turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Demokrat Parti Dönemi Türk-Balkan ilişkileri (1950-1960)

Demokrat Parti nin 1946 yılında kurulmasıyla çok partili hayata bir kez dahabaşlayan Türkiye Siyaseti 1950 yılında iktidar değiştirerek farklı bir boyuta gelmiştir. İktidar ile ilk kez tanışan DP iç ve dış siyasette farklı uygulamaları ile Cumhuriyet HalkPartisi nden farklı bir konuma gelmiştir. DP yi geçmişş dönem iktidarlarından ayıran önemli unsur ise dış siyasette son derece aktif olması ve bölgesel işbirliği çabalarından asla çekinmemesidir. NATO yaüye olmak Türkiye için adeta bir milat tarihi olmuş ve bu üyelik ile tüm siyasi yol haritası hazırlanmıştır. 1950- 1953 arasında NATO için uğraşan bir Türkiye varken, ilerleyen dönemde bölgesel ittifaklara yönelmeye çalışan bir Türk Dış Politikasıkarşımıza çıkmaktadır. Bölgesel ittifaklara çok fazla önem veren, ikili ilişkileri samimi derece de kurmak isteyen DP, Atatürk ün çok büyük uğraş verdiği 'bağımsızlık' ilkesine ne kadaruyacaktı? Hem Orta Doğu da hem de Balkanlarda çok önemli olaylar meydanageliyordu ve Türkiye nin bunları durup izlemesi pek tabi mümkün değildi. Bu dönemdeTürkiye nin yeni iktidarı daha görev başına gelir gelmez Balkanlar ve Orta Doğu yeni yönetimler ile şekillenirken sessiz kalmamış, bu şekillenme aşamasında aktör olmak istemiştir.
Senegal örneğinden hareketle Türkiye - Afrika siyasi ve ekonomik analizi

Bu tezin amacı, Senegal örneğinden hareketle Türkiye-Afrika ile ilişkilerinin siyasi ve ekonomik analizi getirmektir. 1998'den itibaren, Türkiye ve Afrika Ülkeleri yeni bir dönem ilişkilerine girmişlerdir. Dolaysıyla, Afrika-Türkiye ile ilişkilerinin geleceği konusunda öngörüler getirmek gerekmektedir. Türkiye-Afrika ile ilişkilerinin pekişmesi bakımdan hangi araçlar kullanılması gerektiği araştırılmıştır. Ancak, Türkiye'nin dış politikasının gelişimi çerçevesinde, Ankara Hükümeti birçok Afrika Ülkesiyle ekonomik ve siyasi ortaklıklar kurmuştur. Türkiye aynı zamanda Afrika'da ekonomik ve siyasi alanda rol almaktadır, Türkiye'nin Afrika'ya yönelik dış politikası Almanya, İngiltere ve Fransa gibi tarihi strateji güçlerinkinden farklı bir strateji yaklaşımına dayalıdır. Bu çalışmada öncelikle Türkiye'de ve Senegal'de güncel dış politika durumu incelenecektir ve sonraki bölümlerde Türkiye ve Afrika arasındaki ekonomik ve siyasi ilişkilerin durumunu incelenecektir. En son bölüm, Türkiye ile Afrika arasındaki ikili ilişkilerde inceleme modeli olarak Senegal devleti ele alınmıştır.
Ahmedinejad Dönemi Türkiye-İran ilişkilerinin güvenlik boyutu

İran Ortadoğu'da stratejik bir konumda bulunan, sahip olduğu zengin enerji kaynakları ile öne çıkan bir ülkedir. Birinci Dünya Savaşından sonra Şah Rıza Pehlevi döneminde modernleşme yönünde adımlar atan İran, Şah Muhammed Rıza yönetimi altında 'çift sütun doktrini' çerçevesinde askeri kabiliyetini ve ekonomik gücünü artırmıştır. 1963 yılında başlatılan ve 'Ak Devrim' olarak adlandırılan ekonomik reform süreci ve takip eden politik kargaşa ortamı 1979 yılında gerçekleşen 'İran Devrimi'nin yolunu açmıştır. Devrim sonrası Humeyni döneminde Batı ve Sovyetler Birliği'yle ilişkiler gerilimli bir sürece girmiş, ılımlı muhafazakar olarak nitelenen Haşimi Rafsancani ve reformist Muhammed Hatemi'nin cumhurbaşkanlıkları döneminde ise daha rasyonel ve ılımlı politikalar takip edilmiştir. 2005 yılında cumhurbaşkanı seçilen Mahmud Ahmedinejad, İran'ın duruşunu özellikle dış politika konularında değiştirmiştir. Sekiz yıllık yönetimi altında İran Batı'ya karşı daha radikal politikalar takip etmiştir. Çalışmanın amacı Ahmedinejad'ın iktidarı döneminde ikili ilişkilerin siyasi ve güvenlik boyutunu çeşitli bakış açılarıyla ortaya koymak ve analiz edilen konuların yardımıyla bir senteze ulaşmaktır.
Türk basınına göre Demokrat Parti Döneminde Türkiye-Amerika Birleşik Devletleri ilişkileri

II. Dünya Savaşı sonundan itibaren açıkça taraf olan Türkiye, savaş akabinde vuku bulan olaylar neticesinde Sovyet tehdidine karşı Batı dünyası ile hem siyasi hem de güvenlik anlamında günümüze kadar sürecek bir yola girdi. Türkiye aynı zamanda 1945'ten itibaren, daha önce başarısızlıklarla sonuçlanan çok partili hayat deneyimini de tekrar yaşamaya başlıyordu. O yıllara kadar tek siyasi parti ile yönetilen Türkiye, Demokrat Parti'yi tek başına iktidara taşıyor ve 1960'a kadar sürecek Demokrat Parti dönemi başlıyordu. Demokrat Parti, Batı dünyası ve özellikle Amerika Birleşik Devletleri ile var olan ittifakı, tarihi ve kültürel hiçbir bağlantı ve sorununun olmadığı Kore Savaşı'na asker yollayarak iyice somutlaştırmış, bunun karşılığını Türkiye'nin NATO'ya ikinci başvurusunun kabul edilmesiyle almıştır. 1952 yılında resmi olarak NATO'ya üye olan Türkiye 1950'li yıllardan başlayarak dış politikasında önceliği Batı ittifakına ve Batı savunma sistemine verecektir. Gerek Ortadoğu'da çıkan bunalımlarda takındığı tavır, Ortadoğu devletleriyle yapılan işbirliği anlaşmaları ve Bağdat Paktı, gerek Balkan Paktı ve Kıbrıs konusunda hakim olan vurdumduymaz anlayış, gerekse alınan mali ve askeri yardımlar bu durumu tesciller niteliktedir. Yapılan çalışmada 1950- 1960 arası Türk basını taranmış, Türk-Amerika ilişkileri başta olmak üzere dönem gelişmeleri tarafsız bir bakış açısıyla yansıtılmaya çalışılmıştır.
Ortadoğu'daki enerji kaynaklarının önemi ve Türkiye üzerinden taşınması ile Türkiye'nin kazandığı jeopolitik konum

Bu tez Ortadoğu coğrafyasında bulunan zengin ham petrol ve doğalgaz kaynaklarının uluslararası ilişkiler alanda önemiyle Türkiye üzerinden enerji nakil boru hatları ile enerjiyi arz eden gelişmiş batılı ülkelere güvenli bir şekilde taşınması sürecinde enerji kaynakları bakımından zengin sayılamayacak olan Türkiye'nin sahip olacağı stratejik öneminin ortaya çıkarılmasını amaçlamaktadır. Dünya üzerinde bulunan başta ABD, İngiltere ile Almanya ve Fransa gibi gelişmiş ülkelerinin ulusal ve uluslararası hedeflerine ulaşabilmeleri için endüstrilerinin ihtiyaç duyduğu ham petrol ve doğalgazı kesintisiz, güvenilir ve hızlı yollardan tedarik etmeleri gerekmektedir. Ham petrol ve doğalgaz enerji kaynaklarına ihtiyaç duyan gelişmiş ülkelerin özellikle ABD ve Rusya Federasyonu dışında büyük bir çoğunluğunun bu kaynakların rezervi açısından fakir olarak tabir edilen coğrafyada bulunduğu görülmektedir. Dünyanın en zengin ham petrol ve doğalgaz rezervlerinin bulunduğu ülkelerse Türkiye'nin de içinde bulunduğu istikrarsız Ortadoğu coğrafyasında yer almaktadır. Fakat bu ülkeler uzun bir zamandan beri siyasi dengenin sağlanamadığı işgaller, savaşlar ve isyanların yaşandığı bölgelerdedir. Türkiye'nin yer aldığı coğrafya itibarı ile komşu ülkelerine göre siyasi yapısı oturmuş, devlet yapısı olgunlaşmış ve istikrarını yaklaşık 90 senedir koruyabilen tek ülke konumunda olduğu görülmektedir ve doğu ile batı arasında kelimenin tam anlamı ile köprü konumuna sahiptir. Türkiye ise zengin enerji kaynakları olarak ham petrol ve doğalgaza yeterince sahip olup olmadığı kesin ispatlanmış değildir. Bununla birlikte ne Avrupalı ülkeler gibi tam olarak gelişmiş ne de Ortadoğu'daki ülkeler gibi geri kalmıştır. Doğalgaz ve ham petrolün birbirine entegre çoklu enerji nakil boru hatları ile taşınması ülke ve uluslararası kuruluşların Türkiye karşı olan tutumlarının belirlenmesinde son derece önemli rol oynayacaktır. Tez dört ana bölümden oluşmaktadır. Tezin birinci bölümde stratejik öneme sahip enerji kaynaklarından bahsedilmektedir. İkinci bölümde en zengin ham petrol ve doğalgaz enerji kaynakları rezervlerinin Ortadoğu'da yer aldığı anlatılmaktadır. Üçüncü bölümde enerji kaynaklarının çoklu iletim hatları ile sevkiyatı işlenmektedir. Dördüncü bölümde ise Türkiye'nin enerji iletim hatları ile uluslararası alanda kazanacağı stratejik konum işlenmektedir.
Donmuş sorun olarak Batı Sahra anlaşmazlığı

Bu çalışma, Afrika'nın kuzeydoğusunda stratejik bir bölgede yer alan İspanya sömürgesi Batı Sahra'nın 1975 yılında Fas tarafından ilhak edilmesiyle ortaya çıkmış olan Batı Sahra anlaşmazlığını, donmuş bir sorun örneği olarak ele almaktadır. Bu sorunun kökenleri, sömürgecilik dönemi politikalarına dayanmaktadır. Bu dönemde rastgele çizilen sınırlar, Afrika'nın köklü devletlerinden biri olan Fas Krallığı'nın Batı Sahra'ya yönelik irredentist iddialarının; İspanya'nın politikaları ise burada Polisario Cephesi liderliğinde modern Sahravi milliyetçiliğinin ortaya çıkmasına neden olmuştur. Bu durum, aynı sınırlar üzerinde hak iddia eden taraflar arasında çatışmayı beraberinde getirmiştir. Fas tarafından ayrılıkçılık, Sahraviler tarafından uluslararası hukuka aykırı işgal olarak ifade edilen Batı Sahra sorunu, temelde topraksal bir ihtilaf olup 40 yılı aşkın bir süredir devam etmektedir. Soğuk Savaş'ın sona ermesinin ardından oluşan sorunun barışçıl bir biçimde çözülmesi ihtimali, uluslararası toplumun taraflarca karşılıklı kabul edilebilir bir çözüme ulaşamamasından dolayı ortadan kalkmıştır. Bunda, sorunun ana aktörlerinin uzlaşmaz politikalarını sürdürmeleri ve taviz vermekteki isteksizliği, soruna müdahil olan küresel ve bölgesel aktörlerin çıkarları çerçevesinde şekillenen Batı Sahra politikaları ve Batı Sahra'da bulunan doğal kaynakların kullanımı meselesi etkili olmuştur.
Uluslararası Deniz Hukuku kapsamında doğu Akdeniz sorunları

Yakın gelecekte, ülke gündemini fazlasıyla meşgul edeceği değerlendirilen Doğu Akdeniz bölgesinin incelendiği bu çalışmanın amacı; Doğu Akdeniz'in hukuki statüsünün, öneminin ve Türkiye Cumhuriyeti için stratejik değerinin ortaya konarak orta ve uzun vade gelecek için bölgeye ilişkin stratejiler üretilmesine yardımcı olmaktır. Önemli ticaret yolları ile dünya enerji merkezini kontrol eden ve dünyanın en kritik su yolunu oluşturan Doğu Akdeniz hakkında; karar alıcılara ve uygulayıcılara tavsiye içerikli bir çalışma olmasına özen gösterilmiştir.
Tiva Cumhuriyeti'nin oluşumu: Bölgesel ve uluslararası ilişkilerinin tarihi ve hukuki statüsü

Günümüzde uluslararası politika alanında modern devletlerin ortaya çıkışı ile beraber birçok farklı yapıda devlet sistemleri oluşmuştur. Rusya Federasyonu bünyesinde yer alan Tıva Cumhuriyeti federatif bir yapı içinde yer alması buna örnektir. Tıva Cumhuriyeti'nin iç ve dış ilişkilerde konumunun incelenmesi ülkenin hukuki statüsünü de öne çıkarmaktadır. Uluslararası alanda son dönemlerde Asya kıtası ilgi çekmeye başlamıştır. Bununla birlikte Tıva Cumhuriyeti'nin 'Asya'nın Merkezi' olarak coğrafi ve jeopolitik konumu oldukça önemlidir. Birçok medeniyetin çeşitli zaman dilimlerinde bu toprakları seçmeleri ve önem vermeleri, tarihi ve stratejik ilişkiler bakımından Asya'nın merkezi olma iddiasını kanıtlar niteliktedir. Dolayısıyla o dönemin karar vericileri arasında yapılan ticaret, dil, kültür, savaş ve barış siyaseti bu topraklarda diplomatik ilişkilerin temellerini oluşturmuştur. Yerel halkın yaşam tarzı ve derin yaşayış felsefesinden Tıva topraklarına sinmeye çalışan çeşitli dinler bu topraklarda taraftar bulamamıştır ve Şamanizm eskiden olduğu gibi yaşanılmaya devam etmektedir. Bu bölge ile ilgili uluslararası ilişkiler alanında yeteri kadar çalışma bulunmamaktadır. Dolayısıyla bu çalışmada, antik dönemden başlayarak son yüzyıldaki durumu tasvir edilecek ve Sovyet sonrası Tıva Cumhuriyeti'nin siyasi yapısı, kanunları, yönetimi ve uluslar ilişkileri hakkında bilgiler verilecektir. Bu bakımdan bu çalışma, tarihsel arka planını anlamak ve daha sonraki çalışmalara uluslararası ve bölgesel ilişkiler ve hukuk alanında bilimsel ortamda ışık tutmak bakımından önem arz etmektedir.
Büyük ortadoğu projesi ve Türkiye'nin projedeki rolü

Birinci Dünya Savası sonunda Osmanlı Devleti topraklarını kendi aralarında paylasan ngiltere ve Fransa'ya, kinci Dünya Savası'yla birlikte Amerika Birlesik Devletleri'nin Ortadogu'daki çıkarları da eklenince bölgenincografi yapısı bu dogrultuda sekillenmistir. Ortadogu bölgesinin zengin yeraltı kaynaklarına sahip olmak ve bölgenin içinden çıkabilecek güçlü bir devletinolusmasını önleyebilmek küresel güç mücadelesinde en önemli hedeftir.1940'lardan itibaren, süper güç olmaya soyunan ABD Ortadogu bölgesindekontrolünü arttırabilmek amacıyla farklı dönemlerde farklı metotlar gelistirmis ve düsmanını da politik konjonktüre göre belirlemistir. Soguk Savas döneminde, Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği ve komünist ideolojiye karsı savasırken, Soguk Savas'ın ardından siyasal bir anlam yükledigi slam dinine ve onunla özdeslestirdigi terörizme karsı savasaçmıstır. Temeli Ortadogu haritasını ABD'nin istekleri dogrultusunda yenidensekillendirmeye dayanan ancak resmen açıklanmayan Büyük OrtadoguProjesi'nin, bölgede gerek kültürel gerekse de cografi anlamda dogu ve batı devletleri arasında köprü konumunda olan Türkiye'yi etkilemesi kaçınılmazdır. Buradan yola çıkarak, Büyük Ortadogu Projesi'nin tarihten bugüne kadar olan süreçte geldigi nokta ve bu projenin içinde bir sekilde yer alan Türkiye'nin durumu bu çalısmanın özetini olusturmaktadır.
The role of national security culture in crisis management: The case of Kardak crisis

Bu çalışma, milli güvenlik kültürünün kriz yönetimindeki rolünü incelemektedir. Milli güvenlik kültürünün kriz yönetimindeki rolü ve önemi çalışmada tartışılan temel konudur. Bu bağlamda, milli güvenlik kültürünün kriz yönetimi sırasında ülkelerin temel kılavuzu olduğu varsayılmaktadır. Buna göre ülkeler krizi yönetirken milli güvenlik kültürleri çerçevesinde hareket etmektedirler. Bu durum, milli güvenlik kültürünün korunup aktarılması amacı ile sorumluluk üstlenen devlet kurumlarından anlaşılabilmektedir. Bu anlayış, milli güvenlik kültürünün neden kriz yönetiminde ülkeler için güvenilir olduğunu anlamak için katkıda bulunacaktır. Çalışma, amacı doğrultusunda, 1996 yılında Türkiye ve Yunanistan arasında ortaya çıkan Kardak Krizi'ni de örnek olay olarak incelemektedir. Bu bağlamda, tez aynı zamanda Türkiye'nin milli güvenlik kültürünün bu krizde nasıl bir rolü olduğu sorusunu yanıtlamaya çalışmaktadır. Ele alınan örnek olay, temel tartışma konusunu netleştirmek amacı ile incelenmektedir.
Evaluating Turkish migration to the EU: Past, present and future trends in the context of free movement of workers

tez, AB/AT'na Türk göçünün geçmişş, günümüz ve gelecek eğilimlerini, AB üyeliği ve işçilerin serbest dolaşımı bağlamında analiz eder. Bugün Avrupa çevrelerinde yapılan en ateşli tartışmalardan biri Türkiye'nin üyeliğinin Topluluk üzerine etkisinin ne olacağıdır. Bu anlamda eğer serbest dolaşım hakkına sahip olurlarsa, ne kadar sayıda Türkün Avrupa Birliği ülkelerine göç edeceği sorusu önem kazanmaktadır. Bu soruya cevap aramak için bu çalışmada Türkiye'nin AB üyelik sürecinde göstereceği muhtemel ekonomik performans ve alternatif göç senaryoları incelenmektedir. Ayrıca uzun dönemde gerçekleşecek sosyo-ekonomik değişimlerin AB'ye yönelecek Türk göçü üzerine muhtemel etkileri değerlendirilmektedir.
Uluslararası güvenliğin bir bileşeni olarak siber güvenlik

Uluslararası İlişkiler Disiplini özünde barış nasıl tesis edilebilir sorusu üzerinden ortaya çıkmış bir disiplindir. Süreç içerisinde barış olgusu güvenlik ile paralel şekilde ele alınmış; güvenliğin sağlanarak aynı sorunların tekrar yaşanmaması için neler yapılabileceği konusunda çaba sarf etmektedir. Disiplinin temel inceleme alanı ve baş aktörü devlet olduğu için; devletlerin var olduğu süreçten itibaren disiplinden bahsetmek mümkündür. Modern anlamda 1648 Westfalya Antlaşması ile kurulduğu belirtilen disiplin, günümüze kadar içerisinde birçok farklı tartışma ve düşünceye ev sahipliği yapmıştır. Lakin birçok tartışma ve düşünce özünde güvenlik odaklı olup, devletlerin güvenliğini nasıl tesis edileceği veya güvenliğin neden gerekli olup, hangi koşullarda bunun ihlal edildiği konusu üzerinde tartışılmıştır. Güvenlik devletlerin en vazgeçilmez olgusu olduğu için disiplin içinde hemen hemen her teorik tartışma güvenliğe atıfta bulunmuştur. Çalışmada güvenlik ile ilgili tüm yaklaşımlar geçmişşten günümüze kadar incelenecektir. Devamında 21. Yüzyıla doğru güvenliğin çeşitlendiği, yeni paradigmaların ortaya çıktığı süreç ele alınacaktır. Küreselleşme ve teknolojik gelişmelerin yatay bir şekilde ilerlediği süreçte yeni bir alan olarak ortaya çıkan Siber Uzay ise çalışmanın temelinde yer alacak; siber uzayda meydana gelen yeni meydan okuma olarak Siber Güvenlik olgusu ele irdelenecektir. Siber güvenliğin Uluslararası İlişkiler içerisine nasıl dahil edildiği ve nasıl analiz edildiği çalışmanın önemli ve kilit noktasını teşkil edecektir
Küresel Türk deniz gücü model tanımlaması

Türkiye'nin uzun soluklu stratejiler üreterek, XXI. yüzyılın ortalarına doğru yeniden bir küresel aktör olarak ortaya çıkabilmesi için, özellikle yerkürenin dörtte üçünü oluşturan denizlerde ve okyanuslarda ki etkinliğini arttırması gerekmektedir. Bu çalışmanın ana hatları şu şekilde sıralanabilir;?Strateji kavramının önemi ve küresel deniz gücü oluşturmadaki öneminin belirtilmesi.Küresel jeopolitik teoriler çerçevesinde Mahan'ın deniz hakimiyet teorisinin irdelenmesi ve denizlerin küresel stratejilerdeki öneminin incelenmesi.Deniz gücü oluşturulmasında tarih, mekan, kültür, nüfus gibi parametrelerinin tek tek ele alınması.Küresel deniz gücü oluşturmak için zaruri olan stratejik irade ve stratejik zihniyet kavramlarının etkilerinin araştırılması.Küresel Türk Deniz Gücü oluşturmak için, stratejik planlama başlığı altında önerilerin sunulmasıdır. Çalışmada, Türkiye'nin, kendi refahı ile dünyada barış ve huzurun sağlanması adına geçmişşte bir dönem başardığı gibi, tekrar küresel bir deniz gücü oluşturması gerekliliği düşüncesi vurgulanmıştır.
Security cooperation in post-cold war Europe: The case of the Yugoslav conflict

Bu tez Soğuk Savaş sonrası Avrupa güvenlik ortamında Batılı güçler arasındaki işbirliği olasılıklarını ve uluslararası kuruluşların bu işbirliğini sağlamadaki etkilerini incelemektedir. Avrupa, Soğuk Savaş sonrası dönemde çok çeşitli güvenlik tehditleriyle karşı karşıyadır ve bunların içinde milliyet, etnik köken ve toprağa dayalı sorunlar ve bölgesel istikrarsızlık en gündemde olanlarıdır. Bu yeni tehditler Batılı güçleri NATO, Avrupa Birliği ve Batı Avrupa Birliğini değişen stratejik koşullara ayak uydurmalarım sağlamaya yöneltmiştir. NATO stratejik rolünü yeniden tanımlamakta ve Avrupa Güvenlik ve Savunma Kimliğini geliştirmeyi bu değişim sürecinin bir parçası olarak görmektedir. Diğer tarafta, Avrupalılar kıtanın güvenlik meselelerinde daha fazla söz sahibi olmak için Ortak Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikasını gerçekleştirme çabalarım arttırmışlardır. Bu projelerin ilerlemesine yol açabilecek ya da gelişmesini engelleyecek faktörleri analiz etmek ve Batılı güçlerin NATO, AB ve BAB'in çatısı altında yeni tehditlerin üstesinden gelmek için ne kadar işbirliği içerisinde olacaklarım incelemek yeni Avrupa güvenlik mimarisini daha iyi kavramaya yardımcı olacaktır. Soğuk Savaş sonrası dönemde, Yugoslavya' daki kriz NATO, AB ve BAB'in güvenliği sağlamadaki etkinliliğini test eden ve uluslararası kuruluşların devletler arasındaki işbirliğini geliştirmedeki etkilerini sorgulayan ilk ciddi sorundur. Yugoslavya' daki sorunlar üç temel bölüme ayrılarak incelenebilir: Slovenya ve Hırvatistan'daki savaşlar, Bosna'daki savaş ve Kosova Krizi. Tezim, Yugoslavya' daki sorunun bu üç evresiyle ilgili yaptığım ampirik analizlerin ışığında, Batılı güçlerin ne kadar işbirliği sağlayabildiklerini ve NATO, AB ve BAB'in ortak hareket alınmasında ne kadar etkili olduğunu incelemektedir. Yugoslavya' daki sorunlardan çıkartılan sonuçlan dikkate alarak, bu tez ayrıca Batılı güçlerin Avrupa Güvenlik ve Savunma Kimliği ve Ortak Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikasının inşa edilmesinde ne kadar işbirliği içerisinde olacakları üzerinde de durmaktadır. Bu tezde, konuya neorealist bakış açısından yaklaşarak, güvenlik sorunlarında uluslararası işbirliği sağlamanın güçlü ortak çıkarlar veya ciddi güvenlik endişeleri söz konusu olmadığı zaman zor gerçekleşeceğini savunmaktayım. Uluslararası kuruluşlar üye ülkelerin kendi çıkarlarım izlemek için kullandıkları araçlar olduğundan, farklı ulusal çıkarlar ya da stratejik hesaplar üye ülkeler arasında işbirliğini güçleştirmekte ve uluslararası kuruluşların güvenlik işbirliği üzerindeki etkilerini azaltmaktadır. Batılı güçler Avrupa Güvenlik ve Savunma Kimliği ve Ortak Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikasını gerçekleştirmek için birlikte hareket etseler bile, ortak çıkarlardan ve stratejik kaygılardan uzak güvenlik sorunları söz konusu olduğunda, işbirliği olasılığının düşük olduğunu savunmaktayım.
1939 New York World's Fair in Turkey

1939 yılının Nisan ayında ABD'nin New York şehrinde uluslararası bir fuar düzenlendi. Fuarın organize edilme nedeni, Amerikan bağımsızlığı ile ABD Anayasası'nın 150. yılını kutlamak ve 1789 yılında Amerikan bağımsızlık bildirgesini okuyan ilk Amerikan Başkanı George Washington'u anmaktı. Bununla beraber temelde doğal olarak ekonomik açılımlara sahip olan bu fuar, 1929 Dünya Ekonomik Krizi'nde ağır yaralar alan Amerikan ekonomisini kalkındırmaya yönelikti. Bu uluslararası fuara, Almanya dışında, büyük devletlerin hemen hemen hepsi ve farklı milliyete mensup 60'a yakın topluluk da katılmıştı. Türkiye de fuara katılan ülkeler arasındaydı. Türkiye'nin buradaki temel amacı, Mustafa Kemal Atatürk önderliğinde yapılan inkılaplar ve kaydedilen gelişmeler hakkında bilgi verip, Türkiye'yi ve Türk kültürünü dünya kamuoyuna tanıtmaktı. Ayrıca başta ABD olmak üzere dünya genelindeki olumsuz 'barbar Türk ve siyahi Türk' imajı da silinmek isteniyordu. Türkiye'nin fuar vasıtasıyla ulaşmayı umduğu bir başka hedefinde, uluslararası ticari münasebetler kurmak suretiyle ülke ekonomisine yarar sağlayacak bir takım ticaret anlaşmaları imzalamaktı. 1939 yılının Eylül ayında Almanya'nın Polonya'yı işgal etmesiyle başlayan II. Dünya Savaşı, bu fuarın daha fazla devam etmesine fırsat vermedi. Ayrıca, fuarın mali yönden sıkıntıya düşmesi ve fuara yönelik bir terör hareketi -fuar alanında saatli bir bomba patlatılması- uluslararası bu organizasyonun 31 Ekim 1939 tarihinde sonlandırılmasına yol açtı.
Küreselleşmenin araçları: IMF ve Dünya Bankası neden kuruldular, politikaları nasıl değişti, küreselleşmeyi nasıl etkilediler?

Tezin amacı, küreselleşmenin araçları olarak Dünya Bankası ve IMF'nin kuruluşunu, geçirdikleri dönüşümü, 1970'lerden sonra küreselleşmenin şekillenmesinde bu iki kuruluşun etkilerini ABD hegemonyası çerçevesinde ortaya koymaktır. Bu kapsamda, II. Dünya Savaşı sonrasında, ABD önderliğinde kurulan hegemonyada, sistemin devamlılığını sağlayan ve ABD hegemonyasındaki değişimlere paralel şekilde dönüşümler geçiren her iki kurum, Gramşiyan ve Neo-Gramşiyan perspektifle ele alınmaktadır. Çalışma, esas olarak Neo-Gramşiyan perspektifle her iki kurumun dünya genelinde ABD hegemonyasını nasıl tesis ettiğini ve küresel ekonomideki dönüşümlere paralel olarak neoliberalizm olarak adlandırılan sürecin toplumsal yapıları nasıl dönüştürdüğünü incelemektedir. IMF ve Dünya Bankası'nın ABD hegemonyasının araçları olduğu varsayımından hareketle, küresel ekonomideki değişimle birlikte her iki kurumun geçirdiği dönüşüm, kuruluş hedeflerinden nasıl saptıkları, ekonomik krizleri çözme ya da yönetme söyleminin aslında toplumdaki hangi sınıflar için geçerli olduğu ve IMF-Dünya Bankası programlarının etkileri örnek olaylar ile incelenmektedir. Salvador Allande'nin devrilmesi ile Şili'de başlayan neoliberal dönüşüm, 1997 Asya Krizi ve Türkiye'nin IMF-Dünya Bankası'na üyeliği ile başlayan liberal ekonomiye eklemlenme süreci tezde ele alınan örnek olaylardır.