turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Uluslararası ilişkilerin diplomatik söyleme yansıması: Zürih Protokolleri örneğinde Türkiye-Azerbaycan-Ermenistan'ın eleştirel söylem çözümlemesi

10 Ekim 2009 tarihinde İsviçre'nin Zürih kentinde Türkiye ve Ermenistan arasında, 1993 yılında Ermenilerin Azerbaycan'ın Kelbecer ilini işgal etmesi üzerine Türkiye'nin sınırları kapatmak suretiyle Ermenistan ile dondurduğu diplomatik ilişkilerin yeniden kurulmasını ve geliştirilmesini öngören 'Zürih Protokolleri' imzalanmıştır. Ancak imzalanan protokoller Azerbaycan'ın kırgınlığına sebep olunca, Türkiye'nin Karabağ işgalini gerekçe göstererek protokolleri TBMM gündemine dahi almaması Ermenistan'ın onay sürecini durdurmasıyla sonuçlandı. Böylece Türkiye ve Ermenistan arasında 'komşularla sıfır sorun' politikası çerçevesinde normalleştirilmesi öngörülen ilişkiler normalleşemeden belirsiz bir süreliğine durdurulmuş oldu. Uluslararası Andlaşma niteliği taşıyan Zürih Protokolleri Türkiye, Azerbaycan ve Ermenistan'ın politik gündemini uzun süre meşgul ettiğinden dolayı her üç ülkenin Devlet Başkanlarının diplomatik söylemlerine yansımıştır. Uluslararası ilişkilerin iletişim dili olan diplomaside söylemler ülkelerin kendi dış politikasında benimsedikleri ideolojiler ve ulusal çıkar, güç, güvenlik gibi uluslararası ilişkilerin temel kavramları çerçevesinde inşa edildiğinden dolayı uluslararası ilişkileri etkiyebilmekte ve bundan etkilenebilmektedirler. Bu görüşten hareketle, bu çalışmada normalleşme süreci öncesi ve protokollerin Ermenistan Parlamentosundan geri çekildiği tarihe kadar olan dönemde Türkiye, Azerbaycan ve Ermenistan Devlet Başkanlarının uluslararası ilişkilerini protokoller ile ilgili inşa ettikleri diplomatik söylemlerine nasıl yansıttıkları ve diplomatik söylemlerinin uluslararası ilişkilerini ne şekilde etkilediği araştırılmıştır. Diplomatik söylemde görünen anlamlardan ziyade görünmeyen anlamlar ve bu anlamların uluslararası ilişkilerde ne ifade ettiği Teun A. van Dijk'ın eleştirel söylem çözümlemesi yöntemiyle tespit edilmiştir.
Avrupa Birliği-Ukrayna ilişkilerinde Avrupa komşuluk politikası'nın rolü

Günümüzde yirmi sekiz üye ülkeyi bünyesinde bulunduran Avrupa Birliği, ekonomik ilişkileri güçlendirebilmek ve istikrarı sağlayabilmek maksadıyla farklı politikalar düzenleyerek olası tehlikelerin önüne geçmeye çalışmaktadır. Bu çalışmanın da amacı Avrupa Birliği'nin dış politika araçlarından 'Avrupa Komşuluk Politikasının' işlevini sorgulayabilmektir. Politikanın etkin bir araç olup olmadığını kritik edebilmek için Ukrayna çalışma konusu seçilmiştir. Çalışmada Ukrayna'nın ele alınmasında jeopolitik konumu, önemli enerji nakil hatları üzerinde oluşu ve eski SSCB toprağı olması etkili olmuştur. Avrupa Birliği ile Ukrayna ilişkileri interdisipliner bir çalışma olması nedeniyle ortaya konulan siyasi, ekonomik ve jeopolitik araştırmaların yanı sıra konuya ampirik bir zemin oluşturulmaya çalışılmış ve ekonometrik analiz yapılmıştır. Birlik ve Ukrayna'nın kişi başına düşen GSYİH verilerine bakılarak yakınsama analizi yapılmıştır. Analiz neticesinde yakınsama görülmemiştir. Çalışmada Avrupa Birliği-Ukrayna ilişkilerinde Avrupa Komşuluk Politikası rolünün cüzi katkı yaptığı ve bunun yetersiz olduğu sonucuna varılmıştır. Katkının zamanla arttırılabilmesi için politikanın revize edilmesi gerekmekte olduğu saptanmıştır. Özellikle bu politikaya Avrupa Birliği açışından bakıldığında tek bir politika ile arzu edilen çok sayıda sonuca ulaşılamadığı görülmüştür. Ukrayna açısından bakıldığında ise on yıllara ile iki kez gerçekleşen devrimler göstermektedir ki ülkenin kırılgan yapısı hem politikanın işlerliğine hem de ülkenin ilerlemesine ket vurmaktadır.
Kosova'da Sırp hakimiyeti döneminde azınlıklar üzerindeki insan hakları ihlalleri ve bugüne yansımaları

Kosova'da XX. Yüzyılda en ağır insan hakları ihlalleri, etnik ve dini farklılıklardan kaynaklanmıştır. Sırplar, Osmanlı döneminden sonra 'Sırp Halkının Beşiği' olarak tanımladıkları Kosova'yı hakimiyetine geçmişş, bölgeyi tehdit olarak gördükleri Arnavut ve Türk-Müslüman çoğunluktan arındırmak için projeler geliştirmişlerdir. Karadjordjevic hanedanlığı döneminde, Kosova'da Müslüman topluluklara yönelik baskılar artmış, özellikle Türkiye'ye yoğun göçler yapılmıştır. 1930'lara gelindiğinde göçler daha da artmış, 1937 yılında ise bölgenin Müslüman topluluklardan arındırılmasına yönelik Ğubrilovig'in 'Etnik temizlik' projesi gündeme gelmiştir. Bu proje '1937 Memorandumu' olarak bilinmektedir. Ancak II. Dünya Savaşı, söz konusu projenin tamamlanmasına engel olmuştur. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, Kosova öncekine kıyasla daha iyi bir statüye kavuşmuş, 1974 Anayasası ile Federal düzeyde diğer Cumhuriyetler ile hemen hemen eşit statüye kavuşmuştur. Tito döneminde, Aleksandar Rankovic'in Sırbistan İçişleri Bakanlığı dönemi hariç, Kosovalılar açısından gelişim yılları olarak değerlendirilebilir. Bu yıllarda Arnavutlar ve Türkler, Sırplar gibi birçok haklara sahip olmuş, kendi dillerinde eğitime, yayın organlarına ve birçok hakka daha sahip olmuşlardır. 1980'li yıllara gelindiğinde, ekonomik sorunların da etkisiyle belirsizlikler başlamış, Yugoslavya'da farklı milliyetçi akımları birbirine ivme kazandırmaya başlamışlardır. Bu sıralarda da milliyetçi Arnavut kanadı, Kosova'nın Cumhuriyet statüsüne kavuşması için başkaldırmaya başlamıştır. Sırbistan ise Kosova'ya 1974 Anayasası ile tanınan haklardan hoşnut değildi. 80'li yılların ortasında, Kosova'da Sırp topluluğuna yönelik baskılar yapıldığını ileri süren Belgrad, bölgeye müdahale etmiştir. Sırbistan 106 Bilimler Akademisi'nin 198$ Memorandumundan ifham gören Slobodan Milosevic, 1989'da Kosova'nın özerkliğini ortadan kaldırmış, bölge idaresini Belgrat'a bağlamıştır. Tarihten de ilham alan Sırp milliyetçiliği ile Milosevic, Kosova'da yoğun baskılar uygulamış, bölgede etnik topluluklar arasındaki ilişkiler uzun süre onarılmaz bir hal almıştır. Yıllar süren pasif Arnavut direnişi sonuç vermemiş, bunun üzerine UÇK ortaya çıkmıştır. 1998- 1999 yılları arasında Kosova'da savaş başlamış, yüz binlerce kişi mülteci durumuna düşmüştür. NATO müdahalesinden sonra Kosova, Birleşmiş Milletler himayesine geçmişş ve bölgede Sırp dominasyonu sona ermiştir. Ancak geçmişşte artan düşmanlıklar devam etmiş, bu sefer de Arnavut olmayan etnik topluluklara yönelik şiddet olayları ve baskılar artmıştır. Kosova'daki UNMIK yönetimi, etnik toplulukların haklarını koruma konusunda yetersiz kalmış, Kosova, 'etnik tahammülsüzlük' gibi karmaşık bir sorunla karşıya karşıya kalmıştır. Milosevic dönemi sona ermiş, ancak çağdaş insan hakları normlarının uygulanması konusunda çok yetersiz kalınmıştır.
Ukrayna krizi sonrasında değişen Nato-Rusya stratejileri çerçevesinde Nato-Rusya ilişkileri

Ukrayna krizi sonrasında uluslararası ilişkiler sisteminde yoğun bir tartışma yaşanmıştır. Bu kriz dış dünya ile Rus ilişkilerinde bir sarsıntıya neden olmuş, NATO'nun stratejilerini yenilemesine neden olmuştur. Bu nedenle, makalenin amacı Ukrayna Krizi çerçevesinde ortaya çıkan NATO stratejilerindeki dönüşüm çerçevesinde Rusya ve NATO ilişkilerinin incelenmesidir. Rusya, Vladimir Putin'in Rusya Güvenlik Konseyi'nde yaptığı bir görüşmede açıkça ortaya koyduğu gibi ekonomik diplomasi ve yumuşak güç yöntemlerini kullanarak uluslararası arenada aktif bir politikayı sağlamak ve sürdürmek ile ilgilenmektedir. Ancak, Ukrayna krizinden sonra 2014- 2015 yılları arasında dünyada Rus pozisyonu çarpıcı şekilde değişmiştir. Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü ve Moskova arasındaki ilişkinin tarihi tam olarak 'sorunlar, güvensizlik ve yanlış anlamalar' şeklinde yorumlanabilir. Ukrayna çatışması, Rusya-Batı ilişkilerini Soğuk Savaşın bitiminden bu yana ilk defa çatışma sınırına getirdi. NATO Soğuk Savaşın bittiğinden bu yana yeni bir stratejik vizyon arıyor. Şu anda, yeni bir siyasi-askeri atmosfer Rusya'nın eylemleri tarafından tehdit edilmekle birlikte, bu yeni iklimin tüm tarafların menfaatine olmadığı açıktır; bir takım güvenlik tehditleri hem Avrupa-Atlantik hem de Avrasya için ciddi zorlu olmuştur. Birinci bölümde Tarihsel süreç ve stratejiler, İkinci bölümde soğuk savaş'tan günümüze NATO ile Rusya arasındakı İlişkinin değerlendirilmesi, Üçüncü bölümde Ukrayna krizi ve sonuncu bölümde ise Ukrayna Krizinden sonra NATO-Rusya arasındaki yeni ve değişen stratejiler tanımlanacaktır.
Adalet ve Kalkınma Partisi dönemi Türk dış politikasında Filistin yaklaşımı

Bu tezde Adalet ve Kalkınma Partisi'nin Dış politika'da Filistin Sorunu'na yaklaşımı incelenmiştir. Konuya giriş bağlamında Filistin Sorunu'nun doğuşu incelenip, Adalet ve Kalkınma Partisinin Dış politika yaklaşımı özetlenmiştir. Adalet ve Kalkınma Partisi'nin Türkiye'de birinci iktidar dönemindeki Filistin Sorunu'na yaklaşımı araştırılmış, Tamamlayıcı boyut olarak da Türkiye'nin Filistin siyaseti ele alınmıştır.
Senegal'de Türkiye ve Türk algısı

Türkiye Senegal ilişkileri, 1960 yılında Senegal'in bağımsızlığını kazanmasının hemen sonrasında açılan Türk büyükelçiliğimiz ile başlamış ve 2012 yılında ellinci yılını doldurarak günümüze kadar yoğun ticari, ekonomik, sosyal, kültürel, askeri faaliyetler ve eğitim faaliyetleri antlaşmaları ile önemli bir düzeye ulaşmıştır. Bu çalışma ise, uzun yıllar bu ülkede varlık gösteren Türkiye'nin ve Türk insanının Senegalliler tarafından ne kadar bilindiğini, tanındığını, sempati duyulduğunu ve saygı gösterildiğini ölçmeye yönelik bir kamuoyu yoklamasıdır. Araştırmada Türk insanın Senegal'de kişilik özellikleri itibariyle nasıl bilindiği, Türkiye'de yaşam algısının düzeyi, Türkiye'nin bölgesinde ve Afrika'da etkinliği ve siyasi gücü, İslam ülkelerine model olma düzeyi ve Türkiye'ye karşı duyulan sempati düzeyi tespit edilmeye çalışılmıştır. Araştırma, yüz yüze görüşmelerle farklı yaş, cinsiyet, meslek, eğitim ve gelir düzeyine sahip örneklemlerin rastgele seçimiyle anket metodu kullanılarak yapılmıştır. Kullanılan analiz programında her soruya verilen cevaplar dikkate alınarak bir değerlendirme yapılmış, ortaya çıkan sonuçlar grafik ve tablolar sentezlenmiştir.
Enerji arzı güvenliği bağlamında Türkiye'nin doğalgaz açısından Rusya'ya bağımlılık durumunun Türk dış politikasına etkisi

Kuşkusuz enerji 21. yy. da ulusların gelişmişlik derecesinin en önemli paramet-relerinden birini oluşturmaktadır. Türkiye'nin hızlı nüfus artışı ve kalkınmasıyla özellikle doğalgaz ve petrol tüketiminin hızla artması, Rusya'nın ise dünyada eşi benzeri olmayan rezervlere sahip olması sebebiyle iki ülke arasında büyük bir işbirliği potansiyeli oluşturmaktadır. Türkiye ile Rusya Federasyonu arasındaki ilişkiler birçok faktörlerden etkilen-mektedir. Ancak çalışmanın amacı, bu iki ülke ilişkilerini merkeze doğalgazı konum-landırarak, bu alanda Rusya'ya bağımlılıktan etkilenen noktaları vurgulayarak, aynı zamanda Rusya için enerji pazarı olan Türkiye ile Rusya Federasyonu arasında bağımlılık doğuran mevcut ilişkiler incelenerek, Türkiye'nin bu noktada dış politika karar alma sürecinin nasıl etkilendiği ve Rusya Türkiye ekonomik ilişkilerinin diplomatik ilişkileri etkileme potansiyeli üzerinde durulacaktır. Çalışma Türkiye açısından Marksist görüşler etrafında şekillenen tek taraflı bağımlılık yaklaşımı kullanılarak analiz edilecektir. Ayrıca çalışmada, Türkiye'nin mevcut enerji sektör durumu ve aynı zamanda en önemli doğalgaz ithalatçımız Rusya'nın da doğalgaz sektörü incelenecek, enerji tüketen ülkelere enerjiyi aktarma noktasında Türkiye'nin enerji koridoru rolünü üstlenmesi ve bu noktada aktif rol oynadığı boru hatlarından bahsedilecektir. İlerleyen bölümlerde çalışmanın asıl ana aktörleri olan Rusya ile Türkiye arasında enerji alanında yaşanan gelişmeler yansıtılacak olup, özellikle 1990 sonrası Türk Rus dış politika ilişkileri noktasında yaşananların enerjide Rusya'ya kayda değer ölçüde bağımlı olan Türkiye'nin Rusya ile yaşadığı sorunlar da ne ölçüde dış politika üretebildiği masaya yatırılacaktır.
Hazar Denizi'nin statüsü sorununda Türkmenistan'nın tutumu

SSCB döneminde, Hazar'a kıyısı olan sadece iki ülke SSCB ile Iran arasında Hazar'ın hukuki statüsü konusunda yapılan anlaşmalar, 1991 yılında SSCB'nin uluslararası hukukun subjesi olarak ortadan kalkması ve Hazar'ın kıyısında yeni bağımsız devletlerin ortaya çıkmasıyla tartışmalı hale gelmiştir. Bu durum, Hazar için, bütün kıyıdaş ülkelerin menfaatlerini dikkate alan ve tüm kıyıdaş ülkelerin oybirliğiyle kabul edeceği yeni bir hukuki statünün belirlenmesini gerekli kılmıştır. Ancak, SSCB'nin dağılması sonucu ortaya çıkan yeni bağımsız devletlerle birlikte sayıları toplam beşe çıkan Hazar'a kıyısı olan ülkeler, Hazar'ın yeni hukuki statüsü ve yararlanma rejimi konusunda belirli bir uzlaşma sağlayamamıştır. Kıyıdaş ülkelerin her biri, Hazar'ın yeni hukuki statüsünün, kendi ulusal çıkarlarına en uygun şekilde belirlenmesini istemektedir ve bu nedenle her kıyıdaş ülke, Hazar'ın yeni hukuki statüsü için geliştirdiği öneriyi, Hazar'la ilgili kendi önceliklerine ve çıkar algılamalarına dayandırmaktadır. Taraf olan ülkelerin her birinin, konuyla ilgili uluslararası hukuk kurallarını kendi ulusal çıkar algılamaları doğrultusunda yorumlama ve diğer ülkelere kabul ettirme eğiliminde olmaları sonucu Hazar'ın statüsü konusundaki belirsizlik hala devam etmektedir. Taraflardan biri olan Türkmenistan, başlangıçtan beri uzlaşmacı bir tavır sergilemektedir ve kendi savunduğu tezler konusunda oldukça esnek bir yaklaşıma sahiptir.
Balkanizm, post kolonyal eleştiri ve uluslararası ilişkiler teorisi

Uygar Avrupa'nın 'karanlık tarafı' ya da 'içerideki ötekisini' ifade eden Balkanizmi kullanma ve buna karşı çıkmadaki amaç, uluslararası ilişkilerde mevcut eleştirel bakış açıları arasında olan postkolonyal yaklaşıma katkıda bulunmaktır. Ancak benzer eleştirel yaklaşımlar ve özellikle postkolonyal bakıştan farklı olarak, Avrupa'nın 'dışından' ve tam sömürge 'Ötekiler' veya 'dünyanın geri kalanı' biçiminde müdalenin ötesinde, buradaki bu perspektifi 'içeriden', -Balkanizm üzerinden geliştiriyor olacağız. Coğrafi anlamda Avrupa'nın bir parçası olan ancak kültürel anlamda 'yarı-sömürge', 'yarı-öteki' ve 'yarı-geride kalan' olarak düşünülen Balkanlara dair, disiplini kapsayabilen daha derin bir eleştiri biçimi, terimin altında yatan varsayımlara, düşünme biçimleri ve analizi ile bilinç ve yaklaşımına dair bir bakış sunulacaktır. Aynı zamanda eleştirel olarak, Avrupa'nın üzerinde inşa edildiği iddia edilen ve şimdi ana akım bir biçimde evrensel anlamda yücelttiği çoğulculuk, çok kültürlülük, özgürlük, müsamaha gibi değerler ve kavramlar yeniden düşünülecektir. Bölge bu şekilde tüm farklı miraslarıyla eklemlendiğinde, Avrupa ilk kez kapsamlı ve kapsayıcı hale gelir ve bunun da ötesinde, uluslararası alanda itibarı ve imajı da nitel anlamda değişmiş olur. Daha da önemlisi, Avrupa'nın epistemolojik vizyonu ve paradigması, yalnızca hegemonyacı- arınmış soyut ideali ve bir iktidarın biçimini değil, aynı zamanda tabiiyet ve boyunduruk gerçeklerini de içerek biçimde genişlemiş olur. İşte bu sonuçlar alındığında, postkolonyal teorinin ve anti-balkanizmin amaçları verimli ve özgün bir biçimde örtüştürülmüş olacaktır.
2003 yılından sonra Irak'ın sosyal politik sorunları

ABD işgalinin ardından Irak, öngörülen siyasi yapıya kavuşturulamamış, ekonomik ve güvenlik sorunları ağırlaşmış, sosyal yapısı çözülmüş ve genel olarak ülke kaosa sürüklenmiştir. Irak'ın mevcut durumu siyasi gelişmeler, ekonomik çöküntü ve şiddet bağlamında umut verici görünmemektedir. Siyasi otorite güçsüz, parçalanmış ve çok başlı bir görünümdedir. Ekonomi, sağlık, eğitim, adalet ve altyapı çökmüştür. Merkezi otorite en basit fonksiyonlarını yerine getiremez konumdadır. İç savaşı/direnişi/çatışmaları durdurması beklenen güvenlik bürokrasisi, etnik ve mezhepsel olarak bölünmüştür. Ülkede her gün yüze yakın insan hayatını kaybetmektedir. Savaşın başından bugüne kadar yaklaşık beş milyon Irak'lı yaşadığı toprakları terk ederek ülke içi ve dışında farklı bölgelere göç etmiştir. Ülkedeki yer değiştirmeler yer yer etnik mühendislik ve temizlik örnekleri vermektedir.
Contributions of the Ottoman Empire to the construction of modern Europe

oz OSMANLI İMPARATORLUĞUNUN MODERN AVRUPA'NIN İNŞASINA KATKISI Palabıyık, Mustafa Serdar Yüksek Lisans, Uluslararası İlişkiler Bölümü Tez Yöneticisi: A. Nuri Yurdusev Haziran 2005, 159 sayfa Bu çalışma Osmanlı İmparatorluğu'nun erken modern çağda modern Avrupa'nın inşasına katkısını incelemeyi amaçlamaktadır. Geleneksel tarih yazımı genellikle Osmanlı İmparatorluğu'nun yalnızca Avrupa'nın 'öteki'si rolünü oynayarak Avrupa kimliğinin oluşumuna katkıda bulunduğunu savunur. Ancak, bu tez, bu görüşün Avrupa devlet sisteminin oluşumuna Osmanlıların yaptığı katkıyı anlamak için yeterli olmadığım göstermeyi amaçlamaktadır. Dahası, Osmanlı İmparatorluğunun bu sistemin oluşumunda hem siyasi hem de ekonomik katkılarının bulunduğunu ileri sürmektedir. Habsburg İmparatorluğu'nun kıtanın tümü üzerinde hakim olmasını engelleyen Osmanlı İmparatorluğu, İngiltere, Fransa ve Hollanda gibi merkezileşmekte olan devletlerin ve Protestanlığın Habsburg baskısını atlatmalarına yardımcı olmuştur. Diğer taraftan, bu devletlere kapitülasyonlar bahşederek, yeni yeni ortaya çıkan kapitalist ekonomilerini geçiştirmelerini sağlayacak katkılarda bulunmuştur. Kısacası, Osmanlı İmparatorluğu yalnızca bir karşı-referans noktası rolünü oynayan pasif ve sistem- dışı bir aktör değil, bizzat Avrupa siyaset ve ekonomisine dahil olan aktif bir aktördür.
Türkiye'yi İkinci Dünya Savaşına sokma çabaları: Adana görüşmeleri

Birinci Dünya Savaşı sonrası mağlup devletlerin imzalamış oldukları barış antlaşmaları dünyayı yeni bir savaşa sürüklemişti. Almanya ve İtalya'nın başını çektiği Mihver Devletlere karşı İngiltere ve Fransa'nın oluşturduğu Müttefik Devletler, 1 Eylül 1939 tarihinde başlayan İkinci Dünya Savaşı'nda birbirlerine karşı mücadele etmişlerdi. Almanya'nın izlediği yayılımcı politika; Avrupa, Afrika ve Balkanlar'ı etkisi altına alırken, Japonya'nın savaşa dahil olmasıyla Amerika ve Uzak Doğu da savaşın bir parçası haline gelmişti. Geniş bir coğrafyaya yayılan savaş, doğrudan savaşa girmeyen birçok ülkeyi getirdiği yeni şartlarla etkilemiş, bu ülkelerden biri de Türkiye olmuştu. Türkiye, savaşa girmemek için çok mücadele vermiş hem Müttefik hem de Mihver Devletlerle ilişkilerini dostluk ortamında sürdürmüş, birini diğerine tercih eder duruma düşmemişti. 1939 yılından 1942'ye kadar olan süreçte savaşta Mihver Devletlerin üstünlüğü söz konusu iken ABD'nin savaşa dahil olması ve Almanya'nın Stalingrad'da Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'ne yenilmesiyle başlayan geri çekilişi üstünlüğün Müttefik Devletlere geçmesine neden olmuştu. Bu süreçte Almanya'nın kesin olarak yenilmesini isteyen Müttefik Devletler, Türkiye'nin coğrafi konumunu kullanmak için onun savaşa girmesini istemekte hatta bunun için ona baskı yapmaktaydı. Türkiye'nin endişeye kapılmaması ve Müttefik Devletlere kapısını tam olarak kapatmaması için yardımlar yaparak onun endişelerini gidermeye çalışan Müttefik Devletler, Türkiye'nin içinde bulunduğu durumu, şartları ve ihtiyaçlarını görüşmek üzere bir araya gelmek istemişlerdi. Türkiye, tarafsız bir konumda olduğu için bu görüşmeye sıcak bakmamıştı ancak Amerikan Başkanı Roosevelt'in araya girmesi ve Başbakan Churchill'in Türkiye'ye sadece görüşmek için geldiğini bildirmesi üzerine Cumhurbaşkanı İsmet İnönü görüşmeyi kabul etmişti. 30-31 Ocak 1943 tarihinde Adana'da bir araya gelen ve oradan Mersin'in Yenice ilçesine geçen liderler, burada Cumhurbaşkanlığı treni içerisinde, oldukça gizli bir şekilde, yanlarında bulunan askeri ve siyasi kadrolarla iki gün boyunca görüşmelerde bulunmuşlardı. Biz de bu görüşmeleri, görüşmelerde geçen konuları, liderlerin beklentilerini ve Türkiye'ye yapılmasına karar verilen yardımları anlatmaya çalıştık. Savaşın sonuna gelindiğinde yardımların hangi alanlarda, ne oranda yapıldığını ve beklentilere cevap verip vermediğini İngiltere ve Türkiye'de bulunan arşivlerden temin edilen kaynaklarlar ortaya koymaya gayret ettik.
A study of article 23 of the protocolon the statute of the Court of Justice: Experience of the United Kingdom

oz AVRUPA TOPLULUKLARI ADALET DIVANI'NIN STATÜSÜNE İLİŞKİN PROTOKOLÜN 23. MADDESİ ÜZERİNE: İNGİLTERE TECRÜBESİ Aklar, Korhan Yüksek Lisans, Avrupa Çalışmaları Bölümü Tez Yöneticisi: Yrd. Doç. Dr. Gamze Öz Eylül 2005, 75 sayfa Bu çalışma, genel anlamda, Avrupa Toplulukları Adalet Divanı'nın Statüsüne ilişkin Protokol'ün 23. maddesinde yer alan gözlem koyma ile ilgili sistemi incelemiştir. Özelde, bu çalışma içerisinde, 23. maddede öngörülen sistemin Avrupa Topluluklarına üye devletler tarafından nasıl kullanıldığı gösterilmektedir. İngiltere hükümetinin gözlem koyduğu ön karar davaları irdelenerek gerçekleştirilen İngiltere uygulamasının incelenmesi yoluyla, sistemin Avrupa Toplulukları üyesi bir devlet tarafından uygulanışı gösterilmiştir.
Ürdün dış politikası'nda Filistin sorununun rolü

Bu çalışmada Filistin sorununun Ürdün'ün iç ve dış politikası üzerindeki etkisi tarihsel olarak analiz edilmeye çalışılmıştır. Ürdün dış politikasının analizine dayanan bu çalışmada Dawisha'nın modeli temel olarak alınmış, bu model Ürdün'de dış politika kararlarının nasıl alındığının analizinde bir örnek olarak kullanılmıştır. Ortadoğu ülkelerinin dış politikalarının analizine dayanan bu model, Ürdün dış politikasının analizi için bir örnek olarak alınmıştır. Dawisha, Türkiye ve İsrail dışındaki Ortadoğu ülkelerinde dış politika yapım sürecinin izlenmesinin sadece politik karar verme gücünü elinde tutan politik liderlere ait olduğunu ileri sürmektedir. Fakat, bu tezde Ürdün dış politikasını daha iyi analiz etmek için yeni bir model geliştirilmiştir. Bu modelde dış politikayı biçimlendiren ve belirleyen bir takım faktörler olduğu gösterilmiştir. Bu çerçevede, ulusal, bölgesel ve uluslararası faktörler ve değişimler Ürdün dış politikasını etkilemektedir. Bu tezde Filistin sorununun tarihsel gelişimi ve Ürdün dış politikasını etkileyen iç ve dış faktörler de incelenmiştir. Filistin sorununda Ürdün dış politikasının önemi ve Filistin sorununun Ürdün dış politikası üzerindeki olumlu ve olumsuz etkileri üzerinde de durulmuştur. Bu çalışmada varılan temel sonuç, Filistin sorununun Ürdün'ün iç ve dış politikasında sadece merkezi bir rol oynamadığı aynı zamanda onu biçimlendirdiğidir.
G-20 orta ölçekli güçler ve Türkiye'nin küresel yönetişim çerçevesinde karşılaştırmalı analizi

Küreselleşmenin siyasi boyutu küresel yönetişim kavramının doğmasına sebebiyet vermiştir. Dünyada her geçen gün artan terör, uyuşturucu kaçakçılığı, iklim değişikliği, su kıtlıkları gibi problemler ülkelerin tek başlarına halledecekleri sorunlar olmayıp küresel yönetişim yoluyla çözüme kavuşturulacak sorunlardır. Ancak küresel yönetişimin de sağlanabilmesi için dünyada gelişmiş ve gelişmekte olan ülkeler arasında köprü görevi görecek, arabuluculuk sağlayacak orta ölçekli güçler açığı ortaya çıkmıştır. MIKTA yükselen orta ölçekli güç oluşumu bu dengeyi çok başarılı bir şekilde sağlamakta ve üstüne düşen görevleri fazlasıyla yerine getirmektedir. Küresel yönetişim bağlamında çok taraflılık, kalkınma amaçlı işbirlikleri ve iklim değişikliği konularında MIKTA ülkeleri niş diplomasisi uygulayarak küresel düzenin güçlendirilmesine katkı sağlamaktadır. Bu çalışmada, G20 grubu içerisinde yükselen orta ölçekli güçler olarak adlandırılan MIKTA ülkelerinin küresel yönetişime katkılarının karşılaştırmalı bir şekilde analiz edilmesi hedeflenmektedir. Bu amaçla, MIKTA ülkelerinin sadece sahip oldukları 'materyal /maddi' güç unsurlarını değil aynı zamanda 'düşünsel' güç unsurlarını da ele alan bir teorik çerçevede kendilerine küresel yönetişimde biçtikleri 'rollerin' ve 'kimlik' tanımlamalarının neler olduğu soruları ele alınmıştır.