turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İbn Haldun'un eğitim görüşü

Tarih felsefesinin kurucusu ve sosyolojinin öncülerinden kabul edilen bnHaldun'un (1332-1406) eserleri, özellikle Mukaddime'nin çeşitli bölümleri eğitim-öğretim açısından ilginç ve önemli görüşleri içerir. Bugüne kadar bunların bilimsel bir incelemeye konu edilmemiş olması bizi bu konuya yöneltmiştir. bn Haldun'a göre, her hayvana kendini koruması ve yaşamını sürdürebilmesi için özel bir yetenek veya organ verilirken insana da düşünme yeteneği ve ellerinikullanabilme becerisi verilmiştir. Bu sayede insan hem diğer canlılardan üstün bir konuma gelmiş hem de fiziku alem, nefis, zihin alemi ve ruhanu alem hakkında bilgi edinme ve üretme konumuna yükselmiştir. Kalıtımla getirilenlerden çok eğitim ve çevrenin gücüne vurgu yapan bn Haldun, toplumsal bir varlık olan insan için eğitim ve öğretmenin zorunlu bir ihtiyaç olduğunu ileri sürer. Çünkü ona göre davranış ve bilgi arasında güçlü bir ilişki vardır. Yiyecek ve gıdaların vücudu beslemesi ve geliştirmesi gibi eğitim-öğretim de insan ruhunu ve aklınıgeliştirip olgunlaştırır. O, bütün sosyal olayların temelinde yardımlaşma duygusunun bulunduğunainanır; yardımlaşma üretimdeki artışı sağlarken, üretimdeki artış da genellikle kültür ve uygarlığın gelişmesine ve refahın artmasına yol açar. Eğitim-öğretimin yaygınlaşması ve kalitesinin arttırılması ekonomik iyileşmeyi, ekonomik iyileşme de ilimleringelişmesini sağlar. bn Haldun, konuları, kaynakları, problemleri, amaçları ve gelişim çizgileribakımından ilimleri aklu ve naklu ilimler olarak sınıflandırırken sanki akıl ile vahyinalanını birbirinden ayırır. O imana ilişkin konularda vahye dayanan bilgileringeçerliliğini kabul ederken toplumsal, ekonomik, siyasi vb. konularda da gözlemverilerinin, varlığın tabiatının sosyal ve tabiat kanunlarının geçerliliğini kabul ederek her iki alanın birbirinden ayrılması gerektiğine inanır. Sonuç olarak, geleneksel eğitim anlayışının hakim olduğu bir dönemde bnHaldun'un eğitimin önemi ve gerekliliği konusundaki görüşleri ile büyük oranda modern eğitim anlayışına yaklaştığı söylenebilir.
Simülasyon kuramı üzerinden dijital gerçekliğe sinematik bir bakış: 'Her' filmi ve 'Black mirror-hang the dj' örneği

Sinemanın insan üzerinde oluşturduğu etki ve bu etkinin ortaya çıkardığı duyguların gerçek olduğu düşüncesi üzerinden, her bir görsel sanat eserinin de kendi başına bir gerçeklik sembolü, illüstrasyonu olduğu söylenebilir. Bunun ötesinde ortaya çıkan eserin kendisi de gerçektir. Peki, bu gerçekliği hayal eden izleyici mi oluşturmaktadır? Bu soruya cevap olarak; sinemanın hali hazırda kurgusal bir gerçeklik ortaya çıkarması sebebiyle: Sinema gerçekliğin yeniden inşasının temel parçalarından biridir denilebilir. Baudrillard simülasyonu; yapay bir şekilde yeniden üretilen gerçeklik olarak tanımlamıştır. Buna ek olarak, teknolojinin hüküm sürdüğü simülatik evrenlerde, simüle edilmiş insanların yeni medeniyetler kurduğunu da söylemektedir. Bu tür evrenlerde soğuk veya sıcak; görsel iletişim araçları gerçekliğin ve algının yok olmasına sebep olarak, insanları idaresi altına almaktadır. Bu çalışmada, sinematik bir yaklaşım çerçevesinde 'HER' filmi ve 'BLACK MİRROR-HANG THE DJ' dizisi örnekleri üzerinden, yaşadığımız dünyayı simülasyon kuramı merkezinde değerlendirip yaratıcı bir bakış açısı sunarak, gerçek ve simülasyon arasındaki ince çizgide kalan insanın gerçeklik algısı üzerinden sinematik, felsefi ve simülatik bir yaklaşımla yaşadığı paradokslar; betimsel analiz yöntemi kullanılarak ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır. Simülasyon öğelerini barındıran örnekler incelendiğinde; sinematik evren sayesinde, insani duyguların beslenerek oluşturulduğu simülatik evrenler içinde, kişilerin de kendisini o evrende hissetmesini sağlayarak; sinematik evreni, şu anda içinde yaşanılan evrenmiş gibi bir simülasyona çevirdiği savı ortaya çıkmıştır. İncelenen yapımlarda kullanılan uygulamaların çok yakın benzerlerini bugün kullanmamız, her geçen gün dijital dünya içinde yalnızlaşılması da bu savı destekleyecek birer kanıttır. Sinemanın oluşturduğu bu simülakrın, yeniden inşa edilmiş gerçekliğin bir illüstrasyonu olduğu tespit edilmiştir.
Davud-i Kayseri'de kamil insan anlayışı

XIII ve XIV. Yüzyılın kesişim noktasında yer alan Kayserili Davud, (1260-1350) Osmanlı devletinde İznik'te kurulan ilk medreseye atanan baş müderris olması sebebiyle kendisinden önceki tasavvufi, kelami ve felsefi düşünce mirası ile Osmanlı düşünce hayatı arasında bir köprü görevi üstlenmiştir. Dolayısıyla hem önceki düşünce dünyasını hem de Osmanlıdaki fikri hayatı anlamamız açısından incelenmeye değer bir mutasavvıftır. Bu çalışmanın konusu, Kayserili Davud'a göre kamil insan anlayışıdır. Kayserili Davud'un düşünceleri genel olarak İbnü'l-Arabi'nin sistematize ettiği vahdet-i vücud anlayışına dayanmaktadır. Bu açıdan kamil insan anlayışı da İbnül-Arabi etkisinden uzak değildir. Kamil insan kavramı, hem varlık düşüncesiyle ilgili bir yönü hem de etik boyutu olan bir kavramdır. Varlığın birliği anlayışında mutlak varlık denilen Hakk, kendi kendine zuhur eder. Hakk'ın bu zuhuruyla alem denilen varlık dünyası ortaya çıkar. Fakat zuhur eden bu alem, kendisinden zuhur ettiği bu Hakk'ı tüm özelikleriyle yansıtmaz. Hakk, tüm isim, sıfat ve özellikleriyle kamil insan denilen varlıkta zuhur eder. Hakk'ın bütün yönleriyle zuhur ettiği bu kamil insanın hem varlık mertebelerinde bir ontolojik bir varlığı hem de kendisini Hakk'ta fani kılmış veliler yönünden beşeri bir varlığı bulunmaktadır. Kamil insanın varlık mertebelerindeki ontolojik varlığı, varlıkla ilgili yönünü; veliler açısından beşeri varlığı ise etik yönünü oluşturmaktadır. Bu çalışma da kamil insan konusu araştırılırken Kayserili Davud'un kendi eserlerine başvurulmuştur. Ayrıca kendisi İbnü'l-Arabi çizgisinde olduğundan İbnü'l-Arabi'nin görüşlerine de değinilmiştir. Bu araştırmanın sonucunda Kamil insan anlayışının Kayserili Davud'un varlık anlayışından ayrı değerlendirilemeyeceği ortaya çıkmıştır.
Ian Greame Barbour'da bilim-din ilişkisi

'Ian G. Barbour'da Bilim-Din İlişkisi' adlı bu çalışmamızda, din felsefesinin temel problemlerinden olan bilim-din ilişkisi konusunu ve bu alanda orijinal model geliştirerek farklı bir yaklaşım sergileyen Ian Babour'un görüşlerini inceledik. Giriş bölümünde, konunun daha iyi anlaşılması için önce Süreç felsefesinde bilim-din ilişkisini, sonra ise Barbour'un entelektüel yaşamı ve eserlerine yer verdik. 'Bilimle Dinin Temas Noktaları' adlı ikinci bölümde, Barbour'un bu alanda geliştirmiş olduğu modelini tartıştık. 'Bilimsel Teoriler ve Din' adlı üçüncü bölümde, Barbour'un bilimsel teorilerle din arasında nasıl bir ilişki kurulabileceği yönündeki görüşlerini ele aldık. Bu çalışmamızda, Barbour'un modelinin kap samlılığını görsek de, bunun yalnız Hıristiyan Batının bilimsel ve kültürel birikimi çerçevesinde tutarlı olabileceği kanaatine vardık. ııı
Kozmopolitanizmin çokkültürlülük ve azınlık hakları bağlamında eleştirel bir incelemesi

Doğası gereği varlığını sürdürme ereği güden insan, aynı zamanda, daha iyi yaşama olanağına sahip olmak isteyen kültürel ve toplumsal bir varlıktır. Bu nedenle, o bu ereğini sürdürebilmek için adil, istikrarlı ve düzenli bir toplum içinde yaşamak ister. Toplumsal yaşamı insanın bu ereğine uygun olarak düzenleme çabası içinde olan ideolojiler insan doğasına en uygun yaşama biçimlerini kendi epistemolojik ve ontolojik dayanak noktalarından hareketle inşa etmeye çalışmışlardır. Örneğin liberalizm, evrensel ve monist bir yaklaşıma sahip olmakla birlikte daha tekil bir dünya yaratma isteğinde olmuştur. Ahlak, kültür ve adalet anlayışı konusunda evrensel bir dünya düzeni talep eden liberalizm, çok kültürlü bir dünya düzeni içerisinde var olan sorunları gidermeye çalışsa da bu amacını gerçekleştirememiştir. Özellikle farklı kimlikler ve kültür konusunu dışarıda bırakan liberalizm, liberal değer ve kabullerle örtüşen bir dünya inşa etmek istemiştir. Liberalizmi eleştiren ve ona rakip olarak ortaya çıkan komüniteryanizm ve kozmopolitanizm, çokkültürlülük bağlamında, kimlik ve kültür, azınlık hakları, tanınma siyaseti gibi kavramlara vurgu yaparak liberalizmi aşmaya ve onun yetersizliklerini göstermeye çalışmıştır. İnsanın daha iyi yaşama kapasitesine sahip olması adına ortaya konan bu düşüncelerin her biri kendi içerisinde sorunlu olan yanlara sahiptir. Bu çalışma adil ve istikrarlı bir yaşamın olanağını liberalizm, komüniteryanizm ve kozmopolitanizm çerçevesinde irdelemiş, her birinin ahlak, adalet ve kültür anlayışına odaklanmış ve bir çözüm önerisi üretme girişiminde bulunmuştur.
The possibility of theorising the law as a normative social phenomenon: The prior phase and theoretical presuppositions

Hukuk felsefesinin metodolojisine dair son yirmi yıldır sürmekte olan tartışmada iki temel görüş olan pozitivizm ve normativism arasında bir açmaz söz konusu. Bunun ötesinde, naturalistler ve hukuk sosyologları tarafından hukuk teorisinin temellerine yönelik bir takım güncel itirazlar mevcut. Bu çalışmada, metodoloji tartışmalarını daha geniş bir sosyal bilim felsefesi konteksti içerisinde ele almayı amaçlayan, hukuk felsefesinin temellerini kuramsal varsayımlar üzerinden analiz eden yeni bir yaklaşım öneriyorum. Mevzubahis analiz, kuramsallaştırmanın bir çalışmanın konusunun vücuda geldiği ilk aşamasını sorgulamaktadır. Bu aşamayı, ilkin aşama olarak adlandırıyorum. Hukuk felsefesinin temellerine yönelik bu sorgulama, Gadamer'in olumlu önyargılar kuramının sonuçları üzerine inşa edilmiştir. Bu yeni sorgulamayı kullanarak hukuk felsefesinin temel sorunlarının, hukukun ayrık normatifliğini savunma çabasından ileri geldiğini ortaya koyuyorum. Normatifliğe Gadamer'den ilham alan bu yaklaşımın, açmazın aşılması ve hukuk teorisine yeniden hareketlilik kazandırmak için anahtar işlevi göreceğini iddia ediyorum.
An inquiry into the nature of aesthetic theory in its relation to theory of knowledge in Kant's critical philosophy

Bu çalışmanın temel ilgisi Kant'ın estetik teorisini ve onun aşkınsal felsefede bilgi teorisi ile olan sorunlu ilişkisini araştırmaktır. Yargıgücünün Eleştirisi'nde, Kant estetik deneyimin belli türden bir duyguya, yani haz duygusuna dayandığını tartışarak estetik teorisini kurar. Bu türden bir duyguyu estetik düşünüm yargısı üzerine dayandırır. Kavramsal olmamasına ve öznel bir karakter taşımasına rağmen, estetik düşünüm yargısı hala tümel geçerlilik iddiası taşır. Burada, güzel olan da duyulan haz duygusu, imgelem ve anlama yetisi arasındaki özgür bir uyum ilişkisi yoluyla üretilir. Yargıgücü, düşünümsel kullanımında, nesnesini değil, ama yargıda bulunan öznenin haz duygusunu belirler. Diğer taraftan, Saf Aklın Eleştirisi'nde sunulan bilgi teorisinde, anlama yetisinin saf kavramları olarak kategoriler neredeyse bütün ağırlığı taşır. Bu durumda, imgelem tümüyle anlama yetisinin kavramları tarafından yüklenen kurallara bağlıdır. Böylelikle, bir bilgi yetisi olarak yargıgücü nesnesini belirler ve nesnel geçerlilik kazanır. Bu bağlamda, bu tez Kant'ın estetik teorisinin doğasını, estetik düşünüm yargısını kuran öğeleri tartışmayı ve bilgi teorisi göz önüne alınarak estetik teorinin eleştirel felsefedeki uygun konumunu açıklığa kavuşturmayı amaçlamaktadır.
Modern ve postmodern dönemde sanatta soyutun felsefi temelleri

Sanatta soyut hareket uzun dönemler boyunca, altyapısındaki problemler ve anlamının getirdiği negatif çağrışımlarla mücadele etmek zorunda bırakılmıştır. Onun pozitif niteliği belirli dönemlerde takdir görse de, genel olarak seyircisini şaşkına uğratan, çözülmesi gereken bir bulmaca gibi, zihinsel uğraşı ve farklı bakış açıları öneren bir pratik olarak değerlendirilmiştir. Bu yeni ve ilginç bakış açısı sanatsal gelişiminin seyri içinde felsefenin çeşitli kuramlarından beslenmiş ve zenginleştirilmiştir. Genel olarak içe yönelik bir yoğunlaşma ile sezginin kendini duyurduğu bu zenginleşme, modern sanatın ve modernitenin soyutlama inancına olan güveni ve öznelliğin önem kazanması ile, nesnellikten uzaklaştı. Bu soyut sanatlar için önemli bir gelişim iken, postmodern sanatın nesneye yönelimi ve sanat yapıtının söylemsel bir metne tabi kılınması ile soyutluk ve yücelik gibi her türden modern sanat eğilimlerinin ortadan kaldırılmasına olanak tanıyan yeni bir sanatsal düzen kendini hissettirdi. Bunun sanatın sonu olduğu iddialarına karşılık, belki de sadece bir ara geçiş dönemi olduğunu kabul edebiliriz. Kuşkusuz, bu dönemde soyut sanatlar doğalarındaki seçkinci tavır nedeniyle kabul görmüyorlardı. Sanatın kitlesel bir dünyaya sunumu, kitlesel değerleri temele alıyordu. Ancak soyutluğun yerini soyut imajların aldığı ve nesnenin fetişleştirildiği bir dünyada, fetişleştirilen nesnenin sunumu halen soyut bir nitelik taşımaktaydı.
Pozitivizmde tümevarım problemi

POZİTİVİMDE TÜMEVARIM PROBLEMİ Tarihte ilk kez Hume tararından bir problem olarak ortaya konan tümevarım eleştirisi, empirist gelenek içinde yer alan pozitivist felsefelere çözülmesi gereken bir sorun olarak kalmıştır. Çünkü pozitivizmde tümevarıma dayalı doğrulanabilirlik ilkesi bilimsellik ölçütü olarak görülmüştür. Bu sebeple pozitivist gelenekte tümevarım problemini çözmeye yönelik pek çok girişim mevcuttur. Bu çalışmada, tümevarım problemini çözmeye yönelik girişimler Hume'un tümevarıma ilişkin argümanı çerçevesinde gruplandınlarak, tarihsel bir bağlamda ele alınmıştır. Bu çözümlere genel olarak bakıldığında çoğunlukla ya tümevarım yönteminin şu anki haliyle geçerli olduğunu ispatlamaya, ya da bu yöntemin bazı düzenlemelerle geçerli hale getirilebileceğini ispatlamaya yönelik olduğu görülmektedir. Fakat bu girişimlerde de çoğunlukla Hume'un daha önce dikkat çektiği yanlışlara düşüldüğü görülmektedir. Bu çözüm yollan arasında sorunu ferldı bir açıdan değerlendiren Popper'ın açıklamaları dikkat çekicidir. O, tümevarımın geçerliliğini ispatlamak yerine, tümevarımın bilimsel düşünmede yeri olmadığını göstermeye çalışmıştır. Bununla birlikte Popper'ın bu yaklaşımı tümevarım soruna çözüm getirmeye yönelik bir girişimden ziyade, yalnızca bilimin tümdengelimsel bir çaba olduğunu göstermeyi hedefleyen bir çalışma olarak karşımıza çıkmaktadır. Bilimsel yönteme ve dolayısıyla tümevarım problemine dair en çarpıcı açıklamalar Kuhn ve Feyerabend'dan gelmiştir. Her iki düşünür de bilimin tümevanmsal ya da tümdengelimsel diye tek bir mantığa indirgenemeyeceğini bilimin çok boyutlu olduğunu belirtmişlerdir. Bununla birlikte bilimi yapanların, belli tarihsel ve toplumsal koşullar içerisinde olduğunu, doğaya ve başka şeylere belli bir paradigma çerçevesinden baktıklarını düşünmüşlerdir. Bu durumun da bilimin işleyişini etkilediğini ve bu sebeple tek bir bilimsel düşünme yolunun olamayacağını savunmuşlardır. Bu yaklaşım bilim felsefesinde yeni
Platon düşüncesinde şiirin yeri ve işlevi üzerine bir inceleme

Diskürsif bir pratik olarak şiir, duyguların dile getirilmesi amacıyla başvurulan bir anlatım biçimidir. Tarih boyunca pek çok farklı toplum efsane, destan ve hikaye gibi edebi eserlerini şiirsel anlatımla ifade etmiştir. Bu da şiirsel anlatımın kronolojik olarak oldukça eskiye dayandığını ve birbirinden farklı kültürler arasında yaygın olduğunu gösterir. Bu izler takip edildiğinde şiirin güçlü bir etkiye sahip olduğu görülebilir. Bu çerçevede özellikle Homeros ve Hesiodos'un eserleri Antik Yunan düşünme kültürünün şekillenmesinde belirgin bir rol oynar. Yaşadığı toplumun düşünme tarzını yakından tanıyan bir filozof olarak Platon, bazı noktalarda şiirin güçlü etkisini zayıflatmaya çalışır. Bu anlamda Homeros ve Hesiodos'un şiirsel anlatımla ifade ettiği düşüncelere karşı felsefi bir tavır alır ve onları eleştirir. Platon, eserlerinde şiiri farklı konularda inceler ve şiir üzerine önemli değerlendirmelerde bulunur. Bu tez çalışmasında Platon'un şiir hakkındaki düşünceleri ele alınacak ve şiir üzerine yaptığı değerlendirmeler mantıksal bir bakış açısıyla incelenecektir.
Aristoteles ve İbn Miskeveyh'in ahlak felsefeleri

İslam filozoflarını derinden etkileyen Yunan filozoflarından Aristoteles (M. Ö. 374 -322)'in ahlak konusundaki Nikomakhos'a Etik adlı eseri, İbn Miskeveyh'in Tehzibü'l-ahlak'ına büyük ölçüde etkisi olmuştur. İbn Miskeveyh, ahlaka dair bu eseri-ni Aristoteles'den aldığı düşüncelerle İslam kültürü çerçevesinde sentezleyerek kendi ahlak sistemini oluşturmuştur. Tezimizin içeriği, a Aristoteles ve İbn Miskeveyh'in ortak ele aldıkları dört büyük erdem, ahlak, mutluluk, dost-luk, çocuk eğitim gibi konulardan oluşmaktadır.
Nermi Uygur'un dil anlayışı

Bu çalışmada Nermi Uygur'un dil hakkındaki görüşleri ele alınmıştır. Uygur'a göre insan daha doğuştan bir dil ortamının içinde kendini bulur. Bu ortam onun tüm yaşamı boyunca varlık evrenini çepeçevre kuşatır. İnsan yaşamının en belirgin yapılarından olan dil Uygur'un görüşünde daha en başta, anadili ve çeviri sistemi olarak ortaya konulur. Uygur dile yönelik açıklamalarının hepsinde aslında tek tek kişilerin sahip olduğu anadilini kastettiğini ifade eder. Ayrıca bu dil en başta bir varlığı dile getirme, dile çevirme işidir. Yine bu çalışmada, düşünce evreninde felsefe ve kültürün üzerinde de önemle duran Uygur'un, bu kavramlarla dilin bağlarını ortaya koyan görüşlerine de yer vermek zorunluluk olmuştur. Tezde Uygur'un insan varlığını göz önüne alan bir felsefe anlayışı olduğu dikkate alınarak, dilin insan fonksiyonlarının üzerindeki güçlü etkisine de yer verilmiştir. Uygur'un felsefe anlayışı toptancılığı değil, parça parça, kısım kısım ilerlemeyi öngörür. Bu anlayışla Uygur, ele aldığı dil konusunda birçok farklı yöne değinmiştir. Eski dönemlerden bugüne araştırmacıların dikkatini çeken dil birliğinin mümkün olup olmadığı sorusunu ele alışı ve her dil ortamında taraftarlarını bulan dil arıtıcılığı meselesine ilişkin görüşleri bu duruma örnektir. Çalışma Nermi Uygur'un 'Dilin Gücü' adlı yapıtı başta olmak üzere diğer birçok yapıtı incelenerek ortaya konulmuştur.
The discussions of the nature of space in the early modern age

Bu tez erken modern çağda uzay hakkındaki tartışmaları göstermeyi amaçlıyor. Daha iyi bir ifadeyle, Leibniz ve Newton arasındaki uzayın doğası üzerine meşhur tartışmayı incelemeyi amaçladım. Newton'a göre, uzay maddeden bağımsız olarak vardır. Tersine, Leibniz'e göre uzay cisimlerin karşılıklı ilişkilerinden türetilir. İlk bölüm tartışmanın kökeninin belirlenmesi ve Öklidyen geometrinin fiziksel uzayla ilişkisinin incelenmesini içerir. İkinci bölümde Descartes tarafından tanımlanan kavramsal çerçeve betimlenir. Üçüncü bölüm Newton'un çalışmalarının açıklanması ve mutlak uzayın tanımını içerir. Son bölümde ise Leibniz'in mutlak uzay eleştirisini ve uzayı nasıl tanımladığını göstereceğiz.
Geleneksel doğruluk anlayışının Heideggerci sökümü: Doğruluğun uygunluk teorisi ve Aletheia

Bu tez, ilk olarak Heidegger'in felsefesinde geleneksel 'doğruluk' anlayışını nasıl söküme uğrattığını göstermeyi, ikinci olarak ise Heidegger'in Greklerin 'doğruluk' kavramı için kullandığı 'Aletheia' kelimesinin anlamına odaklanarak geliştirdiği kendi ontolojik doğruluk anlayışını ortaya koymayı amaçlamaktadır. Heidegger Varlık ve Zaman'da, doğruluğun bu geleneksel uygunluk anlayışını reddetmez, ancak onun olanaklılık koşulunu oluşturan daha kaynaksal, daha temelde yatan bir doğruluk biçiminden bunun nasıl türediğini göstererek bir yandan da bu geleneksel doğruluk anlayışını söküme uğratmış olur. Tezinde göstermeyi amaçladığı gibi, Heidegger'in 'gizinden-sıyrılmışlık' olarak çevirdiği 'Aletheia'yı çarpıtmadan, ontik ve epistemolojik olarak yanlış biçimde anlamaktan kaçınmamızda Heidegger'in Platon'un mağara alegorisi yorumu can alıcı bir rol oynamaktadır. Bu kavramı doğru biçimde Heideggerci anlamda ontolojik olarak anlamamızda, Platon'un mağara alegorisi ile birlikte Aletheia'nın salt bir değilleme değil, varolanlara 'pozisyon' sağlayan bir 'degillemenin değillemesi' olduğunun altının özenle çizilmesi gerekir. 'Aletheia'nın ne anlama geldiğini açmamız açısından kaçınılmaz olan bu son vurguyu yaptıktan sonra bu temel kavramı daha da anlaşılır kılmak için bir sonraki adımda Heidegger'in Aletheia ile teknik ve özgürlük konuları arasında kurduğu yakın ilişki ele alınmaktadır. Üçüncü ve son adımda, Heidegger'in Aletheia yorumuna yöneltilen eleştiriler ele alınarak bu eleştirilerin değerlendirilmesi, kavramın daha iyi anlaşılması yolunda tezin son uğrağını oluşturmaktadır.
Batı siyasal düşünceler tarihi içinde kozmopolitanizm: İdealler ve gerçekler

İlk defa Antik Yunan'da ortaya çıkmış ve o zamandan itibaren sosyal ve siyasal düşünce içerisinde çok önemli bir yer tutmuş olan kozmopolitanizm düşüncesinin tarihsel gelişiminde üç önemli uğrak vardır: Stoacılar, doğal hukuk kuramları ve Kant kozmopolitanizmi. Özellikle 1989'da Berlin Duvarı'nın yıkılmasıyla, uluslararası boyutta ve insan hakları, uluslararası hukuk, küresel yönetişim ve devletler arasında barışçıl ilişkileri temel alan çağdaş kozmopolitanizm teorileri ortaya çıkmıştır. Kozmopolitizm kavramının tarihsel kaynaklarını ve geçirdiği değişimleri incelemek üzere yapılan bu çalışma, kavramın günümüzdeki yansımalarını da Arendt, Habermas, Rawls, Beck, Nusbaum, Held gibi önemli düşünürlerin kuramları çerçevesinde eleştirel olarak analiz etmeyi amaçlamaktadır. Bu çalışmada, kozmopolitanizm, ahlaki-yasal temele dayanan evrensel bir dünya düzeni kurma ideali olarak kavramsallaştırılmaya çalışılmıştır. Bu bağlamda da kozmopolitanizmin bu yeni dünya düzeninin kurumsal yapısını ve resmi ideolojisini temsil ettiği düşüncesi tartışılmaktadır.
Kant'ın Sentetik a Priori'sinin doğa bilimlerinde temellendirilmesi

Kant'ın transandantal felsefe çerçevesinde doğa bilimleri üzerine ayrıntılı çalışması Doğa Bilimlerinin Metafizik Temellendirilmesi kitabında toplanmıştır. Ancak bunun ötesinde, doğa bilimleri transandantal felsefenin bütünün şekillenmesinde başat bir rol oynar. Bu çalışmada, Kant'ın fenomen/numen ayrımından sentetik a priori anlayışına tüm transandantal felsefesinde, doğa bilimlerinde geliştirilen dinamik, görelilik ve özellikle de referans çerçevesi modelinin belirleyici olduğu savunulacaktır. Referans çerçeveleri hareketin nasıl algılandığını ve tanımlandığını belirler; bu açıdan deneyimden önce gelir ve deneyimi mümkün kılar. Özneldirler, a priori'dirler, ancak keyfi değildirler, tersine bir nesnellik zemini oluştururlar. Aynı hareket başka referans çerçevelerinden başka şekilde algılanacaktır; ama aynı referans çerçevesinde o hareketin nesnel deneyiminden söz edebiliriz. Referans çerçeveleri şeylere kendi düzenleri verir ve düzenin şeylerden önce geldiği fikri Kant'ın transandal felsefesinin temelini oluşturur. Kant, bu referans çerçevesi anlayışını hem deneysel uzay ve neden anlayışında, hem de görü ve kategorilerde sergiler. Bu yaklaşım onun Hume'un hem nedensellik üzerine, hem de tümevarım üzerine sorgulamalarına dikkate değer yanıtlar üretmesini mümkün kılmıştır. Kant, eleştirel döneminde öz ve nedensellik gibi kavramları ontolojik açıdan temellendirme, nihai öz ve nedenlere ulaşma çabasını bırakmış ve kategorileri de uzaysal-zamansal çerçeveizi oluşturan görüler gibi epistemolojik zorunluluklar olarak kabul etmiş ve kesin ve zorunlu bilgiyi sağlayacak tümdengelimi bu yolla güvence altına almıştır. Deneysel uzay ya da nedenler söz konusu olduğundaysa Kant dinamikteki görelilik anlayışına yaslanır. Hem dinamikte, hem de transandantal felsefede şeyleri kendilerinde değil, bağıntıları içinde bilebiliriz.