turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İşyeri devrinin kazanılmış haklara etkisi

İş Hukukun temel amaçlarından birisi de işçilerin haklarının korunması ve iş sözleşmelerinin sürekliliğinin sağlanmasıdır. İşçilerin sözleşmelerinin devamını tehlikeye sokan en önemli uygulamalardan biri de işyerinin hukuki işleme dayalı devri sonucunda işveren sıfatında meydana gelen değişikliktir. İşyerinin devri ile ilgili düzenlemelere ilk kez 4857 sayılı İş Kanunu m. 6 hükmü ile yer verilmiştir. 4857 sayılı İş Kanundan önceki dönemde 1475 sayılı İş Kanununda sadece işçinin kıdem tazminatı (m. 14/2) ve yıllık ücretli izin hakkı (m. 53) ile ilgili sınırlı düzenlemeler bulunmaktaydı. Bu dönemde işyerinin devri ile ilgili olarak Yargıtay ve doktrin BK m. 179 hükmüne göre çözüm yapılması gerektiğini ileri sürmüştü. Uluslararası anlamda ise işyerinin devri, 77/187 sayılı Yönerge ve 98/150 sayılı Yönergeyi birleştirip tek metin haline getiren 2001/ 23 sayılı Yönerge ile düzenlenmiştir. Avrupa Birliği Yönergesine uyumlu olarak çıkarılan 4857 sayılı İş Kanunu m. 6 hükmünde, işyerinin devri sonucunda devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin devralan işverene intikal edeceği, işçinin kıdeminin esas alındığı haklarda devralan işverenin, işçinin devreden işveren yanında işe başladığı tarihe göre işlem yapacağı ve salt işyeri devrinin taraflara iş sözleşmesinin fesih hakkını vermeyeceği şeklinde işçiyi koruyucu ve iş sözleşmelerinin sürekliğini sağlayan düzenlemelere yer verilmiştir. İİşyeri Devrinin Kazanılmış Haklara Etkisi? başlıklı tez çalışması üç ana bölüme ayrılarak incelenmiştir. Birinci bölümde, işveren, işyeri, işletme kavramları ile işveren değişikliğine yol açan nedenler: özel hukuktan kaynaklanan nedenler, kamu hukukunda kaynaklanan nedenler ve ticaret ortaklıklarının birleşmesi ve tür değiştirmesi başlıkları altında incelenmiştir. İkinci bölümde, işyerinin devri kavramı ve şartları, işyerinin bir bölümünün devri ile işyeri devrinin alt işverenlik, geçici iş ilişkisi ve iş sözleşmesinin devri gibi diğer üçlü iş ilişkileri ile karşılaştırılması konuları ele alınmıştır. Üçüncü ve son bölümde ise, işyeri devrinin Bireysel ve Toplu İş Hukuku ile Sosyal Sigortalar Hukuku ve diğer iş kanunlarından olan Basın İş Kanunu ve Deniz İş Kanunu açısından kazanılmış haklara etkisi inceleme konusu yapılmıştır.
Limited ortaklık payının devri

Bu çalışmanın amacı, limited ortaklık payının devrinin incelenmesidir. Ticari hayatta yoğun uygulaması bulunan limited ortaklıklar, sınırlı sorumluluk ve ortakların aynı zamanda idareci olması esaslarını aynı yapı içinde birleştirmektedir. Bu haliyle kişi ve sermaye ortaklıkları arasında yer almaktadır. Payın devri tüm ortaklıklar bakımından farklı düzenlenmiştir. Bu sebeple payın devrine ilişkin düzenlemeler, ortaklığın kişi veya sermaye ortaklığı olması bakımından belirleyici konulardan birini oluşturmaktadır. Bu haliyle payın devri bir taraftan devreden ve devralan arasında, diğer taraftan bunlarla ortaklık arasında hukuki ilişki oluşturmaktadır. Payın devreden tarafından devralana geçirilmesi, bir malvarlığı hakkının devri niteliğindedir. Payın devri sonucu devreden ortaklıktan ayrılmakta, devralan ortaklığa katılmaktadır. Böylece payın devri ortaklığın kişi çevresine değişiklik yapmaktadır. Bu sebeple payın devri devreden ve devralan ile ortaklık arasında bir hukuki ilişki oluşturmaktadır. Her iki hukuki ilişki kanunda yeterli bir biçimde düzenlenmemiştir. Özellikle devreden ve devralan arasındaki ilişki konusunda önemli boşluklar vardır. Ortaya çıkan bu boşluğun ne şekilde doldurulacağı incelenmiştir. Türk Ticaret Kanunu Tasarısı da pay devri açısından değerlendirilmiştir.
İngiliz ve Amerikan medenİ yargılamasında uzman tanıklık

Mahkeme süjelerinden birisi olan uzman tanık, esas itibariyle, tüm yargı kollarında var olan ve yargı kollarının muhakeme hukukunu ilgilendiren bir müessesedir. Günümüzde sadece yargılama faaliyeti içinde değil, sosyal yaşamınidamesi sırasında, teknik ve bilimsel bilgi ihtiyacının ne denli arttığı düşünüldüğünde, mahkemelerde hakimlerin, hüküm kurmadan önce ve hükümkurarlarken, uzman tanıklardan faydalanması bir zorunluluk olarak karşımıza çıkmaktadır. Genel kullanım alanlarına bakıldığında uzman tanıkların işlevi, meselenin hukuki boyutu değil vakıalarla alakalı olan maddi boyutuyla ilgilidir. Bu suretle uzman tanıklar, hakim tarafından alınacak karar ve verilecekhükümde belirleyicilik bakımından üstün bir role sahip olurlar. Hukukumuzdaolduğu gibi, İngiliz ve Amerikan uygulamalarında da uzman tanıklık konusu çok çeşitli tartışmaların olduğu ve hala gelişimini tamamlamamış konulardan biridir. Görevlendirmenin kim tarafından ve hangi usulle yapılması gerektiği, uzman tanıklık üzerindeki önyargının sebepleri ve bu önyargının nasıl kırılabileceği, uzman tanık beyanının hangi kriterler kullanılarak kabul edilebileceği ve geçerlisayılacağı, uzman tanıklarla ilgili gider ve masrafların kim tarafından hangi oranlarda karşılanması gerektiği, uzman tanık görüşlerinin imtiyazlı korumaya sahip olup olmayacağı, uzman tanık sayısının sınırlandırılması ile hukuki dinlenilme hakkı arasında nasıl bir denge kurulması gerektiği gibi konulartartışmaların sıklıkla yaşandığı konu başlıklarıdır.
Adil yargılanma hakkı açısından elektronik tebligat

Adil yargılanma hakkı, hukuk devleti olmanın temel şartlarından birisi olup aynı zamanda kişi ve kurumlarında yargı organlarına karşı güvencesidir. Zira adil yargılanma hakkı ile yargı organları adil ve doğru bir yargılamanın gerçekleşebilmesi için sınırlandırılmakta, dava taraflarının temel hak ve hürriyetleri başta olmak üzere yargılamaya esas olan diğer hakları da korunmaktadır. Bu bakımdan adil yargılanma hakkı ceza, idari ve medeni yargılama sistemlerimizde oldukça geniş bir inceleme alanına sahiptir. Öte yandan bir yargılamanın adil yargılanma hakkı kapsamında usulüne uygun ve sağlıklı bir seyir izlemesi için tarafların davadan ve yargı işlemlerinden haberdar edilmesi ve davaya aktif katılımlarının sağlanması gerekmektedir. Tarafların yargılama süreci ile ilgili bilgilendirilmesi ise tebligat yolu ile sağlanmaktadır. Dolayısıyla tebligat hukuku ve adil yargılanma hakkı birbiri ile yakından ilişkili iki müessesedir. Teknolojinin gelişmesi ile birlikte yargılamaların iyileştirilmesi amacıyla hukuk sistemimizde birçok yenilik gerçekleşmiştir. Bu yeniliklerden bir tanesi de elektronik tebligat uygulamasıdır. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nda 2011 yılı itibariyle elektronik tebligat sistemi getirilmiştir. Bu tarih itibariyle hukuk sistemimizde hızla yayılan elektronik tebligat uygulaması, daha evvel yalnızca sermaye şirketleri ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu çerçevesinde yer alan kurumlar için zorunlu iken, 30361 sayılı Resmi Gazete'de 15.03. 2018 günü yayımlanan 7101 sayılı İcra ve İflas Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un 48. maddesiyle 2019 yılı Ocak ayı itibari ile etki alanını genişletmiş, yargılama hukukunda da aktif olarak kullanım sağlanmıştır. Çalışmamızda güncel gelişmeler ışığında elektronik tebligat uygulaması ve adil yargılanma hakkının ilişkisi incelenmiş, adil yargılanmanın tam anlamı ile sağlanabilmesi için elektronik tebligat sisteminin getirileri ve eksiklikleri üzerinde araştırmalar gerçekleştirilmiş ve çözüm önerileri sunulmuştur. Bu doğrultuda elektronik tebligat, adil yargılanma hakkı kavramları ele alınmış, adil yargılanma hakkının unsurları irdelenerek, elektronik tebligat sisteminin bu unsurlarla ilişkisi ele alınmıştır. Adil yargılanma hakkının tam anlamı ile sağlanabilmesine elektronik tebligat sisteminin katkıları ve bu sistemde ne tür iyileştirmeler yapılabileceği tartışılmıştır. 213 sayılı Vergi Usul Kanunu kapsamında gerçekleştirilen elektronik tebligatın ve idari işlemlerin adil yargılanma hakkı kapsamında etkisi irdelenmiştir.
Türk Ceza Hukukunda intihara yönlendirme suçu

İntihar kavramı; insanlık tarihi kadar eski bir kavram olup tarihsel süreçte birçok devlet ve topluluk tarafından çeşitli gerekçelerle cezalandırılabilir bir fiil olarak kabul edilmiştir. İlerleyen yıllarda hukuk sistemlerinin gelişmesi, modern toplum ve modern hukuk yapısının oluşması ile bu fiil suç olmaktan çıkarılmıştır. İntihar fiilinin suç olmaktan çıkarılması intihar fiilinin gerçekleşmesine yardım, ikna, teşvik gibi fiillerin de cezalandırılmaması sonucunu ortaya çıkarmıştır. Çünkü ceza hukuku anlamında bir fiile iştirakin cezalandırılabilmesi için işlenen fiilin suç olarak düzenlenmesi gereklidir. Hukukumuzda yer alan iştirakte bağlılık ilkesi de bu durumu öngörmektedir. Tüm bu gerekçelerle modern ceza hukuku sistemlerinde ve bizim ceza hukuku sistemimizde; intihara azmettirme, teşvik, kararı kuvvetlendirme ya da herhangi bir şekilde yardım gibi bir veya birden fazla kişinin intihara yönlendirilmesine yönelik fiillerin müstakil bir suç olarak düzenlenmesi yoluyla bu eksiklik giderilmeye çalışılmıştır. Kanun koyucu intihara yönlendirme suçunu dört fıkra halinde düzenlemiştir. İlk fıkrada yukarıda belirtilen seçimlik hareketlerle intihara yönlendirilme düzenlenmişken, ikinci fıkrada; bu seçimlik hareketler neticesinde intiharın gerçekleşmesi hali düzenlenmiştir. Üçüncü fıkrada alenen intihara teşvike değinilmiş, dördüncü fıkrada ise; işlediği fiilin anlam ve sonuçlarını algılama yeteneği gelişmemiş olan veya ortadan kaldırılan kişileri intihara sevk edenlerle cebir veya tehdit kullanmak suretiyle kişileri intihara mecbur edenlerin cezai sorumluluğunun ne olacağı açığa kavuşturulmuştur. Mukayeseli hukukta intihara yönlendirme fiilleriyle birlikte ötanazi kavramı da değerlendirilmekte; ölümcül nitelikte hastalara haysiyetli bir ölüm hakkı adı altında hastaların yaşamlarına son verilmektedir. Her ne kadar mukayeseli hukukta bu duruma ilişkin yasal düzenlemeler bulunmakta ise de ülkemiz açısından bu konuda yasal herhangi bir düzenleme bulunmamaktadır.
Mirasın reddi ve hukuki sonuçları

Türk Miras Hukukunda benimsenen külli halefiyet ilkesinin sonuçlarının sınırlandırılması ve mirasçıları mirasbırakanın borçlarına ilişkin sorumluluğundan kurtarmak amacıyla, 4721 s. Türk Medeni Kanunu m.605 ile m.618 hükümleri arasında mirasın reddi kurumu düzenlenmiştir. Tezde mirasçılara tanınan mirası ret hakkı ile bu hakkın kullanılması neticesinde ortaya çıkan hukuki sonuçlar incelenmiştir. Konu incelerken başta Türk Medeni Kanunu olmak üzere konuya ilişkin diğer mevzuat hükümleri, doktrinde yer alan görüşler ve birçok yargı kararından yararlanılmıştır. Tezin birinci bölümünde, mirası reddin hakkında genel bilgiler verilmiş, mirasın reddi kavramı ve temel özellikleri üzerinde durulmuştur. Bununla birlikte mirasın reddinin benzer kurumlarla karşılaştırılmasına yer verilmiştir. Tezin ikinci bölümünde, mirasın reddi çeşitleri olan, mirasçıların bu yöndeki irade açıklamalarından kaynaklanan gerçek ret ile kanunun bu konuda öngördüğü karineden kaynaklanan hükmen ret incelenmiştir. Burada mirasın gerçek reddine ilişkin olarak, mirası ret beyanı ve mirası ret hakkının kullanılması hakkında değerlendirmeler yapılmış, ayrıca devletin mirasçılığı ve ret hakkı ile vasiyet alacaklısının vasiyeti ret hakkı üzerinde durulmuştur. Mirasın hükmen reddi başlığında ise, mirası hükmen reddin şartlarına, mirasın hükmen reddi hakkının kullanılması ve bununla birlikte ortaya çıkan hukuki sonuçlara yer verilmiştir. Tezin üçüncü bölümünde ise, mirasın reddinin hukuki sonuçları ile birlikte, mirasın reddinde alacaklıların korunmasına yer verilmiştir. Mirasın reddinde alacaklıların korunması konusunda, mirası reddeden mirasçıların alacaklılarının korunmasına yönelik düzenlenen reddin iptali davası ile mirasbırakanın alacaklılarının korunması bakımından söz konusu olan denkleştirmeye tabi olan bir takım kazandırmaların geri verilmesine ilişkin dava hakkı incelenmiştir.
İşyerinde psikolojik taciz

Çalışma hayatının kendisi kadar eski bir davranış biçimi olan işyerinde psikolojik taciz günümüzün popüler, sık karşılaşılan ve gerek mağdur birey gerek işyeri gerekse devleti etkileyen olumsuz sonuçları olan önemli bir sorunu haline gelmiştir. Bu nedenle işyerinde psikolojik taciz hakkında çalışmalar ve uluslararası düzenlemeler yapılmaya başlanmıştır. Bu çalışmalar ülkemizde de karşılığını bulmaya başlamış, işyerinde psikolojik taciz konusunda farkındalık artmış ve mevzuatımızda düzenlemeler yapılmaya başlanmıştır. Ancak ülkemizde kavramın popüler hale gelmesi, buna karşın ayırt edici özelliklerine vurgu yapılmaması, yasal düzenlemelerde eksiklikler bulunması nedenleri ile benzer kavramlarla karıştırılabilmekte ve gerçekten mağdur olan bireyler için hukuki koruma sağlanmasında eksiklikler yaşanmaktadır. Günümüz ağır çalışma koşullarında bireylerin çalışma hayatına başlaması ile birlikte çeşitli sorunlar yaşamaya başladığı bilinen bir gerçektir. Ancak çalışma hayatındaki her olumsuzluk psikolojik taciz anlamına gelmemektedir. Dolayısı ile kavramın ayırt edici unsurları ile tanımlanması ve toplum nezdindeki bilinirliğin bu şekilde sağlanması son derece önemlidir. Tüm işyerlerinde ve tüm iş kollarında yaş, cinsiyet, tecrübe vb. hiçbir ayrım gözetmeksizin herkesin maruz kalabileceği bir davranış biçimi olan işyerinde psikolojik tacizin ayırt edici unsurlarının bilinir hale gelmesi, ayrıca mevzuatımızdaki eksikliklerin tamamlanması ile kavram benzer kavramlardan ayırt edilebilecek, gerçekten mağdur olan birey için hukuki koruma sağlanabilecek, toplum nezdindeki yanlış algı değiştirilebilecek ve işyerinde her olumsuzluk yaşayan kendisini psikolojik taciz mağduru sanarak yargı yoluna müracaat etmeyecek, kavramın kötüye kullanılması ve işverenin asılsız psikolojik taciz suçlamalarına maruz kalması önlenebilecek, temelsiz davalar açılması engellenerek yargının iş yükü de hafifletilebilecektir. Görüldüğü üzere, işyerinde psikolojik taciz mağdur bireyle birlikte işvereni ve devleti, yargılamayı da etkileyen önemli bir süreçtir. Bu kapsamda çalışmamızın ilk bölümünde, işyerinde psikolojik tacizin tanımı, unsurları, tarafları da dahil olmak üzere genel esasları, ikinci bölümde uluslararası ve ulusal düzenlemeler, üçüncü bölümde ise hukuki temelleri, başvurulacak hukuki yollar ve ispat konusu ele alınmaktadır.
Türk Ceza Hukukunda kusur yeteneğini etkileyen bir hal olarak yaş küçüklüğü

Türk ceza hukukunda kusur yeteneğini etkileyen birçok hal kabul edilmiştir. Yaş küçüklüğü de bu hallerden birini teşkil etmektedir. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 31. maddesi, yaş küçüklüğü ile ilgili bir düzenleme ihtiva etmektedir. Burada yaş küçüklüğü bakımından güçlü bir sistematik benimsenmiştir. Türk Ceza Kanunu'nun 6. maddesi ile Çocuk Koruma Kanunu'nun 3. maddesinde tanımlanan çocuk terimi, yaş küçüklüğü hükümlerinin tatbiki bakımından önem arz etmektedir. ÇKK'da çocuk terimi; 'korunma ihtiyacı olan çocuk' ve 'suça sürüklenen çocuk' olmak üzere iki şekilde ele alınmıştır. Çalışmamızın konusunu oluşturan çocuklar, suç işlediği iddia edilen 'suça sürüklenen çocuklar'dır. Çalışmamızda bilhassa suça sürüklenen çocukların ceza sorumluluğu üzerinde durulmuştur. Bu kapsamda kusur ve kusur yeteneği kavramlarının yaş küçüklüğü ile ilişkisi ayrıntılı olarak açıklanmıştır. Konuyu ele alırken ETCK, ÇMK, TCK ve ÇKK'da yer alan yaş dönemleri üzerinde durulmuştur. Ayrıca çocukların ceza sorumluluğu için asgari yaş sınırı ile yaş dönemlerinin oluşum süreçleri konunun daha iyi anlaşılabilmesi için ele alınmıştır. Çocukların ceza sorumluluğunun tespit edilme sürecinde hayati önemi haiz olan sosyal inceleme raporlarına da çalışmamız kapsamında yer verilmiştir. Son olarak ise çocuk yaptırım hukuku başlığı altında eski ve yeni yaptırım sistemimiz değerlendirilmiş problemli noktalar ortaya konmaya çalışılmıştır. Tezimiz kapsamında yer alan konular, uluslararası belgeler, ulusal mevzuat ve Yargıtay kararları ışığında ele alınmıştır. Çalışmamızda çocuk adalet sistemimizin aksayan yanları da belirlenerek, gerekli görülen konu başlıkları altında bahis konusu aksaklıkların ortadan kaldırılmasına ilişkin görüşlerimiz açıklanmaya çalışılmıştır. Çalışmamızın gayesi, çocuklara özgü kural ve usullerin yer aldığı çocuk ceza hukukunun, daha iyi olması amacıyla katkıda bulunmaktır.
Ismarlanmamayan şeyin gönderilmesi

'Ismarlanmayan şeyin gönderilmesi' TBK Madde 7. konulu çalışmamız üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölüm konuya ilişkin düzenleme öncesi uygulama esasları üzerine bir çalışma sunmaktadır. İkinci bölümde karşlaştırmalı hukuk öne çıkmakta ve konun diğer hukuk sisitemlerindeki durumu üzerinde durulmaktadır. Üçüncü bölüm ise yeni düzenlemenin etkileri ve sonuçlarını kapsayan bir çalışmayı ortaya koymaya çalışmaktadır. '818 sayılı kanun temelinde ısmarlanmayan şeyin gödnerilmesi' başlığını taşıyan birinci bölümde, 6098 sayılı kanunla düzenlenmiş bu alanda, genel hükümler çerçevesinde nasıl yaklaşımlar geliştirildiğini, problemlerin türleri ve kaynaklarını ortaya koyarak bir perspektif yakalamaya çalışıyoruz. İkinci bölüm, 'Avrupa Parlamentosu ve Üye Devletler Hukuku, Diğer Hukuk Sistemleri' başlığını taşımaktadır. Bu bölümde karşılaştırmalı hukuk üzerinden ortaya koyulan çözümlemeler incelenmiştir. Çalışmanın üçüncü bölümünde ise '6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu' dahilinde, ısmarlanmamış şeyin gönderilmesine ilişkin düzenlemenin, pek çok açıdan, karşılaştırmalı hukuktan da yararlanarak, üzerinde duruyoruz.
Yargıtay kararları ışğında iş kazaları

İş Kazası; ani, alışılmışın dışında, dıştan gelen etkilerle meydana gelen zarar verici olaydır. Hangi hallerin iş kazası sayılabileceği SSK'nun 11. maddesinin bendin-de sayılmıştır. Bu maddeye göre iş kazası; sigortalının işyerinde bulunduğu sırada, işveren tarafından yürütülmekte olan iş dolayısıyla, sigortalının işveren tarafından görev ile başka bir yere gönderilmesi yüzünden asıl işini yapmaksızın geçen zaman-larda, emzikli kadın sigortalının çocuğuna süt vermek için ayrılan zamanlarda, sigor-talıların işverence sağlanan bir taşıtla işin yapıldığı yere toplu olarak götürülüp geti-rilmeleri sırasında meydana gelen ve sigortalıyı hemen veya sonradan bedence veya ruhça arızaya uğratan olaydır. Bir olayın iş kazası sayılabilmesi için kazaya uğrayanın sigortalı olması ve olayla zarar arasında illiyet bağının bulunması gerekmektedir. İş kazası halinde sigortalıya veya hak sahiplerine Sosyal Sigortalar Kanunu tarafın-dan çeşitli yardımlar sağlanır. Bunlar sağlık yardım ve hizmetleri ve parasal yardım-lardır. Kurum, bu yardımları yaptıktan sonra ödediği miktarı işveren ve üçüncü kişi-lere rücu edebilir. İşverenin bu zarardan sorumlu olabilmesi için iş kazasının işvere-nin kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili hareketi sonucu meydana gelmesi gerekir. Ayrıca işverenin kusursuz sorumluluğu yoluna da gidile-bilmektedir. Bazı hallerde işveren üzerine düşen her türlü görevi yerine getirmiş, bütün tedbirleri almış olsa da sorumlu tutulabilmektedir. İş kazası üçüncü bir kişinin kasıt ya da kusuru yüzünden olmuşsa bu durumda üçün-cü kişiye ya da bunları çalıştıran kimselere Borçlar Kanunu hükümlerine göre rücu edilebilir. Üçüncü kişiler, kasıtları ya da kusurları varsa sorumlu olurlar. Üçüncü kişilerin kasıt ve kusuru kavramına ihmal, hafif ihmal halleri de girmektedir. Üçüncü kişiler hakkında kusursuz sorumluluk hükümleri uygulanmaz.
Uluslararası insan hakları ve mülteci hukuku ile 6458 sayılı kanuna göre sığınmacıların idari gözetimi

Bu çalışmada, güvenli alan arayışı içinde düzensiz göç yollarına başvuran sığınmacılara, özgürlük ve güvenlik haklarına sınırlama getiren idari gözetim tedbiri uygulanmasının uluslararası mülteci hukuku ve Türk yabancılar hukukunda düzenlenişi incelenmektedir. Sığınmacıların idari gözetiminin hukuki çerçevesi, 1951 Cenevre Sözleşmesi tarafından ortaya konan geri gönderme yasağı, düzensiz giriş nedeniyle cezalandırma yasağı ile düzensiz ve düzenli statüdeki sığınmacıların hareket sınırlamalarının tabi olduğu şartlar ve AİHS'nin özgürlük ve güvenlik hakkı düzenlemesi ekseninde belirlenmektedir. Bu kurallar bütünü, AİHM kararları ile başta UNHCR ve Avrupa Konseyi olmak üzere uluslararası örgütler tarafından kabul ve tavsiye edilen idari gözetim uygulama ilkeleriyle somut olarak şekillenmektedir. Çalışmada, Türk hukukunda Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu ile ikincil mevzuatta yer alan idari gözetim tedbirinin, sığınmacılar bakımından, düzensiz giriş nedeniyle sınır dışı etmek üzere veya sığınma usullerine başvurulmasına bağlı olarak uygulanmasına ilişkin kanuni düzenlemeler ve usuli güvenceler tespit edilerek, Anayasa ile idari gözetim uygulama ilkelerine uygunluğu değerlendirilmiştir. Bunlardan özellikle, idari gözetimin salt düzensiz girişi cezalandırmak amacıyla keyfi yahut orantısız olarak veya geri gönderme yasağı kapsamında etkili başvuru hakkını ihlal edecek şekilde uygulanmaması gereği öne çıkmaktadır. Ancak idari gözetim kararına karşı başvuru yolu olarak resen hakim incelemesi usulünün kabul edilmemesinin yanı sıra, idari gözetim kararına itirazların sulh ceza hakimliklerince başvurunun etkililiğini ortadan kaldıracak şekilde incelenmesi riski, Anayasa ve uygulama ilkelerine aykırılığı gündeme getirebilecek hususlardır.
Yeni Türk Ticaret Kanunu'na göre anonim ortaklıklar hukukunda azınlığın bilgi alma ve inceleme hakkı yoluyla korunması

Anonim ortaklıklar, ekonomik ve hukuki yaşamımızın önemli bir parçasıdır. Tüzel kişiliği haiz olan anonim ortaklıklar, toplum içinde sosyal bir organizma olarak serbestçe hukuki işlemler yapabilmektedir. Tüzel kişilerin faaliyetlerini sürdürebilmesi hem dış hem de iç ilişkide iletişim ile mümkündür. Çünkü tüzel kişiliklerde irade oluşumu iletişime bağlıdır. Bu nedenle, kanun koyucu, anonim ortaklıkların organizasyonuna büyük önem vermektedir. Örneğin, kanun koyucu, anonim ortaklıklarda zorunlu organları ve bu organlar arasındaki ilişkileri, önemli ölçüde ve doğrudan doğruya Türk Ticaret Kanunu'nda düzenlemiştir. Organlar ve organ üyeleri arasındaki ilişki iletişim gerektirmektedir. Tüzel kişilerdeki iletişimin konusu daima 'bilgi'dir. Anonim ortaklıklar, pay sahiplerinden oluşmaktadır. Pay sahipleri, yatırımlarını yönetmek ve ortak sıfatından kaynaklanan haklarını kullanmak için ortaklık hakkında bilgiye ihtiyaç duyarlar. Bu çalışma, Türk Ticaret Kanunu'nun özellikle pay sahiplerinin bilgilendirilmesine yönelik hükümlerini değerlendirmektedir. Çalışmanın ana hipotezi, yasada çeşitli hükümlerde yer almasına rağmen, anonim ortaklıklarda üç aşamadan oluşan bir bilgilendirme sisteminin var olduğu savunusudur. Bu nedenle, pay sahibinin bilgilendirilmesine yönelik tüm kurallar, aynı yasal zeminde ve söz konusu sistem gözetilerek, yorumlanmalıdır. Bunun için önce, söz konusu sistemin oluşturulmasının ardında yer alan ekonomik ve yasal gereklilikler ortaya konmaya çalışılmıştır. Daha sonra, bu genel esaslar temelinde, pay sahibinin talebe bağlı bilgilendirmeye yönelik haklarına ilişkin yasal hükümler sistemli bir şekilde incelenmiştir. Çalışmada aynı zamanda, pay sahiplerinin bilgi alma ve inceleme haklarını dava yoluyla kullanımı da değerlendirilmiştir.
Türk Ceza Kanunu madde 285'te düzenlenen gizliliğin ihlali suçu

Bu çalışmada, 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu'nun İkinci Kitabı'nın dördüncü kısmında 'Millete ve Devlete Karşı Suçlar ve Son Hükümler' başlığı altında, ikinci bölümde 'Adliyeye Karşı Suçlar' kapsamında 285. maddede düzenlenmiş olan Gizliliğin İhlali suçu araştırma konusu yapılmıştır. Hem soruşturma hem de kovuşturma aşamalarına dair önemli kurallar öngören, gerek bir takım insan hakları, gerek adliye ve adliye makamlarının korunmasını amaçlayan bu suç tipi iki ayrı bölümde incelenmiştir. İlk bölümde, gizlilik kavramından genel olarak bahsedilerek bazı yabancı hukuk sistemlerinde gizliliğin ihlali suçuna benzer düzenlemelere yer verilmiştir. Suç tipinin kavramsal çerçevesi bağlamında suçun bağlantılı olduğu kavramlar, ceza muhakemesi hukukuyla da ilişki kurularak aydınlatılmaya çalışılmıştır. İkinci bölümde, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun sistematiğine uyularak suçla korunması amaçlanan hukuksal değer, suçun konusu, fail, mağdur, suçun maddi ve manevi unsuru, hukuka uygunluk nedenleri, suçun özel görünüş şekilleri, cezayı artıran nitelikli hal ve suçun kovuşturulması başlıklar altında ayrıntılı olarak incelenmiştir. Konunun somutlaştırılması için gerektiğinde Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi ve Yargıtay kararlarından yararlanılmıştır.