turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Gecenin melankolik ortakları

Gecenin Melankolik Ortakları adlı kısa film projesinde; ana karakter Burak'la beraber çevresindeki karakterler vasıtasıyla gecenin karanlığında meydana gelen gizemli olaylar izleyiciye aktarılmaya çalışılmıştır. Gecenin karanlığı, insanın melankolik bir ruh haline girip, olayları; varoluş sebebini ve yaşama amaçlarını sorgulamasına sebep olur. Filmdeki karakterler; melankolik ve sorunlu ruh hallerine yakın çevrelerini ya da ailelerini değil; geceyi ortak etmişlerdir; gecenin onları girdabına alıp boğacağını hesaba katmayarak... Hırsla yükselmeyi değil; adeta daha da karanlığa saplanıp dibe batmayı amaç edinmiş görünmektedirler. Daha çok geceleri gömüldükleri karanlık olaylar sıradandır, ancak olayların işleyişi sıra dışıdır. Burak, bir müşterisi tarafından öldürülen hayat kadını olan annesinin bu yaşam biçiminden dolayı hayat kadınlarından nefret etmektedir. Bir gece, hayat kadını Asu ile ilişki yaşar. Sadist fantezilerinden dolayı, ilişkiden sonra kadını öldürdüğünü zanneder. Bu sanrı o kadar ileri boyuta ulaşır ki, katil olduğunu düşünür. Fakat, aynı kadın başka bir insan tarafından öldürülür.
Carlos Saura sinemasında sahne sanatları uyarlaması ve Bunuel ve Sultan Süleyman'ın Masası örneği

Sanat ve sanat dallarının işbirliği ile oluşturulan Sahne Sanatlarının sinemaya uyarlanmış sinema örneği ile karşımıza çıkan Carlos Saura'nın müzikalleri konusu incelenmiştir. Fiziksel bir yaklaşıma dans ve dansın tiyatro ile ilişkisinde bir biçim edinebilmesine olanak sağlayan koreografi, müzikallerin oluşumunda üç ana öge olarak belirtilmiştir. Opera, Bale, Tiyatro, Dans ve müzik; Flamenco örneği sinemaya yansıtılması konusu ele alınmıştır. Bu çalışmada, Carlos Saura'nın yaşamı ve sinema örnekleri incelenmiş, Sinemasına uyarladığı sahne sanatları ve Flamenco'ya olan tutkusunun İspanya'nın tarihçesi ile ilişkili olduğu ortaya çıkmıştır. Fiziksel tiyatro ve dans tiyatrosun izlerinin hak, m olduğu ve öncülerinin de izinden giderek sahneyi sinemaya taşımıştır. Çalışmanın yöntemi, fiziksel tiyatro içinde barınan dans tiyatrosu türü sergilediği analiz edilmiştir. Bu yöntem ile elde edilen genel bulgular ise; sahne ve sahne sanatlarının bir anlatım biçimi ve göstergesi olmasının sonucu olarak dönemlerle eşgüdüm içinde nasıl şekillendiği ve geliştiği yansıtılmıştır. Sahne sanatlarında kurgu; dans, hareket, söz, oyunculuk ve sahne için gerekli bütün diğer ögelerin birbiriyle sentezlenmesiyle oluşmuştur. Saura'nın filmleri, dans ve gösteri alanında gerçekleştirilen en önemli deneysel çalışmalar olmuştur.
Turist Ömer: Yeşilçam'da bir müphem

Turist Ömer serisi ve karakteri Yeşilçam'ın ilk flanörü olarak geçmektedir. Walter Benjamin'in öne sürdüğü bu kavram modernizmle beraber kentte aylak bir biçimde dolanan ve kenti gözlemleyen yeni bir insandır. Turist Ömer ise yalnızca flanör olarak değil, içinde barındırdığı ikiliklerle Zygmunt Bauman'ın müphemlik kavramı üzerinden okunabilecek bir aralık sunar. Bauman, modernizmle beraber gelenkategoriye sokma arzusunun yıkılışı olarak belirsiz bir müphemlikten bahseder. Müphem, tek bir etiket altında değerlendirilemeyendir. Bu anlamda mevcut Turist Ömer'in müphemlikleri detaylıca incelenmiştir. Ömer'in en güçlü müphemliği temsiliyet noktasından gelmektedir. O, köyden kente göç etmiş ve kentte tutunamayıp işsizliğe teslim olan insanın temsili mi yoksa hali hazırda kentli olan ve değişen kenteuyumlanamayıp iradeyle ayaklığı seçmiş insanın temsili midir? Çalışmada müphemlik kavramı temel alınarak son yıllarda sinema alanında örnekleri verilen videografik film çalışmaları yöntem olarak kullanılmıştır. Araştırmanın sonucunda dramaturjik olarak mevcut kavramların açtığı perspektifle filmler, kendi malzemesiyle yeniden kurgulanıp deneysel ve yaratıcı bir video çıktısı oluşturulmuştur.
Bir uzun metraj sinema filmi projesi geliştirme sürecinin raporlanması

Film ve Drama Yüksek Lisans Programında Yapımcılık eğitimi gören Murat Akdağ tarafından hazırlanan bu tez projesi ile 'Bir uzun metraj sinema filmi projesi geliştirme sürecinin Raporlanması' hedef alınmıştır. Bu çalışma, Bir uzun metraj sinema filminin amaç, konu, kapsam, olay örgüsü/dramaturgi ve perspektif gibi teorik boyutlarını içeren, Sinopsis, Kast, Bütçe ve Fizibilite kalemlerinin bulunduğu pratik olarak hazırlanmış dosyanın somut sunumudur.
Türkiye sinemasında Dostoyevski yorumu

Bu tezin temel sorunsalı Rus yazar Fyodor Mikhailoviç Dostoyevski'ye ait başat temaların ve biçimin Türkiye sinemasının Anayurt Oteli (1997), Masumiyet (1997), 3. Sayfa (1999), Kader (2006), Rıza (2007) ve Süt (2008) filmleri üzerinden izinin sürülmesi, nasıl kullanıldığı ve yaratıldığının analiz edilmesidir. Çalışmada, yazarın eserlerindeki başat temalar olduğu düşünülen mimetik arzu, yeraltı trajedisi, görülme ve gurur yarası ile baba katli ve yine başat biçimsel özellikler olduğu düşünülen karnavalesklik ve çok seslilik, çok bilinçlilik çerçevesinden analiz edilmesiyle, bu filmlerin barındırdığı Dostoyevskiyen anlamlar ortaya konmaktadır. Çalışma, Dostoyevski'den etkilendiğini belirten yönetmenlerin bu filmlerinde yazarın başat temalarının ve biçimsel özelliklerinin kimi noktalarda açık kimi noktalarda örtük bir şekilde var olduğunu, bu temaların ve biçimin sinemanın anlatım olanakları içinden nasıl şekillendirildiğini de ortaya koymaktadır. Filmlerin analizi sonucunda Türkiye sinemasında Dostoyevskiyen bir etki olduğu, bu etkinin filmlerin söylemini ve anlatısını belirlediği sonucuna varılmıştır.
Modern mimarlıkta yabancılaşma sorunu; Jacques Tati filmleri

Bu tez Jacques Tati (1907-1982) filmlerini çalışma konusu olarak ele almıştır. Tati, filmlerinde kent ve mimarlık konularını ağırlıklı olarak işleyen bir yönetmendir. Özellikle modern mimarlık, modern mimarlığın yarattığı mekanlar ve bu mekanların kullanıcı tarafından eleştirel bir biçimde deneyimlenmesi Tati'nin filmlerinde ana tema olarak karşımıza çıkar. Jacques Tati modernleşmenin bireysel, toplumsal ve mekansal yansımalarını, kurguladığı filmler üzerinden aktarmaya çalışır. Tez kuramsal çerçevesini modernleşme, modern mimarlık ve yabancılaşma kavramları üzerinden kurgular ve filmleri bu çerçeve üzerinden okur. Tati'nin modern mimarlık algısı ve filmlerinde izleyiciye vermek istediği mesajlar doğrultusunda şekillenen analizlerden modern bireyin ve modernleşmeye ayak uyduramayan, eğitilemeyen bireyin 'yeni' yaşam biçimine ve modern mimarlığın getirdiklerine yabancılaşması ele alınmıştır. Tati filmlerinde eğitilemeyen bireyi anlatmak adına modern tasarım ürünlerini araç olarak kullanmıştır. Filmlerde modernite öncesi yaşam biçimlerine ait anlatımlar mevcuttur. Tati' nin araç olarak kullandığı modern mimarlık ve getirdikleri, mekanı kullanmaları açışından birbiri ile sıkı ilişki içerisinde olan sinema ve mimarlığı daha da yakınlaştırır. Tati adeta bir mimar gibi kamerayı kullanan bir sinema adamıdır. Filmlerinde modern mimarlık için kendi manifestosunu yazar ve bize seyrettirir. Tati'ye göre yanlış olan modernizmin kendisi değil; uygulanış biçimidir. Bu sebeple; Tati filmleri üzerinden yapılan her okuma, modern konutu, kenti ve yabancılaşmış bireyi anlama da mimarlık disiplinine yardımcı olabilir.
Kamusal mekan olarak Beyoğlu'nun Türk Sinemasındaki temsili

Bu tezde, Türk sinemasında Beyoğlu'nun nasıl temsil edildiği, kamusal mekan, mekan-insan ilişkisi, sanatta ve sinemada mekan temsili bağlamında incelenmiştir. Kentler ve kentsel mekanlar gerek Avrupa, gerek Amerika, gerekse Türk sinemasında filmlere konu olmuştur. İstanbul ve Beyoğlu da Türk sinemasında sıkça işlenmiş kentsel kamusal mekanlardır. Öyle ki kent veyahut kentsel mekan, kimi filmlerin başkahramanı konumundadır. Özellikle 1950'li yıllarda ülkemizde Doğu'dan başta İstanbul olmak üzere Batı kentlerine göçün artması, sinemacıların da dikkatini çekmiş ve bu bağlamda filmler çekmişlerdir. 1980 sonrası daha sıklıkla işlendiği Türk sinemasında Beyoğlu; alt kültürün, lümpen hayatların ve uyuşturucu, kadın ticareti gibi yasa dışı işlerin mekanı olarak işlenmiştir. Bu bağlamda, tezde 1986 yapımı Beyoğlu'nun Arka Yakası, 1993 yapımı Gece, Melek ve Bizim Çocuklar, 1996 yapımı Eşkıya ve 2008 yapımı Güz Sancısı filmleri incelenmiş ve bu filmlerde mekanın nasıl konumlandırıldığı, mekanda bulunan kişilerin neden orada oldukları ve neler yaşadıkları analiz edilerek, Beyoğlu'nun Türk sinemasında, kentin karanlık, tehlikeli, kasvetli ve kötü yanını temsil ettiği ortaya konmaya çalışılmıştır.
Türk ve dünya sinemasında insanbiçimcilik: Hayvan ve insan üzerine çekilmiş filmlerin incelenmesi

Sinema, yaşadığı toplumun sosyolojik özelliklerini ve yaşam biçimini en temel malzemelerle gösteren bir anlatı diline sahiptir. Her toplumun sinema anlayışının farklı olması gibi, hayvanı ve insanı konumlandırması da o derece farklı olmaktadır. Tarım toplumlarında, şehir yaşamlarında, tür ve ırk özelliklerine göre hayvan ve insanın konumu değişkenlik göstermektedir. Bunu göstermek yönetmenin insanbiçimci bakış açısının boyutlarına göre değişmektedir. Bu çalışmada incelenen Rastgele Balthazar (1966), Hanım(1988), İnek(1969), İmdat İle Zarife(1990), Beyaz Tanrı (2014) ve Sivas (2014) filmlerinde hem insanbiçimci bakış açısı, hem de sosyolojik olgular temelinde toplumların hayvanı ve insanı nasıl değerlendirdiklerini ele almaktadır. Roland Barthes'ın düzanlam ve yan anlam evreninde temellendirdiği göstergebilim modeli üzerinden yapılan çözümlemelerle kadın, erkek, çocuk ve hayvanın insanbiçimci kavramıyla yaşam içindeki konumları irdelenmiştir. Kırsal kesimde geçen filmlerde hayvan ve insanı sahip-mal ikilisi şeklinde konumlandırırken, şehir yaşamının geçtiği filmlerde ise dost ve aile bireyi olarak ilişkilendirildiği görülmüştür.
Amerikan sinemasında Afrika kökenli Amerikalıların temsili

Bu çalışma, Amerikan sinema tarihindeki Afrika kökenli Amerikalı temsillerinin, filmlerde nasıl inşa edildiğinin belirlenmesi amacıyla kaleme alınmıştır. 'Irksallaştırılmış' popüler temsillerin nasıl üretildiği ve Amerikan sinema tarihindeki Afrika kökenli Amerikalıların nasıl bir temsil rejimi oluşturularak, filmlerde temsil edildikleri incelenmiştir. Bu bağlamda, Afrika kökenli Amerikalı temsillerine ait değerlendirmelerden yola çıkarak, Amerikan sinemasının siyahlığa yönelik, temsil politikalarının işleyişine dair bir yoruma ulaşılmaya çalışılmaktadır. Böylece, Amerikan sinema tarihi açısından temsillerin nasıl geliştiği ve değişiminin hangi pratiklerle sağlandığının görülmesi hedeflenmektedir. Bu çalışmada örneklem olarak, 2010'lu yıllarda Akademi ödülü almış Afrika kökenli Amerikalıların temsillerini içeren filmler incelenmiş, bu filmlerdeki temsillerin geçmişş dönemlerdeki basmakalıp tiplerin izlerini taşıdığı görülmüştür. Ayrıca, siyahlık, beyaz-siyah ikili karşıtlığı üzerinden filmlerin anlatısına yerleştirilmektedir. Ancak, ele aldığımız dönem içinde mevcut söylemden farklı; özellikle senarist ve yönetmenliğini Afrika kökenli Amerikalıların ürettiği filmlerin içinde, siyahlık temsili, siyah topluluğunun ırksal, toplumsal ve kimlik sorunlarına yönelik temsillerin de üretilebildiği tespit edilmiştir.
Elia Kazan's realism: A cinematic analysis of kazan's selected films

Elia Kazan'ın yönetmenlik kariyeri kırk yıldan uzun bir süreyi kapsar. Kazan, bu süre boyunca Amerikan film endüstrisindeki değişimlere hem tanıklık etmiş hem de katkıda bulunmuştur. On The Waterfront, A Streetcar Named Desire, East of Eden ve Splendor in the Grass filmleri Kazan'ın finansal başarı sağlamış ve eleştirmenlerce olumlu değerlendirilmiş filmleridir. Yönetmenliğinin son döneminde çektiği America America, The Arrangement, The Visitors ve The Last Tycoon filmleri ise finansal başarıyı yakalayamamış ve eleştirmenlerce olumsuz değerlendirilmiştir. Bu filmler aynı zamanda literatürdeki Elia Kazan çalışmalarında göz ardı edilen filmlerdir. Bu tez kapsamında yönetmenin son dönemine ait America America ve The Last Tycoon filmlerine iki temel sebeple odaklanılmıştır. Bunlar; Kazan'ın yapısall olarak en farklı ancak anlatı ve gerçekçilik bakımından paralel iki filminin analizini sunmak ve bu alanda literatürdeki boşluğu doldurmaktır. Film çalışmaları alanında Kazan filmleri sıklıkla gerçekçilik kavramı üzerinden incelenmiştir; bu tezde ise diğer çalışmalardan farklı olarak Kazan'ın filmlerindeki gerçekçilik, mizansen kuruluşu ve 'ambivalence' kavramı üzerinden analiz edilmiştir.
Zeki Demirkubuz filmlerinde anlatı yapısı

Bu çalışmanın temel amacı yakın dönem Türkiye sinemasının önde gelen yönetmenlerinden Zeki Demirkubuz'un filmlerinin anlatı yapısını incelemektir. Film anlatıları, tür özellikleri ve yönetmenin tarzına göre bütünsel bir yapıya sahiptir. Bu bağlamda belli bir tür ya da yönetmen anlatısında çeşitli değişmez tema, motif ve unsurların yer ettiği varsayımından hareket eden çalışma, Demirkubuz filmlerinde de çeşitli değişmez yapısall unsurların kullanıldığını savlamaktadır. Demirkubuz filmlerinin anlatı çözümlemesi, sinemasal anlatının unsurları olan, zaman, mekan ve karakter kategorileri altında Fransız düşünür Claude Levi-Strauss tarafından geliştirilen dizisel ikili karşıtlıklar yöntemiyle yapılmıştır. Çalışmanın evrenini yönetmenin 1994 yılından 2015 yılına kadar çektiği dokuz film oluşturmaktadır. Çalışmanın sonucunda filmlerin zaman, mekan ve karakter açısından yönetmene özgü bütünsel bir tarz oluşturucu ortak yapısall motifler taşıdığı tespit edilmiştir. Filmlerdeki zamansal düzen ve karakterlerin zamanı algılayışları çeşitli benzerlikler göstermektedir. Mekanlar, Demirkubuz'un filmlerinde yer eden 'kötücüllüğe' uygun biçimde karanlık bir atmosfere sahiptir, doğal mekandan çok kente özgü biçimde kapalı, kapsanan mekanlar kullanılmıştır ve mekan 'öteki' ve yabancı ile iletişime geçilen bir yapılanmaya sahiptir. Apartman, otel, yol, araba gibi yerler ise kategori dışı mekanlar olarak yolculuk, suçluluk ve arayış kavramlarını öne çıkarmaktadır. Karakterler genellikle nihilist, belli toplumsal değerlerin sınırında yaşayan, kendine ve topluma yabancılaşmış, değerlerden bağımsız arayış içinde, suça meyilli davranabilen kişilerdir. Modern kent insanının yaşamı zamansal olarak doğrusal bir anlatı yapısı içinde anlatılmıştır. Bu bağlamda anlatı bir katharsis, duygusal boşalma sağlama amacından çok, izleyiciyi düşünmeye ve rahatsız etmeye dönük olarak tasarlanmıştır.
Türk komedi filmlerinde zengin ve yoksul stereotip temsilleri

Türk komedi filmlerinde zengin ve yoksul stereotip temsillerinin ele alındığı bu çalışmada, stereotip kavramsallaştırması sosyal psikoloji alanında yapılmış çalışmalara dayanılarak yapılmıştır. Zengin ve yoksul kavramlarının işaret ettiği ekonomik ve sosyal grupların tanımlanmasını ve bu grupların komedi ve Türk sinema anlatılarında nasıl konumlandığı tartışmasını izleyen bölümde Türk komedi filmlerindeki zengin ve yoksullara dair stereotiplerin görsel ve sözel temsilleri örneklerle incelenmiştir. Bu çalışma, sinemanın çeşitli sosyal gruplara dair kültürel olarak paylaşılan stereotipleri yansıtma, temsil etme, pekiştirme, yeniden üretme ve üretme işlevlerine sahip olup olmadığının tartışıldığı bir çalışmadır. Ve iddia edildiği gibi stereotiplerin kullanıldığı ve bunların statükoyu korumakta olduğu görülmüştür.
Türk sinemasında bir senarist-yapımcı-yönetmen; Osman Fahir Seden

Osman F. Seden, Türk sinemasının ilk özel film yapım şirketi Kemal Film'in kurucularından Kemal Seden'in oğludur. Henüz lise yıllanndayken, Kemal Film'in ithal ettiği yabancı filmlerin tercümelerini yaparak ve dublaj senaryolarını hazırlayarak sinema yaşamına başlayan sanatçı, 1951 yılında Kani Kıpçak tarafından yönetilen 'İstanbul Kan Ağlarken' adlı filmle yapımcılık ve senaristlik, 1955 yılında aynı zamanda senaryosunu da yazdığı ve yapımcılığını üstlendiği 'Kanlarıyla Ödediler' adlı filmle yönetmenlik çalışmalarına başlamıştır. Seden, paralel olarak sürdürdüğü yönetmenlik, senaristlik ve yapımcılık çalışmaları ile, ayrı ayrı incelenmesi gereken ilginç bir kişiliktir. Filmlerinde Türk halkının ahlaki doğrularına, geleneklerine ve inançlarına ters düşecek durumlardan kaçman yönetmenin, kendisine ait siyasi, dini veya ahlaki görüşlerini eserlerine dahil etmediği, bu sayede hiçbir gurubun tepkisini çekme riskine girmeksizin, büyük kitlelerin ortak duygu ve ideallerini kapsayan popüler filmler ürettiği gözlenmektedir. Bu durum, Seden için olumlu ve olumsuz sonuçlar doğurmuş, içerik anlamında birbirine oldukça benzeyen eserlerin ortaya çıkmasına ve söz konusu filmlerin düşünsel boyutunun sınırlanmasına neden olmuş, ancak bunun yanı sıra, filmlerinin halkın büyük bölümü tarafından sevilmesi ile birlikte önemli bir ticari başarıyı beraberinde getirmiştir. Seden, filmlerinde şiddeti anlatımın güçlü bir aracı olarak kullanmış, dönem içinde oldukça cüretli bulunabilecek sahneler tasarlamış, bu nedenle kimi sinema yazarları tarafından 'sadist' veya 'şiddet düşkünü' olarak tanımlanmıştır. Çalışmamız, bu yakıştırmaların asılsız ve bilimsellikten uzak olduğunu, gerek şiddetin bir yöntemVI olarak kullanılışını, gerekse film karakterlerinin davranış nedenlerini inceleyerek ispatlamaktadır. Osman F. Seden sinemasının en büyük üstünlüğü biçimsel anlamdaki yetkinliğidir. Melodramlardan, güldürülere, polisiyelerden, macera filmlerine dek hemen her türde eser veren sanatçının, kamera kullanımı, kurgu, ışıklandırma, çevre tasannu ve sinemasal anlatım özelliklerinin kullanımı gibi konularda, her tür içinde farklılıklar gösteren kendine özgü bir anlatım şeklini benimsediği gözlenmektedir. Simgesel anlatımdan mümkün olduğunca kaçınan, hareketi kamera veya oyuncu ile değil, sinema dilinin temeli olarak kabul ettiğimiz kurgu ile sağlamaya çalışan sineması, biçimsel olarak son derece başarılı ve yaratıcıdır.
Arketipal topografyaların sinematografik düzlemde incelenmesi: Örnek film analizi Dark City

Bu çalışmada, kolektif bilinçdışının arketiplerinin kültür ortamındaki dönüşümleri ve işlevleri sinematografik çerçevede arketipal kuram temelinde incelenmiştir. Buna ek olarak sanatsal bazı motifler üzerinden arketiplerin topolojik şematik formasyonları incelenmiş ve içeriğin biçime yer değiştirmesiyle Anima-Animus terimleri yerine bunların analog dışsal eşdeğerleri olarak Oasis-Tumulus kavramsallaştırması önerilmiştir. Birinci bölümden üçüncü bölüme kadar kuramsal bir yapı oluşturulmaya çalışılmış; Arketipler ve Analitik Psikoloji irdelenmiştir. Üçüncü bölümde çağdaş kültür ortamı eleştirel bir şekilde sinematografik alan temelinde tartışılmıştır. Meta ve imgelerin tüketimi çerçevesinde çağdaş bireyin adaptif sistem-insanı olması açısından davranışsal ve zihinsel düzlemine yeni ve zorlantılı yineleyici alışkanlık ve anlayışları kodlayıp yayan görsel-işitsel alanlar ve bunun bir parçası olan sinema, katalitik bir araç olarak ele alınmıştır. Tüketim toplumu üzerinde yeniden tasarlanmış dönüşümlü yeni-insan-alışkanlıkları düzgüleyen sinema, aynı zamanda popüler kültür ve tüketim olgusunun doğrudan göstergesi olan statü ve kimlikleri betimleyen rol modelleri yani yeni-insan-imgelerini yeniden üreten katalitik bir düzenek şeklinde işlevlenmektedir. Bu katalitik düzenek, dönüştürülmüş stereotipler ve deforme edilerek yeniden üretilmiş arketipal imgeler aracılığıyla işlevlenen belli başlı olgu ve kişilik motifleri üzerinden işlemektedir. Tezin kuramsal bölümlerinde elde edilen veriler, dördüncü bölümde 'Dark City' filminin sinematografik düzlemde Arketipal Kuram temelinde psikanalitik çerçevede çözümlenmesiyle sınanmaya çalışılmıştır.
Amerikan sinemasında neo-noir türünün göstergebilimsel açıdan incelenmesi

Kara Film kavramı ilk kez Nino Frank tarafından ortaya atılan ve Amerikan Sineması'nda 1940'lı yıllarda keşfedilen bir türdür. Kara filmler, 1967 sonrası Amerikan Sinemasında toplumun geçirdiği ekonomik, kültürel ve siyasal olaylar karşısında dönüşerek kendinden önceki yapımlarda yer almayan modern biçimsel unsurlar içerisinde kendini yeniden göstermiştir. Bu çalışmada Amerikan sinemasında yer alan Neo-Noir'ların, klasik dönem kara filmlerden ayrılan yönleri ele alınmış ve bu unsurları öne çıkaran Mavi Kadife, Son Tahrik ve Yedi( Se7en) filmleri mekan tasarımları, çatışma konumları, kamera açıları, aydınlatma, karakter analizi, temaları gibi temel öğeler üzerinden göstergebilimsel yaklaşımla incelenerek analiz edilmiştir.
Anlam yaratma aracı olarak kurgu

Kurgu, sinematografinin en önemli öğelerinden biri olarak kabul edilir. Sinemanın bir sanat dalı olarak kabul görmesinde kurgunun yeri pek çok sinema yazarı ve tarihçi tarafından kabul edilmiştir. Sinemanın ilk zamanlarında kurgu filmlerin birbirine eklenmesinden başka bir şey değildi. Başlangıçta çekim ölçekleri ve özellikle yakın plan, paralel kurgu gibi öğelerin dramatik etkiyi arttıracak biçimde kullanılmaya başlanmasıyla çekimlerin sırasını ve süresini değiştirerek anlatımın çok daha etkileyici biçimde şekillendirilebileceği fark edildi. Bunu sinemanın kısa sayılabilecek tarihi boyunca pek çok yeni kullanım, başka ifade biçimleri takip etti. Çalışmada dünya genelinde baskın anlatım biçim olan klasik Hollywood anlatı biçimi-devamlılık kurgusunun nasıl oluştuğu, bunun idelojik koşulları ortaya konulacak. Hollywood klasik-devamlılık kurgusu temel alınarak anlam yaratmada kurgunun nasıl kullanıldığı, klasik kurgu-devamlılık kurgusuna getirilen karşı-anlatı biçimleri, kullanımların neler olduğu irdelenmiştir. Kurgu ile anlam yaratma edimi tarihsel, teknolojik gelişme ve ideolojik değişmelerin ışığında biçimlenmiştir. Baskın olan Hollywood anlatısına karşı geliştirilen anlatılara karşı ise Hollywood, zaman içinde kendini yenilemiş, değişmiş ama temel özelliklerini kaybetmemiştir. Bu sav, çağdaş filmlerden örneklerle somutlaştırılmaya çalışılmıştır.
1960-1970 dönemi Türk sinemasında çocuk işçiliği

Hakları ve yapısı gereği dezavantajlı gruplar içinde yer alan çocuklar birçok güçlükle karşı karşıya kalmaktadır. Bu güçlüklerin en önemlilerinden birisi de geçmişşten günümüze kadar gelen ve devam etmekte olan çocuk işçiliğidir. Çocukların, çocukluk dönemlerinde, fiziksel ve zihinsel gelişimlerine zarar veren işlerde çalışmasına, çocuk işçiliği denmektedir. İlk bölümde çocuk işçiliğinin kavramsal çerçevesi yapılarak küresel bazda en yaygın çocuk işçiliği nedenleri açıklanmaktadır. Çalışmada ikinci bölümde sinema filmlerinin içinde yaşadığı toplumun yansıması ve dönemi hakkında veri kaynağı olduğu düşüncesiyle Türkiye'de 1960'lı ve 1970'li yıllarda çocukların çalıştığı sahnelerin bulunduğu Türk sinema filmlerinde, çocuk işçiliğine yönelik toplumun bakış açısını nasıl yansıttığı incelenmektedir. Üçüncü bölümde örneklemimizi oluşturan Türk sinema filmleri Nvivo 10 paket programı kullanılarak kodlanmaya çalışılmış ve temalar elde edilmiştir. Araştırmanın amacı, çalışılan dönem itibariyle toplumun bakış açısını yansıtan filmler çerçevesinde çocuk işçiliği olgusunun içsel yapılarını anlayıp yorumlamaktır. Nitel araştırma yöntemlerinden biri olan doküman analizi tekniği kullanılmıştır. 1960'lı ve 1970'li yılların özgürlükçü yapılarının sinema filmlerine yansıması sebebiyle bu dönemler çalışmanın kapsamını ve kısıdını oluşturmaktadır. Buna yönelik çocuk işçiliğini barındıran, iki film bulunmuş, Gecelerin Ötesi ve Yusuf ile Kenan filmleri analiz kapsamına konulmuştur. Nvivo 10 paket programı kullanılarak kodlama, kategorileştirme ve temaları çıkarma işlemi yapılmış, buna uygun tema analizi, betimsel analiz ve içerik analizi yöntemleri uygulanmıştır. Araştırmanın bulgularına göre, yoksulluk, aile yapısı, zorunlu çalışma, deneyim kazanma etkisi gibi çocuk işçiliğinin bileşenlerinin, literatürle uyumlu olduğu görülmüştür. Verilerden elde edilen bulgulara göre çocuk işçilerin iş araması, olguya yönelik denetim faktörü, suça sürüklenme durumu, çalışma koşullarının çocuklara etkisi, çocuk yaşta çalışma bilincini oluşturma durumu gibi temalar ortaya çıkmıştır. Çocuk işçiliği olgusu hakkında çalışmaların oldukça fazla olmasına karşın ulusal anlamda 1960'lı ve 1970'li yıllar özelinde kavramın içsel yapısını keşfedip yorumlayan çalışmaların azlığından dolayı araştırma önemli seviyededir. Bu kapsamda geçmişşe yönelik toplumun bakış açısında çocuk işçiliği olgusunu anlamamız ve günümüz çocuk işçiliği olgusuyla bütünleştirmemiz için araştırmanın literatüre katkı sağlayacağı düşünülmektedir.