turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye'de toplumsal yaşam biçimleri değişiminin televizyon dizilerinde yansıtılması

Türkiye'de toplumsal yaşam biçimleri 1980'li yıllarda siyasi, ekonomik, demografik etkenlere bağlı olarak değişmeye başlamıştır. Dünyadaki küreselleşme söylemleri ile birlikte uygulanmaya başlayan neoliberal politikalar toplum yaşamını birçok yönden etkilemiştir. 1980'li yıllara kadar tarım toplumu kimliğinde varlığını devam ettiren Türkiye'de köy ve kent arasındaki demografik ilişki köyden kente doğru kaymaya başlamış, bu durum geleneksel-modern gerilimi içinde toplumun yeniden düzenlenmesini gerektirmiştir. Araştırmada özel televizyon yayıncılığının ortaya çıktığı 1990'dan günümüze, Türkiye'deki toplumsal yaşam biçimleri değişiminin televizyon dizilerinde yansımaları incelenmiştir. Araştırmanın birinci bölümünde geleneksel ve modern yaşam biçimleri ile toplumsal değişmenin kavramsal, kuramsal boyutu; ikinci bölümde modernleşme ve batılılaşma bağlamında Türkiye'nin geçmişşten günümüze geçirdiği toplumsal değişim tarihsel bağlamda ele alınmıştır. Üçüncü bölümde bir program türü olarak televizyon dizilerinin zaman içinde dönüşümü incelenmiştir. Ayrıca Türkiye'de özel televizyon yayıncılığı sonrasında kanal yayın politikalarında gerçekleşen değişim ele alınmış ve yayın akışı ile ilişkisi tartışılmıştır. Dördüncü bölümde ise 1990- 2015 yılları arasında seçilen televizyon dizilerinin temel yaşam biçimi göstergeleri çözümlenmiştir.
1980-1994 yılları arasında İslam dünyasında yapılan sosyoloji çalışmaları

İslam Dünyası modern dünyanın dilini daha yeni yeni anlamaya başlıyor. Batının yazdıklarını okumanın ötesine yeni yeni geçiyor. Yeni ve kendi değerlerine bağlı eserleri batıya okutmanın çağı ise, birkaç istisnayı hariçte tutarsak henüz gerçekleşebilmiş değil. Yakın zamana kadar islam dünyası kendileri hakkında, kendi toplumları hakkında batı kadar bilgi sahibi değildi. İslam dünyasının kendi hakkında sahip olduğu akademik bilgilerse yine batı kaynaklıydı. Son zamanlarda aynı metodolojiyi kullansalar da islam dünyasındaki bilim adamları kendi dünyalarına ilişkin sosyal bilimler alanında çalışmalar, araştırmalar yapıyorlar ve değişik kitaplar, makaleler yayınlıyorlar. Özellikle İslam dünyasını derinden etkileyen Marksizmin 1980'li yıllarda çözülmesiyle birlikte, bu deolojinin felsefi temelini oluşturan sosyal bilim anlayışının da krize girdiğini görüyoruz. Artık bilim islam dünyasında da sorgulanır hale geldi. Bu sorgulamada değişik alternatifler aranıyordu. Daha sonra islam dünyasında alternatif arayışlar eserlerini vermeye başladı. Çalışmanın gayesi bütün bu çalışmaları gözler önüne serip ortak bir geleceği yakalayabilmektir.
Türkiye'de mülteci çocuk emeği: Şanlıurfa'da çalışan Suriyeli mülteci çocuklar

Suriye'de yaşanan savaş sonucunda Türkiye'nin uyguladığı açık kapı politikasıyla çok sayıda Suriyeli Türkiye'ye gelmiştir. Suriye-Türkiye sınırında bir kent olan Şanlıurfa, en çok Suriyeli mülteci nüfusu barındıran kent konumundadır. Özellikle Suriyeli nüfusu içinde 18 yaşından küçük olanların oranı % 45'e ulaşmıştır. Bu bağlamda çalışmanın amacı, Şanlıurfa'da emek piyasasına katılan Suriyeli mülteci çocuk emeğinin niteliğini sorgulamaktır. Şanlıurfa'da emek piyasasına katılan Suriyeli mülteci çocuk emeğini ele alan bu çalışmanın verileri, 20 Suriyeli mülteci çocukla gerçekleştirilen derinlemesine görüşmelere dayanmaktadır. Çalışma nitel araştırma yöntemiyle tamamlanmıştır. Ocak-Şubat 2018 tarihinde tamamlanan çalışmanın verileri Kategorik İçerik Analizi Perspektifi tekniğiyle analiz edilmiştir. Emeğin en savunmasız hallerini oluşturan Suriyeli mülteci çocuk emeği, küçük yaşlarda emek piyasasına katılmak zorunda kalmakta, eğitim ve oyun hakkının da uzağında yaşamaktadır. Türkiye'de yaşayan Suriyeli aileler için 'ekonomik zorluklarla mücadele edebilmenin en yaygın yolu' haline gelmesiyle ortaya çıkan görünüm, Suriyeli mülteci çocukların emek piyasasına daha kolay girişleridir. Ancak bu emek çalışma koşulları ve emek biçimi açısından en olumsuz özellikleri; ağır çalışma koşulları, düşük ücretler, iş koşulları ve işin tanımının işverene göre değişmesi gibi görünümlerle karşılaşmaktadır. Sonuç olarak Suriyeli mültecilere yönelik geçici süreliğine iyileştirici sosyal yardımların yerine hak temelli politikaların üretilmesi gerekmektedir. Eğitim ve oyun haklarına Suriyeli mülteci çocukların ulaşmaları sağlanmalıdır.
Menon'un gördüğü: Sanatta teorinin yeni rolü üzerine

1960'larda ilk olarak Arthur Danto tarafından kavramsallaştırılan 'sanat dünyası' konsepti, daha sonra George Dickie tarafından bir kurum olarak tanımlanmıştır. Bu bağlamda kurumsal sanat kuramına göre, bir nesne ancak 'sanat dünyası' gibi bir kurum bağlamında bir sanat yapıtı olarak belirlenebilir. Bir taraftan eleştirilen diğer taraftan destek gören bu iki teori de bugüne özgü pratikler açısından kurumsal sanatın empirik bir geçerliliğinin var olması ve bu durumun yarattığı sorunlar bağlamında önem taşımaktadır. Sanatta çoğulculuğu deneyimlediğimiz bu zamanlarda sanatın ne olup ne olmadığını açıklamaya çalışırken, özünü Collingwood ve Tolstoy'un işaret ettikleri gibi spesifik bir yaratıcı aktiviteye bağlamak pek de akla yatkın olmayacaktır. Bu bağlamda Dickie'nin teorisinin önemli bir noktasında, sanat felsefecilerinin yıllardır çözmeye çalıştıkları bu 'sanatın tanımı' sorunsalını cevaplama girişimidir. Dolayısıyla Dickie'nin teorisi Tolstoy ya da R. G. Collingwood gibi düşünürlerin bu tanımını reddeder. Dickie'nin ısrarla altını çizdiği gibi, sanatın kabul edilebilir bir tanımı ancak ve ancak sanat olarak nitelendirdiğimiz tüm farklı pratiklerin hesaba katılmasıyla yapılabilir. 1956'da Morris Weitz, estetik teorisinin ana rolünü tartışırken, sanat tek bir özden oluşmadığından, bize bir sanat tanımı vermemektedir. Weitz'in teorisi, önceki teorilerin gözden kaçırmış olabileceği ilgiyi hakkıyla vermeyi amaçlar. Sanat eseri olarak düşünülmüş nesnelerin aslında çok çeşitli ve uzlaştırılamaz aktivitelerden oluştuğunu ve bu bağlamda felsefecilerin tek bir sanat felsefesi yerine sanat felsefeleri geliştirmesi gerektiğini savunmaktayım. Bu temelde felsefecilerin hala sanatın öz tanımının peşinde olması, kabul etmek gerekir ki, modern zamanlarda artık geçerliliği olan bir seçenek değildir. Benim de bu tezle amaçladığım, sanat felsefesi yapmanın alternatif bir metodunu oluşturabilmektir. Collingwood'un, Tolstoy'un ve Danto'nun teorilerini farklı bir gözle yorumlamaya çalışmak ve bu yeni yorumun temelinde sanat felsefecilerine yeni roller belirlemek amacındayım. Bu bağlamda 'sanat dünyasının' kurumsal yapısının önemi ve bu oluşumun normatif olarak nasıl yapılandırılabileceği çalışmanın ana sorunsalını oluşturacaktır.
Malatya yöresi Alevilerinin dini inanç ve uygulamaları üzerine bir araştırma

'Malatya Yöresi Alevilerinin Dini İnanç ve Uygulamaları Üzerine Bir Araştırma ' adlı doktora çalışmamızın amacı, Arguvan Yöresi Alevilerinin inanç ve uygulamalarının tespitini yapmak ve Dinler Tarihi açısından değerlendirmektir. Bu çalışma giriş ve dört bölümden oluşmaktadır. Giriş kısmında, araştırmanın konusu, sınırları, amacı, metodu, kullanılan teknikler, Alevilikle ilgili kavramlar, Anadolu Aleviliğinin tarihi gelişimi, Arguvan'ın tarihçesi ve sosyo-ekonomik yapısı hakkında bilgiler verilmiştir. Birinci bölümde yöredeki Alevilerin inanç sisteminden bahsedilmiştir. İkinci bölümde yöredeki Alevilerin ibadet şekilleri, düşkünlük ve dedelik kurumu incelenmiştir. Üçüncü bölümde geçiş dönemleri, musahiplik ve ikrar alma/verme ritüelleri hakkında bilgiler verilmiştir. Dördüncü bölümde ise doğa kültü ile ilgili inanış ve uygulamalar, ziyaret yerleri incelenmiştir. Elde edilen veriler Dinler Tarihi açsından değerlendirilerek, yöredeki Alevilerin inanç ve uygulamalarının tarihi arka planı ortaya konulmaya çalışılmıştır. Çalışmanın verileri kaynak taraması ve saha araştırması teknikleri ile elde edilmiştir. Elde edilen veriler deskriptif ve fenomenolojik metotlar kullanılarak yazıya geçirilmiştir. Çalışma, bibliyografya ve ekler kısmı ile son bulmaktadır.
Yapının ikiliğinden ontolojik suç ortaklığına: A. Giddens ve P. Bourdieu

Sosyal teorinin tarihine baktığımızda; 'birey'/'toplum' veya 'eylem'/'yapı' düalizmlerinin sosyal bilimcileri iki ayrı kutba ayırdığını görmekteyiz. Sosyolojinin düşünce nesnesi olan sosyal olguya dair pozitivist paradigmanın getirdiği yapı- toplum endeksli açıklama ve hermeneutik geleneğin getirmiş olduğu birey-eylem izahatları, bu düalizmin içindeki görüngülerdir. Comte, Spencer ve Durkheim'ın temellerini attıkları ve Parsons tarafından çerçeve kazandırılan Amerikan İşlevselciliği 1970'lere kadar sosyolojide hakim paradigma iken başta toplumsal hareketler olmak üzere yaşanan toplumsal değişimlerle, pozitivist hegemonyaya karşı bireyin failliğinin esas alındığı sembolik etkileşimcilik ve etnometodoloji gibi hermeneutik paradigmalar sosyal teoride yerini almaya başlamıştır. Gelinen bu noktada bu iki kutuplu durum bize sosyal olguya dair çeşitli açıklamalar sağlarken, sosyal olguya dair gerçekliğin bilgisinin 'ne' olduğu problemini de doğurmuştur. Bu problem aynı zamanda hem ontolojik hem de epistemolojik soruları da beraberinde getirmektedir. Avrupa Sosyolojisindeki çağdaş gelişmeleri ele aldığımızda; Giddens ve Bourdieu'nün pozitivist ve hermeneutikparadigmaların doğurduğu düalizmleri kendi geliştirdikleri kavramsallaştırmalarla aşmaya çalıştıkları ve pek çok noktada benzer şeyler söylediklerini görürüz. Giddens'ın 'yapılaşma kuramı' ile Bourdieu'nün ortaya koymuş olduğu 'habitus ve alan arasındaki ontolojik suç ortaklığı'na dayanan genetik yapısallcılık bir arada ele alındığında, bu açıklama repertuarlarının 'pratiklerin üretimi ve yeniden-üretimi'ni vurguladıkları ve nesnel koşullarla öznenin anlam dünyası arasında diyalektik bir ilişkiyi savundukları görülecektir. Bu kavramsal çerçeveler ve tartışmalar etrafında sosyal teorideki yapı-eylem düalizmini ve Giddens ile Bourdieu'nün açıklayıcı repertuarlarını ortaya koymak araştırmamızın amacını teşkil etmektedir.
Losing the native sweet: declining sugar beet production in Turkey in the 2000s

Kolonyal dönemlerden beri şeker önemli ve kapitalizmin gelişiminde içkin bir metadır; ayrıca şeker pancarı üretimi, -geniş bir kırsal nüfusu olan- günümüz Türkiyesi'nin kırsal kalkınmasında önemli bir sektördür. Ancak, Uluslararası Para Fonu ve başka uluslararası örgütlerle yapılan anlaşmalar ve Şeker Yasası'nın 2001'de geçmesiyle şekerpancarı üreticilerinin geçimleri potansiyel olarak kısıtlanmıştır; Besin Rejimleri'ne göre bunların hepsinin olumsuz sonuçlar doğurduğu önerilmektedir. Bu gelişmelerin, ve yerel ve ulusal düzeydeki sonuçlarının arkasındaki nedenleri anlamak için, bu çok-metodlu araştırma projesi Şeker Yasası ve ilgili düzenlemelerin tarihsel arka planını analiz ediyor; 1992 ve 2008 yılları arasındaki şeker pancar üretimindeki değişimi incelemek için tanımsal, korelasyon ve regresyon analizleri kullanıyor; ve Türkiye'nin Afyon/Sandıklı bölgesinde şeker pancarı üreticileriyle yapılan 25 derinlemesine mülakata dayanıyor. Tarihsel, niceliksel ve niteliksel kanıtların toplamı, devlet ve uluslararası örgütlerin Fordist birikim sürecinden post-Fordist bir birikim sürecine geçişte temel düzenleyici mekanizmalar olduğunu önermektedir. Aynı zamanda devlet desteğindeki gerilemeden dolayı çiftçilerin sosyoekonomik şartları kötüleşmektedir. Araştırma, Düzenleme Teorisi'ni de içeren teorik açılımlar ve Türkiye tarımının geleceği ile sonlanmaktadır.
Türkiye'nin uluslararası göç deneyiminde milliyetçilik söyleminin yeniden inşası: İzmir'deki Suriyeliler örneği

Türkiye, 1980'li yıllara kadar uluslararası göç haritasında kaynak ülke olarak konumlanmıştır. Bu dönemde ulus-devletleşme projesinin bir parçası olarak gördüğü göçmenlerin kabulünde ise, 'Türk soyu ve/veya kültüründen olma'yı temel almıştır. 1980 sonrası döneme gelindiğinde ülkenin göç haritasındaki konumlanışı değişmiş, kaynak ülke olma özelliğine ek olarak hedef ülke ve transit ülke konumu edinmeye başlamıştır. Göçmen profili bakımından ise, ilk kez Türk soyu ve kültüründen olmayanların, 'yabancı'ların göçüyle karşılaşılmaya başlamıştır. 2000 sonrası dönemde Türkiye daha çok transit ve hedef ülke olma özelliğini kazanmıştır. 2011 yılında Suriyelilerin zorunlu kitlesel göçü ile birlikte Türkiye bir göç merkezi haline gelmiştir. Bu süreçte politik düzlemde dile getirilen din kardeşliği söylemi oldukça etkili olmuştur. Bu söylem, kabul gören göçmen profili bağlamında, milliyetçiliğin öğelerinden olan etnisite temelinde bir dönüşüme işaret etmesi açısından önemlidir. Bu çalışmanın konusu, Türk vatandaşlarının Suriyelilere bakışında ırk, etnisite, dil, din, kültür gibi milliyetçiliğin öğelerinin belirlenimlerinin ortaya konmasıdır. Bu eksende alan araştırması, hem uluslararası göçlerin merkezinde yer alan, hem de ulusalcılık ile özdeşleşen bir kent olan İzmir'de yürütülmüştür. 2018 yılında tamamlanan araştırmaya, etnisite temelinde 10 Türk, 10 Kürt, 10 Arap; cinsiyet temelinde ise 15 kadın, 15 erkek, toplam 30 Türk vatandaşı katılmıştır. Alan araştırmasının teorik arka planı, Goffman'ın Damgalama Teorisi temelinde kurgulanmıştır. Araştırma bulgularının analizi ise nitel analiz tekniklerinden biri olan Kategorik İçerik Perspektifi ile değerlendirilmiştir. İzmir'de, Goffmancı bir perspektiften ele alındığında, Suriyelilerin damgalama pratikleri ile pek çok eksende ve kesişimde karşılaştığı görülmektedir. Damgalamanın gündelik yaşamdaki en belirleyici alanı, istihdam ve sosyal yardımlardan yararlanma noktasında ekonomik kaynakların paylaşımıdır. Öne çıkan ikinci alan ise, Suriyeli toplumsal kimliğinin inşası ile ilişkilidir. Araştırma kapsamında milliyetçiliğin öğeleri arasında dilin birlikte yaşamda ana belirleyici iken, dinin kaynakların paylaşımı noktasında ayrıştırıcı olduğu belirlenmiştir. Irkın belirleyiciliğinin zayıf olduğu damgalamada, toplumsal cinsiyet ise, erkekler için savaşma pratiği, kadınlar için tehdit olma niteliği üzerinden öne çıkmıştır. Milliyetciliğin hukuksal vatandaşlık ölçütüne karşın, toplumsal düzlemde tarihsel geçmişşle, ortak kader birliği Türk vatandaşları arasında bağlayıcı birliktelik yaratırken, Suriyeliler için dışlayıcı pratiğe dönüşmektedir.
21. yüzyılda Türkiye'de gerçekleşen intiharların sosyolojik açıdan değerlendirilmesi

kendi isteğiyle, sonu ölüme varacak hareketlerle yaşamına son vermesi olarak tanımlanan intihartarihin her döneminde toplumsal bir sorun olarak nitelenmiştir. İntihar, 21. yüzyılda ilk on ölüm nedeni arasına girmektedir. Çalışmamızın amacı, Türkiye'de 2000 yılı sonrası gerçekleşen intiharların sosyolojik olarak değerlendirilmesidir. Bu bağlamda, yıllar içinde intihar oranlarında gerçekleşen değişim incelenmiştir. Bu açıdan Türk toplumunun intihar oranını belirleyen nedenlerin, sosyal olaylarla olan ilişkisini de göz önünde bulundurarak, ortaya koyulması hedeflenmiştir. Sosyolojik bir olgu olarak intiharlara dair analizimiz başta Emile Durkheim'ınki olmak üzere sosyolojik teorileri merkeze almıştır. Bunun yanında ölüm ve intihara ilişkin psikolojik ve felsefi açıklamalar göz önünde tutulmuştur. Çalışmada yaş, cinsiyet, medeni durum, öğrenim durumu ve coğrafi bölgeler gibi değişkenlerin istatistiksel verileri Türkiye İstatistik Kurumu'nun oluşturduğu raporlardan sağlanmıştır. Türkiye'nin intihar oranlarını karşılaştırmak amacıyla dünyanın seksen ülkesinin intihar oranları incelenmiş, intihar oranları ve toplumsal yapılar arasındaki ilişkiler araştırılmıştır.
Tüketim toplumunda biyoiktidarın inşa ettiği güzellik normları aracılığı ile bedenin denetimi

Biyoiktidarı genel bir ifadeyle beden üzerinde işleyen ve bedenin derinliğine nüfuz eden iktidar olarak açıklayan Foucault'ya göre, bu iktidar bireylerin zihinlerine ulaşmaya çalışmakta dolayısıyla bireylerin algılarını, yaşamlarını, yaşama dair tüm alanlarını kısaca varoluşlarını kontrol etmeye ve bu yolla bedenlerini denetleyip düzenlemeye, bireyleri belirlenen normlara uygun hale getirerek normalleştirmeye çalışmaktadır. Bu bağlamda denetimin ve normalleştirme çabalarının neyi hedef aldığı önemlidir. Bu çalışma, sorunsalını 'tüketim' olgusu çerçevesinde belirlemiştir. Bu nedenle biyoiktidar aracılığı ile kontrol ve normalleştirme çabalarında 'tüketim'e yönlendirme niyeti ana eksen olarak konumlandırılmıştır. Biyoiktidar, pek çok alanda olduğu gibi, tüketime yönlendirme noktasında da bu denetimi ve düzenlemeyi baskı yoluyla değil biyoiktidara özgü yeni bir kontrol biçiminde bedene ve tüketime yönelik teşvikler yoluyla yapmaktadır. Bu noktada pek çok kadının bakım, güzellik, genç kalmak gibi tavsiyelere ulaşabildiği kadın dergileri bu denetimin ve tüketim teşvikinin önemli bir aracısı konumundadır. Neredeyse bir otorite gibi davranan kadın dergilerinin bireylerin bedenlerine yönelik yazılı ve görsel söylemler sunarak onların bedenlerine yönelik algılarını, davranışlarını etkilediği, bedenlerini denetleyip düzenlediği ve böylelikle bireyleri belirlenmiş, sınırları çizilmiş bir kategorinin içine yerleştirerek normalleştirdiği, bu çalışmanın varsayımları arasında yer almaktadır. Kadın dergilerindeki bedenin denetimine ve tüketimin teşvikine yönelik söylemlerin pek çoğunda 'güzellik' teması hakimdir. Bu bağlamda, bu çalışmada Foucault'nun biyoiktidar kavramı çerçevesinde tüketim toplumunda kadın dergilerindeki güzellik temalı yazılar, reklamlar ve bu yazılar ve reklamların yanında yer alan görsellerin okuyucuya seslenişindeki söylemler ve göstergeler, araştırma nesnesi olarak belirlenmiştir. Bu söylem ve göstergeler aracılığı ile ideal beden ve güzelliğe ilişkin algıların nasıl şekillendirilmeye çalışıldığı, normların nasıl oluşturulduğu, giderek bedenin nasıl denetim altına alındığı ve böylelikle bireyin tüketime yönlendirilişindeki sistematiğin nasıl oluşturulduğunu ortaya koymak amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda Cosmopolitan dergisindeki güzellik temalı yazılar, reklamlar ve bu yazıların ve reklamların yanında yer alan görseller nicel ve nitel içerik analizi yöntemiyle incelenmiştir.
Orta sınıfın utancı: Duygu sosyolojisi açısından 1980'ler Türkiye'sinde toplumsal değişme

Sosyolojide duyguların önemi uzun süredir kabul edilmiş olsa da duyguları merkeze alarak toplumu analiz eden yaklaşımlar sosyoloji tarihinde nispeten yakın tarihlidir. Genellenmiş ve müphem atıflar yapmak yerine duyguların psikolojinin alanını aşan toplumsal bir boyutunun olduğuna işaret ederek analiz yapan duygu sosyolojisi, müstakil bir alt alan olarak varlık göstermektedir. Duygu sosyolojisinin tartışmalarından yola çıkarak utanma duygusunun analiz edildiği bu tezde, Türkiye'de 1980 sonrası değişen toplumsal tabakalaşma ve utanmanın toplumsal anlam ve işlevlerindeki dönüşüm ele alınmıştır. Bu dönüşüm toplumsal yapı içerisinde anlam kazanarak toplumsal eylemlerin motivi olarak işlev gören utancın, toplumsal yapının temel bileşenlerinin dönüşmesiyle birlikte tanım ve işlev açısından dönüşümler geçirdiği fikrine dayanır. Bu minvalde literatürde iktidar ve statü ilişkilerinin duygular üzerindeki etkisi bağlamında yapılan tartışmalardan hareketle, Türkiye'de 1980'li yıllarda ivme kazanan orta sınıflaşma bağlamında utanma duygusunun dönüşümü ele alınmıştır. Yeni orta sınıfların yaşam tarzıyla öne çıkmasından hareketle yaşam tarzı inşasında önemli bir işlev gösteren dergiler analizin merkezinde yer almaktadır. Hayat, Ses, Elele, Genç Kadın ve Kadınca dergilerinin nitel araştırma yöntemlerinden Eleştirel Söylem Analizi ile ele alındığı bu çalışma ideal orta sınıf öznenin ve ideal orta sınıf yaşam tarzının bileşenlerini göstererek, eskiden utanılandan utanmama ve eskiden utanılmayandan utanma çerçevesinde utanma duygusuna yol açan saiklerin dönüşümünü ortaya koymaktadır.
Kuzey Kıbrıs'ın Rum sakinleri

Birçok medeniyetin etkisi ve hakimiyeti altında kalan Kıbrıs adası, Büyük İskender'in Anadolu'ya düzenlediği fetih hareketleri ile dolaylı yollardan Helenleşmeye başlımıştı. Roma Devleti'nin batı ve doğu olarak ikiye ayrılmasından sonra Doğu Roma imparatorluğu'nun payına düşen Kıbrıs adası, 48 yılında Bizans valisinin Hıristiyan olması Kıbrıs için bir dönüm noktası olmuştu. İmparator Constantin'in de Hıristiyanlığı kabul etmesi ile ada hıristiyanlaşmış ve hıristiyanlık dili olan grekçe adada etkin dil olmuştur. Böylece Kıbrıs adasında karma bir inanç olan 'pagan inancı' yerini hıristiyanlığa bırakmıştır. 1453 yılında Fatih'in İstanbul'u fethetmesi ile Bizans İmparatorluğu yıkılsa da, Kıbrıslılar ve Yunanlılar arasında aslen soy birliği olmamasına rağmen Hıristiyanlık ve Yunanca faktörleri, Kıbrıslılar ve Yunanları bir araya toplamıştı. Böylelikle aslında Yunanlılıkla alakası olmayan insanlar kendilerini Yunanlı olarak saymaya başlamışlardır. 1571 yılında adanın Osmanlı devleti tarafından fethedilmesi ile adada müslüman Tüklerin sayısı artmıştı. Kıbrıs'ı konu edinen tüm araştırmalarda, 1571'den 1974'e kadar adada Türk-Rum ilişkilerini sosyal açıdan incelemek mümkündür. Ancak 1974 yılından itibaren iki halk birbirinden ayrılmış ve halklar arasındaki ilişkiler sosyal olmaktan çıkarak, siyasi, ideolojik ve dış politika çerçevesinde gelişmeye devam etmiştir. Tezin amacı; 1974 yılından sonra bugün halen Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti devleti sınırları içerisinde yaşayan Rumların dününü ve bugünün onlardan aktarmaktır. Araştırmanın tamamının saha çalışmasına dayanıyor olması, birey ve toplum gözünden Kıbrıs meselesine bakmamızı sağlayacak ve bu çalışma Kıbrıs ile ilgili bir tekrar niteliğinde olmayacaktır. Bu bağlamda; Kökenleri, Aile yapıları, Sosyal ve Kültürel hayatları, 1960 Kıbrıs Cumhuriyeti hakkındaki düşünceleri ve o dönemde Türkler ile ilişkiler, 1974 barış harekatı zamanında yaşananlar ve harekat sonrası adaya gelen Türkiye kökenli göçmenler ile ilişkiler, geçim kaynakları, dini ve siyasi yaşamları konularında Rumlar ile kişisel görüşmeler yapılarak toplanan bilgiler incelenmiştir.
Çalışma yaşam kalitesinin örgütsel bağlılık düzeyi üzerindeki etkisi: Devlet ve vakıf üniversitelerinde çalışan akademisyenler üzerine nicel bir araştırma

Bu çalışmada çalışma yaşam kalitesinin örgütsel bağlılık üzerindeki etkisi, vakıf ve devlet üniversitelerinde çalışan akademisyenler üzerinden karşılaştırmalı bir şekilde ele alınmıştır. Aynı zamanda çalışma yaşam kalitesi ve örgütsel bağlılık düzeylerinin belirleyicileri üzerinde durulmuş; çalışma yaşam kalitesini etkileyen en önemli etmen/etmenler ile örgütsel bağlılığın en önemli belirleyicisi/belirleyicileri vakıf ve devlet üniversitesi bağlamında irdelenmiştir. Diğer taraftan bu çalışmada akademisyenlerin çalışma yaşam kaliteleri ve örgütsel bağlılıklarının onların sosyo-demografik özellikleri ve örgütsel koruyuculuğa yönelik algıları ile ilişkisi araştırılmıştır. Çalışmada Sirgy ve diğerleri (2001) tarafından geliştirilen ve yazar tarafından Türk Kültürüne uyarlama çalışması yapılan 16 maddelik Çalışma Yaşam Kalitesi Ölçeği ile Meyer, Allen ve Smith (1993) tarafından son şekli verilen daha önce farklı yazarlar tarafından Türk Kültürüne uyarlama çalışması yapılan 18 maddelik Örgütsel Bağlılık Ölçeği ve örneklem grubunun sosyo-demografik özelliklerini, nesnel çalışma koşullarını ve örgütsel koruyuculukla ilgili algılarını ortaya koyma amacı ile geliştirilen 14 maddelik anket formu kullanılmıştır. Araştırmanın örneklem grubunu Ankara ilindeki devlet üniversiteleri olan Hacettepe, Gazi Üniversiteleri ile Bilkent ve Başkent Üniversitesi'nin Fen, Edebiyat, Mühendislik, İktisadi İdari Bilimler ve Eğitim Fakültelerinde görev yapmakta olan 570 akademisyen oluşturmuştur. Çalışmada çalışma yaşam kalitesi, nesnel çalışma koşulları, örgütün koruyuculuğuna yönelik algı ile sosyo-demografik özelliklerin örgütsel bağlılık üzerindeki etkisine bakılmış; yapılan analizler sonucunda örgütsel bağlılığının üç farklı alt boyutu üzerinde en yüksek etkiyi çalışma yaşam kalitesinin gösterdiği ortaya konulmuştur. Diğer değişkenlere göre örgütsel koruyuculuğun da örgütsel bağlılığın alt boyutları üzerinde önemli bir etkiye sahip olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Çalışmada hem devlet hem de vakıf üniversitesinde çalışan akademisyenlerin çalışma yaşam kaliteleri ve örgütsel bağlılıklarının sosyo-demografik özelliklerine göre farklılık gösterdiği sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca çalışmada, devlet üniversitesinde çalışan akademisyenlerin çalışma yaşam kalite düzeylerinin vakıf üniversitesinde çalışan akademisyenlere göre daha düşük olduğu, ancak örgütsel bağlılık düzeyi bakımından devlet ve vakıf üniversitesinde çalışan akademisyenler arasında bir farklılık olmadığı ortaya konulmuştur.