turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Gilles Deleuze'ün sinematografik yaklaşımları bağlamında Nuri Bilge Ceylan sineması hakkında bir değerlendirme

Sinema, keşfedildiği 1895 yılından bu yana, üzerine düşünceler ve kuramlar üretilen bir olgu olarak öne çıkmaktadır. Sinema tarihsel gelişini boyunca çeşitli dönüşümler ve kırılmalar geçirmiştir. Birçok araştırmacı araştırmalarının temelini sinema üzerine kurmaktadır. Ancak yapılan araştırmaların büyük bir bölümü sosyoloji ve semiyoloji gibi farklı disiplinlerden gelen kavramlar aracılığıyla açıklanmaktadır. Fransız filozof Gilles Deleuze, sinemanın içerisinden kavramlar üreterek alanın içinden olan kavramlarla sinemayı anlamanın gerekliliğine vurgu yapmaktadır. Deleuze, sinemada sanatın hareket-imgeden zaman-imgeye doğru gerçekleşen kırılma sonrasında oluştuğunu ifade etmektedir. Bu açıdan Türk Sineması'nda sanatın izlerinin zaman-imge kavramına uygun anlatımlar aracılığıyla görünür hale gelmesi beklenmektedir. Bu tezin amacı, Türk Sineması'nda zaman-imge kavramının izlerini açığa çıkarmaktır. Bu doğrultuda auteur bir yönetmen olarak ifade edilebilecek Nuri Bilge Ceylan'ın filmleri incelenmiş ve zaman-imge kavramına uygun anlatımlar açıklanmaya çalışılmıştır.
Ebu-l Hasan Habib el-Maverdi'nin siyasal ve yönetsel görüşleri

Bu araştırmada Ebu'l-Hasan Habib El-Maverdi'nin siyasal ve yönetsel görüşleri' analiz edilmektedir. Bu bağlamda, yaptığımız bu araştırma, üç bölümden oluşmaktadır. Araştırmanın birinci bölümünde Maverdi'nin hayatı, ilmi kişiliği ve eserlerinin yanı sıra kullandığı metot ve konuları işleme tarzı ve/ya üslubu açıklanmıştır. İkinci bölümde İslam siyaset düşüncesinin gelişim süreci bağlamında Maverdi'nin yerinin tespiti ve ulaştığı düzey irdelenmiştir. Bu çerçevede siyaset düşüncesinin İslam tarihi içerisindeki seyri, teorik ve pratik bileşenleri açısından ele alınıp, siyaset/hilafet doktrinine etkisi saptanmış ve Maverdi'nin yaşadığı dönemin özellikleri ile Maverdi'nin siyasi düşüncesini dayandırdığı temel unsurların neler olduğu üzerinde durulmuştur. Üçüncü bölümde ise araştırmamızın temel konusu olan Maverdi'nin siyaset felsefesi ve/ya teorisi ele alınmıştır. Bu çerçevede Maverdi'nin siyaset felsefesinin kuramsal alt yapısını oluşturduğunu düşündüğümüz temel alanlar üzerinde tartışılmıştır. Bu üç bölümden elde edilen veriler dahilinde sonuç kısmında genel bir değerlendirme yapılmış ve bu değerlendirmelerin günümüz siyaset felsefesi poroblemlerine farklı bir bakış açısı getireceği düşüncesiyle çalışma sonlandırılmıştır.
Augustinus'un felsefesinde mutluluk kavramının varlık, bilgi ve ahlak kuramları açısından değerlendirilmesi

Aziz Augustinus, Kilise babalarının en önemlilerinden biridir. O belki de Hıristiyan filozofların en önemli ve etkili filozofudur. Modern ve popüler düşünce üzerinde Aziz Augustinus kadar derin etki bırakan ve düşünceleri uygulanan bir başka filozof yoktur. Bu çalışmada Augustinus'un mutluluk anlayışı onun ontolojik, epistemolojik ve etik anlayışları açısından tartışılmış ve değerlendirilmiştir. Aziz Augustinus'un etiği eudaimonist etik olarak kabul edilmiştir. Eudaimonizm Yunancada, genel anlamda 'ruh sükunu' olarak tanımlanır. Bu, ruhen mutlu olduğumuzda, gerçek mutluluğa sahip olduğumuz anlamına gelen bir mutluluktur. Augustinus, aradığı gerçek mutluluğu kendi dönüşümü üzerine bulduğunu söyler. Augustinus'a göre mutsuzluğumuza neden olan temel sorun sevmemiz gereken şeyi sevmememiz ya da severken yanlış yol izlememizdir. Ona göre mutlu olmanın tek anahtarı Tanrı'yı sevmektir. Ontolojide, epistemolojide ve etikte merkezi anlamda Tanrı vardır. Augustinus, içimizde olan Tanrı'yı ve mutluluğu bulmak için arayışımızı dış dünyada yaptığımıza işaret eder. Bu da mutluluğu yanlış yerde aradığımız anlamına gelir. Açıkça belirtmek gerekirse bu hayatta mutlak anlamda mutluluk mümkün değildir.
Reconsidering the kantian concept of genius through the questions of nature, freedom and creativity

Bu çalışmada Kantçı sanat teorisi ve deha kavramının Kant sistemi içindeki rolü ve önemi incelenmiştir. Bu incelemeyle Kant sisteminde insan olmanın anlamı nedir sorusunu sanat ve sanatçı üzerinden cevaplamak amaçlanmıştır. Bu amaçla Kant'ınsanatı izleyici gözünden değerlendirip sanatçının zengin sanatsal deneyimini göz ardı etmesi eleştirilmiş ve bu eleştiri temelinde Kant'ın deha kavramı hakkındaki görüşlerinden yola çıkılarak tüm çalışma boyunca sanatçının perspektifi ve sanatçının deneyimi ortaya konulmaya ve yorumlanmaya çalışılmıştır. Dehakavramıyla birlikte açığa çıkan özgürlük ve doğa kavramları, sanatın ve dehanınsistem içindeki önemi ve rolü açısından belirleyici olduğundan bu kavramların anlamları açıklığa kavuşturulmaya çalışılmıştır. Özgürlük ve doğal zorunluluğundeha ve yaratıcı edimi üzerindeki etkinlikleri yorumlanıp şu sonuca varılmıştır:Dehanın doğa vergisi olan yeteneğinin zorunluluğu ile sanatsal üretimdekiözgürlüğün bir ve aynı edime sebep olması dolayısıyla dehanın yaratıcı edimi Kantsistemindeki tüm ikilikler arasındaki birliğe, sistemin bütünlüğüne işaret eder. Bu iddia ile insanın ikili doğasından kaynaklı sanatın, bu ikiliği birliğe kavuşturma yolu olduğu sonucuna varılmıştır.
İbnü'l-Arabİ'nin ontolojik düşüncelerinin resim sanatına yansımaları

İslam mutasavvıfı İbnü'l-Arabi'nin metafiziğe dair belirlemelerini açıklarken kullandığı sembolik kavramlar, birçok resim sanatçısı tarafından resme yansıtılmış ve bu semboller bir sanat dili oluşturmuştur. İbnü'l-Arabi düşüncelerini açıklarken belli sembollere başvurmuş ve bu durum birçok resim sanatçısının bu semboller vasıtasıyla evrene ve Tanrı'ya dair düşüncelerini ifadelendirdiği bir vasıta olabilmiştir. Çalışmamız giriş ve iki bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde mistisizmin özelde resim sanatı olmak üzere sanat üzerindeki etkileri kısmi de olsa incelenmiş, çalışmamızın metodolojisi belirtilmiş ve İbnü'l-Arabi'nin ontolojik düşüncelerini açıklarken başvurduğu sembolik kavramlar açıklanmıştır. Birinci bölümde İslam Tasavvufunun resim sanatına etkileri ele alınmıştır. Her ne kadar İslam dininde tasvir yasağı gibi bir problem güncelliğini koruyor olsa da, tasavvufun varlığı ele alış biçimi ve varlığı ifadelendirme arzusu bu tasvir problemini büyük oranda delebilmiştir. İkinci bölümde ise İbnü'l-Arabi felsefesinin tasavvuftaki yeri ele alınmıştır. İbnü'l-Arabi'nin varlık modelini oluştururken kullanmış olduğu Ayna, harf, su, nur sembolleri ve genel anlamda varlığı Vahdet-i vücud çerçevesinde ele alış biçimi Jason Seife, Khaled Saai, Erol Akyavaş, Anila Quayyum Ağa, Soheila Esfahani, Monir Shahroudy Farmanfarmaia, Dana Awartani, Maimouna Gurresi, Dieogo De Moya gibi resim sanatının modern soyutlama biçimlerini kullanan resim sanatçılarına ilham kaynağı olabilmiştir.
Seyyid Hüseyin Nasr'da çevre ve tabiat

Seyyid Hüseyin Nasr önemli bir İslam düşünürüdür. Onun doğu ve batı kültürüne ait entelektüel farkındalığı, insanlığın ortak sorunlarının çözümü için felsefi bir bakış açısı kazanmamızda yararlı olacaktır. Çalışmanın birinci bölümü, Seyyid Hüseyin Nasr'ın Çevre ve Tabiat kavramlarına bakışını, Nasr'ın düşünce dünyasında Bilim, Din, Maneviyat, Metafizik ve Modernizm kavramlarının karşılıklarını, çevre krizinin ortaya çıkmasında etkili olan felsefi tarihsel arka planı ele almaya çalışılmıştır. Bu bölümde özellikle Nasr'ın çevre sorunlarının membaı olarak gördüğü Hristiyan Batı dünyasını ve Rönesans sonrası gelişen bilimsel dönüşüm süreçlerini, Nasr'ın yaşanan sorunlara çözüm olarak sunduğu Metafizik kavramının tahlili, sembolizm eşliğinde ortaya konmaya çalışılmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünde, Nasr'ın genel olarak tabiat algısı, tecelli anlayışı, dini çoğulculuk ekseninde farklı kültürlerde ortaya çıkan tabiat anlayışları, farklı dini bölgelerde doğal düzen anlayışı ile ilişkili metafiziksel ortak noktaları yine Nasr'ın perspektifinden okunmaya ve dinlerde kutsal bilgi eşliğinde beliren tabiat terennümleri mümkün olduğunca öz bir şekilde sunmaya gayret gösterilmiştir. Ayrıca Yahudilik, Hristiyanlık ve İslam'da doğal düzenin semavi dinlerde karşılık bulduğu düşünce akışı Nasr'ın bakış açısından değerlendirmeye tabi tutulmuştur. Bölümün son kısmında ise İslam Kozmoloji şemsiyesi altında İslam dininde ve düşünce tarihinde beliren tabiat anlayışları ve bu bağlamda ortaya çıkan farklı bakış açıları yine Nasr'ın kozmopolit düşünsel zenginliğinin rehberliğinde gözler önüne serilmeye çalışılmıştır.
Esİrüddin el-Ebherİ'nin Beyanü'l-Esrar adlı eseri

İslam düşüncesinin ana akımlarından biri olan İbn Sinacı felsefe filozofun vefatını takip eden yıllardan itibaren çok farklı şekillerde işlenmiştir. Bu işlemenin bir türü de felsefe formasyonu kazandıracak muhtasar ansiklopedik metinlerin yazımıdır. VII/XIII. yüzyılın önde gelen filozoflarından biri olan Esirüddin el-Ebheri (ö. 665/ 1265 ) yazdığı pek çok eserle İbn Sinacı felsefe birikimini pedogojik bir forma aktarmış ve İbn Sinacı felsefenin sonraki dönemlere taşınmasına büyük bir katkı sağlamıştır. Ebheri'nin ansiklopedik eserlerinde form ve içerik düzeyinde ortaya koyduğu bir dizi plansal deneme, İbn Sina'nın güçlü etkisi yanında Fahreddin er-Razi (ö. 606 /1210) etkisini de hissetirmektedir. Bununla birlikte filozofun iki selefi ve dolayısıyla Meşşai felsefe ve Eş'ari kelamı arasındaki tartışmalara derinlemesine hakim olması eserlerinde bütün yönleriyle kendisini dışa vurur. Velud bir filozof olmasına rağmen modern dönemde Türkçe, Arapça, Farsça ve Batı dillerinde az denebilecek bir sayıda çalışmaya konu olan Ebheri'nin, Beyanü'l-esrar adlı eserinin tahkik ve tahlilini yaptığımız bu çalışmamızda döneme ve filozofun düşünce sistemine ilişkin ilmi faaliyetlere sınırlı kapsamda bir katkı sunmayı amaçlamaktayız. Çalışmamızın ilk bölümünde Ebheri'nin Beyanü'l-esrar ve diğer ansiklopedik metinlerindeki planlaması, yöntemi ve üslubu ile Beyanü'l-esrar'ın muhtevasına yönelik bilgiler yer almaktadır. Çalışmamızın ikinci bölümünde Beyanü'l-esrar'da geçen yakiniyyat, zaman ve öncelik-sonralık meselelerinin Ebheri'nin felsefi düşüncesindeki yeri ele alınmıştır. Çalışmamızın son bölümünde ise Beyanü'l-esrar'ın tespit edilen nüshalarının tanıtımı, tahkikinde kullanılan yöntem ve son olarak tahkikli metni sunulmuştur.
Taylor'un çokkültürcülük kuramı üzerine bir inceleme

Bu çalışmanın amacı Charles Taylor'un çokkültürcülük önerisi olan, tanınma politikasını incelemektir. Bu incelemeyle amaçlanan: Kimliğin ve tanınmanın ne olduğunu; kimliğin ve tanınmanın neden sorun olarak görüldüğünü; tanınma politikasının eksik taraflarının olup olmadığını; tanınmama politikasının zarar verici sonuçlarından nasıl korunulabileceğini; birlikte yaşamanın nasıl sağlanabileceğini; çokkültürlülük ve çokkültürcülük arasındaki ilişkiyi; Taylor'un nasıl bir komüniteryan olduğunu; Taylor komüniteryanlığının liberalizm karşısındaki duruşunu ve çokkültürcülüğün toplumsal, siyasal ve eğitim alanlarındaki görünümünü tespit etmektir. Bu çalışmada ilk önce, Taylor'un tanınma politikasının ne olduğu ve neyi amaçladığı kimlik üzerinden temellendirilerek ve eşit tanınma ve farklılıklar politikalarından da yararlanılarak anlatılmıştır. Ardından çokkültürlülük ve çokkültürcülük arasındaki ilişkiden kısaca bahsedilmiş, Taylorcu çokkültürcülük modeli ve Taylor'un muhafazakarlık görüşleri liberalizm tartışması üzerinden işlenmiştir. Son bölümde ise, Taylor'un tanınma politikasının eksik kısımlarını tamamlamak üzere Kymlicka'dan faydalanılarak, çokkültürcülüğün toplumsal ve siyasal alanlardaki görünümü ele alınmıştır. Ayrıca çokkültürcülüğün eğitim içerisindeki görünümü yine aynı bölümde verilmiştir. Bu çalışma boyunca göstermeye çalıştığım birkaç nokta vardır. Bu noktalardan ilki Taylor'un tanınma politikasının oldukça genel bir yapıda olduğu ve uygulanabilmesi için daha özele indirgenmesi gerektiğidir. Bir diğer nokta, Taylor'un görüşünün, komüniteryanlık ile liberallik arasında bir yaklaşım sergilemesidir. Çünkü Taylor'da bağlı olduğu bilinen geleneğin aksine daha uzlaşımcı ve orta yol arayan bir tavır vardır. Zira tüm insanların birlikte yaşayabilmesi için insanı insan olduğu için sevmek baş koşuldur. Ancak birlikte yaşamak konusunda unutulan bir husus vardır ki o da tüm canlılarla birlikte yaşamanın sağlanmasının gerekliliğidir. Çünkü yalnızca insan sevmek de, başka bir taraf olmayı sağlayabilecek tehlikededir.
Ramayana Destanına göre Hinduizm

Biz bu çalışmamızda Hindu kutsal kitapları arasında sayılan Ramayana Destanı'nın Hinduizm'e olan etkilerini incelemeye çalıştık. Hindularca İtihasalar olarak bilinen destanlar, Hindu aleminin hem dini hayatını hem de sosyolojik hayatını şekillendirmektedir. Öyle ki destanda Rama- Sita karakterleri örnek alınması gereken ideal eş profili çizerken dini açıdan da hikayeler üzerinden Dharma doktrini işlenmektedir. Çalışmamız giriş, üç bölüm ve sonuçtan oluşmaktadır. Giriş bölümde Hindu kutsal kitapları tanıtılmış ve çalışmamızın önemi ve amacı; çalışmada kullandığımız yöntem ve çalışmanın sınırları ortaya konulmuştur. Çalışmamızın ilk bölümünde, araştırmanın ilerleyen kısımlarında değineceğimiz konular için kolaylık sağlaması adına destanın özeti, karakter analizi, destanı kompoze eden şairi, yazıya geçiriliş tarihi hakkında bilgiler verilmiş ve Ramayana destanının başka kültür ve dinlerdeki yansımalarını ele alınmıştır. Çalışmamızın ikinci bölümünde 'Dharma', 'Karma' ve 'Reenkarnasyon' inançlarına değinilerek Tanrı algısı hakkında bilgi verilmiş ve 'Avatara' doktrini incelenmiştir. Tezimizin üçüncü bölümünde ise Ramayana destanında geçen dini törenler, bayramlar ve ritüeller ele alınmıştır. Çalışmamız genel bir değerlendirme ile sona ermektedir.
Wittgenstein'ın felsefi soruşturmalar adlı yapıtında özel dil sorunu

Bu tezin amacı, Wittgenstein'ın 'Felsefi Sorusturmalar' adlı yapıtında islendigibiçimiyle özel dil sorununun açımlanması ve bu yolla felsefi sorunlarla iliskisinde dil hakkında bir açıklıga ulasılmasıdır. Wittgenstein dilin edimsel kullanımınınbetimlenmesinin felsefi karısıklıkların önüne geçilmesi, kendini sürekli yineleyengeleneksel sorunların çözümlenmesi ve yeni görüs açılarının kazanılması noktasında kritik bir öneme sahip olduğunu ortaya koymaktadır. Bu yaklasımı uygun bir sekilde ele alabilmek için, tezin ilk bölümünde dilin kullanımı ekseninde dilin nasılanlamlandırıldıgı ve bu baglamda dilsel pratigin sosyal dogası serimlenmeye çalısılıyor. kinci bölümde ise, sosyal baglamı içinde anlasılması gereken dil düsüncesinin özel dilinolanaklılıgına karsı gelistirilen argümana hazırladıgı zemin gösterilmeye çalısılıyor. Böylece, Wittgenstein'ın dili yasam biçimiyle olan iliskisinde nasıl konumlandırdıgı ve bu yaklasımın dilin yanlıs anlasılmasından ve yanlıs kullanılmasından kaynaklananfelsefi yanılsamalar hakkında sagladıgı açıklık gösterilir. Tez sonuç olarak, 'FelsefiSorusturmalar'da gelistirilen yaklasımların özel dili reddeden argüman temelinde dile getirildigi düsüncesiyle bitiriliyor.
Gazali'nin bilgi felsefesi

Gazali için bilgi ve ilmin, bilgi ve ilim sahibi olmanın değeri tartışılmaz. Ancak bütün bilgi ve ilimler aynı değere sahip değildir. Bilginin, gerçekten 'bilgi' olabilmesi için yakini, yani her türlü şüphe ve yanılgıdan uzak olması, kendisine sahip olana içhuzuru, iç rahatlığı vermesi gerekir. İlimler içinde de en yükseği tasavvuftur; çünkü o, tanrısal hakikatlere ilişkindir. Ancak bu hakikatler, içinde yaşanılan dünyaya ait olmadıklarından ne duyular ne de akılla değil, ama yalnızca 'sezgi' ile bilinebilirler. Gazali hakiki bilgiyi ararken duyular ve aklın tanıklığından şüphe duymuş, ancak şüphesi daha sonra sezgiyle ortadan kalkmıştır. Bu şüphe hakikati bilme biçimine ilişkin, epistemolooik bir şüphe olup filozof şüpheyi bir araç olarak kullanmıştır. Bu bakımdan, Descartes ile arasında bir benzerlik göze çarpmaktadır, iki filozof da mutlak kesinliğin peşinde olmaları ve hakikati aramaları, nihai anlamda septik olmayıp şüpheyi, hakiki bilgiye ulaşmak için bir araç olarak kullanmaları ve şüphe aşamalarının belli noktalara kadar gösterdiği benzerlik bakımından birbirlerini andırırlar. Ancak Öte yandan, her ikisi de şüpheden yola çıkan bu iki filozof arasında derin farklılıklar da mevcuttur.
Teleolojik kanıt bağlamında akıllı tasarım kuramı

Bu tez, Tanrı'nın varlığına dair teleolojik kanıt bağlamında akıllı tasarım kuramını ele almaktadır. Tezin amacı, akıllı tasarım kuramının temel kavramlarını detaylı olarak analiz ederek onun içeriğini tam olarak anlamak ve değerlendirmektir. Canlı organizmaların ilk defa nasıl ortaya çıktığı, nasıl geliştiği, mevcut canlı varlıkların bir doğal sürecin bir sonucu olup olmadıkları, canlı organizmaların karmaşık yapısından hareketle bir tasarım sonucunun çıkarılıp çıkarılamayacağı, şayet bir tasarımın var olduğu kabul edilirse bunun neye atfedileceği gibi konular üzerinde durulacaktır. Tez, giriş ve üç bölümden oluşmaktadır. Girişte teleolojik kanıtın tarihsel gelişimi ve çağdaş din felsefesindeki konumu incelenmektedir. Birinci bölümde tasarım terimi ve evrim kuramı temel kavramlarıyla analiz edilmiştir. İkinci bölüm akıllı tasarım kuramının açıklanmasına ayrılmıştır. Akıllı tasarımın kısa tarihsel gelişimi aktarıldıktan sonra önde gelen iki savunucusu William A. Dembski ve Michael J. Behe'nin kuramları açıklanmıştır. Dembski'nin tasarım çıkarımı, açıklama filtresi yoluyla kurallılık ve şansı eleyip belirginleştirilmiş karmaşıklığın tespit edilmesine dayanır. Behe, canlı organizmaların moleküler düzeyde indirgenemez karmaşıklık sergilemesini tasarım ile açıklar. Bu bölümde ayrıca bilgi kuramı, fosil kayıtları ve yaratılışçılık üzerinde durulmuş, bunların akıllı tasarımla ilişkilerine değinilmiştir. Son olarak akıllı tasarımın teleolojik kanıtla bağlantısı kurulmuştur. Üçüncü bölüm, akıllı tasarıma yöneltilen eleştirilere, akıllı tasarımcıların yanıtlarına ve akıllı tasarıma dayalı teleolojik kanıtların değerlendirmesine ayrılmıştır. Eleştiriler genel olarak onun bilgisizlik kanıtı olduğu, hatalı analojilere dayandığı, indirgenemez karmaşıklık ve belirginleştirilmiş karmaşıklığın tasarım çıkarımı için kullanılamayacağı, tasarım kusurlarının teizmin Tanrısıyla uyumsuz olduğu, onun bilimsel bir kuram olmadığı ve canlı organizmaların kökenini açıklamak için evrim kuramının yeterli olduğu şeklindedir. Eleştirilerden ve onlara verilen yanıtlardan vardığımız sonuç, eleştirilerin akıllı tasarımı geçersiz kılmada yetersiz ve akıllı tasarımın makul bir açıklama olduğudur.
Wittgenstein ve Rorty: Dil felsefesi bağlamında bir inceleme

Bu çalışmada, mantık ve dil felsefesi alanlarında yaptığı çalışmalarla 20. yy'ın en önemli filozoflarından biri sayılan Ludwig Josef Johann Wittgenstein'ın gündelik dil felsefesinin önemli bir ismi olan Richard Rorty'nin pragmatist tavırla ele aldığı dil felsefesinin benzerlik ve farklılıkları gösterilmeye çalışılacaktır. Dille ilgili düşüncelerini, çifte felsefesi ile iki farklı şekilde temellendiren L. Wittgenstein ilk döneminde, zihinle dil ve dille dünya arasındaki bağlantıyı, analitik ruha uygun olarak mantık çerçevesinde ortaya koyar. Onun ikinci dönem felsefesi ise zihin-dil-dünya ilişkisini bir kenara bırakan, anlamın kullanım ile belirlendiği gündelik dil felsefesi olarak ifade edilir. Richard Rorty ise, özellikle felsefe tarihinde hakikat olarak sunulan fikirlerin olumsallığını, gündelik dil felsefesi ışığında göstermeye çalışır. Wittgenstein'ın ''dil oyunları'' kavramı, Rorty'nin, bu süreçte başvurduğu önemli noktalardan biri olacaktır. Bu kapsamda, 1. Bölümde Wittgenstein'ın çifte felsefesi ele alınacaktır. 2. Bölümde genel hatları ile pragmatizm ortaya konulacak ve onun üç büyük kurusucu olan C. S. Peirce, W. James ve J. Dewey'in felsefelerinin, Richard Rorty'i etkileyen noktaları vurgulanacak, Rorty'in dil felsefesi hakkındaki düşünceleri incelenecektir. 3. Bölümde ise Wittgenstein ve Rorty'nin dil felsefelerinin karşılaştırılması yapılarak, geleneksel felsefenin sorunlarının dilin yanlış anlaşılmasından kaynaklandığı sonucuna ulaşılacaktır.
Reformulation of the concept of understanding in Heidegger's and Gadamer's hermeneutic theories

Bu çalışmanın amacı, felsefe tarihi boyunca bilme kavramı ile eşdeğer olduğu düşünülmüş olan anlama kavramını yeniden yapılandırmaktır. Bu nedenle, temel niyetim, Heidegger ve Gadamer'in epistemolojik terimlerle düşünülen anlama kavramına getirmiş oldukları eleştiriler ile filozofların bu kavramı ontolojik bir bakış açısı uyarınca nasıl yeniden kurdukları üzerine odaklanmaktır. Son kısımda ise filozofların benzeyen ve benzemeyen yönlerini açığa çıkarmaya ve en büyük benzerlik olarak insanın anlama yetisinin temelde sınırlı ve tarihsel olarak koşullandırılmış olduğu sonucuna vardıkları gerçeğine dikkat çekmeye çalışacağım. Bu amacı gerçekleştirmek için Heidegger'in erken dönemine ait başyapıtı Varlık ve Zaman (1927) ile Gadamer'in en geniş kapsamlı ve en etkili kitabı Doğruluk ve Yöntem'e (1960) başvuracağım. VI
Uzlaşımsal bir alan olarak dil: John Locke ve Michel Foucault

Dilin doğasına ilişkin sorular Antik Yunan'dan bu yana yanıtlarını aramaktadır. Bu sorular, dil için önemli sonuçlar doğurabilecek olan tartışma alanları yaratmıştır. Bu söz konusu önemli sorulardan biri de dilin uzlaşımsal bir alan olup olmadığı ile ilgilidir. Hiç kuşku yok ki, insanların dünyalarını anlamaya ve anlamlandırmaya başlamalarının temelinde dildeki uzlaşım bulunmaktadır. 18. yüzyılın önemli düşünürlerinden biri olan John Locke ve 20. yüzyılın önemli düşünürlerinden biri olan Michel Foucault dili uzlaşımsal bir alan olarak ele almışlar ve düşüncelerini bu tema üzerinden geliştirmişlerdir. John Locke, temsil anlayışı sınırları içerisinde dilin uzlaşımsal bir alan olduğunu göstermiş ve dilin bu özelliği ile belli oranlarda eksikliklerinden nasıl kurtulabileceğine dikkat çekmiştir. Michel Foucault ise anlamların uzlaşımsal karakterine dikkat çekmiş ve dilin, bilgi, özne, iktidar temaları ile olan ilişkilerini göz önünde bulundurmuştur. Bu bağlamda onun ele aldığı bilgi öznesi, iktidar öznesi ve etik öznenin dilin uzlaşımsal karakteri içerisinde nasıl şekillendiği ve şekillenmesi gerektiği ortaya çıkmıştır. John Locke ve Michel Foucault'nun çalışmalarından hareketle vardığımız sonuç bize göstermektedir ki, dilin uzlaşımsal bir alan olma özelliği dilin kendisini bir düzenleme imkanı içermektedir ve bu uzlaşımsal alan, hem öznenin kendisini var ettiği bir alan olmasıyla, hem de toplumu var eden bir alan olmasıyla büyük bir öneme sahiptir.
Kierkegaard'da Tanrı-insan ilişkisi

Kierkegaard, 19. yüzyıla damgasını vuran önemli isimlerden biridir. Varoluşçu felsefenin temelinin oluşmasını sağlayan ve sistem düşüncesine karşı olan bir filozoftur. Yaşamındaki amacı, uğruna ölünebilecek bir hakikate ulaşmaktır. Bu hakikat ise Tanrı ile olan ilişki sonucu kendine özgü bir 'ben' oluşturabilmektir. Felsefesini bu düşünce anlayışından hareketle oluşturmuştur. Felsefesindeki odak nokta, insan ve Tanrı arasında gerçekleşecek olan ilişkiye dairdir. Ona göre insan değişken bir varlıktır. İnsanın hayattaki temel amacı, bir 'ben'e sahip olmaktır. İnsanın bir ben'e sahip olması ise iman ile mümkündür. İmanın objesi olan Tanrı, Kierkegaard düşüncesinde ezeli ve ebedi olandır. Akıl ile kavranamayandır. Tanrı ile olan ilişki; iman, tutku ve sevgi aracılığıyla gerçekleşmektedir. Bu araştırmamızda Soren Kierkegaard'ın insan ve Tanrı hakkındaki düşüncelerini tespit edip ikisi arasında ilişkinin nasıl gerçekleştiğini ortaya koymayı amaç edindik. Bu amacı, Kierkegaard'ın bu ilişkide temel aldığı kavramları göz önünde bulundurarak gerçekleştirmeye çalıştık. Kierkegaard'ın eserlerinden ve Kierkegaard ile ilgili yapılmış olan çalışmalardan da yer alandık.
Modern felsefede özne-nesne ayrımı ve öznellik kavramı

Bu çalışma, modern felsefede Descartes, Spinoza, Leibniz ve Kant felsefelerinin Özellikle vurguladığı öznenesne kavramlarının arasındaki ayrımı incelemektedir. Batı felsefesinde, özne kavramının rasyonalist düşünceden kaynaklandığı varsayılmakta ve o nedenle nesne ve töz kavramlarının her ikisi de anlıkla ilişkisinde bir anlama sahip olmaktadır. İkinci olarak, çalışma, bu tartışma alanında içerilen filozofların çalışmalarının ortak noktalarını ana hatlarıyla çizmeyi amaçlamaktadır.