turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Foreign patronage mechanisms in the contentious episode in Syria: 2011-2012

Bu tez, Suriye'deki ayaklanma süreci bakımından oluşum evresi olarak karakterize edilen 2011- 2012 yılları içinde yabancı patronaj ağlarının Suriye'deki çekişmeci aktörler üzerindeki etkisini anlamayı amaçlamaktadır. Charles Tilly'nin çekişmeci siyaset yaklaşımını izleyen bu tezde Suriye muhalefetinin üç ana akımı üzerinden belirli bir dizilim içinde bir araya geldiklerinde yabancı patronajı sürecini oluşturan işbirliği tayini, dış onay ve koalisyon oluşturma mekanizmaları incelenmektedir. Yabancı patronajı ağlarına eklemlenmenin çekişmeci aktörlerin olanaklarını genişleterek çekişmeci mücadele süreçlerini ileriye taşıması beklenirken Suriye örneğinde, bu mekanizmalar yerel Suriyeli nüfusun Suriye'deki rejime karşı çekişmeci aktörlere katılımını engelleyen bir etkide bulunmuştur.
Türkiye'de medreseler, seydalık ve meşruiyet arayışları

Bu çalışma, tarihsel süreç içerisinde uyguladığı farklı stratejiler ile günümüzde halen varlığını sürdüren Osmanlı klasik eğitim sisteminin devamı olan medrese eğitimini ve kendisini bu kurum üzerinden inşa eden dini bir aktör olarak 'seyda'nın sosyal ve siyasal alandaki meşruiyet arayışlarına yoğunlaşmaktadır. Yorumsamacı paradigma, nitel araştırma ve bunların mümkün kıldığı etnografik bir çalışma ile örneklem grubunun gündelik hayatı, kurum kültürleri ile sosyal ve siyasal alanda deneyimledikleri sürece odaklanılmıştır. Bu bağlamda kullanılan kartopu örneklem tekniği ile toplamda 30 seyda ile yarı yapılandırılmış görüşme formu kullanılarak derinlemesine mülakatlar yapılmıştır. Medrese eğitim sisteminin Cumhuriyet dönemindeki gelişmelere bağlı olarak yasal bir zeminden mahrum kalmasından sonra, süreç içerisinde müderrisi ve baş aktörü olan seyda ile bütünleştiği ve seydanın dahi bu kurumu kendisine ait özel bir eğitim kurumu olarak algıladığı gözlenmiştir. Bu durumda seydalar sosyal ve kültürel sermayelerinin kaynağı olan medreseler için modern bir araç olarak sivil toplum kuruluşu bünyesinde örgütlendikleri ve bunun üzerinden hem kendilerini hem de İslami referanslar ile donattıkları medreseleri görünür kılmaya ve meşrulaştırmaya çalışmaktadırlar. Seydalar, İslami ilimlerin Arapça ile özdeşleştirildiği bu medreselerdeki eğitimi yeterli görüp resmi eğitimi seküler ve yetersiz görmelerine rağmen son zamanlarda modern zamanın bir gereği olarak bu eğitime dahil oldukları görülmektedir. Ayrıca bulundukları yerlerde önemli bir temsil gücüne, prestije ve bazen de geleneksel bir otoriteye sahip olan seydalar yurt içinde kendilerine bağlı yeni medreseler açmakta, yurtdışında ise özellikle tasavvuf kanalıyla önemli ilişkiler geliştirmektedirler.
Vatandaşlık hakkı olarak siyasal katılım ve başörtülü milletvekili adaylığı

Bu çalışmada bugüne kadar farklı açılardan ele alınan başörtüsü meselesinin siyasetle olan bağlantısı incelenecektir. Başörtü ve siyaset bağlantısı 2011 genel seçimlerinden önce bir grup kadın tarafından başlatılan 'başörtülü aday yoksa oy da yok' kampanyası kapsamında incelenecektir. Bu incelemenin başlangıç noktasını da olarak ulus devlet yapısı ve milliyetçilik oluşturacaktır. Milliyetçilik kavramının tarihçesine değinilecek ve oradan hareketle milliyetçi söylemde kadın algısı ve Türk milliyetçiliğinin kadın vurgusu üzerinde durulacaktır. Türk milliyetçiliği ve kadın algısı üzerinden geniş çerçevesi çizilen çalışma da vatandaşlık hakkı olarak başörtülü milletvekilliğine de değinilecektir. Vatandaşlık kavramının tarihçesine değinilecek ve başörtülü milletvekili olmanın bir vatandaşlık hakkı olduğu noktasına varılacaktır. Başörtülü milletvekilliğinin ulusal ya da uluslararası hiçbir kanunla yasaklanmadığı vurgulanacak ve bunun alt yapısının tamamen psikolojik bariyerler olduğu iddia edilecektir. 'Başörtülü aday yoksa oy da yok' kampanyasının ülke gündeminde ne şekilde yer aldığı birçok gazeteci, siyasetçi, akademisyen, yazar tarafından söylenen sözlere yer verilerek açıklanacaktır. 'Başörtülü aday yoksa oy da yok' kampanyasını hem destekleyenlerin hem karşı duranların sözlerine yer verilerek konunun yasal bir yönden ziyade kişisel bakış açılarına göre değerlendirildiği iddia edilecektir.
1989 zorunlu göçü, göçmenlerin sosyal entegrasyonu: Çanakkale Şirinköy Bulgaristan göçmenleri üzerine bir araştırma

Araştırmada 1989 yılında Bulgaristan'dan göç etmiş olan ve Çanakkale İlinin Gökçeada İlçesinde bulunan Şirinköy'e devlet eliyle yerleştirilen göçmenlerin göç öncesinde ve sonrasında sahip oldukları sosyo-ekonomik, kültürel, siyasi, dini ve eğitim durumlarının tespit edilerek karşılaştırılması, kültürel alışverişin etkilerinin ele alınması hedeflenirken; göç sonrasında karşılaşılan sorunların saptanması ve yaşanan sorunların çözümünde atılan adımların detaylı olarak incelenmesi de amaçlanmaktadır. Yapılan literatür çalışması sonucunda alanda benzer çalışmalar olduğu ancak Çanakkale İli'nin bu bağlamda ele alınmadığı tespit edilmiştir. Bu durum çalışmanın çıkış noktasını oluşturmakla birlikte söz konusu olan bu çalışmanın alandaki açığın giderilmesine de katkı sağlayacağı öngörülmektedir. İçerik analizi kullanılarak ortaya konulan bu çalışmada görüşme soruları belirlenmeden önce literatür taraması yapılmış, araştırmacı tarafından kavramsal çerçeve etrafında sorular belirlenmiştir. Sorular uzman görüşüne başvurularak değerlendirilmiş, gerekli düzenlemeler yapılmış ve sorular sosyo-ekonomik, kültürel, siyasi, dini ve eğitim durumlarının tespit edilerek karşılaştırılması için kategorilere ayrılmıştır. Uzman görüşü alınarak hazırlanan sorular öngörüşme yapılarak değerlendirilmiş, elde edilen veriler doğrultusunda tekrardan uzman görüşüne başvurularak görüşme soruları son halini almıştır. Çalışma grubu dahilindeki kişilerle görüşmeler gerçekleştirilmiş, görüşmelerden elde edilen görüşmeci ifadeleri doğrudan alıntılama yoluyla çalışmada yer alarak yorumlanmıştır. Görüşmelerden elde edilen veriler doğrultusunda Şirinköy'deki Bulgaristan göçmenlerinin uyum sürecinde eğitim, din ve siyasi alanlarda büyük zorluklar yaşamadıkları tespit edilmiş, sosyo-ekonomik alanlarda yaşanılan sıkıntıların diğer alanlara göre daha zorlayıcı olduğu belirlenmiştir. Ayrıca çalışma verilerine göre göçmenlerin zaman içinde yaşadıkları sıkıntıları atlatmalarında ve yerli halk ile kaynaşmalarında ortak paydaların etkili olduğu sonucuna da varılmıştır.
Candaroğulları Beyliği vakıfları

Kastamonu ve civarının 1071 Malazgirt zaferini müteakiben Türkler tarafından iskana açılması Anadolu'da yeni bir Türkleşme ve canlılık dönemini başlatmıştır. Yaklaşık bir asra yakın Çobanoğulları'nm hakimiyetinde kalan Kastamonu şehri XIV. yüzyılın ilk yarısından itibaren Candaroğulları Beyliği'nin hakimiyetine geçmişştir. Şemseddin Yaman Candar döneminde beyliğin merkezi Eflani iken I. Süleyman Paşa başkenti Kastamonu'ya nakletmiştir. Kastamonu şehri Candaroğulları' run hakimiyetini takip eden yıllarda büyük bir gelişme içine girmiş nüfus artışı ile beraber yeni yeni iskan alanları ortaya çıkmıştır. Kastamonu'da mahalleler genellikle dini ve sosyal fonksiyonlu binalar etrafında kurulup gelişmiştir. Çoğunlukla mahalleler ya mescit ya da tekke ve zaviye adıyla anılmıştır. Bu da vakıf eserlerinin sosyal hayatta ne derece önemli bir yer tuttuğunu göstermektedir. Selçuklular zamanında Sinop'un ele geçirilmesini takiben başlayan şehirdeki ticari faaliyetler daha sonra hükümdar ve devlet adamlarının burada han, hamam, cami, medrese, zaviye ve imaretler gibi vakıf kurumları vücuda getirmeleriyle daha da gelişmiştir. Kastamonu gelişen ticari ve sınai faaliyetler neticesinde Anadolu şehirleri arasında malların ucuzluğu ve bolluğu ile şöhret bulmuştur. Sosyo-ekonomik gelişmenin üst düzeye çıktığı İsmail Bey devrinde ise ilim hayatında büyük ilerlemeler kaydedilmiştir. Candaroğulları devrinde Kastamonu ve civarında sistemli bir iskan politikası takip edilmiş, meydana getirilen zaviye ve çeşitli vakıf kurumlarıyla bölgenin Türkleşmesi sağlanmıştır.
Kadro ve Ülkü Dergileri bağlamında Atatürkçü milliyetçiliğin iki yorumu

Atatürkçü milliyetçilik, Türk milliyetçiliğinin birbirinden oldukça farklı görünümler arz eden ve çoğunlukla entelektüel ve toplumsal bir hareket olarak beliren diğer türlerinden ayrı olarak, tek parti iktidarının resmi felsefesini oluşturmuştur. Ancak bu felsefe, yalnızca 'Türk ulus devletinin' ve 'Türk ulusal kimliğinin' inşa edilme sürecindeki yegane resmi söylemi oluşturmakla sınırlı bir etki üretmemiş; aynı zamanda 'Türk devriminin ihtiva ettiği ilke ve ideallerin' açıklanmasına-savunulmasına-sistematize edilmesine ve yaygınlaştırılmasına dönük bireysel ve kolektif nitelikli doktrinel ya da ideolojik arayışların paradigmatik çerçevesini de şekillendirmiştir. Resmi devlet söylemine koşut bir biçimde gelişen ve 1930'lu yıllarla birlikte hız kazanan bu yöndeki arayışların başında ise Kadro ve Ülkü dergileri gelmektedir. Her iki dergide, bu doğrultudaki bireysel girişimlerden farklı olarak, 'Türk devrimine özgü ideolojinin' üretilmesine talip olan kolektif bir entelektüel arayış şeklinde temayüz etmiş ve adeta 'devrim ideolojisinin müellifi' olmak için rekabet eden iki ayrı yönelimi oluşturmuştur. Bu tezde, söz konusu yönelimler, Atatürkçü milliyetçilikle ilişkileri içinde ve kendi özgünlükleri bağlamında karşılaştırmalı bir söylem-metin analizine tabi tutularak incelenmiş; her iki dergi arasındaki benzerlik ve farklılıkların açığa çıkarılmasına dönük analitik bir değerlendirme yapılmaya çalışılmıştır. Kullanılan yöntemler ile önerilen ekonomik, siyasal, toplumsal ve kültürel model ya da tezlerden hareketle yapılan bu değerlendirme kapsamında, Kadro Dergisi'nin 1932- 1935 yılları arasında neşredilen tüm sayıları, Ülkü Dergisi'nin ise 1933- 1941 yılları arasını içeren birinci yayın dönemi incelemeye dahil edilmiştir. Böylece tek parti döneminin aktüel gerçekliği ile Kadro ve Ülkü dergilerinin entelektüel müktesebatı arasındaki ilişkiselliğin analizi kadar, Atatürkçü milliyetçiliğin radikal sol ve radikal sağ olarak nitelendirilebilecek iki farklı yorumunun bir arada ve mukayeseli şekilde irdelenmesi de mümkün olmuştur.
Kemalist devrimlerin sosyolojik çözümlenmesi

Bu araştırmada Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasından sonraki yenileşme hareketlerinin kaynağı olan Kemalist Devrimler üzerinde durulmuştur. Kemalist Devrimlerin sosyolojik çözümlenmesi adlı bu araştırmada dört bölümden oluşmuştur. Her bölüm birbiriyle bağlantılı olarak açıklanmaya çalışılmıştır. Atatürk'ün önderliğindeki Cumhuriyet Devriminin devleti, aileyi, eğitimi, ekonomiyi ve değerler alanını demokratik ilke ve amaçlara göre düzenlemeye yönelik etkin bir devrim olduğu, gerçeklere saygılı olduğu herkes tarafından kabul edilmektedir. Atatürk Devrimi, 'demokratik düzenin meşruluk ölçüleri ile bilimsel yöntemin gereklilik ilkeleri arasındaki paralelliğin' bilinciyle yapılmıştır. Bu bilinçle, yeni Türkiye toplumunu 'Egemenlik kayıtsız, koşulsuz ulusundur ' ve 'Yaşamda en doğru yol-gösterici bilimdir ' diyen iki sütun üzerine kurmuştur. Kemalist Devrimler üzerinde yaptığım bu araştırmada dikkati çeken diğer bir hususta; Atatürk'ün Demokrasinin geleceğinin akıl ve bilime dayandırmış olmasıdır. 'Bunlardan yoksun bir yönetime demokrasi demeğe olanak yoktur.' Derken bu birlikteliği dile getirmektedir. Bu çalışma Kemalist Devrimlerin, Türkiye Cumhuriyeti'nin toplumsal yapısını şekillendirmesi açısından da çok önemlidir. Kemalist devrimlerin hukuksal anlamdaki yeniliklerle toplumdaki kadm-erkek eşitliğini sağlaması açısından önemlidir. Ayrıca sosyo-kültürel açıdan yapılan diğer devrimler de önemlidir. II Bu çalışmada Kemalizm ve Devrimler toplum mühendisliği örneği olarak da incelemiştir. Bu bakımdan da Kemalizm, eleştirel akılcıdır, açık toplumu gerçekleştirmek için yola çıkmıştır. Çözümün bittiği yerde hiçbir bilimsel ve ekonomik alt yapısı olmamasına rağmen Kemalistler, Türkiye'de geri kalan uygarlık saatini 1907'den itibaren hızlandırmaya başladdar. Sorunları saptadılar, bunu çözecek varsayımlarını ürettiler bu varsayımları sınadılar, yanlışlarından kurtularak ulusal kurtuluş kuramlarını geliştirdiler.
The politicization and institutionalization of children's plays in late Ottoman and early republican period

Bu çalışma Osmanlı son döneminin ve erken Cumhuriyet döneminin egemen çocuk politikalarını devlet kontrollü çocuk oyunuyla ve batı dünyasının on dokuzuncu yüzyılda öne çıkan erken çocukluk eğitimi stratejisi ile incelemektedir. Bu tezin ana argümanı, genellikle eğlenceli etkinlik olarak adlandırılan ve ciddi olmadığı düşünülen oyunun, geçmişşte Osmanlı ve erken Cumhuriyetçi politika oluşturucular tarafından bireyleri disipline etmek ve halkı devlet adına düzenlemek için kullanıldığıdır. Bu şekilde, bu çalışma Osmanlı ve erken Cumhuriyet döneminde devlet otoritesi tarafından çocuk oyunlarının siyasallaştırılması ve kurumsallaşmasına yeni bir pedagojik yaklaşımla odaklanmaktadır. Bu çalışmada ele alınan metodolojik yaklaşım eğitim, biyo-politika ve oyun teorilerine dayanan karma bir teorik çerçevedir. Bu tezdeki araştırma verileri çocuk dergilerinden, birincil ve ikincil kaynaklardan ve resmi tarihi belgelerinden alınmıştır. Bu çalışma, etkili ve bilimsel bir erken çocukluk eğitimi yöntemi olarak yeniden keşfedilen çocuk oyunlarının Osmanlı son dönemi politika oluşturucuları tarafından verimli, yetenekli ve disiplinli bir devlet memuru oluşturmak için, Cumhuriyet yetkilileri tarafından nüfusu düzenlemek ve Batı medeniyetindeki ideal çocuk figürüne ulaşmak için kullanıldığını ortaya koydu. Daha genel bir ifadeyle, çocuk oyunları emperyal-ulusal krize modern bir cevaptı.
Kitle iletişim araçlarının toplumsal gücü

Kitle İletişim araçları ve bilhassa televizyon, insan üzerindeki olumsuz etkileri bütün dünyanın en önemli meselesi haline gelmiş bulunmaktadır. Medyanın bilgi, ruh kirlenmesi meydana getirmesi, kültürel yoksullaşmaya yol açması yanında 'terör cihazı' haline geldiği söylenmektedir. Bilhassa televizyon terörü, geniş halk, kitlelerini topluca harekete geçirmede, yönlendirmede, değişime uğratmada kullanılmaktır. Sonuçta geniş kitleler ya istenen tepkileri gösterecek ya da tepkisiz kalacaktır. Günümüzde insanlar da adeta bilgisayarlar gibi programlanmaktadır. Geleceğin insanının tepkileri bugünün televizyonları tarafından oluşturulmakta genç zihinler farkında olmadan bunları depolamaktadırlar. Çünkü televizyon, insanların deney alanına girmiş, onun deneme sınama ile elde ettiği davranış biçimlerini depolamaya başlamıştır. Böylece gerekli işaretler verince insanların çoğunun beklenen davranışları göstermesi sağlanacaktır. Televizyonla insanlar kurulmaktadır. Fertlerin, kişilerin standart tepkileri göstermesini sağlayacak kültürel kodlar üretilmekte ve bunlar toplumda hakim hale getirilmektedir. Medya rahatlıkla yasama gücünü etkileyerek menfaatlerine ters düşen bir kanunun çıkmasnı önleyebilmekte, kamuoyunu yönlendirerek ve yasama gücü üzerinde baskı kurarak istediği bir kanunun çıkmasını sağlayabilmektedir. Türkiye'de bunun sayısız örnekleri yaşanmıştır. Medyanın en çok etkisi altında tuttuğu alan yürütme gücü olmaktadır. Kamusal rantları dağıtma, yasaları uygulama noktasında olan yürütmedeki görevliler, medyanın hışmından kendilerini korumak için bir takım pazarlıklar yapabilmektedirler. Bazı üst düzey kamu görevlileri medyanın şantajlarına maruz kalmakta, zaman zaman pazarlıklar sonucu bazı rantları onlara aktarmak mecburiyetinde kalmaktadırlar. Medya kuruluşlarına hükümetlerin sağladıkları teşvikler, uzun vadeli ve düşük faizli krediler, lehlerine sonuçlanan ihaleler vb. idari kararlar medyanın gücünden ve hışmından korkulduğundan dolayıdır. IV
Sosyal güvenlik sistemi ve Bağ-Kur

Bu araştırmada Bağ-Kur'un sosyal güvenlik sistemi içindeki yeri incelenmiştir. Araştırmamızın kavramsal ve kuramsal çerçevesinde sosyal güvenlik ve onunla ilgili kavramlar açıklanmıştır. Daha sonra sosyal güvenliğin tarihsel gelişimi, Eski Çağlardan günümüze kadar sunulmuştur. Ülkemizdeki sosyal güvenlik kurumları incelenip Planlı Dönemlerde sosyal güvenliğin yapısı incelenmiştir. Ülkemizdeki sosyal güvenlik kurumlarından Bağ-Kur araştırmamızın inceleme alanını oluşturmaktadır. Bağ-Kur. esnaf, sanatkarlar ve diğer bağımsız çalışanların sosyal güvenliklerini karşılamak için kurulmuştur. Bağ-Kurun kapsamı üyelerine sağladığı imkanları, finansman yapısı sosyolojik açıdan incelenip değerlendirilmiştir.
Tersine göç; Kültür-kimlik ilişkisi: Karaman örneği

Türkiye, tarihsel olarak bir göç ülkesidir. Coğrafyamız, bugün hala trajik nüfus hareketlerine tanık olmaktadır. Özellikle 1950'den sonra birçok Avrupa ülkesine işgücü göçü veren Türkiye, bugün çevre ülkelerden yoğun bir göç dalgasıyla karşı karşıyadır. Türkiye'de yapılan sosyolojik çalışmalar, genellikle göç eden gruplara odaklanmaktadır. Fakat sosyolojik çalışmalar, bu coğrafyadan giden ancak tekrar tersine göç eden gruplara fazla odaklanmamaktadır. Bu bağlamda tersine göç, üzerinde durulması gereken sosyolojik olgulardan biridir. Karaman'da 1964'te çıkan çarşı yangını nedeniyle Almanya ve Hollanda başta olmak üzere birçok ülkeye işgücü göçü yaşanmıştır. Bu nedenle, işçi göçlerindeki gidiş aşaması yeterince araştırılmıştır. Fakat işçilerin geri dönüş aşaması ve bu aşamada yaşanan problemler yeterince incelenmemiştir. Tezde Karaman'a tersine göç etmiş birey ve ailelerin sorunları ele alınmaya çalışılmıştır. Hollanda'da işçilerin yaşadıkları sorunlar ve bu sorunların tersine göçle birlikte yansımaları incelenmiştir. Bu açıdan Hollanda'dan Karaman'a kesin dönen Türkler, tersine göç olgusunun önemli bir bölümünü oluşturmaktadır. Karaman, tersine göçün yaşandığı kentlerin başında gelmektedir. Bu geri dönüşler, sosyolojik olarak dikkate alınmalıdır. Birinci ve ikinci kuşak ayrımı göz önünde bulundurularak geri dönenlerin yaşamlarındaki sosyo-kültürel ve fiziksel etkileşimler ile onların uyum problemlerinin incelenmesi ve karşılaştırılması, çalışmanın hareket ettirici temel noktası olarak görülmüştür.
Kendi kendini denetleme, bakış ve sosyal çevre arasındaki ilişki: Bağdat Caddesi örneği

Bu çalışmanın amacı gündelik hayatta kamusal alanda bakış, görünürlük ve kendini denetleme arasındaki ilişkinin araştırılmasıdır. Bireylerin hem maruz kaldığı hem de kullandığı bakışın, kendini denetleme mekanizmalarına etkisi eleştirel söylem analizi kullanılarak incelenmiştir. Saha olarak İstanbul-Bağdat Caddesi seçilmiştir. Burada zaman geçiren 7 katılımcı ile derinlemesine röportajlar gerçekleştirilmiştir. Konuşmalar ses kayıt cihazıyla kaydedilmiş ve yazı dökümleri yapılmıştır. Özne pozisyonları, ana akım söylemler açısından bu röportajlar incelenmiştir. Analizler kendini denetleme, idealize edilen kimlikler, rasyonalite, tutarlı olma baskısı, görünürlük, görünürlüğün sosyo-ekonomik boyutları, toplumsal cinsiyet, bakışa dair özne pozisyonları açısından değerlendirilmiştir.
Kent yoksulluğu ve sosyal dışlanma

İnsanlık tarihi kadar eski olan yoksulluk ve yoksulluğa bağlı gelişen komplikasyonlar temelde toplumların beslenme sorunu odağında, muhteviyatı ve işaret ettiği anlamları koşullara göre başkalaşarak modern dönemlere kadar gelmiştir. Özellikle kent yoksulluğu bağlamında kentler ve kentlerin dönüşüm süreçleri, 1980 sonrası tüm dünyada oluşan küreselleşme ve yeni liberal ekonomik gelişmelerle, beraberinde birçok çelişkileri, eşitsizlikleri ve ayrışmaları da yeniden derinleştirerek üretmiştir. Bir anlamda modern kentlerin dayattığı veya zorunlu kıldığı yaşam biçimlerine uyum sağlayabilen ya da bütünleşebilenlerle, bu modern mekanizmalara uyum sorunu yaşayan, dışlanan kesimler arası sosyo-mekansal ayrışmalar daha da belirginleşmiştir. Türkiye'de de yoksulluk ve yoksulluğa bağlı gelişen süreçler, Osmanlıdan günümüze kadar dönüşüm süreçlerinin etkileriyle paralel bir seyir izlemiştir. Özellikle 1950'li yıllardan beri yoğun göçlerle şekillenen kentleşme süreci, kent yoksulluğunun temel figürü gecekondulaşma olgusuyla 1980'li yıllara kadar eşdeğer görülmüştür. Ancak 1980 sonrasının tüm dünyadaki büyük dönüşümleriyle gecekondulaşma olgusu ve içerdiği anlamlar da değişmiştir. Fakat özellikle kentlerin merkezi çöküntü alanlarında, söz konusu yoksulluk ve dışlanma ekseni azalarak da olsa varlığını korumuştur. Bu bağlamda Küçükpazar semtinde, fiziki yoksunlukların ötesinde, özellikle İstanbul'un en yoğun bekar odalarını ve çoğunlukla da dar gelirli aileleri barındıran sosyal ve mekansal bir çöküntü alanı kimliğine bugün de sahip olması nedeniyle uygulama çalışması için seçilmiştir. Uygulama çalışması öncelikle Küçükpazar'da yapılan anketlere dayanmaktadır. Bunun yanı sıra mülakatlara ve görsel malzemelere de yer verilmektedir. Böylelikle yoksunluklar içerisinde yaşam ve iş koşullarında hayata tutunmak zorunda kalan, kentin bu yakası insanlarının, yoksulluk ve dışlanma eksenindeki konumları üzerinde tespit ve analizler yapılmaya çalışılmaktadır.
Eine demographische und soziale analyse über den menschen in der Türkei, die über das internet betrogen wurden

Bu çalışmada Türkiye'de internet ve özellikle sosyal medya üzerinden artış eğiliminde olan dolandırıcılık faaliyetleri neticesinde mağdur olmuş insanların sosyal ve demografik analizinin yapılması hedeflenmiştir. Bu maksatla anket uygulaması yapılmış ve bu ankete yalnızca internet üzerinden dolandırılmış insanların katılım göstermesi şartı koşulmuştur. Bunun neticesinde 124 kişinin ankete başarıyla katılımı sağlanmıştır. Bu çalışmada dolandırılan insanların ortak özellikleri, belirli örüntülere sahip olup olmadıkları araştırılmıştır. Aynı zamanda bu insanların internet kullanım alışkanlıkları, dolandırılmalarına doğrudan sebep olan unsurlar ve internette dolandırılmalarına giden yolun nasıl şekillendiği de ortaya konulmak istenmiştir. Yöntem olarak t-test ve ki-kare testleri kullanılmıştır. Analizler sonucunda dolandırıcılık faaliyeti sonucunda sadece maddi zarar görmeyen, psikolojik zarar da gören insanların çoğunlukla suskun kalma eğiliminde olduğu görülmüştür. Bu durum mağdur olmuş insanları suçlamanın dolandırıcının lehine olduğunu göstermektedir. Bu çalışmada dolandırıcıların insanların hangi yönlerini suistimal ettiği üstüne de analizler yapılmıştır. Bu bağlamda da ilginç sonuçlar ortaya konulmuştur.
Çin'in Tang Hanedanlığı Döneminde Türklerin Çinliler üzerindeki kültürel etkileri

Sui Hanedanlığının yıkılıp 618 yılında Tang Hanedanlığının kurulmasıyla Çin'de yeni bir dönem başlamıştır. Tang dönemi Çin'in ekonomik, siyasi ve kültürel alanda hızla geliştiği bir dönemdir. Bu dönemde Çin'in kuzey bölgesinde yaşayan Türk kavimleriyle devamlı bir kültürel etkileşim içerisine girilmiştir. Bu etkileşim, Tang dönemi soylularından halkına kadar Çin toplumunun her katmanında kendini göstermektedir. Çalışmada bu etkileşimlerden Türk toplumunun müzik, yemek ve giyim kuşam kültürünün Tang dönemi Çin toplumunda yarattığı etkiler ve bu etkilerin sonuçları üzerinde durulmuştur. Konu ile ilgili olarak daha önce yapılmış çalışmalar incelenmiş, Türkçe ve Çince kaynaklar ayrışmayı ele alınmış ve en doğru bilgiye ulaşılmaya çalışılmıştır.