turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Arap Baharı sonrası Ortadoğu'da kurulan ittifaklar: Suriye, Yemen, Libya örneği (2011-2015)

Soğuk Savaş döneminin rekabet alanlarından biri olan Ortadoğu, 2010 yılında sistemik bir değişime maruz kalmıştır. 25 Aralık 1991'de SSCB'nin dağılmasının ardından gerek küresel sistemi gerekse rekabet alanlarını domine eden ABD, bu tarihten itibaren Ortadoğu'ya yönelik müdahaleci bir strateji izlemiştir. Washington yönetimi 2010 yılına gelindiğinde, mevcut stratejinin doğurduğu bölgesel krizlerin maliyetlerini üstlenmekten uzak duran yeni bir stratejiyi yürürlüğe sokmuştur. Bu değişim, küresel sistemin Ortadoğu'daki devletlerin davranışlarına olan etkisini nispeten zayıflatmış ve bölgesel güç dağılımını ön plana çıkarmıştır. Aktörlerin davranışlarında belirleyici bir unsur olan güç dağılımı, Ortadoğu söz konusu olunca ikiden fazla aktörün kabaca eşit güç kapasitesini ifade eden çok kutuplu bir görünüm sergilemektedir. Çok kutuplu bir sistemde devletlerin davranış kalıplarından biri olan ittifaklar, sistemik bir takım özellikler nedeniyle değişkenlik arz etmektedir. Bu çalışma, Ortadoğu'da 2010 yılında yaşanan sistemik değişimin bir sonucu olarak değişkenlik gösteren ittifakların arında yatan kaygının tespit edilmesini amaçlanmaktadır. Bu amacı gerçekleştirmek için çalışmanın ilk iki bölümünde ittifaklara, devletlerin davranışlarını belirleyen kaygılara, çok kutuplu sistemin devletlerin davranışlarına ve stratejilerine olan etkisine değinilmektedir. Çalışmanın üçüncü bölümünde ise öne sürülen argümanlar Suriye, Yemen ve Libya krizi üzerinden test edilmektedir. Bu tahlil gerçekleştirilirken kullanılan kaynaklara dair içerik analizi yapılmaktadır. Analiz sonucunda elde edilen bulgular ise şöyledir; Çok kutuplu sistemde devletler gayr-i resmi ittifaklar kurmaya meyillidirler. Anarşik çok kutuplu sistemde devletler kendilerini ittifaklar kurmaya iten kaygının tüm boyutlarına odaklanmaktadırlar. Devletler sistemik sınırların sunduğu stratejik esneklikten faydalanmaktadırlar. İttifakların kökeninde ideolojik dayanışma değil müşterek kaygı yer almaktadır.
Promethee hareketi ve Ukrayna

1900'lü yılların başından İkinci Dünya Savaşı'na kadar Rusya'ya karşı mücadele eden hareketlerden biri de Promethee olmuştur. Hareketin kuruluş tarihi 1926 diye yazılsa da daha önceden yapılan tüm görüşmeler ile anlaşmalar bu hareketin evvelini ve temelini oluşturmuştur. Polonya, bağımsızlığını kazanmasıyla Rusya'yı parçalama ve bölerek yıkma planlarını hayata geçirmeye başlamıştır. Bu mücadelede Rusya tahakkümü altındaki milletlerle beraber yürüyecek olan Polonya, Avrupa devletlerinin desteğine güvenmiştir. Ukrayna, Azerbaycan, Gürcistan, Türkistan, İmparatorluğun yıkılmasıyla bağımsızlıklarını ilan etmiş ve Avrupa'ya seslerini duyurabilmişlerdi. Lakin kısa süren bu hürriyet yine Rusya sınırları içerisine dahil olarak sona ermiştir. Tek başına mücadele edecek gücü olmayan bu devletler güçlerini birleştirerek Polonya ile beraber hareket etmeye karar vermişlerdir. Arazi, askeri güç, nüfus bakımından en güçlülerden ve en erken bağımsızlığını kazanan devletlerden biri olan Ukrayna, hareketin mihenk taşı olmuştur. Simon Petlura'nın Pilsudski ile yaptığı anlaşmayla başlayan ortak mücadele, Azerbaycan, Gürcistan, Şimali Kafkasya, Kırım, Türkistan, İdil-Ural, Don, Kuban Kazakları ve diğerlerinin de katılmasıyla İkinci Dünya Savaşı'na kadar devam etmiştir. Promethee hareketi adını alan bu mücadelede eski devlet başkanları Mehmed Emin Resulzade, Noi Jordaniya, Simon Petlura, Ukrayna dışişleri bakanı Oleksandr Shulgin, Türk dünyasını bu hareketle tanıştıran Ayaz İshaki, Mustafa Çokay, Zeki Velidi Togan, Sadri Maksudi, Ali Merdan Topçubaşı, Seydahmet Kırımer, Said Şamil gibi isimler yer almıştır. Ülkelerini terk edip muhaceret hayatı yaşamak zorunda kalan bu isimler Paris, Varşova, Berlin gibi merkezlerde bir araya gelmişler farklı komite, merkezler, istihbarat birimleri oluşturarak, dergi, gazete, bülten, bildiri yayınlayarak, eğitim ve kültür merkezlerinde propaganda yaparak Avrupa'nın dikkatini çekmeye, Rusya'nın uyguladığı sömürgeci siyaseti dünyaya göstermeye çalışmışlardır.
İkinci Dünya Savaşı Döneminde Türkiye - İspanya ilişkileri (1939 - 1945)

Farklı coğrafyalardan birçok ülkeyi doğrudan veya dolaylı bir şekilde etkileyen ve bununla birlikte gelecek nesiller için de kalıcı hasarlar bırakmış olan İkinci Dünya Savaşı, bu somut ve psikolojik çatışma sürecine her ne kadar tarafsızlık ve savaşsızlık istese de Türkiye ve İspanya'yı da dahil etmiştir. Dolayısıyla Almanya ve İngiltere'nin öncü olduğu bu savaş ortamında Türkiye ve İspanya'nın siyasi manevraları kendi gelecekleri açısından belirleyici duruma gelmiştir. Bu bağlamda iki ülkenin gerek savaş ortamındaki dış politikaları gerekse birbirleri ile olan ilişkileri mevcut tez çalışmasının konusunu teşkil etmiştir. Literatür tarama yöntemiyle oluşturulan tez çalışmasında üç bölüm yer almış ve ilk bölümde Türkiye'nin savaş yıllarındaki dış politikası irdelenmiştir. İkinci bölümde ise iç savaştan yeni çıkmış olan bir İspanya profili öne çıkarılarak İkinci Dünya Savaşı'nda yer aldığı konum ve uyguladığı siyaset ele alınmıştır. Türkiye ve İspanya'nın savaş yıllarındaki karşılıklı ilişkilerine ise tez çalışmasının son bölümünde yer verilmiştir.
Klasik jeopolitiğin soğuk savaş dönemine etkileri

Arastırma 7 bölüm halinde düzenlenmistir. Birinci bölümde politikadan, baslayarak dıs politika ve uluslararası politikanın olusum süreçleri analiz edilmisulusal gücü olusturan faktörler, ulusal hedefler degerlendirilmis politik ve askeri strateji üzerinde durulmustur. kinci bölümde jeopolitigin dogusu, dayanakları, boyutları analiz edilmis, jeopolitige tesir eden diger bilimler cografya, tarih, devletler hukuku, milliyetçilikcereyanları ve kendi kaderini tayin hakkı meselesi üzerinde durulmustur. Üçüncü bölümde jeopolitigin cografi temeli üzerinde durulmus bir ülkenintopraklarını meydana getiren alanın; arazi, sekil, sınır, mevkii, denize göre durumu ve iklim gibi faktörler çerçevesinde degeri ve önemi arastırılmıstır. Dördüncü bölümde jeopolitigin iktisadi temelleri üzerinde durulmusulastırma durumu, yeraltı kaynakları, sanayi kapasitesi tarımsal ve bilimselteknolojik gücün önemi arastırılmıs, özellikle enerji meselesinin gittikçe artan önem kazanması sebebiyle enerji ile ilgili konular biraz daha teferruatlı olarak ele alınmıstır. Besinci bölümde jeopolitige temel teskil etmesi sebebiyle stratejikdüsüncenin 15. yy'dan baslayarak gelisimi ve stratejik düsüncenin olusumu sürecidegerlendirilmis, Soguk Savas dönemine etki eden jeopolitik görüsler gözdengeçirilmis bu teorilerin Soguk Savas dönemi uygulamaları anlatılmıstır. Altıncı bölümde kuvvetler bölgesinin ortaya çıkısı, çesitli açılardan degerlendirilerek Soguk Savas dönemine etkileri arastırılmıstır. Yedinci bölümde jeopolitigin Soguk Savas dönemindeki uygulaması örneklerle anlatılarak soguk savas döneminde yasanan Amerikan ve Sovyet stratejikdüsüncesindeki gelisme asama asama arastırılmıstır. Sovyetler Birliği'nindagılmasının bir kuvvet ve ideolojik alan boslugu yarattıgı sonucuna varılmıstır.
Rusya Federasyonu'nun Orta Asya politikası, 1991-2005

Ayacan, Rusya Federasyonu'nun Orta Asya Politikası, 1991 -2005, Yüksek Lisans Tezi, Danışman Prof. Dr. Mustafa Aydın, s.144. Çalışmada Sovyetler Birliği dağılmasından sonra Rusya Federasyonu'nun Orta Asya bölgesine yönelik politikaları ele alınmaktadır. Tez beş bölümden oluşmaktadır. İlk bölümdeBağımsızlık sonrası Rus kimlik ve politika arayışlarına yer verilmiştir. Çalışmanın 2. bölümünde ise Rusya için Orta Asya'nın öneminin nereden kaynaklandığı açıklanmaktadır.3. bölümde Sovyetler Birliğinin dağılmasından sonra Orta Asya'da meydana gelen önemli gelişmelerin Rusya'ya yansımaları incelenmiş ve bu gelişmeler sıralanmıştır. Daha sonrakibolümde 1990'lardan sonraki Orta Asya politikası Yeltsin ve Putin dönemleri olarak ayrı ayrı incelenerek Rusya'nın bölgeye yönelik kullandığı siyasi ve ekonomik araçlardanbahsedilmektedir. Son bölümde ise Rusya'nın dışında bölgeye ilgi duyan diğer ülkeler arasındaki rekabet ele alınmıştır. Sonuç bölümünde de Orta Asya'daki sonolayların Rusya'nın şimdiki Orta Asya politikasını ne yönde etkilediği üzerinde durularakçalışmaya son verilmiştir.
Soğuk savaş sonrası jeopolitik yapılanmanın Türkiye'nin ulusal güvenlik sorunlarına ve politikalarına etkileri

Bu çalısmada, Soguk Savas döneminin bitmesiyle ortaya çıkan yeni jeopolitikortamın Türkiye'nin güvenlik politikalarına etkisi açıklanmaya çalısılacaktır. Ortaya çıkan yeni uluslararası ortamın özellikleri analiz edilecek ve yeni durumun Türkiye'nin güvenligine etkileri degerlendirilecektir. Bu analizler yapılırken Soguk Savas dönemi ve Soguk Savas sonrası dönem karsılastırılacak, her iki dönemde de Türkiye'nin izlemis olduğu politikalar irdelenecektir. Ayrıca yeni dönemde Türkiye'nin güvenlik parametrelerinin neler olduğu ortaya konmaya çalısılacaktır. Son olarak da yeni uluslararası ortamın Türkiye'nin güvenlik politikalarına etkileri bölgesel bazda ele alınarak bölgesel politikalar açıklanacaktır.
Uluslararası siber güvenlik ve siber ortamdaki tehditlerin fiziksel bir savaşa dönüşme olasılığı

Siber alan hayatın her yerinde karşımıza çıkabilecek önemli konulardandır. Özellikle uluslararası ilişkilerde dikkat edilmesi gereken bir güvenlik konusu haline gelmiştir. Çalışmanın amacı; uluslararası ilişkilerde siber alanında ortaya çıkabilecek tehditlerin fiziksel bir savaşa dönüşme olasılığıdır. Çalışma dört bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde; uluslararası siber güvenlik ve siber alan hakkında bilgi verilerek, tarihsel altyapıdan söz edilmektedir. İkinci bölümde; bazı devlet ve örgütler üzerinden, siber alandaki önemli örnekler ve oluşabilecek tehditler için belirlenen önlem ve politikalardan bahsedilmektedir. Üçüncü bölümde; siber tehditlerin bir savaşa dönüşme olasılığında yapılabileceklerden bahsedilip, son bölümde genel bir değerlendirme yapılmaktadır.
Eleştirel jeopolitik perspektifinden sınıraşan sular sorunu: Nil Nehri örneği

Dünya farklı coğrafi özelliklere sahip alanlara ayrılmıştır. Tarihin ilk dönemlerinden itibaren insanlar ihtiyaçları doğrultusunda yerleşim yerlerini belirlemeye başlamıştır. Kimi bölgelerin stratejik öneminin ön plana çıkması, insanların var olan ihtiyaçları sebebiyle oluşan bir durumdur. Bu durumu, coğrafyanın politikleşmesinin kaynağı olarak görmek de mümkündür. Bu yüksek lisans tezinde; coğrafyanın politikleşmesinin tarihsel alt yapısı Eleştirel jeopolitik ışığında incelenmektedir. İlk olarak, eleştirel jeopolitiğin oluşumuna giden sürecin anlaşılması amaçlanmaktadır. Postyapısallcılığın ilkelerine yer verilerek, Eleştirel jeopolitiğin ortaya çıkışına etkileri incelenmektedir. Tez çerçevesinde stratejik bir kaynak olarak değerlendirilen sınıraşan sular konusu ele alınmakta, sorun haline gelmesinin sebepleri irdelenmektedir. Sınıraşan sular sorunun uluslararası, toplumsal, siyasi ve insani boyutu eleştirel jeopolitiğin varsayımları ışığında incelenmektedir. Bu yüksek lisans tezinin örnek olayı olarak 'Nil Nehri' seçilerek, tarihsel arka planına dayanarak yaşanan su sorunu Eleştirel jeopolitik ışığında ele alınmaktadır. Bu doğrultuda, 'söylem analizi' yöntemi aktif olarak kullanılmaktadır. Mısır, Etiyopya ve Sudan'ın Nil Nehri üzerinde ön plana çıkmaları ve son yıllarda gündemde olan Rönesans Barajı sebebiyle artan gerilimin müzakereler ile çözüme ulaştırılma isteği, tezin bir diğer önemli çalışma noktasını oluşturmaktadır.
Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'ne ek 1 no'lu Protokole göre yabancıların Türkiye'de taşınmaz edinmesi

Bu çalışmada yabancı gerçek ve tüzel kişilerin sağlararası işlem ya da miras yoluyla Türkiye'de taşınmaz edinmesi mülkiyet hakkı kapsamında ele alınacaktır. Çalışmanın çıkış noktası AİHM tarafından son yıllarda verilen mülkiyet hakkını ve onun bir parçası olarak değerlendirilen miras hakkını temel bir insan hakkı olarak ele alan kararlardır. Söz konusu kararlarda AİHS ve Protokol 1'e taraf olan ülkelerin mülkiyet hakkına müdahalesi hakkında genel esaslara varılmıştır. Bu çalışmada öncelikle yabancıların taşınmaz edinmesinin tarihsel süreci ele alınacaktır. Burada Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşundan itibaren yürürlükte bulunan düzenlemelere yer verilecektir. Ardından AİHM kararları çerçevesinde mülkiyet hakkının niteliği üzerinde durulacak ve devletin mülkiyet hakkına müdahalesinin sınırları ve şekli hakkında açıklamalar yapılacaktır. Türk hukukunda yabancıların taşınmaz edinmesine yönelik düzenlemeler AİHM kararları ve temel bir insan hakkı olarak mülkiyet hakkı kapsamında değerlendirilecektir.
Turkish-Egyptian relations (1922-1956) and the impact of the Free Officers Revolution

Bu tez, Türkiye-Mısır ilişkilerinin 1922 yılından 1956 yılındaki Süveyş Krizi'ne kadar olan dönemini analiz etmektedir. İkili sorunlar, tezin temasına uygun olarak kronolojik bir anlatıyla sunulmaktadır. Ayrıca bu tez Türkiye'nin tepkilerini ve Nasır'ın liderliğinin biçimlendiği dönemde Mısır dış politikası üzerindeki etkilerini göz önünde bulundurarak Mısır'daki Hür Subaylar Devrimi'nin ikili ilişkiler üzerindeki etkilerini araştıracaktır. İki savaş arası dönemde bazı ikili sorunlar ve Hilafet tartışması üzerinden karşı karşıya gelen Türkiye ve Mısır, İkinci Dünya Savaşı sonrasında Orta Doğu ilişkilerinde giderek artan etkinlikleri nedeniyle karşı karşıya gelmiştir. İkili ilişkilerinin sorunlu seyri 1950'li yıllardaki bölgesel liderlik mücadelesi ile yeniden ortaya çıkmıştır. Bu çalışmada, iki savaş arası dönemde sorunlu, 1950'lerde ise rekabet halinde ilişkileri olan Türkiye ve Mısır'ın Hür Subaylar Devrimi sonrasında istisnai bir dönem ve kısa süreli bir yakınlaşma yaşadığına işaret edilmektedir. Bu tez ikili ilişkilerin, 1952 yılında gerçekleşen Hür Subaylar Devrimi'nden önceki sorunlu arka planını, Tugay Olayı'nı ve Bağdat Paktı ve Bandung Konferansı üzerinden yeni rejimin sağlamlaşma dönemindeki Türkiye-Mısır çekişmesini analiz etmeyi amaçlamaktadır.
Modelling the Turkish perception of foreign policy options: Water conflict between Syria and Turkey

Bu tez, Türkiye görüşüne göre, Türkiye ile Suriye arasındaki su sorununa ilişkin dış politika seçeneklerinin modellemesidir. Oyun teorik bir model güncel su sorununun incelenmesinde kullanılmıştır. Çalışmada sorunun Türkiye tarafından bir itimat oyunu olarak görüldüğü gösterilmiştir. Türkiye'nin görüşüne göre işbirliğine dayalı bir çözümün aslında Suriye tarafından sorunun kaynağı olduğu inceleme sonucunda gösterilmiştir. Çalışmada iki ülkenin sorunu görüşüne dayalı paradoksun çözüme ulaşılmasını zorlaştıran bir faktör olduğu belirlenmiştir. Türkiye'nin görüşüne göre, sorunun çözümü su sorunu ve Suriye'nin Türkiye'deki PKK terörizmine verdiği destek arasında kurulan bağlantı bazında işbirliği yapmaları ile mümkün olabilecektir.
The effect of neo-Ottomanism in Turkish foreign policy for Balkans and Africa in Davutoğlu Period (2009-2014)

Türkiye Cumhuriyeti ile Osmanlı Devleti'nin Birinci Dünya Savaşı sonucunda yenilmesi üzerine kaybettiği topraklar arasında her zaman bir gönül bağı olmuştur. Ancak Birinci Dünya Savaşı'nı takiben verilen Kurtuluş Savaşı galibiyeti sonucunda kurulan Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk dönemleri kendi ekonomik ve siyasi bağımsızlığına yönelik uğraşlarla geçmişştir. Bu esnada uluslararası konjunktürdeki gelişmeler paralelinde Türkiye Cumhuriyeti bloklar arası ilişkileri denge politikası üzerinden yönetmeye çalışmıştır. Dolayısıyla iki kutuplu sistem süresince eski Osmanlı coğrafyasına yönelik bir politika geliştirilememiştir. İki kutuplu dünya sisteminin Sovyetler Birliği'nin çökmesi ile sona ermesi sonucunda dönemin Cumhurbaşkanı Turgut Özal, Türk Dış Politikası'nda yeni açılımlar yapmak istemiştir. Temeli 1990 ların başında Özal tarafından atılan Yeni-Osmanlıcılık perspektifi, uygulamada karşılığını yeterince bulamamıştır. 2002 seçimleri sonrasında iktidara gelen AK Parti'nin dış politika oluşum sürecindeki etkin isimlerinden Ahmet Davutoğlu, Stratejik Derinlik kitabında bu kavramı yeniden öne çıkarmış ve eski Osmanlı coğrafyalarında Türkiye'nin aktif politikalar geliştirmesine önem vermiştir. Bu bağlamda Yeni-Osmanlıcılık retoriği çerçevesinde Balkanlar ve Afrika bölgeleri ile siyasi, ekonomik ve sosyo-kültürel ilişkiler ele alınmaktadır.
The comparison of the modernization process in Japan with that in Turkey by means of attire and etiquette

1868'de Japonya tahtına oturan İmparator Mutsuhito, Meiji Restorasyonu'nu başlattı. Ülkesini dışa kapalı, feodal bir ortaçağ adasından örnek aldığı Batılı devletler seviyesine çıkarmak için politik, ekonomik ve sosyal birçok değişime gitti. Değişime gidilen konulardan biri de, bu tezin ilk bölümünü oluşturan kılık kıyafet ve adab-ı muaşeret idi. Mustafa Kemal, 1923'te Osmanlı İmparatorluğu'nun küllerinden yeni bir Cumhuriyet kurdu. Yeni rejim, laik bir ulus devleti hedefleyen bir dizi politik, ekonomik, sosyal ve dini reforma imza attı. Tezin ikinci bölümü bu reformlardan Türk gardırobunun batılılaştırılması meselesine odaklanmaktadır. Son bölüm ise Türk ve Japon modernleşme süreçlerinin kılık kıyafet ve adab-ı muaşeret açısından karşılaştırmalı bir analizini yapmaktadır.
Güvensizlik katmanı, güvenlik çarpanı: Mülteci akımının ve yasadışı göçün Türk-Yunan ilişkilerine etkileri

Bu çalışmada ilk olarak Türk-Yunan ilişkilerine etki eden etmenler tarihsel süreç içerisinde incelenmiştir. İki ülke ilişkilerinin şekillenmesinde mülteci ve yasadışı göçmenlerin etkisi detaylı olarak irdelenmiş, aynı zamanda Suriye'de yaşanan iç savaş sonrası mülteci akımının Türk-Yunan ilişkilerine olumlu ve olumsuz etkileri değerlendirilmiştir. İkinci bölüm yasadışı göçlerin önlenmesine yönelik yapılan çalışmaları ele almıştır. Bu konu üzerine Avrupa Birliği ile Türkiye arasında yapılan Geri Kabul Anlaşmanın Türk-Yunan karasuları ve hudut hatlarında yaşanan sorunlara etkisi değerlendirilmiştir. Söz konusu bölümde her iki ülkenin ayrı ayrı mülteci ve yasadışı göçmenler hakkındaki argümanlarına değinilmiştir. Nihayetinde üçüncü bölümde ikili ilişkilerin yapılandırılmasında göç gibi yumuşak güvenlik sorunlarının nasıl şekillendiği incelenmiş, tartışmanın temelini oluşturan ve sonucunu şekillendiren güvensizlik katmanı ve güvenlik çarpanı kavramları literatüre kazandırılmıştır. Karasuları ve hudut hatları çerçevesinde yaşanan sorunlara mülteci ve yasadışı göçmenlerin de dahil olmasının ikili ilişkileri hangi yönde etkilediğine dair tespitler yapılmıştır. Nihayetinde söz konusu göç olgusunun güvenlik veya güvenliksizleştirme istikametinde bir araç olarak ortaya çıktığı vurgulanmıştır.
The impact of Turkish military on foreign policy: RP-DYP coalition government period

Türk ordusu doğrudan ve dolaylı olarak gerçekleştirdiği darbeler ve her askeri darbe sonrası sahip olduğu ayrıcalıklar aracılığı ile Türk siyaseti üzerinde her zaman etkili olmuştur. Ancak Türk ordusunun müdaheleleri genelde dış politikadan ziyade iç politikaya yönelik gerçekleşmiştir. Ancak 1990'ların ortalarından başlayarak sonlarına doğru, Refahyol koalisyon hükümeti döneminde Türk ordusunun dış politikaya müdahelesi önemli derecede artmıştır. Ordu, kurmuş olduğu merkezler ve daireler aracılığı ile dış politikada Refahyol hükümetinin politikalarına müdahele ederek önemli bir karar verici olduğunu göstermiştir. Bu müdaheleler arasında Refahyol hükümetinin İran ile ilişkilerini geliştirmesi çabasını engellemesi, Türkiye'nin İsrail ile ilişkilerini geliştirme çabalarını desteklemesi, Huzur Harekatının süresini arttırması ve Türkiye'nin Gümrük Birliği'ne girmesini desteklemesi sayılabilir. Bu çalışma Refahyol hükümeti döneminde Türk ordusunun dış politikadaki etkisinin yoğun bir şekilde artmasının nedenlerini incelerken üç yaklaşımdan yararlanacaktır. Birinci olarak Claude Welch'in siyasette ordunun farklı seviyelerdeki etkisini inceleyen sınıflandırmasında 'ortakların yardımı ile askeri kontrol' argümanından yer alanacaktır. Bu bağlamda Türk ordusunun geçmişşten gelen ayrıcalıkları ve müdahelelerine ortak olan siviller sayesinde askeri kontrolü kurabildiğini iddia edecektir. İkinci yaklaşım olarak Michael Desch'in sivil kontrol ile iç ve dış tehditlerin yoğunluğu arasındaki ilişki üzerine kurduğu çerçeveden yararlanarak Refahyol döneminde hem iç hem de dış tehditlerin yüksek olmasının sivil kontrolü azalttığını, diğer bir ifade ile askeri kontrolü arttırdığını savunacaktır. Üçüncü bir yaklaşım olarak Joe Hagan'ın parçalanmış rejim sınıflandırmasından yola çıkarak zayıf ve kırılgan koalisyon hükümetlerinin dönemlerinde ordu gibi diğer toplumsal grupların siyasete müdahele etme imkanının daha fazla olacağı iddia edilecektir.
Transnational remittances and irregularity: Remitting practices of post-Soviet labor migrants in Istanbul

Bu tez literatürde oldukça ihmal edilmiş bir konu olan göçmenlerin para gönderme pratiklerini İstanbul'daki post-Sovyet düzensiz emek göçmenleri örneğinde, bu göçmenlerle gerçekleştirilen yarı-yapılandırılmış mülakatlardan ve para gönderme süreçlerinde yer alan diğer aktörlerle yapılan görüşmelerden elde edilen veriye dayanarak incelemektedir. Tez, düzensiz göçmen statülerinden kaynaklanan pek çok diğer gündelik kısıtlama gibi para transferleri üzerinde de var olan kısıtlamalar dolayısıyla bu göçmenlerin geride bıraktıkları yakınlarına para gönderebilmek için yeni enformel para gönderme pratikleri ürettiğinden, ve bu pratiklerin sadece ulusötesi ve düzensiz göçmen statüleri tarafından belirlendiğinden değil aynı zamanda ulusötesilik ve düzensizlik olgularının incelenmesi için de alternatif bir mikro alan yarattığından yola çıkmaktadır. Düzensizlik ve enformellik arasındaki bağı otomatik bir bağ olarak almayarak, tez bu informel pratiklerin ulusötesilik ve düzensizlik kavşağında ortaya çıkışlarını incelemekte ve bunların devasa göç endüstrisinin enformel bir ayrılmaz parçası olarak değerlendirmektedir. Ayrıca, devletlerin ve uluslararası teşkilatların düzensiz göçmenlerin enformel para gönderilerini formel kanallara çekme çabasını göz önünde bulundurarak, bu tez hem düzensizliğin hem de enformelliğin göçmenlerin gündelik hayatları üzerindeki kısıtlamalardan kaynaklanması sebebiyle enformel para gönderilerinin formel kanallara çekilebilmesi için etkili bir çözümün göçmenlerin statülerinin düzenlileştirilmesi yoluyla tüm kısıtlamaların kaldırılması olduğunun altını çizmektedir.
A comparative analysis of civil - military relations in Turkey and Argentina during the 1970s and 1980s

1970'lerin sonu ve 1980'lerin başına kadar Arjantin'de beş (1930, 1943, 1955, 1962, 1966), Türkiye'de ise iki (1960 ve 1971) darbe gerçekleşmiştir. Benzer faktörler Arjantin'de 1976 darbesine ve Türkiye'de 1980 darbesine yol açmıştır. Bu faktörler siyasi kutuplaşma ve bölünme, zayıf hükümetler, sokaktaki şiddet, işçi sınıfının hareketlenmesi ve ciddi ekonomik krizlerden oluşmaktadır. Ancak darbe sonrası demokratikleşmeye geçildiği dönemde Arjantin, ordusu üzerinde tam bir sivil kontrol oluşturup, silahlı kuvvetleri siyasetin dışına çıkarılabilmesine rağmen, Türkiye'de askerin siyasetteki etkisi 2000'li yılların ortasına kadar sürmüştür. Bu tez iki ülke arasındaki bu farkı incelemeyi amaçlamaktadır. Bu soruyu cevaplayabilmek ve farkı inceleyebilmek için, tez Samuel Huntington'ın ortya koyduğu otoriter rejimden demokrasiye geçiş modellerinden ve de Michael Desch'in öne sürdüğü iç ve dış tehdit argumlanlarından yararlanacaktır. Tez otoriter yönetimden demokrasiye geçişte 'dönüşüm' model geçişin, yani geçişin otoriter liderlerin eliyle gerçekleştirilmesinin Türkiye'de 1980 darbesinden sonraki dönemde de askerin siyasette etkili rolünün devam etmesini sağladığını ileri sürmektedir. Arjantin için de otoriter yönetimden demokrasiye geçişte 'değiştirme' model geçişin, yani geçişin muhalefetin otoriter yönetimi güç kazanarak değiştirmesinin, Arjantin'de sivillerin orduyu kontrol etmesini sağladığını ileri sürecektir. Ayrıca tez Türkiye'de 1980'ler boyunca PKK saldırıları sonucunda iç tehdidin artması ve Soğuk Savaşın sonu dolayısıyla da dış tehdidin azalması iddiası ile sivillerin askeri kontrol etmede zorlandıklarını iddia etmiştir. Arjantin için de aynı dönemde iç tehdit düşük iken, Malvinas/Falkland Savaşları dolayısıyla dış tehdidin artmasının sivillerin asker üzerinde kontrol kurmalarına yardımcı olduğu ileri sürülmektedir.