turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Hanefİ mezhebinde kava'id ilmi ve gelişimi

Fıkıh ilmi içerisinde zamanla ahkam-ı sultaniyeden fetvaya, usulden furuka, şerh ve haşiyeden muhtasara uzanan değişik yazım türleri ortaya çıkmıştır. Konuları ele alış yöntemleri, yöneldikleri ana hedefler ve işlevleri bakımından birbirlerinden farklı olan bu yazım türleri, fakihlerin geniş bir zaman dilimi içerisinde ortaya koydukları çabalara dair zengin bir literatür oluşturmaktadırlar. Aynı fıkıh düşüncesine mensup fakihlerin kendilerinden önceki kuşaklardan devraldıkları miras üzerinde yapmış oldukları çalışmaların semeresi olan bu alt edebi türler, aynı zamanda fıkıh ilminin her dönemde dinamik bir yapıya sahip olduğunu ve değişik asırlarda ortaya konan fıkhi çabaların çeşitli ürünler ortaya çıkardığını göstermektedir. Fer'i ahkam ile bunların dayanmış olduğu asıllar arasındaki ilişkiyi inceleyen kavaid edebiyatı da bu yazım türlerinden biridir. Bu çalışmada, fıkhın önemli edebi türlerinden biri olan kavaid ilmi Hanefi mezhebi özelinde incelenmektedir. Bu çerçevede ilk bölümde kavaid, bir kavram olarak analiz edilmiş; ilgili olduğu terimler ve ilim dalları ile mukayese edilmiştir. İkinci bölümde kavaid düşüncesine zemin hazırlayan ve birçok fıkhi yazım türüne kaynaklık eden fıkıh metinleri, muhtasarlar, şerhler ve fetva kitapları başta olmak üzere kaidelerin çokça kullanıldığı Hanefi kaynaklarda fıkhi kaidelerin izi sürülmüştür. Bunu yaparken fıkhi kaidelerin uygulama alanları, kendilerine müracaat edilme gerekçeleri, ne şekilde kullanıldıkları ve müstakil tedvine nasıl zemin teşkil ettikleri üzerinde durulmuştur. Kavaidin müstakil bir disiplin olarak incelendiği son bölümde ise öncelikle dört Sünni mezhep esas alınarak kavaid literatürünün tarihsel gelişim süreci ele alınmış, ardından Hanefi kavaid eserleri içerik ve metot açısından analiz edilmiştir.
Müzik eserlerine dair sorunlar ve müzik eserlerinin korunması

Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu kapsamında sınırlı sayı ilkesi ile koruma altına alınan eser türleri belirtilmiş olup, söz konusu eserleri meydana getiren eser sahiplerinin mevcut hakları koruma altına alınmıştır. Modern çağın gerektirdiği değişimle birlikte eserlerin korunmasına dair düzenleme konuları da farklılık göstermiştir. Teknolojinin önlenemez gelişimi ile birlikte eserlerin topluma ulaşması oldukça kolaylaşmışken, eser sahipleri açısından ise cevap bulması oldukça zor sorular ortaya çıkmıştır. Müzik eserleri de Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu kapsamında düzenlenen diğer eser türleri gibi meydana gelen değişimlerden olukça etkilenmiş ve böylelikle müzik eserlerine dair yaşanan sorunlar ile eser sahiplerine yönelik koruma kapsamının nasıl olması gerektiği hususu önem taşımaya başlamıştır. Bu çalışma kapsamında müzik eserlerinin Fikir ve Sanat Eserleri Hukuku kapsamında korunması ve müzik eserlerine dair yaşanan sorunlar anlatılmaya çalışılmıştır.
Cumhuriyet dönemi Anayasalarımızda toprak mülkiyeti

Üretim unsurları içerisinde nisbi kıtlığı en fazla olanı topraktır. Çünkü, toprak, fizik yapısı itibariyle -kural olarak- artırılıp, çoğaltılamaz. Diğer yandan, toprak, Devlet'in vazgeçilmez teme unsuru, egemenlik ve bağımsızlığının simgesidir. Toprağın verimli olarak işletilmesinin korunması, geliştirilmesi ve toprak-insan ilişkilerinin düzenlenmesi Türk Anayasa koyucu tarafından Devlet'e verilen görevler arasında sayılmıştır. Araştırmamız, toprak mülkiyeti ve tasarruf rejiminin Cumhuriyet Dönemi Anayasalarımızda ne gibi ilke ve esaslara bağlandığını İncelemeyi amaçlamaktadır. 1921 Anayasası'nda toprak mülkiyeti alanında herhangi bir düzenlemeye yer verilmemiştir. 1924 Anayasası'nda ise, ileride yapılmak istenen toprak kanunlarına zemin hazırlamak amacıyla 74. maddeye ikinci bir fıkra eklenmiş ve buna dayanılarak 1945 yılında Çiftçiyi Topraklandırma Kanunu yürürlüğe girmiştir. Bu Kanun, geniş anlamda toprak reformu anlayışını benimsemiştir. 1981 Anayasası ise, 37. maddesinde toprak mülkiyeti ve toprak-insan ilişkileri yönünden Devlet'e ne gibi görevler verildiği hükme bağlanmıştır. Toprağın verimli olarak işletilmesinin gerçekleştirilmesi ve topraksız olan veya yeter toprağı bulunmayan çiftçiye toprak sağlanması geniş anlamda tarım ve toprak reformu anlayışı içerisinde ele alınıp düzenlenmiştir. 1982 Anayasası ise, 44. maddesi ile, topraksız olan veya yeter toprağı bulunmayan çiftçilikle uğraşan köylüye toprak sağlanması amacını, toprağın verimli olarak işletilmesinin korunması ve geliştirilmesi amacının içerisinde bir unsur olarak kabul etmiş ve bu nedenle geniş anlamda tarım reformu anlayışını benimsemiştir. Ülkemizin ve çağımızın şartları, toprağın fiziki özellikleri ve tarım topraklarımızın marjinal sınırlara ulaştığı günümüzde, 1 982 An ay asaması'nın geniş anlamda tarım reformu anlayışını tercih etmesinin isabetli olduğu kanaatındayız.
Çalışma ekonomisi ve İş Hukuku açısından kısa çalışma

Kısa çalışma, çalışma ekonomisi ve hukuk biliminin inceleme sahasında yer alan bir çalışma modelidir. Kısa çalışmanın 'kriz yönetimi modeli olma', 'işsizlikle mücadelede istihdam politikası aracı olma' ve 'çalışma ilişkilerinde esneklik-güvence dengesi sağlama' gibi önemli işlevleri bulunmaktadır. Bu yönüyle kısa çalışma, çalışma ilişkilerini düzenleyen diğer çalışma modellerinden daha geniş bir kapsam taşır. 4857 sayılı İş Kanunu ile çalışma mevzuatımıza dahil olan bu kurum vasıtasıyla işverenler genel ekonomik kriz, sektörel veya bölgesel kriz ya da zorlayıcı nedenlerle İŞKUR'un onayını almak kaydıyla işyerlerinde kısa çalışma uygulamasına geçebilmektedirler. Bu sayede işverenler işyerlerini korurken, işçiler de işsizlikten korunmakta; aynı zamanda işsizlik sigortasından kısa çalışma ödeneği adı altında gelir elde etmektedirler. Bu anlamda kısa çalışma, çalışma hakkının ve işçinin korunması temel anlayışının bir yansıması olarak iş güvencesi ve sosyal koruma sisteminin bir parçasıdır. Çalışmamızda kısa çalışmanın, çalışma ekonomisi ve hukuk bilimi açısından ifade ettiği anlam, 4857 sayılı İş Kanunu ve 4447 sayılı İşsizlik Sigortası Kanunu da dikkate alınarak değerlendirilmiştir.
Arsa payı karşılığı bağımsız bölüm yapım sözleşmesi

Arsa payı karşılığı bağımsız bölüm yapım sözleşmesi karşılıklı olarak her iki tarafa borç yükleyen bir sözleşme olduğu için sözleşmenin tarafları olan iş sahibi ile müteahhit birbirlerinin hem alacaklısı hem borçlusu konumundadırlar. Sözleşmenin konusunu, arsa sahibinin müteahhide devredeceği arsa üzerine müteahhidin daire, dükkan gibi kullanılmaya elverişli bağımsız bölümlerden oluşan binanın inşa ve teslim edilmesi oluşturmaktadır. İş görme sözleşmelerinden eser sözleşmesi niteliği taşıyan arsa payı karşılığı bağımsız bölüm yapım sözleşmesinde iş sahibinin asli edim yükümü olan arsa paylarının müteahhide devri satım sözleşmesinin, müteahhidin asli edim yükümü olan bağımsız bölümlerin inşası ve teslimi ise eser sözleşmesinin belirgin özelliklerini taşımaktadır. Ancak, sözleşmenin taraflarının gerçek amaçlan satım ve eser sözleşmelerini bağımsızlıklarım koruyarak birleştirmek değil, bu iki sözleşmeyi bir araya getirerek yeni bir bütün olan arsa payı karşılığı bağımsız bölüm yapım sözleşmesini meydana getirmektir. Karma bir sözleşme niteliği taşıyan arsa payı karşılığı bağımsız bölüm yapım sözleşmesinin düzenleme biçiminde resmi yazılı şekilde yapılması gerektiği doktrinde kabul edilmektedir. Tam iki tarafa borç yükleyen bir sözleşme türü olduğu için sözleşmenin bir tarafının hakları diğer tarafın borçlarını teşkil etmektedir. Son olarak, her sözleşme gibi arsa payı karşılığı bağımsız bölüm yapım sözleşmesi de ifa, ifanın kusursuz imkansızlığı, sözleşmenin feshi, müteahhidin aczi, ölümü ve iflası ile sona ermektedir. 105
Alacağın devri ve diğer hukuki kurumlarla karşılaştırılması

Çalışmamızın temelini alacağın devri kurumu oluşturmaktadır. Alacağı devralmak isteyen alacaklı ile alacak hakkı sahibi arasında, borçlunun iradesi dışında gerçekleşen devir işlemi, üç taraflı bir hukuki ilişkidir. Bu ilişkideki tarafların hakları, borçları, karşılaşabilecekleri sorunlar çalışmamızda özel olarak ele alınmıştır. Alacağın devrinin uygulamada sıklıkla karşılaşılan bir müessese oluşu çalışmamızın hazırlanmasının başlıca nedenidir. Alacağın devrinin dışında birçok hukuki kurum ekonomik açıdan kişilerin hayatını kolaylaştırıcı rol oynar. Bu kurumlar birbirine benzediği kadar, farklılıklar da içermektedir. Alacağın devri ile diğer hukuki kurumlar arasındaki benzerlik ve farklılıklara dikkat çekilerek yapılacak olan bu karşılaştırmanın faydalı olacağı kanaatindeyiz. Çalışmamızda bahsi geçen konular, Türk Borçlar Kanunu ve Eski Borçlar Kanunumuzdaki düzenlemeler doğrultusunda karşılaştırmalı olarak yer almaktadır. Bununla birlikte çalışmamız; doktrin, içtihat ve günümüz uygulamaları esas alınarak oluşturulmuştur.
İdari yargıda yürütmenin durdurulması

Hukuk devletinde, idare üzerinde yapılan denetimlerin en etkili olanı, yönetilenlere en fazla güvence sağlayanı bağımsız ve tarafsız yargı organlarınca yapılan yargısal denetimdir. İdarenin üçüncü kişilerle girmiş olduğu ilişkilerde ayrıcalıklı bir statüde hareket edebilme yetkisine sahip olması karşısında üçüncü kişilerin hukuk güvenliğinin en önemli teminatı idari yargılama işlevidir. Ancak idari işlemlere dava açılması işlemin yürütülmesini ve ilgilisi açısından sonuç doğurmasına engel olmadığından açılan iptal davasının etkili sonuç doğurmasına yol açacak müesseselerden birisi deyürütmenin durdurulması kavramıdır. Yürütmenin durdurulması, kamu hizmetlerinin, devamlılık, verimlilik ve kararlılık içinde ve en etkin bir biçimde yerine getirilmesi için idarenin, kanunlarla görevli kılındığı alanlarda, üstün kamu gücüne dayanarakuyguladığı işlemlerin; yürütülmesi gerekli olma, icabında zor kullanarak uygulama, hukuka uygun sayılma ve herkes tarafından uyulmazorunluluğuna ilişkin niteliklerini dava sonuna kadar askıya alan başka bir ifadeyle idari işlemlerin sözü edilen vasıflarını işlemez hale getiren bir müessesedir. Hukuk devleti ilkesinin gereği olarak idarenin, her türlü işlem ve eylemine karşı yargı yolunun açık olması, hukuka bağlı olması, hukukun içineitilmesi ve hukuka uygun hareket etmeye zorlanmasını sağlayan iptal davaları, sonuçlanıncaya kadar geçen uzun sürede hukuka aykırılığı öninceleme tespit edilen bir işlemin dava sonuna kadar geçerli kalmasınınmeydana getireceği olumsuzluk ve iptal kararlarının uygulanması imkansız hale getirmesi sebebiyle, yürütmenin durdurulması kurumu, iptal davalarınınkaderi, varlığının devamı ile yakından ilgili bulunmaktadır. Yürütmenin durdurulması, hukuk devletinin gerçek güvencesi olan idari yargı denetimi ve özellikle iptal davalarının anlamını ve işlevinikazandıran bir kurumdur. Bu sayede işlem hakkında iptal kararı verilinceye kadar yürütülmesi duracaktır.
Türk Ceza Hukuku'nda takdiri indirim nedenleri

Cezaların bireyselleştirilmesi, en kısa tabiriyle somut bir olayda soyut ve genel nitelikteki cezanın failin durumuna uydurulmasıdır. Takdiri indirim nedenleri de cezanın bireyselleştirilmesi araçlarından biridir. Mahkemeler ya da hakimler, cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesi sırasında failin geçmişşi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları ile cezanın fail üzerindeki olası etkileri gibi bir takım hususları dikkate almak zorundadır. Böylece, failin durumu ve özellikleri cezanın belirlenmesine daha çok yansıyacak ve adaletin tecellisine katkı sağlayacaktır. Bu müessesenin önemi ve değeri, uygulayıcı olan hakimler tarafından anlaşılırsa somut bir olayda fail ve eylem yönünden daha sağlıklı değerlendirme yapılabilecektir. Böylece toplum nezdinde vicdanları yaralayan kararların önüne geçilerek toplumun adalete olan güven duygusu artacaktır. Bu müessesenin daha sağlıklı uygulanabilmesi de hakimlerin mesleki bilgi ve tecrübesinin artırılması ile sağlanacaktır. Ayrıca, yüksek mahkemeler tarafından yapılan denetimler de bu konudaki sorunların çözümüne katkı sağlayacaktır. Ancak Yargıtay tarafından yapılan denetim sadece hukuki denetim ile sınırlı kalmalı ve hakimlere ait olan, vicdani kanaate dayanan takdir hakkı kısıtlanmamalıdır.
Vergi Yargılama Hukukunda Vergi Usul Kanunu'nun uygulanacağı haller

Vergi Yargılama Hukukunun temel kaynağı 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'dur. 20.01. 1982 tarihinde yürürlüğe giren bu kanun ile önceden 213 sayılı Vergi Usul Kanunu kapsamında bulunan vergi yargılama hukuku kurallarıyürürlükten kaldırılarak, yürürlükten kaldırılan hükümlere benzer hükümler 2577 sayılı Kanun kapsamına alınmıştır. Ancak yine de 213 sayılı Kanun kapsamında vergi yargılama hukukuna ilişkin bir kısım kurallar kalmıştır. 2577 sayılı Kanun'un31/ 2 maddesinde; vergi yargılamasında 2577 sayılı Kanun ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun gönderme yapılan sınırlı maddelerinden sonrauygulanmak üzere, 213 sayılı Kanun'un vergi yargılama hukukuna ilişkin ilgili hükümlerine de gönderme yapılmıştır. Bu göndermede 213 sayılı Kanun'un hangimaddelerine gönderme yapıldığı açıkça belirtilmemiştir. Doktrinde ve yargı içtihatlarında söz konusu göndermenin hangi maddelere olduğu hususu sürekli tartışılmıştır. Bununla birlikte genel görüş söz konusu göndermenin 213 sayılı Kanun'un 3/B, mükerrer 49, 122, 124, 267, 377, 378, mükerrer 378, ek 1, ek 6 ve ek 7. maddelerine yapıldığı yolundadır. Gönderme yapıldığı belirtilen bu hükümler ile 2577 sayılı Kanun'un aynı veya benzer konulara ilişkin maddeleri arasında uyumsuzluklar ve norm çatışmaları yaşanmaktadır. Bu çalışmada, yaşanan bu uyumsuzluk ve norm çatışmaları incelenecektir.
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararları ışığında tutuklama

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi tarafından, Türkiye hakkında en çok ihlal kararı verilen konulardan birisi özgürlük ve güvenlik hakkıdır. Nitekim özgürlük hakkına getirdiği sınırlamalar nedeniyle en önemli tedbirlerden birisi olarak karşımıza çıkan tutuklama, Türkiye'de uzun yıllar boyunca peşin bir ceza olarak algılana gelmiş ve ne yazık ki bu durum birçok mağduriyetlere neden olmuştur. İşte bu çalışmamızın amacını da Türkiye'de önemli bir sorun olarak karşımızda duran özgürlük ve güvenlik hakkının ve bu bağlamda tutuklama tedbirinin, uluslararası düzeyde Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararları ile ulusal düzeyde başta Anayasa olmak üzere Ceza Muhakemesi Kanunu çerçevesinde ele alınarak incelenmesi ve karşılaştırılması teşkil etmektedir. Çalışmamızın kapsamı ise başta Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi olmak üzere Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararları ışığında özgürlük ve güvenlik hakkı, özgürlük ve güvenlik hakkı kapsamında tutuklama tedbirinin hukuki niteliği, özellikleri, koşulları ve denetimi ile sınırlı tutulmuştur. Tüm bu anlatımlar sonucunda ise tutuklamanın bir koruma tedbirinden ibaret olduğu, bu nedenle tutuklama tedbirine ceza yargılamasında maddi gerçeğin ortaya çıkarılması amacıyla ancak istisnai durumlarda başvurulması gerektiği sonucuna ulaşılmıştır.
1960 Sonrası Türkiye'de sivil itaatsizlik eylemleri ve düşünce suçuna karşı girişim hareketi

Sivil itaatsizlik şu ya da bu ölçüde adil ilişkilerin hüküm sürdüğü demokratik bir sistemde ortaya çıkan ciddi haksızlıklara karşı yasal imkanların tükendiği noktada son bir çare olarak başvurulan, kendisine anayasayı ya da toplumsal sözleşmede ifadesini bulan ortak adalet anlayışını temel alan, şiddeti reddeden yasadışı politik bir eylemdir. Sivil itaatsizlik, yasal protesto biçimlerine karşı bir hukuki normun çiğnenmesiyle; bencil ve olağan hukuk ihlallerine karşı dikkate ve saygıya değer bir ahlaki-siyasi motivasyonla işlenmesiyle; gizlice işlenen kriminal fiillere karşı kamuya açık olmasıyla; klasik direnme hakkı, devrim, ihtilal, hükümet darbesine karşı duruma göre kamuya açıklığı ve şiddetsizliğiyle, ileri sürülebilecek samimiyetsizlik iddialarına karşı edimin sonuçlarına katlanmaya hazır bulunma tutumuyla temelde ayrılmaktadır Sivil itaatsizlik, demokrasinin kendini geliştirmesinin, yurttaşların kendilerini sorgulamalarının bir aracı, atılan adım üzerinde bir kez daha ciddi bir biçimde düşünülmesinin, doğruya bir adım daha yaklaşılmasının bir imkanı olarak görülebilir. Sistemin duyarsızlaştığı bir süreçte, sivil itaatsizliği demokrasinin tedavi yollarından biri olarak görmek gerekir. Descartes'in: 'Düşünüyorum; öyleyse varım.' önermesinde insanın var olmasıyla eş anlamlı kabul edilen düşünme yetisine bağlı olarak, düşünme ve düşündüğünü söyleyebilme özgürlüğü, insan hak ve özgürlüklerinin özüdür. Demokratik bir sistemin olmazsa olmaz özelliği, halkın yönetime katılması olduğuna göre, halkın yönetime katılmak ve yönetimi etkilemek için düşüncelerini özgür bir ortamda dile getirebilmesi gerekir. Bu bağlamda düşüncelerin özgürce ifade edilmesini engelleyici her davranış, aynı zamanda demokratik sistemin kökleşmesini ve gelişmesini önleyici bir işlev görür. Türkiye'nin uzun süre gündemini oluşturmuş, üzerinde çok konuşulmuş ve çok sayıda katılımın gerçekleştiği eylemler 'Düşünce Suçuna Karşı Girişim Hareketi' adı altında gerçekleştirilen eylemler olmuştur. Söz konusu eylemlere başlarken hedef, yasaları 'düşünce ve ifade'yi yasaklayan, kısıtlayan ve baskı altında tutan maddelerden temizlemek olarak belirlenmiştir. Fransız Devrimi'nin öncülerinden Voltaire'in: 'Görüşlerinizin hiçbirine katılmıyorum; ama bunları açıklayabilme özgürlüğünüz için sonuna kadar yanınızda olacağım.' sözünden hareketle, Düşünce Suçuna Karşı Girişim Hareketi, farklı kimlik mensubu kimseleri aynı amaç ve aynı eylem çatısında bir araya getirmiştir. Sivil itaatsizlik çoğunluğa yapılan bir çağrı, gönderilen bir mesajdır. Bu çağrı, toplumda ortak bir adalet anlayışının varlığını temel alır. Düşünce Suçuna Karşı Girişim Hareketi'nin aktörleri, içinde yaşadıkları toplumun değer tasarımlan kamuya ve siyasi karar organlarına bu hareketi hayata geçirmek suretiyle çağrıda bulunmuşlardır.
Kamu ihale sözleşmelerinde taraf olarak adi ortaklık

Adi ortaklık TBK m. 620 ile m. 645 arasında düzenlenmiştir. Adi ortaklığın tanımını yapan TBK m. 620 uyarınca, bir adi ortaktan söz edebilmek için beş unsur bulunmalıdır. Öncelikle, TBK m. 620'deiki ya da daha fazla kişinin emeklerini ve mallarını ortak bir amaca erişmek üzere birleştirmeyi üstlendikleri bir sözleşme olarak tanımlanan adi ortaklık için doktrinde tanımlar yapılmıştır. Adi ortaklık hükümlerine dair olan en önemli hususlardan biri TBK m. 620 /2'de düzenlenen bir ortaklığın kanunla düzenlenmiş ortaklıkların ayırt edici niteliklerini taşımaması halinde adi ortaklık hükümlerine tabi olması hususudur. Adi ortaklığın kamu ihalelerinde ki önemi ise sözleşmenin tarafları hususunda kendini göstermektedir. Kamu ihale sözleşmeleri idarenin ihtiyaçları çerçevesinde ortaya çıkmaktadır. İdare bazı ihtiyaçlarını kendisi üretmekte ancak bazı ihtiyaçları için özel sektör ile işbirliği yapmaktadır. İşte idarenin, bazı hizmetlerin karşılanması için özel sektörle yapacağı anlaşmalar ihale yöntemi ile yapılmaktadır ve hukuki ilişki kamu ihale sözleşmeleri ile kurulmaktadır. Hizmetin etkili bir şekilde sağlanması için ihale sürecinin de etkili bir şekilde tamamlanması gerekmektedir. Bu hizmetlerin sağlanması için yapılan kamu ihale sözleşmelerinde taraflardan biri idare diğeri ise isteklidir. İstekli olabilecekler ise Kamu İhale Kanunu'nda belirtildiği üzere gerçek veya tüzel kişi veya bunların oluşturdukları ortak girişimdir. Ortak girişim ise iş ortaklığı veya konsorsiyum şeklinde oluşabilmektedir. İş ortaklığı da adi ortaklık niteliğinde olan bir ortaklıktır. Türk hukukunda idarenin ihtiyaçlarını karşılamak için gerçek veya tüzel kişilerle yaptığı sözleşmeler 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu ve 4735 sayılı Kamu İhale Sözleşmeleri Kanunu, ihale uygulama yönetmelikleri, ihalelere başvurular hakkında yönetmelikler ve tebliğler ile düzenlenmektedir. Bu çalışmada kamu ihale sözleşmeleri, kamu ihalelerini düzenleyen kanunlar, yönetmelikler ve tebliğler ile birlikte diğer ilgili kanun, yönetmelik ve tebliğler kapsam ve çerçevesinde, adi ortaklık bağlamında incelenmiştir. Konu, sözleşmenin bir tarafı olan isteklinin iş ortaklığı şeklinde ihaleye katılması halinde ve adi ortaklık niteliği göstermesi nedeniyle 'adi ortaklık' kapsamında açıklanmıştır. Bu sebeple çalışmada, iş ortaklığının daha açıklayıcı şekilde anlatılabilmesi için adi ortaklık ve kamu ihale sözleşmeleri de anlatılmış ve bu çerçevede kamu ihale sözleşmelerinde adi ortaklık konusu işlenmiştir.
Kişiliğin korunması ve Veri Koruma Hukuku kapsamında unutulma hakkı

İçinde bulunduğumuz internet çağında veri güvenliğinin tehlikeye girmesiyle yeni bir takım haklara ihtiyaç duyulmuştur. Kişilik hakkının etkin şekilde korunması için öncelikle kişisel verilerin korunması kavramı ortaya çıkmıştır. Ardından ise, kişisel veriler üzerindeki kontrolün veri sahibine verilmesi ve kişisel verilerin etkin şekilde korunabilmesi amacıyla unutulma hakkı ortaya çıkmıştır. Çalışmamızın birinci bölümünde, öncelikle unutulma hakkının tarihçesi ile unutulma hakkı kavramı, hakkın kapsamı ve sınırları ardından ise hakkın temelinde yatan kişilik hakkının korunması ele alınmıştır. Çalışmamızın ikinci bölümünde ise, unutulma hakkının korunmasını sağlayan kişisel verilerin korunması kavramı, Avrupa Birliği'ndeki kişisel verilerin korunmasına ilişkin düzenlemeler ve ülkemizde yürürlükte olan Kişisel Verilerin Korunması Kanunu ile birlikte incelenmiş; ardından ise, unutulma hakkının Avrupa Birliği Hukukunda korunması ve unutulma hakkına ilişkin Türk yargı kararları ele alınmıştır.
Etik ve hukuki yönleriyle organ ve doku nakilleri

Organ nakilleri, yaşamı tehdit eden hayati organ yetmezliklerinde, önemli bir tedavi seçeneğidir. Organ koruma teknolojisi, bağışıklık sisteminin baskılanması ve cerrahi tekniklerde ortaya çıkan büyük gelişmeler, yaşamın korunmasına katkı sağlamış ancak aynı zamanda ciddi, etik, politik ve yasal sorunların ortaya çıkışına neden olmuştur. Organ nakillerini sınırlandıran en önemli etkenlerden biri de organ kıtlığıdır. Bu tezde, organ ve doku nakilleri etik ve hukuki yönleriyle incelenmektedir. Organ donasyonları ile bağlantılı temel etik sorunlar, ölümün tespiti, kısıtlı kaynakların dağıtımı, bedenin sahipliği, donasyon kararlarında otonomiye saygı, canlı donörlerden organ çıkarımı ve organ donasyonu için para ödeme konularındadır. Bugün organ nakilleri büyük ölçüde, ölümün nörolojik kriterler yoluyla tespitine dayanmaktadır. Fakat, beyin ölümü sonrası donasyonda, donörün ölü olup olmadığıyla ilgili tartışmalar henüz bitmemiştir. Kardiyak ölüm sonrası donasyon, çok sayıda etik tartışma konusu yaratmıştır. Bunlar; donör ve organ alıcısının çıkarlarının çatışması, tedaviyi terk etme süreci, ölüm anının belirsizliği ve onay konularıdır. Canlı donör konusunda, şu anda devam eden en tartışmalı etik konu, donöre bağış karşılığı para verilmesidir. Organ kaçakçılığı ise, uluslararası kurumlar tarafından organize suç olarak tanımlanmış ve yasaklanmıştır. Organ nakilleri, Türkiye'de 1968'den bu yana gerçekleştirilmektedir. Konuyla ilgili özel yasa 1979 yılında kabul edilmiştir. Daha sonra 2004 yılında çıkarılan Türk Ceza Kanunu, organ ticaretini yasaklayan hükümler içermektedir. Tezin III. bölümünde, bazı ülkelerde organ nakilleri alanında uygulanan yasalar örneklenerek, Türiye'de geçerli yasalarla karşılaştırılmış ve Türk Ceza Yasasındaki organ ticareti suçu incelenmiştir.