turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Robotics and ageing well in Japan: The challenges and prospects for a super-aged society

Bu tez Japonya'da hızla yaşlanan nüfusun ulusu nasıl etkilediği ve Japon hükümetinin özellikle robotik teknolojileri kullanarak ne gibi çözümler ürettiği sorusunu incelemektedir. Bu soruyu cevaplarken, yaşlanma ve teknoloji ile ilgili hükümet raporları dikkate alınmıştır. Bunlar Bakanlar Kurulu tarafından hazırlanmış şu raporlardır: Annual report on the aging society:2018; New Robot Strategy. Japan's Robot Strategy - Vision, Strategy, Action Plan of 2015 ve The 5th Science and Technology Basic Plan of 2016. Bu raporların ve ilgili çalışmaların analizi şunu göstermiştir: doğum oranlarındaki düşüş ve zorlayıcı göç politikaları gibi Japonya'da yaşlanmayı hızlandıran ana konuları çözmek yerine, Japon hükümeti yeni teknolojileri, özellikle robotiği kullanarak problemleri en aza indirgemeyi planlamaktadır. Ayrıca hükümetin planları yeni gelişmekte olan tıbbi robotlar ve bakım robotları alanında öncü olmayı; küresel robotik pazarda da Japon robotlarının ve teknolojilerinin iyi bir yere sahip olmasını içermektedir. Teknolojideki bu gelişmeler sayesinde, Japonya nüfusunun yaşlanmasından kaynaklanan sorunları ele alırken küresel robotik pazarda büyük bir pay sahibi olmak için firmalar ve enstitüler için de imkanlar yaratmayı amaçlamaktadır.
The changing security perceptions of the United States and the European Union in the Mediterranean region

Soğuk Savaş süresince Akdeniz, Avrupa güvenliği açsından önemli görülmedi. Soğuk Savaş'ın bitiminde NATO Akdeniz'de barış ve güvenliği sağlamak için 1990lar boyunca yeni insiyatiflere girişti. Komşularıyla, özellikle eski Doğu Bloku ve Kuzey Afrika ülkeleri ile dostça ilişkiler kurmak için Avrupa da benzer girişimlerde bulundu. Ancak yeni bir güvenlik ortamının oluşmasını tetikleyen 11 Eylül sonrasında Avrupa-Akdeniz ilişkileri yeni bir yola girdi. Birbirini takip eden Amerika'nın Orta Doğu planları, Irak'taki savaş, ve Avrupa'ya yapılan terrorist saldırılar gibi olaylar bölgenin geleceğini bulanıklaştırıyor. Aynı zamanda Atlantik'in iki yakasındaki görüş ayrılıkları Akdeniz ve Orta Doğu'nun politik geleceğini risk altına sokuyor.
NATO'nun barış için ortaklık konsepti ve güvenlik politikaları

1980'lerin sonuna kadar sürecek olan iki kutuplu dünya düzeni, Sovyetler Birliği'nin çöküşüyle birlikte yerini tek kutuplu dünya düzenine ve tek süper güç ABD'nin hegemonik yapılanmalarına ve yayılmacılığına dönüşecektir. Bugün hala dünya tek kutupludur ve ABD, özellikle askeri alanda dünyanın en büyük gücüdür. Doğu Bloğu'nun dağılmasıyla birlikte Varşova Paktı da dağıtılmasına rağmen bu paktın karşılığı sayılan NATO, 4 Nisan 2009 tarihinde 60. yıldönümünü kutlamaya hazırlanmaktadır. Genel olarak bu tezde tam 60 yıldır varlığını koruyan ve her geçen gün kurumsallaşan bir örgütün, değişen stratejileri, dünyanın değişimlerine nasıl ayak uydurduğu, kuruluş amacı olan Sovyetler Birliği'nin dağılmasına rağmen neden hala ayakta kaldığı, dahası neden genişleme yönünde politikalar izlediği kronolojik bir yapı halinde incelenecektir. Bu tezde aynı zamanda üyesi bulunduğumuz büyük bir askeri örgütün, orta ve uzun vadede kolektif savunma yönünden yapısı ve geleceği anlatılmaya çalışılmıştır. Tez içerisinde geçen varsayımlar, NATO orijinal belgeleri, sonuç bildirileri, NATO üzerine yazılan kitap ve makalelerden oluşan literatür taramasıyla desteklenmeye çalışılmıştır. Verilerin toplanması aşamasında yurt içinde ve internette yapılan araştırmalar neticesinde ulaşılan kaynaklardan yararlanılmıştır. Bu kapsamda veriler; süreli-süresiz yayın, toplantı, konferans ve zirve sonuçları ile konuyla ilgili internet sitelerinden istifade edilmek suretiyle toplanmış, yorumlanmış ve sonuca yönelik olarak da gerektiğinde değerlendirilmiştir.
11 Eylül sonrası ABD'nin Orta Asya politikası

Doksanlı yılların hemen başında Sovyet İmparatorluğu'nun çöküşü, özellikle Orta Asya tarihi açısından büyük bir önem arz etmektedir. Bu çözülmeyle birlikte Orta Asya'da, beş Cumhuriyet bağımsızlığını ilan etmiş ve tarih sahnesinde yeni bir çehreyle yerini almıştır. Böylece petrol ve doğalgaz gibi önemli enerji kaynaklarına sahip bu ülkeler uluslararası konjonktürde önemli bir yer edinmiştir. Bu çalışmada, bu ülkelerin bağımsızlıklarını elde etmesinin ardından ABD'nin bu ülkelere yönelik izlediği politikalar ortaya konulmuştur. Yapılan tez çalışması, ABD'nin Orta Asya politikası, Soğuk Savaş döneminin sona ermesinden 11 Eylül'e ve 11 Eylül sonrası olmak üzere iki dönem halinde incelenmiştir. Genel olarak ABD'nin Soğuk Savaş ve 11 Eylül sonrasında, Orta Asya enerji kaynaklarının dünya enerji piyasasına ulaştırılma çabaları; son dönemlerde uluslararası literatürü en çok meşgul eden terörizme karşı verilen mücadele; Orta Asya'da ortaya çıkan güç boşluğunu doldurma rekabeti ve 11 Eylül'den sonra uluslararası konjonktürde kaybolmaya başlayan prestijini tekrar yakalamaya çalışması gibi nedenlerle Orta Asya ülkeleriyle olan ilişkilerine ayrı bir önem verdiği gözlemlenmiştir. ABD'nin Orta Asya açılımı, bölgede hegemonyasını tesis etme, Doğu-Batı enerji koridoru oluşturma, terörizmle mücadele ve bölge ülkeleriyle olan ilişkilerini geliştirme çerçevesinde değerlendirilmiştir. Aynı şekilde Orta Asya ülkelerinin, bölgeye yönelik küresel ve bölgesel güçler arasında yaşanan güç mücadelesinde Rusya ve Çin ağırlıklı politikalardan ziyade ABD eksenli politikalara yöneldikleri ortaya çıkmaktadır. Orta Asya devletlerinin ABD eksenli dış politikaları, son dönemlerde Hegemonya kavramından uzaklaşan ve çatışmacı bir dış politika izlemeye başlayan ABD'nin kendine olan güvenini sağlamasına katkı sağlayacağı kanaatine yer verilmiştir.
Güneydoğu Avrupa ülkelerinde iktisadi dönüşüm süreçleri: Bulgaristan ve Romanya örnekleri

'İktisadi dönüşüm' kavramı, eskiden merkezi planlı ekonomi sistemine sahip olup, günümüzde piyasa ekonomilerini oluşturmaya çalışan ülkeler için kullanılmaktadır. Birçok iktisatçı iktisadi dönüşümün kolayca tamamlanacağına inanmış, ancak uygulamadan çıkan sonuçlar bu sürecin oldukça sancılı olduğunu ortaya koymuştur. Günümüzde bazı eski merkezi planlı ülkeler iktisadi dönüşüm konusunda önemli aşamalar kat etmiş iken, diğerleri oldukça geride kalmaktadır. Güneydoğu Avrupa ülkelerinden özellikle Batı Balkanlar yapılması gereken reformları önemli ölçüde geciktirmişlerdir. Bu ülkeler 1990'h yıllarda savaş serüvenleri ve iç çatışmalar ile meşgul olurken, Bulgaristan ve Romanya kendini önemli ölçüde reform etmeyi başarmıştır. Uzun süre değişik imparatorlukların bir parçası olarak yaşamış olan Güneydoğu Avrupa, günümüzde de barış ve güvenliğini etkileyen gelişmelere gebedir. Bu durum, özellikle Batı Balkan ülkelerindeki iktisadi dönüşüm sürecine olumsuz etki yapmaktadır. Aslına bakılırsa, Bulgaristan ve Romanya'daki reform süreci de 1996 yılına kadar önemli ölçüde geciktirilmiştir. Bu yüzden her iki ülke de reform konusunda Orta Avrupa ve Baltık ülkelerinin gerisinde kalmıştır. Reformların geciktirilmiş olması aynı zamanda bu ülkelerdeki makroekonomik istikrarsızlıkların da temelini oluşturmuştur. İktisadi dönüşüm sürecinin başında Bulgaristan şok terapiyi, Romanya ise aşamalı stratejiyi benimsemiştir. Ne var iki her iki ülke de benimsediği istikrar programlarına pek fazla uymamış ve genel olarak birbiriyle çelişen politikalar izlemiştir. Örneğin, hiperenflasyonla mücadele çerçevesinde bir taraftan sıkı para politikaları izlenmiş, diğer taraftan kayıpla çalışan şirketlerin ayakta tutulması maksadıyla genişletici maliye politikalarına yer verilmiştir. Özellikle eski 197 komünist partilerin bir uzantısı olan siyasi partilerin iktidar dönemlerinde, bu tarz tutarsız politikalara daha çok yer verilmiştir. 1997 yılından itibaren hem Bulgaristan, hem de Romanya reformlara daha çok yer vermeye başlamıştır. Bulgaristan'ın bu konuda daha başarılı olduğu ortadadır. İşsizlik oranı yüksek kalmaya devam ediyor olması hariç, son birkaç yıldan beri makroekonomik istikrarını korumaya başarmış olan Bulgaristan, 2002 yılının sonlarında 'işlevsel piyasa ekonomisi' statüsünü kazanmıştır. Diğer taraftan Romanya böyle bir statüye sahip olamadığı gibi, makroekonomik istikrara da henüz tam anlamıyla kavuşmuş değildir. Her iki ülke de özelleştirme sürecinin sonlarına yaklaşmış iken, bazı yasal reformlar konusunda hala sıkıntı yaşanmaktadır. Ayrıca her iki ülkenin finansal sistemleri de yeterince gelişememiştir. Ekonominin daha çok büyümesi için diğerleri arasında finansal sistem de geliştirilmelidir. Bölgesel işbirliği ve AB ile entegrasyon da bu ülkelerin daha çok büyümesine zemin oluşturacaktır. 2007 veya 2008'de Bulgaristan ve Romanya'nın AB üyeliğine kabul edilmesiyle, bu ülkelerin iktisadi dönüşümünün sembolik olarak da tamamlanmış olacağı söylenebilir. Ancak söz konusu ülkelerdeki refah seviyesinin yükselmesi için, ekonomi alanında daha çok çabanın sarf edilmesi gerekecektir.
A constructivist analysis on balancing: The impact of US war on terror on China and Russia

Bu tez ABD'nin terörle savaşının Çin'in ve Rusya'nın ABD'ye karşı dengeleme eğilimlerini nasıl etkilediğini araştırmayı ve tek kutuplu dünyada dengeleme eğilimleri üzerine inşacı bir analiz yapmayı hedeflemektedir. Bu amaçla tez, öncelikle Soğuk Savaş'ın sonundan bu yana Çin'in ve Rusya'nın güvenlik anlayışlarının ABD'nin kendileriyle ikili ilişkileri ve uluslararası alandaki politikaları neticesinde nasıl değiştiğini incelemektedir. Tezde, Çin'in ve Rusya'nın ABD ile etkileşimlerinden güvensizlik ve rekabete dayalı mikro-sosyal yapılar üretildiğine işaret edilmektedir. Tez, ABD'nin Irak'a tek taraflı savaş açmasının Çin'in ve Rusya'nın uluslararası ilişkilerdeki statülerine dair kaygılarını arttırdığını savunmaktadır. Ayrıca, tezde, tekkutupluluğun Locke'çu makro yapıda var olduğu ve bu yapıda ABD'nin uluslararası ilişkilerin temel normlarını şekillendirebilmesini sağlayan birincil statüye sahip olduğu dile getirilmektedir. Tez, Çin'in ve Rusya'nın uluslararası ilişkilerin kuralyapım sürecinde ve yönetiminde yer almak istemeleri sebebiyle ABD'nin sistem kurucu rolünden rahatsız olduklarına işaret etmektedir. Makro ve mikro yapıda üretilen ve ABD'nin terörle savaşı süresince izlediği politikalarla pekiştirilen güvensizlik unsurlarına dayanarak, tez Çin'in ve Rusya'nın ABD'yi dengeleme eğilimlerinin kuvvetlendiği sonucuna varmıştır.
The ?nunn-lugar? cooperative threat reduction program: An effective regime to stem proliferation of weapons of mass destruction

Bu tezde Nunn-Lugar Ortak Tehdit Azaltma Programının bir güvenlik sistemi haline dönüştüğü ileri sürülmektedir. Soğuk Savaşın bitişinden bu yana Nunn-Lugar CTR programı eski Sovyetler Birliğindeki nükleer, kimyasal ve biyolojik silahları imha etmesine olanak sağlamıştır. Amerika'nın Rusya ile yaşadığı gerginliklere rağmen iki ülke arasındaki stratejik ortaklık yirmi seneden fazla bir süredir hiç kesintiye uğramamıştır. Kosova, Gürcistan uzlaşmazlığında ve diğer gerginliklerde de program devam etmeyi sürdürmüştür. Bu süre zarfında, ABD Nunn-Lugar ilkeleri ve kurallarını dünyanın diğer bölgelerinde de yaygınlaştırmasını sağlamıştır. Bu çerçevede Nunn-Lugar yeni tehditleri de kapsayacak şekilde güçlü bir güvenlik sistemine dönüşmüştür. Nunn-Lugar, Savunma ve Tehdit Azaltma Kurumunun Soğuk Savaş boyunca oluşan kırmızı çizgiler ve uyguladığı resmi formaliteleri ortadan kaldırmıştır. Bunun yanı sıra Nunn-Lugar sayesinde Arnavutluktaki bütün kimyasal silahlar yok edilmiştir. Ayrıca, gelecek dönemlerde yapılacak anlaşmaların izin vermesi kaydıyla, Pakistan gibi ülkelerde tehdit azaltma çalışmaları ve Kuzey Kore ile işbirliği çabaları için gerekli kaynaklar sağlanmıştır. Bu anlaşmanın kapsamı genişletilmiş olup başka ülkelerin de nükleer silahlarını ve nükleer silah yapımında kullanılabilir uranyum ve plütonyum güvenliği artırmıştır. Bu kapsamda Nunn-Lugar modeli örnek alınarak Küresel Ortaklık ortak tehdit azaltma anlaşması ilk önce G-8 sanayileşmiş ülkeler tarafından 2002'de Kanada da imzalanmıştır. Daha sonra da toplam 23 ülke, bu çerçevede, Rusya'daki nükleer denizaltı ve kimyasal silahları elimine etme etkinliğine girişmişlerdir. Nunn-Lugar güvenlik rejiminin bir türevi olan Küresel Ortaklık hala yürürlülükte olan iki anlaşmadır.
Arap krizi çerçevesinde Libya iç savaşı

2010 yılının sonu ve 2011 yılının başlarında Orta Doğu devletlerinde bir anda patlak veren Arap Baharı ve Arap Krizi olarak isimlendirilen ayaklanma, protesto ve yönetim değişikliklerinin dalgası Tunus ve Mısır'dan sonra Libya ülkesine de sıçradı ya da önceden planlanıp bekleyen isyancılar Arap Baharı etkisinde ortaya çıktı. 42 yıl boyunca yönetimi elde tutmayı başaran ve Libya'nın refah düzeyini iyi dereceye getiren Muammer Kaddafi, ilk başta yönetimi terketmemek için devrime karşı çok direndi, ama isyancılar dış ülkelerden destek aldıktan sonra ve işin içine BM ve NATO ülkeleri girdikten sonra kaçmak ve gizlenmek zorunda kaldı. Ardından memleketi Sirte'de Ulusal Geçiş Konseyi birlikleri tarafından yakalanmış ve sonra da ödürülmüştür. Tunus'ta ve Mısırda yaşananlar sert çatışmalara sahne oldu. Ayaklananlar yönetim ve yöneticileri değiştirmeyi başarabildi, Libya da yaşananlar ise bir iç savaşa dönüştü ve uluslararası askeri müdahaleye yol açtı. Neticede Libya parçalandı.
Soğuk savaş sonrası Türkiye'nin Irak ile ilişkilerinin ekonomi politik analizi

Soğuk Savaş'ın sona ermesi tüm dünyada olduğu gibi Ortadoğu coğrafyasında da yeni bir dönemin başladığını ifade etmektedir. Soğuk Savaş'ın galibi ABD zengin petrol yataklarına sahip olan Irak üzerinde planlar yapmaya başlamıştır. Körfez Krizi ve 2003 Irak işgali bu planların somutlaştığı gelişmelerdir. Türkiye-Irak ilişkilerinin ekonomi politiğine yönelik bir çalışmada, küresel güçlerin çizdiği çerçeveden bağımsız bir analiz yapmak mümkün değildir. 1990'lı yıllarda Türkiye-Irak ilişkilerini belirleyen temel dinamik Körfez Krizi'dir. Körfez Krizi öncesi Türkiye-Irak ekonomik ilişkileri zirve noktasındayken, krizin başlamasıyla durma noktasına gelmiştir. BM'nin Irak'a uyguladığı ambargonun, iki ülke ilişkilerinin bozulmasında önemli bir payı vardır. 2000 sonrasında ABD'nin Irak işgali, bölgesel gelişmeleri tekrar derinden etkilemiştir. 2003 yılındaki işgal sonrasında bu kez iki ülke arasındaki ekonomik ve ticari ilişkilerin hızla toparlandığı görülmüştür. Türkiye ve Irak arasındaki ticaret işgalden sonraki yıllarda hızlı bir artış içinde olmuştur. 2013 yılı verilerine göre Irak, Türkiye'nin ihracat yaptığı ülkeler arasında Almanya'nın ardından ikinci sırada yer almaktadır. Bu dönemde iki ülke arasında 'Kapsamlı Ekonomik İşbirliği Anlaşması' ve 'Yüksek Düzeyli Stratejik İşbirliği' gibi diyalog mekanizmaları devreye sokulmuştur. Türk dış politikası; Adalet ve Kalkınma Partisi iktidarında çok taraflılık, çok boyutluluk, komşularla iyi ilişkiler ve aktif dış politika gibi yeni kavramlarla şekillenmiştir. Bu yeni bakış Irak, İran ve Suriye gibi komşu ülkelerle daha iyi ekonomik ve siyasi ilişkiler kurmayı öngörmektedir. Yeni bir vizyonla Türkiye-Irak arasındaki ekonomik ve siyasi ilişkilere olumlu bir hava hakim olmuştur. Arap Baharı gelişmeleri ise Türkiye ve Irak arasındaki olumlu politik ortamı bozucu bir etki göstermiştir. Özellikle Suriye'deki iç savaş üzerinden iki ülke siyasi gerginlikler yaşamıştır. Çalışmada Türkiye ve Irak arasındaki ilişkiler ekonomi politik bir perspektifle açıklanmaya çalışılmıştır. Soğuk Savaş sonrası dönemde, iki ülke arasındaki siyasi ve ekonomik gelişmelerin nasıl bir etkileşim içinde olduğu analiz edilmiştir.
CE işaretlemesi ve Türk sanayisi açısından önemi

Avrupa Birliği'ne katılım yolunda önemli aşamalar kat eden ve müzakere sürecinde olan Türkiye'nin önündeki engellerden biri de Avrupa Birliği içerisinde, ürünlerde CE İşareti kullanımı zorunluluğudur. Teknik uyum kapsamında yapılan çalışmalar tam manasıyla beklenen sonucu vermemiş ve dolaşımdaki ürünlerinbirçoğu henüz işaretlendirilmemiştir. Ayrıca bu yetersizliklerle ilgili yaptırımlaruygulanamamakta ve piyasa gözetimi ve denetimi aktif olarak yerine getirilememektedir. Bu noktadan hareketle yola çıkan çalışmanın amacı; CEİşaretlemesi ve uygulamalarını; konunun asıl muhatapı olan üreticileresadeleştirilmiş bir dille anlatmak, konu ile ilgili sorulara cevaplar aramak ve Türkiye'de CE İşaretlemesi konusundaki son durum hakkında bilgi vermektir. Bu kapsamda çalışma içerisinde işaretin amacı ve felsefesi aktarılmış, uygulamaya yönelik pratik bilgiler verilmiştir. Ayrıca Türkiye'deki konuyla ilgili teknik mevzuat uyumu ve uygulamalar incelenmiştir. Marmara Bölgesinde faaliyet gösteren ve CE İşareti gerektiren ürünler üreten firmalar ziyaret edilmiş yapılan çalışmalar ve sorunlar tespit edilmiştir. İş eldivenleri imal eden bir firmada örnek uygulama yapılmış ve firmanın ürününe CE işareti iliştirilmesi için gerekli çalışmalar yapılmıştır. Sonuç olarak; Avrupa Birliğine katılım yolunda geri dönülmez adımlar atan Türkiye'de CE İşaretlemesinin ne olduğu ve neden gerektiği öncelikle üretici firmalara anlatılmalı ve bu firmaların ürünlerine işareti iliştirebilmeleri için gerekli yasal ve operasyonel çalışmalar tamamlanmalıdır. Bu arada insan ve çevre sağlığınıhedefleyen konunun kamuoyu tarafından bilinmesi ve sivil bir insiyatif oluşturulması önemlidir.
The Greek-Albanian dispute in the 1990's

Yunanistan ve Arnavutluk arasında uzun yıllardan beri süren anlaşmazlık, Arnavutluk'ta komünist rejimin çökmesi ile beklenen iyileşmeyi gösterememiş ancak 1995'te başlayan ve 1996'da hızlanan bir gelişme dönemine girilmiştir. 1997 yılı ise Arnavutluk için yeni bir dönemin başlangıcı olduğu gibi iki ülke arasındaki ilişkiler açısından da tarihi bir dönüm noktasını teşkil etmiştir. İki ülke arasındaki sorunlar ve ilişkilerin seyri incelendiğinde, en önemli ihtilaf noktasının azınlık konusu olduğu ortaya çıkmaktadır. Bu yönüyle Arnavutluk- Yunan anlaşmazlığı Balkanlardaki diğer çatışmalarla ortak nitelikler taşımaktadır. Anlaşmazlığın diğer sebepleri olan faktörlerin de esasında azınlık problemi ile bağlantılı olduğu ortaya çıkmaktadır. Gerek Yunanistan'daki Arnavutluk azınlığı, gerek kaçak Arnavut işçiler konulan taraflarca karşılık verme esası çerçevesinde kullanılmaktadır. Bu master tezinde öncelikle anlaşmazlığın sebepleri ve yukarıdaki mülahazalar çerçevesinde, bu sebeplerin arasındaki ilişki ortaya konmaya çalışılmakta; ikinci aşamada da 1990'h yıllardaki ikili ilişkiler ilk bölümde sunulan bilgiler ışığında değerlendirilmektedir.
Soğuk savaş sonrasında Avrupa Birliği'nin Avrupa güvenlik sistemindeki rolü

Soğuk Savaş döneminin sona ermesiyle uluslararası sistemde yaşanan değişime bağlı olarak ortaya çıkan yeni tehditler sebebiyle güvenlik algı ve olgusuna uyum sağlayabilecek yeni bir güvenlik sistemi Avrupa'da zorunlu hale gelmiştir. Avrupa Birliği, bu mimaride başı çekerek muhtelif sebeplerle kendi ayakları üzerinde durabilen bağımsız bir savunma mekanizması kurma yönünde girişimlerde bulunmuş, buna yönelik olarak da Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikası'nı gündemine almıştır. Bu tez çalışması da bu politikanın ağırlıklı olarak 'sivil' bir dış ve güvenlik politikasından daha 'katı' bir ortak savunma politikasına geçişini inceleyerek buna yönelik olarak başarısı ile başarı potansiyelini test edecektir. Çalışmada savunulan temel tez; AGSP'nin; Avrupa'da, etkin, NATO'ya ve/veya ABD'ye bağımlı olmayan bir sistem kurmasının kısa vadede zor göründüğü, dolayısıyla AB'nin, güvenlik ve savunma boyutuna sahip olmanın kendisine sağlayacağını düşündüğü yararlara ulaşmada henüz zamana ihtiyaç duyduğudur. Bu temel tez, 'AB'nin otonom bir AGSP oluşturmasının önündeki zaafiyetler nelerdir?' sorusundan yola çıkılarak 'AB:Nasıl bir Birlik?' sorunsalı içerisinde AGSP'nin karşı karşıya olduğu, -aynı zamanda tez çalışmasının destekleyici argümanları olarak da ortaya konan- bu zaafiyet ve zorlukların incelenmesiyle sınanmıştır. Çalışmanın hazırlanmasında, birincil kaynaklar olarak andlaşmalar, kararlar ve ilgili diğer resmi belgeler; ikincil kaynak olarak, farklı görüşlerin de kapsanabilmesi amacıyla kitap, makale bildiri, konferans metinleri, gazete haberleri kullanılmış; konferanslara katılınılmış, konuyla ilgili uzmanlarla görüşülmüştür. Çalışma; edinilen bilgilerin yorumlanmasıyla ilerlemiş ve neticelendirilmiştir. Çalışma boyunca edinilen bilgiler çerçevesinde yapılan yorum sonucunda, kısa vadede NATO'dan bağımsız bir askeri yapılanmaya ulaşılamayacağı tespit edilerek tez onaylanmıştır
Kazakistan dış politikasının ekonomik temelleri

Bu tez Kazakistan dış politikasının ekonomik temellerini ele almaktadır. SSCB'nin dağılmasından sonra bağımsızlığını kazanan Orta Asya bölgesi devletleri Kazakistan'la birlikte bütünleşme sürecini başlatmıştır. Buna bağlı olarak, tez bölgede ekonomik refaha ulaşmayı ve liderliği üstlenmeyi amaçlayan Kazakistan dış ekonomik politikasını ele almaktadır. Bu çerçevede tezin Giriş bölümünde Kazakistan'ın komşusu ve ticari ortağı Rusya ile ilişkilerini kendi ulusal ve ekonomik çıkarları doğrultusunda sürdürmesi hakkındaki bilgilere yer verilmektedir. Birinci bölümünde Kazakistan'ın bağımsızlık sonrası dış politikası anlatılmaktadır. İkinci bölümde Orta Asya bölgesinde kurulan ekonomik örgütler aracılığıyla bölgede ekonomik kalkınmayı ve refaha ulaşmayı amaçlaması incelenmektedir. Üçüncü bölümde ise Kazakistan'ın bölgesel örgütlerdeki yeri, karşılaştığı sorunlar, elde ettiği başarıları ve beklentileri irdelenmektedir. Sonuç kısmında da Kazakistan dış politikasının ekonomik temelleri ile ilişkili tez boyunca ele alınan bilgiler doğrultusunda incelenerek Giriş bölümündeki Orta Asya bölgesi liderliğini Kazakistan'ın Rusya ile anlaşmalı şekilde sürdürüp sürdüremeyeceği varsayımı sınanmaktadır.
Petrol sermayesi ve uluslararası ilişkiler: 1973 sonrası Körfez ülkeleri örneği

1973 petrol krizi ile birlikte petrol fiyatlarının yükselmesinin ardından Körfez ülkelerinin petrol gelirlerinde ciddi bir artış görülmüştür. Bu gelir artışı iç siyaseti etkilediği kadar, bölge ve dünya siyasetinde de Körfez ülkelerine reel politik ve ekonomik anlamda merkezi bir konum kazandırmıştır. Petrol gelirleri sayesinde ortaya çıkan ekonomik ve siyasi gücün nasıl yönlendirileceği ve bu gelirlerinin son durağının neresi olacağı gibi soruların cevabı ekonomik ve siyasi koşullar ile kimliklerden kaynaklanan kaygılar tarafından belirlenmiştir. Bu çalışma çıkar-kimlik etkileşimi çerçevesinde düşüncelerin, ideolojilerin, kültürün, güvenlik ve beka kaygılarının ama hepsinden önemlisi petrol gelirlerinin Körfez ülkelerinin 1993- 1990 arası dönemdeki politikalarını nasıl ve ne yönde etkilediğini belirlemeyi amaçlamıştır.
Normatif güç Avrupa Birliği söylemi bağlamında Avrupa Birliği'nde insan hakları normları ve dış politika uygulamaları

Bu tezde, normatif söylemin Avrupa Birliği tarafından dış politika alanında nasıl üretildiği ve uygulandığı kritik bir bakış açısıyla analiz edilmiştir. Bu amaçla ilk önce normatif güç kavramının teorik anlamda neye tekabül ettiği ve sivil ve yumuşak güç kavramlarından olan farkı, AB'nin merkeze alındığı bir analizle açıklanmıştır. Tezin ikinci bölümünde; AB'nin normatif değerleri tarihsel ve hukuksal olarak irdelenmiştir. Bu bağlamda, üçüncü bölümdeyse insan hakları normlarının konumlanışı diplomatik bir bakış açısıyla incelenmiştir. Buna ek olarak; Ian Manners'ın normatif güç teorisi bağlamında AB tarafından üretilen politikaların nasıl araçsallaştırıldığı ve uygulandığı sorularak araştırılmıştır. Normatif güç konsepti temelinde; insan hakları normlarının küresel politikada bir etkileme aracı olarak kullanımı; 'Türkiye'nin AB'ye Katılım Süreci', 'AB'nin Afrika'ya Yaptığı Kalkınma Yardımları' ile 'AB'nin Akdeniz Bölgesi'ne Yönelik Normatif Politikaları' örnekleriyle incelenmiştir. Sonuç olarak; AB, insan hakları normlarını reel politiğin bir parçası olarak normatif güç konsepti içerisinde kullanırken; aslında iyi bir biçimde kurgulanmış olan barış ve istikrarın tahkimini meşruiyet aracı olarak bu normlarla meşrulaştırmaktadır.