turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Moyen-orient entre Islamisme, democratie et nationalisme Arabe

Ortadoğu, etnik, dini, kültürel birçok çeşitliliği ve önemli bir tarihi içeren bir bölgedir. Bölge üzerinde, demokrasi, din ve Arap milliyetçiliği arasında sürekli bir ilişki söz konusudur. Ortadoğu, İslam diniyle şekillenen bir bölgedir. Ortadoğu'daki İslami ideolojiler, milliyetçilik ve demokrasiye göre daha baskın ve etkilidirler. Bölge, yaşanan olaylarla, gelişmelerle birlikte, bu üç faktör arasında sürekli bir ikilem yaşamaktadır.
The changing framework of Russian foreign policy in the Caucasus after Georgian-Russian War

Sovyetler Birliğinin dağılmasıyla birlikte ortaya çıkan 15 devletten biri olan Rusya başlangıçta ekonomik ve siyasi zorluklarla karşı karşıya kalmasına rağmen özellikle doğal kaynaklarını kullanarak ekonomik zorlukların üstesinden gelmeyi bilmiştir. Vladimir Putin'in başkan olmasıyla birlikte siyasi istikrarı sağlamış başlangıçta batı ile iyi ilişkiler içersinde olmasına rağmen gerekli ekonomik yardımları alamadığından Avrasyacı fikirlerin de etkisiyle daha aktif politikalar üretmeye başlamıştır. Eski Sovyet topraklarındaki ülkelerle ilişkilerini geliştirmeye çalışmış buradaki doğal kaynaklarla ilgilenmeye başlamıştır. Eski bağlantılarını ve buradaki Rusça konuşan halkları da kullanarak etkinliğini sürdürmüştür. Bu ülkelerin bağımsızlığını kazanmasıyla enerjiye ihtiyacı olan Batılı ülkeler alternatif yollar ve kaynaklar araştırdıklarından başlangıçta Rusya vasıtasıyla yürüttükleri bu ülkelerle ilişkilerini geliştirmeye başladılar. Doğal olarak Rusya ile Batılı ülkeler arasında bu bölgede güç ve nüfuz mücadelesi başlamış olmuştur. Yakın çevresinde başka güçlerin etkin olmasını istemeyen Rusya 'yakın çevre' politikasını ortaya koymuş ve uygulamaya başlamıştır. Bununla bağlantılı olarak Rus-Gürcü savaşı ile çıkarları için güç kullanmaktan kaçınmayacağını dünyaya ilan etmiştir. Gürcistan savaşı Rusya için bir dönüm noktasıdır ve Sovyetler Birliğinin dağılmasından sonraki sınırları dışındaki ilk müdahalesidir. Bu savaş sonrasında Kafkasya'da daha fazla etkinlik göstermiş, ordusunu modernize etme yönünde çabalarını arttırmış, sınırları dışındaki dünyada olan olaylara daha fazla ilgi göstermiştir. Özellikle Güney Kafkasya'daki Karabağ probleminde halihazırdaki durumun korunmasına özen göstermiştir. İstikrarsızlıktan doğan bir istikrar ile çatışan ülkeler üzerindeki nüfuzunu kullanarak çatışmanın büyümesine izin vermemiştir. Bu çalışmanın amacı Rusya'nın Kafkasya'daki Ağustos 2008'de olan Rus-Gürcü savaşından sonra değişen politikasını ortaya koymaktır. Olaylar ve ilişkileri araştırılmış tanımlayıcı-tarihsel yaklaşım yöntemi kullanılmıştır. Askeri harcamalarının arttırılması, güç kullanma eğiliminin artması ve Batılı devletlerle özellikle yakın çevresinde nüfuz mücadelesine girmesi Rusya'nın bu bölgede politikalarının değiştiğini göstermiştir.
Yapısal realizm ve dış politika: Sistem düzeyinde Türkiye'nin genel davranış eğilimleri

Bu çalışma; Yapısal Realizmin varsayımlarından hareketle, uluslararası politik sistemdeki konumlanma düzeylerine göre ve yapısallcı sınıflandırma itibariyle ikincil bir devlet olan Türkiye'nin 'genel dış politika davranış eğilimlerini', sisteme sosyalizasyon ile göreli güç rekabetinden kaynaklanan başarılı pratikleri taklit etme yeteneklerini, çok, iki ve tek kutuplu güç dağılımlarında ortaya çıkan motivasyonlarını, otonomi ile karşılıklı bağımlılık seviyelerini ve yapısall teşviklerden kaynaklanan kazanımlarını araştırmaktadır. Devletlerin genel dış politika davranış eğilimlerini açıklayabilmek için 'dış politika' yerine 'dış politika davranışı' kavramı kullanılmaktadır. Ayrıca birey ve devlet düzeyleri yerine, sistem düzeyi tercih edilmektedir. Bunun yanında Yapısal Realizmde dolaylı olarak vurgulanmakta olan güç veya yetenek eşitsizliğinin, yapısall bir yönlendirici olarak teoriye dahil edilmesi gerektiği ileri sürülmektedir. Buna göre sistemin anarşik yapısının tüm devletleri sosyalizasyon ve rekabet aracılığı ile benzer düzeyde yönlendirdiği, güç eşitsizliğinin ise farklı konumlanma düzeylerindeki devletleri farklı şekilde kısıtladığı ortaya konulmaktadır. Ayrıca Yapısal Realizmde anarşik sisteme dahil edilmeyen 'eklemlenme' davranış biçiminin de teoriye dahil edilmesiyle, ikincil devletlerin davranış eğilimlerini açıklayabilmenin mümkün olabileceği değerlendirilmektedir. Sistemdeki konumlanma düzeylerine göre birincil ve ikincil devletlerin davranış biçimlerinin yapısall sebeplerden ötürü farklılaştığı ortaya konulmaktadır. Buna göre ikincil devletlerin birincil devletleri dengeleyemedikleri, ancak onlara eklemlenebildikleri veya sistemde tarafsız kalabildikleri iddia edilmektedir. Bununla birlikte aynı sistemik konumdaki devletlerin birbirlerini dengeleyebildikleri, birincil devletlerin yapısall olarak eklemlenmeye eğilimli olmadıkları, ikincil devletlerin ise hem birincil devletlere hem de diğer ikincil devletlere eklemlenebildikleri ortaya konulmaktadır. Türkiye'nin uluslararası politik sisteme uyum ve taklit etme pratiklerini başarıyla gerçekleştirebildiği oranda sistemin yapısall baskılarından kurtulabildiği ve varlığını güçlendirebildiği, buna karşılık başarısız uygulamalarından dolayı yapısall kısıtlamalara maruz kaldığı ileri sürülmektedir. Çalışmada Türkiye'nin birincil devletlere eklemlenerek tehditleri bertaraf edebildiği, eklemlendiği birincil devlete dayanarak ikincil devletleri dengeleyebildiği, ikincil devletlere eklemlenmediği, tarafsız kalamadığı, çok ve tek kutuplulukta yapısall teşviklere dayalı fırsatları sıklıkla bulabildiği, iki kutuplulukta otonomi düzeyinin oldukça azaldığı, iki kutupluluktan tek kutupluluğa geçişe rağmen eklemlenme yöneliminin değişmediği gibi sonuçlara varılmaktadır.
Regulation theory and economic crises: The cases of Greece and Turkey

Bu tez dünyada son yıllarda meydana gelen ekonomik krizleri Düzenleme Teorisinin bakış açısından incelemektedir. Tez, öncelikle 2009 Yunan Krizine ve 2000- 2001 Türkiye Finansal Krizlerine odaklanmaktadır. Ayrıca, söz konusu krizlerin çıkış noktasını daha iyi kavrayabilmek amacıyla Amerika Birleşik Devletleri'nin yaşadığı kriz de tez kapsamında incelenmiştir. Tez kapsamında, Düzenleme Teorisinin Türk ve Yunan krizlerini çözümlemek için yeterli bir analitik araç olup olmadığı ve yine bu krizlerin Düzenleme Teorisinin ileri sürdüğü kriz tanımlarına uyup uymadığı soruları yanıtlanmaya çalışılmıştır. Sonuç itibariyle Düzenleme Teorisinin tezde ele alınan krizlerin oluşumu ve yapılarını büyük ölçüde açıklayabildiği ileri sürülmektedir.
Türkiye'nin yetki alanları kapsamında Ege Denizi'nin değerlendirilmesi

Türkiye ile Yunanistan arasında özellikle Ege Denizi'nde yaşanan yetki paylaşımı sorunları, iki ülkenin siyasi uyuşmazlığını doğrudan etkilemektedir. Bu sorunlar, birbirine sıkı sıkıya bağlı birçok sorundan meydana gelmektedir. Bunlar; Ege Denizi'nde karasuları, kıta sahanlığı, egemenliği tartışmalı adalar olan gri bölgeler, adaların silahlandırılması ve hava sahası sorunlarıdır. Türkiye ile Yunanistan için hayati öneme sahip olan bu sorunlar günümüzde hala önemini korumaktadır. Yetki sorunları, bölgesel olarak görülse de sonuçları itibariyle tüm devletlerin ticari gemilerinin geçiş güzergahlarının belirlenmesi adına küresel bir boyut taşımaktadır. Ancak her devletin kendi bekası amacıyla egemenlik alanlarını diğer devletlere bırakmama isteği, sorunların ortak paydada uzlaşmaya varılmasını engellemektedir. Bu çalışma ile, jeopolitik ve jeostratejik öneme sahip olan Ege Denizi üzerinde gerek tarihi gerek ekonomik gerekse siyasi sebeplere dayanarak ortaya çıkan yetki paylaşımı sorunlarında Türkiye'nin Yunanistan ile olan uyuşmazlığı ve izlediği politikalar üzerinde durulmuştur. Bu uyuşmazlığı ve politikaları etkileyen karakteristik faktörler ve aktörler, yapılan uluslararası andlaşmalar, yazılmış makaleler ve tezler ile Türkiye'deki mevzuat incelenerek sorunun halen çözüme kavuşamamasının sebepleri üzerinde bir değerlendirme ortaya konulmuştur.
Türk kamuoyunda İsrail (1948-1973)

çalışmamızda, srail'in kuruluşundan 1973 yılına kadar, Türk-İsrail ilişkileri ve dolayısıyla da Türkiye'deki Yahudilerin durumu incelenmiştir. Yahudiler, Osmanlı yönetiminde ve Türkiye Cumhuriyeti devletinde güvenli bir şekilde yaşadılar. Bu hoşgörülü tutum zaten Türk devlet ve toplum geleneğinin gereğidir. Türk-İsrail ilişkileri genel olarak iyi ilişkiler temeline dayanmaktadır. Ancak, bazı dönemlerde uluslararası gelişmeler sonucunda, bazı gerginlikler de yaşanmıştır. Bu gerginlikhiçbir zaman düşmanlık boyutuna ulaşmamıştır. Türkiye, srail'i tanıyan ilk Müslüman ülke olmuştur. lk dönemde özelliklekamuoyundaki komünist bir devlet kurulduğu şüphesi geçtikten sonra, srail ile yakın ilişkiler kurulmaya başlanmıştır.1950'li yılların ikinci yarısı Türkiye ile srail arasında stratejik işbirliğinin de doruk noktasına çıktığı yıllardır. Bu iki ülke, ran ile birlikte bölgede Arap olamayan ülkeler arasında Arap milliyetçiliğini ve Sovyet etkisini durdurmaya yönelik resmi olmayan bir ittifakın parçası olmuşlardır.1960'lı yıllardan itibaren, Türkiye'nin Ortadoğu politikası temelde değişmemekleberaber bazı farklılıklar göstermeye başlamıştır. 1967 Arap-İsrail savaşında Türkiye'nin bu değişen politikası açıkça görülmektedir. Türkiye, savaşta kuvvet kullanılarak toprakedinilmesine karşı olduğunu açıklayarak, srail'i kınamıştır. 1970'li yıllarda, özellikle de 1973 savaşında bu tutum devam edecektir. Türkiye hiçbir zaman srail'e karşı Arap bloğunda yer almayı düşünmedi. Ancak, Türkiye'nin toplumsal yapısı ve Müslüman kimliği ile açıkça Arap dünyasına karşı, srail'e tam destek vermesi oldukça zordu. Bu nedenle Türkiye, srail ile diplomatik işbirliğinden çok ticari ve sosyal ilişkileri geliştirmeye önem verdi. Türk-İsrail ilişkileri Ortadoğu'da değişen dengelere göre şekillendi. Zamanla Türkiye ilesrail arasındaki ilişkiler yumuşadı ve hatta yakınlaşma doğdu.
Uluslararası yapının sosyal inşası: XX. Yüzyıl sistemik kültürünün normları ve örgütleri

Bu tezde, XX. Yüzyıl sistemik kültürü, Wendtçi inşacı bir perspektifle ele alınmıştır. Bunun için, önce Wendtçi inşacılığın özellikleri ortaya konmuş, ardından da sistemik kültürün, yüzyılın ilk yarısında geçirdiği dönüşüm açıklanmıştır. Bu dönüşüm yapısall bir dönüşümdür ve uluslararası sistemin aktörleri arasındaki etkileşimler sonucunda gerçekleşmiştir. Yaşanan bu dönüşümün; kavramlar, inançlar, bilgiler, çıkarlar, kimlikler ve ilişkiler üzerinde, yani bilişsel temel üzerinde etki doğurduğu iddia edilmiş ve yüzyılın ikinci yarısında, yeni uluslararası normların ortaya çıkışı ve bu normların, uluslararası örgütler şeklinde tezahür etmesi anlamında, eylemleri belirleyişi üzerinde durulmuştur.
Turkish approach to minority concept: Evolution of minority concept and competence of Treaty of Lausanne in contemporary times

Azınlık kavramı, ortaya çıkışına dair farklı yaklaşımlar olmasına rağmen siyasi hayatın dünü ve bugününde geniş yer kaplamıştır. Sosyal farklılıklar dünyanın her yerinde yakın gelecekte ortadan kalkmayacağından, bu durum gelecekte de devam edecektir. Ancak geçmişşten bugüne azınlık kavramına yüklenen anlam tüm diğer kavramlar gibi bir değişim sürecine tabidir ve bu durum azınlık kavramına olan yaklaşım ile birlikte azınlık hakları ve koruması alanında da değişimlere yol açmaktadır. Osmanlı İmparatorluğu'ndan bu yana Türkiye topraklarında yaşayan azınlık gruplarına karşı gelişen yaklaşım da tüm bu değişimlerden direkt veya dolaylı olarak etkilenmiş, günümüzde karşılaşılan azınlık tanımı ve azınlık koruması zemini de bu çerçevede evrilerek bugüne gelmiştir. Bu tezin temel konusu da evrilerek gelişen azınlık kavramı ve azınlık koruma prensiplerine, Türkiye'nin temel azınlık koruma metni olarak kabul edilen Lozan Antlaşması'nın ne derece uyumlu olduğudur. Bu çerçevede uluslararası alanda kabul gören azınlık kavramı ve azınlık koruma prensiplerinin tarihçesine yer verilmiş ve Lozan Antlaşması'nın bu evrilme süreci ile olan benzerlik ve farklılıkları ayrıca günümüz standartlarına göre yeterliliği sorgulanmıştır.
Politik psikoloji boyutuyla ve neoklasik realizm çerçevesinde Türkiye'nin Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü'ne katılışı

Literatürde Türkiye'nin NATO'ya girmesinde sistemik ve devlet içi pek çok etkenin rol oynadığı ileri sürülmüştür. Ancak bu zamana kadar Türkiye'nin NATO'ya katılmasına etki eden psikolojik motivasyonlar irdelenmemiştir. Bu tezin amacı ise, Türkiye'nin NATO'ya katılma kararında etkili olan psikolojik faktörlerin açığa çıkarılmasıdır. Bu amaç doğrultusunda, 'Türkiye'nin NATO ittifakına katılma kararı almasında psikolojik motivasyonların etkisi var mıdır? sorusu bu tezin temel sorunsalıdır. Bu sorunsal ışığında da tezde, Türkiye'nin NATO ittifakına katılma kararı almasında, diğer sistemik ve devlet içi etkenlerin yanı sıra psikolojik faktörlerin de etkili olduğu iddiası savunulmuştur. Bu kapsamda, ittifaka katılma kararında etkili olduğu tespit edilen psikolojik motivasyonlar Politik Psikoloji boyutuyla ve Neoklasik Realizmin ara değişkenleri bağlamında incelenmiştir. Söz konusu motivasyonların tespit edilmesi noktasında da resmi arşivlerden, yazılı basından ve bu alandaki akademik çalışmalardan faydalanılmıştır.
Türkiye Irak ilişkilerinde ABD'nin etkisi 2003-2017

Bir Yüksek lisans tezi olarak hazırladığımız bu çalışmamızda, ilk olarak Türkiye ve Irak arasındaki ilişkilerin nasıl başladığı, iki ülkenin kuruluş süreci de dahil edilerek geniş bir çerçeve de ele alınmıştır. Sonraki bölümlerde iki ülke arasındaki ilişkilerin tarihsel gelişim seyri ele alınmıştır. İki ülke arasında etkileşimi sağlayan sosyal, kültürel, tarihi ve ekonomik bağlar incelenmiştir. Ayrıca iki ülke arasında sorunlar yaratan Musul meselesi gibi gerek iki ülkenin kuruluşundan itibaren ortaya çıkan sorunlar olsun gerekse de Su paylaşımı meselesi gibi sonradan ortaya çıkan sorunlar olsun günümüze kadar gelen bu sorunlu başlıklar çalışmamızda ayrı birer başlık olarak ele alınmıştır. Çalışmamızda ağırlıklı olarak üzerinde durduğumuz kısım ise iki ülke münasebetlerine ABD'nin etkisidir. Türk-ABD ilişkileri Osmanlı döneminde başlamış olsa da aslında II. Dünya savaşına kadar ABD'nin Türkiye ve Irak arsındaki ilişkileri üzerinde belirleyici bir etkisi yoktur. II. Dünya savaşı sonrasında İngiltere zayıflamış ve bunun sonucunda sömürgeleri üzerindeki etkisinin kaybetmiştir. Savaş sonrasında dünya iki kutba ayrılmıştır. Doğu blokunun liderliğinin SSCB üstlenirken İngiltere ve Fransa'nın savaştan yorgun çıkması nedeni ile ABD sahneye çıkmış ve Batı blokunun liderliğini üstlenmiştir. ABD öncülüğünde NATO kurulmuş Türkiye'nin de dahil olması ile iki ülke ilişkileri bir müttefiklik ilişkisine dönüşmüştür. ABD Ortadoğu bölgesinin güç dengesi açısından önemli olduğunu fark etmiş ve bu bölgeye yönelik Einshover Doktrini gibi politikalar geliştirmiştir. Bu politikalar kapsamında Türkiye liderliğinde bölgede bir birliktelik kurulmaya çalışılmış ve buna Irak gibi bölgedeki diğer ülkeler de dahil edilmeye çalışılmıştır. Bu doğrultuda kurulan Bağdat paktına ABD destek vermiştir. Fakat ilerleyen süreç içerisinde Irak'ta meydana gelen darbeler ve Sovyet yanlısı kişilerin başa geçmesi Irak-Batı ilişkilerini bozmuştur. Irak'ta meydana gelen olaylar Türkiye-ABD-Irak ilişkilerini olumsuz etkilemiştir. Fakat esas olarak iki ülke arasındaki ilişkilerde ABD'nin etkisinin artması I. ve II körfez savaşlarında olmuştur. Özellikle ABD'nin Irak'ı işgal ederek Baas rejimini devirdiği II. Körfez Savaşı öncesinde ve sonrasında meydana gelen gelişmeler iki ülke ilişkilerinde kriz dönemlerine neden olmuştur. Çalışmamızda bu olaylar geniş bir çerçevede ele alınmış ve yorumlanmıştır.
Türkiye ile Romanya arasındaki siyasi ilişkilerin kurulması (1920-1930)

Birinci Dünya Savaşı sırasında Türkiye ve Romanya siyasi ilişkilerini koparmışlardı. İki devlet arasındaki siyasi ilişkiler Lozan Barış Konferansı sırasında yeniden kurulmuştur. Tezin yazımı sürecinde temel olarak Osmanlı ve Cumhuriyet arşivlerinden yararlanılmıştır. 1920- 1930 arası ilişkilerin hangi koşullar altında ilerlediği gösterilerek, yeterince incelenmemiş bu dönem değerlendirilmeye çalışılmıştır. Siyasi ilişkilerin hangi şartlar altında geliştiği yorumlanmıştır. İç ve dış siyasetin iki devletin siyasi ilişkilerindeki rollerine değinilmiştir. Balkan Paktı'na giden süreç içerisinde yaşananlar, Romanya ve Türkiye'nin dış politikalarındaki öncelikler, Sovyetler Birliği'nin iki devletin ilişkileri içerisindeki rolü dikkate alınmıştır. 'Büyük Romanya' olarak adlandırılan bu dönemde Romanya'nın sınırlarını korumak için yaptığı çalışmalar ve bu çalışmalar içerisinde Türkiye'nin rolü değerlendirilmiştir.
Bağımsızlık sonrası Azerbaycan Cumhuriyeti ve Türkiye Cumhuriyeti ilişkileri (1991-2000)

Azerbaycan'ın bagımsızlıgını tanıyan ve Azerbaycan ile diplomatik iliski kuran ilk ülke Türkiye oldu. Türkiye Cumhuriyeti, NATO'nun karsı olmasına, ABD'nin NATO'dagörüsülmesinden sonra gündeme gelmesini istemesine, ngiltere'nin beklemesini talepetmesine, Sovyetlerin karsı çıkmasına ragmen SSCB'nin resmen dagılmasını beklemeden, 9 Kasım 1991'de Azerbaycan'ın bagımsızlıgını tanıdı. Azerbaycan'ın Türkiye tarafından ilk defa tanınmıs olması, diger ülkelerin de Azerbaycan'ın bagımsızlıgını tanıyarak diplomatikiliski kurmalarında öncü adım olmustur. Türkiye ile Azerbaycan ülkeler arası ilişkilerini; aynı halkın, aynı etnik-medenisistemin iki farklı devleti olma hüviyetine dayandırmıslardır. Aynı milletin mensubuinsanların, bagımsız ve egemen iki devleti olan Türkiye ile Azerbaycan arasındaki ilişkilerkarsılıklı içislerine karısmama ilkeleri çerçevesinde sürdürülmektedir. Türkiye, Azerbaycan'ın karsılastıgı problemlerin çözümünde, Azerbaycan'a destek verme, yanında olma ve uluslararası platformlarda Azerbaycan'ın problemlerinin çözümündeona devamlı olarak manevi, iktisadi, siyasi ve hukuki açılardan destek verme konumundadır. ki ülke arasındaki stratejik isbirliginin bir sonucu olarak, Türkiye her düzeyde danısmaortamının yaratılmasına ve ortak çıkarların korunmasına önem vermektedir. Azerbaycan'da demokrasinin ve piyasa ekonomisinin bütün kurumlarıyla isler hale gelmesi, Azerbaycan'ınuluslararası örgütlere üye olması ve oralarda temsil edilmesi, toprak bütünlügünün korunması ve güvenlik endiselerinin giderilmesi büyük önem tasımaktadır. Azerbaycan ise, Türkiye için en önemli ve en yakın stratejik ortak, Orta Asya için köprü, önemli uluslararası projelerin hayata geçirilmesinde anahtar ülke konumundadır. Ayrıca Azerbaycan, Türkiye'nin özellikle Avrupa Birliği'ne yönelik hedeflerinde, Türkiye'ye siyasi, ekonomik ve kültürel alanlarda büyük destek olmaktadır. Türkiye-Azerbaycan ilişkilerinin ilerleyen dönemlerde bir gerilemeye ugramasıihtimali söz konusu degildir ve ilerleyen dönemlerde iki ülkenin de ortak çıkarsaglayabilecekleri projelerin gelistirilmesi her iki ülkenin de dilegidir.
Turkish Foreign Policy Towards Al-Quds During The AK Party Period: 2002-2019

Türkiye'nin Kudüs'e yönelik politikası incelendiğinde, özellikle iki taraf ile ilişkileri temel alındığında inişler ve çıkışlar tespit edilmektedir. Türkiye'nin Arap-İsrail çatışması karşısında izlediği tutum İsrail ve Filistin olmak üzere her iki taraf ile olan ilişkilerini doğrudan etkilemektedir. Türkiye'nin Arapları desteklediği zamanlar olmuştur ancak 1948 yılında İsrail devletinin tanınması Arap kesimi tarafından eleştirilmiştir. Bazı kesimler Türkiye'nin İsrail devletini tanımasını, Filistinlilere yardım etmek için bir araç olarak kullandığı görüşündedirler. Örneğin, Türkiye-İsrail devletini tanımamış olsaydı burada etki aracı olarak sivil toplum kuruluşlarını bulundurması ve diplomatik ilişkiler kurması mümkün olmayabilirdi ve bu durum Türkiye'nin bölge üzerindeki etkisinin birçok açıdan sınırlandırılmasına neden olabilirdi. Öte yandan, kayda değer bir diğer konu ise; son zamanlarda Türk dış politikasında meydana gelen değişimler, gelişmeler ve bu gelişmelerin Kudüs meselesi üzerindeki etkileridir. Özellikle son yıllarda Türkiye'nin Kudüs'e yönelik politikalarında yapı ve uygulama açısından farklılıklar mevcuttur. Bu durum, dış politikada bireylerin ve karar alıcı mercilerin ideolojik görüşleri, karakteristik özellikleri ve Batı'nın Türk dış politikası üzerindeki etkisinin azalmasıyla açıklanabilir. Türkiye, 2002 yılına kadar Batı modeli çerçevesinde bir dış politika izlemeyi tercih etmiştir. Ancak, Türkiye'nin son zamanlarda izlediği dış politika bu modeli terk ettiği yönünde izlenim vermektedir. Bu noktada, araştırma Türkiye'nin 2002 yılından 2019 yılına kadar Kudüs'e yönelik dış politikasının temel yapısını incelemeyi hedeflemektedir. Son olarak, bu politikaların doğurduğu sonuçlar da araştırmada incelenecek olan önemli konular arasında yer almaktadır.
İnsani yardım ve barış inşası ilişkisi

Insani yardımlar, insani yardım ilkelerini izleyerek bağımsız bir alan olarak kabul edilir ve herhangi bir bağlantıya ihtiyaç duymadan doksanlardaki soğuk savaşın sonuna kadar siyasi, askeri barışı inşa etme ve barışı koruma misyonlarına dayanan farklı kriz durumlarında doğal ve doğuştan çatışmalı krizler ihtiyaç halindeki insanlara insani yardım sağlar. Soğuk savaşın sona ermesinden ve yeni siyasi düzenin, yeni savaş ve bağlamın oluşturulmasından sonra insani yardım sağlama yolunda iki temel doktrin yükselmiştir. İlk doktrin; insani yardımın, şiddetli reforma kavuşması, yeni küresel bağlama adapte olması, barışa karşı ve politik gündemlerle bağlantılı olması ve tarafsızlık da dahil olmak üzere insani prensiplerden ödün vererek daha kalıcı bir çözüme sahip olması gerektiğini ifade eder. Diğer doktrin ise; insani yardımın, ilkelerine, köklerine, temellerine, insani yardımın politik gündemlerine hizmet etmek yerine hayat kurtaran hayati rolüne odaklanması gerektiğini belirtmektedir. Bu tez, her iki doktrini farklı bağlamlarda inceleyip hangi doktrinin daha anlamlı olduğunu ve izlenmesi gerektiği konusunda tavsiyelerde bulunmaktadır.
Popüler kültür ve güvenlik: Türk sinemasında güvenliği okumak

Popüler kültürün Uluslararası İlişkiler çalışmalarında önemli bir alan olarak ele alınması özellikle 2000'li yıllardan itibaren görülmektedir. Bununla birlikte, özellikle Güvenlik Çalışmalarında popüler kültür konuları yeteri kadar ilgi görmemekte ve göz ardı edilmektedir. Bu çalışma, güvenliği etkileyen ve güvenlikten etkilenen popüler kültürün, güvenlik çalışmaları için önemli bir çalışma sahası olduğunu öne sürmekte ve popüler kültür-güvenlik ilişkisini, Türk popüler kültüründe önemi yadsınamayan Türk Sineması çerçevesinde ele almaktadır. Bu çerçevede, 2000'li yıllar Türk Sineması'ndan seçilen film örnekleri üzerinden bir güvenlik okuması yapılarak, Türk Sineması'nın güvenlikle ilgili belli sorulara nasıl cevaplar verdiği ve güvenlikleştirme süreçlerinde nasıl bir rol oynadığı incelenmiştir. Bu çalışma, hem popüler kültür ve uluslararası ilişkiler çalışma sahasına güvenliği ekleyerek mevcut literatüre katkı sağlamayı hedeflemekte hem de Türk popüler kültürü ve güvenlik arasındaki ilişkiyi değerlendirerek bu konuda önemli bir eksikliği ortaya çıkarmaktadır.