turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk Borçlar Kanunu'na göre kiraya verenin kiralananın ayıplarından sorumluluğu

MEYDANERİ, Hatice Kübra, Türk Borçlar Kanunu'na Göre Kiraya Verenin Kiralananın Ayıplarından Sorumluluğu, Yüksek Lisans Tezi, 20196098 sayılı Türk Borçlar Kanunu m. 301'e göre kiraya veren, kiralananı sözleşmede kararlaştırılan şekilde teslim etmek ve sözleşme süresince bu durumda bulundurmakla yükümlüdür. Ancak kiraya veren, kiralananda ayıp olarak nitelendirilebilecek eksiklik ya da bozuklukların bulunması durumunda, borcunu hiç veya gereği gibi ifa edemediği için bundan dolayı sorumluluğu söz konusu olacaktır. Kiracının ise kiraya verenin bu sorumluluğu dolayısıyla ayıbın giderilmesini, kiralananın ayıpsız benzeri ile değiştirilmesini ve kira bedelinde indirim yapılmasını isteme, sözleşmeyi fesih ve tazminat talebi gibi hakları bulunmaktadır. Kira sözleşmesinde kiraya verenin kiralananın ayıplarından sorumluluğuna ilişkin hükümler TBK m. 304- 308 arasında düzenlenmiştir. Tez çalışmamızda özellikle kiracının, ayıptan sorumluluk dolayısıyla sahip olduğu haklar ve bu hakların kullanılabilmesi için gerekli olan şartlar ile birbirlerinden farkları üzerinde durulmuştur. Tez çalışmamız üç bölüm ve sonuçtan meydana gelmektedir. İlk bölümde kira sözleşmesi ve sözleşmeyi oluşturan temel konular ile ayıp kavramı ve türleri açıklanmıştır. İkinci bölümde kiraya verenin ayıptan sorumluluğu için gerekli koşullar ile ayıptan sorumluluk kurumunun benzer kurumlarla ilişkisi doktrindeki görüşler yardımıyla incelenerek ele alınmıştır. Son bölümde ise ayıptan sorumluluğun sonuçları, zamanaşımı, ispat kuralları, görevli ve yetkili mahkeme konuları TBK hükümleri ve 818 sayılı BK hükümleri kıyaslanarak, Yargıtay kararları doğrultusunda incelenmiştir.
Aile Hukukuna ilişkin yabancı kararların tanınması

Teknolojinin gelişmesi ve küreselleşme olgusu ile birlikte, günümüzde sınır ötesi ilişkiler kolaylaşmış ve yoğunluğu artmıştır. Gerçekten de hiçbir devlet kendi sınırları içine kapanarak yaşamamakta, özellikle dış ticaret alanında ve uluslararası düzeyde gerçekleşen özel hukuk ilişkileri, sınır ötesi ilişkiler içerisinde, önemli bir yer tutmaktadır. Farklı ülkeler arasında ticaret ve çalışma hayatına, bunun yanı sıra teknolojinin gelişmesine dayalı soysal ve kültürel alandaki entegrasyon ve etkileşim; farklı vatandaşlıklara, dile, dine veya kültüre sahip kişiler arasında aile ve şahsın hukuku alanında özel hukuk ilişkilerinin de artmasına sebebiyet vermiştir. Bu ilişkilerin doğal sonucu olarak, bunlara bağlı uyuşmazlıklar da artmıştır. Bu uyuşmazlıklar neticesinde verilen mahkeme kararlarının verildikleri ülke dışında etkilerini doğurabilmeleri ancak tanıma ve tenfiz adı verilen hukuki müesseler ile mümkündür. Aile hukukuna ilişkin yabancı kararların tanınması konusu, MÖHUK ve Türkiye'nin taraf olduğu çok taraflı ve iki taraflı milletlerarası sözleşmeler çerçevesinde incelenmiş, Türkiye'nin taraf olduğu bazı iki ve çok taraflı milletlerarası sözleşmeler ile kabul edilen, Türk hukukunda doğrudan tanıma usulü olarak adlandırabileceğimiz yeni bir tanıma usulünün varlığı ortaya konulmuştur.
Devre tatil sözleşmelerinde tüketicinin korunması

6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun m. 50 düzenlemesi ve kaynağını bu hükümden alan Devre Tatil ve Uzun Süreli Tatil Hizmeti Sözleşmeleri Yönetmeliği, devre tatil sözleşmelerinde tüketicinin korunmasının temelini oluşturmaktadır. Devre tatil sözleşmelerinin birden çok dönemi içerecek şekilde ve zaman zaman ön ödemeli olarak kurulması, birden çok edim barındırması ve tüketiciye benzer hizmetlerin çok çeşitli hukuki temeller çerçevesinde sunuluyor olması, devre tatil sözleşmelerinde tüketicinin korunmasının özel olarak düzenlenmesini gerekli kılmıştır. Bu tez çalışmasında öncelikle uygulamada karşılaşılan çeşitli devre tatil modelleri tanıtılarak, daha sonra Türk tüketicinin korunması mevzuatı çerçevesinde devre tatil sözleşmelerinin tanımı yapılacak, unsurları ve tarafları tespit edilecektir. Bu çerçevede, devre tatil sözleşmelerinin kurulmasından önce, kurulması esnasında ve kurulmasından sonraki aşamalar dikkate alınarak tüketicinin faydalanabileceği korumalar incelenecektir.
Bir tıbbi müdahale şekli olarak organ ve doku naklinin hukuki sınırları

Başarı ile gerçekleştirilen organ ve doku nakilleri sonrası hukuk düzenleri özel bir tıbbi müdahale türü olan organ ve doku naklinde uyulması gereken kuralları saptamak adına yasa yapmaya koyulmuştur. Bu yasalarda genellikle insanlar arası naklin şartları belirlenerek bu şartlara aykırılık durumunda uygulanacak ceza yaptırımları düzenlenmiş ve özellikle organ ticaretinin önlenmesine yönelik tedbirler alınmıştır. Çalışmamızda, bir tıbbi müdahale türü olan organ ve doku naklinin hukuki sınırlarına dair Türk Hukuku'nda yapılan düzenlemeler irdelenmiştir.
Ürolojide tıbbi uygulama hataları

Çağımızın getirdiği teknolojik gelişmeler, olumsuz sosyo-ekonomik şartlar ve yoğun çalışma temposu nedeniyle insanların sağlıklarını göz ardı ettikleri bir gerçektir. Sağlıklı yaşama hakkı; tüm insanların doğuştan sahip oldukları en temel hak olmakla birlikte sağlığın korunması sürecinde hekim ve hasta ilişkisi önemli bir yer tutmaktadır. Sağlık hukukunun temel kavramlarından birisi olan malpraktis ise, bu hasta-hekim ilişkisinde sağlığın belirleyicileri arasına girmektedir. Sağlık çalışanları malpraktis vakaları sebebiyle büyük sorumluluk altındadırlar ve tıbbi müdahalelerin olumsuz sonuçlanması durumunda hukuki, ekonomik ve psikolojik açılardan haklı ya da haksız yargı kararları ile karşı karşıya kalabilmektedirler. Türkiye'de özellikle üroloji alanında meydana gelen malpraktisler dikkat çekecek düzeydedir ve genellikle sünnetçilik hataları, hastanın bilgilendirilmemesi, yanlış tanı, eksik tedavi, hatalı ilaç kullanımı, dikkatsizlik ve tıbbi müdahale sırasında uzman hekimin bulunmayışı nedenleriyle meydana gelmektedir. Sakatlık oluşturan ya da ölümle sonuçlanan vakalarda hasta yakınlarına tazminat hakkı doğması en doğal hakları olmakla beraber malpraktisin gerçekten hekim hatası olup olmadığının kesin olarak tespit edilmesi gereklidir. Üroloji literatüründe malpraktis konusunun diğer tıp alanlarına göre daha az işlenmesi nedeniyle çalışma konusu bu alanda seçilerek güncel veriler ışığında kaynak taraması metoduna göre malpraktis olgusu ve yargıya yansımaları ele alınmıştır. Çalışmada ürolojik malpraktis örnekleri incelenerek hukuki süreçte malpraktis vakalarının sonuçlarına değinilmiş ve ürolojide en sık meydana gelen malpraktislerin kaynaklarının belirlenmesi amaçlanmıştır.
Arabuluculuk sürecinde taraf vekilliği

İnsanlığın ilk dönemlerinden beri uyuşmazlıklar dostane yollarla çözümlenmeye çalışılmıştır. Bu çaba ilerleyen yüzyıllarda insanları, kullanılan dostane çözüm yol ve yöntemlerini hukuki bir altyapıya kavuşturarak belirli bir düzene oturtmaya ve mevzuata dahil etmeye sevk etmiştir. Dostane çözüm yöntemlerinin bir türü de arabuluculuktur. Arabuluculuk, ülkemizde de birçok getirisi ile mahkeme dışı uyuşmazlık çözüm yöntemi olarak hızla yaygınlaşmış, giderek daha çok tercih edilmiş ve günümüzde en çok tanınan ve en etkili kullanılan yöntem haline gelmiştir. Arabuluculuk yöntemi Türk hukukunda, bugüne dek genelde 'arabulucu' ile özdeşleşecek biçimde işlenmiştir. Gerçekten yazında, arabuluculuğun özellikleri, arabulucu olmanın şart ve yöntemleri ile arabulucunun görevini ifa şekli üzerinde durulmuştur. Ancak arabuluculuk süreci yalnızca arabulucudan ibaret değildir. Kurumun diğer süjeleri olan taraflar ve taraf vekillerinin görüşmelerdeki rolleri, amaç ve çabaları, uzlaşma zeminine bakış açıları ile çıkarları; yapılacak arabuluculuğun gerçekliğini, sürecini ve neticesini asli olarak etkileyen unsurlardır. Sürecin yürütümünde tarafların asıl söz sahibi olduğu dikkate alındığında taraflar adına süreci yürüten taraf vekillerinin rolü daha iyi anlaşılmaktadır. Eldeki çalışmanın temel amacı, taraf vekili olarak avukatların arabuluculuk süreci öncesinden sonrasına de hakları, yükümlülükleri ve rollerinin ele alınmasıdır. Eldeki çalışmada, taraf avukatlarının arabuluculuk uygulamasında hak, yetki ve yükümlülükleri, süreçte üstlendikleri roller ve kuruma katkıları irdelenecektir.
İşsizlik sigortası

İşsizlik sigortası ülkemizde ilk kez 4447 sayılı yasa ile mevzuatımıza kazandırılmıştır. İlgili yasa kapsamında sigortalı işsizlere Türkiye İş Kurumunca ayni ve nakdi yardımlar yapılmaktadır. Nakdi yardımların en başında aynı yasanın 50. maddesine göre ödenen işsizlik sigortası ödeneği gelmektedir. Ödenek İşsizlik Sigortası Fonundan finanse edilmektedir. Ödenek miktarı, sigortalının son dört aylık prime esas kazançlar toplamı üzerinden bulunan günlük ortalama brüt kazancının %40'ı oranındadır. Fakat işsizlik sigortası ödeneği miktarı her halde 4857 sayılı yasanın 39. maddesine göre 16 yaşından büyüklere uygulanacak asgari ücretin aylık brüt tutarının %80'ini geçemeyecektir. Söz konusu ödenek, çalışılan ve ödenen prim gün sayısına göre 180, 240 veya 300 gün süreyle ödenmektedir ve sonunda işsizlik sigortası ödeneği 4447 sayılı yasanın 52. maddesinde tahdidi olarak sayılan hak düşürücü nedenlerden birinin gerçekleşmesi halinde son bulmaktadır.
Mikro vergi planlaması: Vergi arbitrajı müessesesinin Türk vergi hukuku içerisindeki yeri ve önemi

Vergi planlaması, ekonomik aktörlerin varlıklarını sürdürebilmeleri için vazgeçilmez bir kurumdur. Vergi planlaması; yazınsal, uygulama, küresel vb. birçok farklı paradigmalardan oluşmaktadır. Yazınsal olarak 'vergi planlaması nedir? sorusuna verilen cevap değişmemekle birlikte, yerel ve küresel uygulamalar açısından sıkça paradigma kaymaları yaşanabilmektedir. Bu paradigma kaymaları, yerel açıdan, sık sık karşılaştığımız vergi mevzuatında meydana gelen değişiklikler gibi uygulamalar olabilirken; küresel açıdansa, ülkeler arası yaşanan mevzuat değişikliğinin, uygulamalara yansıttığı farklılıklarla neticelenmesini örnek olarak gösterebiliriz. Vergi planlamasının birçok değerler dizisinden meydana gelmesi, onu sofistik bir kuruma çevirmekte ve uygulayıcıları için pek çok zorluk doğurabilmektedir. Esas olarak iki aktör tarafından kullanılan vergi planlaması, karşımıza mikro ve makro vergi planlaması olarak çıkmakta ve devlet tarafından planlanan kısım, makro vergi planlaması olurken; vergi mükellefleri tarafından planlanan kısım ise mikro vergi planlaması olmaktadır. Çalışmanın birinci ve ikinci bölümlerinde vergi planlaması ve vergi arbitrajı müessesesi, vergi mükellefi ve devlet açısından teorik bir analizle ortaya konulmuş ve sofistike bir özelliğe sahip olan bu müesseselerin yazınsal çerçevesi çizilmeye çalışılmıştır. Çalışmanın son bölümünde ise, vergi mükelleflerinin Türk Vergi Hukuku içerisindeki vergi arbitrajı imkanları, şekli vergi hukuku sınırları içerisinde kalarak sunulmuştur.
Ölüme bağlı tasarruf yoluyla vakıf kurulması

Vakıflar Medeni Kanunu'n 102. maddesine göre, resmi senet veya ölüme bağlı tasarruf ile kurulur. Benim tez çalışma konum ölüme bağlı tasarruf yolu ile vakıf kurmadır. Türk Hukukunda şekli anlamda 2 türlü ölüme bağlı tasarruf mevcuttur. Bunlardan biri vasiyetname diğeri ise miras sözleşmesidir. Vasiyetnamenin tek taraflı bir hukuki işlem olmasına karşılık, miras sözleşmesi iki taraflı bir hukuki muameledir. Bu yüzden miras sözleşmesi ile vakıf kurma konusu tartışmalıdır. Ölüme bağlı tasarruflar numerus clauses ilkesine tabidirler. Bu yüzden yalnızca kanunda belirtilen şekli şartlara uyularak yapılabilirler. Ölüme bağlı tasarruf yoluyla kurulan bir vakıftan ancak tescilden önce caymak mümkündür. Vakfın en temel unsuru amaçtır. Vakfın amacı, belirli ve sürekli olmalıdır. Aynı zamanda amaç, imkansız ve yasak olmamalıdır. Vakıf tescil ile tüzel kişilik kazanır. Tüzel kişiliğin kazanılması ile mallar vakfa geçer. Şayet miras bırakan vakfı kuraraken saklı pay sahibi mirasçıların paylarını veya alacaklıların haklarını ihlal etmiş ise, saklı pay sahibi mirasçılar ve alacaklılar bu haklarını tenkis davası ve tenkis defi veya iptal davası veya iptal defi ile ileri sürebilirler. Vakfın amacı imkansız hale gelmiş ise, vakıf aciz haline düşmüş ise vs. sebeplerle vakıf kendiliğinden sona erebilir. Vakfın yasak amaç güttüğü tespit edilirse Cumhuriyet Savcısının veya denetim makamının başvurusu ile mahkeme kararı ile vakıf sona erdirilebilir. Vakfın vakıf senedindeki sebeplerle de sona ermesi mümkündür. Vakfın sona ermesi ile tasfiye ve tahsis aşaması başlar. Sona eren vakıf Asliye Hukuk Mahkemesinde ve merkezi sicilde tutulan sicillerden silinir. Resmi gazete de ilan edilir.
Sosyal Güvenlik Hukukunda hizmet borçlanması

5510 sayılı Kanun uygulamasına göre zorunlu sigortalılar açısından sigortalılık hizmeti fiilen çalışma olgusuna bağlıdır ancak bazı durumlarda fiilen çalışılmadan geçen süreler, çalışılmış gibi sayılarak primi ödenmek suretiyle sigortalılık süresinden sayılmaktadır. Hizmet borçlanması olarak adlandırdığımız bu durum sonradan yapılan bir işlem olması nedeniyle daha ziyade uzun vadeli sigorta kollarından sağlanan hak ve menfaatlerden yararlanabilmek için büyük bir öneme sahiptir. Hizmet borçlanması olanağı ile kişilerin sigortalılık haklarından yararlanabilmeleri bir ölçüde de olsa kolaylaştırılmak istenmektedir. Bu şekilde bir değerlendirme olanağı sağlanmasının nedeni, sosyal güvenlik haklarından yararlanamayacak durumda olanların sosyal güvenlik şemsiyesi altına girmelerini kolaylaştırmak ve böylece yararlananların kapsamını artırmaktır. Bu çalışma ile Türk Sosyal Güvenlik Hukukunda borçlanma konusu incelenmiş olup sigortalıların bu haktan daha kolay yararlanabilmesi ve yararlananların kapsamını arttırmak için öneriler üzerinde durulmuştur.
Türkiye'de yabancıların eğitim ve öğretim hakkı

Bu çalışmanın amacı Türkiye'de yabancıların eğitim ve öğretim hakkını incelemektir. Türk hukukunda yabancı ile vatandaşın eşitliği ilkesi uyarınca eğitim ve öğretim hakkından yabancılar da yararlanabilirler. Ancak yabancıların temel hak ve hürriyetlerine vatandaşa oranla sınırlama getirilebilmesi mümkün olduğundan eğitim ve öğretim hakkı da yabancılar bakımından kısıtlanabilmekte ya da bu konuda bazı ek şartlar getirilebilmektedir. Yabancıların Türkiye'de öğrenci olabilmeleri için kanun koyucu tarafından bazı genel ve özel şartlar öngörülmüştür. Bu çerçevede yabancıların öğrenci olabilme hakkı öğrenim görmek istedikleri okul türleri bakımından farklılık göstermekte ve yabancı bu açıdan getirilen kısıtlama ya da şartlara uyması gerekmektedir Yabancıların öğretim hakkı, okul açma hakkı yanında öğretmen ve öğretim elemanı olarak çalışabilme hakkından oluşur. Yürürlükteki mevzuat hükümleri gereğince yabancıların öğretim kurumu açma hakkı milletlerarası özel öğretim kurumları ile sınırlıdır. Bunun dışında kalan öğretim kurumları yabancı gerçek ya da tüzel kişiler tarafından açılamaz. Yabancıların Türkiye'de öğretmen ya da öğretim elemanı olarak çalışabilmeleri ise kural olarak çalışma izni alabilmeleri ile mümkündür. Ancak bu konuda yabancılar bakımından bazı kısıtlamalar veya vatandaşa oranla ek bazı şartlar söz konusu olabilmektedir.
Türk İdare Hukukunda idarenin kusurlu sorumluluk halleri

İdarenin sorumluluğu, günümüz dünyasında güncel bir hukuki sorundur. Devlet yasama, yargı ve yürütme faaliyetlerini yerine getirirken yapmış olduğu işlem ve eylemlerle bireylere zarar verebilir. Günümüz dünyasında, neden olduğu zararlardan dolayı devletin sorumlu olacağı açıkça kabul edilmektedir. Bu tez de aşağıdaki esaslar üzerinde çalışılmıştır; İdarenin sorumluluğunun tarihsel gelişim süreci ve sorumluluk kavramının yabancı ülkelerdeki görünüm şekilleri irdelenmiş; yasama, yargı ve yürütme faaliyetlerinin sorumluluk kapsamı içine alınıp alınamayacağı meselesi üzerinde durulmuştur. Özellikle hizmet kusuru ve kişisel kusur ayırımına değinilmiş, hizmet kusurunun ayırıcı nitelikleri- ve hizmet kusuru sayılan haller ele alınmıştır. İdarenin sorumlu tutulacağı zarar ve bu zararla idare arasında bulunması gereken illiyet bağı kavramı üzerinde durulmuştur. Kamu görevlilerinin kişisel kusurları ve rücu halleri ile idarenin sorumluluğunun azaldığı ve kalktığı durumlar çok sayıda görüş ve düşünce, yargı kararlan ile birlikte ele alınmış, konunun doktrin ve uygulamadaki durumu açıklanmaya çalışılmıştır.
Spinoza'da hak düşüncesi ve bunun temeli olarak ifade özgürlüğü

Çalışmada Spinoza'da nasıl bir hak kavramının olduğu ve bu kavramın ifade özgürlüğü ile olan ilişkisi incelenmiştir. Spinoza'da hak, hukuktan bağımsızdır ve meşruluğunu hakkın sahibi olan tekil varlıktan almaktadır. İnsan haklarını toplum içinde kullanabilmektedir. Ancak kurumlar ve yönetim olgusu hakkın kendisini ortadan kaldıracak kadar sınırlayamaz. Hakkın temelinde ifade özgürlüğü vardır. Özgürlük ve zorunluluk karşıt değildir. İnsan özgür irade sahibi değildir; ama tabiatı gereği ifade edicidir. İfadenin toplumsal olarak insan tabiatını ortadan kaldıracak derecede yasaklanması mümkün değildir, devletin bunu dikkate alması gerekmektedir.
Rekabet hukukunda ABC bilgi değişimi

ABC bilgi değişimi son dönemde rekabet hukuku öğretisinin ve uygulayıcıların dikkatini çeken, diğer rekabet hukuku ihlal türlerinden farklılaşan yeni bir konudur. ABC bilgi değişiminin genel yapısı, genellikle ihlal kararları kapsamında anlaşılmakta birlikte öğretide ve uygulamada hukuki niteliği halen tartışılmaktadır. İngiltere rekabet otoritesinin 2003 yılında verdiği ilk ABC bilgi değişimi kararından bu yana AB üye ülkeler rekabet otoriteleri ve ABD mahkemeleri ABC bilgi değişimine dair kararlar vermeye devam etmiştir. Türk Rekabet Kurulu da son dönemde ABC bilgi değişimi tartışmalarını içeren soruşturmalar yürütmüştür. Çalışmamızda ABC Bilgi Değişimi kavramının kaynağı, bu atipik ihlal türünün niteliği, tarafların hukuki sorumluluğu, ABC bilgi değişiminin bir ihlal türü olarak dikey mi yoksa yatay mı olduğu, bu ihlal türünün nasıl ispat olunacağı, bu ihlal türünün hukuki nitelendirmesinin neden önemli olduğu ve bu ihlale nasıl yaptırım uygulanacağı konuları üzerinde durulacaktır. İngiltere ve Kıta Avrupası rekabet otoritelerinin ve ABD mahkemelerinin kararlarına çalışma içindeki bölümlerde karşılaştırmalı inceleme olarak değinilmiştir. Türk Rekabet Kurulu'nun ABC bilgi değişimi tartışmalarının yapıldığı üç kararına çalışmamızın son bölümünde yer verdik. Bu kararlar üzerinden Rekabet Kurulu'nun ABC bilgi değişimi tanımına, soruşturma evresinde ABC bilgi değişiminin ispatı için hangi unsurların varlığının arandığına değinilmiştir.
Ankara'da özel hastanelerde görev yapan yöneticilerin malpraktis olaylarındaki rollerine ilişkin görüşleri: Niteliksel bir araştırma

İnsanların en temel haklarından birisi olan sağlık hakkı; sunulması karmaşık ve hata yapıldığında geri dönüşü olmayan bir hizmettir. Karmaşık bu hizmetin iyi bir şekilde yerine getirilmesi, etkinliğin ve verimliliğin üst düzeyde tutulabilmesi de ancak doğru bir şekilde işleyen örgütsel yapıya sahip olabilmesine bağlıdır. Bu yapıyı koordine edecek kişiler ise profesyonel sağlık yöneticileri olarak karşımıza çıkmaktadır. Profesyonel sağlık yöneticileri yönetimi bir bilim olarak kabul edip, bu alanda kendini donanımlı hale getiren çok yönlü kişilerdir. Günümüzde gelişmişlikle birlikte, farkındalığı artan bireyler her konuda hakkını aramaktadır. Bu konu yaşama hakkını doğrudan ilgilendiren sağlık olduğunda hassasiyet daha çok artmaktadır. Malpraktis kavramını daha çok duymamız, bu farkındalığın bir sonucu olarak da karşımıza çıkmaktadır. Birçok nedenden kaynaklanan malpraktis vakaları, kişisel zararların yanında sağlık sistemine de büyük zararlar vermektedir. Bu olayların önüne geçilmesi birden çok disiplinin ortaklığıyla gerçekleşecektir. Bu noktada hastane yöneticilerinin de malpraktis olaylarına ilişkin belirli sorumlulukları ve rolleri olduğunu düşünmekteyiz. Bu doğrultuda çalışmamızda, özel sağlık kuruluşlarında görev yapan hastane yöneticilerinin malpraktis olaylarındaki rollerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Bu çalışma nitel bir araştırma olup, durum çalışması olarak desenlenmiştir. TÜİK tarafından paylaşılan 2017 Hastane ve Yatakların İllere Göre Dağılımı verisi içerisinden, Ankara'daki beş özel hastaneye ulaşılmıştır. Beş özel hastane içerisinde iki farklı eğitim ekolünden gelen iki yönetici grubuyla görüşülmüştür. Toplamda on hastane yöneticisiyle Yarı Yapılandırılmış Görüşme Formu üzerinden elde edilen verilerin analizinde tümdengelimci yaklaşım benimsenmiştir. Sonuç olarak özel hastane yöneticilerinin malpraktis konusu üzerinde önemli rol ve sorumlulukları ortaya konmuştur. Özel hastane yöneticilerine ilişkin alanda ilk yapılan bu çalışmanın, hem hastane yöneticilerine hem de benzer çalışma yapacak olan araştırmacılara katkı sağlayacağı düşünülmektedir.
Ebu Saİd El-Hadimİ'nin Mecamiu'l-Hakaik adlı eserindeki Kavaid-İ Külliye'nin İslam Hukukunun temel kaideleri içindeki yeri ve önemi

Ebu Said el-Hadimi'nin Mecamiu'l-Hakaik adlı usul-i fıkha ait eserinin son kısmında yer alan 154 adet kavaid-i külliyelerin, İslam hukuku literatürü içindeki yeri ve önemi ortaya konulmak istenmiştir. Bunun için fıkhın tedvin dönemi öncesinden başlayan kavaid-i külliyelerin zaman içerisinde gelişmesi ve ilerlemesiyle oluşan kavaid mirasının son noktası olan Mecelle'ye etkisi araştırılmaya çalışılmıştır. Bu çalışmanın sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için Hadimi'ye kadar oluşan kavaid literatürünün genel olarak tespit edilmesi gerekmektedir. Bu sebeple kavaid alanında yazılan kitaplar ile furu fıkıh kitapları ve usul-i fıkıh kitapları içerisinde yer alan kaideler tespit edilmeye çalışılmıştır. Ayrıca kavaid ilminin doğuşu, gelişmesi ve bu alanda eser yazanlar hakkında sistematik bilgi verilmeye çalışılmıştır. Hadimi kaidelerini yazarken kendisinden önce hangi müelliflerden ne oranda faydalanmıştır? Hadimi kavaid literatürüne ne kadar kaide kazandırmıştır? Kavaid yazarları kendilerinden öncekilerden ne kadar kaide almış ve kendisi buna ne kadar ilave yapmıştır? Mecelle hazırlanırken Hadimi'den ne kadar istifade edilmiştir? Bunlar bizim için merak konusu olmuştur. Bu sorulara cevap ararken literatürdeki kavaidler bilgisayar ortamına aktarılmış, tarihsel gelişim sırasına göre gruplamalar yapılmış, Hadimi'nin kaideleri ile karşılaştırılması yapılmıştır. Bu karşılaştırmalar İbn Nüceym, Süyuti, İbn Receb el-Hanbeli, Bedreddin ez-Zerkeşi, Tacuddin es-Subki, Hidaye, Bedayi, Mebsut ve Usul-i fıkıh arasında yapılmıştır. Bu çalışmalar sonucunda Hadimi'nin kaidelerinin ilk defa ortaya çıkışı ve tarihi süreç içerisinde kimler tarafından kullanıldığı ve Hadimi'nin kendisinin bunlara ne kadar ilavede bulunduğunu tespit etmiş olduk. Ayrıca Mecelle'nin 99 maddesinin ne kadarının Hadimi'nin kitabından ve bizzat kendisinin oluşturduğu kaidelerden alındığının tespiti bu tezimizle ortaya konmaya çalışılmıştır.
Uluslararası İnsan Hakları Hukukunda hakikat hakkı

20. yüzyıl boyunca yaşanan ağır ve kitlesel insan hakları ihlallerinin ardından, benzer ihlallerin gelecekte bir daha yaşanmaması için, hesap verebilirliğin sağlanması ve hakikatlerin açığa çıkarılması çabaları artmıştır. Geçmiş ihlallere dair hakikati öğrenme talebi, 20. yüzyılın son çeyreğinde uluslararası hukukta hakikat hakkı olarak tanınmış ve güvenceye alınmıştır. Hakikat hakkı, mağdurların ve toplumun ağır insan hakları ihlallerinin gerçekleşmesine yol açan olayları, ihlalleri doğuran sebepleri ve faillerin kimliğini öğrenme hakkını ifade eder. Bu çalışma, geçmişşte yaşanan ağır insan hakları ihlallerine ilişkin hakikatin açığa çıkarılması talebinin, uluslararası insan hakları hukukunda temel bir hak olarak normatifleşme sürecini incelemeyi amaçlamaktadır.
Hukuk Muhakemeleri Kanunu kapsamında hakimin reddi prosedürü

Demokratik toplumların en önemli hukuk ilkelerinden birisi adil yargılanma hakkı ilkesi olup temel bir hak olan adil yargılanma hakkı gereğince kanuni, bağımsız ve tarafsız bir mahkeme önünde yargılama yapılması gerekir. Hakimin reddi kurumu hakimin tarafsızlığıyla ilişkili bir kurum konumundadır. Hakimlerin adalet dağıtımını tam anlamı ile yapabilmeleri için baktıkları davalarda tarafsız olmaları gerekir. Tüm çağdaş hukuk sistemlerinde hakimin tarafsızlığını sağlamak için davaya bakma yasağı ile hakimin reddi kurumları düzenlenmiştir. Hakimin davaya bakmasının yasaklanması ve reddi kurumu ile hakimin tarafsızlığı sağlanarak doğru karar vermesi sağlanmış olur. Aynı zamanda kişilerin yargıya olan güveni de sağlanmış olur.