turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
The policy of Eisenhower administration towards Turkey, 1953-1961

EISENHOWER YÖNETİMİNİN TÜRKİYE POLİTİKASI, 1953- 1961 Tokatli, Fatih Yüksek Lisans, Tarih Tez Yöneticisi: Y. Doç. Dr. Edward Parliament Kohn Ekim 2004 Bu tezde Eisenhower Yönetiminin, 1953- 1961 yıllan arasında Türkiye'ye ilişkin olarak takip ettiği politikaların hedefleri, uygulanması ve sonuçları ile bu politikanın oluşturulma süreçleri incelenmektedir. Tezin araştırma aşamasında A. B. D'de yakın zamanlarda tasnif dışı bırakılmış olan birincil kaynaklara özel önem atfedilmiştir. Eisenhower Yönetiminin Türkiye'ye yönelik politikası, Başkan Eisenhower' in, dengeli bir bütçe sağlarken bir yandan da nükleer silahlara ağırlık veren ve Soğuk Savaşı uzun dönemde Amerikan ekonomisine zarar vermeden kazanmaya yönelik genel konseptinin çerçevesi içerisinde şekillenmiştir. Bu konsept, Cumhuriyetçilerin dengeli bütçe konusundaki hassasiyetleri ve muhazakar ekonomi anlayışları ile birlikte, o dönemde hem askeri hem de ekonomik alanlarda büyük çaplı kalkınma programlan yürüten ve öncelikli fon kaynağı olarak sürekli A. B. D.'den destek arayışında olan Türkiye ile anlaşmazlıklar çıkmasına neden olmuştur. Eisenhower'rn sekiz yıllık başkanlık döneminde, iki ülke arasında askeri ve siyasi alanlarda mükemmel denebilecek düzeyde bir işbirliği düzeyi sürdürülmüş, buna karşılık Türkiye'nin sürekli ek yardım talepleri ve algılandığı şekliyle Türkiye'nin kendi ekonomisini istikrara kavuşturma yönündeki başarısızlığı iki ülke arasındaki ilişkilerde gerilime yol açmıştır.
Batı Trakya'da insan ve azınlık hakları ihlallerinin ulusal ve uluslararası boyutu

Lozan Antlaşması ile resmi azınlık statüsünde Yunanistan'da bırakılan Batı Trakya Türk Azınlığının 1923'ten günümüze dek olan süreçte yaşamış oldukları sorunlarını konu alan, ''Batı Trakya'da İnsan ve Azınlık Hakları İhlallerinin Ulusal ve Uluslararası Boyutu'' adıyla hazırlanan tezin amacı, kendilerine uluslararası antlaşmalarla verilmiş olan azınlık haklarının, Avrupa Birliği üyesi bir ülke tarafından nasıl ihlal edildiğini sebep ve sonuçlarıyla birlikte ortaya koymak, yaşanan sıkıntıları gündeme getirip, sorunlara çözüm bulunması amacıyla konunun önemine dikkat çekmektir. Kapsamı, çalışma dört bölümde yapılandırılmıştır. I. Bölümde, temel insan ve azınlık haklarının kavramsal çerçevesi çizilmiş, teorik kısım realizm ve liberalizm üzerinden değerlendirilmiştir. II. Bölümde, Yunanistan'ın coğrafi ve demografik yapısı incelenmiş, tarihsel süreci değerlendirilmiş, Türkler'in bu coğrafyaya yerleşmiş en eski ve yerli halklarından biri olarak, diğer etnik topluluklarla birlikte Yunanistan'da varlıklarını sürdürme mücadeleleri ele alınmıştır. III. Bölümde, Batı Trakya Müslüman Türk Azınlığı'na haklar sağlayan hukuki metinlere yer verilmiş ve Lozan'dan itiberen belirli periyodlarla günümüze kadar tarihsel süreç anlatılmış ve yaşanan sorunlar ayrı başlıklar altında detaylı olarak incelenmiştir. IV. Bölümde, Batı Trakya Türkleri'nin dünyanın çeşitli yerlerinde kurmuş oldukları derneklere ve onların faaliyetlerine yer verilmiştir. Uluslararası örgütler, onların insan ve azınlık hakları konusunda yaptıkları çalışmalar ele alınmış ve bu örgütlerin Batı Trakya Türk Azınlığı'nın yaşadıkları sorunları dile getiren çalışmaları incelenmiştir. Çalışmada nitel analiz yöntemi kullanılmış, etnik toplulukların nüfusları söz konusu olduğunda nicel verilerden yararlanılmıştır. Bulgular ve sonuç, Azınlık, tarihsel süreç içinde devletin sistemli olarak yürütmüş olduğu kısıtlayıcı uygulamalara maruz kalmış, Türk-Yunan ilişkilerinin seyrine göre, günün koşullarından etkilenmiştir. Yunanistan, Avrupa Birliği üyesi olduktan sonra, hak arama mücadelesi ülke içinde Batı Trakya'da, Dr. Sadık Ahmet liderliğinde başlamış ve yurt dışındaki Sivil Toplum Kuruluşları'nın desteğiyle de seslerini uluslararası platformlarda duyurmaya başlamıştır. Gelinen noktada eskiye göre kısmen bir iyileşme söz konusu olsa da halen çözülmesi gereken etnik kimliğin inkarı, dini özgürlükler, ifade özgürlüğü, eğitim, vb. gibi problemler mevcuttur. Sonuç itibariyle Yunanistan, kendi vatandaşlarını ötekileştirmeden, Avrupa Birliği'nin temel değerlerini göz önünde bulundurarak, onlara uluslararası antlaşmalarla verilmiş haklarını iade etmelidir. Sorunların çözümü için bir araya gelinmeli, sorunlara birlikte çözüm aranmalıdır. Karşılıklı hoşgörü ve saygı çerçevesinde yaklaşılmasıyla, huzur ve güven ortamında iki taraf da bundan ortak fayda sağlayacaktır.
Bağımsızlık sonrası Kırgızistan-Rusya ilişkileri

Anahtar Kelimeler : Bağımsızlık, Rusya, dış tehdit, güvenlik, Kırgızistan. Bu çalışma Soğuk Savaş Sonrası, SSCB'nin yenik düşmesi ve dağılmasıyla ortaya çıkan Cumhuriyetler gibi bağımsızlığını kazanan Kırgızistan Cumhuriyeti ile Rusya Federasyonu arasındaki ilişkileri ele almaktadır. Kırgız Cumhuriyeti, eski SSCB'ye bağlı on beş cumhuriyetten biridir. 1990'ların başından SSCB'nin dağılmaya başlamasıyla, birer birer bağımsızlıklarını ilan eden cumhuriyetlerin biri de Kırgızistan olmuştur. Bağımsızlığına hazırlıksız yakalanan Kırgızistan ilk bağımsızlık yıllarında işsizlik, ekonomik kriz, dış tehditlere karşı hiçbir güvenliğinin olmaması, dış politikasını belirlemede hiçbir deneyime sahip olmaması gibi sıkıntılarla baş başa kalmışlardır. ABD, AB ve Çin'in eski SSCB cumhuriyetlerine yaklaşmalarını riskli olarak gören Rusya, çok geçmeden bu ülkelerle yeniden işbirliği içine girmeye çalışmıştır. Bu ilişkinin ilk adımı olarak da BDT'yi kurmayı başarmıştır. BDT üyesi olan Kırgızistan, bu Topluluğa hiçbir baskı olmadan, kendi isteğiyle üye olmuştur. Yukarıda da belirttiğimiz sebeplerden dolayı sıkıntıda olan Kırgızistan için böyle bir Topluluğun, Örgütlerin önemi daha büyüktü. Böylelikle Kırgızistan-Rusya arasında ikili ilişkiler başlamış oldu ve günümüzde iki ülke arasındaki ilişkiler; siyasi, sosyal, ekonomik ve güvenlik gibi konular üzerindedir. Zaman zaman Kırgızistan'da ABD ve Çin'in etkisi artmaktadır ve Rusya'ya ciddi anlamda rakip olmaktadır. Bundan dolayı Kırgızistan, dış politikasını belirleme konusunda birçok sorunlarla karşılaşmasına rağmen, tercihini Rusya'dan yana kullanmaktadır. vı
The trial of Sabahattin Ali-Nihal Atsız: An examination of the Turkish foreign policy on domestic policy during the Second World War

Türkiye Cumhuriyeti'nin İkinci Dünya Savaşı'nın dışında kalması Türk Dış Politikası'nın amaçları bakımından bir başarıdır. Bu amaçlarına ulaşabilmek maksadıyla Türkiye yaptığı anlaşmalarla her iki kampla da ilişkiler geliştirmiştir. Geliştirilen bu ilişkiler savaşın seyri açısından, Türkiye'nin, zaman zaman, farklı kamplara öncelik vermesini gerektirmişti. Bu noktada Türkiye'nin takip ettiği dış politikanın savaş yılları boyunca, menfaatleri gereği, iç politikaya da yansıtılmış olduğunu söyleyebiliriz. Bu anlamda Türk Dış Politikası'ndaki değişimleri gözlemleyebilmek amacıyla, öncelikle, Türk Dış Politikası'nın temel kavramları incelenmiştir. Daha sonra, savaş dönemindeki değişiklikleri takip edebilmek maksadıyla Lozan Antlaşması'ndan savaş başlangıcına kadar olan dönem incelenmiştir. Ayrıca, savaş döneminde ortaya çıkan Turancı grupların yayılmacı talepleriyle ilgili olarak, Osmanlı İmparatorluğu'ndan Cumhuriyete değişen Türkçülük politikasının üzerinde durulmuştur. Son olarak ise, savaş döneminde izlenen dış politikanın savaşın sonuna doğru nihai olarak değişmesiyle ortaya çıkan iç hesaplaşmalardan biri olan Sabahattin Ali-Nihal Atsız Davası'nın ortaya çıkışı, sebepleri, aktörleri, sonuçları ve devamı niteliğindeki davalar esas olarak incelenmiştir.
İkinci Dünya Savaşı döneminde Türkiye'nin dış politikası (1939- 1945)

Devletlerin dış politikalarını etkileyen en önemli unsur, ulusal çıkarlardır. Bu yüzden de devletler varlıkları boyunca ulusal çıkarlarını elde etmek ve korumak adına, sahip oldukları ekonomik, askeri, kamuoyu vb. güçlerle, içinde savaş kavramının da bulunduğu çeşitli dış politika araçlarını kullanarak ve belirli bir strateji izleyerek bir dış politika çizgisi oluştururlar. İkinci Dünya Savaşı'nda, Almanya, İtalya ve Japonya'nın, belirledikleri ulusal çıkarları elde etmek için yürüttükleri saldırgan politikaların bir sonucu olarak patlak vermişti. Birinci Dünya Savaşı sonrasında oluşturulan barış ortamında 1931'den itibaren harekete geçen revizyonist Mihver devletleri karşısında statükocu Müttefik devletlerinin, bir toparlanma sürecinde olmalarından dolayı savaşa hazır olmamaları ve Mihver devletlerini tavizler ve yatıştırma politikalarıyla dizginlemeye çalışmaları, onları daha da cesaretlendirmiş ve sonunda tüm dünya önü alınmaz kanlı bir savaşa sürüklenmiştir.1939- 1945 yılları arasında çıkan İkinci Dünya Savaşı dönemi, Türk tarihi ve diplomasisi açısından da önem arz etmektedir. Türkiye, savaş sırasında jeopolitik konumu sebebiyle hem Müttefik hem de Mihver devletlerinin Türkiye'nin kendi saflarında savaşa katılması için uyguladıkları yoğun baskılarına maruz kalmıştır. Birinci Dünya Savaşı ile uğradığı büyük yıkımdan gerekli dersleri alan Türkiye, bir kez daha böyle bir savaş yaşamamak için dış politika ilkelerini tamamen değiştirmiştir. Yeni Türk devletinin dış politikaya dair en belirgin ilkesi ise 'statükoculuk' olmuştur. Birinci Dünya Savaşından itibaren statükoculuktan ayrılmayan Türkiye, İkinci Dünya savaşı sırasında da bu çizgisini korumak için üstün gayret sergilemiştir. Bu doğrultuda Atatürk'ün yeni Türk devletine kazandırdığı 'Yurtta Barış, Dünyada Barış' sloganı da, İsmet İnönü ve kadrosuna ışık tutmuştur. Türkiye hem askeri ve ekonomik yetersizliği hem de savaş karşıtlığı nedeniyle başından itibaren aktif olarak savaşa girmemeye karar vermişti. Türkiye, bir taraftan kendisi gibi statükocu olan Müttefik devletlere yakın olarak ve onları anlaşmalar ve taahhütler yoluyla tatmin ederek, diğer taraftan da Mihver devletlerini doğrudan karşısına alacak girişimlerden kaçınıp onlarla da ilişkilerini sürdürerek devletler arasında bir denge politikası izlemiştir. Savaşın sonuna doğru Mihver devletlerin yenilgisi kesinleşince sembolik de olsa Mihver devletlerine savaş ilan etmiş ve fiili olarak katılmadığı bir savaşta galip devletlerin yanında yerini almıştır. Türkiye, her ne kadar stratejik konumu sebebiyle savaştan özellikle ekonomik anlamda kötü etkilense de taraf devletlerin tüm baskılarına rağmen izlediği akılcı denge politikasıyla hem savaşın dışında kalmayı hem de savaş sona erdikten sonra kurulan yeni düzende yerini almayı başarmıştır.
The politicization of Kurdish nationalism

1990 sonrası Türkiye'de Kürt milliyetçiliği siyasi partiler kanalıyla örgütlenmeye başlamıştır. Kürt milliyetçiliğini referans alan partilerin Türk siyasi hayatına girişi ile birlikte Kürt milliyetçiliği ve Türk milliyetçiliği arasındaki mücadele politik alana kaymıştır. Politik alandaki mücadelenin niteliği, Türk siyasi hayatının sınırları ve partileşmiş olan Kürt milliyetçiliğinin tavrıyla yıllar içinde şekillenmiştir. Temsili mücadele olarak adlandırdığımız Kürt milliyetçiliğinin siyasasallaşması ana akım partiler gibi geleneksel bir yolda ilerlemeyip; Türk siyasi hayatında sosyal hareketlilik yaratarak radikal bir çizgi izlemiştir. Bu tez Kürt milliyetçiliğinin partiler aracılığıyla sürdürdüğü temsili mücadeleyi, tarihi arka planıyla birlikte anlatmaktadır.
The non-western modernization perspective: The case of Israel

'Batı-dışı modernlik' bakış açısı toplumların modernleşme çizgisini determinist bir şekilde Batı modernleşmesinin çizgisine indirgeyen ve klasik modernleşme teorilerinin ve küreselleşme söylemlerinin temelini oluşturan Avrupa-merkezci 'yakınsama tezine' meydan okuyan batı dışı toplumların modernleşmesini anlamak için alternatif bir yaklaşım sunar. Bu çalışmanın amacı İsrail'in Orta Doğu'da tek Batılı devlet olduğu ve Batı medeniyetinin bir ileri karakolu olduğu yaygın inancını, modernleşme süresince toplumlarda meydan gelen değişiklikleri inceleyen modernleşme teorileri açısından analiz etmektir. Çalışma İsrail toplumunu devlet öncesi dönemden başlayarak bugüne dek üç sütunda, çoklu modernlik paradigmasından ve eşitsiz ve birleşik gelişme teorisinden ilham alarak Batı-dışı modernlik bakış açısından ele alıyor. Neticede, kendi tarihsel bağlamında ayrı bir modernleşme çizgisi meydana getiren İsrail'in bir Batılı devlet olmadığı ve birçok örnek daha kapsamlı ve determinist olmayan yaklaşımlara ihtiyacı su yüzüne çıkarırken evrensel modernite fikrinin bir efsane olduğu sonuçlarına ulaşıldı.
Lessons learned from Turkey's international mediation efforts in Syrian-Israeli and Palestinian-Israeli conflicts since 2002: Impact of impartiality of the mediator on the mediation outcomes

Bu tez, Türkiye'nin 2002'den itibaren Israil- Suriye ve İsrail-Filistin uyuşmazlıklarındaki arabulucluk rolünde, arabulucunun taraflar acısından algılanan tarafsızlığının, basarılı arabulucuk sonucu almaya etkisini bulmayı amaçlamaktadır. Bu araştırma, arabuluculuk sürecini ikili bir ilişki yerine iki tarafında arabulucu algısını dikkate alarak üçlü bir süreç olarak inceleyecektir. Bu doğrultuda, Türkiye'nin Suriye-İsrail ve İsrail-Filistin uyuşmazlıklarındaki arabuluculuk girişimleri karşılaştırmalı durum analizi methoduyla incelenecektir. Araştırmada metin analizi ve kapsamlı mülakat teknikleri kullanılmıştır. Çalışmada kullanılan veriler Türkiye, İsrail, Suriye ve Filistin politika karar vericilerinin 2002'den itibaren olan resmi açıklamarı, nitelikli gazete metinleri, ve bilimsel makalelerdir. Bu kaynakları desteklemek için Türk Dış Politikası karar alıcılarıyla mülakatlar yapılmıştır. Araştırmaya göre, Türkiye arabuluculuk girişimlerinde iki taraf içinde dengeli bir eğilim gösterebilirse, taraflılığından yararlanarak başarılı sonuçlara ulaşabilir. İkinci olarak, davranışta tarafsızlık ve tutumda tarafsızlık arasındaki fark belirtilmelidir. Bu doğrultuda, Türkiye'nin arabuluculuk girişimlerinde davranıştaki tarafsızlığı, tutumundaki tarafsızlık gerekli olmaksızın, basarılı sonuçlar almasına olumlu etki göstermiştir.
Suriye ve Filistin'de Rus mevcudiyeti ve Osmanlı Siyaseti (1847-1914)

Bu tezde I. Dünya Savaşı öncesi Rusya İmparatorluğu'nun Suriye ve Filistin'deki dini, siyasi, toplumsal ve kültürel mevcudiyeti ve faaliyetleri ve bunun karşısında Osmanlı Devleti'nin izlediği siyaset ele alındı. Birinci bölümde Rusların Hristiyanlığı kabulünden sonra Suriye ve Filistin ile ilişkilerinin karakteristiği, 18. yüzyıl Osmanlı-Rus diplomatik metinlerinde Suriye ve Filistin'in yeri, bölgedeki ilk Rus Konsoloslukları ve 1847'de Kudüs Rus Ruhani Misyonu'nun kurulması meseleleri incelendi. Rus Dışişleri Bakanlığı bünyesinde kurulan Filistin Komitesi'nin faaliyetleri sonucu Kudüs'te Rus hacılar için arazi satın alınarak kilise ve misafihaneler inşa edilmesi, Kudüs Rus Ruhani Misyonu idaresinde Filistin genelinde arazi alımları, Rus kurumları arası rekabeti ve Kudüs Patrikliği yönetici Rum ruhbanlarına karşı patriklik cemaati olan Ortodoks Arapların desteklenmesi konuları ise ikinci bölümü oluşturdu. Tezin üçüncü bölümünde Suriye ve Filistin'e yönelik Rus siyasetinin yeniden yapılandırılmasının bir sonucu olarak 1882'de kurulan İmparatorluk Ortodoks Filistin Cemiyeti'nin kuruluş evresi ve idari yapısı, Suriye ve Filistin'e yönelik Rus Şarkiyatçılığının himayesi ve Rus hac seyahatlerinin yönetimi, sosyal ve ekonomik yapısı değerlendirildi. Dördüncü bölümde Antakya Patrikliği seçimlerinde Rusya'nın Rum ruhbanlara karşı Ortodoks Arapları desteklemesi neticesinde 1899'da Antakya Patriklik makamıına ilk Arap Patriğin seçilmesi, Suriye ve Filistin'de Rus eğitim faaliyetlerinin başlaması, gelişimi, bu faaliyetlerin ideolojik yapısı incelendi. Buna bağlı olarak, 1895'te Antakya Patriklik okullarının Filistin Cemiyeti'ne devredilmesi, Osmanlı Devleti'nin Rus okullarına karşı tutumu, 1902 ve 1905'te Rus okulları dahil bütün Rus mevcudiyeti'nin Osmanlı Devleti tarafından tasdik edilmesi süreci analiz edildi. Rusya açısından hem iç tebaaya yönelik hem de dış siyaset ve ilişkilerinde bir dönüm noktası olarak 1905 sonrası Rus faaliyetlerinin yapısı ve Rusya'nın I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı Devleti'nin düşman cephesinde savaşa girişiyle beraber 1914'te Rus mevcudiyeti'nin sona ermesi değerlendirilerek Filistin Cemiyeti'nin okullarından mezunların 'Ortodoks Arap Rönesansı'na etkisi üzerinde duruldu.
Uluslararası ilişkilerde kamu diplomasisi: Türk-Rus ilişkilerinde bir etken olarak kamu diplomasisinin yeri

Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'nin çöküşünden sonra Rusya Federasyonu iki kutuplu dünyaya dayanan 'arkadaş-düşman' söylemleri kullanarak kamu diplomasi yöntemlerini artık kullanamadı. Bu çalışma, resmi belgeleri ve kamu konuşmaları analize ederek, Rus devletinin diğer ülkelerin toplumlarıyla ilişkileri alanındaki politikasının 1999 - 2018'de nasıl değiştiğini göstermektedir. O yıllar, Vladimir Putin ve Dmitry Medvedev Rusya'nın yönetiminin başındaydı. Rusya ve Türkiye Cumhuriyeti arasındaki ilişkiler kamu diplomasi lensinden bakılmaktadır. Bu çalışmanın ana amaçlarından biri, kamu diplomasisinin Rus-Türk ilişkileri üzerindeki etkisine bakmaktı. Çoğu durumda, siyasi ortamın değişmesi Rusya'nın Türkiye'ye yönelik kamu politikasının değişmesi anlamına gelmektedir. Fakat son yıllarda, medya kanallarının kullanımıyla ve genel olarak, Rus makamlarının kamu diplomasisinin önemine daha fazla dikkat etmesi ile birlikte, Rusya'nın kamu politikası, Türkiye'yle ilişkilerinde politik gündemini belirlemeye başladı
1789'dan 2020'ye Fransa'nın göç politikaları

Bu çalışma geçmişşten günümüze Fransa'nın göç politikasını yansıtmayı ve seçilmiş dört ülke ile yapılacak kıyaslamalar üzerinden Fransa'nın göç politikaları açısından nerede durduğunu göstererek Türkiye için bir inceleme ve düşünme alanı sunmayı amaçlamıştır. Çalışmada Fransa ve göç üzerine yazılmış temel eserler taranmıştır. İlgili ikincil kaynaklar, bu bağlamda kitaplar, İngilizce makaleler incelenmiş, Fransız devletinin resmi dökümanları irdelenmiş, internet ortamında erişilebilen kaynaklar taranmıştır. Gerek göçmen tarafının gerek devlet tarafının pozisyonları bu kaynaklar aracılığıyla ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır. Bir diğer aktör olan AB'nin yayınları incelenmiştir. Ayrıca bu konuda yapılmış araştırmalar incelenmiştir. Araştırma sonuçları, göç politikaları yapımına 1945 yılında başlayan Fransa'nın o dönemlerde oldukça esnek bir yaklaşımın hakim olduğunu ancak 1990'lardan sonra ülkeye girişin gittikçe zorlaştırıldığını göstermiştir. Göçmenlere yönelik olarak, istihdam ve barınma açısından entegrasyon politikalarında eksiklikler tespit edilmiştir. Bu eksiklikler de Fransa'nın tarihsel deneyimleri ve buna bağlı olarak benimsenmiş cumhuriyetçi ilkeler konusundaki katı tutumun payı olduğu görülmüştür. Ayrıca bu hususlarda göçmen tarafının talep ve ihtiyaçlarının anlaşılmasına yönelik çabaların arttırılması gerektiği tespit edilmiştir. Avrupa Birliği bağlamının göç politikalarına henüz yeterince etkisi olmadığı, Fransa'nın da ortak göç politikaları açısından pozisyonunun net olmadığı görülmüştür.
1973-1979 döneninde Afganistan'ın dış politikası

1973- 1979 dönemi arasında Afganistan dış politikasında birçok değişiklik meydana gelmiştir. Bu dönem içerisinde Afganistan'da kraliyet rejimine son verilip; cumhuriyet rejimine geçilmiştir. Afganistan İslam Cumhuriyeti dış politikasında Sovyet bloğuyla olan ilişkilerini sabit tutuarak ona olan bağımlılığını azaltmak için batı bloğuyla olan ilişkilerini geliştirmişti. Afganistan böylece dünyayla olan ilişkilerini artırma çabasındaydı. Afganistan'da kraliyet rejiminin kaldırılmasında liderlik rolü üstlenen ve sonrasında da Cumhuriyet rejiminin kurulmasıyla Afganistan Cumhurbaşkanı olan Muhammed Davud Han, ülkenin Sovyetler Birliği'ne olan bağımlılığından, ülkenin dış politikasındaki rotasını değiştirerek Afganistan'ı kurtarmak için çeşitli politikaları uyguladı. Bu yüzden Davud Han dış politikadaki rota değişikliliği çerçevesinde Batı ve Afganistan'ın Batı yanlısı komşuları ile olan ilişkilerini geliştirmek için çaba sarf etmiştir. Sovyetler Birliği ile olan ilişkilerin soğuması; Afganistan'da bir darbeyle yönetim değişikliliğinin gerçekleşmesine sebep olmuştur. Beş yıllık bir süreç içerisinde Afganistan'da dört darbe ve sonraki süreçte Sovyetler Birliği'nin işgali ile sonuşlanacak olan bir buhran geçirmiştir. Ama sovyet işgalinden önce Afganistan'da olan darbelerde Sovyetler Birliği'nin parmağının olmadığını iddia edemeyiz.
Arab Spring and analysis of Arab Spring in Turkey over Gezi Park events

'Gezi Parkı Olayları Türkiye'nin Arap Baharı Mıdır? sorunsalına cevap aradığım tezimin ilk bölümünde, bahsi geçen gösterilerin içeriklerine bağlı olarak sosyal hareketler kavramının içeriğini tartıştım. Tezimin ikinci bölümünde ise, Arap Baharı olarak tabir edilen ancak şahsi fikrime göre 'Arap Uyanışı' gösterileri olarak tabir ettiğim olayların içeriğini tartıştım. Protestolar sırasında 'Yasemin, Facebook Devrimi' vb. adlarla anılan eylemlerin neden devrim olarak nitelendirilmemesi ve 'Arap Uyanışı' gösterileri olarak tabir edilmesi gerektiğinin sebeplerini açıklamaya çalıştım. 'Arap Baharı Nedir' başlıklı bu bölümün sonrasındaki bölümde Arap Uyanışı olaylarını hazırlayan etmenleri belirttim. Ardından bu konuya bağlı olarak bölümün alt başlıklarında bahsi edilen protestolar sonucunda yönetimin değiştiği Tunus, Mısır, Libya ve Yemen'de yaşanan olayları anlattım. Tezimin üçüncü bölümünün ilk kısmında 'Gezi Parkı Olayları Nedir? başlığı altında Türkiye'de 2013 yılının Mayıs ayı sonlarında görülen olayları aktardım. Gerçekleşen bu gösteriler sırasında yaşananları günü güne aktarmaya çalışmanın yanında Gezi Parkı Olayları'nın içeriğine dair yapılan yorumları belirttim. Bu bölümün alt başlıklarında ise tezimde sorusuna cevap aramak için Tunus, Mısır, Libya ve Yemen'de yaşanan Arap Uyanışı gösterileri ile Gezi Parkı protestolarını amaçları açısından karşılaştırmaya çalıştım. Dolayısıyla bu konuya bağlı olarak söz konusu gösterileri nedenleri, eylemcilerin talepleri, katılan kitleleri, yöntemleri, etkileri bakımından değerlendirdim. Sonuç bölümünde ise, incelediğim Arap Uyanışı eylemleri ile Gezi Parkı Olayları'nın ele aldığım konuları analiz ettiğimde ulaştığım 'Gezi Parkı Olayları Türkiye'nin Arap Baharı Değildir' düşüncesine bağlı açıklamaları ifade ettim.
The foreign policy trajectory of The Islamic Republic of Iran: A socialization analysis

Tarih boyunca devrimlerle birlikte ortaya çıkan değerler bütünü temel olarak dünya düzenini değiştirmeyi ve dönüştürmeyi amaçlamıştır. Bu dönüştürme çabası devrimci devletlerin kuşatılmış oldukları uluslararası sistemde kendilerine bir yer edinme çabası olarak da görülebilir. Bu sebepten, devrimci ülkelerin, devrim sonrası dönemde uluslararası siyasetin diğer aktörleri ile olan ilişkileri her zaman dikkate değer olmuştur. 1979 İslam Devrimi'nden sonra İran da diğer devrimci devletlerin tecrübe ettiği uluslararası sistemle yüzleşme ve bu sistemle etkileşim içerisine girme deneyimlerini yaşamıştır. Bütün devrimci devletlerin karşılaştığı devrim ideallerine sadık kalarak uluslararası düzende yer alma sorunsalı İran için de çözülmesi gereken bir problem olarak ortaya çıkmıştır. Uluslararası sistemin kural ve normları ile çatışan devrimci idealler İran'ı küresel siyasette izleyeceği yol konusunda bir ikileme sürüklemiştir. Bu çalışma devrim sonrası İran'ın uluslararası arenada nasıl bir dış siyaset stratejisi izlediği ve devrim ideallerine sadık kalarak ideolojik bir siyaset mi yoksa uluslararası sistemin gerekliliklerini yerine getirerek çıkar odaklı bir siyaset mi izlediği sorularına yanıt aramaktadır. İran'ın küresel sistemle olan ilişkisini sosyalleşme teorisi ile açıklamaya çalışan bu tezin temel iddiası devrim sonrası dönemde İran'ın ideolojik ve çıkar temelli dış siyaset yöntemlerini kapsayan rasyonel bir sosyalleşme süreci geçirdiğidir. 1979'dan İran'ın uluslararası sistemin başat aktörleri ile nükleer enerji hususunda imzalamış olduğu Kapsamlı Ortak Eylem Planı'nın uygulamaya geçtiği tarih olan 2016 yılına kadarki zaman aralığında İran dış siyasetinin mercek altına alındığı bu araştırma belirtilen dönemdeki dış politika kararlarını inceleyip kategorize ederek İran'ın devrimden bu yana izlemiş olduğu değişken dış siyaset tavrını gözler önüne sermeyi amaçlamaktadır.