turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Politics and music: Music as a means to politics and politics as a means to music

çalışma müziği siyasi yapan şey nedir sorusuna yanıt aramakta ve müzik ile siyasetin birbirleriyle olan ilişkisini göstermeyi amaçlamaktadır. Tezin ana savı müziğin hem kendi içinde bir amaç olduğu durumda hem de bir başka amaca araç olduğu durumda bizi etkileme ve yönlendirme potansiyeline sahip olmasından dolayı güç olması ve bu yüzden de siyasi olmasıdır. Bu savdan yola çıkarak ulaşılan diğer sav da bizi her zaman etkileme ve yönlendirme ihtimali olan müziğin, kendi içinde bir değeri olması sebebiyle başka bir amaca hizmet etmemesi gerektiği ve doğası gereği içinde bulundurduğu bazı özellikleri sayesinde adalet, demokrasi, özgürlük ve ortak iyi gibi kavramlara ulaşmamızda bize yardımcı olabileceğidir. Bu çalışma müziğin sahip olduğu bu nitelikleri açığa çıkarıp bu nitelikler sebebiyle siyasi aktör ve kurumlarca onların kendi amaç ve istekleri doğrultusunda kullanıldığını ortaya koymakta ve bu yüzden müziğin daima siyasetin içinde yer aldığını vurgulamaktır. Tezde altı çizilen bir diğer husus da müziğin siyasi olmasının iki anlam ifade ettiğidir. Çünkü müzik hem doğal olarak hem de kendi içerisinde siyasidir. Yani siyaset de müziğin içindedir çünkü müzik başka bir amaca araç olmayarak sadece kendisi için yapılsa bile müziğin değeri bir takım gruplar tarafından belirlenmektedir. Tüm bu açılardan bakıldığında müziğin kendi doğası gereği siyasi olması sebebiyle siyasete araç olması ve müziğin de kendi içinde siyasi olmasından kaynaklı siyasetin de müziğe araç olması söz konusudur. Bu yüzden müzik de siyaset de birbirlerine hizmet eden şeyler olarak yadsınamaz bir ilişki içerisindelerdir.
Türk düşüncesinde kültür anlayışları

Bu çalışmada 'kültür'e nasıl bakılabileceği konusunda epistemolojik bir sorun olarak dikkati çeken I. Kuçura- di'nin kültür sözcüğünün anlamına ilişkin yaptığı ikili ayrımdan hareketi ef son otuz- otuz beş yılın Türkiye s indeki kimi kültür anlayışları ele alınmıştır. Çalışmanın bölümlemeleri yazarların 'kültür' ün, ya da onu belirleyen ana öğenin ne olduğu sorusuna verdikleri yanıta ve çalışmaların türüne göre yapılmış; incelenen yazarların söz konusu sorulara verdiği yanıtlar irdelenmiş ve taşıyıcısı kişi olan kültür ile taşıyıcısı grup olan kültür ayrımı yapılmadığında ortaya çıkan düşünsel karışıklık serimlenmiştir. Bu serimi emede, genelde, 'tekil anlamda kültür' le ilgi kurulmadan, 'çoğul anlamda kültür' ün ne olması gerektiğinin sorun edinildiği görülmektedir. Son olarak bu çalışmada ele alman görüşlerin, 'çağdaşlaşma' amacı bakımından bir kültür politikasının oluşturulmasında, ne ölçüde ışık tu tabileceğine değinilmiştir.
Ebu hayyan et-tevhİdİ ve felsefİ kişiliği

Ebu Hayyan'ın felsefi kisiligi; nefs, bilgi, ahlak alanlarıyla ilgili problemler çerçevesinde sordugu sorulara, edeb, felsefe, kelam ve tasavvuf gelenekleri içerisinden geçerek aradıgı cevaplar sayesinde açıga çıkar. Entelektüel biyografisiyle de yakından iliskili olan bu cevap arayısı, onu sırasıyla bir edib-alim, edib-filozof, edib-sufi ve sufifilozofolarak tanımamıza fırsat vermistir.
Evaluation de la categorie du relatif par rapport au lien entre l'acte et la puissance

Aristoteles'in felsefesi en temelinde kuvve ve fiil ayrımına dayanır. Bu ayrımı tam olarak nasıl adlandırabiliriz? Bu sorunun cevabı belirsizdir kalmıştır. Biz, çalışmamızda, bu soruyu ilişki kategorisiyle açıklamayı deneyeceğiz. Başka türlü ifade edecek olursak, bir varlığın fiil ve kuvve halleri arasındaki bağlantının tıpkı efendi ve köle veya tam ve yarım gibi basitçe ilişki kategorisinin örnekleriyle uyumlu olabilirler mi? Bu soruya yanıtımız şu oldu: ilişki kategorisinin üç temel bileşeni vardır ve bu üç bileşen: Karşılıklılık, birbirine bağımlılık ve eşanlılıktır. Oysa fiil ile kuvve arasındaki bağlantı bu üçünden yalnızca, birbirine bağlılık bileşenine uygundur. Efendi ve köle örneğinde de gördüğümüz gibi, her iki unsur da karşılıklılık ve eşanlılık bileşenlerine uygunken, tıpkı tohum ve ağaç örneğinde olduğu gibi, bir varlığın fiil veya kuvve hali arasındaki bağlantı, bu bileşenlerce açıklanamazlar. Buradan hareketle, çalışmamızda, bir varlığın fiili ve kuvvesi arasındaki bağlantının uyumsuz, dolayısıyla ilişki kategorisiyle açıklanamayacağını vurguladık. Bu tez, beş ana bölümden oluşuyor. Giriş bölümünün ardından, ikinci bölümde ikinci bölümde ilişki kategorisi, üçüncü bölümde fiil ile kuvve arasındaki bağlantıyı ve dördüncü bölümde, fiil ile kuvve arasındaki bağlantının ilişki kategorisinin bileşenlerine uygulanmasını ele aldık. İkinci bölüm, Aristoteles'in Kategorileri'nde bulunan ilişki kategorisine yönelik bir incelemedir. Burada öncelikle töz ile kategoriler arasındaki ilişkinin ne olduğunu incelememizin ardından, Aristoteles'in Kategoriler'inin yedinci kitabında ele aldığı ilişki kategorisinin tanımlarını inceledik. Son olarak, ilişki kategorisini açıklamak üzere oluşturduğumuz üç bileşeni yorumladık
Descartes'ta bilgi ve doğruluk problemi

Yeniçağ felsefesi bilgi ve doğruluk kavrayışı bakımından önceki anlayışlardan önemli ölçüde ayrılır. Bu, doğanın nasıl anlaşılacağına dair yeni yaklaşımları da beraberinde getirir. Bilimde Copernicus'in Güneş merkezli evren hipotezi ve Galile'nin matematik temelli doğa anlayışıyla birlikte, duyular ile değil, öncelikle 'akılla kavranan evren' tasavvuru öne çıkmıştır. Descartes bu yaklaşımın felsefe alanındaki ilk ve en önemli temsilcisidir. Descartes'a göre, evren matematiksel ilkeler temelinde açıklanmalı; empirik kaynaklara dayanan çıkarımlar yerini tümdengelimsel olanlara bırakmalıdır. Descartes'ın öncüsü olduğu bu bakış açısı, Kant'ın Kopernik devrimi ile birlikte, doğayı belirleyen, ona kendi kategorilerini dikte eden bir zihin anlayışına doğru evrilirken, Kuhn'un 'Paradigmalar' kuramı ile de 20. yüzyıldaki yansımasını bulur.
Çağdaş felsefede ateist hümanistlerin dine yönelttiği itirazlar

Çağdaş ateist hümanizm dinin rasyonel, epistemolojik ve pratik temellerine yönelik ciddi itirazlarda bulunmuştur. Bu çalışmada, söz konusu itirazların mahiyeti ve geçerliliği tartışılarak hümanizmin kendisinin de dine yüklenen işlevleri üstlenip üstlenmediği değerlendirilmiştir. Sonuçta, hümanist itirazların sınırlı bir geçerliliği bulunduğu kabul edilmekle birlikte, dini savunmak için kullanılan teistik iddiaların dayandıkları mantıksal temeller ile hümanizmin itirazlarının dayandığı mantıksal temellerin farklılığı vurgulanarak, dine teist ve hümanist yaklaşımların aslında birbiriyle uzlaşması imkansız ilgilere dayandığı ortaya konulmuştur. Çalışma üç ana bölüm ve giriş ve sonuçtan oluşur. Girişte, 'ateist hümanizm' terkibi çözümlenerek, 'çağdaş' ateist hümanizmin hem tabiatçı, antroposentrik, hümaniteryen, radikal bir hümanizm hem varlığı lehinde yeterli kanıt bulunmadığı gerekçesiyle Tanrı inancından yoksun olma anlamında negatif bir ateizm hem de dinsiz bir yaşam biçimini benimseme anlamında pratik bir ateizm olduğuna işaret edilmiştir. Birinci bölüm dinin rasyonel temellerine yöneltilen itirazlar üzerinde durur. Ontolojik, kozmolojik ve teleojik delillerin sağlamlılık ve geçerliliği ile ilgili tartışmaların sonunda şu sonuca dikkat çekilmiştir: Tanrı inancı ne rasyonel ne de irrasyonel sayılamaz, ancak yine de makul bir inançtır. İkinci bölüm, hümanizm ve teizm arasındaki tartışmalarda hümanizmin benimsediği epistemolojik tutumun negatifliğine işaret eder; imancılık ve kanıtçılık gibi dinin epistemolojik temellerine yöneltilen itirazları ele alır. Hümanistlerin, imancılık ve kanıtçılığın dayandığı Berkeleyci idealizm, temelcilik ve aşırı şüphecilikle ilgili sorgulamalarına yer verir. Üçüncü bölüm iki kısımdan oluşur. Birincisi dinin psikolojik-sosyolojik ve ahlaki olmak üzere pratik temellerine yöneltilen itirazlarla ilgilidir. İkinci kısımda ise, işlevselci ve özcü din anlayışları çerçevesinde hümanizm ve din arasındaki ilişki sorgulanmaktadır. v
Kant'ta bir bilim olarak metafiziğin imkanı sorunu

On sekizinci yüzyılın en önemli filozoflarından olan Kant, kendisinden önceki felsefeyle hep bir hesaplaşma içerisindedir. Özellikle kendi çağında tartışma konusu olan metafiziği doğru bir yere yerleştirmek istiyor. Eleştirel yöntemi felsefeye kazandırarak bilgi-sözde bilgi alanının aydınlanmasını gerçekleştirmiştir. Bu ele alışta bilim olan ile bilim olmayanı ayırarak metafiziğin bu ayrımda nerede durduğunu ve durması gerektiğini belirtir. İnsan aklının neyi bilip neyi bilemeyeceğini titiz bir çalışmayla ortaya koyan Kant, bilginin taşıyıcılığını sentetik apriori yargılara yükler. Bilim olma özelliğindeki her disiplin ise onun için, sentetik apriori yargılara sahip olmalıdır. Kant, matematik ve doğa biliminin bu tür yargılara sahip olduğu inancındadır. Metafizik ise bir bilim olma özelliği göstermek istiyorsa bu tür yargıları kendinde barındırmak zorundadır. Salt akıl bağlamında yeni bir metafiziğin kurulmasını reddeden Kant, pratik alanda bilim olma özelliğindeki metafiziği Tanrı, özgürlük ve ölümsüzlük kavramlarıyla mümkün görür. İşte bu tezde Kant'ın bu bağlamdaki yorumları ve temellendirmeleri ele alınıp tartışılmıştır.
Herakleitos'un logos anlayışı

Bu çalışmada, Herakleitos'un fragmanlarından hareketle, düşüncesinin temel taşları ortaya konmaya çalışılmıştır. Kesin olarak, bir felsefi okul ya da alan içinde değerlendirme imkanımız olmayan düşünür ile ilgili olarak bugüne değin, birbiriyle ilişkili veya birbiriyle alakasız birçok yorum yapılmıştır. Bu yorum farklılıklarının temel sebebi olarak, Herakleitos'a ait metinlerin elimize eksik ulaşması; yeni tarihi bulguların keşfi ve kültürel farkılıklar gösterilebilir. Bu çalışmada ise Herakleitos, metinlerinin imkan verdiği ölçüde, mistik bir yorumlama tarzı ile ele alınmıştır. Felsefi çerçevede, Herakleitos mistik bir filozof olarak değerlendirilmiş ve düşünceleri bu eksende yeniden ele alınmıştır.
Erzurumlu İbrahim Hakkı'da ahlak anlayışı

LİSANS TEZİ ERZURUMLU İBRAHİM HAKKI'DA AHLAK ANLAYIŞIHakan YÜCELİKTez Yöneticisi: Doç. Dr. İbrahim Hakkı AYDIN2006-Sayfa: VI +75Juri: Doç. Dr. İbrahim Hakkı AYDIN Doç. Dr. Ruhattin YAZOĞLUY. Doç. Dr. Cengiz GÜNDOĞDUBu çalışmamızda 18. yüzyılda yaşamış büyük Türk-İslam düşünürlerinden biri olan Erzurumlu İbrahim Hakkı'nın ahlak anlayışı ele alınmıştır. Erzurumlu İbrahim Hakkı'da ahlak anlayışı, insan-ı kamil mertebesine ulaşmak için her türlü kötü huylardan arınma ve bütün güzel huyları elde etmek için gösterilenciddi bir gayret olarak kendini gösterir. Çalışmamızda, Erzurumlu İbrahim Hakkı'nın hayatı, kişiliği ve eserleri hakkında bilgilere yer verildi. Ahlak konusuna genel bir bakış yapılarak, İslam dünyasında gelişen başlıca ahlaku ekoller işlenmeye çalışıldı. Ayrıca, Erzurumlu İbrahim Hakkı'nın ahlak anlayışının kaynakları ve temelahlaku unsurların neler olduğu incelenmeye çalışıldı. Erzurumlu İbrahim Hakkı'da mutluluğu engelleyen ve destekleyen niteliklerin neler olduğu ve onun toplum ahlakı üzerindeki fikirlerine yer verildi.
Questioning teletechnologies: A study on the notion of inheritance in Derrida

Bu çalışma Jacques Derrida'nın düşüncesinde medya ve teknoloji ile ilgili bir perspektifin izini sürmeyi amaçlamaktadır. Bu doğrultuda, Derrida'nın modern teleteknolojileri ele alış biçiminde önemli temaları imleyen miras kavramının bir tartışması sunuldu. Miras kavramının deneyim, yazı ve inanç gibi yapısöküm düşüncesinin temel sorunsalları ile bağlantıları araştırıldı. Modern teleteknolojilerin bağlamlaştırılmasında bu bağlantıların işaret ettiği sorular, Bernard Stiegler ve Jacques Derrida arasındaki felsefi dialogun incelenmesiyle ortaya konuldu. Derrida'nın toplumsal bağın oluşmasında kurucu bir rol atfettiği tanıklık etme deneyiminin, teleteknolojilerin yaygınlaşmasıyla beraber yeni bir bağlam kazandığı tartışıldı.
Antikçağdaki ruh anlayışlarının zihin felsefesi tarihindeki yansımaları üzerine

Zihin felsefesinin ikici ve özdekçi yaklaşımları aslında kökenlerini Antik çağdan almaktadır. Pythagorasçılardan esinlenen Platon'un ruh görüşü, modern dönemde Descartes'ın felsefesine yansıyarak ikici akımların yolunu açarken, devamında 17. ve 18. yüzyılda Leibniz'in öncülüğünde koşutçuluk, Geulincx ve Malebranche'ın öncülüğünde aranedencilik, 19. yüzyılda gölgeolguculuk ve 20. yüzyılın başında da içebakışçılık akımları önde gelen ikici yaklaşımlar olarak ortaya çıkar. Öte yandan Demokritos'un atomculuğunda kökenini bulan Aristoteles'in ruh görüşü ise, özellikle modern dönemde Spinoza'nın yaklaşımını etkiler ve sonrasındaki özdekçi görüşlerin temelini oluşturur. Spinoza'dan ve dolayısıyla Aristoteles'ten etkilenen özdekçi anlayışlar olarak 1940'lı yıllarda felsefi davranışçılık, 1950'li yıllarda fizikselcilik/özdeşçilik ve 1960'larda işlevselcilik akımları öne çıkar.
Adalet dairesinin teşekkülü ve temel kavramları

BU TEZDE, SASANİLER'DEN XVI. ASRIN SONLARINDA OSMANLI'DA TELİF EDİLEN KINALIZADE'NİN AHLAK-I ALAİ'SİNE KADAR UZANAN BİR DÖNEMLE SINIRLI KALACAK ŞEKİLDE ORTAÇAĞ İSLAM SİYASET DÜŞÜNCESİNİN EN ÖNEMLİ SİYASİ-AHLAKİ KAVRAMLARINDAN BİRİ OLAN ADALET DAİRESİ KAVRAMINI ELE ALDIK.
Seyyid Hüseyin Nasr'a göre gelenek

Modern dönem ilahi ilkelerden kopuk, maddi varlık düzeyine hasredilmiş bakış açısından kaynaklanan birçok problemlerle karşı karşıya gelmiştir. Bu durum modern insanı bir çözüm arayışına sevk etmiştir. Gelenekçi söylem ise bu arayışa cevap verme iddiasında olan düşünce okullarından biridir. Nasr, geleneği, İlahi kaynağın ilkeleri ve hakikati, ve bu ilkelerin elçiler, peygamberler, avatarlar ve Logos aracılığıyla hukuktan toplumsal yapıya, sanattan bilime ve sembolizme varıncaya kadar farklı alanlarda uygulanması olarak tanımlar. Bu mahiyeti ile gelenek insan ötesi bir gerçekliktir. Tüm sahih geleneklerin özünde birlik ilkesi bulunur ve gelenekler kendisini sembolizmle ifade eder. Nasr'a göre, gelenek kutsalla, vahiy ve dinle ilgili olduğu kadar, kozmoloji, bilim, sanat ve manevi hayatla da yakından ilgilidir ve ancak bu tezahür alanlarıyla ilişkisinin aydınlatılmasıyla tam olarak anlaşılabilir. Bu nedenle çalışmalarının büyük kısmını geleneğin bu tezahür alanlarını incelemeye hasretmiştir.
Sanat felsefesi eğitiminde bir model olarak İsmayıl Hakkı Baltacıoğlu'nun sanat görüşü

Bu araştırmada Ismayıl Hakkı Baltacıoğlu'nun sanat, sanat eğitimi ve sanat felsefesine bakış açısı incelenmektedir. Sanat eğitimi ve felsefesi konusundaki fikirlerinin düşünce tarihindeki yeri ve orjinalitesi değerlendirilmektedir. Baltacıoğlu'nun sanat felsefesi eğitimindeki yerinin tespit edilebilmesi için felsefe tarihindeki belli başlı sanat felsefesi görüşleri ele alınmıştır. Sanat kuramları, sanat eğitimi kuramları ve sanat eğitiminin sorunları irdelenmiştir. Ayrıca modern ve postmodern sanat anlayışları da incelenmiştir. Bütün bu görüşlerle beraber Baltacıoğlu'nun günümüz sanat eğitimi açısından değerlendirilmesi yapılmıştır. Eğitim sistemi içinde sanatın, felsefenin, sanat eğitimi ve sanat felsefesi eğitiminin yeri, toplumsal değerleri, eğitimle bağlantısı irdelenerek, Baltacıoğlu'nun görüşlerinin bugün adına taşıdığı anlam değerlendirilmiştir.
Postmodern dönem müziğinde estetik nesne olarak sanat yapıtı sorunsalı: 4'33 örneği

Sanat, insanın farklı malzeme ve yöntemler kullanarak, ifade etmek istediği duygu ve düşünceyi farklı sanat biçimleri üzerinden somutlaştırdığı bir alandır. Kullanılan malzemeye göre müzik, resim, heykel, mimari gibi farklı adlar alsa da, sonuçta hepsinin ortaya koyduğu yeni, görsel ya da işitsel bir nesne vardır ve o nesne, sanat yapıtı/eseri dediğimiz estetik bir nesne/obje yani bir sanat nesnesidir. Bu nesne, onu yaratan, sergileyen sanatçı ile onu seyreden, dinleyen, izleyen kısaca algılayanalımlayıcıyı iletişime sokan bir araçtır. Diğer bir deyişle, özne ile nesne arasındaki ilişkinin sağlayıcısıdır. Konu edindiğimiz sorun da tam burada başlamaktadır. Sanat yapıtının üretiliş, ortaya konuş biçim ve üsluplarının ciddi anlamda değişmesi, dönüşmesi onu sorunsallaştırmıştır. Sorunu ortaya koyan ise 'Sanat nedir?, 'Busanat yapıtı mıdır? ya da 'Bu nesneyi sanat yapıtı yapan nedir? sorularınıngündeme gelmesine neden olan örneklerin her geçen gün artıp yaygınlaşmasıdır. Modernizmle başlayan bu sorun, Marcel Duchamp'ın sanat eseri olarak adlandırdığı sıradan nesneler aracılığıyla sanatta yarattığı kırılma ile birlikte iyicenetleşerek Postmodern döneme taşınmıştır. Benzer bir kırılma, müzikte John Cage ile yaşanmıştır. Cage, 4'33' adlı eseriyle bildiğimiz anlamdaki müzik eseri/yapıtıanlayışını derinden sarsmıştır. Biz bu tez araştırmasında, uzun süredir estetik bir sorun olarak karşımızda duran sanat yapıtının neliği'ni, hem sanatın genelinde hem de özellikle seçtiğimiz örnek aracılığıyla müzik sanatı üzerinden sorgulayacağız. Bu doğrultuda merkezealdığımız 'sanat/müzik yapıtı'nı estetik bir bakış açısıyla, postmodern dönemin yoğunvibelirsizliği ile örtüşen Cage'in şans, ras lamsallık-belirlenmemişlik anlayışıyla birlikte ortaya koymaya çalışacağız. Çalışmamız uzun süreli, yoğun kaynak tarama, inceleme, çözümleme ve alıntılama aşamalarından sonra yorum ve değerlendirmelerle oluşturulmuştur. Ulaşılan araştırma sonuçları birinci bölümde; ele alınan konunun yani sanatyapıtı/estetik obje/nesnenin 1 estetik bağlantıları, ikinci bölümde; Postmodern dönem ve dönem sanatındaki/müziğindeki durumu, üçüncü bölümde ise John Cage'in müziğibestelemedeki felsefi yaklaşımı ve yöntemleri 2 üzerinde durulmuştur. Dördüncü ve sonuç bölümünde ise elde edilen bilgiler ışığında, değişen sanat yapıtı anlayışı ile ilgili değerlendirme ve yorumlara yer verilmiştir.
Henri Bergson felsefesinde dinamizm

Bu çalışma ile Henri Bergson'un (1859-1941) düşüncelerinde yer alan dinamizm anlayışının anlaşılır hale getirilmesi ve bu dinamik anlayışın pratik yaşama faydalı bir şekilde uyarlanması hedeflenmiştir. Bu hedef doğrultusunda, Bergson'un madde-hayat, bilim-metafizik, zaman-süre, zeka-sezgi düalitelerinden hareket edilmiştir. Filozofun tüm düşünceleri irdelenmiş ve dinamik yaşamın önemine dikkat çekilmiştir. 18. ve 19. yüzyıllarda bilimin, bilimsel dilin ve geleneksel felsefenin yaşamdaki canlılığı, sürekli oluşu ve yaratıcılığı ihmal etmesi yeni bir bilme aracına ihtiyaç duyulduğunu göstermiştir. Bu sebeple Bergson, dinamizmin zeka ile kavranamayacağını belirterek sezgiyi ön plana çıkarmış ve felsefeye özgün bir sezgi anlayışı kazandırmıştır. O'nun sezgi anlayışı, din ve ahlak anlayışlarında da belirleyici bir rol üstlenmiştir. Bu çalışmada, bilimin ve zekanın maddi hayat üzerinde başarılar edinebileceği fakat dinamik yaşam söz konusu olduğunda tek başına zekanın yeterli olmadığı, sezginin de esas alınması gerektiği sonucuna ulaşılmıştır.
Kültür felsefesi bağlamında kültür bakanlığı kültür politikalarının (2002-2017) incelenmesi

Bu tez, Türkiye Cumhuriyeti Kültür ve Turizm Bakanlığı Kültür Politikalarının kültür felsefisi bağlamında incelemeyi amaçlamaktadır. Kültür felsefesi, kültürün yapısı, gelişimi ve olguları ile kültürün bireysel ve toplumsal yaşamdaki rolünü açıklamaya ve anlamaya yönelik felsefi çabalara gönderme yapar. Kültür politikası bir toplumun kültürel değerlerini, zenginlikleri korumak, geliştirmek ve geleceğe aktarmak; toplum içindeki aktörlerin kültürel haklarını korumak ile toplumu kültürle geliştirmek amacıyla yapılan politikaları kapsar. Kültür politikasının hedef ve amaçlarının dikkate alındığında, günümüz toplumlarındaki hayati önemi ortaya çıkmaktadır. Bu araştırma, öncelikle kültür, kültür felsefesi ve kültür politikası kavramlarını kapsamlı bir biçimde ele alır, sonra Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın (2002-2017) yılları arasındaki kültür politikalarını bu bağlamda çözümler. Son olarak, araştırmacı ülkemizdeki kültür politikalarının eksiklikleri ve geliştirilebilir yönlerini gösterir.
Platon ve Farabi'de devlet yapılanması

Bu çalışmada Platon ve Farabi'nin devlet yapılanmasına ilişkin yaklaşımları incelenmektedir. Devlet her dönemde yapısıyla, unsurlarıyla, yönetim şekliyle incelenmesi gereken bir kurum olmuştur. Özellikle devletin yönetim biçimi söz konusu olduğunda ideal devlet arayışları gündeme gelmiştir. Bu idealist arayış kültüre, toplumsal ve ideolojik yapıya göre çeşitlilik kazanmıştır. Felsefe Tarihinde Platon ve Farabi, devlet düşünceleriyle öne çıkan filozoflardır. Bu noktadan hareketle bu tezde, Platon ve Farabi'nin devlet ve devlete ilişkin yapıların ele alış şekilleri incelenmiştir. Çalışmamızda Platon ve Farabi'nin kendi eserlerinden yararlanmanın yanında, farklı görüş ve yorumları elde etmek amacıyla, bu düşünürler üzerine yapılmış çalışmalara ve eserlere de başvurulmuştur. Çalışmanın içeriğinde Platon ve Farabi'nin devlet için öngördükleri sorunlar ayrı ayrı ele alınmıştır. Ardından iki düşünürün devlet öğretilerinde benzer ve farklı yönler karşılaştırmalı bir şekilde değerlendirilmiştir. Sonuç bölümünde ise elde edilen veriler doğrultusunda bir değerlendirme yapılmıştır. Bu bağlamda, Farabi'nin siyaset felsefesinin insanın doğası ve varlık gayesine ulaşması anlamında Platon'u örnek aldığı görülür. Farabi toplumsal düzen, yönetim, aile, eğitim, hukuk ve erdemli olmayan yönetim biçimleri şeklinde görüşlerini Platon'dan esinlenerek İslam Felsefesinde ortaya koymuştur. Araştırmalar yapılırken her iki düşünürün benzerliklerinin yanında ciddi düşünce farklılıkları da tespit edilmiştir.
On the significance of analyticity: A study on the controversy between Carnap and Quine

Analitik Kavramının Anlam ve Önemi: Camap ve Quine Arasındaki Uzlaşmazlık Üzerine Bir İnceleme Buket Korkut Bu tez Carnap ve Quine arasındaki analitik kavrarmmn anlamı ve önemi hakkındaki uzlaşmazlık üzerine bir çalışmadır. İnceleme Carnap'ın sentaktik ve semantik adlı İM dönemiyle aynı sırayı takip etmektedir. Bu iki dönem arasında Carnap'ın analitik kavramının içeriğinin farklı olduğunu savunuyorum. Sentaktik döneminde Carnap sadece ve bütün mantıksal ve matematiksel doğruları kapsayacak şekilde analitik cümleleri belirlemeye yarayacak bir yöntem geliştirmeye çalışmıştır. Bu doğruların nasıl ispatlandığını göstermeyi amaçlamadığı için Carnap'ın analitik kavramının epistemik değil, metodolojik bir kavram olduğunu savunuyorum. Bu bağlamda Quine' m 'Uzlaşım Olarak Doğruluk' adlı makalesindeki itirazlarını inceleyip, karşı çıktığı analitik kavrarmmn epistemik olduğundan haraketle bu itirazlarının Carnap'a yöneltilemeyeceğini savunuyorum. Halihazırda var olan problem ise Carnap' m analitik/sentetik farkım belirleyebilmek için mantıksal/betimsel ayranım varsaymasıdır. Bu probleme rağmen bu tezdeki analizler Carnap'ın mcelemelerinin bilimsel teorilerin yapışım aydınlattığı görüşünü desteklemektedir. vuSemantik döneminde ise Carnap analitik kavramının a epistemik bir önem yüklemektedir: analitik doğrular dildeki uzlaşımlar üzerinden doğrulatmaktadır. Quine bu kavrayışa iki yönden karşı çıkmaktadır: analitik doğruların belirlenebilmesi için eşanlam kavramının açıklanmasına ihtiyaç vardır ve bu kavrayışın epistemik sonuçlan yanlıştır. Felsefe tartişmalannda ağırlık verilen konu eşanlam kavramının tanımlanması problemi olmuştur. Buna karşılık, bu tezdeki analizler sonucunda ikinci problemin daha önemli olduğu sonucuna varıyorum.
Hegel'de devlet ve akıl ilşkisi

öz Alman filozof, Hegel'in Devlet ile Aklı özdeş görme çabası ve Aklın kendisini devlette somutlaştırdığı iddiası, günümüz devlet teorileri için sıra dışı görünebilir. Ancak bu tezde, Hegel'in devlet teorisinin modern devlet teorilerine çok da yabancı olmadığı gösterilmeye çalışılmıştır. Bu görüşü temellendirmek için Hegel'in devlet teorisinin ne şekilde kurulduğu ve filozofun Devlet ile Aklı nasıl özdeşleştirdiği açıklanmıştır. Filozofun devlet teorisi, onun tarih görüşü ile ilintili olduğu için, filozofun tarih görüşü ve felsefe yöntemi de incelenmiştir. Ayrıca Hegel'in, akim somutlaşması olarak gördüğü devletin teorisinin, salt spekülatif bir düşünce olmaktan ziyade, çağının siyasi ve toplumsal olayların gerektirdiği bir devlet teorisi olduğu sonuç olarak ortaya konmaktadır. Yine tez içerisinde Hegel'in aklı en üstün mercii sayarak, kendisinden önceki modern düşünce geleneğiyle uyuşma içerisinde olduğu belirtilmeye çalışılmıştır.