turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Fikri haklarda sözleşmeden cayma (FSEK md. 58)

Eser sahibinin cayma hakkı 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu md. 58'de düzenlenmektedir. Mali bir hak veya ruhsat iktisap eden kimse bu hakkı veya yetkiyi münasip bir süre içerisinde gereği gibi kullanmaz ve bu yüzden eser sahibinin menfaatleri esaslı surette ihlal edilirse eser sahibi, gerektiğinde karşı tarafın bu yüzden uğradığı zararları da tazmin etmek suretiyle sözleşmeden cayabilir. Cayma, ileriye etkili sonuçlar doğuran ancak kendine has bir hukuki niteliği olan, eser sahibi lehine kanun tarafından tanınmış bir hukuki çaredir. FSEK md. 58'deki cayma hakkı Alman Fikri Haklar Yasası ş 41 hükmünden esinlenilerek oluşturulmuştur ve cayma hakkına ilişkin incelenebilecek hususlar özellikle Alman doktrini tarafından tartışılmış olup; bu hususta Türk hukukunda ayrıntılı bir inceleme yer almamaktadır. Bu çerçevede çalışmamızın konusunu oluşturan FSEK md. 58'de yer alan cayma hakkı, Alman hukukunda 'kullanmama nedeniyle cayma hakkının' düzenlendiği UrhG ş 41 ile karşılaştırmalı olarak incelenmektedir. Bunun yanı sıra, cayma hakkının tanımı, hukuki niteliği, cayma hakkına ilişkin teorik sorunlar, özellikle tüketici hukukundaki cayma kavramı ile farklı olan noktaları, caymanın şekli ve maddi koşullarının incelendiği bölümlerde Alman hukuk doktrini ve mahkeme kararlarına da sıkça değinilmiştir. Dahası Türk hukukunda yer almayan ancak Alman fikri haklar hukukunda ayrıntılı bir biçimde ele alınan diğer cayma hakları olan 'kanaat değişimi nedeniyle cayma hakkı' ile 'işletmelerin devri nedeniyle cayma hakkı' kavramlarına çalışmada ayrıntısıyla yer verilmiştir. Son olarak da 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu md. 491 /III ile Türk hukukunda yayın sözleşmesi hükümlerine getirilen yeni bir cayma hakkı düzenlemesine ilişkin bir değerlendirme yapılarak cayma hakkının Türk hukukunda nasıl uygulanması gerektiğine ilişkin fikirler sunulmuştur. Cayma hakkı Türk ve Alman hukuklarında manevi niteliği ağır basan ve eser sahibini koruyucu düzenlemelerden birisi olarak oldukça önemli bir görevi ifa etmektedir.
İdari yargı kararlarının uygulanmamasından doğan uyuşmazlıklar

İdari yargı kararlarının uygulanmasının Hukuk Devletinin bir gerekliliği olduğu mevzuat, yargı kararları ve doktrinde tartışmasız olarak kabul edilmiştir. Anayasanın 138. maddesinde mahkeme kararlarına uyma zorunluluğu vurgulanmış olup İYUK'nun 28. maddesinde de, idari yargı kararlarının icaplarına göre idarenin, gecikmeksizin işlem tesis etmeye veya eylemde bulunmaya zorunlu olduğu açıkça ifade edilmiştir. İdari yargı kararlarının uygulanma usulünün somut olaya ve karar türüne göre farklılık arz etmesi ve bazı idari yargı kararlarının uygulanmasının fiili veya hukuki sebeplerle imkansız olması gibi nedenlerle idari yargı kararlarının infaz yöntemi ile ilgili sorunlarla karşılaşılması söz konusu olabilmektedir. Bu çalışma üç bölümden oluşmaktadır. Birinci ve ikinci bölümde, idari yargı kararlarının uygulanma usullerinin karar türlerine göre sınıflandırılarak açıklanması ve infaz yokluğu hallerinin örneklendirilmesi suretiyle, infaz yöntemi ve idari yargı kararlarının icapları ile ilgili tereddütler giderilmeye çalışılmıştır. Üçüncü bölümde idari yargı kararlarının uygulanmamasından kaynaklanan uyuşmazlıklar açıklanmış ve sonrasında bu uyuşmazlıkların asgari düzeye indirilmesi ve idari yargı kararlarının etkinliğinin arttırılması için çözüm önerileri ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Yasal mal rejiminin tasfiyesinden doğan katılma alacağı hakkı ve özellikleri

Toplumumuzun temel yapı taşı olan aile, eşlerin hem manevi hem de maddi ilişkilerinin yönetildiği bir kurumdur. Sahip olduğu önem itibariyle, bu ilişkilerin en verimli şekilde düzenlenmesi yürürlüğe konulan tüm Medeni Kanunlarımızın temel amacını oluşturmakta olup bu amaca paralel olarak her yeni Medeni Kanunda eşlerin yararını üst seviyede dikkate almaya çalışan güncellemelere yer verilmektedir. Yürürlükte bulunan 4721 sayılı Türk Medeni Kanunumuz da 743 sayılı Türk Kanunu Medenisinin yetersiz kaldığı noktalar dikkate alınarak güncellenmiş ve özellikle mal rejimi alanında ciddi bir değişiklik yapılarak İsviçre Medeni Kanunundan iktibas edilmek suretiyle 01.01. 2012 tarihinde edinilmiş mallara katılma rejimi yasal mal rejimi olarak kabul edilmiştir. Edinilmiş mallara katılma rejiminde, eşlerden birinin evlilik süresince edindiği mallara diğer eşin de katkısı olduğu düşüncesinden hareket edilmiş ve mal rejiminin herhangi bir nedenle sona erip mal rejiminin tasfiye edilmesi halinde talepte bulunan eşin bu edinilen değerlerin kural olarak yarısı üzerinde katılma alacağı hakkına sahip olacağı kabul edilmiştir. Tez çalışmasının ana konusunu da edinilmiş mallara katılma rejiminin tasfiyesi sonucunda talep edilebilen bu katılma alacağı oluşturmaktadır. Çalışmamızın ilk bölümünde, öncelikli olarak kavram olarak mal rejimi incelenmiş, mal rejimi türlerine yer verilerek söz konusu mal rejiminin yasal mal rejimi olarak benimsenme nedenleri tespit edilmiş ve bu yeni yasal mal rejiminin zaman bakımından uygulanma esaslarına değinilerek, ardından yasal mal rejiminin tasfiyesine dahil olacak malvarlığı unsurlarının belirlenmesine ilişkin ayrıntılara yer verilmiştir. İkinci bölümde ise; öncelikli olarak katılma alacağına ilişkin genel açıklamalara yer verilmiş, ardından söz konusu alacağın hesaplanması ve dolayısıyla edinilmiş mallara katılma rejiminin tasfiyesine ilişkin adımlar incelenmiş, son olarak da katılma alacağının özellikleri ve ödenmesine ilişkin koşullar değerlendirilerek tez sonuçlandırılmıştır.
Yargıtay uygulamasında muris muvazaası

Ülkemizde miras bırakanın, mirasçılarından mal kaçırmak amacıyla muvazaalı işlem yapmasına bağlı olarak ortaya çıkan uyuşmazlıklar geçmişşte olduğu gibi günümüzde de yoğun bir şekilde devam etmektedir. Bu bakımdan muris muvazaası Türk hukukunda her zaman önemini ve güncelliğini koruyan ve yargı alanında iş yükünün de önemli bir kısmını işgal eden hukuki bir kurumdur. Böylesine öneme haiz, teorik ve pratik açıdan önemli bir konuyu, düzenleme konusunda yasa koyucu sadece 6098 sayılı Türk Borçlar Yasası'nın 19. maddesi (Mülga 818 sayılı Borçlar Yasası'nın 18. maddesi) ile yetinmiştir. Dolayısıyla hukukumuzda önemli bir yargısal iş yükü olup da hukuk sistemimize sükut eden bu konuda toplumsal ihtiyaçlara cevap verme ve ortaya çıkan sorun ve uyuşmazlıkları en uygun şekilde çözüme kavuşturma görevi öğreti ve uygulamaya düşmektedir. Tezimizin konusunu muvazaanın uygulamada çok sık karşılaşılan türlerinden biri olan muris muvazaasının Yargıtay kararları ışığında ne şekilde vücut bulduğu oluşturmaktadır. Çalışmamızın birinci bölümünde muris muvazaası kavramının daha iyi anlaşılabilmesi için önce muvazaanın tanımı, unsurları, çeşitleri, hüküm ve sonuçları incelenmiştir. İkinci bölümünde ise muris muvazaası kavramı, mirasbırakanı muvazaalı işlem yapmaya yönelten nedenler, mirasbırakanın mirasçıları aleyhine yapabileceği muvazaalı işlemler ve uygulamada miras bırakan tarafından yapılan hangi muvazaalı işlemlerin muris muvazaası kapsamında değerlendirildiği, muvazaalı olup da Yargıtay tarafından muvazaalı işlem kapsamında değerlendirilmeyen işlemlerin neler olduğu doktrin çerçevesinde ve Yargıtay kararları ışığında irdelenmiştir. Son olarak üçüncü bölümünde muris muvazaası nedeniyle açılacak iptal davasında görevli ve yetkili mahkeme, davanın tarafları, talep kapsamı, muris muvazaasının ispatına ilişkin özellik arz eden hususlar Yargıtay kararları kapsamında ele alınmıştır.
Milletlerarası özel hukukta çocuğun aile içinde korunması

Çocuğun aile içinde korunması, velayet hakkı sahibi ana ve babanın, velayet hakkından doğan bazı haklarını, yetkilerini ve yükümlülüklerini yerine getirmemeleri, getirememeleri veya ağır şekilde ihlal ederek, kötüye kullanmaları halinde çocuğun yetkili makamlar tarafından alınacak 'koruma tedbirleri' ile korunmasını ifade etmektedir. Çalışmamızın amacı, milletlerarası nitelikli çocuğun velayet hakkına sahip ana ve babasından korunmasını gerektiren hallerde, kanunlar ihtilafı kurallarını incelemek ve milletlerarası usul hukukuna ilişkin meseleleri ele almaktır. Bu inceleme yapılırken öncelikle Türk maddi hukuku ve İsviçre hukukunda çocuğun yararı ilkesi çerçevesinde, velayet kavramı, velayetin kullanılması ve çocuğun korunmasına yönelik tedbirler ele alınmıştır. Takiben, milletlerarası özel hukuk alanında, velayet ve çocuğun korunmasına yönelik tedbirlere uygulanacak hukuk ve konuya ilişkin milletlerarası usul hukuku meseleleri incelenmiştir. İncelememizi yaparken, 1961 tarihli Küçüklerin Korunmasında Makamların Yetkisine Uygulanacak Kanuna Dair Sözleşme, 1996 tarihli Velayet Sorumluluğu ve Çocukların Korunması Hakkında Tedbirler Yönünden Yetki, Uygulanacak Hukuk, Tanıma, Tenfiz ve İşbirliğine Dair Sözleşme, 2201/ 2003 sayılı Evlilik ve Velayete İlişkin Hususlarda Yargı Yetkisi, Yargı Kararlarının Tanınması ve Tenfizine Dair Konsey Tüzüğü ve 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun'un ilgili maddeleri ayrıntılı olarak ele alınmıştır.
İcra ve iflas hukukuna özgü suçlar ve yargılamaları

Toplumda kişilerin birbirleriyle kurdukları hukuki ya da ticari ilişkilerden ötürü aralarında aynı zamanda borç ilişkisi de meydana gelebilmektedir. Bu kapsamda, bazı durumlarda kişiler arasında herhangi bir uyuşmazlık çıkması halinde bahsi geçen borç ilişkisi icra takibi ile sonuçlanmaktadır. Borç ilişkisinde beklenen, borçlunun üzerine düşen yükümlülüklerini zamanında ve tam olarak yerine getirmesidir. Alacağını zamanında ve tam olarak alamayan alacaklı, alacağını elde edebilmek adına icra mercilerine başvurur. İcra ve iflas takiplerinin hızlı ve etkin bir şekilde sonuçlanabilmesi ve alacaklı tarafın borçlunun kötü niyetli davranışlarından korunabilmesi için icra hukukunda bazı önlem ve tedbirler alınmıştır. Hukuk sistemimizde, icra ve iflas Kanunu kapsamında borçluya ve üçüncü kişilere borç ilişkisi yönünden, icra ve iflas takipleri öncesi ve sonrası işlemlerde bazı sorumluluklar yüklenmiştir. Borçlu ya da üçüncü kişiler kendilerine yüklenen bu sorumluluklara riayet etmedikleri takdirde, Kanun tarafından belirtilen suç kapsamında farklı cezai yaptırımlar ile karşı karşıya kalacaklardır. icra ve iflas Kanunu kapsamında öngörülen suç türleri öğreti ve uygulamada 'icra ve iflas suçları' olarak kabul görmektedir. Bu çalışma kapsamında da, icra ve iflas Kanunu kapsamında suç sayılan fiiller ile bunların cezai yaptırımları ve icra ve iflas suçlarına ilişkin yargılama usulü değerlendirilecektir.
Idarenin kusursuz sorumluluk hallerinden birisi olarak kamu külfetleri karşısında eşitlik ilkesi ve hukuki niteliği

Kamu Külfetleri Karşısında Eşitlik İlkesi ile birlikte diğer kusursuz sorumluluk hallerinin de ele alındığı bu çalışmamızda, devletin sunduğu hizmetlerin yürütülmesi sırasında, işlem ve eylemleri nedeniyle bireylerin nezdinde meydana gelen zararlardan dolayı sorumlu olup olmayacağı, sorumlu olacaksa hangi ilkeler doğrultusunda bunun mümkün olacağı hususu üzerinde durulmuştur. İdarenin hukuki sorumluluğu, kusurlu ve kusursuz olmak üzere iki farklı teoriye dayanmaktadır. İdare, faaliyet alanlarının genişlemesi ve teknolojik gelişmelerin yaşanmasıyla birlikte karmaşık bir yapıya bürününce, zarara sebep olan faaliyetleri ile idare arasındaki bağın ispatı güç bir hal almıştır. Bu durum aynı zamanda idarenin faaliyetlerinden kaynaklanan zararların tam manasıyla giderilememesine sebep olmuştur. İşte bu eksiliğin hissedilmesiyle beraber idarenin kusursuz sorumluluğuna gidilmesi gerektiği fikri ortaya çıkmıştır. Biz de bu çalışmada kusurlu ve kusursuz sorumluluk ilkelerinin geçirdikleri tarihsel süreçleri, değişim ve gelişimlerini, bu ilkelerin uygulanabilmesi için aranan şartları, gerek Türk gerekse Fransız öğretisinde bu konuya ilişkin açıklamaları ve yargı içtihatlarını esaslı bir şekilde inceleyerek aktarmaya çalıştık. İdare her ne kadar toplumsal ihtiyaçları gözeterek hukuka uygun bir şekilde faaliyetlerde bulunsa da idarenin bu faaliyetleri neticesinde meydana gelen zararlardan dolayı şartları oluştuğu takdirde sorumluluğu doğabilecektir. Bu sorumluluğa ise gerek Anayasamızda yer alan sosyal hukuk devleti prensibi gerekse öğretide ve yargı içtihatlarında kabul edilen ilkeler doğrultusunda gidilebileceği sonucuna bu çalışma kapsamında ulaşılmıştır.
Türk Özel Hukukunda cezai şart

Hukukumuzda cezai şart, Borçlar Kanununun genel hükümler kısmında, 158- 161. maddeler arasında düzenlenmiştir. Borçlunun borcunu hiç veya gereği gibi ifa etmemesi halinde alacaklıya ödemeyi taahhüt ettiği sahip edime cezai şart denir. Cezai şartın üç önemli işlevi vardır. Bunlar, borçlunun edimi ifaya zorlanması, borcun ila edilmemesinden doğacak zararın önceden ve götürü şekilde tespit edilmesi ve kararlaştırılmış olan cezai şartı ödemek suretiyle borçlunun borçtan kurtulması imkanının sağlanmasıdır. Cezai şartın varlığı için; geçerli bir asıl borcun bulunması, cezai şart olarak asıl borçtan ayrı bir edim kararlaştırılmış olması ve cezai şartın asıl borca bağlı olması gerekir. Taraflar, cezai şartı belirli bir miktar olarak tayin edebilecekleri gibi, gecikme süresine bağlı olarak da kararlaştırabilirler. BK m. 158, birbirinden farklı üç tür cezai şartı düzenlemektedir. Bunlar seçimlik cezai şart, ifaya eklenen cezai şart ve ifayı engelleyen cezai şartıdır. Asıl borcun hiç veya gereği gibi ifa edilmemesi hali için karalaştırılmış olan cezai şarta, seçimlik cezai şart denir. Burada alacaklı, ya asıl borcun ifasını ya da kararlaştırılmış olan cezai şartın ödenmesini isteyebilir. Cezai şart bazan asıl borcun genel olarak hiç veya gereği gibi ifa edilmemesi hali için değil de, belirli zaman veya yerde ifa edilmemesi halleri için kararlaştırılmış olabilir. Bu durumda BK m. 158 /11, aksine anlaşma olmadıkça, asıl borç ile cezai şartın birlikte istenebileceği yolunda bir karine koymuştur. İfaya eklenen cezai şart olarak adlandırılan bu tür cezai şartta alacaklı, hem asıl borcun ifasını hem de cezai şartın ödenmesini isteyebilir. Cezai şartın üçüncü türü ise, ifayı engelleyen cezai şarttır. Burada taraflar, borçlunun öngörülen cezai şartı ödemek suretiyle asıl borcun ifasından kurtulacağını, yani sözleşmeden dönebileceğini kararlaştırmaktadırlar. Aksi kararlaştırılmadıkça, cezai şartın muaccel olması için; asıl borcun muaccel olması, asıl borcun hiç veya gereği gibi ifa edilmemesi ve borçlunun kusurlu olması gerekir. BK m. 161 /III'e göre, 'hakim, fahiş gördüğü cezaları tenkis ile mükelleftir'. TK m, 24'e göre ise, tacir sıfatını haiz bir borçlu, aşırı olduğu iddiasıyla mahkemeden cezai şartın indirilmesini isteyemez. 274
Borca aykırlık hallerinden kusurlu ifa imkansızlığı ve hukuki sonuçları

Sözleşmenin kurulması anında mevcut olan edimin ifa zamanında borçludan kaynaklanan bir sebeple ifa edilmesinin mümkün olmaması şeklinde tanımlanabilecek olan ifa imkansızlığı, Borçlar Kanunumuzda özel olarak düzenlenmiş olmaması sebebiyle hiç veya gereği gibi ifa etmeme hallerini düzenleyen BK m.96 kapsamında ele alınmaktadır. Doktrinde birçok türü geliştirilen imkansızlık, meydana geldiği ana göre baştaki-sonraki imkansızlık; etkilenen çevreye göre objektif-sübjektif imkansızlık; sorumluluğa göre kusurlu-kusursuz imkansızlık; edimin etkilenme oranına göre kısmi-tam imkansızlık; süresine göre ise sürekli-geçici imkansızlık ayrımlarına tabi tutulmuş ve bu imkansızlık türlerine farklı hukuki sonuçlar bağlanmıştır. Bunun dışında imkansızlığa hangi sonucun bağlanması gerektiği meselesinde, çeşit ve sınırlı çeşit borçları, seçimlik borçlar, para borçları, sürekli borç ilişkileri ve mutlak kesin vadeli işlemler gibi durumlar özel bir anlam ifade etmektedir. Borçlunun ediminin ifasının, kendi sorumluluk alanından kaynaklanan bir sebeple imkansız hale gelmesi halinde, ifa etmeme sebebiyle zarar gören alacaklı borçludan olumlu zararının tazmin edilmesini isteyebileceği gibi, şartların gerçekleşmesi halinde manevi tazminat, kaim değer ve sözleşmeden kararlaştırılan cezai şartı da talep edebilecek, bunların yanı sıra yapma borçlarında alacaklı bazı hallerde borcu kendisi ifa etmek için hakimden kendisine izin verilmesini talep edebilecektir.
İdari usul hukukunda hukuki güvenlik ilkesi

Bireyin idare karşısında hukuki güvenliğini sağlamakla yükümlü bir hukuk devletinde, bireyi kamu gücünün hukuka aykırı kullanımına karşı hukuki koruma yolları öngörülmelidir. İdari usul, kamu gücünü elinde bulunduran idarenin, bir idari faaliyetin gerçekleştirilmesi sürecinde uyması gereken, bireylerin işlemin yapılışına bazı haklarla katılabilmesini sağlayarak hukuki güvenliğini sağlamaya yönelik kurallar bütünüdür. İdari usul kurallarıyla idari işlemin yapılış sürecini belirli kurallara bağlamak suretiyle, henüz hukuki bir uyuşmazlık doğmadan, bireyin idare karşısında hukuki güvenliği sağlanmaktadır. Hukuk devleti ilkesinin gelişimine koşut olarak idari usul hukukunun gelişimiyle birlikte, idari işlemin yapılışı sürecinde, bireyi idare karşısında koruyacak yeni hukuki güvenceler yaratılmıştır. Bu doğrultuda pek çok Avrupa ülkesinde idari usul kanunları kodifiye edilmiştir. Günümüzde 2015 yılında Fransa'da da genel idari usulün kodifiye edilmesi ile birlikte, Avrupa'da genel idari usul kanunu olmayan ülke kalmamıştır. Tüm bu gelişmeler, idari usulün ayrı bir hukuk dalı olarak değerlendirilerek incelenmesini gerektirmiş, bu doğrultuda Avrupa'da pek çok akademik çalışmada 'idari usul hukuku' ayrı bir hukuk dalı olarak ifade edilmeye başlanmıştır. Hukuk sistemimizde 1960'lı yıllardan bu yana, temel idari usul ilkelerine mevzuatta yer verilmesi bakımından önemli bir mesafe kat edilmiş olmakla birlikte, halen genel bir idari usul kanununun kodifiye edilememesinin eksikliği hissedilmektedir. Bireyin toplumdaki değişen konumu göz önüne alındığında, hukuk devletinin de ötesinde hukuki güvenlik ilkesinin tartışıldığı günümüzde, bu durum kabul edilebilir değildir. Bu nedenle, böyle önemli bir eksikliği, güncel gelişmeler ışığında yeniden gündeme getirerek vurgulamak bu çalışmanın temel amacıdır.
Sigorta Sözleşmelerinin Değişen Şartlara Uyarlanması

Taraflar, sigorta sözleşmelerinde mevcut şartların aynı kalması, bazı durumlarda bekleyemezler. Rizikonun ağırlaşması gibi bazı durumlarda hal böyledir. Tarafların öngöremediği, sonradan meydana gelen bu değişiklikler, 6098 sayılı kanunda aşırı ifa güçlüğü olarak ifade edilmiştir. Bu şartların çok değişik olması mümkündür. Sigorta sözleşmelerinde, daha sonradan meydana gelen bu durumlar, Borçlar hukuku anlamında nasıl inceleneceği konumuzda tartışılmıştır. Sigorta Kanun'unda mevcut olan 1451. madde bu konuda çeşitli görüşler sunmaktadır. Tarafların, daha sonra meydana gelen bir olayda, sigorta hukuku anlamında nasıl hareket edeceklerinin belirlenmesi önem arz eder. Bu önemli husus doktrinde tam anlamıyla bir inceleme konusu yapılmamıştır. Bu konuda, çeşitli tartışmaların mevcudiyeti, konunun daha da zorlaşmasına sebep olmaktadır. Kaldı ki, sigortacının bir tacir olması, değişen şartların çeşitli açılardan düşünülmesini gerektirir. Tezimiz, ilk kısımda değişen şartlar kavramının neler olduğunu ve sözleşme serbestisinin bu konuda nasıl ele alınması gerektiğini inceleyecektir. Burada, sözleşme serbestisi kavramı ile değişen şartlara hakim teorilerin incelenmesi önem arz eder. İkici bölümde, genel olarak, özel hukukta aşırı ifa güçlüğünün şartları incelemiştir. Bu şartlar, ileriki bölümlerde önem arz etmektedir. Üçüncü Bölüm, konumuzun sigorta hukuku açısından aşırı ifa güçlüğü kavramının nasıl uygulanacağını incelemektedir. Son olarak, tezimizin son kısmında aşırı ifa güçlüğünün şartları meydana geldiğinde, bunun hukuki sonuçları inceleme konusu yapılmıştır. Araştırmamızda sonuç olarak, aşırı ifa güçlüğü kavramının, sigorta hukukunda nasıl uygulanacağı tartışılmıştır.
Türk sosyal güvenlik hukukunda işverenin prim ödeme yükümlülüğü

Sosyal güvenlik hakkı, anayasal düzeyde korunan, uluslararası sözleşmelerle de varlığı kabul edilmiş vazgeçilemez ve devredilemez temel bir insan hakkıdır. Sosyal sigorta primleri ise bu hakkın gerçekleştirilme aracıdır. Bu nedenle işverenin prim ödeme yükümlülüğünün büyük önem arz ettiği ortadadır. Öte yandan işveren, işçisinin sosyal güvenliğinden kendisi de fayda sağlamaktadır. Bu görüşlerden hareketle, bu çalışmada prim kavramı, prime esas kazanç, prim oranları, prim ödeme yükümlüleri, primlerin ödenme süresi, muhtasar ve prim hizmet beyannamesi ile aylık prim ve hizmet belgesinin nasıl düzenleneceği, asgari işçilik, yanlış veya yersiz alınan prim ödemeleri, prim oranlarını etkilediği için prim teşvikleri ile son olarak gecikme cezası ve gecikme zammı konuları ele alınmıştır.
5237 sayılı Türk ceza kanunu'nda düzenlenen senedin yağması suçu

Bu tezde, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 148. maddesinin 2. fıkrasında düzenlenen senedin yağması suçu incelenmiştir. Tez, üç ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, malvarlığına karşı suçlar, malvarlığı kavramı, senedin yağması suçunun 765 sayılı Türk Ceza Kanunu ile 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu'nda yer alan düzenlemeleri arasındaki farklılıklar ve senedin yağması suçunun benzer suçlarla karşılaştırılması incelenmiştir. Tezin ikinci bölümünde, suçla korunan hukuki değer, suçun unsurları ve nitelikli halleri, öğreti görüşleri ve Yargıtay kararları dikkate alınarak anlatılmıştır. Tezin son bölümünde ise kusurluluk, suçun özel görünüş biçimleri, kovuşturma usulü ve yaptırım konuları ele alınmıştır.
Şeyh Fethullah el-Verkanisİ'nin fıkhi yönü ve fetvalarının tetkiki

Şeyh Fethullah el-Verkanisi, yaşadığı dönemde ilmi ile -özellikle fıkıh alanında- temayüz etmiş, bunun yanında tasavvuf/tarikat alanında da ciddi çalışmaları olmuş ve sadece yaşadığı çevrede değil İslam aleminin birçok bölgesinde tanınmış bir şahsiyettir. Buna rağmen bugüne kadar onunla ilgili bir akademik çalışma yapılmamıştır. Sadece hayatı ile ilgili kısa bilgilere yer veren bazı çalışmalar olmuştur. Bu çalışmamızın amacı, Verkanisi'nin hayatı ve ilmi kişiliği ile ilgili bilgileri bir araya getirmek, yakın tarihte yaşamış olan bu önemli şahsiyetin tanınmasını sağlamak ve konu ile ilgilenen araştırmacılara katkı sağlamaktır. Bu çalışmada Verkanisi'nin kısa hayatı, ilmi kişiliği ve yazılı olarak elimize ulaşabilen fetvaları üzerinde durulmuştur.
Hastaneye kabul sözleşmesinin hukuki niteliği

Sağlık reformları ile birlikte son yıllarda sayıları hızla artan özel hastaneler daha iyi sağlık hizmeti alma umuduyla hastalarca çoğu zaman tercih sebebi olmaktadır. Bu çalışmada özel hastaneye başvuran hasta ile özel hastane arasında kurulan ve doktrinde ve uygulamada hastaneye kabul sözleşmesi olarak adlandırılan sözleşmenin hukuki niteliği incelenmiştir. Bu konudaki doktrinde ileri sürülen farklı görüşler çalışma içerisinde tartışılmıştır. Çalışmada hastaneye kabul sözleşmesinin hukuki niteliği konusunda doktrindeki görüşlerin yanında konu hakkında içtihatlar da dikkate alınmıştır. Hastaneye kabul sözleşmesinin hukuki niteliği belirlendikten sonra ise sözleşmenin göre uygulanacak hükümler tespit edilmiştir.
ABD, İngiltere ve Fransa'da mobbinge yönelik hukuksal düzenlemelerin Türkiye ölçeğinde karşılaştırılması

İşyerinde psikolojik taciz kavramı, köken olarak oldukça eskilere dayanmakla birlikte meselenin hukuki düzenlemelerde yer alması yakın geçmişşte gerçekleşmeye başlamıştır. Mobbing, gerek kamu kurumlarında gerekse özel sektörde yoğunlukla karşılaşılan bir olgu olmasına rağmen konuya ilişkin olarak pek çok ülkenin yasal mevzuatında halen bir düzenleme bulunmamaktadır. Çalışmamızın konusunu mobbingin kavramsal tanımlanması ile ABD, İngiltere, Fransa ve Türkiye'de mobbinge yönelik uygulamalar oluşturmaktadır. Fransa, mobbinge yönelik yaptırımlarda, konuyu hukuken ve ismen düzenleyerek cezai müeyyidelerle de desteklemesiyle öne çıkmaktadır. Türkiye'de ise mobbing olgusu, ismen olmasa bile mahiyeti itibariyle çeşitli mevzuat hükümlerinde ele alınmış, akabinde Türk Borçlar Kanununda ve Başbakanlık Genelgesi ile TBMM Kadın Erkek Fırsat Eşitliği Komisyonu'nun raporunda da düzenlenmiştir. Bu bakımdan Türkiye'nin mobbinge yönelik hukuki düzenlemeler bakımından İngiltere ve ABD'den daha ileri bir seviyede yer aldığını söylemek mümkünse de ülkemizde bu konuda çok yol alınması gerektiği ayrı bir gerçektir.