turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çağdaş Kıta Avrupası felsefesinde özne sorunu

Bu çalışma, çağdaş Kıta Avrupası Felsefesinde özne sorununu ele almaktadır. Çalışma, en kısa ifadeyle, çağdaş Kıta Avrupası Felsefesinin modern özne kavramını eleştirdiğini ve buna alternatif olarak ise ontoloji ekseninde bir bakış önerildiğini iddia etmektedir. Husserl'in başlattığı fenomenolojik yaklaşımı daha da derinleştiren Heidegger ve onun ardından gelen Kıta Avrupası filozofları çoğunlukla şu noktada uzlaşım içinde görünmektedirler: Özne, Descartes'in varsaydığı gibi yalın bir töz olarak varlığın merkezinde yer almaz. Varlık, özneyi de kapsayan ve belirleyen bir bütünlük ve ilişkisellik arz eder. Bu nedenle Kıta Avrupası Felsefesi özneyi merkezi pozisyondan indirme girişimini hep korumuştur Fenomenoloji'den Postmodernizm'e uzanan tarihsel süreçte bu girişim farklı şekillerde sürekliliğini korumuştur. Giriş bölümünde yeni bir kavram önerisi getirilmektedir: onto-epistemik gedik. Bu kavramın temellendirmesi yapılmaya çalışılarak felsefe tarihinde bu gediği aşma yolundaki bazı örnek girişimlere kısaca değinilmiştir. Birinci bölümde, Fenomenolojinin özne kavramına odaklanılmaktadır. Husserl'in fenomenoloji anlayışı ana hatlarıyla ortaya konulduktan sonra, fenomenolojinin özneye ilişkin temel tezlerinin bir kesinlik arayışı olmakla birlikte ontolojik boyuta yönelimi beraberinde getirdiği gösterilmektedir. İkinci bölümde, Heidegger ve Sartre felsefeleri üzerinden varoluşçuluğun özne anlayışı ele alınmıştır. Heidegger'in varlığın anlamına dair vurgusu ve Sartre'ın özgürlük vurgusundan hareketle, varoluşçuların özneyi bir oluş halinde Kabul ettikleri ortaya konmaya çalışılmaktadır. Üçüncü bölümde, yapısallcılığın özne karşıtlığı tezi işlenmektedir. Bu amaçla Levi-Strauss'un ve Lacan'ın özneyi kaldırarak bunun yerine yapı kavramını yerleştirdikleri ortaya konulmaya çalışılmıştır. Dördüncü bölümde, Gadamer'in hermeneutiğinde karşımıza çıkan, öznenin salt ve kendinde bir bütün töz olarak ele alınamayacağı tezi işlemektedir. Beşinci bölümde ise Postmodernlerin ve postyapısallcıların özne karşıtlığı ve bunun sonuçları ele alınmaktadır. Sonuç bölümü, çağdaş Kıta Avrupası Felsefesinde Descartes'a yöneltilen eleştiriler üzerinden nasıl bir özne kavrayışının ortaya çıkabileceğini değerlendirmektedir. Çalışmanın temel tezi olarak, öznenin tekil, kendinde ve yalın bir kavram olarak ele alınmayacağı iddiası işlenmektedir.
Giritli Sırrı Paşa'nın Türk düşüncesine katkıları Mi'yarü'l-Makal adlı eserinin tercümesi ve mantık anlayışı

Bu çalışmanın konusu, asıl adı Selim Sırrı Paşa (1844-1895) veya Muhammed Sırrı Paşa olan Giritli Sırrı Paşa'nın Mi'yar'ül-Makal adlı eserini tercüme etmek ve bu eserin bir değerlendirmesini yapmaktır. Giritli Sırrı Paşa Mi'yar'ül-Makal adlı eserini, önce Arapça paragrafı yazarak sonra da o paragrafı Osmanlı Türkçesi'ne tercüme ederek kaleme almıştır. Amacımız Osmanlı Türkçesi ile yazılmış olan paragraflara fazla müdahalede bulunmadan Türkiye Türkçesine çevirerek eseri akademik hayata kazandırmak ve bu eseri klasik mantık disiplini bakımından incelemektir. Eser, Sırrı Paşa'nın dönemini dikkate aldığımızda, kendi çağdaşlarıyla oldukça benzer konuları işlemiştir. Onun çağdaşlarından bir farkı, bazı püf noktaları diğerlerine göre daha net bir şekilde anlatmasıdır. Eserin günümüz Türk Düşüncesine katkısı şu bakımdandır: Bu metin, Türk öğrencilere yönelik olarak, geleneksel Arapça mantık metinlerini okumaya başlamak isteyenler için iyi bir giriştir. Çünkü Arapça temel teknik terimler, hem Osmanlıcasında verilmiş hem de o terimler üzerinde Türkçe düşünme imkanını sağlamıştır. Yazarın eserde, özellikle pedagojik bir amaç güttüğü görülmektedir. Bu yönüyle hem Türkçe Mantık öğretim kitaplarının yazımı bakımından hem de yoğun bir dil kullanılan Arapça mantık eserlerini çözümleme bakımından oldukça faydalıdır. Sırrı Paşa, Farabi ve İbn Sina geleneğinde bir mantık yazarıdır. Döneminin bir başka mantık yazarı olan Ahmet Cevdet Paşa kadar mantık disiplinine hakimiyeti vardır. İkisinin gündemlerine aldıkları mantık konuları önemli derecede benzerlik göstermektedir.
Michael Martin'in negatif ateizm projesi

Bu çalışmamda Michael Martin'in din dilinin olgusal olarak anlamsızlığı iddiası üzerinden negatif ateizmi nasıl temellendirmeye çalıştığı gösterilmeye çalışılmıştır. Çalışmamızın birinci bölümde din dili meselesinin din felsefesindeki yeri ve önemi üzerinde durulmuştur. Din dilinin ne demek olduğu, din dili dediğimiz zaman aklımıza ne tür ifadelerin geldiğini ortaya koyulmuştur. Devamında ise din dili meselesi ile ilgili olarak tarihi süreç içerisinde ne tür teoriler ortaya konduğuna değinilmiştir. Bu bağlamda tenzihi dil, benzer anlam teorisi ve sembolik dil gibi döneminin öne çıkan din dili teorileri ele alınıp söz konusu teorilere yöneltilen başlıca eleştiriler belirtilmiştir. Son olarak ise hem yüzyılımız itibariyle hem de tezimizin konusu olan Michael Martin'in düşüncelerini fazlasıyla etkilemesi bakımından büyük önem arz eden erken dönem Wittgenstein'ın ve genel olarak mantıkçı pozitivizm olarak adlandırılan düşünce akımının dil düşüncesinden bahsedilmiştir. İkinci bölüm ise 'teizm', 'ateizm' terimleri ile 'pozitif ateizm' ve 'negatif ateizm' kavramlarının tanımları ele alınarak başlamıştır. Michael Martin'in ileri sürdüğü temel üç ilahi niteliğin eleştirisi incelenmiştir. Daha sonra Martin'in Tanrı hakkında konuşmanın anlamsızlığına dair görüşlerine yer verilmiştir. Din dilinin doğrulanabildiğini ve yanlışlanabildiğini savunan ve dolayısıyla da olgusal olarak anlamlı olduğunu iddia eden belli başlı düşünürlerin iddiaları üzerinde durulmuş ve Martin'in söz konusu iddialara yönelttiği eleştiriler ile negatif ateizm düşüncesini nasıl temellendirdiği ortaya konmaya çalışılmıştır.
Paul K. Feyerabend'de bilim, teknoloji ve insan özgürlüğü

Yirminci yüzyılın dikkat çekici düşünürlerinden olan Paul K. Feyerabend, bilime en çarpıcı eleştirilerden birini getirmiştir. Bu çalışmada öncelikle Feyerabend'ın bilim anlayışı açıklanıp, sonrasında akılsallık eleştirisi üzerinden insan özgürlüğü problemi, teknoloji ve ideoloji ilişkisi bağlamında ele alınmıştır. Feyerabend, bilime yönelik eleştirilerinde tarihsel bir bakış açısı geliştirmiştir. Bilim ve insan yaşamındaki gelenek ve kültürleri kapsayan, bütünü gözeten bir eleştiri ortaya koymuştur. Bilimi her yönüyle sosyal, kültürel, siyasi ve ekonomik bir yapı içerisinde ve tarihsel bir kurum olarak gören Feyerabend, bilimin sınırlarını, toplumların yapılarını da dahil ederek incelemiştir. Bilime düşen görev toplumun değerlendirilmesi, farklı toplumlar ve kültürler ile ilişkilerinin dikkatli bir şekilde, bir uzlaşma ve demokratik yöntemlerle sorgulanmasıdır. Bu durum, bilimi her şeyin üstünde tutan liberal aydınları, diğer görüşleri ötekileştirmeyen ve bilimin sınırlarını tek bir yönteme bağlayamadıkları bir anlayışa sevk edecektir.
Stoacı geleneğin determinist çizgisinde Seneca'nın özgürlük anlayışı

Bu çalışma Seneca'nın özgürlük kavramına dair fikirlerini, Antik Yunan ve Roma felsefesi temelinde incelemeyi amaçlamaktadır. Bu inceleme yapılırken, öncelikle Antik Yunan Uygarlığının özgür yurttaş ve köle ayrımındaki toplum yapısı, beraberinde ise Roma'nın politik ve kültürel yapısı ele alınmıştır. Bu bağlamda araştırmanın ilk kısmının odağında, Antik Yunan'ın söz konusu politik ve kültürel yapısı Platon ve Aristoteles'in özgürlük anlayışlarından yola çıkarak açıklanırken akabinde, Roma toplumunun özgürlük anlayışı Stoa felsefesinin önderliğinde incelenmiştir. Böylelikle Seneca'nın, Stoa öğretisinde hakim olan determinizm çizgisinde özgürlüğe nasıl alan açtığı araştırılmış ve belirlenen bu özgürlüğün günümüz dünyasındaki yerinin imkanı değerlendirilirmiştir.
Overextension as evidence for deductive word learning: A theoretical examination

Bu tez tümdengelimsel çıkarımların küçük yaştaki çocukların nesne tasarımları ve isimlendirmelerindeki rolüne ilişkin felsefi bir değerlendirmesidir. 1:0 ve 2:5 yaş aralığındaki çocuklarda, ilk edindikleri kelimeleri geçici süreliğine daha yaygın ve kapsayıcı olarak kullandıkarı ve göndergesel düzeyde genelleme yaptıkları gözlemlenir. Kısa süreliğine gözlemlenen bu olgu çocukların bir-kelime aşamasındaki dilsel bilgilerine ve çocukların bilişsel gelişimine dair önemli ipuçları vermektedir. Semantik genellemenin gözlemlendiği durumlarda, genellenen kelime ile imlediği nesnenin anlamsal alanı arasında şekil, renk, tat, doku ve işlevine bağlı olarak bir takım benzerlikler vardır. Nesnelerin algılanabilir özelliklerine bağlı semantik genelleme, tümdengelimsel çıkarımların edinilen kelimelerin kullanımında önemli bir rol oynadığını göstermektedir. Dil ediniminde önemli bir aşama olan semantik genelleme süreci bağlamında, bu çalışma 3 yaşından küçük çocukların erken kelime edinimleri hakkında iki önermeyi içerir: İlk önerme deneysel olarak test edilebilirdir: Erken kelime edinimdeki strateji fiziksel nesnelerinde algılanabilir özellikleri ve çocukların kavramsal bilgisi arasındaki ilişki temelinde göndergeseldir; nesne-isim ilişkisinde genel bir hipotez kurmaları için, henüz gelişmekte olarak algı, dikkat ve hafıza dikkate alındığında çocukların dikkatini fiziksel nesnelerin en temel algılanabilir özellikleri çekmektedir. İkinci önerme teoriktir: çocuklar birkaç temel algısal özellik temelinde kelimelerin anlamlarına yönelik genel hipotez oluşturup, tümdengelimsel yöntemle nesneleri adlandırdıkları için tümdengelimsel öğreniciler olarak görülebilir.
Din dilinin mantıksallığı problemi

Din dili aşkın olana göndermede bulunur. Aşkın olandan ise, olgusal olandan söz ettiğimiz gibi söz edemeyiz. Çünkü olgusal olan deney ve gözleme dayanır. Dolayısıyla onunla ilgili söylemler, bilgi verirler ve epistemolojik değer taşırlar. O nedenle de onları doğrulayıp yanlışlama imkanına sahibiz. Oysa bu durum aşkın olan için geçerli değildir. Bu yüzden de din dili ile ilgili söylemler, bilgi vermezler ve epistemolojik değer taşımazlar. Bu durumda da olgusal söylemlerin değerlendirildikleri gibi mantıksal açıdan değerlendirilemezler. Dini söylemlerin bu yönünden dolayı mantıkçı pozitivistler, Tanrı üzerine tüm konuşmaların anlamsız olduklarını iddia ederler. Ancak din dilini, en azından dil oyunları ve söz edimleri gibi gündelik dille ilgili yaklaşımlar açısından değerlendirdiğimizde, onun söylemlerinin anlamlı ve kendi içerisinde tutarlı olduklarını söyleyebiliriz. Çünkü din dili, dine dayanır. Bu yaklaşımlar ise, dinin kültürden bağımsız incelenemeyeceğini belirtirler. Buna göre din dili, belirli kurumsal olgulara göndermede bulunur ve değişik yaşam biçimlerini belirtir. Bu açıdan din dili ile ilgili söylemlerin iç tutarlılığını denetleyebiliriz. Bu denetlemelerde de modern mantığın ölçütlerinden yararlanabiliriz. Bunu yaptığımızda, din dili ile ilgili söylemlerin, doğru oluşturulduklarında, tutarlı ve geçerli oldukları görülür.
Mevlana Celaleddin Rumi ve kozmopolitanizm

XIII. asırda yaşamış büyük İslam düşünürü ve mutasavvıf Mevlana Celaleddin Rumi çağları aşan düşünce ve eserleriyle sadece mensubu olduğu kültürcoğrafyasını değil, tüm Avrupa ve batı dünyasını etkisi altında bırakmıştır. Mevlana, her dilden, dinden ve renkten insanı hoşgörü ve sevgi ile kucaklamış, tüm insanlığın sevgi ve hoşgörü sembolü olmuş önemli bir değerdir. Mevlana Celaleddin Rumi'nin evrensel düşünce ve eserleri günümüzde gündemdeki yerini korumakta, her geçen gün yeni çalışmalara, farklı bakış açılarına ilham kaynağı olmaya devam etmektedir. Düşünce ve eserlerinin her asırda kendini sürekliyenilemesi, Mevlana'nın insanlığa ait değerlerin devamını ve evrensel ilkelerinikavramasında gizlidir. Bu çalışmada Mevlana Celaleddin Rumi'nin din, dil, ırk, ideoloji, sosyal statü ve rolden uzak tüm insanlık adına sevgi ve barış toplumununinşası, barış ve kardeşlik içerisinde birlikte yaşama arzusu ile ilgili düşünce, mesaj ve eserleri değerlendirilmiştir. Öncelikli olarak, bireyin insanlık adı verilen büyük komüniteye aitliğinin savunulduğu, yerel nitelikteki bağlılıkların yerini evrensel bağlılığa bıraktığı, evrensel düşüncelerin benimsenerek, tüm dünyanın vatan olarak görüldüğükozmopolitanizm düşüncesine değinilmiştir. Devamında Mevlana Celaleddin Rumi'nin tüm insanlığa sunmuş olduğu birlik, barış, kardeşlik, hoşgörü gibi evrensel eserleri ve mesajlarıyla kozmopolitik yönü ortaya konulmuştur.
İbn Sina'nın ahlak felsefesi

İbn Sina'nın ahlakla ilgili görüşleri esas itibariyle Aristo'ya dayanır. Ancak o sadece Aristo'nun fikirleri ile yetinmeyip, dinin ahlaki ilkelerini de dikkate alarak kendi görüşlerini belirtmiş ve hepsini uzlaştırmaya çalışmıştır. Onun bu uzlaştırmadaki başarısında Farabi'nin de büyük bir rolü vardır. İbn Sina, tıpkı Aristo ve Farabi gibi insanın amacının mutluluğa ulaşmak olduğunu ve bu mutluluğu elde edebilmesinin ancak güzel bir ahlaka sahip olmasıyla mümkün olabileceğini belirtmektedir. İnsanın güzel ahlak sahibi olabilmesini sağlayan en önemli yetisi ise aklıdır. İnsan gerek nazari ve ameli ilimleri tahsil edmekle iyi bir düşünce yeteneği kazanarak ve gerekse dinin tavsiyelerini dikkate alarak, ahlakını ve fiillerini iyi bir seviyeye getirebilir. Böylece insan iyi, güzel ve doğru davranışlarda bulunan bir insan haline gelir. J İbn Sina'ya göre doğru davranış, aşırılıktan ve eksiklikten uzak olan tavassut olma özelliğine sahip bir davranıştır ki, her ahlaki davranış için b-u kural geçerlidir. Örneğin insan aşırılık ifade eden savurganlık ile yetersizlik ifade eden cimriliğe değil, ikisinin ortası olan cömert davranışlara sahip olmalıdır. Diğer insanlarla ilişkilerinde çok kurnaz veya çok aptal değil, zeki; çok atılgan veya çok korkak değil, cesur davranışlar göstermelidir. Ayrıca insan bu davranışları sürekli olarak yerine getirerek, bunların kendisinde bir alışkanlık haline gelmelerini sağlamalıdır. Çünkü hayatı boyunca bazen cömertlik yapan kişi cömert, bazen cesur davranışlar gösteren birisi de cesur sayılmaz. Bu davranışları sürekli yapan insanlar güzel bir ahlaka sahip olarak, dünya hayatında mutluluğu, ahiret hayatında da mutluluk ve mükafatı, elde ederler.
Toplum sözleşmesi düşüncesinde devletin doğuşu: Hobbes, Locke Rousseau

Toplum sözleşmesi düşüncesi 17. yy'dan bu yana Batı Avrupa'nın yönetim paradigmasının temel belirleyenlerinden biri olmuştur. Bu çalışma Thomas Hobbes, John Locke ve Jean-Jacques Rousseau'nun toplum sözleşmesi modellerinde, devletin kuruluşu ve siyasal topluma geçiş sürecini incelemektedir. Kuşkusuz devletin kuruluşu ve siyasal topluma geçiş safhası modern devletin egemenlik ve siyasal iktidar kavrayışı açısından belirleyici bir öneme sahiptir. Çalışmada bu süreç, girişte belirtilen izleklerle bağlantılı olmak üzere, iki aşamada incelenmiştir: 1. İnsan Doğası ve Doğa durumu, 2. Hobbes, Locke ve Rousseau'da Devletin Doğuşu.
Birlikte yaşama kültürü ve felsefesi

İnsanoğlu coğrafya, ırk, dil, din ve görüş fark etmeksizin her alanda birlikte yaşamak zorundadır çünkü insan sosyal bir varlıktır. Toplumsal düzendeki her türlü farklılık ve ayrılık insanın sosyal çevresinin doğal bir sonucudur. Kainatın en şereflisi olarak yaratılan insanoğlunun bir diğerine benzememesi ve sayısız farlılıklar göstermesi, onu çevresinden ayırıp biricik yapmakla beraber bulunduğu topluma da bir renk ve ahenk kazandırır. Bireysel ayrılıklar toplumsal ayrılıklara dönüştükçe sağlıklı bir sosyal ortam kurulamaz, nitekim modern dünyada silahlanma ve saldırmaların yüzlerce hali ve çeşidi mevcuttur; insanın insana düşman olması çok kolay bir seçimdir. Yıkıcı olmak ve farklıyı dışlamak, hatta farklı olan her şeyin varlığına kastetmek hastalıklı bir hal almaktadır ve insan-insana düşman olmaktadır. Birlikte refah içinde yaşamanın anahtarı karşındakine saygı ve hoşgörü beslemekten geçer, bu da bir ahlak kişisi olmak demektir. Toplumsal ahlak ancak ahlaklı bireylerden oluşabilir. Bu çalışmada toplumsal bir düzen için gerekli hususları çeşitli bölüm ve başlıklar halinde belirtilmiş, bu konudaki fikirlerden esinlenilmiş, aydınların görüşü ışığında araştırma ve incelemeler yapılmıştır.
Aristoteles'te ilke sorunu

Bu tez felsefi anlamdaki ilke kavramının ortaya çıkısını ve sekillenmesini presokratikler, sofistler ve Platon'un ilke kavrayısları üzerinden kısaca inceledikten sonra Aristoteles'in kendinden önceki felsefenin kurdugu zemin üzerinde ortaya koydugu ilke anlayısı ve çesitleri ile bu ilkelerin nasıl elde edildigini aydınlatmayı amaçlamıstır. Klasik felsefe, sofistlerin elestirileri karsısında Sokrates ve Platon'un çabalarıyla bilimsel, kesin bir bilginin nasıl elde edileceginin yöntemini arastırmıstır. Aristoteles Analitikler ismini verdigi eserleri ile bilimsel bilgi veren yöntem olarak kıyas teorisini sunmustur. Bilimsel bilgiyi veren ispatçı kıyasın aksiyom, tanım, hipotez olmak üzere üç çesit ilkesi vardır. Kıyasın ilkeleri ayrıca lk Felsefe'nin de sorunu olduğu için bu bilim tarafından incelenir. Çelismezlik aksiyomu gibi ilkeler bu durumda sadece bilginin degil Aristoteles'in bilfiil varlık dedigi belirli varlıgın da ilkesidir. lkeler dolayımsızdır ve ispat edilemezler. Ancak onlar ispatçı bilimlerde ilk öncül olarak kullanılırlar. spatçı bilimler kesin bilgiyi verse de ilkeler de ispat dısında bir yöntemle kesin olarak bilinirler. Bu yöntemi bize tümevarım ve nous yetisi saglar. Diyalektik ise ilk ilkelerin sağlam lıgını sınamada ek bir yöntem olarak karsımıza çıkmaktadır.
John Locke'da tanrı ve tanrı-alem ilişkisi

Adı SOYADI Programı Ana Bilim Dalı Danışmanı Tez Konusu Yılı Sayfa Sayısı İsmail Çetin Doktora Felsefe ve Din Bilimleri Prof. Dr. Hüseyin AYDIN John Locke'da Tanrı ve Tanrı-Alem ilişkisi 1993 150 Tez konusu olarak seçtiğimiz bu çalışma bir giriş ve üç bölümden oluşmaktadır. Girişte Locke'un felsefi fikirlerinin gelişimi, kronolojik bir düzen içinde verilmiştir. Birinci bölümde Locke'un bilgi öğretisi ele alınmaktadır. Bu bölümde, Locke'un dini epistemoloji ile ilgili görüşleri incelendiği gibi, filozofun Din Felsefesi ile ilgili görüşlerinin ele alınmasına uygun bir zemin hazırlamak da hedeflenmiştir. Locke'un Tanrının varlığı, sıfatlan ve Tanrı-Alem ilişkisi ile ilgili görüşlerinin tasviri ikinci bölümün konusunu oluşturmaktadır. Son bölümde ise, filozofun Tanrı-insan ilişkisi ile ilgili görüşleri ele alınmıştır. Ampirizmin babası olarak kabul edilen Locke'un Din Felsefesinin problemleri ile ilgili önemli görüşleri bulunmaktadır. Ancak, Locke'un daha çok epistemoloji ile ilgili görüşleri sayesinde tanınmış olması, onun Din Felsefesi ile ilgili yönünün incelenmesini büyük ölçüde engellemiştir. Bu itibarla çalışmamız, Locke'un Din Felsefesi ile ilgili görüşlerinin özellikle Türk felsefe dünyasına tanıtılmasına bir katkıda bulunmayı ve bu doğrultuda bir başlangıç olmayı hedeflemektedir.
Virtues and virtuousness of the victim offender mediatorin the process management

Uzlaştırmanın temel aldığı onarıcı adaleti sağlamada en önemli faktörlerden biri, uzlaştırmacının nitelikli olmasıdır. Nitelikli bir uzlaştırmacının birçok beceri ve niteliğe sahip olması gerekmektedir. Nitelikli bir uzlaştırmacı olmanın en önemli faktörlerinden biri ise iyi bir karaktere sahip olunmasıdır. İyi bir karektere sahip olmakta erdemleri taşımak ve erdemlilikle ilişkilidir. Çalışmamızda, erdem ve erdemliliğin uzlaştırma ile ilgili uluslararası belgelerde ve Türkiye'deki uzlaştırma ile ilgili mevzuatta ne şekilde yer aldığını gözden geçirdikten sonra, Andre Comte Sponville'nin Büyük Erdemler Risalesi isimli kitabında belirlenmiş olan on sekiz erdem esas alınarak, uzlaştırmacının her bir erdeme uzlaştırma sürecinde sahip olması hususu değerlendirilmiştir. Bunun yanında araştımacı tarafından gerçekleştirilmiş olan, uzlaştırmacının uzlaştırma sürecinde taşıması gerekli erdemlere dair anket, uzlaştırma sürecinin katılımcıları olan uzlaştırmacı, müşteki ve şüpheli/sanığa uygulanmış ve bulgular paylaşılarak yorumlanmıştır. Uzlaştırma süreci katılımcıları genel olarak ve ayrı ayrı uzlaştırmacı, müşteki, şüpheli/sanık rolleri ile de, uzlaştırmacının uzlaştırma sürecinde erdemlere sahip olmasının ve erdemliliğinin gerekliliğini vurgulamışlardır. Bunun yanında arabuluculuk ve uzlaştırma ile ilgili meslek standartlarının oluşturulmasında, etik ilkelerin belirlenmesinde, eğitim modullerinin hazırlanmasında, erdemlerin ve erdemliliğin daha belirgin ve kapsamlı bir şekilde ele alınmasının arabuluculuk ve uzlaştırma kurumlarına faydalı olabileceği değerlendirilmiştir.
Siyasal propaganda: Alman Nazizm'i ve Goebbels örneği

Bu tez çalışması propaganda kavramını tarihsel bir perspektiften ele alarak nasıl kullanıldığını göstermek ve siyasal alandaki gücünün ne kadar etkili olduğunu anlatmaya yönelik bir çalışmadır. Öncelikli olarak kavramın çeşitli tanımlarına yer verilmiş ardından, siyasal propagandanın önemi vurgulanarak Alman Nazizmi üzerindeki etki düzeyi ve Propaganda Bakanı Goebbels'in bu alanda yaptığı çalışmalar ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır. Siyaset tarihi içinde tüm boyutlarıyla irdelenen propaganda, Alman Nazizm lideri Adolf Hitler'in ideolojisini yaymada o kadar etkin kullanılmıştır ki bunun için propaganda bakanlığı kurarak göstermiştir. Hitler ve Propaganda Bakanı Goebbels devletine ve dışsal otoritelere karşı mücadele vererek çeşitli platformlarda konuşmalara, eylemlere, mitinglere katılarak yaşadıkları dönemde halka propaganda yoluyla Nazizm ideolojisini aşılayarak, Almanların üstün ırk olduğunu göstermeyi amaçlamıştır.
Psikolojik sağlamlığın kazanılmasında dini duygu ve düşüncenin rolü ve önemi

Bu çalışmada ahlaki, bireysel ve toplumsal yönden bireyin duygu, düşünce, davranış ve tutumlarının belirlenmesinde sahip olduğu inanç ve değerlerin, insanın psikolojik yönden sağlamlığının oluşmasındaki önemi vurgulanmıştır. Ayrıca insanın yaşamdaki zorluklar karşısında dini inançtan nasıl destek aldığı ve bu sayede psikolojik sağlamlık kazanması üzerinde durulmuştur. Dinin bireye kazandırdığı olumlu dirençle insanın birçok yönden esnek hareket etmesindeki rolü ve önemi belirtilen çalışmamızda dini inancın fiziksel ve ruhsal yönden insana pozitif katkılar sağlayarak olaylarla baş etmedeki önemine de değinilmiştir. Birinci bölümde, araştırmayla ilgili temel kavramlar ve günümüzde psikologların esneklik kavramı üzerinde önemle durma sebeplerine dair açıklamalar yer almaktadır. İkinci bölümde dini duygu, düşünce, davranış ve tutumları etkileyen yaş, cinsiyet, aile, kırsal-kent yaşantısı, sosyo-ekonomik düzey, eğitim ve cinsellik gibi değişkenler üzerinde durulmuştur. Üçüncü bölümde ise psikolojik sağlamlığın gelişimindeki risk ve koruyucu faktörler, dinin olumlu ve olumsuz etkileri ve psikolojik sağlamlığın ortaya çıktığı durumlar ele alınmıştır. Olumlu dini duygu ve düşünce; manevi çöküşü önleyici bir faktör olmasının yanı sıra, olumlu dini algıların da insanı yaşama bağlayan ve psikolojik sağlığı destekleyen bir direnç olduğunu belirtebiliriz.