turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Avrupa Birliği'nin terörizmle mücadelesi

pek, Hakan, Avrupa Birliği'nin Terörizmle Mücadelesi, Yüksek Lisans Tezi, Danışman: Doç. Dr. Mehmet Özcan, 275 s. Özet 200 yılı aşkın geçmişşi boyunca bölgesel ya da ulusal seviyede etkilerin gösterenterörizm fenomeni, insanların huzur ve güvenlik için umut bağladığı 21. yüzyılda yeni bir boyut kazanmış ve tüm insanlığın önündeki birincil sorun olarak ön plana çıkmıştır. 11 Eylül 2001 saldırılarıyla başlayan yeni boyutlu güvenlik sorunu, hemen hemen tüm dünyayı etkisi altına aldığı gibi Avrupa Birliği'nin de, kendi bünyesinde meydana gelen terörist saldırılarla birlikte, geniş çerçeveli bir bakış açısına sahip olmasını sağlamıştır. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki saldırılara kadar yapısall bir iç güvenlikoluşumunda istenilen başarıyı yakalayamayan Avrupa Birliği, ortaya koyduğu irade ile çaresiz olmadığını göstermeye çalışmış, bu yönde uluslararası alanda yapılması gerekenmücadeleye örnek olma çabasına girişmiştir. Terörizm, ortak değerlere ulaşma adına aşılması gereken bir sorundur. Küreselleşme özelliğine bürünen terörizmle mücadele de yine ortak anlayış ile başarılı olacaktır. Tek bir ülke içerisinde faaliyet yürütmekle yetinmeyen teröristler, kendi anlayışlarına aykırı değerleri olan tüm ülkeleri düşman ilan etmişlerdir. Ortak değerlereulaşabilmek adına ortak hareket etmeyi varoluş amaçlarından biri kabul eden Avrupa Birliği, terörizmle mücadele konusunda da gerek üye ülkeleri arasında koordinasyonun sağlanması, gerekse uluslararası düzende söz sahibi olma arzusuyla yoğun bir çaba içerisine girmiştir. Bu anlamda kayda değer bir gelişme kaydeden Avrupa Birliği'ndeçabaların gün geçtikçe arttığını görmek memnuniyet verici bir gelişmedir. Avrupa Birliği'nin kuruluşundan bu yana iç güvenlik bağlamında ele aldığı konuları gözden geçiriyor olmak, günümüzde Avrupa Birliği'nin terörizmle mücadelesininanlaşılmasını kolaylaştıracaktır. Nitekim terörizm, günümüzde Avrupa Birliği'nin içgüvenliğine şekil veren en kapsamlı suç alanıdır.
Inclusiveness, contestation and conflict processes

Bu çalışma rejim türü ve uluslararası çatışma süreçleri arasındaki ilişkinin demokrasinin iki ana öğesi olan kapsayıcılık ve rekabet tarafından şekillendirildiğini ve bu iki öğenin otokrasilerin ve demokrasilerin barış, savaş zamanı savunma harcamaları ve savaş sonucuna ilişkin performanslarını açıklamakta yeterli olduğunu ortaya koymaktadır. Çalışma demokrasinin bu iki boyutunun devletlerin çatışma başlatma, savunma harcamalarına kaynak aktarımı ve savaşı kazanma olasılığını nasıl ve neden şekillendirdiğini oyun teorik matematiksel bir model ile açıklamaktadır. Bunu yaparken, ileri istatistiki teknikleri ve diplomatik tarih incelemesi ile iç politika değişkenleri ve uluslarası çatışma süreçlerini incelemektedir. Sayısal süreç takibi ile teorinin ampirik çıkarsamalarını bahsedilen üç ana çatışma sürecinde incelemektedir. Buna ek olarak, niteliksel süreç takibi ile kapsayıcılık ve rekabetin savunma harcamaları, çatışma başlatma davranışı ve savaş sonuçlarına ilişkin etkilerini Almanya'nın birleşme savaşları sırasında Prusya, Danimarka, Avusturya ve Fransa örnekleri üzerinden göstermektedir. Niteliksel ve niceliksel verinin ampirik değerlendirmesi sonucu şu bulgulara ulaşılmıştır: rekabet seviyesinin düşük seviyelerde ve/veya kapsayıcılığın yüksek seviyelerde olduğu rejimler daha fazla savunma harcamasında bulunmuşlar, çatışma başlatmaya daha meyilli olmuşlar ve girdikleri çatışmalarda savaşı kazanmışlardır. Öte yandan, rekabet seviyesinin yüksek seviyelerde ve/veya kapsayıcılığın düşük seviyelerde olduğu rejimler savaş harcamalarında görece daha sınırlı, çatışma başlatma davranışında ve kararlılıkta daha zayıf ve savaş sürecinde daha kırılgandır.
Türkiye'nin Avrupa Birliği sürecinde yasadışı göçle mücadelesi

Göç konusu dünyada, gelişen olaylarla birlikte şekillenmekte ve çeşitlilik arz etmektedir. Soğuk Savaşın bitmesiyle küreselleşen dünya, büyük çapta ve farklı karakterlerde göç hareketlerinin oluşmasına sahne olmuştur. Türkiye'nin göç tarihine bakıldığında, 1960- 1980 yıllarının başına kadar Avrupa'nın işgücü ihtiyacı için kaynak teşkil etiği, 1980'den günümüze kadar geçen sürede ise düzensiz ve yasadışı göç için hedef ve transit ülke konumuna geldiği görülmektedir. Asya, Avrupa ve Afrika kıtası arasında kalan Türkiye coğrafi konumunun etkisiyle göçmenler tarafından hem kaynak, hem transit, hem de hedef ülke olarak kullanılmaktadır. Bölgeler veya ülkeler arasındaki gelir dağılımındaki farklılık nedeniyle, gelir seviyesi düşük ülkelerden refah seviyesi daha yüksek ülkelere yönelik hem yasal hem de yasadışı yollardan insan hareketleri meydana gelmektedir. Ülkenin ekonomik ve sosyal durumunun iyi olmaması göçü iterken, bunun tersi durumdaki ülkeler ise göçü çekici kılmaktadır. Türkiye'ye düzensiz ve yasadışı yollardan girmeye çalışan göçmenlerin büyük çoğunluğunu Asya ve Afrika'dan gelen göçmenler oluşturmaktadır. Bu düzensiz göç akımları daha çok transit göçmenleri, kaçak işçileri, sığınmacı ve mültecileri kapsamaktadır. Özellikle Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne aday ülke haline gelmesi ile birlikte, Türkiye ve Avrupa Birliği ilişkilerinde yasa dışı göç önemli bir gündem maddesi haline gelmiştir. Avrupa Birliği'nin, Türkiye gibi aday ülkelerden göç konusundaki talepleri iki gurupta özetlenebilir. Bunlardan birincisi, mülteciler ve sığınmacılar konusunda, siyasal ve sosyal koşulların iyileştirilmesi, ikincisi ise yasadışı göçe karşı etkin bir mücadele ve kontrollerin gerçekleştirilmesidir. Bu tezin birinci bölümünde, göçle ilgili teorik tartışmalara yer verilmiştir. Burada öne çıkan iki yaklaşım vardır. Bunlar: Neoclassical Political Economy ve Neo-Institutationalism. İkinci bölümde ise Avrupa Birliği'nin oluşturmaya çalıştığı ortak göç politikasına değinilmektedir. Bununla birlikte güvenlik endişesi yaklaşımıyla Avrupa Birliği'nin yasadışı göçü önleyici tedbirleri de anlatılmaktadır. Son bölümde ise, Türkiye'nin göç tarihine ve Türkiye'ye gelen göç akımlarına yönelik oluşturduğu politikalar anlatılmaktadır. Özellikle Türkiye'nin Avrupa Birliği sürecinin başlamasıyla birlikte değişen ve gelişen göç politikalarına da değinilmiştir.
Tarihsel perspektiften Türkiye Suriye ilişkileri ve Arap baharı süreci

Türkiye-Suriye ilişkilerine tarihsel perspektif geniş tutularak bakıldığında ilişkilerin başından beri çalkantılı olduğu görülmektedir. Bu geniş zaman diliminde iki ülke ilişkilerini belirleyen temel faktörler ortaya konulmuştur. Bu dönemin ardından Adana Mutabakatı ile iyileşme dönemine girildiği, krizin doğuşuna kadar ve özellikle AKP döneminde kademeli olarak gelişme gösteren bir ivme kaydedilmiştir. Dolayısıyla bu kapsamda AKP'nin iktidar olmasıyla ivme kazanan ilişkilerde düzelmeyi sağlayan etkenlerin neler olduğu, hangi diplomatik araçların Suriye üzerinde kullanıldığı ve ne gibi sonuçları olduğu inceleme için önemli konu başlıklarıdır. Suriye Krizi'nin ortaya çıkmasıyla elde edilen bütün kazanımlar yok edilmekle kalmamış krizin boyutu karşılıklı tehdit algısını ve güvenlik kaygılarını ortaya çıkaracak derecede ilerlemiştir. Böylece 1998- 2011 dönemi öncesi ve sonrası açısından değerlendirildiğinde aradaki dönem aykırı dönem olarak karşımıza çıkmaktadır.
Birleşmiş Milletler kadınlara karşı her türlü ayrımcılığın önlenmesi sözleşmesi ve denetim mekanizması

Karşı Her Türlü Ayrımcılığın Önlenmesi Sözleşmesi, kadınlara ilişkin sosyal, ekonomik, siyasal ve kültürel tüm hakları ayrıntılı olarakiçermesi ve kadınlara karşı ayrımcılığı kapsamlı olarak tanımlayarak, alınması gereken tedbirleri açıklamasının yanında, kadın hakları konusuna yenilikçi bir yaklaşım getirmesi ve bu konudaki çalışmalara kaynak oluşturması bakımından, gerek kadın hakları ile ilgili düzenlemeler gerekse insan hakları ile ilgili sözleşmeler içerisinde önemli bir yere sahiptir. Bu çalışmada ilgili Sözleşme hükümleri ve bu hükümlerin taraf devletlerceuygulanmasını denetleyen CEDAW'ın çalışma prosedürü ve bu işlevini yerine getirirken incelediği kaynaklar ve izlediği yöntemler incelenmiştir. Bu sırada, diğer BM komiteleriyle genel itibariyle benzer özellikler gösteren CEDAW'ın farklı yönleri de değerlendirilmiştir. Bu çerçevede, denetleme sürecinde Komite'nin yararlandığı temel kaynak olan ve devletlerin periyodik olarak sundukları ve Sözleşme yükümlülükleri çerçevesinde aldıkları tedbirleri ve gerçekleştirdikleri uygulamaları açıkladıklarıraporlar; Komite'nin Sözleşme hükümlerini somutlaştırmak ve uygulanmasınıkolaylaştırmak için yayınladığı Tavsiye Kararları; Komite'ye yeni yetkiler tanıyanhtiyari Protokol ve bu kapsamda alınan kararlar ayrıntılı olarak incelenmiştir. Anahtar kavramlar: CEDAW, Birleşmiş Milletler, Kadın Hakları
Sporun uluslararası ilişkilere etkileri

öz 19. yy'da ulus devletlerin ortaya çıkışı ve Baron de Coubertin öncülüğünde Olimpiyat oyunlarının tekrar organize edilmeye başlaması, sporun tekrar önem kazanmasını sağlamıştır. Antik Olimpiyatlardaki sitelerarası rekabetin yerini alan devletlerarası rekabet, sporun uluslararası diplomasiyi de etkileme gücüne sahip olmasına fırsat vermiş, böylece büyük uluslararası organizasyonlar, devletlerin, ideolojik üstünlüklerini ispat çabası içine girdikleri arenalar haline gelmiştir. Uluslararası spor organizasyonlarının düzenlenmesini sağlayan Uluslararası Spor Federasyonları ve Olimpiyatlardan sorumlu Uluslararası Olimpiyat Komitesi, sporun tüm dünyada önem kazanması sonucu, devletlerin etkisinden kısmen kurtulmuşlar ve hatta birçok siyasal konuda, devletlere yaptırım uygulayabilme gücüne kavuşmuşlardır. Spor dünyası içinde son yıllarda tartışılan bu değişim, yani sporun gerektiğinde siyasal sorunların çözümünde de kullanılması gerektiği düşüncesi, dünyada sporu idare eden kurumların, devletlerin etkilerinden uzak tutulması koşuluyla olanaklı görünmektedir.
Soğuk savaş sonrası Atlantikçilik - Avrupacılık ikileminde Polonya dış politikası

Tezimde, Soğuk Savaş'ın sona ermesiyle uluslararası sahneye bağımsız bir devlet olarak çıkan Polonya'nın, dış politikasındaki ana konu ve eğilimleri Atlantikçilik ? Avrupacılık ikilemi bağlamında analiz etmekteyim. 1989 sonrası dönemde Polonya öncelikle, güvenliğini sağlamak ve ekonomik kalkınmasını gerçekleştirmek istemiştir. Bu çerçevede yüzünü Batı'ya dönmesi ve Batı'nın iki temel kurumu olan NATO ve Avrupa Birliği'ne üyeliği kendine hedef edinmesi, Polonya'nın tüm dış politika süreç ve çıktılarını belirlemiştir. Güvenlik konusunda NATO'yu ve ABD ile işbirliğini, ekonomik konularda ise Avrupa Birliği'ni tercih eden Polonya'nın bu iki yönelimi, dış politikasında ikilem yaşamasına sebep olmaktadır. Çeşitli dış politika karar ve uygulamalarında bu ikilemin analizini yaparak, Atlantikçiliğin mi yoksa Avrupacılığın mı ağırlıkta olduğunun tespit etmeye çalışmak tezimin ana çerçevesini oluşturmaktadır.
İran'ın Şii Hilal Projesi iddiası

Bu çalışmada ABD'nin 2003 yılında Irak'ı işgalinin ardından ortaya çıkan yeni dönemde İran'ın bölge Şiilerini kendi hegemonyası altında birleştirerek yönlendirmek amacıyla bir Şii Hilali inşa etme amacında olduğu iddiası ele alınmaktadır. Şiilik yeknesak bir yapı değildir. İçerisinde ideolojiden, farklı imamların takip edilmesinden ve Velayet-i Fakih makamının benimsenmesinden kaynaklanan ayrımlar bulunmaktadır. 2003 sonrası iktidara gelen yeni Irak Hükümeti'nde Şiilerin ağırlıkta olması bölgedeki diğer Sünni iktidarlarda, İran'ın, başta Irak olmak üzere bölgedeki Şii unsur barındıran devletlerin iç işlerine karışmak suretiyle bir Şii Hilali oluşturma arzusunda olduğu yönündeki tehdit algılamasını doğurmuştur. Ancak aynı zamanda söz konusu durumun, ABD'nin ilgisini, Ortadoğu'daki otoriter yönetimleri demokratikleştirme programı çerçevesinde kendi üzerlerinden -bölgesel düşman- İran üzerine çekmek yönünde atılmış bir adım olması ihtimali de mevcuttur. Buna ilaveten birincil ve ikincil kaynakların incelenmesini takiben Şii Hilali projesinin ayağı olacağı iddia edilen devletlerin Şii unsurları bağlamında incelenmesi neticesinde söz konusu projenin gerçekleşme olasılığının son derece düşük, hatta imkansız, olduğu sonucu ortaya çıkmaktadır.
Croatia and Turkey: Is EU enlargement policy beyond the principle of conditionality?

Bu tez, Avrupa Birliği'nin genişleme politikasını Türkiye ve Hırvatistan katılım süreçlerinin karşılaştırmalı analizi ışığında anlamayı amaçlar. Bunu gerçekleştirebilmek için, bu çalışma AB genişleme politikasının tüm başvuruda bulunan ülkeler için eşit düzeyde uygulanması gereken siyasi şartlılık prensibinin ötesinde olup olmadığı sorusunu sorar. Burada odak noktası, şartlılık politikasının yaklaşımı ve öncelikleri bakımından gösterdiği değişimdir. Türkiye ve Hırvatistan arasında karşılaştırma yapmak ihtiyacı ile bu tez, şartılık ile genişleme süreci ve AB arasındaki ilişkiyi mevcut siyasi ortamın AB'nin genişleme konusundaki sorumluluğu bakımından keşfetmeye çalışmaktadır. Bu çalışma, 2004 yılından beri şartlılık prensibindeki değişimin genişleme politikası konusunda yol açtığı problemlerin resmini çizmektedir. Ayrıca, bu tez yakın geçmişşte yaşanan gelişmelerin Birliğin genişleme politikasını nasıl etkileyebileceğini araştırmaktadır. Bu çerçevede tez, AB tarafından Türkiye ve Hırvatistan'a yönelik farklı düzeylerdeki sorumluluğun nedenini analiz etmektedir. AB ile eş zamanda katılım müzakerelerine başlayan bu ülkeler, AB'nin genişleme davranışını benzerlikleri ve farklılıkları ile inceleme şansını sunmaktadır. Sonuç olarak, üye ülkelerin tercihleri ve endişeleri, Birliğin genişleme politikasını anlamak için siyasi şartlılık prensibinin basit bir analizinin ötesinde bir yaklaşımı gerektiren değişen siyasi ortamda daha büyük bir role sahiplerdir.
Post-Cold War Turkish-Russian relations: The limits of competition and cooperation in Eurasia

Bu tez Soğuk Savaş sonrası Türk-Rus ilişkilerini siyasi, ekonomik ve askeri açılardan incelemektedir. Bu çalışma ilk olarak ilişkinin şu anki mahiyet ve saiklerine, her iki taraftaki ortak kararlılık ve isteğe bağlı gerçek bir uzlaşma örneği mi yoksa AB ve ABD gibi diğer aktörlerin bazı politikalarından duydukları rahatsızlık ve hayal kırıklığı nedeniyle iki ülkeyi yaklaştıran konjektürel bir birliktelik mi olduğuna ışık tutmayı amaçlamaktadır. İkinci olarak tez, artan ekonomik ilişkilerin özellikle Türkiye'nin Rusya'ya olan enerji bağımlılığının iki ülke arasındaki siyasi gerilimlerin yatışmasına ne ölçüde katkıda bulunduğunu ortaya çıkarmayı hedeflemektedir. Son olarak çalışma, Türkiye ve Rusya arasındaki artan ekonomik işbirliğinin ve yoğunlaşan siyasal diyalogun Güney Kafkasya'daki bölgesel ihtilafların çözümüne yönelik ortak bir bakış açısı ve hareket tarzı ortaya çıkarıp çıkaramayacağını incelemektedir. Konuyla ilgili belgelerin incelenmesine ve Türk-Rus iş dernekleri temsilcileri ve Türkiye Dışişleri Bakanlığı görevlileriyle yaptığım derinlemesine mülakatlara dayanan araştırma Türkiye ve Rusya'nın artan ekonomik ilişkilerle, özellikle artan ve çeşitlenen enerji alanındaki işbirliğiyle güçlenen planlı bir uzlaşma içinde olduklarını göstermiştir. Fakat güçlenen ekonomik bağlar ve hem hükümet hem iş dünyası hem de halklar arasındaki artan temaslar Güney Kafkasya'daki Dağlık Karabağ, Güney Osetya ve Abhazya sorunlarıyla ilgili rekabeti ve siyasal farklılığı bertaraf etmeye yetmemiştir.
Turkey and Greece in the 21st century: A survey of socio-political and economic relations in a period of rapprochement

Bu tez Türk-Yunan ilişkilerini tarihsel bir perspektif içerinde değerlendirmektedir. İkili ilişkilerin geçmişş, şimdiki zaman ve geleceği, sosyo-politik ve ekonomik-finansal boyutlarıyla incelenmektedir. Türk-Yunan ilişkilerinin 1821'den buy yana gelişimini, iki ülke arasındaki başlıca sorunlu alanları içeren bölüm takip etmektedir. Başlı başına önem arz eden Kıbrıs konusu ayrıca değerlendirilmektedir. Geçmiş dönemlerde yaşanan yakınlaşma çabaları ve 1999 depremlerinden sonra başlayan yakınlaşma süreci bir bütün olarak devam etmekte olan yakınlaşma sürecine temel teşkil etmektedir. Modern zamanlarda ekonomik-finansal ilişkilerin sosyal ve politik hayatla içiçe geçtiğin gözlemliyoruz. Türk-Yunan ekonomik ve finansal işbirliğinin kalıcı yumuşama ve yakınlaşma sürecine büyük katkısı olmaktadır. Tez'de bahsi geçen rakam ve tablolar konunun uzmanı kişilerin görüşleriyle daha da anlam kazanmaktadır. Dış Ekonomik İlişkiler Konseyi Türk-Yunan İş Kurulu Başkanı Sn. Selim Egeli ile yapılan röportaj, Türk-Yunan ilişkilerinin bu minvalde kattettiği mesafeyi ve aşamalarını göstermesi açısından önem taşıyor. Sonuç olarak, komşu ülkelerin geçmişşte yaşanan tüm olumsuzluklara rağmen, iletişim içerisinde işbirliği yaparak, daha iyi ve güzel bir geleceğe ulaşmalarının mümkün ve sürdürülebilir olması için başlıca kriterin karşılıklı anlayış ve çaba olduğu açıktır. Ekonomik ve finansal ilişkilerdeki gelişmenin bu süreci başarıya taşıyan en basit ve üretken yöntem olduğu görülmektedir.
Atatürk Döneminde Türkiye-Romanya ilişkileri (1923-1938)

1923- 1938 yılları arasında Atatürk önderliğindeki Türkiye Cumhuriyeti'nin dış politika prensibi 'Yurtta Sulh Cihanda Sulh' anlayışı üzerine kuruludur. Bu anlayış doğrultusunda Türkiye Cumhuriyeti başta komşuları olmak üzere diğer ülkelerle de olumlu ilişkiler kurma çabasında olmuştur. Bu ülkelerden biri de Romanya'dır. Karadeniz'e kıyısı olan Romanya ile Birinci Dünya Savaşı'nda kesilen ilişkiler Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasıyla sonuçlanan Lozan görüşmeleriyle yeniden başlamıştır. Türkiye ile Romanya arasında siyasi alanda yaşanılan gelişmeler, ekonomik ve kültürel ilişkiler başta olmak üzere askeri ve diğer ilişkilere de yansımıştır.'Atatürk Dönemi Türkiye-Romanya İlişkileri (1923-1938)' adlı tezimizin ilk bölümünde siyasi ilişkiler başlığı altında Lozan Görüşmeleri, Balkan Konferansları, Balkan Paktı ve iki ülke arasında gerçekleşen üst düzey ziyaretler; ikinci bölümü oluşturan kültürel ilişkiler başlığı altında Romanya'daki Türk varlığının kültürel faaliyetlerine, dönemin elçisi Hamdullah Suphi'nin çalışmalarına yer verilmiştir. Ekonomik İlişkiler başlığı altında incelediğimiz üçüncü bölümde ise iki ülke arasındaki ticari ilişkiler, anlaşmalar, ithalat ve ihracat faaliyetleri grafiklerle anlatılmıştır. Tez de ayrıca her iki ülke arasında yoğun ilişkilerin yaşanmadığı askeri, eğitim ve sportif ilişkilere de değinilmiştir. Tezimizde bu konuda daha önce çalışılmış kitap ve makaleler kullanıldığı gibi başta Başbakanlık Cumhuriyet Arşivi belgeleri ile ulusal basında çıkmış haber ve makalelere de ayrıntılı yer verilmiştir.
Religion as a soft power in International relations

Herhangi bir zor kullanmadan, sahip olunan ideallerin başkalarına benimsetilmesi ve başkalarının isteklerini biçimlendirme kabiliyeti olarak tanımlanabilecek yumuşak güç kavramı uluslararası ilişkiler disiplininde son yıllarda önemli bir popülarite kazandı. Amerika Birleşik Devletleri'nin Ortadoğu'daki sert güç yaklaşımının yakın zamanlardaki başarısızlığı yumuşak güç kavramı üzerine yapılan çalışmalardaki artışa yeni bir ivme kazandırdı. Uluslararası ilişkiler disiplini bir başka konuda daha çoğalan çalışmalara tanık oldu; din konusunda. Birçok akademisyen dinin yaygın bir canlanma yaşadığını ve bunun insan hayatının birçok alanında önemli yankılara yol açmakta olduğunu belirttiler. Fakat, oldukça az sayıdaki çalışma yumuşak güç kavramı ile dini bir arada ele aldı. Bundan dolayı bu çalışma bahsi geçen alandaki eksikliği gidererek uluslararası ilişkiler disiplinine katkıda bulunmaya yönelik bir adım olarak görülmelidir. Böylece, bu çalışma dinin uluslararası ilişkilerde yumuşak güç kaynağı oluşturabildiğini iddia eden çalışmalara katkıda bulunmaktadır. Dinsel yumuşak gücün farklılığı onun herhangi bir şekilde zora başvurmadan din yoluyla başkalarını cezbedebilmek veya yanına çekebilmekten kaynaklanıyor. Bu nedenle, dinsel yumuşak güç din yoluyla edinilen iyi bir imaja sahip olmak ile yakından alakalıdır. Bu çalışma devletler ve devlet dışı aktörler tarafından dinsel yumuşak gücün nasıl elde edilip kullanıldığını analiz etmektedir. Bu aktörler dini çekici bir biçimde kullanarak diğerlerinin kalbini ve aklını kazanma kabiliyetine sahiptirler.
Kosovo crisis and the Russian Federation: From the perspective of theory of ınternational society

Bu çalışma, Kosova Krizi ve Rusya Federasyonu'nun kriz karşısındaki duruşunu Uluslararası Toplum Teorisi çerçevesinde incelemektedir. Krizin tarihsel zemini, nedenlerinin anlaşılabilmesi için değerlendirilecektir. Teorik ve tarihsel zeminin hazırlanmasının ardından, Kosova Müdahalesi ve Rusya'nın bu süreçteki duruşu Uluslararası Toplum Teorisi lensinden analiz edilecektir. Böyle bir analiz ile uluslararası ilişkilerin geleceği açısından ne çıkarımlar yapılabileceği gösterilecek ve Soğuk Savaş sonrası uluslararası toplumun normlar ve değerler etrafından nasıl daha çok yaklaştığı ve büyük güç olarak Rusya'nın da nasıl bu uluslararası toplumun parçası olduğu tartışılacaktır. Bu anlamda, gidişat, düzen içinde adalet olarak gösterilmektedir.
Entegrasyon teorileri bağlamında Avrupa bütünleşmesi

Uluslararası örgütlerin ve kuruluşlarının sayısının ve etkinliğinin hızla arttığı bir sistemde entegrasyon teorileri, klasik uluslararası ilişkiler teorilerinin açıklamakta yetersiz kaldığı durumlar için bir rehber olmuştur. Uluslararası ilişkilerin hakimteorisi realizmin, Avrupa'daki süreci açıklamada tek başına yetersiz kalması uluslararası ilişkiler literatürünü yeni çalışmalara mahkum bırakmış ve böylecebütünleşme süreçlerini anlamaya yarayacak yeni kuramların kavramlaşmasınasebebiyet vermiştir. Bu çerçevede, Uluslararası sistemin yapısı ve dönüşümüyalnızca Avrupa açısından değil günümüz modern çağının oluşumu bakımından irdelenmiştir. Zira Avrupa'nın tarihi, bir bakıma modern dünyanın tarihi olmak durumunda kalmıştır. Çalışmanın Girişi takip eden ikinci bölümünde, bu bağlam ele alınırken, kısmen kronolojiye de sadık kalınarak tarihte nedensellik ilkesi yöntem olarak kullanılmıştır. Üçüncü bölümde, yine tarihte nedensellik ilkesine bağlı kalmakla beraber AB'nin de ilk kuruluş yıllarına denk gelen 1950'lerin ampiriksosyal bilim yapma akımından faydalanılarak bütünleşmenin gerekçeleri açıklanmıştır. Dördüncü bölümde ise tarihsel süreçlere eşgüdümlü olarak farklı teorilerin devam eden entegrasyonu nasıl ve hangi yöntemlerle açıkladığına dair bir anlamda diyalektik bir yöntem geliştirilmiş ve aynı tarihsel olayın farklı teorilerle zaman zaman çatışan yaklaşımları da çalışmaya yansıtılmıştır. Bu çalışmanın amacıPax Europeana hareketini teorik arka planını oluşturan federalizm, fonksiyonalizm, neo-fonksiyonalizm, hükümetlerarasıcılık, liberal hükümetlerarasıcılık ve çok düzlemli yönetişim bağlamında değerlendirmek kadar Avrupa'yı birlik olmaya iten tarihsel nedenler ve sistemin gerekliliklerinin incelenmesidir. Avrupa coğrafyasınınneden barışa ihtiyaç duyduğu ve bunu nasıl dinamiklerle açıkladığı ise bu tezin temel sorusunu oluşturmuştur. AB'nin tarihsel süreci, genişlemesi, kurumsal yapısı hakkında yazılmış onca kaynağa karşın teorik anlamda ele alınmış Türkçe kaynak sayısının sınırlı olması da bu konuya yönelmenin temel güdüsü olmuştur.