turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk Düşüncesi Dergisi'nde medeniyet sorunsalı

Türk Düşüncesi Dergisi yayımlandığı dönemlerde Türk fikir hayatına yön veren pek çok yazarı ve onların görüşlerini ihtiva eden bir düşünce dergisidir. Medeniyet meselesi ve medeniyetin sahip olması gereken özellikler dergide farklı yazarlar tarafından irdelenmiş, açıklanmaya çalışılmıştır. Literatüre bakıldığında medeniyetin henüz üzerinde mutabakata varılmamış bir kavram olduğu anlaşılmaktadır. Bazı düşünürler medeniyeti bir teknolojik üstünlük, bazıları bilimde ileri olmak, bazıları ise estetiğin ve mimarinin ön plana çıktığı bir nizam olarak görmektedir. Buna ek olarak medeniyeti hukukta ve adalette ileri gitmek olarak algılayan düşünürler de mevcuttur. Türk Düşüncesi Dergisi medeniyet sorununa ilişkin eleştirel bir bakışla yapılmış tahliller içermektedir. Dergide medeniyet, medeniyet buhranı, batılılaşma, inkılap ve şahsiyet kavramları derinlemesine ele alınmış ve doğu-batı sentezi fikri üzerinde durulmuştur. İlk sayısı Aralık 1953'te çıkan Türk Düşüncesi Dergisi toplam 63 sayı basılmıştır. 1960 darbesi ile derginin yayım hayatına son verilmiştir. Derginin editörü ve sahibi Türk edebiyatının önde gelen romancılarından olan Peyami Safa'dır. Ancak Peyami Safa bu dergide hiçbir edebi yazı kaleme almayarak, düşünür kimliğiyle karşımıza çıkmaktadır. Safa Türk Düşüncesinde özellikle batılılaşma, medeniyet ve ahlak buhranı üzerine felsefi tahliller yapmıştır. Derginin fikir çerçevesini çizen diğer yazarlar İsmail Hakkı Baltacıoğlu, Hilmi Ziya Ülken ve Mustafa Şekil Tunç'tur. Türk Düşüncesi Dergisinde enine boyuna masaya yatırılan medeniyet kavramı, her şeyden önce bir ahlak nizamıdır. Medeniyet bir birikimin neticesi olarak ortaya çıkar ve geçmişşten alınan güçle ileriye doğru yapılan hamlelerdir. Türk Düşüncesi Dergisine göre bir medeniyetin kurulması ve ihya edilmesinde etkili olan bir takım unsurlar vardır. Bu unsurları dil, din, kültür, bilim, felsefe, sanat ve edebiyat başlıkları altında toplamak mümkündür. Bu unsurlar dergide tespit edilerek, ayrı başlıklar halinde incelenmiştir. Türk Düşüncesi Dergisinde yer alan temel iddialarından birine göre Batı medeniyeti bir buhran ve çöküntü içerisindedir. Özellikle Peyami Safa tarafından kaleme alınan yazılarda Batının teknolojide ileri olmasına rağmen, ahlaki olarak bir buhran yaşadığı ileri sürülmektedir. Dergiye göre medeniyet buhranı, çoğu zaman o medeniyeti oluşturan bireylerdeki ahlakın ve ardından şahsiyetin çöküşüyle birlikte gelir. Dergide medeniyet ile şahsiyet arasında benzetme yapılması dikkat çekicidir. Medeniyetlerin de bir şahsiyeti olduğu, bu şahsiyetin kendi kendini inşa ettiği üzerinde durulmaktadır. Dolayısıyla, şahsiyetin temelinde ahlak olduğu gibi, medeniyetin de temelinde ahlak olduğu belirtilmiştir. Bu çalışma Türk Düşüncesi Dergisinde ele alınan medeniyet buhranını felsefi bir bakışla tahlil emek amacı ile yapılmıştır. Bu düşünce etrafında batılılaşma, inkılap, doğu-batı sentezi ve şahsiyet meseleleri irdelenmiştir.
Türk siyasal hayatının karikatür üzerinden analizi: Akbaba dergisi örneği

Çok geniş ve köklü bir geçmişşe sahip olan karikatür sanatı, mizah türleri arasında kendine has bir anlatım içeriğine sahip olmakla birlikte çok geniş bir kitleye ulaşır durumdadır. Karikatürün kendini ifade etme açısından en çok kullandığı alan siyasettir. Eleştiri unsuru mizaha eklendiğinde ortaya siyasi karikatür çıkmakta ve karikatürün geçmişşten bugüne siyasette özleştiği gerçeği çıkmaktadır. Türkiye tarihine baktığımızda siyasi karikatür üzerine çıkarılmış pek çok dergi bulunmaktadır. Çalışmamda ise siyasi ve mizah yayını olarak 1922- 1977 yılları arasında çıkan Akbaba Dergisini ele almak istedim. Dergiyi ele alırken amacım, Akbaba Dergisi yayın yılları arasında Türk Siyasi Hayatını incelemek olmuştur. Bunu, belirttiğim yıllar arasındaki önemli siyasi gelişimleri, değişimleri takip ederek siyaset ve karikatür arasındaki bağı ele almak adına yaptım. İncelemiş olduğum dergi arşivleri ve siyasi tarihi ele alışım sonucunda karikatürün önemli bir söylem aracı olduğunu tespit ettim. Ele aldığım dönemler için genel anlamda söylenmesi yerinde olan şey: Akbaba Dergisinin karikatürlerini ele alınış biçimleri ve eleştirel yaklaşımı, (1) Derginin siyasi tutumuna, yanlı yansız duruşuna, (2) Dönemin siyasi duruş ve iktidarın inisiyatifine bağlı olarak değişmiştir. Bu anlamda karikatürün ifade ediliş ve eleştirel bakış açısı, dönemsel özelliklerine ve dönemin siyasi tutumuna göre şekillenmiştir. Derginin ilk 23 yılı iktidar odaklı geçmişş olup derginin 1949'da kapanma durumu halk tepkisinin yoğun olması nedeniyle olmuştur. 1952'de tekrar açılan Akbaba Dergisini bundan sonra biraz daha yansız ve eleştirel olduğunu görmekteyiz. Siyasi yasaklar ise buna tam anlamıyla izin verememiştir. Özetle Akbaba Dergisi karikatürleriyle, Türk Siyasetini inceleme yapılmıştır. Gündem haberleri tam olarak karikatürlerle uygun olup bunun Türkiye tarihinin geçirmiş olduğu sancılı günlerle paralel olduğu anlaşılmıştır.
Evde bakım hizmeti sunan engelli bakıcılarının yaşam kalitelerinin değerlendirilmesi

Bu araştırma, evde bakım ücreti alan engelli bakıcılarının bakım verme sürecinde sosyal, psikolojik ve ekonomik yönden nasıl etkilendiklerini ortaya koymak amacıyla yapılmıştır. Bu amaçla, Kırıkkale Sosyal Hizmet Merkezi'nde kayıtlı olup evde bakım ücreti alan 347 bakıcıya anket formu uygulanmıştır. Elde edilen veriler IBM SPSS 20.0 programında analiz edilmiş; frekans ve ki-kare analizleri kullanılmıştır. İkinci görüşmeyi kabul eden 23 bakıcı ile de yarı yapılandırılmış derinlikli mülakat gerçekleştirilmiştir. Mülakat sonucunda elde edilen veriler, ortaya çıkan temalara göre gruplandırılarak yorumlanmıştır. Araştırma bulgularında bakıcının yaşı ile bakım sürecinde başkasının yardımına duyulan ihtiyaç, bakıcının eğitim düzeyi ile evrak işlerini kendilerinin yapabilmesi, bakıcının ekonomik durumu ile ikamet ettiği çevre, bakıcının komşularıyla görüşme sıklığı ile ikamet edilen çevre, engel türü ile bakıcıların bakım verirken en çok zorlandıkları konular, engel türü ile bakıcının hangi durumda daha fazla tükenmiş hissettiği arasında anlamlı farklılıklar bulunmuştur. Araştırma, şu konular hakkında da bilgiler sunmaktadır: Evde bakım ücretinin engellinin ihtiyaçlarını karşılama konusunda yeterlilik düzeyi; bakıcıların engelliler için açılacak gündüz bakım evlerine olan ihtiyaçları; bakıcıların sosyal, psikolojik, ekonomik desteğe olan ihtiyaçları; bakıcıların engelli ve yakınlarının haklarıyla ilgili bilgi edinmeye yönelik ihtiyaçları; bakıcıların bakım yükünü hissediş şekilleri ve toplumsal dışlanmışlık hissedip hissetmedikleri. Ayrıca engelli bakıcılarının bazı güçlü ve zayıf yönleri ortaya konulmuştur. Araştırma, literatüre katkı sağlaması ve sosyal politika yapıcılara yol göstermesi bakımından önem taşımaktadır.
Türkiye'de Cumhuriyet öncesi ve sonrası siyasal partilerin sosyolojik incelemesi

Tez çalışmasında Türkiye siyasi partilerinin sosyolojik incelemesi yapılmıştır. Türkiye'nin partileşme süreci Cumhuriyet öncesi ve Cumhuriyet sonrası olmak üzere iki tarihsel dönem olarak ele alınmıştır. Çalışmada siyasal partiler toplumsal kökenlerine inilerek sosyal sınıflar ve bunların diyalektik ilişkileri bağlamıyla çözümlenmiştir. Bu çözümleme, kuramsal olarak Lipset ve Rokkan'ın 'Toplumsal Bölünmeler Tipolojisi'ne uygundur. Tezin temel bulguları şöyle ifade edilebilir: a) Türkiye'de siyasal partiler Osmanlı devletinin son döneminde ortaya çıkmış ve Türkiye Cumhuriyeti döneminde de köken ve nitelik olarak süreklilik arz etmiştir. b) Türkiye'de siyasal partileri genel olarak sosyal sınıflara dayanmamaktadır. Dolayısıyla Türkiye'de siyasal partiler arası çatışma altyapı değil üst yapı temellidir. c) Siyasal kültür içerisinde 'gelenekçi-liberal' ve 'devletçi-seçkinci' olmak üzere iki kimlik alanı başattır. d) Türkiye siyasetinde geniş alan kaplayan 'inerkez sağ' ve 'inerkez sol' partiler 'ulusal elit-içi çatışma' ve 'özgül çıkar çatışmaları' alanlarında ortaya çıkmışlardır. 1970'lerden itibaren 'ideolojik çatışma' alanında siyasal İslamcı ve Türk milliyetçisi partiler aktör olarak yerlerini almıştır. 1980 sonrasında ise 'yerel-bölgesel çatışma' alanında Kürt milliyetçisi parti siyasetin aktörlerinden birisi haline gelmiştir. e) Siyasal partilerde patronaj ilişkiler söz konusudur ve buna göre oluşan parti-içi oligarşi sürdürülmektedir.
Flexible labour policy and the crisis of trade unionism: The case of Tekel workers resistance in Ankara

Bu çalışmanın amacı, neoliberal ideolojik yapılanma araçlarının beraberinde getirdiği emeğin esnekleştirilmesine yönelik uygulamalar ve bu pratikler sonucunda oluşan sendikal krizi Ankara'daki Tekel İşçilerinin direnişleri bağlamında anlamlandırmaktır. Çalışmanın kuramsal çerçevesi, sendikalara Marksist anlayış ve aynı zamanda bu anlayış içerisindeki eleştirel bakıştan yola çıkılarak, sermaye birikiminin 1970'lerin ortalarında itibaren krize girmesiyle birlikte neolibeal ideolojik yapılanma araçlarının uygulanması sonucunda sendikaların krize girme nedenlerinin tartışılması çerçevesinde oluşturulmaktadır. Bu perspektif üzerinden, neoliberal hegemonya sürecinde uygulanmakta olan, deregülasyon, özelleştirme ve esnekleştirme politikalarıyla emeğin metalaşması, bir yandan istihdam biçimlerinin çok katmanlı ve güvencesiz hale gelmesine diğer yandan da sınıfın parçalanmasına dolayısıyla sendikaların temsiliyet krizine yol açması analiz edilmektedir. Bu bağlamda, Ankara'da 78 gün boyunca kesintisiz olarak devam etmiş olan Tekel işçilerinin direnişi, neoliberal politika aygıtlarının uygulanmasıyla giderek daha fazla esnek, güvencesiz ve sendikasız çalışma koşullarının dayatıldığı sürecin çeşitli kimlik yapılarından oluşan bütün kesimlerin ortak düzlemi/kaderi olduğu önsavı çerçevesinde tartışılmaktadır.
Savaş ortamında suçların sosyal ve antropolojik açıdan incelenmesi

Savaş ortamının ortaya çıkardığı en önemli sonuçlardan bir tanesi de suçların nicelik ve niteliğinin değişikliğe uğramasıdır. Bu değişikliğe sebep sadece savaşın ortaya çıkardığı güvenlik zafiyeti ve diğer nedenlerden dolayı suç işleme temayülü değil ayrıca sınırların yeterince korunamaması ve açılması neticesinde komşu ülkelerden de bu ortama suçlu transferi veya diğer ülke suçlularının bu ülkeye kaçışı da etkili olmaktadır. Ancak bu suç artışındaki küçük bir nedendir. Çünkü beyaz yaka suçluları gibi bu şahısların sayıları çok yüksek değildir. Savaşın kendisi, suçu içerisinde barındırmaktadır. Savaşın özünde adam öldürmek, adam yaralamak, adam kaçırmak ve kundaklama yerine aynı görevi yapacak gelişmiş yakıcı ve yıkıcı silahlar vs. vardır. Savaş ortamı bu nedenle benzer amaçla aynı suçu işlemek için bir ortam sunmaktadır. Kin, nefret, acı, intikam gibi nedenler savaşın hem başlatanı hem de neticesi olmasından dolayı şiddetin tesiri ile suça yönelmek sadece küçük bir adımdan ibaret olmaktadır. Savaş ortamında sadece hislerle insanlar suç işlememektedirler. Savaşın meydana getirdiği yıkıcılık ve çevre felaketi gasp diye adlandırılan yağmacılığı da beraberinde getirmektedir. Bazen bir suç diğer suçu da tetiklemektedir. Gasp suçu işlenirken karşınızdakinin direnmesi ile öfkeye yenik düşerek adam öldürme suçunun ortaya çıkması gibi.
Hıristiyanlıkta bir misyon yöntemi olarak İnkültürasyon

Demirkapı, Döne, Hıristiyanlık'ta Bir Misyon Yöntemi Olarak nkültürasyon, Yüksek Lisans Tezi, Danışman: Prof. Dr. Ahmet Hikmet Eroğlu, 105 s. nkültürasyon terim olarak Hıristiyan misyonerliğinde ncil'in belirli toplumlaraadapte edilmesi faaliyetlerini tanımlamak amacıyla kullanılmaktadır. Köken itibariyle daha eskilere dayanmakla birlikte Papa II. John Paul tarafından popüler hale getirilmiştir. II. Vatikan Konsili'ne göre, Evanjelizasyon, bir kültürel uyumlaşma süreci, kültürlerin birleşmesi süreci, Kilise ile farklı toplumların inançları arasında bir karşılıklı kültürel alış-veriş süreci olarak eskiden olduğu gibi günümüzde de varlığını sürdürmektedir. Kilise, var olduğundan itibaren bu yöntem ile sa'nın mesajını farklı kültürlere sahip insanlara uşlaştırabilmiştir. Böylece her toplum, kendi kültürelunsurlarına bağlı kalmak suretiyle sa'nın mesajına sahip olabilmiş ve bu mesajıbaşkalarına anlatabilmiştir. Özellikle günümüzde inkültürasyon ile sağlanan diyalog ve iletişim imkanlarının kullanılmasına ihtiyaç vardır. Bununla birlikte, bir misyon yöntemi olarak inkültürasyonun, Müslüman toplumlarda ve Türkiye'deki uygulamalarının kültürel ve dini bozulmalara da yol açtığı gözlenmektedir. Çalışmamızda nkültürasyon birçok yönüyle ele alınmıştır.
Cultural policy of Turkey and England in the 1980s: A comparative study

Türkiye Cumhuriyeti büyük ölçüde geleneksel doğu tarzı bir kültür mirasından modern batıya yönelik bir geleceğe geçişi temsil etmektedir. Yeni devletin oluşumunun sağlamlaşması gerekliliği, ulus oluşturma süreci ihtiyacını doğurmuştur ki, bu da cumhuriyetin ilk yıllarında dinamik ve cesur kültür politikalarının uygulanmasını gerektirmiştir. İç ve dış politik gelişmelerin bir sonucu olarak Türkiye çok partili sisteme dahil olmuştur. Bu, kültür politikaları açısından bir bakıma düzelmeyi temsil etmektedir. Sonraki yıllarda Türkiye'nin batıya yönelişi küreselleşme dönemi esnasında liberal politikalarla vurgulanmıştır. Bu tezin amacı Türkiye'ye serbest Pazar ekonomisini sokan liberallerin yönetiminde Türk devletinin kültür politikalarının tercihlerinin araştırılmasıdır. İngilte'de 1980'lerdeki gelişmeler bu zaman diliminde Türkiye'nin kültür politikalarının ilham kaynağının ana nedeni olarak görülebilir. Bu sebeple bu çalışma kültürel politikalara yönelik 'esas' liberal eğilimlere de odaklanmayı amaçlamaktadır. Bu tez, birden çok ulusun politik araştırmalarına odaklanmış olan bir dizi temel kaynaktan yararlanacaktır. 1980 lerde İngiltere ve Türkiye'deki kültür politikalarına ilişkin parlemento kararları ana çerçevesi olacaktır. Ayrıca, küreselleşmeyi yakından izleyen Türkiye'nin bakış açısı hakkında bir fikir vermek amacıyla, Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk yıllarındaki ve çok partili döneme geçişteki eğilimler ile 1980'ler vurgulanmaktadır. Son olarak Turgut Ozal Türkiye'si ile, Margaret Thatcher İngiltere'sinin kültür politikası konusundaki tutumlarının karşılaştırması yapılacaktır.
Kentlileşme sürecinde etnik grup kimliği

Kentleşme süreci, kente göç eden grupların sosyo-kültürel niteliklerini değiştirir ve dönüştürür. Kentlere göçler tek bir nedene bağlı olmamakla birlikte göç edenlerin kentten bekledikleri imkanlara bağlı olarak değişkenlik göstermektedir. Çalışmada etnik bir grubun kentlileşme süreci incelenmiştir. Yeni bir kente ne amaçla geldikleri ve yeni bir kentten beklentilerinin ne olduğu saptanmak istenmiştir. Etnik grup olarak ortak dilsel ve inançsal davranışlarda bulunan Antalya'da yaşayan Tunceliler seçilerek göçün başlangıç noktası olarak Tunceli, bitiş noktası olarak da Antalya alınmıştır. Tunceliler ortak dil, inanç ve yaşam tarzını paylaşmaları nedeniyle etnik grup özelliği göstermektedirler. Bu özelliklerinden dolayı araştırma için uygun etnik grup olarak seçilmişlerdir. Çalışmanın amacı, etnik bir grubun kentteki yaşam tarzı, kendilerini nasıl algıladıkları, ötekilerin kendilerini nasıl algıladıklarını, inançlarının gerekliliklerini yeni bir kentte ne kadar uygulayabildikleri, etnik kimliklerinin sosyal hayatlarını ve meslek hayatlarını etkileyip etkilemediğini anlamaktır. Bu çalışmanın sonucunda göç edilen kentteki genel yapıdan farklı özellikler gösteren etnik bir grubun kente uyum sağlama sürecinde yaşanan güçlüklerin anlaşılması sağlanmıştır.
Yönetim biçimlerinin mimari üzerindeki etkileri anarşizmde mimarlık-mimarlıkta anarşi

Yönetim ve mimarlık ilişkisi tartışmalı bir konu olup, tarih boyunca karşılıklı bir etkileşim biçiminde var olmuştur. Başlangıçta mimarlık devletin oluşumunda etkin rol oynamışken sonraları devlet bu etkinliği kendi yönüne çevirmiş ve mimariyi bir meşruiyet, rejimsel gösterge ve simgeleştirme, siyasi manipülasyon aracına dönüştürmüştür. Çalışma kapsamında bu etkileşimin sürekli olarak devam ettiği Ahmet Taner Kışlalı'nın yönetim sistemleri sınıflandırmasından yararlanılarak açıklığa kavuşturulmuştur. Devletin bu etkinliğine rağmen mimaride marjinal anarşist yaklaşım Sitüasyonist Enternasyonal ve Anarchitecture akımları ile katılımcı tasarım ve kapitalizm karşıtı planlama gibi hareketlerde var olabilmiştir. Bu 'rağmen' mimarlığı anarşizm ortamında mimarinin var olacağına dair bir görüngü sunarken, bu varlık sorunsalı anarşist teorisyenlerin toplum, sanat ve mimari görüşleri bağlamında değerlendirilmiş ve tezde de olumlanmıştır. Bu söylemler bağlamında özgür ortamdaki mimar bir mekansal danışmanlık ile toplumsallığın yansıtıcısı rolünü üstlenirken özgür eğitimi dolayısıyla da edimi olan mimarinin niteliğini arttıracaktır. Anarşizm ortamında mimari biçimlenişe kesin fiziksellikler örnek verilemese de, anarşist teorisyenlerin söylemleri ve ütopyaların idealleştirilmesiyle, kapitalist büyüme teorisine karşın küçük ve insan ölçeği, hiyerarşik ilişkileri dayatan kurumlar yerine kurumsuzlaştırma, izole karakterdeki şehir ve mimari mekanlar yerine yüz yüze ilişkiyi teşvik eden mimari karakter, doğaya hakimiyet yerine ekolojik yaklaşım ve merkeziyetçilik yerine merkezsizleştirme önerileri mimaride 'anarşist bir yaklaşım' olarak bugün dahi uygulamada yer verilebilecek anarşist bir geleceğe dair öngörüler olarak tanımlanmıştır.
Antakya'da yaşayan Özbeklerde kimlik ve aidiyet

Bu tez, 1982 yılında Antakya'ya iskan edilmiş olan Özbeklerin kültürel etkileşimlerine bağlı olarak şekillenen kimlik ve aidiyet yapılarını konu almaktadır. Araştırmanın amacı, Özbeklerin, yerel halkla kurdukları ilişki biçimlerini ve ortak yaşam alanlarını nasıl kurguladıklarını anlamaktır. Böylelikle Özbeklerin kimlik ve aidiyet duygularının nasıl şekillendiği ve nasıl yeniden kurgulandığı anlaşılmış, aidiyet duygularının şekillenmesinde etken olan değişkenler ortaya konulmuş olacaktır. Bu çalışma; Haziran-Temmuz 2011 tarihlerinde yaptığım ön araştırma ile Eylül 2011- 28 Ocak/ 08 Şubat-Temmuz 2012 tarihleri arasında gerçekleştirdiğim alan araştırmasından elde ettiğim bulgulara dayanmaktadır. Çalışmada kalitatif araştırma yöntemini destekleyen katılımcı gözlem ve derinlemesine mülakat tekniğinden faydalandım. Alandan elde ettiğim bulguları, Fredrik Barth'ın subjektif ve objektif olarak belirlediği kriterlerden yola çıkarak anlamaya gayret ettim. Özbeklerin kim olduklarını ifade ederken kullandıkları sözcüklerin yanı sıra, objektif unsurlar kategorisinde değerlendirdiğim giyim-kuşam, yaşam tarzı, yemek kültürleri, gündelik yaşam pratikleri, evlilik tercihleri, gelenekleri vb. olguları anlamaya çalıştım. Böylelikle, kişilerin kendilerini nasıl ifade ettiklerini, yerel halkla kurdukları ilişkiler sonucunda kimliklerini yeniden nasıl inşa ettiklerini anlamayı hedefledim. Özbeklerin kimlik ve aidiyet duygularını yeniden kurgularken, vatandaşlık, eğitim, askerlik, mülk edinme, politik hayat, anavatan, eşit yurttaşlık gibi alanların etkili olduğunu tespit ettim. İkinci olarak, Özbek kimliğinin yeniden şekillenmesine etki eden evlilik, iş, komşuluk, arkadaşlık ve güven ilişkilerinin kimlik üzerindeki yansımalarını irdeledim. Bu unsurların etkileri, üç kuşak üzerinde farklı sonuçlar doğurduğundan, her kuşağı kendi içerisinde değerlendirmeye gayret ettim. Alan araştırmamın sonucunda genel hatlarıyla birinci kuşağın etkileşim ortamında değişime kapalı bir yapı sergilediğini, ikinci kuşağın değişen yaşam koşullarına ayak uydurmaları gerektiğini bildikleri için değişime daha ılımlı baktıklarını ve gelenek ile yeni arasında stratejiler geliştirdiklerini fark ettim. Atalarından farklı bir iklimde doğup büyüyen üçüncü kuşağın ise kimlik ve aidiyet algısının etkileşim sürecinde yeniden yapılandığını tespit ettim.
1960lı yıllar Türkiyesi'nde gündelik hayat ve sinemaya yansımaları

Gündelik hayat, çok sık işitilen bir sözcük olmasına karşın felsefi ve akademik içeriği çok fazla merak edilmeyen bir kavramdır. Buna neden olarak gündelik hayat kavramının, tekdüze ve sıradan olayların devindiği zaman dilimini ifade ettiği düşüncesinin varlığına işaret edilebilir. Oysa bu kavramın, daha derin ve incelenmeyi gerektiren bir içeriği olduğu düşünülmektedir. Üstelik sanayi devriminden sonra toplumların gündelik hayat pratikleri köklü değişimlere uğramıştır. Artık toplumsal yaşam, iş ve seri üretim süreçleri etrafında şekillenmektedir. Bu durum, gündelik hayatın hızlanması ve bayağılaşması algısını doğurabilmektedir. Bahsedilen sürecin neticesinde, bireylerin bazı gündelik işleri kolaylaşsa da hayatı anlamlandırma ve değerleri yerine koyabilme konularında ciddi zorluklar çekilebilmiştir. Özetlenen yaşantının içeriğini düşünce dünyası, 'modernite' şeklinde kavramlaştırmaktadır. Gündelik hayatın incelenmesi, hayatın en küçük biriminin tüm yönleriyle irdelenmesini ve yapılan tespitlerden yola çıkarak hayatın bütününe dair çıkarımlar yapılabilmesini amaçlamaktadır. Gündelik hayatın kapsayıcı bir kavram olması, onun içeriğinin de kapsayıcı bir araştırma ile incelenmesini gerektirmektedir. Bu nedenle bu araştırma, kavramın içeriğini tarih, sosyoloji, psikoloji, felsefe, edebiyat, gibi farklı ve birbirini tamamlayıcı alanlara başvurarak açıklamaya gayret etmiştir. Yapılan tespitler neticesinde gelinen nokta, en kuşatıcı sanat dallarından olduğu düşünülen sinema sanatı ile tamamlanmaya çalışılmıştır. Araştırmanın odaklandığı süreç, 1960- 1970 arası dönemdir. Bu dönemde Türkiye'de gözlenen gündelik hayat pratikleri ve bu pratiklerin içeriği, araştırmanın esas merak konusudur. Ancak söz konusu araştırma, yukarıda da özetlenen sebeplerden dolayı daha geniş bir literatür taramasının yapılmasını gerektirmiştir. Buna rağmen yazma aşamasında, konunun özünden uzaklaşmamaya ve konuyu karmaşıklaştırmamaya özen gösterilmiştir. Sanatçılar, içinde bulundukları zamanı -tuhaf ama aslında- en objektif şekilde yorumlayan insanlardır. Sanat eserleri, tamamen kişisel bakış açılarıyla meydana getirilen yapıtlar olsalar da insan ruhunun hakikatlerinin bilgisini taşımaktadırlar. Zira sanat, hem zaman ötesi kolektif bilinçdışı ile hem de yaşanılan zamanın bireysel ve toplumsal bilinciyle ilişkiye girmeden üretilememektedir. Dolayısıyla sanat, herhangi bir zamanın içeriğini araştıran araştırıcılar için en az bilimsel çalışmalar kadar değerli kaynaklardır. Bu bakışla; gündelik olanın bilgisine, Türk sinemasının bu yıllarda ürettiği filmlerden faydalanarak ulaşmaya çalışmak bu araştırmanın öncelikli hedeflerinden biri olmuştur.