turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Sinemanın disiplinlerarası yapısı üzerine bir okuma; Alice Harikalar Diyarında hikayesine iki farklı bakış

Keşfiyle birlikte öncelikle bir eğlence aracı olan sinema, ilerleyen yıllarda kendinden önceki sanat dallarını da kapsayan bir anlatı haline gelmiştir. Sinemanın sanatsal serüveninde en büyük destek edebiyat alanından gelmiştir. Özellikle yazılı anlatı formların en yaygını olan roman eserlerinden yapılan uyarlamalar sinemanın geniş kitlelerce sevilmesini ve gelişmesini sağlamıştır. Sinemanın sanatsal gelişiminde diğer sanat dalları kadar yaşanan tarihsel dönüşümlerinde etkisi görülmektedir. Dünya savaşları sonrası başta Avrupa'da olmak üzere yaşanan toplumsal ve sosyolojik dönüşümler sinemanın bir sanat olarak gelişmesinde önemli bir yere sahiptir. Amerikan stüdyo sistemi ise sinemanın endüstrileşmiş bir sanat haline gelmesine yol açmıştır. Bu tez çalışmasında sinemanın disiplinler arası yapısı sinema-edebiyat ilişkisi üzerinden incelenmiştir. Karşılaştırmalı metin analizi ve anlatı çözümlemesi yöntemlerinin kullanılmasıyla birlikte literatür için de disiplinler arası bir bakış ortaya konulmaya çalışılmıştır. Lewis Carroll'ın 1865'te yazdığı 'Alice Harikalar Diyarında' hikayesi yayımlandığından beri tüm dünya tarafından ilgiyle karşılanmış olan fantastik bir eserdir. Günümüze kadar sadece sinema da değil, tiyatro, müzikal, video oyunu gibi birçok alanda uyarlamaları yapılmıştır. Tezin çalışma konusunu, bu çok bilindik eserin Avrupalı gerçeküstücü bir yönetmen olan Jan Svankmajer ve Hollywood sistemi içinde özelleşmiş bir dili bulunan Tim Burton tarafından gerçekleştirilen uyarlamalarının ana metinle farklılıklarının karşılaştırmalı metin analizi ile incelenmesi oluşturmaktadır. Yönetmenler tarafından bir bilgi ağı olarak kabul edilen Alice Harikalar Diyarında eseri kaynak metin olarak yeni bir bağlamda dönüştürülmektedir. Bu tez çalışmasında farklı kültür ve dönemden iki yönetmenin aynı metne verdikleri yanıt ve filmlerinin uyarlama açısından farklılıkları değerlendirilecektir. Gerçeküstücü olarak görülen bu iki yönetmen bağlamında sinemanın edebiyat ile olan ilişkisi üzerinden disiplinler arası yapısı göz önüne serilip kültürel birikime bir katkı amaçlanmaktadır. Aynı zamanda Türkçe sinema literatüründe az yer kaplayan bu iki yönetmenin sinemaları sanatsal ve kişisel gelişimleri üzerinden incelenmiş ve bütüncül bir biçimde ortaya konmuştur.
Sinema ve varoluşçuluk

DOKTORA TEZ ÖZÜ SİNEMA VE VAROLUŞÇULUK Hakan SAVAŞ Sinema-TV Anabilim Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Eylül 2001 Danışman: Prof. Dr. Naci GÜÇHAN Uygarlık tarihinin her döneminde, her çağda felsefe ile sanat arasında bir bağ kurmak olanaklıdır. Bu bağ kimi zaman çok güçlü, kimi zaman da çok zayıf olabilir. Ancak sanat tarihinin gösterdiği son derece açık bir gerçek varsa, o da, sanatın ancak ve ancak düşünce-yoğun ortamlarda gelişip serpilebildiği, düşüncenin yoksullaştığı dönemlerde ise sanatın da gücünü yitirdiğidir. Felsefe ile sanat arasındaki bağın niteliğini belirleyen ise, öncelikli sorunun 'insan'olmasıdır. Başka bir deyişle, insan ne zaman öncelikli sorun haline gelirse o zaman felsefe ile sanat arasındaki bağ da güçlenir, sıkılaşır. Çünkü insanı anlamak, insanla birlikte yaşamı anlayıp yorumlamaya çalışmak sorun olduğunda, sanat ve felsefe bir ortak paydada buluşmuş demektir. Bu açıdan bakıldığında, 20. Yüzyılın ayırt edici özelliklerinden biri de, bu yüzyılın felsefesi ile sanatı arasındaki güçlü işbirliğidir ki, bu işbirliğinde, çağdaş bir felsefe olarak varoluşçuluğun da önemli bir payı vardır. Varoluşçu felsefeyi dar anlamıyla yalnızca felsefenin sınırlan içinde kalmaktan çıkartarak sanatla buluşturanın ise 'insanın kendini arayışı' olduğu söylenebilir. Sinema sanatı ile varoluşçuluğu bir yerde buluşturan da aynı arayış, aynı uğraştır. Çağdaş insanın kendini arayışının izini, -yaşamın ve insanın bütünlüğünü hiç gözden yitirmeksizin- felsefede ve sinemada sürmek, varoluşçuluk ile sinema arasındaki ilişkinin boyutlarım açığa çıkartmak bu araştırmanın konusu olmakla birlikte, asıl amaçlananın sinemaya felsefe ile bakmak, felsefi bakışı film çözümlemesi ve eleştirisine taşımak olduğu söylenebilir. Başka bir deyişle, 'Sinema ve Varoluşçuluk' başlığım taşıyan bu çalışmadan beklenen, felsefe ile sinema arasında kurulacak bağ da bir ilmek atabilmek ve felsefi bakışın sinema sanatını değerlendirme yönünde sağlayabileceği olanaklardan hiç olmazsa bir bölüğünü tanıtarak, ömeklendirebilmektir.
The vampire, the wolf and the ghost: The representation of inbetweenness in divergent superhero movies

Süpermen'den günümüze süper kahramanlar, Amerika'da ve dünyada popüler kültürünün önemli bir parçası haline gelmiştir. Klasik süper kahramanlar misyon, süper güç, gizli kimlik/kostümleriyle tanımlanmaktadır. Marvel Comics'in alternatif karakter tasarlama girişimleriyle birlikte, süper kahraman evreni de geleneksel kalıpların ötesine geçmeyi başarmıştır. Bu tezin amacı, ayrıksı süper kahramanları inceleyerek süper kahraman dünyasındaki genişlemeye daha derinlemesine bir bakış sunmaktır. Misyonlarının fluluğu, sahip oldukları gücün kendileri için birer lanete dönüşmesi ve kim olduklarıyla ilgili arada kalmışlıkları bu ayrıksı süper kahramanların tanımlayıcı unsurlarıdır. Bu çerçevede; Blade, Wolverine ve Ghost Rider karakterleri ayrıksı süper kahraman örnekleri olarak ele alınacaktır. Bu üç süper kahramanın arada kalmışlıkları; kanun/ kanunsuzluk, kahraman/kötü adam, aidiyet/yerini bulamama, hayvansılık/ medenilik, hafıza üzerinden geçmişş / yokluk üzerinden şimdi olarak kurulan karşıtlıklar üzerinden incelenecektir.
Türk sineması'nda kahraman miti

Kolektif bilinçdışının ürünü ve temel arketipi olarak kabul edilen kahraman miti aynı zamanda varoluşsal bir ihtiyaç olarak karşımıza çıkmaktadır ve bu ihtiyaç popüler kültür ürünlerinde çok ve çeşitli biçimlerde karşılanmaktadır. Yine bir popüler kültür ürünü olan sinema da bu ihtiyacın karşılanmasında önemli bir araçtır. Bu noktadan hareketle bu çalışmanın temel araştırma konusunu Türk sinemasında kahraman sembollerinin aşırı bir biçimde ortaya çıktığı Yeşilçam dönemi, söz konusu dönemin toplumsal ruh hali ve kahraman sembolünün temsil stratejisindeki değişimler oluşturmaktadır.
Pilav: A modest attempt to represent male circumcision traditions in Turkey via animation

Bu tez, Türk Sünnet Geleneklerinin daha iyi anlaşılabilmesini sağlamak için, erkek sünnetinin tarihini, ne zaman ve hangi sebeplerle ortaya çıktığını, tarih boyunca kaydedilmiş farklı sünnet geleneklerini ve günümüzde erkeklerin neden hala sünnet olduklarını açıklar. Sünnetin tarihi hakkındaki bilgilendirmeye ek olarak, sünnet operasyonunun erkek çocuklar üzerindeki psikolojik etkileri de bu tezde anlatılır. Ayrıca, animasyon sinemasında korkunun nasıl aktarıldığına dair bir temel oluşturmak için, korku janrının ana akım animasyon sineması içerisindeki yerini inceler. Son olarak, animasyon sinemasında korku ve sünnet korkusu konularını, teze eşlik eden Pilav isimli kısa animasyon üzerinden, birbirleri ile ilişkilendirerek irdeler. Teze eşlik etmekte olan proje, Türk sünnet geleneklerini farklı yönleriyle anlatmaya çalışan kısa bir animasyondur. Bu proje, sünnet adetlerini olabildiği kadar çok yönlü bir şekilde aktarmaya çalışmanın yanında, sünnet ameliyatının çocuklar üzerindeki psikolojik etkisini ve sünnet korkusunu da iki ve üç boyutlu bilgisayar animasyonunu kullanarak betimlemeye çalışır.
Belgesel sinemada dramatik yapı

Bu çalışmada, belgesel sinemaya dair bugüne kadar yapılan belli başlı tanımlar, yaklaşımlar, saptamalar değerlendirilerek, belgesel sinemaya farklı bir bakış açısı getirilmeye çalışılmış; böylece günümüz dünyasının, belgesel filmden beklentileri ortaya konulmuştur. Belgesel film, yaşanan gerçeklerin yansımasıdır; ancak unutulmamalıdır ki söz konusu gerçekler, insan zihninin filtresinden geçerek, teknoloji aracılığıyla kaydedildikten sonra yansıtılmaktadır. Belgesel film, sanatsal bir medya aracıdır; bu da onun tasarıma ve estetiğe tabi olduğu sonucunu doğurur. Sinema, içinde barındırdığı ögeleri, kendinden önceki sanatlardan; anlatım dilinin yapısall özelliklerini ise edebiyat ve tiyatrodan almıştır. Edebiyat ve tiyatronun temel taşı olan dramatik yapı, belgesel sinemanın da vazgeçilmez inşa malzemesi olmuştur. Bu çalışmada, İran sinemasından seçilen belgesel film örnekleri üzerinden, dramatik yapının belgesel sinemada nasıl uygulanabileceğine ilişkin somut veriler sunulmuş, değerlendirmeler yapılmıştır. Böylece dramatik yapının, sanılanın aksine gerçekliğe gölge düşürmediği, anlatılmaya çalışılan gerçeği, daha etkili sunmanın bir yolu olduğu kanıtlanmaya çalışılmıştır.
Türk sinemasında Brechtyen anlayış ve bir örnek: Asiye Nasıl Kurtulur?

Yirminci yüzyılın en önemli tiyatro kuramlarından olan Bertolt Brecht'in epik tiyatro kuramı, sadece tiyatro sanatını değil, sinema estetiğini de etkilemiştir. Brecht'e göre, modern tiyatro epik tiyatrodur. Bu nedenle Brecht, temeli katharsis, özdeşleşme, taklit, illüzyon ve neden-sonuç ilişkisine dayanan Aristotelesçi dramatik kuramı reddetmiş; onun yerine temeli yabancılaştırmaya dayanan ve seyircinin oyuna, karaktere kendisini kaptırarak pasif hale gelmesini engelleyerek eleştirel bir bakış açısı yakalamasını sağlayan alternatif tiyatro kuramını geliştirmiştir. Bu çalışmanın amacı; temeli naivete, mesel çalışması, epizodik yapı, anlatımcı yapı, gestus, yabancılaştırma, göstermeci oyunculuk ve tarihselleştirmeye dayanan Brecht estetiğinin Türk sinemasındaki yansımalarını göstermek ve Atıf Yılmaz tarafından sinemaya uyarlanan Asiye Nasıl Kurtulur?'u Brecthyen açıdan incelemektir.
Türk sineması akımları bağlamında Osmanlı temasının sunuluş biçimi

Bu çalışmanın temel konusunu Cumhuriyet dönemi Türk sinemasındaki tarihi filmlerde işlenen Osmanlı teması oluşturmaktadır. Çalışmaya dayanak olması açısından öncelikle dünya sineması tarihi paralelinde Türk sinemasının doğuşu, gelişimi, tarihsel devirleri, sinemamıza yön veren yönetmenlerin geliştirdiği çeşitli akımlar incelenmiştir. Çalışmanın temel amacı ise Türk sineması akımları özelinde Osmanlı imajının araştırılmasıdır. Bu amaçla Türk sinemasında ortaya çıkan akım ve dönemlere dair çeşitli film ve yönetmenler incelenmiştir. Buna göre:Halit Refiğ ve Ulusal Sinema, Metin Erksan ve Türk Sinemasında Yeni Gerçekçilik, Mustafa Altıoklar ve 90'lar sonrası Türk sineması ile Yücel Çakmaklı ve Milli Sinema inceleme alanı olarak seçilmiştir. Söz konusu yönetmenlerin sinema anlayışları paralelinde incelenen dört ayrı tarihi film üzerinden sinema seyircisine sunulan Osmanlı imajının genel çerçevesinin belirlenmesine çalışılmıştır. Çalışmaya göre yalnız Yücel Çakmaklı ile temsil edilen Milli Sinema içerisinde belirgin olarak Osmanlı imajının olumlu olduğu, diğer akım ve dönemlerde ise negatif bir imajın filmlerin dokusuna işlediği görülmüştür.
Arm-wrestling a super power: American representations in Turkish comedies

Bu tezin amacı, Türk komedi filmlerindeki Amerikalı karakterlerin sinematik temsillerini incelemektir. Bu çalışma, Türk toplumunun Amerikalılar hakkındaki hislerini ve düşüncelerini komedi filmleri vasıtasıyla ifade ettiklerini iddia eder. Bu çalışma, Amerikalı karakterleri temsil eden Türk komedilerinin Türk seyircisine sadece eğlence sağlamayı amaçlamadığını, ayrıca bu filmlerin gerçek dünyadaki güç ilişkilerini değiştirme hakkındaki hislerini de ifade ettiğini önerir. Bu komediler güç ilişkilerini ters yüz ederken Türk karakterleri üstün kılmaktadırlar; çünkü Amerikan temsilleri sadece güçlü kurumlar olarak görülen Amerikan ordusu ve CIA bürosuna mensup kişileri içerir. Bu kurumları yenmek temsilde Türklerin tarafında üstünlük sağlamaktadır. Bu açıdan, bu çalışma bu filmler aracılığıyla Oryantalizm ve Oksidentalizm arasındaki değişen ilişkileri de içerir. Bu çalışma için beş film seçilmiştir: Maskeli Beşler ? Irak, Amerikalılar Karadeniz'de ? 2, Avrupalı, Osmanlı Cumhuriyeti ve Süper Ajan K9. Seçilen bu filmler Amerikan ordusu ve CIA bürosuyla ilişkili Amerikalı temsilleri göstermek içindir. Bu çalışma fiziksel, davranışsal ve dilsel temsil açısından üç bulguyu içerir. Ayrıca, bu çalışma Amerikan Çalışmaları ve Film Çalışmalarını birleştirmiş olma niteliğine sahip olması ve günümüz Türk komedi filmlerindeki Amerikan temsillerinin ilk kez incelemiş olmasından dolayı önemlidir. Bu çalışmanın esas amacı Türk komedilerinin bakış açısından Amerikalılar ile ilgili gizli düşünce ve hisleri açığa çıkarmaktır.
Hayvan düşüncesinin tarih boyunca değişimi ve sinemadaki imajlarda gösterimi

Hayvanlar insanlık tarihinin konuşulduğu her metinde varlığı en çok hissedilen, uygar topluma geçişte ise belirleyici rolü üstlenmiş, iktidarların kurulmasına, devam ettirilmesine ve dağılmasına neden olmuş öte dünyanın elçileri, yaşamın özünü içlerinde taşıyan kadim akrabalar, yaşam kaynağı, temel işgücü, yiyecek ve zenginlik kaynağı olmuşlardır. Şehir, eğlence, kültür sembolleri, en eski yerleşimlerdeki tasvirlerden günümüzün teknolojik ürünlerine, insan gözüne en çok tanıdık gelen figürlerdir. Hayvanlarla bir arada yaşam, kentleşme ve modernleşmeyle birlikte yalıtılmıştır. Uzaklaşan hayvanların simgeselliğini ve kültüre ait figürleri ise kültür endüstrisi ele geçirmiştir. Kültür endüstrisinin önemli bir kolu olan sinemada havyanlar gerçek hayatta hiç bulunmadıkları rollerde ve konumlarda, animasyon ve canlandırma görüntülerde, gerçekte olmadıkları biçimlerde imaj olarak insanlara sunulurlar. Bir temsil sanatı olmanın ötesine geçen ve toplumsal gerçekliğin inşa edilmesinde önemli bir yer tutan sinema sanatı, farklı imajları- farklı bakış açılarıyla birleştirir. Göstergelerin yorumlanması, üretilmesi veya anlamlandırma süreçleri, belirli bir bakış açısının ve yorumlayan kişinin ideolojisini içerir. Hikayeler, sinema aracılığıyla yeniden yorumlanırken toplumsalın objeye bakış açısı kolektif olarak korunur. Bu bakış açısı aynı zamanda toplumun değişen özneleri tarafından benimsenir ve gerçeklik algısı yerinden edilir. Sinematik imajların içinde hayvana doğru bir bakışın mümkün olup olmadığı ve bakışın nasıl inşa edildiği çalışmanın konusunu oluşturmaktadır.
The architectural city images in cinema: The representation of city in Renaissance as a case study

Bu çalışma mimari imajların sinemadaki mekansal dönüşümlerinin limitlerinin kavranmasını amaçlamaktadır. Bu yorumlamada mimari şehir imajları, Renaissance gibi şehrin ana kavram olarak ele alındığı model filmlere referans verilerek analiz edilecektir. Mimarlık ve sinema arasındaki etkileşim, mekan, zaman, algılama, kadraj, düzenleme ve süreklilik konseptleri kullanarak ve ek olarak bu konseptlerin geleceğin şehirleriyle ve bu şehirlerdeki gelecek tasarımlarıyla ilişkileri kullanarak tartışılacaktır. İnceleme film tür karakteristiklerine dayanacaktır.
Effects of the eurimages fund on the content of Turkish cinema after 1990s

1990'lı yılların başında Türkiye Sineması neredeyse durma noktasına gelmiştir. Bu noktada Türkiye'li yönetmenlerin temel olarak destek aldığı en önemli ekonomik yardımlardan birisi Avrupa Konseyi'nin Eurimages fonu olmuştur. Bu fondan maddi destek alan yönetmenler, filmlerini çekebilme şansı bulmuş ve uluslararası birçok festivalde de gösterime katılmaya hak kazanmışlardır. ABD'nin gerek uluslararası film dağıtım şirketleriyle 1990'lardan itibaren Türkiye'deki dağıtım ağını kontrolü altına alması, gerek Hollywood filmleriyle dünya film pazarında çok etkin bir konuma gelmesiyle birlikte bağımsız sinemalar, bir anlamda birleşmek zorunda kalmış ve ayakta kalmaya çalışmıştır. Bu noktada, Avrupa kültürünü koruma amacıyla kurulan Eurimages'ın Türkiye sinemasını 1990'lardan sonra ayağa kaldırmasının karşılığının, kültürel ve politik bağlamda oldukça büyük bedeli vardır. Avrupa ülkeleri, Avrupamerkezcilik düşünce şekliyle Batı-dışı'nın kendisine eklemlenmek istediğini varsayarak, oto-şarkiyatçı bir yaklaşım sergileyecek Batı-dışı entelektüellerini kullanıp Batı-dışı'nı dolaylı olarak ötekileştirmektedir. Böylelikle, kendi toplumlarına karşı yabancılaşan 'auteur' yönetmenler, çekmek istedikleri filmler için fon desteği alabilmek adına bilinçli ya da bilinçsiz oto-şarkiyatçı bir yaklaşıma girmiştir. Bu çalışmada; modernitenin tarihsellik algısı perspektifinde Batımerkezci yaklaşım detaylıca çözümlenerek bu yaklaşımın mitleri ortaya çıkarılacak, sonrasında kültür politikası bağlamında Batı'nın Batı-dışı sinemaya biçtiği rol anlamlandırılacaktır. Ardından, Batı-dışı sinemanın bir örneği olan Türkiye Sineması'nın Avrupa Konseyi fonu Eurimages tarafından desteklenmesiyle birlikte, 1990 sonrası Türkiye Sineması'nın değişen içeriği irdelenecektir. Ulusal ve uluslararası film festivallerinden ödül almış Eurimages fonu destekli yönetmenlerin filmleri, Batımerkezci ideolojinin unsurlarından olan bireysellik, varoluşçuluk ile oto-şarkiyatçılık kavramlarının çerçevesi içinde değerlendirilecek ve bu dönem sonrasına ait Türkiye sineması filmleri için genel bir tanımlama yapılmaya çalışılacaktır.
Türk sinemasında mekan yaklaşımı: Yılmaz Güney'in 'Yol' ve Nuri Bilge Ceylan'ın 'Kış Uykusu' filmlerinin mekansal çözümlemesi

Sinema günümüz dünyası için çok önemli bir unsurdur. Mekan ise sinema için büyük bir öneme sahiptir. Mekanın tasarımı nasıl olursa olsun, mekan olgusu sinema için daima önemli bir konu olmuştur. Bu bağlamda mekan kavramı sinema için 'yararlı şeyleri keşfetme süreci' konumundadır. Bu konuda pek çok tartışma, inceleme ve araştırma gerçekleşmiştir. Mekan kavramı göstermektedir ki, mekanın tasarımı açısından bilinen tüm bilgiler sinema filmlerinin içeriğini belirlemektedir. Bununla birlikte mekan yönetmenlere farklı bakış açıları, olumlu etkiler, olaylara karşı farklı tanımlamalar imkanı sunmaktadır. Mekan aynı zamanda tüm sinemasal öğelerle benzer karaktere sahiptir ve sinema için temel yapı taşı vazifesi görmektedir. Genel anlamda mekan bir filmde sinemasal devamlılığı sağlamaktadır. Bu tezde, seçilmiş olan 'Yol' ve 'Kış Uykusu' filmlerinin görsel açıdan zengin sahneleri mekansal açıdan görsel göstergeleri incelenerek çözümlenecektir. Bu çözümlemede kullanılacak olan eklektik yöntem ile mit kavramı ve semiyoloji bilimi öğelerinden faydalanılacaktır. Ayrıca yapılacak olan çözümlemede Roland Barthes'in görsel göstergeleri çözümleme metodu esas alınacaktır.
Uygulamalı halkbilimi yaklaşımlarına göre medya ve mitoloji ilişkisi

Medyanın hem görsel hem işitsel alanına giren televizyonun toplum üzerindeki etkileri farklı bilim dallarınca çalışılmakta ve incelenmektedir. Medya ile halk bilimi arasındaki ilişki değişik birçok yönden ele alınmış olsa da televizyon ile mitoloji arasındaki ilişki Türk mitolojisi özelinde yeterince çalışılmamıştır. Bu çalışmada, mitoloji ile medya arasındaki ilişki uygulamalı halk bilimi yaklaşımları doğrultusunda ele alınmış, kaynağını Batı kültüründen alan mitolojik yapıtlar ile Türk mitolojisi kaynaklı yapıtlar karşılaştırılarak değerlendirilme yapılmıştır. İletişim olanaklarının güçlenip zenginleştiği günümüzde küresel şirketler, sinema ve reklam sektöründe mitoloji alanından oldukça faydalanmaktadır. Küresel medya şirketlerinin dolaşıma soktuğu mitler, genellikle Batı din ve kültürü kaynaklıdır. Bu durum, Türk halk bilimi ile medya arasındaki ilişkinin mitoloji çalışmaları ekseninde yeniden düşünülmesini gerekli kılmaktadır. Türk Mitolojisine ait unsurların uygulamalı halk bilimi yaklaşımları doğrultusunda yeniden kurgulanarak, önce yerel daha sonra da küresel medyada dolaşıma sokulması Türk kültür hayatında önemli bir yere sahip olan mitler ve ritüeller açısından önemlidir. Kaynağını mitolojik anlatılardan alan yapıtların çokluğu, aralarında seçim yapmamızı gerekli kıldı. Aynı temayı işleyen onlarca film örneği vererek bilgi tekrarı yapmak yerine benzer yapıtların arasından seçtiklerimiz ile bir değerlendirme yapılarak sonuca gidilmiştir.
Geçmişten günümüze animasyon filmlerinde mekan kullanım analizi

Mekan ve sinema arasındaki bağ günümüzde önemli bir konudur. Birbirinden farklı gibi görünen bu iki disiplin, filmlerdeki sanal karakterlerin yaşadığı üç boyutlu mekanların tasarım aşamasında birbirine oldukça yakındır. Mimarinin gelişim sürecine bakıldığındagelişen ve değişen yaşam şartları ile birlikte geleneksel çizimden bilgisayar destekli tasarımadoğru hızla ilerleyen bir teknoloji söz konusudur. Mimarlık sunum aşamasında animasyonuanlatım dili olarak kullanırken animasyon sineması da mimarlığı tasarım aşamasında anlatım dili olarak kullanmaktadır. Bu anlamda çalışmada, günümüz animasyon sinemasında mekan kullanımı ve zaman içindeki değişiminin irdelenmesi amaçlanmıştır. Çalışma, literatür araştırmasına ve filmanalizlerine dayalı olarak gerçekleştirilmiştir. Konu ile ilgili filmler izlenerek incelenmiş ve animasyon filmlerinin mekansal analizleri; mekan-karakter, mekan-kurgu bağlamı üzerinden irdelenmiştir. Bu doğrultuda, dört bölümden oluşan tez çalışmasında sinema ile mekanınbirbirlerine olan faydaları ve iki farklı alanın gelişimine katkıları ele alınmıştır. Animasyonsinemasının başlangıcından günümüze yapım özelliği, izlenme oranı, eleştiriler dikkate alınarak ödüllü filmler arasından 11 adet film seçilmiştir. 1929 yılından günümüze dönem özelliklerine göre isim yapan animasyon filmlerinin mekan ve karakter odaklı yaklaşımlar bağlamında, sinema kurgusunun mekan üzerinden izleyiciye nasıl yansıtıldığının ortaya konulması hedeflenmiştir. Bu anlamda çalışmada Animasyon tarihi ve animasyon filmlerinde tasarıma yönelik literatür araştırması yapılmış, kaynaklar incelenmiş, ilgili filmler izlenmiş, mekan, sinemakavramları ve animasyon filmlerinde mekansal özellikler irdelenmiştir. Elde edilen veriler doğrultusunda, seçilen Animasyon filmlerinin mekansal analizleri mekan, karakter, renk, anlatı değişkenleri üzerinden yapılmıştır. Araştırma sonucunda üç boyutlu animasyon filmlerindeki sahneler, mimari yaklaşımlarla birlikte değerlendirilerek incelenmiş ve filmlerin arka planlarını oluşturan sahne tasarımındaki mimari öğelerin filmin asıl karakterleri kadar önemli olduğu tespit edilmiştir.
Türkiye ekonomisindeki gelişmelerin sinema sektörüne yansıması (1970-1980)

Bilim ve sanat ayrılmaz bir bütündür. Bilim belli bir zamanda ve belli bir mekanda en önemli gerçekleri, en önemli olayları ve durumları araştıran ve açıklayan disiplinlerin genel adıdır. Sanat ise belli bir zamanda ve mekanda bilimin aktardığı bilgilere duygu katarak muhataplarına ulaştıran bir araçtır. Her türlü tarih araştırmasında incelenen dönemdeki bilimsel ve sanatsal kaynaklarda var olan gerçekler arasında ilişki kurularak saf bilgi elde edilebilir. 1970'lerin Türkiye'si bünyesinde hem Türkiye ekonomisinin hem de Türk sinemasının önemli makus tarihi barındırmaktadır. Kalkınma planlamalarıyla Türk burjuva sanayisini oluşturma hedefinde ilerleyen Türkiye, ülke içinde ve dışında zuhur eden ekonomik ve siyasi gelişmeler nedeniyle öngörülen ekonomik büyümeyi ve kalkınmayı gerçekleştirememiş ve 70'lerin ikinci yarısından itibaren ekonomik, sosyal ve siyasi krizlerle enerjisini harcamıştır. Türk sineması oluşan bu menfi durumlardan içerik ve biçim açısından oldukça etkilenmiştir. Ayrıca bu dönemde çekilen Türk filmlerinde biçim yönünden olmasa bile içerik yönünden döneminin gerçeklerini yansıtmaktadır. Bu tez kapsamında 1970- 1979 yılları arasındaki Türkiye'nin ekonomik gerçekleri ile bu dönemde çekilen yerli sinema filmlerinde gösterilen ekonomik gerçekler arasında kıyaslama yapılarak Türkiye'nin ekonomik gerçekleri analiz edilmiştir. Ancak 10 yıllık bir dönemin bütün iktisadi olayları bir filmde işlenmesi oldukça zordur. Bu sebeple tezde birden fazla film iktisadi yönden çalışmaya konu olmuştur. 1970- 1979 yılları arasında Türk sinemasında çekilen 2019 filmden sadece altı tanesi seçilmiştir. Bu altı filmin seçilmesinin nedeni film yaratıcılarının ticari kaygılardan ziyade dönemin iktisadi, içtimai ve ideolojik gerçeklerini yansıtmaları, filmlerde biçimsel kaygıların ön planda tutulması ve özellikle iktisadi sorunları diyaloglarla değil, bunları görsel olarak aktarmalarıdır. Bu dönemde çekilen önemli filmlerden olan Umut (Yılmaz Güney, 1970), Canım Kardeşim (Ertem Eğilmez, 1973), Endişe (Şerif Gören, 1974), Diyet (Lütfi Ö. Akad, 1974), Sürü (Zeki Ökten, 1978) ve Maden (Yavuz Özkan, 1978) analize konu edinen eserlerdir. Analiz sonucunda 70'lerde önemli ekonomik sorunlar olan bankacılık, göç, makineleşme, enflasyon, zam vb. konuların filmlerde dönemin gerçeklerini yansıtacak şekilde işlendiği görülmüştür.