turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Herakleitos'ta hakikat ve söylem

Thales'ten Aristoteles'e uzanan Yunan aydınlanması bilimsel yöntemin ilk örneklerini ortaya koymuş ve bilimin, dış dünyayı anlama çabalarımızda tek yetkin araç olduğu düşüncesinin temelini atmıştır. Fakat Herakleitos'un hakikat anlayışı Antik Yunan filozofları içerisinde farklı bir noktada konumlanır. Herakleitos'e göre hakikatin bütüncül yapısı ancak Logos'un bilgisi ile anlaşılabilir ancak bu bilgi, bilimsel yöntem ile değil sezgi ile kavranır. Diğer yandan Herakleitos, yalnızca hakikati anlayışıyla değil onu dile getiriş biçimiyle de çağdaşlarından ayrılır. Herakleitos felsefi öğretisini hakikat anlayışına uygun bir biçimde ortaya koymuştur. Bu bağlamda kelime oyunlarından, bilmecelerden, paradokslardan vb. sıkça faydalanmıştır. Bu dilsel araçların kullanımının birkaç farklı nedeninden bahsedilebilir ancak en öne çıkan neden olarak onun hakikat anlayışını gösterebiliriz. Hakikat, Herakleitos'a göre, tıpkı bir bilmecenin çözülmesi ya da bir paradoksun fark edilmesi gibi anlık gerçekleşen sezgisel bir olaydır. Dolayısıyla o, hakikate ulaşma yöntemi ile fragmanlarındaki söylem biçimi arasında bir analoji kurmuş ve bu özelliği ile felsefe tarihinde bir ilk-örnek olmuştur. Çalışmamızın ilk bölümü, Herakleitos'un hakikat anlayışı ve bu hakikate ulaşmak için kullanılan yöntemi ortaya koyar. İkinci bölüm söyleme ayrılmıştır. Bu bölümde, ilk bölümde ortaya konulanlarla söylemin nasıl uyuştuğu gösterilmektedir. Son bölümde ise, belirli fragmanlar incelenerek hakikat-söylem birlikteliği, bir anlamda, uygulamalı olarak açıklanmıştır.
Immanuel Kant'ın felsefesi'nde 'mekan ve zaman'

Bu tezde, Alman filozof, Immanuel Kan'tın Felsefesinde 'Mekan ve Zaman' adlı konu ele alınmıştır. Burada, size Kant'ın felsefesi hakkında özet bir bilgi vermeye çalışacağız. Bilindiği gibi, Kant'ın felsefesi bilgi konusunun incelenmesi ve eleştirilmesiyle başlamıştır. Bundan dolayı Kant'ın felsefesine kritisist felsefe denir. Kant, bu kritisist felsefesiyle, bilgi de aklın rolünü belirtmeye çalışmıştır Kant, bu görüşlerini epistemoloji konusunda yazdığı en önemli eseri olan, 'Saf Aklın Eleştirisi' nde ortaya koymuştur. Kant'ın epistemoloji konusundaki temel denemesini oluşturan bu eserde sorduğu ve cevabını aradığı en önemli soru şudur: Sentetik apriori yargılar nasıl olanaklıdır? Bu probleme bir çözüm getirmeyi amaçlayan Kant yine bu konuda yaptığı araştırmalara transandental araştırmalar adını vermektedir. Burada transandental araştırma metodu mümkün deney objelerine yönelme faaliyeti anlamına gelmektedir. Yine Kant, bu eserinde aklın neyi bileceğini, neyi bilemeyeceğini araştırmıştır. Bu araştırmasında saf aklın sınırları içerisinde kalarak, fenomenlerin görüşlerini bilebileceğimizi. ama görünüşlerin ardındaki gerçekliği, kendinden şeyi numeni, bilemeyeceğimizi ileri sürmüştür. Fenomen, mekan ve zaman içerisinde olan 'şey'dir. O halde bizim bilgimiz mekan ve zaman içerisinde olan şeylerle sınırlıdır. Bu durumda Kant'ta bilgi duyu verileri ile insan aklının işbirliğinden doğmuştur. İşte Kant'a göre bu bilginin iki a priori formu vardır: bunlardan biri mekan diğeri zaman'dır. Yani mekan ve zaman duyu bilgisinin a priori formlarıdır. Tüm bilgimiz de ancak bu formlar sayesinde var olmaktadır. Kant, bu anlayışı ile empirizm ile rasyonalizmin sentesini yapmaya çalışmıştır. Yani bilginin oluşmasında hem deneyin, hem de aklın önemini vurgulamıştır. Kant'ın bu sentezci yaklaşımı felsefe tarihinde büyük önem taşımaktadır. Ayrıca mekanı ve zamanı duyu bilgisin a priori formu olarak kabul etmesi Kant'ın görüşünün orjinalliğini göstermektedir. ıı
Spanning the gap: Heidegger's solution to the problem of transcendence and his critique of modern subjectivity

Bu çalışmada özne sorunsalı ile varlık sorusu arasındaki bağıntı ele alınacaktır. Özne sorunsalı olarak betimlenen felsefi problem bilincin içkin alanı ile dış dünya arasındaki ilişki sorusu olarak anlaşıldığında, bu tip bir formülasyonun bilgimizin nesnellik koşullarını konu edinen epistemolojik bir biçime sahip olduğu sonucunu çıkartmak mümkün görünmektedir. Buna karşın bu çalışmada, Alman filozof Martin Heidegger ile beraber Kartezyen epistemolojinin öznenesne şemasına karşı takınılacak kritik tavrın ontolojik bir tavır olması gerektiği vurgulanacak, söz konusu iki varlık alanı arasındaki tözsel farklılık eleştiriye tabi tutulacaktır.
Muhyiddin İbn Arabi'nin yorumlarının semiyolojik değerlendirmesi

Bu çalışmada İslam Tasavvufu Tarihi'nin önde gelen isimlerinden Muhyiddin İbn Arabi'nin (638/1240) Semiyoloji Bilimi ışığında yorumlama metodu ele alınmaya çalışılmıştır. Bu çerçevede tez bir giriş ve dört bölüme ayrılmıştır. Giriş kısmında; çalışmada çözümlenmesi amaçlanan sorunsal etraflıca tanımlanmış ve kullanılan kavramsal çerçeve açıklanmaya çalışılmıştır. Birinci bölümde; Semiyoloji Bilimi'nin genel çerçevesi; İkinci bölümde; Muhyiddin İbn Arabi'ye göre varlık, Vahdet-i Vücud, ve Muhy'id-dinİbn Arabi'ye göre varlığın dereceleri; Üçüncü bölümde; Muhyiddin İbn Arabi'nin düşüncelerinde iletişim olayının unsurları; Dördüncü bölümde ise; Muhyiddin İbn Arabi'nin yorumlama tezlerinde Semiyoloji'deki yaklaşımlar karşılaştırmalı bir şekilde ele alınmaya çalışılmıştır.
Kutbeddin Razi'nin hayatı, eserleri ve felsefi görüşleri

Bu tezde Kutbeddin Razi'nin hayatı, hocaları, eserleri ve İşarat geleneği bağlamında onun varlık, illet ve Vacibu'l-Vücud konuları hakkındaki felsefi görüşlerini inceledim. Tez, giriş, iki bölüm ve sonuçtan meydana gelmektedir. Girişte, Kutbeddin Razi'nin hayatı, mezhebi, yaşadığı dönemin siyasi yapısı ve eserleri incelenmektedir. Birinci bölümde, varlık ve varlığın illetleri konusunda Kutbeddin Razi'nin düşüncelerini, İbn Sina, Fahrettin Razi ve Tusi'nin fikirleriyle mukayeseli olarak inceledim. İkinci bölümün ilk kısmında, Vacibu'l-Vücud'un varlığının delilleri, ikinci kısmında ise Vacibu'l-Vücud'un birliği hakkında Kutbeddin Razi'nin düşüncelerini ortaya koymaya çalıştım. Sonuç bölümünde; İbn Sina çizgisinde bir düşünür olan Kutbeddin Razi'nin ortaya koyduğu özgün düşüncelere dikkat çektim.
İslam felsefesinde ahlak ve siyaset tasavvuru -Maverdi merkezli bir inceleme-

On birinci asırda yaşamış olan İslam fakihi ve yaşamış olduğu dönemin etkili bir siyasi karakteri olan Ebü'l-Hasan Ali b. Muhammed b. Habib el-Basri el-Maverdi (M.974, H.364)'nin, ahlak ve siyaset görüşleri aynı zamanda siyaset-ahlak ilişkileri nasıl olması gerektiği konusundaki düşünceleri incelemeye değer bir şahsiyettir. Maverdi, Tefsirci, Edebiyatçı, Siyasetçi, Hukukçu bir alimdir. Şafi alimi olarak bilinen İmam Maverdi yaşamış olduğu asırda fikir üreterek ortaya koyduğu görüşlerle döneminde oluşmuş olan problemlere çözüm aramaya çalışmıştır. Fikirlerini beyan ederken genellikle dört mezhebin fıkhi görüşlerini tarafsız olarak vermiş olan Maverdi tartışma bulunan ihtilaflı konularda Şafi Mezhebinin görüşlerini kabul etmiştir. Fikir ve düşüncelerini yaşamış olduğu dönemde tam olarak hayata geçirebilmiş olmasa da Maverdi daha sonraki dönemlerde din-siyaset ahlak-siyaset ilişkileri açısından çokça incelenmiş ve ortaya çıkmış olan siyasi düşünce tarihinde kendisine önemli bir yer bularak ışık tutmayı başarmıştır. Maverdi günümüzde siyasi ahlaki ve siyasi görüşleriyle yaşamayı başaran bir İslam fakihi, İslam siyaset düşüncesinin yazılı olarak ilk temellerini atan ve İslam siyaset düşüncesini ortaya koyan ilim adamıdır. Biz de bu çalışmamızda İslam siyasi düşünce tarihi içindeki devrinin önemli şahsiyeti olan ve ortaya koyduğu görüşlerle Selçukluların yönetim düşüncesine etki eden, dönemin sosyal, kültürel ve siyasal birikimlerini yansıtan Maverdi'nin ahlak ve siyaset anlayışını ele almaktayız. Maverdi'nin siyaset anlayışını büyük ölçüde yansıtan 'Ahkamü's- Sultaniyye' ahlaki görüşlerini yansıtan 'Edebü'd-Dünya ve'd-Din' eserlerini merkez alarak ulaşabildiğimiz tüm eserlerini incelemeye çalıştık. Bu incelemeyi yaparken de müellifin devletin varlık gayesi, etkin bir yönetimin nasıl olacağı, devlet başkanında bulunması gereken temel özelliklerin neler olduğu, ahlakın amacı, ahlak hakkındaki düşünceleri, ahlaki görüşlerini inceleyerek ahlak ve siyaset hakkındaki görüşleri açıklanmıştır.
On the impossibility of the ontic view of mechanistic explanations

MEKANİSTİK AÇIKLAMANIN ONTİK GÖRÜŞÜNÜN İMKANSIZLIĞI ÜZERİNEBaşdemir, AlicanYüksek Lisans, Felsefe Bölümü Tez Danışmanı: Dr. Öğr. Üyesi Yehezkel Sandy BerkovskiMayıs 2019Bu tez, Yeni Mekanistler arasında mekanistik açıklamaların ontik ve epistemik yorumlamalarına ilişkin devam eden tartışmayı ele almaktadır. Ontik görüş, mekanizmalar ve açıklamalar arasındaki bir özdeşlik ilişkisine dayanırken; epistemik görüşe göre, açıklamaların, açıklama olarak nitelendirilebilmesi için zihinsel ve dışsal temsilleri içeren bir temsil vasıtasından geçmesi gerekir. Ontik görüşün varsayımlarını açıkça dile getireceğim. Ardından, gerçek mekanizmaların ve açıklamaların ayırt edici özellikleri sebebiyle özdeşlik iddiasının geçersiz olduğu halleri göstereceğim. Mekanizmaların, nedensel ve üretken etkinliklere dayanan somut yapılar olduğunu, açıklamaların ise yokluk ve önleme gibi olmayan ilişkili vakaları alıntılayan, epistemik ve pragmatik olarak soyut varlıklar olduğunu savunacağım. Dahası, özdeşlik iddiasından bağımsız olarak ontik görüşün hayatta kalabileceği fikrine dayanan zayıf ontisizme itiraz edeceğim. Bu, relataların hala temsiller olduğu durumda, açıklamaları gerçek dünyaya bağlayan ontik ilişkilere dayanmaktadır. Bunun yerine, açıklamaların, mekanizmaların ontik özelliklerini temsil eden temsiller olduğu iddiasına dayanan, açıklamaların temsili-kapsama görüşünü motive edeceğim. Son olarak, açıklamalar hakkında gerçekçiliği kurtaran argümanlar sunacak ve modellemenin bilimsel pratiğinin açıklamaların temsili-kapsama görüşü ile nasıl uyumlu olduğunu göstereceğim.
İs the metaphysical status of 'language game' in later wittgensteinian philosophy of language revolutionary or not

ÖZ İKİNCİ DÖNEM WITTGENSTEIN DİL FELSEFESİNDEKİ 'DİL OYUNU' KAVRAMINININ METAFİZİK STATÜSÜ YENİLİKÇİ MİDİR? Karagöz, Umut Yüksek Lisans, Felsefe Bölümü Tez Yöneticisi: Doç. Dr. David Grünberg Aralık 2005, 59 sayfa Bu çalışmanın amacı Hintikka'nın ikinci dönem Wittgenstein dil felsefesi yorumundan yararlanarak ikinci dönem Wittgenstein dil felsefesindeki 'dil oyunu' kavramının metafizik statüsünü ve 'dil oyunu'nun yenilikçi rolü olup olmadığını açıklamaktır. Wittgenstein'in felsefesi iki dönemde incelenmektedir. Birinci dönem resim anlam teorisini temel almaktadır. Buna göre, cümle, hal/durumları sunmakta/yansıtmaktadır. Öte yandan, ikinci dönem, insanların sosyal ve dilsel eylemlerine önem vermektedir. Birinci dönem, olaylara dayanan ve bilişsel olan anlamı yok saymakta ve hal/durumların cümleler yansıtılmasından hareket etmektedir. Bu VIyüzden, Wittgenstein' in birinci dönemi, 'konuşamadığımız yerde, susmalıyız.' İfadesiyle özetlenebilmektedir. Bu düşünce, birinci dönem Wittgenstein'in metafizik düşüncesi hakkında ipuçları vermektedir. Böylece dil, insan eylemlerinden soyutlanarak incelenmiştir. Wittgenstein ikinci döneminde, emir verme, tavsiye verme, ölçme ve sayma vb. nin sosyal eylemleri olarak nitelendirdiği 'dil oyun'unda dilin günlük kullanımını esas almaktadır. Farklı şekildeki dil oyunları çeşitli 'yaşam formları' oluşturmaktadır. Bunun yanında, 'dil oyunu', Wittgenstein'in diğer önemli kavramları, 'yaşam formu' ve 'görüş birliği', ile birlikte dil matrisini oluşturmaktadır. Bu yüzden Wittgenstein, ikinci döneminde, kendisinin birinci dönemine karşı çıkmaktadır. İkinci döneminde Wittgenstein 'anlam kullanımdır.' prensibine odaklanmaktadır. Bu düşünce bağlamsal anlam teorisi olarak adlandırılır. İkinci döneminde Wittgenstein'in amacı kelimeleri metafizikten, günlük kullanımlarına getirmektir. Ancak, Wittgenstein'in bu düşüncesini değiştirmesine rağmen, metafiziğin, ikinci dönem Wittgenstein'da, birinci dönemde olduğu gibi, bir rolü vardır. Aslında, 'dil oyunu' kavramı, dil oyunu kurallarından kavramsal ve ontolojik önceliğe sahiptir. Bu durumda, Wittgenstein 'dil-oyunu' nu insanların eylemlerine model olacak şekilde biçimlendirmiştir. Wittgenstein'in 'dil-oyunu' nu dil ve gerçek arasında bir köprü olarak görmesi, 'dil-oyunu' kavramının devrimsel rolünü ortaya koymaktadır.
Emmanuel Levinas'ta insan olma ve sorumluluk ilişkisi

Levinas'ta sorumluluk fikri, Levinas'ın felsefenin kaynağına yönelik eleştirisinde; aynılık problemi vurgusunda, ontoloji yerine etiği temele koyduğu noktada ve sorumluluğun özne olmanın imkanını oluşturduğu savunusunda açık olmaktadır. Levinas, Batı felsefesinin ontoloji odağında gelişen ve Aynı'nın mantığına indirgenen düşüncesini güç felsefesi olarak tanıtmaktadır. Bu felsefede insanın benler çokluğunda düşünüldüğünü, başkası'nın görünür olmadığını ve öznenin söz konusu olmadığını iddia etmektedir. Levinas, Aynı karşısında Başka'nın, ben karşısında başkası'nın öne çıktığı bir felsefeye; güç ve iktidarın ortadan kalkarak insanın görünür olduğu düşünmeye dikkat çekmektedir. Bu düşünmeyi, etik ve etik ilişki olarak sorumlulukla açıklamaktadır. Ona göre sorumluluk; insan bilincini, iradesini aşan, mutlak, sonsuz, sınırsız, bu anlamda aşkın bir sorumluluktur. Levinas, bu sorumluluk kavrayışına, varlıktan Başka'ya; Olmaktan Başka Türlü'ye açılmada ulaşmaktadır. Bu düşünme çizgisinde teoloji ve etik birlikteliğinde sorumluluğun anlamını kurmaktadır. Levinas'ta insan, ben'in başkası karşısında sorumlu olması ile görünürdür. Ben'i ben yapan, başkası karşısındaki sorumluluğudur. Levinas'ta kurulmuş bir özne ya da kendini kuran bir özne fikri söz konusu değildir. İşte bu çalışma, insanın; güç ve iktidarın olmadığı bir ilişkide görünür olduğunu düşünen Levinas'ın, Aynılık eleştirisini ve başkası'nın ben'e indirgendiği, güç felsefesi dediği ontoloji karşısına, felsefe-teoloji birlikteliğinde yaratılan sorumluluk düşüncesiyle çıkışını konu edinmektedir. Çalışma, Levinas'ın yeni bir güç felsefesi yarattığı noktada insanın görünürlüğünü açıklamadaki başarısızlığını açıklamayı amaçlamaktadır. Levinas'ta sorumluluk düşüncesinin seküler bir okuması yapılamadığı için insan ve sorumluluk düşüncesi arasındaki ilişkide düşünülen insan olma fikri, Levinas'ta başarısız bir düşünme girişimi olarak kalmıştır. Bu çalışmada sorumluluğun Levinas'ta bir güç ve iktidar felsefesi var ettiği, bu noktada sorumluluk düşüncesinin, insanın görünürlüğünü açık kılmayıp tam aksine ortadan kaldırdığı gösterilmiştir.
Maimonides'in felsefesinde Tanrı, evren ve insan

Ortaçağ dönemi, felsefi düşünce sayesinde farklı dini inançlara ve dogmalara mensup düşünürler tarafından akıl ve imanın uzlaştırılmaya çalışıldığı bir dönem olmuştur. Bu dönemde yaşamış olan ve bütün yaşamını İslam coğrafyasında geçiren Maimonides, ( ( Yahudi inanç bünyesinde, Yahudi felsefesini tekrar canlandırmıştır. Yahudilik, Tanrı tarafından vahyedilmiş dini buyruklara, kutsal metinlere ve yorumlara kayıtsız şartsız inanılması ve itaat edilmesi ilkesine dayalı kitaplı bir dindir. Yahudilikte iman önceliği esas alınarak özgün ve dinden bağımsız bir felsefe oluşturulması ve bu felsefenin Tevrat'taki buyruklara ve yorumlara aykırı olması mümkün değildir. Ortaçağ'daki Aristotelesçi en önemli düşünür olan Maimonides, felsefe ile Yahudi hukukunu eş değer göstermek yerine; her ikisinin de önem ve yerini aklın sistematik işleyişine göre dizayn eder. Ancak, Tevrat hukukuna felsefeye kıyasla biraz daha fazla imtiyaz tanır. Yahudi Felsefesi, Yahudi İnanç ve eylemlerinin 'var olmak' çemberi içerisinde ' üç varlık alanı' olarak adlandırabileceğimiz bir alan araştırması üzerinde kendini açığa çıkarmaktadır. İşte bu ' üç var olan ' varlık alanı 'Tanrı, Evren ve İnsandır.' İyi bir düşünce ve gözlem yapısına sahip olan Maimonides, rasyonelci İslam Kelamının önemli düşünürlerinden oldukça etkilenmiş ve tıpkı onlar gibi Tanrı sözü olan Kutsal Kitaba dayanan ifadeleri mantıksal analizlerle açıklayarak felsefeye yeni bir boyut kazandırmıştır.
Nietzsche ve Gadamer'de hakikat problemi

Hakikati mutlak, değişmez, insan-üstü bir kavram olarak konumlayan ve hakikat ile 'inutlak' arasında bağlantı kuran geleneksel epistemolojik görüş yarattığı tahripkar etkilerden dolayı pek çok eleştiriye maruz kalmıştır. Hakikatin nesnesine uygun doğru bilgi ve dolayısıyla bilme ediminin bir 'keşif' olarak tanımlanması insanın varlıkla olan asli bağının kopmasına ve yaşamın değerinden düşmesine neden olmuştur. Çünkü bu arayış, kaçınılmaz olarak fiziksel ya da düşünsel nitelikli yaşama karşıt bir başka gerçeklik alanının yaratılmasına yol açmıştır. Bu nedenle hakikatin bir 'keşif' değil, insan yorumu olduğunu ifade eden Nietzsche, hakikat probleminin epistemolojik olmaktan daha çok yaşamsal bir anlamının olduğuna işaret eder. Nietzsche için 'inutlak bir hakikat' yoktur, dünyaya dair yaşamsal gereksinimlerden doğan farklı yorumlar vardır. Hakikat ile mutlaklık arasında bağlantı kuran geleneksel epistemolojinin reddi ve hakikatin yorum olduğu düşüncesi hakikat tartışmaları konusunda pratik ve politik alanda açmazlara neden olabilecek biçimde her tür bilgisel zemini yok eden bir düşünsel perspektifi de beraberinde getirmiştir. Yorum çoğulluğu düşüncesinden hareket ederek farklılıkların kendi koşullarında ve her koşulda olumlanması gerektiği düşüncesine varan rölativist tavır öznelerarası ilişki zemini açısından problem yaratabilmektedir. Başka bir ifadeyle, temel sorun farklılıklar arasındaki öznelerarasılığın ölçüt ve koşullarının ne olacağı sorusudur. Bu noktada yorumlar arasındaki farklılıkları öznelerarası ilişki zemininin tahripkar unsuru olarak değil, hakikatin diyalog yoluyla inşa edilmesinin kurucu unsuru olarak ele alan Gadamer, yorum farklılıklarının ayrışmaya değil, evrenselleşmeye kapı açacak bir anlama olanağı sunduğuna işaret eder. Mutlak hakikat düşüncesinin iptali ve yorum çoğulluğu düşüncesinden hareket ederek insanın dünyayla ilişkisinin sağaltılmasını sağlayacak yeni bir hakikat kavramsallaştırmasına ulaşmanın olanağını sorgulamayı amaçlayan bu çalışmanın Giriş Bölümü'nde, Nietzsche ve Gadamer'in bu sorgulama içerisindeki yeri belirlenmiştir. Birinci Bölümde, geleneksel hakikat görüşüne yöneltilen eleştirilerin ilham kaynağı olan Nietzsche'nin objektivist hakikat görüşünü reddetmesinin gerekçeleri ele alınıp, güç istenci ve perspektivizm vurgusunun hakikat tartışmasına sunduğu katkı üzerinde durulmuştur. İkinci Bölümde önyargı, gelenek, öznelerarasılık, diyalog kavramları yoluyla hakikatin diyalojik bir uzlaşım olduğu düşüncesine dikkat çeken Gadamer'in felsefi hermeneutiği ele alınmıştır.
Bernard Williams ve felsefi etiğin sınırları

Bernard Williams (1929-2003), 20. yüzyılın ikinci yarısında, İngilizce konuşan dünyanın önde gelen ahlak felsefecilerinden biri olmuştur. Görüşleriyle günümüzdeki tartışmalarda da hala etkili bir figürdür. Bu çalışma, Williams'ın etik düşüncesini genel olarak incelemekte ve onun ahlak felsefesi için ne gibi imkan ve sınırlılıklar gördüğünü tartışmaktadır. İlk bölümde, Williams'ın modern ahlak felsefesindeki kimi pozisyon, kabul ve yönelimlere ilişkin değerlendirmeleri ele alınmaktadır. İlk bölümden çıkarılabilecek temel bir sonuç, Williams'ın modern ahlak felsefesindeki karakteristik pozisyon ve yönelimleri hatalı bir ahlaki fail ve pratik rasyonalite anlayışı içeriyor olarak gördüğüdür. Böylece ikinci bölümde, Williams'ın pratik rasyonalite anlayışı incelenmektedir. Üçüncü bölüm, Williams'ın ahlaki bir fail olmayı tam olarak nasıl kavradığını açıklığa kavuşturacak şekilde, onun eski Yunan etik düşüncesi hakkındaki görüşlerini irdelemektedir. Çalışmamız, Williams'ın ahlak felsefesi için ne gibi imkan ve sınırlılıklar gördüğüne dair bir tartışmayla sonlanmaktadır.
Kötülük kavramı hakkında üç perspektif: Augustinus, Kant ve Nietzsche

Düşünsel, sosyal, psiko-fiziksel bir varlık olarak insan düşünsel şafağından moderniteye kadar çeşitli düzeylerde kötülük kavramıyla ilgili olmuştur. İnsan etkinliklerinin büyük bir kısmı kötülüğün bertaraf edilmesini amaçlamaktadır; sıklıkla kötülük bile başka bir kötülüğü ortadan kaldırmaya yöneliktir. Bu nedenle kötülüğün bir şemsiye-kavram olduğu söylenebilir. Her düşünür felsefesini çağının talepleri doğrultusunda ve ileriye-dönük bir vizyonla oluşturur. Bu bağlamda Augustinus kötülüğü, teodise tartışmaları ekseninde ele almıştır. Ahlaki ve fiziksel kötülük ile tanrısal inayet arasındaki olası uyuşmazlığı özgür istenç teorisiyle çürütmeye çalışmıştır. Bir Aydınlanma filozofu olarak Kant ise kötülük kavramını eleştirel bağlamda ve rasyonalite dahilinde incelemiştir. Bu doğrultuda kötülük Kant'ın felsefesinde üç-boyutludur. O, ilk olarak kötülüğün teodise biçiminde ele alınışını eleştirmiştir. İkinci olarak ahlak metafiziği dahilinde kötülüğü, ahlak yasasından sapma ve maksimin ben-sevgisinin ilkeleri tarafından belirlenmesi olarak dile getirilir. Üçüncü olarak rasyonel teoloji-antropoloji bağlamında insanlığın kötülüğe yatkınlığın işaret eden radikal kötülük tezini ileri sürer. Nietzsche ahlaki kötülük kavramını, genel ahlak eleştirisinin bir parçası olarak ele almıştır. İyilik ve kötülüğün kendilikler olarak düşünülmesi, aralarında indirgenemez karşıtlıklar kurulması, ahlaki iyi adına kötünün ortadan kaldırılması varsayımı onun eleştirisinin asıl hedefleridir. Öte yandan ahlakı köle ve soylu ahlak olarak birbirinden ayırmıştır. Ona göre sürü insanı, güç istencinin zayıflığına uygun olarak, soylu insanın güçlü güç istencine uygun iyiliğini, tersine çevirerek kendi ahlaki iyisini inşa eder. Sürü insanın temel edimleri tepki ve olumsuzlamadır. Bu bağlamda Nietzsche, 'değerlerin yeniden değerlendirilmesi'ni talep eder. Bu çalışmada bu üç filozofun kötülük kavramı hakkındaki düşünceleri (1) kendi özgünlükleri içinde, (2) karşılıklı ilişkileri bağlamında ve (3) çağdaş kötülüğü anlama konusundaki katkıları bağlamında ele alınmıştır.
Ahlak felsefesi açısından fütüvvetnameler ve fütüvvet anlayışı

Fütüvvet, bütün ahlaki erdemleri kapsayan bir anlayıştır. Fütüvvet ehlinin adab ve erkanını, fütüvvet şartlarını anlatan eserlere de fütüvvetname denmiştir. Fütüvvetnamelerdeki ahlaki ilkeler Ahilik teşkilatının da ilkelerini oluşturmaktadırlar. Fütüvvet anlayışı ile benzer gayeye sahip olan diğer alan Ahlak felsefesidir. Çalışmamızda Ahlak felsefesinin konuları ve tartışmaları göz önünde bulundurularak fütüvvetnamelerle karşılaştırılması yapılmıştır. Karşılaştırma tanım, kavram, ilke, muhteva ve kaynak açısından yapılmıştır. Bu çalışmada fütüvvetname olarak Ebü Abdurrahman Muhammed b. es-Sülemi'nin 'Kitabü'l-Fütüvve'si, Abdulgani Muhammed b. Alauddin el-Hüseyni er-Radavi'nin 'Fütüvvetname-i Kebir' ve 'Fütüvvetname-i Tarikat'ı, Yahya b. Halil Çoban Feta-l-Burgazi'nin 'Fütüvvetname'si, Şeyh Eşref b. Ahmed'in 'Fütüvvetname'si esas alınmıştır. Ayrıca fütüvvet ve ahilik anlayışının eğitim, ekonomi ve günümüzdeki yeri de incelenmiştir.