turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Foucault'nun iktidar ve özne kavramlarından hareketle 'namus cinayetleri' üzerine bir çalışma

Bu çalışmanın amacı, Türkiye örneği üzerinden giderek namus cinayetleri olgusunu tartışmaktır. Bu tartışma boyunca namus kavramı etrafında oluşan söylemlerin namus cinayetlerine nasıl sebep oldukları, bu söylem biçimlerinin analiziyle mümkün görünmektedir. Bu nedenle Foucault'nun düşünceleri bu söylem biçimlerinin oluşumlarını açıklamak bakımından gerekli görülmüştür. Çalışmanın ilk bölümünde Türkiye'de namus cinayetleri etrafında kurulan en temel söylem biçimleri, meşru-siyasi söylem, feminist söylem ve hukuk söylemi oluşum biçimleri ve amaçları bakımından ele alınmaktadır. Burada amaç birbirleriyle çatışan ve kesişen bu söylemlerin namus kavramını ve kadın bedenini nasıl kurduklarını göstermektir. İkinci bölümde adı geçen üç söylem biçiminin, Foucault'nun düşüncelerinden yola çıkarak siyasi anlamda nasıl kurulduklarına bakılmaktadır. Foucault açısından bakıldığında bu tür söylemlerin belirli oluşum biçimleri bulunmaktadır ve namus cinayetleri etrafında kurulan yapının siyasi analizi Foucault'nun özne, iktidar ve dispositifler hakkındaki düşünceleriyle açıklık kazanmaktadır. Üçüncü bölümde namus cinayetleri olgusu, Türkiye'deki kuramsal yaklaşımlar açısından değerlendirilmektedir. Foucault'nun söylemlerin tarihleri olması gerektiği düşüncesinden yola çıkarak, namus kavramını ve namus cinayetleri olgusunu tarihsel anlamda analiz eden kuramlara yer verilmektedir. Böylece namus cinayetlerinin günümüzde aldığı biçim ve namus kavramının tarihsel anlamda ataerkillik dolayımından geçerek nasıl içselleştirildiği gösterilmeye çalışılmaktadır. Çalışmanın sonunda, namus cinayetlerinin uzun vadede ortadan kaldırılmasının ataerkil düşünce sistemiyle mücadele etmekten geçtiği ve bu konuda öncelikle değişmesi gereken temel noktaların neler olabileceği üzerinde durulmaktadır.
Felsefi açıdan tolerans ve hoşgörü

Bu tezin amacı, aynı anlamda olduğu düşünülen batı kaynaklı tolerans kelimesi ile tamamen Türk halk kültürünü yansıtan hoşgörü kelimesi arasındaki farkı ortaya çıkarmaktır. İlk bölümde kelimeler ayrı ayrı ele alınarak etimolojileri ve ortaya çıktıkları kültürlerdeki kullanımları incelenmiştir. İkinci bölümde kelimelerin tarihsel arka planları, içerikleri unsurları ve alanları sunularak kelimeler arasında bir karşılaştırma yapılmıştır. Üçüncü bölümde toleransla ilgili felsefi argümanlardan örnekler sunulmuştur. Bu çalışma ile tolerans ve hoşgörü kavramlarının aynı anlamı karşılamadıkları, toleransın kurumsal bir yapısı olduğu, hoşgörünün ise bireysel bir tutumu ifade ettiği sonucuna ulaşılmıştır.
Hannah Arendt ve Walter Benjamın'de şiddet-tarih ilişkisi

Şiddet kavramı oldukça geniş bir yayılıma ve bir o kadar geniş bir açılıma sahip olması bakımından siyaset felsefesi alanında yapılabilecek bir çalışmada verimli sonuçlar elde edebilmek için merkeze alınabilecek anahtar kavramlardan biri olarak görülebilir. Bununla birlikte, şiddetin neliğine ve şiddet sorununun çözümüne ilişkin isabetli çıkarımlara ulaşabilmek için şiddet kavramına doğrudan değil de gerekçelendirilmiş bir perspektiften bakılmalı, özenle belirlenmiş bir stratejiyle yaklaşılmalıdır. Bu bağlamda, ilgili literatürde şiddetin, özellikle 19. yüzyıldan itibaren bir problematik olarak görülüp yoğun bir biçimde irdelenmiş olan tarihle ilişkilendirilerek ele alındığı çalışmaların bulunmamasının bir eksiklik olduğu söylenebilir. Bu eksikliği gidermeye yönelik olarak şiddet-tarih ilişkisi analizine dayalı bu çalışmanın stratejisi şiddet ve tarihi, hem şiddete bizzat tanıklık etmiş hem de şiddet ve tarih üzerine görüşler ortaya koymuş iki 20. yüzyıl düşünürü olan Hannah Arendt ve Walter Benjamin'in eserleri üzerinden ilişkilendirmektir. Bu çerçevede H. Arendt ve W. Benjamin'in şiddet-tarih arasında nasıl bir ilişki kurduklarının ayrı ayrı açığa çıkarılarak karşılaştırılmasını içeren bu çalışmanın amacı; bu yolla Arendt ve Benjamin'in şiddetsizliğin olanağına ilişkin katkılarını sorgulamaktır. Bu amaç aynı zamanda iki düşünürün ortaya koyduğu şiddeti dışarıda bırakan yeni tarih anlayışlarının siyasi başta olmak üzere hukuki ve ahlaki açılımlarının çözümlenerek değerlendirilmesini de kapsamaktadır. Bütün bu çabanın sonucunda şiddet sorununun şiddet ve tarihi bir gören mevcut tarih anlayışının yerine şiddeti dışarıda bırakan yeni bir tarih anlayışı konulmasıyla çözülebileceğini ileri süren Arendt ve Benjamin'in büyük oranda benzerlik gösterdiği anlaşılan şiddet-tarih ilişkisi argümanlarıyla şiddetsizliğin, bir anlamda şiddetten arındırılmış bir siyasetin olanağına ilişkin hala değerini koruyan görüşler ortaya koydukları kanaatine varılmıştır. Buna ek olarak dolaylı şiddeti başarılı bir biçimde çözümleyerek şiddetin doğasını daha anlaşılır hale getirdikleri görülen iki düşünürün bireye tarihin yapanı olmanın, dolayısıyla özgürlüğün yolunu gösterdikleri, tarih alanına ereksel ve metodolojik, demokrasiye geliştirici katkılarda bulundukları fikri ön plana çıkmıştır. Son olarak Arendt ve Benjamin'in hukuku, teoride meşruiyetini borçlu olduğu adalete yaklaştırıcı nitelikte etkili bir girişimde bulundukları görülmüş, bu çabanın da hukuk-adalet ilişkisine yeni bir bakış açısıyla yaklaşmanın imkanını yarattığı ileri sürülmüştür.
Inferentialism and indeterminacy at home

W. V. Quine'a göre kendisinin diller arası kökten çevirinin belirsizliği tezi kendi dilimiz için de geçerlidir. Bu görüşe göre en ufak bir anlam kaybı olmaksızın eş-sesli olmayan bir anlayış, aynı dili konuştuğumuz muhataplarımızın sözlerini eş-sesli anlayışımızınyerine geçebilir. Tezimde Çıkarımcı bir anlam kuramının kabul edilmesi koşuluyla eş-sesli anlayışa anlamsal bir üstünlük atfedilebileceğini savunacağım. Çıkarımcı anlam kuramının cümleler arası çıkarım ilişkilerine cümlesel anlamın bir belirleyicisi olarak yaptığı vurgu cümlelerin kullanımının sözel koşul ve sonuçlarına anlamsal bir önematfetmemize izin veriyor. Bu koşul ve sonuçların anlambilimsel önemi mantıksalsözcüklerin yer aldığı cümleler dışında Quine tarafından göz ardı edilmiştir. Cümlelerinkulanımının sözel koşul ve sonuçlarını göz önüne almak İngilizce'ye kökten yabancı olan bir dilden İngilizce'ye çeviri için farklı fakat eşit derecede kabul edilebilir çeviritalimnamelerinin hazırlanabilir oluşunu değiştirmeyebilir. Ancak sözel koşul ve sonuçların dikkate alınması durumunda İngilizce'den İngilizce'ye eş-sesli olmayançeviriler veren bir çeviri talimnamesinin ortaya çıkması mümkün değildir.
John Wilson'ın eğitim felsefesi ve din eğitimine katkıları

John Boyd Wilson, analitik eğitim felsefesinin önemli temsilcilerindendir. Bu çalışmada, Wilson'ın eğitim, din eğitimi, duygu ve ahlak eğitimi ile alakalı görüşleri ve düşünceleri ele alınmıştır. Araştırma, Wilson'ın perspektifinden din eğitiminin yerini tespit etmeyi amaçlamaktadır. Çalışma, Wilson'ın felsefi anlayışında eğitimin zamandan ve kültürden münezzeh ve kaynağını tüm toplumdan alan sosyolojik bir terim olduğunu, din eğitiminin duygularla paralel yürütülmesinin gerekliliği ortaya koymuştur. Çalışmanın amacı, ülkedeki din eğitimi alanında özgün bir felsefe oluşturulmasına yardımcı olmaktır.
Therapeutic philosophy: Advantages and limitations

Wittgenstein, felsefeyi çeşitli dil oyunlarının netleştirilmesi ve betimlenmesine yönelik bir etkinlik olarak görmüştü. Bu metodolojiyi izleyerek bu tezde, politika ve politik hayatın gramerini belirleyen kuralları analiz etmek için gerekli kavramsal araçlara sahipWittgensteincı bir politik felsefenin temel hatları belirleniyor. Felsefe, filozof ve topluluk arasındaki ilişkiye dair tartışmayı yakından inceleyerek felsefenin mutlakanormatif olduğu, filozofun da analiz ettiği fikir topluluğunun bir parçası olduğu fikrinisavunuyorum. İkinci olarak felsefenin, diğer politik etkinliklerin meydana geldiği genel çerçeveyi netleştirmekle görevli olduğuna yönelik politik felsefe ile diğer politik etkinlik türleri arasında bir ayrım yapıyorum. Ardından filozofun betimlemeyi hedeflediği, politik kavramların ve kesinliklerin oluşumu ve kabul edilmeleri de dahil olmak üzere diğer politik etkinlik türlerini inceliyorum. Son bölüm ise Wittgensteincı politik felsefenin bir uygulaması olarak yer alıyor. Burada feminist kuram dahilindeki çağdaşcinsiyet tartışmalarını inceleyerek Wittgensteincı bir bakış açısının politik felsefeye ve ayrıca cinsiyet felsefesi ile cinsiyet politikasına yapabileceği katkıları gösteriyorum.
Modern İslam felsefesi tarihi yazımları: T. J. De Boer örneği

Tezin konusunu genel anlamda, T. J. De Boer'in İslam felsefesiyle ilgili düşünceleri oluşturmaktadır. De Boer, İslam felsefesine oryantalist bir bakış açısıyla yaklaşmış ve bunun sonucu olarak önyargılı bir tutum sergilemiştir. İslam felsefesine karşı eleştirel ve yetersiz bir tavır almasında kendi döneminin siyasi ortamının da etkili olduğu söylenebilir. Konumuzu, tarihsel açıdan ele aldığımızda o döneme hakim olan iki temel ön yargıyla karşılaşırız; bunlardan birincisi, ırk ayrımcılığından kaynaklanan ve Arapların felsefeye çok uzak olduğu, gerçek anlamda felsefeyi anlayamadıkları görüşüdür. İkinci önyargı ise bütün bilimleri Eski Yunan'ın eseri ve ürünü şeklinde gösteren ve bunları Yunan mucizesi olarak adlandıran görüştür. Buna göre, Batı tüm kültür ve bilgi birikimini Yunan medeniyetinden almış ve İslam felsefesi var olan Yunan felsefesini tercüme ve çeviri yollarıyla Batıya aktarmaktan daha fazla bir şey yapmamıştır. Bu durumda da, İslam felsefesinin özgün bir felsefe olduğundan bahsedilemez teorisini savunurlar.
Matürİdİ'nin Seneviyye'yi alemin kıdemi konusunda eleştirisi

Çalışmamızda İran dini olan ve Mecusilik, Deysaniyye/Deysancılık, Merküniyye/Markiyonculuk, Menaniyye/Maniheizm'i barındıran Seneviyye'yi ve Matüridi'nin alemin kıdemi konusunda eleştirisi incelenmiştir. Ebu Mansur el-Matüridi'nin Seneviyye ile olan ilişkisini ortaya koyabilmek adına Matüridi'nin yaşadığı dönem, coğrafya ve dönemin siyasi durumu ele alınarak Matüridi'nin Seneviyye'ye dair kaynakları sorgulanmıştır. Seneviyye'ye dair günümüzde ulaşabildiğimiz kaynaklarla Matüridi'nin aktardığı Senevi bilgiler karşılaştırılmıştır. Ayrıca Matüridi'nin alemin kıdemi meselesine bakışı, nihai amacı ve Seneviyye'yi eleştirirken kullandığı yöntem ortaya konulmuştur.
Cumhuriyet Dönemi'nde Türkiye'de bilim

Bilim tarihi alanında konusunda bir ilk olma özelliğini taşıyan çalışmamızda, Cumhuriyet Dönemi'nde matematik, fizik, astronomi, kimya ve doğa bilimleri alanlarında verilen eğitim ve yürütülen araştırmaların geçirmiş olduğu temel aşamalar incelenmiştir. Bu inceleme sırasında bilimsel gelişmeleri olumlu ya da olumsuz yönde etkileyen siyasi ve iktisadi olaylar, çağdaş bilimlerin yerleşmesini ve yeşermesini sağlayan bilginlerimizin alanlarına yapmış oldukları katkılar ve yaşam öyküleri, araştırma ve dolayısıyla bilimin üretilmesini ve yayılmasını sağlayan üniversitelerin ve TÜBİTAK, ÇNAEM ve MTA gibi bilimsel araştırma kurumlarının bilim ve toplum hayatımızdaki yerleri de göz önünde bulundurulmuştur. Kısacası, Cumhuriyet Dönemi'nde yürütülen bilimsel etkinlikleri genel bir bakışla konu edinerek bu çalışmayı kaleme aldık. Böylece bilim hayatımızın daha iyi anlaşılabilmesinde ve kavranabilmesinde bu çalışmanın faydalı olacağını düşünüyoruz.
Sigmund Freud'un uygarlık anlayışı

Psikanalitik kuram sadece bireyin ruhsal durumlarıyla ilgili bir tedavi yöntemi değildir. O aynı zamanda ve belki de daha güçlü bir biçimde uygarlığın temel dinamiklerini oluşturan dil, teknik, sanat, din ve bilim gibi alanlarla ilgilidir. Bu nedenle psikanaliz aslında bir kültür incelemesidir. Freud'un uygarlık kuramında insanın gelişimi ile uygarlığın gelişimi birbirine paraleldir. Öyle ki başlangıçta bireysel anlamlar çağrıştıran id, ben, üst-ben, Oedipus kompleksi ve Eros gibi psikanalizin temel kavramları aslında doğrudan uygarlıkla ilişkilidir. Freud, uygarlığın başlangıcında mitolojik temelli tarihi bir baba katlinin bulunduğunu ifade etmiş ve bireysel Oedipus kompleksi ile insanlığın tarih öncesi arasında koşutluklar olduğunu belirlemiştir. O, sadece uygarlığın kökenini değil, insanın doğasını da mitolojik öğelere başvurarak açıklamıştır. Ona göre insanın bir yanını Eros, diğer yanını Thanatos oluşturmaktadır. Eros uyum ve düzenin, Thanatos ise uyumsuzluk ve yıkıcılığın simgesidir. Eros ve çalışma, uygarlığı oluşturan iki temel etkendir. İnsanın diğer insanlarla uyumunu ve uygarlığın devamını Eros sağlamaktadır. Fakat uygarlık bir yandan da Thanatos'un uyumsuzluk ve yıkıcılığı ile karşı karşıyadır. İnsan çeşitli çaba ve zahmetlerle, en önemlisi içgüdülerini bastırarak uygarlığı oluşturmuştur. Toplum halinde yaşamak için 'id'in sınırsız arzu ve istekleri 'ben' tarafından bastırılmak ve engellenmek zorundadır. 'Üstben' ise 'ben'e neyi yapabileceği ya da yapamayacağı konusunda daha çok kısıtlamalar getirir. Dolayısıyla insan, hem birey olarak kendisiyle hem de bir toplumsal varlık olarak ait olduğu kültürle çatışma ve mücadele içindedir. Bu mücadelede insanın kültür düşmanı olmasını engelleyen sanat, din, bilim ve felsefe olgularla uğraşılardan elde edilen doyumdur. Kültürdeki huzursuzluk çağlardan beri süregelmekte ve günümüzde de devam etmektedir. Bu huzursuzluğun en aza indirgenmesi ve uygarlığın devam edebilmesi için Eros ile Thanatos arasındaki savaşta Eros'un galip gelmesi gerekmektedir.
Tanrı inancının rasyonel temeli ve Fideizm eleştirisi

Bu çalışmada Tanrı inancının rasyonel olup olmadığı tartışılarak Tanrı inancı hakkında öne sürülen temel fideist iddialar eleştirel bir yaklaşımla ele alınmıştır. Tanrı inancının rasyonel olmasının en önemli ölçütünün onun akıl ile temellendirilmesi olduğu söylenebilir. Çalışmamızın amacı, Tanrı inancının rasyonel bir temele sahip olup olmadığını katı fideist yaklaşımın eleştirisi üzerinden göstermeye çalışmaktır. Fideist yaklaşımın, Tanrı inancının rasyonelliğini zayıflatan iddialar öne sürdüğü söylenebilir. Bu yaklaşıma göre akıl yürütme, Tanrı'nın varlığının bilgisine ulaşmada ve Tanrı'nın varlığı lehine kanıtlar sunmada kısmen veya tamamen yetersiz kalır. Bu bağlamda ele alındığında fideizmin, Tanrı inancına irrasyonel bir tarzda yaklaştığı söylenebilir. Fideizm eleştirisinin temele alındığı bu çalışmamız, iki bölümden oluşmaktadır. Tanrı inancının rasyonelliğinin tartışıldığı ilk bölümde, Tanrı inancının rasyonelliğinden ne anlaşılması gerektiği, Tanrı'nın varlığı lehine öne sürülen kanıtlamaların ve kötülük probleminin Tanrı inancının rasyonelliği açısından ne ifade ettiği gibi hususlar üzerinde durulmuştur. Konuya dair fideist yaklaşımın eleştirildiği ikinci bölümde ise, Tanrı inancı konusunda temel fideist iddiaların neler olduğu ve bu iddiaların özellikle hangi açılardan Tanrı inancının rasyonelliğini zayıflattığı gibi hususlar üzerinde durulmuştur. Çalışmamızda, fideist iddiaların aksine, Tanrı inancının rasyonel temele sahip olduğu sonucuna ulaşılmış ve bu iddia tez boyunca desteklenmeye çalışılmıştır.
Nurettin Topçu'da medeniyet tasavvurunu oluşturan etik, estetik, dinİ değerler

Bu çalışmanın amacı, 'medeniyet' olgusunun fertten başlayarak toplumsal olgularla olan ilişkisini değerler bağlamında ortaya koymaktır. Özellikle değerler felsefesi bahsinde medeniyeti kuran değerler ile medeniyetin kurduğu değerlerin ilişkisini anlamak; sosyal kurumların kökenini ve bu itibarla gelecekteki konumlarını anlamlandırmak açısından önemlidir. İnsan toplumsal bir varlık olarak aile, eknomi, din vd. sosyal kurumların etkisiyle aidiyetini, varoluşunu ve bu aidiyet ve varoluş içerisinde geleceğini yönlendirmektedir. Etik, estetik ve dini değerler; ferdin aidiyetini, tekbaşınalıktan cemaat olarak hareket etme mesabesine geçmesini ve cemaate olan aidiyetini tahkim etmesini bir nizam çerçevesinde sağlar. Bu nizam, yerel boyutta kültürel birlikteliği, evrensel boyutta da medeniyet organizasyonu ifade eder. Çalışmamızda iç içe geçmişş kavramsal ağlarla örülü bu olgusal alanları, Nurettin Topçu'nun düşünce dünyasından yorumlayabilmeyi hedefledik. Türk Düşünce Tarihi'nde değerler alanında özgün metinler ortaya koyan Nurettin Topçu, bu metinler içerisinde Anadolu merkezli; ahlak, sanat ve din değerleriyle teşkilatlandırılmış, sosyolojik anlamda aile, ekonomi, siyaset ve eğitim kurumlarının üzerinde şekillenmiş bir medeniyet tasarımına işaret eder. Bu genel çerçevenin yanında merhamet, adalet ve sorumluluk kavramlarının Nurettin Topçu'nun medeniyet teorisindeki konumu; teknik, taklit ve taassupun önce kültür sonrasında medeniyet dünyamızı nasıl çöküşe uğrattığı, olagelen çöküşten kurtuluşun nasıl bir rönesans ve inkılap hareketiyle gerçekleşebileceği; ahlak, sanat ve iman arasındaki ilişki ile sanatın ve sanatçının neliği konuları da tartışılmıştır. İnsan, felsefi boyutuyla düşünüldüğünde bütüncül bir bakış açısını zorunlu kılar. Bu açıdan Nurettin Topçu'ya göre insan, çalışmamızda tartışılan değer alanlarınn ve sosyal kurumların hepsinde kurucu roldedir. Biz buna dayanarak diyebiliriz ki; böylesine zorunlu bir ilişki düzeyinde medeniyet düzeni de zorunlu olarak ortaya çıkar. Çünkü Nurettin Topçu düşüncesinde insan, aynı zamanda özneler arası ilgiye de mahkumdur ve ben-başkası ilişkisinde bir 'öteki' yaratma düşünden ziyade 'biz' ortakığının ve 'birlikte' eylem alanınının peşinde olmalıdır. İnsan, Sonsuz'a ulaşma serüvenine, 'başkası'nı da katarak devam etme yükümlülüğünün farkında olarak değer üretme ve değerlerinin yayılması amacını da güder. Bu nazarda, yerel anlamda kültürün, evrensel anlamda medeniyetin varlık kazanması ve sürekli hale gelebilmesi genelde sosyal kurumların, özelde eğitim kurumunun etkisi oldukça fazladır. Eğitim kurumu, kültür aktarımı ve medeniyet düzeninin rasyonelleştirilmesi ile yayılması yolunda vazgeçilmez bir enstrümandır. Nurettin Topçu'nun penceresinden bütün bu sosyal olgular, düşünürün felsefi ve sosyoloji içerikli metinlerinin taranması ve döküman araştırması yoluyla bir bütünlük içerisinde araştırılmaya çalışılmıştır.
Simone de Beauvoir felsefesinde 'Öteki olarak kadın'

Simone de Beauvoir, 9 Ocak 1908'de Georges ve Françoise de Beauvoir çiftinin ilk çocukları olarak Paris'te dünyaya gelmiştir. Düşünürü günümüz düşünce dünyasında tanınan bir kadın yazar yapan en önemli yönü, şüphesiz kadın meselesine varoluşçu bir tarzda yaklaşması olmuştur. Bu çalışmada da özellikle Hegel ve Sartre'ın bilinç anlayışları irdelenmiş ve bu görüşlerin Beauvoir için cinsler arası ilişkilerde bir anlam ifade edip etmediği ortaya konmaya çalışılmıştır. Ayrıca Beauvoir'ın düşüncelerinin günümüz dünyasında ne denli geçerliliğini koruduğu da tartışılmıştır. Nihayetinde Beauvoir her daim kadını 'ikinci cins' yapan düşünce yapısına karşı çıkmış ve bu anlamda kadın hareketi denildiğinde akla ilk gelen isimlerden olmuştur. Zira o feminizmin de öncüleri arasında yer almaktadır. Kadına dair düşüncelerini ifade ederken Hegel'in 'Efendi-Köle diyalektiği' ve Sartre'ın 'bakış' kavramından yardım alan düşünüre göre; kadının toplumsal durumu verili bir kader olmakta ve cinsler arası ilişkilerde 'ikinci cins' olmayı biraz da kadınlar kendileri istemektedir. Zira Beauvoir sadece ataerkil toplumsal yapıyı ve erkek cinsini eleştirmemiş, kadının da Sartrevari bir 'kötü niyet' taşıdığını yani özgür olduğu gerçeğini bilinçli olarak yadsıdığını ifade etmiştir. Bu şekilde kadınlar bir 'Özne' olduklarını karşı tarafa tanıtacak herhangi bir çabaya da girmemektedir. Beauvoir'a göre kadınların en büyük talihsizliği kendilerine ait bir efsane/mit oluşturamamış olmalarıdır. Kadınlar ataerkil toplumsal düzende ya erkekle beraber anılmış ya da 'ikinci cins' olarak yok sayılmışlardır. 'Kadın doğulmaz, kadın olunur ' ilkesini düşüncelerine temel yapan Beauvoir, söz konusu bu ilke ile 'toplumsal cinsiyet' mefhumuna giden felsefi zemini de açmış bulunmaktadır. Kadın 'ezeli bir öteki' olmaya mahkum edilse de bu mahkumiyetten kurtulmak nihayetinde onun elindedir. İnsan varoluşunun tek başına gerçekleştirilemeyeceğini düşündüğü içindir ki, kadını da tıpkı erkek cinsi gibi kamusal alanda söz sahibi olan bir 'Özne' olarak düşleyen Beauvoir, 14 Nisan 1986'da Paris'te hayata veda etmiştir.
Sözlü, yazılı ve görsel kültür ışığında Jacques Ellul'un teknoloji toplumu ve medya anlayışı

Ellul'a göre günümüzde insanlığı kurtarmak isteyen önce sözü kurtarmalıdır. Söz'ün geldiği durumu anlamak için önce sözlü kültür döneminde sözün 'doğal' taşınış şekillerini, daha sonra yazı ile tanışan toplumlarda sözün nasıl nesne halini aldığını ve son olarak da günümüzdeki görsel kültür çağında imaja yönelik toplumsallığı anlamamız gerekiyor. Sözlü kültür dönemindeki ilkel teknik anlayış ile bizim yaşadığımız teknolojik tahakküm arasında hiçbir benzerlik bulunmamaktadır. Yazı ve okuryazarlıkla beraber sözün nesne haline gelmesi, bizi hakikat ve gerçek ayrımına maruz bırakır. Bu ayrım analitik düşünme sisteminin kapısını aralar. Kapitalizmin gelişiyle teknoloji, iletişim ekseninde bir araç olmaktan çıkıp amaç haline dönüşür. Artık biz teknolojik çevremiz üzerinde hakimiyet kazanamayız, çünkü bizim gerçek diye kabul ettiğimiz tek tecrübe bizatihi tekniği kendine sembolleştirmenin sonucudur. Teknik bizi hiçbir çıkışı olmayan bir çembere hapseder ve gerçeği hakikat gibi göstermeye çalışır. Onun için söz hakikati, imaj ise gerçekliği temsil eder. Bu çalışma, Ellul'ün teknolojik anlayışında sözün kendini imajlara teslim edişini ve bunun topluma yansımalarını teknik açıdan ele almaktadır.
Fransız personalizminde Tanrı'nın kişiliği

Tezimize dahil ettiğimiz Fransız personalistlerinin hemen hepsi şuurun kişiliğin en belirleyici vasfı olduğunda hemfikir görünmektedirler. Onlar bireyi tabiata kişiyi de Tanrıca yönelmiş birer süreç olarak düşündüklerinden birey ile kişi arasındaki net bir ayrıma dikkat çekmektedirler. Kendilerine kişilik atfedilebilecek olan iki varlıktan birisi insan öteki de Tanrı'dır. Çünkü kişiliğin temel yetilerinden olan akıl, şuur, irade, hürriyet ve yaratma yalnızca bu iki varlığa atfedilebilmektedir. insan bu temel kişilik yetilerinin eksik biçimlerine sahip olurken Tanrı onların yetkin şekillerine sahiptir. Tanrı'nın bizim tarafımızdan 'Kişi' olarak kavranabilmesi ancak analoji ya da antropomorfizm yoluyla mümkün görünmektedir. Çünkü bizim zihnimizin dışında somut bir gerçekliği olmayan varlıklar hakkında analojiye başvurmadan konuşmak hemen hemen imkansızdır. Tanrı'nın da bizim zihnimizin dışında bir insan, bir ağaç v. s. gibi somut bir varlığı yoktur. İnsanla Tanrı arasındaki ortak yanın bir ifadesi olan kişilik, Tanrı'nın bizim tarafımızdan kavranabilmesi için böyle bir analojiye imkan vermektedir. Tanrı'nın 'Kişi' olup olmadığı konusunda, düşüncemize yön verecek nitelikte görünen üç görüş bulunmaktadır. Birincisi yaratma fiilinden yola çıkarak Tanrı'nın bir 'Kişi' olduğunu savunan teizm; ikincisi ise evrim fikrinden hareket ederek 'Kişi' olan bir Tanrı'nın bulunmadığını öne süren panteizmdir. Tann-alem ilişkisi konusundaki görüşleri bakımından teizmle panteizm arası sayılabilecek bir konumda bulunan üçüncü bir görüş daha vardır ki, ona da panenteizm adı verilmektedir. Panenteizm de teizm gibi Tann'yı kişi olarak düşündüğü halde, birincisi Tann'yı bir yanıyla alemin içinde kabul ederken ikincisi O'nu bütünüyle alemin dışında bir 'Kişi' olarak göz önüne almaktadır. Tanrı'nın kişiliği konusunda öne sürdükleri görüşleri bakımından personal istifler den bazılan teizme, bazılan da panenteizme yakın göründükleri halde, panteizme son derece uzak bulunmaktadırlar. Personalistlere göre Tann yaratıcıdır; oysa panteizm alemle Tanrıyı aymlaştırdığı için, ona göre yaratıcı bir kişiliği olan Tamı da mevcud değildir. Kişiliğin bir ifadesi olan şuur aynı zamanda bir ilişkinin de ifadesidir. Bu bakımdan, teizme ve panenteizme göre Tanrı'nın alemle ve insanla bir ilişkisinden söz edilebildiği halde, panteizme göre böyle bir ilişki kesinlikle söz konusu olamaz.