turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ölüm kavramı ve 90 sonrası Türk filmlerinde ölüm temasına eleştirel bakış

Ölüm, tarihsel süreç içerisinde insanoğlunun üzerine en çok düşündüğü kavramlardan biridir. Ölümden sonra yok olup gidecekleri endişesiyle tedirgin olan insanoğlu ölümsüzlüğün yollarını aramış, öldükten sonrası için pek çok düşünce geliştirerek yok olma korkusunu kendince bir köşeye itmiştir. Bu araştırmada, ölüm kavramı ve ölüme bakış açıları tarihsel süreç içerisinde mitoloji, felsefe, din ve psikoloji alanlarında incelenerek 90 sonrası Türk sinemasına yansımaları açıklanmaya çalışılmıştır. Eleştirel yöntem ve göstergebilimsel metodoloji çerçevesinde incelenen filmlerde ölüm kavramı ile ilişkili birçok farklı söylemin olduğu saptanmıştır. Araştırmanın sınırlılığı içerisinde 90 sonrası Türk sinemasında kullanılan ölüm konsepti daha önceki dönemlerde de ele alınan ölüm kavramına bütüncül yaklaşabilmek ve bir dönemin diğerinden kopmadığını aksine birbirinden beslendiklerini aktarabilmek adına örneklem içerisine 90 öncesi filmler de dahil edilmiştir. Yönetmenlerin kendi bakış açılarından ölüm kavramı ve ölümden sonra ne olacağı ile ilgili görüşlerinin filmlerinde tespit edilmesinin yanında kültürel bir kod olan İslam dininde cenaze törenlerinde gerçekleştirilen pratiklerin de filmlere yansıdığı saptanmıştır. Sonuç olarak; 90 sonrası Türk sineması unutulan ölümü hatırlatarak, ölüm kavramına eleştirel bakarak unutulan yaşamı bütüncül bir şekilde ele almış ve ölümün de yaşamın içine dahil olduğunu aktarmıştır.
Türkiye ve Dünyadaki sinema ve televizyon müzelerinin incelenmesi

'Türkiye ve Dünyadaki Sinema ve Televizyon Müzelerinin İncelenmesi' başlıklı tez çalışması gerek ülkemizdeki gerek yurt dışındaki sinema ve televizyon müzelerini kuruluş, yönetim, koleksiyonlar, sergileme ve sunum yöntemleri, etkinlikler ve sosyal medya açılarından ele almakta ve 1895 tarihinde resmi olarak oluşturulan sinemanın ve daha sonra icat edilecek olan televizyonun 20. ve 21. yüzyıllarda müzelerde yer alma sürecine ışık tutmayı amaçlamaktadır. Sinema ve televizyon müzeleri hem yerel, hem de yabancı sinema tarihini belgeleyip topluma sunması açısından önemlidir. Bu çalışma süresince gerek yerinde yapılan incelemeler, gerek alan araştırması sırasında elde edilen bulgular bu müzelerin bir bölümünün durağan bir sunumdan ziyade çeşitli etkinliklerle sinema ve televizyon kültürüne karşı bilinç uyandırdığını, bu noktadan hareketle toplumsal farkındalık yarattığını, eğitim faaliyetleriyle sinemaya nasıl yaklaşmak gerektiğini öğrettiğini ve toplumun farklı kesimlerini bünyesinde bir araya getirerek nasıl bir 'sosyal merkez' işlevine sahip olduğunu göz önüne sermektedir. Bu çalışma dünya üzerinden 63 müzeyi ele alması bakımından bu alanda yapılan ilk kapsamlı çalışmalar arasındadır. Bu nedenle hem ileride bu alanda çalışma yapacak kişilere bir kaynak sağlaması amaçlanmış, hem de henüz bu alanda fazla örneğe sahip olmayan ülkemiz için bir karşılaştırma örneği sunulmak istenmiştir. Diğer taraftan da müze dünyasında sinema ve televizyon müzelerinin nerede durduğuna, diğer müzelerle benzer ve farklı yönlerine dair veri tabanı oluşturulma amacı güdülmüştür. Tez kapsamında İstanbul'da bulunan 'Türvak Müzesi' dışında, 'Adana Sinema Müzesi', 'Eye Film Müzesi, 'Londra Film Müzesi', 'Londra Sinema Müzesi', 'Berlin Sinema ve Televizyon Müzesi' bizzat yerinde incelenmiştir. Görüntü teknolojilerinin gitgide ilerlediği 21. yüzyıl toplumunda sinemanın kökenlerini, oluşum sürecini, girişimcilerini ve geçirdiği süreçleri yakından tanıyarak bugünkü konumunu anlamak ve çeşitli sinema etkinlikleri vasıtasıyla toplumun farklı kesimlerini bir araya getirerek, hem kültürel bir arka plan sağlamak, hem de sosyal bir eğitim alanı yaratmak sinema müzelerinin en önemli işlevleri arasındadır. Bu nedenle bu alandaki müzelerin artması ve bu alana dair daha fazla akademik çalışma yapılması önemli ve gereklidir.
1990 sonrası ulusal sinemada birey üzerinden gündelik yaşam ideolojisini yansıtma sorunsalı

İnsana ait olan her şey toplumsal, kültürel dolayısıyla da ideolojiktir. Gündelik yaşamın ise toplumsal hakkında ciddi bir ideolojik metin barındırdığı göz ardı edilemez. Gündelik yaşamın sanatın konusu olması ya da gündelik yaşam içerisindeki sıradanlığın sanatın konusu olması yeni bir olgu olmamakla birlikte üzerinde pek durulmayan bir alandır. Sanatı da bu bağlamda ideolojinin gizlediği gerçekliği deşifre edecek bir araç olarak görmek gerekmektedir. Türkiye'de sinemanın serüvenine bakıldığında 1990'lı yılların ikinci yarısından itibaren hızlı bir ivme kazanan ulusal sinemanın, genelde büyük anlatılar yerine sıradan yaşamlara ve sıradan insan öykülerine yöneldiği görülmektedir. Bu yeni oluşan sinemanın anlatılarını, birey olma mücadelesindeki toplumsal aktörlerin gündelik yaşam içerisinde nasıl bir ideoloji ile şekillendikleri sorusu üzerine inşa ettikleri görülmektedir. Mevcut ideolojinin, temelde milliyetçi ve ahlakçı bir söylemde ilerlemesine karşın bireylerin otoritenin stratejilerine gündelik taktiklerle cevap verebilen ama otoritenin çok da dışına çıkamayan bir algılayış ve yaşayış biçimi ortaya koyduğu ortadadır. Bu çalışmada gündelik yaşam içerisinde, birey ve birey algısını belirleyen temel kavramlar ışığında, Türkiye'de kadın ya da erkek toplumsal aktörlerin, bu toplumsal alanda nasıl varlık gösterilebildiği tartışılmıştır. Bu bağlamda yerleşik ideolojik metnin birey olmaya ne kadar izin verebildiği ideolojik ve sosyolojik eleştiri yöntemi kullanılarak örnek filmler üzerinden açıklanmaya çalışılmıştır. Örnek filmlerde de görüldüğü gibi birey kavramı, entelektüel bir tartışma konusu olmasının ötesinde gündelik yaşamda kendisine çok da karşılık bulamayan ve toplumsal aktörlerce de hayata geçirilmesine izin verilmeyen bir olgudur. Bu nedenle de Türkiye'de birey olgusundan genellikle nominal bir kavram olarak söz edilebilmektedir. Filmlerde de görüldüğü gibi nominal olarak beliren bireyin temel sorunu; ister kent mekanında olsun, isterse taşrada, temelde bir varoluş mücadelesinden öteye geçememektedir.
Hollywood'un 2000'li yıllardaki hedef kitlesi olarak gençlik ve gençliğin bilişsel gelişimlerinin fantastik sinemaya yansımaları: Bir örnek olarak Yüzüklerin Efendisi üçlemesi

Hollywood film stüdyoları, sinema tarihinin her döneminde yeni izleyici kazanma politikaları üzerinde durmuşlardır. 2000'li yıllarda gelişen görüntü ve ses teknolojileri sayesinde bu politikaların temelinde çocuk/genç izleyici kitlesi yer almaya başlamıştır. Teknolojik aletlerin erişilebilirliği artıp kullanım yaşı düşmeye başladıkça, dünya nüfusunda önemli bir yer sahibi olan gençlere yönelik stratejiler geliştirilmeye başlanmıştır. 2000 öncesi dönemde, genç nüfusun film izleme pratiğinin temelinde sadece çizgi/animasyon filmler yer alsa da, gelişen bilgisayar destekli efektler ve bu filmlerin vizyona girebileceği donanıma sahip salonlar sayesinde fantastik filmler de giderek artış göstermiştir. Bu çalışmanın temel amacı, yeni film izleme politikalarının temelinde yer alan genç izleyici kitlesini ilk çocukluk çağlarından itibaren bilişsel olarak inceleyerek kendileri için üretilmeye çalışılan politikaları anlayabilmektir. Teknolojik gelişmelerden sonra animasyon filmlerinin yanı sıra bilişsel gelişimlerine uygun olarak fantastik filmler de rağbet görmeye başlamıştır. Gençlerin bilişsel durumları çözümlenirken 2000'lerden sonra altın çağını yaşayan fantastik kurgu da incelenmiştir. Çalışma üç bölüme ayrılmıştır. Birinci bölümde insanların ilk çocukluk ve gençlik çağları bu konular üzerine çalışan kuramcıların görüşlerinden faydalanılarak derinlemesine incelenmiş; ikinci bölümde fantastik, fantastik kurgu ve fantastik sinema kavramları açıklanmış; üçüncü bölümde ise göstergebilimsel çözümleme yöntemin bahsedilerek fantastik sinemanın 2000'lerdeki en görkemli temsilcilerinden Yüzüklerin Efendisi üçlemesi: tema, karakter ve hikayeleri bakımından incelenmiştir. Bu çözümlemenin sonucu olarak, Yüzüklerin Efendisi üçlemesinde gençlerin bilişsel gelişimlerine vurgu yapan yönler ortaya çıkarılmıştır. Çalışma sonucunda, fantastik sinema eserlerinin gençlerin bilişsel gelişimlerine uygun bir yapı sergilediği ve bu yüzden rağbet görmeye devam ettiği bulgusuna ulaşılmıştır.
Andre Zvyagintsev : The Return, The Banishment, Elena How Father's Exile Their Children

Bu tezin amacı Andre Zvyagintsev'in Dönüş (2003), Sürgün (2007) ve Elena (2011) filmlerindeki ortak sürgünlük temasını incelemektir. Tez bir sürgünlük olarak sinema ve sinemada sürgünlük temalarını kuramsal olarak ele almaktadır. Birbirinden farklı pek çok metodla ele alınabilecek sürgünlük 'babalık' teması üzerinden analiz edilmiştir. Babaların çocuklarını nasıl sürgün ettikleri Andre Zvyagintsev'in üç filmi üzerinden analiz edilerek tezin ana sorgulamasını oluşturmuştur.
Türk yapımı animasyon filmlerinde değer aktarımı üzerine inceleme

Bu çalışmanın amacı, Türk yapımı animasyon filmlerini değer aktarımı açısından incelemektir. Bu bağlamda incelenen animasyon filmlerinde değerlere yer verilip verilmediği tespit edilmeye çalışılarak çıkarımda bulunulmaya çalışılmıştır. Doküman incelemesi tekniği ile yürütülen çalışmada 2013 ile 2016 yılları arasında sinema izleyicisiyle buluşan ve ulaşılabilir olan 6 adet Türk yapımı animasyon film içerik analizi yoluyla incelenmiştir. Bu filmlere yönelik değerler ve görsel unsurlar için tespit çalışması yapılmıştır. Tespit edilen değerlere ait örnekler verilirken çalışmanın güvenirliğini arttırmak için değerlerin geçtiği animasyon filmin dakika ve saniyesiverilmiştir. Yapılan analizler sonucunda çalışmada toplamda 152 adet değer tespit edilmiştir. İncelenen filmlerde en çok rastlanılan değer sevgi başlığı altında aile, hayvan ve doğasevgisidir. Bu değer 32 adetle en çok karşılaşılan değer olmuştur. İncelenen animasyon filmlerinde olumlu ve olumsuz değerlerle karşılaşılmıştır. Tespit edilen değerlere bakılarak animasyon filmlerin çocuklara model oluşturacak nitelikte olduğu görülmüştür. Çalışmada ulaşılan sonuçlar alan yazın doğrultusunda tartışılarak konu ile ilgili önerilerde bulunulmuştur.
Almanya'ya göç filmlerinde aile kurumu

Sinema tarihine bakıldığında aile birçok filme konu olmuştur. Filmler yapıldığı günün koşulları hakkında tarihi bir belge niteliği de taşırlar ve onları var eden toplumsal yaşamı sinemaya yansıtırlar. Bir ülkenin filmlerini inceleyerek ülkenin, toplumun ve ailenin koşullarını, özelliklerini ortaya koyma imkanı doğmaktadır. Toplum yaşayan bir organizmadır. Zamana göre kendini yeniler ve değiştirir; bu değişimin görülmesi ve tespiti içinse belli zamanlarda araştırmalar yapılması kaçınılmazdır. Film senaristi ve yönetmeni toplumda yaşayan bireylerden farklı olarak bir yaratıcı süreç sonunda eserini oluştursa da örnek olarak seçtiği olay ve kişiler yine bulunduğu toplumun bir parçası olmak durumundadır. 1950 yılı itibariyle ülkemizde iç göç artarak yaşanırken, Türk sineması da bu olguyu sinemaya yansıtmıştır. 1960'lı yıllarda başlayan yabancı ülkelere göç olgusu ise 1970'li yıllara gelindiğinde Türk filmlerine konu olmaya başlamıştır. Dolayısıyla sinemanın yansıtıcı bir kitle iletişim aracı olduğu iddiasını en gerçekçi biçimde ortaya koyabilmenin bir yolunda, insan-toplum-iktidar/sistem ilişkisini somutlaştıran aile olgusunu incelemek olabilir. Tez kapsamında; Türk sinemasındaki, Almanya'ya dış göç olgusunun, aile kurumunu nasıl etkilediği, nasıl bir değişim içine soktuğu, sinemada bunun nasıl yansıtıldığı dış göç sürecinin ilk sinemaya aktarıldığı 1970'lerden başlanarak on yıllık aralıklarla ele alınmış ve beş film söylem analizi yöntemiyle incelenmiştir. Çalışmada örneklem olarak Şerif Gören'in Almanya Acı Vatan (1979), Tevfik Başer'in Kırk Metrekare Almanya (1986), Sinan Çetin'in Berlin'in Berlin (1993), Fatih Akın'ın Duvara Karşı (2004) ve Yasemin Şamdereli'nin Almanya'ya Hoşgeldiniz (2011) filmleri, ailenin yapısı, aile içinde temel değerler, ailede kadının konumu ve durumu, aile içinde çocukların konumu ve kuşaklar arası ilişkiler, ailenin göç edilen kültüre entegrasyonu ve ötekileştirme sorunları, aile bireylerinde göçü başlatan nedenler, aile içi ekonomik durum ve ailenin geleceği konusundaki öngörüler; hedefler bağlamında değerlendirilmiştir.
Nabız film serisi analizi: Hollywood korku filmlerinde elektronik iletişim aygıtlarının kullanımı

Korku insanlığın geçmişşinden itibaren peşinde olan bir duygulanım şeklidir. Bir tehlike karşısında hayatta kalma mekanizmasını tetikler ve bireyin kurtuluş için yol aramasına ön ayak olur. Korkunun türleri ve geçmişşten itibaren biriken mirası korku sinemasına da şekil vermiştir. İlkel dönemlerde daha çok ökült, mistik kısacası doğaüstü unsurların korku verici olduğu bilinmektedir. İlk korku yapımlarında da bunların etkileri gözlenir. Günümüz bağlamında korkular ele alındığında ise, daha çok somut öğelerden korku duyulduğu söylenebilir. Modern dönem korkuları incelendiğinde iletişim teknolojileri de bu kategoride yer alabilmektedir. İletişim teknolojilerinin yarattığı sorunlar ve tehlikeler de mevcuttur. Bu bilgiler ışığında korku sinemasında da bu teknolojilerin korku verici unsur olarak kullanılması çok doğaldır. Korku sineması yıllarca dönemsel eğilimlerden etkilenerek türe şekil vermiştir. Değişen korkular ile de beyazperdede yer alan korku canavarlarının yeni nesil bir soluk kazandığı gözlenmektedir. Bu çalışmada özellikle tür kavramının üzerinde durulmuştur. Korku türü ve alt türlerin analizi yapılmıştır. Alt türlerin incelenmesi elektronik iletişim teknolojilerinin korku unsuru olarak ele alınmadığını göstermiştir. Nabız, Nabız 2 ve Nabız 3 filmleri özellikle klasik anlatı bağlamında incelenmiş Noel Carroll'ın tür sinemasını incelemek için kullandığı Keşif Teması ile ele alınmıştır. Anlatı, karakter ve korku verici unsurların analizi yapılmıştır. Tüm analizlerini sonucu elde edilen bulgular; modern korkuların korku sinemasına yansıdığı yönündedir. Korku türü içerisinde birçok korku filminin iletişim teknolojilerini korku verici unsur olarak kullandığı belirlenmiştir.
1960-1970 yılları arasında Türkiye'de yaşayan toplumsal ve siyasi değişimlerin Türk Sineması'na yansımaları

1960- 1970 yıllarında Türkiye'de önemli siyasal ve toplumsal değişimler yaşandı. 27 Mayıs 1960'ta Türk Silahlı Kuvvetleri iktidarda bulunan Demokrat Parti hükümetini devirerek yönetime el koydu. 1946 yılında kurulmuş olan Demokrat Parti, 1950 seçimlerinde Atatürk'ün kurduğu Cumhuriyet Halk Partisi'nden daha fazla oy alarak yönetime geçmişş ve yürütmeyi elinde bulundurduğu on yıl içinde liberal ekonomiye, yabancı sermayenin teşvikine dayalı bir politika izlemişti. 27 Mayıs 1960 Devrimi'ni 1961 Anayasası izledi. Ülkenin kurumları çağdaş hak ve özgürlüklerle donatılmış, Cumhuriyet ilkelerine dayalı ve kemalist bir anayasanın güvencesinde işler duruma geldi. Toplumun her noktası hızlı bir gelişim ve hareketlilik yaşamaya başladı. 1960- 1970 yıllarında Türk Sineması da, içinde oluştuğu ekonomik, siyasi ve kültürel ortama uygun olarak önemli gelişmelere sahne oldu. Bu yıllar arasında, Lütfi Akad, Atıf Yılmaz, Memduh Ün, Osman Seden, Halit Refiğ gibi sinemacılar ulusal sinema dilimizi oluşturan en özgün filmlerini çektiler. Bu yönetmenler dışında birçok yeni isim sinema sektörünün çeşitli dallarında çalışmaya başladı. Türk Sineması başka hiçbir döneminde görülmeyen bir konu zenginliği ve çeşitliliğe ulaştı. Tüm Türkiye'de yoğun olarak Türk filmi aranıp izlenmesi kendi seyircisine dayalı bir sektör ve düzen oluşturdu. Öyle ki, çevrilen film sayısı, devletin herhangi bir desteği, hatta uyguladığı bir sinema politikası olmadan, üstelik de sansür engelleri arasında gitgide arttı. 57Bu canlı sektör ve yeni anayasanın sağladığı kültürel ortam içinde sinema üstüne yeni düşünceler, yeni tartışma alanları ortaya çıktı. Ulusal film mirasının korunmasına yönelik ilk çalışmalar bu dönemde başladı. 1970'ten sonra, Türk Sineması'nın dayandığı seyirciyi oluşturan aileler, gerek anarşi ve artan pahalılık, gerekse televizyonun etkisiyle evine çekildi. Değişen seyirci ve toplumsal ortam, Türk Sineması'nda Yılmaz Güney olgusuyla seks filmleri furyasını doğurdu. İ8
2000 sonrası Türk sinemasında dini ögelerin incelenmesi: Girdap film örneği

Sinema ve din arasındaki ilişki, sinemanın icadından günümüze kadar etkisini hiçbir zaman kaybetmemiştir. Türk Sineması ve Din ilişkisi üzerine yaptığımız bu çalışmada: Sinemanın Türkiye'ye geldiği tarihten günümüze kadar, dönem dönem din ile nasıl bir ilişki içinde olduğunu, dini ögelerin filmlerde nasıl kullanıldığını, 2000'le başlayan Yeni Sinema Akımı'nda dinin işlenişinin eski dönemlerden ne tür farklılıklarla beyaz perdeye aktarıldığını tespit etmeye çalıştık. Türk Sineması'nda dönemin ideolojik bakış açısı, toplumsal farklılıklar, din ve toplum arasındaki ilişki, sinema ve din arasındaki ilişkiye yansımıştır. Sinemanın icadından çok kısa bir süre sonra Osmanlı Devleti'nde kullanılmaya başlaması ve kabul görmesi Türk Sinema tarihi açısından gurur vericidir. Sinemanın Osmanlı'da hızlı bir şekilde kabul görüp yaygınlaşmasında halkın seyrinden çok hoşlandığı Karagöz oyunlarının büyük etkisi vardır. Cumhuriyet'in ilanı ve sonrası toplumsal yapı içinde tartışmalara yol açan laik ve dindar farklılaşması çekilen filmlerde dinin işleniş şekline yansımıştır. Cumhuriyet'in ilan edildiği ilk dönemler çekilen filmlerde, din çoğunlukla imam figürü ile temsil edilmiş, imam karakteri ise olumsuz imgelerle kullanılmıştır. Hazretli Filmler Akımı'nda ise din, sinemada ticari bir sömürü aracı haline dönüşmüştür. Kendini, toplumun komünist, İslamcı, milliyetçi gibi ideolojik alt katmanlarında sınıflandıran yönetmenler, ideolojik fikirlerine uygun bir din yorumunu filmlere yansıtmışlardır. Kimi dini, hayatın vazgeçilmez temel unsuru, kimi ise ezilen sınıfları oyalamak için uydurulmuş kurallar olarak görmüş ve filmlerinde bu şekilde anlatmıştır. 2000'li yıllar Türk Sineması'nda devrim niteliğinde değişimlere sebep olmuştur. Gelişen sinema teknolojisi kullanılmaya başlanmış, görüntüde anlatı dili değişmiş, bu değişim sinemada yapısall farklılıklar oluştururken, sinema salonları hiç görmediği doluluk oranlarına ulaşmıştır. Yeni Türk Sineması, doğal formunda popüler ve sanatsal olarak farklılaşmaya gitmiş, popüler filmler yüksek hasılat rakamlarına ulaşırken, sanat filmleri uluslararası platformlardan ödülle dönmüştür. Bu dönemde din beyaz perdede ticari veya ideolojik bir zorlama yerine hayatta var olduğu gibi doğal şekliyle kullanılmıştır.
Tarkovski sineması: Etik ve estetik açıdan bir inceleme

Bu çalışma ünlü Rus yönetmen Andrei Tarkovski'nin filmlerininin etik ve estetik bağlamda bir okuma denemesidir. Andrei Tarkovski'nin filmleri ve diğer metinleri ayrıca onun üzerine kaleme alınan metinler ile söyleşiler incelenerek onun sinema sanatına kazandırdığı etik ve estetik bağlam bilimsel bakış açısıyla irdelenip çözümlenmiştir. Bunu yaparken sinema sanatının anlam ve anlatım haritalarının doğru ve bilimsel çizimine katkıda bulunmayı amaçladım. Sinema sanatının yaratıcı yönetmenlerinden Andrei Tarkovski'nin duruşunu hayat karşısında tavır alışını ve bunların filmlerindeki yansımalarım anlamlandırarak, doğru okunmasına katkıda bulunmayı umuyorum.
Yeni Türk Sinemasında biçem

Sanat bağlamında düşünüldüğünde biçem; bir sanatçının, bir eserin, bir dönemin, bir ülkenin ya da bir çağın kendine özgü biçimlendirme, söyleyiş, anlayış, anlatış biçimi olarak kabul edilir. Fotoğrafik görüntünün hareket kazanmasıyla doğan sinema, giderek bir öykü anlatma aracına doğru evrilmiş ve öykü anlatımına hareket ve zaman öğesine de ekleyerek, insanoğluna yeni bir anlam yaratma, algılama, ve alımlama biçimi kazandırmıştır. Sinemaya özgü bu biçim, eseri meydana getiren araca özgü bileşenlerin nasıl kullanıldığı, yani biçemin nasıl kurulduğu ile ilgilidir. Türkiye'de 1990'lı yılların ortalarında başlayan ve 2000'li yıllarda uluslararası bir görünürlük kazanan sinema alanındaki dönüşüm; 'Yeni Türk Sineması', 'Yeni Türkiye Sineması', 'Bağımsız Sinema' ya da 'Sanat Sineması' olarak kavramsallaştırılmış ve çeşitli boyutlarıyla birçok araştırmacının inceleme konusunu oluşturmuştur. Bu dönemi geçmişş sinema anlayışından ayıran temel belirleyici ise dönemin özellikle sinema dilinin kullanımı açısından geçmişş dönemlerden farklı olarak, özgün bir yaklaşım geliştirebilmiş olmasıdır. Bu çalışmada, Türk sinemasında, yeni bir estetik yaklaşımın ilk yetkin örneklerinin ortaya çıktığı bir dönemin filmleri, biçem yönüyle ele alınmıştır. Bu bağlamda araştırmanın amacı; Türk sinemasında yeni dönemin biçemsel yönelimlerini saptamak ve ortaya çıkan benzerlikleri, farklılıkları biçem yönüyle ortaya koymaktır.
2000 sonrası Türk sinemasında şiddet

Bu tez çalışmasının amacı, 2000 sonrası Türk Sinemasında şiddetin varlığını anlamlandırmaktır. Sinema, hem bir iletişim aracı hem de önemli bir sanat alanıdır. Sanat toplumdan etkilenir ve toplumu etkilerken, kitle iletişim araçları da toplumdan etkilendiği gibi toplumu etkiler, ürettikleriyle topluma yön verir, algı oluşturur ve oluşan algıyı şekillendirir. Sinemanın bu ikili yapısı onu diğer alanlardan daha önemli bir yerde tutmayı gerektirir. Şiddet ise insanlık tarihiyle paralel ortaya çıkmış bir olgudur. İnsanın var olduğu yerde onunla birlikte anlamlandırılan şiddet, insanın kültürüyle doğrudan ilişkilidir. Kültürün bir sonucu olan şiddet toplumdan topluma farklı şekillerde kodlanmış ve farklı kavramlarla tanımlanmıştır. Bu nedenle şiddetin ölçütü ve yapısı da toplumdan topluma değişmektedir. Bu durumdan yola çıkılarak öncelikle ilk bölümde şiddet olgusu anlamlandırıldı, ardından ikinci bölümde şiddetin kültür ürünleri içerisinde yer alışıyla birlikte medyadaki yerine değinildi. Son olarak üçüncü bölümde tartışılan konuların 2000 sonrası Türk Sinemasındaki varlığı anlamlandırıldı. Sinema, toplumsal olaylardan ve olgulardan etkilenip, beslenirken aynı zamanda toplumu etkiler ve toplumun algılayışına yön verir. Buradan hareketle 2000 sonrası Türk Sinemasında şiddetin varlığını anlamlandırmanın toplumsal olgularla beraber anlamlı olacağı düşünüşünden hareketle sosyolojik eleştiri yöntemiyle filmler çözümlendi. Filmler üzerinde yaptığımız incelemeyle toplumsal olayların sinemaya yansımasında şiddetin de önemli bir yerde durduğu sonucuna ulaşıldı.
Azerbaycan sinemasında toplumsal dönüşümün temsili: İbrahimbeyov filmleri örneği

Çalışmada Azerbaycan sinemasında muhalif çizgisiyle tanınan yönetmen ve senarist Rüstem İbrahimbeyov'un üç filmi üzerinden Bakü'nün toplumsal ve kültürel dönüşümüne bakılmıştır. Tez SSCB'nin çöküşüyle bağımsızlık kazanan Azerbaycan Cumhuriyeti insanının, özellikle başkent Bakü toplumunun geçirdiği dönüşümü filmler üzerinden açığa çıkarmıştır. İbrahimbeyov'un senaristi olduğu filmler Yeni Gerçekçilik sinemasının bir ürünü olarak ele alınmıştır. Dolayısıyla, çalışmada bu üç film üzerinden tarihi olguları da göz önünde bulundurarak Yeni Gerçekçilik dalgası filmlerinde yer alan gerçekçilik temsili irdelenmiştir. Araştırma İkinci Dünya Savaşı ve Dağlık Karabağ çatışması gibi önemli olayların Bakü toplumunda nasıl izler bıraktığı da filmlerin öyküsü üzerinden değerlendirilmiştir.