turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Avrupa Birliği'nde yeni dönem postkolonyal ilişkiler ve göç politikaları diyaloğu

16 -18. yüzyılın Avrupa'lı emperyalist ülkeleriyle kolonyal geçmişşe sahip oldukları söyleminden ötürü Post Koloni ülkeleri olarak anılan Afrika-Karayip ve Pasifik ülkeleri bağımsızlıklarının ardından da ilişkilerini sürdürmüşlerdir. Dolayısıyla iki taraf arasındaki diyalog insani, ticari, kültürel, eğitimsel, vd. boyutlarda devam etmektedir. Tarihsel açıdan koloni ülkelerinin bağımsızlıklarıyla paralel bir zaman diliminde oluşan Avrupa Birliği, emperyal ülkelerin birçoğunun üyesi olduğu bir uluslararası Topluluk olarak, kurulduğu günden bu yana post koloni ülkeleri ile diyaloğunu Avrupa boyutunda yürütmektedir. Bu kapsamda Avrupa Birliği'ni kuran Anlaşmalar, Avrupalı ülkelerin yakın ilişki içerisinde oldukları çevre dışı bölgeler ile sınır ötesi ülkeler ve bölgeler konusuna yönelik düzenlemeler getirmişler ve Lizbon Anlaşması'na kadar gelen süreçte birincil hukuk metinlerindeki ilgili düzenlemeler evrilerek yer almaya devam etmiştir. Diğer yandan Avrupa Birliği ve AKP ülkeleri arasındaki diyalog, işbirliği anlaşmaları olarak dile getirilen, ilki Yaounde Anlaşması'yla başlayan ve günümüze Cotonou Anlaşması olarak gelen, yardımlar ve ticaret ekseninde yürütülmüştür. Avrupa Birliği- AKP ülkeleri diyaloğunun en önemli alanlarından biri olan göç politikası ise bir taraftan Birlik içerisinde ulus üstü zemine taşınma mücadelesi yürütülen bir politika olması, diğer taraftan da Avrupalı ülkeler ve post koloni ülkeleri arasında güvenlik ve kontrol odaklı işbirliğinin en somut alanlarından olma özelliklerini taşıması ile önemini giderek artıran bir politika alanı olmaktadır.
Karadeniz Ekonomik İşbirliği örgütü

Tarihin her döneminde mücadele alanı olan Karadeniz Bölgesi, Soğuk Savaş'ın ardından yeniden şekillenmeye başlamıştır. Türkiye'nin öncülüğünde başlayan KEİ girişimi, Karadeniz'deki yeni düzenin ilk habercisidir. Soğuk Savaş sırasında ihtilaflı olan taraflar, ekonomi tabanlı bir uluslararası örgüt bünyesinde bir araya gelmeyi kabul ederek yeni bir sayfa açmışlardır. 1992 yılında KEİ ile resmen başlayan girişimler, 1999 yılında bir hukuk kişisi olarak ortaya çıkan KEİÖ ile yeni bir boyut kazanmıştır. Kurum yapısı, iç işleyişi, işbirliği alanları ve dış ilişkileri dikkate alındığında oturmuş bir uluslararası örgüt olan KEİÖ, başlangıçtaki hedeflerini gerçekleştirememiştir. Ancak kurulduğu günden bu yana geldiği nokta değerlendirildiğinde, önemli bir mesafe kat ettiği görülmektedir. Kurum yapısında yapılacak değişikliklerin siyasi kararlılıkla birleşmesi durumunda, KEİÖ'nün çok ciddi bir başarı elde etmesi kaçınılmazdır. Kuruluşundan itibaren AB merkezli bir anlayışa sahip olan KEİÖ, AB'den beklediği ilgiyi görememiştir. AB'nin içine girdiği kriz dikkate alındığında, KEİÖ'nün diğer uluslararası örgütlerle, özellikle de Asya kıtasındaki kuruluşlarla işbirliği geliştirmesi daha yararlı olacaktır. Ayrıca, KEİÖ üzerinden gelişen ilişkiler sayesinde Karadeniz güvenliği konusunda ortaya çıkan Türk-Rus ittifakı ve KEİÖ'nün ekonomi dışındaki alanlarda da işbirliği gerçekleştirme çalışmaları göz önüne alındığında, örgütün KİÖ'ye dönüşmesi düşünülebilir. Bu konuda, kilit devletler olan Türkiye'nin ve Rusya'nın tavrı belirleyici olacaktır.
The Process of Peace-building in Somalia from 1991-2016

Somali'deki Barışı inşa süreci hakkındaki bu tez, Somali'deki çatışmanın doğasını ve ana itici güçlerini incelemektedir. Ayrıca, bu tez çatışma için kalıcı bir çözüm bulmayı amaçlayan diplomatik girişimleri de taahhüt etmektedir. Somali, aynı etnik köken, din, kültür ve dili paylaşan homojen bir nüfustan oluşan bir ülkedir. Bununla birlikte, bu homojenlik, binlerce Somalilinin hayatına mal olan, dünyanın en korkunç çatışmalarından birine girmelerini engellemedi. Bu durum, 1991'de Said Barre'nin rejiminin çöküşünden sonra ortaya çıktı ve bugüne kadar gözle görülür bir değişiklik gözlenmedi. Çatışmanın bu akut ve aşırı derecede karmaşıklığı sadece Somali halkını etkilemekle kalmadı, genel olarak uluslararası topluma ve özellikle de Afrika boynuzuna komşu ülkeler için de büyük bir tehdit haline geldi. Bundan dolayı, tez son 20 yılda istikrarsızlıkla mücadele etmeyi ve Somali'ye kalıcı barışı getirmek için çeşitli barışçıların üstlendiği bu yöntemleri analiz etmektedir. Bundan dolayı, çalışma, son üç barış konferansı makul bir sonuç vermesine rağmen, barış girişimlerinin çoğunun neden başarısız olduğunu ortaya koymaya çalışmıştır. Çalışma aynı zamanda barış inşası konusunda yerel mülkiyetin önemini göstermektedir. Barışı arttırma çabaları sadece yabancı bölgesel ve uluslararası aktörler için rezerve edildikten sonra, daha fazla takdir sonucu ortaya çıkaran nispeten düşük tahmin edilmiş bir yerli barış inşası sürecine ışık tutmakta ve onları aydınlatmaktadır. Bu bağlamda, çalışma, sonuç bölümünde Somali için kalıcı barışı sağlamanın en iyi yolu hakkında birkaç öneri sunmaktadır.
Kıbrıs sorununda 1974 sonrası siyasi gelişmeler

Coğrafi konumu nedeni ile Kıbrıs, tarih boyunca bölgede güç dengelerinin ve medeniyetlerin kültür ve ticaretin, çeşitli din ve dillerin etkisi altında kalmıştır. Böylece hem zaman zaman bölgedeki, çeşitli rekabetin, siyasi ve askeri üstünlük mücadelesinin yer aldığı bir alan, hem de üç kıtanın medeniyetlerinin kesiştiği bir kavşak noktası olarak Asya, Mısır ve Anadolu uygarlıklarının buluşup kaynaştığı birarada olmuştur. Kıbrıs, ayrıca Türkiye'nin güvenliği ve savunması açısından da hayati bir konuma sahiptir. Coğrafi ve stratejik yeri itibariyle, Dünya ve Orta Doğu Ticaret yollarının olduğu kadar Orta Doğu Petrol Bölgelerinin ikmal yollarını da kontrol edecek bir öneme sahiptir. Kıbrıs jeostratejik ve jeopolitik önemini, Büyük Atatürk de Antalya'da yapılan bir askeri tatbikatta, kurmay subaylara açıkça ifade etmiştir. Türkiye açısından önemi tartışılmaz olan burada son 40 yıldır dış politika gündemimizin en önemli sorunu olarak güncelliğini devam ettirmiştir. Yapılan bu çalışma ile Kıbrıs sorununda, 1974 yılından bu yana siyasi gelişmeler makro bir perspektif içinde, kronolojik bir değerlendirmeye tabi tutulmuştur. Giriş bölümü ile başlayan kısımda sorunun nereden kaynaklandığı izahan çalışılmıştır. Ayrıca; bu sorunu belirleyen iç ve dış koşullar nelerdir? içeride ve dışarıda bu çatışmayı ideoloji haline getiren unsurlar neler olmuştur? Bu çatışma işbirliği haline dönüşebilir mi? Dönüşebilirse nasıl dönüşebilir? Bölgesel koşullar ne ölçüde bu değişime yardımcı olabilir? Hangi aşamalardan geçilmiştir? Şimdi bu sorun hangi safhadadır? Geçen yıllarda ne gibi gelişmeler olmuştur? Üç bölümden oluşan bu çalışmada ülkelerin izledikleri politikalara ve görüşlere de yer verilmiştir. Bunlara ilaveten, alternatifli çözüm şekilleri ile yeni gelişmeler ışığında yeni çözüm önerilerine temas edilmiştir. Her bölümde kendi yorumumuz da belirtilmiştir. Sonuç bölümünde ise bu konu ile ilgilenen kişilerin düşünceleri ve tamamen kişisel görüşlerime yer verilmiştir.
Communitarianism vs. cosmopolitanism on state autonomy and intervention Michael Walzer and Charles Beitz

oz KOMİNİTERYANİZM VE KOZMOPOLİT ANİSM: DEVLET OTONOMİSİ VE MÜDAHELE MICHEAL WALZER VE CHARLES BEITZ Aksoy, Mete Ulaş Yüksek Lisans, Uluslararası İlişkiler Anabilim Dalı Tez Yöneticisi: Nuri Yurdusev Eylül 2002, 189 sayfa Walzer ve Beitz'ın devlet otonomisi ve müdahale kuramları çok önemli farklıklar göstermektedir. Bu farklılıkların merkezinde yatan şey kozmopolitan ve kominiteryan siyaset kuramları arasındaki tartışmadır. Kozmopolitan ve kominiteryan kuramlar ahlaki önceliği toplumsal ve siyasal yaşamın farklı birimlerini vermektedirler. Kominiteryanler için, esas olan kolektif yaşamdır. Yaklaşımlarının temel noktasını, kimliklerimizi ve değerlerimizi kazandığımız yerin toplumlar olduğu iddiası oluşturmaktadır. Böylelikle toplumsal yaşamı olumsuz etkileyeceğini düşündükleri müdahaleleri meşru bir hareket tarzı olarak kabul etmezler. Kominiteryanlardan farklı olarak, kozmopolitanlar için, esas olan, bir bütün olarak, insanlığın kendisidir. Onlara göre, ahlaki ve siyasal değerlendirmenin merkezi topluluklardan ziyade bireylerin kendisidir. Böyle bir yaklaşımın sonucu olarak, toplumsal ve siyasal yaşamın bütün kurum ve organizasyonlarını ikincil olarak değerlendirirler. Böylelikle, egemen olan, devletten ziyade bireydir ve devletotonomiden yararlanabilmek için belirli şartları yetine getirmelidir. İnsan yaşamını düzenleyen diğer kurumlar gibi, devlet koşulsuz ön kabule dayalı bir karışmazlık hakkında yararlanamaz. Disiplinin entelektüel zenginliğinin gelişimine çok büyük katkıları olan bu tartışma belli bir noktadan sonra yanlış bir ayrım ortaya koymaktadır. Bu nokta, Beitz ve Walzer'in müdahele ve devlet otonomisi tartışmalarında da kendini göstemektedir. Devlet merkezli yaklaşımına ve karışmazlık ilkesini savunmasına rağmen, Walzer kimi durumlarda bazı müdahaleleri meşru kabul etmektedir. Aynen Walzer gibi, kozmopolitan perspektifine ve karışmazlık ilkesini red etmesine rağmen, Betiz bu hakkı belirli koşulları yerine getiren devletlere tanımaya karşı çıkmaz. Böylelikle, koşullu otonomi bu iki düşünürün yaklaşımları arasında ortak bir nokta olarak ortaya çıkmaktadır.
Çinin Doğu Türkistan üzerindeki soykırımı ve asimilasyon politikası

Tarihi boyunca dünyanın birçok bölgesinde gelişen Irkıçı tutumlar, soykırım, İnsan hakları İhlalleri, Asimilasyon baskıcı politikaları yaşanmaktadır. Yaklaşık yetmiş senedir devam eden Çin'in Doğu Türkistan üzerindeki zulmüne karşı dur demeliyiz. Doğu Türkistan Asya'nın kalbi olarak bilinmektedir, Ayrıca islam madeniyetin en önemli yeridir. Çinliler tarafından bölgede yaşayan Uygur Türklerin dinlerini yaşamaları, dillerini kullanmaları ve kültürlerin yaşatmaları engellenmektedir. Çin kömünist rejimi tarafından Doğu Türkistan Uygurları yasalara uyulması tabi tutulmaktadır.2013'te yayımlanan İnsan Hakları raporuna göre Çinin bölgede yaygın bir ayrımcılık ve azınlık haklarına karşı hak tanınmaması ve dini faaliyetlerine yönelik baskı ve artan bir kültürel, etnik sindirme politikası uyuguladığı ifade edilmiştir. Çinin Birleşmiş Milletler güvenlik konseyin'deki konumu, Uluslararası politikadaki ekonomik ve siyasi gücü Doğu Türkistan'daki yaşanan zulmü görmezlikten gelinmesine sebep olmaktadır. Çinin Sincan bölgesinde yapılan araştırmaları devam etmektedir, Bölgede yeraltı zenginliklerine sahip bir bölge olarak bilinmektedir. Çin kimyasal füze denemelerini Doğu Türkistan bölgesinde uygulanmaktadır.
Türk dış politikasında uluslararası örgütler

Cumhuriyet'in ilk yıllarından başlayarak günümüze kadar süren Türk Dış Politikasının, bazı belirgin özellikleri ön plana çıkmaktadır. Başlangıçtan itibaren statükoyu koruma çabası buna verilebilecek en önemli örnektir. Devletlerarası ilişkilere önem ve çeşitli anlaşmalar ile güvenlik sağlamaya yönelik bir dış politika iki savaş arası dönemde göze çarparken, II. Dünya Savaşının sona ermesi ile Türk dış politikasında önemli bir değişim yaşanmıştır. II. Dünya Savaşı sonrası uluslararası siyasal sistem de bir dönüşüm yaşamış ve bu yeni güç dengesi birçok ülkeyi etkilediği gibi, Türkiye açısından da önemli sonuçlar ortaya çıkarmıştır. Soğuk Savaş döneminin başlaması ile beraber ortaya çıkan yeni dünya düzeni, tüm devletlerin dış politikalarında o veya bu şekilde etkili olmuştur. II. Dünya Savaşı'nın sonlarında belirginleşmeye başlayan bu bölünme, iki kutuplu bir dünya ile sonuçlanmıştır. Türkiye Batılı liberlizmini temel alan, çok partili, serbest piyasa ekonomisi temelinde örgütlenmelerde yer almış, savunma çabasını da NATO ittifakı ile belirlemiştir. 1990'lı yıllardan itibaren Türkiye özellikle bölgesel seviyede oldukça etkili bir dış politika takip etmeye başlamıştır. Takip etmeye başladığı çok yönlü aktif ve birleştirici dış politika Türkiye'nin kendi önceliklerinden ziyade ortaya çıkan ilerlemelerin bir direnmesi sonucu olmuştur. Uluslararası siyasetin ülkeler arasında ilişkileri mecburi kıldığı ve toplumların birbirlerine karşı bağımlılığının giderek fazlalaştığı küreselleşme sürecinde, Türk dış politikasında uluslararası örgütlerin rolünü giderek daha bariz hale geldiği gözlenmektedir. Uluslararası ilişkilerde gün geçtikçe önem arz eden askeri, siyasi, ekonomik ve kültürel örgütlenmeler, Türk dış politikasına da etki etmekte ve çoğu zaman bu dış politikayı yönlendirmektedir.
The rise and decline of ethnic mobilization and sovereignty in tatarstan

Bu tez içiçe geçmişş etnik mobilizasyon ve egemenlik kavramlarının yükselişi ve düşüşünü Tataristan olayında analiz eder. Tatarların etnik uyanışının yükselişi ve çöküşü, devam eden özerk egemenliğin bir parçası olarak mikro perspektifle incelenir. Tataristan'ın Sovyet sonrası egemenlik deneyimi makro tarihsel bir perspektifle devlet kapasitesi kavramı göz önüne alınarak değerlendirilir. Bu çalışmanın araştırma bulguları göstermiştir ki: Mintimer Şaymiyev'in altındaki etnik-milliyetçi nomanklatura ağı diğer rakip aktörler olan TOTs ve Demokratik Muhalefet'le karşılaştırıldığında Tataristan'da etnik uyanışın içeriğini şekillendirmekte her zaman belirleyiciydi. Sovyet ulus politikaları mirası Tatar nomenklatura elitlerini yaratan ve sınırlandıran sağlam bir etnisite rejimi oluşturmuştur. Bu tarihsel miras sayesinde Tatar nomenklatura elitleri kendi elit varlıklarını sürdürme stratejisi ve kişisel kazançları için milliyetçiliği mobilize edip araçsallaştırdılar. 1990'lar boyunca, egemenlikteki genişlemeden kaynaklı olarak, Tatar nomenklatura elitleri, federal merkezden alabildiğince çok taviz almaya, egemenlik söylemini öne çıkararak odaklandılar. Fakat, 2000'lerden başlayarak günümüze kadar Tatar etnik-milliyetçi nomenklaturası Moskova'nın aşırı merkezileşme politikalarına karşı çok itaatkar bir tavır gösterdi. 1990'ların egemenlik söylemini unutan Tatar elitleri federal destekler ve yatırımlar kovalıyorlar, ki bu da onların pragmatik milliyetçi bakışının yeni politik konjoktüre kolayca uyum sağladığını açığa çıkarıyor.
17. yüzyılın ilk yarısında Kuzey Afrika'da Osmanlı idaresi

Bu tez, 17. yüzyılın ilk yarısında Akdeniz'de yaşanan korsanlığın altın çağında, Kuzey Afrika'daki Osmanlı yönetimini ve etkinliğini incelemektedir. Kuzey Afrika eyaletleri, Osmanlı İmparatorluğu ve Venedik arasındaki ilişkileri tercüman Giovanni Battista Salvago'nun, 1624'te Venedikli esirlerin serbest bırakılması için görevlendirildiği Berberistan'da başından geçenleri anlattığı 'Relazione'si üzerinden ele almaktadır. Öncelikle Tunus ve Cezayir'deki askeri ve siyasi durum tasvir edildikten sonra, bu eyaletlerdeki makamlar ve güç ilişkileri hakkında ayrıntılı bilgi verilmiştir. Daha sonra, bu hususların Salvago'nun eserinde nasıl ele alındığı aktarılmıştır. Benzer şekilde, Osmanlı belgelerinde Salvago'nun ve aktardığı olayın izleri sürülmüştür. Sonuç olarak, iki taraflı bu belgeler karşılaştırılarak dönemin Kuzey Afrika Eyaletleri-Osmanlı İmparatorluğu-Venedik arasında gelişen ilişkiler çok boyutlu şekilde yorumlanmıştır.
Suriyeli Süryanilerin devlet ve iktidar ile olan ilişkisi - 1946'ya kadar

Bu çalışmada Ortadoğu coğrafyasının önemli ülkelerinden biri olan Suriye'deki Süryanilerin devlet ve iktidar ile ilişkileri analiz edilmiştir. Bu bağlamda genel olarak Suriye'nin tarihsel arka planından bahsedilmekle birlikte özelde Suriye Süryanileri ile devletlerin ve iktidarların iç - dış politika etkileşimleri üzerinde durulacaktır. En eski Hıristiyan topluluk olarak tanımlanan Süryaniler egemenliği altında bulundukları devletlerle ve komsularıyla iyi ilişkiler kurmuş, bazı dönemlerde isyan hareketinde bulunmakla birlikte genelde barış içinde bir arada yaşama eğiliminde olmuşlardır. İnançlarına sıkı bağlılık içinde olan Süryaniler diğer Hıristiyan gruplardan farklı olarak bağımsız bir devlet kurma idealinde olmamışlardır. Roma ve Bizans gibi Hıristiyan devletlerin mezhepsel baskılarıyla mücadele eden Süryaniler, Haçlı Seferlerinden ve Moğol istilalarından büyük zarar görmüşlerdir. Buna karşın Süryaniler İslamla barışık bir hayat sürdürdüklerini ifade etmişler ve İslam egemenliğini Hıristiyan egemenliğine tercih etmişlerdir. Süryanilerin 1915 olayları sonrası soykırım iddialarında bulunmaları ve özellikle 20. Yüzyılda yoğunlaşan Süryani diaspora faaliyetleri göz önüne alındığında Süryanilerin bu yöndeki eğilimlerinin arkasındaki nedenler özem kazanmıştır. Çalışmanın ana konusu I. Dünya Savaşı öncesinde Batılı güçlerin Ortadoğu'ya yönelik siyasal amaçları doğrultusunda Hıristiyan azınlıklara yönelik politikalarıdır. Bu noktada I. Dünya Savaşı Süryaniler açısından kırılma noktası olmuştur. Hem anayurtları olan Anadolu'dan göç etmişler hem de I. Dünya Savaşı sonrası Ortadoğu'ya şekil veren Batılı güçler tarafından göz ardı edilmişlerdi. Bu durum Süryanilerde hayal kırıklığı yaratmış olmakla birlikte, 19. Yüzyılda tüm dünyayı etkileyen Milliyetçilik akımının etkisiyle Süryaniler bağımsız bir Suriye Devleti'nde yaşamak istemişlerdi. Bu bağlamda çalışmanın son bölümünde Batılı güçlerin Suriye ve Süryaniler üzerindeki politikaları analiz edilmiştir. Savaş sonrası döneme ilişkin düzenlemelerde göz ardı edilen Süryanilerin savaş sonrası dönemde yoğun bir diaspora faaliyetine girdikleri görülür. Bu bağlamda Süryaniliği bir din olmaktan çıkarıp, etnik kökene dayalı bir kimlik inşa etme faaliyetleri hız kazanmıştır.
Political orientatioion and citizenship: Perception and experiences of Turkish youth

Genel olarak vatandaşlık, ulus-devletlerin nüfus alanına düşen bir konu olarak algılanmaktadır. Bu görüşün aksine, bu çalışma vatandaş olarak bireylerin tümvatandaşlık konseptinde sahip oldukları önemli konuma odaklanmıştır. Ampirik bir çalışmadan yola çıkılarak, bu tezde Türk gençliğinin farklı siyasal eğilimleri üzerindenvatandaşlığı ve vatandaşlığın üç boyutunu nasıl algıladığı ve tecrübe ettiğini incelemiştir. Çalışmanın temel amaçlarının merkezinde iki soru bulunmaktadır. İlki, siyasal eğilim ile vatandaşlık üzerine algılamalar arasında nasıl bir ilişki olduğu; ikincisi ise, yasal statü, kimlik ve sivil erdem boyutlarının arasında nasıl bir etkileşim olduğudur. Farklı siyasal oryantasyonlara sahip yetmiş üniversite öğrencisi ile İstanbul'da derinlemesine mülakat yapılmıştır. Bu gruplar; cumhuriyetçiler, milliyetçiler, solcular, İslamcılar, liberaller, Kürtler ve apolitiklerdir. Araştırma sonuçları farklı siyasal eğilimler üzerinden 'vatandaş olma'nın taşıdığı anlamın görüşülen gençlerin zihninde bir farklılık gösterdiğine işaret etmiştir. Yasalstatünün en çok liberal grup tarafından benimsendiği; diğer taraftan ise, milliyetçi, İslamcı, Kürt ve apolitik grupların kendilerini kimlik boyutuyla, cumhuriyetçi gençlerin ise sivil erdem boyutuyla tanımlama eğiliminde oldukları görülmüştür. Bu çalışma gruplarının arasında sol düşünceye sahip görüşmecilerin homojen bir vatandaşlık kavramı sergilemediği gözlemlenmiştir. Bu çalışmanın bulgularından çıkan ikincil bir sonuç ise, vatandaşlığı yalnızca sahip olunan haklar ve yükümlülükler ve bir topluma olan yasal üyelik üzerinden tanımlama eğiliminin, modern demokratik toplumların karşılaştığı krizleri aşmada yetersiz kalacağıdır. Vatandaşlığın ayrılmaz parçaları olan kimlik ve sivil erdem boyutlarına da önem verilmesi gerekmektedir.
Syrian foreign policy towards Israel

Bu tezde Suriye'nin 1946 ve Mart 2011 arası dönem İsrail'e yönelik dış politikası analiz edilmektedir. Bu bağlamda tezin ana hedefi iç, bölgesel ve uluslararası faktörlerin Suriye'nin İsrail'e yönelik dış politikasını şekillendirmede nasıl bir rol oynadığı sorusuna cevap bulmaktır. Buna göre çalışma üç bölümden oluşmaktadır. Çalışmanın ilk bölümünde Osmanlı İmparatorluğu'nun son döneminden, 1946'da Suriye Arap Cumhuriyeti'nin kurulmasına kadar geçen süre Suriye'nin İsrail'e yönelik dış politikasının tarihsel arka planı olarak sunulacaktır. İkinci bölümde 1946 ve 1970 arası dönem incelenecektir. Çalışmanın üçüncü bölümü 2000'li yıllarda Suriye'nin İsrail'e yönelik dış politikasını ele alacaktır. Son olarak tezin ana argümanları ortaya konacak ve Suriye dış politikası perspektifinden, Mart 2011'de Suriye'de çıkan halk ayaklanması sonrası Suriye-İsrail ilişkilerindeki gelişmelere yer verilecektir.
One nation, two states: Turkey-Azerbaijan economic relations and the rhetoric of Turkic identity

Azerbaycan'ın 1991 yılındaki bağımsızlığından itibaren 'Bir Millet, İki Devlet' söylemi Türkiye-Azerbaycan ilişkilerinin resmi ifadelerine egemen olmaktadır. O zamandan bu yana, iki ülke enerji politikalarında, bölgesel çatışmalarda ve ikili ticarette işbirliği yapmaktadır. Yine de Türk olmanın Azerbaycan'da iş yapan Türk iş adamlarının ticari ilişkilerinde ne gibi bir rol oynadığı belirli değildir. Bu çalışma, Türkiye-Azerbaycan kardeşliğinin ticari boyutunda Türklük kimliğinin etkisini araştırmaktadır. İlişkilerinin 1991'den bu yana tarihçesini sunduktan sonra, çalışma ilişkileri realizm, liberalizm, ve konstrüktivism üzerinden analiz etmektedir. Türklük kimliğinin ticarete olan etkisini ortaya çıkarmak için ise Türk diplomat ve iş adamlarıyla mülakat gerçekleştirilmiştir. Bu araştırmanın sonunda, çalışma Türk kimliğinin ilişkileri başlatıcı ve kolaylaştırıcı etkisini ortaya koyup, bu ilişkilerin çoğunlukla siyasi boyutta ortak çıkarların ve ticari boyutta liberal pazar dinamiklerine uyum sağlamakla sürdürüldüğü sonucuna varmaktadır.
Batı Balkanlar'ın neoliberal küreselleşmeye eklemesinin neo-gramsciyan yaklaşımı çerçevesinde analizi: Arnavutluk örneği

Bu tez Arnavutluk'un neoliberal küreselleşmeye eklemlenme sürecini incelemektedir. Bu doğrultuda, bürokratik sosyalizmin sona ermesinden sonra Arnavutluk'takidönüşüm ve geçişe ilişkin alışılmış tartışmaların ve varsayımların çoğunu yenidendüşünmektedir. Tez, geçiş tartışmasını neoliberal düzenin kurulması ve gelişimi bağlamında temellendirmektedir. Batı Balkanlarla ilgili geçiş çalışmalarındaki hakimyaklaşımlardan farklı olarak, bu çalışma Arnavutluk'un geçirdiği yapısall dönüşümün, ABD hegemonyası ve AB'nin neoliberal projesi bağlamında, neoliberal bir toplumsal ve uluslararası düzen kurma çabaları içerisinde anlaşılması gerektiğini öne sürmektedir. Daha spesifik olarak, 1990 sonrasında Arnavutluk'un uğradığıdönüşümün seyrini açıklamak için ülkenin iç özelliklerine odaklanmak yerine, Arnavutluk ile uluslararası aktörler ve kurumlar arasındaki hegemonik ilişki açıklanmaya çalışılır. Özellikle, Arnavutluk ile uluslararası aktörler ve kurumlar arasındaki hegemonik ilişkinin, yalnızca meşruiyet kaynağının toplumun gücünündışında yerleştirildiği bir toplumsal düzenin kurulmasına yardım etmekle kalmayıp, aynı zamanda 1997 yılında devletin çöküşüyle sonuçlanan demokratikleşme ve kalkınma yolunun sorunlu olmasına da neden olduğu öne sürülür. ÇalışmaArnavutluk'ta kurulan neoliberal düzen ve uluslararası kurum ve aktörler arasındaki hegemonik ilişkiyi görünür kılmak için Neo-Gramsciyan yaklaşımın teorik çerçevesinden yararlanır. Genel olarak, tez, Batı Balkanlarda bürokratik sosyalizmdenneoliberal kapitalizme geçiş süreçleri hakkında daha derin bir kavrayışın elde edilmesine katkıda bulunur.
Bağımsızlık sonrası Azerbaycan dış politikasının oluşturulması ve Azerbaycan-İran ilişkilerin siyasi ve askeri boyutu

Bu araştırmanın temel amacı Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliğinin yıkılışından günümüze kadar geçen sürede Azerbaycan Cumhuriyeti ile İran İslam Cumhuriyeti arasındaki siyasi ilişkilerin bilimsel olarak analiz edilmesidir. SSCB'nin çöküşünün ardından Güney Kafkasya'da ortaya çıkan üç devletten biri olan Azerbaycan Cumhuriyeti, komşuları ile ilişkilerini yeni bir düzlemde kurma çabası içine girmiştir. Bağımsız Azerbaycan Cumhuriyeti için komşularıyla ilişkiler içinde en fazla önem arz edeni, İran ile ilişkiler olmuştur. İran, ayrıca Hazar Denizi'nin Azerbaycan'a ait kıyısında yer alan geniş petrol rezervlerinin işletilmesi ve taşınması konusunda da aktif bir tutum almıştır. Ayrıca, özellikle 1994'ten sonra Azerbaycan'ın batılı petrol şirketleri ile yaptığı bütün petrol antlaşmalarına dahil olmak istemiş ve petrolün Batı dünyasına İran toprakları üzerinden geçecek boru hatları ile ulaştırılması gerektiğini savunmuştur. İran'ın Azerbaycan politikaları bölgede birbirine karşı olan ülke blokları oluşturmuştur. Rusya, İran ve Ermenistan'la görüş birliği içerisindeyken, Türkiye ve ABD, Azerbaycan'ın Rusya'dan tamamen bağımsız olması yönünde Bakü ile işbirliği içine girmiştir. Özellikle, 1990'ların ikinci yarısından itibaren, ABD, Azerbaycan petrolüne olan ilgisi nedeniyle bölgede Rusya'ya karşı önemli bir aktör olarak ortaya çıkmaktadır.