turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye'nin Filistin politikasında dönüşüm: 2002 öncesi ve AK Parti dönemlerine dair bir karşılaştırma

Filistin meselesi, bölgenin en etkili meselelerinden biri olarak addedilmektedir; Türkiye, AK Parti'nin iktidarından önceki dönemlerde gözünü başta Filistin Meselesi olmak üzere çoğunlukla Arap ülkelerinden Avrupa ülkelerine çevirmiştir. İsrail'le de stratejik işbirliği yaparak siyasi ve askeri anlaşmalar imzalamıştır. Bununla beraber BM'de bazen İsrail'in lehine oylar vermiş; bazen de aleyhine olmuştur. Bu şekilde politikasını bir süre yürütmüştür. Şunu ifade etmek gerekir ki Ortadoğu'nun siyasi meseleleriyle kendi politikasını uyumlu bir şekle getiren AK Parti'nin 2002'de iktidara gelmesiyle birlikte süreç yeni bir ivme kazanmıştır. Özellikle Filistin meselesine yönelik bölgesel rolü ve dış politikasının temelleri yeniden şekillenmiştir. Bu süreçle birlikte Ortadoğu ülkeleri içerisinde en çok önem atfedilen ülke Filistin olmuştur. Dolayısıyla özellikle Türkiye'nin sağladığı resmi siyasi tutumlar ve yaptığı ekonomik yardımlar açısından bakıldığında; bölgeye birçok konuda büyük desteği olmuştur. Çalışmamızın amacı, AK Parti öncesi Türkiye'nin Filistin politikasında AK Parti sonrasında ne gibi değişikliklerde bulunduğu ve Filistin'e karşı hassasiyetiyle birlikte İsrail'le nasıl stratejik işbirliği yapabildiğini ortaya çıkarmaktır. Buna ek olarak AK Parti öncesi ve sonrası dönemler arasında karşılaştırma yaparak değişiklikleri ele almak ve o farklılıkların nedenleri ve Filistin meselesi üzerindeki etkilerini araştırmaktır. Ayrıca Türkiye'nin Filistin ile olan ilişkilerini, Filistin meselesine yönelik politikasını ve yaklaşımlarını şekillendiren faktörleri belirtmektir. Üç bölümden oluşan bu tez araştırmasının birinci bölümünde Türkiye'nin Filistin meselesine resmi yaklaşımlarının ne zaman başladığı ve başlarda bulunduğu tutumlarının neler olduğu araştırılmıştır. İkinci bölümünde AK Parti'nin iktidara gelmesinden sonra Türkiye'nin oynadığı rolün hedeflerinin, tutumlarının neler olduğundan ve Filistin ile olan ilişkilerinin farklı alanlarda nasıl ilerlediğinden söz edilmiştir. Bununla birlikte Türkiye'nin Filistin meselesine yönelik; bundan önceki tutumları değerlendirilerek iki döneme dair karşılaştırılması yapılmıştır. Üçüncü bölümü ise Türkiye'nin Filistin meselesine yönelik rolünün belirleyici faktörlerinin, sınırlarının ve karşılaşılan dış ve iç zorlukların neler olduğu ele alınmıştır. Üstelik bu bölümün son kısmında de, Türkiye'nin İsrail'le olan ilişkilerinin ve Filistin meselesine etkilerinin de neler olduğu araştırılarak analiz edilmiştir.
Son çeyrek yüzyılda (1983-2013) Çin-Afrika politikası

Çin Halk Cumhuriyeti ve Afrika arasında yaklaşık yarım asırdır süren ve son yıllarda iyice belirginleşen siyasi, ekonomik, askeri ve kültürel ilişkiler günümüzde dünya kamuoyu tarafından önemle takip edilmektedir. Yüzyıllardır Afrika ülkelerini çeşitli vesilelerle sömüren ve bir rakip olarak Çin'in gelişmesini istemeyen Avrupa Devletleri ise Çin ve Afrika'nın bu yakınlaşmasını eleştirmektedir. Hazırlamış olduğum tezin amacı, Çin Halk Cumhuriyeti'nin kuruluşu ile başlayan Çin-Afrika ilişkisine ışık tutmak, Çin'in gelişimine büyük katkı sağlayan Afrika'nın durumu ve Çin'in desteği ile sağlık başta olmak üzere birçok alanda yapılan yatırımlarla kendisine fayda sağlayan Afrika'nın güncel durumunu ele almak olmuştur. Bu kapsamda Çin ve Afrika'nın ekonomik ve siyasi alandaki tarihsel gelişimi ele alınmış, ayrıca Çin-Afrika ilişkilerinin farklı yönleri incelenmiş ve konu özelinde Çin-Sudan örneğinden bahsedilmiştir. Tez hazırlanırken normal şartlarda fazla bir kesimce haberdar olunmayan Çince kaynaklardan faydalanılarak Çin'in bu konuya olan yaklaşımının gün yüzüne çıkarılması amaçlanmıştır. Sonuç olarak birçok alanda Çin'in Afrika'ya, Afrika'nın da Çin'e olan ihtiyacı gözler önüne serilmiştir.
Uluslararası ilişkiler düşüncesinde insan ve sosyo-politik topluluk sorunu: Eleştirel teori ve Immanuel Kant

Bu çalışma, normatif anlamda uluslararası fikrinini tanımlayan insanlık ve sosyo-politik topluluk ilişkisini sorunsallaştırır. Hakim uluslararası fikrinin egemen-devlet temelinde tikel bir ontoloji üzerinden kurduğu evrensellik-tikellik ilişkisinin Habermasçı eleştirel teori ve Immanuel Kant'ın kozmopolitan siyaset düşüncesinden hareketle yeniden kurulumunun imkanının koşullarına bakar. Ana akım uluslararası ilişkiler teorileri tarafından egemenlik-anarşi kavramları üzerinden yapılan kaba maddeci, tarih dışı ve asosyal bir gereklilik alanı olarak uluslararası tanımı, aslında, belirli tarihi-toplumsal koşullara yerleşik bir özne, sosyo-politik topluluk ve insanlık fikrini içerir. Tarihi-toplumsal bir yapı olarak uluslararasına içkin bu kavramları sorunsallaştıran eleştirel uluslararası siyaset teorisi; intersubjektif olarak kurulmuş özne, kapsayıcı, eşitlikçi ve adil bir sosyo-politik topluluk fikri ve farklılığı tanıyan kozmopolitan bir küresel siyaset düşüncesini amaçlar. Bununla birlikte modernitenin özne, ahlak ve siyaset hakkındaki temel yargılarını devam ettirdiğinden farklılığı, tikellikleri ve tarihsel-toplumsal tecrübeleri hakkıyla tanıyan bir küresel siyaset düşüncesi için yetersiz kalır. Kant'ın uluslararası fikri ise ahlaki bir ilke olarak insanlığı küresel siyasetin temel tanımlayıcı ilkesi olarak görmekteyken ve bu anlamda uluslararasının normatif anlamda yeni kavramsallaştırmalarına olanak tanırken farklılığı/çeşitliliği bu insanlık fikri içinde karartabilmektedir. Sonuç olarak bu iki perspektif, insanlığın ahlaki gerekçelendirmesinde ve farklılık ve çeşitliliğin tanınmasında önemli imkanlar sunsa da köklü sorunlar ve yapısall gerilimlere sahiptir. Bu saptamalardan hareketle tez, uluslararasının imkanının bir şartı, insanlık ve dolayısıyla evrensel ahlaki bir duyarlılıksa bir diğer şartının tikel tüm farklılıkları, tarihi-toplumsal tecrübeleri ve somut ötekilerin tanınması zorunluluğuna dikkat çeker.
An Analysis of the Russia Post-Soviet modernization process

Bu tezin amacı, Sovyetler Birliği'nin yıkılmasından sonra Rusya'nın içine girmiş olduğu sosyal transformasyon sürecini bir 'modernleşme' terimi vasıtasıyla incelemek ve bu süreç hakkında bir anlayış ortaya koymaktır. Bu çabasında, tez özellikle Rusya'nın modernleşme sürecinin ekonomik ve politik yönlerini Rusya' mn Sovyet sonrası ilk on yılım ele alarak incelemektedir. Tez, dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölüm, bu çalışmanın teorik çerçevesini kurmaya çalışmaktadır. Bu bölümde, önce 'modernleşme' teriminin farklı tanımlamaları kısaca sunulmakta daha sonra genel ve modife edilmiş modernleşme teorilerinin genel duruşları ayrıntılı biçimde yansıtılmaktadır. İkinci bölüm, önce Sovyet ekonomik sisteminin belli başlı özellikleri ve son Sovyet lideri Mikhail Gorbaçov'un ekonomik reformlarım anlatmakta, daha sonra Rusya' mn Sovyet sonrası ekonomik reform sürecini detaylı biçimde yansıtmaktadır. Üçüncü bölüm, önce Sovyet politik sisteminin belli başlı özellikleri ve son Sovyet lideri Mikhail Gorbaçov'un politik reformlarını yansıtmakta, daha sonra Rusya' mn Sovyet sonrası politik reform süreci detaylı biçimde anlatmaktadır. Dördüncü bölüm, Rusya' mn Sovyet sonrası transformasyonun ilk on yılı sonunda ortaya çıkan ekonomik ve politik sisteminin farklı unsurlarım detaylı biçimde değerlendirmektedir. Bu çalışma Rusya' mn Sovyet sonrası modernleşmesi en doğru biçimde nasıl anlaşılır sorusunu araştırma problemi olarak benimsemiştir. Çalışmanın bu soruya istinaden vardığı sonuç, Rusya' mn Sovyet sonrası modernleşmesinin farklı bir modernleşme süreci olduğudur. Çünkü, Rusya' mn Sovyet sonrası modernleşmesi, Batı toplumlarında cereyan etmiş alttan gelen ve modern toplum idealine oldukça yakınlaşan gerçek anlamdaki modernleşme sürecinin aksine, yönetici elitlerin tam bir modernleşme felsefesi olmadan devlet aygıtını kullanarak yukarıdan empoze etmeye çalıştıkları ve nihai olarak modern toplum idealine yürümeyen farklı bir süreç olmuştur. IV
Doğu Akdeniz'de enerji güvenliğinin Türkiye, Kıbrıs, İsrail ve Mısır bağlamında incelenmesi

Dünya nüfusunun artması, enerjiye olan ihtiyaçları da sürekli arttırmaktadır. Artan enerji talebi enerji güvenliği tanımlamalarının yapılmasına neden olmuştur ve uluslararası ilişkiler literatürüne girmesini sağlamıştır. Sadece askeri boyutta yapılan güvenlik tanımlamaları, içerisine enerji güvenliği kavramını da dahil ederek genişleme sürecine girmiştir. Bu nedenle enerji güvenliğini tanımlamak ve anlamak öncelikle enerji tanımlamasıyla olmuştur. Enerji, insanlığın yaşamını kaliteli sürdürmesini sağlayan buna bağlı olarak dünya savaşlarının, devletlerin birbirleriyle çatışma halinde olması ve işgallerin yaşanması demektir. Buna bağlı olarak enerji kavramı, devletlerin küresel politikalardaki rollerini kullanma kabiliyetidir. Enerjiyi elinde bulunduran devletler küresel ekonomilerde aktif rol oynamaktadır. Enerjiden kaynaklı devletler arasında yaşanan çatışma ortamları, onları enerji güvenliği politikalarına yönelmesine neden olmuştur. Enerji güvenliği, enerjinin ülkeye yetmesi, güvenilir olması, zamanında ulaşılması, temiz ve kaynakların çeşitliliği, yerli kaynakların kullanılması, kesintisiz ve kaliteli bir enerji olarak tanımlanmıştır. Yapılan bu enerji güvenliği tanımlamasını son dönemlerde Doğu Akdeniz enerji keşiflerinin gündeme gelmesiyle daha sık kullanılmaya başlandığı görülmektedir. Enerji güvenliği üzerine yapılan tartışmalar; Doğu Akdeniz Bölgesi'nin yeni enerji keşiflerinin olması bölge devletlerinin ve küresel aktörlerin yüzünü bu alana çevirmesine neden olmuştur. Tezin konusu olan ; Doğu Akdeniz enerji güvenliği bu açıdan önem arz etmektedir. Bölgedeki enerji keşifleri, yeni keşfedilen kaynaklar ve tahmini rezervlerin ortaya çıkışıyla birlikte Doğu Akdeniz Bölgesi tarihten bugüne gelen önemine yeni bir boyut kazandırmıştır. Kıyıdaş ülkelerin bölgedeki rolü bu açıdan çok önemlidir. Bölgede var olan Türkiye, İsrail, Kıbrıs ve Mısır gibi Doğu Akdeniz'e sınırı olan ve enerji kaynaklarının bu bölgelerin münhasır ekonomik bölgelerinde bulunması bu devletlerin enerji görünümlerini değiştirmiştir. Bu devletlerin hem enerji güvenliğine hem de enerji politikalarına yönelmesini sağlamıştır. Bu nedenle Doğu Akdeniz'deki enerji güvenliği kavramı Türkiye, İsrail, Kıbrıs ve Mısır ülkelerinin enerji politikaları bağlamında irdelenecektir. Araştırmalar yapılırken literatür taraması yöntemine başvurulacak, kitaplardan, makalelerden ve internet kaynaklarından faydalanılacaktır.
The Mosul question and Turanism: The two dynamics influencing Estonia's relations with Turkey in interbellum years

Bu tez, İkinci Dünya Savaşı sonrası egemen ulus devletler olarak uluslararası toplum tarafından tanınan Estonya ile Türkiye'nin ikili ilişkilerini ele almaktadır. Tezin merkezindeki iki ana konu, Musul sorunu, ve ikili ilişkileri tam olarak tesis ettiğini söyleyebileceğimiz İstanbul'da Estonya Konsolosluğu açılması vakasıdır. Tez kapsamındaki araştırma, öncelikle Estonyalı General Johan Laidoner'in, Milletler Cemiyeti bünyesinde kurulan Musul Komisyonu'ndaki rolünün ikili ilişkilere zarar verip vermediğini saptamayı hedeflemektedir. Buna ek olarak, Turancılık ideolojisinin, Estonya Konsolosu Ernst Weberman'ın ilişkileri iyileştirme çabalarında ne kadar rol oynadığı incelenmektedir. Tez, küçük devletlerin çok kutuplu bir dünyada asgari güç ve nüfuz sahibi iken, dış politika hedeflerine ulaşmaları için kullanabilecekleri araçların daha iyi anlaşılmasına yardımcı olacaktır. Söz konusu Estonya-Türkiye vaka incelemesi özelinde bu araçlar, uluslararası bir örgüte katılım ve kültürel diplomasi kullanımıdır. Bu tez ayrıca daha önce Estonya-Türkiye ilişkileri çerçevesinde ele alınmamış olan Turancı ideoloji konusunu da ayrıntılı işlemektedir. İdeolojik işbirliğinin ikili ilişkiler üzerindeki etkisini ele alarak, etnik akrabalık hareketinin doğurduğu sonuçlar konusunda okuyucuyu bilgilendirmektedir.
Uluslararası ekonomi politika açısından 2000'li yıllarda Türkiye-İran ilişkileri

Bu tez çalışmasının amacı, 2000'li yıllarda Türkiye-İran ilişkilerinde Ekonomi ve Politikanın nasıl geliştiğini hangi dönemlerden geçerek şu anki duruma geldiğini incelemektir. Türkiye ve İran ilişkileri hakkında şimdiye kadar birçok araştırma yapılmıştır. Ancak özellikle 2000'den sonraki dönem ve günümüze (2013) kadarki dönemde Türkiye-İran ilişkileri hakkında yazılmış fazla eser bulunmamaktadır. Tezimin konusunu oluşturan 2000'li yıllarda Türkiye-İran ilişkilerinde Ekonomi ve Politika bu açıdan önemlidir. 2000- 2013 yılları arasında Türkiye ve İran ilişkileri üç döneme ayrılmaktadır. Birinci dönem 2005 yılına kadar iktidarda olan Muhammed Hatemi dönemidir. İkinci dönem ise 2005 yılında Cumhurbaşkanı seçilen Mahmud Ahmedinecad dönemidir. Üçüncü dönem ise Hasan Ruhani dönemidir. İran devriminin öncüsü ve kurucusu Ayetullah Humeyni'nin Batı'ya karşı dış politikası olumsuz olduğundan İran uzun bir süre Batı ile ilişkilerde zorlanmıştır. Ayetullah Humeyni'den sonra İran'ın Batı ile olan ilişkileri düzelmeye başlamıştır. 1997 yılında Cumhurbaşkanı seçilen yenilikçi Muhammed Hatemi döneminde İran'ın Batı politikası tamamıyla değişmiştir. Muhammed Hatemi dış politikada milletleri diyalog etmeye çağırdı. Hatemi'nin bu politikası kısmen de olsa başarıya ulaşmıştır. İran'ın bu dönemdeki politikası Türk-İran ilişkilerinde de olumlu sonuçlar vermiştir. Hatemi döneminde Türkiye ve İran arasında birçok ekonomik ve siyasi işbirliği gerçekleşmiştir. Muhammed Hatemi 2005 yılına kadar Cumhurbaşkanlığı görevini sürdürmüştür. 2005 yılında İran'ın yeni Cumhurbaşkanı muhafazakar aday Mahmud Ahmedinecad olmuştur. Mahmut Ahmedinecad dönemi İran'ın dış politikası değişmeye başlamıştır. Özellikle ABD ve Batı ülkelerinin İran'ın nükleer faaliyetleri konusundaki yaptırımlarını Ahmedinecad sert bir şekilde reddetmiştir. Ahmedinecad'ın dış politikadaki sert tavrı, Türkiye ile olan ilişkileri de olumsuz etkilemiştir. İran, devrimden sonra ABD ve Batı ile olan ilişkileri bitirmişti. Mahmud Ahmedinecad dönemi eski politikanın bir devamı niteliği taşımaktadır. Bu da hem Batı devletlerini hem de Türkiye'yi İran'dan uzaklaştırmaya başlamıştır. Ruhani'nin 2013 yılında göreve gelmesiyle birlikte dünyaya kısmen ılımlı mesajlar içeren bir söylem değişikliği görülmüştür. Hasan Ruhani'nin Batı için modern siyasi, terminolojiye göre, 'eli sıkılabilir' bir figürdür. İran Ortadoğu'nun en önemli ülkelerinden biridir. Bu açıdan İran'ın ABD ve Batı devletleri ile olan diplomatik ilişkileri Ortadoğu ülkeleri ve Türkiye'yi etkilemektedir. İran'ın ABD ile olan ilişkilerinde yaşamış olduğu sorunlar Türkiye için önem arz etmektedir. ABD'nin İran'a uygulamış olduğu ekonomik ve siyasi yaptırımlar, Türk ekonomisini olumsuz etkilemektedir. Aynı şekilde Türkiye'nin Dış devletlerle diplomatik ilişkileri İran'ı etkilemektedir.
U. S.-Israeli strategic cooperation in the 1990 s: From strategic alliance to strategic liability?

oz 1990'LI YILLARDA ABD-ISRAIL STRATEJİK IŞBİRLİGI'NE BAKIŞ: STRATEJİK İTTİFAKTAN STRATEJİK YÜKÜMLÜLÜĞE DOĞRU Esmer, O. Alparslan Yüksek Lisans, Uluslararası İlişkiler Bölümü Tez Yöneticisi: Dç. Dr. Meliha Altunışık Kasım 1999, 110 sayfa Bu tez Amerika Birleşik Devletleri ve İsrail arasında kendine Özgü nitelik taşıyan patronaj ilişkilerini ve bunun yanı sıra bu ilişkinin 20. Yüzyıl'ın son on yılında gösterdiği yönelmeyi stratejik açıdan ele almaktadır. Soğuk Savaş'tan bu yana değişim gösteren tehdit algılamalarının, ABD'nin Ortadoğu'da süregelen çıkarlarının, hem İsrail hem de ABD içinde değişim geçiren sosyopolitik dinamiklerin ve halen devam etmekte olan Ortadoğu Barış Süreci'nin ışığında iki ülkenin de stratejik işbirliğini, içinde bulunduğumuz zamana kadar mümkün olabilecek en uygun düzeye getirdikleri söylenebilir. Görüşler, iki ülke arasındaki stratejik işbirliğinin halen sabit bir ivme ile büyüdüğünde birleşiyor, ancak bu ilişkiler ittifak diye tanımlanacak bir seviyeye ulaşmıyor. Daha da önemlisi bu araştırmadan elde ettiğimiz gözlemler, uzun bir süredir savunma konularında 'kendi kendine yeterlilik' politikasına bağlı kalan İsrail'in, Amerika'yla olan stratejik ilişkilerin artması bağlamında söz konusu bu politikasından uzaklaştığını ve sonuç olarak ta bu ülkenin Washington'a karşı askeri ve siyasi bağlamda gittikçe daha fazla yükümlülük altına girdiğini ortaya sergiliyor.
Uzayın askeri kullanımı ve silahsızlandırılması

Dünya'yı, Ay'ı, Güneş'i, gezegenleri, yıldızları ve galaksileri içine alan, elektromanyatik enerji ile dolu uçsuz bucaksız ortama uzay denmektedir. Uzay, Dünya'daki mutluluk ve refahın artırılmasına katkıda bulunacak engin bir potansiyele sahiptir. Başlangıçta basit keşif ve haberleşme uydularının kullanımı ile yalnızsüper güçler için bir prestij ve caydırıcılık unsuru olan uzay faaliyetleri, günümüzde ülkelerin ekonomik ve askeri faaliyetleri açısından hayati bir önem kazanmıştır. Bugün hava-uzay konsepti ile hava savunmasını uzay ile birlikte ele alan askeri otoriteler uzayı geleceğin harekat ortamı ve harbindördüncü boyutu olarak nitelendirmektedirler. 2020- 2025 yıllarına doğru uzaysistemleri icra edilen bir harekatı destekleme yerine doğrudan kuvvetuygulama vasıtası olarak kullanılacaktır. Diğer bir ifade ile uzaya silahyerleştirilerek askeri operasyonlar gerçekleştirmek maksadıyla her türlühedefe karşı uzaydan fiili güç kullanılabilecektir. Uzayda silahlanmayı kontrol amacıyla oluşturulmuş hukuksal yapı ise, uzayda silahsızlanmayı sağlamaktan ve silahlanma yarışını önlemektenuzaktır. Halen devam eden müzakerelerin amacı ve kapsamı, mevcut uzay hukukunun ihtiyaçları karşılayıp-karşılamadığı ve uzay ile ilgili teknikterimlerdeki görüş ayrılıkları devam etmektedir. ASAT silahları ile BMDsilahları arasında ayırım yapılamamakta, nükleer olmayan ASAT silahlarınınhukuksal olup-olmadığı ve varılan antlaşmalara uyumun gözetim ve denetimi gibi konular problem sahaları olarak görülmektedir. Bu problemleremüzakerelerin tek taraflı mı, çok taraflı mı olacağı, hangi uyduların ve diğer sistemlerin kapsanacağı, bunların Uzay Antlaşması ile nasıl uyumlu hale getirileceği, ASAT kabiliyetine sahip sistemlerin kontrolü ve uzay çöpüprobleminin nasıl çözüleceği konuları da eklenebilir. Diğer taraftan, uzayda silahsızlanmayı temin edecek bir uzay hukukunun oluşturulması konunun karmaşıklığı nedeniyle oldukça zor ve384zaman alıcı bir süreçtir. Ancak, uzayın insanlığın geleceği için vadettiğipotansiyel bu zorun mutlaka başarılmasını gerektirmektedir. Arzu edilen uzay hukuku başta hukukçular, askeri ve teknik uzmanlar, ülke temsilcileri, ticari ve sanayi temsilcileri, NGO grupları, medya ve halk olmak üzere, konuya müdahil tüm çıkar gruplarının katılımı ile başarılabilir. Konunun Türkiye açısından iki boyutu bulunmaktadır. Bunlardan biri, milli güvenliğin temini ve askeri harekatın başarısı açısından gelişmiş ülke uygulamaları örnek alınarak uzay destek sistemlerinden aynı etkinlikteyararlanmanın yolları aranmalıdır. İkincisi, kötü niyetli kişi, kurum, organizasyon ve devletlerce gelecekte uzaya silah konuşlandırılacağıgerçeğinden hareketle böyle bir girişimin önlenmesi açısından etkin girişimler içinde bulunulmalı ve bu yöndeki bir gelişmeye karşı hazırlıklı olacak çalışmalar yürütülmelidir.
Soğuk savaş sonrası dönemde ABDnin ortadoğu coğrafyasında uyguladığı güvenlik politikaları ve bu politikaların Türkiye üzerine yansımaları

ABD'nin Ortadoğu'ya ilgisi, kuruluşundan önce başlayan misyonerlik faaliyetlerine dayanmaktadır. Bu faaliyetler, I. Dünya Savaşı'na kadar ticari ve kültürel alanda, fazla bir gelişme göstermeden devam etmiştir. I. Dünya Savaşı'na istemeyerek de olsa dahil olan ABD, savaş sonrasında, özellikle insani sebeplerle Ortadoğu ile ilgilenmeye başlamıştır. Savaş esnasında veöncesinde, söz konusu bölgeden ABD'ye göç eden bazı azınlıkların da bu ilgiyekatkısı olmuştur. Böylece bölgenin stratejik ve ekonomik önemini anlayan ABD, Ortadoğu politikasını bu temel üzerine kurmaya başlamıştır. Zaman zaman değişiklikler göstermesine rağmen, II. Dünya Savaşı sonuna kadar bölge ile ilgili genel politikasını değiştirmeyen ABD, bu tarihten (1945) sonra, Sovyetlerin bir tehdit olarak ortaya çıkmasıyla birlikte, Ortadoğu politikasını, Sovyetler Birliği'nin yayılmasını engellemek şeklinde değiştirmiştir. Bu politikasoğuk savaş döneminde devam etmiş ve SSCB'nin dağılmasıyla birlikte yeni bir boyut kazanmıştır. Soğuk savaş sonrasında ABD, Ortadoğu'yu doğal kaynaklarının zenginliği ile değerlendirmekte ve politikasını buna göre tayin etmektedir. Ortadoğu'nun özellikle zengin petrollerine ihtiyacı olan ABD, bölgenin bu zenginliğini kendinden başka bir gücün tekeline almasını arzu etmemektedir ve ABD'nin bugün izlediği politika bu esasa dayanmaktadır. Bölgedeki bugünkü belirsizlik ise, ABD'nin politikaları ile paralellik arz etmektedir.
Geo-political reasons behind the transatlantic trade and investment partnership from the viewpoint of the European Union

Bu tezin amacı, Avrupa Birliği ile Amerika Birleşik Devletleri arasında 2013 - 2017 yılları arasında müzakere edilen TTYO'nun arkasındaki jeo-politik nedenleri, 'zayıflamış Batı' kavramını aşmak, dünyadaki diğer bölgeleri kontrol etmek, 'Atlantik havzası'nı güçlendirmek' amaçlarını içeren 'transatlantik hegemonyayı sürdürmek'; küresel ticaret standartlarını belirleme, çok taraflı ticaret sistemini savunma veya meydan okuma amaçlarını içeren 'küresel ticareti domine etmek'; ve son olarak, AB idaresinin manevra esnekliğinin arttırılması, AB'nin bütünlüğü ve güvenliği, 'enerji birliği' politikasının sağlanması amaçlarını içeren 'AB içindeki sorunları aşmak' olmak üzere üç jeopolitik sebep altında on yıllardır süren transatlantik ilişkinin dinamiklerini AB'nin bakış açısını temel alarak araştırmaktadır. Bu çalışmada, transatlantik ilişki üç dönemde analiz edilecektir, ilişkilerin başlangıcından TTIP müzakerelerinin resmi olarak başlamasına kadar geçen süreyi kapsayan 1945 2013 yılları arası; resmi müzakerelerin yapıldığı 2013- 2017 yılları arası; ve son olarak, 2017'den günümüze kadar olan, müzakerelerin donduğu ve ilişkilerin kötüleştiği dönem.
Security through integration: The EU as a pluralistic security community

Bu çalışma, esasen, Avrupa bütünleşme süreci boyunca, AB'nin çoğulcu bir güvenlik topluluğu olarak gelişimiyle ilgilidir. Çalışmanın asıl amacı II. Dünya Savaşı'nın ardından, Batı Avrupa Devletlerinin birbirleriyle olan ilişkilerinde askeri güce başvurmaktan nasıl vazgeçtiklerini ve böylelikle kendi aralarında kalıcı bir barış ortamı sağlamayı nasıl başardıklarını araştırmaktır. Çalışmanın kapsamı içinde, AB'nin kendi barış ve istikrar sahasını, genişleme ve Avrupa Komşuluk Politikası, gibi bir takım dış politika araçları aracılığıyla mevcut sınırlarının dışına teşmil etme girişmleri de incelenmiştir. Son olarak, tez, AB'ye üyeliği durumunda, Türkiye'nin AB Güvenlik Topluluğuna yapacağı potansiye katkıları değerlendirmeye çalışmıştır.
The Us policy towards European integration: The case of Turkey's accession to the EU

Avrupa bütünleşme süreci üzerine yapılan birçok akademik çalışma uluslararası sisteme ve gerekliliklerine pek önem atfetmemektedir. Bu süreç genellikle içsel faktörlerin sunucubağlamında analiz edilmektedir. Halbuki dışsal faktörler de bağımsız değişken olarak değerlendirilmeye alınmalıdır. Bu çalışma Avrupa bütünleşmesine tek hegemon güç olan Amerika'nın perspektifinden yaklaşmaktadır. Bu bağlamda Türkiye'nin Avrupa Birliği üyelik süreci değerlendirilmiştir. Washington, Avrupa kıtasını birçok jeopolitik teorinindünyanın merkezi olarak kabul ettiği Avrasya bölgesine sıçrama taşı olarak görmektedir. Buna ek olarak Washington Avrupa genişlemesini demokrasi ve liberalizm gibi batı değerlerini bu bölgeye yaymak için araç olarak düşünmektedir. Washington'un Türkiye ile olan ilişkileri temelde stratejiktir. Türkiye, bölgede kilit ülke konumundadır. Ayrıca, Türkiye kuruluşunun ilk günlerinden beri batıya yönelmiştir. Avrupa kulübünün üyesi olmak için çabalamaktadır. Bu yüzden Türkiye'nin komşusu olduğu bölgelere batı değerlerineyönelmeleri açısında ilham olma potansiyeli mevcuttur. Kısaca, Washington'un AB'yeüyeliğini desteklemesinin temel nedeni Türkiye'yi batı kurumlarına demirlemektir. Washington'un Avrupa genişlemesini Avrupalıların yükümlülüğü olarak farz etmesi Türkiye'nin AB'ye üyelik vizyonu ile örtüşmektedir.