turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Uluslararası Andlaşmalar Hukukunda Rebus Sic Stantibus İlkesi

Rebus sic stantibus bir uluslararası andlaşmalar hukuku ilkesidir. Şartlardaki esaslı değişiklikler, andlaşmanın akıbeti üzerinde etkilidir. Bu etki, andlaşmaların sona erdirilmesi, askıya alınması ve andlaşmadan çekilme temelindedir. Andlaşma şartlarında esaslı değişiklik konusu VAHS'nin 62. maddesinde düzenlenmiştir. Dolayısıyla ilke yazılı uluslararası hukukun bir parçası niteliğindedir. İlkenin andlaşmalar üzerinde etkili olabilmesi için bir takım şartların vuku bulması elzemdir: Değiştiği ileri sürülen şartlar esaslı ve öngörülemez olmalı, bir tarafın andlaşmadan kaynaklanan vecibelerini aşırı değiştirmelidir. Değişiklik tarafların andlaşmayla bağlanma rızalarının temelini oluşturmalıdır. Şartların değişmesinden olumsuz etkilenen tarafın kusuru olmamalıdır. Son olarak bu ilke sınır andlaşmalarına uygulanamamaktadır. Rebus sic stantibus ilkesi uluslararası yargı organlarında kısmen uygulanmıştır. Bilhassa Uluslararası Adalet Divanı'nın ilkeye yönelik yaklaşımı ilkenin geleceğini belirlemektedir. Devletler de ilkeye çok kereler başvurmuşlardır. Çalışma üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölüm rebus sic stantibus ilkesinin anlamı ve gelişimi üzerinedir. Ama öncelikle, ilkenin uluslararası andlaşmalar hukukundaki yerine değinilmektedir. İkinci bölümde, ilkenin uluslararası hukuktaki eleştirel yeri ile özel hukuk boyutu işlenmektedir. Özel hukuk boyutuyla da incelenmesinin nedeni ilkenin ilk olarak bu alanda ortaya çıkmış olmasıdır. Uluslararası hukuk kavramlarıyla ilişkisi ve hukukilik tartışması da irdelenmektedir. Üçüncü bölüm, 'Viyana Andlaşmalar Hukuku Sözleşmesi Madde 62 ve Rebus Sic Stantibus İlkesinin Hukuki Sonuçları' ismini taşımaktadır. Burada 62. madde ayrıntılı olarak unsurları ve öngördüğü hukuki sonuçları çerçevesinde tahlil edilmektedir. Gerek bu maddenin gerekse uluslararası uygulamanın neticesi olan hukuki sonuçları ve işlevleri üzerinde durulmaktadır. Son olarak çeşitli uluslararası yargı organlarında ele alınışı incelenmektedir. Gerek Divan'daki gerekse diğer uluslararası yargı organlarındaki durumunu incelemek elzemdir. Çalışmada tümevarım yöntemiyle: Uluslarararası yargı organlarının rebus sic stantibus ilkesini kısmen uyguladığı; ilkenin uygulamada andlaşmayı değiştirme ve yeni andlaşma tesis etme işlevlerinin varlığı ve ilkenin ahde vefanın tamamlayıcısı olduğu tespit edilmiştir.'Uluslararası Andlaşmalar Hukukunda Rebus Sic Stantibus İlkesi' başlıklı çalışmamız, Türkiye'de, rebus sic stantibus ilkesinin uluslararası hukuktaki yeri konusunda yazılmış ilk tezdir.
Dönüşümcü politik liderlik ve işlevsel otorite: Teori ve uygulama

Politik liderlik tarih boyunca üzerine düşünülen bir kavram olmuştur. Bir liderin nasıl yetiştiği veya çevresel faktörlerin liderlik tarzına olan etkilerinin neler olduğu soruları bu alanda büyük bir öneme sahiptir. Dahası, yönetme meşruiyetini elde ettiği kaynaklar da bu çalışmalardaki en önemli kuramsal sorunlardan birini teşkil etmiştir. Tez, bu sorulara tatmin edici bir yanıt vermek amacıyla, son zamanlarda gittikçe yaygınlaşan Dönüşümcü Liderlik teorisini ele almayı amaçlamaktadır. Bu bağlamda, Abraham H. Maslow'un İhtiyaçlar Hiyerarşisi teorisi ve Max Weber'in İdeal Otorite Tipleri Uluslararası İlişkiler perspektifinden incelenmektedir. Bunun ardından, bahsi geçen ideal tipleri geliştirmek amacıyla oluşturulan yeni bir ideal tip olan İşlevsel Otorite tanımlanmaktadır. Ayrıca 'Dönüşümcü' Liderlik ve onun destekleyici kuramı olan 'Etkileşimsel' Liderliğin alt türleri detaylandırılmakta ve lider olmayan aktörler 'Sahte Dönüşümcülük' kavramı ile açıklanmaktadır. Uygulama bölümünde, kuramsal alanda belirtilen bilgilerin ışığında, 'dönüşümcü lider' örnekleri olarak Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk ile II. Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri Dag Hammarskjöld incelenmektedir. Bu analizler, dönüşümcü liderliğin farklı yöntemlerle uygulanabileceği ve işlevsel otoritenin çeşitli yollardan elde edilebileceği hipotezlerinin geçerliliğini denetlemek amacıyla gerçekleştirilmektedir. Bu vakaların liderlik süreçleri, dönüşümcü düşünce yapıları ve eylemlerine değinilmektedir. Ayrıca, 1976- 1979 arası Kamboçya'yı yöneten ve ülkesini yıkıma götüren diktatör Pol Pot, 'sahte dönüşümcü' bir vaka olarak seçilmekte ve incelenmektedir. Uygulama bölümünde onun kişisel hayatı, entelektüel gelişimi ve sahte dönüşümcü düşünce yapısı, bir dönüşümcü liderliğin antitezi olarak araştırılmaktadır. Teori ve uygulama bölümlerinin birleşimi yoluyla bu çalışma, Dönüşümcü Liderlik ve yardımcı kuramlarının kullanımını Uluslararası İlişkiler alanında yaymayı amaçlamaktadır. Ayrıca liderlik teorileri için yeni bir kavram olan işlevsel otoritenin kullanımını gösteren bir model görevi görmektedir.
Amerikan belgelerinde II. Dünya Savaşı sonrası Türkiye (1945-1950)

Bu çalışmada, II. Dünya Savaşı sonrasında (1945-1950) ortaya çıkan yeni dünya düzeni içerisinde oluşturulan Türk iç ve dış siyasetinin ABD AnkaraBüyükelçiliği raporlarına yansımaları incelenmiştir. Bu bağlamda, dönemin birincil kaynaklarından olan ABD AnkaraBüyükelçiliğinin ABD Dışişleri Bakanlığı ve diğer ABD dış temsilcilikleri ile yapmış olduğu yazışmalar, 1945 yılı Ocak ayından itibaren 1949 yılı Aralık ayı sonuna kadar günü gününe incelenerek, ABD yetkililerince olayların algılanma şekli ortaya konulmuştur. Söz konusu yazışmaların, Türk iç ve dış siyasetinde yaşanan gelişmelerin dışarıya yansımalarını ortaya koyması açısından önemli olduğu düşünülmektedir. Çalışmanın birinci bölümünde, II. Dünya Savaşı sonrası ortaya çıkan Sovyet tehdidi ve Türkiye ile ABD'nin bu tehdidi algılama şekilleri, Truman Doktrini, Marshall Yardımları, Avrupa Konseyine üyelik ve Atlantik Paktına giriş teşebbüslerigibi Türk dış politikasında yaşanan gelişmelerle ilgili yazışmalar ele alınmıştır. İkinci bölümünde ise iç politikadaki çok partili hayata geçiş sürecinin Amerikandiplomasisindeki yansımaları incelenmiştir. Çalışmada Türkiye'nin iç ve dış politikasının nasıl yansıtıldığının ortaya konulmasının yanında, ABD dış temsilciliğinin çalışma prensibine, araştırma, değerlendirme ve raporlama yöntemlerine yönelik izlenimler de elde edilmiştir.
Moving beyond a minimal democracy: A comparative analysis of reform episodes in non-consolidated democracies of Turkey, Mexico and the Philippines

Bu çalışma, uzun süreli minimal demokrasi deneyimine rağmen, demokratik derinleşme ve sağlamlaşmanın tamamlanamadığı ülkelerdeki reform süreçleri hakkında genelleştirilebilir bir açıklama arayışıyla yola çıkmaktadır. İktidarın, çok-partili seçimler yoluyla el değiştirmesi kuralının yerleştiği kimi ülkelerde; etkin, özgür ve adil katılım ve temsile engel teşkil eden bazı demokratik kusurlar varlığını sürdütmektedir. Yani, seçimli demokrasi, onlarca yıllık varlığına karşın, sağlamlaşmış bir liberal demokrasiye dönüşememektedir. Capoccia ve Ziblatt'ın (2010), kıyaslamalı demokratikleşme çalışmaları için sunduğu tarih odaklı analitik ve metodolojik çerçeveden ilham alan bu araştırma; Türkiye, Meksika ve Filipinler'deki uzatmalı demokratikleşme vakalarındaki başarılı ve başarısız reform girişimlerinin karşılaştırmalı tarihsel analizi üzerinden tümevarımsal bir izah ortaya koymaktadır. Bu çalışmanın bulguları ışığında, reformlara olanak tanıyan iki etken öne çıkmaktadır: aktörlerce, reform inisiyatiflerinin gündeme getirildiği bir fırsat penceresi; kurumsal değişikliği siyaseten temellendirmeye ve muhtemel rakiplere ve veto oyuncularına üstünlük sağlamaya olanak tanıyan bir birleştirici söylem.
NPT rejiminde yayılmanın önlenmesi ve barışçıl kullanım ilişkisi

Nükleer teknolojinin çift kullanımlı yapısı, devletleri bu teknolojinin askeri amaçlarla kullanımının engellenebilmesi amacıyla uluslararası düzeyde işbirliği arayışına itmiştir. Bu arayışta, tarihsel süreç içerisinde atılan en somut adım olarak 1970 yılında yürürlüğe giren 'Nükleer Silahların Yayılmasının Önlenmesi Anlaşması' karşımıza çıkmaktadır. Bu Anlaşma üç ana sütun üzerine oturmaktadır: i) nükleer silahların yayılmasının önlenmesi, ii) nükleer enerjinin barışçıl kullanımı, iii) nükleer silahsızlanma. Anlaşma'nın uygulanışı taraf devletlerce NPT gözden geçirme döngüsü çerçevesinde izlenmektedir. Her beş yılda bir toplanması öngörülen gözden geçirme konferanslarının ilki 1975 yılında gerçekleştirilmiştir. Bu çalışma, 1975- 2015 yılları arasındaki dönemde NPT gözden geçirme döngüsü çerçevesinde, Anlaşma'nın nükleer teknolojinin çift kullanımlı yapısını kontrol etmeye yönelik sütunları olan nükleer silahların yayılmasının önlenmesi ve nükleer enerjinin barışçıl kullanımı sütunları arasındaki ilişkinin niteliğini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Bu ilişkinin NPT toplantılarında; i) I. ve II. madde kapsamında transfer etmeme ve edinmeme yükümlülüğü, ii) III. madde kapsamında güvenlik denetimleri ve iii) Anlaşma'nın nükleer enerjinin barışçıl kullanımı sütununu oluşturan IV. maddesi çerçevesinde tartışıldığı görülmektedir. Bu çerçevede, gözden geçirme döngüsüne ait resmi açıklama, belge ve tutanaklar incelenerek, Anlaşma'ya taraf devletler arasında öne çıkan konular ve belirtilen dönemde gözden geçirme döngüsünde alınan kararlar değerlendirilmiştir. Çalışmada, NPT gözden geçirme döngüsü çerçevesinde iki sütun arasındaki ilişkinin, incelenen dönemde yaşanan uluslararası nükleer gelişmeler ve devletlerin nükleer politikalarından etkilendiği sonucuna varılmıştır. Bu dönemde, yayılmanın önlenmesi sütunu başta ABD olmak üzere birçok devlet tarafından güçlendirilmeye çalışılmış, bu çabalar taraflar arasında tartışmalara yol açmıştır. İki sütun çerçevesinde bu tartışmaların; güvenlik denetimleri, ihracat kontrolleri ve nükleer yakıt döngüsünün çok taraflılaştırılması başlıklarında öne çıktığı söylenebilir.
Devrim sonrası İran dış politikasının bölgesel güvenliğe yansıması

Bu çalışmanın konusunu İran İslam Devrimi'nin bölgesel güvenliğe yansımaları oluşturmaktadır. Bu çerçevede öncelikle Devrime giden süreç ile İran İslam Devrimi ele alınacaktır. Daha sonra güvenliğe yönelik farklı teorik yaklaşımlar analiz edilecek, güvenlik kavramının gelişimi, tanımı ve içeriği ele alınacaktır. Sonrasında Humeyni'nin düşünceleri ile oluşan İran Dış Politikasının bölgesel güvenliğe etkileri incelenecektir. Humeyni sonrası dönemde İran dış politika vizyonu analiz edilerek, meydana gelen değişim ve dönüşümler karşılaştırılacaktır. 1979 İran İslam Devrimi sonrası, İran dış politikasının bölgesel güvenliğe yansımaları, uluslararası aktörler dikkate alınarak değerlendirilecektir. Bu çalışma İran dış politikası ve bölgesel güvenlik arasındaki yansımaları açıklama amacı gütmektedir.
Post-endüstriyel emperyalizm

Sanayileşme, ortaya çıktığı andan itibaren tüm dünyayı etkisi altına almayı başarmıştır. Bilim ve teknoloji ile tanışan devletler, dünya ve toplum düzenlerini yeniden şekillendirmeye başlamışlardır. Sanayileşme küresel ekonomiyi derinden etkilemekle kalmamış, etkisi altına aldığı toplumlarda sosyal, siyasi değişimleri de beraberinde getirmiş ve bu nedenle ülkeler arasındaki ilişkiler de yeni bir boyut kazanmıştır. Bunun yanında sanayileşmenin neden olduğu rekabet ve sömürgeciliğin etkisiyle uluslararası alanda çeşitli savaşlar meydana gelmiş, bütün bu gelişmeler Birinci ve İkinci Dünya Savaşları'nın zeminini hazırlamıştır. İkinci Dünya Savaşı'nın sonunda, kapitalizmin daha da güçlendiği bir döneme girilmiş, post-sanayi kapitalizmin emperyalist yapısı değişime uğramaya başlamıştır. Bu bağlamda emperyalizm denildiğinde belki de en son akla gelebilecek 'bilgi' kavramı bir araç olarak kullanılmaya başlanmış, dünya bilgiyi kullanarak emperyalist amaçlarını gerçekleştiren devletlerin artışına tanık olmaya başlamıştır. Bu nedenle, bu tezde, emperyalizmin bu noktaya gelmesinde etkili olan süreçler ele alınmakta, bir nevi emperyalizmin yolculuğu açıklanmaktadır.
İnsani yardım bağlamında Türkiye'nin Afrika'daki sağlık hizmetleri: Gönüllüler hareketi örneği (2005 - 2016)

Bu tez çalışmasında, yumuşak güç, kamu diplomasisi, sivil toplum ve insani yardım kavramlarının temelinde, Gönüllüler Hareketinin insani yardım faaliyetleri ve bu faaliyetlerin Türkiye'nin genel olarak imajına ve yumuşak güç algısıyla kamu diplomasisi çalışmalarına ne denli katkı yaptığı araştırılmaktadır. Sırasıyla çalışma bir literatür taraması, kavramların değerlendirilmesi ve yapılan görüşmeler çerçevesinde Gönüllüler Hareketinin kurumsal kimliği üzerine incelemelerde ve kimi büyük kurumlarla karşılaştırmalarda bulunulmaktadır. Çalışmanın son bölümünde ise Gönüllüler Hareketi kuruluşundan yetkililer ile yapılan derinlemesine mülakatlara yer verilmektedir. Bu çalışmada, insani yardım faaliyetleri ve yumuşak güç unsurlarının tahlili, bunların uluslararası ilişkiler literatüründeki tanımlamaları ve var olan tartışmalar çerçevesinde Türkiye'nin Afrika kıtası genelinde yürüttüğü insani yardım çalışmalarına ve sağlık hizmetlerine değinilecek, bu faaliyetler ile yumuşak güç arasındaki ilişkiler ağı ortaya çıkarılacaktır.
Türkiye - Cezayir ilişkilerinin jeopolitik potansiyeli

Türkiye-Cezayir İlişkilerinin tarihi arka planının yansıtıldığı, Türk ve Cezayir toplumlarının karşılıklı algı analizlerinin yapıldığı ve İki ülkenin mevcut ilişkilerinin siyasi, ekonomik ve kültürel açıdan ele alındığı bu çalışma, 4 ana bölümden oluşmaktadır. Kavramsal tanımlama ve teorik çerçevenin yer aldığı birinci bölümde Jeopolitik ve Realizm ele alınmıştır. İkinci bölümde, Türkiye Cezayir ilişkilerine tarihsel bir bakış sunularak Osmanlı dönemi ve Cumhuriyet dönemi ilişkiler olmak üzere ayrı ayrı değerlendirilmiştir. Ayrıca, Cezayir'in bağımsızlık hareketi sürecinde Türkiye'nin tutumu ve Türk basınına yansımalarına yer verilmiştir. Üçüncü bölümde, Türkiye ve Cezayir'in son dönemlerdeki siyasi ve ekonomik ilişkileri, yapılan anlaşmalar, her iki ülkenin bölgesel ve küresel politikaları dış politika perspektifi çerçevesinde ele alınmıştır. Çalışmanın son bölümünde ise; Türkiye Cezayir ilişkilerinin siyasi, ekonomik ve kültürel potansiyeli Cezayir ve Türk toplumlarının tarihsel bağları ve karşılıklı algıları ekseninde incelenmiştir. Bu bölümde Türkiye'nin dış politikasındaki Afrika açılımının Cezayir İlişkilerine etkilerine yer verilmiştir.
Turkey's relations with Syria in the context of the Kurdish issue: 1980-2014

Bu çalışma, 1980 ve 2014 yılları arası, Türkiye'nin Suriye ile ilişkilerini Kürt meselesi ekseninde incelemiştir. Bu tezin temel amacı, Kürt meselesinin, Türkiye'nin Suriye ile ilişkilerini etkileyen en önemli faktörlerden biri olduğunu göstermektir. Bu bağlamda, bu çalışma PKK'nin Türkiye-Suriye ilişkilerine 1980'lerde ve 1990'larda ne ölçüde etki ettiğini sorgulayacaktır. Bu tez, ayrıca 2000'li yıllarda Suriye'nin PKK'ye karşı sert tavrının ve Türkiye'nin Suriye'ye karşı güvenlik-odaklı dış politika anlayışını revize etmesinin, iki ülke arasındaki yakın ilişkilere katkısını inceleyecektir. Akabinde, bu çalışmanın dördüncü bölümünde ilk olarak, 2011 yılının Mart ayından itibaren Suriye'de başlayan halk ayaklanmalarından sonra Türkiye'nin Suriye'ye yönelik izlediği dış politika tartışılacaktır. Daha sonra, Türkiye'nin Rojava'da özerk bir Kürt yönetimi kurulmadan önce ve sonra, PYD ve diğer Suriye muhalefet hareketleri ile olan ilişkileri irdelenecektir. Bu çerçevede, Türkiye'nin Rojava politikası etraflıca incelenecektir.
Bosna-Hersek'in jeostratejik önemi ve Türkiye

Çalışmada, Türkiye için Bosna Hersek'in tarihsel, kültürel miras niteliği taşımasının yanı sıra coğrafi konum açısından Avrupa'ya uzanan eksen üzerinde bulunması nedeniyle, Soğuk Savaş sonrasının yeni ilişkiler düzeninde de stratejik önemini korumakta olduğu belirtilmektedir. Ekonomik, kültürel ve siyasi olarak Balkanlar'da ilişkileri gelişmiş, bölgenin istikrarı ve barışı için roller üstlenmiş ve sonuçta Balkanlar'da ağırlığınıarttırmış bir Türkiye'nin siyasal olarak dahil edilmediği, bir Balkan coğrafyasınınAB'yle bütünleşmesi daha zor olacaktır. Türkiye'nin bu bilinçle davranması ve Balkanlarda tarihi ortak geçmişşi bulunan Bosna Hersek'e gereken jeopolitik ve jeostratejik önemi vererek AB karşısında ağırlığını ve etkinliğini, bizzat AB'nin ilgi alanlarında etkinlik sağlayarak göstermesi stratejik değerdedir.
İsrail'in toplumsal yapısının dış politikaya etkisi

İsrail, nev-i şahsına münhasır toplum yapısı ve dış politikasıyla ; Ortadoğu'nun ritüeli olan çok etnikli, çok dilli, çok dinli yapısıyla uluslararası ilişkiler alanında çalışanların ilgisini cezbeden bir konu haline gelmiştir. Bu çalışmanın amacı İsrail toplumsal yapısının ve bu yapının dış politikaya ne gibi etkileri olduğunu detaylı olarak analiz etmektir. Bu analiz esnasında daha ziyade İsrail'in bir Yahudi devleti olması, İsrail'de dini kurumların oldukça etkin olması ve siyasi partilerin din unsurunu kullanarak seçmen kitlesi oluşturması temel argümanlar olarak kullanılcaktır. Bu anlamda dini ve siyasi kurumlar çalışmada ağırlıklı olarak yer almaktadır.
11 Eylül saldırıları sonrası Amerika Birleşik Devletleri'nin Afganistan ve Irak müdahaleleri ve Uluslararası Hukuk

Bu çalışmanın temel amacı; ABD'nin Afganistan ve Irak işgallerinin uluslararası hukuka uygunluğunu değerlendirmektir. Birinci bölüm, Birleşmiş Milletler Antlaşması çerçevesinde kuvvet kullanımının ve meşru müdafaanın genel kurallarını vermektedir. Bu bölümde, Birleşmiş Milletler Antlaşması'nın 51. Maddesinden, meşru müdafaa kapsamında kuvvet kullanımının sınırlarından, silahlı saldırı kavramından, terörizme karşı kuvvet kullanımından, öncelikli meşru müdafaa hakkından bahsedilmekte ve önleyici meşru müdafaaya iki örnek verilmektedir. İkinci bölümde, 11 Eylül saldırılarına, saldırılarla ilgili Birleşmiş Milletler kararlarına, Bush Doktrini'ne, Afganistan ve Irak müdahalelerine, bu müdahalelerle ilgili Güvenlik Konseyi kararlarına yer verilmekte ve müdahalelerin uluslararası hukuka uygunluğu tartışılmaktadır. Çalışmanın sonunda ise 11 Eylül saldırılarının uluslararası hukuka etkisi değerlendirilmektedir.
Kurdish issue and Turkey's relations with Iraq and Syria: 1991-2016

Bu tez, Kürt meselesinin ve PKK terörizminin 1991 2016 yılları arasında Türkiye'nin Irak ve Suriye ile olan ilişkileri üzerindeki etkisini incelemektedir. Türkiye'nin Irak ve Suriye ile olan ilişkilerinde işbirliği ve çatışma dönemlerini ortaya koymak için 1991'deki Körfez Savaşı, 2003'deki Irak Savaşı ve Arap Ayaklanmaları bölgesel dinamikler olarak ele alınmıştır. Ayrıca, Kürt Bölgesel Yönetimi'nin ve Irak ve Suriye'deki bazı önemli Kürt yapılarının etkisi Türkiye'nin Kürt meselesi ve PKK ile ilgili güvenlik endişeleri açısından analiz edilmiştir. Bu bağlamda, bu tez, Türkiye ile bu iki devlet arasındaki işbirliği ve yakınlaşma dönemlerine rağmen, bölgesel dinamiklerin, devam eden güvenlik tehditlerinin ve Türkiye'nin güvenlik anlayışının, Türkiye'nin Irak ve Suriye ile ilişkilerinde Kürt meselesinin ve PKK'nın belirleyici rolünü devam ettirdiğini öne sürmektedir.
Adalet ve Kalkınma Partisi dönemi Türk Dış Politikası'nda diplomasinin dönüşümü: Diaspora diplomasisi örneği

Bu çalışma, Türkiye'de son yıllarda literatüre giren kamu diplomasisi ve alt başlığı olarak diaspora diplomasisinin, tarihsel ve kuramsal analizini gerçekleştirerek, Türk dış politikasında özellikle Adalet ve Kalkınma Partisi Dönemi'ndeki yansımaları ve etkileri incelenmek üzere yapılmıştır. Bu dönemde Türkiye'de, kamu diplomasisi aracı olarak Kamu Diplomasisi Koordinatörlüğü'nün, diaspora diplomasisi aracı olarak da Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı'nın faaliyete geçirilmesi, diğer devletlerde bulunan modern diplomasi kurumlarının muadillerinin oluşturulduğunu göstermiştir. Ayrıca, yurtdışında yaşayan Türklerin Türk diasporası olarak adlandırılması neticesinde, Türkiye'de diaspora kelimesine olan algının farklılaştığına değinilmiştir. Çalışmanın sonucunda, Adalet ve Kalkınma Partisi Dönemi Türk Dış Politikası'nda kullanılan stratejik araçların, günümüz iletişim araçlarının gelişimine ve uluslararası ilişkilerdeki etkilerine paralel olarak değiştiği ortaya koyulmuştur.
Europeanization of Turkish foreign policy towards Syria

2004 yılı sonu itibariyle, Türkiye'de Avrupa Birliği koşulsallığına olan güven azalmaya başlayınca, Türkiye'nin AB üyeliğine olan umudu da azalmıştır. Fakat Türkiye-AB üyeliğine olan umudunu büyük ölçüde kaybetse de, hem genelde AB'nin Ortak Dış ve Güvenlik Politikasına hem de AB'nin Suriye dış politikasına olan uyumunu korumuştur. 2004'ten sonra bile, Türkiye'nin Suriye'ye yönelik dış politikası AB Konseyi'nin Hariri suikasti, Suriye askerlerinin Lübnan'dan çekilmesi ve Suriye-İsrail barış görüşmelerinin yeniden başlatılması ile ilgili olan sonuç bildirileriyle uyum sağlamıştır. Bu tez, Türkiye'yi hem genelde ODGP müktesebatına hem de AB Konseyi'nin Suriye ile ilgili sonuç bildirilerine uyması için motive eden unsurun, AB üyeliğine olan umuttan ziyade 'AB üyeliğine olan istek' olduğunu iddia eder. Dahası, 2005 sonrasında 'AB üyeliğine olan istek' sadece Türkiye'nin AB Konseyi sonuç bildirilerine uymasını kolaylaştırmamış, Türkiye'yi Suriye iç savaşı sırasında, Suriyeli mülteciler krizi ve Suriye rejimine karşı uygulanan kısıtlayıcı önlemler üzerinden AB ile pazarlık etmeye de itmiştir. Böyle bir pazarlık süreci içinde, Türkiye gücünü bir pazarlık kartı olarak Birliğe olan katılım sürecini ilerletebilmek için AB'ye karşı kullanmıştır. Bu bağlamda, bu tez Türkiye'nin Suriye'ye yönelik dış politikasını 1999 Helsinki Zirvesi'nden itibaren, Suriye iç savaşı dahil, Avrupalılaşma kavramının koşulsallık mekanizması çerçevesi içinde inceler.
Presidential incumbency: A critical analysis on the impact of presidential incumbency on the political process and democratisation in Aast Africa: Uganda, Kenya and Rwanda

Bu çalışma Presidential Incumbency kavramını incelemekte ve basit olarak presidential incumbency'nin Doğu Afrika'daki politik süreçte ve demokratikleşmedeki etkisini araştırmaktadır. Ancak Doğu Afrika çok geniş olduğundan sadece bu konuda en iyi uygulanabilir örnekleri oluşturan Uganda, Kenya ve Ruanda olmak üzere üç Doğu Afrika ülkesine yoğunlaşmaktayım. Vatanım Uganda bu örneklerin çoğunu teşkil etmekle beraber komşu ülkeler Kenya ve Ruanda da birçok benzerlik taşır. Araştırmam presidential incumbent'la/mevcut başkanlar tarafından ve yönettikleri partiler tarafından iktidara tutunmak amacıyla kullanılan baskı, medyanın manipülasyonu, seçimlere hile karıştırılması, milli güvenlik teşkilatlarının, kişiselleştirilmesi ve bunlara sahip olunması, devletin diğer erkleriyle müdahale, medyanın manipülasyonunu içeren bazı temel yöntemlerin üzerinde durmaktadır. Uganda, Kenya ve Ruanda örnekleriyle bu çalışma Yoweri Museveni Kaguta, Mwai Kibaki, Paul Kagame olmak üzere presidential incumbentları birbirine komşu ülkelerde incelemekte ve onların güölenmesine neden olan bazı belli başlı sorunlar arasında bağ kurmaya çalışmaktadır. Genelde Afrika özelde Doğu Afrika olmak üzere, presidential incumbent'lar/mevcut başkanların otoritesini etkili olarak dengeleyecek ve frenleyecek güçlü kurumsal yapıların yokluğundan faydalanarak birçok menfaat sağlamaktadırlar. Sonuç olarak incumbent olmayanlar incumbentlarla/mevcut başkanlarla mücadele ederken büyük zorluklarla karşılaşmaktadırlar ve bu; politik süreç, demokratikleşme, seçimler, oy verme davranışı ve seçim sonuçları üzerinde büyük etkiye sahip olmaktadır. Doğu Afrika'daki presidential incumbent'ların yararlandıkları menfaatler muazzamdır. Ben bunların göze çarpanlarına yoğunlaşacağım. Mesela presidential incumbent'lar ulusal kaynaklardan seçim kampanyalarını finanse etmek için kullanmaktadırlar ve bu onları seçimlerde otomatik olarak öne geçirmektedir. Doğu Afrika'da Afrika'nın ya da dünyanın herhangi bir yerindeki gibi seçim kampanyalarında başarıyı getiren en önemli faktör paradır. Son olarak, bu çalışma incumbency'nin geleceği ve karşısında da demokratikleşme ve siyaset üzerine bazı tavsiyeler önererek sonuçlanmaktadır. Önerilen bazı tavsiyeler iktidarın demokratik olarak devredilmesi için seçim sürelerinin yeniden düzenlenmesi, kayıtlı siyasi parti etkinliklerinin daha fazla fonlanması, kamu kurumlarının şeffaflığı için katılımcılık ve politik hoşgörüdür. Ayrıca muhalefetin sadece seçimler sırasında değil öncesinde de birlikte olması ve etkili olarak incumbent president'ların gücü suistimal etmesini kontrol etmeleri gerekmektedir. Başka bir tavsiye ise kuvvetler ayrılığı doktrinidir.