turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Japonya'nın Türkiye'ye tanıtılması ve Japonya'nın Türk düşüncesindeki yeri

Tarihsel olarak bakıldığında, Japonya'nın Türkiye için kalkınma modeli olabileceği fikrinin temelleri 20. yy Osmanlı düşüncesinde yer almaktadır. Türkiye'de 1960'lı yılların ortalarında tekrar tartışma konusu olan Japon kalkınma modeli, 1980'li yıllarda siyasi destek bularak popüler bir kavram haline gelmiştir. Bu çalışma, Türk düşüncesinde Japon kalkınma modeline kaşı duyulan hayranlık üzerinedir. Konuyu, Japon kalkınma modelinin Türkiye'de 'Japon Mucizesi' olarak tanıtımına vurgu yaparak açıklama amacındadır.
Modernizm ve postmodernizmde kültürel kimlik olgusunun ele alınışı

Bu çalışmada, içinde yaşadığımız hızlı değişim çağını karakterize etmek amacıyla kullanılagelen ve birer bakış açısı olarak nitelendirebileceğimiz modernizm ve postmoderaizmin, kültürel kimlik olgusuna ilişkin görüşlerinin karşılaştırması konu edilmiştir. Gerçeklik hakkında üretilmiş iki isimlendirme olarak da değerlendirebileceğimiz modernizm postmodernizmin kültürel kimlik olgusuna bakış açılarına bir temel olması amacıyla çalışmalarının birinci ve üçüncü bölümlerinde, kavramsal etimolojik tarihsel açıdan analizleri yapılmıştır. İkinci ve dördüncü bölümlerde ise bunların kültürel kimlik olgusunu ele alış tarzları ortaya konmaya çalışılmıştır. Beşinci ve son bölümde ise modernizm ve postmodernizmin genel çerçeve ve kültürel kimlik olgusuyla ilgili olarak iki tarzda karşılaştırma yapılmıştır. özellikle ikinci ve dördünce bölümlerde kültürel kimlik olgusu üzerinde yoğunlaşılmıştır. İkinci bölümde modernizmin kültürel mantığı kültürün statüsü küreselleşme ve kültürel kimlik ilişkisi ile kültürel kimlik sorunu üzerinde durulmuştur. Dördüncü bölümde kültürün postmodern durumu ile postmodern hayatta kültürel kimlik olgusunun değerlendirilişine yer verilmiştir. Çalışmada ayrıca kültürel kimlik olgusunun son zamanlarda bütün ülkelerin gündeminde olma sebebi olarak gösterilebilecek kimlik bunalımı arayışı sorununa da değinilmekte, hatta bunun farklı ülkelerde farklı derecelerde yaşandığı ifade edilmekte; batılı olmayan toplumların evrensel bir kültürün çekimine kapılarak batılılaşması süreci olarak belirtilebilen modernleşme içindeki ülkelerde kültürel kimlik bunalımının bir durum ve durum ve dönem olarak görülebilen batılı toplumların hali hazırda deneyimlemekte oldukları kültürel sosyal-zihinsel durum olarak ifade edilen ülkelere nazaran daha şiddetli ve yaygın şekilde yaşandığı vurgulanmaktadır. Çalışma özellikle postmodernizmin modernizme karşıt bir bakış açısı geliştirme çabalarına rağmen, alternatif bir durum ve perspektif alanı sunamadığı modernizminden farkı olmadığı iddiaları karşılık; postmodernizmin modernizmden bazı yönleriyle özellikle de kültürel kimlik açısından farklılaşan yönlerinin olduğunu göstermeyi hedeflemektedir. 125
Assessing the disabled, making 'The state'

Bu tez, Türkiye'de sakatlığın ölçülmesi ve sınıflandırılması için kullanılan güncel çerçeveyi siyasi antropoloji perspektifinden analiz etmeyi hedefliyor. Ölçüm ve sınıflandırma pratikleri idari arayüzler olarak ele alınıyor; yani, vatandaşlar ile devlet arasındaki ilişkiyi kuran, devletin de vatandaşları okuyup idare edilebilir kılmasını sağlayan aracılar olarak. Sakatlığın yeniden tanımlanması, yeni karşılaşmalar için bir arayüz oluyor. Bu da yeni devlet pratiklerine rehberlik edip yeni vatandaşlık deneyimleri ortaya çıkarıyor. Tez, yeni sınıflandırma ve ölçüm çerçevesi ile kurulan söylemleri ve pratiklerin haritasını çıkarırken üç katmanlı bir mimariyi izliyor: İlk olarak siyasa yapıcılar olan hükümet yetkililerinin bakış açısından, daha sonra il ve ilçelerde günbegün ölçüm ve sınıflandırma görevini üstlenen ve bunu büyük çaplı bir dönüşümden geçen devlet hastanelerinde yapan doktorlar ve memurların bakış açısından yaklaşıyor. Tez son olarak ise sakat vatandaşların bakış açısına geçiyor ve sakatlık derecesini ölçtürmek için farklı devlet kurumlarında muhtelif prosedürlerden geçen sakat vatandaşların deneyimlerini, bu deneyimlerin internet üzerinden paylaşılmasıyla oluşan yeni sakat topluluklarını inceliyor. Tezin bu üç katmanlı perspektifi, devlet-yapılışını ilişkisel bir epistemolojiye anlamayı, modern devletin kültürel pratikler içinde deneyimlendiğini göstermeyi hedefliyor. Tezin temel savı şu: Sakatlığın bu yeni çerçevede tanımlanışı Türkiye'de devlet-vatandaş ilişkilerinin yeniden inşası ile ilişki içinde anlaşılmalıdır zira bir idare arayüzü olarak tesis edilen sakatlık çerçevesi ne yalnızca tıbbi bir durum ne de yalnızca toplum tarafından yer alanma olarak anlaşılabilir; sakatlık, siyaset, kültür, bedenler ve toplumsallaşmalar ile kurulan karmaşık bir ilişkiler sahasıdır.
Bruno Etienne, Jacques Berque ve Jean-Paul Charnay bağlamında Müslüman toplumların analizi

Sosyoloji doğduğu toplum içinde, kurucularının kendi toplum ve tecrübelerine dayanarak geliştirdikleri bir bilimdir. Toplumlarını anlamayı hedeflediklerinden, yaptıkları gözlemler kendi toplumlarına yönelik olmuştur ve kendi toplumsal dinamiklerinden hareketle sonuçlar elde etmişlerdir. Müslüman toplumları anlamaya yönelik geliştirilmiş İslam sosyolojisi çalışmaları ise Batı'da yapılan çalışmaların uyarlanması şeklindedir ve oryantalist bakış açısına sahiptir. Oryantalist anlayışın Müslüman toplumlarının kalkınma ve demokratikleşme anlamındaki olumsuz tutumu devam etmiştir. Sonraki dönem oryantalistler daha objektif bir sosyolojik hipotezle Müslüman toplumları inceleme iddiasında bulunmuşlardır. Bu anlamda Fransa'da 'sosyologların en şarkiyatçısı ve şarkiyatçıların en sosyoloğu' olarak tavsif edilen Jacques Berque ve talebesi Jean-Paul Charnay'ın diğer oryantalistlerden ayrılan yönlerinin olduğuna işaret edebiliriz. Jacques Berque'in çağdaşları ve öğrencileri arasında, ondan etkilenenlerden birisi de Bruno Etienne'dir. Bruno Etienne, Fransız İslam'ı gibi kendine has kapsamlı kavramlarıyla bu metodu 'objektifliğiyle' geliştirerek devam ettirmiştir. Bunda özellikle başarılı olmalarında, Kuzey Afrika'da Müslüman toplumlar içinde bulunmalarının ve problemi yerinde incelemelerinin önemli rolü vardır. Çalışmamızın başlangıç sorusu, sosyolojinin doğduğu toplumlardaki sosyolojik yöntemleri kullanan sosyologların Müslüman toplumları nasıl incelediği olmuştur. Müslüman toplumları ilgilendiren öncelikli problemleri nasıl ele aldıkları ve gerçek anlamda problemlerin çözümüne yönelik ne tür çalışmalarda bulunduklarıdır. Ayrıca Fransa'da Müslüman varlığına getirdiği çözümler ve Modernitenin kendinden kaynaklanan problemlere karşı Müslüman toplumunu nasıl değerlendirdikleri incelenmiştir. Radikal İslamcılık, Arap milliyetçiliği ve İslami hareketleri nasıl anladıkları ve bütün bu sorulara 'içerden cevaplama' iddiasında ne kadar başarılı olabildikleri ele alınmıştır. Bruno Etienne tüm bu konuları tarihi süreç içinde, yerinde gözlem ve incelemeler sonucu açıklamış ve sömürge ve sonrası Kuzey Afrika'da din olgusunun ne kadar etkin olduğunu araştırma konusu edinmiştir. Çalışmamızda elde edilecek sonuçların özellikle; Batı kökenli bir bilim olan sosyolojinin teorileriyle, kendilerini, Müslüman toplumlara yabancı bulmayan ve problemlere içerden baktıkları iddiasında bulunan sosyologların analizlerinde ne derece tarafsız ve başarılı olduklarını göstermesi; günümüz Müslüman toplumların meselelerinde yararlanılabilecek bir metodolojiyi geliştirmede katkısı beklenmektedir.
Ünye vakıfları

Dini, hukuki ve sosyal bir müessese olan vakıflar Türk - İslam tarihinin sosyal, kültürel ve ekonomik hayatında önemli bir rol oynamıştır. Herhangi bir zorlama ve mecburiyet olmadan insanlığa karşı bir şeyler yapma arzusu, vicdani bir hizmet duygusu insanların vakıf müesseseleri kurmalarında önemli bir rol oynamıştır. Kendi memleketim olan Ünye ile ilgili olarak yapmış olduğumuz bu çalışmada; Ünye'de bulunan vakıf eserleri, ulaşabildiğimiz kaynakların bizlere yapmış olduğu kılavuzluk ölçüsünde tanımaya ve tanıtmaya çalıştık. Vakıf kayıtlarında Ünye ile ilgili bilgilere XVIII. yüzyıldan itibaren rastlanmaktadır. Bu durum daha önceki dönemlerde Ünye'de demografik açıdan nüfus yoğunluğunu gayr-i müslim halkın oluşturduğunu göstermektedir. Bundan dolayı Tapu tahrir defterlerinde ve diğer arşiv kayıtlarında Ünye'deki vakıflarla ilgili olarak XVIII. yüzyıl öncesinde bir kayda rastlanmamıştır. Ünye ile ilgili vakıf kayıtlarında; vakıf kuran kişilerin arazi, dükkan gibi gayrimenkuller yerine para vakfettikleri görülmektedir. Bu durumun sadece Ünye'deki vakıflara mahsus olmayacağı düşünülürse Osmanlı'da para vakıflarının XVI. Yüzyıldan itibaren Osmanlı alimlerinin de izin vermeleriyle arttığı anlaşılmaktadır. Ünye'ye ait vakfiye defterlerinden anlaşıldığı kadarıyla yaklaşık 95 kişinin para vakfetmiştir. Vakıf kayıtlarından vakıflarda görevli personele verilen ücretler, vakıf giderleri, vakıf görevlilerinin vefat, tayin, azil, asalet ve vekalet durumları anlaşılmaktadır. Ünye'de bulunan vakıf eserlerin büyük çoğunluğunu camiler teşkil etmektedir. Kaynaklardan anlaşıldığı kadarıyla Ünye'de 58 adet cami, 17 adet mescit, 2 adet medrese, 1 adet sıbyan mektebi ve bir adet zaviye bulunmaktadır. Vakıf kayıtlarının yetersizliği göz önünde bulundurulacak olursa genel olarak yapılan çalışmanın eksiklikleriyle beraber şehircilik tarihine sosyal, kültürel, ekonomik ve dini alanlarda kalkılan olacağını düşünmekteyiz.
Taşra'da kuir olmak: Konya ve Diyarbakır örnekleri

Toplumdaki aktörler, nesnel ve öznel deneyimleriyle mekana birçok anlam yüklerler ve onu yeniden tanımlarlar. Mekanlarda, aynı zamanda bireyler tarafından sürdürülen gündelik hayatlar vardır. Gerçekte gündelik hayat, sosyal, ekonomik, politik kültürel ve sembolik ilişkiler yumağından oluşur. Mekanlar, kişilerin eylem ve davranışlarında belirli bir etki bırakırlar ve bütün bu süreçlerin belirli yapısall ve tarihsel koşulları bulunmaktadır. Mekan pratikleri ayrıca inşa pratikleridir. Mekanın toplumsal cinsiyetlendirilmiş inşa süreçleri; erkek / kadın dikotomisi ve heteroseksüel/ heteroseksüel olmayan dikotomisiyle yakından ilişkilidir ve heteronormativiteyle birlikte değerlendirilmelidir. Bu araştırmada, heteroseksüel olmayan cinselliklere sahip olan kuir öznelerin, metropol olarak nitelendirilebilecek belirli merkezler dışında taşra mekanlarında var olma mücadeleleri, kendilerine yer açmaları, kısaca, gündelik deneyimleri ve anlatıları Konya ve Diyarbakır örnekleri üzerinden karşılaştırmalı olarak incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışma; kuir öznelerin mekan ve gündelik yaşam ilişkilerine metropol ve taşra kavramları ile yaklaşmıştır. Metropol kentleri farklılık ve çokluk potansiyelleri temelinde konumladırılırken, taşra kentleri; dar bir ufuk, görece türdeş bir düşünme ve yaşam tarzı ve kendini merkeze göre tanımlama temelinde konumlandırılmıştır. Bununla birlikte, metropol taşradan; kuirler için daha iyi düzenlenebilmiş bir politik örgütlenme ve heteroseksüellik dışındaki cinselliklerin hem yaşanmasının hem de görünürlülüğünün göreceli olarak daha rahat bir yer olduğu fikriyle farklılaşmaktadır. Taşrada açılma, kendini ifade etme, bir araya gelme, ortak politikalar üretme bakımlarından daha sıkıntılı bir görünüm arz etmektedir. Bu çerçevede tez çalışması kapsamında, Konya ve Diyarbakır'da katılımcı gözlem ve derinlemesine görüşme teknikleri kullanarak alan çalışması gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın sonucunda, varlıklarıyla heteronormatif cinsiyet rejimine muhalif olan kuir öznelerin norm dışı cinselliklerinin yanı sıra, var olma mücadeleleri ve özgürleşmeleri için gündelik yaşamda belirli strateji ve taktikleri uygulamalarıyla birer politik özneler oldukları ortaya konulmuştur.
Hospitality in islamicate civilization: futuwwa in İbn Battuta's travelogue

Tarihin farklı çağları ve medeniyetlerinde misafirperverlik oldukça meşhur ve önem verilen bir değer olagelmiştir. Antik ve modern filozoflar tarafından ahlaki bir kavram olarak ele alınmıştır. Bununla beraber misafirperverlik gündelik hayattaki kullanımının dışında göç, göçmenler, öteki, yabancı gibi kavaramlara alakalı olup; bunun da ötesinde günümüzdeki ticari konaklama sektörüne kadar uzanan oldukça geniş bir kullanım alanına sahiptir. Bu çalışmadaki amaç İslam medeniyetindeki misafirperverlik kavramını normatif ve pratik boyutlarıyla bütüncül bir bakış açısından ele almaktır. Normatif boyut İslam düşüncesi üzerinden pratik boyut ise meşhur seyyah İbn Battuta'nın seyahatnamesindeki yolculuklarında karşılaştığı misafirperverlik örnekleri üzerinden incelenecektir. Misafirpervelik normatif açıdan, İslamın temel kaynakları olan ve Islami etik sistemin temelini oluşturan Kuran ve Sünnet baz alınarak incelenecektir. Buna ek olarak normatif kısım on dokuzuncu yüzyıl İslam dünyasındaki fütüvvet düşüncesi ve teşkilatının oluşumu sürecinindeki ahlaki değerleri kapsar. Bu kısımda fütüvvet kitaplarındaki temel ilkeler, ahilik ve zaviyeler incelenmektedir. Pratik kısımda ise, örnek bir çalışma üzerinden bu misafirperverlik kurallarının İslam medeniyetinde gerçek hayatta nasıl uygulandığı sorusuna yanıt aranmaktadır. Pratik boyut için belirlenen tarihi dönem Marshall Hodgson'un İslam medeniyetinin 'Middle Periods'u olarak tanımladığı 950- 1500 yılları arasını kapsar. Bu dönem İslami sivil ağların ve kuruluşların gelişip yaygınlık kazandığı bir zaman dilimidir. Buradaki amaç bu kuruluşların misafirperverliği uygulamalarında nasıl içselleştirdiklerini incelemektir. Bunun için dönemin toplumsal yaşam şartlarını en iyi şekilde temsil eden kitaplardan birisi olan İbn Battuta'nın seyahatnamesini ele almaktayım. İbn Battuta'nın Rıhle'sini, İslam dünyasının önemli bir seyyahı olması açısından kendi misafir ediliş deneyimleri üzerinden analiz etmekteyim.
Türk magazin dergilerinde güzellik yarışmaları: Ses dergisi örneği

Cumhuriyetin ilk yıllarında güzellik yarışmaları, dünyadaki gelişmelere ayak uydurmak, batılılı devletler arasında yer alabilmek yani modernleşmek ve çağdaşlaşmak için bir vesile sayılmıştır. Bu nedenle bu yarışmalar, 1930'lu yıllardan itibaren devlet eliyle teşvik edilmiştir. Başlangıçta ulusal çapta düzenlenen yarışmalar, giderek uluslararası bir boyut kazanmış ve modern dünya ile entegre olmak için vazgeçilmez bir araç olarak varlığını günümüze kadar sürdürmüştür. Güzellik yarışmaları, Cumhuriyet için modernleşme aracı olurken, kitle iletişim araçları için de bir pazarlama, tutundurma aracı olma özelliği taşımıştır. ilk dönemlerde gazeteler ve mecmualar tarafından düzenlenen güzellik yarışmalar, zamanla radyo ile desteklenmiş ve değişik isimler altında televizyon aacılığı ile de yapılır hale gelmiştir. Demokrat Parti Döneminde (1950-1960) hız kazanan dergicilikle birlikte magazin haberciliği de hız kazanmış ve müstakil magazin dergileri boy göstermeye başlamıştır. Magazin dergileri düzenlediği güzellik yarışmaları ile gençlere şöhretin, lüks yaşamın ve zenginliğin kapılarını açacağını vad ederken, toplumun merak duygusunu bu yarışmları ilgi ile takip etmesi için en üst seviyede tutmayı da başarmıştır. Yararlanan kesimlerin ve sektörlerin giderek çoğalmasıyla güzellik yarışmaları, rutin bir işmiş, bir mecburiyetmiş gibi algılanmış ve vazgeçilmez bir etkinlik olarak yerini almıştır. Bu çalışmada Ses Mecmuası'nın düzenlediği güzellik yarışmalarından olan 'Kapak Yıldızı' ve 'Sinema Artisti' yarışmaları içerik ve söylem analizi yöntemiyle incelenmiş, derginin yarışmalar öncesi ve sonrasında izlediği yayın politikası, söylem biçimi ortaya koyulmaya çalışılmıştır. Dergi, yaptığı yarışmalar ile şöhreti yakalayan Türk sinemasının ünlülerinin şaşaalı hayatlarını yarışmaya katılmayı özendirmek için ustaca kullanmıştır. Çalışma aynı zamanda, güzellik yarışmalarının modernleşme ile ilgisinin tartışmaya açılmasına katkı sağlamak, bir sektör olarak avantajlarının ve dezavantajlarının ortaya koyulması için bit fikir vermek ve güzellik yarışmalarını düzenleyenlerin gerçek amaçlarının tespitine yönelik çalışmaların önünü açmak amacı da taşımaktadır.
Cumhuriyet Dönemi Türkiye'sinde işçi hareketlerinin gelişimi: 1923 - 1946

Bu çalışma, Türkiye'de cumhuriyetin ilan edilmesinden 1946'ye dek geçen dönemde işçi hareketlerinin izlediği seyri irdelemektedir. Tez, giriş kısmından sonra üç bölümden oluşmaktadır. Çalışmanın ilk bölümünde, cumhuriyet öncesi dönemde işçi hareketlerinin tarihsel gelişimi ana hatlarıyla ele alınmaktadır. İkinci bölümde, 1923- 1946 döneminin iktisadi görünümü ortaya konmakta, döneme damgasını vuran iktisadi gelişmeler, uygulanan ekonomi politikaları irdelenmektedir. Üçüncü bölümde ise, çalışmanın kapsamına giren 1923- 1946 döneminde işgücünün genel görünümünden, işçi ücretleri ve çalışma mevzuatından bahsedildikten sonra, işçi örgütlenmelerini etkileyen unsurlar ve bu dönemde gerçekleştirilen işçi örgütlenmeleri ve işçi eylemleri ayrıntılı olarak incelenmektedir.
Sosyal destek ağları: Cebeci Hastanesi örneği

Araştırmanın problemi; resmi olarak örgütlenmemiş gönüllü hareketlerin, destek ağlarının ve yerel örgütlenmelerinin sivil toplumun güçlendirilmesindeki öneminin göz ardı edilmesi ve bunların sivil toplum örgütleri ile düzenli ve sürekli bir şekilde eşgüdümünün sağlanamamasıdır. Araştırmanın amacı Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Cebeci Hastanesi Çocuk Kliniği'ndeki destek ağlarının, gönüllü çalışmaların ve hasta ailelerinin yerel örgütlenmelerle ve sivil toplum örgütleri ile ilişkilerini incelemek; elde edilen bulguları sivil toplumun güçlendirilmesi bağlamında tartışmaktır. Kullanılan araştırma teknikleri literatür taraması, mülakat ve katılımcı gözlemdir. Araştırmanın evrenini Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Cebeci Hastanesi Çocuk Kliniği Onkoloji- Hematoloji servisi oluşturmaktadır. Araştırma bulguları Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Cebeci Hastanesi Çocuk Kliniği'nde hasta aileleri ve hasta aileleri ile hastane çalışanları arasında bir destek ağı bulunduğunu göstermektedir. Burada diğer kliniklerdekinden farklı olarak hasta aileleri ve hasta aileleri ile hastane çalışanları arasında daha yakın ilişkiler kurulmakta ve aralarındaki ilişkiler hastaneden ayrıldıktan sonra da devam etmektedir. Araştırma bulguları hasta ailelerinin, hemşehrilerinin aksine akrabaları ile dayanışma içinde olduğunu göstermektedir. Hasta ailelerinin yerel örgütlenmeler ya da sivil toplum örgütleri ile bağının bulunmadığı saptanmıştır. Hastane çalışanlarının da sivil toplum örgütleri ile aralarında bir bağ olmadığı ve pek çok hastane çalışanının sivil toplum örgütleri ile ilgili 077 olumsuz düşüncelerinin olduğu saptanmıştır. Buna karşılık hastane çalışanları gönüllü etkinliklerin oldukça yararlı olduğunu düşünmektedir. Çocuk Kliniğindeki gönüllü etkinlikler üniversite öğrencileri tarafından organize edilmektedir. Gönüllü öğrenciler, herhangi bir sivil toplum örgütü ile bağlantılı olarak çalışmadıklarını, buna ihtiyaç duymadıklarını ve tercihlerinin bağımsız olmaktan yana olduğunu ifade etmektedirler. Araştırmanın sonuncunda hem araştırmanın geliştirilmesine yönelik olarak hem de Çocuk Kliniği'ndeki destek ağlarını güçlendirmesine ve gönüllü çalışmaların arttırılarak daha etkin hale getirilmesine yönelik bazı öneriler sunulmuştur. Bu çerçevede araştırmanın geliştirilmesine yönelik olarak, farklı servisleri, farklı klinikleri ve farklı hastaneleri kapsayan karşılaştırmalı çalışmalar yapılması önerilmiştir. Araştırma alanına yönelik olarak da, destek ağlarının güçlendirilmesi, hasta ailelerinin psikolojik, sosyal ve ekonomik sorunlarının çözümüne yardımcı olunması için hastanede bir psikologa ve sosyal hizmet uzmanına görev verilmesi önerilmiştir. Ayrıca gönüllü çalışmaları yürüten öğrenciler için de hastalar ve ailelerine yönelik bir dizi faaliyeti içeren bir gönüllülük projesi önerilmiştir.
Suriyeli ve Türk öğrencilerin sosyal uyumları ile okula bağlılık düzeylerinin karşılaştırılması

Bu çalışmada Suriyeli ve Türk öğrencilerin sosyal uyumları ile okula bağlılık düzeylerinin karşılaştırılması amaçlanmıştır. Suriyeli ve Türk öğrencilerin sosyal uyumları ile okula bağlılıkları cinsiyet ve mensup oldukları millet değişkeni açısından incelenmiştir. 2020- 2021 eğitim öğretim yılı güz döneminde İstanbul ili Bahçelievler ve Bağcılar ilçelerinde öğrenim gören Suriyeli ve Türk liseli öğrenci grubuna uygulanmıştır. Araştırma ilişkisel tarama modeline göre gerçekleştirilmiş olup, araştırmaya 415'i Türk ve 265'i Suriyeli olmak üzere toplam 680 lise öğrencisi katılmıştır. Öğrencilerin araştırmaya katılma noktasında gönüllülük katılım ilkesi esas alınmıştır. Veri toplama aracı olarak Bell ve Doli tarafından geliştirilmiş ve Öncül tarafından Türkçeye uyarlanan ''Sosyal Uyum Envanteri'' ve Arastaman'ın (2006) geliştirmiş olduğu ''Okula Bağlılık Ölçeği'' kullanılmıştır. Veriler t-tesi, Anova ve korelasyon analizleri yapılarak çözümlenmiştir. Araştırma bulgularına göre Suriyeli öğrencilerin genel sosyal uyumları cinsiyetlerine göre anlamlı farklılık göstermezken; Türk erkek öğrencilerin genel sosyal uyumları kız öğrencilere göre daha olumludur. Türk ve Suriyeli öğrencilerin okula bağlılıkları cinsiyetlerine göre anlamlı farklılık göstermediği tespit edilmiştir. Suriyeli ve Türk öğrencilerin genel sosyal uyum ve okula bağlılık düzeylerinde mensubu oldukları millet değişkenine göre anlamlı farklılık olmadığı belirlenmiştir. Son olarak Türk ve Suriyeli öğrencilerin sosyal uyumları ile okula bağlılıkları arasında düşük düzeyde anlamlı ilişki olduğu ortaya çıkmıştır. Başka bir ifadeyle sosyal uyum arttıkça, okula bağlılığında arttığı söylenebilir.
Bharati Mukherjee'nin Yasemin ve Jhumpa Lahiri'nin adaş romanlarındaki kimlik inşası ve toplumsal cinsiyet

Kimlik, kişilerin kendilerini tanımlamak, toplumda yer edinebilmek için kullandıkları kültürel bir olgudur. Modern çağda kimliğin, kişilere tam olma hissi verebileceği ve kimlikler aracılığıyla kişinin, geçici bütünlük hissedebileceği varsayılır. Ancak kimlik, egemen iktidardan, kültürden, toplumdan ve zamandan ayrı düşünülemez. Dolayısıyla her bir kimlik içinde çeşitli anlamlar barındırır ve kimlik, oluşturulan bir kavram olarak doğal değildir. Kültürel bir inşa olarak kimlik, bu tezde, Bharati Mukherjee'nin Yasemin ve Jhumpa Lahiri'nin Adaş romanlarındaki karakterler üzerinden incelenecektir. Birinci bölümde, söylem, iktidar, dil ve göç toplumsal cinsiyet bağlamında tartışılacaktır. İkinci ve üçüncü bölümlerde ilgili romanlar detaylı incelenecek ve kimlik oluşumunun karakterler üzerindeki etkisi tartışılacaktır. Ayrıca isim kimlik ilişkisi, ev ve aidiyet konuları toplumsal cinsiyet bağlamında ayrıntıyla incelenecektir.
Changing patterns of marriage and family in England from the late medieval to the early modern ages

oz GEÇ ORTAÇAG'DAN ERKEN MODERN ÇAG'A İNGİLTERE'DE AİLE VE EVLİLİĞİN DEĞİŞİMİ ULUDÜZ, ÖZLEM Yüksek Lisans, Tarih Bölümü Tez Yöneticisi: Assist. Prof. Dr. Recep Boztemur August 2003, 132 sayfa Bu tez, İngiltere'de evlilik ve aile kurumlarında meydana gelen değişimleri ele almaktadır. Dönem geç Ortaçağ' dan başlayıp erken Modern Çağ'da, on sekizinci yüzyılın ortalarına, 1753 yılma kadar olan süreyi ele almaktadır. 1753 yılı İngiliz Parlementosu'nun, evlilik hukukun üzerindeki belirsizlikleri ortadan kaldıran önemli bir kanunu kabul ettiği yılı göstermektedir. Bu çalışma, ele alınan dönem boyunca diğer Avrupa ülkelerinden farklı bir karakter sergileyen, İngiliz aile kurumunun ve evlilik adetlerini incelemeye çalışmaktadır. Dönem boyunca, aile yapısını ve evlilik adetlerini etkileyen -Reforrnasyon gibi- pek çok tarihsel etken oluşmuştur. Bu çerçevede, bu tez boyunca evlilik ve aile'de meydana gelen değişimlere yol açan dini, siyasi, ekonomik ve sosyal etkenler incelenecektir.