turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Otizm spektrum bozukluğu olan çocukların ailelerinin karşılaştıkları sorunlar: Edirne örneği

Otizm Spektrum Bozukluğu tanısı, hem çocuğun hem ailenin yaşamını olumsuz etkilemektedir. OSB tanısının alınmasıyla ebeveynlerin tüm dikkatini çocuğunun eğitim ve tedavisine verip, çocuğun eğitimi ve sağlığı için mücadele eden kişilerle birlikte olması, çocuğun belirtilerinin iyileşmesinde önemli bir etkenlerden biridir. Tanının konulması ile yaşamlarında karşılaşan zorluklar ile mücadele eden aile çocuğun tedavisine odaklanmakta zorlanmaktadır. Bu nedenle bu çocuklara sahip ebeveynlerin çocuklarına tanı konmasıyla karşılaştıkları sorunların çözümüne yönelik destekler önemlidir. Araştırmanın amacı Edirne ilindeki OSB tanısını almış çocuklara sahip ailelerin yaşamlarında karşılaştıkları sorunların incelenmesidir. Araştırmanın katılımcılarını, Edirne il Milli Eğitim Müdürlüğü'ne bağlı eğitim-rehabilitasyon merkezlerinde eğitim ve tedavi almakta olan otuz öğrenci ile onların ebeveynleri oluşturmaktadır. Araştırma verileri, nitel boyutlu çalışma desenlerinden, durum analizi deseni ile yürütülmüştür. Veriler araştırmacı tarafından hazırlanan aile sosyo-ekonomik ve demografik durum tespit formu ve görüşme soruları ile toplanmıştır. Verileri analiz etmede betimsel ve içerik analizi yöntemlerinden yararlanmıştır. Analiz sonucuna göre üç tema oluşturulmuş ve veriler bu tema haline dönüştürülmüştür. Bulgular temalara göre verilmiştir. Çalışmanın sonunda ebeveynlerin çocuklarına OSB tanısının konulması ile hayatlarının değiştiklerini, yaşamlarının her yönünü etkileyen bu durumdan dolayı, toplumun dışlaması, çocuklarının eğitim ve tedavi masraflarını karşılamakta zorlanma, öğretmenlerin olumsuz tutumları, psikolojik olarak kendilerini iyi hissetmeme gibi bir dizi sorunlarla karşılaştıkları ve bu sorunların üstesinden gelmekte zorlandıkları bulunmuştur. Bu zorlukların üstesinden sabırla, görmezden gelerek ve resmi yollarla çözerek gelmeye çalıştıkları görülmüştür. Elde edilen bulgular ilgili literatür doğrultusunda yorumlanmış ve önerilerde bulunmuştur.
The Alevis in post-1980 Turkey: A critical discourse analysis of official texts

Bu çalışma 1980 sonrası Türkiyesi'nde, Alevilere yönelik resmi söylem pratiklerini inceler. Alevilere yönelik söylem üreten tüm resmi kurumları kapsamak mümkün olmadığından, bu tezde yalnızca üç resmi kurumun söylemlerine odaklanılmıştır: Diyanet İşleri Başkanlığı, Milli Eğitim Bakanlığı ve Cumhurbaşkanlığı. Eleştirel söylem analizi metodu kullanılarak, bu üç kurumca üretilen resmi belgeler incelenmiştir. Ulaşılan bazı sonuçlar şöyledir: Devlet yekpare bir varlık olmadığından, resmi söylem üreten birden fazla resmi kurum vardır. Bu yüzden tek düze, istikrarlı ve tutarlı bir resmi söylemin varlığından bahsetme oldukça güçtür. Bu anlamda, Alevilere yönelik tek, homojen ve süreklilik arz eden bir resmi söylem yerine, farklı resmi söylemlerin varlığından bahsetmek daha doğru olacaktır. Resmi söylemdeki dönemsel farklılıklara ek olarak, aynı dönemde birden fazla söylemin birlikte var olduğu söylenebilir. Alevilere yönelik bu söylemsel çeşitliliğin küresel ve yerel olmak üzere başlıca iki belirleyeni vardır.
Suriyeli çocuk sığınmacıların Türk yazılı basınında temsili

Suriye İç Savaşı ve savaşın sonucunda ortaya çıkan mülteci krizi son birkaç yıldır Türkiye'nin gündeminde önemli bir yer tutmaktadır. Bugün itibariyle Türkiye'deki Suriyeli sığınmacıların sayısı 3 milyona yakındır ve sayının yarısından fazlasını çocuklar oluşturmaktadır. Alan Kurdi örneğinde görülebileceği gibi yaşanan süreçte en büyük zararı çocuklar görmektedir. Bu durum sığınmacı sorununa yaklaşımda ve sığınmacı politikalarının oluşturulmasında çocuk odaklı bir bakışın zorunlu olduğunu göstermektedir. Bu çalışma konunun medya boyutuna odaklanmakta ve Suriyeli çocuk sığınmacıların Türk yazılı basınında nasıl temsil edildikleri sorusuna yanıt aramaktadır. Bu kapsamda 2011 yılından başlanarak 2016 yılının sonuna kadar Hürriyet, Posta, Sabah, Sözcü ve Zaman gazetelerinde Suriyeli çocuk sığınmacılarla ilgili yayınlanan haber ve köşe yazıları içerik analizi yöntemiyle çözümlenmiştir. Çalışma sonucunda ulaşılan bulgular Türk yazılı basınının Suriyeli çocuk sığınmacılara yönelik olumlu bir bakış açısına sahip olduğunu ancak sığınmacı çocuklara dair üretilen temsillerin çeşitli etik sorunlar içerdiğini ortaya koymaktadır.
Uluslararası geri dönüş programları çerçevesinde Suriyeli mültecilerin geri dönüş eğilimleri ile ilgili inceleme: Adana ili örneği

İnsanlık tarihi kadar eski bir konu olan göç olgusu, yol açtığı sosyal, siyasal ve ekonomik sonuçlardan dolayı çok yönlü olarak incelenmesi gereken bir olgudur. Göç olgusu, evrensel bir konu olarak özellikle son yıllarda dünya gündeminin ilgi odağı haline gelmiştir. Savaş, iç çatışma ve ekonomik kriz gibi nedenlerle gerçekleşen sığınmacı/göç hareketlerine ev sahipliği yapan ülkeler başta güvenlik olmak üzere çok boyutlu sorunlarla mücadele etmek durumunda kalmaktadır. Türkiye'nin jeopolitiği ve periferisinde yaşanan gelişmeler, Türkiye'yi göç sorununun ana merkezlerinden birisi haline getirmiştir. Türkiye, Suriye'den gelen kitlesel göç akını ile sosyal, ekonomik, hukuki, politik pek çok alanda etkilenmiş ve etkilenmeye devam etmektedir. Bu çalışma sosyal bilimlerin karmaşık fenomenlerinden biri olan geri dönüş konusunu inceleyecektir. Milyonlarca Suriyeli mültecinin yaşadığı Türkiye'de sığınmacıların ülkelerine geri dönüp dönmeyecekleri konusu zihinleri meşgul etmektedir. Suriyeli sığınmacıların misafir mi yoksa kalıcı mı olduklarının bilinmezliği konusu bu tezin ortaya çıkış sebebini oluşturmaktadır. Geçtiğimiz 7 yılda Suriye'deki savaşın beklenenden daha uzun sürmesi, Türk kamuoyunda tepkilerin yükselişine yol açarken, Türkiye'deki geçici sığınma hareketi bir kalıcılığa dönecek mi sorusunu da gündeme getirmiştir. Bu çalışmada, Adana ili sınırları içerisinde Çukurova Üniversitesi'nde okuyan öğrenciler ile Adana Seyhan devlet hastanesindeki düşük eğitimli Suriyeli sığınmacılar ile yapılacak olan derinlemesine mülakat teknikleriyle Suriyeli sığınmacıların Suriye'ye hangi şartlar oluştuğunda dönebilecekleri sorusundan hareketle iki grubu oluşturan Suriyeli sığınmacıların ülkelerine geri dönüş eğilimlerinin tespit edilmesi ve bu konuda eğitim durumlarının etkisi ölçülmeye çalışılmış, geleceğe yönelik beklenti ve planları ile ilgili görüşler alınması amaçlanmaktadır.
Post-Revolutionary Iran's foreign policy toward the United States: A historical sociological analysis of state transformation and foreign policy

Bu çalışmanın amacı İran'ın devrim sonrası dönemde yaşadığı dönüşümü ve Amerika Birleşik Devletleri'ne karşı sürdürdüğü dış politikasının temel unsurlarını tahlil etmektir. Kavramsal çerçevesini Tarihsel Sosyoloji tasavvuru üzerine kuran çalışma bu yaklaşımın devlet dönüşümü ve dış politika tahlillerine sunacağı katkıları araştırmaktadır. TS, çalışmanın dış politika tahlillerinin üç temel ekseni olarak tespit ettiği iç-dış, özne-yapı ve çıkar-kimlik ikilemlerinin getirdiği kısıtları aşacak bir tasavvur biçimi ve yöntem olarak önerilmektedir. Dış politikanın tarihsel sosyolojik analizi için öncelikle devlet ve uluslararası alanın tarihsel sosyolojisinin yapılması gerektiğini savunan tez, böyle bir yaklaşımın iç ve dış'ın birbirini kurucu ve dönüştürücü rolünün anlaşılması ile mümkün olacağını iddia etmektedir. Çalışma bu bağlamda devletin yapısall olarak içkin olduğu toplum ve uluslararası alanın devlet dönüşümündeki rolünü incelemekte ve dış politikayı devletin bu alanları dönüştüren özneliğinin bir parçası olarak kavramsallaştırmaktadır. Çalışmanın ikinci bölümü TS tasavvurundan hareketle devrim sonrası dönemde İran'da devlet içinde, devlet-toplum ve devlet-uluslararası alan ilişkilerinde yaşanan dönüşümün tarihsel, süreçsel, çoknedenli ve çok-uzamsal bir analizini sunmaktadır. Tez modern İran'ın şekillenmesinde ABD'nin gerek devrim öncesinde gerek sonrasında devletin kurumları, ideolojisi ve siyasal iktisadı üzerinde oynadığı rolü tartışmakta, devrim ile değişen ilişkileri tahlil etmekte ve İran'ın ABD'ye karşı izlediği dış siyaseti Devrim ve Savaş (1979-1989); Yeniden Yapılanma ve Reform (1989- 1997 ve 1997 -2005) ve Karşılaşma Dönemi (2005'ten 2012 yılının ikinci yarısına dek) olarak adlandırdığı, birbirini izleyen tarihsel dönemlerin özgün koşulları içinde ele almaktadır.
Trans bireylerin zorunlu kadınlık ve erkeklik deneyimleri ve kimlik inşa süreçleri

Dünyada ve Türkiye'de LBGTİ+ hareketinin cinsel yönelim ve cinsiyet kimliği ifadesi için verdiği mücadelenin yeni bir fenomen değil uzun yıllardır görmezden gelinmiş bir kimlik mücadelesi gerçeğinden yola çıkılarak bu çalışma yapılmıştır. Çalışmanın temel amacı görüşme yapılan trans kadın ve erkeklerin zorunlu kadınlık ve erkeklik dönemlerinde yaşadıkları cinsiyet kimliği çatışmalarını ve cinsiyet geçiş süreci ile kimlik inşa süreçlerini derinlemesine betimleyerek yaşanan sorunlara dikkat çekmektir. Bu bağlamda İstanbul, Ankara ve Mersin'de yaşayan farklı yaş ve meslek gruplarından dokuz trans kadın, bir gender queer, on trans erkek olmak üzere toplam 20 trans birey ile yaşam öykülerini de içeren yarı yapılandırılmış formda derinlemesine görüşme yapılmıştır. Trans kimlikler tarihte hep vardı ancak operasyonlarla kişinin hissettiği cinsiyetin bedeniyle uyumlu hale getirilmesinin tarihi çok yenidir. Bu bağlamda trans hareketin de tarihine bakıldığında görece çok yeni bir hak arama hareketi olduğu görülür. Bunun temel nedenlerinden biri de dünyada ve Türkiye'de hak temelli hareketlerin, özellikle kadın hareketinin, ajandalarında transların karşılaştıkları ayrımcılıklar ve nefret cinayetleri yeterince yer almadığı için seslerini duyurmak ve kimliklerinin ayrımcılığa uğramadan daha görünür olmasını sağlamak için mücadelelerine ayrı bir koldan devam etmeleridir. Bu bilgiler ışığında çalışmada katılımcıların zorunlu kadınlık ve erkeklik dönemlerinde sahip oldukları beden algıları ile cinsiyet geçiş sürecinin mümkün olabildiğini öğrendikten sonra -operasyon geçirsin ya da geçirmesin- beden algılarının ne yönde farklılaştığı araştırılmış ayrıca trans bireylerin toplumsal cinsiyet kalıplarına ve rollerine nasıl yaklaştıkları ve bu dönüşüm süreci içerisinde bu rollerin ne kadarını benimseyip ne kadarını dönüştürdükleri ve Türkiye'deki LGBTİ hareketleri ve faaliyet gösteren LGBTİ dernekleri ile ilişkilerin onları nasıl güçlendirdiği, görüşmecilerle derinlemesine görüşme tekniği ve katılımlı gözlemden yararlanarak incelenmiştir. Sonuç olarak trans bireylerin günlük yaşam pratiklerinde cinsiyetözellikle bedeni yeniden şekillendirmeye yönelik operasyonlar ve kıyafet ile, yeniden ürettikleri bazılarını değiştirdikleri görülmüştür. Cinsiyet kalıplarının, yeniden üretildiği noktaların kişilerin ruh sağlığına pozitif etkisi olduğu böylelikle kadınlık ve erkekliğe dair sınırlayıcı kalıpların değişmesine dair daha güçlü bir mücadele verdikleri tespit edilmiş, toplumsal cinsiyet ifadelerinde medikal ve biyolojik sınıflandırmaları geçersiz kılan farklı yolların da olduğu gösterilmiştir.
Mikro sosyolojiden makro sosyolojiye köprü kuran bir yaklaşım: sembolik etkileşim

Toplum hakkındaki düşünceler ve fikirlerin insanlık tarihi kadar eski olduğu bilinen bir gerçektir. Ancak genel anlamda toplumu konu olarak ele alan bir bilimin doğuşu ise on dokuzuncu yüzyıl Batı Avrupa'sının siyasi, iktisadi ve sosyal çalkantılar dönemine rastlar. Doğuşu ve kuruluşundaki zaman ve mekan şartlarının gereği sosyolojinin konusu makro boyuttaki toplum meseleleri olmuştur. Devlet, aile gibi kavramlar evrensel everim şemaları içinde ele alınmaya çalışılmıştır. Yirminci yüzyılın başlarında gerek sosyolojinin doğusundaki şartların nispeten değişmesi, gerekse sosyal Antropoloji, Psikoloji gibi diğer sosyal bilimlerin belirginleşmesiyle sosyolojinin de bakış açısının makro boyuttan mikro boyuta yöneldiğini görüyoruz. Bunların yanı sıra sosyolojinin Batı Avrupa ülkeleri dışına, ABD'ye taşarak farklı bir kemliğe bürünmesini de bir faktör olarak söyleyebiliriz. Amerikan toplumunun farklı sosyo-kültürel yapısı, Amerikan sosyolojisinin daha çok mikro boyuttaki konulara yönelmesinde etkili olmuş ve bu etki genel anlamda sosyolojiyi sarmıştır. Ancak grup içinde yüz yüze etkileşimle meydana gelen sosyal davranışın kapsadığı mikro boyuttaki sosyolojik araştırmaların sosyolojiyi giderek kısır laştırdığı görülmüştür. Makro boyuttakkalmanın getirdiği imkansız evrensel semaların tuzağına düşülmesine karşılık, mikro boyuttaki çalışmalar psikoloji ile sınırlanmaya yol açmıştır. özellikle Amerikan sosyolojisinde oldukça büyük bir grup sosyolog, neredeyse tamamen psikolojinin sahasına girmiştir. Ancak bütün bu çalışmaların sosyolojiye yeni bir bakış açısının tohumlarını atması bakımından fay-İÜ dası olmuştur. Devlet, toplum kadar önemli olan insan gerçeği, sosyolojinin gündemine girmiştir. Bu dönemde insan davranışının organik yoromunu savunan Cooley ve etkileşim sürecinde ferdi ve sosyal ben kavramları ile davranışa yönelime iç boyut kazandıran G. H. Mead' in çalışmaları yeni bir yaklaşımın temelini oluşturmuştur. Böylece sembolik etkileşime diye adlandırılan yeni yaklaşım, mikro boyuttaki yaklaşımdan kopmadan ancak sıyrılarak makro boyuta yönelmiştir. On dokuzuncu yüzyıl sosyolojisinin sadece toplumu odak noktası yaparak düştükleri hatayı da gördükleri için fert ve toplumun birbirinden ayrı olmadığı, bu modalyonun iki yüzü gibi olduğu kabulünden hareket etmeye başlarlar. Sosyal davranış, sadece karşıdaki fert ya da varlıklara yönelmek demek değildir. Ferdin bir de kendine yönelişi vardır. Şu halde sosyal etkileşim, fertler arası iletişim kadar, ferdin kendisi ile de iletişimi demektir. Çift boyutlu bir süreçtir. Bu çift boyutlu iletişim fertlere diğer canlı Varlıklardan farklı olarak anlam verme ve bu anlamları sembollerle ifade etme ile dışlaşır. Semboller yazılı ya da yazısız işaretler, hatta jest ve mimiklerdir. Sosyologa düşen de tüm bu süreçleri incelemektir. Çalışmamız sırasında, asrımızın başlarında ortaya çıkan bu teoristyenler grubunun sosyoloji için yeni bir bakış açısı olduğunu göstermeye çalışıp, görüşlerini genel çerçevede ortaya koymaya gayret ettik.
Bir alan çalışması olarak İstanbul Bağcılar ve Esenler merkezli vakıf ve derneklerin kültürel faaliyetlerinin İstanbul'a katkısı (2010-2015)

Araştırmada, bir alan çalışması olarak İstanbul Esenler ve Bağcılar merkezli dernek ve vakıfların ( 2010 -2015) yılları arasındaki kültürel faaliyetlerinin, İstanbul'un kalkınmasına katkısı incelenmiştir. Bizi bu araştırmaya sevk eden neden İstanbul'un tarihin ilk zamanlarından günümüze kadar birçok medeniyete ev sahipliği yapmış olması, Osmanlı Devleti ve Bizans İmparatorluğuna başkentlik yapmış bir şehir olmasının yanında, Türkiye de kültürel faaliyetlerin yoğunluğu bakımından akla gelen ilk şehir olması, vakıf ve derneklerin faaliyetleri bakımından zengin bir şehir olması, aynı zamanda 2010 Avrupa Kültür Başkenti seçilmesi bizi bu araştırmaya yöneltmiştir. Araştırmamız, dört bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde, araştırmanın konusu, amacı, hipotezleri, önemi, yöntemi ve sınırlılıkları hakkında bilgiler verilmiştir. Araştırmamızın ikinci bölümünde tezin kavramsal ve kuramsal çerçevesi üzerinde durularak, Vakıf ve Derneklerin gelişim süreciyle birlikte, kültürel faaliyetleri incelenmiştir. Üçüncü bölümde, araştırmanın yöntemi hakkında bilgiler verilmiştir. Dördüncü bölümde yapılan mülakat ve analizlerin teknik detayları ile birlikte bu analizlerden elde edilen bulgular ortaya konmuş, yapılan araştırmadan çıkan sonuçlar değerlendirilerek önerilere yer verilmiştir.
Kadın Gazetesi'nde kadın imgesi (1947-1979)

Bu çalışmada 1947- 1979 yılları arasında, 1125 sayı yayımlanmış olan Kadın Gazetesi ele alınmaktadır. Uzun soluklu bir yayın olan Kadın Gazetesi'nin içeriği analiz edilerek, Cumhuriyet döneminin kadın modeli tartışılacak ve Kadın Gazetesi'nde kadın imgesinin nasıl inşa edildiği analiz edilecektir Kadın imgesinin inşa sürecine paralel olarak 1940'lı yıllardan, 1970'lere dek Türkiye'de siyasi, sosyal ve kültürel boyutta nasıl bir gelişme izlendiği ortaya konulacaktır. Özellikle derginin sahibi ve başyazarı İffet Halim Oruz'un makaleleri incelemenin bel kemiğini oluşturacaktır. Kadın Gazetesi, tüm idare heyeti ve yazarlarının kadın olması itibariyle kendi döneminin öncesinde ve sonrasında önemli bir yayındır. Dolayısıyla bu yönüyle de Türkiye'nin sosyal, kültürel, ekonomik geçişlerine dergi üzerinden bakmak mümkün olabilecektir.
Türkiye'deki yabancı uyruklu öğrencilerin dini-kültürel etkileşimi

Araştırmada yükseköğrenim amacıyla Sakarya Üniversitesi'nde lisans-lisansüstü düzeyinde tam zamanlı olarak öğrenim gören, burslu ve kendi imkanlarıyla gelen yabancı uyruklu öğrencilerin bir yabancı olarak yaşadıkları akademik, barınma, ekonomik ve psiko-sosyolojik problemlerinin yanı sıra dini-kültürel farklılıkların onların yaşam doyumu düzeyine, Türkiye'ye ve Türk kültürüne uyuma ve etkileşime olan etkisi geniş bir perspektiften ele alınmaya çalışılmıştır. Nitel araştırma yöntemlerine başvurulan bu çalışmada, farklı din, dil, etnik kökene mensup olan 54 yabancı uyruklu öğrenci ile derinlemesine mülakat gerçekleştirilmiştir. Buna ek olarak çalışmadan elde edilen bulguları sınamak, geçerlik ve güvenirliğini arttırmak amacıyla katılımcıların Türk ve yabancı arkadaşlarıyla da dolaylı gözlem kapsamında derinlemesine görüşmelerde bulunulmuştur. Ayrıca yabancı uyruklu öğrencilerin sıklıkla bulunduğu kampüs, kantin ve kafelerde dolaysız gözlem yapılmıştır. Çalışmada öğrencilerin dil probleminden ötürü akademik başarı sağlamada ve arkadaşlık ilişkisi kurmada zorluklar yaşadığı sonucuna varılmıştır. Buna ek olarak bireysel imkanlarıyla gelenlerin, burslu olarak gelenlere nazaran ekonomik problemlerle karşılaşma hususunda daha dezavantajlı olduğu tespit edilmiştir. Ayrıca öğrencilerin sıklıkla/nadiren ten renginden, etnik kökeninden veya aldığı devlet bursundan ötürü ayrımcılık ve dışlayıcılık ile karşılaştığı anlaşılmıştır. Afrika'dan ve Uzakdoğu'dan gelenlerin yemek, giyim-kuşam gibi kültürel farlılıklardan ötürü diğerlerine nazaran daha fazla uyum problemi yaşadığı sonucu ortaya çıkmıştır. Araştırmamızda Türkiye'deki mevcut dini-toplumsal yaşam biçiminin ve politik durumunun Müslüman öğrencilere kültürlerarası etkileşim ve dini vecibelerini yetirme getirme konusunda geldikleri ülkelere nazaran daha fazla imkan sunduğu sonucuna ulaşılmıştır. Bununla birlikte dini-kültürel farklılıklardan ötürü Hristiyan ve Budist katılımcıların Türkiye'de dini mekanlara erişim sağlamaları, dini gün ve bayramları alışageldik şekilde kutlamaları hususunda ülkelerine kıyasla daha fazla zorluk yaşadığı bulgusuna ulaşılmıştır.
International organizations and human rights: The case of International Organization for Migration as part of counter trafficking efforts in Turkey

İnsan ticareti temel insan haklarını tehdit etmekte ve aynı zamanda kaynak, transit ve hedef ülkeler için tehdit oluşturmaktadır. Bu sebeple de uluslararası boyutlarda dikkat çeken bir suçtur. Global bir tehdit olarak algılanan insan ticareti işbirliği ve müdahaleyi zorunlu kılmaktadır. Tez çalışmasında amaç, Türkiye'de insan ticareti ile mücadele kapsamında yürütülen çalışmaları belli bir uluslararası girişime odaklanarak incelemektir. Bu maksatla Uluslararası Göç Örgütü örnek olarak seçilmiş ve örgütün insan ticareti ile mücedele sürecindeki etkinliğini sorgulamak amacıyla Türkiye faaliyetleri ele alınmıştır. Tez, IOM'in amaçları, işleyişi ve perspektifi üzerinde durarak insan ticareti hadisesini kavramsal bir analizle incelenmektedir. Çalışma kapsamında, Türkiye ofisi aracılığı ile 2004 yılından bu yana uygulanan insan ticareti ile mücadele programı vasıtasıyla, kadın ticareti özelinde insan ticareti ile mücadele konularında Türk hükümetine yardımcı olan IOM'e odaklanılmıştır. Aynı zamanda, uluslararası ve yerel aktörlerce kadın ticareti ile mücadele kapsamında önleyici, cezalandırıcı ve mağdur haklarını gözetir nitelikte etkili önlemlerin alınıp alınmadığı da değerlendirilmektedir. Konu ile ilgili bağlayıcı uluslararası yasal belge olan Birleşmiş Milletler İnsan Ticareti Protokolü'ne değinilecek ve sorunun değerlendirilmesinde öne çıkan farklı hedeflerin odak noktalarını ortaya koyabilmek amacıyla çeşitli yaklaşımlara yer verilecektir.
Sosyal bilimlerde iki kültür ayrımından disiplinlerarasılığa

Doğa ve insan incelemeleri 19. yüzyıla kadar felsefe başlığı altında 'ayrı ama eşit' olarak sımflandınlıyordu. Ancak deneysel çalışmaların doğa incelemelerinde merkezi bir yer edinmesiyle beraber, felsefe, varsayımlara dayalı spekülatif bilgi üretmekle suçlanan teoloji ve metafiziğin yerini almakla suçlandı. Bu durum felsefenin kültürel otoritesini kaybetmesine ve bilimin, bilgi üretiminde sosyal-entelektüel meşruiyete tek basma sahip çıkmasına neden oldu. Daha sonra iki kültür ayrımı olarak adlandırılan bilim ve felsefe/beşeri bilimler ayrılığı özellikle 1960'lardan itibaren yüksek bir sesle sorgulanmaya başlanmıştır. 19. yüzyılda bilimin özel bir kültürel otorite kazandığı bir ortamda kurulan sosyal bilimler içerisinde bazıları doğa bilimlerine meylederek nomotetik bir epistemoloji benimserken bazıları da beşeri bilimlere meylederek idiografik bir epistemolojiye başvurmuşlardır. Sosyal bilimler 1945 öncesinde, birbirine zıt iki kutup haline gelen doğa bilimleri ve insan bilimleri arasında parçalanmışlık görüntüsü vermektedir. Bu tarihten itibaren, yapılan ortak çalışmalarla disiplinler arasında çizilen kesin sınırların çözülmeye başlaması, Avrupamerkezcilik tartışmaları, sosyal bilimlerin meylettiği klasik bilimin üzerine kurulu olduğu öncülleri sorgulayan karmaşıklık çalışmaları ve toplumun kültürel boyutlarının araştırılmasında farklı disiplinlerin kesiştiği bir alan olarak kültürel çalışmaların ortaya çıkışı, bilginin üretiminde disiplinler arası çalışmaların önemine ve birbirine zıt olduğu görüntüsünü veren iki kültür arasında bir köprü görevi görme potansiyeli taşıdığına işaret etmektedir.
Türklerde dayanışma kültürü ve toplumsal empati

Bu çalışmada, Türklerin seciyeleri, karakter yapısı, sosyal yardımlaşma ve dayanışma dinamikleri ile bir arada barış ve huzur içinde yaşamaya imkan sağlayan özelliklerine ve değerlerine değinilerek, 'toplumsal empati' hususiyetleri sorgulanmaya çalışılmıştır. İki bölümden oluşan bu çalışmada, literatürde yeni bir kavram olmakla beraber çeşitli disiplinlerin alanına giren 'toplumsal empati' kavramına dayanak olarak dayanışma kültürümüzün zenginlikleri gösterilmektedir. Ayrıca Türk kültüründe mihenk taşları olan tasavvuf ehli hazinelerimizden hareketle toplumsal barışa, insana verilen değere ve insan-insana ilişkiye, nefis terbiyesi ve yaratılanı yaratandan ötürü sevmenin felsefesi ile Türklerdeki ideal empati seviyesi ortaya konulmaya çalışılmıştır. Modernleşme ve beraberinde getirdikleri ile bizden götürdüğü değerlerimize sığınmak kuşkusuz hastalıklı yalnızlığımız ve empati yoksunluğumuzun ortaya çıkardığı umursamazlık ve bananeciliğimizden kurtuluşa giden yolda bize psikolojik ve sosyal açıdan destek olacağı inancı ve savı ile bu çalışma şekillenmektedir. Çalışmanın temelini oluşturması ve anlaşılırlığı açısından birinci bölümde kavramlara değinilmiş, bu çerçevede konumuz kapsamında yer alan kavramların tanımlamaları yapılmıştır. İnsanı, kimliğinden ve kültüründen ayıramayacağımız bilinci ve yaklaşımıyla, Türk toplumu içerisinde doğumdan ölüme kadar insana verilen değer ve insanca kaynaşma, bağ kurma, yardımlaşma ve dayanışma örneklerine de ikinci bölümde yer verilmiştir. Yine ikinci bölümde değerlerimizin kaybolması ve ortaya çıkan kaos ortamında geleneksel kodlarımızda zaten saklı bulunan toplumsal empati davranışına eğilmemizin gerekliliği sunulmaya çalışılmıştır.