turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Yıkılacak derecede tehlikeli yapıların tabi olduğu hukuki rejim

Yıkılacak derecede tehlikeli yapı hükmüne dayanan idari işlemler, genel güvenlik ve asayiş bakımından tehlike arz eden metruk yapıların ile yıkılarak çevresine zarar verme riski bulunan yapıların oluşturduğu tehlikenin giderilmesi veya yıkılması işlemleridir. Bu tezde, 3194 sayılı İmar Kanunu'nun yıkılacak derecede tehlikeli yapıları düzenleyen İmar Kanunu'nun 39. Maddesi incelenmiştir. Bu kapsamda; yıkılacak derecede tehlikeli yapılar için önem arz eden yapı, yıkım, tamir, metruk yapı ve tehlikeli yapı kavramları incelenmiştir. Sonrasında yıkılacak derecede tehlikeli yapılara ilişkin düzenlemeye, tehlikeli yapılarla ilişkili düzenlemelere ve ardından tehlikeli yapılar ile benzeşen düzenlemelere yer verilerek farklılıkları oraya konulmuştur. İmar Kanunu 39. maddesi idari işlemlerinde karşılaşılan problemler incelenmiştir. Bu problemlere karşı yargı organlarının ne yönde kararlar verdikleri ortaya konulacak, doktrinde yer alan yaklaşımlara yer verilerek çözümler bulunmaya çalışılmıştır. Öncelikle işlemde kararı almaya yetkili makama ilişkin tartışmaya yer verilerek, ardından düzenlemenin ihtiva ettiği şekli konulara değinilmiş, tehlikeli yapının tespitine yer verilmiş ve işlemde amaç unsuru incelenmiştir. Yıkılacak derecede tehlikeli yapı hükmüne dayanan idari işlemlere karşı başvurulabilecek hukuki çareler incelenmiştir. İdari Yargılama Usulü Kanunu 11. Maddesi, Kamu Denetçiliğine başvuru, dava yolu ve son olarak da bireysel başvuru yolu tehlikeli yapı özelinde irdelenmiştir.
Evlatlığın yasal mirasçılığı

Tezin konusunu evlatlığın yasal mirasçılığı oluşturmaktadır. Evlatlığın yasal mirasçılığının başlama anı, özellikleri, sınırlandırılabilir olup olmadığı, iki tarafın da alt ve üstsoyu açısından nasıl sonuçlar doğuracağı ve hangi şekillerde sona ereceği ve sona eriş şekillerine göre evlatlığın yasal mirasçılık sıfatını muhafaza edip edemeyeceği bu başlık altındaki temel sorunları oluşturmaktadır. Ayrıca evlatlığın kendisini evlat edinen kişi ya da kişilerden hak kazanacağı mirasın yanı sıra öz ailesinden kaynaklı yasal mirasçılığının da devam edeceği hususu da tartışılmıştır. Tez içeriğinde bu hususlar incelenirken gerek Yargıtay Kararlarında gerekse kaynakçada adı geçen eserlerden yapılan alıntılarla karşılaşılacak ihtimallerin örneklendirilmesi yöntemi tercih edilmiştir.
Roma Hukukunda ve Türk Hukukunda ölüme bağlı tasarruflar

Ölüme bağlı tasarruflar, bir kimsenin terekesinin geleceğine ve yapılmasını arzu ettiği noktalara ilişkin ve hukuki sonuçlarını tasarrufu yapan kimsenin ölümü ile meydana getiren hukuki işlemlerdir. Temelleri Roma Hukuku'nda atılan bu kurum gerek Türk Hukuku'nda gerekse diğer çağdaş hukuk sistemlerinde varlığını sürdürmektedir.'Roma Hukuku'nda ve Türk Hukuku'nda Ölüme Bağlı Tasarruflar' konulu tezimizde ise her iki hukuk sistemindeki ölüme bağlı tasarruflar incelenmiştir. Çalışmanın amacı, Roma Hukuku'nda ölüme bağlı tasarrufları özellikleri, hüküm ve sonuçları ve dönemler içerisindeki gelişmeleri ile ayrıntılı olarak inceleyerek ölüme bağlı tasarruflar içerisinde yer alan kavramların ve kuralların günümüz çağdaş Türk Hukuku'nda nasıl yer aldığını ve onlara ne şekilde kaynaklık ettiği gerek ayrı ayrı bölümlerde gerekse karşılaştırmalı olarak ortaya koymaktır. Giriş ve sonuç kısmı haricinde toplam üç ana bölümden oluşan bu çalışmanın birinci bölümde, öncelikle Roma Miras Hukuku hakkında genel bilgiler ve temel kavramlar ile ilgili açıklamalara yer verilerek Roma Hukuku'ndaki ölüme bağlı tasarruflar özellikleri, hüküm ve sonuçları itibari ile ayrıntılı olarak incelenmiştir. İkinci bölümde ise, Türk Hukuku'nda ölüme bağlı tasarruflar, birinci bölümdeki ana ve yan başlıklar doğrultusunda, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun ilgili maddeleri çerçevesinde, güncel mahkeme içtihatlarına yer verilerek incelenmiştir. Üçüncü bölümde ise Roma Hukuku'nun ölüme bağlı tasarruflar konusunda Türk Hukuku'na etkilerinin tespit edilebilmesi açısından Roma Hukuku'nda ve Türk Hukuku'nda ölüme bağlı tasarruflar, karşılıklı olarak hüküm ve sonuçları, benzerlikleri ve farklılıkları açısından birlikte incelenmiştir. Sonuç kısmında ise, çalışmanın tüm bölümlerinde ortaya konulan araştırmalar ile ilgili olarak genel bir değerlendirme yapılmıştır.
Environmental risk and insurance: With special reference to the EU environmental liability directive

Bu tez, çevre kirliligi ve sigorta arasındaki iliskiyi ve etkilesimi incelemektedir. Günümüzde sürdürülebilir kalkınmaya duyulan ihtiyaç yanında, endüstriyel faaliyetlerin insan saglıgı, mallar, dogal kaynaklar, biyolojik çesitlilik üzerindeki olumsuz etkileri, mevcut çevre koruması seviyesinin daha ileriye götürülmesine yönelik politika ve tekniklerin tartısılmasını beraberinde getirmistir. Çevre politikalarının uygulanmasımevzuat düzenlemeleri yanında bazı finansal araçlara da ihtiyaç duymaktadır. Bu çerçevede mevcut tezin ilk bölümü konuya iliskin temel kavramlara açıklama getirmekte ve baslıca çevre sigortası ürünlerini incelemektedir. Tezin ikinci bölümünde, çevresigortalarının Amerika Birlesik Devletleri, Avrupa Birliği Üyesi ülkeler ve Türkiye'deki mevcut durumu, zorunlu finansal teminat hükümleri içeren çevre kanunları ve ihtiyarisigorta ve reasürans havuzları bakımından incelenmistir. Tezin son bölümünde ise 2004 tarihli Avrupa Birliği Çevre Sorumluluk Direktifi ve bu Direktifle getirilen yeni çevrerejiminde sigortanın yeri ve rolü degerlendirilmektedir.
Adi ortaklığın yönetimi ve temsili

Adi ortaklık, tüm ortaklıkların temeli olup, tüzel kişiliği bulunmayan, bu açıdan da TTK kapsamında düzenlenen ticaret şirketlerinden ayrılan, kendine özgü bir yapısı olan ortaklık türüdür. Adi ortaklık, aslında bir sözleşme niteliğine sahip olduğundan, TBK kapsamında m. 620 ile 645 arasında düzenlenmiştir. Adi ortaklık sözleşmesi, en az iki kişinin, emek ve mallarını müşterek bir amaç uğrunda birleştirdikleri ve bu amacı gerçekleştirmek için birlikte çaba göstermeyi üstlendikleri sözleşmedir. Bu ortaklık türünün çok geniş bir yelpazeye yayılmış uygulama alanı bulunmakla birlikte ve TBK kapsamında yer yer boşlukların olması sebebiyle, uygulamada problemler yaşanmakta ve bu kapsamda çeşitli Yargıtay kararları ile doktrinde birçok konuda tartışmalar bulunmaktadır. Adi ortaklık yapısının uygulama alanının genişliğinden dolayı, TBK kapsamında buna ilişkin düzenlenen hükümlerin bir kısmı emredici olmakla birlikte, çoğunlukla düzenleyici veya tamamlayıcı niteliktedir. Adi ortaklığın yönetimi, ortaklığın iç ilişkisini yansıtmaktadır. Söz konusu iç ilişki gereğince, ortakların belli hak ve yükümlülükleri bulunmaktadır. Yönetici ortak ile diğer ortaklar arasındaki ilişki vekalet hükümlerine dayanmaktadır. Adi ortaklığın temsili ise, ortaklığın dış ilişkisine işaret etmektedir. Üçüncü kişiler ile gerçekleşen hukuki işlemler kapsamında temsile ilişkin TBK genel hükümlerin de dikkate alınması gerekmektedir.
Kişisel verilerin korunması

Kişisel veri, belirli veya belirlenebilir nitelikteki gerçek kişiye ilişkin verileri ifade eder. Söz konusu tanım, uluslararası düzenlemeler ışığında hazırlanmış olan ve 2016 yılında kabul edilen Kişisel Verilerin Korunması Kanunu tarafından esas alınmıştır. Bu çalışma ile kişilerin, anayasal bir hak olan kişisel verilerin korunmasını talep etme hakkının ileri sürebileceği yollar açıklanmaya çalışılmıştır. Kişisel Verilerin Korunması adlı bu çalışma üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, kişisel veri kavramı, unsurları, türleri ve ilgili diğer kavramlar açıklanmış, kişisel verilerin korunması isteminin tarihi gelişimi ile ulusal ve uluslararası kaynakları incelenmiş ve kişisel verilerin hukuki niteliği belirlenmeye çalışılmıştır. İkinci bölümde, kişisel verilerin işlenmesinde göz önüne alınacak temel ilkeler açıklanmış, kişisel verilerin işlenmesinin, aktarılmasının, imha edilmesinin şartları incelenmiş ve bu bağlamda ilgili kişinin haklarına ve veri sorumlusunun yükümlülüklerine yer verilmiştir. Üçüncü ve son bölümde ise, kişisel verilerin hukuka aykırı olarak işlenmesi sebebiyle başvurulabilecek koruma yolları incelenmiştir. Koruma yolları açıklanırken kişisel verilerin korunması hukukuna ek olarak, medeni hukuk, iş hukuku ve Kişisel Verilerin Korunması Kanununun yaptığı atıf çerçevesinde ceza hukuku hükümlerine yer verilmiştir.
KKTC hukukunda kişisel verilerin korunması

Mahremiyet adını verdiğimiz kişiye ait özel bilgilerin ve sırların korunması günümüz dünyasında yasal bir sorumluluk haline gelmiş, bu hak Birleşmiş Milletler, Avrupa Konseyi ve Avrupa Birliği'nin başını çektiği birçok uluslararası anlaşmaların da parçası olmuştur. Dünyanın birçok ülkesinde bu konunun hukuk, siyasi, teknik ve sosyal yönleri yıllar öncesinde çözümlenmişken, kişisel veriler Türkiye ve Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde yeni yeni önemsenmeye başlanmış ve hukuki zemin oluşturulmuştur. Bilindiği üzere KKTC, AB tarafından 'Kıbrıs Cumhuriyeti'nin kontrol edilemeyen bir parçasıdır.' AB üyesi Güney Kıbrıs ile KKTC'yi federatif bir çatı altında üniter bir yapıya kavuşturmak için BM gözetiminde sürdürülen müzakereler, 50 yıldan beridir devam etmektedir. Müzakereler sırasında 2004 yılında Güney kısımdaki devlet Avrupa Birliği üyesi olmuştur. Bu üyelik, Ada'nın Güney'ini değil, tüm Ada'yı kapsamaktadır. Ancak Güney Kıbrıs'ın AB'ye katılım şartlarını içeren 12003T/PRO/ 10 sayılı protokolün 1. maddesi ile belirtildiği üzere, Müktesebatın uygulanması, Kıbrıs Cumhuriyeti Hükümeti'nin Kuzey Kıbrıs topraklarında etkili kontrol uygulamaması durumunda, askıya alınacaktır. Bununla beraber, Kıbrıs Cumhuriyeti vatandaşlığı almaya uygun olan vatandaşlar, AB vatandaşlarının haklarına sahiptir. KKTC Hükümetleri, müzakereler başarıya ulaşsa da ulaşmasa da AB'nin bir parçası olabilmek için yasalarını AB ile uyumlu hale getirmek maksadı ile Cumhuriyet Meclisi'nde ayrı bir Meclis Komitesi oluşturulmuştur. Bu Komite KKTC'de faaliyetini sürdüren 'Avrupa Birliği Ofisi' ile birlikte bütün yasal çalışma ve mevzuatını gözden geçirmektedir. Çağdaş bir devletin sahip olması gereken kişisel verilerin korunmasına dair yasa da bu çerçevede ele alınmıştır ve 2007 yılında 89/2007 Sayılı Kişisel Verilerin Korunması Yasası Meclis'ten geçirilmiştir. Ne var ki bu Yasa'nın Hükümetler tarafından tam manası ile ciddiye alındığı ve işlerlik kazandırıldığı söylenemez. Öyle ki, Yasa'nın öngördüğü Kurulun oluşturulması için Kurul Başkan ve Üyelerinin atama işlemleri ancak 2019 yılının başında tamamlanmıştır. Biz bu çalışmada KKTC'de 2007 yılında Cumhuriyet Meclisi'nden çıkarılan Kişisel Verilerin Korunması Yasası'nın yasal durumunu ele alırken, AB mevzuatıyla mukayesesini de yapmaya çalışacağız.
Kişilerin kendisine ait verilerin kaderini tayin hakkının ceza hukuku yoluyla korunması

Günümüzde hızla artan teknolojik gelişmeler karşısında kişilerin gizli kalması gereken verilerinin korunması meselesi, ülkemizde önemi yeni anlaşılmaya başlayan bir konudur. Teknolojik imkanlar sayesinde kişisel veriler önüne geçilemeyen bir sürat ve kolaylıkla kaydedilmektedir. Özel hayatın gizliliği hakkı başta olmak üzere birçok temel hak ve özgürlükle bağlantılı olan bu hakkın korunması ile bireyler, bu yolla uğrayacakları hak ihlallerine karşı korunmuş olacaklardır. Mevzuatımıza 5237 Sayılı TCK ile giren 135, 136, 137 ve 138. maddeler ile kişisel verilerin kaydedilmesi, verilmesi, yayılması, ele geçirilmesi ve kanunlarda öngörülen zaman geldiğinde yok edilmemesi suçları ve göz önüne alınacak nitelikli haller düzenlenmiştir. Bu maddeler mevzuatımızda kişisel verilerin korunmasını sağlayan yegane maddelerdir. Avrupa'da kişisel verilerin korunması hakkını sağlamaya yönelik düzenlemeler yapılagelmiştir. Türkiye'de bu hakka ilişkin muhtelif kanunlarda bir takım düzenlemeler yer alsa da henüz kişisel verilerin korunmasına yönelik kanun, tasarı halindedir. Tasarı yasalaşmadığı sürece de bu hakkı gerektiği kadar güvence altına alamadığımız için Anayasal bir ilke olan insan haklarına saygı ilkesinin tam manasıyla vücut bulduğu söylenemez.
Yabancı gerçek kişilerin Türkiye'de taşınmaz edinimleri - Mülahazalar ve hukuki sorunlar

Çalışmamızda yabancı gerçek kişilerin Türkiye'de taşınmaz edinimlerinin hukuki rejimi incelenmiş; gayrimenkul satın alımı yoluyla Türk vatandaşlığının kazanılması üzerinde durulmuş; miras yolu ile taşınmaz ediniminin hukuki rejimi incelenmiştir. Ayrıca yabancı gerçek kişilerin Türkiye'de gayrimenkul edinimiyle ilgili karşılaştıkları güncel hukuki sorunlar ele alınarak çözüm önerileri sunulmuş; güncel hukuki sorunların altında yatan sebepler araştırılarak ulaşılan sonuçlar paylaşılmıştır.
Anonim ortaklıkta pay sahipliği sıfatının kazanılması

ÖZ Tez çalışması dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde konuyla ilgili pay, pay senedi, pay defteri ve pay sahipliği kavramları genel olarak incelenmektedir, ikinci bölümde bir anonim ortaklıkta pay sahipliği sıfatının aslen kazanılması ele alınmakta olup; bu anlamda kuruluşta, sermaye artırımında, birleşmede, tür değiştirmede ve bölünmede payın, dolayısıyla pay sahipliği sıfatının nasıl kazanıldığı açıklanmaktadır. Üçüncü bölümde payın devren kazanılması çıplak pay, pay senedi, ilmühaber ve pay sertifikası açısından irdelenmektedir. Konuya halka açık anonim ortaklıklar bakımından da değinilmektedir. Ayrıca bu bölümde payın iyi niyetle kazanılıp kazanılmayacağı da açıklanmaktadır. Payın kanun hükmü veya mahkeme kararıyla kazanıldığı haller de burada incelenmektedir. Dördüncü bölümde payın devren kazanılmasında karşılaşılabilecek yasak ve sınırlamalar, kanuni ve sözleşmesel ayrım çerçevesinde ortaya konulmaya çalışılmaktadır.
Suçtan kaynaklanan malvarlığı değerelerini aklama suçu

Suçtan kaynaklanan malvarlığı değerlerini aklama suçu, genel itibariyle, kanunların suç saydığı fiiller neticesinde elde edilen iktisadi değerlerin, yasal ekonomik sisteme sokulması veya gayrı yasal kaynağının gizlenmesi amacını taşıyan fiiller olarak tanımlanabilir. Bu sayede suçlular hem elde ettiği bu gelirleri kullanma imkanına kavuşmakta; hem de bu gelirlerin gizlenmesi veya yasal ekonomik değerlere karışması ile suç delillerine ve faillerine ulaşılmasının önüne geçilmektedir. Çalışmamızda bu konu önce kavramsal çerçevede ortaya konulmuş daha sonra da ceza hukuku ilkeleri çerçevesinde tahlil edilmiştir. Ayrıca bu suçun uluslararası belgelerde ve Türk hukuk sistemindeki düzenlenişi ele alınmış ve bu çerçevede kabul edilen hukuki belgeler ve oluşturulan kuruluşlar anlatılmıştır.
Kamu ihale mevzuatına tabi inşaat sözleşmelerinin sona ermesi

Bir kamu ihale sözleşmesi olan kamu inşaat sözleşmelerini, idarelerin Kamu İhale Kanununa göre yaptıkları yapım işleri ihaleleri sonucunda, idare ile yüklenici arasında imzalanan yazılı anlaşma olarak tanımlayabiliriz. Yapım İşleri Genel Şartnamesinde kamu ihale mevzuatına tabi inşaat sözleşmelerinin sona ermesine ilişkin olarak, Borçlar Kanununa tabi inşaat sözleşmeleri için doktrinde ve Yargıtay kararlarında kabul edilen görüşten ayrılarak, hiç de adil olmayan bir düzenleme getirildiği ve ileriye etkili feshin düzenlendiği anlaşılmaktadır. Ancak kural olarak ani edimli borç ilişkisi doğuran kamu inşaat sözleşmelerinde geriye etkili dönmenin uygulanması gerekmektedir. Ayrıca Kamu İhale Kanununda da tasfiyenin genel hükümlere göre yapılacağı düzenlenmiştir. BK. m. 106- 108 hilafına bu tarz bir yöntemin benimsenmiş olması hukuken mümkün olmakla birlikte, Devletin taraf olduğu kamu inşaat sözleşmelerinde idareyi zarara uğratan böyle bir uygulamanın benimsenmiş olması düzeltilmesi gereken bir husus olarak gözükmektedir. Nitekim sözleşmenin sona erdirilmesi, yüklenicinin kusurundan kaynaklanan sebeplere dayandığı durumlarda, yüklenicinin yaptığı kısma ilişkin kar payı alması hakkaniyete aykırı sonuçlar doğuracaktır. Kaldı ki kamu ihale mevzuatındaki düzenlemelere paralel düzenlemeler içeren Devlet İhale Kanunu döneminde de, uyuşmazlığın BK. m. 106- 108 hükümleri çerçevesinde çözümlenmesi gerektiği, somut olayın niteliğine göre ileriye etkili feshin söz konusu olabileceği sonucuna ulaşılmış ve uygulanmıştır. Bu kapsamda kural olarak ani edimli borç ilişkisi doğuran kamu inşaat sözleşmelerinde, yüklenici kusuruyla sözleşmenin sona ermesine neden olursa, iş sahibi geçmişşe etkili olarak sözleşmeden dönebilecektir ve yükleniciye sadece malzeme ve işçiliğin objektif değerini ödeyecektir. Yüklenicinin kusuru olmaksızın sözleşmenin sona ermesine neden olması durumunda ise, sözleşme ileriye etkili olarak feshedilecek, yüklenici tarafından sona erme anına kadar yapılan inşaat kısmının malzeme ve işçilik bedeli, kar dahil yükleniciye ödenmesi gerekecektir.
Türk Borçlar Kanununda müteselsil borçluluk

Türk Borçlar Kanunu 162 ve devamı maddelerinde hükme bağlanan müteselsil borçluluk, kanun hükmü veya irade beyanlarından doğan ve birden çok borçludan her birinin alacaklıya karşı borcun tamamından sorumlu olduğu, alacaklının borçlulardan herhangi birinden alacağının tamamını talep etme yetkisini haiz olduğu ve alacaklı tam olarak tatmin edilinceye kadar borçlulardan her birinin alacaklıya karşı sorumluluklarının devam ettiği borçluluktur. Türk Borçlar Kanunu'nda hükme bağlanan müteselsil borçluluk hallerinden ilki haksız fiil sebebiyle birden çok kişinin aynı zarardan sorumlu olmasıdır. Bu durumda müteselsil sorumlulardan her birinin dış ilişkide alacaklıya karşı şahsi indirim sebeplerini ileri sürmesi mümkün olup, sorumlular iç ilişkide zararı 818 sayılı Borçlar Kanunundan farklı olarak kusurlarının ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğuna göre paylaşırlar. Birden çok zarar veren müteselsil sorumlulardan birinin sigortacısının zararı tazmin etmesi halinde sigortacı, zarar görenin yerine geçmeyecek; zararı tazmin eden sigortacı diğer sorumlulara onların iç ilişkide sorumlu oldukları oranda rücu edebilecektir. 818 Sayılı Kanunda yer alan tam ve eksik teselsül ayrımını kaldıran Kanun Koyucu TBK m. 155'de müteselsil borçlulardan birine karşı kesilen zamanaşımının diğerlerine karşı da kesileceğine ilişkin hükmü muhafaza etmiştir. Hüküm bu haliyle amaca uygun şekilde sınırlandırılmalı ve alacaklının davranışı ile zamanaşımının kesildiği hallere münhasır uygulama alanı bulmalıdır. Müteselsil borçlulardan birinin borç ödemeden aczi veya iflası halinde aksine bir anlaşma olmadıkça müteselsil borçlulardan her biri ödenmeyen kısımdan eşit oranda sorumlu olup, bu halde ibra edilen borçluya dahi iç ilişkideki payı oranında rücu edilebilir.
Borçlunun Kambiyo Hukuku bakımından şikayeti

Kambiyo senetlerine özgü haciz yoluyla takip, ilamsız icranın bir türünü oluşturmakta ve genel haciz yolundan bağımsız olmak üzere İcra ve İflas Kanunu'nda ayrıca düzenlenme alanı bulmaktadır. Bu çalışmanın konusunu, kambiyo senetlerine özgü haciz yoluyla takip uyarınca kendisine ödeme emri gönderilen borçlunun bu ödeme emrine karşı, temelini kambiyo hukukundan alan belli sebepleri ileri sürmek suretiyle yapabileceği şikayeti oluşturmaktadır. Borçlunun kambiyo hukuku bakımından böyle bir şikayeti, İcra ve İflas Kanunu'nun 16 ve devamı maddelerinde genel olarak düzenlenmiş şikayetten belli yönleri itibariyle farklı olup, İcra ve İflas Kanunu'nun 168. maddesinin 1. fıkrasının 3. bendinde ve 170/a maddesinde ayrıca düzenlenmiştir. Temel amacı, borçlunun kambiyo hukuku bakımından şikayetini belli yönleriyle incelemek olan bu çalışmada, öncelikle kambiyo senetlerine özgü haciz yoluyla takip genel olarak incelenmiş, şikayetin amacı ve niteliği üzerinde durulmuştur. Daha sonra kambiyo senetlerine özgü haciz yoluyla takipte özel şikayet sebepleri ayrıntılı biçimde ele alınmış ve en nihayetinde şikayete ilişkin yargılama usulü ve sonuçları incelenmiştir.
Türk Vergi Hukukunda yorum ve ispat

Bu tezde, Türk vergi hukukunda yorum ve ispat konusu açıklanmaya çalışılmıştır. Tez, kısa bir giriş bölümünün ardından üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, hukuki metinlerin yorumu konusu genel hatlarıyla ele alınmakta ve böylelikle yoruma ilişkin genel bir çerçevenin çizilmesi amaçlanmaktadır. Yorumun gerekliliği, yorum türleri, yorum yöntemleri, yorumun amacı, yorum ve boşluk doldurma arasındaki farklar, bu bölümde yer alan önemli konulardır. İkinci bölüm, vergi hukukunda yorum konusuna ayrılmıştır. Bu bölümde, vergi hukukunun kendine özgü karakteri dikkate alınarak yorum meselesi, vergi hukuku özelinde incelenmekte ve uygulamada ortaya çıkan bazı güçlüklere değinilmektedir. Son bölümde ise, hukukta ispata ilişkin temel kavramlar ortaya konulduktan sonra vergi hukukunda ispat konusu incelenmektedir. Çalışmada, teorik görüşlerin yanında yargı kararlarına da yer verilmek suretiyle yapılan açıklamalar pekiştirilmeye çalışılmıştır.
Sözleşmeyi ihlale yöneltme

Özellikle rekabetin yoğun olduğu piyasalarda sözleşmeyi ihlale yöneltmeye sıkça rastlanmaktadır. İşK m. 23/ f. 1/ b. a ve TTK m. 55/ f. 1/ b. b uyarınca bu fiil, çeşitli hukuki yaptırımlara tabi tutulmaktadır. Bu açık düzenlemelerin yorumlanması ve sözleşmeyi ihlale yöneltme söz konusu olduğunda TTK m. 54/ f. 2, TBK m. 49 ve m. 57 gibi genel maddelerin de uygulanıp uygulanmayacağının tespiti için sözleşmeyi ihlale yöneltmenin genel bir teorik incelemeye tabi tutulması gerekmektedir. Sözleşmeyi ihlale yöneltmenin rekabetin işleyişi üzerindeki olumlu etkileri nedeni ile bu fiilin genel olarak engellenmesi, rekabet hukuku mevzuatı ile çelişecektir. Diğer yandan yöneltme, sözleşme serbestisinin bir uzantısı olarak görülmelidir. Özellikle yöneltmenin amacının alternatif bir sözleşme kurulması olduğu hallerde bu fiilin yaptırıma tabi tutulması, borçlar hukuku prensiplerine aykırı olarak alacak haklarında kıdeme itibar prensibinin benimsenmesi anlamına gelecektir. Bu nedenlerle sözleşmeyi ihlale yöneltme için öngörülen yaptırımların rekabet düzeni ve sözleşme serbestisi üzerinde olumsuz etkilerinin olmamasına, hukukumuzda yer alan diğer düzenlemeler ile çelişmemesine dikkat edilmelidir. Ayrıca amaç, sözleşmelerin ihlal edilmesini engellemek ise çözüm de sözleşme hukuku içerisinde yer aranmalıdır. Diğer yandan haksız fiil düzenlemeleri ile yöneltenin sözleşmeyi ihlal eden borçludan daha ağır yaptırımlar ile karşı karşıya bırakılması kabul edilemez. Bu nedenle TTK m. 55/ f. 1/ b. b/ ab. 1 ve 4'ün kasten ihlali için öngörülen menfaat devri ve cezai sorumluluk gibi yaptırımları haklı kılacak ek unsurlar aranmalı, belirtilen hükümler amaca uygun sınırlamaya tabi tutulmalıdır. Ayrı doğrultuda TTK m. 54/ f. 2 çerçevesinde ancak yöneltenin zarar verme, parazit yararlanma amacı ile hareket ettiği veya borçlunun özgür iradesi ile karar almasını engellediği haller haksız rekabet sayılmalıdır.
Kolluk yetkileri bağlamında 1982 Anayasasında seyahat özgürlüğü

Çalışmanın asıl hedefi, 1982 Anayasal Düzeni temelinde şekillenen ve özellikle 12 Eylül 2010'da yapılan halkoylamasının kesinleşmiş sonucunun 23 Eylül 2010'da yayımlanmasıyla yürürlüğe giren anayasa değişikliklerine paralel olarak ilgili kanunlardaki adaptasyon sorunlarını, ortaya çıkan boşluklara dikkat çekmek ve bu boşlukları dolduracak alternatif önermeler sunma yönündedir.