turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Aşırı sağ partilerin yükselişinde yabancı ve göçmen tartışmalarının etkisi ve analizi: Jobbik Partisi, İsviçre Halk Partisi ve Avusturya özgürlük Partisi

Tezin konusunu, Avrupa'nın son dönemdeki ötekileri konumunda olan göçmen, azınlıklar ve yabancılar oluşturmaktadır. Konstrüktivizm teorisi çerçevesinde şekillenen tez; 'kimlik, toplumların diğer topluluklar ile karşılıklı etkileşimleri sonucunda 'öteki'ye karşı 'biz'i yaratmak suretiyle oluşmaktadır' varsayımı üzerinden yürütülmüştür. Bu doğrultuda tez, modernite öncesi dönemden günümüze, kimlik ve kültür tartışmalarının Avrupa'nın öteki tanımında, aşırı sağ partilerin programları ve seçim başarılarındaki önemini ve etkisini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Bu bağlamda tez; Avrupa'daki ve incelenen ülkelerdeki öteki tanımının temelini, ekonomik ve kültürel farklılıkların oluşturduğunu ele almaktadır. Tez çalışması sırasında; incelenen partilerin, seçim program ve söylemlerinde ortaya konan yabancı karşıtlığıyla, çoğunlukla din ve kültür temelli farklılıkların ön plana çıkarılarak seçmenlerin yabancıları tehdit olarak algılamasını amaçladığı görülmüştür. İncelenen partiler; Avrupa ve dünya genelinde yabancılar kaynaklı olduğu düşünülen sorunların, ülkelerinde yaşanma ihtimali üzerinden yarattıkları tehdit algısına karşı çözüm olarak kendilerini ve politikalarını sunmaktadır. Bu doğrultuda tez; aşırı sağ partilerin seçim başarılarına, kimlik ve kültür tartışmaları çerçevesinde şekillenen yabancı karşıtlığı ve tehdidi algısının etkisini ortaya koymaktadır. Tez; temelde Avrupa genelinde yükselen aşırı sağ partilerin arasında incelenen ülkelerdeki partilerin diğerlerine kıyasla daha başarılı olmasını sağlayan etkenlerin neler olduğunu açıklamayı amaçlamaktadır. Bu bağlamda tez; söz konusu etkenlerden en önemlisi olan yabancı ve göçmen tehdidi algısının yanında ulus inşa ve ötekiyi tanımlama süreçlerinde din ve kültürün etkisine de açıklık getirmeyi hedeflemektedir.
Tarihi süreç içerisinde yükselen üç gücün yükseliş süreçlerindeki askeri stratejileri

Bu tezin amacı; modern dönemde, uluslararası alanda diğer devletleri ve uluslararası sistemi etkileme yeteneğine sahip olan tarihi süreçte yükselen üç gücün, yükselen güçler olarak, yükseliş süreçlerinde izledikleri askeri stratejilerini incelemektir. Ayrıca bu tez kapsamında; bu askeri stratejileri kullanarak başarılı olan ve büyük güç veya hegemonik güç haline gelen bu devletlerin başarılı olma nedenlerinin, analitik yöntemlerle örnek olaylar çerçevesinde ortaya çıkarılması amaçlanmıştır. Bilahare, bu stratejilerin ortak yönleri belirlenerek çağımızda yükselen güçler olarak değerlendirilen güçlerin askeri stratejilerini anlamak ve analiz etmek üzere yeni yöntemler geliştirilmesi hedeflenmiştir. Bu çerçevede, öncelikle, Dünya çapında uluslararası ortamın şekillenmeye başladığı 14. yüzyıldan günümüze kadar olan dönemde yükselen güçler olarak ortaya çıkan devletler belirlenmiştir. Belirlenen bu devletler içerisinden uzun süreli olarak yükselişlerin sürdürerek hegemonik güç haline gelen Portekiz ve Britanya İmparatorluğu ile yükselişini uzun süreli olarak sürdürmeyi başaran Osmanlı İmparatorluğu'nun askeri stratejileri tarihi süreçte örnek devletler olarak incelenmiştir. Tarihi süreçte yükselişlerini uzun süreli olarak sürdüren bu yükselen güçlerin askeri stratejileri; askeri stratejilerin sınıflandırılması, kullanılan yöntem ve askeri stratejinin boyutları yönünden analitik yöntemler kullanılarak incelenmiş ve incelemede uluslararası ilişkiler teorilerinin inceleme yöntemleri esas alınmıştır. Sonuç olarak, askeri stratejilerin sınıflandırılması açısından bir yarımada devleti olan Portekiz ile anakarası birarada devleti olan Britanya İmparatorluğu'nun coğrafi alan yönünden denizci bir askeri strateji uyguladığı belirlenmiştir. Asya, Avrupa ve Afrika kıtalarının birleşim bölgesinde jeopolitik bakımdan içtihat konumunda olan Osmanlı İmparatorluğu'nun ise kara egemenliğini esas alan fetihçi bir askeri stratejiyi benimsediği ortaya çıkarılmıştır. Bu devletlerin kullandıkları yöntem yönünden ise taarruzi ve direkt askeri stratejiler uyguladıkları, ayrıca askeri stratejinin insan, toplum, askeri harekatlar, ekonomi ve lojistik boyutu ile teknoloji boyutunu yüksek seviyede dikkate aldıkları belirlenmiştir.
Bosna-Hersek sorunu ve Dayton Anlaşması

Bu çalışma Soğuk Savaş sonrası ortaya çıkan çatışmalardan biri olan Bosna-Hersek Sorunu'nu irdelemeyi amaçlamaktadır. Bosna-Hersek. eski Yugoslav Federasyonu'na bağlı altı cumhuriyetten biridir. 90'lann başında Yugoslav Federasyonu'nun dağılmaya başlamasıyla, Slovenya ve Hırvatistan bağımsızlıklarını ilan etmişler, bu iki cumhuriyete daha sonra Bosna-Hersek ve diğer cumhuriyetlerde katılmıştır. Bosna-Hersek'in bağımsızlığı ilan etmesiyle, 4 yıl boyu devam edecek olan savaş başlamış olur. Batılı devletler, özellikle AB ülkeleri, Bosna-Hersek sorununu yakından izlemişlerdir. Bosna-Hersek'te güven ve istikrarın sağlanması, Avrupa'nın da güven ve istikrarını direkt ilgilendirmektedir. ABD, Bosna-Hersek Sorunu'nu önce Avrupa'nın iç meselesi olarak değerlendirmiş, daha sonra savaşın bilançosunun büyümesiyle soruna el atmıştır. Bu nedenle, Bosna-Hersek Savaşı boyunca, AB'ne üye ülkeler ve ABD, bölgedeki savaşı çevrelemeye ve durdurmaya yönelik pek çok 'Banş Planı' hazırlamışlardır. Dayton Banş Anlaşması'nda, Batılı devletlerin hazırlamış olduğu planlardan biridir. 1995 yılında taraflar arasında imzalanan Dayton Banş Anlaşması, hem uluslararası politika hem de diplomasi açısından pek çok özellik taşımaktadır. Dayton Anlaşması, Bosna-Hersek' i iki 'Federatif Birime' ayırmaktadır. Pek çok zayıf yönü bulunan, Dayton Banş Anlaşması'nın yaşatılması ve bölge genelinde uygulanabilmesi için Batı büyük bir çaba harcamaktadır. Dayton Barış Anlaşması, bölgede ateşkesin sağlanması ve bansın tesisi için bir adım olmuştur.
The Israeli security policy: Changes and continuities

Bu çalışmanın amacı, İsrail'in güvenlik politikasındaki değişimleri analiz etmektir. Buna göre tez dört ana bölümden oluşmaktadır. Tarih, din, ideoloji ve tehdit algılan gibi İsrail'in güvenlik politikasının oluşturulmasını etkileyen faktörler birinci bölümde ele alınmıştır. Güvenlik politikasının en önemli tamamlayıcısı olan İsrail'in askeri doktrininin oluşmasında yer alan etkenler ve bu doktrinin saldırgan, savunmacı ve caydırıcı stratejileri de yine bu bölümde incelenmiştir. Bir sonraki bölüm Bağımsızlık Savaşı, 1956 Mısır'la Savaş, Altı Gün Savaşı, Yıprandırma Savaşı ve 1982 Lübnan Savaşı süresince ve sonrasında tehdit algılarının nasıl değiştiğini ve askeri doktrinin nasıl uygulandığını analiz etmektedir. Üçüncü bölümde 19901ar boyunca İsrail'in güvenlik politikalarındaki değişimler derinlemesine incelenmiştir. Banş süreci ile İsrail'in varlığına yönelik tehdit algılan azalmış ama terör, bölgede artan konvansiyonel ve nükleer silahlanma ile farklı tehdit algıları güçlenmiştir. Bu yüzden, İsrailli siyasi ve askeri karar alıcılar güvenliği yeniden tanımlamışlardır. Son bölümde banş sürecinin çökmesi ve Sharon'un iktidara gelmesinin İsrail'in güvenlik politikasına etkisi ele alınmıştır. Sharon dönemi, Al Aqsa Intifada' smdan sonra en önemli güvenlik problemi olan terörün engellenmesini amaçlayan saldırgan güvenlik stratejileriyle tanımlanabilir. Sonuç olarak bu tez, İsrail'in güvenlik politikalarının 1990 lara kadar önemli değişimler göstermediğini ama 19901ar boyunca önemli değişimler geçirdiğini iddia etmektedir. 2000 sonrası dönem ise Sharon'un tekrar saldırgan stratejilere yönelmesiyle yine değişimlere tanıklık etti. vı
A Comparative analysis of foreign direct investment policies of Turkey and Poland

Türkiye ve Polonya'nın Doğrudan Yabancı Yatırım Politikalarının Karşılaştırmalı Bir Analizi Hazırlayan Mustafa Begün Bu çalışma, esas olarak doğrudan yabancı yatırımları çekme konusunda Türkiye'nin görece başarısız olmasının ve onun bölgesel rakibi olan Polonya'nın bu konudaki başarısının sebeplerini, iki ülkenin yatırım koşullarına atıfta bulunarak bulmaya çalışmaktadır. Bu tez, çeşitli ülkelerin farklı seviyelerde doğrudan yabancı yatırım çekmesini, ekonomik, siyasi ve siyasa ile ilgili faktörlerin bir fonksiyonu olan çekicilik seviyesi ile açıklamayı benimseyen ve doğrudan yabancı yatırım hareketlerini yerel belirleyiciler ve ülkeye özgü donanımlar ile açıklamaya çalışan bir teorik çerçeveye dayanmaktadır. Ulusal hükümetler arasında doğrudan yabancı yatırımları çekme konusunda mevcut olan sıkı bir yarışta başarılı olabilmek, yabancı yatırımcıların beklentilerini karşılamakta tatmin edici bir durumda bulunmayı gerektirir. Türkiye, görünüşte özellikle geniş pazar hacmi ve liberal ekonomisiyle, arzulanan ülkeye özgü niteliklere sahip bulunmaktadır, ancak fiiliyatta, yabancı doğrudan yatırımları çekme konusunda, ekonomik potansiyeline göre, gelişmekte olan ülkelerin ortalamasının oldukça gerisinde bulunmakta olup, bölgesel bir rakibi olan Polonya ise bu alanda büyük bir basan yakalamış durumdadır. vıBu tez, iki ülkenin, kısaca, siyasal, ekonomik ve siyasa ile ilgili faktörler olmak üzere, yabancı doğrudan yatırımların yerel belirleyicileri niteliğinde olan kriterlerin ışığı altında karşılaştırmasını yapmıştır. Tez, münhasır olarak Türkiye'nin yabancı doğrudan yatırımlar açısından tercih edilmemesine sebep olan idari engeller, yasal sorunlar, yolsuzluk gibi faktörleri göstermekle beraber, özelleştirme politikaları, vergilendirme, hükümetin yabancı yatırımcıya karşı tutumu, siyasal istikrarsızlık, coğrafi yakınlık, emek maliyeti ve Avrupa Birliği üyeliği perspektifi gibi eş zamanlı olarak Türkiye'nin başarısızlığını ve Polonya'nın başarısını açıklayan faktörleri ortaya koymakta ve iki ülke arasındaki farklı seviyelerdeki yabancı doğrudan yatırım girişlerini bu sonuncu faktörlerle açıklamaya çalışmaktadır. Bu tez çalışmasında, özellikle özelleştirme politikaları, makroekonomik istikrar ve Avrupa Birliği üyeliği perspektifinin Polonya'nın Türkiye'den daha fazla doğrudan yabancı yatırım çekmesine yol açtığı hususu vurgulanmaya çalışmaktadır.
Güney Kafkasya devletlerinin enerji güvenliği (1990-2010)

Bu çalışmada Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra bağımsızlıklarını kazanan Güney Kafkasya Cumhuriyetleri olan Azerbaycan, Gürcistan ve Ermenistan'ın enerji güvenliği politikaları ve enerji politikaları kapsamında bölgesel ve küresel güç merkezleri ile olan ilişkileri, aynı zamanda bu ilişkileri etkileyen ve şekillendiren faktörler incelenmiştir. Güney Kafkasya Cumhuriyetlerinin enerji güvenlik politikalarının çok geniş bir alanı kapsadığını dikkate alarak, çalışmanın çerçevesini bu politikayı belirleyen temeller, etkileyen ülke içi ve ülke dışı faktörler ve bunların karşılıklı etkileşimi oluşturmaktadır. Bu tez çalışması beş bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde enerji güvenliği kavramı ele alınmış ve ülkelerin dış politikası açısından incelenmiştir. Bu bölüm kapsamında dünyada temel enerji kaynakları olarak bilinen petrol ve doğal gaz rezervlerinin istatistik değerlendirmesi yapılmıştır. Aynı zamanda Güney Kafkasya'nın uluslararası ilişkilerdeki önemi, sahip olduğu enerji kaynakları ve jeopolitik açısından konumu bu bölüm kapsamında değerlendirilmiştir. İkinci bölümde ise dünyanın stratejik ve bölgesel güç merkezlerinden ABD, AB, Rusya, Türkiye ve İran'ın yürüttükleri enerji stratejilerinin Güney Kafkasya politikalarına etkisi araştırılmıştır. Tez çalışmasının üçüncü, dördüncü ve beşinci bölümleri Güney Kafkasya Cumhuriyetleri olanAzerbaycan'ın, Ermenistan'ın ve Gürcistan'ın enerji güvenliği dış politikaları kapsamında değerlendirilmiştir. Bu bölümde aynı zamanda Güney KafkasyaCumhuriyetlerinin sahip oldukları enerji rezervleri,
Osmanlı coğrafyasında petrol alanları, çıkartılması, işletilmesi, imtiyazları ve ekonomide değerlendirilmesi (1876- 1914)

Kapitülasyonlar ve Tanzimat Dönemi maliye politikalarının bir sonucu olarak ortaya çıkan Düyun-ı Umumiye İdaresi Osmanlıyı meşgul ediyor ve egemenlik hakkının kullanımını tartışmaya açıyordu. Osmanlı Devleti bazı yabancı azınlıklara verilen hakların mevcut düzeni bozmamasına çabalarken ülkenin mali kaynaklarını tam olarak idare edemiyordu. Tüm bunlar idari zafiyetlere neden oluyordu. Devletin mali ve idari yönetimi yabancıların etkisi altındaydı. 33 yıl süren iktidarında II. Abdülhamit, daima bir dış mücadele ve iç çekişme ile uğraşmak zorunda kalmıştı. II. Abdülhamit'in iktidarının ilan edilmesiyle 31 Ağustos 1876'da başlayan ve I. Dünya Savaşı'nın Osmanlı İmparatorluğu için resmen başladığı 30 Ekim 1914'e kadar geçen süre, Ortadoğu, Türk ve İslam tarihleri açısından bir dönüm noktasıdır. Bu zaman dilimine petrol ekonomisi üzerinden bakıldığında yaygın olan kömür kullanımın yerini petrolün almasını Dünya Savaşıyla artan askeri tüketim hızlandırmıştır. İngiltere'nin savaş gemilerinde petrolü kullanmaya başlaması Osmanlı topraklarını öncelikli hedefine koymasına sebep olmuştur. İngiltere artan ihtiyacını karşılamak petrol coğrafyasında yürüttüğü gizli siyasi çalışmalarla bugünün S. Arabistan, Kuveyt ve B. A. E topraklarını bölge liderleri ile yaptığı anlaşmalarla kendi çözülmesini durdurmakla meşgul Osmanlı'dan ele geçirmeyi başarmıştır. Osmanlı bu dönemde balkanlarda ve orta doğuda çözülmeye karşı Bağdat Demiryolu Projesini hayata geçirmeyi seçmişti. Petrol, Dünya sahnesinde bir sonraki gelişim kaynağı olduğunda da artık sahip olduğumuz bir kaynak değildi.
Self-determinasyon ekseninde bağımsız Kosova'nın doğuşu

Soğuk Savaş'ın bitmesinin ardından, Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti'ni oluşturan federe cumhuriyetler sırayla bağımsızlıklarını ilan etmişlerdir. Böylelikle, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra kurulan, altı federe devlet ve iki özerk bölgeden oluşan Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti dağılmıştır. Özerk bölgelerden biri olan Kosova'nın durumu, dağılma sürecinde olduğu kadar sonraki dönemlerde de uluslararası toplumun dikkatini bölge üzerine çekmiştir. 1999 yılında Kosova'da yaşanan etnik çatışma, NATO'nun müdahalesi ile durdurulmuş, ardından BM'nin oluşturduğu geçici yönetim gücü bölgede görev almaya başlamıştır. Kosova'nın nihai statüsü konusunda yapılan müzakereler sonucu Sırp ve Arnavut taraflar arasında bir uzlaşma sağlanamaması üzerine Kosova, 17 Şubat 2008 tarihinde bağımsız bir devlet olduğunu uluslararası kamuoyuna açıklamıştır. Bu tez çalışmasının amacı, Yugoslavya'nın tarihsel süreç içinde nasıl parçalandığı ve bu parçalanma sırasında Kosova'nın durumunu ele almaktan ziyade, konuya self-determinasyon kavramı bağlamında yaklaşıp, Kosova'nın bağımsız bir devlet olmasını self-determinasyon hakkı çerçevesinde analiz etmek ve değerlendirmektir. Bu değerlendirme sırasında, uluslararası toplumun da Kosova sorununa yaklaşımı ele alınarak, bağımsızlık ilanının Kosova için en doğru karar olduğu sonucuna varılmıştır.
Uluslararası sistemde vergilendirme egemenliği: Türk vergi politikası üzerine bir çalışma

Bu çalışmada liberalizmin unsurlarından kaynaklanan uluslararası karşılıklı iktisadi bağımlılık durumunun vergi egemenliği üzerine etkisi incelenmiş ve bunun Türk vergi politikasına yansıması ele alınmıştır. Liberalizmin unsurlarından küreselleşme ve serbest ticaret olgusu, karşılıklı ekonomik bağımlılığın yoğunlaşmasına sebep olmuş ve devlet dışı aktörler ulus devletlerin egemenliğini ve sınırlarını tehdit eder hale gelmiştir. Böylece ulus devletin egemenlik hakları aşınmaya başlamıştır. Bu durum devletlerin vergilendirme yetkisine de yansımış ve vergi egemenliğini etkilemiştir. Ulus-devletler ise uluslararası düzende siyasi ve özellikle ekonomik olarak ayakta kalabilmek amacıyla uluslararası örgütler, uluslararası anlaşmalar ve çok uluslu şirketler gibi devlet dışı aktörler lehine vergi egemenliklerinden tavizler vermiştir. Türkiye de bir ulus devlet olarak karşılıklı ekonomik bağımlılık koşulları altında dünya düzeninde yerini sağlamlaştırmak ve uluslararası piyasanın yaratmış olduğu rekabet ortamında ekonomik ve siyasi olarak varlık gösterebilmek için liberalizmin teşvik ettiği işbirliği anlayışıyla bahsi geçen devlet dışı aktörler lehine vergi egemenliğinden bazen gönüllü bazense zorunlu olarak feragatte bulunmuştur. Bu nedenle vergi egemenliğini etkileyen devlet dışı aktörlerin ülkemiz ve diğer ülkelerin vergi egemenliğine etkisinin ortaya konulması gerekmektedir. Zira ülkemizin ve diğer ulus devletlerin liberalizmin oluşturduğu iktisadi karşılıklı bağımlılık ortamında vergi egemenliğinden bu gibi tavizler vermeleri kaçınılmaz olmuştur.
Çatışmayı dönüştürme safhasında rehabilitasyon süreci: Kuzey İrlanda örneği

Çatışmayı Dönüştürme Safhasında Rehabilitasyon Süreci: Kuzey İrlanda Örneği Kuzey İrlanda Sorunu Katolikler ve Protestanlar arasında bir güç paylaşım mücadelesi olmakla birlikte sorunun yapısall ve kök sebepleri sorunun bir iç savaşa doğru evirilmesinde çok önemli rol oynamıştır. Kuzey İrlanda da problemin altında yatan temel sebeplerin en önemlisi taraflar arasında karşılıklı 'güvensizlik''tir. Bu noktada çatışma sonrası barış ortamının kalıcı olması için bazı adımların atılması gerekmektedir. Bu bağlamda toplumun normalleşmesi, gruplar arasında ilişkilerin geçişken hale gelmesi 'rehabilitasyon' sürecinin kendisini oluşturmaktadır. Rehabilitasyon süreci okullarda güven inşasının devam etmesini sağlamakta ve gelecek kuşakların kazanılması hususuna yardımcı olmakta ve kurumlarda da güven inşasının sağlanmasında önemli rol oynamaktadır. Gelecek için Ortak Çerçeve Belgesi ve Belfast Antlaşması rehabilitasyon sürecinin yol haritası konumundadır. Özetle bu tez çalışmasının konusu çatışmayı dönüştürme safhasında rehabilitasyon sürecini ele alarak Kuzey İrlanda'da örneğinden hareketle Kuzey İrlanda'da yaşayan toplumların kendi aralarında anlaşmaya vardığı toplumsal uzlaşmaya yani barışın korunmasında ve sürekli bir hal alması sürecine rehabilitasyonun yaptığı katkıları ele almaktadır. Bu tez çalışmasının ana sorunsallarından biri çatışma yönetimi bağlamında rehabilitasyon sürecinin sürdürebilir barışa katkısını ortaya koymaktır. Bu tez çalışmasının ilk bölümünde çatışma yönetiminin gelişim sürecinde rehabilitasyon aşaması tartışılmaktadır. Bu tez çalışmasının ikinci bölümünde ise çatışmanın yapısall sebepleri ele alınacak ve tarafların uzlaşma metni olarak nitelendirebileceğimiz Belfast Antlaşması analiz edilmektedir. Üçüncü bölümde ise Kuzey İrlanda sorunun dönüştürülmesi sürecinde öngörülen rehabilitasyon faaliyetlerinin uygulamasında nasıl sonuç alındığı üzerinde durulmaktadır.
Rusya Federasyonu'nun enerji politikası ve Türkiye ile ilişkileri

Rusya'nın enerji politikası ve Türkiye ile bu alanda yürüttüğü ilişkilerin analizini amaçlayan çalışmada, öncelikle enerji sektörünün alt dalları ve bu bağlamda Rusya Federasyonu'nun enerji politikası incelenmekte ve son olarak, Rusya'nın Türkiye ile gerçekleştirdiği enerji odaklı işbirliği ele alınmaktadır. Çalışmanın sonucunda, büyük enerji kaynaklarına sahip olan Rusya Federasyonu'nun enerji politikasının, kendi ulusal çıkarlarından yola çıkarak yürütüldüğü ve Türkiye ile doğalgaz ve nükleer enerji sektörü başta olmak üzere, çeşitli alanlarda gerçekleştirdiği işbirliğinin her iki ülke için de olumlu sonuçlar doğuracağı sonucuna ulaşılmıştır.
Türkiye - Avrupa Birliği ilişkilerine Neo-Gramscı'ci yaklaşım: Gümrük birliğine referansla hegemonya tartışması

AB-Türkiye ilişkileri genellikle Türkiye'nin Avrupa Birliği üyeliği perspektifinde değerlendirilip müzakerlerin ve siyasi süreçlerinekseninde incelenmiştir. AB Türkiye ilişkilerini ekonomik temelde ele alan çalışmalar ise, siyasi süreçlerin ilişkileri etkilemesi gerçeğini genellikle çalışmalarının kapsamı dışında tutmaktadırlar. Bu genel yönelimden farklı olarak ekonomik ve politik ilişkilerin iç içe geçerek ilerlediği yapısının ekonomi-politik perspektifte ele alınıp incelenmesi yerinde olmaktadır. Bu doğrultuda çalışma, AB - Türkiye ilişkilerini hakim uluslararası ilişkiler kuramlarındanziyade, eleştirel kuram penceresinden, Neo-Gramsci'ci ekolün hegemonya kavramsallaştırması temelinde incelemiştir. Çalışma ilk olarak, Antonio Gramsci'nin en önemli yaklaşımlarından olan hegemonya kavramını uluslararası ilişkilere uyarlayan Robert Cox'un kavramsallaştırması ile başlayan Neo-Gramsci'ci ekolün hegemonya kuramına yer vermektedir. Bu doğrultuda baskı rıza temelli hegemon ilişki yapısının AB ve üçüncü ülke ilişkilerinde söz konusu olması nedeniyle, AB'nin küresel konumu Neo-Gramsci'ci ekolce hegemonya oluşturma olarak açıklanmaktadır. Neo-Gramsci'ci temelde tarihsel bir blok olarak AB, üçüncü ülkelerle olan ilişkilerinde evrensel değerleri ile materyal temelde reformist veya pasif devrimsel dönüşüm geliştirip, bir tarihsel yapı ve kendine özgühegemonya oluşturmaktadır. Bu doğrultuda AB için üçüncü ülke olan Türkiye ve politik-ekonomik ilişkileri, Gümrük Birliğine referanslaGramsci'ci hegemonya temelinde Neo-Gramsci'ci hegemonya kuramı kapsamında incelenmiştir.
Türkiye'nin Sahra güneyi Afrika dış politikası: Konstrüktivist bakış açısından sivil toplum kuruluşlarının rolü

1998 yılında Türkiye'nin aldığı 'Afrika'ya açılım planı' kararıyla Türkiye'nin dikkati bu bölgeye çekilmiş, yaklaşık yüzyıl unutulan bir kıta tekrar hatırlanmıştır. Aslında kıtayla ortak bir tarihi geçmişşe sahip olduğundan dolayı, ilişkileri ilerletmek pek de zor olmamıştır. Bu bölgede Osmanlının yaklaşık 400 yıl Osmanlının hakim güç olduğu düşünülürse bu etkinin ilişkilerde kendisini göstereceği kaçınılmaz bir gerçektir. Yine de ilk yıllarda ağır ilerleyen süreç 2000'li yıllara gelindiğinde Afrika, özelde Sahra güneyi Afrika Türkiye için çok yönlü dış politikasının yeni bir açılım kapısı olmuştur. Bu çerçeveden kıtayla ilişkileri arttırma adına karşılıklı üst düzey ziyaretlerin artması ve yeni büyükelçiliklerin devreye girmesi dışında bu bölge ülkelerinden öğrencilere devlet bursu sağlama gibi imkanlar seferber edilmiştir. Bu gibi etkinliklerin siyasi neticeleri de Türkiye'nin Birleşmiş Milletler genel kurulu geçici üyeliği için Sahra güneyi ülkelerinden blok halinde lehte oy alınmasıyla çok geçmeden görülmüştür. Bu etkinliklerin ekonomik sonuçlarında, 12 kat artan ticaret hacmiyle kendini belli etmiştir. Gelişen Türkiye-Sahra Güneyi Afrika ilişkilerinde Türk sivil toplum kuruluşları'nın ne derece etkin olduğu ise, bölgede etkin birkaç sivil toplum kuruluşunun bölgeye yönelik faaliyetlerinin analizleriyle ölçülmeye çalışılmıştır. Sonuç olarak ise sivil toplum kuruluşlarının Türkiye'nin güvenilen bir ülke olmasına önemli katkıları olduğu gibi, gelişen ticaret hacminde işadamlarının kurduğu sivil toplum kuruluşlarının etkisi tespit edilmiştir. Bu çerçeveden sivil toplum kuruluşlarının bölgeye yönelik etkinlikleri konstrüktivist perspektifle incelendiğinde ise, karşılıklı güven ortamına ve 'biz' duygusunun oluşmasına zemin hazırladığı tespit edilmiştir. Ayrıca kamu diplomasisi potansiyelleri açısından sivil toplum kuruluşlarının etkinliklerinin önemli katkılar sağladığı sonucuna ulaşılmıştır.
Türk-Yunan ilişkileri ve Ege sorunları

Yunanlıların 1830 yılında bağımsızlığını kazanmasıyla başlayan Türkiye Yunanistan ilişkileri, günümüze kadar genelde inişli çıkışlı bir grafikte geçmişştir. Kurulduğu günden, Oniki Ada'nın Yunanlılara devredilmesine kadar Yunanistan Osmanlı toprakları üzerinde üç kat genişleme sağlamıştır. Yunanlıların ise uzun süre Osmanlı himayesi altında kalmaları ve tarihsel süreçte yaşananların etkisi, iki ülke arasında oluşan güvensizlik algısının temellerini oluşturmuştur. Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasından sonra imzalanan Lozan Barış Antlaşması ve 1934 yılında imzalanan Balkan Antantı gibi gelişmelerle yakınlaşan iki komşu ülke, Kıbrıs Sorunu yüzünden tekrar karşı karşıya gelmiştir. Güvensizlik algısının tekrar ortaya çıkması ile Türkiye ve Yunanistan, Ege Denizi'nde de anlaşmazlıklar yaşamaya başlamıştır. Çalışmada, Türk-Yunan ilişkileri çerçevesinde, bugün halen gündemin dışında pek az bulunan Ege'de yaşanan sorunlar incelenecektir. Bu sorunlar, Egemenliği tartışmalı Ada, Adacık ve Kayalıklar Sorunu, Ege Adaları'nın Silahlandırılması Sorunu, Karasuları Sınırlandırılması Sorunu, Kıta Sahanlığı Sorunu, Hava Sahası ve FIR Hattı Sorunları son olarak literatürde az değinilmiş Ege'de Oniki Ada'larda yaşayan Rodos ve İstanköy Türklerinin durumlarını anlatan Azınlıklar Sorunu'dur.