turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Son dönem yerli komedi filmlerinde bir mizah unsuru olarak lümpenlik

Mizah; dramatik, fonetik ve görsel sanat alanlarının hepsinde varlık gösterebilen sinema sanatının da tür ayırt etmeksizin kullandığı ya da başvurduğu kaynaklardan biridir. Öyle ki komedi türü, üretim ve izlenirlik açısından sinemanın ortaya çıkışından günümüze dek dünya genelinde popüler film türlerinden biri olmuştur. Komedi, dünya sinemasının genelinde olduğu gibi Türk Sineması'nda da başlangıcından günümüze dek her dönem popüler film türlerinin başında gelmiştir. Özellikle son dönem Türk Sineması'nda gösterime giren ve büyük seyirci kitlelerine ulaşan filmlerin önemli bir kısmını komedi türündeki filmler oluşturmaktadır. Türk komedi sinemasında 2000 sonrasında üretilen filmlere bakıldığında film yapımcılarının yoğun bir biçimde seyirciye lümpen olarak adlandırılabilecek tiplerin anlatısını sunmayı tercih ettiği görülmektedir. Araştırmanın amacı, Marks'ın toplumsal bir grubu tanımlamak amacıyla ortaya attığı lümpen kavramı üzerinden oluşturulan mizahın 2000 sonrası yerli komedi sinemasındaki yansımasını incelemektir. Araştırmada yöntem olarak anlatı analizi ve betimsel analiz yöntemleri tercih edilmiştir. Araştırmada amaçlı örneklem yöntemi doğrultusunda anlatısında en az bir lümpen tipin bulunduğu 2000- 2015 yılları arasında gösterime girmiş toplamda sekiz komedi filmi örneklem olarak seçilmiştir. Bu filmler; G. O. R. A.(2004), Organize İşler (2005), Maskeli Beşler: İntikam Peşinde (2005), Recep İvedik (2008), Kolpaçino (2009), Çalgı Çengi (2011), Geniş Aile: Yapıştır (2015) ve Ali Kundilli (2005)'dir. Filmlerdeki lümpen tipler üzerinden yapılan çözümleme sürecinde elde edilen bulgular, lümpenliğin filmlerin anlatılarında mizahın üstünlük, uyumsuzluk ve rahatlama kuramları aracılığıyla bir mizah unsuru olarak kullanıldığını ortaya koymaktadır.
'Popülist akıl' kavramı çerçevesinde 1960'lar Türk sinemasında ideoloji

Bu çalışmada 1960'lı yıllar Türk sineması siyaset ve ideoloji açısından değerlendirilecektir. Bunun için de öncelikle ideoloji teorileri ile bu teorilere katkı sunan teorik yaklaşımlar genel bir biçimde özetlenecek ve bu kapsamda Ernesto Laclau'nun bir teorisyen olarak tartışmaya katkısı ortaya konmaya çalışılacaktır. Laclau'nun ideoloji teorilerine eklemlenecek şekilde geliştirdiği 'popülist akıl' kavramı çalışmamızın teorik kısmının varış noktasını oluşturacaktır. Daha sonra 1960'lı yıllarda Türkiye'de siyaset, düşünce hayatı ve bunlarla ilişkili olarak Türk sinemasının gelişimi tarihsel bir perspektifle anlaşılmaya çalışılacaktır. Laclau'nun 'popülist akıl' kavramı da Türk sinemasında 1960'lı yıllar boyunca geliştirilen farklı söylemleri, bunların hegemonik güçleri, farklı toplumsal tiplerle ilişkileri açısından değerlendirmekte kullanılacaktır. Böylelikle 1960'lı yıllar boyunca Türk sineması çeşitli örnekler üzerinden ideolojik olarak çözümlenecek ve dönemin sinemasına dair bir çerçeve geliştirilmeye çalışılacaktır. Bu çalışmanın temel önermesi 1960'lı yıllarda Türk sinemasında öncü yönetmenlerin filmlerinin sınırlarını çizdiği popülist bir muhayyilenin geliştirilmiş olduğudur. Bu muhayyile bir yandan 1950'lerden itibaren gelişen 'popüler' sinemanın imkanlarını ve toplumla ilişki kurma kanallarını kullanırken bir yandan da kendini ondan ayrıştırmıştır. Bu ayrıştırma 'popülist' eğilimin hegemonik bir söylem üretebildiği dönemin sonlarından itibaren popüler sinemayı da bir biçimde etkilemiştir. Bu çalışmada 1960'lı yıllar boyunca Türk sinemasındaki popülist eğilim dört evrede incelenmiştir. Bunlardan ilkini 1960'lı yılların başında toplumsal sorunlar konusunda hassaslaşmış ve toplumsal plandaki popülizm ihtiyacını gösteren filmler oluşturur. Sonrasında daha çok 27 Mayıs'ın dolaşıma soktuğu ve yaygınlaşmasına imkan tanıdığı bir toplumculuk söylemi popülizm ihtiyacına cevaben filmlerde görünürlük kazanmıştır. Kurumsal siyaset içerisinden üretilen bu tepkide kendine ifade imkanı bulamayan talepler ise Türk sinemasında belirli bir toplumsal söylem arayışı içerisinde olan yönetmenlerin filmlerinin öncülüğünde popülist bir eğilimde karşılık bulmuştur. Bu eğilim dönemin sonunda bir yandan Türk sinemasında kurucu bir mantık haline gelirken bir yandan da kendini politik film olarak sunan örneklerde kısmi ideolojik öznelliklere bölünerek bir tür krize girmiştir.
Türk sinemasında psikanalitik yolculuk

Bu belgesel film projesinin amacı sinema ve psikanaliz ilişkisine dikkat çekmek ve Türk Sinemasından seçilen dokuz kült filmin psikanalitik çözümlemeleri eşliğinde Türk Sineması'nda kadının temsilini ve psikanaliz yardımıyla arzu, cinsellik ve kurmaca gerçeklik başlıkları altında oluşan üç bölümde incelemektir. Böylece Türk Sinemasından örneklerle daha önce ele alınmamış bir konu olması sebebiyle literatüre katkıda bulunmayı da amaçlamaktadır
2000'li yıllarda Latin Amerika ve Türk sinemasında belgesel sinemanın üçüncü sinemada temsili

2000'li Yıllarda Latin Amerika ve Türk Sinemasında Belgesel Sinemanın Üçüncü Sinemada Temsili, Özlem ARDABu çalışmanın amacı, Üçüncü Sinemanın ve Belgesel sinemanın özelliklerini tanımlamak, hangi belgesel filmlerin hangi nedenlerle Üçüncü Sinemaya dahil edildiğini ve bu örneklerin hangi filmler olduğunu belirlemektir. Öncelikle Üçüncü Sinema kavramı ve Üçüncü Sinema'nın özellikleri ele alınmıştır. Dünyada ve Türkiye'de Üçüncü Sinema anlayışının temel özelliklerine ve örneklerine değinilmiştir. Belgesel sinemanın genel olarak yapısına değinilmiş ve belgesel filmlerin Üçüncü Sinema ile olan benzer yanları ve yapım içerik açısından kesişen yönleri tanımlanmıştır. Bu tanımlamadan ve belirlemeden hareketle Latin Amerika ve Türkiye'den altı örnek belgesel film belirlenmiştir. Üçüncü Sinema Manifestosunun kriterlerinden yola çıkılarak Etnografik İçerik Analizi yöntemi ile filmlerin analizi yapılmıştır. Belgesel filmlerin Üçüncü Sinema anlayışı ile bağdaşan yönleri üzerinde durulmuştur. Üçüncü Sinema anlayışının farklı kriterlerini taşısalar da anlayış birliği açısından bu filmler Üçüncü Sinemaya dahil edilmişlerdir. Bu bağlamda, bu çalışmada söz konusu belgesel filmlerin Üçüncü Sinema örneği olduğu ve bu özellikleri taşıyan belgesel filmlerle, Belgesel Sinemanın Üçüncü Sinemada temsil edildiği gerçeği ortaya konulmuştur.
Şiir-sinema ilişkisi

Bir yanda, yüzyılını henüz bütünlemiş, her gün yeni gelişimlere açık, genç bir sanat; Sinema, diğer yanda insanın binlerce yıllık deneyimine tanık, köklü bir geçmişşi ve geleneği olan bir başka sanat; şiir... Ancak Baudelaire ile başlayan Modren Şiirin görkemli tarihi sanıldığı kadar eski değil. Modern şiir ve sinema birlikte doğan, gelişen, büyüyen sanatlar... ikisi de aynı kundağın; 'Asri Zamanlardın çocuğu. Şiir, sinemanın icadından önce, diğer sanat dallarını; resmi, müziği, mimariyi, yontuyu yoğun olarak etkilemiş, onlara yol gösterici olmuş bir sanat. Şimdi onun son yari sinema... 19. yüzyılda modern şiir geleneği, 20. yüzyıla geçişte çağdaş şiirde yaşanan gelişimler, ağırlığını, etkisini belki de en fazla sinema üzerinde duyurmuş. Öte yandan sinema dili de şiiri etkilemiş, ona yeni anlatım olanakları sunmuş... Her şeyden önce, 'imge', yani şiir ile sinema arasındaki köprü, ortak payda, bu iki sanatı böylesine birbirine yaklaştırmaya, kaynaştırmaya yetiyor. Bu çalışma, modern şiirin başlangıcından çağdaş şiirin gelişimine uzanan çizgide, şiir dilinin sinema üzerindeki etkilerini araştırmaya yönelik olduğu kadar, sinemanın şiir dilini nasıl etkilediğini, ona ne tür olanaklar sunduğunu araştırmaya yöneliktir. Vasili Kandiniski'nin de belirttiği gibi, bugün sanatlar, birbirlerine son derece yakınlaşmış bulunuyorlar. Bu yakınlaşma sonucunda da anlaşılıyor ki; her sanatın kendine özgü bir dili ve bu dili oluşturmak için kullandığı yine kendine özgü araçları var... Her sanatın kendi yerine başka bir sanatın güçlerinin konamayacağı güçleri olduğu fark edildiğinde ve böyle bir bilinçlilikle çeşitli sanatların kendilerine özgü güçlerinin birleşmesine varıldığında 'Anıtsal Sanat' doğacaktır. ŞİİRSİNEMA, yani şiir ile sinema arasındaki yakınlaşmadan doğan ilk sağlıklı çocuk, doğması beklenen bu anıtsal sanatın ilk habercisi, ilk müjdecisidir.
1895'ten 1950'lere Dünyada ve Türkiye'de sinema politikaları ve yansımaları

Sinema, bazen yapıcı bazen yıkıcıdır. Bazen eğitici ve öğretici bazen de yaşanılan hayatın gerçek yüzünü örtüp kitleleri uyuşturabilen bir güçtür. Hem önemli bir sanat dalı hem de tehlikeli bir propaganda silahıdır. Sahip olduğu ekonomik potansiyel ve insanlar üzerinde bıraktığı sayısız etki nedeniyle sinema alanının sağlıklı bir şekilde düzenlenmesi ve bu amaca yönelik doğru politikaların üretilmesi büyük bir önem arz etmektedir. Bu çalışma, 1895'ten 1950'lere dünyada ve Türkiye'de uygulanan sinema politikalarını ve yansımalarını konu edinmektedir. Çalışmadan elde edilecek bulgular ışığında, hem gelecekte tasarlanacak yeni sinema politikalarına hem de Türk sinemasının daha da gelişmesine katkı sunmayı amaçlamaktadır. Tarihsel araştırma yöntemiyle yapılan çalışma sonucunda ele alınan yıllar içerisinde Türkiye'de siyasal iktidarların içinde bulunulan diğer şartların da etkisiyle genelde sinemayı engelleyici politikalar uyguladığı ama bir taraftan da sinemanın farklı niteliklerinden yararlanmaya çalıştığı görülmüştür.
Allah'ın Kara Helali

Toplumsal gerçeğe dayalı olan bu kısa film, İran'ın birçok ailesinde mevcut olan boşanma konusunu ele alır. Aile kurumu, insan toplumlarının oluşumunda önemli bir unsurdur. Fakat bu kurumun ayrıca tarihsel bir gerçekliği vardır. Zaman ve coğrafyalar üzerinde çeşitli biçimlerde görülmüş, değişimleri sosyologların ilgisini çekmiştir. İran'da aile özel bir öneme sahiptir. Ancak geçtiğimiz on yıl içinde meydana gelen değişiklikler, bu kurumun statüsünü ve işleyişini gözden geçirmeyi gerektirmiştir. Aileyi etkileyen hassasiyetler, insanları aile değişimlerine karşı duyarlı hale getirir. Ailenin dönüşümü, insanoğlunu 'yaşam yolu' ve 'biyolojik deneyime' dönüştürmüştür. Aile dönüşümü, herkesin kaderinin dönüşümü anlamına gelir.
Modern bir masal olarak açlık oyunları serisinin incelenmesi

Açlık Oyunları Film Serisi birçok açıdan araştırılmış olması dolayısıyla dikkat çekmektedir. Bu tez çalışması Açlık Oyunları film serisini distopya ve masal üzerinden incelemeye tabi tutmaktadır. Açlık Oyunları film serisi hem distopya hem de masal özellikleri taşımaktadır. Bu çalışmada Açlık Oyunları film serisi distopik özellikleri açısından irdelenmiş ve Propp'un ortaya koyduğu işlevlere uygun olması bakımından çözümlenmiştir. Çalışmanın sonucunda Açlık Oyunları film serisinin bir distopik masal olduğu gözlemlenmiştir.
Türk sineması çalışanlarının örgütlenme sorunları

Bu çalışmada, Türk sinemasının tarihsel bir perspektif içinde örgütlenme durumunu tespit etmek ve bugünkü koşullar çerçevesinde sinema alanında örgütlenmenin değişen anlamlarını irdelemek, yeni ekonomik düzende Türk sineması çalışanlarının ve örgütlerinin durumunu betimlemek amaçlanmıştır. 1970'lerin ilk yarısından itibaren üretim biçimindeki dönüşüm, neoliberal politikaların yaygınlaşması ve sermayenin küreselleşmesi nedeniyle sendikalar zayıflama sürecine girmiştir. Diğer taraftan film endüstrileri gittikçe daha fazla şekilde ulusaşırı sermayenin hakimiyetine girerken film yapım sürecinde taşeron şirketlerin rolü artmış ve çalışanlar proje bazında istihdam edilmeye başlamıştır. Küreselleşme nitelikli işgücü ve niteliksiz işgücü arasındaki ayrımları derinleştirmiş, fikri mülkiyet haklarıyla ilgili düzenlemeler önem kazanmıştır. Dolayısıyla sinemadaki teknik işgücünün örgütleri olan sendikalar zayıflarken, yeniden gösterimlerden gelen telif haklarıyla ilgili örgütler olan meslek birlikleri güçlenmiştir. Uluslararası sendikacılık deneyimi ise çatışan ulusal çıkarlar nedeniyle henüz çok sınırlı olmuştur. Türk sineması çalışanlarının örgütlenme tarihine bakıldığında dünyadakilere benzer gelişmeler yaşandığı görülmüştür. 1960- 1980 yılları arasında yoğun sendikal faaliyetler yaşanmış, 1980 yılında sendikal faaliyetler kesintiye uğramıştır. Sinema çalışanlarını kapsamaya yönelik tek sendikal oluşum Sine-Sen'in üyelerinin sosyal ve maddi çıkarlarını korumaya yönelik bir kazanım elde edemediği diğer taraftan özellikle 2000'li yıllardan itibaren meslek birliklerinin güçlenmeye başladığı görülmüştür. Yaratıcı işgücünün örgütleri olan meslek birlikleri uygulamada pek çok sorunla karşılaşsalar da yarı resmi kuruluşlar oldukları için hükümetle sürekli diyalog içinde olan, desteklenen kuruluşlar olarak öne çıkmaktadır. Çalışanlar adına işveren kurumlarca toplu anlaşma görüşmesi yürütme olanağı da yine meslek birliklerinde olmaktadır. Sinema alanında çok sayıda meslek birliği olması RATEM'le sözleşme yapılmasını geciktirse de bu aksaklığın giderilmesi yolunda çalışmalar hızlanmıştır.
Kamera önü oyunculuğunda yönetmen oyuncu ilişkisi üzerine: Süreç odaklı ve oynanabilir direktifler

Oyuncu olarak yer aldığım bir bağımsız sinema filminin çekim sürecindekigözlemlerimden ve deneyimlerimden hareketle, yönetmenin sette, oyuncudanperformansı ile ilgili beklentisini dile getirirken kullandığı direktiflerin, oyuncu ve onunoyunu üzerindeki etkisini araştırmaya çalıştım. Tiyatro sanatının ve oynama denenhadisenin sonuç değil, süreç odaklı bir uğraş olduğunu göz önünde bulundurarak, yönetmenin hayalindekini sonuç odaklı tarif etmesinin performans üzerinde yeterince etkili olamadığını deneyim üzerinden ortaya koymaya çalıştım ve çeşitli süreç odaklıdirektif önerilerine yer verdim.
Türk sinemasında trajik öykü anlayışı örnek Yılmaz Güney

Türk Sineması'nda Trajik Öykü Anlayışı, Örnek Yılmaz Güney adlı çalışmamda; öncelikle Aristoteles'in Poetika'sındaki tragedya kuramından yola çıkarak 'tragedya, trajik, trajik öykü' kavramlarını ve bunların önemini açımlayarak başladım. Daha sonra, özel olarak trajik kavramını sanatsal, felsefik, sorunsal olarak inceledim. Anadolu kültüründeki 'trajik kahraman', 'trajik öykü' duyarlılığının tarihsel ve güncel arka planını açıklayarak, geleneksel anlatı türlerindeki karşılıklarını bulgulamaya çalıştım. Geleneksel anlatı türleri olan hikaye, destan, şiir, türkü, meddahlık, dramatik köylü oyunları gibi sanatlarda mevcut olan 'trajik öykü' ve 'trajik kahraman' kavramlarının Yılmaz Güney Sineması'na yansımasını inceledim. Son bölümde Yılmaz Güney Sineması'nda var olan 'trajik öykü' anlayışının geleneksel zemini ile birlikte evrensel yönünü açıklamaya çalıştım. -1-
Dijital video teknolojileri ve sinemada yeni üretim olanakları

Bu tez çalışmasında, dijital video teknolojilerinin teknik üretim araçları açısından pahalı ve ulaşılması kolay olmayan sinema sanatına getirdiği yeni üretim olanakları incelenmiştir. Bu olanaklar, bir sinema filminin üretimde iki temel teknik unsur olan çekim ve çekim sonrası işlemleri bağlamında değerlendirilmiştir. Bu çalışmada, dijital video teknolojileri daha önceki dönemlerde hareketli görüntü üretim yöntemleri olan
Stanislavski Sistemi'nden hareketle Derviş Zaim'in Devir, Balık ve Rüya filmleri özelinde sinema oyunculuğu

İnsanın oynama güdüsünden kaynaklandığı düşüncesiyle insanlık tarihi kadar gerilere götürülebilecek olan oyunculuk sanatı, bu zaman zarfında kendine ait bir dil oluşturmuş ve günümüze kadar gelmiştir. Ancak önceki yüzyılda sinema sanatının ortaya çıkışıyla birlikte onunla kurduğu organik bağ ile tüm geleneğini ve biriktirdiklerini bir kenara bırakarak daha önce eşi görülmemiş bir kırılmaya maruz kalmıştır. Sahne üzerinde gerçeğin kurgusal bir modelini oluştururken kullandığı içsel mekanizmanın anlatım araçlarıyla olan ilişkisinin biçemi, kamera karşısına geçince paradoksal bir değişime uğramıştır. Sinemanın gerçeği oluştururken hedeflediği fotografik gerçeklik anlayışına göre kendine has öz-biçim ilişkisini yeniden kurgulayarak sahne için gerekli olan anlayışlara taban tabana zıt yeni biçemler üretmek zorunda kalmıştır. Yirminci yüzyılda 'sistem oyunculuğu' kuramıyla kendine ait tanımlı bir alan ortaya koyan sahne oyunculuğu, sinemadaki varoluşuyla birlikte, kendi iç çelişkisinden doğan ve bu çalışmada tespit edilmiş bulunan 'mekanik oyunculuk' ve 'model oyunculuk' yöntemlerine evirilmiştir.
Bir kitle iletişim aracı olarak sinema ve postmodern sinema ile algı yönetimi

İletişim ve algı ilişkisi alanında yapılan çalışmalar bu kavramların insanların hayatındaki önemini ortaya koymuş, kişilere bir uyaran geldiği zaman tepki verdiği gerçeği ile birleşince iletişim ve algı ilişkisi alanındaki çalışmaların uyarıcı-tepki modeline dayanmasına neden olmuştur. Bireylerin algılarına etki edip onların duygularının harekete geçmesini sağlamak için yıllar boyunca gazete, dergi, afiş gibi iletişim unsurlarından yararlanılmıştır. Teknolojinin ilerlemesi ile birlikte bu sürece ilk olarak radyo ve ardından da sinemanın eklenmesi, özellikle sinemaya ses unsurunun da eklenmesiyle sinemanın zaman içerisinde tüm bu araçlardan daha etkili bir biçimde kitleleri yönlendirme gücü fark edilmiş, sinemaya özel bir ilgi gösterilmiştir. İzleyicilerin sinema perdesi karşısında alıcı konumda olması sinemayı algı yönetimi için kullanmanın en önemli etkenidir. Bir kitle iletişim aracı olarak kullanılan sinema aynı zamanda uyarıcı olarak çok önemli bir rol oynamaktadır. Sinema yoluyla mesajını izleyiciye iletenler, izleyenin algısını yönlendirici bir takım öğeleri kullanmaktadır. Postmodernizm birçok sanat dalını etkisi altına aldığı gibi sinemada da kendisini yoğun olarak hissettirmiştir. Bu çalışmanın amacı, postmodern sinemanın algı yönetimi ile olan ilişkisini tartışarak, mesajın izleyiciye ulaşma sürecendi iletişim ve algı birlikteliğinin nasıl şekillendirildiğini göstermektir.
Sinemada yoksulluğun görünümlerini akılcılaştıran çalışma ideolojisinin eleştirisi

Bu tez, modern toplumların merkezinde yer alan çalışma ideolojisinin özellikle Amerikan Sinemasında söylemsel olarak 'nasıl' kurulduğunu incelemektedir. Bu nedenle tezin ilk bölümü çalışma ideolojisinin kavramsal açıklamasına ayrılmıştır. Bu çerçevede çalışma faaliyetlerinin çeşitli toplumlarda algılanışı diyalektik bir tarihsel incelemeyle verilmiştir. Piyasa ekonomisinin olmadığı ilkel toplumlarda ve Antik Yunan toplumlarında çalışma faaliyetlerinin modern toplumlardan tümüyle farklı bir biçimde anlamlandırıldığı, toplumsal yaşamın merkezinde yer almadığı ortaya konulmuştur. Aynı şekilde feodalizmin egemenliğindeki Avrupa toplumlarında da çalışma faaliyetlerinin dini ve ahlaki gerekçelerle sınırlandırıldığı gösterilmiştir. Ancak XVIII. yüzyıldan itibaren egemen hale gelen piyasa ekonomisinin çalışma faaliyetleriyle ilgili yeni bir düşünce sistemi yarattığı ortaya çıkarılmıştır. İlk bölümün sonunda bu düşünce sisteminin Dünya Sinemasına yansıtılma biçimleri ve Amerikan Sinemasında olumsuz eleştirisinin genel görünümü incelenmiştir. Amerikan Sinemasının kültürü yönlendirme ve endüstri gücü açısından egemen konumda olması nedeniyle, tezin diğer bölümlerinde Amerikan Sineması araştırılmıştır. Tezin ikinci bölümü Amerikan Bağımsız Sinemasının oluşumunda ve örnek filmlerinde çalışma ideolojisinin olumsuz eleştirisine odaklanmıştır. Çalışma ideolojisiyle ilgili olumsuz eleştirinin hem sinemasal yaratıcılık anlamında yeniliklere yol açtığı hem de filmlerde içeriğe ait öğelerin yeni söylemler oluşturduğu ortaya çıkarılmıştır. Ana akım filmlerde çalışma ideolojisi açısından kültür dışına itilmiş konuların ve karakterlerin yeni bir bakış açısıyla değerlendirildiği gösterilmiştir. Tezin üçüncü ve son bölümü ana akım filmlerde çalışma söyleminin kurulmasındaki farklı yaklaşımları incelemektedir. Bu bölümle birlikte tezin geneli Amerikan Sinemasının farklı yönelimlerindeki, çalışma ideolojisine içkin değerlerin algılanmasını, çalışma ideolojisinin temsil edilmesini ve söylem oluşturmasını çok yönlü bir biçimde ortaya koymuştur.
Narkisos filmi bağlamında ışığı kullanan sanat aracılığıyla illüzyonu kırmak

Bu çalışmada Narkisos adlı film bağlamında ışığı kullanan sanat olan sinema aracılığıyla illüzyonu kırmak konusu, üç bölüm halinde işlenmiştir. İlk bölümde 'Sanat ve Gerçeklik' konusunu temel kavramlarıyla ve sanatın bilinci bağlamında oyun, rüya, büyü ve sanat ilişkisi, sanat olarak sinema ve sinemada gerçeklik kuramı ve algısı, son olarak da Narkisos filminin önermesi olan 'yüzleşmek zordur'un temelini oluşturan yüzleşmeye dair kullanılan metafor olan 'ayna' ve kendini gerçekleştirme aracı olarak 'aynalı düşünce' konu alınmıştır. İkinci bölümde şiddet konusu ve yaratma cesareti ele alınmıştır. Şiddet teması üzerinden sinema ve şiddet, erk ve narsizm, şiddet ve toplumsal cinsiyet ilişkisi, yüzleşmeyi bir illüzyon yaratarak zorlaştıran unsur olan erkek egemen toplumun yarattığı şiddet ortamı, bu illüzyonun sürmesini sağlayan erk eliyle metodolojik olağanlaştırma ve buna bağlı olarak celladına aşık olma sendromu çalışmanın kavramsal boyutlarını oluşturmaktadır. Üçüncü bölümde ise tezin kavramsal yaklaşımını somutlaştıran Narkisos filminin sinopsisi, treatmanı, senaryosu ve sahne analizleri sunulmuştur.
Sinematografik görüntünün üretilmesinde görme biçimlerinin rolü ve 2000 sonrası Türk sineması

Sinematografik Görüntünün Üretilmesinde Görme Biçimlerinin Rolü ve 2000 Sonrası Türk Sineması başlıklı bu tez üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde; fiziksel, psikolojik ve kültürel yönleri ile görme kavramı incelenmiş ve yüzey üzerine oluşturulan imgenin üretildiği döneme hakim olan düşünsel yapı ile ilişkisi ortaya koyulmaya çalışılmıştır. İkinci bölümde, sinematografik görmenin ortaya çıkışının hazırlayan sosyal değişim, sinematografik uygulamanın gelişen etkinliği ve farklı uygulamalarının dramatik anlamın yaratılmasındaki kullanımı film örnekleri üzerinden derinlemesine ele alınmaya çalışılmıştır. Üçüncü bölümde, Türk sinemasında sinematografik etkinlik, sinema seyir ilişkisi bağlamında tarihsel temsil sanatları ile ilişkili olarak ortaya koyulmaya çalışılmış, 2000 sonrası Türk sinemasında sinematografik uygulamanın genel görünümü incelenmiştir. Çalışmanın uyguma bölümünde Nuri Bilge Ceylan'ın sinematografik uygulaması irdelenmiş ve yönetmenin Uzak filmi sinematografik uygulamanın kullanımı açısından analiz edilmiştir.
Türkiye sinemasında mekansal yönelim olarak Ankara imgesi

Kent, modernizm sürecinin merkezi odağını var eden mekansal bir düzlemdir. Türkiye'de modernleşme pratiğinin merkezi odağı, Ankara'nın başkent olarak ilan edilmesiyle mekansal bir yönelim kazanmıştır. Ankara kent planlamasında, Kemalist Modernleşme Projesini içeren düzenlemeler, kenti tarihin yeniden yapılandırıldığı bir sahne konumuna getirmiştir. Anadolu coğrafyasının yeni merkezi yapısını ifade eden başkentin yarattığı anlam evreni; edebiyat, resim, sinema ve mimari gibi farklı disiplinlerde varlığını korumaktadır. Türkiye siyasi tarihindeki mekansal yönelim, Ankara kentini yapılandırmıştır. Türkiye Sineması'nda da kente yönelen film katmanı, kentin imgesel ve simgesel yapısını içeren sahneleri göstermektedir. Ankara imgesine odaklanan tez çalışması, merkeziyet fikrinin edebiyat ve mimari gibi farklı metinlerdeki yansımaları ile bir araya gelen toplumsal muhayyileyi ve Ulus kavramını, Ankara'da çekilen filmler aracılığıyla incelemektedir. Ankara'da çekilen filmler, mekan ve zamanı gösteren farklı dönemleri ya da farklı dönemlere ait imgeleri barındırmaktadır. Filmlerdeki sözü edilen imgelerin varlığını kavramak açısından psikanaliz, mimari, edebiyat, sosyoloji gibi farklı disiplinlere başvurular yapılarak değerlendirme ekseni yaratılması planlanmıştır. Türkiye Sineması'nda, Ankara'ya yönelen mekansal tercihin ve gösterenlerinin, sözü edilen kapsam dahilinde düşünülmesi; çalışmanın ana çatısını ifade etmektedir.