turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Karşılıklı bağımlılığın siyaseti: Türkiye'nin İsrail ve İran ilişkilerinde ekonominin etkisizliği

Ekonomi ile siyaset arasındaki etkileşim biçimleri politik ekonomi alanında yapılan çalışmaların en temel sorusudur. Devletler siyasi sorunlar yaşadığında ekonomi ödüllendirme veya cezalandırma yöntemi olarak kullanılabilir. Fakat karşılıklı ekonomik bağımlılık yaşanması durumda bu yöntemler geçersiz kalır. Diğer aktörlerle rekabet halinde olunması ve birbirlerini tehtid unsuru olarak görmelerinin de etkisiyle siyasi sorunlar yaşansa da ekonomik ilişkiler devam edebilir. Bu durumda karşılıklı ekonomik bağımlılığın doğurduğu siyaset her zaman barış ve işbirliği getirmeyebilir. Bu çalışmada ekonomi ve siyasetin neden ters orantılı hareket ettiği zaman dilimleri olduğu sorusu sorulmuştur. Bu soru karşılıklı bağımlılıktan kaynaklandığı cevabını vermiştir. Ülkelerin karşılıklı ekonomik bağımlılığının olması durumunda da, siyasi sorunların ekonomik ilişkileri bozmayacağı iddia edilmiştir. Bu iddiadan yola çıkarak ekonominin her zaman barış ve işbirliği getirmeyeceği sonucuna varılmıştır. Çalışmada Ortadoğu bölgesine bakılmıştır. Türkiye, İsrail ve İran üzerinde test edilmiştir. Hegemon bir gücün bulunmaması ve aktörlerin güç mücadelesi içerisinde olmasından dolayı bu bölge seçilmiştir. Bölgedeki güçlü aktörler olmaları, ekonomik ilişkilerinin bağımlılık yapısı ve siyasi ilişkilerin de yaşanan iniş çıkışlar dolayısıyla da bu üç ülke tercih edilmiştir. Bu çalışmada iki metod kullanılmıştır. Birinci metod niceliksel araştırma ikinci metod niteliksel araştırmadır. Birinci metod ile yapılan niceliksel araştırma da dış ticaret hacimleri detaylı şekilde analiz edilerek istatistik halinde sunulmuştur. İkinci metod ile yapılan niteliksel araştırmada ise yaşanan siyasi sorunlar, siyasi aktörlerin dış politikadaki söylem ve tutumları ile ölçülmüştür. Türkiye'nin, İsrail ve İran ile ekonomik ilişkilerinin yükselirken aynı zamanda siyasi sorunların da yaşandığı 2006- 2015 yılları arasındaki dönemler bu metodlar ile incelenmiştir.
Osmanlı İmparatorluğu'nda Arnavut ve Arap milliyetçilikleri 1908-1918

Batı'da gelişen milliyetçilik fikrinin etkisiyle ortaya çıkan Arnavut ve Arap milliyetçiliği, Osmanlı İmparatorluğu'nun dağılmasında önemli bir rol oynamıştır. 19. yüzyılın ikinci yarısından itibaren kültürel bir hareket olarak ortaya çıkan bu iki milliyetçi hareket yüzyılın sonunda siyasal bir nitelik kazanmıştır. Arnavut ve Arap milliyetçiliği modern düşüncenin Balkanlar ve Ortadoğu'ya girişi ile eş zamanlı bir gelişim göstermiş olmakla beraber, sadece Osmanlı tarihi açısından değil aynı zamanda Balkanlar ve Ortadoğu tarihi açısından da önemli sonuçlar doğurmuştur. Bu çalışmada, Osmanlı İmparatorluğu içerisinde Arnavut ve Arap milliyetçiliğinin hangi saiklerle ortaya çıktığı, nasıl geliştiği ve İmparatorluk içerisinde ne gibi sonuçlar doğurduğu ele alınmıştır. Çalışmanın ana amacı; Osmanlı İmparatorluğu çatısı altında yüzyıllarca asli unsurlar olarak yaşamış olan Arnavut ve Araplarda milliyetçi fikirlerin nasıl geliştiğini ve benzerliklerini ortaya koymaktır. Bu amaçla Arnavut ve Arap milliyetçiliği tarihi boyutu ve konjonktürel şartları dikkate alınarak nasıl bir gelişim gösterdiği incelenmiştir.
Türkiye'nin Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi 2009-2010 dönemi geçici üyeliğinin Türk dış politikasına etkisinin analizi: Adaylık süreci, dönem politikaları ve açılımları

Birleşmiş Milletler Örgütü, dünya üzerindeki en kapsayıcı organizasyondur. Birleşmiş Milletlerin en etkili organı olan Güvenlik Konseyi ise, dünya üzerinde barış ve güvenliğin sağlanmasından sorumludur. Güvenlik Konseyi üzerinde, daimi üyelerin sahip olduğu veto hakkının adil olmadığı, Konseyin görevini tam olarak yerine getiremediği, şeffaf olmadığı ve temsilde eşitsizlik bulunduğu gibi, kurulduğundan bu yana devam eden tartışmalar, son yıllarda etkisini artırmıştır. Türkiye, 1951 1961 yılları arasında Güvenlik Konseyinde görev yaptığı üç dönemin aksine, 2009 2010 döneminde yerine getirdiği Güvenlik Konseyi geçici üyeliği süresince konstrüktivizm temelli, aktif ve etkin bir dış politika sergilemiştir. Tez çalışmasında, 2009 2010 dönemi için Güvenlik Konseyine adaylığını açıklamasından bugüne kadar geçen süre içerisinde, Türkiye'nin attığı dış politik adımlar ve bunların yansımalarına değinilmiştir. Ayrıca bu politikaların, Türkiye'nin 2011 yılında adaylığını açıkladığı 2015 2016 dönemi Güvenlik Konseyi geçici üyeliğine etkileri değerlendirilmeye çalışılmıştır.
Türkiye-Rusya ilişkilerinin enerji politikaları bağlamında incelenmesi (1991-2016)

Enerji kaynakları üretimin en önemli girdisi, insanoğlunun hayatını sürdürebilmesinin en temel ihtiyacı ve dünyadaki ekonomik sistemin adeta kanı mahiyetindedir. Ülkelerin kalkınmasında enerji en önemli unsur olmasının yanında, stratejik niteliği sebebiyle zengin enerji rezervlerine sahip devletler tarafından bu özellik, diplomaside diğer devletlere karşı baskı aracı olarak kullanılır. Aynı zamanda tarih boyunca dönemin teknolojisine göre kullanılan enerji kaynaklarını elde etmek ve bunları kaynak coğrafyasından tüketici ülkelere ulaştırmak için kullanılan güzergahları kontrol altında tutabilmek, dünya çapında hükmedebilmenin en önemli koşulu olmuştur. Jeopolitik kavramı 1916 yılında ilk kez dile getirilmiş olup, en yalın ifadesiyle coğrafi etkenler göz önüne alınarak devletler tarafından geliştirilen politika bilimi olarak tanımlanmıştır. Günümüze kadar ortaya atılan birçok jeopolitik teoride, tüm dünyaya hakim olmak maksadıyla hangi coğrafi alanların denetim altında bulundurulması gerektiği ifade edilmiştir. Özellikle klasik jeopolitik teorilerde enerji kaynaklarının bulunduğu coğrafya ve o bölgelere giden rotaların bu teorilerin önemli gördüğü bölgelerin üzerinde yer alması oldukça dikkat çekicidir. Ayrıca çoğu jeopolitik teoride, zengin yeraltı enerji kaynakları rezervlerine sahip Avrasya kıtasının kontrol altında tutulmasına yönelik stratejik hedefin ne olması gerektiği belirlenmeye çalışılmıştır. Asya ve Avrupa kıtalarında toprakları bulunan Türkiye ve Rusya'nın hem coğrafi hem de kültürel düzlemde klasik birer Avrasya ülkeleri olarak ilişkileri her geçen gün gelişmiştir. Bu çalışmada, ekonomisi petrol ve doğal gaz satışlarından elde edilen gelirlere bağlı olan Rusya ile ekonomik büyümesine paralel enerji ihtiyacı açısından dünyanın en dinamik enerji ekonomileri arasında yer alan Türkiye arasındaki ilişkiler Avrasya jeopolitiği ve enerji politikaları çerçevesinde incelenmeye çalışılmıştır.
Sierra Leone için özel mahkeme

Batı Afrika ülkesi Sierra Leone İngiliz himayesinden sonra 1961'debağımsız hale geldi. Elmas madenleri bakımından oldukça zengindir, buna rağmen batılı sömürgecilerin kışkırttığı ve göz yumduğu iç savaş sonucunda bir hayli fakirleşmiştir. Ayrıca, kanlı elmaslara ismini veren ise, bu elmaslardanedinilen gelir silah alımında kullanılmış ve iç savaş böylece sürmüştür. Ülke1990'lardan 2002'ye kadar yıkıcı bir iç savaş yaşamıştır. Taraflar cinayet, tecavüz ve işkencenin yanı sıra, insanların kollarının ya da bacaklarının kesilmesinisıradan bir uygulama haline getirmişlerdi. İç savaş sırasında çocuklar isyancılar tarafından zorla asker yapılmıştır, asker olmayı kabul etmeyen binlerce çocuk ve gencin elleri, ayakları kesilmiştir. İç savaş bittikten sonra Sierra Leone'deki adalet sisteminin çok zayıf olmasından dolayı Sierra Leone Devlet Başkanı Tejan Kabbah, Birleşmiş Milletler'e ulusal ve uluslararası nitelikte bir mahkeme kurulmasını talep etmiştir. Bu bağlamda Sierra Leone Hükümeti ve Birleşmiş Milletler arasında yapılan anlaşma sonucunda savaş sırasında işlenen ciddi suçların yargılanması amacıyla2002'de Sierra Leone için Özel Mahkeme kurulmuştur. Bu çalışma kapsamında Sierra Leone'deki iç savaşın sebepleri belirlenmiş, insanlığa karşı işlenen suçlar, savaş suçları ve uluslararası insani hukukun diğer ağır ihlalleri açıklanmış, Özel Mahkeme'nin kuruluş sureci analiz edilmiş, yargılama yetkisi incelenmiş ve görülen davalara ilişkin bilgiler verilmiştir
Nationalism and territoriality: The conception of homeland in the communities of Turkish origin in Bulgaria and the Netherlands

Teritoryalite, uluslararası ilişkiler ve milliyetçilik çalışmalarında ihmal edilmiş bir meseledir. Bu çalışma, teritoryal ilişkilerin, insanların siyasi örgütlenmeleri ve kimlik oluşum süreçleri açısından öneminin altını çizmek ve bu anlamda uluslararası çalışmalar ile teritoryalite meselesini konu edinen coğrafya ve antropoloji disiplinleri arasındaki bağları geliştirmek amacını taşımaktadır. Bu çalışma çerçevesinde, birden çok etnik-kültürel kimliğe ve teritoryal bağlara sahip göçmen ve azınlık toplulukları bağlamında teritoryalite kavramının nasıl incelenebileceği sorusu üzerinden üç katmanlı bir teorik model tanımlanmıştır. Sırasıyla yerel, ulusal ve ulus-ötesi analiz düzeylerini temsil eden kültürel, araçsal ve normatif katmanlardan oluşan bu model, Bulgaristan ve Hollanda'da yaşayan Türkiye kökenli toplulukların teritoryal ilişkilerini nasıl düzenlediklerini ve vatan kavramını nasıl algıladıklarını inceleyebilmek amacıyla kullanılmıştır. Bu iki ülkede yapılan alan araştırmasında, her iki topluluktan seçilmiş üyelerle ucu açık ve derinlemesine görüşmeler gerçekleştirilmiş ve bu görüşmeler ışığında iki Türkiye kökenli topluluğun teritoryal ilişkiler ve vatan algısı bakımından farklılıkları ve benzerlikleri tespit edilmeye çalışılmıştır. Bu incelemelere dayanarak, bu iki topluluğun görüşülen üyelerinin, teritoryal ilişki biçimleri ve algılarındaki bazı farklara rağmen, kendi dar etnik-kültürel kimliklerini ve köken toplumlarıyla olan milli-teritoryal bağlarını aşarak ulus-ötesi faaliyetlerin ve araçların özgürleştirici ve mekansallıktan bağımsızlaştırıcı etkilerini henüz içselleştiremedikleri sonucuna varılmıştır. Vatan kavramında somutlaşan etnik-kültürel ve milli bağlar, insanların ve toplulukların siyasi mensubiyetlerinin ve eylemlerinin anlamlandırılabilmesi için hala önem teşkil etmektedir.
The political economy of Greek-Turkish relations

Bu tez, 1999 Türk-Yunan yakınlaşması sonrası dönemi iki devlet arasındaki ekonomik ilişkilerin gelişmesinin başlangıç noktası alarak iki ülkenin siyasi ve ekonomik ilişkileri arasındaki bağlantıları araştırmayı hedeflemektedir. 1999 sonrası ekonomik ilişkilerin gelişmesi, siyaset ve iş dünyası ileri gelenlerinin iki ülkenin arasında yıllardır var olan sorunların güçlü bir normalleştirme sürecine gireceği umuduna kapılmalarına yol açmıştır. Bu tez; iki ülke arasındaki ticari ilişkiler, doğrudan yabancı yatırım ve turizm ve enerji alanındaki işbirliklerini inceleyerek bu konuların siyasi problemler üzerinde yaratabileceği pozitif etkiyi düşünmeden önce, bu konulardaki ekonomik kısıtlamaların göz önüne alınması gerektiğine işaret etmektedir. Bu bağlamda, ekonomik ilişkilerin, Ege'deki özellikle ekonomik kaygılar taşıyan sorunlar da dahil olmak üzere uzun zamandır süregelen siyasi meselelerin çözümü için yeterli olmayacağını savunmaktadır.
The analysis of the relationship between the content of peace accords and post-accord stability: Comparative case study of Guatemala and El Salvador

Bu araştırma, barış antlaşmalarının içeriği ile antlaşma sonrası istikrar arasındaki ilişkiyi incelemiştir. Bu bağlamda, sosyo-ekonomik, politik, güvenlikle ilgili ve sosyal doku ile ilgili konuların barış antlaşmalarına dahil edilmesinin, antlaşma sonrası dönemde yaşanan sosyo-ekonomik, politik, güvenlikle ilgili ve sosyal doku ile ilgili gelişmeleri ne ölçüde etkilediği irdelenmiş, ve daha önce üzerinde pek araştırma yapılmamış olan bu konu ele alınarak literatüre katkıda bulunmak amaçlanmıştır. Araştırmada, çatışma sonrası dönemini yaşamakta olan iki ülke, Guatemala ve El Salvador, örnek olarak seçilmiş ve karşılaştırmalı bir şekilde analiz edilmiştir. Bu iki ülkenin barış antlaşmaları içerik analizi yöntemi kullanılarak incelenmiştir. Akabinde, bu ülkelerin antlaşma sonrası istikrar düzeyleri, yine bu ülkelerin sosyo-ekonomik, politik, güvenlikle ilgili ve sosyal doku ile ilgili meselelerini anlamak için kullanılan çeşitli göstergeler aracılığıyla ölçülmüştür. Sonuçlara göre, sosyo-ekonomik, politik, güvenlikle ilgili ve sosyal doku ile ilgili konuların barış antlaşmalarına dahil edilmesi ile antlaşma sonrası dönemde bu konularda gözlemlenen gelişmeler arasında kuvvetli bir bağ yoktur. Diğer bir deyişle, barış antlaşmalarının kapsamlı olması, antlaşma sonrası dönemde mutlaka istikrar ile sonuçlanmamaktadır. Barış antlaşmaları ile antlaşma sonrası istikrar arasındaki ilişkiyi etkileyen başka faktörler de bulunmaktadır: antlaşma maddelerinin belirliliği ve uygulanabilirliği, barış antlaşmalarının uygulanmasına ilişkin konular, barış antlaşmalarının toplum tarafından sahiplenilmesi. Araştırmanın sonuçları aynı zamanda daha verimli barış antlaşmalarının hazırlanması konusunda baz alınacak niteliktedir.
Stratejik kaynakların Afrika'daki ayrılıkçı hareketlere etkisi: Sudan örneği

Stratejik kaynaklar Afrika'da ortaya çıkan ayrılıkçı hareketlerin arkasında yatan başlıca sebebi oluşturmaktadır. Kaynaklar bakımından oldukça zengin olan kıtada sömürge sonrası dönemde yapay sınırlara sahip devletlerin oluşturulması istikrarlı ulus devletlerin inşa edilmesini zorlaştırırken sömürge dönemi uygulamaları ve dışa bağımlılığın devam etmesi bu ülkeleri dış müdahalelere açık ve siyasal bakımdan istikrarsız hale getirmiştir. Belirli ihraç ürünlerine bağımlı bulunan ülkelerde bu ürünlerin denetiminin sağlanması hem ülke içi hem de ülke dışı aktörler açısından önem teşkil etmekte, bu durum söz konusu ülkelerde ortaya çıkan isyanlar ve ayrılıkçı hareketlere karşı izlenilen politikaları şekillendirmektedir. Sudan'ın petrol ve su kaynakları bakımından sahip olduğu önem bu ülkenin yaşadığı iç savaşların seyrini etkilemiştir. Uzun yıllar devam eden iç savaşın sonunda iki ayrı devlete bölünen Sudan'da petrol ve su kaynaklarının denetimi konusunda yaşanan mücadeleler bölünmeden sonraki süreçte yeni boyutlar kazanarak varlığını devam ettirmiştir. İç savaşlara yapılan müdahalelerde insan haklarının korunması ve ayrımcılıklara son verilmesi gibi meşrulaştırıcı sebepler öne sürülse de Güney Sudan'ın bağımsız olmasıyla birlikte bu topraklarda yeni imtiyaz anlaşmalarının imzalanması ve kontrol bölgelerinin oluşturulması soruna müdahil olan güçlerin esas kaygılarının ekonomik temelli olduğunu göstermiştir.
Alliance trajectories of the Czech Republic, Latvia, Ukraine and Belarus: A neoclassical realist analysis

Bu tez, Soğuk Savaş döneminde Varşova Paktı üyesi olan Orta ve Doğu Avrupa'daki eski komünist ülkelerin Soğuk Savaş sonrası dönemde farklı ittifak yönelimleri sergilediği gözleminden hareketle, bahse konu devletlerin ittifak yönelimlerindeki farklılaşmanın nedenlerini sorgulamaktadır. Analiz, ittifak davranışları ve NATO'ya yönelik tutumları açısından kendi aralarında farklılaşan Çek Cumhuriyeti, Letonya, Ukrayna ve Belarus örnekleri temelinde yürütülmektedir. Bu çerçevede, ilk olarak, ülke-temelli bir analizle bu devletlerin ittifak kararları ayrı ayrı değerlendirilmekte; ardından, bu analizden elde edilen bulgular karşılaştırmalı bir analizle kendi içinde karşılaştırılarak eski komünist ülkelerin ittifak seçimlerindeki farklılaşmanın nedenleri araştırılmaktadır. Neoklasik realist bir yaklaşımla hazırlanan bu tez, eski komünist devletlerin ittifak seçimlerinin sadece dış dinamiklere odaklanarak anlaşılamayacağını savunmaktadır. Buna göre, tez, eski komünist ülkelerin ittifak seçimlerini, dış dinamikler ile devletlerin kendine özgü iç siyasi dinamikleri arasındaki etkileşimle açıklamakta; ittifak seçimlerinin bölge genelinde farklılaşmasının ise, devletlerin dış ve iç bağlamlarındaki çeşitliliğin sonucu olduğunu değerlendirmektedir.
Dış politika aracı olarak silah satışı ve hibe yardımları: Türk-Amerikan askeri-güvenlik ilişkileri örneği

Bu çalışmada Osmanlı döneminden 21. yüzyıla kadar seyreden Türk-Amerikan ilişkileri arasındaki silah ticareti ve hibe yardımları konusu değerlendirilmiştir. Amerikan merkezli yardım politikalarının dış siyasetteki yerini inceleyen olan bu çalışma, Türk-Amerikan tarafları arasındaki siyasi, askeri ve ekonomik anlamdaki dönemsel gelişmeler çerçevesince analiz edilmiştir. Osmanlı döneminde başlayan Türk-Amerikan yakınlaşması 1830 Seyr-i Sefain Antlaşmasıyla resmiyet kazanmıştır. Osmanlı Devleti içerisinde yabancı devletlere ait silah ve malzemelerin bulundurulması ülkede çağa ayak uyduramayan yerli silah ve diğer askeri metaları daha da geride bırakan unsur olmuştur. Cumhuriyet döneminde ise Türkiye'nin Kuzey Atlantik Örgütü Antlaşması'nın güney kanat ülkesi ilan edilmesiyle Türk-Amerikan ilişkileri ileri bir boyut kazanmıştır. Soğuk Savaş döneminde Türk-Amerikan ikili antlaşmalarının artmasıyla Birleşik Devletler'in Türkiye'ye yönelik yardımları da artış göstermiştir. Bu kapsamda ekonomik ve askeri anlamda verilen Marshall Yardımı Amerikan faydacılığının dünyaya yayılmasında bir araç olarak kullanılmıştır. Çalışmada Amerikan merkezli dış yardım programının yumuşak güç unsurundan ziyade Amerikan çıkarlarına hizmet eden ve bu kapsamda Amerikan hegemonyasının milli sınırların dışına yayılmasında öncü rol oynayan sert güç politika örneklerine yer verilmiştir. Tezde Birleşik Devletler'in sunduğu dış yardım programlarının Amerikan dış politikasında hangi çıkarlar doğrultusunda kullanıldığı açıklanmış ve silah yardımlarının bir dış politika aracına dönüştürülmesi konusu, günümüzdeki gelişmeler de eklemlenerek analiz edilmiştir. Bu sebeple Amerikan dış politika çıkarları, Türk dış politikasında Batı'ya bağlı kalınan güvenlik boyutunun, Türk-Amerikan müttefikliğinin sorgulanmasına neden olacak argümanların, ulusal silah ticaretinin ve ulusal güvenliğe yönelik gelişmelerin önemi ele alınarak değerlendirilmiştir.
Ermeni iddialarının Soykırım Hukuku açısından değerlendirilmesi

Yüzyıllarca Anadolu'da Türklerle birlikte refah içinde yaşayan Ermeniler, 19. yüzyılda milliyetçilik akımı ve dış kışkırtmalar sonucu ayaklanarak özellikle I. Dünya Savaşı sırasında Osmanlı Devletini zor durumda bırakmıştır. Bunun üzerine savaş yıllarında zor şartlar altında, eldeki kısıtlı imkanlarla yapılan tehcir ve alınan tedbirler, 1948 yılında uluslararası hukukta tanımlanan soykırımı suçunun maddi ve manevi unsurlarını içermemektedir. Tehcir esnasında Ermeniler milli, dini, ırki veya etnik bir grup olarak hedef alınmamış, tehcirde ırkçı nefret ve yok etme kastı ile hareket edilmemiş, devlet tarafından uygulanmakla birlikte önceden planlanmamıştır. Bu olaylar ancak karşılıklı kırım olarak tanımlanabilir. Savaşın getirdiği bir askeri zaruretler sonucu yapılan tehcir, Osmanlı Devletinin münhasır egemenlik alanına giren iç işleridir. Bu sebeple uluslararası hukuk açısından, devletin sorumluluğunu gerektirmez. Ermeni iddialarının hukukçular tarafından değerlendirilmesi durumunda sağlıklı sonuçlara ulaşılacaktır.
Uluslararası örgütlerin ulusal kültür ve eğitimdeki yeri ve önemi: Türkiye Unesco örneği

Uluslararası örgütlerin ulusal kültür ve eğitimdeki yeri ve önemi tezin ana konusunu oluşturmaktadır. Uluslararası örgüt olan Birleşmiş Milletlere bağlı uzmanlık örgütü UNESCO'nun eğitim, bilim ve kültür çerçevesinde yapmış olduğu çalışmalar ele alınmıştır. Tarihsel açıdan vurgulanmış olan nokta, örgütlerin kuruluşundan bu yana amaçlarının barış ve güvenlik konusunu ele alması olmuştur. Uluslararası örgütler genellikle büyük savaşlar sonunda çok taraflı anlaşmalar sonucunda oluşarak ileriye dönük olarak yapıldığı görülmektedir. Birinci Dünya Savaşı sonucunda oluşan Milletler Cemiyet'inin başarısız olması ile İkinci Dünya Savaş'ının başlaması engellenememiştir. Birleşmiş Milletler ise İkinci Dünya Savaşı sonunda yine aynı amaç doğrultusunda galip olan devletler tarafından kurulmuştur. Birleşmiş Milletlere bağlı birçok uzmanlık örgütü vardır. UNESCO Türkiye Milli Komisyonun'un hangi amaçlarla kurulduğu ve bu amaçları doğrultusunda yapmış olduğu projelerin günden güne arttığı görülmektedir. Eğitim, bilim ve kültür konularıyla ilgili sürdürülebilir kalkınma hedefleri vardır. UNESCO, devletler arasında karşılıklı tanışmayı, anlaşmayı ve insanları birbirlerine yakınlaştırmayı hedeflemektedir.
Küreselleşme sürecinde bölgesel örgütlenmelere bir örnek: Körfez İşbirliği Konseyi

tüm yaşam alanlarında karşımıza çıkmaktadır. Üzerinde birçok tartışmalar üretilen bu olgunun araştırma konusu olması anlaşılır bir durumdur. Bugüne kadar birçok düşünür, akademisyen, yazar v. b. küreselleşmeyi çeşitli yönleri ile ele almıştır. Bu çalışmada yapmaya çalıştığımız; öncelikle kavramı anlamaya çalışmaktı. Kavramın felsefi, politik, ekonomik ağırlıklı tanımlamalarının olduğu görüldü. Küreselleşme devam ederken; bölgesel örgütlenmeler veya bölgesel entegrasyonlarolgusunun ortaya çıkması ne ifade ediyordu sorusuna karşılık; bölgesel örgütlenmelerin hangi teorik düzlemden hayatın pratiğine aktığını anlamak gerekiyordu. Küreselleşirken tam tersi bir şekilde atomize olmaya ve her anlamda kendiyerelliğine çekilmeye giden bir yapılaşma gördüğümüzü ifade etmeliyiz. Ancak bu atomizeoluşun küresel aktörlerden bağımsız bir şekilde tezahür etmediğini, tam tersi olarak, onungüdümünde ve ekseninde şekillendiğini görüyoruz. Bu çerçevede, Körfez İşbirliği Konseyi'nin ekonomik ve politik olarak tümyaklaşımlarını incelediğimizde, küresel eğilimlerle tamamen örtüşmekte olduğunu ve hiçbir şekilde farklı bir yaklaşım veya söylem geliştiremediğini, ancak yerel etkileri de tamamendışlayamadığından, nadiren de olsa farklı gözükebilen çok kısıtlı söylemlerinin olduğunugörüyoruz; bölgesel sorunlar da dahi tüm dışsal faktörler etkisiyle yaklaşmaktadır. Son söz olarak bölgesel örgütlerin küresel yapıyla etkileşimi kaçınılmaz gözükmeklebirlikte AB örneğinde olduğu gibi, kendi içyapıları ve dinamizmleri ile etken faktörolmalarının da mümkün olduğu gözükmektedir.
Rus dış politikasında yeni Avrasyacılık yaklaşımı ve Hazar'ın statü sorunu

Avrasya kavramı ilk olarak, 19. yüzyılda Asya ve Avrupa kıtalarının tümünü betimlemek amacı ile literatüre kazandırılmıştır. 20. yüzyılda ise Bolşevik Devrimi sebebi ile Rusya'yı terk etmek zorunda kalan kesimlerin, vatanlarının geleceği için geliştirdikleri fikirler ve politikaların tümüne teorik bir tanımlama yapmak amacı ile Avrasyacılık terimi kullanılmaya başlanmıştır. İlk dönemlerine Klasik Avrasyacılık denilen bu yaklaşım, siyasetten tarihe, kültürden sanata hatta dine birçok alanda Rusya'nın Batılı devletlerden farklı olduğunu savunmaktadır ve Batı yönlü yozlaştırıcı etkileri reddetmektedir. Rusya'nın yaşadığı siyasi değişimlerle birlikte bir süre sessiz kaldıktan sonra, Sovyetler Birliği'nin siyasi ve ekonomik olarak çöküşe geçtiği dönemler ile yeniden gündeme gelmiştir. Yeni Avrasyacılık olarak ortaya çıkan bu yaklaşım bugün Rus Dış Politikasını şekillendiren temel yaklaşımların başında gelmektedir. Bu arada, Rusya'nın hem geçmişşte hem de özellikle Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra şiddetlenen, yakın nüfuz bölgesi olarak ve Avrasya olarak tanımladığı coğrafyada önemli sorunlarla karşılaştığı görülmektedir. Rus dış politikasını Çarlık Rusya'sı döneminden beri meşgul eden en temel ve çözümsüz sorunların başında da Hazar'ın statü sorunu gelmektedir. Kıyıdaş devletlerin Hazar sorununa kendi ulusal çıkarları doğrultusunda farklılaşan yaklaşımlar geliştirmesi ve Hazar'ın statüsüne ilişkin olarak birbiri ile çatışan tanımlamalar yapması ve zamanla bölgede keşfedilen doğal kaynakların bölge dışı ülkelerce de ilgi ve değer görmesi sebebi ile bölgedeki durum seneler içerisinde iyice çözümsüz bir hal almıştır. Soğuk Savaş sonrası dönemde Hazar sorununun çözümü ve bölgedeki doğal kaynakların kıyı devletler arasında paylaşımı konusunda uzun yıllar bir uzlaşı sağlanamamıştır. 21. Yüzyıl'a gelindiğinde ise Avrasyacılık yaklaşımının Rusya'nın küresel ve bölgesel dış politikasında etkili olmaya başlaması ile birlikte, Rusya öncülüğünde çözüme yönelik çaba ve adımlar yoğunlaşmıştır. Rusya'nın Avrasyacılık yaklaşımı üzerinden, hem ulusal çıkarları açısından hem de küresel ve bölgesel güçlerle bulunduğu rekabet içinde Avrasya bölgesinin tümünde ekonomik ve siyasi olarak nüfuz sahibi olma amacı, bu sürecin 2018 yılında bir sonuca varabilmesine olanak tanımıştır.