turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
20. yüzyıl Türk düşüncesinde garbiyatçılık üzerine bir inceleme

20. yüzyıl Türk düşüncesinde garbiyatçılık konulu bu çalışmamızda, Said Halim Paşa, Mehmet Akif Ersoy, Ziya Gökalp, Halide Edip Adıvar, Nurettin Topçu ve Cemil Meriç'in eserlerinde garbiyatçılığı inceledik. Çalışmamızda garbiyatçılığı, Batı medeniyetine yönelik eleştirel bir anlama çabası olarak tanımladık. Bu çaba sonucunda ortaya konulan görüş ve değerlendirmeler manzumesine garbiyatçı söylem, bu söylemleri ifade eden bilgiye de garbiyatçı bilgi dedik. İncelediğimiz eserlerde garbiyatçılığı bir bilim ya da bir ideoloji olarak değil, bir söylem olarak ele aldık ve garbiyatçı söylemleri ekonomik garbiyatçılık, siyasi garbiyatçılık ve kültürel garbiyatçılık başlıkları altında tespit ve tasnif ettik. Her üç alanda da garbiyatçı söylemler, Batı medeniyetini oluşturan değerler sistemini tanımlayan kavram, değer ve ilkelere yönelik eleştirel bir anlama çabası içinde olmuştur ve bu çabalar, birer nelik incelemesi içermesi bakımından aynı zamanda da felsefi bir incelemenin konusudur. Çalışmamızda bu söylemler, altı farklı alt-söylem içinde tespit ve tasnif edilmiştir; üstünlük söylemi, karşıtlık söylemi, karşılıklı etkileşim söylemi, bağlantısızlık söylemi, faydacılık söylemi ve hakimiyet söylemi. Bu alt-söylem öbekleri içinde garbiyatçı söylemler esasen, 'Batıyı ya da Batı medeniyetini oluşturan değerler sistemi nedir? sorusuna verilen cevaplardan oluşmakta ve bu yönüyle, kültür ve değer felsefesi sorunları temelinde şekillenmektedir. Bu söylemlerde Batı medeniyetine yön veren olgular ile Batı medeniyetini oluşturan değerler sistemi arasında kurulan bir takım ilişkiler, olgu ve değer ilişkisi bağlamında da garbiyatçılığı felsefi bir incelemenin konusu haline getirmektedir.
Marcus Aurel?us'un ahlak ve siyaset felsefesine bir bakış

Yapılan bu tezin amacı, Stoa Okulu'nun önemli bir temsilcisi olan, Roma imparatoru ve filozof Marcus Aurelius'un ahlak ve siyaset alanındaki düsüncelerininincelenmesidir. Bu tez iki bölümden olusmaktadır: Birinci bölümde, ailesi, eğitimi ve imparatorluğu çerçevesinde, Marcus Aurelius'un hayatı hakkında bilgi verilmistir. İkinci bölümde ise, Marcus Aurelius'un, 'Düsünceler' adlı yapıtındaki ifadeleri analiz edilerek, ahlak ve siyaset alanındaki görüs ve ilkeleri hakkında bilgiler sunulmustur. Son tahlilde, Marcus Aurelius'un hayatı ve düsünceleriyle dikkate değer bir filozofolduğu sonucuna varılmıstır.
Kutbüddİ Şİrazİ'de metafizik

Bu çalışmanın konusu, XIII. Yüzyıl filozofu olan Kutbüddin Şirazi'nin metafizik düşünceleri ve bu düşünceler üzerindeki Meşşai ve İşraki etkilerin belirlenmesidir. Çalışmada Kutbüddin Şirazi'nin, varlık ve nur kavramı, nur'un bölümleri, varlık-mahiyet ilişkisi, Tanrı'nın nitelikleri, alem ve nefs hakkındaki metafizik görüşlerine yer verilmiştir. 634 (1236) yılında İran'da doğan daha sonra Anadolu'ya gelerek müderrislik ve kadılık gibi çeşitli görevlerde bulunmuş olan Kutbüddin Şirazi, felsefi ve dini ilimlerde önemli bir yere sahiptir. O, İbn Sina'dan sonra İslam felsefe tarihinde etkili olmuş filozoflar içinde Şehabeddin Sühreverdi ve Nasireddin Tusi'den sonraki önemli şahsiyetlerden biri olarak gösterilmiştir. Onun felsefi çalışmaları İbn Sina tarafından sistemleştirilen Meşşai ekolün ve Sühreverdi'nin sistemleştirdiği İşraki ekolün izlerini taşımaktadır. Kutbüddin Şirazi'nin, Meraga rasathanesinde İbn Sina geleneğine bağlı bir filozof olan Nasireddin Tusi'den aldığı felsefe eğitimi onun Meşşai felsefeyi öğrenmesinde ve bu yönde eserler vermesinde etkili olmuştur. O, İbn Sina'nın Şifa külliyatını andıran Dürratü't Tac isimli çalışmasıyla Meşşai geleneğin sürdürülmesine katkıda bulunmuştur. Dürratü't Tac'ın metafizik kısmı ilm-i ilahi ve ilk felsefe gibi iki önemli bölümden oluşmaktadır. Kutbüddin Şirazi, aynı zamanda Sühreverdi'nin Hikmetü'l İşrak eserine şerh yazarak İran'da ve Osmanlı topraklarında İşraki düşüncenin devamını sağlamıştır. O, Hikmetü'l İşrak'ta Sühreverdi'nin Meşşailere yönelttiği eleştirileri açıklarken birçoğunda onu desteklemektedir ve Hikmetü'l İşrak şerhindeki görüşleriyle alimler tarafından kendisi hakkında söylenen 'İşraki filozof' iddiasını doğrulamaktadır.
Nermi Uygur'un sevgi anlayışı

Sevgi, varlığımızın özü, beden ile kuşatılmış tinimizin yücelmesidir. Evrensel bir gerçekliktir. Yaşamı zenginleştiren çok özel bir duygudur. Tanımlanması zor olan gizemli bir kavramdır. Sevgi, herkes için ayrı yoğunlukta ve anlamdadır. Sevgi, yaşam ile iç içedir aynı zamanda da yaşama mutluluk ve anlam katan bir güçtür. Felsefe profesörü, yazar ve denemeci olarak tanınan Nermi Uygur'un felsefe anlayışında sevgi çok önemli bir kavramdır. Ona göre sevgi, düşünürlerin ele aldıkları konulardan biri değildir. Çünkü gerçek sevgi yaşamdır ve onun olduğu yerde başka bir nesneye yer yoktur. Bu neden ile O, sevgi konusuna dokunmayan yazarların düşüncelerine güven olmadığını belirtir. Türk düşüncesinde önemli bir yeri olan Nermi Uygur'un sevgi anlayışını araştırır iken çalışmaya öncelik ile sorunu ortaya koyma ile başlanmış, sonra konunun özü belirlenip alt konulara inilerek, derinlemesine araştırma yapılmıştır. Çalışmanın güncelliği daha önce üzerinde birçok araştırma yapılan sevgi konusunun Nermi Uygur'un bakış açısı ile ele alınmasıdır. Bu çalışmada; sevgiyi anlama, sevgi sözcüğünü aşınmış söz biçimlerinden kurtarma, elden düşme duygu ve düşünceler ile içi boşaltılan sevgiyi olması gereken düzeye çıkarma öncelikli amaçtır. Çalışma, tarama örneğindendir. Sorunu çözme için düzenli bir yol izlenerek konu; sevginin anlamı, önemi, gerekliliği, türlülüğü çerçevesinde incelenir. Konuyu aydınlatan kavramsal çözümlemeler yapılır ve konuyu destekleyen düşüncelere de yeri geldikçe yer verilir. Ayrıca, sevginin yaşam ile iç içe olması nedeni ile doğadan ve gündelik yaşamdan birçok örnek ile de konu desteklenir. Sonuçta, evrene ve evren sorunlarına sevgi ile evrensel olarak bakabilme tezin ana düşüncesidir.
Knowledge via the embodiment of duality: The intellect and the heart in the works of oğlan şeyh İbrahim Efendi

Bu çalışmanın amacı 17. yüzyıl mutasavvıf şairlerinden Oğlan Şeyh İbrahim Efendi'nin tasavvufi bağlamda hakikate ulaşmanın en mühim yollarından biri olarak gördüğü bilme eyleminin nasıl ve ne şekilde mümkün olabileceğini; İbrahim Efendi'nin eserleri doğrultusunda ve eserlerinde kullandığı paradoksal söylem ışığında incelemek ve araştırmaktır. Bilmenin akıl ile mi kalp ile mi mümkün olacağına dair sorgulama; tezde, ikilik ekseninde bir bilgi tartışması yapılmasına zemin hazırlamıştır. İbrahim Efendi'nin eserlerini incelediğimizde ikiliğin yalnızca bilme eyleminde değil, bilmenin öznesinde, nesnesinde ve gerçekleşeceği alemde de tezahür ettiğini görürüz. Bilinmek isteyen Tanrının arzusuna yönelik önce kendini bilmesi gereken insan; esasında bilinebilecek yegane şeyin Allah'ın varlığı olduğunu idrak etmelidir. Çünkü insanın kendi varlığı da dahil olmak üzere alemde şahitlik ettiği her bir varlık Allah'ın ismi ve sıfatlarının birer tecellisidir. İnsan ikiliğin kaçınılmaz doğasını kavrayıp karşısına çıkan her bir ikiliği birliğe götüren vesileler olarak gördüğünde, akıl ile bilmenin ötesinde gönülden bilmeyi deneyimler ve hakikate yaklaşır. Tezin ikilik ekseninde tartışılıyor olmasının ana sebeplerinden biri İbrahim Efendi'nin eserlerinde tercih ettiği paradoksal söylemden kaynaklanmaktadır. Anlatmak istediği şeyin önce nasıl olmaması gerektiğini anlatan İbrahim Efendi okuyucuyu her daim bir ikilik içinde bırakır. Olmaması gerekenin bilgisiyle esas olanın kıymetinin vurgulandığı bu tezde İbrahim Efendi'nin paradoksal anlatısının rehberliğinde, varlık, bilmek, gönül ve hakikat kavramlarını idrak etmek amaçlanır. Bu kavramlar yakın okuma yöntemiyle irdelenir ve tarih, edebiyat, felsefe ve filoloji gibi disiplinler aracılığıyla tezin muhteviyatı güçlendirilir. Dolayısıyla 17. yüzyılda yazılmış metinleri yazıldığı dönemin kavramları ele alınarak incelemenin neticesinde İbrahim Efendi'nin dünyasında insanın hakikate bilerek ulaşabileceği ve bulabilmenin de gönül ile mümkün olabileceği bilgisine ulaşırız. Fakat bilmek yalnızca teorik bir edinim değil aynı zamanda pratik bir süreçtir.
Platon ve Sartre'da varoluş ve öz ilişkisi

Üç ana bölüme ayrılan Tez, varoluş-öz ilişkisinde felsefi yönelimi açısından öz kavramına tutunan Platon ile her türlü özcü anlayışla karşıtlık içinde duran Sartre'ın karşılaştırmalı bir incelemesinden oluşmaktadır. Birinci bölümde, Platon'un, diyaloglarının kronolojisi içinde varoluş ve öz arasındaki ilişkinin hangi kavram çatıları altında sorunsallaştırıldığı ve nasıl geliştirildiği ele alınmıştır. Çalışmada Menon diyalogunda örtük bir şekilde ifade edilen ve Devlet diyalogunda keskin bir ayrımın konusu olan özcü anlayışın, Phaidon Timaeus ve Epinomis diyaloglarında insanda beden-ruh düalizmi olarak nasıl şekillendiği ele alınmıştır. Felsefe tarihinde özcü düşüncenin babası olarak nitelendirilen Platon'un keskin düalizminden doğan varoluş ve öz arasındaki 'ilişki' problemi bilindiği gibi Parmenides diyalogundaki tartışmalara dayanır. Bu bölümde, ayrıca, Theatetos ve Sofist diyaloglarında formların en geneli olarak 'varoluş' ve öteki formlar arasındaki ilişkinin yanı sıra, formlar arasındaki ilişki bağlamında Platon'da 'hiçlik' kavramının nasıl temellendirildiği incelenmiştir. Bunlara ek olarak, Symposium diyalogunda, arzu kipindeki güç olarak eros'un varoluş ve öz arasındaki uçurumu kapatma girişimindeki rolü incelenmiştir. İkinci bölümde, varoluş-öz ilişkisi sorunsalında Platon'dan farklı bir felsefi yönelime sahip olan Sartre'ın, varoluş ve öz ayrımında 'varoluşa', 'öz' karşısında öncelik taşıyan düşüncelerine yer verilmiştir. Bu çerçevede Sartre'ın Opus Magnumu olan 'Varlık ve Hiçlik'teki düşüncelerinin 'varoluş' kavramı perspektifinden izinden yürünerek Onun, 'kendinde varlık' ve 'kendisi için varlık' arasındaki ayrım üstünde yükselttiği fenomenolojik ontolojisi bağlamında içdaralması, hiçlik, özgürlük, utanç ve öznelerarasılık sorunsalı analiz edilmiştir. Sartre'ın bu çerçevede ortaya koyduğu düşüncelere eşlik eden ve varoluş kavramının öze önceliğini vurgulayan temel iddiası insanın kristalleşmiş özgürlük olduğu diyesi 'özgürlüğe mahkum olduğu' düşüncesidir. Tez'in üçüncü bölümünde ise varoluş ve öz ilişkisi bağlamında Platon ve Sartre'da ulaşılan temel ayrımlarla birlikte, kimi ortak düşünceler belirlenmiştir.
Hegel and Kierkegaard on the relation between truth, selfhood and authorship

Bu çalışmanın başlıca amacı, hakikat, kendilik ve yazarlık temalarının ilişkisi odağında Hegel'i ve Kierkegaard'ı birlikte okumaktır. 'Öznellik olarak hakikat' fikrinin anlatımıyla başlayarak Kierkegaard'ın hakikat anlayışının, hakiki bir kendi oluş serüveninde açıldığı gösterilecektir. Sonra, Kierkegaard perspektifinden bir soru olan hakikat arayışında kendiliğin yeri dikkate alınarak Hegel'in hakikat fikri araştırılacaktır. Bu soru, bilincin hakikate doğru olan serüveninin sunulduğu Tinin Görüngübilim'inin detaylı bir okumasını gerektirecektir. İki filozofun farklı bakış açılarına sahip olmalarına rağmen benzer odaklarının olduğunu gösterebilmek için 'Cennetten Kovulma'ya dair yorumlamaları açıklanacaktır. Bu, felsefenin öznesi ve 'zorunluluk' ya da 'olanak' olarak kendi olmak meselelerine dair de fikirlerinin açıklığa kavuşturulmasını mümkün kılacaktır. Son olarak, Kierkegaard'ın felsefesinde ve Hegel'in Görüngübilimi'nde, böylesi hikayelerin, hakikate dair bir iletişim biçimi olması bakımından anlamı tartışılacaktır. Böylece, iki düşünürün yazarlıkları ve okurla kurdukları iletişim biçimi gündeme getirilecektir. Bu iletişimin açıklanmasıyla iki düşünürün de okuru, hakiki bir kendi olma serüvenine davet ettikleri ifade edilecektir. Bu anlamda, okur da felsefi diyalogun bir parçası olabilir ve kendi varoluş biçimini mesele ederek hakikatini gerçekleştirmek üzere harekete geçebilir.
Elmalılı M. Hamdi Yazır'a göre bilgi-iman ilişkisi

Elmalılı M. Hamdi Yazır, cumhuriyet döneminin en önemli müfessirlerden biridir. Yaşadığı dönem itibariyle hem Osmanlının son dönemlerine, hem de cumhuriyetin kuruluşuna tanık olmuştur. Bu durum, onun fikirlerinin zamanımızı aydınlatması açısından oldukça önemlidir. Hala bir kısım yazılarına ulaşılamadığı söylenen Hamdi Yazır'ın, yaşadığı dönemin siyasi çalkantılara maruz kalması sebebiyle, bazı yazı ve makalelerini isimsiz, imzasız yayınlamak zorunda kaldığını biliyoruz. Çalışmamız iki bölümden oluşmaktadır. Çalışmamızın giriş bölümünde bilgi problemini ele alarak; bilginin tanımı, neliği, imkanı, kaynağı, ve değeri; iman, imanın mahiyeti, epistemolojik açıdan iman, imanın süje-obje açısından analizi, konuları üzerinde durmaya çalıştık. Birinci bölümde Elmalılı M. Hamdi Yazır'a göre bilgi ve iman konusunu; I-Elmalılı M. Hamdi Yazır'a Göre Bilgi ve II-Elmalılı M. Hamdi Yazır'a Göre İman başlıkları altında inceledik. İkinci bölümde ise Elmalılı M. Hamdi Yazır'a göre bilgi-iman ilişkisi konusunu, incelemeye, analiz etmeye ve sonuçlar çıkarmaya çalıştık. Biz bu çalışmamızda son devrin önemli düşünürlerinden biri olan merhum Elmalılı M. Hamdi Yazır'ın bilgi ve iman kavramlarını nasıl ele aldığı, bilgi ve iman kavramının tanımı, mahiyeti, dereceleri, imanın şekillenmesinde bilginin etkisi, bu iki kavram arasındaki ilişkiyi nasıl değerlendirdiği konularını ele aldık ve bunların sistematik analizini yapmaya çalıştık. Bilgi ile iman arasındaki ilişki, aslında toplumu ayakta tutan en önemli etmenlerdendir. İnsanlığın terakkisi veya tedennisi bu ilişkiye bağlıdır.
Epistemolojik açıdan büyük veri ve gelecek tahmin sistemleri

Francis Bacon'un 'bilgi güçtür' sözü, verinin hayatın hemen hemen her alanında üretildiği ve değerlendiği günümüzde haklılığını ispatlamıştır. Bilgisayar teknolojisinin gündelik yaşama dahil olmaya başladığı 1940'lardan bu yana hızla yayılması ve her alanda kendisinden söz ettirmesi tüm dünya için yeni bir dönüm noktasının da başlangıcı olmuştur. Bugünün toplumu artık 'Bilgi Toplumu' şeklinde tanımlanmaktadır. Bilgiyi elde eden ve onu en iyi şekilde kullanan şirketler, devletler ve bireyler gücün de sahibi konumundadır. Verinin değeri her geçen gün daha da fazla anlaşılmakta ve her alanda üretilen veriler depolanmakta ve analiz edilmeye çalışılmaktadır. Bilgisayar teknolojisindeki gelişmeler, güvenlik kameraları, sensörler, sosyal paylaşım ağları, POS cihazları gibi daha pek çok farklı araç tarafından üretilen veriler klasik yöntemlerle depolanamayacak ve analiz edilemeyecek bir konuma geldiğinde yeni bir kavram; 'büyük veri' tartışılmaya başlanmıştır. Klasik istatistiksel yöntemler ve depolama araçlarıyla saklanamayacak ve analiz edilemeyecek boyuttaki veri, petabyte seviyesine ulaşmıştır. Büyük veri kavramı yaklaşık 20 yıldır akademik literatürde kullanılmakta ve tartışılmaktadır. Ancak henüz ne kavramın ismi konusunda ne de kavramın yapısı ve işleyişi konusunda birliktelik sağlanamamıştır. Bu çalışmada, büyük veri kavramı epistemoloji açısından ele alınmıştır. Büyük veri imkan, ölçüt, kaynak, sınır ve değer bağlamında değerlendirilmiştir. Büyük verinin dünyada kullanımı ve yayılımına ilişkin tespitlerle kavramın kendisine anlam bulduğu alanlar tespit edilmeye çalışılmıştır. Büyük verinin kullanım alanlarına bakıldığında, büyük bir çoğunluğunun geleceği tahmin etmeye ilişkin çalışmalardan oluştuğu görülecektir. Gelecek tahmininin tarihi serüveni içerisinde gelecek bilimle büyük verinin ilişkisi tespit edilmeye çalışılmıştır. Gelecek bilimin temelleri üzerinden büyük verinin ortaya koyduğu tahmin, öngörü ve kestirim kavramları açıklanmaya çalışılmıştır. İstatistiksel analiz yöntemlerinden kestirim modelleri çerçevesinde ise büyük verinin işleyiş yapısı tespit edilmeye çalışılmıştır. Ayrıca, çalışma kapsamında bilim felsefeleri çerçevesinde büyük verinin modern ve postmodern bilimin özelliklerinden hangisine daha yakın olduğu araştırılmıştır. Büyük verinin, modern bilimin belirlenimcilik, nedensellik, örneklem alma, kesinlik ve hipotezden teoriye özelliklerini taşımadığı, postmodern bilimin belirlenimsizlik, korelasyon, örneklemden evrene, kesinsizlik ve teoriden hipoteze özelliklerine daha yakın olduğu görülmüştür. Büyük verinin çalışma boyunca anlatılan olumlu özellikleri dışında bir de karanlık yüzünün olduğu da unutulmamalıdır ancak; çalışmanın epistemoloji ve bilim felsefeleri üzerinden bir değerlendirme içermesi nedeniyle bu konuya kısaca değinilmiştir. Çalışma kapsamında ulaşılan sonuçların ileride bu konu ile ilgili yapılacak olan çalışmalara katkı sağlayacağı, büyük verinin karanlık yüzü hakkında araştırma yapacaklara kavramın anlaşılması konusunda yardımcı olacağı düşünülmektedir.
The surface of distance

Tezimde aracılık kavramının olasılığı herhangi bir nesnenin aktarılması, bir araçla ilişkilendirilebilmesi üzerinde durmaya çalıştım ve bu olasılığın mantıksal, ya da rasyonel, bir çerçeve içerisinde meşru olup olamayacağı sorusunu sordum. Dilin arabulucuk kavramına bir örnek teşkil ettiğini varsayarak 'isimlendirilemez', 'tanımlanamaz', 'söylenemez' gibi temsil edilemez, varsayımsal bir nesneye işaret eden kelimelerin gramatik yapılarını açtım. İddiam, tüm bu sayılan kelimelerin ifade etmeyi, göstermeyi, temsil etmeyi amaçladıları nesnenin bu amacı değillediği, bu amacın dışında kaldığı, ve bu sepeble onu temsil etmeyi amaçlayan hiçbir kelimenin, bu değilleme hareketi zorunlu olduğu sürece, geleneksel bir temsiliyet mantığına başvurarak meşrulaştırılamayacağı yönünde.
Varoluşsal bir sorun olarak yalnızlık

Felsefi bir bakış çalışması olan bu Çalışmada, insan, kişi, birey kavramlarının kavramsal ayrımına dayanarak yalnızlık problemine tartışma zemini sağlanmış; Jean-Paul Sartre'ın insan görüşü temele alınarak, kimi edebi anlatıların yardımıyla yalnızlık irdelenmiştir. insanın yalnızlığı, yalnızlığı tartışma konusu yapsın yapmasın, toplumsallığı içinde, türün her üyesinin paylaştığı varoluş mode'udur ki, Çalışmanın birinci bölümünde, bunun olgusal bir durum olduğu savlandı. İkinci bölümde, kişinin yalnızlığının irdelenmesi ile, kişilerin çeşitli ilişkilerinde çeşitli sorunlar ya da talepler olarak gündeme gelen türlü yalnızlık biçimlerinin var olduğu görüldü. Üçüncü bölümde ise, 'birey' kavramından hareketle yalnızlığa bakıldığında, yaşadığımız çağın dayattığı, kişinin inisiyatifini aşan, ama toplumun bir üyesi olduğu için onu kuşatan ve belirleyen ilişkiler ağı ve bunun yarattığı atmosferde, yalnızlığın hem 'insan' hem de 'kişi' için ciddi problemler yarattığı gösterildi. Yalnızlığın ancak 'ilişki' ile ilgisinde tartışma konusu yapılabileceği, Çalışma boyunca izlenebilir. Bu çerçevede, ilk bölümde, ' öteki'nin rolü üzerinde durulmuş ve ikinci bölümde, öteki'nin olmadığı bir dünya örneği irdelenmiştir.
Aristoteles'te insanın nihai amacı

Bu doktora tezi, Aristoteles'in Nikomakhos Ahlakı adlı eserinde, insan etkinliklerinin nihai amacını ve onun neden meydana geldiğini, J. L. Ackrill'in ve R. Kraut'un görüşlerini karşılaştırarak incelemeyi amaçlamaktadır.
A research on the possibility of distinguishing kitsch and art using philosophical hermeneutics

Bu tez, Derrida'nın Marx'in Hayaletleri adlı kitabındaki Hamlet yorumu ışığında okuduğu felsefi hermeneutikten yardım alarak kitsch'i ve sanatı birbirinden ayırmayı denemektedir. Hem, kitsch'i nesne olarak gören, hem de onu öznenin davranışına indirgeyen temel yaklaşımların ikisinin de ötesine geçebilmek için kitsch'i deneyim olarak tanımlar. Kitsch' in yalnızca estetik bir problem değil, aynı zamanda politik bir problem olduğunu göstermeye çalışır.
Rönesans doğa felsefesinin temelleri

Çalışma, Ortaçağ 'biliminden' kurtulmakla birlikte, yeni bir çağa girerken, Yeniden Doğuş insanının sancılarını ve çabasını ele alıyor. Ortaçağ'da evciileştirilmiş ve Hıristiyanlaştırılmış Aristoteles ve Platon felsefeleri, Yeniden Doğuş'la birlikte gerçek köklerine dönüyor ve bu Hıristiyan dogmalarından kopuş büyük Aydınlanma çağma yol açıyor. Ancak bu çaba, her ne kadar sonunda günümüzün bilimini doğurmuş olsa da, bilimsel temellerden yoksundur. Hem sağlam bir temelden yoksunluğun sancısını duyan, hem de insanın olanaklarının yeniden keşfedildiği ve umudun doruklarda yükseldiği bir dönemin felsefesi tüm yönleriyle anlatılıyor.
Hobbes'un devlet anlayışı

Bu çalışma giriş, üç ana bölüm ve sonuçtan oluşmaktadır. Giriş bölümünde, Hobbes'un, devlet kuranımda neyi hedeflediği, hangi argümanları kullanarak devleti ve egemenliği temellendirdiği tartılmaktadır. Bu tanıtım esnasında; insanın, toplumun ve doğanın yapısı hakkında Hobbes'un ön kabulleri gösterilmektedir. İnsanın türdeşleri ve doğa ile olan ilişkileri ve bu ilişkilerin sonuçları genel çizgileriyle anlatılmıştır. Ayrıca, bu anlatılanlar doğrultusunda, Hobbes'un insan ve doğa ilişkilerine getirdiği yeni bakış açılan tanıtılmıştır. Çalışmanın birinci bölümü iki alt başlıktan oluşmaktadır. Hobbes Felsefesindeki Temel Kavramlar başlığı altında, Hobbes'un, devlet kuramım oluşturmada kullandığı bazı önemli kavramların açıklamaları üzerinde durulmuştur. Bu kavramların özellikle Hobbes için ne anlam ifade ettikleri vurgulanmıştır. Hobbes Felsefesinin Ana Dayanakları adlı başlık altında ise, Hobbes'un devlet kuramını oluşturmak için dayanak aldığı temellendirmeleri gösterilmiştir. Burada, özellikle Hobbes'un doğa görüşü ve insanın doğa karşısındaki durumu üzerinde durulmaktadır. Çalışmanın ikinci bölümü, Hobbes'un devlet ve egemenlik anlayışını yansıtmaktadır. Hobbes'ta Devletin Oluşum Süreci başlığı altında, Hobbes'un kuramının ana fikri bulunur. Burada, devletin hangi koşullar altında meydana geldiği ve nasıl bir süreç izlediği gösterilmiştir. Hobbes'ta Din ve Devlet adlı başlık altında ise, Hobbes'un din, Tanrı anlayışı ve Hobbes'a göre dinin devlet içindeki yeri hakkında bilgi verilmiştir. Üçüncü bölümde, Hobbes'un devlet kuramıyla ilgili olarak; Platon, Aristoteles, Maclıiavelli, Rousseau, Hume, Kant ve Habermas bağlamlarında tartışmalar yapılmıştır.
Thought, critique, and novelty in Kant's critical philosophy

Bu tezin esas amacı, Kant'ın deha anlayışının ne ölçüde eleştirel felsefesinin bir parçası olduğunu gözler önüne sermektir. Kant'ın beğeniyi dehanın disiplini olarak kavramsallaştırması bu tezin temel hareket noktasını oluşturur. Bu kavramsallaştırmanın, eleştirel felsefenin genelini ilgilendiren bir takım izlekler ve sorunsallar bağlamında ortaya çıktığını iddia edeceğiz. Bunu yapmak için de öncelikle Kant'ın Yargı Gücünün Eleştirisi'nde ortaya attığı deha kuramının üzerinden, bu kuramın sanat ile düşünce arasındaki ilişkiye dair içerimlerini incelemek maksadıyla geçiyoruz. İncelemenin bu aşamasında Kant'ın yaratıcılık anlayışındaki can alıcı bir noktayı saptamaya çalışıyoruz; bu can alıcı noktada, estetik idelerin sunumunda düşüncenin genişlemesi ile derlenip toparlanması arasında karmaşık bir ilişki karşımıza çıkar. Bu saptamayı yaptıktan sonra, eleştirel metnin dinamikleri dahilinde dehanın, yaratıcılık ve yenilik sorusunu eleştirel felsefenin temel parametrelerine kaydeden bir figür haline dönüştüğünü gösterebilmek için beğeninin dehanın yaratımına olan katkısına eğiliyoruz. Bunu da, dehanın disipline edilmesi gereğinin, sadece sanatsal yaratım meselesi bağlamında değil, Kant'ın metafizik eleştirisini ilgilendiren daha genel bağlamlarda da yaratıcılıkta aşırıya kaçarak meşru kullanım sınırlarını aşmaya meyleden bir yeti olduğunu gördüğümüz hayal gücünün dehanın yaratımına yaptığı katkı yüzünden ortaya çıktığını göstererek yapıyoruz. Böylesi gayri meşru bir aşırılıkla işlediği cürümler yüzünden hayal gücü, dehanın eserindeki yaratıcılığın kökeninde yer almasına rağmen, Kant'ın eleştirel felsefesi bağlamında dehayı bağnazlık ve deliliğe yakınlaştırarak dehanın yaratıcılığını tehlikeye atar. Bu durum, dehanın disipline edilmesi meselesinin önemini, güzel sanatlar ve sanatsal yaratımla ilgili tartışmanın ötesine taşıyıp eleştirel felsefenin geneliyle ilişkilendirir.