turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İlkokul 3. ve 4. sınıf öğrencilerinin saldırganlık, duygusal zeka ve doğum sıraları arasındaki ilişki

İlkokul 3. ve 4. sınıf öğrencilerinin saldırganlık düzeyleri ile duygusal zeka düzeyleri arasındaki ilişkinin incelendiği çalışma Kahramanmaraş İli Afşin İlçesinde 2018- 2019 eğitim öğretim yılında gerçekleştirilmiştir. Araştırmada saldırganlık düzeyleri 18 maddelik bir ölçeğin uygulanması sonucunda elde edilmiştir. Hülya Şahin tarafından 2004 yılında geliştirilmiştir. Duygusal zeka düzeyleri ise Küçükkaragöz ve Kocabaş (2012) tarafından geliştirilen 18 maddeden oluşan 'Çocuklar için Duygusal Zeka Ölçeği' kullanılmıştır. Araştırma neticesinde, öğrencilerin saldırganlık düzeyleri ile duygusal zeka düzeylerinin yukarıda belirtilen sosyo-demografik özelliklerine göre farklılaşıp farklılaşmadığı incelenmiştir. Elde edilen bulgulara göre öğrencilerin saldırganlık düzeyleri ile duygusal zeka düzeylerinin ailelerinin gelir durumları, anne eğitim ve baba eğitim düzeyleri ile odalarının olma durumu ve sınıf düzeylerine göre farklılaşmadığı tespit edilmiştir. Araştırmanın problem ve alt problemleri çerçevesinde yapılan analizlerde ise kız öğrencilerin duygusal zeka genel ve alt boyutlarının erkek öğrencilere göre daha yüksek, erkek öğrencilerin saldırganlık düzeylerinin de kız öğrencilere göre daha yüksek düzeyde olduğu, dört kardeş olan çocukların duygusal zeka ölçeği empati ve motivasyon alt boyutu düzeylerinin tek çocuk olan çocuklara göre yüksek düzeyde olduğu, ilk çocuk olanların duygularını yönetme düzeylerinin dördüncü çocuk olanlara göre, üçüncü ve dördüncü çocuk olanların saldırganlık düzeylerinin ise ilk çocuk olanlara göre daha yüksek düzeyde olduğu tespit edilmiştir.
Amerikan medyasında Müslüman Kardeşler temsili: New York Times ve Wall street Journal örnekleri

Bu çalışma New York Times ve Wall Street Journal olmak üzere iki Amerikan gazetesinde yer alan Müslüman Kardeşler temsilini Şarkiyatçılık bağlamında eleştirel bir okumaya tabi tutmaktadır. 11 Eylül 2001 tarihinden 2 Haziran 2014 tarihine kadar gazetelerde yer alan haber ve yorumların analizi neticesinde şekillenen bu çalışmanın temel argümanı, Müslüman Kardeşler'in gazetelerde yer alan temsilinde Şarkiyatçı bakış açısına dair imlemlerin bulunduğudur. Bu sebeple çalışmada öncelikle hedeflenen, Şarkiyatçılığın işleyiş mantığının anlaşılmasıdır. Zira bu şekilde Şarkiyatçılığın ne olduğundan çok nasıl işlediği anlaşılacak ve bu durum da 19. yy'da Avrupa kökenli olarak kurumsallaşan bu geleneğin günümüzde Amerikan medyasındaki analizinin sağlam bir temele oturtulmasına olanak sağlayacaktır. Şarkiyatçılığın işleyiş mantığı temelinde ilk bölümde geleneksel oryantalizm ve Amerikan oryantalizmi ele alınmış, Amerika'nın Avrupa'dan farklı olarak Doğu'ya bakışını belirleyen unsurlara dikkat çekilmiştir. Amerika'da Doğu çalışmalarının alan araştırmalarına dayalı olarak gelişmesi Amerikan oryantalizmini de belirleyen en temel etkendir. Bu sebeple çalışmanın ikinci bölümünde Amerika'da Ortadoğu hakkında çalışan uzman ve akademisyenlerin çalışmaları yine Şarkiyatçılığın işleyiş mantığı temel alınarak Müslüman Kardeşler temsili üzerinden analiz edilmiştir. Çalışmanın üçüncü ve son kısmında ise seçilen her iki gazetede de Müslüman Kardeşler temsili Amerikan oryantalizminin sunmuş olduğu bakıştan hareketle değerlendirilmiş ve yapılan bu değerlendirme Şarkiyatçılığın işleyiş mantığı temeline yerleştirilmiştir. Sonuç olarak çalışma Şarkiyatçı düşüncenin nasıl işlediğini ve bu işleyişin Amerikan medyasında Müslüman Kardeşler üzerinden yapılmış olan tespitini ortaya koymaktadır.
Sosyal teoride iktidar tartışmaları; Marx, Nietzsche, Weber, Foucault

iktidar toplumsal yaşamın gereği olarak toplumların ve bireylerin birlikte hareket edebilme aracıdır. Toplumsal yaşamın gereği olan bölüşüm iktidarın bölüşümüdür; tabi olan ve iktidar olan arasında rol paylaşımıdır. ktidar her ilişkide ortaya çıkan katmanlı, çift yönlü, hiyerarşik bir yapıdır. ktidar ilişkilerinin içine doğan birey iktidarı, iktidarın gücüne maruz kaldığında, kendisi ile çatıştığında fark eder. ktidarın her ilişkide var olması, iktidar kavramının interdisipliner bir perspektifte ele alınması gereğini doğurur. Sosyal Bilimlerinöncü düşünürlerinden Marx, Nietzsche, Weber ve Foucault'nun çalışmalarında iktidar kavramı merkezi öneme sahiptir. Ancak bu düşünürlerin her birinin algıladıkları iktidar kendi yaşadıkları dönemde maruz kaldıkları iktidardır. Dolayısı ile onların iktidar tartışmalarınınbirbirleri ile kıyaslamak söz konusu değildir ancak yaşadıkları dönemlerin temel özelliklerine bakarak onların iktidar anlayışlarının bir arada incelenmesi iktidar olgusunun gücü, araçları, biçimi ve değişimine dair bize çok boyutlu kapılar açar. Marx için iktidar yaşadığı dönemde yükselen kapitalizmdir ve Marksist teori kapitalizme alternatif yaratma çabasının ürünüdür. Nietzsche için iktidar, yaşama tutkusunungöstergesidir, insanı insan yapan temel bir güdüdür. Weber, Nietzsche'nin geniş perspektiftekiiktidar anlayışını tanımlı alan üzerinde işleyen egemenlik ile sınırlandırarak bürokrasi ve rasyonalizmin iktidarını betimler, açıklamaları ile modern sosyolojinin temellerini kurar. Foucault, Nietzsche'nin geneolojik yaklaşımını özneyi şekillendiren iktidarları çözümlemek için kullanır ve modern toplumda bireyin iktidar ağları ile çevrili olduğunu gösterir. Bu düşünürlerin çalışmalarının ulaştığı ortak nokta iktidarın kaçınılmaz bir olgu olduğu, karşılıklı etkileşim ile vücut bulduğu, bu nedenle bireylerin iktidarın amaçlarını ve zaaflarınıher adımda sorgulamaları gerektiğidir. Danışman: Prof. Dr. Hüsamettin Arslan Sayfa sayısı: 104
Şer'i hukuku uygulamasında din özgürlüğü: Endonezya'nın Açe bölgesinde gayrimüslimlere İslam Ceza Hukuku uygulanması örneği

Endonezya'da İslam hukukunu uygulayan tek bölge Açe'dir. Fakat, İslam hukukunun gayrimüslimlere uygulanmasıçoğu kez tartışmalara neden olmaktadır. Bu tartışmalara dayanarak tezimiz, Açe'deki İslam hukuku uygulamasının gayrimüslimlerin din özgürlüğü üzerinde etkisini bilmek, incelemek ve tarif etmeyi amaçlamaktadır. Tezimiz amacına ulaşmak için öncelikle iki meseleyi incelemektedir. Birincisi, Açe'deki İslam hukukunun gayrimüslimlere uygulanmasını, ikincisi, Açe'deki gayrimüslimlerin din özgürlüğü hakkındaki düşüncelerini incelenmektedir. Bu tez, gözlem, mülakat ve dokümantasyon yöntemleriyle veri toplayan nitel bir yaklaşım kullanmaktadır. Bu yöntemle tezimiz, Açe'de İslam hukuku uygulanmasının gayrimüslimlerin dini özgürlüğü üzerinde olumsuz bir etkisi olmadığı sonucuna varmaktadır. Diğer bir deyişle, Açe İslam hukukunu uygulamasına rağmen, gayrimüslimler dini alanda faaliyetlerini yürütmekte serbesttirler. Bu ne destekleyen veriler tezde incelenmiştir. Açe'de uygulanan İslam hukuku temel olarak sadece Müslümanlar için geçerlidir, ancak Jinayat yasasının uygulanması bağlamında gayrimüslimlerin İslam hukukuna uygun yargılanmayı talep etmeleri de mümkündür. Fakat bu, gayrimüslimlerin İslam hukukunu takip etmeye zorladığı anlamına gelmez. Bununla yasal bir boşluğun oluşmaması ve tüm Açe halkları için adaletin oluşturulması amaçlanmaktadır;İslam hukuku uygulamasına ilişkin olarak çıkartılan kanunlarda gayrimüslimlerin din özgürlüğü de garanti altına alınmıştır, Böylece gayrimüslim halklar, kendi dinlerinde ibadeti veya diğer dini faaliyetleriherhangi bir kısıtlama ve zorlama olmaksızın özgürce gerçekleştirebilirler. Ayrıca gayrimüslimlerin görüşleri, İslam hukukunun uygulanmasını kabul ettiklerini ve hatta Açe'deki gayrimüslimlerin hayatlarına fayda sağladıklarını göstermektedir.
Exploring the concepts of belonging and place-making in post-industrial era: The case of Fethiye

Son birkaç on yıllık zaman zarfında politik ve finansal alanlardaki değişimlerden dolayı artan insan hareketliliği görmekteyiz. Bu çizgideki dönüşümlerin çoğunlukla iki geniş alanda yansıması olmuştur. İlki, şehirlerin yeniden yapılanması ve beraberinde gelen küresel marketlerin lokal olanla entegrasyonunu ilgilendirmektedir. İkinci alansa bu yerinden edilmiş bireylerin yeni toplulukla nasıl bağlantı kurdukları ve kendilerine bir yer edindikleriyle ilişkilidir. Fakat bu yeniden inşa süreci büyük oranda göç sebepleri veya ekonomik ve kültürel etkileri açısından araştırıla gelmiştir. Diğer göçmenlere kıyasla daha ayırt edici özellikler sergileyen emekli yerleşik yabancılar örneğinde, son zamanlarda yaşamları kapsamlı şekilde araştırılmıştır. Bu, lokaldeki diğer bileşenleri dahil etmeden kendi bütünselliği içinde yapılmıştır. Fakat sosyal yaşamın aktif bir katılımcısı olan 'inekan'a artan ilgiyle beraber, bireylerin tecrübelerinin 'aidiyet' kavramı üzerinden araştırılması gerekmektedir. Bu bağlamda bu tezin esas amacı sadece yerleşik yabancılar değil ülke içi göçmenler ve yerel halkı da içeren Fethiye sakinlerinin şehre aidiyetlerini inşa etmeye yönelik nasıl çabaladıklarını incelemektir. Çalışmada 'inekansal aidiyet' kavramı, mekanlaştırma, edimsellik ve aidiyetin siyaseti başta olmak üzere birçok kavram kullanılarak yeniden yorumlanıyor. Bu amaçla her bir gruptan birçok sakinle yarı yapılandırılmış görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Hemen hemen tüm katılımcıların şehre ait olduklarına inandığı sonucuna ulaşılmıştır. Yerleşik yabancılar, mekanlaştırma stratejileri kullanma eğiliminde olup aynı anda da toplumsal alanlarda Britanyalılık'larını yeniden üretmeye çabalamaktadırlar. Fakat aidiyetlerinin son zamanlardaki ikametgah politikaları yüzünden bozulduğu görünmektedir. Diğer yandan yerel halkın, finansal ve kültürel değişikliklerin ortasında mekanizmalar üreterek mekan ve kültürlerini devam ettirme çabasında oldukları gözlemlenmiştir. Son olarak çoğunluğu emeklilerden oluşan ülke içi göçmenlerin sosyal ve finansal anlamda entegre oldukları görülmektedir.
Dilsel travmadan sessizlik hallerine: Suzan Samancı

Kürtlerin yaşadığı dilsel travma son on yıl içerisinde sosyo-linguistik, pedagojik ve sosyolojik çalışmaların konusu olmuştur. Bu tez çalışması ise, konuya farklı bir disiplin perspektifinden bakarak, dilsel travmayı Kürt olup ama edebi çalışmalarını Türkçe kaleme alan yazar Suzan Samancı'nın eserleri üzerinden giderek incelemektedir. Deleuze ve Guattari tarafından geliştirilen Minör Edebiyat kavramı, Samancı'nın ürettiğine benzer edebiyatları bir minör grubun edebiyatı olarak değil de, daha ziyade majör bir dil içerisinde minör bir grubun yaptığı edebiyat olarak tartışır. Bu her iki düşünür, standartlaşmış dilin kurallarını bozan bu edebiyatın devrimci yanı üzerinde dururlar. Suzan Samancı'nın eserlerine yönelik benim geliştirdiğim yaklaşım ise onların devrimci konseptinden çok daha öte bir noktada yer almaktadır. Bu noktada, ben minör edebiyat yazarının ve karakterlerinin, sessizlikle beraber gelişen dil kaybından dolayı, acı çektikleri Araf'ın izini sürerek travma anlatısı üzerinde durmaktayım. Samancı'nın eserlerinde dilsel travma, art arda iki aşama şeklinde kendini gösteren 'sessizlik' ile resmedilir. İlk aşama fısıltılar, kekeleme ve ikinci dil içerisinde yaşanan huzursuzluğun eşlik ettiği birinci dilin yitirilmesiyle ortaya çıkarken, ikincisi ise 1990'lı yıllarda, Kürtlerin çoğunlukta yaşadığı bölgelerde on beş yıl süren OHAL döneminde gerçekleşen sosyo-politik baskıların egemenliğinde yaşanır. Her ne kadar, insanlar sosyal ve politik egemen güçler tarafından duyulabilmek umuduyla zorla öğrendikleri bu dili konuşsalar da, yine de kendilerinden sessiz ve dilsiz olmaları beklenir. Spivak'ın madun teorisine göre, konuşamadıkları ya da bir diğer deyişle duyulamadıklarından dolayı karakterler kendi madunluklarını deneyimlerler. Suzan Samancı'nın kısa öykü ve romanlarını yakın okuma metoduyla analiz ettikten sonra, görünüşte farklı olan iki sessizliğin aslında aynı sessizlik olduğu sonucuna vardım. Gölge kelimesinin ve görüntüsünün takıntılı bir şekilde yazarın tüm çalışmalarında yer almasını Jung'un geliştirdiği 'gölge' arketipi olarak okuduğumuzda, her şey daha da belirginleşir, yani yazarın gölgeye yaptığı bu vurgu dil kaybından dolayı kaynaklanan, unutulmuş sessizliği tetikleyecek ve su üstüne çıkaracak bir araç olarak kullanılır. Böylelikle, yazarın eserlerinde var olan sessizliğin esasında ilk sessizlik, yani uzun yıllar boyunca bastırılmış olan, Kürtçenin kaybından kaynaklanan Kürtçenin kaybından kaynaklanan travma olduğunu hatırlarız.
İran Devrimi'nden sonra televizyon programlarının halkın yaşam tarzına etkileri

1979 yılında gerçekleşen İslam devrimi ile İran, Şii çerçevede dini bir devletmahiyeti kazanmıştır. İslami zeminde Şii idea ile ortaya konulan bu İslami devrim, devlet ilkeleri ve yönetim şekli itibariyle İran'a yeni bir geçiş sürecini oluşturmuştur. Böylelikleİran, İslam formlu bir cumhuriyet rejimine sahip olan tek devlet olma özelliğini kazanmıştır. Bu çalışmada, İran'da yaşanan 1979 rejim değişikliği, tarihi süreç içerisinde ele alınacaktır. Bununla birlikte İran tarihine geçmişşten günümüze genel olarak değinilecektir. Devrimle birlikte yaşanan sosyal, kültürel ve siyasi merkezli gelişmeler ortaya konulacaktır. Çalışmanın ilk kısmı olan giriş bölümünde kavramsal çerçevenin gelen hatları belirtilecektir. Tezin ikinci bölümünde İran'ın genel sosyal ve siyasi yapısı ele alınacaktır. Üçüncü bölümde İran medyası üzerinde durulmuş ve dördüncü bölümde devrim sonra İran medyasının halkın yaşam biçimi üzerindeki etkisine yer verilecektir. Ayrıca beşinci bölüm olan son bölümde nitel analiz içeren bir uygulamaya yer verilecektir. Bu tez çalışmasında özellikle, İslam Devriminden sonra İran'da iletişim ve medyapolitikalarıyla ilgili konuların üzerinde durulmuştur. 1979 İslam Devriminin ardındantelevizyon yayınlarının hayata geçtiği zaman dilimi, yapılan görüşmeler ve görsel veriler doğrultusunda nitel ve betimsel bir teknikle içerik analizi yapılarak, mercek altına almaktadır.
Erken Cumhuriyet Döneminde yerel basın yoluyla Türklüğün inşası: Van gazetesi örneği (1939-1943)

Modern ulus devletlerde kimlik inşa politikaları, bu devletlerin yapısı içerisinde son derece önemli bir yere sahiptir. Türkiye'de, cumhuriyetin kuruluşundan günümüze kadar uzanan siyasi ve toplumsal tartışmaların büyük bir kısmının kökeninde ulusdevletkavramı çerçevesinde bir ulus anlayışının inşası yatmaktadır. Bu anlayış, Türk etnik kimliğinin her düzeyde egemenliğini üst düzeyde kabul eder. Türkçülüğü esas alan bu ulus inşası, Türkleştirme politikaları üzerinden toplumsal alandan iktisadihayata, eğitimden kültürel yapıya kadar geniş bir yelpazede kendini hissettirmiştir. Kültürel manada heterojen bir toplumsal yapıya sahip olan imparatorluk mirasından birmilliyete dayalı ulus-devlet sürecine geçiş, günümüze kadar süregelen tartışmaları da beraberinde getirmiştir. Ulus devlet olarak tarih sahnesine çıkan Türkiye Cumhuriyeti'nin ulus inşa politikalarını toplumun geneline yaygınlaştırmak amacıyla kullandığı en önemli argümanlardan biri de yerel gazetelerdir. Van Gazetesi de bu anlamdan erken cumhuriyet döneminde kurulmuş gazetelerden biridir. Bu çalışmada, Van şehrinde 1939 yılında yayın hayatına başlayan Van Gazetesi'nin 1939 ila 1943 yılları arasındaki 162 sayısı, 'Yerel gazeteler yoluyla Türklük, Türk ulusçuluğununkimlik inşası' çerçevesinde incelenmiştir.
Oils, fats, and the rise of margarine in Turkey: A historical perspective

Bu çalışmada, ulusaşırı bir gıda firmasının yeni bir ülke pazarına girdikten sonra izlediği yol ele alınıyor. Mevcut üretim ve dağıtım ağlarının nasıl değiştirildiği ve sıradan bir tüketicinin yeni ürünü kabul etmesinin nasıl mümkün kılındığı inceleniyor. Çalışmanın kapsamında örneklem olarak yağlar ve bilhassa margarin odağa alınmıştır. Yağ, bir inceleme konusu olarak pek çok farklı yaklaşıma imkan tanıyan bereketli bir konu. İnsanın evrimindeki kritik rolü, vücut için temel bir ihtiyaç maddesi olması, buna rağmen avcı-toplayıcı topluluklardan itibaren ayrıcalıklı olana hak görülmesi, beynin ödül merkezini tetikleme ve yemekleri daha lezzetli algılamamızı sağlama becerisi, antik mitolojilerden tek tanrılı dinlere kadar pek çok inanışta kendisine atfedilen kutsallık ve taşıdığı daha nice anlam yağı incelemek için keyifli bir konu haline getirmektedir. Bu tezde, Türkiye Cumhuriyeti ve Osmanlı İmparatorluğu havzasındaki köklü üretim ve tüketim alışkanlıklarının tarihi anlatıldıktan sonra dünyanın en büyük pazarlama bütçelerinden birine sahip firmanın Türkiye pazarına girişi anlatılıyor. 1950'li yıllarda Türkiye'de adı yeni duyulan margarinin 1960'lı yıllardan itibaren temel gıda maddesi haline gelişi ve 1990'lı yıllardan itibaren piyasadan silinişi, bu tarihsel düzlemde reklamlar da incelenerek anlatılacaktır.
Evaluating the attitudes of cultural groups in Khyber Pakhtunkhwa towards cultural differences from liberal perspective

Sosyal teoriler çoğulluktan kaynaklanan sorunlara makul ve genel bir çözüm getirmeyi hedefler. Ancak herkesin üstünde hemfikir olduğu bir teori henüz ortaya konmamıştır. Eğer teoriler alanda eksik olan ampirik araştırmalarla desteklenirseçoğullukla ilgili birçok soru cevaplandırılabilir. Bu tez bu doğrultuda bir çabadır. Çalışma, Pakistan ın Khyber Pakhtunkhwa eyaletindeki kültürel grupların kültürel farklılıklara yönelik tutumlarını bazı liberal akademisyenlerin teorileri ışığında değerlendirmektedir. Bu değerlendirme 9 lisan ve din grubundan 2977 anket ve 80 kişisel mülakat ile elde edilen veri temelinde gerçekleştirilmiştir. Tez, KP deki kültürel grupların üyelerinin çoğunluğunun asimilasyona, kozmopolitanizme, parçalanmış çoğulculuğa yönelik olarak negatif fakat karşılıklı etkileşime dayalı çoğulculuğa yönelik pozitif bir tutum aldığını ortaya koydu. İnsanların tutumları, Kukathas tarafından ileri sürülen teorinin varsayımlarınınbazılarını desteklerken bazılarını da reddetmiştir. Örneğin, katılımcıların çoğunluğu gruplarından ayrılan üyelerin gruptan herhangi bir katkı almamasıgerektiğine; liderlerinin kendi taleplerini temsil etmediğine; devletin çeşitli gruplar arasında tarafsız olması gerektiğine; KP toplumunun azınlıklara karşı genel olarak hoşgörülü olduğuna inanmaktadır. Bununla birlikte, Kukathas ınazınlıklara azınlık hakları verilmemesi fikri KP deki kültürel grupların tutumları tarafından desteklenmemiştir. Benzer biçimde, katılımcıların çoğunluğu Kymlicka, Taylor, Parekh veModood un varsayımlarının bazılarına olumlu bazılarına da olumsuz tavır sergilemiştir. Örneğin, katılımcılar, kültürün bir grup için önem arzettiğini; eğer bu kısıtlamalar insan haklarını tehdit ederse gruplara içsel kısıtlama yapma hakkıverilmemesi gerektiğini; bu grupların grup hakları ile korunması gerektiğini ve kültürün muhafaza edilmesi gerektiğini söylemişlerdir. Bu araştırmayı tamamladıktan sonra KP toplumunun başlangıçta düşünülenden bir parça daha hoşgörülü ve liberal olduğu ortaya çıktı.
Ebeveynlerin çocuklarına bakma biçimleri ile yaşlandıklarında bakılma biçimleri arasındaki ilişkinin sosyolojik incelenmesi

Bu çalışmada yaşlı bireylerin çocuklarını yetiştirme tarzlarına bağlı olarak, yaşlandıklarında çocukları tarafından bakılma biçimleri incelenmiştir. Araştırmaya katılan bireylerin huzurevlerine yönelik algıları, aile içindeki ebeveyn ve çocuklar arasındaki ilişkiler ele alınan diğer önemli başlıklardır. Araştırmamız farklı sosyo-ekonomik düzeye ve yerleşim yerlerine sahip, 50 ve 85 yaş arası 28 birey ile yüz yüze ve bazı koşullarda da telefon görüşmeleri ile birebir görüşmeler sağlanarak gerçekleştirilmiştir. Artan şehirleşme, kadının iş hayatına geçişi, teknolojik gelişmeler, sağlık alanındaki iyileşmeler aile hayatını geniş ailelerden çekirdek aileye doğru küçültmüştür. Yaşanan bu toplumsal dönüşüm bireylerin aile içerisindeki sorumluluklarını arttırmıştır. Modern dünya aile içinde bakılmaya ihtiyaç duyan bireyler için kurumları kurtarıcı olarak sunmaktadır. Artan huzurevleri, bakımevleri, anaokulları, özel kreş ve gündüz bakım evleri bu durumu kanıtlar niteliktedir. Araştırmamız bu bağlamda ebeveynler ve çocukları arasındaki bakma biçimlerinin analizini oluşturmaktadır. Toplanan verilerin yorumlanıp değerlendirilmesi sonucunda, araştırmaya katılan bireylerin çocuklarına bakma biçimleri ile yaşlandıklarında bakılma biçimleri arasında anlamlı bir ilişki kurdukları tespit edilmiştir. Bu sebeple çoğu katılımcı çocuklarına kendilerinin baktığını ve bakması gerektiğini özellikle erken yaşlarda mecbur kalmadıkça çocukların kurumlara bırakılmamaları gerektiğini belirtmişlerdir. Bu noktada ebeveynler ve çocukları arasındaki ilişkinin olumsuz etkileneceği ve ebeveynlerin yaşlılık dönemlerinde ihtiyaç duydukları bakımın kurumlara devredileceği önermesi desteklenmiştir.
Sosyolojik özneden göçebe özneye: Bir beden sosyolojisi okuması

Bedenin sosyolojik bir okumaya tabi tutulması bireyin, özne olarak modern düşüncenin merkezine yerleşmesi ile mümkün hale gelmiştir. Söz konusu sosyolojiközne, modern paradigmanın kurucu unsuru olarak inşa edilmiş böylece bütün kapitalist kodlamalara açılarak toplumsalın dışına taşırılmıştır. Klasik epistemedekurulan özne-beden ayırımı zamanla bedeni temsil krizine sokmuştur. Sosyolojiköznenin toplumsal ile kuşatıldığı düşünüldüğünde beden-özne arasındaki yapay ayırımgiderek derinleşmiştir. Sosyolojik bağlamda beden bir toparlanma merkezidir ve kapitalizm bu merkeze yapay organlar iliştirereközneyi yeniden kodlamıştır. Gerçeklik üretim merkezi olarak hareket eden arzu, zamanla özneyi bedenin dışında tutar. Böylece özne toplumsalın nesnesi oluverir. Deleuze felsefesinden hareketle, özneyi sosyolojik sarmalın dışında tutmakancak 'arzu' kavramını yeniden kodlamakla mümkün olacaktır. Arzu bedeni, bedende özneyi göçebe hale getirerek kapitalist sınırlamaların dışına çıkaracaktır. Bu çalışmada sosyolojik bir sorunsal olarak özne, yeni bir terminolojik tanımlamayaimkan verecek şekilde bir beden sosyolojisi okumasına tabi tutulacaktır
Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlığına geçen Suriyelilerin vatandaşlığa dair görüşlerinin değerlendirilmesi

Bu çalışmada, 2011 yılındaki Suriye krizi sonrasında Türkiye'ye göç eden Suriyeli bireylerin vatandaşlık süreçleri incelenmiştir. Araştırma, Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlığına geçen Suriyeli bireylerle derinlemesine görüşmeler yapılarak gerçekleştirilmiştir. Bu kapsamda, Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlığa geçen Suriyeli bireylerin vatandaşlığın getirmiş olduğu hak ve sorumluluklarla ilgili uyumlarını değerlendirilmektedir. Araştırmanın örneklemini İstanbul'da yaşayan ve Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlığına geçmişş Suriyeli bireyler oluşturmaktadır. Çalışma kapsamında, göçe ilişkin yaklaşımlar ve Türkiye'deki Suriyelilerin son durumları hakkında güncel bilgiler aktarılmıştır. Vatandaşlık kavramı, ulus devlet ve ulus sonrasındaki vatandaşlık tartışmaları da çalışma içeriğinde yer almaktadır.
Islamism and Islamic literature in contemporary Turkey: From epic to novel understandings of Islam

Bu çalışma Türkiye'de İslamcılığın romanlar, filmler ve diğer sanatsal ürünler yoluyla gündeme geldiği I980Ter ve 1990'lardaki İslami kimlikleri İslami çevrelerde yazılan romanlar aracılığıyla incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışmada İslami aktörlerin kendilerini, ' öteki'ni ve yaşadıkları çevreyi edebiyat yoluyla anlamlandırma ve betimleme biçimlerini incelemek için özellikle 1980'ler ve 1990'lardaki İslami romanlar üzerinde durulacaktır. Çalışmanın temel tezi, İslami kimlik kurgusunda ve söylemde bu iki on yıl arasında önemli değişimler olduğudur. Bu bağlamda 'inodern dünyada bir Müslüman nasıl yaşamalı' sorusunu didaktik ve pedagojik bir biçimde anlatan 1980'lerin romanları, İslamcı aktörlerin fikirlerini popüler bir formda yaymaları için önemli bir işlev görmüştür. Bu romanlar aynı zamanda kolektif bir İslami kimliğin doğmasına yol açacak hayat stratejisinin geliştirildiği anlatılar sunmaktadır. Buna karşın İslami çevrelerde 1990'larda bir önceki on yılın radikal söylemlerini sorgulayan eleştirel romanlar yazılmaya başlanmıştır. Bu romanlarda İslamcı karakterler değişen sosyal ortam ve hayat algıları ışığında kendi iç çatışmalarıyla, İslami idealler ve dünyevi arzular arasındaki bocalamalarıyla temsil edilmektedir. Yeni anlatılarıyla bu romanlar 1980'lerin kolektif İslami kimliği sorgulayan ve İslam'a yeni yorumlar getiren değişen İslami kimlikleri simgelemektedir.