turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
W. V. Quıne'da anlambilimsel bütüncülük

Anlamlı her önermenin, deneysel önermelere indirgenebileceği fikrine radikal indirgemecilik denmektedir. Bu görüş mantıkçı pozitivistler tarafından terk edilmiş olmasına rağmen epistemolojik indirgemeciliğin hafiflemiş bir biçimini yine sürdürmüşlerdir. Deneyci bir yaklaşıma sahip olan Quine'ın bütüncülüğü ise bir teorinin önermelerinin tek başına anlamlı olmadığını, teoriyi yanlışlayan tekil gözlemlere karşı da geçersiz olamayacağını, çünkü gözlemlenebilir sonuçları içeren önermelerin sadece bütün olarak dikkate alındığında bir teoriden söz edilebileceğini iddia etmektedir. Bu iddianın anlambilimsel argümanları karşısında epistemolojik indirgemecilik, bütüncülük öğretisi karşısında geçerliliğini kaybetmiştir. Quine analitik/sentetik önermeler ayrımını reddederek deneyciliği yeniden inşa etmektedir. Analitik-sentetik ayrımını reddetmek, a priori bilgiyi reddetmekle sonuçlanmıştır. Bu bakımdan, Quine a priori bilgiyi esas alan geleneksel epistemolojiyi reddetmektedir. Doğalcılığın ilk felsefe yerine bilimi dikkate aldığı göz önüne alınırsa, Quine doğalcı bir filozoftur, çünkü Aristocu bir öz anlayışını ve ilk felsefe olarak kabul edilen a priori bilgiyi reddetmektedir. Quine'ın bütüncü bakış açısı ve bilimin yanılabilirliğini savunması, pragmatist geleneğe dayanırken, hayatı boyunca deney ve teori arasındaki ilişkiyi açıklamaya olan ilgisi ise, onun deneyci yönüne dayanmaktadır. Quine'a göre, felsefe bilime göre önce gelmediği gibi, bir aşkınlığı da söz konusu değildir, felsefe, bilimle yan yana yürür ve onunla birlikte gelişir. Ona göre bilim, fizikselci bir ontoloji ve deneyci bir epistemolojiyle gerçekleşir. Bununla birlikte Quine, ontolojisinde sayılar ve kümeler gibi matematiğin soyut nesnelerinin varlığını kabul etmektedir. Quine'ın deneyciliğe bağlılığı güçlü olmakla birlikte geçicidir. Quine, fallibilizm, doğalcılık, görecilik, araçsalcılık gibi pragmatizmin unsurlarını bütüncü felsefesinde bir araya getirmektedir. Bu bakımdan, bu çalışmada Quine'ın bütüncüllüğünün, deneyciliğe pragmatist bir görünüm kazandırdığı savunulmaktadır.
Richard Rorty ve felsefenin imkanı

Wittgenstein'ın 'Felsefi Soruşturmalar' isimli eseriyle yüzyılımızın felsefetavrında belirgin bir dönüşüm meydana gelmiştir. Wittgenstein'ın anlam kavramına sunduğu yeni yaklaşım, felsefenin icra edilme biçimini de doğrudan etkilemiştir. Onun önerdiği felsefe, bir tür terapi etkinliğidir. Bu etkinlik, temel olarak, felsefeye bir karışıklık durumunu çözme görevi yükler. Richard Rorty ise, Wittgenstein sonrası felsefenin kendi sorunlarını çözmek dışında da kültürümüze büyük katkılar yapabileceğini iddia eder. Felsefeye yeni bir konum önerir. Bu yeni konum, aynı zamanda, felsefenin varlığını teminat altına alır.
Hilmi Ziya Ülken'de din-siyaset ilişkisi

Lisans TeziHilmi Ziya Ülken'de Din-Siyaset İlişkisiFatma KOÇAKDokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler EnstitüsüFelsefe ve Din Bilimleri Anabilim DalıFelsefe ve Din Bilimleri ProgramıBu çalışmada, Türkiye'nin son dönem yetiştirdiği düşünürlerinden Hilmi Ziya Ülken'in din-siyaset ilişkisine dair görüşleri, siyasi kavramlara yüklediği anlam çerçevesinde sistemli bir şekilde değerlendirilecektir. Hilmi Ziya Ülken'in din-siyaset ilişkisine ilişkin görüşleri ele alınırken öncelikle siyasetin zemin bulduğu insan unsuru ve onu toplumsal hayatın bir parçası haline getiren ahlak ve değer konuları bir arada ele alınacaktır. Çalışmanın ikinci bölümünde ise Hilmi Ziya Ülken'in siyasi kavramlara yüklediği anlam ve din-siyaset ilişkisi bağlamında hangi zemine oturduğu tespit edilecektir. Üçüncü ve son bölümde ise Ülken'in siyasetin yürütülmesine ilişkin çözüm önerileri dile getirilmek suretiyle kurguladığı mertebeler devleti anlayışıyla günümüz problemlerine nasıl katkılar getirebileceği tartışılacaktır.
Bedreddin et-Tüsterİ'nin el-Muhakemat beyne Şerhayi'l-İşarat adlı eserinin tahkik ve incelemesi

Bu çalışma, İslam filozoflarından Bedreddin Tüsteri'ye(ö.732/1332) ait el-Muhakemat beyne Şerhayi'l-İşarat başlıklı yazma eserin tahkik ve incelenmesini hedeflemektedir. Eser, İbn Sina'nın (ö. 428 /1037) İşarat ve't-tenbihat başlıklı kitabı üzerine yazılmış şerhlerden en önemli iki şerhin doğa bilimleri bölümünün karşılaştırılarak incelendiği bir çalışmadır. Bahsi geçen iki şerh, İbn Sina'ya muhalefeti ile meşhur Fahreddin er-Razi'nin(ö.606/1209) Şerhü'l-İşarat ve't-tenbihat ve İbn Sina savunucusu Nasiruddin et-Tusi'nin(ö. 672 /1274) Hallü müşkilati'l-İşarat başlıklı eserleridir. İşarat üzerine yazılmış çok sayıdaki şerh, haşiye ve muhakemat eserleri bir 'İşarat geleneği' meydana getirmiştir. Fakat bu geleneğin pek çok halkası, yazma olarak bulunmakta ve tahkik edilip incelenmeyi beklemektedir. Bu çalışmayla Tüsteri'nin söz konusu eseri literatüre kazandırılmış, onun İşarat geleneğinde Tusi ve dolayısıyla İbn Sina yanında yer aldığı belirlenmiştir. Buna ek olarak gerek fizik gerekse metafizik meselelerde Razi'nin eleştirilerine karşı Tüsteri'nin tutumu incelenmiştir.
Fahreddin er-Razİ'nin Şerhu'l-işarat'ında yaratma sorunu

Fahreddin er-Razi (ö. 606 /1210), kendinden önce yaşayanların entellektüel birikimlerini tevarüs eden, onları eleştirel ve özgün bir yöntemle değerlendirerek kendinden sonra yaşayanların hizmetine sunan, İslam düşünce dünyasının en gözde isimlerinden birisidir. Onun, kelam ve felsefe birlikteliğinin zirvesinde bulunduğunun tezahürü, oluşturduğu ekol ve her iki disipline ait konuları kapsamlı bir şekilde ortaya koyduğu eserleridir. İslam filozofu İbn-i Sina'nın (ö. 428 /1037) en önemli eserlerinden olan ve felsefesinin diğer ilimlere tesirinde etkin rol üstlendiği bilinen el-İşarat ve't-tenbihat'ına yazılan şerhler içerisinde en mühim yer tutanlardan biri Fahreddin er-Razi'nin Şerhu'l-İşarat'ıdır. Bu çalışma, yaptığı ciddi tenkitleri ve kendine özgü düşünceleriyle belirleyici bir sima olan Razi'nin Şerhu'l-İşarat'ta yaratma problemini nasıl ele aldığını incelemektedir. Çalışmanın birinci bölümünde, yaratmanın mahiyeti açıklandıktan sonra, Razi'nin yaratma düşüncesine kaynaklık etmesi bakımından yaratma fikrinin barındırdığı tartışmalar, tarihsel arka plan olarak verilmiştir. İkinci bölümde, yaratmanın metafizik zemini olarak varlık incelenmiş; varlığın tanımı, mahiyet ile ilişkisi, alanları ve bölümleri ortaya konulmuştur. Son bölümde ise yaratmanın faili olarak Tanrı'nın zat, sıfat ve fiilleri, alemin yaratılışı ve bir yaratma modeli olan sudur teorisine dair eleştiriler ele alınarak Razi'nin Şerhu'l-İşarat merkezinde yaratma sorununu nasıl değerlendirdiği sunulmaya çalışılmıştır.
Aristoteles retoriğindeki metafor kavramına getirilen eleştiriler

Metaforun işlevi, herhangi bir kavram ve düşüncenin daha az sözcükle ve sanatsal olarak ifadesini mümkün kılmaktır. Aristoteles'in özellikle Retorik adlı eserinde metaforun işlevi, salt edebi bir figür olmanın çok ötesindedir. Modern dönemde metafor üzerine yapılan çalışmalar göstermiştir ki, metaforlar sadece dilde değil, insanın düşünce, tercih ve eylemlerinde önemli bir işleve sahiptir. Bu doğrultuda günümüz metafor anlayışında, yalnızca bir mecaz sanatından değil, varlık aleminin anlaşılabilmesinin ve aktarılabilmesinin vazgeçilmez bir aracından söz edilmektedir. Bu çalışmamızda Aristoteles'in özellikle Retorik adlı eseriyle biçimlenen klasik metafor anlayışına getirilen eleştirel yaklaşımları, bu eleştirilerin ortak noktalarından hareketle değerlendirmeyi ve bu eleştiriler paralelinde işaret edilen metaforun farklı işlevlerini ortaya koyabilmeyi amaçladık.
Kant'ın özgürlük anlayışı

Kant'ın felsefesinde önemli bir konuma sahip olan özgürlük, insanın varlık amacının belirlenmesi açısından gerekli görülür. Bu bakımdan özgürlüğün temellendirilmesi insanın, hem duyular alemine hem de düşünülür aleme ait bir varlık olduğu kabulünden yola çıkılarak gerçekleştirilmektedir. Doğanın nedensel düzeni içerisinde kendini belirlenmişlikten kurtarmaya çalışan akıl, özgür irade ile özerkliğini ilan edip, oluşturduğu ahlak yasalarıyla evrensel bir düzen tesis etmeye çalışır. Bu çalışmada öncelikli olarak özgürlük kavramının bir tahlili yapılmış ve ardından özgürlük türleri incelenmiştir. İkinci adım olarak nedensellik ve özgürlük kavramları incelenip, Kant'ın düşüncelerinde özgürlüğün yeri ve önemi tespit edilmiş ve özgürlüğün ahlak ile ilişkisi üzerinde durulmuştur.
Foucault ve heidegger'in insan anlayışı

Bu arastırmanın amacı; öncelikle Michel Foucault ve Martin Heidegger'in insan anlayıslarını incelemek ve aynı zamandakarsılastırmalarını yapmaktır. Çalısmaya, Heidegger ve Foucault felsefesinin temel kavramları incelenerek baslanmıstır. Daha sonra her iki filozofun varlık ve insan anlayıslarının benzer ve farklı yönleri, felsefi düsüncelerçerçevesinde ele alınmıstır. Bu çerçevede Heidegger'in Foucault üzerindeki etkisi de ortaya konulmaya çalısılmıstır. Bununla birlikte, her iki filozofun felsefi düsüncelerinin arka planında olan ve onları etkileyen filozoflar daarastırmanın kapsamına dahil edilmistir. Bu arastırma ve incelemeler neticesinde, Foucault ve Heidegger'in insan anlayısları arasında benzerlikler kadar farklılıklar olduğu da tespit edilmistir. Heidegger'de insan sorunu insanın çagımızda içine düstügü durumdan dolayı ele alınan bir sorundur. Heidegger, özellikle Yeni Çagdan bu yana Batı insanının içine düstügüdurumun altında, her türlü bilimsel ve teknik etkinlik ile felsefi düsünmetavrının etkisi olduğunu ifade eder. Foucault içinde, insanın ortaya çıkısı ya da Modern Çaga kadar ortaya çıkamamıs olmasının sebebi, tarihsel ve arkeolojik bir yöntemle sorgulanır. Foucault da Heidegger'e benzer bir yaklasım sergileyerek insanın yok sayıldıgını, tahakküm altına alındıgını ve tahakküm unsurlarının da özellikle 18'inci yüzyılın basından itibaren insanıcezalandırmaya basladıgını belirtir. Bununla birlikte, Modern Çag olarak nitelendirilen 20'nci yüzyılda metafizikten kurtulma çabaları, pozitivistdüsüncenin hakimiyeti, teknolojinin insan hayatına girmesi ve aynı yüzyılda yasanan iki Dünya Savası'nın getirdigi yıkımlar, dünya ve insanla ilgilikaramsar düsüncelerin olusmasına yol açmıstır. Her iki filozof için de insan, bu karamsar ve pek tekin olmayan dünyaya fırlatılmıstır. nsanın varlıgını ortaya koyma sartı elinden alınmıs ve bu durum insanın varolusunun, geleceginin kendi dısında belirlenmesine yol açmıstır. Hem Heidegger hem de Foucault, insan konusuna kayıtsız kalmayıp, insanın çagımızda içine düstügü durumu tanımlar ve insan dünyasında ortaya çıkan sorunlara, insanın yurtsuzluguna, tahakküm altına alınmıslıgına çözüm bulmayı amaçlar.
Wittgenstein'ın I. ve II. döneminde dil ve felsefe ilişkisi üzerine bir inceleme

Bu çalışmanın amacı, Wittgenstein'ın her iki dönem dil anlayışına göre şekillenen felsefeye bakışını ortaya koymak ve bu doğrultuda iki dönem dil anlayışını ve felsefeye karşı tutumunu anlaşılır kılmaktır. Wittgenstein'ın her iki dönem düşüncesi açısından da felsefe problemlerinin ortaya çıkmasının nedeni dile yönelik hatalı kavrayıştır. Bu nedenle, dile ilişkin doğru bir kavrayış geleneksel felsefenin sorunlarının çözümünde kritik bir öneme sahiptir. Wittgenstein, dili temele alarak felsefenin konusunu, yöntemini ve amacını saptamaktadır, yani, dil üzerine düşünerek felsefenin alanını belirlemektedir. Yukarıda belirtilen amaç doğrultusunda I. Bölüm'de, Wittgenstein'ın birinci dönem dil anlayışı ortaya konarak, onun dil anlayışı yoluyla temellenen felsefenin doğası üzerine görüşleri tartışılmaktadır. II. Bölüm'de ise Wittgenstein'ın ikinci dönem dil anlayışı ışığında geleneksel felsefe eleştirisi ile yeni felsefe tasavvuru ele alınmaktadır. İki bölümde de ulaşılan sonuç ortaktır: Wittgenstein'ın dil anlayışı, geleneksel felsefe ve metafizik eleştirisini temellendirir ve onun felsefi hedefi ile felsefeye yüklediği görevlerin mahiyetini belirler. Dolayısıyla Tractatus'un ve Felsefi Soruşturmalar'ın dil anlayışının ışığında Wittgenstein'ın felsefeye ilişkin yaklaşımı anlaşılabilir. Dil anlayışın farklılaşması, felsefenin doğasına yönelik görüşlerin de değişmesine neden olmaktadır. III. Bölüm, bir karşılaştırma bölümü olarak tasarlanmıştır. Bu bölümdeki amaç, Wittgenstein'ın iki dönem dil anlayışına göre şekillenen felsefeye bakışının değişip değişmediğini göstermektir. Bu çalışma sonuç olarak, Wittgenstein'ın dil anlayışından bağımsız olarak onun felsefeye yaklaşımının anlaşılamayacağını vurgulamaktadır.
Kültür felsefesi bağlamında Daryush Shayegan'ın eserlerinde kültürel şizofreni sorununun kavramsallaştırılmasının incelenmesi

Bu çalışmada Daryush Shayegan'ın 'kültürel şizofreni' kavramı araştırılacaktır. Bu amaçla Shayegan'ın Batı Karşısında Asya(1979), Yaralı Bilinç(1989) ve Melez Bilinç(2012) isimli kitapları incelenecektir. Shayegan'ın 'kültürel şizofreni' kavramına ne tür anlamlar yüklediği belirlenecektir. Özellikle Thomas Kuhn'un 'Bilimsel Devrimlerin Yapısı'nda geçen 'Paradigma' ve Michel Foucault'un 'Kelimeler ve Şeyler' adlı kitapında geçen 'Episteme' kavramının etkisi araştırılacaktır. Daryush Shayegan'ın kültürel şizofreni kavramının geleneksel toplumların günümüzdeki durumlarının anlaşılmasına katkısı değerlendirilecektir.
Biyopolitika: Modern devletin yönetim sanatı

Biyopolitika iktidarın yaşam üzerindeki denetim ve düzenleme pratiklerini işaret etmektedir. Dolayısıyla kavram kürtaj, karantina, doğum kontrol yöntemleri gibi tıbbi uygulamalardan makro düzeydeki nüfus politikalarına kadar birçok farklı uygulamayı açıklamak için kullanılagelmiştir. Söz konusu denetim ve düzenleme teknikleri bireyler üzerine değil biyolojik bağlamda insana ve nüfus üzerine uygulanmaktadır. Bu teknikler ile de nüfusun ve insan türünün kapasitesini arttırmak hedeflemektedir. Tıp, biyoloji ve modern teknolojinin gelişmesi ile biyopolitikanın kapsadığı alan her geçen gün daha da genişlemektedir. Bugüne kadar biyopolitika üzerine birçok farklı yazar çalışma yapmış ve bu da kavramın işaret ettiği alanı daha da genişletmiştir. Ancak söz konusu çalışmalarda biyopolitikanın modern devlet ile olan ilişkisine ve uluslararası boyutuna neredeyse hiç yer verilmemiştir. Bu nedenle elinizdeki tez çalışmasının amacı öncelikle biyopolitikayı ele alan farklı yazarların kavrama dair görüşlerini bir araya toplamak ve kavrama dair genel bir çerçeve çizmek, ardından da biyopolitikanın modern devlet ile olan ilişkisini ve kesişim noktalarını ortaya koymaktır. Çalışmada varılan sonuç ise biyopolitika ile modern devletin birbirinden bağımsız bir şekilde var olamayacağı ve biyopolitikanın modern devletler bağlamında uluslararası bir boyutunun da olduğudur.
Azerbaycan Rus Ortodoks Kilisesi

Rus Ortodoks Kilisesi, günümüz Hıristiyan dünyasında önemli yer tutan milli bir kilisedir. Hırıstiyanlığın farklı bir anlayışı olan Rus Ortodoksluğu, Rus kültürü ve anlayışıyla şekillenmiştir. Ancak Ruslar, Ortodoks yerine Pravoslav tanımını kullanmaktadırlar. Çalışmamızda, Rus Ortodoks Kilisesi'nin Azerbaycan'a gelişi, geçmişşteki oluşum süreci, Sovyetler dönemindeki ve günümüzdeki durumu, yapısı, faaliyetleri, Rus Ortodoksluğu içerisindeki yeri ve önemi, Azerbaycan ve Kafkaslardaki etkisi ve mabetleri incelenmiştir. Ayrıca, çalışmamızda Azerbaycan Rus Ortodoks Kilisesinin sosyal ve siyasi konumu, yani Ulusal Moskova Patrikliği'ne tabiliği, bu patriklikle, Azerbaycan Devletiyle, buradaki diğer din mensupları ve etnik gruplarla ilişkileri, Kafkaslardaki nüfuzu, Azerbaycan Rus Ortodoks Kilisesi mensuplarının dini ve sosyal yaşantıları işlenmiştir. Tezimizin Giriş bölümünde, öncelikle konun önemi ve amacı anlatılmış, bundan sonra ise genel hatları ile Rus Ortodoks Kilisesi tanıtılmıştır. Çalışmamızın birinci bölümünde de, ayrıntılı bir şekilde Rus Ortodoks Kilisesinin teşekkülü, gelişimi ve günümüzdeki durumu, konumu, inanç esasları, dini tasavvurları ve ayinleri ve bu çerçevede de yortuları ele alınmıştır. Çalışmamızın ikinci bölümü Hıristiyanlığın ve Rus Ortodoksluğunun Azerbaycan'a gelişi, Azerbaycan Rus Ortodoks Kilisesi'nin kuruluşu ve şekillenmesi ve kurumsal yapısı incelenmiştir. Çalışmamızın üçüncü bölümünde ise Azerbaycan Rus Ortodoks Kilisesi'nin günümüzdeki siyasi ve sosyal durumu, günümüz Moskova Patrikliği ile ilişkileri, Kafkasya'daki nüfuzu, diğer etnik gruplar ve inanç mensuplarıyla ilişkileri ve Azerbaycan'daki dini ve kültürel faaliyetleri incelenmiştir.
Frankfurt okulunda birey ve toplum

Bu çalışmada Frankfurt Okulu düşünürleri tarafından 20. yy. da insanın içinde bulunduğu durum değerlendirilmiştir. Sonuçlar hiç de iç açıcı değildir. İnsan; 1. 'İlerleme', 'çağdaşlaşma' adına sınır tanımaz bir yapı içerisindedir. 2. 'Egemen olma' hırsı ile bütünleşmiştir. 3. Özellikle Pozitivizme tapınır hale gelmiştir. 4. Hırslarım tüm insanlara ve doğaya insafsızca uygulamaktadır. 5. Ortaçağ mitleriyle 'tutulmuş' olan aklını Aydınlanma Felsefesiyle özgürleştirecekti; fakat akıl 20. yy da tekrar tutuldu, bu dönemde de teknolojik ve bilimsel mitlerle esir alındı. 6. Ekolojik bir yaşam tarzı oluşturamazsa dünyanın ve insanlığın geleceği tehlikededir. 7. 'Eleştirel Teori' ya da benzer teorilerle kendini sorgulamalı hatta 'İkinci Aydınlanma' dönemi başlatılmalıdır. 20. yy. gelecek kuşaklarca 'suçlu', 'kirli', 'lekeli' bir çağ olarak anılacaktır. İnsan ve doğaya ilişkin 'sorumluluk bilinci' içinde yeni bir ahlak anlayışı yaratılmalıdır. İnsan ömrü uzadıkça onu değerlendirme zamanı kısalmakta, zaman daha hızlı geçmektedir. İletişim teknolojileri ilerledikçe insanın etik gelişiminde bir gerileme olmaktadır. Bilimsel ve teknolojik gelişmelerle ahlak alanındaki gelişmelerin koşut olmadıklarını görüyoruz. Düşünmeyi en üst ve etkin düzeye çıkarabilmek için usu yine 68 usla eleştirerek özgür bir düşünme ortamı yaratılmalıdır. Bunun için de felsefeye dönülmelidir. Bilim ve teknolojiyle donatılmış uygarlıktan etik ve estetik değerle yoğrulmuş 'sorumlu dünya yurttaşı'na yönelmemiz gerekmektedir.
Hamdi Ragıp Atademir'de felsefe, mantık ve bilim

Türk-İslam Felsefesi geleneğinin Cumhuriyet Dönemi, incelemelerin genelinde, nadiren ele alınmıştır. Bu sebeple bu dönem düşünür ve anlayışları, literatürel manada, pek inceleme konusu olmamıştır. Hamdi Ragıp Atademir de Cumhuriyet Dönemi akademisyenlerinden olup, felsefe ile ilgili özel uğraşlar ve epistemoloji konusunda önemli tespit ve çalışmalarda bulunmuştur. Bu sebeple Hamdi Ragıp Atademirin ortaya koyduğu, felsefe, mantık ve bilim ile ilgili görüşler, Cumhuriyet tarihimizin felsefe sahası içerisinde, anlamlı bir tahlil ve çözümleme çalışmasıdır. Kısaca Hamdi Ragıp Atademirde Felsefe, Mantık ve Bilim olarak isimlendirilen bu tez içerisinden, hem Türk Modernleşmesinin tefekkür boyutuna hem de felsefi açıdan Cumhuriyetin gelişim boyutuna ışık tutmuş olmaktayız. Gelenek ile yenileşme arasındaki kavram ise böylece daha tutarlı ve mantık ilmi açısından daha anlaşılır hale gelecektir. Bu çalışma ile Hamdi Ragıp Atademir öncesi ve kendi dönemi içerisindeki kırılma noktaları esas referans noktasıdır. Bu tez, Cumhuriyet Dönemi felsefe anlayışının köklerini, Hamdi Ragıp Atademir ekseninde incelerken diğer yandan Batı Felsefesi ve Doğu Felsefesi arasındaki etkileşimi de incelediği düşünür açısından vurgulama amacı taşımaktadır. Bu tez, genel hatları ile beraber Cumhuriyet Döneminin oluşum ve gelişim aşamasında Hamdi Ragıp Atademirin düşüncelerini, söylemlerini açıklama noktasında oluşmuştur.
Arthur Schopenhauer'da hayatın ve ölümün anlamı

Hayat ve ölüm konuları yaşam felsefesinin iki temel yapı taşıdır. Felsefe alanında insanın, neden ve nasıl var olduğu, yaşamı, nasıl yaşaması gerektiği, neden öldüğü, ölünce sonsuz bir yaşam elde edip etmediği, bu yaşamın gerçekliği, görünüş ile gerçeklik arasında nasıl bir ayrım olduğu, hayatın ve ölümün anlamı var mı, varsa ne olduğu gibi problemler karşımıza çıkmaktadır. Bu çalışmada, görünüş ve gerçeklik ayrımına dayalı olarak hayatın ve ölümün anlamının Arthur Schopenhauer tarafından ne ifade ettiği ortaya koyulmaya çalışılacaktır. Hayatın ve ölümün anlamı problemi, Arthur Schopenhauer'un irade ve bilgi arasında yaptığı radikal ayrıma dayanarak ve felsefesinin temelleri göz önüne alınarak incelenmeye ve değerlendirilmeye çalışılacaktır. Hayatın ve ölümün anlamının, insanın hayat karşısında takındığı tavra bağlı olarak nasıl şekillendiği açıklanmaya çalışılacaktır.
The Later Wittgeinstein's understanding of meaning: A vindication

oz İKİNCİ WITTGEINSTEIN'IN ANLAM ANLAYIŞI: BİR SAVUNUM Kılıç, Uzay Yüksek Lisans, Felsefe Bölümü Tez Yöneticisi: Yrd. Doç. Dr. David Grünberg Aralık 1999, 103 sayfa Bu çalışma, ikinci Wittgenstein' da, bir dil konuşmanın insan davranışının, eyleminin ve niyetinin bir parçası olduğu gerçeğine işaret etmektedir. Sıradan insan eylemi, ampirik gözlemle kanıtlanmış genel geçer kurallara bağlı olarak nedensel açıklamalarda bulunarak tarif edilemez. Doğal bilimlerin metodları, bireyin ve kollektif insan davranışının analizine uygulandığında bizi tatmin edecek kadar yeterli olmuyor. Çünkü bütün inançlar, uygulamalar, normlar, değerler objektif olmayıp farklı yapılara, bağlamlara ve sosyal, kültürel durumlara bağlıdır. Bu yüzden, burada benim için önemli olan, anlam kriterinin insan davranışının genel geçerkurallarıyla ilgisi olmadığı fakat insanın çok değişik eylemleriyle, öznel niyetleriyle ve kültürel varsayımlarıyla ilgisi olduğu gerçeğidir.
İlköğretim Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi programının değerlendirilmesi

III İLKÖĞRETİM DİN KÜLTÜRÜ VE AHLAK BİLGİSİ PROGRAMININ DEĞERLENDİRİLMESİ Bu araştırmada, 2000- 2001 öğretim yılında uygulamaya konulan İlköğretim Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Programının eğitimde program geliştirme açısından değerlendirilmesi konu edinilmektedir. Araştırma, betimsel bir araştırmadır. Program geliştirme sürecinde yapılması gereken işlemlerin belli ilkeler doğrultusunda, bir sistem bütünlüğü içinde yürütülmesi, hedeflenen sonuçlara daha etkili bir şekilde ulaşılmasına yardımcı olmaktadır. İlköğretim DK ve AB Programı, program geliştirme çalışmaları sonucu 2000- 2001 öğretim yılında uygulamaya konulmuştur. Uygulamaya konulan 'İlköğretim DK ve AB Dersi Öğretim Programı' incelendiğinde şunlar söylenebilir: Bu programda, 'program geliştirme sürecinde temel alınan ilkeler' başlığı altındaki bilgilerde, 2. grup ilkelerin yeterince açık ve net olmadığı, 3. grup ilkelerin kendi içerisinde sistemli olmadığı söylenebilir. Programda amaçların, birbiriyle ve programın ilkeleriyle uyumlu olduğu görülebilir. Ancak amaçların, ifadede göz önünde bulundurulması gereken hususlara uygun olmadığı söylenebilir. Programda öğretme-öğrenme süreci ile ilgili ilke ve açıklamalar yer almaktadır. Ancak bunların kendi içinde sistemli olmadığı ve öğretmene yeterince rehber olabilecek nitelikte olmadığı söylenebilir. Programda öğretme-öğrenme süreci ile ilgili olarak verilen 'Örnek İşleniş'lerin, programda yer alan ilke ve açıklamalarla uyum sağladığı söylenebilir. Ancak bunların öğretmene yeterice rehber olabilecek şekilde düzenlenmediği söylenebilir. Programda değerlendirme ile ilgili ilke veya açıklamaların belirlenmediği görülmektedir. Konu ile ilgili sadece örnek işlenişlerin sonunda bir takım bilgiler yer almaktadır. İlköğretim DK ve AB programının tasarısının, 'konu' merkezli program tasarısından çok 'öğrenen' merkezli program tasarısına yalan olduğu söylenebilir. İlköğretim DK ve AB programının program geliştirme modelinin, MEB program geliştirme modeline benzediği söylenebilir.