turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
The English School Theory and Turco-German relations

Uluslararası İlişkilerde İngiliz Okulu Kuramının 'uluslararası toplum' kavramsallaştırması, devletler topluluğunun bütününe ve toplum bazındaki etkileşimlere odaklanmıştır. Son yıllardaki çalışmalar, ilgili varsayımları bölgesel etkileşimler üzerine geliştirilmiştir. Yine de mevcut İngiliz Okulu literatürü, devletler arasındaki etkileşimlere yeterince değinmemektedir. Çalışmanın temel amacı, bu açığın kapatılmasına katkı sunmaktır. Bu bağlamda çalışmada, Türk-Alman ilişkileri örnek olay olarak incelenerek uluslararası toplum ve bu topluma ait kurumlar ile ikili devlet ilişkileri arasında bir bağ kurulmaya çalışılmıştır. Çalışmada Hedley Bull'un tanımlamış olduğu sistem düzeyinde etkin beş kurumdan faydalanılmıştır: kuvvetler dengesi, diplomasi, uluslararası hukuk, savaş ve büyük güçler yönetimi. Bu tez, mevcut literatüre hem İngiliz Okulu'ndaki analiz düzeyini devletler seviyesine indirgeyerek hem de ikili devlet ilişkilerinin incelemek için yeni bir şablon ortaya koyarak katkı sunmaya çalışmıştır. Çalışma, 'Türkiye ve Almanya, ikili devlet ilişkilerini yönetirken Bull'un sistem düzeyinde işlediğini öne sürdüğü uluslararası toplumun kurumlarını ne şekilde hesaba katmışlardır? sorusunu yöneltmiştir. Bu soruya, Türk-Alman ilişkilerini, 1701- 1945 dönem aralığından seçtiği üç farklı dönemde inceleyerek cevaplamaya çalışmıştır. Çalışmanın temel argümanı şu şekildedir: Genel olarak ikili devlet ilişkileri, özelde de Türk-Alman ilişkileri uluslararası toplumun sistem bazında işleyen kurumları tarafından biçimlendirilmiş ve sınırlandırılmış olsa da, devletlerin müşterek ya da münferit çıkarları bu kurumlar ile çeliştiğinde, devletler alternatif politikalar üreterek kurumların belirlediği bu yapıya direnmek ya da bu yapıyı aşmak için eğilim gösterirler. Bu alternatifler, kurumların çizdiği sınırları aşamayıp ya aynı kurum dahilinde ikame politikaları olarak ya da diğer kurumların içerisinde telafi politikaları olarak şekillenme eğilimindedir.
1990 sonrası Azerbaycan-Ermenistan ilişkilerinde Dağlık Karabağ sorunu

Bu tez çalışmasında; Güney Kafkasya bölgesinde iki devlet arasında çözüme kavuşturulamamış en uzun süre çatışma olma özelliğini koruyan Dağlık Karabağ sorunu incelenmektedir. Dağlık Karabağ, hukuken Azerbaycan'a ait olan fakat Ermenistan tarafından işgal edilen ve yine bu devletin kontrolü altında bulunan bir bölgedir. 1994 yılında Ermenistan ile Azerbaycan arasında imzalanan ateşkes anlaşması sonrasında ihtilaflı taraflar arasında Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı bünyesinde oluşturulan Minsk Grubu'nun girişimleriyle barış görüşmeleri yapılmıştır ama Azerbaycan ve Ermenistan'ın uzlaştığı bir anlaşma üzerinde karar kılınamamıştır. Bu çalışmada Dağlık Karabağ sorunun kısa tarihçesi, Dağlık Karabağ sorununa uluslararası örgütlerin ve devletlerin çözüme yönelik politikaları incelenmektedir. Son bölümde ise, Azerbaycan ve Ermenistan devlet başkanlarının politikaları incelenmektedir.
Yunan kaynaklarına göre Eleftherios Venizelos'un ilk iktidarı sırasında Türk-Yunan ilişkileri (1909-1915)

1909- 1915 yılları arasındaki dönem modern Yunanistan tarihinde önemli olduğu kadar son dönem Osmanlı Devleti tarihinde de önemli dönüşümlerin yaşandığı bir süreçtir. Özellikle Balkan Savaşlarının ardından Osmanlı Devleti siyasi, ekonomik ve askeri olarak yeni politikalar aramaya başladı. Eleftherios Venizelos 1910 yılında Yunanistan Başbakanı olduğu zaman batılı devletler artık Osmanlı Devleti'nin toprak bütünlüğünü savunmuyorlardı. Eleftherios Venizelos çıkarlarının uyuştuğu İngiltere ile ortak bir politika izledi. Bu uluslararası konjonktür Venizelos'un Megali İdea görüşleri çerçevesinde popülist söylemlerle halk desteğini kazanmasını beraberinde getirdi. Balkan Savaşları ise döneme damgasını vuran ve günümüze kadar devam eden (Ege Adaları ve 12 Adalar tartışmaları gibi) sorunların başlangıç noktasını oluşturdu. Venizelos'un iki kıta beş denizden oluşan büyük Yunanistan hedefi gerçekleşmemiş olsa da 1909- 1915 dönemi hem modern Türk tarihi hem de modern Yunan tarihi için sonraki dönemleri de etkileyen önemli gelişmelere sahne olmuştur.
Enerji güvenliği bağlamında kritik enerji altyapı güvenliği, NATO konsepti ve Bakü-Tiflis-Ceyhan Petrol Boru Hattı örneği

Güvenlik çalışmaları, Soğuk Savaş'ın bitmesiyle birlikte uluslararası sistemin boyut değiştirmesi ve böylece tehditlerin de boyut değiştirmesi ile birlikte değişime girmiştir. Böylece tüm devletler güvenlikleri açısından önem verilmesi gereken tek konunun askeri tehdit olmadığını fark etmişlerdir. Enerji güvenliği de bu değişiminden ötürü ve eksikliğinde insan hayatında önemli güvenlik sorunları oluşturması sebebiyle devletlerin ve uluslararası kuruluşların gündemine oturmuş ve güvenlik sorunları arasında yerini almıştır. Bu yüksek lisans tez çalışması, enerji güvenliğinin önemli bir parçasını oluşturan Kritik Enerji Altyapı Güvenliği temel kavramları, tehditleri ve çözümleri incelemiş, Türkiye'deki kritik enerji altyapı güvenliği uygulamaları Bakü-Tiflis-Ceyhan Ham Petrol Boru Hattı özelinde analiz edilmiştir. Arz güvenliği konusu enerji güvenliğinin sağlanması açısından önemli yer tutmaktadır. Enerji kaynaklarının çoğunlukla politik olarak istikrarsız olan Doğu'dan tüketici konumdaki Batı'ya güvenli şekilde taşınması hem devletler açısından hem de uluslararası güvenlik açısından yüksek önem arz etmektedir. Enerjinin Doğu'dan Batı'ya veya Uzak Doğu'ya nakledilmesinde pratik, ekonomik ve kontrol edilebilir bir yöntem olması sebebiyle boru hatları ön plana çıkmıştır. Fakat uluslararası anlamda tehditlerin boyut değiştirmesi ve çeşitlenmesi ile birlikte tehditler boru hatlarına da yönelmeye başlamıştır. Uluslararası güvenlik konusunda dünyanın en aktif çalışan organizasyonu olan NATO'nun zaman içerisinde bu konuyu güvenlik tehdidi olarak ajandasına alması konunun analiz edilmesi ihtiyacını doğurmuştur. Bu doğrultuda, boru hatlarına yönelen tehditlerin ve bu tehditlere yönelik çözümlerin tespiti, NATO'nun zaman içerisinde ajandasındaki değişiklikler, Bakü-Tiflis-Ceyhan Ham Petrol Boru Hattı özelinde Türkiye'nin konu ile ilgili mevcut durumunun yansıtılması hedeflenmiştir.
Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne yönelik dış politika oluşum süreci: Avrupa Konseyi'nin Lüksemburg (Aralık 1997)-Helsinki (Aralık 1999) zirveleri arası dönem

Türkiye-AB ilişkileri, Doğu-Batı arasmdaki Soğuk Savaşın başlangıç yıllarında, ağırlıklı olarak güvenlik kaygılarıyla ve Tanzimat'tan bugüne süregelen Batı ile eklemlenme çabalarının bir uzantısı olarak ortaya çıkmıştır. 1970 yılında Gümrük Birliğine giden sürecin başlangıcı olan Katma Protokolün imzalanması ile ülke içindeki iktisadi aktörler konu ile ilgilenmeye ve bu alandaki politika süreçlerine dahil olmaya, etki etmeye başlamıştır. Bu dönemde 1960 askeri müdahalesinin ardından ekonominin ithal ikameci ve korumacı bir biçimde yeniden yapılandırılma çabalan ile Katma Protokolün öngördüğü Gümrük indirimleri, birbiri ile çelişen uygulamalardır. Bu çelişki siyasal arenada da karşılığını bulmuş ve konu parlamentoda korumacılık-Batı sömürgeciliği eksenlerinde ele alınmıştır. 1980 yılında Adalet Partili Dışişleri Bakanı Hayrettin Erkmen'in Yunanistan'ın ardından AET'ye tam üyelik başvurusu yapma girişimleri, Milli Selamet Partisinin Erkmen hakkında verdiği gensoru sonrası yapılan oylamada Erkmen'in güvensizlik oyu alarak bakanlığının düşürülmesi ile sonuçlanmıştır. Gensoru önergesi görüşmelerinde MSP'nin meseleyi, ekonomik korumacılık-milli sanayi yaratma söylemi yanında, oldukça ideolojik gerekçelerle ve Müslüman-Hıristiyan/Yahudi/Mason çatışması ekseninde ele aldığını görürüz. 1980 askeri darbesi, Türkiye- AET ilişkilerinde önemli bir aşamaya karşılık gelir. Bu dönemde ilişkiler oldukça gerilemiştir. 1980'li yıllarda Türkiye ekonomisi, serbest piyasa ekonomisi prensiplerine göre, dışa açık ve rekabetçi bir biçimde yeniden yapılandırılmaya çalışılmıştır. Daha önce DPT müsteşarı olduğu dönemlerde korumacı politikaların uygulayıcısı olan Başbakan Özal, 1987 yılma gelindiğinde ekonominin yapısall sorunlarını çözebilmek, güvenilir ve istikrarlı pazarlara sahip olabilmek ve yabancı sermaye girişini sağlayabilmek için AT'ye tam üyelik başvurusu yapmanın gerekli olduğu kararını vermiştir. Bu başvuru AT'nin yeni üye kabul etmeye hazır olmadığı cevabı ile reddedilmiştir. 1980'li yıllar, Güneydoğu Anadolu bölgesinde yaşanan çatışmalar ve 12 Eylül dönemi sonrası uygulamalar nedeniyle, insan haklan ihlallerinin arttığı ve demokrasinin kurumlarının sıkıntılı olduğu bir dönemdir. Bu dönemde insan haklan ihlalleri ile ilgili olarak Özal'ın Avrupa İnsan Haklan Konseyine kişisel başvuru hakkını tanıması önemli gelişmelerden biridir. Özal'ın ülkenin karşı karşıya olduğu demokrasi, insan haklan ve ekonominin yeniden etkin ve üretken bir biçimde yapılandırılması sorunlarını ülke içi dinamiklerle çözmek yerine sorunu, ülke dışında bu alanlarda en ileri normlar geçerli kılmaya çalışan kurumlara bağlanarak çözmeye çalışması, Türk siyasetinin yapısall sorunlarına bağlı bir siyasal tercihtir.
Türk ulus-devlet paradigmasının inşasında etnik söylem: Türk tarih yazımında Kürtlerin kökeni

Ulus kavramının evrimi ve sonuç olarak ulus-devlet ile özdeşleşen modern anlamını kazandığı süreçte gelişen ulusçuluk akımlarının tek ve ortak bir ulusal kimlik inşasına yönelik söylem ve pratikleri ele alınmıştır. Ulusal kimlik inşası sürecinde ulusun dayandırıldığı etnik grubun ezeli varlığını vurgulayan bakış açısıyla romantik, pozitivist ve tarihselci yaklaşımların egemen olduğu bir tarih yazımının oluşturulduğu görülmektedir. Bu doğrultuda alt etnik gruplar ile inşa edilen ulus arasında kültürel ve tarihsel bağlantıların kurgulandığı; dilsel ya da coğrafik olarak farklılık gösteren diğer etnik grupların ya söz konusu farklılıklarının yok sayıldığı ya da bu farklılıkların talihsizlikler sonucu gerçekleşen tarihsel sapmalara dayandırıldığı görülmüştür. Her iki durumda da farklı etnik gruplar ile ulusun dayandırıldığı etnik grup arasında ortak kökene dayanan farazi soy bağlarının oluşturulduğu bir tarih yazımının meydana getirilerek; ulusal kimliğin, asimilasyonu istenen gruplar için tarihsel bir söylemle teşvik edildiği görülmüştür. Batıdaki ulus-devletlerin oluşum sürecinde oluşan bu paradigma, Türk ulusçuluğunun bir eseri olan Türk ulus-devlet inşası sürecinde de model olmuştur. Türk ulus-devlet paradigmasının inşasındaki etnik söylem, Türklüğe dayalı ulusal kimliği esas alarak Kürtlerin asimilasyonu üzerine kurulmuştur. Türk tarih yazımı ise, Türklerin medeniyet kurucu kadim bir ulus olduğu kabulü üzerinden Türk ulusuna modern çağa hitap edecek bir özgüven kazandırma kaygısı taşımanın yanında Kürtlerin de 'Turani bir kavim oldukları', 'Türk ırkının bir kolu oldukları', 'Dağlı Türkler oldukları', 'İskit Türklerinin bir boyu oldukları', 'Gur Türklerinin bir kolu oldukları', 'Türklerin 'Kürt Türkleri' uruğundan oldukları' ve 'Sümer ve Hitit Türklerinin soyundan geldikleri' gibi karmaşık tezlerle Türk kökenli bir grup oldukları iddia edilerek Türk ulusal kimliği içerisinde asimile olmaları teşvik edilmiştir.
İkınci Dünya Savaşı'na kadar Türk boğazlarının statüsü

istanbul'un, 1453 yihnda fethedilmesiyle Bogazlann hakimiyeti Osmanli Devleti'nin eline gecti. Osmanli Devleti'nin tek tarafh iradesiyle yaptigrkapitulasyon antlasmalan dismda Bogazlann butun devletlerin gemilerine kapahhgiilkesi 1841 Londra Bogazlar Sozlesmesi'ne kadar devam etti. 1841 Londra BogazlarSozlesmesi'yle ' Bogazlann tabi olacagi rejim cok tarafh bir duruma getirildi.' 1841 Londra Bogazlar Sozlesmesi'yle kabul edilen Turk Bogazlann bans zamanmdabutun devletlerin ticaret gemilerine acik, savas gemilerine kapah olma ilkesi I'inciDunya Savasi'ria kadar devam etti. Osmanh Devleti'nin Ittifak Devletleri yanmda I'inci Dunya Savasi'nakatilmasiyla 1841 Londra Bogazlar Sozlesmesi ortadan kalkrms oldu I'inci DunyaSavasi'ndan yenilerek cikan Osmanh Devleti ile Itilaf Devletleri arasmda 30 Ekim 1918 I tarihinde Mondros Ateskes Antlasmasi imzalandi 16 Mart 1920'de istanbul'u isgal altma alan Itilaf Devletleri MondrosAteskes Antlasmasr'yla Bogazlarda olusturduklan fiili durumu surekli ve hukuki birsekle sokabilmek icin 10 Agustos 1920'de istanbul Hukumeti'yle Sevr Antlasmasi'rnimzaladilar. ltilaf Devletlerinin Sevr Antlasmasi'yla getirmek istedikleri sisteme, Turk Halki, Turk Kurtulus Savasi ile cevap verdi ve Sevr Antlasmasi'nın yerine 24 Temmuz 1923 tarihli Lozan Bans Antlasmasi'rn imzaladi. Türkiye'nin Bogazlaruzerindeki egemenlik haklanru simrlayan Lozan Bogazlar Sozlesmesi ancak 13 y11uygulanabilmistir, Dtmyada meydana gelen bansi tehdit eden gelismeler, Türkiye'yihakh olarak Lozan Bogazlar Sozlesmesi'ni degistirmeye sevk etti ve Türkiye'ningirisimleriyle 20 Temmuz 1936 tarihinde Lozan Antlasmasi'rn imzalayan Sovyet Rusya, Ingiltere, Fransa, Yugoslavya, Romanya, Bulgaristan, Yunanistan, Japonya ve Türkiye arasmda Montreux Bogazlar Sozlesmesi imzalandi. Turk Bogazlannm, bugunku hukuki rejimini duzenleyen Montreux Bogazlar Sozlesmesi yururluge girdigi 9 Kasun 1936 tarihinden gunumuze kadar Türkiyeningozetiminde yururlukte kalabilmistir.
Rusya örneklemesi ile tanımsız terörle mücadelenin yenidünya düzenindeki önemi, Türkiyenin geliştirilebileceği stratejiler

''Tanımsız Terörizmle'' mücadele yeni dünya düzeninde ABD'nin yaptıgı ve Rusya Federasyonu'nun ABD'ye karsı bir zıt kutup yaratmak üzere yapmaya çalıstıgıgibi bir hegemonya arayısıdır. Bu hegemonya arayısı içerisinde basta Türkiye olmak üzere tüm Avrasya ülkelerinin ulusal güvenlikleri büyük bir tehdit altına girmektedir. Bu baglamda terörizmle uzun yıllardır yüzlesmek zorunda bırakılan Türkiye'nin, Avrasya bölgesi içerisinde yeni dünya düzeninde terörizmle mücadele açısından BM bünyesinde ve ABD-AB ekseninden uzak olacak sekilde önemli karsı atılımlar yapması gerekmektedir. Bu çalısmada Rusya Federasyonu örneklemesiyle ''tanımsız terörle''inücadelenin yeni dünya düzenindeki önemi aktarılmıs ve Türkiye'nin yapabilecegistratejik açılımlar incelenmistir.
For whom the bell tolls? A neo-gramscian analysis of the decline of American hegemony

Amerikan hegemonyasının gerileyişi, uluslararası ilişkilerde daima en tartışmalı konulardan biri olmuştur. Ancak, bu konunun doğru bir şekilde analiz edilebilmesi için hegemonya kavramının geniş ve doğru bir teorik yaklaşımla incelenmesi gerekmektedir. Dolayısıyla bu tez, Amerikan hegemonyasının gerilemesini sorunsallaştırmakta ve analiz etmektedir. Bu bağlamda kullanılan ana kuramsal çerçeve, hegemonyanın ne olduğunu ve Amerikan hegemonyasının niçin gerilemekte olduğunu sağlam bir şekilde analiz etmeyi sağlayan Robert Cox'un ağırlıkta olduğu Neo-Gramscici perspektiftir. Doğru bir analize ulaşmak amacıyla, bu tez uluslararası ilişkilerdeki farklı kuramların hegemonya kavramlarını tartışmakta ve ana akım teorilerin hegemonya kavramı ve dünya düzeni üzerine yanıltıcı analizlerini ortaya sunmaktadır. Böylece, bu tez, Amerikan hegemonyasının kökenlerini ve hegemonya yapısını incelemektedir. Son olarak, ana akım teorilerden farklı bir yaklaşımla Amerikan hegemonyasının gerilemesindeki etmenleri ortaya koymaktadır. Bununla birlikte diğer güçlerin yükselişi de bu bağlamda analiz edilmektedir. Böylece bu tez, hegemonik gerileme tartışmaları bağlamında güncel bir çalışma sunmaktadır.
Güvenlik politikaları ve NATO ekseninde avrupa birliği'nin geleceği

Bu çalışmanın amacı, Avrupa Birliği'nin kuruluşundan günümüze kadar geçen süreçte güvenlik politikalarının inşasında hangi aşamalardan geçtiği, ekonomik entegrasyon ve genişleme süreçlerinde Avrupa devletlerinin gösterdiği kararlılığının güvenlik politikalarının uygulanabilirliği söz konusu olduğunda neden etkili olamadığının tespiti ve bu sürecin Avrupa Birliği'nin geleceğini ne ölçüde etkileyebileceğinin NATO ve ABD'nin güvenlik stratejileri ekseninde değerlendirilmesidir. Avrupa'nın güvenliğini etkileyebilecek her türlü gelişmenin aynı zamanda tüm dünyanın barış ve refahı ile etkileşimde olduğu açıktır. Küresel olarak barışı temin edebilmek, insanların huzurlu ve güven içerisinde yaşamalarını sağlamak için tüm Birlik üyesi ülkelerin azami katkı sağlaması gerektiği gibi, jeostratejik farklılıklara rağmen NATO ve ABD gibi uluslararası örgütler ve devletler ile birlikte mücadele etme zorunluluğu ortaya çıkmıştır. Güvenliğin insanın en temel ihtiyaçlarından biri olduğu fikrinden yola çıkarak Avrupa Birliği'nin geleceğini belirleyecek en önemli faktörün amaca yönelik güvenlik politikalarının tesis edilmesi ve bu politikaların küresel bir konsensüs ile uygulanabilirliğinin sağlanması olduğu değerlendirilmektedir. Bu çalışmada, Avrupa Birliği'nin güvenlik politikalarının sürdürülebilirliğini sağlamada NATO ile işbirliğinin barışın tehdidine verilecek güçlü bir karşılık olduğu, bu aşamada Birlik, savunma ve güvenlik konularında nasıl organize olacağına kendisi karar verirken NATO'nun, Birlik ülkelerini savunmasında temel yapı taşı fonksiyonunu koruduğu tespit edilmiştir.
Koruma sorumluluğu ve Güneydoğu Asya'da insani güvenlik: Rohingya örneği

Son yıllarda yaşanan insani krizler, insan haklarının korunmasına dair uluslararası toplumun sorumluluğu ile ilgili tartışmaları gündeme getirdi. Koruma Sorumluluğu (R2P) kavramının bu sürece dahil edilmesi, mevcut tartışmalara yeni boyut kazandırdı. İnsani güvenliğin uygulama stratejilerinden biri olarak geliştirilen R2P, her egemen devletin kendi halkını önlenebilir felaketlerden koruma sorumluluğu olduğunu, fakat devletin kendi sorumluluğunu yerine getirmede açıkça başarısız olduğu durumlarda uluslararası toplumun söz konusu devletin halkını korumakla sorumlu olduğunu ifade etmektedir. Bu sorumluluk, uluslararası müdahaleyi de içermektedir. İlk bakışta kavramın ileri sürdüğü görüşler ile devlet egemenliği ve iç işlerine müdahale etmeme gibi temel uluslararası hukuk ilkeleri arasında bir gerilimin olduğu görülmektedir. Bu çalışmada, R2P'nin Güneydoğu Asya'da uygulanması Rohingya krizi örneği üzerinden incelenmiş ve bölgenin insani kriz yönetimine yaklaşımı analiz edilmiştir. Tayland dışında tamamı sömürge geçmişşine sahip bölge ülkelerinin egemenlik ve iç işlerine müdahale etmeme ilkeleri konusunda oldukça hassas olması, bölgeye özel siyasi kültür ve değerlerin oluşmasına yol açmıştır. Ancak, aynı zamanda bölge ülkeleri R2P'nin kabul edilmesini desteklemiştir. Bu durumda, Güneydoğu Asya Ülkeleri Birliği'nin bu ilkeleri, kendi siyasi gelenekleri ile nasıl uzlaştıracağı sorusu gündeme gelmektedir. Çalışma, devlet egemenliği düşüncesinin, barış ve güvenlik kaygılarının bir sonucu olarak ortaya çıktığı için zaten koruma sorumluluğu anlayışını kapsadığını ve R2P'nin devlet egemenliği düşüncesi ile uyumlu olduğunu ileri sürmektedir. Fakat eski sömürge ülkeleri için egemenlik, siyasi bağımsızlık anlamını taşımaktadır. Günümüzde insani krizler genellikle bu ülkelerde meydana gelmektedir. Güneydoğu Asya örneğinin analizi, bölgenin mevcut siyasi koşulları nedeniyle R2P'nin III. sütunu çerçevesinde önerilen zorlayıcı önlemlerden kaçınılması gerektiğini göstermiştir. Ancak bölgedeki bazı gelişmeler, R2P'nin devletlerin kendi sorumluluklarını yerine getirebilmesi amacıyla gerekli kapasitenin oluşturulması için uluslararası toplumun yardımını öneren II. sütunu kapsamında uygulanabileceğini göstermiştir.
Kafkasya ve Hazar Havzası Bölgesinde enerji güvenliğinin sağlanması ve bölgede oluşacak etkileri

Ulaşım ve savunma sanayinde, özellikle savaş dönemlerinde enerjinin avantajı, enerji politikalarının oluşumunda önemli bir dönüm noktası olmuştur. Böylece, enerji açısından zengin toprakların önemi artmış ve uluslararası aktörlerin hedefi haline gelmiştir. Bu nedenle, dünya petrol üretiminin önemli bir parçası olan Kafkasya ve Hazar Havzası Ülkelerinde birçok askeri, ekonomik ve politik strateji üretilmiştir. Soğuk savaşın sona ermesi ile birlikte bağımsızlığını yeni kazanan bölge ülkelerinde, inişli çıkışlı politikalar mevcut olduğundan istikrarsız bir yapıya sahip olduğu söylenebilir. Ayrıca bölgede terör saldırıları nedeniyle enerji güvenliği ve enerjinin taşınması sorunu da mevcuttur. ABD, AB, Rusya ve Çin gibi dünya ekonomisini şekillendiren büyük güçler ile İran ve Türkiye gibi bölgesel güçler, bölge için ulusal çıkarlar doğrultusunda stratejiler geliştirerek enerjiden pay almanın yollarını aramaktadırlar. Bu çalışmada detaylı bir araştırma yapılması ve iyi bir şekilde analiz edilmesi için birincil ve ikincil verilerden yararlanılmıştır. Çalışmanın amacı; Enerji nedir? Kafkasya ve Hazar Havzası bölgesinde enerji güvenliği sağlanıyor mu? Bölge ülkelerinde istikrar var mı? Küresel ve bölgesel aktörlerin Kafkasya ve Hazar Havzası bölgesine yönelik politikaları nelerdir? gibi soruları cevaplamaktır.
La Turquie au coeur des flux migratoires

Türkiye, kuruluşundan bu yana jeopolitik konumu nedeniyle uluslararası göç bağlamında önemli rol oynayan bir ülke olmuştur. Göç ve göç ülkesi olmanın yanında transit ülke olma özelliğine de sahiptir. Bu tezde, düzensiz göçlerin kalıcılığı üzerinde durularak, bölgenin zaman içinde ortaya çıkan zorunlu göçlerin geçiş noktası olduğu Türkiye ele alınacaktır. İstatistiki veriler, Türkiye'ye düzensiz göçün 1980'lerden itibaren ivme kazandığını göstermektedir. Suriye krizinin başlamasıyla birlikte Türkiye, dünyada en fazla mülteciyi barındıran ülke konumuna gelmiştir. Bu tez, özellikle 21. yüzyılda Türkiye'nin göç akımlarının kalbindeki yerini göstermeyi hedeflemekte; göçün Türkiye için nasıl jeopolitik bir konu haline geldiğini, Türkiye'de mülteci hukukunun ve göç konusunda çalışan kurumların gelişimini incelemeyi amaçlamaktadır.
Turkey's quest for a western alliance (1945-1952): A reinterpretation

Bu tez Türkiye'nin 1945 ve 1952 yılları arasındaki Batı ile ittifaka girme arayışını ittifak teorileri çerçevesinde incelemektedir. Bu teorik açıklamaların hiçbiri 'neden Türkiye Batı bloğu ile ittifaka girdi ama neden Sovyet bloğuyla ittifaka girmedi veya tarafsız kalmadı? sorusuna yeterli bir yanıt verememektedirler. Bu tez Türkiye'nin NATO'ya girme isteğinin hem dış hem de iç sebeplerden kaynaklandığını ileri sürmektedir. Türkiye'nin Batı bloğu ile ittifaka girmesinin dış nedeni olarak genellikle 'Sovyet tehdidi' ileri sürülmektedir. Ancak, bu tez bunun Türkiye'nin Batı ile ittifak arayışının dış nedeni olmadığını savunmaktadır. Çünkü Türkiye'ye karşı 'Sovyet tehdidi' yoktu fakat sadece talepler vardı. Bu taleplerle Sovyetler Birliği tarihsel bir amaç olan Boğazlan kontrol etmek ve Akdeniz'e ulaşmayı gerçekleştirmeyi istiyordu. Bu yüzden, Sovyetler Birliği Türkiye'ye karşı sürekli bir 'sinir savaşı' yürüttü; ancak, bununla hiçbir amacına ulaşmadı. Türkiye'nin NATO'ya girmesinin esas dış nedeni geçmişşteki derslerdir yani, Birinci Dünya Savaşı öncesinden beri diplomatik ve askeri olarak yalnız kalması Osmanlı İmparatorluğu için çok pahalıya mal olmuştur. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, Osmanlı geleneğinden gelen ve Osmanlı döneminin tecrübelerine sahip olan Türk devlet adamları, Türkiye'nin tekrardan büyük güçler tarafından bölünebileceği kaygısını duymuşlardır. Yeni kurulmuş, Sovyetler Birliği ve Batı ülkeleriyle karşılaştırıldığında zayıf bir güç olan Türkiye, güvenliğini sadece kendisini ve Batılı güçlerle bir askeri ittifaka bağlayarak sağlayabilirdi. Türkiye'nin Batı bloğu ile ittifakının iç nedeni, bir devlet politikası olan Batılılaşma politikasıdır. Batılılaşma politikası ile Türkiye kendisini Arap kültür ve geleneğinin etkisinden ayırmayı ve kendisini tamamen Batı dünyasına eşit, modern ve endüstrileşmiş bir devlet olarak bütünleştirmeyi amaçlamıştır. Endüstrileşmenin gerçekleştirilebilmesi Amerikan askeri ve ekonomik yardımının Türkiye'ye devamına bağlıydı. Türkiye NATO'ya girerek yüksek askeri masraflarını yabancı ittifak üyelerine dağıtabilecek ve bütçesini düzenleyerek endüstrileşme programını tamamlayabilecekti. IV KDMFL