turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Michael Haneke sinemasının Auteur kuram çerçevesinde analizi

Sinema sanatının gelişmesinde bireysel yaratıcılık her zaman önemli olmuştur. Bir filmin yapımında yaratıcı süreç, o filmin oluşmasında yer alan tüm bireylerin işbirliği doğrultusunda yeteneklerini ortaya koyma başarısına bağlıdır. Bu süreçte yaratıcılık anlamında en önemli ve önde gelen kişi filmin yönetmenidir. Dünya sinemasında özellikle 2. Dünya savaşından sonra yönetmenin yaratıcılığı noktasında Auteur kavramı üzerinden çeşitli tartışmalar yaşanmıştır. Auteur kuramıyla ilgili olarak özellikle Andrew Sarris, Peter Wollen ve Andre Bazin in görüşleri sinema alanında en çok kabul gören görüşler olmuştur. Amerikalı eleştirmen Andrew Sarris 'Notes on the Auteur Theory in 1962' adlı çalışmasında Auteur yönetmenleri diğer yönetmenlerden farklı kılan en önemli özelliklerinin teknik ustalıkları, ayrı bir kişisel bakış açılarının ve sitillerinin olması ile içsel anlamı yapıtlarına yansıtmaları olmalarıdır. Peter Wollen a göre bir filmin oluşmasında, yönetmenin önemi yadsınmamakla birlikte başka unsurlarında etkisinin göz ardı edilmemesi gerekir. Andre Bazin ise Sarris in ifade ettiği kriterlerin yanında; ekonomik, toplumsal, tarihsel, kültürel, üretimsel birçok değişkene de dikkat edilmesi gerektiği kanaatindedir. Çalışmamızda Dünya sinemasının önemli yönetmenlerinden biri olan Michael Haneke nin yaratıcılığı ve bir Auteur yönetmen olduğu; Sarris in ifade ettiği teknik ustalık, kişisel stil ve içsel anlam dikkate alınarak ama aynı zamanda Peter Wollen in yapısallcı bakışı göz ardı edilmeden ve Andre Bazin in bir sinema eserinin meydana gelmesinde birikimin, deneyimlerin, tarih, politika, kültür ve toplumun etkisinin de dikkate alındığı bir Auteur analizi yapılmaktadır. Haneke nin teknik ustalığının, sinema dilinin, sinemasındaki içsel anlam, mekan, karakter ve tema özellikleri, sinemasının kültürel ve toplumsal gerçekliklerle ilişkisi Yedinci Kıta, Benny nin Videosu, Tesadüfi Bir Kronolojinin 71 Parçası, Ölümcül Oyunlar, Bilinmeyen Kod, Piyano Öğretmeni, Kurdun Günü, Saklı, Beyaz Bant, Aşk filmleri üzerinden incelenerek ortaya koyulmaya çalışılacaktır.
Eski Yugoslavya'da zihniyet ve sinema ilişkisi

Zihniyet çok karmaşık ve geniş kapsamlı bir konudur. 1991 yılına kadar tek ülke ve iki zihniyete sahip olan Yugoslavya söz konusu olunca bu iş daha da zorlaşmaktadır. Yugoslavya'nın dağılmasına sebep olan Güneyli ve Kuzeyli zihniyetler Marcel Mauss'un 'Potlaç Kuramı' çerçevesinden bakmak, Yugoslavya'nın dağılması hakkında bir takım yeni sonuçlara ulaşmamıza sebep olmuştur. Buradan yola çıkarak bu iki zihniyet ve kültürel farklılığı sinemada görmek mümkün. Bu özellikle Tito'nun ölümünden sonra (80'li yıllardan itibaren) çekilen filmler için geçerlidir.
Doksanlı yıllarda Türk sinemasında değişim: Arayış sineması ve popüler sinema karşıtlığı ve Eurimages etkileri

oz Türk Sinemasına ilişkin bir dönem araştırması olan bu çalışmada, Türk Sinemasının doksanlı yıllarda geçirdiği değişim ve bu değişim içinde Eurimages Fonunun etkileri incelenmiştir. Doksanlı yıllara uzanan süreç ve doksanlı yıllardaki değişimin ana çizgileri irdelenmiştir. Türk Sinemasının 1990- 2001 arası dönemde ürettiği filmler kategorize edilerek değişim süreci içindeki ayrımlaşma vurgulanmıştır. Avrupa Sineması'nın Hollywood egemenliğine karşı korunması amacıyla kurulan Eurimages Fonuna üyelik araştırmaya konu olan dönemin başında gerçekleşmiştir. Bu değişim süreci içinde fonun Türk Sinemasıyla ilişkileri ayrıntılı olarak ele alınmış ve bu ilişkilerin Türk Sinemasımn var olan sorunlarına ne ölçüde çözüm üretebildiği ya da üretemediği üzerinde durulmuş, değişimdeki olası etkileri tartışılarak ortaya konulmuştur.
V. Propp'un yaklaşımına göre son dönem Amerikan animasyon filmlerinde anlatı yapısı

Son yıllarda teknolojik alanda yaşanan gelişimlerin animasyon film endüstrisinde olumlu bir etki yarattığı ve animasyon sinemasının hareketlenmesine katkı sağladığı görülmektedir. Dolayısıyla yaşanan bu hareketlilik animasyon filmlerin üretiminde sayısal bir artış sağlayarak çok daha fazla sayıda filmle izleyiciyi buluşturmaktadır. Aynı zamanda tüketim kültüründe önemli bir rolü olan animasyon filmlerin sadece çocuklar tarafından değil, yetişkinler tarafından da oldukça sık tercih edilen bir tür olduğu görülmektedir. Sinemanın tarihsel süreci içerisinde önemli bir rol oynayan, ağ tabaka izlenimi, optik oyuncaklar, fotoğrafın icadı ve sesin sinemaya gelişi gibi teknolojik buluşlar ve gelişmeler animasyon sinemasının temelini oluşturduğu için tez kapsamında ilk bölüm içerisinde ayrıntılı olarak ele alınmaktadır. Sinemanın tarihsel sürecine ilişkin literatür taramasının ardından animasyon sinemasının türsel özellikleri ve animasyon film endüstrisinin gelişimi incelenmektedir. Tez çalışmasının kuramsal temeli, göstergebilim, yapısallcılık ve V. Propp'un biçimbilim yaklaşımına dayanmaktadır. Bu temele göre sinemasal anlatı, animasyon filmlerde anlatı yapısı ve animasyon filmlerde kullanılan karakterlerin incelendiği ikinci bölümde bu karakterler gruplara ayrılarak ele alınmaktadır. Rus biçimbilimci Vladimir Propp'un masal çözümlemelerinden yola çıkılan çalışma kapsamında, üçüncü bölümde ise belli kriterler doğrultusunda belirlenen animasyon filmlerdeki ortak işlev ve karakterler gruplandırılarak filmlerin yapıları çözümlenmektedir. Çalışma sonucunda elde edilen veriler, göstergebilim ve yapısallcılık kuramları temelinde değerlendirilerek, Propp'un biçimbilim kuramı ile olan ilişkileri doğrultusunda ele alınmaktadır.
Ömer Kavur sinemasında birey-toplum ilişkileri bağlamında yabancılaşmanın temsili

Türk sinemasının auteur yönetmenlerinden olan Ömer Kavur, çektiği filmlerde kendine has sinemasal bir dünya oluşturmuştur. Filmlerinde derinliği yaratan kavramlardan biri olan yabancılaşma, sinemasının her döneminde bireylerin deneyimlediği bir olgu olarak karşımıza çıkar. Yabancılaşma, sanayileşme sonrası modernleşen dünyada bireylerin boğuşmak zorunda kaldıkları önemli bir sorundur. Yönetmenin on iki filminin incelendiği bu tez çalışması, yabancılaşma kavramının birey-toplum ilişkileri bağlamında Kavur sinemasında ortaya çıkış biçimlerini incelemektedir.
Muhalif sinema ve 2000'li yıllar Türkiye sinemasından muhalif görünümler

Muhalif sinema, huzursuzlukları, çarpıklıkları, yoksulluğu, açlığı, ırkçılığı, cinsiyetçiliği, çoğunluk karşısında sesini duyurmakta güçlük çeken azınlıkların yaşadığı sıkıntıları ve öteki sorunlu toplumsal hakikat alanlarını peliküle aktarırlar. Muhalif imgeler vasıtasıyla kimi zaman eşitsizlik, adaletsizlik ve dışlanmışlık gibi görünümler kendilerine yer bulurken; kimi zamansa işçi sınıfının var olma savaşı, toplumsal tabakalaşma ve her türlü özgürlük mücadelesi benzersiz bir ifade alanına sahip olur. Bu tez çalışması, 2000'li yıllar Türkiye sinemasındaki muhalif olarak tanımlanabilecek filmlerde hangi meselelerin ne tür eleştirel söylemler ve karşı-imajlardan hareketle ele alındığını ortaya koymayı amaçlamaktadır. Bu doğrultuda muhalif sinemacıların rehberliğindeki bir sinema evrenine adım atmadan evvel öncelikle iktidar, iktidar aygıtları, ulus devlet yapısı, küreselleşme, çokkültürlülük, çok kimliklilik, alternatif medya, karşı tarih ve toplumsal hareketler temel alınarak kuramsal bir çerçeve oluşturulmuştur. Ardından da konvansiyonel sinema ve muhalif sinema arasındaki farklılıklar betimlenerek muhalif sinema geleneğinin temel belirleyenleri ortaya koyulmuştur. Muhalif sinemanın dünya genelindeki beliriş biçimleri ele alındıktan sonra meselenin Türkiye coğrafyasındaki görüntüsüne odaklanılmış ve en nihayetinde de Çoğunluk, Zerre, Küf, Zenne ve Babamın Sesi gibi 2000'li yıllar Türkiye muhalif sinemasına ait filmler Foucaultcu söylem analizi ve göstergebilim yöntemi kullanılarak çözümlenmiştir. Yapılan değerlendirmeler sonrasında 2000'li yıllar Türkiye muhalif sinemasının, içerisinde bulunulan siyasal konjonktüre uygun bir biçimde kimlik meselesini sorunsallaştıran pek çok filme ev sahipliği yaptığı gözlemlenmiştir.
Sinemada bir tür olarak güldürünün iktidar ve muhalefet ile ilişkisi: Arzu Film örneği

Güldürünün, iktidar ve muhalefet ile ilişkisine, ilk çağ filozoflarından bu yana belirli ölçülerde değiniler olmuştur. Güldürünün bu ilişkisine dair düşünce ve çalışmaları, temel olarak iki grupta toplamak mümkündür. Bunlardan ilki; güldürüyü, muhalefetin iktidara yönelttiği bir eleştiri silahı olarak görürken, diğer gruptakiler; güldürünün, iktidar tarafından kendisi için daha ciddi bir tehlike oluşturabilecek toplumsal muhalefeti, etkisiz hale getirme aracı olduğunu iddia etmektedirler. Türk sinemasının önemli güldürü filmlerine imza atmış olan Arzu Film şirketinin, güldürü türünde çektiği filmler, Türkiye'de toplumsal muhalefetin en gelişkin ve etkin olduğu 1968- 1980 yılları arasında gösterime girmiştir. Bu doğrultuda, Arzu Film'in belirtilen yıllar arasında çekmiş olduğu güldürü türündeki filmlerinin, iktidar ve muhalefet ile olan ilişkisi açısından çözümlenmesi hedeflenmektedir.
2000 sonrası Türk sinemasında ötekiliğin temsili: Varoluşçu bir yaklaşım

Bu çalışmanın amacı, 2000 sonrası Türk Sineması'nda ötekiliğin temsil biçimlerini, bireyin kendine ve topluma yabancılaşmasını farklı boyutlarıyla bireysel düzlemden varoluşçu bir yaklaşımla çözümlemektir. Beş bölümden oluşan bu çalışmanın birinci bölümünde varoluşçu felsefenin genel özellikleri ve başlıca temsilcilerinin görüşlerine yer verilmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde öteki ve ötekiye ilişkin kavramlar, üçüncü bölümde yabancılaşmaya kuramsal yaklaşımlar çeşitli bağlamlarda ele alınmış, dördüncü bölümde çalışmanın sorunsalı, yöntem ve tekniği açıklanmıştır. Çalışmanın son bölümünde ise; Uzak (2002), Takva (2005), Mutluluk (2007), Çoğunluk (2010) ve Teslimiyet (2010) adlı filmler filmlerde yer alan temel karakterlerin olaylara bakışı göz önünde bulundurularak tematik açıdan varoluşçu bir yaklaşımla analiz edilmiştir.
Sinemada hayvanların kullanımı ve etik ile hayvan haklarının gündeme getirilmesi

Çalışmada, sinemada hayvanların görünümleri ve temsilleri, hayvan hakları ve etik çerçevesinde eleştirel biçimde ortaya konup değerlendirilmiştir. Dünya sineması ve Türkiye'deki örnekleri ortaya koymak, konuyla ilgili gelişmeleri ve alternatif oluşumları ortaya çıkarmak ve çözüm önerilerinde bulunmak tezin ana temasını oluşturmuştur. Bu çalışma, sinemada hayvanların kullanımında başvurulan teknik uygulamalar, hayvanların performans sanatçılarına dönüştürülmesi ve ağırlıklı olarak şiddet içerikli imajların hayvanlar tarafından temsil edilmeye çalışılması, Dünya sinemasında ve Türkiye sinemasından seçilmiş örnekler ile incelemeye alınmıştır. Tezde, Türkiye sinemasından birkaç önemli örnek ile hayvanların filmlerde üstlendikleri temsillerin irdelenmesi ve Türkiye sinemasında hayvan kullanımı üzerine çeşitli sivil toplum örgütlerinin çalışmalarının ortaya çıkarılması sağlanmıştır. Türkiye'de hayvan hakları için atılan ilk adımlar ve günümüzde hayvanlar için oluşturulmuş yasalara genel bir bakış sunulmuş ve Türkiye sineması ve medya kültürü içinde, hayvanların kullanımlarının sorunlu alanlarını ortaya konmuştur.
Türk sineması'nda fantastiğin dönüşümü: Deleuzeyen bir yaklaşım

Sinema, çağa göre şekillenir ve içinde bulunduğu zamanı eğip bükerek farklı anlam ve zaman yüzeyleri oluşturur. Edebiyattan, gerçek hayattan ve farklı sanat türlerinden etkilenerek kimliklere bürünen sinema, ilk döneminden itibaren farklı türlere ayrılır. Bu çalışma, sinemanın başka türlerle sıklıkla karıştırılan fantastik türünü, türe farklı bir tanım getirmeye çalışarak ele almaktadır. Bu yeni tanım için tezde, Todorov'un türe yaptığı tariflerden yola çıkılmış ve türe ait filmler seçkisi Deleuzeyen bir yaklaşım eşliğinde incelenmiştir. Türk Sinema'sının başlangıcından bugüne, Türk Sineması'nda fantastik filmlerin kullandığı anlam yüzeylerine, kararsızlık anlarına ve gerçeklikten kaçış çizgilerine değinilmiştir. Ancak bir yandan kaçmayı seçtikleri gerçekliklere dair Türkiye'nin sosyo-politik süreçleriyle ilgili bilgiler sunulmuştur. Fantastik Sinema'nın, içinde bulunduğu gerçeklikten kaçarak, kararsızlık anları ve anlam yüzeyleri oluşturması için önce içine doğduğu gerçekliklere hakim olması gerekir. Bu düşünceden hareketle tezde bu türe özgü bir film seçkisi incelenmiş ve bu ilişkinin izleri bulunarak filmler değerlendirilmiştir. Yapılan değerlendirmeler doğrultusunda fantastik anlatının içine doğduğu toplumsal gerçeklikle sıkı ilişkileri olduğu ve bu gerçekliklere göre şekillenip değiştiği gözlemlenmiştir.
Auteur kuramı perspektifinden Derviş Zaim sineması

Bu çalışmada filmlerine imzasını atmayı başarabilmiş bir yönetmen olan Derviş Zaim'in sinemasına auteur kuramı perspektifinden yaklaşılmaktadır. Sinema tarihindeki diğer kuramların gelişiminde olduğu gibi auteur kuramı da yapılan eleştiriler ve tartışmalar ışığında kendini geliştirmiştir. Bu sayede kuram sinemaya yönetmenin üslubunun, dünya görüşünün ve filmlerinde aktardığı anlamların algılanışına dair farklı bir yaklaşım kazandırmıştır. Auteur kuramın öncülerinden Andrew Sarris '1962'de Auteur Kuramı Üzerine Notlar' (Notes On The Auteur Theory In 1962) adlı makalesinde auteur yönetmeni diğer yönetmenlerden ayıran öncülleri belirlemiştir. Sarris'in yönetmenin teknik yeterliliği, fark edilebilir kişiliği ve içsel anlam olarak belirlediği kuramın üç öncülüne Peter Wollen, 1969 yılında yayınlanan 'Sinemada Göstergeler ve Anlam' adlı kitabıyla yapısallcı bir yaklaşım getirmiştir. Wollen, yönetmenin yanı sıra bir filmin birçok etmen sonucu ortaya çıktığını, yapıtların göz ardı edilmeden benzerliklerin, tekrarların, farklılıkların ve karşıtlıklar sisteminin ortaya konmasını vurgulamaktadır. Çalışmada auteur kuramının iki öncüsünün de yaklaşımları benimsenerek bir auteur olarak Derviş Zaim'in, kendi tarzını filmlerine nasıl yansıttığı incelenmektedir. Yönetmenin; tarihsel ve toplumsal olanı kültürle harmanlaması, geleneksel sanatlarla ilişkisi, karakterlerinin birbirinin devamı niteliğinde olması, filmlerinde mekanın bir karakter olarak varlık göstermesi ve kullandığı metaforik anlatım ile örtük dil yapısı, senaryolarını yazdığı, yapımcılığını ve yönetmenliğini üstlendiği sekiz filmi çerçevesinde analiz edilmektedir.
Güngör Güner belgeseli

Güngör Güner belgeseli temel olarak sanatçının hayat hikayesini ele alıyor. Seramik sanatının genel bir tanımından sonra Güngör Hanım bu sanatı kendi sözleriyle tanımlıyor ve nasıl Devlet Tatbiki Güzel Sanatlar Yüksek Okulu'na girdiğini anlatıyor. Okul yıllarını, öğrenciyken Almanya'da yaptığı, hayatında bir dönüm noktası olarak nitelendirdiği staj döneminden söz ettikten sonra devlet bursuyla Almanya'ya gidişinden bahsediyor. Almanya'da gittiği okullar birbirinden farklı konularda çok yönlü ve kapsamlı bir eğitim almasını sağlamış Güngör Güner'in. Araştırmacı kişiliği onu seramik sanatının hem sanat, hem zanaat, hem de mühendislik yanlarını içeren çoğu sanatçının almadığı eğitim almasını sağlamış. Ülkemiz koşullarında imkansız olan sağlam bir eğitimi var Güngör Hanım' m. Bu eğitimin bir devamı olarak hayatta meslek olarak hocalığı seçmiş olması fakültemiz için büyük bir şans. Kendisi Anadolu'nun birçok yöresini gezmiş, artık tarihe karışmış olan ilkel çömlekçilik tekniklerini inceleyip bir kitap yazmış. Bu kitabın da yayınlamak için on yıl beklemesi ülkemizde geleneksel değerlere duyulan ilginin azlığı ile doğru orantılı. Ama Güngör Güner'in sloganı kendi sözleriyle 'geleneği yadsımadan geleceğe ve yeniliğe açık olmaktır'.
Ekonomik kriz dönemlerinde dünya sineması: Alman sinemasında Noir film akımında imge ve ideoloji üzerine bir inceleme

Bu çalışmanın birinci bölümünde, film üretiminde ve dağıtımında yükseliş ve düşüş gösteren ülkelerin sineması incelenmiştir. Kriz, sinema ilişkisi bağlamında Alman, Rus, Fransız ve Hollywood filmleri incelenmiştir. Alman sinemasında düşman yaratmada mitolojik imgelerle kontrol ideolojisi kullanılırken, İngiliz ve Rus sinemasında moral yükseltme ve yönetim erklerine güven oluşturma üzerine filmler üretilmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde Alman sinemasında dışavurumcu teknikle üretilen Dr. Caligari'nin Dolabı filmi imge ve ideolojik bağlamda incelenmiştir. Filmde tragedya, Şaman, Roma, Hindu mitolojisi, iktisadi kriz, tarih, felsefe, edebiyat imgeyle izleyicinin arzu ettiği ideolojiyi alıntılaması üzerine yapılandırılmıştır. Filmde, Almanlar için önemli olan Herakles, Siegfried ve Odysseus üç ana kahraman olarak kurtarıcı ideolojisiyle verilmiştir. Ayrıca Nazilerin kutsal kitabı addedilen Gasius Cornelius Tacitus'un Germenia Halklarının Kökeni ve Yerleşim Yerleri ideolojik bağlamda filmde temel kurguyu oluşturmaktadır. Çalışmada kriz döneminde üretilen filmlerin kriz ilişkisi etkilerinin incelenmesi amaçlanmıştır. İki savaş dönemi arasında üretilen dünya sinemasına yön veren ülkelerin filmlerinin incelenmesiyle sınırlandırılmıştır. Bu araştırmada içerik analizi ile film çözümlemesi yapılmıştır.
Yeni dönem Türk sinemasında din (2015 yılı sonrasında çekilen filmlerde dini sinema örneklerinin incelenmesi)

Sinema ve din ilişkisi sinemanın ülkemize gelmesiyle birlikte başlamıştır. Önceleri dini ögelerin kullanımında gerçekçi olmayan, çoğunlukla da ideolojik bir tavır sergileyen ülkemiz sineması zaman içerisinde devreye giren ekonomik ve politik pek çok faktörün etkisiyle değişmiş ve farklılaşmıştır. Bu farklılaşmanın beraberinde sinemanın bir tebliğ aracı olarak görülmesi ile ilk dini film örneklerini gördüğümüz Türk sineması bugünlere gelmiştir. Geleneksel dini hayatın değişmesiyle birlikte sinema ve din arasındaki etkileşim de değişmiştir. Karakter, giyim-kuşam ve yaşam olarak değişen İslami tutumlar sinema da kendini gösterir olmuştur. Tüm bunlar çerçevesinde biz bu çalışma da sinema ile din arasındaki eskilere dayanan değişimden tutarak, günümüze uzanan serüvenini, toplumsal anlamda dinin algılanış ve yaşanışının sinemada görülen izdüşümlerini anlayamaya ve tespit etmeye çalıştık.
Yabancı dil olarak Rusça öğretiminde film kullanımı (C1 seviyesi)

Dilsel çevrenin dışında başarılı bir yabancı dil öğretimi için doğallığa en yakın dil ortamı oluşturulması önemlidir. Bununla birlikte Diller İçin Avrupa Ortak Öneriler çerçevesinde belirtildiği üzere yabancı dil öğretiminde dinleme, konuşma, okuma ve yazma gibi dört temel dil becerisinin geliştirilmesi esas alınmalıdır. Bu araştırmanın amacı dilsel çevrenin dışında yabancı dil olarak Rusça öğretiminde dilsel çevreyi doğallığı ve gerçekçiliğiyle yansıtan film kullanımın önemini, gerekçelerini ve yararlarını irdelemek; dört temel dil becerisini geliştirmeye yönelik film temelli etkinlikler hazırlamaktır. Bu amaç doğrultusunda dilsel çevrenin etkisi, özellikleri ve bileşenleri incelenmiştir. Bir ders materyali olarak filmin yapısı, işlevleri, yararları, hazırlama ve uygulama ilkeleri, dört dil becerisinin gelişimindeki etkililiği belirlenmiştir. Filmin hacimsel ve içeriksel zenginliği yabancı dil eğitimi için önemli olan birçok öğe ve unsur sunmaktadır. Doğru seçilmiş ve hazırlanmış etkinliklerle birlikte film kapsamlı, çok işlevli bir araçtır ve dilsel çevrenin dışında yabancı dil öğretim programının önemli bir parçasıdır. Çalışmada, 2011 yılında çekilen, yönetmenliğini Avdotya Smirnova'nın yaptığı 'İki Gün' adlı film örneğinde dilsel çevrenin bileşenlerini canlandıran, temel dört dil becerisini geliştirmeye yönelik, C1 dil seviyesine uygun film temelli etkinlikler hazırlanmıştır. Etkinliklerin içeriği dilsel çevrenin eksikliğini karşılayacak şekilde; sırası ve kapsamı ise farklı eğitim programları ve ders şartlarında uygulanabilecek şekilde geliştirilmiştir.
Türk sinemasında engelli temsili: 1969-2013 yılları arası Türk filmleri

19. yüzyılda ortaya çıkan 'normal' tanımı sonrasında, bu tanımın dışında kalan bedenler ve zihinler engelli olarak adlandırılmaya başlamış, bu anormallik birçok platformda ilgi görmüş, tartışılmış, kınanmış ve bazense şiddetle yargılanmıştır. Bu platformlardan biri de sinemadır. Sinemada yaratılan karakter ve anlatılan öykülerle, engellilik birçok ana tema ve yan hikayelerde yerini almıştır. Sanatın özü gereği doğduğu coğrafyanın sosyolojik kuramlarını yansıtır ve içerisinde bulunduğu toplumun değer yargılarını bizlere gösterir. Bu da sanatseverin kendi davranış biçimlerini belirlerken kullanabilecekleri bir dizi imge, düşünce ve değerlendirmeler sunması açısından önemlidir. Bu açıdan sinemada temsil edilen engellilik imgesinin dayandığı toplumsal faktörlerin ne derece beyaz perdeye yansıdığının incelenmesi, sinemanın engellilik şifresini çözmemizde bize yardımcı olacaktır. Buradan hareketle Tıbbi ve Sosyal model olmak üzere iki ana hatta gelişen engellilik kuramlarının kavramsal diyalektiği ve tarihsel inşası üzerinde durulmuştur. Bu kuramlardan ilki olan Tıbbi model biyolojik olarak normal bir bedensel varoluştan söz etmektedir. Bu varoluş ancak tam ve eksiksiz addedilen bir bedende vuku bulacaktır. Bu noktada sağlamlığı merkeze alan Tıbbi model engelliliğin biyolojik ve bedensel kısmıyla ilgilenirken, Sosyal model engelliliğin toplumsal inşasıyla yani egemen toplumsal pratiklerin oluşturduğu engeller ile ilgilenmektedir. Dolayısıyla, Sosyal modele göre kişiler bedenlerinden dolayı değil, toplum onları engellediği için öyledir. Başka bir deyişle engellilik fiziksel ya da zihinsel yetersizlikle alakalı değil, ayrımcılık ve önyargı ile alakalıdır. Böylece akademik bir çalışma alanı olarak ortaya çıkan bu kuramlar kapsamında Türk sinemasında engellilik olgusunun bireysel ve toplumsal ölçekte nasıl temsil edildiği 1969- 2013 yılları arasını kapsayan toplamda altı film (1969-Aşk Mabudesi, 1973 -Kambur, 1988 -Arabesk, 1990 -Zavallı, 2004 -Yazı Tura, 2013 -Tamam mıyız?) üzerinden incelenmiştir. Filmlerin seçilmesinde senaryosunun tamamıyla engellilik olgusu üzerine kurulmuş olması ya da içerisinde engelli karakterlerin olduğu sahnelerin bulunması ölçüt alınmıştır. Sonuç olarak, yapılan bu inceleme neticesinde birçok bulguya ulaşılmıştır. Buradan hareketle elde edilen bulgular ışığında toplumsal algı ve tutumların ne derece beyaz perdeye yansıdığını anlamak için de yirmi soruluk bir anket çalışması yapılmıştır. 344 kişiden oluşan örneklem grubu üzerinde gerçekleştirilen bu araştırma sonucunda birçok çıkarımda bulunulmuş ve bilimsel veri elde edilmiştir. Böylece birbiriyle örtüşmeyen ve tarihsel süreç içerisinde değişime uğrayan küçük nüanslar dışında genel olarak Türk sineması, engellilere olan önyargıyı pekiştirmiş, engelli beden üzerindeki tahakkümün ve olumsuz söylemlerin devam etmesinde etkili olmuştur.
Sinemasal anlatımın bir unsuru olarak diyalog

Sesle ilgili gerekli teknolojik gelişimin sağlanması sonucunda diyalog, sesin temel unsurlarından biri olarak sinemaya girmiş ve filmin anlatım yapısında önemli değişiklikler meydana getirerek çeşitli işlevler yüklenmiştir. İlk zamanlarda diyaloğun, sessiz sinemanın görsel gücünü sarsacağını düşünen dönemin sinema otoriteleri bu gelişmeye endişeyle yaklaşmış, bir kısmı ise bunu tarihsel bir zorunluluk olarak kabul etmiştir. Günümüzde film senaryosu yazan hemen herkes karakterlerine diyalog yazmakta fakat çoğunlukla bunu ince eleyip sık dokumadan yapmaktadır. Oysa diyalog, varlığıyla da yokluğuyla da filmin dramatik olarak biçimlenmesini kritik bir şekilde etkilemektedir. Diyaloğun önemine rağmen sinema alanında yapılan çalışmalarda diyalog, çoğunlukla ihmal edilen bir konu olmuştur. Son yıllarda yurtdışında bu alandaki çalışmalar görece olarak artmış olsa da, konu üzerine olan yazın çok sınırlı kalmaya devam etmektedir. Hem teoriye hem de uygulamaya odaklanan bu çalışma, diyaloğun sinemadaki fonksiyonunu irdeleyerek ilgili alanyazına ve alandaki uygulamalara katkı sağlamayı amaçlamaktadır.