turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Baba kimliğinin inşasının nesiller bağlamında karşılaştırmalı analizi: Sembolik etkileşimci bakış açısıyla nitel bir inceleme

Tüm bireylerin yaşamlarında varlığı ya da yokluğuyla derin izler bırakan babalığın anlamı bu rolün icracıları olan erkeklerin yaşamlarında çoğu zaman belirsiz olarak kalmaktadır. Erkekliğin ispatında son aşama ve istifa edilemeyecek kazanılmış statü olan babalıkla ilgili çalışmaların yoğunlukla çocuk merkezli olması bu kimliğin faillerinin bu kimliğe yüklemiş oldukları anlamların keşfedilmesinde yetersiz kalmıştır. Çalışmamızda babaların bu role yüklemiş oldukları anlamları ve bu rolü inşa ediş biçimleri sembolik etkileşimciliğin kimlik teorisi yaklaşımıyla incelenmiştir. Babalığın aktörlerin gözünden araştırılması ve sonuçların nesiller bağlamında aralarında biyolojik bağ bulunan babalarla karşılaştırılması çalışmamızın önemini artırmaktadır. Araştırma grubu; aralarında biyolojik bağ bulunan 20'şerli iki nesil 40 babadan oluşmaktadır. Derinlemesine görüşmelerle elde edilen veriler Maxqda 11 nitel veri analiz programı ile analiz edilmiştir. Bu sonuçlara göre geleneksel, modern ve katılımcı olmak üzere üç babalık kimliği tespit edilmiştir. 1. nesil babalar geleneksel babalık kimliğinde yoğunlaşırken 2. nesil babalar ise modern ve katılımcı baba kimliklerinde yoğunlaşmıştır. Babalık kimliğinin inşasında çocuğa yönelik cinsiyetçi yaklaşımlar, egemen erkeklik söylemleri, sosyal çevre, çalışma yaşamı ve koşulları öne çıkan kategorilerdendir. 2. nesil babalar yoğunlukla kimlikleri ile babalarının kimliklerinin farklılaştığını düşünürken, 1. nesil babalar ise kimlikleri ile babalarının kimlikleri arasında çok az farklılık olduğunu ifade etmişlerdir. Yapılan analizlerde nesiller arası değişim ve babalık kimliğinin belirleyici unsurları arasında toplumsal cinsiyet algısı, kadının sosyoekonomik durumu, eğitim, gelir düzeyi, modernleşme ile açıklanmıştır. 1. nesil katılımcılar kimliklerini egemen erkeklik söylemleri üzerinden erkekliğin devamı olarak inşa ederken 2. nesil katılımcılarda ise sosyal çevre ve medyanın da etkili faktörler olduğu sonuçlarına ulaşılmıştır. Nesiller bağlamında babalık kimliğinde bir değişim olduğu günümüz neslinin geleneksel babalık kimliğinden uzaklaştığı ancak bu değişimin yavaş olduğu değerlendirilmiştir.
Polisiye romanlarda cinsiyetçilik: Eleştirel feminist bir inceleme

Polisiye Roman, 'Aydınlanma Sonrası' Batı toplumunun kültürel bir ürünüdür. 'Katil kim' sorusuna cevap aranan bu edebi türde, başkahraman-dedektif ve katil arasındaki ve ayrıca okuyucu ve yazar arasındaki düşünsel mücadele, öykülemenin temelindedir. Polisiye roman; sözlü itiraf ve işkence üzerine yargılamadan kanıtlar üzerine soruşturma sürecine geçiş, suçun önleyici tedbirler çerçevesinde değerlendirilmesi, ölümün tabulaşması ve kazara ölümün doğal olarak görülmemeye başlanması, kentleşmenin hızlanması ve kentin bir yabancılar topluluğu olarak algılanması ve okuryazar oranının, boş zamanın artmasıyla, edebi üretimde bir kitle pazarının doğması sonucu yayıncılık sektörünün talebi kontrol etmek amacıyla tekrar formüllerine güvenmesi gibi toplumsal gelişmelerin bir sonucudur. Sosyolojik bir bakış açısından, edebi metinler toplumsal kimliklerin yeniden inşa edildiği bir alandır. Bu çalışmada, inşa edilmiş kimlikler içersinden 'Kadın Kimliğinin' polisiye romanların cinsiyetçi yapısında, tekrardan nasıl kurulduğu incelenmektedir. Ian Rankin'in Tooth and Nail (1992) romanının göstergebilimsel incelemesi sonucunda cinsiyetçi bir yapı çerçevesinde, kadının bedene, doğaya, irrasyonel ve edilgen olana indirgendiği, erkeğinse kahramanlık ve onurluluk özellikleriyle etkin ve evrensel olan kahraman kimliği ile toplumsal düzenin kurucusu ve onun koruyucusu konumuna yükseltildiği görülmüştür. Seçilen romanda saptanan diğer toplumsal olgular ise, ölümün doğal bir son olarak görülmediği ve bir araştırma nesnesi olarak üstesinden gelinmesi gerekilen bir soruna indirgendiği, kentin bir yabancılar topluluğu, olası ahlaki kaosun ve kötülüğün yaratıcısı olarak kavramlandırıldığı ve suçun yarattığı güvensizlik ortamı sonucunda suçun üstesinden gelinmesi gerekilen bir toplumsal yara olarak görüldüğü ve bireysel patolojilere bağlanarak toplumsal bağlarından koparıldığıdır. Ayrıca romanın taşıdığı temel ideolojik söylemin, 'bilgi güçtür' ve pozitif bilimsel yöntemlerin bu bilgiye erişimde sorgulanamaz bir önemi vardır, düşüncesi üzerine kurulduğu görülmüştür.
Doksanlardan günümüze Türk sinemasında yaşlılık

Yaşlılık yaşam evrelerinden bir tanesidir ve yaşlılığın yirminci yüzyılda görünür hale gelmeye başladığını söylemek mümkündür. Sinema ise yirminci yüzyılın yükselen değerlerinden biri olmuştur. Gerçekleştirilmiş olan bu çalışma Türk sineması aracılığı ile yaşlıların toplumsal rol ve işlevlerinin nasıl temsil edildiğini ve nasıl algılandığını, sinemada toplumsal rollerin nasıl yeniden üretilip tanımlandığını ortaya koymak istemiştir ve bu bağlamda bir kitle iletişim aracı olarak sinemanın, yaşlıyı ve yaşlılığı nasıl yeniden üretip, konumlandırdığını ortaya koymaya çalışmıştır. Türkiye'de sinemada 1990'lı yıllara kadar yaşlılık çok fazla ele alınmamaktadır. Bu durumun sebebi Türkiye'de demografik yaşlanmanın 1985 yılında ve sonrasında ortaya çıkmaya başlamasındandır. Araştırma Türk sinemasında 1990 ve sonrasında yaşlı ve yaşlılığı ele alan filmleri kapsamaktadır. Araştırmada eleştirel söylem analizi tekniği kullanılarak, belirlenen filmlere belli sorular yöneltilmiştir ve söz konusu sorulara cevap aranmıştır. Sorulan sorular çerçevesinde belli başlıklar belirlenmiştir ve bulgular bu başlıklar altında paylaşılmıştır. Söz konusu bulgular içerisinde yaşlıların sinemada nasıl temsil edildiği, toplumsal cinsiyet bağlamında yaşlı ve yaşlılığın nasıl ele alındığı, yaşlı ve yaşlılığın nasıl algılandığı, kır ve kent ekseninde yaşlı ve yaşlılık temsilinde ne gibi benzerlikler ve farklılıklar olduğu üzerinde durulmaktadır.
Reklamlarda küresel ve yerel temaların kullanılışı

oz Bu çalışma, reklamlarda yerel ve küresel kültürel öğe ve temaların kullanılışını konu edinmektedir. İletişim, küreselleşmenin önde gelen alanlarından biridir ve küresel şirketler tüm dünyadaki 'tüketicileri'ne hem küresel hem yerel kültürel öğe ve temaların kullanımını kapsayan reklamlar yoluyla ulaşmaya çalışmaktadırlar. Bu çalışmanın amacı, küresel ve yerel kültürel öğe ve temaların reklamlarda kullanılış yöntemlerini, tarzlarını ve bağlamlarını anlamaktır. Bu amaçla, önce kapitalizm, küreselleşme, küresel kültür ve iletişim, reklam ve küresel şirketlerin reklam stratejileri üzerine bir literatür çalışması gerçekleştirilmiştir. İkinci olarak da, Türkiye'de ulusal televizyon kanallarında yayınlanan, yerel kültürel öğe ve temaların kullanıldığı reklamlardan tipik durum örneklemesi yöntemiyle seçilmiş bir örnekleme bir nitel analiz uygulanmıştır. Bu reklamlar önce dış özellikleri bakımından incelenmiş; daha sonra da, uygun nitel içerik çözümlemesi, anlambilim, söz dizimi, göstergebilimsel çözümleme yöntemlerinin araçlarından yararlanılarak çözümlenmişlerdir. Bu çalışmada, yerel kültürel öğe ve temaların küresel öğe ve temalarla birlikte amalgame bir pastiş içinde ürünlerin tüketimini kışkırtmak amacıyla kullanıldığı sonucuna varılmıştır. Söz konusu öğe ve temalar, ne bizatihi bir öneme sahiptirler; ne de kendi özgün/otantik yerel kültürel bağlamlarında, ama sadece ürünlere dikkat çekmek için kullanılmışlardır. Bu yolla, iletişimsel küreselleşme yerel kültürleri erozyona uğratmaktadır.
Tanzimat Dönemi merkezileşme çabaları sürecinde Van ve çevresindeki aşiretlerin iskan ve adaptasyon problemleri

Doğu Anadolu sınır bölgesi olduğundan Osmanlı Devleti'nin kendi içinde ve dış devletlerle olan ilişkilerinde önemli bir yer tutmuştur. Bölgenin önemli kentlerinden biri Van şehridir. Sosyo-kültürel anlamda değişik bir yapıya sahip olan Van aynı zamanda İran'a açılan bir kapıdır. İran ile Osmanlı Devleti arasındaki siyasi ve askeri münasebetlerden dolayı zaman zaman sınırları farklılık gösteren Van şehri Osmanlı tarihinin Doğu Anadolu kısmının anlaşılmasında büyük bir öneme sahiptir. Tanzimat Dönemi Osmanlı Devleti'nin her alanda yenileşme ve yenileşmeyle birlikte merkezileşmeye gittiği bir dönemdir. Bu merkezileşmenin aşiretler üzerindeki bir etkisi aşiretleri iskan çabalarıdır. Van ve çevresindeki aşiretlerin iskanı Doğu'daki merkezileşme çabaları sürecinde başlamış ve 1845'te Diyarbakır ve Erzurum'un daha sonra 1847'de Tanzimat'ın Van ve çevresinde uygulanmasıyla hız kazanmıştır. Aşiretlerin iskanı Osmanlı'yı parçalanmaya kadar uğraştıran bir konu olmuştur. Bunda Van'ın sınır şehri olması ve aşiretlerin İran, Rusya gibi bölge devletlerinin sınırlarını doğal bir yaşam alanı olarak kullanmaları etkili olmuştur. İskan meselesi Cumhuriyet dönemine kadar sürmüştür.
İdris Küçükömer'de sivil toplum düşüncesinin sosyolojik bir eleştirisi

Sivil toplum, Doğu ve Batı medeniyetlerinin özgün sosyal yapıları içinde ortaya çıkan tarihsel bir olgudur. Sivil toplumun hem Doğu, hem de Batıdaki tarihsel gelişim süreci içerisindeki en belirgin özelliği iktidarın farklı toplumsal güç ve sınıflarca bölüşülmüş olmasıdır. Ancak bu özelliğiyle beliren bir toplum ve devlet yapısı toplumsal iç dinamiklere dayanan bir olgu ile, birbirinden farklılıklar göstermektedir. Çalışmada Küçükömer'in yaklaşımları bağlamında ortaya çıkan Doğu-Batı farklılaşmasının tarihsel/toplumsal temelleri ile toplumumuzun, sivil toplum olgusuyla kurduğu tarihsel ilişki düzeyi ortaya çıkarılmaya çalışılacaktır. İdris Küçükömer'de sivil toplum düşüncesi, Doğu-Batı kategorileri bağlamında ele alınarak açıklanmaya gayret gösterilmiştir
Cumhuriyet dönemi kimlik inşası

Kimlik, Milli Kimlik ve Türk Kimliği ile ilgili günümüze kadar oldukça fazla sayıda eserler verilmiştir. Bu konuların kapsamı çok geniştir. Ancak kimlik inşası, Cumhuriyet dönemi Türk Kimliğinin İnşası ve devam eden bu inşa sürecinin evreleri ile ilgili nispeten daha dar kapsamlı konulardaki çalışmalara pek de rastlamak mümkün değildir. Bu çalışma; -biz Türkler için çok fazla önemi olan ve büyük ölçüde bakir kalmış bir alandaki boşluğu tespit ederek, bu yönde çalışma yapacak olanlara ve bilgi sahibi olmak isteyenlere genel kapsamlı fikirler verebilecek bir eser olarak literatürde yerini almak- amacını taşımaktadır. Çalışmamız, Türkiye Cumhuriyeti'nin Cumhuriyet Dönemi Kimlik İnşası'nın 1960 yılına kadar olan kısmını kapsamaktadır. Bu kapsamda; genel hatlarıyla kimliğimizin kökenlerine inilmekte ve bu temellerin üzerinde yepyeni bir kimlik inşasının nasıl ve ne şekilde gerçekleştirilmeye çalışıldığı incelenmektedir. Bu araştırmada 'Dökümantasyon Metodu' kullanılmıştır. Cumhuriyet Dönemi Kimlik İnşası; köklü, güçlü, toplum üzerinde müessiriyeti yüksek kurumsal yapılanmalar ve örgütlenmelerin başarısı nispetinde gerçekleşebilmiş ve oturaklaşabilmiştir. Çalışma içerisinde anlatılan bahse konu kurumların kuruluşları, faaliyetleri, geçirdiği süreçler ve milletimiz üzerindeki etkileri bu varsayımı doğrular niteliktedir. Bu kurumlar vasıtasıyla belli başlı bir takım hedefler tutturulmuş, ancak 1960'a kadar kimlik oluşumu tam olarak tamamlanamamıştır. 1960 yılına kadar ele aldığımız Cumhuriyet Dönemi Kimlik İnşası devam eden bir süreç olup, bu süreci işlerken, sırasıyla şu kurumlara başlıklar halinde yer verilmiştir:Türk Ocakları, Halkevleri, Diyanet İşleri Başkanlığı, Türk Dil Kurumu, Türk Tarih Kurumu ve Köy Enstitüleri.
Kutsal ve seküler düalizminde seküler kutsallığın kuramsal bir değerlendirmesi

Bu çalışma, kutsal ile seküler ayrımının modern düşünce içinde geçirdiği değişim sürecini ve bu iki kavramı bir araya getiren seküler kutsallığın nasıl oluştuğunu anlamayı amaçlamıştır. Kutsal ile seküler arasında oluşturulan dikatomik ve düalist ayrımın ötesine geçilebilmesi temelinde, kutsalın ve sekülerin farklı anlamları yapılan çalışmada ortaya konmaya çalışılmıştır. Kutsal ve seküler kategorilerinin sınırlarını bir araya getirebilecek klasik ve postmodern görüşler başta yapısall-işlevselci, fenomenolojik, bilişsel-kültürel yaklaşım ve Emile Durkheim, Rudolf Otto ve Mircea Eliade'nin kutsal ve profana yönelik görüşleri çalışmanın temel kuramsal yaklaşımını oluşturmuştur. Kutsal ile seküleri bir araya getiren ve seküler kutsallık olarak kavramsallaştırılan düşünce ise kutsal ve sekülerin arkaik dönemden postmodern döneme kadar geçirdiği değişim süreci çerçevesinde tartışılmıştır. Bu bağlamda kutsal ile profanın tarihsel süreç içinde köklü bir yapısall değişime uğradığı ve iki kavramın da modern düşünce içinde çoğunlukla ikili bir karşıtlık olarak ele alınarak, teolojik temelli köktenci bir ayrıma maruz kaldığı sonucuna ulaşılmıştır. Bu nedenle, teolojik bağlamdan çıkartılarak a-teolojik bir yaklaşımla ele alınan kutsal ve seküler kavramları, seküler kutsallığın farklı biçimlerde nasıl oluştuğunu açıklamaya yardımcı olmuştur. Sonuç olarak, kutsal/seküler ayrımında her iki kavramın birbiri içerisinde var olmasını sağlayan a-teolojik yaklaşım, modernleşme ve sekülerleşme süreçlerinin kutsalı dini tecrübenin içinde ele alan teolojik yaklaşımına karşı sekülerin de kutsal bir hale gelmesini sağlayıcı seküler bir kutsallığı olanaklı kılmıştır.
Güvendik köyünde kültürel değişme süreci

Bu araştırmanın amacı, nüfus değişimi nedeniyle Yunanistan'ın Selanik ilinden göç ederek Amasya ili Taşova ilçesine bağlı Güvendik Köyünde yaşamaya başlayan bir grup göçmenin yaşadığı sosyal değişme sürecinin saptanmasıdır. Mübadele tarihi olan 1923'den günümüze kadar geçen yetmiş yıllık süreç içinde bu göçmen kültürün diğer kültürlerle etkileşimine bağlı bir kültürel değişme süreci yaşadığı sayıltısından yola çıkılan araştırma sonucunda elde edilen veriler şöyle özetlenebilir. Güvendik köyündeki sosyal / kültürel değişmenin kaynağını, köyün çevre kültürlerle sosyo-ekonomik düzeydeki ilişkisi ve etkileşimi oluşturmaktadır. Sosyo-ekonomik düzeydeki değişmelerin yansımalarını farklılaşan üretim ilişkileri ve tüketim biçimlerinde görmek olanaklıdır. Ayrıca sosyal, ekonomik ve teknolojik değişmelerle doğrudan ilişkili konut tipleri, ulaşım, haberleşme, beslenme, sağlık gibi kültürel öğelerde de değişme gözlemlenebilir. Ancak göçmen grubun kültürel kimliğinin korunmasında önemli işlevleri olan dil ve iletişim sistemindeki değişmeleri eşsüremli boyutta gözlemlemek biraz güç olmuştur. Bunun yanında sosyal örgütlenmenin temelinde yer alan aile ve akrabalık sistemi, gruplar ve gruplar arası ilişkiler, din, değerler sistemi ve kişilik yapısı ile ilgili tutum ve davranışlarda değişme eğiliminin eşsüremli olarak yavaş olduğu gözlemlenmiştir. 11 Sonuç olarak göç sonrasında, kültürünü görece koruyan Güvendikli tarihsel süreklilik içinde asimilasyon ve kültürleşme yaşadığı düşünülmektedir. Bir süre kültürel kimliğini başarıyla korumasına karşın Güvendiklinin son yıllardaki tüm dünya ve Türkiye genelinde görülen artan ivmeli tekno-ekonomik ve sosyal değişmeleri de kapsayan global değişme sürecinin de bir parçası haline geldiği ileri sürülebilir.
Rethinking disability and motherhood: The experiences of mothers' of deaf children

Sosyal devlet ve sağlık hizmetlerine ilişkin yapılar, hakim kültürel ve toplumsal söylemler annelerin sağırlık mefhumu üzerindeki düşüncelerini şekillendirmekte. Bu tezin öncelikli amacı, annelerin, hastane, rehabilitasyon merkezi ve okul bağlamındaki tanı, işitme testleri, işitme cihazları ve koklear implant gibi medical süreçlere ilişkin deneyimlerini açıklayarak; annelerin rehabilitasyon uzmanları, öğretmenler, doktorlar ve diğer aile bireyleri ile bu süreçteki karşılaşmaları sonucu sakatlığa ilişkin nasıl bir anlam dünyası edindiklerini anlamaktır. İkinci olarak, bu tez annelik deneyiminin bakım emeği etrafında nasıl yeniden şekillendiğini izah etmeyi amaçlamaktadır. Annelerin deneyimlerini bu bakımdan iki şekilde ele alıyorum: İlk olarak anneliği çocukların bakımından sorumlu temel aktör olarak yeniden üreten mekanizmaları ele alıyorum. Ve yine, annelerin, doktorların, tıp ve rehabilitasyon uzmanlarının, öğretmenlerin ve diğer aile üyelerinin anneliği yeniden üretmedeki rollerini inceliyorum. İkinci olarak da, annelerin yetersiz sağlık hizmetleri ve eşitsiz olarak pay edilen aile içi bakım emeği karşısında çocuklarının yararlanabilecekleri hakları iyileştirmek adına hak savunuculuğuna ne şekilde eklemlendiklerini açıklıyorum. Bu anlamda, annelerin aileler için 2004 yılında kurduğu bir dernekten yola çıkarak, annelerin tıbbi ve eğitim süreçlerinde karşılaştıkları zorluklardan hak ve hizmetler için yaptıkları savunuculuğa uzanan yolu inceliyorum.
Türkiye'de sivil toplum düşüncesinin gelişimi ve din

Sivil toplum kavramı insanların belirli bir amaç üzerinde devletten bağımsız bir şekilde kendi kendilerine örgütlenebildikleri toplum biçimine verilen addır. Batı'da uzun bir tarihsel geçmişşe sahip olan sivil toplum tartışmaları Türkiye'de özellikle son yirmi yılda önem kazanmaya başlamıştır. Bu çalışma en genel haliyle Türkiye'de sivil toplum düşüncesinin gelişimini Türkiye'de yaşanan sosyo-ekonomik ve politik dönüşümler bağlamında incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışma Türkiye'de sivil toplumun gelişimini Türk modernleşmesinin seyri ile yakından bağlantılı olarak görmektedir. Türkiye'de 1980 sonrası ekonomik ve politik alanlarda yaşanan liberalleşme kamusal alanının farklılaşmasına ve çoğullaşmasına imkan tanımıştır. 1990'lara gelindiğinde ise ortaya çıkan bu yeni aktörlerin sivil toplum kuruluşları vasıtasıyla gönüllü birliktelikler meydana getirdikleri görülmüştür. 1980 sonrası Türkiye'de genişleyen sivil toplum alanında en etkili şekilde yer alan toplumsal grup ise İslami hareketler olmuştur. Bu tesbite bağlı olarak İslami kesimin sivil toplum düşüncesine olan bakışının incelenmesi zorunluluk haline gelmiştir. Bu çalışma İslam-sivil toplum etkileşimi bağlamında MÜSİAD ve İHH adlı iki sivil toplum kuruluşunu incelemiş, bu kuruluşların söylemlerinde yer alan modern ve geleneksel unsurların analizini yapmaya çalışmıştır. Faaliyet ve projeleri incelendiğinde her iki kuruluşun da ulusal ve küresel düzlemde etkin bir pozisyonda yer aldıkları ve Türkiye'de sivil toplum düşüncesinin gelişmesine olumlu katkıda bulundukları kanaatine varılmıştır.
Lezbiyen, gey, biseksüel ve transseksüellerin sosyal dışlanma deneyimleri

Sosyal dışlanma, bireylerin sosyal bütünleşmesine engel olan bir süreçtir. Bu dışlanmaya tarih boyunca maruz kalan gruplar içerisinde en çok yer alanlar; lezbiyen, gey, biseksüel, transseksüel kişilerdir. DSÖ tarafından homoseksüellik hastalık sınıfından çıkarılmasına karşın, günümüzde toplumsal algılar ve normlar nedeni ile halen heteroseksüeller tarafından LGBT'ler dışlanmaya maruz bırakılmaktadır. Sosyal dışlanmanın önlenmesi, sosyal adaletin ve insan haklarının sağlanması sosyal hizmetin en temel ilkeleri içerisindedir. Bu nedenle LGBT'lerin bu dışlanma ile mücadele etmesinde, dışlanmadan dolayı kaynaklara erişmede ya da politikalar geliştirmede sosyal hizmet mesleği büyük önem arz etmektedir. Bu çalışmada, LGBT'lerin sosyo-kültürel ve ekonomik açıdan sosyal dışlanmayı nasıl yaşadıklarının tespit edilmesi ve bireylerin sosyal hizmet kapsamında ihtiyaçlarının belirlenmesi amaçlanmaktadır. Araştırmada, LGBT'lerin sosyal dışlanma deneyimlerini anlamak ve bu dışlanma ile nasıl mücadele ettiklerini öğrenmek amacı ile nitel araştırma yöntemi kullanılmıştır. Veriler elde edilirken yarı yapılandırılmış görüşme yönergesi kullanılarak derinlemesine görüşme yapılmış ve kartopu tekniği ile Ankara ilinde yaşayan toplam 15 LGBT bireyle görüşme yapılmıştır. Görüşmeler sonucunda üç ana tema oluşturulmuştur. Bu başlıklar; bireylerin sosyal dışlanma algısı, sosyal dışlanmanın boyutları ve sosyal dışlanma ile mücadele etme olarak belirlenmiştir. Katılımcıların verdiği yanıtlarda transseksüel ve gey bireylerin çoğunluğunun dışlanmadan daha çok etkilendikleri ancak lezbiyen ve biseksüel bireylerin genelinin ise cinsel yönelimlerini gizlemelerinden dolayı dışlanma yaşamadıkları söylenmesine karşın, gizlenmenin de sosyal dışlanmanın bir türü olduğu bilinmektedir. Bu veriler doğrultusunda sosyal dışlanmaya maruz kalan LGBT'ler için sosyal hizmet müdahalesi geliştirilmesine ve sosyal hizmet eğitiminin heteroseksüel normlar dışına çıkarak yeni eğitim müfredatı oluşturulmasına ihtiyaç duyulduğu ortaya çıkmıştır.
Hopa'da sosyal ve dini hayat

'Hopa'da Sosyal ve Dini Hayat' adlı bu çalışmada, Hopa'da yaşayan Lazlar ve Hemşinlilerin sosyo-kültürel ve dini hayatı dini tecrübenin teorik, pratik ve sosyolojik anlatımları çerçevesinde incelenmiştir. Toplumların düşünüş ve davranışlarını etkileyen din, toplumsal alanda çeşitli şekillerde tezahür etmektedir. Din-toplum ilişkilerini açıklamak amacıyla bu çalışma için oluşturulan anket formunda, insanların İslam dininin iman esaslarına ne oranda inandıkları, çeşitli ibadetleri hangi sıklıkta yaptıkları ve sosyal hayatlarına dinin hangi düzeyde tesir ettiği ile ilgili sorulara yer verilmiştir. Bu çalışma giriş kısmından sonra iki bölümden oluşmaktadır. Çalışmanın giriş kısmında; araştırmanın konusu ve problemi, amacı ve önemi, hipotez ve varsayımları, kapsam ve sınırları ile yöntemine yer verilmiştir. Birinci bölümde; din kavramının çeşitli tanımları tartışılmış, din-toplum ilişkilerine değinilmiş, dinin sosyal kurumlarla olan etkileşimi üzerinde durulmuş, dini tecrübenin ifade şekilleri açıklanmış ve çalışmanın kuramsal yapısını oluşturan yapısall işlevselci teori hakkında genel bilgilere yer verilmiştir. İkinci bölümde; araştırma yapılan ilçe hakkında genel bilgilere ve anket formundan gelen dinin inanç, ibadet ve sosyal boyutu ile ilgili bulgulara yer verilmiştir. Sonuç kısmında; Lazlar ve Hemşinlilerin dini tecrübenin ifade şekillerine katılım düzeyleri değerlendirilmiş ve hipotezler sınanmıştır.
Özelleştirmenin emek süreçleri üzerindeki etkileri: Seyitömer Termik santrali örneği

Bu tez, 17.06. 2013 tarihinde özelleştirilen Seyitömer Termik Santrali ve Linyit İşletmesi'nden 657 sayılı kanunun 4-C maddesine dayanarak kamu kurum ve kuruluşlarına yerleştirilen işçilerin emek sürecindeki neoliberal dönüşümleri nasıl deneyimlediklerini konu edinmektedir. Bu kapsamda yapılan nitel araştırmaya dayalı betimleyici bir örnek olay incelemesidir. Özelleştirme süreçleri sermaye için daha fazla kar, işçiler için ise daha fazla güvencesizlik ve işsizlik anlamına gelmektedir. Bunun yanında, KİT'lerde çalışan işçiler bu süreci bir de emek sürecindeki değişikliklerle deneyimlemektedirler. Esasında daha öncesinde de özel sektörde çalışma deneyimi yaşayan işçiler, KİT'lerde çalışmaya başlayarak hem daha güvenceli hem de iş tatmini daha yüksek bir konuma geçtiklerini düşünürlerken özelleştirme sonucunda devlet tarafından tekrar özel sektörün kollarına bırakılmışlardır. Özel sektörde deneyimledikleri emek sürecinin yönetimindeki farklılaşma, işçileri 4 -C'li konuma geçmeye zorlamıştır. İşçiler, her ne kadar KİT'lerdeki daimi işçi pozisyonlarından daha güvencesiz bir iş pozisyonuna geçmelerine ve uğradıkları hak kayıplarına rağmen devlette çalışmayı tercih etmişlerdir. Fakat 4-C pozisyonu ile yönlendirildikleri emek süreci, iş tatmini konusunda eksik kalmalarının yanında işçilerin kolektif bilincini de kırmış görünmektedir. Fakat yine de eski iş yerlerinde edindikleri kolektif kodlar, işçilerin hafızalarından silinmiş değildir.