turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Human Rights NGOs and social media use: An analysis of NGOs in Malta

Bu tezin amacı, insan hakları alanında aktif sivil toplum örgütlerinin çalışmalarında sosyal medyanın rolünü keşfeden bir araştırmanın bulgularını sunmaktır. Araştırma, insan hakları STK'larının amaçlarına ulaşırken sosyal medyayı nasıl algıladıklarını ve kullandıklarını niteliksel olarak sorgulamaktadır. Veriler, Malta'da aktif insan hakları STK'larının gerçekleştirdiği on bir yarı yapılandırılmış- mülakatı ve sosyal medya hesaplarında yaptıkları online gözlemleri aracılığıyla toplanmıştır. Malta İnsan Hakları STK'larına göre, bulgular, sosyal medyanın çok farklı kapsamlarda kullanıldığı gerçeğine rağmen, farkındalığı arttırmada ve kamunun/halkın eğitiminde rol oynadığını göstermektedir.
Türk-İran ilişkilerinde dinin rolü

16. asrın başlarında ilk resmi Şii devlet kimliği ile ortaya çıkan Safevi devleti ile Osmanlı devleti arasındaki ilişkiler daima çatışmaya sahne olmuştur. 1923 Türkiye cumhuriyeti ve İran'da Pehlevi rejimi kurulduğunda ilişkiler tamamen iyileşmeye başlamış ve tüm problemler ortadan kalkmıştır. Bu dönem mezhep faktörü ikili ilişkilerde önemini kaybetmiştir. İran'da İslami devrimiyle beraber iki ülkenin siyasi sistem farkından oluşan güvensizlik ilişkileri tekrar olumsuz etkilemiştir. Türkiye'de iktidara yükselen muhafazakar İslami partilerle 1996'dan günümüze ilişkiler daima yükselme eğilimi göstermiştir. Bu dönem ilişkiler dinin, Osmanlı döneminin tersine yakınlaştırıcı bir faktör olduğuna delalet etmektedir. Osmanlı dönemi ve İran İslam devrimi sonrası ikili ilişkilerde din ve bölgesel etkenler ilişkileri bölge dışı etkenlere göre daha fazla etkilemiştir. Pehlevi döneminde iki devletin dış politikası Batı ekseninde ve küresel denge politikası çerçevesinde şekillenmişse günümüzde Türkiye ve İran'ın dış politikaları bölgeye dönük denge politikası izleme stratejisi esasında görünmektedir. İki devletin ikili ilişkilerinde din faktörü daima dolaylı veya dolaysız şekilde etkili olmuştur.
Türk basınına göre Türkiye-Amerika Birleşik Devletleri ilişkileri (1970-1980)

Osmanlı Devleti döneminde başlayan, I. Dünya Savaşı'nda kesintiye uğrayıp sonrasında tekrar tesis edilen Türk-Amerikan ilişkileri, başlangıcından günümüze değin çok önemli olmuştur. II. Dünya Savaşı'ndan sonra tedrici olarak Batı dünyası içinde kendine yer bulmaya başlayan Türkiye, Demokrat Parti döneminde kendi topraklarından kilometrelerce uzakta vuku bulan Kore Savaşına asker yollamış, bu davranışının mükafatını NATO'ya üye olarak almış ve Batı savunma sisteminin doğu kanadını teşkil etmiştir. Türkiye NATO'ya üye olduktan sonra dış politikasında NATO çıkarlarını öncelikli tutmaya çalışmış, Kıbrıs başta olmak üzere kendisini ilgilendiren dış politika konularını Amerika ve NATO eksenli yürütmüştür.1960'lı yıllarda Küba Krizi ve Johnson Mektubu ile gerilen Türk-Amerikan ilişkileri bu kriz döneminden sonra 1970'lerin başına kadar nispi bir sakinlik içinde yürütülmüş ancak sonrasında ABD'nin Türkiye'deki afyon ekimine karışması ve hatta afyon ekiminin yasaklanması yönündeki baskıları sebebiyle yeniden gerilmeye başlamıştır. Yunanistan'ın 1974'te Kıbrıs'ta gerçekleştirdiği darbe Türk-Amerikan ilişkileri açısından bir dönüm noktası olmuş, Türkiye Kıbrıs'a asker çıkarmıştır. Bunun üzerine Amerika Birleşik Devletleri Türkiye'ye yaptığı yardımları kesmiş ve ambargo kararı almıştır. Türkiye ambargo kararına karşılık Kıbrıs Türk Federe Devletini ilan etmiş, İncirlik Üssü hariç Türkiye'deki üslerin faaliyetini durdurmuştur. 1980'e kadar ambargonun kalkması, üslerin açılması gibi tartışmalar devam etmiş, 12 Eylül 1980 darbesiyle Türkiye'de askeri yönetimin işbaşına gelmesi Türk-Amerikan ilişkileri açısından yeni bir dönemin başlangıcı olmuştur.
İran İslam Cumhuriyeti dış politikasının meşruiyet kaynakları ve uluslararası ilişkiler teorileri açısından değerlendirilmesi (1979-2014)

İran İslam Cumhuriyeti, Ortadoğu'nun önemli ülkelerinden biri olmasının yanında özellikle 1979 yılında ülkede gerçekleşen İslam devriminden sonra uluslararası politik gündemi de sürekli meşgul etmektedir. Bundan dolayı İran dış politikasının doğru anlaşılması büyük önem taşımaktadır. Bunun yolu da İran dış politikasının günlük olaylar karşısında tutunduğu tavırların yanında bu politikanın arka planının ne olduğunun anlaşılmasından geçmektedir. Ülkenin resmi adı İran İslam Cumhuriyeti'ndeki 'İran', 'İslam' ve 'Cumhuriyet' kavramları İran dış politikasının meşruiyet kaynakları konusunda önemli fikirler barındırmaktadır. Buna göre İranilik, İslamilik ve yönetim biçiminin cumhuriyet olması ülkenin dış politikasının şekillenmesinde temel paradigmaları ortaya koymaktadır. Elbette bu üç kavramın İranlı karar alıcılar tarafından nasıl algılandığının bilinmesi konunun anlaşılması açısından önem taşımaktadır. İran denince salt coğrafi sınırlar değil zihinsel, tarihi ve kültürel bir harita kastedilmektedir. Yine İslam deyince daha çok İslam'ın Şii yorumunun merkeze alındığı dikkatlerden kaçmamalıdır. Cumhuriyet kavramı da İranlı karar alıcılar nezdinde farklı anlamlar taşımaktadır. Zira ülkede tüm kurumların üzerinde olan ve halkın doğrudan seçimine sunulmayan dini liderlik makamı İran'ın uyguladığı politikaların temel belirleyicisidir. Bu çalışmada yukarıda bahsedilen hususlar dikkate alınarak İran dış politikasının meşruiyet kaynaklarının neler olduğu ve bu kaynaklardan hangi bakış açısıyla çıkarımlarda bulunulduğu incelendi. Öte taraftan bu özgün ve karmaşık politik sistemin dışarıdan bakanlar için anlaşılabilmesi önem taşımaktadır. Bu amaçla İran dış politikası uluslararası ilişkiler teorileri merkez alınarak değerlendirildi. Bu şekilde İran devletinin uluslararası ve bölgesel ölçekte attığı adımların doğru anlaşılmasının sağlanması hedeflendi. İran dış politikasını belirleyen kaynak ve etkenlerin bilinmesi aynı zamanda İran'ın gelecekte atacağı adımların öngörülmesi açısından da önem taşımaktadır. Bu çalışma bu konuda da perspektif sunmayı hedefledi.
Turkish-Israeli relations (1948-1980)

Bu tez, bugünkü Türkiye-İsrail İlişkilerinin geçmişşini ve Orta Doğu çerçevesinde Türkiye-İsrail ilişkilerinin tarihi temellerini ortaya koymak amacıyla hazırlanmıştır. Tezde Türkiye-İsrail ilişkileri, İsrail devletinin kuruluş tarihi olan 1948 ve İsrail'deki Türkiye temsilciliğinin derecesinin düşürüldüğü 1980 tarihleri arasındaki dönem çerçevesinde incelenmiştir. Bu çalışma ilişkilerin kronolojik sıralamaya göre dökümünü vererek, ilişkileri dört bölümde incelemektedir. Birinci bölümde Türk Yahudi ilişkilerinin tarihçesi verilmekte; ikinci bölümde İsrail devletinin kuruluşu, ve A. B. D., Orta Doğu devletleri ve Türkiye üzerindeki tesirleri ve ilişkileri ele alınmaktadır. Üçüncü bölümde ise; İsrail'in kuruluşundan sonraki 1950 ile 1960 yıllan arasındaki Türkiye-İsrail ilişkileri incelenmiştir. Dördüncü bölümde ise 1960- 1980 dönemindeki Türkiye-İsrail ilişkileri ele alınmıştır. Uluslararası olaylar ve ilişkiler birbirleri ile bağlantılı oldukları için Türkiye-İsrail ikili ilişkileri, söz konusu belirli zaman dilimindeki başlıca uluslararası olaylar ele alınarak incelenmiştir. Bu çalışmada, Arap ülkeleri ile ilişkiler ve Orta Doğu'daki egemen güçler kısaca açıklanmış ve bugünkü ilişkilere de çok kısa olarak değinilmiştir. iv
2002 sonrası Türkiye-İran enerji ilişkileri ve jeopolitik sonuçları

İran ile bağları köklü bir geçmişşe uzanan Türk topluluklarının bugün de sınır komşusu olunması ile birlikte ilişkileri sürmüştür. Gelinen noktada bazı dönemlerde önemli siyasi krizler yaşanmış olsa da Irak ile İran arasında yaşanmış krizler kadar güçlü bir krizin yaşanmışlığından söz etmek mümkün değildir. Bu tezde, 2000'lerle başlayan Türkiye İran ilişkisinde Türkiye'nin eski dış politika alışkanlığı olan bölgesel rekabet ve birbirlerini düşman gibi görme alışkanlığından vazgeçtiği ve ekonomik ilişkileri geliştirerek, karşılıklı bağımlılık yaratarak sorunları çözme ve ilişkileri geliştirme politikası uyguladığı görülmektedir. Tezin amacı olarak AK Parti hükümetleri sürecinde İran ve Türkiye'nin enerji politikalarına odaklanılmıştır. İki ülke arası ilişkiler, bu politikaların yarattığı jeostratejik ve ekonomik sonuçlar çerçevesinde ele alınmaktadır. Aynı zamanda iki ülke arasında enerji üzerinden kurulan ilişkilerin ABD ve AB ile ilişkilere nasıl yansıdığına yakından bakılmıştır.
An Analysis of British policy towards the Ottoman Empire: Keeping the Ottoman territorial integrity and political independence 1870-1878

'Osmanlı İmparatorluğu'nun bağımsızlığını ve toprak bütünlüğünü korumak' on dokuzuncu yüzyıl İngiltere dış politikasının ana prensiplerindendi. İngilizler, Doğu Akdeniz'e inmiş bir Rusya'nın sadece Hindistan'ı ve sömürgelerle bağlantı yolunu tehdit etmekle kalmayıp İngiltere anakarası için de tehlike oluşturacağını düşünüyorlardı. Bu sebeple, İngiliz Dışişleri Bakanı Palmerston 1833 'de Osmanlı bağımsızlığını koruma ilkesini İngiliz dış politikasına ilave etti. 1856'da İngiltere Osmanlı varlığını korumak için Rusya ile savaşmakla kalmadı; ayrıca Paris Antlaşmasına koydurduğu bir madde ile Osmanlı İmparatorluğu'na yapılacak herhangi bir saldırıyı savaş nedeni sayacağını açıkladı. Ancak, 1870'de Alman birliğinin tamamlanmasıyla Avrupa'da 1856 Paris Antlaşmasıyla kurulmuş olan güçler dengesi bozuldu. Zaten 1865'den beri Avrupa'da 'tecrid' politikası uygulayan İngiltere, 1873'de Almanya, Avusturya-Macaristan ve Rusya'nın 'Üç İmparatorlar Ligi'nin diriltmesiyle tamamen yalnız kaldı. 1875 yılında Hersek'de bir Hıristiyan köylü ayaklanması başladığında İngitere'nin Osmanlı İmparatorluğu'na verdiği garanti devam etmekte idi. Fakat, ayaklanmanın Bulgaristan'a sıçraması ve Osmanlıların bu ayaklanmayı bastırmak için Başıbozukları kullanmaları İngiliz kamuoyunda büyük tepkiye yol açtı. 'Bulgar katliamı' propagandası, sosyal bir fenomen olarak İngiliz dış politikasını ciddi şekilde etkiledi ve İngiltere'nin 1877 'de Ruslar Osmanlı İmparatorluğu'na saldırdığı zaman, altına imza koyduğu uluslararası antlaşmalara rağmen, Osmanlı varlığı için savaşmayı reddetmesi sonucunu doğurdu. Bu çalışmanın amacı, İngiltere'nin yukarıda açıklanan Osmanlı politikasının doğuşunu ve evrimini irdelemek; 1875- 1878 Doğu Sorununun bu politika üzerindeki etkilerini açıklamak ve İngilizlerin 1878'den sonra bu ünlü politikalarını terk edip etmedikleri sorusuna cevap bulmaktır.
Turkey's energy security and its energy cooperation with the European Union and Russia

Bu tez, Türkiye'nin enerji güvenliğini, Avrupa Birliği ve Rusya ile enerji işbirliği bağlamında incelemektedir. Tezde, Türkiye'nin Rusya ile olan enerji işbirliğiyle, Rusya ile Avrupa Birliği arasındaki enerji diyaloğunun, Türkiye'nin Avrupa Birliği ile Hazar enerji kaynakları arasında özel bir enerji koridoru olma iddiasıyla çeliştiği savunulmaktadır. Tezin ilk bölümü, enerji yollarını çeşitlendirme ve boru hatları siyaseti bağlamında enerji güvenliği konusunu incelemektedir. Tezin ikinci bölümünde, Türkiye'nin enerji gereksinimleri ve enerji koridoru olma potansiyeli tartışılacaktır. Türkiye'nin Rusya ve Avrupa Birliği ile olan enerji işbirliği tezin ilerleyen kısımlarında incelenecektir. Beşinci bölümde ise Avrupa Birliği ve Rusya arasındaki enerji işbirliği analiz edilecektir. Son bölüm ise sonuç kısmıdır.
Yapay zekanın; Savunma, istihbarat ve insan hakları bağlamında incelenmesi

Çalışmanın birinci bölümünde teknolojinin tarihsel gelişimi ele alınarak teknoloji ve insan arasındaki ilişki ortaya konulmaya çalışılmıştır. Yapay zekanın yeni bir alan oluşundan dolayı çalışmanın ikinci bölümünde yapay zekanın ne olduğu üzerinde durulmuş ve felsefi tartışması yapılmış ve yapay zekanın etkilediği alanlar üzerinde durulmuştur. Son bölümde ise yapay zekanın insan hakları üzerindeki etkisi tartışılmış ve uluslararası hukukta oluşan yeni çerçeve ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Foreign policy of Israel under Netanyahu

İsrail, kuruluş şartların, bölgesel dengelerin ve nüfus yapısının getirdiği bir sonuç olarak, özel nitelikli bir devlettir. Özellikle kuruluşunu izleyen ilk otuz yıl içinde varlığına yönelik Arap devletlerinin oluşturduğu yoğun tehdit nedeniyle İsrail bir 'güvenlik devleti'halini almıştır. 1991 yılında Madrid Görüşmeleri ile başlayan banş süreci İsrail dış politikasında önemli değişimler yaratmıştır. 1996 seçimlerini kazanarak İsrail Başbakanı olarak seçilen Benjamin Netanyahu, barış sürecinin sağ kanattan ilk başbakanı olması açısından İsrail siyasi tarihinin önemli portrelerinden biridir. Bu tezin amacı; öncelikle Netanyahu döneminde İsrail dış politikasında yaşanan değişimleri, bunların nedenlerini ve sonuçlarını araştırmak ve sonucunda dönemin dış politika çizgisini belirlemek ve bu çizginin şekillenmesinde etken olan iç ve dış faktörlerin analizini yapmaktır. Çalışmada, İsrail tarihine ve dış politikasına ilişkin temel kaynaklardan, döneme ilişkin makalelerden, gazete haberlerinden, liderlerin konuşma metinlerinden, anlaşma metinlerinden yararlanılmıştır. Dönemin dış politika yaklaşımları ve uygulamaları ortaya konarak; İsrail'in genel çizgisi ile karşılaştırılmış ve dönemin analizi yapılmıştır. Çalışmanın sonucuna göre, Netanyahu dönemi, İsrail Başbakanın uzlaşmaz tutumu, sert politiklan ve Filistin Yönetiminin terörist saldınlaı önlemede aciz kalması nedeniyle bölgede gerilim tırmandığı bir dönemdir. Bununla birlikte, İsrail'in gerçekçi politik çıkarlarının, uluslararası sistemin ve arabulucu devletlerin baskısının bir sonucu olarak, banş süreci kapsamındaki görüşmeler ve uygulamalar dönem içinde de devam etmiştir. Netanyahu dönemi, İsrail-Türkiye ilişkileri açısından oldukça olumlu geçmişş ve iki ülke arasındaki ilişkiler özellikle askeri alanda son yıllann en yüksek seviyesine ulaşmıştır.
Türk-Irak ilişkileri

Türk-Irak ilişkileri küresel politikalardan her zaman etkilenmekle birlikte iki ülkenin sınır komşusu olmalarından kaynaklanan ortak sorunları ve çıkarları, ilişkilerin her zaman sıcak tutulmasını hatta işbirliğini gerektirmiştir.1960'lı ve 70'li yıllarda Orta Doğu'da meydana gelen siyasi ve askeri olaylar Türk-Irak ilişkilerinin olumlu seyrini bozmamıştır. Bu dönemde üst düzeylerde yapılan görüşmeler ve gelişen ticari ilişkiler bu yakınlığın somut göstergeleridir. Bu dönemde Arap dünyasının liderliğini ele geçirmek Irak'ın öncelikli amacı iken, Türkiye, bir yandan bölgesel barışı korumak için savaşın bir an önce bitmesiyolundaki çalışmalara destek vermiş diğer yandan da aktif tarafsızlık politikasıylakendi çıkarlarını korumaya çalışmıştı. 1980'li yılların sonunda, Türkiye, bölgesel barışı sağlama siyaseti takip ederken Irak ise, henüz nihayete ermiş olan soğuk savaş döneminin ortadan kalktığının farkına bile varamadan Kuveyt'i işgal ederek yeni bir maceraya başlamış bulunuyordu.
Wallerstein's dünya sistemi yaklaşımı

Wallerstein'ın 1970'li yıllarda geliştirdiği Dünya-Sistemleri teorisi o yıllarda Amerika Birleşik Devletlerinde kendinden önce var olan çeşitli teorilerin yetersizliklerini tamamlama ve toplumsal değişime tarihsel yaklaşım getirme iddiasıyla ortaya çıkmış ve sosyolojinin alt sahasını oluşturmuştur. Wallerstein bunu 1974 yılında yazdığı üç ciltlik Modern Dünya Sistemi ile yaparken siyasal ideolojisini Karl Marx'tan almış, uzun süreli yapıların tarihsel çözümlemesinde Annales Okulunun ve Braudel'in uzun süre yaklaşımından etkilenmiştir. Wallerstein kapitalist dünya sisteminin 16. yüzyılda Batı Avrupa'da feodalizmin krizinden sonra modern dünya sistemi olarak doğduğunu, kesintisiz sermaye birikimi yayılma ve eşitsiz değişim ile bugüne kadar geldiğini ileri sürer. Dünya sistemi Marksizmin temel noktası olan kapitalizmin sınıf çatışmasını küresel olarak ele alır. Wallerstein dünya sisteminin uzamsal boyutu olan çekirdek ve çevreye yarı çevre olarak bir bölge daha ekler. Yarı çevre orta bir yerdedir. Wallerstein, üretimin kar elde etmek amacıyla satış için yapıldığı ve karın da pazar aracılığı ile elde edildiği sistem olan kapitalizmin uzun süre karşıtlıklarını ve uluslararası sistemde devletler arasındaki rekabeti ve çekirdek- çevre ilişkilerinde eşitsiz değişim ve sömürüyü inceler. Sistemin zamansal boyutu döngüsel ritmler, yüzyıllık eğilimler, krizler ve geçişlerdir. Wallerstein şu anda bir kriz döneminde olduğumuzu, sistemin bir başka sisteme geçiş yapacağını öngörür. Bu sistem sosyalist sistemdir.
Security and surveillance in Xinjiang Uyghur Autonomous Region

Bu tez, Sincan Uygur Özerk Bölgesi'nde Çin'in güvenlik ve gözetim uygulamalarını, Foucault'nun 'güvenlik' kavramı bağlamında, özellikle 2016 yılında Chen Quanguo'nun Komünist Parti Sekreteri olarak atanması sonrası gerçekleştirilen güvenlik ve gözetim uygulamalarına odaklanarak ele almaktadır. Ayrıca Çin'in yönetim uygulamalarının dönüşümü hakkında genel bir bakış sunmaktadır. Bu amaçla bu tez 1978 sonrası Çin'de gerçekleşen devlet dönüşümünün sonuçlarına dikkat çekmektedir.
Wartime rapes in International Criminal Courts case law and Cyprus conflicts

Bu tez çalışması uzun süredir uluslararası hukukta ihmal edilmekte olan savaştecavüzlerini anlatmaktadır. Bu suçlara yönelik cezasızlık 1990'lı yıllara gelindiğinde Eski Yugoslaviya Uluslararası Ceza Mahkemesi ve Ruanda Uluslararası Ceza Mahkemesi'nin kurulması ile değişmeye başlamıştır. Her ne kadar Eski Yugoslavya Uluslararası Ceza Mahkemesi ve Ruanda Uluslararası Ceza Mahkemesi tarafından tarihi kararlar verilmiş olsa da, soruşturma ve yargısüreçlerinde ciddi eksiklikler ve hatalar gözlemlenmiştir. Daha sonrasında Uluslararası Ceza Mahkemesi'nin kurucu belgesi olan Roma Statüsü savaştecavüzü ve diğer cinsel suçlara ilk kez çok detaylı bir biçimde yer vermiştir. Uluslararası toplum tarafından önemli gelişmeler sağlanmış olsa da, Kıbrıs'takisilahlı çatışmalarda işlenen savaş tecavüzleri hala iki toplum için ciddi bir tabu olarak görülmektedir. Bu suçu işleyenleri tespit edebilmek ve cezalandırmak için herhangi soruşturma yürütülmemiştir. Bu tez, Kıbrıs'taki çatışmalarda savaştecavüzlerinin yaşanmış olduğunu ve hem Kıbrıslı Türk hem de Kıbrıslı Rumkadınların bunun mağduru olduğunu ve toplumlar arası barışın inşası için de kritik olan mağdurların uzun süredir gecikmekte olan tazminini sağlamak için gerekli adımlar atılması gerektiğini savunmaktadır.
İslam devriminden günümüze İran'da fıkıh ve dış politika ilişkisi

Bu çalışma, İran'ın iç ve dış politikasını dini kıstaslara göre şekillendirdiği gerçeği ile bu gerçeğin etkilerinin izdüşümlerini ortaya çıkarmayı ve elde edilen bulguların İran halkı için ne anlam ifade ettiğini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Çalışmanın temel hipotezine göre İran'ın Ortadoğu'da taraf olmaktan uzaklaşması ve içte refah ve özgürlüğü artırıcı önlemleri alması hem İran halkının özgürleşmesine fayda sağlayacak hem de İran devletinin uluslararası sisteme daha fazla uyum sağlamasına sebep olacaktır. Çalışmada içerik analizi ve literatür taraması nitel yöntemleri kullanılmıştır. Bu bağlamda çalışmada rejim taraftarı olan Rehber ve diğer önemli dini liderler ile rejime karşı veya reform isteyen dini-fikri liderlerin rejim ve dış politika ile ilgili dini-fıkhi söylemlerinin analizi yapılmıştır. Ardından bu söylemlerin Suriye Savaşı örneğindeki izdüşümleri incelenmiştir. Bununla birlikte genellikle dini yönetim tarafından şekillendirilen dış politika sonucu ortaya çıkan mevcut durum İran'ın ekonomik ve siyasi ilişkilerindeki kazanım ve tehditleri de etkilediği için çalışmada ayrıca İran'ın ticari, askeri, kültürel alanlardaki ekonomik resmi ortaya konmuştur. Sonuç olarak İran'ın genel olarak dış politikasında batıya yaklaşacak adımları atması, Suriye Savaşı'ndaki politikasını bırakarak Suriye'den askeri kuvvetlerini çekmesi gerektiği tavsiye edilmiştir. Böylelikle İran'ın Suriye politikası özelinde harcadığı imkan ve kabiliyetlerini halkının özgürlük ve refahı için kullanmalıdır. Ancak bu tedbirleri aldığı takdirde İran kendi 'kutsal' rejimini koruyabilecektir.
Obama ve Bush'un dış politika karşılaştırması

Bu araştırma kapsamında mevcut literatür taranarak; dış politika kavramı, uluslararası ilişkilerde realizm ve liberalizm, müdahalecilik ve karşılıklı bağımlılık kavramları ile Amerikan dış politikasının temel nitelikleri, ABD dış politikası tarihi, Amerika'da dış politika yapımında etkili olan faktörler ve dış politikada ABD Başkanı'nın rolü incelenmiştir. Bu doğrultuda çalışmanın özelinde George W. Bush ve Barack Obama dönemlerinde dış politikaya ilişkin yaşanan önemli olaylar, iki başkanın dış politika yaklaşımları ve olaylar karşısında sergiledikleri tutumlar araştırılmış ve iki başkanın dış politika tutumları arasında karşılaştırma yapılmıştır.
Suriye'de kara kışa dönen Arap Baharı :Küresel ve bölgesel güçlerin yönetimindeki vekalet savaşı

21'inci yüzyılın ikinci on yılı başında, Arap coğrafyasında cereyan eden Arap Baharı süreci, bölgenin politik düzenini yeniden inşa ederek, Ortadoğu üzerinde derin etkiler bırakmıştır. Suriye'de, 2011 yılında Arap baharının bir uzantısı olarak hükümet karşıtı protestolar, muhalif grupların isyanına dönüşmüş ve daha sonra hükümet ve toplumun birçok kesimi arasında geniş ölçekli bir iç savaşla sonuçlanmıştır. Günümüze kadar devam eden iç savaş, 21'inci yüzyılın en ciddi siyasi krizi ve insanlık dramı haline gelmiştir. Ayrıca, daha önce kurulmuş olan IŞİD terör örgütü, Suriye'deki kazanımlarının bir sonucu olarak iç savaşı daha karmaşık bir hale getirmiştir. Küresel anlamda önem arz eden sivil savaşın gidişatı içerisinde; ABD, Rusya ve Çin başta olmak üzere küresel güçler, Türkiye ve İran gibi bölgesel güçler ile uluslararası örgütler savaşa müdahale etmek durumunda kalmışlar ve bu boyutuyla savaş, bir 'vekalet savaşı' haline gelmiştir. Türkiye, mülteci sorunu ve bölgesel terör gibi sorunlardan ötürü Suriye iç savaşından en çok etkilenen ülkelerden biri olmuş; özellikle, iç savaş sürecinde toprak bütünlüğü bozulan Suriye'nin kuzeyindeki terör koridoru oluşumu Türkiye için bir ulusal güvenlik meselesi haline gelmiştir. Bütün olarak değerlendirildiğinde, Arap Baharının son uzantısı olan Suriye iç savaşı, dünya siyasi gündemindeki en önemli konulardan biri olmuştur ve savaşın gidişatı, ileride dünya siyaseti üzerinde büyük etkiler uyandıracaktır. Bu çalışma, analitik bir yaklaşımla, Suriye iç savaşının dünü, bugünü ve yarınına detaylı bir bakış sunmaktadır.
Uluslararası ilişkilerde yumuşak güç ve Çin'in yumuşak gücü

Uluslararası ilişkiler alanında bugüne kadar geliştirilen kuramlar içinde 'güç' olgusu anahtar kavramların başında gelmektedir. Geçen yüzyıllarda 'güç' denildiği zaman daha çok askeri güç anlaşılmaktayken günümüzde güç kavramı da çeşitlenmiştir. Bilindiği gibi bunlardan günümüz uluslararası ilişkilerinde en çok kullanılanı da 'Yumuşak Güç' unsurudur. Bu çalışmada öncelikle uluslararası ilişkilerdeki güç kavramı farklı yaklaşımlar çerçevesinde ele alınmış olup çalışmanın temel eksenini Joseph S. Nye'ın yumuşak güç kavramı oluşturmaktadır. Yumuşak güç konseptinin unsurları, 'yükselen' Çin'in sahip olduğu ekonomik, diplomatik, ideolojik ve askeri faaliyetleri ile karşılaştırmalı olarak ortaya konulmaktadır. Bu amaçla, gelişmekte olan ülkelere yapılan dış yardımların sürdürülmesi, Çin kültürünün diğer toplumlara aktarılabilmesi ve Çin'in küresel bir güç olabilmesi için Çin dış politikasındaki temel parametreler analiz edilecektir. Örneğim, Çin'in küresel güç olma yolunda yumuşak güç unsurun nasıl kullandığı Çin-Türkiye ilişkileri üzerine genel bir değerlendirme ile ele alınarak Yeni İpek Yolu Projesi'deki Türkiye faktörü özellikle incelenmiştir. Bu çalışma, Çin'in yumuşak güç potansiyelini ve bunu nasıl kullandığını anlama ve araştırma çabasıdır.