turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Yeni savaşlarda istihbarat teşkilatlarının rolü: Hibrit savaş örneği

Bu çalışmanın temel amacı, son yıllarda güvenlik çalışmalarında sıkça tartışma konusu olan Hibrit Savaş ve istihbarat teşkilatlarına yönelik daha ileri çalışmalar için teorik/kavramsal açıdan temel sağlayabilmektir. Bu doğrultuda; 'Hibrit Savaşın temel doğası nasıldır? Hibrit Savaşın yürütülmesini kolaylaştıran özellikler nelerdir? Bir aktörün Hibrit Savaş yapması için hangi şartlar mevcut olmalı veya oluşturulmalıdır? Mevcut bir askeri ve politik savaş modeli olan Hibrit Savaş'ta istihbaratın rolü var mıdır? Hibrit Savaşlarda istihbaratın rolü artacak mıdır? ' sorularına cevap aranmıştır. Çalışmanın sonucunda; 'Hibrit savaşlar asimetrik bir ortamda kendi içerisinde birden çok unsuru barındırmaktadır ve bu unsurların senkronizasyonu ile gerçekleştirilebilmektedir. Ayrıca kullanılan bu unsurların hiç birisi yeni olmamakla birlikte yeni taktik ve stratejilerle kullanılmaları savaşın karakterini değiştirmede etkili olmaktadır. Bununla birlikte böyle bir ortamda var olan ve doğabilecek olan tehditlere karşı istihbarat teşkilatlarına daha çok görev düştüğü düşünülmektedir.' gibi sonuçlara ulaşılmıştır. Çalışmada nitel araştırma yöntemleri kullanılarak, bilimsel nitelik taşıyan makalelerden, kitaplardan, raporlardan ve çeşitli kurumların resmi internet sitelerinden yararlanılmıştır ve bulgular tarihsel bir yaklaşımla ele alınmıştır.
Does trade follow the flag? Turkey's relations with Israel and Egpyt

Bu tezde ikili politik ilişkiler ile ekonomik ilişkiler arasındaki etkileşim incelenmektedir. Tezin üzerinde durduğu esas soru, ikili politik ilişkilerle ekonomik ilişkiler arasında bir bağ olup olmadığı, eğer bir bağ var ise bu bağın kapsamıdır. Tezde bu soru Türkiye ve onun Ortadoğu'dan komşuları İsrail ve Mısır açısından incelenmiştir. Etkileşimin kapsamını anlamak amacıyla politik ilişkiler, üç farklı değişken ile toplam ticaret hacmi, doğrudan dış yatırımlar ve turist sayıları- korelasyon analizine tabi tutulmuştur. Bu analizlerde, İsrail ve Mısır ekonomileri arasındaki farklar sayesinde, liberalizm, kurumsallaşma ve potansiyel ticaretin politika ve ekonominin etkileşimi üzerine etkileri de belirtilmiştir. Büyük resmi anlamak amacıyla, istatistiksel analizlere ek olarak kişisel tecrübeler de kullanılmıştır. Bu doğrultuda çalışma 4 farklı bölümden oluşmuştur. Birinci bölümde teorik altyapı ve çalışmanın kapsamı açıklanmış, ikinci bölümde Türkiye'nin İsrail'le olan politik ve ekonomik ilişkileri incelenmiştir. Bir önceki bölüme benzer olarak üçüncü bölümde de Türkiye'nin Mısırla olan politik ve ekonomik ilişkileri incelenmiştir. Son bölümde ise tezi esas argümanları ortaya konmuş elde edilen sonuçlar paylaşılmıştır.
Turgut Özal (1983-1993) Dönemi Türk dış politikası

Türkiye, Cumhuriyetin kurulmasıyla birlikte milli çıkarlarını üst seviyeye çıkarmak için, genel olarak 1923- 1983 yılları arasında Batı odaklı, statükonun korunması güdümlü, çevre ve bağımsız ülkelerle dost ilişkiler kurmayı hedefleyen bir dış politika izlemiştir. Batı odaklı dış politika uygulanmasının başlıca sebepleri arasında, Atatürk'ün muasır medeniyetler seviyesine ulaşacak uygun bir devlet yaratma amacı bulunmaktadır. Soğuk Savaşın sona ermesiyle beraber, uluslararası dengeler değişmiştir. Bu değişimle beraber, Turgut Özal, Türkiye'nin geleneksel statükocu dış politikasını eleştirmiş, çok yönlü ve Balkanlardan Orta Asya'ya kadar nüfuz kurmayı hedefleyen dış politika uygulamaya koymuştur. Bu strateji çerçevesinde Türkiye, ticaret, sanat, eğitim ve iletişim gibi birçok kanaldan yeni bağımsızlıklarını kazanan Türk cumhuriyetlerine yönelik politikalar geliştirmiştir. Fakat Türk Cumhuriyetlerine yönelik bu dış politika, Turgut Özal'ın beklediği gibi sonuç vermemiş ve başarılı olamamıştır. Bu başarısızlığın öncelikli sebeplerinden ilki; bu ülkelerin sosyal ve ekonomik gerçeklikleri daha çok Rusya ile yakın ilişkiler kurmaya itmesi olmuştur. İkinci sebep ise Türkiye'nin bu ülkelerin modeli ve lideri olması için gerekli kaynakları ve yapıyı bünyesinde bulundurmamasıdır.
NEPAD etla lutte contre la pauvrete en Afrique subsaharienne: Bilan et perspectives

Afrika'daki yoksullukla savaş çeşitli gelişim programlarının gelişimiyle Seksenlerin ve Doksanların başlarında başlamıştı ve Afrika'lılara göre, bu yoksullukla savaş, kıtalarını yoksul ve yetersiz gelişme halinde bıraktı. Bu programların başarısızlığı göz önüne alındığında, Afrika liderleri 2000'li yılların başında NEPAD isimli başka bir program üzerinde çalışmaya başladılar. Boylece, biz soru sorduk, NEPAD programı Sahara altı afrika'daki yoksulluk problemini ve az gelişmişlik çözecek mi? 2002- 2012 yilları arasında NEPAD bilançosunu oluşturduk. Bu çalışma boyunca, fakirliğin sadece gelirin yetersiz olduğuna değil, aynı zamanda çok şeyin eksik olduğunu da gördük. Afrika kıtasındaki yoksulluğun, ancak Afrikalıların yıllarca Afrika ülkelerini kaosa sokan eski pratiklerle olan ilişkilerini koparmalarıyla ortadan kalkacağını tahmin ediyoruz.
Gölgeli demokrasi çağı'nın eko-küresel eleştirisi

İnsanın, siyaseti de içine alacak şekilde, yaşama bakış açısını iki aşamada değerlendirmek mümkündür. Bunlardan ilki insanın doğa ile ilişkilerinin şekillendiği dönemdir. İnsan ile doğa arasındaki karşılıklı bağımlılık ilişkisi bilincine dayanan, her varlığa özü itibariyle değer veren bu dönemde doğa, bir bütünlük içinde algılanmaktadır. Bununla birlikte insanın insan üzerinde tahakküm ilişkilerinin yaygınlaşmaya başlaması, bir süre sonra insanın doğa üzerindeki tahakkümünün kurumsallaşmasınıberaberinde getirmiştir. Bu uzun tarihsel sürecin bir sonucu olarak siyasal yaşamın bir parçası olarak demokrasi gölgelenmiştir. Bu aşamada demokrasiyi gölgeli olarak nitelendirmemize neden olan motivasyonları ikiye ayırmak mümkündür:Bunlardan ilki gölgeli demokratik söylemin özgürlük, eşitlik ve adaletterimlerini yorumlayışının'a priori' ideallerle uyuşmuyor olduğu iddiasıdır. Nitekim gölgeli demokrasilerde özgürlük, büyüyen devletin özneye bıraktığıserbest ticaret alanları ve kısmen de olsa ev yaşamı ile sınırlıdır. Eşitlik isekanunlar önünde eşit muameleyi kapsamakta, yer yer de sosyal eşitliği sağlamaya dönük çabalara işaret etmektedir. Bu aşamada tüketim, gölgelidemokrasilerin devamını sağlayan önemli bir kavram olarak teoriyeeklemlenmektedir. Sözü edilen motivasyonlardan ikincisi, gölgeli demokrasilerde siyasal hayata katılımı sağlayan ve onu yürüten temel kurumların, katılım işlevini yerine getirmiyor olduğu iddiasıdır. Zira başta kitle iletişim araçlarınınmanipülasyonun neden olduğu topyekun güdülenme ile, seçimsistemlerindeki adaletsizlikler, başkanlık sistemlerindeki ve parlamenteryapılardaki tutarsızlıklar, seçmen katılımının yetersizliği ve bilinçsizliği gibi pek çok faktör fonksiyonel bunalım içindeki demokrasilerin gölgelenmişolduğunu kanıtlar niteliktedir.121Gölgeli demokrasilerin kavramsal ve fonksiyonel bunalımının aşılması, yalnızca siyasette değil topyekun olan hayata olan bakış açımızda birreformasyonu zorunlu kılmaktadır. Zira gölgeli demokrasi çağının dayattığıekolojik bunalım, insanlığı doğaya olan yaklaşımında bir değişikliğe gitmeyezorlamaktadır.
Uluslararası Hukukta kimyasal ve biyolojik silahların taşınmasına yönelik düzenlemeler

Biyolojik ve kimyasal silahları kanun dışı ilan eden sözleşmelerin 1972 ve 1993 yıllarında imzalanmasına rağmen, kullanımlarının tehdidi hala gündemdedir. Bunun bir örneği, bu silahların Suriye İç Savaşı'nda kullanımı mükerrer olaylarda görülmektedir. Bu silah türlerinin tarihi, savaş kurallarını düzenleyecek, insanlık dışı savaşın yütütülmesini yasaklayacak ve bu silahları kullanmakta suçlu bulunan insanlar, insan grupları ve ülkelere ceza getirecek organların oluşturulması girişimleriyle ayrılmaz bir şekilde bağlantılıdır. Bu tür organlar, II. Dünya Savaşı ardından düzenlenen uluslararası ceza mahkaemeleridir. Bunlar ise yukarıda belirtilen sözleşmelerin imzalanması için bir ivme idi. Bu çalışmada, uluslararasi hukukta kimyasal ve biyolojik silahların taşınmasına yönelik düzenlemeler analiz edilmiştir. Üç bölümden oluşan araştırmanın birinci bölümünde, hukuk ve savaş geleneklerini düzenleyen uluslararası organların kurulmasının yüzyıllar boyunca süren tarihi ele alınmış. Orta Çağ'dan XX. yüzyıla kadar, Bölgesel ve Ekümenik Konsiller döneminden 8 Mayıs 1945 tarihli Londra Anlaşması'na geçiş sürecinde uluslararası ceza mahkemelerinin oluşturmasıyla ilgili sıkıntılar üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde XX. yüzyılın başında kimyasal ve biyolojik silahların icat edilmesi, gelişmesi ve kullanmasında suçlu olan Japon militaristleri üzerinde Khabarovsk savaş suçu duruşmalarının akışı ve sonuçları incelenmiştir. Araştırmanın son bölümünde ise ABD biyolojik savaşı ve kitle imha silahıyla gerçekleştirilen terör eylemleriyle ilgili bilgiler ele alınmıştır. Aynı zamanda bu kısımda, geçmişşte Orta Doğu'da ve 2011 yılından itibaren başlayan Suriye İç Savaşı sırasında kullanıldığı kimyasal ve biyolojik silahların tarihi araştırılmıştır. Bunlara ek olarak, üçüncü bölümde bu silahların üretimi ve kullanımını yasaklayan uluslararası sözleşme ve örgütlere yer verilmiştir. Bu çalışmaya daha praktik niteliği getirmek için ise 'Kimyasal ve Biyolojik Silahların Tehdidi ve Silahsızlanma Seçenekleri' adlı bir mülakat analiz edilmiştir.
İran İslam devriminden sonra İran dış politikasının ana hatları: 1979-1997

1501 yılından itibaren Şii mezhebinin İran'da resmileşmesinden sonra, din adamları toplumda ve siyasette büyük rol almış ve şahlar birçok konularda onlarla danışmak zorunda kalmıştır. 19. yüzyıldan sonra İran'da Batıyla tanışma sürecine gelinmiş ve Meşrute, demokrasi, özgürlük, bağımsızlık ve parlamento gibi kavramlar ve istekler İran toplumunda duyulmaya ve aydınlar tarafından tartışılmaya başlamıştır. Şii din adamlarının bir kısmı da bu fırsattan faydalanarak şahların gücünü kısıtlamak ve yeni bir sistemin kurulması çabasında olmuşlar. Konuşmaları ve fetvaları ile toplumda sözü geçen bu din adamlarının bazısı siyasete girerek kendilerinin de rol alabileceği bir düzen kurma yoluna gitmişler. 1925 yılında Kaçar hanedanlığının dağılması ve yönetime Pehlevi'lerin gelmesi ile bu din adamlarının gücü devlette azalmış olsa da, halk arasında olan nüfuzları devam etmiş ve yeni fırsatlar bulunca tekrar büyük dindar kesimi ayaklandırarak harekete geçirmişler. Onların çabasının Solcular gibi diğer büyük muhaliflerin gücüyle birleşmesi sonucunda, 1979'da Pehleviler yıkılmış ve İslami Devrim gerçekleşmiştir. Ayetullah Humeyni liderliğinde kurulan bu düzen başta Doğudan ve Batıdan tamamen bağımsız ve devrimin ihracı gibi istekleri olsa da Humeyni'den sonra ve özellikle Rafsancani cumhurbaşkanlığı döneminde artık pragmatist bir politikaya dönülmüş ve devrim ihracı gibi söylemler de çıkarlar doğrultusunda farklı yön bulmuştur.
Sovereignty challenged: A critical evaluation of the American objections to the permanent International Criminal Court

oz EGEMENLİĞE YÖNELİK TEHDİT: AMERİKA'NIN ULUSLARARASI DAİMİ CEZA MAHKEMESİ'NE KARŞI GÖSTERDİĞİ TEPKİLERİN ELEŞTİREL DEĞERLENDİRMESİ Kaufman, Lewis Eugene Yüksek Lisans, Uluslararası İlişkiler Bölümü Tez Yöneticisi: Doç. Prof. Dr. Necati Polat Mayis2001, 105 sayfa Uluslararası Ceza Mahkemesi'nin Roma Nizamnamesi 'ne, Amerika Birleşik Devletleri'nin gösteridiği itirazların değerlendirilmesi bu tezin temel hedefidir. Tez, yirminci yüzyılda uluslararası ceza kanununun tarihi gelişim süreciyle başlıyor, Roma Nizamnamesi'nin kabul edildiği dönemi yorumlayarak sona erecektir. Daha sonra, Mahkeme'nin temel yargılama hükümleri incelenecektir. Mahkeme'nin yargı yetkisi, geçici yargı yetkisi, kişisel yargı yetkisi, bölgesel yargı yetkisi hükümleri, bütünleyicilik ve evrensel cezai yargılama prensipleri ışığında değerlendirilecektir. Uluslararası Ceza Mahkemesi'nin yargısal yapısı incelendikten sonra, Roma Nizamnamesi'ne Amerika'nın gösterdiği tepkiler incelenecektir. Son olarak, Roma Nizamnamesi'nin yargısal yapısına karşı Amerika'nın gösterdiği tepkiler, egemenlik konusu göz önünde tutularak değerlendirilecektir. Amerika Birleşik Devletleri'nin Roma Nizamnamesi'ne karşı itirazlarının yasal ancak şüphe dolu temellerden oluştuğu ve bu itirazların Amerika Birleşik Devletleri'nin siyasi gerçekliğini tüm dünyaya yayma girişimlerini ortaya koyduğu dile getirilecektir.
Sovyet sonrası dönemde Rusya ve Çin'in enerji politikalarında Orta Asya

Bu çalışmanın temel konusu, Sovyetler Birliği'nin yıkılmasından günümüze kadar geçen sürede Orta Asya'da yaşanan enerji politikalarıdır. Rusya ve Çin'in politikalarının realizm önermeleri ile birlikte değerlendirilmesidir. Soğuk Savaş döneminde istenen düzeyde seyretmeyen Rus-Çin ilişkileri Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla hızlı bir şekilde gelişmeye başlamıştır. Bu durumun en önemli nedeni, Rusya ve Çin arasındaki ilişkilerin ekonomik boyutunun ortak çıkar temelinde ivme kazanmasıdır. Zira, Soğuk Savaş'ın sona ermesiyle birlikte iki kutuplu sistemde yaklaşık yarım asırdır süren ideolojik mücadele yerini iktisadi alandaki rekabete bırakmıştır. ABD'nin Soğuk Savaş'tan tek süper güç olarak çıkması Rusya ile Çin'in ittifak yapmalarını zorunlu kılmıştır. Uluslararası sistemin çok kutuplu yönünün tartışılmaya başlandığı son yıllarda Rusya ve Çin, Şanghay İşbirliği Örgütü üzerinden Amerika Birleşik Devletleri'ne karşı bir güç dengesi oluşturmaya gayret etmektedir. Ayrıca, Orta Asya enerji kaynakları üzerinde de söz sahibi konumundaki Rusya'nın, Çin'in enerji arz güvenliği bakımından önemli bir aktör olarak ön plana çıkması ve buna karşılık Çin'in de Rusya için enerji piyasasını çeşitlendirmesine imkan sağlayan geniş bir pazar olması iki ülke arasındaki ilişkilerin gelişmesine zemin hazırlayan en önemli faktörlerin başında gelmektedir. Bu dönemde oluşturulan devlet politikaları, Sovyet Sonrası dönemde daha fazla güç elde etme hedefine yönelik olmuştur. Buradaki aktörlerden Çin ve Rusya kendi çıkarları doğrultusunda realist teoriye uygun bir politika izlemişlerdir.
Türk dış politikasında süreklilik unsuru: İdeoloji, eylem ve güvenlik 1876-1960

Osmanlı Devleti gücünün azalmasıyla birlikte devletler karşısında üstün konumunu da kaybetmiştir. Savaşlarda eski başarının sağlanamaması, başarılı olunan durumlarda da devletlerin uyguladıkları politikalar istenen sonuçların alınmasını engellemiştir. Osmanlı Devleti zamanla diplomasinin önemini daha iyi kavramış ve bu alana gerekli ilgi gösterilmeye başlanmıştır. Hariciye alanında yapılan reform çalışmaları diplomasinin ve diplomatik personelin yetişmesi açısından faydalı olmuştur. Devletin yıkılış döneminde diplomasiye önem verilmişse de çöküş engellenememiştir. Birinci Dünya Savaşı sonunda yıkılan Osmanlı Devleti'nin yerine kurulan Türkiye Cumhuriyeti pek çok konuda ve özellikle diplomasi alanında Osmanlı Devleti'nin mirasçısı olmuştur. Bu çalışmadaki amaç Osmanlı Devleti'nin son döneminden itibaren uygulanan dış politika ile Türkiye Cumhuriyeti'nde uygulanan dış politika arasındaki sürekliliğin incelenmesidir. Dış politikadaki süreklilik özellikle ideoloji, eylem ve güvenlik açısından ele alınarak daha detaylı ve sistematik bir çalışma olmasına özen gösterilmiştir. Çalışmada öncelikle arşiv, meclis tutanakları olmak üzere kitap ve makalelerden yararlanılarak sürekliliğin varlığı ve ne derecede olduğu açıklanmaya çalışılmıştır. Bu detaylı çalışmanın sonucunda Osmanlı Devleti'nin son döneminden itibaren uygulanan dış politika ile Türkiye Cumhuriyeti'nde uygulanan politikalar arasında bazı istisnai durumlar olsa da çoğu uygulamada süreklilik olduğu görülmektedir.
Ak Parti dönemi Türk dış politikasında yumuşak güç politikalarının etkisi: Balkanlar örneği

Uluslararası ilişkiler alanında 'güç' olgusu anahtar kavramların başında gelmektedir. Çok uzun dönemler boyunca bir devletin gücü, onun savaş gücüyle ölçülmüştür. Yüzyıllar için teknoloji değiştikçe güç kavramı ve gücün unsurları da değişmiştir. Küresel bilgi toplumunda güç daha az oranda toprak, askeri güç ve doğal kaynaklara, daha fazla oranda ise bilgi, teknoloji ve kurumsal esnekliğe dayanmaktadır. Son dönemde uluslararası ilişkiler disiplininin popüler kavramlarından biri yumuşak güçtür. Türkiye'nin sahip olduğu yumuşak güç ise Balkanlardan başlayıp Orta Asya'nın içlerine kadar uzanan tarih ve kültür derinliğinden kaynaklanmaktadır. Bu çalışmada da son yıllarda akademik ve siyasal alanlarda sıkça karşımıza çıkan yumuşak güç kavramı ele alınmıştır. Çalışma kapsamında Türkiye'nin Balkanlar politikası detaylı olarak incelenmiştir.
Şii aktörlerin Irak politikasındaki yeri

Irak; Ortadoğu siyasi tarihinde oynadığı rol, sahip olduğu doğal kaynaklar, coğrafi konumu ve demografik yapısı içerisinde barındırdığı etnik ve mezhepsel çeşitlilik ile Ortadoğu bölgesinin en önemli ülkelerinden birisidir. Irak nüfusunun çoğunluğunu oluşturan Şiiler ise modern Irak tarihinin başlangıcı olarak sayılabilecek 1920 yılından bu yana siyasi arenadaki en önemli aktörlerden biri olmuştur. 2003 yılındaki ABD işgaline kadar siyasi yönetimden uzak bırakılan Şiiler 2003 yılından itibaren Irak'ta iktidardadırlar. Dolayısıyla bu çalışmada Şii aktörlerin Irak siyasetinde oynadıkları rolün incelenmesi amaçlanmıştır. Bu çerçevede üç bölümden oluşan tezin ilk bölümünde Şiilerin siyasete bakışları kapsamında ilk dönem Şii hareketleri, Şii din adamlarının siyasi liderlik meselesi, velayet-i fakih kavramının yorumu, Şiiliğin Irak'taki seyri ve Irak'taki Şii Merciliği ele alınmıştır. Tezin ikinci bölümünde Irak'taki temel Şii aktörler Ayetullah Ali el-Sistani, Mukteda es-Sadr, İslami Dava Partisi ve Irak İslam Yüksek Konseyi tanıtılmış ve politikaları analiz edilmiştir. Üçüncü ve son bölümde ise Iraklı Şiilerin ABD ve İran politikaları, yakın dönem tarihsel olaylar üzerinden incelenmiştir.
Türk Basınına göre Türk-Yunan ilişkileri (1928-1938)

Birinci Dünya Savaşı sonunda imzalanan barış antlaşmalarıyla değişen dünya siyasasından memnun olmayan ülkeler, düzeni kendi çıkarlarına yönelik değiştirmek için çeşitli politikalar benimsemişlerdi. Bu bloklaşmaların başında Bulgaristan ve İtalya yer alarak revizyonist grubu oluşturmuşlardı. Türk-Yunan yakınlaşmasını sağlayan temel, bu grubun teşekkülüydü. Kurtuluş Savaşı'ndan sonra imzalanan Lozan Barış Antlaşması'yla Türkiye ve Yunanistan arasında çözümlenemeyen bir takım sorunlar mübadeleden kaynaklı olup iki ülke arasındaki ilişkiler 1930 yılında imzalanan Ahali Mübadele Antlaşması'na kadar gergin seyretmişti. Bu antlaşmanın imzalanmasından sonra Türkiye ve Yunanistan arasında karşılıklı olarak gerçekleştirilen resmi ziyaretlerle birlikte müzakereler dönemi başlamış oluyordu. Müzakereler, barış, işbirliği ve dostane ilişkilerin sağlanması ve sürdürülmesi amacını taşıyordu. Ekim 1930 antlaşmaları ve 1933'te imzalanan Samimi Antlaşma Paktı, altı Balkan ülkesini revizyonist gruba karşı hudutları güvenceye alacak ve bölgesel barışı inşa edecek Balkan Antantı'nı oluşturmaya sevk etmişti. Antanta aday ülkelerden Bulgaristan ve Arnavutluk'un bu birleşmeye karşı savları olmasından dolayı, Balkan Antantı Türkiye, Yunanistan, Romanya ve Yugoslavya'nın katılımıyla oluşturulmuştu. Antantla birlikte Türkiye ve Yunanistan ilişkileri günden güne iyi gelişimler göstererek artmıştı. Bu iki ülke uluslararası meselelerde de birbirlerinin milli menfaatlerine göre hareket ederek dostluklarını geliştirmiş ve korumaya gayret etmişlerdi. Atatürk'ün ölümüne kadar tamamıyla sıkı sıkıya sürdürülen dostluk bağları, 1939 yılında İkinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesiyle değişen dengeye ve milli çıkarlara göre kopma noktasına gelmişti.
Ulusal güvenlik bağlamında İslam Devrimi sonrası İran dış politikası: Mahmud Ahmedinejad Dönemi örneği

'Ulusal Güvenlik Bağlamında İslam Devrimi Sonrası İran Dış Politikası ve Mahmud Ahmedinejad Dönemi Örneği' adlı bu çalışma, özünde İslam devrimi sonrası İran dış politikasında ülkenin kendine özgü ulusal güvenlik esaslarını, karar alma yapısını ve ilkelerini ortaya koyma ve teoriler ışığında yorumlama amacına yönelik hazırlanmıştır. Bu bağlamda çalışmaya kavramlar eşliğinde teorik bir zemin oluşturulmuş ve dönemsel değişimler arasından Mahmud Ahmedinejad'ın İran Cumhurbaşkanı olduğu dönem örnek olarak alınmıştır. Teorik zemin oluşturulurken, Uluslararası ilişkiler disiplini ve bu disipline bağlı teoriler ile ulusal çıkar, güç, güç dengesi ve güvenlik gibi kavramlar kuramsal açıdan bir temel teşkil etmiştir. Yöntemsel olarak disiplinler arası bir anlayış benimsenmiş, coğrafya, din, sosyoloji, ekonomi, kültür ve siyaset bilimi gibi sosyal bilimler ulusal güvenlik esaslarının ortaya çıkmasında başvurulan en önemli disiplinsel araçlar olmuştur. Batı karşıtlığı, uluslararası sistemin yorumlanması ve nükleer politikalar gibi diğer esaslar ise İran İslam Cumhuriyeti'nin kendine özgü unsurları olarak karşımıza çıkmaktadır. Tek yönlü bir bakış açısıyla ulusal güvenliği değerlendirmek, konuyu anlamak için yeterli olmayacaktır. Bu noktada ulusal güvenlik karar alma yapısı ve ilkeleri ile çok yönlü ve derin bir analiz ortaya koyulabilir. Küresel ve bölgesel güç politikalarının genellikle merkezinde ve ulusal çıkar çatışmalarının ortasında yer alan bölgede İran İslam Cumhuriyeti, uluslararası sistemden kendisini soyutlayamamış ve ulusal güvenlik açısından tehdit altında olduğunu düşünmüştür. Bu açıdan bakıldığında karar alma yapısı ve ilkeler bu düşüncenin yönünü tayin etmiştir. Karar alma yapısının karışık olması ile İran siyasal sisteminin diğer devlet sistemlerine benzemediği gerçeği karşımıza çıkmıştır. Karar alma yapısının en etkin üyesi dini liderin rejim güvenliği noktasındaki hassasiyeti ulusal güvenlik için bağlayıcı niteliktedir. Dönemler ve siyasi aktörler değişse de İran İslam Cumhuriyeti için ulusal güvenlik ilkeleri değişmemiştir. Buna en güzel örnek Mahmud Ahmedinejad döneminde karşımızda çıkmıştır. Ulusal güvenlik ilkeleri doğrultusunda radikal uygulamalar gerçekleştiren Ahmedinejad, iktidarının son yıllarına kadar devletin diğer iktidar mekanizmaları ile ortak kararlara imza atmıştır. İslam devrimi sonrası İran dış politikası idealizm ve realizm yaklaşımları çerçevesinde şekillenmiştir Ancak konu ulusal güvenlik bağlamında değerlendirildiğinde, realist/neorealist ve post-kolonyal yaklaşımların öncelikleri daha net olarak görmemizi sağladığı fark edilmiştir. Çalışmamız göstermiştir ki; İran İslam Cumhuriyeti'nde ulusal çıkar, güç ve güç dengesi gibi kavramlar her zaman rejim güvenliği paralelinde değerlendirilecektir.
Turkey's accession to the European Union: The role of immigration

Türkiye'nin üyelik müzakereleri sürecinde başarısı Kopenhag Kriterleri'ni yerine getirmesine ve Avrupa Birliği müktesebatını uygulamasına bağlıdır. Ancak; Türkiye'deki ekonomik ve siyasi gelişmeler, insan haklarına ve temel özgürlüklere saygının artması, yani Türkiye'ninmüktesebata tam uyum sağlaması üyelik için gerekli bir koşuldur ama yeterli değildir. Türkiye'nin üyeliği, katılımı sorunlu hale getiren başka boyutlar da içermektedir. Göç, Avrupa halkının ve liderlerinin ekonomik, kültürel ve güvenlik konularında endişelerininortaya çıktığı ve her ikisinin de üyeliğe karşıt söylemini gösteren bir alandır. Türkiye'nin, çoğunluğu Müslüman olan büyük bir nüfusa sahip olması, üyelikten sonra Türklerin toplu olarak göç edeceği ve Avrupa piyasalarını, kültürünü ve hatta iç güvenliğini olumsuz yönde etkileyeceği inancına ve dolayısıyla üye devletlerde Tükiye'nin üyeliğine karşı tereddüte yol açmaktadır. Avrupa liderleri halkın bu tereddütünü onları mobilize etmek için sık sık kullanır, ve karşılığında Avrupalı liderler Türkiye'nin üyeliği hakkındaki konuşmalarında halkın göçekarşıt olmasına atıfta bulunurlar. Üyelikten sonra Türklere serbest dolaşım hakkının verilmesi üzerine yapılan tartışmalar aynı zamanda Avrupa'nın işsizlik, göçmenlerin entegrasyonu, ve yaşlanan Avrupa nüfusunun demografik sorunlarına etkili çözümler bulma ihtiyacı gibi diğersorunlarınının göç üzerinde yansımasını da gösterir. Bu nedenle, Avrupalı liderler, Türkiye'nin AB üyeliği için adım atarken, Avrupa halkının ve piyasaların ihtiyacı konularındabağlanmış durumdadır.