turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Yeni Türk sinemasında kötülüğün sunumu: Zeki Demirkubuz filmlerinde kötülüğün temsiliyeti

İnsanoğlu varlığından itibaren doğrudan veya dolaylı olarak kötülükle hep iç içe olmuştur. Bu noktada hayatı anlama ve anlamlandırma çabasında iyilik ve kötülük üzerinden bir çizgi belirlemeye çalışmıştır. Ancak hızla gelişen teknolojiyle birlikte değişen dünyada buna paralel olarak varlıklara atfedilen anlamlar, olaylar ya da olgulara bakış açısı da değişim sürecine girmiştir. Bunun sonucunda kaçınılmaz olarak değişen toplumun ve bireyin içinde bulunduğu düzene uyum sağlaması ya da sağlayamaması söz konusu olmuştur. Özellikle ülkemiz sinemasından hareketle sinema ve toplum ilişkisi düşünüldüğünde, sinemanın içinde bulunduğu toplumdan beslendiğini söylemek mümkündür. 1980'lerden itibaren ülkemizde yaşanan sosyal, siyasal ve ekonomik gelişmelerden toplum ve dolayısıyla sinema da etkilenmiştir. 1990'lı yıllarla birlikte ise ülkemizde bağımsız ve yeni bir sinema anlayışı hüküm sürmeye başlamıştır. Çalışmada yeni sinema anlayışı içinde yer alan Zeki Demirkubuz filmleri aracılığıyla kötülük üzerinden değişen toplum yapısını gözler önüne sermek ve bir bakış açısı uyandırabilmek amaçlanmaktadır. Bu doğrultuda öncelikle birinci bölümde kötülük kavramı açıklanmaya çalışılmıştır. İkinci bölümde Türk sinemasının geçirdiği değişimlerle birlikte ortaya çıkan yeni sinemaya değinilmiş ve bu değişim içinde yer alan Zeki Demirkubuz filmografisinin özelliklerinden bahsedilmiştir. Çalışmanın üçüncü bölümünü oluşturan analiz kısmında ise Masumiyet, Kıskanmak ve Yeraltı filmlerinin, kötülükle ilişkilendirilmelerini sağlamak için dramaturjik incelemeleri yapılmıştır.
Sermiyan Midyat Sinemasında Mardin kentinin kültür ve mekan bağlamında temsili

İstanbul'a alternatif mekan arayışları, 2000'li yılların başında sinemacıları yeni mekan bulma konusunda harekete geçirmiştir. O dönemlerde Mardin sinemacılar için bu gözde mekanlardan bir tanesi haline gelmiştir. Özellikle Birleşmiş Milletler'in Mardin'i 'Unesco Dünya Kültür Mirası Adaylığı' listesine eklemesi ve dönemin mevcut hükümetinin destekleyici politikaları bu noktada önemli katkılar sağlamıştır. Bu çalışmada Sermiyan Midyat'ın yönetmenliğini yaptığı Mardin temalı film-ler yansıtılan kültür ve temsil edilen mekan ekseninde incelenmiştir. Bu bağlamda Hükümet Kadın-1, Hükümet Kadın-2, Ay Lav Yu ve Ay Lav Yu Tuu filmleri gös-tergebilimsel çözümleme çerçevesinde ele alınmıştır. Çalışma sonunda incelenen film-lerde hem kültürel hem de mekansal unsurların nasıl yansıtıldığı ve göstergelerden ne şekilde yararlanıldığı ortaya konmuştur.
Türk sinemasında anlatı ve karakter açısından birey

Toplumsal değişim süreci içinde özellikle Batılı toplumlar geleneksel yapıdan, moderne ve daha sonra postmodern yapıya evrilmişlerdir. Bu durum temel olarak insanı da etkilemiştir. Aydınlanma, Rönesans ve Reform Hareketleri Batı'daki modernleşmenin ilk evreleridir. Böylece geleneksel ilişkilerde bir kopuş yaşanır. Modernitenin temel özelliği akılcı düşünme yoluyla bilimsel, teknolojik ilerlemedir. Bu durum insanın da birey olarak evrilmesini sağlamaktadır. Modernite ve modernleşmenin Türkiye üzerinde de pozitif ve negatif birçok etkisi bulunmaktadır. Cumhuriyet'in kurulması ile geçmişşteki Osmanlı İmparatorluğu'ndan çok farklı bir yapı ülkede egemen olur. 2000'li yıllardan itibaren bilgi toplumuna doğru bir yönelim görülse de temel olarak Türkiye'de modernleşme, günümüze kadar devam etmiştir ve etmektedir. Çalışmada modernleşmenin Türkiye ve Türk toplumu üzerindeki etkileri irdelenip, Türkiye'de birey olgusunun konumu ortaya konulmuştur. Türk Sineması'nın anlatı ve karakter özellikleri tarihsel olarak incelenmiştir. Ayrıca Türk Sineması'nda anlatı ve karakter yapılanması bağlamında bireyin temsili araştırılmıştır. Bunun içinde melodram anlatılı filmler ile auteur yönetmen anlatılı filmler ekonomik, toplumsal, teknolojik vb. açılardan karşılaştırılmıştır. Çalışma, sinema alanında daha önceki tez çalışmalarında detaylı şekilde araştırılmamış olan anlatı ve karakter kavramlarını derinlemesine incelemeye odaklanmaktadır. Ayrıca Türkiye'de toplumsal değişme ile birlikte öne çıkan birey kavramı, melodram ve auteur yönetmen filmlerindeki anlatı ve karakter yapılanması aynı başlık altında bir araya getirilip, sonraki çalışmalara zemin hazırlanmaya çalışılmıştır.
Türkiye'de belgesel sinema ve Türk belgeselciliğinde Ertuğrul Karslıoğlu belgesellerinin yeri ve önemi

Belgeseller; üreticisinin bakış açısından, gerçeğin yeniden yorumlanması üzerine meydana getirilen sinema eserleridir. Belgesel sinema; en bilinen ve yaygın tanımıyla; gerçeğin yaratıcı bir biçimde yeniden yorumlanmasıdır. Belgesel sinemanın temelini oluşturan gerçek ve üreticisinin üstlendiği gerçeğe ulaşma tutkusu sayesinde yüzyılı aşkın sinema tarihinde, belgesel filmler büyük kitlelere ulaşmıştır. Ortaya çıktığı günden bugüne belgesel sinemada türler meydana gelmiş ve yıllar içerisinde kendi ekolünü meydana getiren akımlar ve yönetmenler boy göstermiştir. Dünyada büyük bir kitleye hitap eden belgesel sinema eserleri, sinema tarihi boyunca Türkiye'de de geniş kitlelere ulaşmıştır. Zamanla kurmaca sinema karşısında geri planda kalan belgesel sinema eserleri Türkiye'de kurumlar ve televizyon kanallarının etkisiyle ayakta kalmayı başarmış ve belgesel sinema yönetmenleri üretimlerine devam etmişlerdir. Bu süreçte; çalışmalarıyla kendi sinema ekolünü yaratan belgesel sinema yönetmenleri ön plana çıkmıştır. Bu yönetmenlerden biri de şüphesiz çektiği belgesellerle dünya çapında hatrı sayılır bir üne kavuşan Ertuğrul Karslıoğlu'dur. Karslıoğlu, Türk belgesel sinema tarihinde, belgesel üretimine verdiği destekle büyük bir öneme sahip olan TRT Kurumu'nun yetiştirdiği önemli belgesel yönetmenlerinden biri olmuştur. Ertuğrul Karslıoğlu'nun yönetmenliğini yaptığı filmler, uluslararası arenada da seyirci ile buluşmuş ve birçok ödül kazanmıştır.
1960 - 1990 yılları arasında Amerikan Korku sinemasındaki muhafazakarlık

Korku sineması, eğlendirmek ya da korkutmanın yanı sıra alt türleri vasıtasıyla farklı biçimlerde yansıttığı sosyolojik ve politik kaygılardan oluşan mesajları ile geçmişşten günümüze bir köprü kurmaktadırlar. Bu köprü geçmişşte başlamış dönemin siyasal ve toplumsal kaygılarının günümüze uyarlanması olarak görülebilir. Korku sinemasının özünde var olan muhafazakarlık kavramı, dönemin yaşanan olaylarına paralel bir şekilde, ideolojik çatısını bozmadan toplumların bilinçaltına yerleştirilmeye çalışılmıştır. Özellikle 1960'larda başlayan ve 80'lerde zirveye ulaşan bu tutumun izlerine günümüzde hala rastlamak mümkündür. Korku filmleri popüler kültürün bir parçası olsa da günümüzde hala kullandığı aynı metaforlar ve anlatı teknikleri ile egemen ideolojinin düşünce tarzını yansıtmaktadırlar.
Die übertragung des grimmschen märchens 'Schneewittchen' auf die leinwand

Bu tezin amacı bir metin olarak da kabul edilebilen masal uyarlamalarını, edebiyat bakış açısıyla inceleyerek yeni bir inceleme yöntemi sunmaktır. Bunun için teori kısmında öncelikle masal kavramı, masalın ortaya çıkışı ve yayılması ile ilgili teoriler ve masalın özellikleri hakkında bilgi verilmiştir. Özellikle yazarı belli olmayan halk masalları ve bir yazar tarafından üretilmiş sanat masalları arasındaki farklar ortaya konmuş ve sembollerin masallar üzerindeki etkisine de değinilmiştir. Daha sonrasında edebiyat ve film ilişkisi başlığı oluşturulmuş ve masal filmi hakkında bilgiler verilmiştir. İnceleme aşamasında kullanılacak edebiyat ve görsel - işitsel inceleme yöntemleri, bunun yanı sıra Vladimir Propp ve teorisi içinde başlıklar oluşturulmuştur. Gerekli alt yapı teorik kısımda sağlandıktan sonra, inceleme kısmında Grimm Kardeşlerin son olarak 1857 yılında yazıya geçirdiği 'Pamuk Prenses' masalı örnek olarak seçilmiş ve edebiyat biliminin temel inceleme aşamalarından olan kişi analizi, yer analizi, zaman analizi, sembol analizi yöntemleri ile incelenmiştir. Daha sonra aynı masalın Almanya yapımı altı farklı uyarlaması da bu yöntemlerle incelenmiş ve orijinal metin ile karşılaştırılmıştır. 'Pamuk Prenses' masal metni ve uyarlamaları bir sonraki aşamada Vladimir Propp'un ortaya çıkardığı 31 fonksiyon ve masala ilişkin yedi kişi kuramı ile de incelenmiş olup, bir karşılaştırmaya gidilmiştir. Bu karşılaştırmada uyarlamalarda tamamen çıkarılan ve yeri değiştirilen fonksiyonlar olduğu belirlenmiştir. Aynı zamanda uyarlamalara, masal metninde var olmayan, ancak senaryoya Propp'un otuz bir fonksiyonu arasından eklenen ya da tamamen yeni olan fonksiyonların eklendiği de tespit edilmiştir. Böylece Propp'tan bağımsız eklenen fonksiyonlar 'ek fonksiyon' olarak adlandırılmıştır. Bu inceleme sonucunda masal filminin orijinal metine ne kadar sağdık kaldığı ortaya konmuştur. Aynı zamanda kaynak metin ile uyarlama farkları belirlenmiş olup, masal için önemli özelliklerin uyarlama sürecinde ne denli değiştiği belirlenmiştir.
Resignifying the mainstream: Transgender embodiment in cinema in Turkey

Bu çalışma 1960 lardan başlayan kırk yıllık bir dönem içerisinde transgender fenomeninin Türkiye sinemasındaki ana akım temsillerine odaklanmaktadır. Tezin ana argümanı anti hetero-patriarkal anlamlar üretmekten yoksun olarak kavramsallaştırılmış ana akım sinemanın izleyici alımlaması, metinsel çelişki ve yönetimsel niyet gibi unsurlarının yıkıcı okumaları ve yıkıcı özdeşimleri tetiklemek üzere bir takım muğlaklıklar üretmekte olduğudur. Transgender tecessümün ana akım temsilleri büyük izleyici kitlelerine ulaşarak ikili düşünmeyi ve normatif özdeşim mekanizmalarını sarsacak bir imkan sunabilir. Spesifik tarihsel ortamları içerisinde ve birbirleriyle ilişki içerisinde kavramsallaştırılan bu imgeler aynı zamanda bastırılanın cinsiyet ve cinsellikle ilgili heteronormatif ikilikleri tehdit etmek üzere geri döndüğü tarihsel bir bilinçdışına da işaret etmektedir. Bu çalışma bahsi geçen filmleri cinsiyet parodisi, 'masquerade', heteroseksüel melankoli, utanç ve transulusalcılık gibi konseptler üzerinden analiz ederek performans ve performatiflik arasındaki ilişkiyi ana akımı içerden dönüştürmek üzere incelemektedir.
Sinemada oryantalist ve oksidentalist söylem: Fatih Akın filmleri örneği

Avrupalı düşünürlerin 18. yüzyıldan itibaren dünyayı iki bölgeye ayırmasıyla, dünyanın en çok meşgul olduğu sosyo-ekonomik konulardan biri Doğu-Batı karşıtlığı olmuştur. Doğu ve Batı sadece coğrafi bir yön değil, belirli bir bakış açısını ve dünya görüşünü simgeleyen bir fikirdir. Batı 13. yüzyıldan itibaren ürettiği Oryantalizm kavramıyla, kendi egemenliğini kurmak adına Doğu'yu metinselleştirip, küçültücü özellikler yükleyerek, bir söylem olarak yeniden yaratmıştır. Oksidentalizmin ortaya çıkmasında etkili olan oryantalizmin uzun bir geçmişşe sahip olmasına karşılık, oksidentalizmin tarihi kısadır. Doğunun Batı'ya bakışını ele alan yeni bir dal olan Oksidentalizm kavramı 1992'de bir bilim dalı olarak ortaya çıkmıştır. Batı, sinema öncesi bilim ve sanat dalları aracılığıyla, Doğu'ya ilişkin yaratmak istediği algı ve sahip olduğu kalıplaşmış görüşleri doğrultusunda ortaya koyduğu ürünlerle, daima merkez ve iktidar konumunda olduğunu göstermiş ve pekiştirmiştir. Buna hizmet eden en önemli sanat ve iletişim araçlarından biri olan sinema, geniş izleyici topluluklarına iletilen mesajlarla biçimlenmesi amaçlanan Doğu-Batı algısı açısından, ideolojik olarak oldukça önemli bir işlev kazanmıştır. 'Sinemada Oryantalist Ve Oksidentalist Söylem: Fatih Akın Filmleri Örneği' başlıklı bu araştırmada, Türk-Alman sinemasının önde gelen isimlerinden biri olan Fatih Akın'ın filmleri ekseninde, sinemada oryantalist ve oksidentalist söylemlerin hangi bağlamda gerçekleştiğinin ortaya konulması hedeflenmiştir. Oryantalizm ve oksidentalizm kuramları ayrıntılarıyla incelenmiş, tarihsel süreç içerisinde değişen anlamları üzerinde durulmuştur. Bu iki kuramın sinema ile ilişkisi ele alınarak, bu kuramların bir söylem olarak sinema aracılığıyla nasıl üretildikleri incelenmiştir. Literatür tarama yoluyla elde edilen bulgular ışığında, eleştirel söylem analizi metoduyla, araştırmanın örneklemini oluşturan 'Kısa ve Acısız', 'Temmuz'da', 'Solino', 'Duvara Karşı', 'Yaşamın Kıyısında', 'Aşka Ruhunu Kat', ve 'Kesik' filmleri, kronolojik sırayla, oryantalist ve oksidentalist söylemler açısından ele alınmıştır.
2000 yılından sonra Türk sinemasındaki yol filmlerinin Mikhail Bakhtin'in kronotop kavramı bağlamında incelenmesi

Zaman ve mekan kavramları felsefe tarihi boyunca çeşitli görüş farklılıkları ile tartışılmıştır. Zaman ve mekanın birlikteliğinde oluşan Kronotop kavramı Bakhtin tarafından görecelik teorisinin yardımıyla edebiyat alanına aktarılmıştır. Kronotop kavramı anlatı türleri için yeni bir araştırma alanı yaratır. Sinema da roman gibi anlatı türüne dayalı bir sanat dalıdır. Bu doğrultuda içerisinde Bakhtin'in kavramsal olarak açıkladığı kronotop öğelerini barındırabilir. Bir tür olarak yol filmleri ise Bakhtin'in bahsettiği kronotopların görünür olması için yeterli bir alana sahiptir. Bütün büyük olaylar yolda başlar ve kahramanın yolculuğu sırasında olaylar ortaya çıkar. Ayrıca yol kavramı sadece edebiyat için değil sinema sanatı için de önemlidir. Kahramanlar kendilerini yol boyunca keşfeder ve değişimleri yolda olur. Yola çıkmış bir kahraman artık eskisi gibi olmayacağının farkındadır. Yol ile birlikte zaman ve mekan bir araya gelerek kendilerini görünür kılar. 1996 yılından sonra Türk sineması bireysel bir değişim içerisine girmiştir. Bu dönemden itibaren yeni yönetmenler ilk filmlerini yaparak bağımsız bir biçimde filmlerini Türk sinemasına kazandırmaya başlamıştır. Bu filmler, Türk sinemasının dünya sinemasında festivallerden aldıkları başarılı sonuçlar ile görünür olmasına katkı sağlamıştır. Özellikle 2000 yılından sonra yeni filmlerini yapan yönetmenler yeni Türk Sinemasının temelini oluşturarak Türk sinemasına belirli bir kimlik kazandırmaktadır. Yeni Türk sinemasında karakterlerin yolculukları, bireysel yalnızlıkları, varoluş çabaları, taşra ve taşra insanı gibi konular bu yeni Türk sinemasında sıkça işlenmeye başlamıştır. Türk sinemasında bugüne kadar yol temasına uygun kaç adet film üretildiği belli değildir. Fakat seçilen dört film ile mikro düzeyde, Türk sinemasında karakterlerin yolculuğuna odaklanmış ve yol türüne uygun filmler mevcuttur. 2000 yılı sonrası Türk sinemasında yol filmi temasının işlendiği Yumurta (2007), Pandora'nın Kutusu (2008), Kosmos (2010), Bir Zamanlar Anadolu'da (2011) filmlerinde bulunan kronotopların durumları, Bakhtin'in tespit etmiş olduğu yol-karşılaşma, misafir odası-salon, şato, taşra kasabası ve eşik kronotopları doğrultusunda irdelenmiştir.
Türkiye'de belgesel sinema aracılığıyla kadın emeğinin görünür kılınması

Belgesel sinema, pek çok insan için kendisini ifade etmede alternatif bir yol olarak yer almaktadır. Özellikle günümüzde kadınlar tarafından belgesel sinema daha çok rağbet görmektedir. Kadın yönetmenlerin kadın hikayelerine yer vereleri, belgeseller aracılığıyla kadınların seslerini duyurabilmelerine imkan vermiştir. Görmezden gelinen kadın emeği belgesel filmlere konu edilerek, belgeseller vasıtasıyla görünürlük kazanmıştır. Bu çalışmada belgesel sinemanın ideolojik gücü vurgulanarak, Türkiye'de kadın emeğinin görünür kılınması konusundaki rolü ortaya konulmuştur. Bu bağlamda ideoloji, ataerkil yapı, toplumsal cinsiyet, emek üretimi gibi kavramlara başvurularak kadın emeğinin neden görünmez olduğu ve bunun sebepleri ifade edilmiştir. Örneklem olarak seçilen filmler üzerinden kadın emeğinin nasıl görünürlük kazandığı ortaya çıkarılmıştır.
Fatih Akın'ın transnasyonel sinemasında arketiplerin analizi

'Fatih Akın'ın Transnasyonel Sinemasında Arketiplerin Analizi' başlıklı tezde, öncelikle transnasyonelizm kavramı tanımlanmış; edebiyat, resim gibi sanat dallarındaki yansımalarına değinildikten sonra sinemada transnasyonelizmin ne şekilde işlev gösterdiği açıklanmıştır. Farklı ulusal sinemaların zaman içinde ne şekilde ve nasıl transnasyonelleştikleri incelendikten sonra tireli Türk-Alman sineması üzerine odaklanılmış ve 1961 yılında Türklerin Almanya'ya göçü ile başlayan süreçten itibaren ulus ötesi oluşumların meydana çıkışları ayrıntılı bir şekilde incelenmiştir. Tireli bir kimlik olan Fatih Akın'ın ve filmlerinin tanıtılmasının akabinde arketip kavramı irdelenmiş, analizin temelini oluşturacak dört ana arketip belirlenmiştir. Fatih Akın'ın uzun metraj transnasyonel kurmaca filmleri olan Kısa ve Acısız, Duvara Karşı ve Yaşamın Kıyısında filmleri, belirlenen arketipler çerçevesinde analiz edilmiş ve filmlerde yer alan karakterlerin köken ve jenerasyon farklılığına bağlı olarak farklı arketip yansımaları ile seyirciye sunulduğu ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Sinema eserlerinde hak sahipliği

Günümüzde, kitleler için en etkili sanat dallarından birisi olan sinema, 1895 yılından bu yana hayatımızdaki yerini geliştirerek korumaktadır. Sinemanın ortaya çıkışıyla, ülkeler de gerekli hukuki zemini hazırlamış ve sinema hukuk sistemi içinde ayrı bir eser türü olarak gelişimini sürdürmüştür. Çalışmamızda, sinema ve sinema eseri kavramlarına, tarihi gelişimi, hukuki mahiyeti, unsurları, eser olarak korunma şartları ile sinema eseri vasfı bazı tartışmalı türlere ilk bölümde yer vereceğiz. İkinci bölümde, eser sahipliğini, sinema eseri sahipleri ve bağlantılı hak sahipliği bağlamında açıklamaya çalışacağız. Çalışmanın üçüncü bölümü, sinema eser sahipliğinden doğan mali haklar ile manevi haklara ve son bölümde de manevi hakların kullanılması ve mali hakların iktisabı, devri, miras yolu ile intikali, mali haklarda ruhsat, koruma süresi ve cayma hakkına yer verecek ve çalışmayı sonuç bölümüyle sonlandıracağız.
1990-2000 yılları arasında Türk filmlerinde İstanbul temsilleri

Bu çalışma İstanbul'un Türk sinemasında bir kentsel mekan olarak çözümlenmesini önermektedir. Bu bağlamda öncelikle sinema ve kent ilişkisi irdelenerek 1990'lı yıllar Türk sinemasının İstanbul'u temsili üzerinde durulmuştur. Çalışma, 1990'lı yıllarda Türk sinemasında kent temsilinin 1990 öncesinden farkım ele almak amacıyla 1990 öncesinde çekilmiş filmlere de yer vermektedir. Araştırma, 1964 yılından itibaren 2000'lere kadar çekilmiş farklı filmlerin İstanbul'la ilişkisi üzerine analizlere dayanmaktadır. Bu analizleri gerçekleştirmek üzere ikinci derecede rastlantısal yöntemle altı farklı yönetmenin dokuz filmi sinemanın kenti ele alışı bakımından incelenmiştir. Araştırmanın sonucunda sözü geçen dönemlerde ele alman filmlerin kentleşme ve beraberinde getirdiği sorunlar çerçevesinde İstanbul kentini temsillerinde belirli bir bütünlük ortaya çıkmıştır.
Reha Erdem sinemasında uzam, zaman ve bellek

Son dönem yeni Türk Sineması'nın daha ilk filmleriyle ulusal ve uluslararası festivallerde adından söz ettiren, bağımsız ve kendine özgü sinema diliyle öne çıkan yönetmenlerinden biri olarak Reha Erdem'in sinemasının uzam, zaman ve bellek açısından irdelenmesi tezin ana hedefidir. Bu çalışmada bir yandan sinemanın uzam ve zamanla karşılıklı ilişkisi irdelenmekte diğer yandan sinemanın kendi uzam ve zamanını nasıl biçimlendirdiği, nasıl dönüştürdüğü konusu bu alandan farklı anlayışlar ışığında ortaya konulmaktadır. Daha sonra Türk Sineması Tarihi bağlamında Türk sinemasının dönemleri bu iki kavram üzerinden değerlendirilmekte ve son olarak da Reha Erdem sinemasının yarattığı atmosfer tüm uzam ve zamanın özellikleri temelinde analiz edilmektedir. Sinema aygıtı, günümüze kadar uzanan süreçte; tüm teknolojik, sosyo-ekonomik süreçlerden etkilenerek kendi yapısall özelliklerini deneyleyerek, sorgulayarak, dönüştürerek, yeniden tanımlayarak, eksiltip çoğaltarak sinema sanatı olarak kendini kanıtlamıştır. Bu süreç kesintisiz devam etmektedir. Tüm bu süreçler boyunca anlatı ve temsil yapıları uzam ve zamanın dönüşümlerini etkileyerek ve onlardan etkilenerek yeni biçemler geliştirmiştir. Tüm bu süreci şekillendirirken kendine özel öğeler üzerinden kendi anlatı kalıbını üretmektedir. Reha Erdem'in yarattığı atmosferin uzam mekan, hareket, varlık / beden- ve zaman kalıplarının sorgulanması yönetmenin sinemasal bakış açısını ortaya çıkaracaktır. Bu sorgulama yönetmenin tüm çalışmalarının genel bir değerlendirmesi üzerinden gerçekleştirilerek böylece yönetmenin çok katmanlı anlatı yapısı çözümlenecektir.
Sinema ve din eğitimi

Din eğitimi, bilgi vermekten çok sevdirerek öğretmeyi amaçlayan bir eğitim alanıdır. Öğrenilen dini bilgilerin uygulama, özümseme aşamasına geçebilmesi için din eğitimi alan kişilerin din eğitimcisine ve dine karşı sevgi beslemesi gerekmektedir. Sevgiden yoksun bir din eğitiminin başarılı olması zordur. Dolayısıyla din eğitiminde sevdiren, kolaylaştıran metodlar, araçlar kullanılmalıdır. Din eğitimini kolaylaştıracak, zevkli hale getirecek araçlardan biri de sinemadır. Çoğunlukla din eğitimini engelleyen, zorlaştıran bir araç olarak kullanılan sinema filmleri, din eğitimine yardımcı bir araç olarak da kullanılabilmektedir. Bu düşüncelerden hareketle oluşturulan tezin ilk bölümünde Hollywood, İran ve Türk sinema tarihi din eğitimi açısından incelenmiştir. İkinci bölümde sinemanın bir eğitim aracı olarak insan ve toplum üzerindeki etki gücü ortaya konmuş ve bazı film türleri din eğitimi açısından değerlendirilmiştir. Üçüncü bölümde sinemanın yaygın din eğitiminde olumlu ve olumsuz yönde nasıl kullanıldığı tespit edilmiştir. Son bölümde ise örgün din eğitiminde filmlerin ne şekilde kullanılabileceği incelenmiştir.
Görme biçimleri ve sinema ile videonun görsel-işitsel ortamlarının karşılaştırmalı olarak incelenmesi: Robert Bresson, Jean Luc Godard ve Angela Melitopoulos üzerinden bir analiz

Bu araştırmada, ürettikleri imajlarla insanın duyguları üzerinde etkili olan sinema ve video aygıtlarının görsel-işitsel ortamları detaylı olarak anlatılmış ve böylelikle bu aygıtların kullanımları arasındaki benzerlik ve farklılıklar incelenerek görme ve düşünme biçimlerine getirmiş olduğu değişiklikler ortaya çıkarılmıştır. Bu bağlamdan yola çıkılarak tezde sırasıyla imajın geçmişşten günümüze geçirmiş olduğu değişim, modern batı toplumlarında görmenin algılanışı ve bu alanlarla ilişkili olarak sinema ile video aygıtlarının görsel-işitsel ortamları anlatılmıştır. Tezin son bölümünde yer alan filmlerin analizi kısmındaysa Robert Bresson'ın Yankesici ve Jean-Luc Godard'ın Serseri Aşıklar isimli sinema filmleriyle yine Godard'ın Film Socialisme ve Angela Melitopoulos'un Passing Drama isimli video filmleri yorumcu yaklaşım kullanılarak analiz edilmiştir. Tezin son kısmında bahsi geçen filmler aracılığıyla sinema ve video aygıtlarının görsel-işitsel ortamları arasındaki benzerlikler ve farklılıklar örneklendirilerek ortaya çıkarılmıştır. Yapılan karşılaştırmalı değerlendirme sonucunda sosyal hayatımızda birçok alanda sıklıkla karşılaştığımız video aygıtının sinemanın görsel-işitsel ortamını alıntılayarak kendi ortamında yeniden üretebildiği görülmüştür. Çalışmada varılan başka bir sonuç ise sinemanın daha çok kurmaca türe, videonun ise belgesel türe yakın olduğudur. Sinema filmlerinin olgusal dünyanın bir çeşit temsili üzerinden işlediği, buna karşın video filmlerin kendi içlerinde anlam taşıyan imajlardan oluştuğu yapılan analizler sonucunda belirlenmiştir. Edinilen tüm bilgiler ışığında yapılan genel bir değerlendirme sonucunda ise video cihazının görsel-işitsel ortamının sunduklarının sinema ortamının sunduklarına oranla daha geniş bir perspektife sahip olduğu belirlenmiştir.
Pasolini ve politik sinema

'Pasolini ve Politik Sinema' başlıklı bu biyografik ve teknik tez çalışması; politika kavramının, felsefi ve etimolojik kökenlerini ve kısa tarihini inceledikten sonra politikanın sinema sanatına ve özel olarak İtalyan sinemasına yansımalarını mercek altına almaktadır. İkinci Dünya Savaşı'nın ardından, 1960'lı ve 1970'li yılların entelektüel kuşağında yetişmiş, İtalyan sanat ve edebiyat dünyasında yaratıcı, özgün, cesur, duyarlı, analitik ve eleştirel düzeyi yüksek bir sanatçı olan Pier Paolo Pasolini'nin yaşamı, kişiliği, eserleri ve filmleri irdelenmiş, politik görüşleri ve kişiliğinin sinemasına yansımaları analiz edilip politik sinema kavramıyla ilişkilendirilmiştir.