turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çağımızda teknoloji-insan ilişkisine felsefe açısından bir bakış

Çağımızı belirleyen en önemli fenomenlerden biri, bilim, bilimsel teknoloji ve sanayi arasındaki bütünleşmedir. Çağımızda insan, aralarındaki sınırın giderek belirsizleştiği bilimsel ve teknolojik etkinliğini kendisine zarar verecek tarzda gerçekleştirmektedir. Bu çalışmayı yaparken, bir yandan çağımızda teknolojiye, teknolojinin bilimle ilişkisine ilişkin yaygın tasarımları irdelemeye, bu tasarımların nasıl bir teknoloji anlayışından doğduğunu ve neden sorgulanması gerektiğini göstermeye çalıştık; bir yandan da çağımızda teknolojiyle ilişkisinde insanın nasıl bir sorunla yüz yüze olduğunu ve onu bu duruma getiren nedenleri, Heidegger'i izleyerek göstermeye çalıştık. Heidegger, doğaya egemen olma isteği ile yola çıkan insanın durumunu bir 'tutukluluk', bir 'kapanmışlık' hali olarak betimler. Çağımız insanının temel sorunu olarak 'yurtsuzluk' sorunu, Heidegger'e göre, dünyayı insanın buyruk ve kullanımı altına sokmaya yönelen modern teknolojinin temelindeki 'hesaplayıcı', 'nesnelleştirici' bilme tarzının, çağımızda başka bilme olanakları karşısındaki egemen durumunun, insanın bulabilme tarzına sürgün edilmiş olmasının bir sonucu olarak yaşadığı bir sorundur. Heidegger, çağımız insanının kendi özüne yönelik 122 bir tehdit altında olduğuna; bu tehdidin esas olarak modern teknolojinin özünden kaynaklandığına; çağımızda teknolojiye ilişkin tasarımların bunu görmemizi engellediğine dikkat çeker. Heiddegger, teknolojinin sadece 'bir alet, bir insan etkinliği' olduğunu ileri süren teknoloji anlayışının kaynaklık ettiği tasarımlarla hesaplaşır: Çağımızda, teknolojinin 'nötr' olduğuna ve ona egemen olacağımıza ilişkin yaygın tasarım, bu teknoloji anlayışından doğmaktadır. Bu tasarım, teknolojinin özünü görmemizi engellemektedir. Teknolojinin özünün, teknolojik-olan ile aynı şey olmadığını vurgulayan Heidegger'e göre, sorgulanması gereken teknolojinin özüdür. Çünkü ancak sorgulama yoluyla teknolojinin özü ile bağımızı kurabilir ve teknolojik-olanı kendi sınırları içinde deneyimleme imkanına sahip olabiliriz. Teknolojinin özünü sorgulayan Heidegger, teknolojinin bir 'gizini-açma tarzı' olduğu sonucuna varır ve modern teknolojinin özünde hüküm süren 'meydan okuyucu gizini-açma' tarzına 'çerçeveleme' der. Modern teknolojinin özünde hüküm süren düşünüş biçimi, 'çerçeveleme', dünyayı insanın buyruk ve kullanımı altında görmeye yöneltir. 'El-altında duran', 'çerçeveleme'nin tahakkümü altındaki her şeyin mevcut olma tarzıdır. Heidegger, 'çerçeveleme'nin özsel alanı altında içinde duran insanın da 'el-altında duran'dan başka bir anlamı kalmadığına dikkat çeker.
Ancient Greek skepticism: Philosophy as a way of life

Bu çalışma, Antik Yunan skeptisizminin, felsefi muhasebe çerçevesinde, hakikat arayışına ve inançtan kurtulmaya adanmış bir yaşam biçimi olup olamayacağını incelemeyi amaçlamaktadır. Antik Yunan skeptisizmini bir yaşam biçimi olarak ortaya koyabilmek için Akademik ve Pyrrhoncu olarak ayrılan iki farklı skeptik hareketin Antik Yunan skeptisizmi başlığı altında bir araya getirilip getirilemeyeceği sorgulanacaktır. Bu bağlamda, Akademik skeptikler ve Pyrrhoncu skeptikler ortak felsefi özellikleri üzerinden ele alınacaktır. İncelenmesi hedeflenen ortak felsefi özellikler şunlardır; yaşam boyu süren bir sorgulama faaliyeti, diyalektik metot ve karşıtlıklar oluşturmak, hakikat iddiası taşımayan söylem ve onayın askıya alınması, mantıksal prensipler ve aklın rehberliği. Ayrıca, Antik Yunan skeptisizminin bir yaşam biçimi olarak motivasyonunu kavrayabilmek için skeptisizm Helenistik felsefe okullarına mukabelesi ve Sokrates'in Helenistik felsefe üzerindeki etkisi üzerinden ele alınacaktır.
Modern siyaset felsefesinde askeri yapı

Bireyler ve toplumlar, kendi güvenliklerini korumak ve özgürlüklerini sağlamak için bir oluşuma ihtiyacı vardır, bu oluşum bireylerin ve toplumların kendi aralarında sözleşme yaparak kurdukları bir devlettir. Bu devletin de birey ve toplum olarak yurttaşlarını korumak için bir gücünün olması gerekir ve bu güç de ülkeni, devleti ve yurttaşları güvenliğini sağlamak için devlet tarafından oluşturulan bir askeri sistemdir. Bu amaçla tezimizde modern siyaset felsefesindeki askeriye yapısı üzerinde olan ve modern çağın siyaset felsefesine damga vuran düşünürler olarak Niccolo Machiavelli, Thomas More, Jean Bodin, Hugo Grotius, Thomas Hobbes, Benedictus Spinoza ve Immanuel Kant nasıl bir askeriye düşüncesi ortaya koyduğu ve filozofların bu düşüncelerinin günümüzdeki etkileri incelenmiştir. Bu filozoflar modern çağın başlangıcı olan Rönesans'tan günümüze kadar, TModern Siyaset Felsefesinde Askeri Yapı düşünceleriyle güncelliğini koruyan ve tarih sayfalarında kendilerinden söz ettiren önemli şahsiyetlerdir. Çalışmamızdaki veriler, literatür taraması sonucunda derlenmiş ve bu bilgiler ışığında tezimiz üç bölümden oluşmuştur. Birinci bölüm modern dönem, modern devlet, özgürlük, egemenlik, yasa ve askeriye kavramları çerçevesinde belirlenmiş ve bu kavramlar askeriye kavramına ışık tutacak biçimde açıklanmıştır. Çalışmamızın ikinci bölümünde Machiavelli, More, Bodin, Grotius, Hobbesi, Spinoza ve Kant'ın devlet yönetimi ve askeriye öğretilerinin modern siyaset felsefesinde şekillenişi ele alınmıştır. Yine bu filozofların devlet ve askeriye düşüncelerinin, kendi dönemlerindeki devletlerin içlerindeki çekişmelerden ve bu devletlerin arasında hiç bitmeyen savaş ve çekişmelerden dolayı ortaya çıktığı durumları izah edilmiştir. Son bölümde ise bu filozofların devlet ve askeriye öğretilerinin amaçları ve değerlendirmesi üzerinde durulmuştur.
Evrensel insan hakları ve kültürel rölativizm bağlamında Seyla Benhabib

Evrensel insan hakları ve kültürel rölativizm bağlamında insanın tanımı üzerine yapılan tartışmalar, evrensellik ve kültür kavramsallaştırmalarına da değinmeyi gerektirmektedir. Bunun esas nedeni insan hakları kavramsallaştırmasının evrensel bir değer yapısı olarak görülüp görülmediğiyle ilgilidir. Evrensellik içinde tanımlanan veyahut içselleştirilen insan hakları düşüncesi, son yıllarda kültürel rölativizm tarafından sorunsallaştırılmıştır. Böylesi bir sorunsallaştırma karşısında insan haklarının evrenselliğinin temellendirilmesi iki alternatifle karşı karşıyadır: İnsan hakları ya teorik aklın spekülatif yönelimi üzerinden aşkın olarak temellendirilecek ya da kültürel rölativizmin iddiası içinde eritilecektir. Bu çalışma Seyla Benhabib'in insan hakları kuramına getirdiği demokrasi boyutuyla başka bir imkanın da olduğunu göstermektedir. Çalışmanın amacı, iki uç arasında kalan insan hakları tartışmalarına demokrasi temelli bir yaklaşım sunan Seyla Benhabib'in düşüncesinin incelenmesidir. Bu açıdan bakıldığında bu çalışma, evrensel insan hakları ve kültürel rölativizm geriliminde insan haklarının temellendirilmesinin demokrasi üzerinden düşünülmesinin gerekliliğini vurgulamaktadır.
Adaletle yasal düzen arasında: Kantçı kozmopolitanizmi yeniden düşünmek

Kozmopolitanizm, Antik Yunan'dan başlayarak izini sürebileceğimiz kavram tarihi boyunca, en temelde, tüm dünyada geçerli bir hak ve daha kapsayıcı bir adalet anlayışının yaşama geçirilmesi iddiası ile bu dünyaya düzen verecek bir proje olma arasındaki gerilimi barındırmaktadır. Kozmopolitanizmin içkin gerilimi olarak tarif etmek suretiyle bu çalışmanın merkezinde konumlandırdığım bu salınım, söz edilen iki iddiadan biri lehine sonuçlandırılmak yerine yaratıcı biçimde okunmayı hak eden bir nitelik arz eder. Zira tüm dünyada geçerli olabilecek kapsayıcı bir adalet ve hak iddiasının, bu hakkın korunmasını sağlayacak yasal bir düzene de gereksinim duyacağı açıktır. Kozmopolitanizmin modernlik içindeki kurucusu sayılabilecek Immanuel Kant, bu düşünme hattını kavramın içkin gerilimine duyarlı biçimde tesis eder. Bu bakımdan bu çalışmanın merkezinde Kant'ın kozmopolitanizm tartışması bulunmaktadır. Bir yandan cumhuriyetçi bir yurttaşlık kavrayışının oluşturulması konusunda önemli bir teorik perspektif geliştiren düşünür, diğer yandan bu yurttaşlık kavrayışının yaşama geçirilmesi için gerekli kurumsal çerçeveyi ulusal, uluslararası ve kozmopolitan olmak üzere üç katmanda değerlendirir. Kant'ın çağımızdaki en önemli mirasçısı Jürgen Habermas, 'anayasal yurttaşlık' adını verdiği yeni bir yurttaşlık anlayışı ortaya koyması ve bunu kozmopolitan kurumlar ile ilişkilendirmesi bakımından kilit bir konumda bulunmaktadır. Habermas, anayasal yurttaşlık kavrayışının yanında, kozmopolitan bir düzen altında insan haklarının korunması için uluslararası hukukun anayasallaşması gerektiğini vurgulamakta ve Birleşmiş Milletler'i bu konuda işlevselleştirmek gerektiğini belirtmektedir. Bu çalışmanın temel iddiası, anayasal yurttaşlık kavrayışıyla oluşturulan kozmopolitan açıklığın ulus-ötesi kamusallıkları da içerecek biçimde Kantçı kozmopolitanizmi çağımızda içkin gerilimi dahilinde yeniden düşünmek için uygun bir zemin teşkil ettiği; fakat BM altında örgütlenmesi önerilen kozmopolitan yasal düzenin bu düşünme hattındaki ağırlığına şüpheyle bakılması gerektiğidir.
Aristoteles'te kuvve-fiil ilişkisi

Bu tezde Aristoteles'in kuvve-fiil teorisi Metafizik adlı eserinin Theta kitabı üzerinden irdelenmektedir. 'Kuvve' ve 'fiil' kavramları Aristoteles'in, varlığı tasnif ettiği dört kategoriden birine tekabül etmektedir. Bu haseple kuvve-fiil teorisi Aristoteles felsefesinde merkezi bir öneme sahiptir. Aristoteles pek çok asli felsefi problemi bu teoriye başvurarak çözmeye çalışmıştır. Teorinin, üzerine eğildiği en temel meselelerden biri 'oluş'tur. Aristoteles, varlıkla hiçlik arasındaki bir münasebet olarak anlaşılan fakat izahı yapılamayan bu mefhumu kuvve-fiil teorisi bağlamında izah etmiştir. Tez üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde 'kuvve' ve 'fiil' kavramlarının Aristoteles metinlerinde nasıl ele alındığı incelenmektedir. Fakat tezin konusu 'kuvve' ve 'fiil' kavramlarının geçtiği bütün metinleri tetkik etmek değil, kuvve-fiil teorisinin kendisini çalışmak olduğu için incelenecek metinlerin seçiminde ya teorinin kendisinin tartışılıyor olmasına ya da teori vasıtasıyla asli bir meselenin tavzih edilip edilmediğine dikkat edilmiştir. İkinci bölümde teorinin ilk kısmını teşkil eden 'kuvve' kavramı incelenmektedir. Aristoteles yorumcuları arasındaki yaygın kanaate göre 'kuvve' kavramı, Met. 'nın 1'inci bölümünden 5'inci bölümüne kadarki kısmı kapsarken kitabın 6'ıncı ve 9'uncu bölümleri arasında 'bilkuvvelik' kavramı geçerlidir. Üçüncü bölümde teorinin diğer kısmını teşkil eden 'fiil' kavramı ele alınmaktadır. 'Fiil' kavramının Aristoteles terminolojisinde ki karşılığı energeiadır fakat Aristoteles'in bu kavramı irtibatlandırdığı ve yer yer değiş tokuş ettiği bir başka kavram daha vardır. Bu bölümde Aristoteles'in kendi icat ettiği iki kavramı birbirinin yerine kullanmasının arz ettiği fevkaladelik üzerinde durulmakta ve bu kavramlar arasındaki ilişkinin mahiyeti ortaya konmaktadır.
Leo Strauss'un İslam felsefesi yorumu ve etkileri

Bu tezin amacı Leo Strauss'un İslam filozofları ve özellikle Farabi, İbn Sina ve İbn Rüşd hakkındaki yorumlarını ve bu yorumların 'takipçiler' ve 'eleştirmenler' tarafından nasıl değerlendirildiğini ortaya koymaktır. Modern felsefenin içine düştüğü krizin çıkış noktası olarak İslam felsefesini de içeren geçmişş felsefeye dönülmesi gerektiğini belirten Strauss'un, İslam filozoflarını, din, felsefe ve toplum açısından ele aldığı ve onların farklı kesimlere farklı şekilde hitap ettiklerini ve bunu yazılarına yansıtarak özel bir yazım tekniği geliştirdiklerini düşünmektedir. Temel olarak, baskıya uğrama korkusuyla gerçek öğretileri gizlediklerini düşünen Strauss, İslam filozoflarının metinlerinin asıl amacının siyasiolduğunu iddia etmektedir.
Türkiye güncel sanatında mekanın diyalektiği: İçerisi/dışarısı

Mekanı deneyimleme biçimimiz, modernizm sonrası dönemde yaşadığımız zihinsel kaymaya koşut olarak dönüşüm geçirmiştir. Klasik mekan anlayışı, tıpkı Kartezyen koordinat sistemindeki gibi sabit noktaların ve belirli bir merkezin olduğu, durağan, homojen, deneyimden kopuk, içeriksiz ve idealize edilmiş bir algıya işaret eder. Oysaki yaşamın karmaşık dinamikleri, bu nizami kurguya her an direnmektedir. Düşünsel soyağacı Öklid geometrisine dayanan bu Kartezyen/modernist mekan algısı günümüzde yerini, koordinatların deneyime ve bağlama göre her an yer değiştirebildiği, akışkan ve geçirgen bir mekan algısına bırakmıştır. Büyük oranda modernizm sonrası koşulların belirlediği bu mekan; melez, her an yeni gediklerin açıldığı, 'içerisi ve dışarısı'nın birbirine sızdığı, devingen bir karaktere sahiptir. Bu çalışmada, söz konusu dönüşümün felsefi, iktisadi ve teknolojik nedenlerine değinildikten sonra, günümüz mekan algısının, Türkiye'deki güncel sanat pratiklerine yansımasının izleri sürülecektir. Çalışmanın sınırlayıcı öğeleri, mimarinin ürettiği 'içerisi/dışarısı' kavramlarıdır.
Cumhuriyet döneminde ilköğretim I. kademe programlarının özellikleri ve dayandığı eğitim felsefeleri.

Bu araştırmanın amacı, Cumhuriyet Döneminde İlköğretim I. Kademe Programlarının Özellikleri ve Dayandığı Eğitim Felsefelerini tespit etmektir. Bu konu ile ilgili kitaplar, temel öğretim programları, bu konuya yön verecek pedagojik kaynaklar ve süreli yayınlar taranmıştır. 1924, 1926, 1936, 1939, 1948, 1968, 1997 ve 2005 programlarının özelliklerini ve dayandıkları eğitim felsefelerini tespit etmek için alanyazın taraması kullanılmıştır. Araştırmada elde edilen bulgular özetle şu şekildedir:1. Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk eğitim programı olan 1924 Programı ile milli, çağdaş, bilime dayalı, akılcı ve laik bireyler yetiştirmek amaçlanmıştır. Bu programın dayandığı eğitim felsefesi ilerlemecilik olmuştur.2. 1926 Programında milli kimlik oluşturmaya önem verilmiştir, Cumhuriyet'in değerlerini kazandırmak hedeflenmiştir. Bu program ilerlemecilik eğitim felsefesine göre hazırlanmıştır.3. 1936 Programının temel amacı Atatürk ilkeleri ile cumhuriyet rejimini yeni nesillere tanıtmak, onları millileştirmek ve çağdaşlaştırmak olmuştur. Hazırlanan bu programda ele alınan eğitim felsefesi ilerlemecilik olmuştur.4. Köylerdeki eğitim kalitesini arttırmak ve köy ile kent çocuklarını eşit hale getirmek amacıyla hazırlanan 1939 Köy İlkokul Programı'nın dayandığı eğitim felsefesi ilerlemecilik olmuştur.5. 1948 Programının amacı; eğitim yoluyla milli kültürü gelecek nesillere aktarmak ve benimsetmektir. Bu program ilerlemecilik eğitim felsefesine göre hazırlanmıştır. 6. Örnek bir program olma özelliği gösteren 1968 Programı ile Atatürk devrimlerine bağlı, toplumsal olaylarla ilgili, Türklük ilkelerine uyan ve yurdunu seven bireyler yetiştirmek hedeflenmiştir. Bu programda benimsenen eğitim felsefesi ilerlemecilik olmuştur.7. Sekiz yıllık kesintisiz ve zorunlu eğitime geçişle hazırlanan 1997 Programının eğitim felsefesi ilerlemecilik olmuştur.8. 2005 Programı ile amaçlanan sürekli değişen ve gelişen dünyaya ayak uydurabilen bireyler yetiştirmektir. Bu program ilerlemecilik eğitim felsefesine dayanarak hazırlanmıştır.
Gazali'de insan ve hakikat

Gazali felsefesi, üzerinde uzlaşılabilecek iki temel kabulü barındırır. Birinci kabul, hakikatin tek, sınırsız ve değişmez olduğudur. İkinci kabul, bu dünyada yaşayan bir varlık olarak insanın zamanlı, sınırlı ve dolayısıyla değişken oluşudur. Sorun tam da bu iki kabul arasında çıkar. Sınırlı ve değişken olan bir varlık, sınırsız ve değişmez olan hakikati nasıl bilebilir? Gazali bu soruyu oldukça ciddiye alır. Hatta söylemleri, hakikat ve insan arasındaki bu soru ekseninde biçimlenir. Nitekim Gazali, aklın yapabildikleri kadar neleri neden yapamadığının da üzerinde büyük bir hassasiyete durmuştur. Yani insan düşünen bir varlık olduğu kadar yanılan da bir varlıktır. Bu durumda böyle bir varlığın, değişmeyen hakikat karşısında olanağı nedir? Bu bakımdan tez, Gazali felsefesinin hakikat karşısında nasıl bir duruş tarzı sergilediğini bulmayı amaçlamaktadır. Gazali epistemolojisi üzerinedir. Ama ortaya sadece bir filozofun epistemolojisi koyulmamıştır. Bu epistemolojinin nasıl bir felsefe yapma biçimine sahip olduğu incelenmiştir. Çalışma üç bölümden müteşekkildir. İlk bölümde Gazali'de insan ve hakikatin ne olduğu ve bu ikisi arasında nasıl bir problem çıktığına bakılmıştır. İkinci bölümde bu soruna Gazali'nin nasıl bir çözüm sunduğu araştırılmıştır. Son bölümde ise bu çözüm, bugünün perspektifinden yeniden okumaya tabi tutulmuştur.
İslam filozoflarında mucize ve nedensellik

Tezimizde İslam filozoflarına göre mucize ve nedensellik konusunu inceledik. Konumuzu işlerken bütün İslam filozoflarının düşüncelerine başvurmak yerine çalışmamızın gayesine uygun olması bağlamında en önemli meşşai filozofları olan Kindi, Farabi, İbn Sina, İbn Rüşd ve onların düşüncelerini eleştirel bir şekilde ele alan Gazali'nin düşüncelerini incelemekle yetindik. Mucize ve nedensellik konusunun tarihi serüvenini, konuyla ilgili farklı bakış açılarını, değişik din ve kültürlerde nasıl anlaşıldığını değerlendirdik. İbn Rüşd'ün deyimiyle bilimsel çalışmaların anlam kazanması, burhandan söz edebilmemiz, insanın irade özgürlüğünü ve Tanrı'nın iradesi karşısında insanın konumunu doğru belirleyebilmemiz için bu konu büyük bir öneme haizdir. Ayrıca konumuz, peygamber olduğunu iddia eden kimselerin ortaya koydukları iddia edilen olağanüstülükleri nasıl anlamamız gerektiğinin anlaşılması açısından da katkı sağlayacaktır. Filozoflarımızın, mucize konusuyla yakından ilişkili olan determinizmi ve her şeye müdahil Tanrı tasavvurunu nasıl uzlaştırdıklarını inceledik. Mucizenin mahiyeti konusunda yaşanan kavram kargaşasının nasıl tahlil ettiklerini nedensellikle ilintili olarak irdeledik. Konumuzu araştırırken Gazali'nin, İbn Rüşd'ün ve diğer filozofların konu hakkındaki düşüncelerini karşılaştırmalı olarak ele aldık. Gazali'nin Tehafüt-ü Felasife ve İbn Rüşd'ün Tehafüt-ü Tehafüt eserlerini önceledik. Yer yer yerli ve yabancı filozofların mucize ve nedensellik konusunda serdettikleri görüşlere de değindik. Bunun yanı sıra mucizeyi, peygamberliğin delillerden biri olarak kabul eden kelamcıların görüşlerine ve nispeten mucizeyi farklı yorumlara tabi tutan kelamcıların görüşlerine de değindik.
Nietzsche ve Heidegger'de metafizik sorunu

Nietzsche ve Heidegger, metafizik geleneğin oluşun arkasında değişmeden kalan bir temel varlığın bulunduğu kabulüyle düşüncede yarattığı ikiliğin, nihayetinde Batı Felsefesi'nde düşünsel bir erozyona yol açtığını öne sürmektedirler. Biri 'değer', biri de 'varlık' sorunsalından hareketle bu geleneği yeniden okuyan iki filozof, sonunda metafiziğe dair farklı kavrayışlar geliştirerek, onu aşma yönünde farklı yolları öne çıkarmışlardır. Çalışmanın amacı bu iki düşünürü karşı karşıya getirerek, metafiziğin farklı perspektiflerden kavranışına ışık tutmak ve bu kavrayışların aşma meselesindeki bağına dikkat çekmektir. Nietzsche, metafizik geleneği yaşamı aşağı doğru çeken nihilist bir değer sistemi açığa çıkardığı yönünde eleştirirken; bu sistemin arka planında yer alan erdem politikasını göz önüne sermeyi amaçlayan bir değerler soykütüğü geliştirmiştir. Aşırı yorumların kendilerinin doğurduğu karşıt yorumlar tarafından yıkılacağı kabulüyle, geleneğin 'varlık' temelli sisteminin karşısına 'oluş' temelli Dionysosçu bir felsefe inşa etmiştir. Böylelikle geleneğin iki bin yıllık 'putlarını' yıktığını öne sürmüştür. Çalışmanın birinci bölümünde Nietzsche'nin metafiziğe dair bu kavrayışı ve geleneği aşma denemesi, onun felsefesiyle olan temel bağı da vurgulanarak ele alınmıştır. Heidegger ise geleneğin temel sorunun değer meselesi değil, 'Varlık' ile 'Varolan'ı birbirine karıştırıp, hakikat bakımından Varolanı öncelikli kabul etmesi, bu sırada Varlığı karanlığa iterek zaman içinde onun hakikatini tamamen unutmasıdır. Geleneği yıkmaya çalışan Nietzsche bile Heidegger tarafından bu unutulmuşluğun bir parçası olarak görülüp geleneğe dahil edilmektedir. Geleneği aşmak için değer eleştirisi yeterli olmamıştır. Soru sorma biçimi itibariyle sadece Varolanın hakikatine odaklandığı için kendi kökenlerine yabancı kalan, böylece kendi temelinden giderek uzaklaşan gelenek, ancak bu soru sorma biçiminin Varlık lehine değiştirilmesiyle, yeniden kat edilmelidir. Çalışmanın ikinci bölümünde Heidegger'in felsefesinin temel kavramları üzerinden bu metafizik kavrayışı ve yine bu kavrayışa uygunlukla geliştirdiği Nietzsche yorumu ve aşmaya dair tespitleri üzerinde durulmuştur. Sonuç bölümünde Nietzsche'nin metafiziği yıktığı savı Heidegger'in eleştirileri üzerinden değerlendirilmiş, bu iki farklı metafizik eleştirisinin geleneğe ışık tuttuğu noktalar ve bu noktaların aşma meselesi doğrultusundaki önemi tartışılmıştır.
İdil-Ural bölgesinde Hristiyanlığın yayılması üzerine bir araştırma

Günümüzde dünyanın değişik bölgelerinde çeşitli dinlere mensup olan halklar yaşamaktadır. İdil-Ural Bölgesinde Hıristiyanlığın Yayılması Üzerine Bir Araştırma adlı çalışmada bu halklardan biri olan, İdil-Ural bölgesinde yaşayan ve günümüzde Hıristiyan olarak bilinen Kreşinler'in tarihi ve bugünkü durumu incelenmektedir. Kreşinler, Ortodoks Hıristiyan olarak bilinmekle birlikte kendi dini yaşayışlarında Hıristiyan ibadetlerini uygulamak yerine daha çok Hıristiyanlık öncesi, hatta İslam'a ait olan ibadetleri yapmaktadır. Bugün bu geleneksel ibadetler Ortodoks Kilisesi'nin takvimine göre yapılmakta ve Hıristiyan adlan taşımaktadır. İbadetler konusunda böyle bir çelişki sergileyen Kreşinlerin tarihini incelemeye başladığımız zaman, Kreşinlerin etnik köklerinin İdil-Ural bölgesinde yaşayan Tatarlara ve Çuvaş, Mari, Mordva v. b. gibi halklara dayandığını görmekteyiz. İdil-Ural bölgesini XVI. yüzyılda Hıristiyan Ruslar ele geçirdikleri zaman, bu bölgede yaşayan halkların Hıristiyanlaştınlmasmı başlatmıştır. XVI. yüzyıldan itibaren günümüze kadar devam eden bu Hıristiyanlaştırma politikası bazen şiddet ve baskı metodlanyla, bazen de teşvik metotlarıyla uygulanmıştır. Yüzyıllardır devam eden bu hıristiyanlaştırma politikası sonucunda İdil-Ural bölgesinde yaşayan halkların belirli bir kısmının hıristiyanlaştınlması sağlanmıştır. Hıristiyanlaşan bu insanlara 'vaftiz edilenler' anlamına gelen 'Kretşennıye' veya 'Kreşenı' adı verilmiştir. Ruslar tarafından yapılan baskılar veya teşvikler sonucu bu insanlar görünürde Hıristiyanlığı kabul etmiş, fakat gizlice kendi geleneksel ibadetlerini de sürdürmüşlerdir. 127 Misyonerler, vaftiz ettikleri insanları kendi milletleriyle iletişimlerini koparmak ve Ruslarla yakınlaştırmak için zaman içerisinde Kreşinlerin XVI. yüzyıldan önce de var olan bir halk olduğunu iddia etmiştir. Yüzyıllar boyu devam eden bu politikanın sonucunda Kreşinler bu iddianın etkisinde kalarak, günümüzde kendilerini ayrı bir halk olarak görmekte ve zorla hıristiyanlaştınldıklarıı kabul etmemektedirler. 128
Gazalİ'nin düşünce sisteminde aklın yeri

Düşünce tarihi incelendiğinde akıl, aklın değeri, akıl-bilgi ilişkisi, aklınçıkmazları, akıl-din ilişkisi her zaman için din felsefesinde tartışıla gelen konulardan olmuştur. Bazı filozoflar, aklı bilginin tek kaynağı olarak benimsemiş, kimileri aklahak ettiği değeri verememiş, kimileri de bu konuda çıkmazlar içinde boğulup gitmiştir. Metodik şüpheyi benimseyen Gazali, bu konuyla 'şüphe götürmez bilgi' yi arama yolunda karşılaşmıştır. Çalışmamızda Gazali'nin bu arayışında akla bakış açısını ele aldık. Güvenilir bir bilgi kaynağı olarak düşünülen aklı bu yönde ele almaya başlayanGazali, aklın çıkmazları olduğunu, aklın her konuda söz sahibi olamadığını görmüştür. Gazali'ye göre akıl, bazı konularda fikir yürütebilir. Ama akıl her ne kadar bazı konularda fikir yürütse de aklın yenilgiye uğraması muhtemeldir. Çünkü akıl, metafizik alanda söz sahibi olamaz. Ayrıca insan düşüncesine; duyguları, hırsları etki etmektedir. Aklın duru bir fikre ulaşması bu yüzden zordur. O nedenle Gazali'ye göre akıl yanılmaz bir bilgi kaynağı olmadığı gibi aklın üstünlüğü kabul edilmeden de'şüphe götürmez bilgi' ye ulaşılamaz.