turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Balkan Harbi ve takip eden on yıllık süreçte Yunan dış politikası esasları ekseninde Türk ve gayrimüslimleri hedef alan baskıcı ve asimilasyona matuf uygulamalar ve günümüze yansımaları

Köklü bir geçmişşe sahip olan Yunanlılar, uzun bir süre Osmanlı İmparatorluğu bünyesinde yaşadıktan sonra bağımsız bir devlet olarak uluslararası sisteme dahil oldular. Bağımsızlıklarını Avrupalı büyük güçler sayesinde elde eden Yunanistan, elindeki topraklarlayetinmemiş, sürekli bir yayılmacı politika izlemiştir. Megalı İdea paralelinde yayılmacı politikalar izleyenYunanistan, kısa bir sürede topraklarını iki katına çıkarmıştır. Bu sırada büyük devletler, yayılmacı Yunanistan'a müdahale etme gereği duymamışlar, aksine topraklarını genişletmekonusunda Yunanistan'a yardımcı olmuşlardır. Balkan Savaşları, I. Dünya Savaşı ve sonrasında yaşanan Türk İstiklal Savaşı Yunanistan için topraklarını genişletmek adına büyük fırsatlar doğurmuştur. Bu savaşlar sırasında hemgayrimüslimlere hem de Türklere yönelik mezalim uygulayan Yunanistan, Balkanlarda ve Anadolu'da sayısız katliamlar gerçekleştirmiştir. Bu mezalimler sonucunda Batılı devletlerden tepki almayan Yunanistan, daha da ileriye giderek, bünyesindeki gayrimüslim ve Türk azınlığa baskıcı politikalar dayatmayabaşlamıştır. Lozan Antlaşması ve diğer uluslararası antlaşmaları hiçe sayan tavrıyla azınlıklarıasimile eden Yunanistan, özellikle Batı Trakyalı Türk azınlığa karşı yıllardır ikinci sınıf insan muamelesi yapmaktadır. 1981 yılından beri AB'ye tam üye olan Yunanistan'da Batı Trakya Türkleri, siyasihaklardan, eğitim haklarına, bazı temel vatandaşlık haklarından, iktisadi alana kadar çoğuhaklardan mahrum bırakılmışlardır.
Türkiye'de kamu diplomasisi ve Orta Doğu'ya yönelik faaliyetler

Diplomasi, müzakere sanatı ve ilişkilerin barışçıl ve anlaşmalı bir şekilde yürütülmesini sağlar. Kamu diplomasisi ise bir ülkenin başka bir ülkenin kamuoyuna kendi politikasını ve uygulamalarını kabul ettirme çalışması olarak tanımlanabilir. Kamu diplomasisi, aslında çok uzun zamandır var olan bir alandır. Fakat Soğuk Savaş sonrası sert güç, yerini yumuşak güce bırakmış ve kamu diplomasisi kavramı daha çok uygulanmaya başlanmıştır. Ülkelerin dış politikasını şekillendirmede etkili olmuştur. Orta Doğu kavramı ise ilk defa Amerikalı Amiral Alfred Thayer Mohan tarafından 1902'de The Persion Gulf And International Relations adlı çalışmada kullandığı bilinmektedir. Fakat dünyanın yuvarlak olduğu varsayımı ile coğrafi olarak orta diye bir yerin varlığından söz edilemez. Kavram coğrafi değil siyasi bir alanı ifade etmektedir. Orta Doğu bölgesi batıda Nil Vadisinden, doğuda Türkistan'ın Müslüman ülkelerine, kuzeyde Doğu Avrupa ve Kafkaslardan, güneyde Hint Okyanusu'na kadar uzanan bölge ele alınmaktadır. On altı ülkeyi kapsayan bu bölgede on üç Arap ülkesi bulunmaktadır. Dünya tarihini bu bölgede başlamış olması, ticaret geçişleri bu bölgede yer alması, zengin yeraltı kaynakları, dinlerin merkezi olması ve jeopolitik konumu bölgenin önemini ortaya koymaktadır. Bu çalışma Türkiye'nin kamu diplomasisini ve Orta Doğu Bölgesine yönelik kamu diplomasisi faaliyetleri ile sınırlandırılmıştır. Ülkemizde oldukça yeni olan bu alan da Türkiye'nin çalışmalarını yürüttüğü farklı kurum ve kuruluşlara yer verilmiştir. Kurum ve kuruluşların siyasi, kültürel, sosyal, ekonomik, askeri, insani yardım gibi faaliyetlerine değinilmiştir. Çalışmanın asıl amacı, tüm dünyada farklı kavramlara sahip olan kamu diplomasisine katkıda bulunmak ve Türkiye'de kamu diplomasisi faaliyetlerini incelemek ve değerlendirmektir. Literatür taraması yapılarak ortaya konan bu çalışma, Türkiye'nin Orta Doğu Bölgesindeki kamu diplomasisi faaliyetlerini ele alarak sınırlı olan literatüre katkıda bulunmaktır.
Dış politika ve kimlik: İnşacı perspektiften Türk dış politikasının analizi

Bu çalışma, eleştirel uluslararası ilişkiler yaklaşımlarından inşacı bakış açısı çerçevesinde, Türk dış politikasının belirlenmesinde kimlik unsurunun etkisini ortaya koymaya çalışmaktadır. Bir başka deyişle, günümüzde yaygın kabul gören 'Türk kimliğinin değiştiği' savından hareketle, 'Türk dış politikasını belirleyen kimliğin ne olduğu, bu kimliğin zamanla değişip değişmediği ve değişmişse ne yönde değişime uğradığı' sorusuna yanıt aranmıştır. Bir kimlik değişiminden söz edebilmek için öncelikle mevcut kimliğin ortaya koyulması gerektiği görüşüne dayanılarak, ilk olarak Türkiye devletinin kimliğinin ne olduğu ortaya koyulmuştur. Bu bağlamda, Tanzimat döneminden başlayan ve Cumhuriyetin kuruluşuyla birlikte içselleştirilen batılılaşma/modernleşme süreçlerinin kimlik inşa edici bir pratik olarak işlediği ve etkileşim ile yapısall süreçlerle de desteklenen bu pratiklerin, Türkiye'nin kimliğini batılı/modern ve laik bir kimlik olarak inşa ettiği sonucuna varılmıştır. Buna karşın, devletin kendini tanımladığı ve topluma da dayattığı kimliği, modernleşme yoluyla toplumun her katmanına nüfuz etmiş olsa da, bütünüyle toplumsal meşruiyet sağlayamamış, farklı etkenlerle ve farklı süreçler içerisinde hep bir yeniden yorumlama girişimi söz konusu olmuştur. Bu bağlamda, devletin meşruiyetini dayandırdığı kimliğiyle, ulus olarak adlandırdığımız topluluğun kimliğinin birbiriyle uyuşmadığı ve devletin 'ayrı' bir kimliğinin olduğu sonucuna varılmıştır. Devletlerin dış politikalarını belirleyen kimliği, sözü edilen ve ulusal kimlikten 'ayrı' olan devlet kimliğidir. Devletin dış politika pratikleri bu çerçevede analiz edildiğinde, dış politikanın kaynağı olan 'ayrı' kimliğinin, batılı/laik referansı bağlamında değişime uğramamış olduğu gözlemlenmiştir. Buna karşın değişimin Türkiye'nin Batı'yı kavrayışında gerçekleştiği, bu durumun içsel süreçlerce olduğu kadar, etkileşim ve yapısall süreçlerce de desteklendiği sonucuna varılmıştır.
Uluslararası Hukukta nükleer programlar: İran örneği

Enerji, gelişmiş ve gelişmekte olan bütün ülkelerde ekonomik faaliyetlerin önde gelen koşuludur. 18. Yüzyıldan itibaren, teknoloji, iletişim ve sanayi sektöründe, çok önemli bilimsel ve teknik gelişmeler yaşanmıştır. Nükleer enerjinin keşfi bu gelişmelerin en önemlilerinden biri olmuştur. Tükenmekte olan fosil kaynaklara alternatif olarak tanınan nükleer enerji bugünlerde kamuoyunu bir hayli meşgul eden bir enerji konumundadır. Nükleer teknolojiyle tanışan ve nükleer silah üreten ilk ülke Amerika Birleşik Devletleri olmuştur. II. Dünya Savaşı sırasında, 6 ve 9 Ağustos 1945 tarihlerinde Japonya'nın Hiroşima ve Nagazaki kentlerine ABD tarafından atılan iki atom bombası, bu silahın yok edici ve güçlü bir enerjiye sahip olduğu gerçeğini ortaya koymuştur. Dolayısıyla nükleer enerjinin ucuz ve temiz bir alternatif enerji anlamına geldiği gibi nükleer silah üretme kapasitesine de sahip olduğu ortaya çıkmıştır. Bu olayın ardından, nükleer faaliyetlere ilişkin uluslararası hukuki rejim oluşturma yönündeki çabalar başlatılmıştır. Bu çabaların sonucu Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı ve Nükleer Silahların Yayılmasının Önlenmesi Antlaşması olmuştur. Nükleer enerji programı kapsamında İran'ın yaptığı çalışmalar, Avrupa ve Amerika'nın siyasi tepkilerine gerekçe olmuş ve bu doğrultuda bir dizi ekonomik, siyasi ve diplomatik yaptırımlar cihetine gidilmiştir. 2006 yılı itibariyle başlatılan yaptırımlar, İran'ın nükleer enerji programlarını kısıtlamak ve kontrol altına almak maksadıyla yapılmıştır. Konuyla ilgili 2015 yılında P5+1 ve İran arasındaki yapılan antlaşma ile yaptırımların bir kısmı kaldırılmış bir kısmının da belirli süreçler içerisinde kaldırılacağı belirlenmiştir.
Türkiye Afrika ilişkilerinde sivil toplum kuruluşlarının rolü: İnsan Hak ve Hürriyetleri İnsani Yardım Vakfı örneği

Türkiye-Afrika İlişkileri tarihsel bakımdan uzun bir geçmişşe dayanmaktadır. Türk Sivil Toplum Kuruluşları bölgede faaliyette bulunurken tarihi mirastan yararlanmaktadır. İHH İnsani Yardım Vakfı bu STK'lar içerisinde önemli STK'lardan biridir. İHH hem Türk Kamuoyunun dikkatini bölgeye çekerken hem de Türk karar alıcıların bölge ile ilgili daha yapıcı politikalar içerisinde olmasına yönelik beklenti doğurmaktadır. Araştırmada öncelikle geniş bir literatür taraması yapılmıştır. Birçok tarihi kitap ve rapor incelenmiştir. Fakat Türkiye'de Afrika ile ilgili literatürün oldukça sınırlı olduğu görülmüştür. Özellikle STK'lar ile ilgili neredeyse basılı kitap dahi bulunmamaktadır. Bu nedenle STK'ların ve devlet kurumlarının resmi internet adresleri çalışmamızı yönlendiren asıl unsur olmuştur.
ASEAN: bölgesel bir aktör olarak ekonomik ve politik etkinliğinin incelenmesi

Bu tezde, bölgesel ve küresel ölçeklerdeki bölgesel birleşmesi ile ASEAN'ın ekonomik ve politik etkinliği tartışılmaktadır. Bu tezin öncelikli amacı ASEAN'ın, bölgesel bir bütünleşme modeli olarak politik ve ekonomik olarak bütünleşme potansiyeli ve etkinliğinin tartışılmasıdır. Bu çerçevede örgütün daha güçlü bir temsilci ve ASEAN üye ülkelerinin barış ve refah umutlarını temsil eden bir bölgesel aktör olma potansiyeli araştırılmakta ve bu amaçlara hangi yollardan ulaşılabileceği anlatılmaktadır. Tezin teorik alt yapısı, bölgeselcilik ve küreselleşme kavramlarının uluslararası hükümetlerarasıcılık ve işlevselcilik teroileri bağlamında değerlendirilmesi oluşturmaktadır. Bu çerçevede ASEAN'ın bölgesel ve küresel senaryolardaki birleşme süreci tartışılmaktadır. Bu çalışma, ASEAN'ın blokta daha güçlü, kapsamlı ve birleşmiş bir temsilci olması ve etkinliğini artırması için önerilerde bulunmak amacıyla, örgütün ekonomik ve politik güvenliğinin güncel gelişiminin analizine dayandırılmıştır. Bu tez için toplanan tüm bilgiler ve eserler, herkesin yararlanabileceği açık kaynaklardan alınmıştır. Güncel gelişimeler, öneriler ve gelecekteki durum analiz edildikten sonra, ulus devletlerin ortak çıkarları sağlanır ve örgütün tüm konularda kapsamlı dayanışmasına karar verilir, uygulanır ve güçlendirilirse, ASEAN'ın başarılı bölgesel bir işbirliği sağlayacağı kanısına varılmıştır. ASEAN'ın AB'nin bütünleşmesini örnek almasına rağmen kendi yolunu ve kimliğini inşa etme potansiyeli olduğu tezin diğer önemli çıkarımlarındandır. ASEAN farklı etnik, kültürel ve ekonomik çeşitliliğe sahip farklı gruplardan oluşmuş bir işbirliği modeli olarak kendi yolunda kendi geleceğini inşa edebilir ve gelecekte kurulacak diğer bölgesel organizasyonlar için de iyi bir örnek teşkil edebilir.
Soğuk savaş sonrası NATO'nun değişen güvenlik politikalarının Türkiye'ye etkileri

İkinci Dünya Savaşı sonrasında Amerika Birleşik Devletleri ve Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'nin dünyanın iki süper gücü olarak ortaya çıkması ve dünya düzenini belirleyen dengenin bu iki devlet tarafından belirlenmesi Avrupa'nın doğu ve batı olarak ikiye ayrılmasına neden olmuştur. Yüzyıllardır dünyayı etkileyen ve dünyanın büyük bir bölümünde sömürgelere sahip olan Avrupa devletleri de bu iki süper gücün etki alanında kalmışlardır. Soğuk Savaş süresince Batı Avrupa'da bulunan devletler kıtada güvenliğin sağlanması amacıyla çeşitli girişimlerde bulunmuşlar ancak bunda başarı sağlayamamışlardır. NATO, İkinci Dünya Savası sonrasında Sovyet yayılmacılığı tehlikesine karşı Avrupa güvenliği sağlamak amacıyla 1949 yılında ABD önderliğinde Batılı devletler tarafından kurulmuştur. Soğuk Savaş dönemi olarak adlandırılan dönem boyunca kırk yıllık bir süre zarfında NATO kuruluş amacına hizmet etti ve Sovyet yayılmacılığını bertaraf etti. Ancak 1991'de SSCB'nin yıkılmasıyla birlikte NATO'nun yapısının, stratejilerinin ve en önemlisi amacının sorgulanmaya başlandığı bir döneme girildi. Artık NATO'yu kuran nedenin ortadan kalkmış olması NATO'ya duyulan gereksinimin de ortadan kalkması anlamına geliyordu. Fakat NATO kendini değişen uluslararası ortama adapte etti. Doğu Blok'unun çözülmesi ve Varşova Paktı'nın kendisini feshetmesiyle birlikte yeni bir kimlik arayışı içerisine giren NATO, yeni dönemde ortaya çıkan ve uluslararası barış ve güvenliği tehdit eden terörizm, nükleer ve kitle imha silahlarının yaygınlaşması vb. sorunları kendisinin ilgi alanı içerisinde kabul etmiş ve daha çok güvenlik sorunlarının tartışıldığı bir siyasi platform görevini üstlenmiştir. Türkiye ise II. Dünya Savaş'ı sonrasında Sovyetler Birliği tehdidine karşı NATO'ya katılmayı güvenliği açısından gerekli görmüş ve Kore Savaş'ı sonrasında 1952 yılında İttifaka üye olmuştur. 1990'larda başlayan değişim Türkiye üzerinde de etkili olmuş ve güvenlik algılamalarının yeniden ele alınmasını gerektirmiştir. Sovyet tehdidinin ortadan kalkması, Türkiye'nin Avrupa güvenliği için öneminin azaldığına dair düşünceleri ortaya çıkarmışsa da, gelişmeler, Türkiye'nin öneminin daha da arttığını ortaya koymaktadır
Mağrib ve Cezayir'de İslami ve sosyal hareketler

Afrika ve Mağrip bölgesinin en büyük ülkesi olan Cezayir'in siyasi dokusunu etkileyen İslami hareketler, literatürde tarihsel gelişim seyri içerisinde hep bir siyasi mücadeleler tarihi olarak anlatıla gelmiştir. Halbuki farklı isimler ve farklı hedeflerle şekillenen, zaman ve zemine göre farklı dönüşümlere maruz kalan bu hareketler, sadece siyasal motifler ve motivasyonlarla açıklanamaz. Söz konusu hareketlerin temelinde sosyal dinamikler mevcuttur. Bu perspektifin mantıksal bir uzanımı olarak bu çalışmada ana tezimiz, Cezayir'de 2019 tarihi itibarıyla halihazır devlet başkanı Buteflikanın beşinci kez aday gösterilmesine bir başkaldırı olarak ortaya çıkan Hirak hareketinin, tarihsel süreçte ortaya çıkan İslami hareketler ve yakın zamanda şahit olduğumuz Arap Baharından farklı olarak- tamamen sosyal dinamikler üzerinden şekillenen, kendi içinde tutarlık ve istikrar içeren ve yeni bir toplum modeli inşa etmek amacıyla ortaya çıkan bir proje olduğudur. Gerek etnik çeşitliliği gerekse jeopolitik konumu gereği hem Cezayir hem Mağrip oldukça dinamik sosyal hareketlere sahne olmaktadır. Diğer ideoloji ve inanç grupları gibi İslami topluluk ve hareketler, bu söz konusu sosyal hareketler içinde önemli roller oynamaktadır. Çalışma sonucunda, İslami hareketlerin en göz önünde bulunan hareketler olmamasına rağmen, varlıklarını ve güçlerini, tutarlı ve aralıksız koruyabilen hareketler olduğu gözlemlenmiştir. Bu çalışmada Mağrip bölgesi hakkında etnik ve tarihi bilgiler verilerek Cezayir toplumsal hareketleri açıklanmaya çalışılmıştır. Diğer Mağrip ülkelerindeki sosyal hareketlere, Cezayir toplumsal dinamikleriyle ilişkili oldukları boyutta değinilmiştir. Libya, Batı Sahara gibi bölgesel sorunlar ve burada gerçekleşen sosyal hareketler, tezimizin kapsamı dışında tutulmuştur. Böyle bir tez çalışmasını ortaya koymaktaki amaç gerek Cezayir'in gerekse Mağrip bölgesinin Ortadoğu ve Kuzey Afrika analizlerinde göz ardı edilmiş olduğunun düşünülmemizin yanı sıra bu kabil hareketlerin Arap Baharında- olduğu gibi bir takım güçler tarafından manipüle edilmeye açık karakterini ortaya koyarak toplumsal taleplerin kamusal alana yansıtılabilmesinin nasıl mümkün olabileceğini tartışmaktır.
Establishment of nuclear power plant in Turkey and its probable effects on Turkish foreign policy

Bu tez, oldukça uzun zamandan beri Türkiye'de kurulması düşünülen nükleer enerji santralinin kurulması halinde, bunun Türkiye'nin dış politikasına nasıl yansıyabileceğini ortaya koymaya çalışmaktadır. Tezde, nükleer santraller ve nükleer teknoloji üzerine bazı temel bilgilere sahip olmaksızın değerlendirme yapılamayacağı varsayımından hareketle, sırasıyla, bazı temel teknik noktalar açığa kavuşturulmaya çalışılmış ve bu temel bağlamında, teknolojinin uluslararası ilişkilerdeki öneminden yola çıkarak, nükleer santral ve nükleer santraller aracılığı ile nükleer teknoloji transferinin, Türkiye'nin ulusal gücünü arttıracağı sonucuna varılmıştır. Artan ulusal gücünün, Türkiye'nin diğer devletlerle ilişkisinin daha barışçıl olmasına yol açacağı; bu durumun, Türkiye ile çatışmayı maliyetli, işbirliği yapmayı kazançlı hale getireceği ise tezin temel savıdır. Savın temel dayanakları nükleer enerji santrallerinin Türkiye'nin enerji sorununun çözümüne önemli katkılar sağlayacağı ve nükleer teknoloji transferinin ülkede hem nükleer bilim alanında hem de tıp, tarım, metalürji gibi başka pek çok alanda bilimsel bilginin gelişimine katkı sağlayacağıdır. Nükleer silah konusu teze dahil edilmemiş, konu enerji ve teknoloji bağlamında ele alınmıştır. Çalışma sırasında kitaplar, süreli yayınlar, raporlar, internet üzerinden erişilebilen bilimsel materyaller ve kişisel olarak gerçekleştirilen röportajlar kullanılmıştır.
Değişen uluslararası dengeler bağlamında Rusya Federasyonu'nun dış politikası

SSCB'nin yıkılmasından sonra, 'İki kutuplu' uluslararası/dünya siyasi sistemi sona ermiştir. Bununla birlikte uluslararası arenada yeni egemen devletlerin sayısı artmış ve yeni uluslararası örgütler oluşmuştur. Aynı zamanda eski süper gücünü yitiren Rusya Federasyonu zayıflamış ve uluslararası prestijini artırmak için, ülkenin içi ve dış siyasetlerinde yeni yöntemler denemektedir. 'İki kutuplu' Siyasi sistemin sona ermesiyle, dünyada beklenen barış gerçekleşmemiştir. Yeni dünya düzeninde, gelişmekte olan uluslararası olaylar neticesinde günümüzde 'tek kutuplu' sistemin oluştuğu görülmekte ise de, hızlı gelişen küreselleşme döneminde uluslararası siyasi sistemin 'çok kutuplu' sisteme doğru gittiği de anlaşılmaktadır. SSCB dönemindeki gücüne özlem duyan Rusya Federasyonu, oluşmakta olan yeni dünya sisteminde yerini tespit etmeye çalışmaktadır. Uluslararası arenanın, tek hegemon devlet tarafından kontrol ya da dikte edilmesini istemeyen Rusya Federasyonu diğer dünya güçleriyle birlikte hareket ederek 'çok güçlü' dünya sisteminin oluşması taraflarıdır. Bu nedenle dış politikasında çok yönlü ilişkileri tercih eden Rusya, eski post sovyet Topraklarında bulunan devletlere öncelik vererek, Batı devletleri ile ve gelecekte dünya gücü olma potansiyelini taşıyan Çin ve Hindistan ile ilişkilerini geliştirmektedir. Dolayısıyla yeni jeopolitik durumda, dünya siyasetinde yeniden söz sahibi olma yetkisini geri kazanmayı hedeflediği görünmektedir. Rusya Federasyonunun zengin doğal kaynaklan, geniş toprak sınırlan, insan sayısı ve mevcut olan nükleer silahlan bu hedefe ulaşmak için kullanılabilecek esas unsurları teşkil etmektedir. 308 Rusya Federasyonu'nun ikinci cumhurbaşkanı V. Futin'Ie başlayan içi ve dış politikadaki değişikliklerin bazı zorluklar içinde gelişse de olumlu sonuçlar vermeye başladığı görülmektedir. Ülkenin jeopolitik konumunu güçlendirmeye çalışan V. Putin, devlet sınırlarının bütünlüğü, Rusya Federasyonu dışında yaşayan etnik Rusların haklarının korunması konuiannı ulusal çıkarın esas yönleri olarak belirlemektedir. Rusya'nın Avrasya bölgesinde bir 'güç merkezi' olma gayesi uluslararası arenada güç dengesi oluşturacağı görülmektedir.
Soğuk savaş sonrasında savaşın değişen yapısı: Asimetrik savaş

İktisadın tanımına göre, sınırsız olan insan ihtiyaçları, sınırlı kaynaklarla karşılanmalıdır. İktisat da bunun nasıl gerçekleşeceğini inceleyen bilim dalıdır. Kaynakların sınırlı olması, insanları bu kaynakların paylaşımı hakkında bazı çıkar çatışmalarına sürüklemektedir. İnsanlar, çıkarları çatıştığında ortaya bir anlaşmazlık çıkar ve bu iki temel yolla çözülür: Bunlardan biri barışçıl yöntemler, diğeri ise savaştır. Barışçıl yöntemler denilince akla müzakere gelir ve devletler, uzmanlaştırdığı diplomatlar aracılığı ile bu yöntemi kullanmaktadırlar. Diğer seçenekte ise devletler, müzakere ile çözemedikleri ya da çözebileceklerine inanmadıkları anlaşmazlıklar sonucunda, askerler aracılığıyla savaş yöntemini icra etmektedirler. Bu çalışmanın temel amacı, Thucydides'e atfedildiği şekilde, 'güçlü olan istediğini, güçsüz olan yapması gerekeni yapar' sözündeki güçlü-güçsüz kavramlarının, savaş ortamlarında yarattığı avantaj/dezavantaj koşullarının Soğuk Savaş yıllarından itibarıyla değişme sinyallerini verdiğini ve Soğuk Savaş sonrası dönemde ise değiştiğini ve çok aktörlü bir savaş ortamının gündeme geldiğini ortaya koymaktır. Bu bağlamda, bahsi geçen aktörlerin, uyguladığı çatışma teknikleri; silah ve teçhizat dengesi, kazanma hırsı, savaş hukukuna uygunluğu, örgütlenme şekli, medyanın önemi gibi başlıklarla tanımlaması yapılmıştır. Bu çalışmanın önemi ise, aslında daha önceden var olan, ancak savaş türleri arasında en çok kullanılan savaş tipi olarak kendini göstermesinin koşullarını Soğuk Savaş sonrası dönemde, ortaya çıkan tek kutuplu sistemde olgunlaştıran asimetrik savaşın hala gelişmekte olan sürecini incelemektir. Özellikle 11 Eylül 2001 tarihinde Dünya Ticaret Merkezi'ne yönelik gerçekleştirilen terör saldırılarının ardından, artık savaşın sadece devletin askeri unsurlarınca idare edilemeyeceğini fark ettiği ve devletlerin bu yeni savaş tipine uyum sağlamak ile savaşı kontrol etmek için savaşlara daha fazla uzmanlık alanı ilave etme ihtiyacı doğmuştur. Devletlerin, kendilerini diğer devletlerden ayıran ve ihlali durumunda güvenliğini tehdit eden sınırlar, önemini yitirmeye başlamıştır. Savaş, sınırları aşarak sadece orduları değil; devlet organlarını, finans kurum ve kuruluşlarını, ve hatta daha da mikro hale gelerek bireyleri dahi hedef almaya başlamıştır.
Nasır Dönemindeki Mısır Suudi Arabistan ilişkilerinde milliyeçilik Etkisi

Geçen yüzyılın 50'li yıllarının başlangıcı, Mısır ve Suudi Arabistan'daki siyasi ve sosyal koşullarda önemli gelişmelerle tanıklık etti. Mısır, İngilizsömürgeciliğinden ve monarşiden kurtuldu. Aynı zamanda, Suudi Arabistan petrol ve modern devlet çağına girdi. Bu gelişmeler, her iki ülkenin dış politikasına büyük ölçüde yansıdı. Özellikle de Mısır cumhurbaşkanı milliyetçilik ve Arap birliğisloganları atıp onu dışişleri hareketlerinde ilk prensip haline getirdiğinde. İki ülke arasındaki ilişkiler, tam bir entegrasyona ulaşan gelişmelere tanıklık etti. Daha sonra1967'de Mısır ve Arapların İsrail karşısında yenilgiye uğramasına ve Arapmilliyetçilik fikrini ortadan kalkmasına yol açan mutlak bir düşmanlığa dönüştü.
Afganistan'ın yeniden yapılandırılmasında Türkiye'nin rolü (2001-2011)

Bu tezin amacı, 11 Eylül 2001 saldırılarının ardından işgal edilen Afganistan'ın yeniden yapılandırılması sürecinde Türkiye'nin rolünü incelemektir. Çalışmanın temel çıkış noktası; birçok ülkenin ve uluslararası örgütün de aralarında bulunduğu önemli aktörlerin Afganistan'a yaptığı yardımların yanında, Türkiye'nin hangi alanlarda ve ne boyutlarda katkıda bulunduğunu araştırmak olmuştur. Konunun tahlil edilebilmesi için, önce, Afganistan ve tarihi hakkında genel bilgiler, ardından, 11 Eylül saldırılarını takiben gerçekleşen işgal ve yeniden yapılandırma süreci incelenmiştir. Özellikle, yeniden yapılandırma konusunda etkin olmaya çalışan aktörlerin rollerine ayrı ayrı bakıldıktan sonra, Türkiye'nin resmi kurumları, özel sektörü ve sivil toplum örgütlerinin çabaları araştırılmıştır. Çalışmanın sonunda, ilk zamanlardaki ciddi ekonomik sıkıntısına rağmen; Türkiye'nin sürecin içinde yer aldığı ve 2001 yılından itibaren Afganistan'a yönelik yardımlarını arttırarak sürdürdüğü görülmüştür. 2007 yılından itibaren Türkiye'nin en çok yardım yaptığı ülke Afganistan olmuş ve incelenen dönemde sadece resmi kurumlar vasıtasıyla, toplam 450 milyon dolara yakın yardım gerçekleşmiştir. Ayrıca Türkiye, Afgan halkının ihtiyaçlarıyla ve uluslararası yardım konferanslarında alınan kararlarla büyük ölçüde örtüşen ve koşulsuz yardımlar gerçekleştirmiş, icra ettiği projelerin öncesinde ya da sonrasında, Afgan idareciler ve yerel halka herhangi bir yükümlülük veya şart öne sürmemiştir. Türkiye, milyonlarca insanın insanca yaşaması ve cehaleti yenmesine katkı sağladığı Afganistan'da, Batı'nın aşırılıklarının kontrol altında bulundurulması ve Afganların modernleşmesi önünde örnek teşkil etmesi açılarından önemli bir ülke konumundadır.