turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Sosyal dışlanmayı azaltmada bir araç olarak sosyal konutlar

Son birkaç yüzyılda gerçekleşen Sanayi Devrimi, Dünya Savaşları gibi büyük sosyal olaylar birçok insanın hayatında kalıcı sosyal değişikliklere neden olmuştur. Dünya Savaşları sonucunda oluşan ağır tahribat birçok insanı evsiz bırakmıştır. Ayrıca Sanayi Devrimi ve bu devrimle birlikte hızlanan kentleşme süreci, içerisinde çok miktarda evsizin bulunduğu büyük kentlerin oluşmasına sebep olmuştur. Ekonomik buhranlarla birlikte gelen yoksulluk, hem tarımda hem de sanayide yaşanan makineleşme, insan hayatını daha da zorlaştırmıştır. İnsanların hayatlarını devam ettirebilmeleri için en temel gereksinimlerinden biri olan barınma hakkı birçok insan için karşılanması pek mümkün olmayan bir ihtiyaca dönüşmüştür. Bu süreçte birçok ülke yoksul vatandaşlarının konut sorununu çözebilmek için çeşitli formüller geliştirerek onların belirli şartlarda ev sahibi olmasını sağlamıştır. Sosyal Konut Projesi olarak adlandırılan ve günümüzde oldukça etkin bir sosyal politika aracı olarak kullanılan bu proje neredeyse her ülkede farklı şekillerde uygulanmakta, Türkiye'de de özellikle son yıllarda giderek yaygınlaşmaktadır. TOKİ tarafından inşa edilen sosyal konutlar hak sahiplerine 270 ayda ödemekle yükümlü oldukları düşük taksitler karşılığında satılmaktadır. Sosyal konut sistemi yoksulluk ve dışlanma riski ile karşı karşıya kalan insanlara uygun şartlarda barınma olanağı sağlayarak onların tekrar toplumla bütünleşmesini temin eden bir sosyal bir proje olarak ortaya çıkmasına rağmen bu amaçlara hizmet edip etmediği tartışma konusu olmuştur. Çeşitli makale ve bilimsel yayınlar incelendiğinde sosyal konut projesinin etkinliğinin çeşitli sebeplerden dolayı azaldığı ve buna bağlı olarak da sosyal konut sisteminin sorgulanır hale geldiği belirtilmektedir. Buna ek olarak, sosyal konutlarda yaşayan insanların kendini daha çok dışlanmış hissettiği yönünde veriler de bulunmaktadır. Azımsanmayacak sayıda bilim insanı tarafından savunulan bu görüşlerin incelenmesi önem arz etmektedir. Sosyal dışlanmayı azaltmada bir araç olarak kullanılan sosyal konutların dışlanmayı azaltmak bir tarafa artırdığına dair görüşlerin incelenmesi çalışmayı aynı zamanda özgün bir niteliğe kavuşturmaktadır. Önemli ve yüksek maliyetli bir sosyal politika aracı olan sosyal konutlarla ilgili yapılan akademik çalışmaların yok denecek kadar az olması, çalışmanın önemini artırmış ve araştırmanın alanında önemli bir boşluğu dolduracak özelliğe sahip olmasını sağlamıştır. Bu çalışma, sosyal konutları kavramsal açıdan irdelemekle kalmayıp, konutların ulusal ve uluslararası ölçekte incelemesine yer vermekte ve sosyal dışlanmayı azaltıcı özelliklerini derinlemesine tartışmaktadır. Çalışmada sosyal konut sisteminde mevcut durumun analizi yapılmakta son kısımda ise sosyal konut sisteminin daha verimli uygulanabilmesi için görüş ve önerilere yer verilmektedir.
Cumhuriyet Halk Partisi'nin Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde toplumsal tabanını kaybetmesinin nedenleri (1990-2011): Diyarbakır, Mardin ve Gaziantep örneği

Halk Partisi Türkiye'nin en uzun ömürlü siyasal partisi olarak varlığını sürdürmektedir. Beklenileceği gibi siyasal partilerin geçirdiği yapısall dönüşümlerden ve ülke siyasetinden CHP'de etkilenmektedir. Bu bağlamda incelediğimiz CHP'nin 1990'lı yıllardan bu yana özellikle Kürt seçmenin yoğun olarak yaşadığı Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde, hem 1980 öncesinde hem de 1990'ların başlarına kadar önemli ölçüde destek bulmasına rağmen, günümüzde toplumsal desteğini kaybetmeye başladığı ve bunun halen sürmekte olduğu gözlemlenmiştir. Araştırmada CHP'nin Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde toplumsal ve siyasal desteğini kaybetmesinin sosyolojik sebepleri ortaya konulmaya çalışılmıştır. Bu çalışma Kürt seçmenin yoğun olarak yaşadığı Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nden üç ilde, Gaziantep, Diyarbakır ve Mardin'de yapılan saha araştırmasına dayanmaktadır. Araştırma sorusu partide halen aktif görev alan ve geçmişşte partide görev almış partililerin bakış açısından anlaşılmaya çalışılmıştır. Saha araştırmasında toplam elli altı kişi ile derinlemesine mülakatlar yapılmıştır. Araştırma neticesinde bu konunun nedenleri olarak şu temalar ön plana çıkmıştır: 1980 sonrası siyasette etkili olan kültürel konular karşısında CHP'nin politikaları daha ulusalcı bir yöne kaymıştır. İkinci olarak CHP'de yaklaşık yirmi yıl süren Deniz Baykal'ın 'tek' liderliği döneminde parti içi demokrasiye ve muhalif seslere izin verilmemiş olmasının etkisidir. Üçüncüsü ise hem küresel hem de yerel düzeyde konjonktür ile ilgili olarak kültür ve kimlik taleplerinin ön plana çıkması karşısında CHP'nin geleneksel siyasal paradigmayı sürdürme ısrarıdır. Partinin tarihsel misyonu seçmen desteğinde önemli etkiye sahiptir. Ancak CHP'nin 'ortanın solu' açılımı ile izlediği sosyal demokrat politikaların seçmende uyandırdığı ilgi bunun önüne geçmektedir. 1990'lardan bu tarafa CHP'nin soruna güvenlikçi, üniter-devlet söylem ve politikaları ile yaklaşması partinin Kürt seçmenin desteğini yitirmesinde büyük ölçüde etkili olmuştur.
Türkiye'de kırsal dönüşüm: Malatya'dan iki köy örneği

Bu çalışmada Türkiye'nin tarım ve gıdada gelişmiş kapitalist ülkelere ve küresel şirketlere bağımlı hale geliş süreci tarihsel bir perspektifle ele alınmış ve 3 gıda rejimi başlığı altında incelenmiştir. Türkiye'nin, farklı hegemonları olan ve farklı sermaye birikimi tarzlarıyla karakterize olan gıda rejimlerine eklemlenmesi sonucu uyguladığı tarım-gıda politikaları, kırsal dönüşümün istikametini belirlemekte önemli bir role sahip olmuştur. Çalışmanın alan araştırması kısmında bu dönüşümün bir örneğini ortaya koymak adına 19. yüzyıldan günümüze sermayenin birikim sorununun ürün kalıpları, üretim ilişkileri ve kırsal farklılaşmada yarattığı dönüşüm, Malatya'da bulunan 2 köy örneği üzerinden somutlaştırılmıştır. Bu köyler ithal ikameci dönem boyunca ulusal pazar için üretim yaparken, neoliberal globalleşmeyle birlikte Global Kuzey'in niş pazarlarına yönelik organik kayısı üretimine geçmişştir ve bu durum üçüncü gıda rejiminde geç kapitalistleşen ülkeler ve gelişmiş kapitalist ülkeler arasında oluşan yeni uluslararası tarımsal iş bölümüyle paralellik göstermektedir.
Güney Koreli misyonerlerin Türkiye'deki faaliyetleri

Osmanlı İmparatorluğu ve sonrasında kurulan Türkiye Cumhuriyeti tarihi boyunca siyasi, ekonomik, kültürel ve jeostratejik öneme sahip bir ülke olmuştur. Osmanlı imparatorluğunun yıkılışına denk gelen 18. y. y'ın sonları ile 19. y. y.'ın başlarından itibaren sömürge arayışı içinde olan batılı devletler bu durumdan faydalanmak adına çeşitli faaliyetlerden geri kalmamışlardır. Osmanlı topraklarına ayak bastıkları günden itibaren haçlı seferlerinin misyonunu devam ettirme niteliğindeki bu akınlar günümüze kadar neredeyse aralıksız bir şekilde devam etmektedir. Teknolojinin gelişmesine binaen dünyanın küresele bir köy haline dönüştüğü çağımızda misyonerlik faaliyetleri ana amacını muhafaza ederek yeni stratejilerle Asya kıtası üzerindeki saldırıların din kisvesi altında sürdürmektedir. Özellikle Ortadoğu coğrafyasında yaşanan son gelişmeler İslam dünyasında bir gedik açarak misyon faaliyetlerine kolaylık sağlamıştır. Bu minvalde savaşlar, iç çatışmalar ve kaos ortamı Hıristiyanlık propagandası için uygun zemin olup İslam dinini de kötülemek için de bir fırsata dönüşmüştür. Türkiye'deki misyonerlik faaliyetlerinin son yüzleri ise Güney Koreli Evanjelist misyonerler olmuştur. Dünya genelinde yürütmüş oldukları faaliyetlerin benzerini aynı stratejiler ışığında Türkiye'de gözü kara bir şekilde gerçekleştirmek Evanjelist Korelilerin ne denli aidiyet duygusuna sahip olduklarını göstermektedir. Bu çalışmada Güney Koreli misyonerlerin çok yakın zamanda başlayıp günümüze kadar devam eden misyonerlik faaliyetleri ile stratejilerden bahsedilmektedir.
Günümüz Türk dünyasında aile ve evlilik

Toplumların sosyal, siyasal ve kültürel özelliklerine göre farklılıklar gösteren aile kurumu, toplumun temelini oluşturan en eski ve önemli toplumsal kurumlardan biridir. Evlilik ise aile birliğini meydana getirmek, neslin devamlılığını sağlamak için toplumsal ve hukuki düzenlemelerle oluşturulan birliktir. Evlilik işleyişi her toplumun yazılı ve yazısız kurallarına göre farklılıklar içermektedir. Toplumlar arasında yaşanan değişmeler aile kurumunu etkilemiştir. Sanayileşmenin etkisiyle modernizmin getirdiği yeniliklerden dolayı aile içi ilişkilerinin geleneksel özelliklerinin öneminin kaybetmesi görülmüştür. Türk toplulukları içinde yer alan Azerbaycan ve Kırgızistan'ın yetmiş yıl gibi bir süre boyunca Sovyet hakimiyeti altına girmesi kurumsal anlamda aile kurumunu etkilemiştir. Türk dünyasında aile ve evlilik yapısının incelendiği bu çalışma; Türkiye'deIsparta şehri, Azerbaycan'da Bakü şehri ve Kırgızistan'da Bişkek şehrindegerçekleştirilmiş sosyolojik bir araştırmadır. Aile kurumu literatür taraması yapılarak ele alınmıştır. Bu çalışma Türk kültüründe aile kurumunun işleyişini anlamak amacıyla yapılmıştır. Gözlem, görüşme teknikleriyle elde edilen verilerden, Türk topluluklarınınaile yapısında ve evlilik işleyişlerinde farklılıkların ve benzerliklerin olduğu, sosyal, siyasal ve kültürel değişmeler nedeniyle bireysel ve toplumsal yapıda oluşan ciddi değişimlerin aile yapılarını etkilediği sonucuna varılmıştır. Bu değişmeler yaşanmasına rağmen aile yapısının temel değerlerini koruduğu da belirlenmiştir.
Les pratiques d'ecoute musicale des jeunes en tant que strategies identitaires: Une étude sociologique À Istanbul

1980 sonrası girilen küreselleşme süreciyle birlikte, endüstri toplumundan endüstri sonrası topluma geçilmiştir. Tüketim kültürünün hakim olduğu endüstri sonrası toplumda, hız ve parçalanmışlıkla birlikte kimlik krizleri ortaya çıkmıştır. Gençlerin müzik dinleme pratikleri ve müziğe atfettikleri anlamlar üzerinden, söz konusu çalışma, günümüzde müziğin toplumsal fonksiyonunu incelemeyi amaçlamaktadır. Müziğin mekansal ve zamansal işlevini tartışılarak, bireylerin müzik dinleme pratikleri üzerinden kendilerine nasıl bir micro alan yarattıklarını incelenmiştir. Ayrıca, müziğe atfedilen anlamları ve müzik ile girilen etkileşimler incelenmiş; müziğin, toplumsal bağ kurmak, bireyin kendini öteki bireylerden ayrıştırması ve müzik paylaşımı üzerine araştırmalar yapılmıştır. Son olaraksa, tüketim kültürü içinde bir tüketim nesnesine dönüşmesi üzerine tartışılarak bireylerin kendilerini müzik üzerinden ifade etmelerine ve müziğin bir kimlik stratejisi olarak nasıl kullanıldığına yer verilmiştir.
Learning, academic culture and the popular

Bu çalışmanın amacı öğrencilerin öğrenim ve akademisyenlerin öğretme deneyimlerine farklı bir bakış açısı getirmek ve akademiyle popüler olan arasında bir köprü kurmaktır. Öğrencilerin ve akademisyenlerin öğretme ve öğrenme üzerine var olan algılarıyla beraber öğrenim teorileri bu çalışmada sunulmuş ve aynı zamanda popüler kültür ve pedagoji tartışmaları ortaya konulmuştur. Bunun temel amacı ise popüler kültür ürünlerinin akademik bilginin işlenişindeki yerini belirginleştirmek ve bu türden kültürel ürünlerin üniversitede öğrenime ve öğretime olabilecek katkıları üzerine bir tartışma açmaktır. Bu literatürden yola çıkılarak İstanbul Bilgi Üniversitesi Uluslararası İlişkiler Bölümü'nde belirli bir dersi alan 1. sınıf öğrencilerine bir anket verildi. Belirli bir dersin seçilmesindeki temel neden bu dersi işleyen akademisyenin sadece yazılı metinlere dayanmanın ötesinde bilginin sunumu ve tekrar edilmesi sürecinde popüler bir politik belgeseli ders aracı olarak kullanmasıydı. Anket öğrencilerin öğrenme şekillerini ve dersle ilgili düşüncelerini belirmek amacıyla hazırlandı. Anketlerin akabinde dersi alan öğrencilerden bir grupla standart açık uçlu mülakatlar yapıldı. Mülakatların amacı ise öğrencilerin dersi tercih sebeplerini ortaya çıkarmak ve dersten beklentileriyle birlikte öğrenme şekillerinin kendi öğrenim performansları üzerine getirdikleri yorumlarla örtüşüp örtüşmediğini görmekti. Çalışmanın temel amacı burada popüler kültür ürünlerinin görsel formunun üniversitede öğrenime katkı sağlayıp sağlayamayacağını görmekti. Başka bir deyişle, özellikle üniversitenin ilk yılında öğrencilerinin öğrenimlerine katkı sağlamak amacıyla popüler kültür ürünlerinin öğretimde araç olarak kullanılıp kullanılamayacağını tartışmaya açmak temel hedefti ve araştırmanın sonuçları bu amaca büyük ölçüde hizmet etti. Alınan sonuçlar öğrencilerin akademik ortamın dışındaki öğrenim deneyimlerinin görsel ve işitsel araçlarla şekillendiğini ve bu deneyimlerinin akademik ortamdaki öğrenim ve öğretim pratikleriyle örtüşmediğini gösterdi. Hem öğrencilerin hem de akademisyenlerin tarafında meydana gelen tatminsizlik aslında öğrencilerin dış dünyada ve akademik ortamda neyi nasıl öğrendikleri arasındaki bağlantının eksikliğiydi. Çalışmanın açıkça gösterdiği nokta akademisyenlerin ve öğrencilerin uzun zamandır farklı dünyalarda yer aldıkları ve iletişimlerinin kopma noktasına geldiğiydi. Sonuçta bu çalışma popüler olanla akademik olan arasında bir uzlaşma çağrısıdır, ki bu da öğrencilerin üniversitede yaşadığı kültür şokunu daha kolay atlatabilmeleri adına popüler kültür ürünlerinin bir ölçüde öğrenim ve öğretim aracı olarak kullanılabilmesiyle mümkün olabilecektir.
Collectivization and labor relations in a Romanian village, 1921-1952

Bu çalışma 1950'lerde Romanya'daki ufak bir kırsal toplulukta toprağın kolektifleştirilmesinin nasıl deneyimlendiğini ele alıyor. Kolektifleştirme mülkiyet rejimlerinde değişikliğin yanı sıra zirai üretim sürecinin ve zirai ürünlerin dağılımının kontrolünü de içermekteydi. Bu dönemdeki kolektifleştirme süreci toplumsal değişimin nasıl deneyimlendiğini ve insanların kendi ürünleri olmayan toplumsal değişime dair algılarının şekillenmesine katkıda bulunan faktörleri anlama fırsatı sunuyor. 1921'de toprağın dağıtılmasından başlayarak 1952'de köydeki kolektifleştirmenin resmi olarak tamamlandığı tarihe kadar, köydeki emek ilişkileri ve pratiklerindeki değişimlere bakmanın devlet-toplum ilişkilerini anlamak için yeni açıklayıcı araçlar sağladığını öne sürüyorum. Bu çalışmada mülkiyet yapısındaki değişimi, köylülüğün konumundaki ve emek pratiklerindeki dönüşümü ve Romanya'daki sosyalist rejimin başlangıcından değil Birinci Dünya Savaşı'ndan başlayan yeni bir kamulaştırma anlatısı sunmak için bu değişimleri şekillendiren devlet müdahalelerini ele alıyorum. Kolektifleştirme sürecini önceleyen üç on yıl köylülerin kamulaştımaya özgün bir tepki üretmesini sağlayacak şekilde hayatlarını biçimlendirdiğinden, kolektifleştirmeyi bu tarihsel perspektifte ele almanın temel önemde olduğunu savunuyorum.
Bir eleştiri nesnesi olarak tesettür (2010-2015 yılları arasında sosyal medyada tesettür tartışmaları)

Bu çalışmada, modernleşmenin doğal sonucu olarak toplumsal yaşamın birçok alanında olduğu gibi kadın kıyafetlerinde de yaşanan değişmelerin yarattığı tartışmalar irdelenmeye çalışılmıştır. İki bölümden oluşan bu çalışmanın ilk bölümünü; modernlik, Türk modernleşmesinin seyri, Türk modernleşmesinde kadının yeri ve kamusal alan olarak sosyal medyadan meydana gelen kavramsal çerçeve oluşturmaktadır. Çalışmanın ikinci bölümünde ise; kamusal alan olarak ele alabileceğimiz sosyal medyadan elde edilen verilerle Müslüman kadın giyimini ifade eden tesettür tartışmaları ele alınmaktadır. NVivo 11 nitel araştırma programıyla incelenen verilerle tesettür tartışmalarının günümüzde geldiği durum analiz edilmektedir.
Türkiye'de siyasal Elitizm ve politik cemaat olarak mülkiyeliler

Sosyal bilimlerin uzmanlaşması beraberinde disiplinler arasındaki kopuklukları ortaya çıkartmış ve sosyal geçekliğin tüm yönleri ile incelenebilmesi metodolojik bir sorun halini almıştır. Siyaset ve sosyoloji bilimleri çalışma alanları itibariyle ortaklıklara sahip olsalar da temel referans noktaları açısından birbirinden ayrışmaktadır. Siyaset bilimi devlet temelli bir yaklaşımla siyaseti incelerken, sosyoloji toplumsal temelleri bağlamında siyasal olayları analiz etmektedir. Sosyal bilimler arasındaki ayrışmanın giderek ortadan kalkması ve disiplinler arası çalışmaların giderek yaygınlık kazanması hem sosyal teoriye hem de siyaset bilimine ciddi katkılar sağlamıştır. Bu çalışma her iki disiplinin verilerini sosyolojik bir bakış açısıyla ele alırken devlet, bürokrasi, devletçilik ve devlet adamlığı kavramları bağlamında Türk siyasal kültürünü analiz etmektedir. Zengin bir tarihsel geçmişşe sahip olan Türkiye'nin siyasal tarihi nev-i şahsına münhasır özellikler taşımaktadır. Yönetici ve yönetilen ayrımı üzerine şekillenen ve yöneticilerin ortak özelliklerini vurgulayan yönetici elit kavramı Türkiye'nin siyasalgeçmişşini kuşatacak yetkinlikte bir kavram değildir. simler, partiler, dönemler değişse de devleti ebed müddet anlayışı doğrultusunda devletin merkezi önemi devam etmektedir. Bu bağlamda yönetici sınıfı analiz ederken bir grup bilincinden ve örgütlenmeden bahsetmemizmümkündür. Bu çalışmada elitlerin dolaşımı kuramı yerine; kendi varlıklarını ve çıkarlarını korumak amacıyla birlikte hareket eden ve kendilerini devletle özdeşleştiren devletli/devletçiseçkinler kavramı yerine politik cemaat kavramının kullanılırlığı ele alınmış ve Türkiye'nin siyasal kültürü bu kavramsal çerçeve ile birlikte değerlendirilmiştir. Mülkiye mektebi devlet kademesinde hizmet verecek üst düzey bürokratları yetiştimeküzere Osmanlı Devletinin son döneminde kurulmuştur. Cumhuriyet döneminde de varlığını ve işlevini sürdüren okulun mezunları devlet kademesinde önemli görevler üstlenmişlerdir. Mülkiyelilerin kendi aralarındaki dayanışmayı vurgulamak için kullandıkları Mülkiye Ruhuçalışmamızda sosyolojik bir perspektifle ele alınmıştır.
Modernity and death: An essay on modern death strategies

öz modernlik ve olum. modern ölüm stratejileri üzerine bir deneme Yüksel, Mezher Yüksek Lisans, Sosyoloji Bölümü Tez Yöneticisi: Dr. A. Adnan Akçay Mayıs 1999, 86 sayfa Bu tez modern ölüm stratejilerini, ölümün algılanışı ve ona ilişkin geliştirilen tutumlar arasındaki ilişki bağlanımda, çözümlemeyi amaçlamaktadır. Modernliğin ölümün algılanışını dönüştürdüğü ve modern-öncesi var olan ölüm stratejilerinden farklı yeni stratejiler geliştirdiği iddiası bu tezin ana fikrini oluşturmaktadır. Modern bilinç, ölümü mutlak hiçlik ve yaşamın 'öteki'si olarak algılar ve onu olumsuzlar. Bundan dolayıdır ki, ölüm görmezlikten gelinir, gizlenir ve toplumsal yaşamdan dışlanır. Tez, bu kavramsal öncüller ışığında, üç temel noktaya değinmektedir. Ük olarak, modernliğin ayırdedici özellikleri ve modern zihnin inşaası tartışılmaktadır, ikinci olarak, modern ölüm bilinci, ölümlülük/ölümsüzlük ve yaşam/ölüm hakkındaki modern kavramsal açıklamalar bağlanımda incelenmektedir. Modern toplumlardaki ölümün imgelerini açıklamak üzere, 'siyah ölüm' ve 'beyaz ölüm' biçiminde tanımladığım iki kavram önerilmiştir. Son olarak, ölümün toplumsal boyutları tıbbi, kurumsal ve mekansal örgütlenmeleri ışığında analiz edilmektedir.
İktidarın nesnesi olarak beden

Düşünce tarihi boyunca felsefi bir zeminde ruhun karşısına konularak ötekileştirilen beden, 1980'lerden sonra postmodern kuramların etkisiyle sosyal teori içinde her geçen gün önem kazanan konulardan biri haline gelmeye başlamıştır. Beden sadece felsefi bir zeminde değil, sosyolojik bir zeminde de tartışılmaya açılmıştır. Bu çalışmanın amacı; bedeni tartışmaya açan ve toplumsalın içine sokan kuramsal yapıların analizini vermek ve bu analiz sürecinde bedeni iktidar ilişkileriyle ele almaktır. Bedenin tarihi onun baskı altına alınmasının, denetlenmesinin tarihidir. Bu bağlamda çalışmanın merkezinde bedenin çeşitli iktidar türleri ile olan ilişkisi yer almaktadır. Bedenin denetlenmesinde, gözetlenmesinde, kontrol altında tutulmasında, cezalandırılmasında, üretilmesinde birçok güç odağı söz sahibi olmakta, bunlar çoğu zaman dini, siyasal ve ideolojik düzen tarafından yürütülmektedir. Fakat modern dönemle birlikte iktidar-beden ilişkisi farklı bir boyutta tartışılmaktadır. Bu dönemde beden, üzerinde her türlü faaliyetin yürütüleceği proje olarak ele alınıp, yeniden inşasına girişilmiştir. Foucault'nun deyimiyle bu dönemde iktidardan değil, iktidarlardan bahsetmek gereklidir. Siyasi iktidarın yanı sıra kurumlar, hakim sınıflar, ideolojik aygıtlar, ekonomik örgütler gibi çok sayıda güç odağı, bireylerin bedenleri üzerinde söz sahibi olarak, onu kontrol altında tutmaya, disipline etmeye çalışmıştır. Bu dönemde sadece bireyin bedeni merkezi bir öneme sahip olmayıp, aynı zamanda nüfusların bedeni de iktidarın varlığı için önemli bir öğe haline gelmektedir. Biyo-politikanın merkezinde nüfusların yeniden üretilmesi yer alır ve nüfusların yeniden üretilmesi cinsellik söylemi etrafında gerçekleşir. İktidar-beden ikilisini tek başına ele almak iktidarın cinsiyetini göz ardı etmek anlamını taşır. Dolayısıyla iktidar-beden-cinsiyet konularını birbiriyle ilişkili içinde ele almak, iktidarın cinsiyetini çözümlemek açısından önemlidir. Kadın bedeni en çok iktidara konu olan bedendir, çünkü bu beden yoksunlukla tanımlanan bir bedendir. Bu tanım, bedenin temsil sorununu beraberinde getirmektedir. Kadın bedenine ilişkin sorunsallar, Batı düşünce tarihi boyunca tartışılmış, nitekim bu tartışma psikanalitik kuramlara da taşınmıştır. Freudçu psikanalitik gelenek kadın bedenini eksiklikle tanımlayarak, eril iktidarın meşruluğunu sağlamaktaydı. Dolayısıyla bu çalışmada, iktidarın cinsiyetini oluşturan psikanalitik kurama yer verilerek, iktidarın farklı biçimleri üzerinde durmak amaçlanmaktadır.
Geleneksel akraba ilişkilerinin yeni evlilikler üzerindeki etkileri: Afyonkarahisar ili örneği

Bu çalışma, geleneksel akraba ilişkilerinin yeni evlilikler üzerindeki etkileri üzerine bir değerlendirmedir. Toplumun temel unsurlarından biri olan aile, Türk toplumu için büyük önem taşımaktadır. Türk ailesi yapı itibariyle Batı toplumlarından farklı olarak evlilik kurumu ile temellendirilmiş ve toplumun daha sağlıklı ve daha güçlü olmasına zemin hazırlamıştır. Her toplumda görülen ve kutsal sayılan evlilik, insanlara yeni bir hayat tarzı sunmaktadır. Mevcut hayat düzeninden yeni yaşam biçimine geçilmesiyle birlikte yeni akrabalarda beraberinde gelmektedir. Evlilik yalnızca kadın ve erkeğin beraberliği değil aynı zamanda kayınvalide, kayınpeder, görümce, kayın, eltinin de evliliğe dahil olabildiği bir süreçtir. Akrabalık ilişkileri toplumdan topluma değişiklik gösterebilmektedir. Bu akrabalık ilişkilerinde en önemli faktör kayınvalide ve kayınpederdir. Kültürlerarası değişiklik gösteren akrabalık ilişkileri, evlilikler üzerinde olumlu ve olumsuz etkiler oluşturmaktadır. Geleneksel akraba ilişkilerinin yeni evlilikler üzerindeki etkileri üzerine yapılan bu çalışma, teorik ve uygulamalı olarak iki bölümden oluşmaktadır. Çalışmanın teorik kısmında, aile, aile tipleri, aileye kuramsal yaklaşımlar, evlilik, evlilik türleri, boşanma, boşanma üzerine yapılan araştırmalar açıklanmaya çalışılmıştır. Uygulama bölümünde ise, Afyonkarahisar ilinde yaşayan katılımcılar ile geleneksel akraba ilişkilerinin yeni evlilikler üzerindeki etkilerini tespit etmeye yönelik mülakat gerçekleştirilmiştir. Bu mülakatlar 33 kişi ile yapılmıştır. Görüşmelerin yapıldığı katılımcılar, kayınvalidesi ve kayınpederi ile yaşayan bireyler, bir dönem onlarla beraber yaşamış bireyler ve aile bireyleri ile farklı şehirlerde yaşayan kişilerden seçilmiştir. Yapılan görüşmeler sonucunda elde edilen bulgular analiz edilerek yorumlanmıştır. Geleneksel akraba ilişkilerinin yeni evlilikler üzerinde olumlu ve olumsuz etkilerinin olduğu görülmüştür.