turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Plato's Socrates: Dialectical method as techné

Bu tez Platon'un diyaloglarında, Sokrates üzerinden nasıl diyalektik metodu bir çeşit techne olarak işlediğini incelemeyi amaçlamaktadır. Bu araştırma, Plato'nun diyaloglarına dayanaraktan, techne'yi techne yapan özellikleri sıralayarak başlamakadır. Hakikat, rasyonellik, belli bir konu ile uğraşma, hem faydalı hem de öğretilebilir olma techne'yi tanımlayan özellikler arasındadır. Platon'un diyaloglarında bulduğumuz techne tanımı, o dönemde uygulanan eğitimde oldukça önemli rol oynayan ve techne sahibi olduklarını iddia eden sofistlere ve şairlere yöneltilen eleştiriler aracılığıyla fark edilmektedir. Sofistlere yöneltilen eleştiri için Protagoras ve Gorgias'a, şairlere yöneltilen eleğtiriler için de Ion, Devlet ve Symposion'a değineceğiz. Bunun yanında, Platon'nun Phaidros'ta bir eğitim formu olarak yazılı metinlere yönelttiği eleştiriye de değinilecektir. Bu eleştiri diyalektik metodun anlam ve üstünlüğünü öne çıkarıcı nitelikte olduğundan dolayı da oldukça önemlidir. Bu eleştirilerden sonra Parmenides, Theaitetus ve Sofist diyaloglarına değinerek, Platon'un Socrates üzerinden diyalektik metodu nasıl öğrenilebilir ve öğretilebilir bir techne olarak ele aldığını göstermeye çalışacağız.
Aydınlanmacı ahlak anlayışı ve Türk düşüncesine etkileri: Baha Tevfik örneği

oz Bu çalışmada, Türk düşüncesi ile Batı düşüncesi arasındaki ilişkilerinin 18. yüzyıldan itibaren yoğunlaşmasıyla başlayan etkileşimin ahlak felsefesi alanındaki yansımalarının, Baha Tevfik örneğinden hareketle irdelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmanın bütünlüğü içinde görüleceği üzere Baha Tevfik ahlak sorununu ele alırken daha çok materyalist Aydınlanmacı düşünürlerin etkisinde kalmıştır. Bu bağlamda ancak materyalist bir ahlak anlayışının toplumsal çöküşe engel olabileceği inancıyla metafizik ve dinden bağımsız bir ahlak sistemi oluşturmaya çalışan Baha Tevfik, ahlakın tıp, fizyoloji ve psikoloji gibi deneysel bilimlere dayandırılması gerektiğini savunmaktadır. Vicdan ve vicdan azabının ahlak açısından herhangi bir anlam ve değer taşımadığını ileri süren Baha Tevfik, ahlakı bencillik duygusuna dayandıran materyalistlerden farklı düşünür: Ona göre insan 'iyi'ye, materyalistlerin dediği gibi kişinin kendine olan sevgisiyle değil, bilim ve nefis terbiyesi ile ulaşabilir.
İbn Rüşd'ün din-felsefe ilişkisi bağlamında ahlakın konumu

İbn Rüşd'e göre ahlaki erdemlerin kaynağı, insanın sahip olduğu öfke ve arzulama yetileridir. Ahlaki erdemlerin insan tarafından sahip olunması bu iki yetinin insanın aklı tarafından kontrol altına alınması ile doğru orantılıdır. Bu iki yetinin insanda bulunması ahlaki erdemlere sahip olmak için yeter sebep değildir. Filozofa göre bu iki yetinin, aklın gerektirdiği ölçüde kullanılması koşuluyla ahlaki erdemlerin ortaya çıkması söz konusudur. İbn Rüşd insanın erdemli olmasını tüm akli ve ahlaki erdemlere sahip olmasına bağlamaktadır. İnsanın erdemli bir varlık olmasının temeline, insanı diğer varlıklardan ayıran 'Akıl' yetisini koymaktadır. İbn Rüşd'te 'Akıl' erdemli ve ahlaklı olmanın temel taşıdır. İbn Rüşd'e göre, varlıklarda bulunan hikmeti kavrayan akıl, aslını yakalamış olur. 'Akil' olmanın yolu, varlıklarda bulunan hikmeti kavramaktan geçer. Ona göre aklın menşei, Tanrısal düzen ve ilahi nedenselliktir. Akıl yetisinin iyi kullanılması davranış ve fiillerini aklıyla yönlendirmesi ahlaki erdemlere sahip olmasını sağlayacaktır. İbn Rüşd'e göre bireylerin erdemli bireyler haline getirilmesinde kullanılacak olan iki temel yol vardır. İkna ve zorlama diğer bir ifade ile öğüt verme ve cihat metodu. Filozofumuza göre felsefi düşüncede, ahlaki erdemlerin insanlara kazandırılmasında ileri sürülen bu iki yöntem aynı şekilde İslam dininde de söz konusu olup İslam şeriatı tarafından da bireylerin ahlaklı, erdemli olması konusunda kullanılması gereken yöntemler olarak ifade edilmiştir. İbn Rüşd erdemlerin bireye kazandırılmasında felsefe ile dinin yöntemlerinin çelişmeyip birbirine uygunluk arz ettiğini belirtir. O, hayatı, nesnel gerçekliği, İslam inanç sisteminin öngörüleri doğrultusunda algılamaya çalışırken, yine inandığı dinin kendisine kullanmasını emrettiği aklı ile de algılamaya çalışır.
A critique of Kantian morality from virtue ethics perspective

Bu tezin amacı erdem etiği zaviyesinden Kantçı Ahlak'ın bir analizini sağlayabilmektir. Kant'ın Ahlak'ı çoğunlukla yanlış anlaşılmaktadır ve aşırı basitleştirilmiş, karikatürize bir tutumla ele alınmaktadır. Bu haksız okumanın bir sonucu olarak, erdem etiği savunucuları tarafından birçok eleştiriye maruz bırakılmaktadır. Bununla beraber, daha derin bir Kant Ahlakı analizinin bu suçlamalara karşı savunma sağlaması mümkün gözükmektedir. Bunu olasılığı değerlendirebilmek için, öncelikle söz konusu eleştiriler sekiz kategori altında ele alınmaktadır. İkinci olarak Kantçı Ahlak'ın temel öğeleri incelenmektedir. Buradan çıkarılan sonuca göre, Kantçı Ahlak'ın ruhsuz, katı bir kural takibi olarak düşünülmesi hatalıdır. Verilen argümanlar ışığında, görev etiğinin kendine özgülük, tekamül ve iç muhabese ile uyumlu bir biçimde ele alınmasının mümkün olduğu iddia edilmektedir.
Muhyiddin İbnü'l-Arabİ ve Sadreddin Konevİ ekseninde ahlakın ontik temeli üzerine bir inceleme

Bu çalışmanın temel problemi 'ahlakın ontik temeli' meselesi olup bu mesele 13. yy.'ın önde gelen sufilerinden olan İbnü'l-Arabi ve Konevi'nin görüşleri ekseninde incelenmektedir. Çalışmanın amacı, bu iki sufinin temel eserlerinin felsefece okunması ve bu okuma ekseninde ahlakın ontik temeli üzerine felsefi bir metnin kaleme alınmasından ibarettir. Çalışmada izlenilen yöntem şu şekilde ifade edilebilir: Hem tarih odaklı inceleme tarzından hem problem odaklı inceleme tarzından istifade edilerek bir analiz faaliyetinde bulunulmuş ve elde edilen sonuçlardan hareketle, mümkün mertebe rasyonel gerekçelendirmelere dayalı bir sentezleme işlemi yapılmıştır. Ahlak zorunlu olarak insanı gerektirir. Binaenaleyh, bir ahlak anlayışının temelinde bir insan tasavvuru yatar. Söz konusu tasavvur ise bir ontolojiyi zorunlu kılar. Şu halde ahlak hakkındaki sorgulama varlığa dair bakış açısı üzerinde temellenir. Başka bir deyişle ahlak olgusunun varlık alanında dayanak noktalarının bulunması icap eder. Söz konusu ontik dayanaklar ahlakın temellendirilmesi, ahlaklanma ve ahlaklılık bakımından çeşitlenirler. Diğer taraftan 'ahlakın ontik temeli' nosyonu başka bir zorunluluğu da ihtiva eder. Ahlak insanın ontik yapısının zorunlu bir sonucu, tercih konusu olmayan bir gerçeklik görünümdedir; ahlakın insana dayanması, onun insanın ontik yapısından zaruri bir şekilde hasıl olması anlamını taşır. İbnü'l-Arabi ve Konevi'nin görüşleri bu kabuller doğrultusunda incelenmiş olup ahlakın ontik temeline ilişkin olarak elde edilen başlıca veriler aşağıdaki gibi özetlenebilir:Ahlakın temelinde insanın yaratılışı ve ilahi isimlerle irtibatı yatar: Allah insanı kendi suretine göre yaratmış olup insanda esmanın tümü mündemiçtir ve her birinden ahlaklanabileceği bir pay mevcuttur. Ahlaklanma bakımından güzel-iyi ahlak ile çirkin ahlak birbirlerinden ayrılır. Bu ayrım ise insan nefsinin içinde bulunduğu ikircikli durumdan kaynaklanır. Öte yandan Allah'ın isim ve sıfatlarıyla ahlaklanmak söz konusu olduğu için ahlaklanmanın da temelinde ilahi isimler bulunur. Ahlaklanmanın ontik temeliyle ilgili bir diğer husus, yaratmanın yenilenmesidir; zira ahlaklanma yani sahip olunan huyların fiiliyata aktarılması süreklilik arz etmekte olup dinamik bir işleyişe tekabül eder. Bu çerçevede hem halk hem hulk bakımından yenilenme vuku bulur. Bu namütenahi ilerleyiş insanın mümkün bir varlık olmasıyla da irtibatlıdır. Mümkün bir varlık olan insanın Tanrı'nın mertebesine yükselmesi imkansız olup O'na benzeme gayesiyle nihayetsiz bir yolculukta bulunması söz konusudur. Ahlaklılık yani insanın kemali ise Hakk'ın kemalinden kaynaklanır. Hakk'ın 'ekmellik' vasfının en yetkin surette zuhur ettiği yer, 'insan-ı kamil' mertebesidir.
Carnap ve Quine'da soyut varlıklar sorunu

Çalışmanın amacı, sayılar, ilişkiler, özellikler, sınıflar gibi soyut varlıklar hakkında yapılan çağdaş dilsel çözümlemelerin üst kuramsal temellerini görmektir. Bunu sağlamak için iki klasik düşünür, Carnap ve Quine ele alındı. Onların soyut varlıklar hakkındaki görüşleriyle ilgilenildi. Bu görüşler arasında her ne kadar önemli benzerlikler varsa da, farklılıklar da çarpıcıdır. Bu çalışma varlıkbilgisi hakkında Carnap ile Quine arasındaki tartışma olarak da okunabilir. Çalışmada varlıkbilgisinin yapısı ve varlıkbilgisel üstlenim ele alındı. Ayrıca analitik olma ve analitik olmayla üstlenim arasındaki ilişkiye de değinildi. Carnap'ın Quineci üstlenim ölçütünü kabul etmesi ve Quine'nm kuram öğretisinin Carnapçı dil çerçeveleri öğretisine benzerliği dile getirildi. Bu çalışma soyut kendilikler açısından bakıldıkta şu noktayı savlar: Yaygın olarak savunulan pozitivizm ve pozitivizm sonrası bilim felsefelerine atfedilen görüşün tersine, Carnap ve Quine'nm çalışmalarında tümeller yadsınmamaktadır. Tez bu sav çerçevesinde Carnap ve Quine'nm felsefelerinin soyut varlıkların doğa bilimlerindeki önemli konumlarını görmezden gelen safdil bir adcılık olmadığım ileri sürmektedir.
Heidegger'in 'Dasein' kavramının varlık ve düşünme bağlamında bir incelenmesi

Bu tez Martin Heidegger'in düşüncesinde 'varlık', 'düşünme' ve 'insan' kavramları arasındaki ilişkileri göstermeyi amaçlar. Heidegger'in başlıca kaygısı insanın varlık sorusunu ihmal ederek özne ya da varolanların efendisi olarak anlaşıldığı geleneksel felsefeyi aşmaktır. Tezin başlangıcından sonuna kadar şu tartışılır: eserleri boyunca Heidegger varlığı ve kökensel düşünmeyi unutan Batı metafiziğinin öznellik ve nesnellik yaklaşımlarını nasıl yarattığını kanıtlamaya odaklanır. Heidegger'e göre öznellik ve nesnelliğin zirveye ulaştığı modern çağda insanın yurtsuzluğuyla başa çıkmanın tek yolu varlığı düşünmektir. Tezin ilk bölümü insanın Batı metafiziğinde önemli yere sahip üç filozof olan Platon, Descartes ve Nietzsche'nin varlık ve düşünme anlayışlarına dayanarak nasıl özneye dönüştürüldüğünü göstermeyi hedefler. İkinci bölümde Heidegger'in başyapıtı Varlık ve Zaman'da insan varoluşu anlamına gelen Dasein ve Hümanizm Üzerine Mektup'ta ekstatik olarak insan araştırılmaya çalışılır. Heidegger düşüncesinde bu iki yapıt aracılığıyla unutulan varlık ile insan arasındaki bağ açığa çıkartılır.
Eleştirel pedagoji açısından E. Levinas'ta 'öteki' kavramı

egitim anlayıslarına ve pratigine etkilerini elestirmeyi ve Levinas felsefesi aracılıgıyla ögrencininbiricikligine saygılı, onu 'baskalıgında' büyütmeyi hedefleyen, alternatif bir egitim anlayısı önermeyiamaç edinmektedir. Bu amaçla modernist felsefe gelenegi ve kartezyen özne anlayısının, pratik hayatta, egitim süreciörneginde, nasıl bir ögretmen-ögrenci iliskisi dogurabilecegine dair fikir yürütülmeye, böyleceontolojik bir problem ile modernist egitim anlayısları ve süreçleri elestirel olarak iliskilendirilmeyeçalısılacaktır. Modernist anlamda bir özne olarak konumlandıgında ögretmenin, ögrencinin farklılıgını dikkatealmadan, onu, kendi tasarısına indirgemesi seklinde belirecek bir çatıskılı iliski biçimi, bu çatıskıyıdogurabilecek bir egitim anlayısı benimsedigi zaman kaçınılmaz olarak ortaya çıkabilir. Nitekim; tarih boyunca, özellikle modern dönemde, çogunlukla devlet erkinin ideolojisine uygun bir toplumsal yapı olusturabilecek bireyler için 'araç' olarak görülebilecek egitim anlayıslarınınuygulanma olanagı bulabildigi gözlemlenebilir. Örnegin; egitimi, yetiskinlerin çocuga istedikleri yönüvermeleri, biçimlendirmeleri ya da egitilenin davranıslarında istendik degisme meydana getirme süreci olarak gördügümüzde, istendik kelimesinin özgür egitim, özgür ögrenci imajıyla çelistigi ve ögrencininkumanda ile istenilenlerin yaptırıldıgı bir robot olarak düsünülmesine neden olduğu söylenebilir. Bu nedenle egitim sürecinde önemli olan, egitim iliskisinde benzerlik kurdugumuz, çatıskı sorununun, bertaraf edilecegi, ve Levinas'ça bir sorumluluk etigiyle temellendirilebilecek bir egitim anlayısınıbenimsemek olmalıdır.
Gilles Deleuze'un Henri Bergson yorumu üzerine bir değerlendirme

Gilles Deleuze felsefeye getirmiş olduğu yeni düşünme biçimiyle Batı felsefe geleneğini etkilemiştir. Bu etkinin sebebi onun özcü düşünme biçimine getirmiş olduğu eleştirilerdir. Deleuze açısından özcü düşünme biçimi eleştirilmesi gereken yapısall bir düşünmedir. Bu yapısall düşünme biçiminin yerine oluşa dayalı fark felsefesi getirilmelidir. Deleuze'e göre yapısall düşünme biçimini terk edip onun yerine oluşa dayalı bir düşünme biçimini getiren filozoflardan birisi Henri Bergson'dır. Bergson felsefesi özcü düşünme biçimine eleştiri oluşturduğu gibi Batı düşünme biçimine de eleştiri oluşturmaktadır. Bununla birlikte Deleuze'e göre Bergson aşkın bir varlık görüşü yerine içkin varlık görüşünü getirmiş filozoflardan birisidir. Bergson içkin varlık görüşüne bağlı olarak her şeyi evrene içkin biçimde açıklamaya çalışmıştır. Zira Bergson açısından evren dahil tüm şeyler evrim ile oluşmuştur. Aynı zamanda Evren, evrim ile oluşurken aşkınsal bir yapıdan güç almamaktadır. Deleuze'e göre Bergson'da evren dahil tüm şeyler sürenin farklılaşması sonucunda oluşmuştur. Bu farklılaşma dışsal olmadığı içsel farklılaşmadır. Bu çalışmada ortaya koymaya çalışılan düşüncelerden birisi Bergson'un süreye bağlı oluş düşüncesini savunmasıdır. Bu sebeple her iki filozofun üretmiş olduğu kavramlar öz oluşturmak yerine oluş içerisinde sürekli olarak yaratılmaktadır. Dolayısıyla Deleuze, Bergson'un kavramlarını oluşa bağlı bir biçimde açıklamaya ve anlamaya çalışmıştır.
Alevilik ve bektaşiliğin düşünsel temelleri

Alevilik ve Bektaşilik hakkında toplum içerisinde bilgi eksikliğinin ve gerçekte ne olduğu hakkında bir merakın mevcut olduğu görülmektedir. Bunun başlıca nedeni Aleviliğin sözlü kültür geleneğine dayalı olması ve Alevilerin uzun dönem bu yaşam tarzlarını gizlemek durumunda kalmış olmasıdır. Günümüzde Alevilik hakkında ortak bir tanımlama yapılamamaktadır. Aleviler kendi içinde de ayin ve ritüelleri farklı olabilmektedir. Tüm bunlar toplum içinde Alevilik hakkında bir karmaşa yaratırken, Alevilerin de bir kimlik bunalımı yaşamasına neden olmaktadır. Bu durum Alevilik hakkında birçok yorum yapılmasına neden olmaktadır. Tarihsel gelişimi incelendiğinde görülmektedir ki Alevilik, Türk Kültürüyle şekillenmiş, siyasi yönelimlere göre hareket eden bir yaşam tarzıdır.
İbn Haldunun İslam düşüncesindeki arka planı ve Mukaddimenin ilimler tasnifindeki yeri

İbn Haldunun (732/1332-808/1406) Mukaddime isimli eseri, kendisinden sonra uzun dönemler boyunca özellikle tarih ekolü içinde değerlendirilmiş, modern dönemde ise, batıda da ele alınarak özellikle sosyal bilimlerin bakış açısına göre tartışılmış ve yaklaşık son bir asırlık dönemde de yine bu çerçevedeki bir literatürde karşımıza çıkmıştır. Bu tür bir değerlendirme biçimi ise onu bağlamından koparan ya da daraltan popüler söylemlere kapı aralamıştır. Bu çalışmada söz konusu eserin, ancak kendi bağlamında değerlendirilerek daha iyi anlaşılabilmesine işaret etmek adına, Mukaddimeyi genel olarak İslam düşüncesinin çeşitli dallarına nisbetle ele almak üzere bir çerçeve çizilmiştir. Bu açıdan yine Mukaddime müellifinin değindiği alanlarla ilişkisi sorgulanmak istenmiştir. Bu bağlamda hadis ilminden tarihe, siyasetname geleneğinden felsefeye dek bir dizi ekolün Mukaddimenin altyapısını oluşturduğu söylenebilir. Bu açıdan eserin, hikmet ilimlerinden olduğu söylenerek ortaya konulan umran ilmine hasredilmesi bakımından özellikle felsefe geleneği ve Meşşailerle ilişkisi daha derin bir şekilde ele alınmıştır. Mukaddimenin bilim tarihi içinde, tasniful ulum geleneği bağlamında nerede durduğunu görebilmek için de ilimler tasnifindeki yeri incelenmiştir.
Spinoza'nın din eleştirisi

'Spinoza'nın Din Eleştirisi' başlıklı çalışmamızda düşünürün 'Nübüvvet', 'Mucize' ve 'Kutsal Kitap' hakkındaki görüşlerini analiz ettik. Çalışmamızın birinci bölümünde Spinoza'nın din tasavvurunu ve din tasnifini, ikinci bölümde ise nübüvvet ve mucize konusunu ele aldık. Nübüvvet başlığı altında Spinoza'nın vahiy ve peygamberlik hakkındaki görüşlerini inceleyip alemin yaratılması ile nübüvvet arasındaki ilişkiyi Spinoza'nın İbn Meymun'a yönelik öne sürdüğü görüşleri çerçevesinde inceledik. Bu bölümde ayrıca Spinoza'nın mucize hakkındaki eleştirilerini ele aldık. Üçüncü bölümde, Kutsal Kitap hakkında Spinoza'nın yanlış bulduğu yorumlama yöntemi ve buna karşılık önerdiği doğru yöntemi sunduktan sonra bu yöntemin uygulanmasında karşılaşılan zorlukların neler olduğunu inceledik. Sonuç kısmında ise, panteistik bir Tanrı anlayışına sahip olan Spinoza'nın teistik din anlayışının spesifik konularını incelemesindeki temel amacını ve nasıl bir din tasavvuruna sahip olduğunu tespit etmeye çalıştık.
Hıristiyanlıkta kongregasyonalist akımın ortaya çıkışı ve görüşleri

Kongregasyonalizm, kilise düzen ve disiplininde Kutsal Kitap'ı şaşmaz, yanılmaz, tek rehber kabul eden bir kilise idare sistemidir. Kongregasyonalist kiliseler, her bir cemaatin bağımsız ve özerk bir şekilde kendi meselelerini yürüttüğü, Kongregasyonalist Kilise yönetim şeklini uygulayan Protestan Hıristiyan kiliselerdir. Bu kiliseler; Tanrı'ya ibadet, dini törenleri yerine getirmek, yoldan çıkmış ve bozulmuş üyeleri terbiye etmek ve gerekli görevlileri seçmek için yetkili kılınmış; kendine özgü işleri yapma otoritesine ve yetkisine sahip olarak herhangi bir harici kişi veya kurulun kontrolünden bağımsız bir şekilde kendi istekleri ile bir araya gelmiş; Hıristiyan olduklarını da alenen ilan etmiş Hıristiyanların cemaatidir. Birçok Kongregasyonalist kilise, kökenlerinin en sade şekliyle Kongreasyonal kiliselere dayandığını iddia etmekle birlikte, bu akım Robert Browne tarafından 1592 yılında yayınlanan birlik teorisine dayalı bir yönetim şeklini benimseyen bir Protestan akım türüdür. Onlar, İngiltere Kilisesi'nin Püriten reformasyonu sürecinde ayrılıkçı dini hareketten ortaya çıkmıştır. Büyük Britanya'da, ilk Kongregasyonalistler diğer akımlardan ayırt edilmek için Ayrılıkçılar veya Bağımsızlar olarak isimlendirilmiştir. Ayrıca Kongregasyonalist Kilise'de ihtiyarlar ve diyakozlar olmak üzere iki tip kilise görevlisi vardır.
İhvan-ı Safa'da varlık ve bilgi

Bu çalışmada İhvan-ı Safa'nın, bilgi ve varlığa ilişkin görüşleri ele alınmaktadır. Felsefenin iki önemli disiplini olan epistemoloji ve ontolojiye dair yaklaşımları, döneminin özellikleri göz önünde bulundurularak incelenmektedir. İslam felsefesinin en yoğun döneminde ortaya çıkmış bir topluluğun analiz edeceği çok şey vardır. Nitekim birçok alanda araştırmalar yapmışlar, hiçbir ilmi faaliyeti küçümseyip geri çevirmemişlerdir. Bu yaklaşımlarının sonucu, hayatın her alanında uygun soruları sorup, en doğru cevapları bulmayı da bir disiplin haline getirmelerini sağlamıştır. Varlık nedir? Nasıl bilinir? Bu iki temel soru kapsamında varlık hiyerarşisini, tasnifini ve dereceler arası işlevlerini ortaya koymak; bilginin oluşma aşamalarını, insan aklının ve nefsinin bilme aşamasında hangi roller oynadığını ortaya koymaktadır.
Hume'da kesin bilginin olanağı

Bu çalışmada David Hume'un epistemolojik sistemi içerisinde kesin bilginin olanağı araştırılmıştır. Bu filozofun bilgi teorisini deneyimci yönleri üzerinden anlayabilmek için, bilginin oluşumu, tüm zihinsel süreçler ortaya serilerek incelenmiştir. Söz konusu filozof şüpheci yanı ile kesin olandan çok, kesin olmayanı konu edinmiştir ve kesin olmayanların sınırı çizilerek, kesin olan açığa çıkartılmıştır. Bu çalışma sonucunda hangi tavırda hangi düzeylerde kesinliğin elde edilebileceği ortaya konmuştır.
An investigation of Saṃkhyakarika: The history and philosophical problems of Saṃkhya darsana

Bu tezde Hint Felsefesinin önemli metinlerinden biri olan Samkhyakarika'nın analizi yapılmış ve metnin yaşamı bir ölüm tefekkürü olarak sunduğu fikri ortaya koyulmuştur. Ayrıca Samkhya felsefesinin, Hadot'nun Antik Yunan ve Roma ile ilgili yaptığı gözlemleri çerçevesinde incelenebileceği iddia edilmiştir. Öncelikle giriş bölümünde Antik Yunan ve Roma'daki spritüal geleneğin ana hatları, Hadot ve Foucault'nun bu döneme ait gözlemleri ve bulguları ile paylaşılmıştır. Hadot, Antik Yunan ve Roma'daki felsefenin bir yaşam biçimi olarak ortaya çıktığını düşünür. Yani felsefi söylem insanın kendisinin en iyi haline ulaşması için kişiye yol gösterir. Dolayısıyla felsefi söylemin pratik bir amacı vardır. Ayrıca Antik Yunan felsefesi ve spritüal gelenekleri ölüm olgusu ve ölüme dair kaygıyı da merkeze alır. Hint Felsefesi de bu türden bir yapı sergiler. Bu açıdan Hint felsefesi ve Antik Yunan Roma felsefi gelenekleri arasında bir diyalog başlatılabileceği iddia edilmiştir. Bu diyalogun Hint felsefesi tarafını en eski felsefi geleneklerden biri olarak kabul edilen Samkhya felsefesinden başlayabileceğini düşünülmüştür. Samkhya felsefesi Hint külliyatının ve düşüncesinin en önemli parçalarından biridir. Bu yüzden tezin ikinci bölümünde Samkhya felsefesinin tarihsel gelişimi Hint Felsefesinin öne çıkan metinleri üzerinden incelenmiş ve Samkhya Felsefesinin Hint felsefesi içerisindeki yeri anlatılmıştır. Metnin asıl amacının ölüm olgusunun yarattığı kaygının aşılması olduğu iddia edilerek, metindeki acı, bilgi ve özgürleşme arasındaki ilişki ortaya koyulmuştur. Samkhyakarika metninin asıl iması ruhun özgürleşmesi değil ölümün kaygısının aşılmasıdır. Ayrıca metin yaşamın deneyimini öne çıkararak, yaşamın kendisini bir ölüm tefekkürü ve spritüal bir egzersiz olarak ortaya koyar. Sonuç olarak bu tezde Antik Yunan ve Hint felsefeleri arasında benzer spritüal gelenekler üzerinden bir diyaloğun başlatılabileceği gösterilmiştir.
Imagination in the study of history: Collingwood reconsidered

Filozof ve tarihçi R. G. Collingwood, hayal gücünün tarih çalışmasında oynadığı rol konusunda cesurca iddialarda bulunur, ancak bu iddialarını yeterince gerekçelendirmez. Bu tezde, Collingwood'un eserlerini birbirlerini aydınlatıcı şekilde kullanarak ve Collingwood'dan sonra hayal gücü ve tarih konularında yazılmış düşüncelerden de yararlanarak, Collingwood'un tarihsel hayal gücü anlayışına içerik ekliyorum. Collingwoodcu bir tarihçi için üç tür hayal gücü olduğu sonucuna varıyorum: meraklı, öğretici ve temsilci hayalgücü.
Ateizmin temeli olarak özgürlük: 'J. P. Sartre'ın yaklaşımı'

Ateist düşünce, modern dönemde, materyalist düşünce temelli anlayışın etkisini taşımakla birlikte, bir yandan teizmin öne sürdüğü argümanlara sistemli bir eleştiri sunmaya başlamış, diğer yandan toplumsal, psikolojik ve varoluşsal gerekçelerle özgürlük fikrine dayanarak kendini temellendirmeye çalışmıştır. Marx'ın sosyopolitik, Freud'un psikolojik, Nietzsche ve Sartre'ın varoluşsal ateist düşünce biçimleri, insanı konu alarak, onun özgürlüğünü vurgulayarak ateizm düşüncelerini serdetmişlerdir. Bu filozofların ana tezleri, insanın toplumsal, psikolojik ve dini her türlü baskı unsurundan kurtulması gerektiğidir. Bu sebeple onların ateizm anlayışları, insana özgürlüğünü kazandırmak için dile getirdikleri görüşleri yansıtmaktadır. Bu çalışma, 21. yüzyıl varoluşçu filozoflarından J. P. Sartre'ın ateizm görüşünü işlemektedir. Sartre'ın ateizm görüşünün özgürlükle temellendirilmesi çalışmanın temel çıkış noktasıdır. Tezde, Sartre ateizminin, sistemli teist eleştiri boyutu olmadığı, görüşlerini tamamen varoluşsal anlamda ve özgürlük fikri çerçevesinde ileri sürdüğü işlenmektedir. Sartre'ın varlık görüşü ve insan psikolojisinden hareketle, özgür olan insan için, Tanrı'nın gereksiz ve anlamsız olduğu düşünceleri irdelenmektedir.