turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Velayet hakkının kötüye kullanılması

Aile kurumu, insanoğlunun varlığından beri devam eden en köklü ve en sıkı ilişkileri içinde barındıran, toplumun temelinin oluştuğu bir kurumdur. Toplumun geleceğini oluşturan çocuklar bazı istisnalar hariç aile içinde yetişmektedir. İçinde büyüdükleri çevrenin etkisiyle nasıl bir yetişkin olacakları şekillenmektedir. Geleceğin yetişkinlerinin sağlıklı koşullarda büyümeleri ve korunmaları insanlık ve hukuk açısından çok önemlidir. Çocuk devlet tarafından korunur. Velayet hakkı, çocuğu doğrudan ilgilendiren bir haktır. Bu sebeple velayet hakkı sahibinin hakkın özüne aykırı davranışlarda bulunmasının tespiti halinde velayet hakkı elinden alınmaktadır. Ancak bu tür davranışların tespit edilip devlet müdahalesinin gerçekleşmesine kadar geçen sürede çocuklar, velileri tarafından psikolojik, fiziksel, cinsel şiddete maruz kalabilmektedir. Çalışmamızdaki amaç çocukların toplum içinde zayıf varlıklar olmasına istinaden onların haklarını koruması gereken en önemli kişilerin -anne ve babanın- çocuklara karşı hakları ve görevlerini, çocukların da anne ve babalarına karşı hakları ve görevlerinin incelenmesi, anne ve babanın çocuğa karşı gerçekleştirmiş olduğu eylemlerin, velayet hakkının sınırlarını aşıp aşmamasına göre velayet hakkının kötüye kullanılması kavramına dahil olup olmadığının hukuki açıklamasının yapılması ve uygulamada sıklıkla karşılaşılan sorunlara çözüm üretilmesidir. Çalışmamızda öncelikle velayet hakkının kavramsal tanımı, hukuki nitelendirmesi yapılmış, velayet hukukuna hakim olan temel prensiplerle velayet hakkının genel çerçevesi çizilmiştir. Sonrasında ise velayet hakkının kötüye kullanıldığı hallerin tahlili yapılmıştır. Çalışmamızın son kısmında ise velayet hakkının kötüye kullanılmasının sonuçları ve kanunen alınması gereken tedbirler yer almıştır.
Türk Hukuku bakımından vergi idaresinin işlem ve uygulamalarına olan güvenin korunması ilkesi

Güvenin korunması ilkesi, vergi idaresinin işlem ve/veya uygulamalarıyla vergi ödevlisinde güven temeli oluşturduğu durumlarda söz konusu güven temeline istinaden tasarruflarda bulunan vergi ödevlisinin iyi niyetini koruyan ilkedir. Anayasal temellerini hukuk devleti ilkesi ile demokrasi ilkesinden almaktadır. Vergi idaresinin güven temeli oluşturan işlemlerinin hukuka aykırı olması ihtimalinde, 'idarenin hukuka uygun hareket etme' zorunluluğu ile hukuka aykırı işlemin ilgili de oluşturduğu 'güven'in korunması gerekliliği karşı karşıya gelmektedir. Bu ihtimalde, güvenin korunması ilkesi kapsamında iyi niyetli vergi ödevlisinin korunması gerekmektedir. Güvenin korunması ilkesi bünyesinde, bir yandan geriye yürüme yasağını, diğer yandan ise yasa uygulamasına olan güvenin korunması ilkesini barındırmaktadır. Geriye yürüme yasağı devletin üç erki için de söz konusu olabilecektir. Ancak çalışmamız kapsamında, yürütme erkinin işlemlerindeki geriye yürüme yasağı ile ağırlıklı olarak 'yasa uygulamasına olan güvenin korunması' incelenecektir.
Adil yargılanma hakkının bir unsuru olarak yargılamaların makul sürede bitirilmesi

Adil yargılanma hakkının en önemli unsurlarından biri yargılamaların makul sürede sona ermesi gerekliliğidir. Ancak bir yargılama sürecinin, ne zaman makul sayılacağı konusunda üzerinde uzlaşılmış zaman sınırları oluşturulamamıştır ve aslında baştan makul sayılacak süreler belirlenmesi fiilen mümkün de değilidir. Çünkü her bir dava dosyasının kendisine mahsus özellikleri vardır. Bu gerçekten hareketle, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, kendisine bu yönde yapılan başvurulara rağmen, yargılama süreçlerinde makul sayılacak sürelerin ne olduğu konusunda baştan bir belirleme yapmaktan kaçınmıştır. Mahkeme bunun yerine, bir dava süresini değerlendirirken geliştirdiği kriterleri dikkate sunarak, her bir müstakil davanın ne zaman makul sayılacağına veya aşırı bir şekilde uzun hale geleceğine dair kullanıcılara yol göstermiştir. Buna göre AİHM bir davanın makul sürede sonuçlandırılıp sonuçlandırılmadığını belirlerken 'davanın karmaşıklığı', 'yetkili otoritelerin dava sürecindeki davranışları', 'başvurucunun davranışları' ve nihayetinde 'davanın konusunun başvurucu için önemi' olmak üzere 4 ölçütü dikkate almaktadır. Mahkeme, uzun yargılama şikayetleriyle kendisine yapılan başvuruları incelerken sıklıkla vurguladığı unsurlardan biri 'bir devletin yargı sistemini adil sürede yargılama hakkını, özellikle de makul sürede yargılanma hakkını, gerçekleştirecek şekilde düzenleme yükümlülüğü altında olduğudur.' Bu zorunluluk, üye ülkelere davaların makul sürede neticelenmesi için gerekli tedbirleri almak ve her nasılsa dava uzun sürmüşse bu hak ihlalini iç hukukta telafi etme görevini yükler. Buna göre üye devletler makul sürede yargılanma adına yargı sistemlerinin altyapılarını güçlü hale getirmenin yanında gerçekleşen ihlalleri de iç hukukta etkin bir şekilde telafi etmek zorundadırlar. Bu etkin telafi yolları, mağdura tazminat ödenmesi ya da uzun süren davasını hızlandırmak şeklinde olacaktır.
6570 Sayılı Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanuna göre tahliye nedenleri

Ülkemizde kira sözleşmeleri, BK. ve 6570 sayılı GKHK. hükümlerine tabi olup, bu sözleşmelerin özellikleri ve uygulanmaları bu kanunlar çerçevesinde değerlendirilmektedir. Kira sözleşmesinin konusu, taşınır veya taşınmaz mallar ile bir hakkın belirli bir bedel karşılığında kullanılmasıdır. Kira sözleşmeleri, adi kira ve hasılat kirası olmak üzere iki çeşittir. Adi kira sözleşmelerinin konusu kullanma hakkı iken, hasılat kiralarının konusu kullanma ve semerelerden faydalanmadır. Kira sözleşmesinin geçerliği herhangi bir şekle tabi değildir. Böyle olunca, kira sözleşmesi, yazılı yapılabileceği gibi, sözlü de yapılabilir. Her halde, yazılı yapılmasının ispat açısından daha doğru olacağı söylenmelidir. Tüm bunlardan da anlaşıldığı üzere, kira sözleşmesi tarafların serbest iradelerinin birleşmesiyle oluşan rızai bir sözleşmedir. Dolayısıyla, taraflar, kanuna ve kamu düzenine aykırı olmamak şartıyla bu sözleşmenin hükümlerini serbestçe belirleyebilirler. Bu çalışmada, 6570 sayılı Kanunda sayılan tahliye halleri incelenmiştir. Bu konudaki Yargıtay kararlarından örnekler sunularak, böylece somut olaylara da değinerek, çalışmanın güncel ihtilaflara ışık tutması sağlanmak istenmiştir.
Milletlerarası tahkimde dava açma yasakları

Milletlerarası tahkim hukukunda; ülkeler arasındaki hukuk sistemi farklılıklarından ve küreselleşen ticari ilişkilerden kaynaklı en güncel ve tartışmalı konulardan biri de, dava açma yasakları tedbirleridir. İngiltere başta olmak üzere Common Law hukuk sisteminde sıklıkla kullanılan ve Kıta Avrupası hukukunda da son zamanlarda yeni yeni dikkat çeken bu tedbirleri ele alan çalışmamız; dava açma yasaklarını, gerek karşılaştırmalı hukuk gerek Türk hukuku bakımından çeşitli yönleriyle detaylıca ele almaktadır. Milletlerarası tahkimin küresel ve yaygın karakterinden ötürü; normalde hukuk sistemlerinde ve uygulamalarında bu tür tedbirlere yer vermeyen devletlerde, kendi vatandaşlarına karşı bu tedbirlerin kararlaştırılması dolayısıyla etkilenmektedirler. Zira dava açma yasağı uygulaması olan bir ülkenin örneğin İngiltere'nin tahkim yeri seçilmesi durumunda; bir tarafa karşı verilen bu tür bir tedbir, tarafların milli hukuklarına bakılmaksızın uygulanmakta ve uygulanma safhasında tarafların vatandaşlığının bulunduğu ülke mahkemelerini de etkileyebilmektedir. Dava açma yasağı kısaca; davacıya başka bir forumda açmayı düşündüğü bir davayı açmaktan vazgeçmesini veya açılmış bir dava var ise, bu davaya devam etmekten kaçınmasını emreden bir tedbir kararı olarak tanımlanabilir. Bu tedbirle genel olarak amaçlanan şey ise; taraflarca uzlaşılan forum dışındaki başka mahkeme veya hakem heyetlerinde uyuşmazlığın görülmesini engellemek ve görülmekte ise de, bu yargılama faaliyetini bir an önce sonlandırıp davacıyı sözleşmeye bağlılık ilkesi çerçevesinde uzlaşılan asıl foruma çekmektir. Böylece hem asıl forumun yetkisi korunmuş olmakta; hem de uzlaşılan forumdan uzaklaşan davalı asıl foruma çekilmek suretiyle, paralel davaların yürütülmesi nedeniyle çelişkili kararların ortaya çıkması da engellenebilmektedir.
Toplum vicdanının yargılamadaki rolü

Bu çalışmada temel alınan düşünce, toplum ve hukuk arasındaki ilişkinin, toplum vicdanı kavramı üzerinden incelenmesi ve hukukun, toplum vicdanı ile uyum içerisinde olma zorunluluğunun vurgulanmasıdır. Bunun için öncelikli olarak vicdan kavramının belirlenmesi gerekmektedir. Binlerce yıllık geçmişşe ve birikime sahip olan vicdan kavramı değişik yaklaşımlarla ele alınmıştır. Bu yaklaşımlarda vicdan esas olarak bireysel boyutta açıklansa da, insanların bir arada yaşama zorunluluğu, toplum vicdanı olgusunu kaçınılmaz olarak ortaya çıkarmıştır. Vicdan, hukuk ile yakından ilişkili bir kavram olma niteliği taşımaktadır. Ancak, tarihsel gelişim süreci içerisinde bu ilişkinin olumsuz yönde değiştiği, hukukun öncelikli amacının adaleti sağlama olduğu düşüncesinin göz ardı edilerek, hukukun 'toplumu düzenleyen kurallar' tanımının içine hapsedildiği görülmektedir. Bunun sonucunda da toplum vicdanı ile hukuk arasında olması gereken uyumlu düzen bozulmuştur. Toplum vicdanı ile hukukun uyumu, adalet inancı kuvvetli ve sağlıklı bir toplum için mutlak bir öneme sahiptir. Bu önemi vurgulama amacı taşıyan çalışmamızda, hukuk ve toplum vicdanı arasındaki ilişkinin en belirgin şekilde mahkemelerin vermiş olduğu kararlar ve bu kararlara karşı toplumun gösterdiği tepkinin incelenmesi suretiyle anlaşılacağı düşüncesinden hareket edilmiştir. Bu sebeple konu, öncelikle teorik boyutlarıyla ele alınmış, sonrasında ise mahkeme kararları ve bu kararlara verilen tepkiler neticesinde yargılamada toplum vicdanının yeri ve önemi gösterilmeye çalışılmıştır.
Teminat amaçlı alacağın temliki

Teminat amaçlı alacağın temliki kurumunun pozitif hukukumuzda düzenlenmeyişi ve fakat uygulamada çok geniş yer tutması, işlemin uygulanışı ile ortaya çıkan sorunlara ilişkin öğretinin de görüş birliği içinde olmayışı bizi bu konuda çalışmaya iten başlıca etkenler olmuştur. Çalışmamız, giriş, üç ana bölüm ve sonuçtan oluşmaktadır. Konuya giriş yapıldıktan sonra, birinci bölümde konunun zeminini oluşturan inançlı işlem tanımı yapılmış, görünüş biçimleri saptanmış, benzer kavramlar ve bunları ayıran özellikler üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde ise ana konuya girilerek, teminat amaçlı alacağın temliki kavramının tanımı, hukuki niteliği, tercih edilme sebepleri, diğer teminatlar arasındaki yeri, görünüş biçimleri, konusu, işlemin temel yapısı ele alınarak, işleme uygulanacak hükmümler tespit edilmiştir. Üçüncü bölümde ise tarafların hak ve borçları net olarak tespit edilmiş, teminat amaçlı alacağın temliki ilişkisini sona erdiren haller ve bunlara bağlanan hukuki sonuçlar ele alınmıştır. Sonuç bölümünde ise çalışmamız sonucunda elde ettiğimiz sonuçlar ve katıldığımız görüşler özet halinde sunulmuştur.
Osmanlı yargı teşkilatında avukatlık kurumunun gelişimi

Hak arama hürriyetinin en önemli gereklerinden birisi, savunma hakkıdır. Yargılama sırasında savunma hakkının tanınması yargılamanın adil bir şekilde gerçekleşmesini sağlar. Davanın tarafları kendini savunma hakkına sahiptir. Kişi kendini savunamayacağını düşünüyorsa ya da zorunlu olarak kişiyi bir başkasının savunması gerekiyorsa vekil tayin edecektir. Kişinin kendi yerine bir başkasını tayin etmesi vekalet olarak adlandırılır. Tayin ettiği kişi de vekildir. Antik Yunan ve Roma'dan İslam devletlerine ve dolayısıyla İslam hukukunun ilkeleriyle hukuk sisteminin şekil aldığı Osmanlı Devleti'ne kadar vekilliğin ve vekaletin farklı şekillerde gerçekleştiği görülmüştür. Tezin amacı; İslam hukukunda yeri olan, fıkıh kitaplarında anlatılan ve Peygamber Efendimiz zamanına kadar uzanan 'vekillik', 'vekalet' kavramlarının İslam hukukundaki yansımalarını anlatıp, sonrasında bir İslam devleti olan Osmanlı'daki gelişim sürecini incelemektir. Bu amaçla, Osmanlı'nın adli teşkilatı içerisinde, Osmanlı Klasik döneminde ve Tanzimat döneminde vekilliğin nasıl ele alındığı, Osmanlı'nın Klasik döneminde vekilliğin, İslam hukukunun çizgisinde ilerlediği, Tanzimat döneminde ise çıkartılan nizamnameler ışığında vekilliğin gelişim ve kurumsallaşma süreci anlatılmaya çalışılmıştır.
Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin Avrupa Birliği hukukuna etkisi

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin Avrupa Birliği Hukukuna Etkisi? isimli çalışmamızın amacı, Avrupa Birliği'nde insan hakları alanında yapılan girişimlerle Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin bu girişimler üzerindeki etkisinin ve Birliğin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'ne katılım sürecinin incelenmesidir. Yirminci yüzyılda insan hakları konusunun uluslararası bir boyut kazanması zamanla Avrupa Birliği'nin de bu konuda çalışmalar yapması sonucunu doğurmuştur. Kurucu anlaşmalarda temel haklara ilişkin düzenlemelerin yer almaması ve Birlik işlemlerinin temel hakları ihlal ettiğine ilişkin başvuruların bulunması, Birlik organlarını bu alanda düzenlemeler yapmaya yöneltmiş, Avrupa Birliği Adalet Divanı da üye ülkelerin anayasal geleneklerinden ve üyesi oldukları insan hakları sözleşmelerinden esinlenerek temel hakların korunmasına yönelik bir içtihat oluşturmuştur. Avrupa Birliği'ne üye devletlerin tamamı Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'ne taraf olduğu için Divan verdiği kararlarda çoğunlukla Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'ne atıf yapmıştır. Ancak kararlarda bir temel hak kataloguna dayanılmaması üye devletler tarafından eleştiri konusu yapılmış, bu da Temel Haklar Şartı'nın hazırlanması sonucunu doğurmuştur. Temel Haklar Şartı, 01 Aralık 2009'da yürürlüğe giren Lizbon Antlaşması ile bağlayıcılık kazanmıştır. Lizbon Antlaşması ile Birliğin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'ne taraf olması da kararlaştırılmış, bu doğrultuda Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 59. maddesine de yeni bir fıkra eklenerek Avrupa Birliği'nin Sözleşmeye taraf olabileceği hükme bağlanmıştır. Birliğin Sözleşmeye taraf olmasına ilişkin çalışmalar halen devam etmektedir. Tezin giriş bölümünde genel olarak insan haklarının tarihi gelişimi ile dünya üzerindeki insan hakları koruma faaliyetlerine değinilmiştir. Tezin ilk bölümde, Avrupa Birliği Parlamentosu, Konsey, Komisyon ve Diğer Organ ve Ajansların insan haklarının korunması ile ilgili girişimleri, Avrupa Tek Senedi'nden Lizbon Antlaşması'na kadar kurucu antlaşmalarda yer alan insan haklarının korunması ile ilgili düzenlemeler ve ikincil mevzuatta yer alan düzenlemeler ele alınmıştır. Tezin ikinci bölümünde, ABAD tarafından koruma altına alınan haklar ile Divan'ın temel haklar içtihadı somut kararlar ışığında incelenerek, Temel Haklar Şartı'nın oluşum süreci ile kapsamına aldığı haklar ayrıntılı olarak incelenmiş ve Şart'ın Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ile arasındaki ilişkiye değinilmiştir. Son bölümde ise, Avrupa Birliği Adalet Divanı ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi arasındaki yargı yetkisi ilişkisi incelenerek, Avrupa Birliği'nin temel hak koruma sistemini daha da ileriye götürmesini sağlayacak Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'ne katılım konusunda yapılan çalışmalar değerlendirilmiştir.
Türkiye Büyük Millet Meclisi İçtüzüğü'nün hukuki niteliği ve yargısal denetimi

Bu çalışmada Türk parlamento hukukunun kaynaklarından olan Türkiye Büyük Millet Meclisi İçtüzüğü'nün hukuki niteliği, tarihi gelişimi, normlar hiyerarşisindeki yeri ile Meclis uygulamaları ve bunların Anayasa Mahkemesi tarafından denetimi konuları, doktrinin yaklaşımı ve kişisel görüşlerimiz bağlamında ele alınmaktadır. Parlamento hukuku sürekli olarak gelişen bir hukuk dalıdır. Parlamento hukukunun kaynakları arasında, özellikle meclislerin oluşumunu ve çalışmalarını düzenleyen içtüzükler, siyasi hayata yön veren metinler olmaları sebebiyle önemli bir yere sahiptir. Ülkemizde meclislerin çalışma usul ve esasları, içtüzüklerle birlikte Anayasa'da ve çeşitli kanunlarda düzenlenmiştir. Bu yazılı kuralların dışında Meclis uygulamamalarının zamanla teamül haline dönüşmesi, Anayasa Mahkemesi kararları ve doktrin de Türk parlamento hukukunu şekillendiren önemli birer kaynak haline gelmiştir. Anayasa Mahkemesi kararları meclislerin çalışmalarında, gerek uygulamanın gerekse yazılı hukuk kurallarının şekillenmesinde etkili bir yere sahiptir. Anayasa koyucu tarafından yargısal denetime tabi olan parlamento kararları sınırlanmış da olsa Anayasa Mahkemesi, Anayasa'yı dolanarak yargısal denetimden kaçınmak için yapıldığı kanaatine vardığı parlamento kararlarını, içtüzüklerle aynı hukuki etkiye sahip oldukları gerekçesiyle yargısal denetime tabi tutmaktadır. Böylece Yüksek Mahkeme, anayasal dayanağı olmayan bir yetkiyle, eylemli içtüzük değişikliği olarak nitelendirdiği kararları denetlemektedir. Anayasa Mahkemesinin, yargısal denetim yaparken bir taraftan da siyasi hayata yön verdiği bir gerçektir. Yüksek Mahkeme özellikle benzer durumlardaki farklı kararları, bu kararların açık olmayan gerekçeleri ve yazılı hukuk kurallarını yorumlama tarzı ile zaman zaman tartışmaların odağı haline gelmektedir.
Ticari işlerde kefilin sorumluluğu

Ticari hayatta sıklıkla karşılaşılan hukuki işlemler ve özellikle sözleşmeler dolayısıyla borç ilişkileri ortaya çıkmaktadır. Borç ilişkisi ise sözleşmenin taraflarını alacaklı veya borçlu konuma getirmektedir. Ticari hayatın baş aktörlerinden olan tacir; borç ilişkisinde alacaklı tarafta yer aldığında, alacağını elde edememe kaygısını taşıyabilir. Bu kaygıyı minimize etmek amacıyla borçludan bir güvence istemesi tabidir. Bu bağlamda tacir, ipotek veya rehin ile alacağını güvence altına almaya çalışabilir. Ancak gerek ipotek ve rehin tesis edilebilecek unsurların sınırlı olması gerekse bu işlemlerin fazla masraflı olması nedeniyle tacir ayni teminatlardan daha çok şahsi teminatlara yönelmektedir. Kefalet sözleşmesi ise en sık başvurulan şahsi teminatlardan biridir. Çünkü genellikle dostane ilişkilere dayanmaktadır. Dolayısıyla kefalet sözleşmesi ticari hayatın vazgeçilmez unsurlarındandır. 01.07. 2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu ile borçlar hukuku alanında, yine aynı tarihte yürürlüğe giren 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu ile de ticaret hukuku alanında reform sayılabilecek değişimler yaşanmıştır. Her iki Kanundaki değişimler gerek ticari iş, ticari işletme, ticaret ortaklıkları ve dolayısıyla tacire ilişkin hükümleri ve gerekse kefalet sözleşmesi başta olmak üzere teminat sözleşmelerini yeni bir yapılanmaya götürmüştür. Bu çerçevede çalışmada; Türk Ticaret Kanunu ve Türk Borçlar Kanunu'nda yapılan reform değişiklikler harmanının ticari işlerde kefalet sözleşmesine ve kefile yansımaları ele alınmıştır. Konu, gerçek kişi tacir-tüzel kişi tacir ayrımı doğrultusunda incelenip ticari işlerde kefalet sözleşmesi düzenlendiğinde, sözleşmenin durumu ve tacirlerin sorumlulukları değerlendirilmiştir. Değerlendirme yapılırken, tüzel kişi tacir sıfatına sahip olan ticaret ortaklıkları, ticari işletme işleten dernekler ve vakıflar, ticari şekilde işletilmek üzere kurulan kamu tüzel kişileri ve ayrıca bankaların kefalet sözleşmesindeki konumu, durumu ve sorumluluğu yenilenen hükümler ışığında irdelenmiştir.
Kayıtlı elektronik posta: Bir uygulama örneği olarak elektronik apostil

Bu çalışmada, kayıtlı elektonik postanın Türkiye'de ve dünyadaki kullanımı, teknik özellikleri ve genelde kullanım örnekleri, özelde ise elektronik apostil uygulaması incelenmiştir. Türkiye'de değişen mevzuat ile elektronik tebligat bakımından bazı şirketler bakımından zorunlu kullanımı öngörülen kayıtlı elektronik posta sistemi, özellikle mevzuat bakımından derinlemesine irdelenmiştir. Kayıtlı elektronik postanın bir uygulama örneği olan elektronik apostil ise süreçleri ve uygulamaya geçen devletler bakımından değerlendirilmiştir.
Türk yabancılar hukuku ve AİHM içtihadı doğrultusunda geri gönderme yasağı

Bu çalışmanın amacı, Türk Yabancılar Hukuku ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi içtihadı doğrultusunda geri gönderme yasağının kapsamının belirlenmesidir. Geri gönderme yasağı, özellikle İkinci Dünya Savaşı sonrası dönemde, sayıları oldukça artan yerinden edilmiş kişilerin, en temel hakları olan yaşam ve özgürlük haklarını korumayı amaçlayan bir uluslararası teamül hukuku kuralıdır. Kaynağını 1951 Cenevre Sözleşmesinden alan geri gönderme yasağı, insan haklarıyla olan yakın ilişkisi sebebiyle Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi, Medeni ve Siyasi Haklar Sözleşmesi gibi birçok uluslararası sözleşmenin kapsamında değerlendirilmektedir. Geri gönderme yasağının uluslararası anlaşmalarla hüküm altına alınması, devletlerin bu yasağı iç hukuklarına aktarmalarını da sağlamıştır. Bu nedenle, özellikle 1951 Cenevre Sözleşmesinin ortaya koyduğu koruma, devletlerin iç hukukları açısından da benimsenmektedir. Türk Yabancılar Hukukunda, 1951 Cenevre Sözleşmesi ile getirilen bu yasağı Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu ile ele almış, temel kural olarak benimsemiştir. Bu çalışmada Türk Yabancılar Hukuku ile 1951 Sözleşmesine ek olarak, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi, Medeni ve Siyasi Haklar Sözleşmesi ve bu Sözleşmelerin uygulayıcısı olan denetim organlarının geri gönderme yasağını uygularken çizdiği kapsamı ortaya konulmuş, bu doğrultuda, Türk Yabancılar Hukuku ile karşılaştırma yapılarak hem mevzuat, hem uygulama açısından benzer ve farklı yönler tespit edilmiştir.
Roma Hukukundan günümüze ariyet akdi

Bu tezin yazım amacı, ariyet akdinin kaynağını aldığı Roma Hukuku'ndaki temel nitelik ve özelliklerini kapsamlı biçimde ele alarak, akdin Türk Hukuk sistemindeki düzenlemesine olan etki ve yansımalarını karşılaştırmalı olarak değerlendirmektir. Tez giriş ve sonuç hariç olmak üzere toplam dört bölümden oluşmaktadır. Tezin birinci bölümünde Roma Hukuku'nda borç kaynakları ve akitler sistemi incelenerek Roma Hukuku'nda contractus kavramı ana hatlarıyla ele alınmıştır. İkinci bölümde ise ayni akitler Roma Hukuku'ndan günümüze kısaca incelenerek; reskavramı ve vedia, karz, rehin gibi ayni akit çeşitlerinin tanım ve genel özelliklerine yer verilmiştir. Üçüncü bölümde Roma Hukuku'nda ariyet akdi tanımı, unsurları, hukuki niteliği, tarafları, konusu ve sair özellikleri ile, diğer akit tipleri ile karşılaştırmalı olarak ele alınmıştır. Bu bölümde ayrıca Roma Hukuku'ndan günümüze uzanantemel ve birincil kaynaklardan doğrudan alıntılara yer verilmiştir. Tezin dördüncü ve son bölümünde ise ariyet akdinin Türk Hukuku'ndakihukuki niteliği tarihsel ve yasal açıdan ele alınmış, Yargıtay içtihatlarına da yer verilmek suretiyle akdin teorik ve pratik boyutları bir bütün halinde incelenmiştir
Askeri yargı tarihi içinde 1961 Anayasası ile gelen değişiklikler

Askeri yargı dünyada ve ülkemizde en çok tartışılan kurumlardandır. Dünyada güçlü orduya sahip veya güçlü ordu kurmak isteyen ülkelerde askeri yargının da güçlü olduğunu görmekteyiz. Türk toplumunda askeri yargı çok eskilere dayanmaktadır. Bunun sebebi ilk düzenli ve sürekli ordunun Türkler tarafından kurulmuş olmasından kaynaklanmaktadır. Tarihteki Türk toplumlarında orduyla hareket edebilen ve yargı hizmetini yerine getiren, çeşitli isimlerde askeri hakimler görmekteyiz. Osmanlı devletinde Kazasker ve onların görevlendirdiği KassamMar şerri yargının dışında askeri yargı hizmetini Tanzimat'la birlikte kurulan Divan-ı Harpler'e kadar yürütmüşlerdir. Cumhuriyet dönemi ile birlikte Divan-ı Harpler bu görevi askeri mahkemelere bırakmışlardır. 1961 Anayasası ile birlikte askeri yargı anayasal bir kurum halini almış ve bu Anayasa'ya uygun olarak çıkarılan kanunlarla askeri yargı yeniden yapılanmıştır. Ülkemizde askeri yargının değişim ve gelişimi ordunun yapılanmasına ve konuşlanmasına göre değişiklik göstermiştir. Bununla birlikte genel olarak toplumda yavaş yavaş gelişen kişi haklan ve buna bağlı olan bağımsız yargılanmayı isteme hakkı geliştikçe gelişim göstermiş, gerek yargılama usulleri, gerekse verilen cezalar, gelişen kişi haklarına göre değişmiş ve gelişmiştir, ancak en büyük gelişimini demokratik ve laik hukuk devrimi yaratan Atatürk Devrimi ile kendini göstermiş ve Türk hukuk devriminin bu felsefesinin sonucu olarak da 1961 Anayasası ile anayasal bir kurum olarak sivil yargıdan bağımsızlık bazında hemen hemen bir farkı kalmadığı seviyeye ulaşmıştır. Ancak askeri yargının tam bağımsız olarak görev yapabilmesi için 1961 Anayasası ile yapılan çok önemli değişikliklerin, yargıç bağımsızlığı ve mahkemelerin kuruluşu açısından geliştirilmesi gerektiği değerlendirilmektedir. 1961 Anayasası'nda 1971 yılında yapılan hukuk sistemi ve askeri yargı üzerindeki değişiklikler ayn araştırma konusu olacak kadar geniş olması nedeniyle çalışmamız dışında bırakılmıştır.