turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Takiyettin Meşgüşoğlu'da insanı ve eylemlerini anlama sorunu

Takiyettin Mengüşoğlu felsefi antropoloji çalışmalarında, insanı ve eylemlerini anlamanın etik değerlerle mümkün olabileceğini dile getirir. Çünkü ona göre benimsenen değerler, insan eylemlerinin niyetini ve oluş biçimini belirler. İnsanlar yaşarken eyler, eylerken yaşarlar. İnsan, hayatının her alanında gerçekleştirdiklerini eyleme borçludur. Ancak eylemler öyle gelişigüzel değil, bir amaç doğrultusunda gerçekleştirilirler. Bu amacı değerler belirler. İnsanı anlamak için onun eylemlerine, eylemlerini anlamak için eylemlerin taşıdığı değerlere dikkat etmek gerekir. Takiyettin Mengüşoğlu'nun belirlediği gibi, değerler yüksek, araç ve davranış değerleri olmak üzere üç ana bölümde incelenebilir. Yüksek değerler, nesnellik; araç değerler öznellik ve görecelilik fenomenine dayanır. Davranış değerleri zamana, mekana ve insan topluluklarına göre değişen, kalıplaşmış düşünüş ve davranışları besleyen değerlerdir. Her bir değer türü, kullanım sıklığı insandan insana değişmekle birlikte hayatın tam da içindedirler. İnsanın hayatı algılayışı, düşünüşü, seçimleri, söylemleri ve davranışları değerlerle anlama kavuşur. Değerler olmasaydı, insan kendi varlığından bile habersiz olurdu. Ayrıca fenomenleri değerlendirmeden, değerleri olmadan birbirine ihtiyacı olan bu kadar insanı neyin bir arada tutacağı bilinmez. İnsan eylemleri süreklilik gösterir ve birbirlerini belirlerler. Nesiller boyu devam eden bu durum çoğu kez rastlantılardan uzaktır. Çünkü her şey rastlantılara bırakılmış olsaydı, hiç kuşku yok ki insan başarıları gerçekleşemezdi. İnsanın ontik bütünlüğünde bulunan bu başarılar, aynı zamanda insanın varlık koşullarıdır ve hepsi değerlerle bağlantılıdır. Bu durumda insanı ve eylemlerini anlama bağlamı olarak değerler üzerinde durmak büyük önem taşımaktadır.
Mitos'tan Logos'a geçiş sürecinde Tragedya'nın yeri ve önemi

Mitostan logosa geçiş sürecinde tragedyanın yeri ve önemi adlı tezimize; önceliklemitleri ve mitosları, ve buna bağlı olarak da mitolojiyi araştırmakla başladık. Sürecin ilk aşaması; aynı zamanda, insanın bilgisinin ilk kaynağı sözlü geleneğin ürünleri olan, mitosları da ortaya koymaktadır. Homeros ve Hesiodos ile birlikte Yunan dünyasında, mitlerin nasıl yorumlandığı ifade edilmektedir. Yunanlılar'ın mitosları ve mitolojiyi nasıl akılcılaştırdıkları, mitostan logosa geçiş sürecinin gelişimi ile birlikte incelenmiştir. Bu sürecin önemli bir evresi olan Tragedya Sanatı'nın, hemişlevi hem de bu süreç içinde oynadığı rol araştırılarak tezin süreci devam etmiştir. Daha sonra da, mitostan logosa geçiş sürecinin son aşaması olarak; Yunan felsefesinin mitosu ve tragedyayı nasıl yorumladığı gösterilmeye çalışılacaktır. Tezintakip etmeye çalıştığı tarihsel süreç içinde, söz ve konuşma yönteminin nasıl bir evrim geçirdiği de ortaya çıkacaktır. Sonuç kısmında ise; mitos ile logosarasındaki ilişkinin ve süreç içindeki gelişiminin aslında paralel bir biçimde olduğuyorumlanarak tartışılacaktır. Böylelikle, günümüz dünyası içinde mitosun aldığı yeniboyuta ışık tutulmuş olacaktır
Kant'ın hukuk felsefesi ve çağdaş hukuk felsefesine etkisi

Çalışmamızda, Kant'ın hukuk kavramının temel karakterine odaklanılmıştır. Kant'ın hukuk felsefesinde, birlikte yaşamın normatif yapısına yönelik sorgulamanın temelleri incelenmiştir. Bu incelemenin temeli Kant'ın teorik ve pratik felsefesindeki özgürlük ve otonomi sorgulamasının, hukuk incelemesine kaynak oluşturduğudur. Bu kaynak, hukuk incelemesinde bir arada yaşamı düzenleyen a priori ilkenin araştırılmasında hayati öneme sahiptir. Bu nedenle ilk bölümde Kant'ın bilgi ve ahlak öğretisi, yöntem ve karakter bakımından hukuk öğretisine etkisi açısından ele alınmıştır. İkinci bölümde, Kant'ın hukuk öğretisinin temel kavramları ve bu kavramlara dair incelemesi özel hukuk, kamusal hukuk ve kozmopolit hukuk başlıkları altında ele alınmıştır. Bu başlıklar altında, Kant'ın hukuk kavramsallaştırmasında gerçekleştirdiği paradigmatik değişim, yani hukukun otonomisi sorunu ayrıntılandırılmaya çalışılmıştır. Kant'ın özgürlük, hak, yasa, iktidar, devlet ve devletler üstü hak ve adalet sorgulaması incelenmiştir. Bu yanıyla Kant, birlikte yaşamın otonom normatif ilkesini betimlerken, hukuk incelemesini tarih ve politikaya da genişlemiştir. Kant'ın hukuk incelemesinin bu etkili karakteri, sonraki düşünürlerin eleştirilerinin hedefi olmuştur. Fichte Schelling ve Hegel'in Kantçı moral ve hukuk eleştirileri, üçüncü bölümün başında incelenmiştir. Üçüncü bölümde, aynı zamanda Kant'ın hukuk öğretisinin çağdaş hukuk felsefelerine etkisi incelenmiştir. Çağdaş felsefenin hukuku tanımlama çabasında Kant'ın sisteminin genelinden ve hukuk felsefesinden etkilendiği açıktır. Hukuk sistemine dair çağdaş incelemeler, Kant'ın hukuk incelemesinin temel kavramlarına başvurma ihtiyacı duymuşlardır. Bu incelemelerden birini de hukuksal pozitivizmin önemli isimlerinden Hans Kelsen yapmıştır. Bu bölümde önce, Kant'ın Kelsen'in hukuk incelemesindeki etkisi incelenmiştir. Daha sonra Kant'ın temel kavramlarını yeniden ele alan Jürgen Habermas'ın görüşleri incelenmiştir.
Hukuki pragmatizmin temel unsurları

Bu çalışmada hukuk pragmatizmi kuramı, kuramsal temelleri ve uygulama önerileri çerçevesinde ele alınmaktadır. Çalışmanın ilk bölümünde öncelikle hukuk pragmatizminin felsefedeki kökleri ortaya konulacaktır. On dokuzuncu yüzyılın sonlarında ortaya çıkmış bir bilgi felsefesi kuramı olan pragmatizmin temel önermeleri ele alınarak hukuk pragmatizmini de şekillendirmiş olan bu felsefi kuram, çalışmanın amacına uygun olacak şekilde özetlenmiş olacaktır. Bunun ardından ABD hukuk tarihinde gündeme gelmiş olan kuramsal yaklaşım ve tartışmalar kısaca ele alınacaktır. Böylece hukuk pragmatizminin ortaya çıkış sürecinin tarihsel arka planı da özetlenmiş olacaktır. Sonrasında, pragmatizmin ve hukuk pragmatizminin içinde geliştiği fikri ortam olan Metafizik Kulübü ve kulübün üyelerinin hukuk pragmatizmi bakımından önemli olan görüşleri belirtilecektir. Hukuk pragmatizminin kurucuları olan Oliver Wendell Holmes ve John Dewey'in pragmatik yaklaşımlarının ana hatlarının belirtilmesi ile ilk bölüm tamamlanmış olacaktır. Çalışmanın esasına girilecek olan ikinci bölüm, hukuk pragmatizminin genel özelliklerinin, hukuk kuramı alanındaki konumunun ele alınması ile başlamaktadır. Böylece hukuk pragmatizminin hukukun büyük kuramları denilebilecek olan Doğal Hukuk ve Hukuki Pozitivizm kuramları ile ilişkisi ortaya konulmuş olacaktır. Bunun ardından hukuk pragmatizminin esasları başlığı altında, bu hukuk kuramının temel tezleri incelenecektir. Hukuk pragmatizminin temel tezleri olan araçsalcılık, bağlamsalcılık, anti-temelcilik ve perspektivizm tezlerinin ele alınıp açıklanmasından sonra yirminci yüzyılda ortaya çıkmış olan pragmatist hukuk akımları değerlendirilmeye alınacaktır. Hukuki Realizm Akımı, Sosyolojik Hukuk Bilimi Akımı, Eleştirel Hukuk Çalışmaları Hareketi, Feminist Hukuk Çalışmaları Hareketi ve Hukukun Ekonomik Analizi yaklaşımının pragmatik karakterleri incelenecek ve hukuk pragmatizminin esasları bakımından bu akımların birer değerlendirmesi yapılacaktır. Hukuk pragmatizmi akımı dahilinde, yargıcın rolü, hukuk öğretimi ve hukuki akademik çalışmalar konusunda ortaya konulmuş eleştiri ve öneriler doğrultusunda son olarak bu kuramın uygulama önerileri ortaya konularak çalışma tamamlanmış olacaktır.
Max Müller: Hayatı, eserleri ve dinler tarihindeki yeri

Friedrich Max Müller XIX. yüzyılda ortaya çıkan dinler tarihinin kurucusu olarak kabul edilir. O, bu unvanı hak edecek pek çok çalışma yapmıştır. Her şeyden önce o, bu bilim dalının bağımsızlığını vurgulamak içinreligionswissenschaft terimini kullanmış, daha önceden düzensiz bir şekilde olan çalışmalara yön vermiş ve bir metot kazandırmaya çalışmıştır. Bunun yanında, dinler tarihinin meşruiyet kazanması yolunda pek çokkonferans düzenlemiş, yazılar yazmıştır. Ayrıca bu alana, editörlüğünü yaptığı ve bazı bölümlerini kendisinin hazırladığı The Sacred Books of the East adlı tercüme çalışması yoluyla, çevirmenlerden ve yorumcu-lardan oluşan bir ilim adamı kuşağı kazandırmıştır. Bunlara ilave olarak, önerdiği yöntemleri, uzmanlık alanı olan Hinduizm örneğinde uygulamış ve kendisinden sonraki araştırmacılara rehberlik etmiştir. XIX. yüzyılda dinler tarihinin başlıca konusunu, dinin doğuşu ve gelişimimeselesi teşkil eder. Bu dönemde bu konuya evrimci paradigmanın ışığındabakılmış ve dinle ilgili pek çok teori ortaya atılmıştır. Fetişizm, animizm, atalara tapınma ve totemizm bunlardandır. Dönemin diğer bilim adamları gibiMüller'in de başlıca ilgi alanı, dinin menşei konusu olmuştur. O, kendi zamanında ortaya çıkan teorilerin eksik yönlerini belirlemiş ve naturizm adıyla bilinen teoriyi öne sürmüştür. Müller, dinin menşei ile ilgili görüşlerini, Hint dinlerine dayanarak ortaya koymuştur. O, bu maksatla Hindistan'ın eski dini kayıtlarını incelemiş ve burada insan zihninin tabiattan yola çıkarak tabiat tanrılarına, oradan da tabiatın tanrısına ulaştığını gösteren tarihi işaretleri belirlemeye çalışmıştır. Dinler tarihinin kuruculuğu unvanına sahip olan Müller, batıda zamanla unutulmaya yüz tutmuştur. Ülkemizin akademik çevrelerinde de onun adındandinler tarihinin kurucusu olarak söz edilir. Fakat onun bu alanda yaptığı çalışmalar ve XIX. yüzyıla damgasını vuran görüşleri pek bilinmemektedir. Bu araştırmayla, Müller'in dinler tarihiyle ilgili çalışmalarının, ülkemizin ilimçevrelerine tanıtılması amaçlanmıştır.
Chomsky'nin kartezyen dil anlayışı

Bu çalışmada Chomsky'nin Kartezyen dil anlayışı, yani dilin apriori yönü üzerine yaptığı tespitlerin incelenmesi esas konudur. Dilin doğuştanlığı görüşünün dil felsefesindeki yeri ve Chomsky ile nasıl şekillendiği ve dil incelemeleri sırasında geliştirdiği kuramların neler olduğu ele alınmıştır. Tezin diğer bölümünde ise Platon'dan Chomsky'ye gelen süreçte dil anlayışının geçirdiği değişimin dil felsefesini nasıl etkilediği irdelenmiştir. Tüm bu veriler ışığında Chomsky, dil yetisini varoluşumuzun ilk anlarından itibaren bize verili olan bir yetenek olarak tanımlamış ve bu yetenek sayesinde insanın, sonlu sayıda sistemle sonsuz sayıda ifade üretebilen bir mekanizmaya sahip olduğunu savunmuştur. Dil yetimizin önemli bir kısmını genetik olarak edindiğimiz görüşünü öne süren Chomsky, bu konudaki özgünlüğünü ortaya koyduğu kuramlarla da desteklemiştir. Çalışmada konu edindiğim zihin ve dil ilişkisi Chomsky'nin tüm yapıtlarında esas temadır. Bunun yanı sıra evrensel dilbilgisi ve üretici dilbilgisi kuramlarını da ilk defa Chomsky öne sürmüştür.
F. W. Nietzsche'de kriz felsefesi ve trajik insan

Jüri: Prof. Dr. Mustafa YILDIRIM Çağının egemen ahlak anlayışı ve değerler sistemi yerine yeni bir ahlak ve üstün insanın değerlerini yerleştirmeye çalışan, 20. yüzyılda pek çok filozofa ilham veren Alman filozofu Nietzsche'nin; kriz anlayışını ve bu bağlamdan yola çıkarak trajik insan anlayışını ortaya koymaya çalıştık. Bunu yaparken, Nietzsche'nin özellikle kriz felsefesi ile ilgili; Tann'nm ölümü, sonsuz dönüş, nihilizm, güç istenci gibi orijinal düşüncelerine yer verdik. Trajik insan konusunda ise Sokrates öncesi İlkçağ insan anlayışına dönülmesini öneren Nietzsche'nin trajedi anlayışını ve buradan hareketle trajik insan sorununu ele almaya çalıştık. Nietzscheye göre Tann'nm ölümüyle birlikte ortaya çıkan kriz durumunda, insanlığı ümitsizliğe sürükleyen bir nihilizmden kurtaracak olan trajik insandır. Çünkü trajik insan yeryüzünün anlamıdır, yeni değerler yaratan yaratıcı insan ve filozoftur. Ill. Biz de bu çalışmamızda kriz felsefesinin sonucu olarak ortaya çıkan, Tanrı'nın yerini dolduracak plan trajik insanı yaşanan kriz durumuyla ilişkilendirerek Nietzsche'nin bu konudaki önemli tespitlerini vermeye çalıştık....
Mevlanazade'nin Hidayetü'l-Hikme şerhi tahkik ve tahlil

Ebheri'nin Hidayetü'l-Hikme adlı eseri İslam düşüncesindeki meşşai felsefenin en önemli eserlerinden biridir. İslam Felsefesini ana hatlarıyla anlatan bu eser asırlarca ders kitabı olarak okutulmasının yanında üzerine onlarca şerh ve haşiye yazılmıştır. Mevlanazade'nin Hidayetü'l-Hikme adlı şerhi de bu eserin ilk dönem şerhleri arasında yer almaktadır. Bu eser Hidayetü'l-Hikme'nin diğer bir şerhi olan Mübarekşah şerhini dikkate alarak kaleme alınmış olmasının yanında müellif- şarih arasındaki ilişkiyi gösteren bir metindir. Bu çalışmada Mevlanazade şerhinin tenkitli neşri de yapılmıştır. Hidayetü'l-Hikme'ye yazılmış şerh ve haşiyelerin tam bir listesi de verilmiştir. Bu çalışmayla günümüz İslam Felsefesi çalışmalarında Klasik dönem sonrası yazılan şerh ve haşiyelerin dikkate alınmasının önemi gösterilmeye çalışılmıştır.
The relation between consciousness and the ego: The question of ethics in sartre's early philosophy

Bu araştırma bilinç ve ego kavramlarının ilişkisi üzerinden Sartre'ın erken dönem felsefesinde etik sorusunu sormaktadır. Bu amaç dahilinde araştırma üç bölüme ayrılmıştır. İlk bölüm, bilinç ve ego ilişkisini incelemektedir. Bu ilişki içersinden bilinç tözsel olmayan, kendiliğinden ve özerk bir mutlak, aynı zamanda bir hiçleyici güç olarak karşımıza çıkmaktadır. Ego ise bu bilincin özgür, yaratıcı ve orijinal bir ürünü olmaktadır. Bu zeminde, Sartre bilinci hiçlik ve özgürlükle özdeşleştirmekte ve bu özdeşim özgür öz-belirlenimimize işaret etmektedir. Dolayısıyla, araştırmanın ilk kısmı kim olduğumuz sorusuna özgür öz-belirlenim üzerinden cevap vermektedir. Bu sonuç, Sartre felsefesinde etiğin olanağının sorgulanmasına sebep olmaktadır, çünkü Sartre etik eylem ya da etik için hiçbir zemin verememekte gibi görünmektedir. Bu zemin eksikliği, Sartre'ın ahlaki görecelilik ya da nihilizmle suçlanmasının sebeplerinden bir tanesidir. Sonuç olarak, ikinci kısım Sartre felsefesinde genel olarak etiğin, özel olarak da etik edimin olanağını tartışmaktadır. Son kısım ise Sartre'ın özgürlüğü ve sorumluluğu temel aldığı varoluşçu etiğine odaklanmaktadır. Varoluşçu etik bize etiği yeniden düşünmemiz dair bir yol açmakta ve özgürlüğü en temel değer olarak sunmaktadır. Varoluşçu etik özgürlüğü özgürlük amacıyla istemekte ve ötekinin özgürlüğünü desteklemektedir.
The issue of working women's representation: The social and cultural representation of working women in American art and fiction

On dokuzuncu yüzyıldaki edebiyat, hukuk, tıp, din, felsefe ve sosyoloji gibi alanlarda belirgin bir biçimde gözlemlenen ayrı dünyalar öğretisi, kadının yaşamının evi, kocası ve çocukları merkezinde toplanması gerektiğini vurgulamaktadır. Erkeğin toplumsal alanı ve kadının özel alanı olması gerektiğini irdeleyen bu ayrım, kadınların ekonomik bağımsızlıklarını elinden almış ve onlara ev işi dışında çok sınırlı alanlarda iş olanakları bırakmıştır. Ataerkil aile yapısı, dini ideolojiler, toplumsal normlar ve siyasal davranış biçimleri on dokuzuncu yüzyıldaki ideal kadın imgesini evcimen melekler ve ücretsiz hizmetkarlar biçiminde kurgulamışlardır. Dahası, kadınların üzerindeki toplumsal baskı batı düşüncesinin ürettiği yazılı metinlerle güçlendirilmiş ve kültürel değerler ile desteklenmistir. On sekizinci ve on dokuzuncu yüzyılda sosyoloji, felsefe ve psikoloji gibi disiplinler kadın ve erkek dünyalarını ayıran ve kadını güçten düşüren söylemi üretmişlerdir. Tezde incelenen resim ve romanlar üzerine yaptığımız feminist yorumlarımız on dokuzuncu yüzyıl kadın yazarların, erkek hakimiyetindeki evcimenlik öğretisinin kadınların ev dışında kariyer sahibi olmalarını engellediği gerekçesi ile eleştirildiğini göstermektedir. Iç savaş sonrasını ele aldığımız bu tezin amacı, sanat ve edebiyattaki çalışan kadın temsillerinin bir kadın için on dokuzuncu yüzyıldaevi dışında calışmanın ne anlama geldiğini anlatan özel imgeler ve tanımlamalar ürettiğini ortaya koymaktır. Çalışan kadın temsilleri üreten kadın yazarlar ve ressamlar kadının özgürleşmesi düşüncesine de özel bir anlam kazandırmaktadırlar. On dokuzuncu yüzyıl çalışan Amerikalı kadınları konu alan romanların ve resimlerin çözümlendiği bu tezde, aile ve toplumsal yaşamdaki cinsel kimliğe bağlı işgücü ayrımı, kadın ve erkeğin ayrı dünyalara ait olduğu öğretisi, ve kadınların erkek hakimiyetindeki kültürel değerler aracılığı ile marjine itilmeleri konu alınmaktadır. Çalışan kadınların sanat ve edebiyattaki temsillerinin çözümlendiği bu tezde, incelenen yazar ve ressamların anne ve eş olma kimliği ve ev yönetiminin bütün kadınların doğası ve kaderi olduğunu savunan geleneksel görüşü değiştirmeye çalıştıkları ortaya konmaktadır.
İhvan-ı Safa risalelerinde nedensellik

Bu çalışma, ansiklopedi niteliğindeki risaleleriyle İslam coğrafyasında bilimsel çalışmaların doruğa ulaştığı onuncu yüzyılda önemli bir yere sahip olan İhvan-ı Safa topluluğunun nedensellik düşüncelerini içermektedir. Bu çalışmanın amacı, İhvan-ı Safa'nın yazmış olduğu risalelerdeki nedensellik ifadelerini irdelemek ve felsefe tarihiyle ilişkilendirmektir. Tezde, ilk olarak İhvan-ı Safa'nın nedensellikle ilgili olan ifadelerinin temelini oluşturması için nedensellik kavramı açıklanmış ve felsefe tarihindeki kronolojik olarak nedensellik düşüncelerine yer verilmiştir. Daha sonra topluluğun felsefesi ve felsefi kaynakları belirtilmiştir. Son olarak da İhvan-ı Safa risalelerinde yer alan nedensellik düşünceleri aktarılmıştır. Cehaletle kirlenen dini, felsefe ile temizleme gayretindeki topluluk, nedenselliğe hikmet penceresinden bakar. Eflatun dışında bir isim vermeseler de İhvan-ı Safa, Eski Yunan filozoflarının görüşlerini kaynak olarak aldıklarını belirtir. Risalelerden anlaşılır ki nedensellik konusunda etkilendikleri filozoflar Aristoteles, Pythagoras ve Plotinos'tur. Aristoteles'in dört nedeni, Pythagoras'ın arkhe olarak sayıları ele alması ve Plotinos'un sudur teorisi İhvan-ı Safa risalelerinde açıklanır. Topluluk, ilk neden olan Yaratıcı'dan başlayan, mükemmellikten basitliğe doğru bir varlık sıralaması yapar ve varlıklar arasında zorunlu bir nedensellik olduğunu ileri sürer.
Felsefi bir problem olarak ötenazi

Bu çalışmanın amacı ötenaziyi felsefi bir problem olarak ele alıp incelemektir. Ötenazi kavramı birçok bilim dalının konusu olmakla beraber oldukça tartışmalı kavram olma niteliğini de kendi içerisinde barındırmaktadır. Tıbbi ve teknolojik gelişmelerin oldukça hızlı bir biçimde yaşandığı çağımızda insan ömrünü uzatmaya ve yaşlanmayı geciktirmeye yönelik çok fazla çalışma söz konusudur. Lakin tam aksi yönde, stresli yaşam tarzı, çevresel faktörlerin etkisi sonucunda biyolojik, kimyasal veya kronik hastalıklar artmakta, bütün bunlara bağlı olarak kanserin de görülme oranının oldukça yükseldiği görülmektedir. Tüm bu faktörlerin sonucu olarak yatağa bağımlı hale gelen, kendi başına yaşamını sürdürmesi mümkün olmayan ve dayanılmaz acılar içinde yaşamını sürdüren kişilerin sayısında da son yıllarda özellikle büyük artış yaşanmaktadır. İşte bütün bunlar ötenazi kavramını bugünün tartışma konusu haline getirmiştir. Ötenazi üzerine hazırlamış olduğumuz bu tezde ötenazi kavramının anlamı, tarihsel gelişim açısından ne ifade ettiği ve nasıl ortaya çıktığı, hukuk ve etik bakımından ne gibi durumlara sebebiyet verdiği bağlamından hareketle tartışılmaya çalışılmıştır. Aynı zamanda ötenazinin normatif etiğin alt dallarından biri olan ve deontolojik etik açısından nasıl ele alındığı da açıklanmaya gayret edilmiştir. Diğer taraftan kişi kendi hayatını sonlandırma hakkına veya tasarrufana sahip midir? Yaşamına kendi rızasıyla son verebilir mi? Veya başkasına böyle bir rıza ve muvafakat gösterebilir mi? Yaptığı bu eylem etik ve hukuki açıdan meşru sayılır mı? gibi sorular ise çalışmanın bir başka boyutunu ifade etmektedir. Zira ötenaziyi felsefi bir problem kılan bu sorulardır. Çalışmamızın birinci bölümünde deontolojik etik kavramı, ikinci bölümünde ötenazi kavramı ve etik açısından nasıl bir yaklaşımla incelendiği ve son bölümde ise hukuki açıdan meşru sayılıp sayılmadığı yönündeki tartışmalar ve bu konuda hangi ülkenin nasıl bir tutum aldığına yönelik açıklamalarla sonuçlanmıştır.
Adorno's conception of autonomous art in light of kant's and Hegel's philosophies

Bu tezde Adorno'nun otonom sanat anlayışını içeriğin gerçekliği kavramı ışığında incelemeye çalıştım. Frankfurt Okulu'nun sanat ve estetik tartışmaları içerisinde Adorno otonom sanat anlayışını Benjamin ve Brecht'in savunduğu politik açıdan işlenmiş/politik içerikli sanat anlayışının karşısına koyar. Adorno'nun otonom sanat anlayışını bu tartışmanın ve tezatlığın içinden kuruşu, onun otonomi anlayışının elitist bir sanata ya da daha genel anlamıyla 'sanat için sanat' anlayışına dayandığı yanlış kanısına kapılınabilinir. Bu çalışma, Adorno'nun otonom sanat anlayışının ve içeriğin gerçekliği kavramının aslında sanat eserinin toplum ve tarihle olan ilişkisinden bağımsız düşünülemeyeceği ve değerlendirilemeyeceğini göstermeyi amaçlamaktadır. Adorno'nun içeriğin gerçekliği kavramı onun otonom sanat anlayışından bağımsız düşünülemeyeceği için, Adorno'nun Estetik Kuram kitabındaki içeriğin gerçekliği kavramının detaylı bir incelemesini yapmaya çalıştım. Estetik Kuram kitabı Kant ve Hegel felsefelerine ve özellikle estetik anlayışlarına birçok referans içeren bir kitaptır. Adorno'nun içeriğin gerçekliği kavramının oluşumunu etkileyen Kant, Hegel ve Adorno arasındaki tarihsel ilişkiyi sunmak ve çözümlemek adına, Kant'ın ve Hegel'in estetik kuramlarının Adorno'nun otonom sanat anlayışı ve içeriğin gerçekliği kavramlarını etkileyen yönlerini sundum. Estetik Kuram kitabındaki içeriğin gerçekliği kavramının Kant ve Hegel estetikleriyle olan tarihsel ilişkisinde değerlendirilmesi, Adorno'nun Benjamin ve Brecht'e karşı savunduğu otonom sanat anlayışı ile ne demek istediğinin detaylı bir açıklamasını vermektedir. Bütün bu araştırmanın sonunda, Adorno'nun otonom sanat ve sanat eseri anlayışının sosyal ve politik olanı içinde barındırdığı yargısına nasıl ve ne şekilde ulaştığı açık bir şekilde anlaşılabilir.