turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Adalet ve Kalkınma Partisi iktidarında Türk dış politikasında yumuşak güç uygulamaları

Güç kavramı gerek Siyaset Bilimi'nin gerekse Uluslararası İlişkiler'in merkezindeki bir kavramdır. Siyasette gücün dönüşümü sonucunda ortaya çıkmış olan yumuşak güç kavramı ve buna getirilen eleştirilere de bakılmış ve Ak Parti dönemindeki yumuşak güç uygulamaları önemli bir çalışma alanı olarak görülmüştür. Çalışmada; eksen kayması tartışmaları da dikkate alınarak, Afrika'ya yönelik faaliyetlerin analiziyle araştırmaya sınır kazandırılmış ve özgün sonuçların elde edilmesi sağlanmıştır. Çalışmanın temel savı; Ak Parti'nin yumuşak güç uygulamaları olarak nitelendirilen faaliyetleri, Afrika örneğinde incelendiğinde bu coğrafya ile geliştirilen ilişkiler, değişen dünya konjonktürü ve düzeni sonrasında ortaya konulan çok yönlü bir dış politika tercihinin sonucudur. Türkiye'nin dış politikadaki uygulamaları, yaklaşımı ve diğer aktörlerin tarihi süreçteki ve günümüzdeki uygulamaları dikkate alınarak yumuşak güç kavramı irdelenmiştir. Literatür taraması sonrası, yumuşak güç kavramının, bazı aktörlerin kıtaya karşı gösterdiği sömürgeci anlayışın devamında gelişen, bu anlayışın günümüzde form değiştirmiş hali olduğu düşünülmüştür. Türkiye'nin ilişkilerde kullandığı dil ve uygulamalarının içeriğinin ise farklı özellikler taşıdığı görülmüştür. Bu tespit sonrasında, Türkiye'nin yaklaşımını karşılayacak, adaptif güç olarak tanımlanan farklı bir güç tanımlaması önerilmiştir. İlk bölümünde araştırmanın problemi ve yöntemi, ikinci bölümde, güç ve çeşitleri ele alınarak teorik çerçeve oluşturulmuştur. Üçüncü bölümünde Türk dış politikası dönemlere ayrılarak incelenmiş, genel özellikleri belirlenmiştir. Dördüncü ve Beşinci bölümde ise, söz konusu dönemdeki yumuşak güç uygulamaları ve Afrika örneklemi üzerindeki uygulamalar analiz edilmiştir. Tez çalışması, 'Değerlendirme ve Sonuç' kısmı ile tamamlanmıştır.
Ekonomik, siyasal ve diplomatik yönleriyle Birleşmiş Milletlerin örgüt yapısı ve işlevleri

İnsanoğlu var olduğundan itibaren içinde bulunan iktidar hırsı, dünyamızda tarifi büyük acılara yer açan iki dünya savaşını meydana getirmiştir. Birinci Dünya Savaşı sonunda oluşturulan MC Örgütü ne yazık ki işlevini gerçekleştirememiştir. MC sorunlara yerinde müdahale edememesi ve kararları taraflı alması sebebiyle devletlerin güvenini azaltmıştır. Meydana gelen İkinci Dünya Savaşının ardından insanlara büyük acılar yaşatan savaşların tekrar yaşanmaması, barışa karşı tehditlerin tekrarını önlemek, uluslararası barış ve güvenliği koruma amacıyla 26 Haziran 1945 tarihinde San Francisco'da BM kurulmuştur. İletişim çağında yaşadığımız günümüzde dünyamız küçüldü. Dünyanın herhangi bir noktasında meydana gelen olaylar sosyal medyaya düşmektedir. Acılar, sevinçler ekranlara ve internet sayfalarına dakikalar hatta saniyeler içinde düşmekte ve insanlar bu olaylara tepkilerini, övgülerini klavyelerinin başından bildirmektedirler. Böyle bir dünyada hakem rolünü oynayacak bir kuruma eskisinden daha fazla ihtiyaç duyulmaktadır. Bu hakemliği yapacak olan Birleşmiş Milletler barışı desteklemek, çevreyi korumak için ortak projeler sunmak, insan haklarını korumak ve kadın haklarını savunmak konusunda tek güç olduğu savunulmaktadır. Birleşmiş Milletlerin bu hakemliği ne ölçüde yapabilmektedir? Tartışma konusudur. Bu tezde konu olarak görülüp seçilmesi, bu şiddetle ihtiyaç duyulan hakemlik görevinden dolayıdır. T. C. Giresun Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü İktisat Anabilim Dalı Yüksek Lisans Tezim olan 'Ekonomik, Siyasi ve Diplomatik Yönleriyle Birleşmiş Milletlerin Örgüt Yapısı ve İşlevleri' konusunu incelemiş bulunmaktayım. Tezin tüm eksikleri ve hataları bana ait olup, Birleşmiş Milletleri tanımak isteyenlere ışık tutacağını inanıyorum.
Soviet policy towards Turkey (1920-1923)

Bu araştırma Sovyet Rusya'nın Türkiye politikasını Birinci Dünya Savaşı sonrası dünyanın karmaşık siyasi koşulları, yeni Sovyet hükümetinin uluslararası arenadaki zorlu konumu ve Doğuda ve Batıda bir diplomatik atakla yürüttüğü 'barış içinde bir arada yaşam' politikası bağlamında inceleyen bir vaka çalışmadır. Sovyet dışişlerinin kuruluş ilkeleri, süreç boyunca çeşitli taktiksel değişimler yaşansa da, kendini Türkiye politikasında göstermektedir. İncelenen yıllar Türk ulusal hareketiyle Sovyet hükümeti arasındaki ilk ilişkilerin doğduğu, Ankara'da Sovyet diplomatik misyonunun kurulduğu, Bolşeviklerin Türkiye'deki duruma ve Türk ulusal hareketine aşina hale geldiği ve Sovyet politikalarının Cumhuriyet'in ilanına doğru gözden geçirildiği yıllardır. Türkiye bu tezde tartışılan dönem boyunca Sovyet dış politikasında değişen bir role sahip olmuştur. İlk yıllarda Türk ulusal hareketi doğudaki diğer uluslara örnek olabilecek birtakım olarak görülürken, daha sonra, aşağı yukarı Lozan'la birlikte, bu değerlendirme yerini Türkiye'yi emperyalist ülkelerin baskılarına karşı ittifak yapılacak kapitalist ülkeler arasına yerleştirme perspektifine bırakmıştır. Tezde, Sovyet Rusya'da karar mekanizmasını monolitik ve tek sesli bir süreç olarak gören yaygın görüş sorgulanmakta, Türkiye örneği üzerinden Sovyet dış politika yapım süreçlerinin çok taraflı ve gergin doğası gözler önüne serilmektedir.
Regional refugee protection: A comparison of Europe and the middle east

Savaş öncesi nüfusunun yarısından fazlasının göç etmek zorunda kalmasıyla Suriye Arap Cumhuriyeti'ndeki çatışma zamanımızın en büyük insani ve mülteci krizine neden olmuştur. Memleketini terk etmek zorunda kalan 5.6 milyondan fazla insanın akını doğrudan iki bölgeyi etkilemiştir: Avrupa ve Ortadoğu'yu. Bu tez, literatürü az da olsa zenginleştirmek ve içindeki bazı boşlukları doldurmak amacıyla mülteci korumanın hukuki çerçevesini bölgesel açıdan incelemektedir. Suriye Arab Cumhuriyeti'nden kaçanların vakasına odaklanan bu tez, her iki bölgenin hukuki çerçevesini değerlendirmektedir ve içerdiği korumaya yönelik hukuki zemini eleştirel olarak incelemektedir. Ayrıca, her iki bölgeden ülke vaka çalışmalarını yapan bu tez, Almanya, Macaristan, Lübnan ve Suudi Arabistan'ın çelişkili politika ve mültecilere karşı tutumlarını örnek vererek bölgesel çerçevelerin içerdiği karmaşaları ve eksiklikleri öne çıkarmaktadır. Tez, Avrupa ve Ortadoğu'nun mülteci koruma çerçevelerinin birbirinin antitezi olduklarını ileri sürmektedir. Avrupa'da iyi gelişmiş ve kökleşmiş bir bölgesel işbirliği, oldukça uyumlaştırılmış normlar ve kurumlar gözlemlenmekteyken Ortadoğu, mülteci korumanın yasal dayanaklarının ve normlarının mahrumiyetini, güçsüz kurumları ve güçlü devlet egemenliğini nitelendirilmektedir. Ancak, Suriye Arab Cumhuriyeti'nden kaçanların koruma sonuçlarının ışığında verimli sorumluluk paylaşımı ve mültecilerin ihtiyaçlarına uygun karşılık açısından her iki bölge başarısız olmuştur.
George W. Bush ve Barack Obama Dönemi ABD'nin İran'a yönelik dış politikasının karşılaştırmalı analizi

Amerikan dış politikası gerek uluslararası politika gerekse de bölgesel politikalar nezdinde oldukça önemli etkileri olan bir süreci ifade etmektedir. Bu sürecin önemli aktörlerinden olan George W. Bush ve Barack Obama, uyguladıkları dış politikaları ile farklı yaklaşımları temsil etmektedirler. Söz konusu yaklaşımlar İran politikasında da kendisini göstermiştir. 1979 İran İslam Devrimi ile birlikte uluslararası ve bölgesel politikalar nezdinde ABD açısından önemli bir rakip haline gelen İran, halihazırda söz konusu niteliğini korumaktadır. Bu çerçevede George W. Bush dönemi ile Barack Obama dönemleri ABD dış politikasının İran'a yaklaşımını karşılaştırmalı olarak analiz eden çalışma; ABD dış politikasını aktörleri, bürokratik kurumları ve doktrinleri açısından ele almaktadır. Bununla birlikte İran ile yürütülen nükleer görüşmeler ile ABD-İran bölgesel mücadele alanlarını ve bu alanların ABD yönetimince nasıl şekillendirildiğini kritik eden çalışma; ilişkilerin önümüzdeki dönem seyrine dair önemli ipuçları sunmaktadır.
Ticari liberalizm kuramı çerçevesinde Türk ticaret diplomasisi faaliyetlerinin değerlendirilmesi

Yakın dönemde ortaya konan bazı çalışmalar, ticaret ile barış ve işbirliği arasındaki ilişkiyi ülkelerin siyasi rejimleri ve yönetim tarzları ile ilişkilendirmiş, demokratik rejimlerin ticaretin getirdiği kazançları koruma noktasında otoriter rejimlere göre daha istekli olduğunu ortaya koymuştur. Bu tezde, söz konusu akademik çalışmalardan yola çıkılarak, Türkiye'nin 1999- 2019 yılları arasında, Amerika Birleşik Devletleri, Almanya, Çin Halk Cumhuriyeti, Fransa, Hollanda, İran, İsrail, Mısır, Rusya Federasyonu ve Suudi Arabistan ile siyasi ve ticari ilişkileri incelenmiş, bahse konu dönemde ortaya çıkan siyasi krizlerin ticari ilişkilere ve ticari ilişkilerin geliştirilmesi amacıyla sahada yapılan ticaret diplomasisi faaliyetlerine nasıl etki ettiği irdelenmiştir. Tez kapsamında yapılan araştırmalar Türkiye'nin demokratik ülkeler ile yaşadığı krizlerin ticarete ve ticaret diplomasisi faaliyetlerine olumsuz bir etkide bulunmadığını, ancak otoriter ülkelerle yaşanan krizlerin hem ticareti hem de ticaret diplomasisi faaliyetlerini olumsuz etkilediğini ortaya koymuştur. Çalışmada yer alan tespit ve değerlendirmeler dış ticaret rakamları, yatırımlar ve kişi hareketlerine bakılmak suretiyle oluşturulmuş, kriz dönemlerinde söz konusu ülkelerde görev yapan ticaret diplomatlarının aktardıkları ile doğrulanmıştır.
Dış politikada din faktörü: İsrail örneği

Modern uluslararası ilişkilere Vestfalya sistemi hakim olduğu için din dış politikayı belirleyici bir faktör olarak görülmemiştir. Ancak din bu dönemde araç olarak uluslararası ilişkilerde varlığını devam ettirmiştir. 1948 yılında İsrail devletinin, akabinde din temelli çeşitli uluslararası örgütlerin kurulması dış politikada dinin yeniden etkili olduğu bir dönemi başlatmıştır. 11 Eylül 2001 yılında ABD'de Pentagon ve İkiz Kulelere yönelik saldırılarla birlikte din, uluslararası ilişkilere tam bir dönüş yapmıştır. Yöneticilerin dini düşünce ve inançlarının, kutsal mekanların statüsü ve dini temelli iç çatışmaların dış politikaya etkisi gibi konularda görüldüğü gibi günümüzde din dış politikada önemli bir faktör haline gelmiştir. İsrail Devleti'nin kurucu ideolojisi olan Siyonizm, uluslararası toplumun onayını almak için laik temel üzerine inşa edilmiş olup tüm dünyadaki Yahudiler için bir devlet yaratma amacında idi. Bu amaç doğrultusunda kurulmuş olan İsrail devletinin Tevrat kaynaklı bir dış politika stratejisi izlediği görülür. Tevrat kaynaklı olarak Yahudiler, vaat edilmiş topraklar, seçilmiş halk oldukları iddiası ve varlığını devam ettirme bilinci ile hareket etmektedirler.
Bulgaristan sosyal ve siyasal yaşamında Türkler

tarihi itibarıyla NATO üyeliğini kazanmış durumdadır. 2007 yılında AB'ye tam üye olacak Bulgaristan, siyasi ve hukuki uyum kriterleri tamamlanmış olup; ekonomik ağırlıklı uyum çalışmaları devam etmektedir. Yeni dönemde Bulgaristan'da yaşayan Türk azınlık ise, geçmişş yıllarda ellerinden zorla alınmış temel insan hak ve özgürlüklerini yeniden kazanmaya başlamıştır. Bu hakların geri kazanımında Bulgaristan'ın Batı Dünyası teşkilatında yer alabilmek uğruna imzalamak zorunda kaldığı uluslararası hukuk metinleri ve anlaşmaların etkisinin yanı sıra seçen ve seçilenlerinin çok büyük kısmını Türk-Müslüman azınlığın oluşturduğu Hak ve özgürlükler Hareketi'nin de payı büyüktür. Bugün için her türlü özgürlüğünü kağıt üzerinde kazanmış gibi görünen Türk azınlığın hala çözüm bekleyen birçok problemi mevcuttur. Bulgaristan Türklerinin içinde bulunduğu ekonomik sıkıntılar ise idari ve sosyal sıkıntılardan çok daha önemlidir. Ancak akılda daima tutulması gereken en önemli husus ise, Türk azınlığın sıkıntılarına çarenin öncelikle yine kendinden gelmesi gerekliliğidir. Ancak bu çareler aranırken her türlü siyasal marjinalleşmeden kaçınmak gerekmektedir. HÖH, bu politikayı kurulduğu günden beri başarıyla uygulayarak önce Bulgaristan siyasetinde dengeleyici güç, bugün ise iktidarın küçük ortağı olmayı başarmıştır. Günümüzde Bulgaristan'daki Türk azınlığın, hakların kazanımının sadece demokratik mücadeleyle mümkün olabileceği bilinciyle hareket etmeleri ve güçlerini tek bir siyasi parti çevresinde toplamaları gerekmektedir.
Siber uzayın NATO'nun güvenlik anlayışına etkisi

Soğuk Savaş sonrası bilgi ve iletişim ağlarında ve teknolojide yaşanan büyük gelişimler sonrasında karşımıza yeni bir alan çıkmaktadır. Bu alan fiziki dünyadan bağımsız olan, mekan ve zaman kavramına bağlı olmayan ve internete dair her şey olarak ifade edilebilen siber uzaydır. Fazlaca belirsizliklerle dolu bu alanda, tüm aktörler bir şekilde muhatap olmuş durumdadır. Birçok faydayı ve zararı içerisinde barındıran siber uzayda devletler kendi başına rol alabildiği gibi ulusal ve uluslararası kuruluşlar da etkinlik sağlamaktadır. Bu organizatörlerden çok önemli bir yere sahip olan NATO, siber uzayda kendini ön plana çıkaracak şekilde etkinlik sağlamaya çalışmaktadır. NATO'nun bir askeri savunma örgütü olarak kurulmasından sonra yeni bir tehdit alanı olarak da görülen siber alanda ülkelerin ortak savunmaya başvurması ve birlikte hareket etmesi durumu söz konusu olmuştur. NATO, üyelerini siber saldırılara karşı korumada kritik bir rol oynayabilir. Özellikle bir İttifak olarak yaptığı çalışmalar, yayınladığı belgeler ve aldığı kararlarla, NATO'nun siber alandaki tehdit ve saldırılara karşı nasıl hareket ettiği ve ne derece etkin olduğu konusu çalışmanın konusunu oluşturmaktadır.
Kant'ın ebedi barış teorisi çerçevesinde uluslararası düzen inşası: Wilson ilkeleri ve Milletler Cemiyeti örneği

Savaş olgusu insanlık tarihi kadar eski bir realitedir. Bununla birlikte; savaş koşullarının yıkıcı etkisi sonrası düzen inşası ve bunun sürdürülebilirliği barış olgusunu ortaya çıkarmıştır. Özellikle dünya savaşları sonrası dönemlerde kurulan uluslararası düzenlerin sürdürülebilirliği barış koşulları ile yakından ilintilidir. Bu nedenle tarihin birçok farklı döneminde birçok düşünür savaş ve barış olguları üzerine düşünegelmiştir. Uluslararası ilişkileri ve barış olgusunu kurumsallaştırması anlamında en çok öne çıkan yaklaşımlardan biri Kant'ın ebedi barış teorisidir. Bu çalışmanın amacı; Kant'ın ebedi barış teorisi çerçevesinde uluslararası düzen kurmayı ve Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra kalıcı barışı tesis etmeyi amaçlayan Wilson İlkeleri ve Milletler Cemiyeti'nin kurulmasını incelemektir.
Uluslararası hukukta dicle ve fırat nehirlerinin savaş zamanındaki hukuki statüsü

Silahlı çatısmaların çıkmasıyla devletler arasındaki barıs zamanındaki ilişkilerbozulur ve uluslararası nehirlerin barıs hukuku tarafından belirlenen statüsündebelirsizlik hakim olur. Uluslararası nehirlerin suları ve bunlara bağlı tesislerçatısmalar sırasında askeri hedef teskil edebilir veya bir silah olarak kullanılabilirler. Bu durumda uluslararası nehirler hukuku, uluslararası insancıl hukuka göndermeyapmanın dısında pek az bir koruma sağlar. Bu yüzden, son çeyrek yüzyılda üçkörfez savasına maruz kalan Dicle ve Fırat nehirleri, lex specialis ilkesi uyarınca jus in bello hükümlerince korunmalıdır. Tez, uluslararası insancıl hukukun Dicle ve Fıratnehirlerine doğrudan veya dolaylı olarak uygulanabilecek ahdi ilke ve kurallarınıinceler. Burada suyun müstakil ve münhasır kurallarla korunması sözkonusudeğildir; çünkü su, sivillerin hayati ihtiyaçlarını karsılamak ve sivillere karsı bir silah olarak kullanılmasını sınırlamak üzere dolayısıyla korunur. Bunun ötesinde çevresel korumayı sağlayan ahdi hükümler, sınırlı uygulamaya sahiptir ve henüz buandlasmalara taraf olmamıs Dicle ve Fırat'a kıyıdas devletler için teamülibağlayıcılıktan yoksundur. Bu sebeple, bu nehirleri korumak için, savasındüzenlenmesinde teamül hukukunun ayırım, askeri gereklilik, orantılılık ve insaniilkelerine dayanmak gerekir.
Türkiye ve Ortadoğu'da güncel gelişmeler ışığında su sorunu

Ortadoğu'da su konusu çoğu zaman bir potansiyel çatışma nedeni olarak görülmektedir. Bu düşünceyi rasyonel hale getirmek için öne sürülen temel neden ise suyun kıtlığıdır. Bu bakışla, hayati bir madde olan suyun çatışma ile ilişkilendirilmesinde bir haklılık olduğu düşünülebilir. Ancak bu yaklaşımın nedeni dikkatlice sorgulanmalıdır. Nesnel bir mantık yürütüldüğünde, suyun bir çatışma sebebi olarak sunulmasına neden olabilecek birkaç seçenek üretilebilir. Birinci seçenek; hayati bir konuya kamuoyunun dikkatini çekerek farkındalık yaratmak ve bu suretle gelecekte olabilecek felaketleri engellemek için şimdiden tedbir alınmasını sağlamak olabilir. İkincisi seçenek ise; güç merkezlerince su konusunda manipülasyon yapılarak, Ortadoğu'da kaos ortamının devam ettirilmesi ve bu merkezlerin çıkarları doğrultusunda Ortadoğu'nun istismar edilebilmesi olarak düşünülebilir. Yukarı kıyıdaşların bıraktığı suyu azaltmasının engellenmesi de su sorununun çatışma ilişkisi ile gündemde tutulmasından beklenen bir etki olabilir. Üçüncüsü ise su gerçekten, bir savaşa neden olabilecek bir sorundur. Oysa kanımca, su ve çatışma kavramları arasında bir ilişki kurmayı amaçlayan çalışmalarda, su miktarı, kişi başına düşen su ve artan su ihtiyacı üzerinden yapılan analizler yeterli olmayacaktır. Çatışma fikri somutlaştırılmalı, çatışmanın aktörleri ve hedefleri ortaya konarak düşünce muğlaklıktan kurtarılmalıdır. Aksi takdirde neden tarih kitaplarının, su kaynakları son derece kıt Arap Yarımadası ülkelerinin su savaşları ile dolu olmadığına mantıklı bir cevap bulmak gerekir. Dolayısı ile konuyu etkileyen başka değişkenler vardır. Bu değişkenler üç grup altında toplanabilir:? Birinci grup su ile ilgili sıkıntıyı şiddetlendiren türdendir. Nüfus artışı, tarım ve sanayide kullanımdan dolayı artan tüketim, kaynakların kirlenmesi, küresel ısınma gibi insanoğlunun uygarlık tanımı içerisinde ihtirasla sürdüğü pek çok faaliyet alanı ve onun sonuçları ile ilgilidirler. İ İkinci grup ise teknoloji, uluslararası hukuk ve örgütlenme gibi su konusunda rahatlama, çatışmasız çözüm sağlama umudu veren veya en azından buna katkı sağlayan değişkenlerdir. İ Üçüncü ve son grup ise uluslararası ilişkilerin ve aktörler arasındaki faaliyetlerin cereyan ettiği ortam ve bu ortamdaki değişimlerdir. Bunlardan başlıcaları küreselleşme ve bilgi çağının teknolojik ve kültürel etkileridir. Bu tez çalışması ile su konusunun kıtlığına ilişkin haklı mülahazalar ile uluslararası ilişkilerin söz konusu değişkenleri arasında bir bağ kurulmak istenmiştir. Buradan hareketle su ve çatışma ilişkisinde önemli görülen değişkenler tespit edilmiş, bu perspektiften Ortadoğu'da bir çatışma olasılığından bahsedilip bahsedilemeyeceği yorumlanmaya çalışılmıştır. Umulan odur ki, insanoğlu neden olduğu küresel ısınma ve çevre kirliliği neticesinde dünyasını yok olma aşamasına getirmeden önce, teknolojinin iyi niyetli kullanımı, diploması ve su tüketiminde alınacak tedbirler ile su için savaşmama şansından istifade edecek mantık ve erdeme de sahiptir.
Bölgesel ihtilaflar bağlamında Güney Çin Denizi ve Çin Halk Cumhuriyeti'nin bölge politikaları

Devletlerin uluslararası sistemdeki varlıkları; sahip oldukları ekonomik, askeri ve sosyolojik olguların yanı sıra, bu olguların oluşumu sırasında gösterdikleri reflekslerle paralel biçimde ilerlemektedir. Uluslararası sistemin yegane aktörlerinden biri kabul ettiğimiz devletlerin dış sınırlarını çevreleyen miğfer konumundaki bu refleksler, diğer aktörlerin faaliyetlerinden önce göz önünde bulunduracağı temel göstergelerin başında gelmektedir. Bu doğrultuda çalışmamızda ele aldığımız ihtilaflar, Asya-Pasifik Bölgesi içerisinde yer alan, 'Güney Çin Denizi' olarak adlandırdığımız bölgenin kıyısında bulanan ülkeleri kapsamakta ve ihtilafa taraf olan ülkelerin sayısı ve de çeşitliliği açısından küresel bazdaki diğer örneklerinden tamamen ayrılmaktadır. Bu noktada, 'Dünya üzerindeki bölgesel ihtilafların hiçbiri en az beş hak talebini içeren Güney Çin Denizi ihtilafı kadar fazla aktörlü ve karmaşık değildir.' yargısında bulunmak, çalışmamızın akademik kıymeti açısından yerinde bir tespit olacaktır. Aynı zamanda, ihtilafa dahil olan kıyı devletlerin ihtilafa yönelik gösterdiği farklı refleksler; hayati çıkar noktasından, pragmatist pasiflik noktasına kadar uzayabilirken; Güney Çin Denizi'nin sahip olduğu jeo-politik ve jeo-stratejik özelliklerin getirdiği artılar ise, özellikle 21. yüzyılın gereklilikleriyle birleştiğinde, bu bölgenin üçüncü dünya savaşının merkezi konumuna gelebileceğini bizlere göstermektedir. Bu gösterge ise, sahip olduğu gücü ve kapasitesiyle Çin Halk Cumhuriyeti'nin Güney Çin Denizi'ne yönelik politikalarını şüphe ve merakla sorgulatmaktadır. Özellikle de 2016 yılında Çin Halk Cumhuriyeti aleyhine sonuçlanan Tahkim Mahkemesi Kararı'nın ardından, kapasitesini gün geçtikçe arttıran bu hegemon ülkenin atacağı adımlar ilgi, merak ve şüpheyle izlenmektedir.
NATO's entending relations with east-central European states: The case of Hungary

oz NATO'NUN MERKEZİ-DOĞU AVRUPA ÜLKELERİ İLE GELİŞEN İLİŞKİLERİ: MACARİSTAN ÖRNEĞİ Tüzünkan, Murat Yüksek Lisans, Uluslararası İlişkiler Bölümü Tez Yöneticisi: Yrd. Doç. Dr. Mustafa Türkeş Ağustos 1998, 143 sayfa Bu tezde NATO'nun genelde Merkezi-Doğu Avrupa ülkeleri ile, özelde ise Macaristan ile gelişen ilişkileri incelenmektedir. Çalışmada, NATO'nun Soğuk Savaş dönemi sonrası yeni görev ve misyonu ve Merkezi-Doğu Avrupa ülkeleriyle ilişkileri ele alınmakta, Soğuk Savaş'ın sona ermesinin hem NATO'yu hem de Merkezi-Doğu Avrupa ülkelerini nasıl etkilediği üzerinde durulmaktadır. NATO, Soğuk Savaş sonrasında ortaya çıkan yeni koşullar sonucu beliren gereksinimlere, özellikle genişleme süreci ile uyum sağlamak zorunda kalmıştır. Ayni dönemde, Merkezi-Doğu Avrupa ülkeleri de Soğuk Savaş koşullarında yapılanan siyasal ve güvenlik ağlarının çökmesi nedeniyle, dış entegrasyon sorunu ile karşılaşmışlardır. Dolayısıyla, NATO ve Merkezi-Doğu Avrupa ülkelerinin hedefleri yakınlaşmıştır. Çalışmada, NATO genişlemesinin askeri nedenlerden mi yoksa siyasi amaçlardan mı kayaklandığı sorunsalından hareket edilmiş; Batı için NATO'nun genişlemesi daha çok politik bir amaçken, Merkezi-Doğu Avrupa ülkeleri için ise genişlemenin kısa vadede politik, uzun vadede ise askeri bir amaç olduğu sonucuna varılmıştır. Tezde, Macaristan NATO'nun Merkezi-Doğu Avrupa ülkeleri ile gelişen ilişkilerinde örnek ülke olarak ele alınarak, Macar seçkinlerinin NATO'nun genişleme sorunsalı ve Macaristan' in NATO üyeliği konularındaki görüşleri, NATO genişlemesine Macarların tepkisi, Madrid Zirvesi öncesi ve sonrası Macar stratejileri incelenmektedir. Çalışmada, hem NATO üyelerinin hem de Mekezi-Doğu Avrupa ülkelerinin, bölgede istikrarın Merkezi-Doğu Avrupa ülkelerinin NATO'ya katılmalarıyla sağlanacağı görüşünde uzlaştıkları sonucuna varılmıştır. GeneldeMerkezi-Doğu Avrupa ülkelerinin, özelde Macaristan'ın ana hedefi, Batı dünyasına entegre olmaktır.