turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kambiyo senetlerinde geçersizlik defileri

Kambiyo senetleri, emre yazılı olması durumunda kamu güvenini haizdir. Aynı şekilde hamiline yazılı çek de kamu güvenini haizdir. Bu yüzden emre yazılı kambiyo senetleri ve hamiline yazılı çekte defilerin ileri sürülmesi sınırlandırılmıştır. Türk Ticaret Kanunu'na göre bu tür kambiyo senetlerinde sadece senedin geçersizliğine ilişkin defiler, senet metninden anlaşılan defiler ve alacaklı her kim ise ona karşı şahsen sahip olunan defiler ileri sürülebilir. Kambiyo senetlerinin nama yazılı olarak düzenlenmesi durumunda ise Türk Borçlar Kanunu gereği mutlak defilerin yanı sıra nispi defiler de devralana karşı ileri sürülebilir. Geçersizlik defileri, kambiyo taahhüdünde bulunan kişinin buna ilişkin bir iradesinin olmadığı veya bir iradesi olmakla birlikte bu iradenin geçersiz olduğunun ileri sürüldüğü defilerdir. Geçersizlik defileri doktrinde farklı şekillerde nitelendirilip sınıflandırılabilmektedir. Bu çalışmada geçersizlik defileri 'şekil şartlarında eksiklik veya senedi geçersiz kılan kayıtların bulunması', 'Türk Ticaret Kanunu'nda düzenlenen geçersizlik defileri' ve 'isnat defileri ile kambiyo sözleşmesinin bulunmadığına ilişkin defiler' olarak sınıflandırılmaktadır. Bu ayrımın temeli isnat edilebilirlik ve hukuki görünüş teorisidir. Türk Ticaret Kanunu'nda düzenlenen geçersizlik defilerinin isnat edilemediği varsayılır. Buna karşın isnat defileri ve kambiyo sözleşmesinin bulunmadığına ilişkin defilerde hukuki görünüşün kambiyo taahhüdünde bulunan kişiye isnat edilebildiğinin varsayıldığı defilerdir. Türk Ticaret Kanunu'nda düzenlenen geçersizlik defileri; ehliyetsizlik, yetkisiz temsil, sahte imza ve tahrifattır. İsnat defileri; irade sakatlığı halleri olan yanılma, aldatma, korkutma ve aşırı yararlanma ile ayırt etme gücünün geçici olarak kaybedildiğine ilişkin defidir. Kambiyo sözleşmesinin bulunmadığına ilişkin defiler, rıza dışı elden çıkma ve senet düzenleme iradesinin bulunmadığına ilişkin defilerdir.
Anonim ortaklığın haklı sebeple feshi isteminde mahkemenin fesih dışındaki çözümlere karar verme yetkisi

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun m. 531 hükmü ile kapalı anonim ortaklıklarda sermayenin onda biri, halka açık anonim ortaklıklarda ise yirmide biri oranındaki paylara sahip azınlığa, anonim ortaklığın haklı sebeple feshini dava etme hakkı tanınmıştır. Çalışmamızda anonim ortaklıkların sona ermesi hallerinden biri olarak düzenlenen ve azınlık pay sahiplerinin korunmasında etkili bir araç olan anonim ortaklığın haklı sebeple feshi, ortaklığın feshini gerektirir haklı sebeplerin neler olabileceği ve haklı sebeplerin varlığı halinde mahkeme tarafından ortaklığın feshi yerine hükmedilebilecek diğer çözümler çerçevesinde incelenmiştir. Bu kapsamda, mehaz İsvBK m. 736/ 4 hükmünden farklı olarak TTK m. 531 hükmünde açıkça yer verilen davacı pay sahiplerinin ortaklıktan çıkarılması başta olmak üzere duruma uygun düşen ve kabul edilebilir diğer çözüm yöntemlerine karar verilmesi ve sonuçları üzerinde durulmuştur.
Özel hayatın gizliliğini ihlal suçu

Kişinin sahip olduğu manevi varlıklardan birisi de özel hayattır. Kişinin bu varlığı üzerinde sahip olduğu hak olan özel hayatın gizliliği ve korunması hakkı, Anayasa'nın 20 ile 22'nci maddeleri arasında özel hayatın gizliliği, haberleşme hürriyeti ve konut dokunulmazlığı olarak üç başlık halinde düzenlenmiştir. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin ''özel hayata ve aile hayatına saygı'' başlıklı 8'inci maddesi de özel hayat, aile hayatı, konut ve haberleşmeyi koruyan bir düzenleme içermektedir. Türk hukukunda özel hayatın gizliliğinin ihlali bir suç olarak ilk defa 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun İkinci Kitap, İkinci Kısım, ''Özel Hayata ve Hayatın Gizli Alanına Karşı Suçlar'' başlıklı Dokuzuncu Bölümünde yer alan 134'üncü madde ile düzenlenmiştir. Bu çalışmanın amacı; kişinin kendisine yakın olan kişilerle paylaştığı ve bu kişiler dışındaki kimselere kapalı olan, kişiliğini geliştirmek ve gerçekleştirmek için sahip olduğu özel hayat alanının sınırlarını tespit etmek, kapsamını ortaya koymak, ulusal ve uluslararası hukuktaki görünümünü açıklamak ve özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun yapısall unsurlarını tüm yönleriyle incelemektir.
5237 sayılı Türk ceza kanununda bilişim sistemine girme, sistemi engelleme ve bozma suçları

Teknolojik gelişmelerin toplum hayatını şekillendirdiği günümüzde, insanlar arasındaki ilişkileri düzenleyen hukuk kuralları da toplumsal ihtiyaçlara bağlı olarak değişmektedir. Bu süreçte, bilişim alanındaki gelişmeler de büyük bir hızla sürmekte ve bilişim suçlarının işlenebilme olanakları da artmaktadır. Bu gelişmelerin gerisinde kalmak istemeyen hukuk sistemleri de yeni düzenlemelerle bu süreçteki yerlerini almaktadır. Bu çalışmamızda, her geçen gün yeni hukuki ihlallerin ortaya çıktığı bilişim sistemlerine yönelik olarak, 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunan 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun getirmiş olduğu düzenlemeler incelenmiştir. Çalışmamızda bilişim sistemine girme, sistemi engelleme ve bozma suçlarının yanı sıra, verileri yok etme ve değiştirme suçları ile bilişim sistemleri aracılığıyla işlenen suçlara da, konunun daha iyi anlaşılabilmesi için, yer verilmiştir. Bu çerçevede konuyla ilgili teknik kavramlar, tarihi gelişim ve Yargıtay kararlarına da yer verilmiş ve diğer ülkelerin hukuk sistemlerindeki düzenlemelere de değinilmiştir.
Ceza Muhakemesi Hukukunda zorunlu müdafilik

Savunma hakkı, hukuk devleti ilkesinin bir gereği olarak adil yargılamanın temelini oluşturmaktadır. Savunma hakkının tanınmadığı, bağımsız ve tarafsız mahkemede yargılanmayan şüpheli veya sanığın, hukuk devleti olmanın gerektirdiği temel haklara sahip olduğu söylenemez. Ceza yargılamalarında devletin adil yargılama yükümlülüğünü yerine getirip getirmediğini denetlemek için savunma makamında müdafi yer almaktadır. Ceza muhakemesinde müdafi, şüpheli veya sanık tarafından seçilebileceği gibi onların kanuni temsilcileri tarafından da seçilebilir. Kural bu olmakla birlikte Ceza Muhakemesi Kanunu'nda müdafinin bulundurulmasının zorunlu olduğu haller de sayılmıştır. Müdafi bulundurulmasının zorunlu olduğu bu hallerde şüpheli veya sanığın kendi seçmiş olduğu bir müdafisi yoksa talep üzerine baro tarafından kendisine bir müdafi görevlendirilmektedir. Kanun'un müdafi bulundurulmasının zorunlu tuttuğu haller çalışmamızın konusu olmakla birlikte, zorunlu müdafi olarak görev alacak müdafide bulunması gerekli şartlar ve bu görevin getirdiği yetki ve yükümlülükler de incelenecektir.
Paranın değer kaybından doğan zararın tazmin edilebilirliği

Bu çalışma, Türk Hukuku bakımından, paranın değer kaybının tazmin edilip edilemeyeceği konusunu ele almaktadır. Türkiye'de enflasyon, dolayısıyla paranın değer kaybı olgusu uzun bir süredir yaşanmaktadır. Bu durum, Türk Özel Hukuku'nda birçok sorunu da beraberinde getirmektedir. Özel Hukukumuzda paranın değer kaybının beraberinde getirdiği sorunların çözümlerine, borçlununun temerrüdüne kadar geçen süreçte, gerek Öğretide gerekse Uygulamamızda, İsviçre ve Alman Hukuk Sistemlerine paralel bir şekilde değişik biçimlerde yaklaşımlar sergilenmiş, bu konu belirli bir istikrara kavuşmuştur. Buna karşılık, borçlunun temerrüdünden sonra ortaya çıkan para değeri kayıplarının başlı başına tazmin edilebilirliği konusunda, gerek Öğretideki yazarlar gerekse uygulamadaki ortaya konulan düşünceler, birbirine taban tabana zıt çözümler öngürülmüştür. Bu çalışmada, sorunun temelinde satan sebepler teorik açıdan, incelenmiş, varılan sonuçlara bağlı olarak, Öğreti ve uygulamanın, içine düştüğü yanılgılara elden geldiği ölçüde değinilmiştir. Düşüncemize göre, sorunun temelinde, para, para değeri, para borcunun ve temerrüt faizinin niteliklerinin farklı anlaşılması dolayısıyla, munzam zararın hukuk sistemi içinde anlamı ve koşullarının farklı yorumlanması yatmaktadır. Bu düşünceden hareketle, çalışmamız üç bölüme ayrılmıştır. Birinci bölümde, para, para değeri, para borcu ve munzam zarar kavramlarına ayrılmıştır. İkinci bölümde ise, Munzam zarar tazminatının koşullarına yer verilmiştir. Üçüncü bölümde, Munzam zarar tazminatına konu olabilecek örneklere yer verilmiş, bu çerçevede paranın değer kaybının ayrı bir zarar kalemi olabileceğine ve konuya ilişkin tazminatın esaslarına değinilmiştir.
Beşinci ve altıncı yüzyıl Hanefi Usulcüleriyle karşılaştırmalı olarak Gazzalinin delil teorisinde şer'u men kablena ve sahabi kavli

Şer'u men kablena, daha önceki peygamberlerin, bizim şeriatımız tarafından neshedildiği açıklanmayan şeriatlarıdır. Alimler, Hz. Peygamber'in önceki şeriatlarla amel edip etmemesi hususunda ihtilaf etmişlerdir. Bir görüşe göre Hz. Peygamber, kendisine peygamberliği bildirildikten sonra eski şeriatların hükümleriyle amel etmiştir. İkinci bir görüş, Hz. Peygamber, kendisine peygamberlik bildirildikten sonra eski şeriatların hükümleriyle amel etmemiştir. Üçüncü bir görüşe göre eski şeriatların hükümleri Müslümanlar için de bağlayıcıdır. Artık bunlar Hz. Muhammed'in şeriatı haline gelmişlerdir. Sonuç olarak önceki şeriatlara ait hükümler, temel kaynaklarla haber verilmiş ve neshedilmemiş olmak şartıyla uygulanabilir. Hz. Muhammed'i müslüman olarak gören, O'nun sohbetinde bulunan ya da O'nunla gazveye katılan ve mümin olarak ölen kimselere sahabi denilmiştir. İslami ilimler içerisinde bu kadar önemli bir yere sahip olan sahabi sözlerinin hukuki değeri araştırmamızın konusunu oluşturmaktadır. Araştırmalarımız sonucunda yaptığımız tesbitleri kısaca şöyle ifade edebiliriz: Sahabilerin icmaı olarak adlandırılan söz ve uygulamaları müminler için bir hüccettir. Hüccet olmadığı yönünde bazı aykırı görüşler kabul görmemiştir. Sahabilerin kendi aralarında çeşitli konularda ihtilaf etmeleri mümkündür. Bu ihtilafların ortaya çıkmış olması onların fikirlerini özgürce ortaya koyduklarının bir göstergesi olarak kabul edilmiştir. Sahabi sözleri, önde gelen mezhep imamları tarafından hüccet olarak kabul edilmiştir. Çoğunluk usülcüler de sahibi sözünü fer'i bir delil olarak İslam Hukuk Metodolijisinde deliller konusu içerisinde değerlendirmişlerdir.
Ege bölgesinde denizel yetiştiricilik yapan işletmelerin hukuksal sorunları ve çözüm yolları

Tezde amaçlanan, su ürünleri üreticilerinin hukuksal sorunlarının bilimsel yöntemler ile tespit edilmesidir. Ege Bölgesinden denizel üretim yapan su ürünleri üretim tesisleri ile birebir görüşmeler yapılarak hukuksak sorunlarının tespiti amaçlanmıştır. Çalışmaya katılan 13 işletmede hazırlanan anketler uygulanmıştır. Anketlerin sonuçları, hukuksal sorunlara ilişkin olarak daha önceden yapılmış çalışmalar ile birlikte değerlendirilmiştir. Üreticilerin hukuksal sorunlarının saptanması ve net çözüm önerileri getirilmesine çalışılmıştırÜreticilerin kiralama ve taşınma sorunlarının yoğun olduğu, yasal düzenlemelerin dağınık olduğu, sektörün yönetiminin de tek elden gerçekleşmediği öne çıkmıştır. Mevzuatın bir araya getirilmesi, yönetimin birleştirilmesi, ihracat ve üretim desteklerinin artırılması ve vergi oranlarının düşürülmesi, turizm sektörü ile rakip olarak değil paralel uygulamalar geliştirilmesi gibi önerilerde bulunulmuştur.
Anonim ortaklıkta sermayenin oluşturulması ve pay sahiplerine iade edilmesi yasağı

Anonim ortaklıkların ekonomik sistem içerisinde üstlendikleri önemli rol, büyük söz konusu ortaklık tipine Kanunun tanımış olduğu hukuki niteliklere dayanmaktadır. Bu niteliklerin arasında en belirleyici olanı anonim ortaklıkların borçlarından ötürü malvarlıkları ile sınırlı olarak sorumlu olmalarıdır. Sınırlı sorumluluk ilkesi sayesinde, anonim ortaklık pay sahipliği, şahıs ortaklıklarının aksine bir çeşit yatırım niteliği taşımakta ve girişimciler en fazla yaptıkları yatırım oranında risk üstlenmektedirler. Bu ise anonim ortaklıklara yatırımcıların ilgisini artırarak, büyük sermayelerin toplanmasına olanak tanımaktadır. Bununla birlikte, anonim ortaklık türü ve geniş anlamda sermaye ortaklıkları bakımından bu derecede belirleyici ve karakteristik nitelik taşıyan sınırlı sorumluluk ilkesinin, ortaklık dışındaki menfaat çevreleri aleyhine yol açtığı önemli riskler de mevcuttur. Bahsedilen risk, ortaklığın borçlarını ödeme kabiliyetini yitirmesi halinde alacaklıların alacaklarını tahsil için kullanabilecekleri bir kaynağın bulunmamasına dayanmaktadır. Hukuk düzeninin kurmak ve korumakla sorumlu olduğu menfaat dengesinin ortaklık alacaklıları aleyhine bozulmasına engel olabilmek için, kanun koyucu uyulması zorunlu çeşitli önlemler getirmiştir. Bunlardan en önemlisi, anonim ortaklığın kuruluş anı itibariyle Kanunda yazılı asgari tutara uygun olarak ortaklık ana sözleşmesinde tespit edilen esas sermayeye eşit miktarda malvarlığına sahip olması ve faaliyeti esnasında da söz konusu malvarlığını pay sahiplerine iade etmeksizin bünyesinde muhafaza etmesi yönündeki kanuni koşuldur. Malvarlığının korunması çatısı altında sermayenin oluşturulması ve pay sahiplerine iade edilmesi yasağı olarak ifade edilebilecek söz konusu koşul, esasen ortaklığın borçlarını ödeme kabiliyetini güvence altına alacak sağlıklı bir mali yapıya sahip olması amacına hizmet etmektedir. Belirtilen temel amacın gerçekleştirilebilmesi ilk olarak pay sahipleri tarafından taahhüt edilen nakdi ve ayni sermayenin, anonim ortaklık malvarlığına hukuka uygun ve gerektiği gibi dahil edilmesini, ardından da malvarlığının açık veya gizli şekilde pay sahiplerine geri ödenmesinin engellenmesini gerektirmektedir. Çalışmamız söz konusu sistem dahilindeki kuralların incelenmesini konu edinmektedir.
Anayasa Mahkemesi'ne bireysel başvuruda usul sorunları

Bireysel başvuru temel hak ve hürriyetlerin etkin olarak korunması amacıyla tasarlanmış ikincil nitelikli bir başvuru yoludur. Bu başvuru yolu ile birlikte çoğu kez teorik olarak ulusal anayasalarda düzenlenen temel hak ve özgürlüklerin bireyler tarafından somut olarak uzman mahkemeler önünde ileri sürülebilmesi imkanı sağlanmıştır. Birçok ülkede uygulanan bireysel başvuru farklı gerekçelerle hukuk sistemlerine dahil olmuştur. Türkiye'de uzun yıllara yayılan tartışmalardan sonra AİHS'ye taraf olma ve AİHM'nin yargı yetkisinin kabul edilmesi nedeniyle bu uluslararası Mahkeme tarafından verilen yoğun ihlal kararları bireysel başvuru kurumunun öncelikli gerekçesini oluşturmuştur. 12 Eylül 2012 tarihinden itibaren başvuruların alınması ile birlikte, bu yeni başvuru yolunun toplum tarafından kısa sürede benimsendiği gözlemlenmiştir. Ancak bireylerin çok çeşitli, nedenlere dayanarak Anayasa Mahkemesi önüne taşıdıkları temel hak ve özgürlük ihlali iddiaları bu kurumun artan iş yükü nedeniyle yükümlendiği görevleri tam olarak yerine getirememe riski ile karşılaşmasına neden olmuştur. Bu nedenle kamusal karakteri ağırlık taşıyan bireysel başvuru yargılamaları için niteliğine uygun olarak mevzuat gereği, özel bir yargılama usulü öngörülmüştür. Bireysel başvuru usulü, başvuruda bulunan, başvuruyu inceleme makamı ve yargılamaya katılma hakkı bulunanlar bakımından yargılamanın kesin hükümle neticelenmesine kadar bir dizi usul işleminin ne şekilde gerçekleştirileceğini kapsamaktadır. Bu çerçevede, başvurucu tarafından başvuruda bulunma usulü, Anayasa Mahkemesi tarafından yapılacak inceleme esnasında dikkat edilmesi gerekli başvuru hakkında karar verilmesini sağlayan usul kuralları, Mahkeme'nin yargı yetkisi, başvuru yollarının tüketilmesi, başvuru süresi, mağdur kavramı gibi usule ilişkin kabul edilebilirlik kriterleri, ayrıca Adalet Bakanlığının yargılama sürecindeki görevi başvuru usulü çerçevesinde öncelikli olarak incelenmesi gerekmektedir. Bu çalışmada, bireysel başvuru usulü incelenmekle birlikte Anayasa Mahkemesi'nin yapılan başvurulara ilişkin verdiği kararlardan çıkarılan sonuçlar da göz önünde bulundurularak hukuki olarak sorun teşkil ettiği düşünülen alanlara ilişkin çözüm önerileri sunulmuştur.
Medeni Usul Hukukunda aleniyet ilkesi

Aleniyet ilkesi, yargılamanın tarafı olmayan üçüncü kişilerin, yargılamayı izleyebilmesi ve yargılamanın sonucunda verilen hükmü öğrenebilmesi şeklinde tanımlanabilir. Adil yargılanma hakkının unsurlarından biri olan aleniyet ilkesi, yargılamaya egemen olan ilkelerdendir. Aleniyet ilkesi, bir anlamda halkın yargılamaya katılmasını sağlayarak, yargı erkine demokratik bir karakter kazandırmaktadır. Aleniyet ilkesinin temelinde yargı erkinin, halk tarafından denetlenmesi vardır. Bu denetim, halkın yargıya duyduğu güveni artırdığı gibi, hakimlerin bağımsızlığını ve tarafsızlığını da teminat altına almaktadır. Aleni yargılama, toplumun adli olaylar hakkında bilgilenmesine imkan vererek, yargı erki üzerinde şüpheler oluşmasını engeller; kamu düzeninin devamlılığına katkı sağlar; yargılamaya katılanların yalan beyanda bulunmalarına mani olarak, gerçeğin bulunmasına da aracılık eder. Aleniyet ilkesi, doğrudan ve dolaylı aleniyet olmak üzere ikiye ayrılır. Doğrudan aleniyet, davanın tarafları dışındaki üçüncü kişilerin, yargılamanın yapıldığı yerde bizzat bulunarak, yargılamayı izleyebilme olanağına sahip olmalarını ifade eder. Dolaylı aleniyet ise, basın-yayın organlarının, duruşmaları izleyerek, yapacakları sesli, görüntülü veya yazılı haberler aracılığıyla yargılamaya bizzat katılmayan halkı, yargılama sırasında olanlar hakkında, yargılama ile eş zamanlı veya yargılamadan sonra bilgilendirmeleri anlamına gelir. Duruşma sırasında ses ve görüntü kaydı yapılması, mahkemenin bağımsızlığının ve tarafsızlığının sağlanması, gerçeğin ortaya çıkartılması ve yargılamaya katılanlarının kişilik haklarının korunması amacıyla yasaklanabilir. Ses ve görüntü kaydı yasağı, kitle haberleşme özgürlüğünü sınırlandırmakla birlikte, basın-yayın organlarının yargılama ile ilgili haber yapma hakkını ortadan kaldırmamaktadır. Genel ahlak, kamu düzeni, milli güvenlik, adaletin selametine zarar verebilecek özel koşulların bulunması, ailenin, çocukların, özel hayatın ve sırların korunması ile duruşma disiplinin sağlanması sebepleri ile gizli yargılama yapılabilir. Ailenin ve çocukların korunması söz konusu olduğu dava ve işlerde, yargılamanın mutlak bir şekilde gizli olması gerekirAleniyet ilkesinin ihlali halinde, meydana gelen usuli eksiklik, yargılamanın aleni bir şekilde tekrar edilmesi ile giderilebilir. Taraflar bunun için kanun yoluna başvurabilir. Aleniyet ilkesinin ihlali mutlak bozma sebebi sayılmalıdır. Zira, aleniyet ilkesi, kamu düzenine ilişkin bir ilkedir.
Konkordatoda rehinli ve finansal kiralamaya konu mal ve alacakların hukuki durumu

Konkordato kurumu hukukumuzda uzun yıllardır yürürlükte olan bir kurum olmasına rağmen, 2003 yılında İcra ve İflas Hukuku'na giren iflasın ertelenmesi kurumu sonrası gözden düşmüş ve adeta ölü bir kurum haline gelmiştir. Ancak iflasın ertelenmesi kurumunun ihtiyaçları karşılayamaması sebebiyle 2018 yılında yapılan kanun değişiklikleri ile iflasın ertelenmesi kurumu yürürlükten kaldırılmış ve konkordato kurumu işlevsel hale getirilmiştir. Bu düzenlemeden sonra konkordato kurumu oldukça rağbet görmüştür. Günümüzde işletmelerin yatırım araçlarını temin etmek için bankalardan kredi kullanarak karşılığında taşınır veya taşınır mallarına rehin vermesi veya yatırım araçlarını finansal kiralama yolu ile temin etmesi son derece yaygınlaşmıştır. Bu sözleşmelerde rehin borçlusunun veya kiracının konkordatoya başvurması durumunda sözleşme ile alacağın ve rehin/finansal kiralama konusu malların hukuksal durumu tezimizin konusunu oluşturmaktadır. Özellikle bu sözleşmeden kaynaklanan alacakların ve sözleşme/rehin konusu malların konkordatoya tabi olup olmadığı, üzerinde durulması gereken önemli sorunların başında gelmektedir. Kanun koyucu konkordato düzenlemesi içerisinde rehin hukuku için birçok maddede düzenleme yapmışsa da finansal kiralama için sadece tek bir maddede düzenleme yapmış ve uygulamayı zamanla oluşacak içtihatlara bırakmıştır. Tezimizde rehinli veya finansal kiralamaya konu malların konkordatodaki durumu doktrindeki görüşler, Yargıtay kararları ve kendi görüşlerimiz çerçevesinde ayrıntılı şekilde incelenmiştir. Özellikle uygulamada ortaya çıkabilecek sorunlara değinilmiş ve çözüm yolları önerilmiştir. Birinci bölümde konkordatoya ilişkin temel bilgiler kısaca verilmiş, ikinci bölümde rehin hukukuna ilişkin bilgiler ile rehin hakkının konkordatodaki yeri incelenmiş, üçüncü bölümde ise finansal kiralama konusu mal ve alacakların konkordatodaki hukuksal durumu irdelenmiştir.
The latent mediatization of judiciary: A multiple case study on popular trials in Turkey

Bu çalışma, Türkiye'de yargının medyatizasyonunu gözlemlemeyi amaçlamaktadır. Yazar sosyal yapısallcı yaklaşımı benimseyerek, medyayı sosyal ve kültürel gerçekliğin şekillenme sürecinin bir parçası olarak kabul etmektedir. Bu doğrultuda, farklı hukuki temelleri olan altı popular dava seçilmiş ve bir yanda hukuki süreçler, diğer yanda bu süreçlerden bahseden haberler ve tivitler incelenerek bir çoklu vaka araştırması yapılmıştır. Çalışma, yargının medyatizasyonunun dört unsuru olduğunu gözlemlemiştir: davaların dramatizasyonu, hukuki süreçlerin ve tarafların eleştirisi, tarafların medyayı ikna etme çabası ve yargısal süreçteki paralel gelişmeler. Sonuç olarak, her ne kadar yargı kararlarında medyaya doğrudan atıf yapılmasa da yargının sessiz bir şekilde medyatize olduğu ileri sürülmektedir.
İletişim özgürlüğü ve yayın denetimi

Son yıllarda değişen ekonomik yapısıyla medya, düşünce ve ifade özgürlüğünün anlamını bulduğu en önemli alan olan iletişim özgürlüğünü tehdit eder hale gelmiştir. Kitle iletişimin küreselleşmesi medyanın tekelleşme eğilimini artırmıştır. Medya üzerindeki oligopol kontrolü yurttaşların özgür bilgilenme hakkını tartışmaya açmıştır. Bu çalışmada, değişen iletişim manzarasının yasal ve ekonomik sonuçları üzerinde durulmuştur. Artık iletişim alanında tek egemenin siyasi iktidar olmadığı günümüzde klasik ya da liberal basın özgürlüğü yaklaşımı sorunu anlamaya yardıma olmamaktadır. Bu yaklaşım, medyanın dünyayı egemenlerin çıkarlarıyla uyum içinde yorumlama eğilimini gözden kaçırmaktadır. Bütün bu değişimlerin belirtileri yayıncılık ve telekomünikasyon sektörlerindeki deregülasyon hareketinde görülmektedir. Tüm dünyada yayıncılık sektörünün denetimi için düzenleyici kurullar oluşturulmuştur. Türkiye'de de Radyo ve Televizyon Üst Kurulu'nun kurulması bu sürecin sonucudur. Üst Kurul iletişim özgürlüğünün güvencesi olmakta başarılı olamamıştır. Aksine politik ve ekonomik iktidarların baskısı altında bir görünüm çizmiştir; ki bu da bize gerçekten özerk bir kurula hala ihtiyaç olduğunu göstermektedir.
Çin'de İslam hukuku ile ilgili yapılan akademik çalışmalar üzerine bir analiz

Çin uzun tarihi geçmişşe sahip olan, farklı etnik gruplardan oluşan Müslümanların yaşadığı bir ülkedir. İslam araştırmaları 1960'lardan başlayarak farklı akademisyenler tarafından yapılmaktadır. Bu sırada Çin'in reform ve dışa açılım politikasından sonra ele alınmaya başlayan İslam hukuk araştırmaları da günümüze kadar yapılan farklı akademik çalışmaları ile özel ve ayrı öneme sahip olmaktadır. Bu çalışmada Çin'de 1980'den bu yana yapılan tezler, akademik dergi makaleleri, kitaplar ve sempozyum bildirilerinden oluşan bilimsel araştırmaları tespit edip değerlendirmeye çalışılmaktadır. Ulaştığımız bilgileri konulara göre gruplandırdık. Ele alınan eserlerın konu, müellif, yayım yeri, tarihi, yayınevi gibi bilgi vermekle yetinilmiştir. Sonuç olarak Çin'de İslam hukuku ile ilgili 100'den fazla tez, 800 den fazla akademik makale, 30 adet kitabın yayınlandığı ve bu çalışmaların düzenli şekilde artarak devam ettiği görülmektedir.
Ticari vekillik kurumu

Ticari vekil, TBK 551 ve 554. madde arasında düzenleme bulan, bağlı tacir yardımcılarındandır. Ticari vekilin unsurları, ticari işletme, yetki ve şahıstır. Ticari vekiller temsil yetkilerine göre genel yetkili ticari vekiller ve sınırlı yetkili ticari vekiller olmak üzere iki türe ayrılmaktadır. Genel yetkili ticari vekiller, ticari işletmenin alışılmış bütün işlerini yapmaya yetkili iken; sınırlı yetkili ticari vekillerin temsil yetkileri, ticari işletmenin bazı işlerini yapmak üzere sınırlandırılmıştır. Ticari vekilin tayini kural olarak ticaret siciline tescil edilmez.. Ticari vekilin rekabet etmeme yükümlülüğü, TBK m. 553'te özel olarak düzenlenmiştir. Ticari vekilin rekabet etmeme yükümlülüğüne aykırı davranması halinde ticari işletme sahibinin talep edebileceği seçimlik haklar bulunmaktadır. Ticari vekilin temsil yetkisinin sona ermesi TBK m. 554'te düzenlenmiştir.