turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Osmanlı'da ev içi hizmeti köleliğinin Türk film ve televizyon yapımlarındaki yansıması: Kültürel çalışmalar yaklaşımı çerçevesinde Arap Bacı örneği

Dünya üzerindeki birçok uygarlık gibi kölelik kurumu Osmanlı İmparatorluğu'nda da var olmuştur. Özellikle 19. Yy'da Osmanlı'nın en çok talep ettiği köleler ev içi hizmetinde kullanılan Afrikalı kadın kölelerdir. Köleliğin kaldırılmasından sonra da bu hizmetçiler çalıştıkları evlerde, konaklarda bacı, dadı, lala, kalfa gibi isimlerle kalarak, varlıklarını sürdürmüşlerdir. Bu durum yazılı ve görsel sanatımızda siyahi ırka yönelik temsillerin 'Arap bacı' figürüne sıklıkla yer vermesinin nedenidir. Irksal farklılığı ve kölelik pratiklerini birleştiren bu figür, coğrafyamızda ırksal farklılığın temsili konusunun incelenmesinde önem kazanmaktadır. Bu çalışmada, öncelikle Osmanlı'da köleliğin kısa tarihine değinilerek, konunun sanat ve medya alanındaki yansımalarından söz edilmiştir. Sonrasında ırk, farklılık ve temsil konularındaki çalışmaların önemli yer kapladığı kültürel çalışmalar ve Stuart Hall'un çalışmaları özetlenmiştir. Çalışmada, Arap bacı tiplemesiyle bilinen Dursune Şirin ve Tevfik Gelenbe'nin yer aldığı 41 adet sinema filmi ve 26 bölümlük televizyon dizisi örneklem olarak seçilmiş, oluşturulan araştırma soruları çerçevesinde öykü analizi ve söylem analizi kullanılarak incelenmiştir. Çalışmanın amacı, film ve televizyon yapımlarındaki Arap bacı figürünü kültürel bir metin olarak çok yönlü bir şekilde ele almak, temsil, ırk ve farklılık temaları çerçevesinde konuya ilişkin nitel bir tartışma üretmektir.
İz

Bu kurmaca filmde, üniversite yaşamına yeni başlamış, utangaç kişiliği nedeniyle toplumdan soyutlanan bir öğrencinin hoşlandığı bir kıza olan saplantılı tutkusu, sürpriz sonucu anlatılmaktadır. Olay örgüsünün onun zihinsel-tinsel karmaşık dünyasına eş düşen karmaşık kurgu tekniği ile aktarılması hedeflenmiştir.
Türk sinemasında sansür konusuna bir yaklaşım

SONUÇLAR VE ÖNERİLER Özet Bu araştırmanın amacı, Türk sinemasında uygulanan sansür uygulamalarının ve 'Küçükleri Muzır Neşriyattan Koruma Kanunu'nun amaçlarım ve işlevlerini araştırmaktır. Araştırmada öncelikle Türk sineması kuruluşundan bugüne tarihsel olarak ele alınmıştır. 1939 yılında çıkarılan, sinema sansür yönetmelik ve tüzükleri incelenerek bu alanda yapılan çalışmalara yer verilmiştir. Ayrıca Türk sinemasında uygulanan denetleme ile 1961 ve 1982 Anayasası karşılaştırılarak uygulamaların anayasaya uygunluğu ya da karşıtlığı incelenmiştir. Türk sinemasında denetleme komisyonlarınca gösterimi red karan alan yerli ve yabancı filmlerin reddedilme gerekçeleri sunulmuştur. Araştırmada Küçükleri Muzır Neşriyattan Koruma Kanunu'nun amacı ve kapsamı incelenmiştir. Muzır Kurulu'nun görevleri, yetkileri ve oluşumu ayrı ayrı ele alınarak bu konudaki görüş ve eleştirilere de yer verilmiştir. Ayrıca Muzır Kurulu'nun muzır ya da müstehcen olduğu gerekçesi ile yasakladığı ya da ceza uyguladığı yayınlara yönelik yürütme görevi de ulaşılabildiği ölçüde araştırılmıştır. Yapılan araştırma sonucunda Türk sinemasında uygulanan denetlemenin, küçükleri ve yetişkinleri de kapsayan bir yasaklama yöntemi biçiminde olduğu görülmüştür. Küçüklerin korunması amacıyla sınıflandırma ya da sınırlama yöntemi yerine genelde yetişkinlerin görebileceği filmler senaryo ve film denetimi ile iki boyutlu olarak incelenmekte ve yasaklanmaktadır. 1992 yılında Sinema, Video ve Müzik Eserleri Kanunu tasarısı hazırlanarak, yasaklama değil, sınıflandırma yöntemini içeren çalışma Türkiye Büyük Millet Meclisine sunulmuş ancak henüz kabul edilmemiştir. 1927 yılında 1117 sayılı yasa ile Küçükleri Muzır Neşriyattan Koruma Kanunu çıkarılmıştır. Bu yasada küçüklere zararlı kavramı eğitsel amaçlı olup, çocukların ruhsal bütünlüğünü bozacak, düşünce yapısının olgunlaşması ve çağdaşlaşmasını güçleştirecek türden yayınlara yönelik çalışmaları içermektedir. 1986 yılında 19045 sayılı yasa ile 1117 sayılı yasaya yeniden işlerlik kazandırılmıştır. Bu yasada 'Küçüklere Zararlı' muzır ve müstehcen kavramları ile sınıflandırılmıştır. 18 yaşın altındakilerin izleyemeyeceği yayın ve sinema filmlerini kapsayansınırlamada Muzır Kurulu görevlendirilmiş ayrıca Kurul yargıya resmi ve zorunlu bilirkişi olarak da yetkilendirilmiştir. Türkiye'de, küçüklerin korunmasına yönelik çalışmalar ve araştırmalar bulunmakla beraber bu alanda yapılan uygulamalar tümüyle çocuklara yönelik değildir. Ayrıca çocuklara zararlı olabileceği düşünülen unsurlar sınırlı olup şiddet konusunu da içermemektedir.
Türk sinemasında propaganda ve bir örnek film: Çizme

Türk sinemasının tarihsel dönemlerini propaganda kavramı bağlamında incelemek, araştırmanın çıkış noktasını oluşturmaktadır. Araştırmada öncelikle propaganda kavramı ve Türk sinema Tarihi'nin dönemleriyle ilgili literatür taramasına yer verilmiştir. Yapılan bu literatür taraması doğrultusunda, seçilen Çizme filminin incelemesi yapılarak Türk sinemasında propaganda uygulamalarının varlığı ortaya koyulmaya çalışılmıştır.
Türk sinemasında 'bireysellik' okumaları: Kaybedenler Kulübü ve Pandora'nın Kutusu örnekleri

Modernite, Batılı bir süreç olarak başlamış, ancak dünyanın diğer bölümlerine de kaçınılmaz bir şekilde yayılmıştır. Türkiye de yaşadığı Batılılaşma süreciyle birlikte artık büyük oranda modernleşmiş bir ülke durumundadır. Modern bir ülke olmaksa, modernitenin olumlu yanlarına ilaveten, olumsuz sonuçlarını da üstlenmek anlamına gelmektedir. Bu çalışmada, modernite, on dokuzuncu yüzyıldan başlayarak sosyal bilimcilerin dikkat çektiği olumsuz yanları açısından tartışılmaktadır. Modernite bireylere ağır bir takım sonuçlar da getirmiştir. Bugün insanlar daha riskli bir çevrede yaşamakta, kendilerini güvende hissetmemekte, daha narsisistleşmekte, daha çok yalnızlık çekmektedirler; ilişkileri daha iğreti hale gelmiş durumdadır, hem kendilerine hem birbirlerine hem de çevrelerine daha çok yabancılaşmışlardır. Bu tezin ana sorusu, bütün bu sonuçlardan Türkiye'de yaşayanların nasıl ve ne ölçüde etkilendikleridir. Bunu anlamak için, modernitenin oluşturduğu birey tipini, bireyler arasındaki ilişkileri, durumları sorunsallaştıran filmler taranmış, bunlar arasında öne çıktığı düşünülen iki filmin, Kaybedenler Kulübü ve Pandora'nın Kutusu'nun sosyolojik açıdan çözümlenmesi yoluna başvurulmuştur. Yapılan analizler sonunda, modernitenin sonuçlarının Türkiye'de yaşayan bireylerde de belli oranlarda görüldüğü, bu etkilerin Türkiye halkı tarafından da devralındığı sonucuna ulaşılmıştır.
Kedi gözü

Çipil sarman bir kedidir. Sahibi olan genç adamla birlikte yaşamaktadır. Her sabah adam işe giderken peşinden dışarı çıkmak ister. Fakat adam izin vermez. Çipil' in üzerine kapıyı kilitler ve gider. Çipil bütün gün evde yalnız başına oturur. Etrafı karıştırır, oynar, uyuklar ve rüyalar görür. Ses algısı insanınkinden üstün olduğu için sokaktaki sesleri duyar. Balkondan dışarı bakmaya çalışır. Dışarıdaki evleri ve ağaçları zorlukla görür. Çipil her gün aynı rüyayı görür. Otların arasında hızla koşmaktadır. Fakat rüya her seferinde yarıda kalır. Bazen bir helikopter sesinden ürker, bazen de kendiliğinden uyanır. Akşam sahibi eve gelince sıkıntısı biraz hafifler. Yemek yer, sahibiyle oynar sonra birlikte TV karşısında otururlar. Çipil genellikle uyuklar. TV'ye bakar fakat konuşulanları anlayamaz. Sadece gürültüler duyar. Sahibinin kendisine söylediği şeyleri de anlamaz sadece ismini anlar. Bir de kızgınlık, sevgi gibi genel tavırları anlayabilir. Çipil in hayatı böyle sürüp gitmektedir. Her gün birbirinin aynıdır. Geceleri kapıya zıplar gürültü eder. Evden çıkmak için tek yolun kapı olduğunu anlamıştır. Tüm bu çabalarına rağmen sahibini kızdırıp uykusuz bırakmaktan başka bir şey yapamaz. vıBir gün Çipil yine rüya görür. Rüyada evin kapısı kendiliğinden açılır. Kapının dışında orman vardır. Çipil koşarak kapıdan çıkar ve otların arasında, kuş seslerini izleyerek koşmaya başlar. Fakat rüya her zamanki gibi yarıda kesilir. Bir gün sahibi yine kapıdan çıkar. Fakat bir şey unuttuğu için geri gelir. Bu arada kapıyı bir an açık unutur. Çipil bu fırsatı kaçırmaz ve hemen kaçar. Sahibi bunu fark etmez ve evden çıkar gider. Çipil apartmanda kaybolur. Her yer birbirine benzer, sesler artar, kalp atışları, nefes alıp verişi hızlanır. Bir yukarı bir aşağı gider fakat bir türlü çıkışı bulamaz. Bütün kediler gibi o da kat kavramına tamamen yabancıdır. Apartmanda bağırmaya başlar ama kimse yoktur. Bütün gün apartmanda kalır. Akşam sahibi eve gelir. Çipil her akşam onu kapıda karşıladığı için bir terslik olduğunu anlar. Sonra yaptığı hatayı hatırlar. Apartmana çıkar. Deli gibi Çipil'i arar. Sonunda üst katlardan birinde bulur. Kucağına alır eve getirir. O gece Çipil kapıya atlamaz. Gürültü etmez. Küsmüştür. Ertesi sabah sahibi çıkarken kapıdan kaçmaya çalışmaz. Sahibi gider, kapı kapanır. Çipil yine boş evde yalnız kalır. Bir süre camdan dışarı bakar, yine çocukların seslerini duyar. VIISonra masanın üzerinde uyumaya başlar. Rüyasında yine otların arasında koşar. Sonra otlar biter. Caddeye çıkar, sağa sola bakar. Gürültüyle bir araba geçer. Ekran kararır. vuı
Gülen gözler matinesi

Yeşilçam filmleri, birlik, beraberlik ve dayanışmanın kutsandığı, iyiliğinher daim kazandığı hikayeler anlatır. Buna karşın Yeni Türkiye Sineması'nınhikayelerinde ise günümüz yaşamının gerçekliğiyle örtüşen bireysellik, kötülük vekötücüllük kavramları ön plandadır. Günümüz sinema izleyicisinin Yeşilçamfilmlerini her seferinde sıkılmadan, yine ve yeniden izlemesinin nedeni: hayatınacımasızlığı karşında ezilen bireyler için bu nostaljik filmlerin birer onarıcı işlevüstleniyor olmasıdır. Yeşilçam; hayatın ve onun bir temsili olarak Yeni Türkiye Sineması'nın acımasız gerçekliğiyle yüzleşmek istemeyen izleyiciler için birillüzyona, bir gündüz rüyasına dönüşmüştür. Ertem Eğilmez ve Zeki Demirkubuzfilmografileri temel alınarak, Türk sinemasının iki farklı dönemi olan Yeşilçam ve Yeni Türkiye Sineması'nın biçimsel ve içeriksel ayrışmaları, ülkemiz sinemasınınzaman içerisinde geçirdiği değişim ve bu iki dönem sinemasıyla izleyici olarak kurulan ilişki, post-modern bir anlatı yapısı oluşturularak kurgulanmış sahnelerleanlatılmıştır.
Bilimkurgu sinemasında güncel korkuların yansıması: Post apokaliptik filmler

Bilim kurgu sinemasının popüler alt türlerinden biri olan post-apokaliptik filmler, geçmişşten gelen geleneksel kaygıların; güncel korkular ile yeniden şekillenmesine sebep olan ve gelecekte yaşanması muhtemel görünen toplumsal çöküş sürecinin ardından yaşanan daha karanlık bir döneme dair vizyonlara yer vermektedirler. Özellikle son yıllarda yaşanan çevresel ve ekolojik felaketler ya da bilim ve teknik alanındaki gelişmeler, toplumsal çöküş sürecinin hızlanacağı izlenimini güçlendirmektedirler. Bu yaklaşım; bireylerin içlerinde bulundukları ve kendilerini çevreleyen ideolojik yapının yanlışlarını sorgulama tutumunun yanı sıra, bu yapıyı sahiplenmelerinin gerekliliğini de empoze etmekte ve bu türden filmleri, bireyleri mevcut yapıya bağlı hale getirebilmek için bir araç olarak kullanılmaktadır.
Sesini ver bana: Türk sinemasında seslendirme

Dünya'da sinemanın keşfinden itibaren Türkiye'ye sinemanın gelişi ve bilinen başlangıç tarihi ile de 14 Kasım 1914'deki 'Ayastefanos'taki Rus Abidesinin Yıkılışı' ile günümüze gelene kadar birçok dönemden geçmişştir. Türk Sineması, Türk Sinema Tarihine bakıldığında, İlk Dönem, Tiyatrocular Dönemi Geçiş Dönemi ve Sinemacılar Dönemi diye dönemlerden geçtiğini ve günümüze geldiğini görebiliriz. Bu dönemlerden geçerken Türk Sineması'nda 1939'lu yıllara gelene kadar olması gerektiği gibi, sesli filmler çekiliyor, dünya standartlarından çok da farklı olmayacak teknik araç ve gereçlerle çalışılıyordu. Fakat, daha kısa sürede, daha fazla ve daha masrafsız filmler üretebilmek düşüncesi ile 1939'lu yıllardan itibaren filmler sessiz çekilip daha sonra bir seslendirme sanatçısı tarafından seslendirilmekte, yani dublaj yapılmakta idi. Günümüze kadar bu böyle süregeldi ve hala Türk Filmleri, hepsi olmasa da çoğu bu şekilde sonradan seslendirme yapılarak çekilmektedir. Bu durum, evet belki daha kısa sürede, daha az masraflı ve daha kolay film çekilmesini sağlasa da Türk Sinemasının gelişimini engellemekte ve her şey bir yana çekilen o filmden sessiz çekildiği için birçok özellik yitip gitmekte, filmin asıl atmosferinden koparılıp, tamamen dışarıdan seslendirilerek değerinden çok şeyi alıp götürmektedir. Dublaj mutlaka bu işi çok iyi yapan seslendirme yönetmeni ve işinde uzman, dublaj sanatçıları tarafından yapılmaktadır. Ki tanıdığımız en ünlü dublaj sanatçılarından, Ferdi Tayfur ve Adalet Cimcöz, ivhemen hemen seyrettiğimiz Eski Türk Filmlerinden çoğunu seslendirmiş ve bu seslendirme işlemini başarıyla gerçekleştirmişlerdir. Tanıdığımız bütün sinema oyuncularını veya yabancı film oyuncularını dahi onların sesleri ile tanımışızdır. Ancak, bu büyük bir basan olsa dahi dublajın, Türk Sinemasına katkısı vardır denemez. Sinemacıların kolaya kaçarak, filmleri sessiz çekip, daha sonradan seslendirme yapmaları Türk Sinemasına çok şey kaybettirmiştir. Biz genç sinemacılara düşen göre Türk Sinemasını geliştirerek ileriye taşıyabilmek, var olan potansiyeli yönlendirebilmektir.
Siyah Şemsiyeli Ölüler

Sevgilisi tarafından terk edilen Sevinç, aşktan ve erkeklerden nefret eder. Erkekleri kendisine aşık edip sonra da onları terk ederek aşktan ve erkeklerden intikam almak ister. Terk ettiği erkekleri metaforik anlamda öldürmekte ve böylece teselli bulmaktadır. Ama son kurbanı Varol'un arkadaşı Düzgün, sevincin gerçek yüzünü görür ve onun aslında kendini yok eden bir zavallı olduğunu yüzüne haykırır. Bu yaptığında aslında bir çeşit cinayettir der. Bu cinayetinde hukuk literatürüne girmesini talep eder. Çünkü sevdikleri tarafından terk edilen bu kişiler aslında yaşayan birer ölüdürler artık.
Pasolini sinemasında Gramsci'nin hegemonya düşüncesi

Bu çalışmada, İtalyan yönetmen Pier Paolo Pasolini'nin filmlerinde, İtalyan filozof Antonio Gramsci'nin 'hegemonya' düşüncesinin temsili ele alınmıştır. Gramsci'nin hegemonya düşüncesi ele alındığında onun folklor, ortak duyu, sağduyu, felsefe, sivil toplum, zor, rıza gibi kavramlarının Pasolini sinemasındaki karşılığı da irdelenmiştir. Aynı zamanda Pasolini sineması özelinde, bazı filmlerin içeriği göz önünde bulundurulduğunda, bu kavramların aile ve mizah kuramları ile ilişkileri de kurulmuştur. Bu bağlamda hegemonya düşüncesinin hangi yönleriyle nasıl temsil edildiği ve filmlerin hegemonya mücadelesindeki rolü, Pasolini'nin Accattone (1961), Mamma Roma (1962), Aziz Matyas'a Göre İncil (1964), Şahinler ve Serçeler (1966), Teorema (1968), Domuz Ağılı (1969), Decameron (1971), Canterbury Öyküleri (1972), Bin Bir Gece Masalları (1974) ve Salo ya da Sodom'un 120 Günü (1975) filmleri inşacı temsil ve auteur yaklaşımı ışığında incelenerek değerlendirilmiştir.
Belgesel ve kurmacadan hareketle 'Godfrey Reggio ve Ron Fricke sineması' ve sinemada yeni dil arayışları

Bu çalışmada, belgesel ve kurmacadan hareketle çağdaş sinemadaki yeni anlatım yöntemleri incelenmiştir. Araştırmada, belgesel ve kurmaca ayrımında etkili olan gerçekçilik sorunu ele alınmış ve her iki türün benzerlikleri ve farkları ortaya konmaya çalışılmıştır. Belgesel ve kurmaca karşılaştırılmasında, akımlar ve anlatım yöntemleri yol gösterici olmuştur. Çalışmada, sinemada gerçekçilik sorunu; Arnheim, Kracauer, Bazin ve Baudrillard in görüşleri kapsamında desteklenmiştir. Araştırmanın hipotezine göre; 'Sinema sadece öykü anlatma sanatı değildir. Görsel ve işitsel ögelerin öykü anlatma amacı gütmeden; yeniden sunumuyla da sinemasal bir dil yaratılabilir'. Araştırma kapsamında; klasik anlatıya karşı, gerçek yaşamın içindeki anların, olayların ve durumların birleşiminden oluşan bir anlatı modeli önerilmiştir. Bu bağlamda; örneklem seçilen Godfrey Reggio ve Ron Fricke sineması, mizansen eleştirisi yöntemiyle analiz edilmiş ve sonuç bölümünde özetlenmiştir. Araştırmanın sonuç bölümünde özetlenen veriler çağdaş sinemanın bir sentezi olarak öne sürülmüştür.
Kültürel antropoloji bağlamında etnografik alan araştırması ve etnografik bir film uygulaması: Yaşam Ağacı film çalışması

Bu çalışma sosyal/kültürel antropolojik bağlamda etnografik bir alan araştırması olarak değişmekte ve kaybolmakta olduğu saptanan fındık kültürünün değerlerini, yapısını incelemekte ve bu kültürün görsel-işitsel anlamda etnografik filmini oluşturmayı amaçlamaktadır. Türkiye'de etnografik film yazın alanı, kültürel öğelerin kaydedilmesi ve belgesel formlarda sunumu olarak kısıtlı bir alanı içermektedir. Bu bağlamda yerel kültürlerin aktarımında yerlinin bakışından etnografik yorumlamaların/betimlemelerin eksik olması, aynı zamanda etnografik film üretimlerinin sınırlı olması ve konunun güncelliğini koruması bu çalışmanın yapılmasını önemli kılmaktadır. Bu araştırma kapsamında araştırmacının bir sinemacı ve etnograf gibi hareket etmesine en uygun çalışma sahası olarak, araştırmacının da bağının bulunduğu Doğu Karadeniz Bölgesi'nden amaçlı bir örneklem ve odak grubu ele alındı. Seçilen alanının ve odak grubunun yerel kültürel değerleri, kültürel yapısı çeşitli etnografik yöntemlerle incelendi ve çalışma sahasının kültürel yapısındaki değişen etnografik değerlerin tespiti gerçekleştirildi. Fındık kültürünün özünün anlaşılmasında hem yerlinin gözünü hem de araştırmacının yorumu bu çalışma bağlamında önemli olmasından hareketle bu kültürel pratiğin anlamını ortaya çıkarabilmek için Clifford Geertz'in savunduğu yorumsamacı yaklaşım temel alındı ve bu yaklaşım doğrultusunda araştırma sahasının kültürel kodları görsel-işitsel olarak kaydedildi. Böylelikle ana odağında kültürü anlama ve betimsel olarak aktarma veya belgeleme gibi bir işlevi olan etnografik filmi yansıtan Yaşam Ağacı adlı etnografik film çalışması oluşturuldu. Sonuç olarak, Geertz'in de kendi çalışmalarında vurguladığı ve bu film dolayısıyla deneyimlenen, kültürün açık ve örtük örüntülerinin hem birincil olan yerlinin bakışındaki kültür hem de araştırmacının ikincil veya üçüncül bakışındaki kültürel değerlerin anlamlarına, yorumlarına ulaşıldı. Bunun neticesinde, değişmekte veya kaybolmakta olan yerel kültürel değerler bilimsel ve sanatsal çerçeveden yorumlandı ve Türkiye'nin kültürel belleğine katkı sağladı. Aynı zamanda bu çalışma, gelecek ardıl kuşakların Türkiye'nin her bölgesine özgü birbirinden farklı gibi görünen değişik yöresel değerlerini, kodlarını, kimliklerini anlama ve yorumlamasına da yararı bulunmaktadır.
Kültür devrimi sonrası Çin sinemasında kolektif hafıza olgusu: Yara/Hasar filmleri

Her toplum kendi varlığını devam ettirebilmek için kendi kültür, değer, norm vehafızasına ihtiyaç duyar. Sinema bu sosyal nitelikleri canlı tutar. Travmalar toplumların kolektif hafızalarının bir parçasını oluştururlar. Kolektif hafızalar biçimlendirilebilselerbile bu travmaların arkasındaki gerçeğin analizine olanak sağlayan da yine kolektif hafızaların kendisidir. Bu bağlamda Büyük Proleter Çin Kültür Devrimi'nin toplumda yarattığı travmaların Çin Sinemasındaki yansımalarını tespit edebilmek amacıylaYara/Hasar filmleri analiz edilmiştir. 'Kültür Devrimi Sonrası Çin Sinemasında Kolektif Hafıza Olgusu: Yara/HasarFilmleri' isimli tez üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde kolektif hafıza kavramı ve bu kavramın sinema ile ilişkisi incelenmektedir. İkinci bölümde ise Çin Kültür Devrimi ve Devrim sonrası Çin sineması açıklanmaktadır. Son olarak, Yara/hasar filmlerineörnek olarak seçilen filmler ilk iki bölümde oluşturulan kuramsal çerçeve dahilinde analiz edilmektedir.
Mangadan animeye: Japonya'nın 'yumuşak güç' silahlarından biri olarak 'Sen to Chihiro No Kamikakushi' filminde 'tüketim nesnesi' sunumu: Otomobil örneği

Bu çalışma genel anlamda Japon grafik romanı 'manga' ve mangadan beslenen Japon animasyon sineması 'anime' üzerinedir. Çalışma manga ve animeyi Japon toplumunun sahip olduğu en etkili 'yumuşak güç' silahlarından ikisi olarak kabulünden hareketle, bu silahların manga ve animede eleştirel bir tavırla kullanıldığı ve yerelden evrensele birçok kaygıyı sorunsallaştırdığı tezini ileri sürer. Ayrıca irnik olarak 'tüketim nesnesi'ne dönüşmüş bir animede 'tüketim' eleştirisi yapıldığı savunulmaktadır.
Changes in the representation of other in zombie cinema

Zombi filmleri ilk çıktıklarından beri birçok farklı sosyal, kültürel ve politik mesaj içermektedir. İlk zombi filmi olan White Zombie (Helperin, 1932) sömürgecilik ve özgürlüğün önemi hakkında birçok politik arka plana sahiptir. George A. Romero'ya gelene kadarki çoğu zombi filmi benzer mesajlara sahipti. The Night of the Living Dead (1968) ile birlikte Romero o güne kadar bilinen zombinin tanımını, amacını ve alt türün kendisini tamamen değiştirdi. Türü kapitalizm, tüketimcilik, aile, toplumsal sınıflaşma ve toplumdaki korku, baskı konularında daha politik ve eleştirisel bir konuma getirdi. Romero türe tanınırlık ve popülerlik kazandırdı ve bu da türün 21. Yüzyılda sinemaya tekrar giriş yapmasına önayak oldu fakat ufak bir farkla. Zombiler çoğu zaman toplumun güncel korku ve problemlerinin sinemaya yansımış hali olduğundan dolayı bu seferki salgınların sebebi daha çok bilimsel dayanaklar olarak gösterilmektedir virüs, yanlış giden bir deney veya kimyasal bir silah. Bu değişkenler aynı zamanda eleştirilerinde yönünü değiştirdi. Hikayelerin çoğu güç, bireyselcilik, teknoloji ve gizli hedefleri olan şirketler tarafında şekillenmeye başladı. Gerçek hayattaki problemlerin, korkuların değişmesi aynı zamanda filmlerdeki canavarlarında değişmesine sebep oldu. Bu tezin amacı zombilerin zaman ve mekana göre neden ve nasıl değiştiğini, aynı zamanda bu değişimin gerçek hayattaki öteki-bilinmeyen olarak nitelendirilen şeylerle bir bağlantısı var mı? onun araştırılmasıdır.
Türkiye'de canlandırma sineması: 'Kötü Kedi Şerafettin' örneği

2000'li yıllar, medya ve reklam sektörünün canlandırma sanatıyla yeniden ilgilenmeye başlaması, çeşitli eğitim kurumlarının ve derneklerin açılması, TRT Çocuk Kanalı ve yerli animasyon şirketlerinin kurulması, teşvik yasalarının çıkarılması, gelişen bilgisayar teknolojisi ve üç boyutlu üretim olanakları gibi gelişmeler ile birlikte, Türk canlandırma sinemasının ivme kazandığı, çeşitli gelişmelerin yaşandığı yıllar olmuştur. Bu süreçte Türk canlandırma sinemasının ürettiği en önemli yapıtlardan birisi, Türkiye'nin dünya standartlarında üretilmiş ilk canlandırma yapımı olan Kötü Kedi Şerafettin (2016) olmuştur. Dolayısıyla, bu çalışmada, Kötü Kedi Şerafettin'in Türkiye ve dünya canlandırma sinemasındaki yeri ve başarısının irdelenmesi amaçlanmıştır. Bu amaçla, bu çalışmada, canlandırma sinemasının dünyadaki doğuşuna ve gelişimine kısaca yer verilerek, Türkiye'deki varoluş mücadelesi ve bu mücadele boyunca geçirdiği süreçler üzerinde durulmuş, Türkiye'deki canlandırma sanatının tarihsel gelişimi çeşitli dönemlere ayrılıp, siyasi konjonktür ile paralelliği gözetilerek incelenmiştir. İlhamını yirmi yıllık çizgi roman serisinin 1. cildinden alarak, bir canlandırma film uyarlaması olarak gerçekleştirilen Kötü Kedi Şerafettin filmi; bir çizgi roman serisinin uyarlama sürecindeki zorluklarına rağmen, sinema perdesine başarıyla yansıtılabilen bir yapım olmuştur. Kötü Kedi Şerafettin, sahip olduğu çizgi romana mümkün olduğunca sadık kalma, azımsanmayacak sayıda profesyonel bir kadro ile çalışma, mekan, canlandırma, ses, kamera hareketleri, aydınlatma, renk gibi teknik özellikleri ile Türkiye canlandırma sineması tarihi içerisinde önemli bir yapıt olarak yerini almıştır.