turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Eşyanın gümrük kıymeti, vergilendirilmesi ve uyuşmazlıklarının çözüm yöntemleri

Tarihin en eski vergilerden biri olan gümrük vergisi, ihdas edildiği günden bu yana uluslararası ticarete konu eşyanın gümrük bölgesi olarak adlandırılan yere girişinde, çıkışında veya bu bölgeden transit geçişinde çoğunlukla değeri üzerinden alınan önemli bir dış ticaret politikası aracı olmuştur. Günümüzde, gümrük vergileri tanımı altında eşyanın ithali ya da ihracına bağlı olarak tahsili öngörülen ithalat ve ihracat vergilerinden sadece birini oluşturan gümrük vergisi, tarife, kıymet ve menşe olarak adlandırılan üç ana unsur etrafında hesaplanmaktadır. Çalışmanın da esasını oluşturan gümrük kıymeti, eşyanın ithali dolayısıyla alınacak gümrük vergisinin matrahını oluşturan ve aynı zamanda diğer gümrük vergilerinin de matrahlarına kaynak teşkil eden önemli bir belirleyicidir. Farklı teknik ve yapısall özellikleri ve etkileri nedeniyle dahili vergilerin tabi olduğu Vergi Usul Kanunu kapsamı dışında tutulan gümrük vergileri, ülkeler için önemli bir gelir kaynağı olmasının ötesinde, dış ticaret politikası hedeflerine ulaşmada kullanılan önemli bir enstrüman niteliğindedir. Ancak, gümrük vergilerinin doğru ve eksiksiz bir şekilde tahsil edilebilmesi, bu çerçevede gümrük kıymetinin de doğru, gerçek ve belirlenen usullere uygun olarak tespit edilebilmesine bağlıdır. Üç bölümden oluşan işbu çalışmanın amacını, gümrük kıymet sisteminin dış ticaretin vergilendirilmesindeki rolü ve öneminin ortaya konulması ile kıymet uyuşmazlıklarının ve çözüm yöntemlerinin incelenmesi oluşturmaktadır.
Gabinin unsurları ve Hukuki sonuçları (BK md. 21)

İsviçre - Türk Borçlar hukuku kural olarak 'Sözleşme Özgürlüğü' nü benimsemiştir. Sözleşme özgürlüğü bir kimsenin istediği kimseyle istediği şekil ve içerikte sözleşme yapabilmesini ifade eder. ( BK. md 19 ) Kanun koyucu bu çerçevede sözleşen taraflara edimlerin değerini de serbestçe belirleme hakkı tanımaktadır. Ne var ki kanun koyucu çeşitli düşüncelerle bu özgürlüğe sınırlamalar getirmiştir. Nitekim bir sözleşmede bir tarafın diğer tarafın zayıf halinden faydalanıp aşırı menfaat elde etmesi korunmamış ve zayıf durumda bulunan kimseye sözleşme ile bağlı olmama hakkı tanınmıştır. Türk Borçlar Kanununda bu hak 21. maddede düzenlenen 'gabin' ile tanınmıştır. 'Gabinin Unsurları ve Hukuki Sonuçları' başlıklı çalışmamız üç ana bölümden oluşmaktadır. Bu bölümlerde esasen gabinin dayandığı esas, hukuki niteliği, gabini oluşturan unsurlar ve gabinli sözleşmeye bağlanan hukuki sonuç üzerinde durulmuş ve bu hususlar doktrindeki görüşlerin yanı sıra Yargıtay ve Federal Mahkeme kararlarıyla desteklenmiştir. Gabin müessesi, tarihi gelişiminden de çıkarıldığı üzere sosyal gelişmelerle tamamen paralellik göstermiş, sosyal ve siyasi ideolojilerle birlikte ya sıkı şartlara tabi tutulmuş ya da serbest bırakılmıştır. İlk kez faiz alanında karşılaşılan gabine bugünkü mevcut anlamıyla Alman hukukunda rastlanmaktadır. Gabinin unsurları ise objektif ve sömürülen ve sömüren bakımından sübjektif unsurdur. Gabine uğrayanda bulunması gereken zayıf haller yani 'hiffet, tecrübesizlik, müzayaka' halleri ise uygulayıcılar tarafından gittikçe daha geniş yorumlanmaktadır. Sömürülen tarafın sadece zayıf durumunun bulunması yetmemekte ayrıca karşı tarafın bu durumu biliyor olması gerekmektedir. Açık nispetsizlik hususunda ise bazı yabancı kanunların ve Mecellenin aksine kanunumuz belirli bir oran öngörmemiş ve hakime belirli etkenlerin yardımıyla bu nispetsizliği takdir hakkı tanınmıştır. Gabinli sözleşmeye bağlanan yaptırım ise ' iptale edilebilirlik ' tir. Buradaki ' ' iptal beyanı gerek kullanılışı gerekse hükümleri bakımından BK. md 31 'de ifade edilen irade sakatlığı halleri için kullanılan iptal beyanından farksızdır. Bu hak şekle bağlı olmadan tek tarafa varması gerekli yenilik doğurucu hak niteliğindedir. Gabine bağlanan yeni bir sonuç ise edimlerin değerinin yeniden belirlenerek sözleşmenin ayakta tutulmasıdır.
Fikri mülkiyet ve rekabet hukuku ilişkisi

'Fikri Mülkiyet ve Rekabet Hukuku İlişkisi' başlıklı bu tezde fikri mülkiyet hukuku ile rekabet hukuku arasındaki ilişkinin niteliğinin incelenmesi ve iki disiplinin temas noktalarının ortaya konulması hedeflenmiştir. Tezin ilk bölümünde fikri mülkiyet hukukunun genel esasları, ikinci bölümünde rekabet hukukunun genel esasları, üçüncü bölümde ise bu iki hukuk dalı arasındaki temel ilişki ile özellik arz eden durumlar ele alınmıştır. Özellik arz eden durumlar kapsamında ise daha çok rekabetin korunması amacıyla fikri mülkiyet haklarına getirilen sınırlama halleri incelenmiştir.
Türk Hukukunda ve Uluslararası Hukukta havayoluyla yolcu taşıma sözleşmelerinde taşıyanın ölüm ve cismani zarardan doğan hukuki sorumluluğu

Bu çalışmanın amacını, yolcunun ölüm veya cismani zarara uğraması halinde havayoluyla yolcu taşıyanın hukuki sorumluluğunun incelenmesi oluşturmaktadır. Bu inceleme üç ana bölümde yapılmıştır. İlk bölümde taşıma sözleşmesi ve havayoluyla yolcu taşıma sözleşmesine uygulanacak ulusal ve uluslararası hükümler ele alınmıştır. Uygulanacak hükümler altında ele alınan uluslararası hukuk kaynakları, devletler arasında yapılan Uluslararası Antlaşma ve bunları değiştiren Protokoller ile IATA üyeleri arasında yapılan Intercarrier Agreement'ları da kapsayacak şekilde kronolojik sıra ile değerlendirilmiştir. İkinci bölümde uluslararası hukukta düzenlenen taşıyanın hukuki sorumluluğu ele alınmıştır. Bu bölümde taşıyanın sorumluluğunun içeriği, şartları ve sorumluluğun sınırı incelenmiş; ayrıca, sınırsız sorumluluk ve sorumluluktan kurtulma halleri de ele alınmıştır. Tüm bu değerlendirmeler, uluslararası mahkeme kararları ile de desteklenmiştir. Üçüncü ve son bölümde ise taşıyanın Türk Sivil Havacılık Kanunu uyarınca sorumluluğu değerlendirilmiştir. Bu değerlendirme, yürürlükteki hukuk kuralları dikkate alınarak yapılmıştır.
Finansal kiralama sözleşmesinde kiraya verenin ayıplardan sorumluluğu

Mülga FKK'da finansal kiralama sözleşmelerinde kiracının ayıp sebebiyle sahip olduğu haklara ilişkin olarak özel bir düzenleme yer almamaktaydı. Bu sebeple, MülgaBorçlar Kanunu'nun kiralanandaki ayıba ilişkin hükümlerinin finansal kiralama sözleşmesi için de uygulanabileceği kabul edilmekte idi. Ancak, finansal kiralama sözleşmesinin kendine özgü yapısı sebebiyle Mülga BK hükümleri ihtiyacı karşılamıyor, alternatif çözüm yollarıaranıyordu. 6361 sayılı FFFK'da, finansal kiralamaya konu eşyanın kim tarafından seçildiğidikkate alınarak ayıba bağlı hakların kime karşı ve ne şekilde kullanılacağı hususu özel olarak düzenlenmiştir. Düzenlemeye göre, kiralayanın ayıptan sorumluluğu, kiralayanın daha öncemülkiyetine geçirmiş olduğu mallar bakımından söz konusudur. Ancak FFFK'da da, kiracınınmalın ayıplı olması nedeniyle sahip olduğu haklara ilişkin herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden TBK'nın kira sözleşmesine ilişkin hükümlerini nazara almak gerekmiştir. Finansal kiralamaya konu edilen malın kiracı tarafından seçilmesi veya bizzat kiracıdansağlanması halinde ise kiracı ayıp sebebiyle finansal kiralama şirketine başvuramayacaktır. Ancak bu halde kiracının mağduriyet yaşamaması için, finansal kiralama şirketinin malın ayıplı olması sebebiyle sahip olduğu hakları kiracıya devretmesi gerekmektedir. Finansal kiralama şirketinin üçüncü kişilere karşı ileri sürebileceği bir hakkının olmaması durumunda ise, kiracı TBK m.112 hükmüne dayanarak finansal kiralama şirketine başvurabilecektir.
Türk Ceza Hukukunda işkence suçu (5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 94 ve 95. maddeleri)

Maddi ve manevi mahiyette ağır acı ve ıstırap anlamına gelen işkence, tarih boyunca ve günümüze kadar bir sorgulama ve cezalandırma yöntemi olarak sıkça kullanılmıştır. İşkenceyi meşru gören hiçbir kanun yoktur. Savaş ve olağanüstü durumlar da dahil olmak üzere hangi sebeple olursa olsun, işkence istisnasız olarak yasaktır. Türk hukuku bakımındanişkence Anayasal olarak yasaklanmış ve Türk Ceza Kanunu'nu kapsamında suç olarak düzenlenmiştir. Türk ceza hukuku açısından 765 sayılı eski Türk Ceza Kanunu 243. maddesi ve 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı yeni Türk Ceza Kanunu 94 ve 95. maddeleri İşkence suçunu düzenlemektedir. Her iki kanunda yer alan suç tipleri birbirinden önemli farklılıklar göstermektedir. YTCK'da işkence suçunun tanımı yapılmış ve suçun faili, mağduru, tipikliği bakımından önemli değişiklikler ve yenilikler yapılmıştır. Bu çalışmada, önce kavram olarak işkence irdelenmiş, bir insan hakları sorunu olarak ve uluslararası boyutuyla değerlendirilmiştir. Ardından tarihsel gelişimi, Türk hukuk tarihindeki yeri ve nihayet YTCK m.94'te tanımlanan suç tüm unsurlarıyla ele alınmıştır. Çalışmada, Yargıtay içtihatları, Uluslararası Sözleşmeler ve yargı organlarının kararlarından faydalanılmıştır. 5237 sayılı TCK'da düzenlenen işkence suçu, genel olarak, 765 sayılı kanundaki düzenlemeye göre, daha çağdaş ve ileri bir düzenleme olup uluslararası sözleşmelere de uygun düşmektedir.
İmar mevzuatına aykırı yapı kavramı ve denetimi

Çalışma dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde imar ve imar hukuku kavramları ile imar hukukunun kaynakları ve imar hukukunda idari tedbir uygulama hak ve yetkisine sahip idareler ele alınmıştır. İkinci bölümde ise, yapı ve imar mevzuatına aykırı yapı kavramı incelenmiştir. Üçüncü bölümde, idarenin imar hukuku alanındaki denetim ve kolluk yetkisi üzerinde durulmuş, dördüncü bölümde ise imar yaptırımları kavramı ele alınmıştır. Birinci bölüm iki kısımdan oluşmaktadır. Birinci kısımda imar kavramı genel olarak ve yasal tanımıyla birlikte tanımlanmaya çalışılmış, imar hukuku kavramının tarihsel gelişim süreci ve hukuk disiplinleri içerisindeki yeri ortaya konulmaya çalışılmış, imar ve imar hukuku kavramları ile imar hukukunun kaynakları incelenmiş, ikinci kısımda ise ülkemizdeki merkezi idarenin imarla ilgili başkent ve taşra teşkilatı ile imarla ilgili yerel idareler olan il özel idaresi, belediye idaresi ve köy idaresi 3 başlık altında incelenmiştir. İkinci bölümde ise genel olarak yapı ve imar mevzuatına aykırı yapı kavramı ele alınmış, İmar Kanunu açısından yapı kavramı kanun koyucunun yaptığı sınıflandırmalar çerçevesinde imar hukuku açısından değerlendirilmiş, imara aykırı yapı kavramı teorik olarak ele alınarak bu teorik kavramın yargı kararları ışığında somutlaştırılmasına çalışılmıştır. Üçüncü bölümde ise, idarenin imar mevzuatına aykırı yapılar üzerindeki kolluk yetkisi ve bu yetkiyi kullanmayla görevli kılınmış idareler ele alınmıştır. Dördüncü bölümde ise imar yaptırımları kavramı ele alınmış, imar yaptırımları kavramının tanımı yapılmış, ardından idari yaptırımların türleri ortaya konulmaya çalışılmış, son kısımda da parasal idari yaptırımlar ele alınmıştır.
Evlilik birliğinin sarsılması nedeniyle boşanma

Çalışmamızın konusu, Türk Medeni Kanunu Madde 166'da düzenlenen ve genel boşanma sebeplerinden olan, evlilik birliğinin temelden sarsılması (f.1), eşlerin anlaşması (f.3) ve ortak hayatın yeniden kurulamaması (f.4) sebepleriyle evlilik birliğinin sona erdirilmesidir. Evlilik birliğinin sarsılması nedenleri, Türk Medeni Kanunu'nda ismen düzenlenmiş fakat hangi durumlarda evlilik birliğinin temelden sarsılmış sayılacağının takdiri hakime bırakılmıştır. Çalışmamızda, hakime sübjektif değerlendirme yapma imkanının tanındığı bu boşanma sebeplerinin kapsamlı bir şekilde değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Çalışmamız, giriş, üç bölüm ve sonuç kısmından oluşmaktadır. Birinci bölümde 'genel olarak boşanma' ele alınmıştır. Bu bölümde, boşanma kavramı, boşanmaya ilişkin sistemler, boşanmanın dayandığı temel ilkeler, boşanma nedenlerinin sınıflandırılması ayrı ayrı incelenmiş, evlilik birliğinin sarsılması nedeniyle boşanmanın özel boşanma sebepleri ile benzerlik ve farklılıkları ortaya konulmuştur. İkinci bölümde evlilik birliğinin sarsılması nedeniyle boşanma incelenmiştir. Bu bölüm, evlilik birliğinin sarsılması, eşlerin anlaşması ve ortak hayatın yeniden kurulamaması olarak üç başlıktan oluşur. Bu bölümde istatiksel veriler, doktrin ve emsal teşkil edecek içtihatlara yer verilerek tez konumuz ayrıntılı olarak ele alınmıştır. Üçüncü bölümde ise, boşanma davasının konusu, Türk Medeni Kanunu'nun 166. maddesiyle bağlantıları tespit edilerek; boşanmanın gerçekleştirilmesi, boşanma davalarında yargılama usulü ve boşanmanın sonuçları olarak üç başlık altında incelenmiştir.
Yanlış teşhis ve tedavide hekimin hukuki sorumluluğu

Tez üç bölümden oluşmakta olup, öncelikle hasta haklarının tarihsel gelişimi, akabinde de hasta ile hekim, hekim ile hastane ve hastane ile hasta arasındaki ilişkinin hukuki niteliği incelenmiştir. Taraflar arasındaki ilişki belirlenmeden, meydana gelebilecek olumsuz durumların hangi hukuki hükümlere göre çözümleneceği hususunda karışıklıklar ortaya çıkabileceğinden, çıkan ihtilafların hangi sözleşme hükümlerine ya da kanunda düzenlenen hangi sözleşme dışı müesseseye göre çözümleneceği hususunun belirlenmesi önem arz etmektedir. Hekimin teşhis ve tedavi yükümlülüğü, malpraktis kavramı, hekimin yanlış tanı koyması, tedaviyi veya cerrahi müdahaleyi hatalı bir şekilde gerçekleştirmesi hususları da irdelenmiş olup, hekimin müdahalesinin zorunlu olup olmaması, tedavi sonucunda ortaya çıkabilecek olumsuz durumun hekimin ihmali veya hatası sonucu mu yoksa her tedavide veya cerrahi müdahalede ortaya çıkabilecek komplikasyonlardan, risklerden mi olduğunun tespit edilmesi kavramları incelenmiştir. Tezin son bölümünde, hekimin tıbbi uygulama hatası neticesinde karşı karşıya kalacağı özel hukuktan kaynaklanan sorumluluğu incelenmiştir. Hekimin kastı, ihmali veya kusurunun olduğu veya kendi denetim ve gözetiminde çalışan sağlık personelinin hatasından kaynaklanan olumsuzluklar karşısında ne gibi yükümlülükleri olduğu, hangi yaptırımlarla karşı karşıya kalabileceği irdelenmiştir.
Türk Cumhuriyetleri mahkemelerinin milletlerarası yetkisi

Uluslararası ticari ilişkilerin gelişmesiyle yabancı unsurlu uyuşmazlıkların da sayısı artmaktadır. Bu ise, yabancı unsurlu davalarda yerli mahkemelerin yetkiye sahip olup olmadığı sorusunu gündeme getirmektedir. Milletlerarası yetki problemiyabancılık unsuru içeren bütün davalarda ortaya çıkar. Milletlerarası nitelikli uyuşmazlıkların çözümünde temel sorun davanın hangi ülkede görüleceği noktasında toplanmaktadır. Her devlet milletlerarası yetki sisteminitayin ederken nasıl bir yol takip edeceğini kendisi belirler. Bu tez çalışmasında, Türk Cumhuriyetleri mahkemelerinin yabancı unsurlu davalardaki yetkisi ele alınmaktadır. Konu, ilgili devletlerin iç hukuk kuralları ve taraf olduğu milletlerarasısözleşmeleri ele alınarak araştırılmıştır. Dava konusunu oluşturan uyuşmazlıklarınniteliğine göre, mahkemelerinin milletlerarası yetkisini düzenleyen kurallar tespit edilmiştir. ''Milletlerarası yetki'' kavramı, kapsamı ve onun türleri doktrindeki görüşlerden istifade edilerek incelenmiş ve bununla beraber ''inilletlerarası yetkiyi''diğer benzer kavramlardan ayıran farklılıklar tespit edilmiştir. Bütün bu araştırmalar ışığında, ilgili devletlerin kanun koyucularının, milletlerarası yetki konusunda karma sistemi kabul ettiğini görmekteyiz. Bu sistemde, öncelikle, iç hukuktaki yetki kurallarının uluslararası alana yansıtılması benimsenmiş, bunların yetersiz olduğu durumlarda tamamlayıcı yetki esasları öngörülmüştür. Dava tarafları kendi iradeleriyle ''yetki sözleşmesi'' yaparak, mahkemelerin milletlerarası yetkisi konusunda anlaşmaya varabilmektedirler. Buna göre dava konusu ve onun koşullarıilgili devletler açısından düzenlenen hukuk kuralları araştırılarak sunulmuştur. Mahkemelerin milletlerarası yetkisini tayin eden bazı istisnai haller de bulunmaktadır. Bu istisnai halleri meydana getiren durumlar ve etkisi de ele alınmıştır.
İcra Hukukunda menfaat dengesi

İcra hukuku, borcunu rızasıyla yerine getirmeyen borçlunun, devletin cebri icra gücüyle tam anlamıyla karşı karşıya geldiği bir yaptırım sürecidir. Bu nedenle cebri icra tekelini üzerine alan devlet, cebri icra organları aracılığıyla bu yaptırımı uygularken belirli ilke ve kurallara uymak zorundadır. İşte cebri icra organları bu ilke ve kurallara uyarken menfaat dengesine uygun olarak hareket edecektir. Hak, hukuk düzeninin tanıdığı yetki, koruduğu menfaattir. Bu yüzden her hak, bir menfaati de bünyesinde barındırır. Cebri icra prosedürü, alacaklı ile borçlunun temel haklarının çatıştığı bir süreçtir. Hukuk düzenini sağlamakla yükümlü olan icra organlarında, bu çatışan hak ve menfaatleri dengelemek zorundadır. İcra organları bu arada, icra prosedüründe menfaatleri etkilenecek üçüncü kişilerin de menfaatlerini gözetmekle yükümlüdür. Bu çerçevede çalışmamızın ilk bölümünde, menfaat çatışması ve menfaat dengesini ilkesel ve kavramsal bazda ele alacağız. İkinci bölümde menfaat dengesi, kişi ve zaman bakımından incelenecektir. Son bölümde ise, normatif düzenlemeler çerçevesinde konu değerlendirilecektir.
Medeni Usul ve İcra İflas Hukukunda takas

Bu tez ile takasın medeni usul ve icra-iflas hukukunda nasıl kullanılacağının ve sonuçlarının incelenmesi amaçlanmıştır. Takasın maddi hukuk açısından incelemesi yapıldıktan sonra, medeni usul ve icra iflas hukuku açısından takas hakkının kullanılması irdelenmiştir. Takasın derdest davada ve karşılık dava olarak ileri sürülmesinin sonuçları incelenmiştir. Tahkimde ise hakem heyetinin aldığı kararlar ile mahkemenin almış olduğu kararların takas edilmesinin çok sınırlı şekilde mümkün olması gerektiği sonucuna varılmıştır. Ayrıca Milletlerarası Tahkim ve Unidroit Prensiplerinde takas ve değişiklikler irdelenmiştir. İcra hukuk açısından, takasın haciz yolarına göre nasıl ileri sürülebileceği ve sonuçları ortaya konulmuştur. Özellikle bankaların ve finans kuruluşlarına 3. kişilerce İİK. m.89/1'e göre gönderilen haciz ihbarnamelerinde, bu kuruluşların 3. kişi borçlusu ile sözleşmesel ilişkileri de göz önüne alınarak hukuki durum göz önüne serilmiştir. İflas hukuk açısından da kanunla getirilen takas sınırlamaları ve iflas masası ile müflisin alacaklıları ve borçluları arasındaki ilişki, daha sonra iflas masasının alacaklısı olan kişilerin ilişkisi incelenmiştir.
Bina ve yapı maliki sorumluluğu

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nda düzenlenen 69. madde, kusursuz sorumluluk çeşitlerinden biri olan, bina ve yapı eseri sahiplerinin sorumluluğunu içermektedir. Bu düzenlemeyle bina ve yapı eseri sahibi ile intifa ve oturma hakkı sahiplerine kusursuz sorumluluk yüklenmektedir. Malik yapılıştaki bozukluktan tek başına sorumlu iken, intifa ve oturma hakkı sahipleri bakım eksikliğinde malik ile birlikte müteselsilen sorumludurlar. Bu kişiler kurtuluş kanıtından yararlanamazlar. Bu sebeple söz konusu sorumluluk çeşidi, ağırlaştırılmış olağan sebep sorumluluğudur. Bu kişilerin zarar neticesindeki sorumluluktan kurtulabilmeleri ancak sebep ile sonuç arasındaki illiyet bağının kesilmiş olması şartıdır. Ayrıca, bina veya yapı eserinden kaynaklı bir zarar tehlikesinin önlenebilmesi için; malik, intifa ve oturma hakkı sahibi ile menfaati bulunan üçüncü kişiler de gerekli tedbirlerin alınmasını talep edebilirler.
Türk Hukukunda evlat edinme

Bu çalışmada, evlat edinme kurumu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'na göre çeşitli yönleri ile incelenmiş ve 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi'nde yer alan hükümlere nazaran farklılık gösteren hükümler karşılaştırmalı olarak ele alınmıştır. Evlat edinme kurumu, Roma hukuku ile İslamiyet öncesi ve sonrası Türk hukukunda değişik aşamalar geçirmiştir. Evlat edinme kurumu, benzer kurumlar olan, beslemelikten, süt evlatlığından, gerçek soy bağından ve koruyucu aileden çok farklıdır. Çünkü, evlat edinmeyle, evlat edinenle evlatlık ve onun alt soyu arasında hısımlık ilişkisi doğar. Ayrıca evlat edinme, mahkeme kararı ile kurulur. Türk Medeni Kanunu'nda evlat edinme, küçüklerin evlat edinilmesi ile erginlerin ve kısıtlıların evlat edinilmesi olarak iki şekilde düzenlenmiştir. Evlat edinmede kural, küçüklerin evlat edinilmesi; istisna ergin veya kısıtlıların evlat edinilmesidir. Evlat edinme yaşı, evli kişiler ile evli olmayan kişiler için farklı düzenlemiştir. Evli kişilerin evlat edinebilmeleri, eşlerin otuz yaşını doldurmuş olmalarına veya en az beş yıldan beri evli olmalarına bağlanmıştır. Buna karşılık evli olmayanların evlat edinmesi için otuz yaşını doldurmuş olmaları gerekir. 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda da, 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi'nde olduğu gibi, evlat edinecek kişi ile evlatlık arasındaki yaş farkı on sekiz olarak öngörülmüştür. Birlikte evlat edinme hakkı, kural olarak sadece evli olan eşler için kabul edilmiştir. Dolayısıyla, Kanunda sayılan istisnalar hariç, evli eşlerin tek başına evlat edinmeleri mümkün değildir. Evlat edinme ilişkisinin geçerli şekilde kurulabilmesi için kanun koyucunun öngördüğü asli ve şekli şartların yerine getirilmesi gerekir. Bu şartlara aykırı hareket edilmesi, evlat edinme ilişkisinin yokluğu veya kaldırılması sonucunu doğurur. Evlat edinme tek yönlü bir miras hakkı doğurur. Türk Medeni Kanununa göre, ana ve babaya ait olan haklar ve yükümlülükler, evlat edinme ile birlikte evlat edinene geçer. Bunun sonucu olarak evlat edinen, evlatlığın mallarını yönetme ve ondan yararlanma hakkını kazanır. Evlat edinme ile, evlatlık ile evlat edinen ve bunlardan biriyle diğerinin koca veya karısı arasında evlenme yasağı meydana gelir.
Sosyal Güvenlik Hukukunda rücu davaları

İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Sosyal Güvenlik Kurumunca sigortalıya veya hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Sosyal Güvenlik Kurumunca işverene ödettirilir. Ayrıca; iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara ödettirilir. Kurumca sağlanan yardımlar için tazminattan sorumlu olanlara karşı Sosyal Güvenlik Kurumu'na tanınan talep hakkı, Kurum'un rücu hakkı olarak tanımlanmaktadır. Bu çalışmada, Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası'nda düzenlenen Kurumun rücu hakkı ve bu hakka dayanılarak açılan rücu davası ayrıntılı olarak incelenmiştir. Konunun daha iyi anlaşılmasını sağlamak amacıyla Yüksek Mahkeme kararları ve doktrindeki görüşlere de çalışmada yer verilmiştir.
6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu uyarınca ticari davalar

Özünde hukuk davası sayılan ticari davalar, niteliği ve yapısı gereği özel uzmanlık gerektiren davalardır. Sahip oldukları uyuşmazlık konuları ve uyuşmazlık taraflarının niteliği gereğince ticari davalar, hakim ve mahkemede bu davalara özel bilgi ile muhakeme farklılıkları gerektirmektedir. Türk Ticaret Kanunu ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda çeşitli hükümlerde yer alan ticari dava ve bu dava türüne ilişkin usul hükümleri, özellikle 6100 sayılı HMK ve 6335 sayılı Kanunla değişik TTK sonrasında önemli değişikliklere uğramıştır. Çalışma üç bölümden oluşmaktadır. Öncelikle 6100 sayılı HMK ve 6102 Sayılı TTK'da çeşitli hükümlere dağıtılmış olan ticari dava ve ticari nitelikteki çekişmesiz yargı işleri ile diğer kanunlarda yer alan ticari davalar ile ticari nitelikteki çekişmesiz yargı işleri tespit edilmiştir. İkinci bölümde bu davalar ile çekişmesiz yargı işlerinin görüleceği mahkemeler ile uygulanacak yargılama usulleri gösterilmiş ve son bölümde ise ispat ve deliller yönünden inceleme yapılmıştır