonu ve 1990'ların başında başladığıdır. Bu dönüşümün hatlarını çizebilmek için tez İslamcılığın sistem karşıtı ve sistemik dönemlerinin ayrıntılı bir analizini sunmaktadır. Tez, söz konusu dönüşümü dönemin İslamcı entelektüel çevrelerindeki temel tartışmalara yoğunlaşarak göstermektedir. Çalışma İslamcılığın yaşadığı dönüşümü neoliberal küreselleşme, postmodernizm ve çokkültürlülük temaları ile birlikte düşünmeyi önermektedir. Tez, bir tür Üçüncü Dünyacı popülizm olarak ele alınabilecek 1970'lerin ve 1980'lerin İslamcılığının adım adım sıradan, muhafazakar bir ideolojiye dönüştüğünü iddia etmektedir.
The Development of an islamic intellectual career in Turkey: the case of Ali Bulaç

Bu tezde, Seyyid Kutub ve Ali Şeriati'nin düşünceleri ile karşılaştırılarak Ali Bulaç'in görüşleri incelendi, öncelikle aydın kavramına ilişkin değişik görüşler ele alındı, islami hareketlerin yeniden canlanışı tartış ıldıktıktan sonra islami yeniden canlanış ve islam aydınlarının ortaya çıkışı konusunda kuramsal bir çerçeve oluşturulmaya çalışıldı. Ali Bulaç'ın görüşlerini incelemeye geçmeden önce Şeriat i ve Kutub'un düşünceleri ele alındı. Son olarak bu üç islam aydının görüşleri arasındaki benzerlikler ve farklılıklar tartışıldı.
Göçün dili: Suriyeli sığınmacılara yönelik sosyal kabul ve dışlama mekanizmalarının söylemsel biçimleri

Göç; Türkiye'nin jeopolitik konumu gereği hem transit hem de hedef ülke anlamında her zaman gündeminde olan bir olgudur. Bu noktada tarihinin en başından beri göçe sürekli tanıklık eden bir ülke olan Türkiye için tarihinin en büyük ve etkili kitlesel göçünün Suriyelilerin göçü olduğundan söz edilebilir. Suriyeli sığınmacıların ülkemize gelişi gerek devlet gerekse toplum açısından pek çok etki oluşturmaktadır. Çalışma da bu anlamda Suriyeli sığınmacılara yönelik sosyal kabul ve dışlama mekanizmalarının söylemlerdeki yansımasının nasıl olduğunu, çalışmalarda sunulduğu üzere ayrımcılık ve dışlamanın yoğun olup olmadığını çözümlemek üzerine hazırlanmıştır. Çalışma, teorik ve uygulamalı olmak üzere iki bölümdür. İlk bölümde teorik anlamda genel olarak göç, Türkiye'nin göç tarihi ve Arap Baharı süreci ele alınıp tartışılmıştır. Uygulamayı kapsayan ikinci bölümde ise nitel araştırma yöntemi kullanılmış olup; hem Suriyeli sığınmacılar hem de yerli halkın gözünde mevcut durumu ortaya koymak adına 13 Suriyeli sığınmacı, 20 yerli halk ile olmak üzere toplamda 33 kişi ile yarı yapılandırılmış görüşme formu çerçevesinde görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Araştırmada gerek Suriyeli sığınmacıların gerekse yerli halkın söylemleri bağlamında sosyal kabul ve dışlama mekanizmalarının dile nasıl yansıdığı ortaya koyulmuştur.
Spinoza felsefesine göre tanrı-doğa-insan içkinliğinde Alevi nefeslerinin ilettiği etik düşünce

Alevilikte sözlü kültür içinde aktarılan Alevi düşünce yapısının ve yazılı kültüre ait Alevi nefesleri olan ozanların, aşıkların şiirleri çalışmanın odağındadır. Bunların insanlara ilettiği etik düşünce, iletişim felsefesi çerçevesinde bu çalışmada, Spinozacı felsefe ve etik ile ele alınmıştır. Spinozacı düşüncede etik anlayış, her şeyin tanrısal doğanın zorunluluğunda, doğanın ezeli-ebedi yasalarına göre gerçekleştiğinin bilgisindeki insanın yetkin hale geçişi olan kutluluğu, özgürlüğü; zihnin insan doğasına aykırı kötü duygular üzerindeki hakimiyetinden, zihinsel kusursuzlukla donanmasında gerçekleşmektedir. İnsan zihni bedenin fikri olup, insan zihninin ezeli-ebedi kısmında olan içkin Tanrı anlayışında, Tanrı insanda zihnin özü sayesinde ifade bulur ve bu duruma ulaşan bilge insan, ezeli-ebedi zorunluluktan ötürü hem kendisinin, hem Tanrı'nın hem de şeylerin bilincinde olup ruhsal bir doygunluk ile yaşar. Bu tür bir etik yaşama ulaştıran yol çetindir ve nadir bulunur. Bu durum, Alevilikte akıl kemale kendilerinde eren Hallacı Mansur, Seyyid Nesimi gibi ozanların yoludur. Bunlarla birlikte çalışmada sözlü anlatıda Alevi etik anlayışın Spinoza düşüncesindeki etik anlayışı ile karşılaştırılması yapılmıştır. İki düşünce yapısında bazı benzerlikler farklı kavramlar ile tanımlanmaktadır. Spinozacılığın üçüncü tür bilgiye ulaştıran etik yaşamı, Aleviliğinde Hakikat kapısına eren, Alevilikte Pir konumundaki Sinan Dede ve etnografik araştırmada dedenin çevresindeki insanlar ile yapılan mülakatlardan elde edilen bilgi, sözlü kültürde Alevi etik anlayışın Spinoza düşüncesindeki etik anlayışı ile karşılaştırılmasında açıklandı. Sinan Dede ile yapılan mülakatlarda sözlü anlatıya başvurulmasının sebebi kendisinin, diğer insanların ve şeylerin bilincinde olmasının yanı sıra, Alevi yazılı kaynaklarında bulunmayan farklı bilgilere ulaşmasındandır. Son olarak, Alevi etik düşüncenin belirlenmesi adına, Spinoza düşüncesi ile Alevi nefeslerindeki etik anlayışın karşılaştırılması, sözlü anlatının bellek taşıyıcılığında iletimi görevini de üstlenen Sinan Dede'nin ikinci bölümdeki açıklamaları ile Spinozacılıktaki etik düşünce, ozanların nefesleri çerçevesinde, yorumsamacı yöntem çerçevesinde irdelenmiş ve açıklanmıştır.
Gelenekselci ekolün sanat anlayışı

Gelenek, özü vahye dayalı hakikat ve prensipler bütününün, bulunduğu topluma ve çağa göre, yaşama tarzı, sanat, hukuk ve bilginin yeni bir medeniyet olarak ortaya konuş şeklidir. Sanat, bir kültürün, toplumun ya da medeniyetin varoluşunun estetiksel bağlamda tezahürüdür. Sanatçı ise, fıtri imkanların ötesine geçip, kainatı ve yaratılmış olan her şeyi, tefekkür edilebilecek güzelliğe eriştirendir. Modernizm ile birlikte sanat, kutsal boyutundan uzaklaşmış ve sadece maddi hazlara karşılık veren, basit bir meta haline getirilmiştir. Rene Guenon, Frithjof Schuon, A. K. Coomaraswamy, Titus Burckhardt, Seyyid Hüseyin Nasr, Martin Lings gibi düşünürler tarafından temsil edilen gelenekselci ekolün sanat anlayışı bu çalışmamızın ana konusudur. Gelenekselci ekol, sanatı, modern sanatın aksine, kutsal sanat bağlamında ele almıştır. Kutsal sanatın estetiğinin ve güzelliğinin ölçütü ilahi hakikati yansıtmasıdır. Gayemiz, gelenekselci ekolün metafiziksel bir arka planda sunduğu sanat anlayışını, teorik belge analizi yöntemi ile ortaya koymaktır.
2000 sonrası Türk sinemasında milliyetçilik temalı filmlerde 'öteki'

Milliyetçilik günümüz dünyasında canlılığını koruyan ideolojilerden biridir. Aynı zamanda bir kimliksel anlama sahip olan bu ideoloji kendini inşa ederken diğer kimliksel ve ideolojik hareketlerde olduğu gibi bir 'öteki'ne ihtiyaç duymaktadır. 'Öteki'nin varlığı, nasıl tasnif edildiği, ötekileştirilirken hangi referans noktalarından hareket edildiği önem arz eden bir konudur. Bu bağlamda milliyetçilik ideolojisi 'öteki' karşısında kendini inşa ederken veya kendi ideolojisini topluma empoze ederken bir takım aygıtlar kullanmaktadır. Sinema da bu aygıtlardan biridir. Günümüz dünyasında toplumun her kesimine kolayca ulaşabilen ve topluma hemen hemen her konuda belirli bir düşünceyi benimsetme amacı da taşıyan sinema artık sanatsal değerinin yanında ideolojik değeri de olan bir meta haline gelmiştir. Tezimizin amacı Türkiye'de 2000- 2017 arası çekilen milliyetçilik temalı filmlerde 'öteki'nin nasıl bir tanımlama ve 'ötekileştirmeye' tabi tutulduğu, 'öteki' olarak ifade edilenlerin hangi referans noktalarından hareketle 'ötekileştirildiğini' ve bu 'öteki'lerin kimler olduğunu ortaya koymaktır. Bu bağlamda seçilen filmler 2000 ile 2017 arasında sinema otoriteleri tarafından milliyetçilik temalı filmler kategorisinde değerlendirilmiş filmlerdir. Seçilen filmler Kurtlar Vadisi Irak, Kurtlar Vadisi Filistin, Dağ, Dağ II, Deli yürek Bumerang Cehennemi'dir. Temel amaç söz konusu filmler kendi içlerinde temalandırılarak 'milliyetçik' ve 'ötekilik' konusunu açıklığa kavuşturmaktır.
Yoksulluğun bir nedeni olarak kamusal sosyal yardımlar: Sivas Merkez ilçe örneği

'Yoksulluğun Bir Nedeni Olarak Kamusal Sosyal Yardımlar: Sivas Merkez İlçe Örneği' isimli bu çalışmanın amacı, sosyal yardımların, yoksulluğu önlemedeki rolünün ne olduğunun orta konulmasıdır. Teorik ve uygulamalı olmak üzere iki aşamadan oluşan bu çalışmanın birinci aşamasında yoksulluk ve sosyal yardım kavramları incelenmiştir. Uygulama aşamasında ise Sivas Merkez İlçede ikamet eden, hem Sivas Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfından hem de Sivas Aile ve Sosyal Politikalar İl Müdürlüğünden yardım alan 400 kişiye/haneye anket çalışması uygulanmıştır. Bu çalışma ile 'sosyal yardım alanlara göre yoksulluğun nedeni nedir? 'Sosyal yardımlar yoksulluğa çare oluyor mu? 'Sosyal yardımlar yoksulluğu daha da fazlalaştırıyor mu? gibi soruların cevabı aranmıştır. Elde edilen araştırma bulgularına göre, sosyal yardımlardan faydalanan kişiler/haneler, sosyal yardımların yoksulluğu önleme işlevine sahip olmadığını, yoksulluğu daha fazla oranda artırdığını, kronik yoksulluk olarak adlandırılan yoksulluk türünün sosyal yardım bağımlılığı sonucunda ortaya çıktığını ve yoksulluklarının nedenin sosyal yardımlar olduğunu ifade etmişlerdir.
Aile odaklı bir sosyolojik inceleme

Toplum-bilim alanında yerleşim merkezleri üzerine yapılan çalışmaların köy ve kent birimleri üzerinde yoğunlaşmış olması sebebiyle, kasabanın kendi yapısının ve özelliklerinin tanınması güçleşmiştir. Temel amaç, kasaba olgusunu sahaya indirerek incelemek ve elde edilen bilgilerden hareketle bazı genellemelere ulaşabilmektir. Kasabaların toplumsal yapısını bilmeden, genel toplumsal yapı hakkında doğru sonuçlara ulaşmak zordur. Bu düşünceden hareketle araştırmamızda bir kasaba çalışması yapmayı uygun gördük. Araştırmanın temel konusu, Orta Karadeniz Bölgesinde yer alan, bir sahil kasabası olan Perşembe'nin; toplumsal kurumları, insan ilişkileri, değerleri, toplumsal yapı ve bunlara bağlı olarak ta toplumsal yapıda oluşan değişmenin 'aile odağında' incelenmesidir. Aile, bir toplumun en küçük birimidir. Bir toplumun sosyo-ekonomik-kültürel v. b. durumunu yani genel sosyal yapıyı anlamak için önce toplumun bir nüvesi olan aileye bakmak gerekir. Bir aileyi ince lemek: aslında, ailenin içinde bulunduğu toplumu incelemek demektir. Bunun yanı sıra: nüfus, nüfus yapısı ve hareketleri, konut, eğitim, kitle iletişim araçları, v. b. konular ele alınıp incelenmektedir. Kasaba nüfusu, köy nüfusundan fazla olan, genellikle tarımsal ve ticari etkinliklerin yapıldığı, var olan değerlere fazlasıyla bağlı, dolayısıyla da yenilik ve değişimlere nisbeten kapalı bir ilişki içinde bulunduğu köylüyü kendine bağımlı hale getiren, toplumsal yaşamındaki ilişikiler ve davranışları ile köylü ve kentliden farklı olan, insanlardan oluşan bir yerleşim birimidir.
Türkiye'de uygulanan yoksullukla mücadele programları ve etkinlikleri

Yoksulluk, Türkiye'nin de dahil olduğu birçok ülkede en büyük sorunlardan birisidir. Türkiye yoksullukla mücadele etmeye resmi olarak 1990'lı yılların ortası gibi geç bir zamanda başlamıştır. Bu çerçevede ilk kez sekizinci kalkınma planı kapsamında yoksulluk konusunu araştırmak ve yoksulluğun etkilerinin hafifletilmesine yönelik bir strateji geliştirmek maksadıyla bir Özel İhtisas Komisyonu kurulmuştur. Türkiye'de yoksullukla mücadele konusunda en geleneksel yaklaşım, sistematik sosyal yardım şeması olmaması nedeniyle risk durumunda pek çok kişinin aile yardımları ile ayakta durmaya çalışmasıdır. Ancak ailenin yoksulluk riskini azaltma konusundaki işlevselliğinin azalmasıyla birlikte, Türkiye yoksullukla mücadele konusunda çeşitli girişimlerde bulunmaya başlamıştır. Bu girişimlerden en önemlisi 1980 istikrar programına karşı artan tepkiler neticesinde 1986 yılında kurulan SYDTF' dur. Başlangıçta dağınık ve kurumsallıktan uzak faaliyetler sürdüren SYDTF, 2004 yılında kurumsal bir yapıya bürünmesiyle faaliyetlerine hız vermiştiTürkiye'de yoksulluk ve gelir eşitsizliği OECD ülkeleriyle karşılaştırıldığında oldukça yüksek düzeylerdedir. 1985- 2005 yılları arasındaki dönemde Türkiye'de yoksulluğun genel eğilimi küçük bir düzeyde de olsa artış göstermiştir. Türkiye bu dönemde yoksullukla mücadelede başarılı olamamıştır. 2008 yılı itibariyle Türkiye'de yoksulluk oranı %17'dir. Kırsalda kente nazaran yoksulluk daha yaygındır. Hanehalkı büyüklüğü arttıkça yoksulluk riski artmakta, eğitim düzeyi arttıkça yoksulluk riski azalmaktadır. Türkiye'de yoksullukla mücadelenin gerekliliğinin kavranmasıyla birlikte yoksullukla mücadele hız kazanmıştır. Türkiye'de SYDTF yanında farklı kurumlar da sosyal yardım faaliyetleri sürdürmektedir. Ancak SYDTF her geçen gün bu konudaki rolünü güçlendirmektedir. Bu kapsamda SYDTF geleceğe yönelik projeleri ile, Türkiye'de yoksullukla mücadelede kurumlar arası eşgüdümü sağlayarak yoksullukla mücadelede daha etkin roller üstlenecektir.