turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Aristoteles'in alem görüşü

Jüri : Doç. Dr. Ali Osman GÜNDOĞAN Bu çalışmada Aristoteles'in alem görüşünü ortaya koymaya çalıştık. Bu konuya geçmeden önce de giriş bölümünde, ilkçağ filozoflarının varolanların temel maddesi ve oluş problemini nasıl değerlendirdiklerini belirlemeye gayret ettik. Aristoteles'in bu konuya ilişkin görüşlerini özetle şu şekilde belirleyebiliriz: Aristoteles alemi mükemmel bir bütün olarak görmekte ve alemin merkezine hareketsiz olan yer yuvarlağını yerleştirmektedir. Filozof alemi bir bütün olarak görmesine karşın onu ikiye ayırmakta birisine yukarı, , diğerine aşağı adını vermektedir. Ay - üstü alem, ait her adı verilen görünmez bir özdekle kaplıdır ve burada yer alan varlıklar Tanrısallığın yakınında bulunurlar. Dairesel yer değiştirme hareketinin dışında, hiçbir değişmenin gözlenmediği bu alem düzenin hakim olduğu mükemmel bir yerdir. Ay - altı alem ise dört unsurdan oluşmuştur ve Tanrısallığın uzağında yer alır. Bu alemde yer alan her varlık oluş ve bozuluşa tabidir. Düzensizlikler alemi olan ay - altı alemdeki varlıkların gerçekleştirdikleri harekette yukarı ve aşağı doğru olan düz çizgi şeklindeki harekettir. Alemde yer alan bütün varlıkların nihai hedefi ise mutlak bir dinginliğe ulaşıp Tanrısallaşmaktır.
Çözümlemeci felsefede doğruluk ölçütü sorunu: Alfred Jules Ayer

Felsefede doğruluk ölçütü sorunu, bilginin; kaynağını, sınırını ve güvenirliğini içeren epistemolojik bir sorundur. 'Bir şeyin bilinmesinin ölçütü nedir? olarak da formüle edilebilen bu sorunun tartışılmasında filozoflar, tek ölçütü öznellik olan solipsizm tehlikesine düşmeden, 'bilmenin' gerekçelerine doğruluk, gerçeklik ve algı bağlamında cevap aramıştır. 20. yüzyılda çözümlemeci yöntemin gelişmesiyle tartışmalar, mantıksal-dilsel ilişkiler zemininde, kavram ve yargıların anlamı üzerine yoğunlaşır. Doğruluk ölçütü sorunu, ifadelerin anlamlılık ölçütü sorununa dönüşür. Bu aynı zamanda yeni felsefenin de merkez sorunudur. Dil felsefesi olarak da bilinen bu yeni felsefenin önemli isimlerden biri, hem deneysel ve çözümlemeci felsefeyi benimsemesi hem de Viyana Çevresi ile yakın ilişki kurması bakımından A. J. Ayer'dir. Felsefeye mantık, matematik ve deneysel bilimler çerçevesinde işlev kazandırmaya çalışan Ayer, metafiziği ve değerler alanını dışarıda bırakmak suretiyle önermelerin doğruluğuna, görüngücülük üzerinden bir ölçüt önerir. Bu ölçüt, mantıkçı pozitivizmin doğrulanabilirlik ölçütünün yenilenmiş halidir. Bu tezin amacı, bu önerinin felsefi dayanaklarını çözümlemek, ilişkili olduğu kavramları, yargıları ve sorunları açımlamak, Ayer'in bulgularını incelemek ve onları eleştirel bir şekilde değerlendirmektir.
Alain Badiou'nun varlık felsefesinde matematik-hakikat ilişkisinin eleştirel bir değerlendirmesi

Düşünce tarihinin en asli sorusu; 'ne var ne yok? etrafında gelişen ontoloji yaklaşımlarına baktığımızda, Parmenides'ten bu yana birçok filozofun, varlıksal anlamda bir ile çok tartışmasına açıklama getirme çabasını görürüz. Bu bağlamda varlık alanında Bir'in aksine çokluk ortamının hakim olduğunu savunan, çağdaş felsefenin önde gelen filozofu Alain Badiou'un ontoloji yaklaşımı bu tezin ana konusunu oluşturmaktadır. Özellikle Badiou'nun 'matematik = ontoloji' derken neyi ifade ettiği ve iki kategori altında topladığı -aşkın ve inşacı- düşünce oryantasyonlarına karşılık, küme kuramının gelişimiyle jenerik düşünce sistemini nasıl kurduğu ele alınmıştır. Ayrıca jenerik düşünce oryantasyonun, özneyi nasıl hakikatin yaratıcısı olma yolunda etkin bir noktaya taşıdığı meselesi de detaylandırılmıştır.
Alasdair Macintyre'in modern ahlak eleştirisi ve Thomasçı-Aristotelesçi ahlak felsefesi

'Fakat ben neden böyle yaşamalıyım? sorusu hem felsefeyle ilgilenenler hem de sıradan insanlar için hakkında görüş sahibi olmaktan kaçınamayacağı bir sorudur. Bu soruyla bağlantılı olarak hangi ilke ya da argüman bizi daha erdemli, daha adaletli olmaya sevk eder? Adalet nedir? Kime göre, neye göre adalet? Kişi için iyi nedir? Modern ahlak felsefesi ve onun takipçisi olan yirminci yüzyıl ahlak felsefesinde ele alınan yukarıdaki sorular birbirlerinden bağımsız ve yalıtılmış bir şekilde cevaplara mahkum edilmişlerdir. Bunun neticesi olarak, ahlaki sorunların doğasında var olan karmaşıklıklara aşırı derecede basitleştirilmiş modern teorilerle yaklaşılmıştır. Bu amaçla modern felsefenin ahlak felsefesine biçtiği görev/insan için iyinin, ahlaklı olanın ne olduğu konusunda yeni bir 'Arşimet' noktası bulunmasıdır. Ahlak, artık insan yaşamının 'doğal bir özelliği' olmaktan çok, tasarlanması ve insan davranışına sokulması gereken dışsal bir mekanizma olarak ele alınmaktadır. İskoç asıllı filozof Alasdair MacIntyre, modern dönemdeki ahlak teorilerinin genel özelliğini 'duyguculuk' olarak belirlemekte ve onun en önemli prototipleri Hume, Kant, Kierkegaard'a, Aristoteles geleneği aracılığıyla quo vadis? sorusunu sormaktadır. Bu soruyu sorarken kendisini üç büyük geleneğe yaslar: Marksizm, Aristotelesçilik ve Thomasçılık. Bu çalışmada ilk olarak MacIntyre'ın bu üç gelenekten nasıl etkilendiği ve nasıl yorumladığı meselesine ışık tutulmaktadır. İkinci olarak söz konusu üç geleneğin çerçevesinin MacIntyrecı perspektiften, modern ahlak felsefelerindeki yansımaları takip edilmektedir. Son olarak ise, MacIntyre'ın modern ahlakın tam karşısına yerleştirdiği Thomasçı-Aristotelesçi bakış açısının özellikleri ve bu bakış açısının MacIntyre'ın ahlak felsefesini yorumlamasında nasıl etkilere sahip olduğu incelenmektedir.
A Critique of the individuation problem in the philosophy of internal relations

IV OZ İÇSEL İLİŞKİLER FELSEFESİNDE BIREYLEŞTİRİM PROBLEMİNİN BİR ELEŞTİRİSİ Çelik, Sinan Kadir Yüksek Lisans, Felsefe Bölümü Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Ahmet İnam Nisan 2002, 87 sayfa Bu çalışmada bireyleştirimin içselci ve dışsala açıklamaları belirlenerek, bireyleştirim probleminin karşılaştırmalı bir analizinin yapılması amaçlanmıştır. Töz ve Demet kuramlarının bireyleştirim kavramsallaştırmasının sorunları gösterildikten sonra diyalektiğin içsel ilişkiler felsefesi olarak yorumlanışına dayanarak bireyleştirimin alternatif bir açıklaması geliştirilmeye çalışılmıştır. Çizilen bu çerçeve içerisinde Bertell Ollman'ın soyutlama süreci kavramsallaştırmasının bireyleştirim probleminin olası bir çözümü olarak değerlendirilebileceği öne sürülmüştür. Fakat bu yaklaşıma bireyleştirim sorununun tam bir açıklaması ya da çözümü olmaktan çok bu problemin olası bir betimlemesi olduğu eleştirisi getirilmiştir. Bu problemin içsel ilişkiler felsefesi içerisinde aşılabilmesi için onun daha ayrıntılı bir gerçekçi yorumunun geliştirilmesi gerekmektedir. Ne var ki bu çalışma kapsamında yalnızca içsel ilişkiler felsefesinde bireyleştirim sorununun sınırlı bir eleştirisini yapmakla yetinilmiştir.
Kindİ'nin nefs algısı ve ahlak anlayışındaki yeri

Felsefedeki en önemli meselelerden biri de insandır. Çünkü felsefenin temel amacı insanı ebedi mutluluğa ulaştırmaktır. Bu ise ahlakla olur. İnsanlara bu yolda ışık tutma gayretinde olan filozoflar ise bu noktada insanı daha iyi anlayarak en yetkin ahlaki sistemi oluşturmaya çalışmışlardır. Bu bağlamda bizim de amacımız tezimizde ilk İslam filozofu olan Kindi'nin nefs anlayışını ve bu nefs anlayışının ahlak anlayışına ne gibi etkisinin olduğunu ortaya koymaktır. İlk başta Kindi'nin hayatı ve şahsiyeti üzerinde durulacaktır. Tezimizin ilk bölümünde ise nefs kavramını açıkladıktan sonra Kindi'nin nefs anlayışına etki eden düşünürlerin görüşlerine yer vereceğiz. Ayrıca Kindi'nin nefs anlayışı ve kendinden sonraki Meşşai düşünürlerden Farabi ve İbn Sina'nın nefs anlayışları üzerindeki etkisine değineceğiz. İkinci bölümde ise Kindi'nin nefs teorisinin ahlak anlayışına nasıl bir etkisinin olduğunu açıklayacağız. Sonuç olarak, Kindi nefsi bedene zıt, İlahi kaynaklı ve insanın hakikati olarak görmektedir. Aynı zamanda Kindi, bedende ortaya çıkan nefsin arzu ve öfke gücünün nefsin yönetici gücü olan akıl gücüne zıt oluşuna bağlı bir ahlak anlayışı geliştirmiştir.
The Evolution of the materialistic thought in the presocratic period

ÖZ Bu çalışmada özdekçi düşüncenin Sokrates öncesi dönemdeki evriminin tasarımı çizilmeye çalışılmıştır. Demokritosçu Atomculuk yetkin özdekçilik olarak görülmüş ve tüm özdekçi felsefelerin paradigması olan bu bilinçli özdekçiliğin temel ilkelerinde Milet felsefesiyle arkhe- temelli bakış açısını paylaştığı öne sürülmüş ve tartışılmıştır. İtalya gelenekleri, Pitogorasçı ve Parmenidesçi felsefeler, bu arkhe-temelli açıklamalara karşıtlıkla görülmüşlerdir. Pitagorasçılarm soyut varlıkları evrenin öğeleri olarak tanırlarken Milet felsefesinin duyulur-töz -temelli fiziksel dünya kavrayışına gizil bir karşıtlık yarattıkları tartışılmıştır. Parmenides'in Varlık' mm duyulur'un karşıti olarak 'anlaş ilktir olduğu savlanmış ve Parmenides'in değişimsiz, parçasız, var olan olarak Bir için tartışması, bölünürlük, devinim ve değişimin duyumsal apaçıklıklarına karşı olması açısından gelecekteki idealist felsefelere temel hazırlar ve onları olanaklı kılar görülmüştür. Heraklitosçu felsefenin Milet geleneğinin Pitagorasçılığa bir başkaldırısı olduğu düşünülmüş ve özdekçi tutumun belirtik anlatımı olan tinin özdeğin bir biçimi, dönüşümlerin bir aşamasıyla özdeşleştirilmesinin altı çizilmiştir. Empedoklesçi doğal felsefenin oluşan dünya açıklamasının bir yeniden yapılanma girişimi olduğu tartışılmış ve Empedokles'in algı ve düşünceyi bir yansılama olarak ele alışının ilkörneksel bir anlamda özdekçi olduğu düşünülmüştür. Anaxagoras ' m nous kavramının psyche kavramının soyundan olduğu görülmüş, filozofun anı diğer tözlere karşı tutma çabasında ayrımı göstermede yine fiziksel terimler kullandığı öne sürülmüş ve bu tutum Milet geleneğinin etkisiyle açıklanmıştır. Demokritosçu Atomculuk yetkin özdekçilik olarak adlandırılmış ve bu düşünce bu felsefenin hilozoizmin girişiminden bağımsızlığına ve tini bedenin bir süreci olarak tanımasına dikkat çekilerek savunulmuştur. Bu düşünce Milet-iyonya geleneksel arkhetin kavrayışıyla ilişkilendirilmiştir. Bu bilinçli özdekçi tutumun Milet- tyonya ve İtalya geleneklerinin. karşı devinimlerince şartlandığı sonucu çıkarılmıştır.
Din felsefesinde teizm-ateizm tartışmalarında kullanılan kanıtların mantıksal analizi

Bu çalışmanın odak noktasını, 'Tanrı var mı? sorusuna verilmiş iki farklı cevabın rasyonellik iddialarını gösteren kanıtların formel ve informel mantık kurallarıyla analizi oluşturmaktadır. Çalışmamız giriş ve sonuç bölümü hariç üç ana bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde tezimizin konusu, amacı ve önemi hakkında bilgiler verilmiştir. Bunun yanında Tanrı'nın varlığı sorununa ilişkin ortaya konulmuş teizm ve ateizm kavramlarının etimolojik kökenlerine ve bu kavramların düşünce tarihinde ele alınış biçimlerine değinilmiştir. Birinci bölümde Tanrı'nın varlığı sorunuyla ilgili teizmin ve ateizmin ortaya koyduğu kanıtlar tarihsel arka planları dikkate alınarak ortayakonulmuştur. İkinci bölümde ise mantık disiplininin temel konularından olan kanıt ve kanıt analizi konularına değinilmiştir. Yine bu bölümde hem formel hem informel mantıkta hangi kanıt modellerinin kullanıldığına ve bu kanıtların analizine değinilmiştir. Üçüncü bölümde ise çağdaş felsefede teizmin önde gelen isimlerinden olan R. Swinburne'ün ve ateizmin önde gelen isimlerinde olan R. Dawkins'in Tanrı'nın varlığı sorunuyla ilgili kanıtları ele alınıp formel ve informel mantık açısından analizleri yapılmıştır. Bölüm sonunda ise her iki düşünürün kanıtlarının muhteva ve şekil yönünden mantıksal karşılaştırmaları verilmiştir. Sonuç bölümünde ise çalışmamızın genel değerlendirmesini yaptık. Sonuç olarak, Tanrı'nın varlığı sorununun mantık kanalıyla açıklandığı çalışmamızda gördük ki teizmin öne sürdüğü Tanrı kanıtlamaları ateizmin öne sürdüğü karşı kanıtlarından daha makul, rasyonel, akla yatkın ve ikna edici görünmektedir.
The role of artistic intentions in the interpretation of artworks

Sanat Eserlerinin Yorumlanmasında Sanatçının Niyetlerinin RolüBu tezin amacı, sanat eserlerinin anlamının sanatçının niyetleriyle belirlenmediğinigöstermektir. Gündelik hayatta bir tümce ile karşılaştığımızda bilişsel hedefimizmuhatabımızın niyetini anlamak olabilir. Fakat sanat eserleriyle karşılaşmamızda bu durum geçerli değildir. Bu yüzden yorumcunun görevinin sanatçının niyetleriylebelirlenmiş olan anlamın ortaya çıkarılması olduğunu iddia eden herhangi bir yorumteorisi kabul edilemez. Gündelik hayattaki diyalogların ve sanat eserlerinin bu bağlamdaki farklı ele alınması, sanat eserlerinin belirleyici karakteristiğinden kaynaklanan bir gerekliliktir. Bu belirleyici karakteristik Wolfgang Iser tarafından açıklayıcı ve ikna edici bir biçimde ortaya konmuştur. Iser'ın teorisinin sanat eserlerinin belirleyici karakteristiği üzerine temellendirilmesi, onun teorisininyazınsal eserlerin yanı sıra resim ve heykel gibi sanatın diğer türlerine de uygulanabilirliğini mümkün kılmıştır. Ve bu uygulanabilirlik özelliği, bu tezde kabul edilebilir bir yorum teorisine dair aranan bir özellik olarak öne sürülmüştür.
Modern hermeneutikde yöntem kavramı ve Gadamer hermeneutiğinde yönteme bakış

Bu araştırma, felsefi düşüncenin kavramlarından biri olan hermeneutiğin ele alınış tarzı ve Gadamer'in felsefi düşüncesinde hermeneutik anlayışın yeri üzerine hazırlanmıştır. Heidegger ve Gadamer'e gelinciye kadar bir yöntem olarak ele alınan hermeneutik, bu filozoflarla birlikte bir felsefeye dönüşmüştür. İlk olarak giriş bölümünde, hermeneutiğin terim olarak ne anlam ifade ettiği ve bu kavramın tarihsel süreç içerisinde hangi anlamlarda kullanıldığı anlatılmaya çalışılmıştır. Birinci bölümde hermeneutiğin tarihsel süreç içerisindeki gelişimi ele alınmıştır. Bu bağlamda tarihi dönemlerdeki hermeneutik çalışmalara değinilmiş, daha sonra on yedinci yüzyıl itibariyle hermeneutik kuramcıların düşüncelerine yer verilmiştir. İkinci bölümde ise Dilthey ve Heidegger ele alınmıştır. Bu düşünürler, hermeneutiğin evrimsel gelişiminde ve Gadamer'in hermeneutik görüşünde bir dönüm noktasını oluşturmuşlardır. Son bölüm olan üçüncü bölümde ise, Gadamer'in hermeneutik görüşü ele alınmıştır. Bu bölümde filozofun düşünsel gelişimi anlatılmaya çalışılmıştır. Gadamer'in hermeneutik görüşlerini açıklayabilmek için öncelikle ele aldığı bazı kavramların açımlanması yapılarak, bu bölüm genişletilmiştir. En son olarak da, Gadamer ile Habermas tartışmalarına yer verilmiştir. Bu bölüm, hem Gadamer'in hem de Habermas'ın hermeneutik görüşlerinin bir ölçüde özeti olarak da görülebilir.
İslami modernizm geleneğinde ahlak anlayışı

İnsanlar, çoğunlukla toplum halinde yaşamayı tercih ettiklerinden dolayı devamlı birbirleriyle ilişki halindedirler. Bu toplumsal yapı içerisinde insanın benimsediği davranışlar, ahlakı meydana getirmektedir. Teolojik açıdan düşünülecek olursa dinler de insanlara bir takım ahlaki fonksiyonlar tanımlamaktadır. İslam dini de insanın ahlaklı bir yaşam sürmesini istemektedir. Ancak günümüzdeki Müslüman ülke ve toplumların ahlak konusundaki durumuna bakıldığında toplumda ahlakın hayati bir rolünün olup olmadığı şüphelidir. Bu yüzden İslami bir ahlak teorisinin mümkün olup olmadığı sorusu akla gelmektedir. Bu soruya verilecek cevap, İslam'ı yorumlama metoduna göre değişiklik göstermektedir. Bu çalışma, İslami bir ahlak teorisinin mümkün olup olmadığı sorusuna odaklanmaktadır. İslami modernizm geleneğinin İslam'ı yorumlama yöntemi ahlak temelli olduğundan modernist geleneğin ahlak felsefesi ele alınarak sorunun cevabı araştırılmıştır. Birinci bölümde, İslami bir ahlak teorisi çizmeden önce İslam'ı yorumlama metodumuzun bu teoriyi etkilediğini göstermek için radikal ve modernist geleneğin İslam'a bakışlarına değinilmiştir. Bunlarla birlikte modernitenin ortaya çıkması sonucu ihya ve reform hareketlerinin iki gelenek üzerindeki etkisi de ele alınmıştır. İkinci bölümde, ahlak kavramına odaklanılmış ve ahlakın Batı, Doğu ve Uzak Doğu toplumlarındaki tarihsel serüveni ele alınmıştır. Böylece ahlak kavramının geçmişşte nasıl ele alındığı ve günümüzde nasıl ele alınabileceği gösterilmek istenmiştir. Üçüncü bölümde, İslami modernizm geleneğinin ahlak felsefesi incelenmiştir ve araştırma sorusuna yanıt aranmıştır. Ayrıca bu bölümde çalışma bir adım daha derinleştirilerek modernist geleneğin çizmiş olduğu ahlak felsefesi ile doğal hukuk arasındaki ilişki irdelenmiştir. Sonuç olarak, İslami bir ahlak teorisinin mümkün olduğu ve modernist geleneğin ahlak felsefesinin buna bir örnek oluşturduğu sonucuna varılmıştır. Buna ek olarak modernist geleneğin ahlak felsefesinin bir doğal hukuk teorisi olduğu ileri sürülmüştür.
Thomas Kuhn'un bilimsel devrim teorisi ve İmre Lakatos'un eleştirisi

Bu çalışmanın amacı Thomas Kuhn'un devrimsel ilerleme tasavvuruna gelen, yöntemliliği açısından en kapsamlısı olan Imre Lakatos eleştirisini belirli odaklarda incelemektir. Bu bağlamda devrimsel bir yaklaşımı bilim etkinliğine yükleyen Thomas Kuhn, bu etkinlikte tıpkı devrim sözcüğünün zihinde oluşturduğu imge gibi keskinlikleri de aynı anda bu etkinlik bünyesinde tanımlar. Onun tanımlarını konuşturursak paradigmalar bilim etkinliğini oluşturan, devrimsel yollarla değişimleri sonucunda tüm etkinliğe tabi bilim insanlarının dünya görüşünü değiştiren bir nevi inanç sistemidir. İnanç sistemi benzetmesi Thomas Kuhn'un paradigma bünyesinde tanımladığı bağlılıkla ilişkili olmakla birlikte, bu bağlılığın kırılım noktaları inançların yarattığı kalın çizgilerle belirlenmemiş, psikolojik bir kavram olan bunalımla açıklanmıştır. Bahsi geçen noktalarda devreye giren Imre Lakatos, Thomas Kuhn'la zıt yollarda yürümese de bazı noktalara şerh düşerek bilim etkinliğinin devrimselliğini sorgular. Bu sorgular sonucunda eleştirilerini sıralayıp, 'bilimsel araştırma programı' adıyla kendi bilimsel etkinlik döngüsünü tanımlar. Bu çalışma, Thomas Kuhn'un yukarıda bahsi geçen detaylarıyla paradigmatik ilerleme tasvirinde açık kapılar bıraktığını savlamakla birlikte Imre Lakatos'un da aksine kurduğu geçişlilik mekanizmasıyla ilerlemenin önüne çıkabilecek engellerin yolunu açabileceğinin altını çizer. Son tahlilde bu tez, iki bilim felsefecisinin güçlü ve zayıf yanlarını irdeleyip, hakikate hangisinin temas edebildiğini Kopernik ve Darwin Devrimi özelinde sorgulamayı amaçlamaktadır.
Kierkegaard'da benlik ve varoluş

Kierkegaand'da Benlik ve Varoluş adlı bu çalışma, üç ana bölüm ve bunları değerlendiren bir sonuç bölümünden oluşmaktadır. Birinci bölümde benliğin ilk varoluş safhası olan estetik kavramı ele alınmıştır. Burada, benlik 'öz-bilinç' ve 'özgürlük' kavramlarına dayanılarak analize tabi tutulmuştur. Buna göre, benlik arzuların egemenliğine girmekte ve öz-bilincini bir türlü gerçekleştirememektedir. Estetik safhada, benlik anlık arzulan tatmine çalışmakta ve yaşadığı anın dışına çıkamamaktadır. Bunun sonucu ise, umutsuzluktur. Bu aşamada yaşanılan en olumlu şey ise bu umutsuzluğun farkına varılmasıdır. Yani benlik kendisini bir sonraki aşamaya taşıyacak olan umutsuzluğun bilincine varmıştır. İkinci bölümde ayrıntılı olarak tartıştığımız konu, ikinci varoluş safhası olan etik safhadır. Bu bölümde estetik ve etik safhaların ayrıntılı bir mukayesesi yapılmış, böylece etik safhanın estetik safhaya kıyasla üstünlüğü ortaya konulmuştur. Etik safhada benlik, ilk defa mutlak bir seçimde bulunur, öz-bilinç ve özgürlük kavramlarına ulaşır. Fakat estetik safhada olduğu gibi etik safha daIV umutsuzlukla sonuçlanır. Çünkü benlik bu safhada üstünü örtmekte olduğu ve kaçındığı suçluluk ve kötülük gibi temel gerçeklerle yüzlesin işte bu yüzleşme benliği şaşkına çeviren ve umutsuzluğa sürükleyen temel motiftir. Etik safhada yaşanan bu umutsuzluk aslında bir yönüyle olumlu bir potansiyeldir. Zira bu motif benliği varoluşun son safhası olan dini aşamaya götürür, ki bu safha tezin üçüncü bölümün konusudur. 8u bölümde benliğin öz-bilinç ve özgürlükle ilişkisi bakımından sahip olduğu potansiyel ele alınmış ve analiz edilmiştir. Benliğin kendini gerçekleştirmesi kötülükten kurtulduğu anlamına gelmemektedir. Ancak, bu ahlaki açıdan sakıncalı bir şey değildir. Çünkü, benlik kendini oluşturarak lyi'ye yönelmekte ve daha çok 'iyi'ye bağlanmaktadır. Sonuç kısmında ise, tartışmakta olduğumuz sorunun genel bir değerlendirmesi ve ulaşmaya çalıştığımız sonuçlar verilmiştir.
Kant's mind and its matter

Zihin ve vücut iletişimi felsefenin ve bilimin uzun zamandan beri süregelen bir sorunudur. Zihin gibi materyal olmayan bir şeyin vücut gibi materyal olan bir şeyde bir yol bulup kendisini ifade etmesi kafa karıştırıcı bir durumdur. Tecrübenin öznesi hem materyal bir vücuda hem de kendisine duyguları, algıları, düşünceleri, vb. sağlayan zihne sahiptir. Kant bu benliğin iki yönünü birbirinden ayırt eder: deneyimsel ve özsel. Deneyimsel benlik bu bahsedilen zihinsel fenomenlerin makamıyken özsel benlik benliğin bilinemeyen kısmıdır. Farklı düşünürlerin vücudun kalp gibi farklı organlarıyla zihni ilişkilendirme çabalarına rağmen, daha sonraları zihnin barındığı organın beyin olması gerektiği düşünülmüştür. İlginçtir ki, Kant'ın deneyimsel benlikle ilgili fikri zihinsel olanın bu şekilde düşünülmesine bir şekilde bağlıdır. Kant'ın Critique of Pure Reason kitabında yer alan zihin teorisinde deneyimsel benliğin maddesine dair hiçbir açık düşünce belirtmemesine rağmen, söz konusu teorisinin bazı özellikleri Kant'ın Anthropology from a Pragmatic Point of View kitabından alınan bazı pasajlarla birlikte Kant'ın teorisinin zihni beyne yerleştirdiğini önerir. Dahası bu durum Kant'ın deneyimsel benlik teorisini fizikselcilikle bağdaştırılabilir kılar. Beyin hakkında yıllardır araştırma ve çalışmalar yapılmaktadır. Nöropsikoloji ve bilişsel bilim gibi yeni çalışma alanları beyni keşfetmek için yeni yollar açmış durumdadır. Biyoloji ve psikoloji gibi alanlar da beynin yapısını, fonksiyonlarını, vb. çalışmaktadırlar. Ben bu tezde bu çalışmalardan beyin görüntüleme ve beyin lezyonlarıyla ilişkili olan bazılarının bulgularından faydalanıyorum. Bunu yapmamın nedeni zihinsel fenomenlerin fiziksel fenomenlerle bağlantılı olduğu düşüncesini güçlendirmek. Bu çalışmalar zihin ve beyin arasındaki ilişkiyi beynin aktivitesinin kaydı ya da bir kişinin bir kafa darbesinden sonraki zihinsel fonksiyonlarındaki değişimin gözlenmesi gibi bilimsel bulgularla vurguluyorlar. Bu çalışmalar deneyimsel benliği açıklamada beyin araştırmalarının gereksinimini göstermek için kullanılmıştır. Ayrıca, Kant'ın pozisyonunun fizikselcilikle bağdaştırılabilmesi bu çalışmaların bulgularıyla da bağdaştırılabilmektedir.