turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Thomas Hobbes'un insan anlayışı

İnsan varlığı geniş bir perspektif çeşitliliğiyle incelemeye alınabilir. Felsefe tarihinde Hobbes'un bakışı önde gelenlerden biridir. Çağdaş toplum bilimi ve felsefesi çok tartışılmış olmasına rağmen, temel savlarının felsefi antropoloji disiplinine ait olduğu tartışma götürmez. Bu nedenle, bu çalışmada Hobbes öncelikle bir ' insan filozofu ' olarak görülmektedir. ' Leviathan ' eseri dayanağı sağlamaktadır. Hobbes'un başlıca sorunu devlet-toplum-birey ilintisi olduğundan, tartışmalar buna uygun sürdürülmüştür. Ama kökte, tasarlanmış genel bir fenomen biçiminde, ' doğal insan ' ile ' toplumsal ' karşıtlığı vardır. Daha geniş anlamda onun sistemi toplumsal varoluşun bir antolojisidir. Tavrı materyalisttir, çünkü cisim ve genellikle onun hareketi toplumsal cismi ve bunun hareket yasalarım belirler. Hobbes'un ' homo homini lupus ' dictum'u birçok önyargının kaynağı olmuştur, ama amacı sadece, yasasız bir toplumun tasarımlamasına yardım etmekti. Romantik düşünürlerin pek övdüğü ' doğal durumu', Hobbes için vahşi hayat durumudur, herkesin herkesle savaşıdır. Bu etkili tasarım ' toplumsal durutrf'un gerçekliğini vurgulamak için. Bu nedenle Hobbes Avrupa'nın büyük hümanist geleneği içinde yer alır.
İlk Dönem Türk romanında ahlak

Bu çalışma edebiyat ve felsefenin kuvvetli bağlarından yola çıkarak, Tanzimat dönemi Türk düşüncesinde ahlak düşüncesini romanlar bağlamında ele almaktadır. Tanzimat dönemi Türk düşüncesi hem modern Batı düşüncesi hem de klasik İslam düşüncesi ile ilişki içerisindedir. Roman edebi bir tür olmanın yanında aynı zamanda bir düşünce ürünü olarak da kabul edilmiştir. Roman yazarları romanı ahlakı düzeltmek için bir araç olarak kabul etmişlerdir. Bu düşünce romanların içeriğine de etki etmiştir. Romanlar, Tanzimat dönemi Türk düşüncesinde toplumsal, sosyal ve düşünsel amaçlar taşımışlardır. Tanzimat dönemi ahlak düşüncesi de klasik ahlak düşüncesinin yanında yeni ve modern bir ahlak düşüncesini topluma yaymaya çalışır. Roman da bu bakımdan ahlak felsefesinin önemli bir taşıyıcısı olmuştur. Bu düşünce özellikleri nedeniyle çalışmamız ilk dönem Türk romanlarında ahlak felsefesini ele almakta ve bu romanları İslam ahlak felsefesinin temel kavramları ekseninde analiz etmektedir.
İlimler tasnifi geleneğinde müziğin yeri ve önemi

Müzik, insanın tarih boyunca çeşitli amaçlarla kullandığı bir araç olmuştur. Toplum ve kültürlere göre farklı tezahürlerle karşımıza çıkan müzik dini törenler, cenazeler, kutlamalar, düğünler gibi insan yaşamının her anında yerini almıştır. Müzik, Çin ve Antik Yunan medeniyetlerinde sistematik şekline kavuşması ile beraber eğitim sisteminde de kendine yer edinmeye başlamıştır. Pisagor'un müziği matematik ile ilişkilendirmesi, Platon'un çocukların eğitiminde müziğin önemine dikkat çekmesi, Aristoksenos'un müziğe dair müstakil eserler vermesi gibi gelişmeler bu sanat bir ilim olarak ele alınmasını sağlamıştır. Müzik, Orta Çağ'ın yedi özgür sanatından biri olarak kabul edilerek aritmetik, geometri ve astronomi gibi ilimler ile birlikte değerlendirilmiştir. İslam medeniyeti ise Beytü'l-Hikme merkezli tercüme hareketleri neticesinde söz konusu ilimlerle tanışmıştır. İslam düşünürleri konularını belirlemek, birbirleriyle ilişkilerini saptamak, eğitim müfredatı oluşturmak gibi nedenlerle bu ilimleri sınıflama yoluna gitmişlerdir. Kindi ile başlayan bu sınıflama süreci Farabi, Harezmi, İhvan-ı Safa ve İbna Sina gibi filozoflarla devam ederek köklü bir geleneğin oluşmasını sağlamıştır. İslam düşünürlerinin yaptığı bu sınıflandırmaların birçoğunda ise müzik ilmi matematik ilimlerin içerisinde değerlendirilmiştir. Onlar, müzik ilmini yaptıkları tasniflerin içinde konumlandırmalarının yanı sıra bu ilme dair müstakil eserler de kaleme alarak müzik ilmine verdikleri önemi göstermişlerdir. Bu eserlerde kendi müzik felsefelerini ortaya koymuşlar ve ayrıca birçok müzikal konuya temas ederken enstrümanlara dair bilgiler de vermişlerdir. Nitekim bu çalışmada İslam filozoflarının ilimler tasnifi ile müziğin bu tasnifteki yeri ve önemi değerlendirilmiştir.
Ganİm el-Bağdadİ'nin el-vasit fi şerhi tehzİbi'l-mantık adlı eserinin tenkitli metin neşri ve muhteva analizi

'Mantık ilmi, düşünme faaliyetinde zihni hatalardan koruyan, doğru düşünmenin kurallarını ve yöntemlerini gösteren ilimdir. İslam filozofları ise mantığı, bilinenden bilinmeyenin elde edilmesini sağlayan, bütün ilimlerin metodolojisinde önemli bir konuma sahip bir alet ilim olarak tanımlamışlardır. Dolayısıyla mantık, İslam filozoflarının çalışma sahalarında önemli bir yere sahiptir. Bu bağlamda Taftazani'nin 'Tehzibu'l-Mantık ve'l-Kelam' adlı eserinin mantık bölümü ayrı bir öneme sahiptir. Zira mantık ilminin öğretimi söz konusu olduğunda temel alınan eserler arasında yer alan bu eser üzerine pek çok şerh ve haşiye yazılmıştır. Bu şerhlerden birisi de Ganim el-Bağdadi'ye (ö. H.1030) aittir. Tehzibü'l-Mantık'ın anlaşılmasında önemli bir yere sahip olduğunu düşündüğümüz bu eserin tahkikinden oluşan çalışmamız, hayatı ve eserleri, metnin içeriğine dair bir özet ve metnin tahkiki olmak üzere üç bölümden oluşmaktadır. '
Estetik sanat rejimi ve yüce: Rancière estetiğinin bir eleştirisi

Jacques Ranciere, 20. yy. ikinci yarısı ve 21. yy. siyaset ve estetik felsefelerinde öne çıkan figürlerinden biridir. Bu tez, Ranciere'in siyaset ve modern sanat üzerindeki kitaplarından yola çıkarak kendisinin 'uyuşmazlık' ve 'estetik sanat rejimi' kavramlarını incelemektedir. İnceleme sırasında bu kavramları da Friedrich von Schiller'in 'estetik devleti', Friedrich Nietzsche'nin Apolloncu ve Dionysosçu sanat güdüleri arasındaki çatışma ile ilişkilendirmeye çalışmaktadır. Bu çalışmada öne sürülen tez, Ranciere'in uyuşmazlık kavramını anlatırken sık sık altını çizdiği duyulurun paylaşımı düşüncesinin, estetik değeri neredeyse yalnızca Güzel'in analitiğini veren ortak duyuma indirgediğidir. Bu indirgemenin siyasi ve estetik olası olumsuz sonuçlarını sergilemek amacıyla Edmund Burke, Immanuel Kant ve Jean François Lyotard gibi filozofları yapıtları dolayımında Yüce'nin bir serimlemesi yapılacaktır. Sonuç olarak ise Ranciere'in uyuşmazlık kavramının indirgemeci niteliği nedeniyle, amacının tersine estetik sanat rejiminde ortak duyumdan siyasi çıkar elde edilmesini kolaylaştırdığı belirtilecektir. Kant'ın Yüce'nin a priori kurallarını araştırırken vardığı siyasi çıkarımların, Ranciere'in uzlaşmaya alternatif olarak sunduğu uyuşmazlık kavramının getireceğini öne sürdüğü siyasi özgürleşmeye göre daha sağlam bir zemin oluşturduğu iddia edilecektir.
Aristoteles ve Thomas Aquinas'ta erdemler

Ortaçağ'da, Aristoteles'in görüşleri, Hristiyanlıkla uyuşmadığı gerekçesiyle Kilise otoriteleri tarafından dışlanır. Ancak St. Thomas, çağının pek çok teolog ve filozofunun aksine, Hristiyanlık inancını temellendirmede Aristoteles felsefesinden yararlanılabileceğini düşünür. Hristiyanlığa ait birçok açınlamaya Aristoteles felsefesiyle temel sağlamaya çalışan Thomas, Hristiyan ahlak öğretisini de Aristoteles etiğiyle temellendirmeye çalışır. Bu amaçla Thomas, Hristiyanlığın insan tasarımına bağlı erdem görüşünü, Aristoteles'in erdem görüşüyle bağdaştırmaya çalışır. Çünkü Thomas, Hristiyan ahlakına dayanan erdem görüşünü rasyonelleştirme istemektedir. Ancak St. Thomas'ın bu bağdaştırma çabası başarılı olmuş görünmemektedir. Çünkü, Aristoteles'e göre erdem insanın ona özgü olanaklarıyla gerçekleştirilirken ve kişinin erdemli olup olmadığı ya da ne türden eylemler gerçekleştirdiğinde erdemli olduğu, kişi tarafından bilinebilirken, Si. Thomas's göre kişinin erdemli olması Hristiyan inancının kabul edilmesi koşuluna dayanmakta, onun erdemli olup olmadığını son tahlilde ancak Tanrı bilebilmektedir. Erdemi ikisi de 'orta olma olarak tanımlamakla birlikte, St. Thomas ve Aristoteles arasındaki farklılık, tek tek bütün erdemlere ilişkin yaptıkları belirlemelerde tayin edici bir rol oynar. Örneğin Aristoteles'te ölçülülük bazlarda ne aşırıya kaçmak ne de eksik kalmak iken, Thomas'ia bütün bedensel gereksinimleri karşılamaktan uzak durmaktır. Bu çalışmada, iki filozofun erdem görüşü arasında kısa bir örnekle açıklanmaya çalışılan farklılıklar ele alınmış ve Thomas'in bağdaştırma iddiasına karşın var olan bu farklılığın temel nedenleri ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Marcus Tullius Cicero'nun felsefi yapıtlarında kullandığı akıl yürütme teknikleri

Bu tezde Roma cumhuriyet döneminin önemli kişilerinden biri olan Marcus Tullius Cicero'nun retorik teorisini ele aldığı yapıtlarında, retoriksel akıl yürütme metodu üzerine verdiği teknikler incelenip sınıflandırılmış ve bu tekniklerin izleri Cicero'nun kaleme aldığı De Natura Deorum, De Finibus, De Divinatione, De Officiis, De Amicitia, De Senectute, Paradoxa Stoicorum, Tusculanae Disputationes ve De Fato adlı yapıtlarında sürülmüştür. Cicero, retorik teorisini ele aldığı yapıtlarında retoriksel akıl yürütme tekniklerini işlerken retorik sanatının kendi zamanına kadar gelen geleneksel bölümlemesini temel almıştır. Retoriğin içinde mantığa ve akıl yürütme tekniklerine oldukça önem veren Cicero, bu bölümlemenin içinde işlediği inductio ve ratiocinatioda Aristoteles'in ve Stoacıların etkisini de gösteren bir model ortaya koymuştur. Cicero'nun felsefe içerikli yapıtlarında teoride ortaya çıkan modeli ne kadar takip ettiğini bulmak için yaptığımız inceleme sonucunda Cicero'nun, retorikte ortaya koyduğundan farklı bir modelden yararlandığı ortaya çıkmıştır. Teoride var olan modelin pratikte başka biçimlerde karşımıza çıkması, Cicero'nun felsefe içerikli konuları tartışırken kendine has bir anlatım biçemi yarattığını söyleyebilmemize imkan tanımıştır. Aynı zamanda felsefe içerikli yapıtlarında geliştirdiği retorik temelli bu anlatım biçemi, Cicero'nun hatip kimliğini bir yana bırakmadığını da bizlere kanıtlamıştır.
İbn Sİna felsefesinde ahlakİ önermelerin kaynağı ve değeri

Eylemlerimizin ahlakiliğini belirleyen üst bir ilke vardır. Bu üst ilke, yaptığımız fiileri iyi yahut kötü olarak nitelendirir. Bu ilke, ahlaki önermeleri tümel ve tikel olarak belirler. Bu önermelerin değeri ise meşhurattır. Meşhur önermeler, bir toplumda var olmadıkça veyahut yasa koyucu tarafından belirlenmedikçe şüphe edilen ancak belli şartlarlar ile burhaniliği/kesinliği sağlanan önermelerdir. Dışarıdan değer kazandığı için bu önermelerin burhaniliği/kesinliği, söyleyenin tasdiki ile gerçekleşir. Bu durum alanla ilgili çalışma yapanları iki farklı cevaba yöneltmiştir. Bu sebeple, çalışmada İbn Sina felsefesinde ahlakın kaynağının ne olduğu problemine verilen iki cevap, akıl ve nübüvvet olması değerlendirilmiştir. Nübüvvetin ispatıyla da değeri meşhur olan ahlaki önermelerin burhaniliği sağlandığı sonucuna varılmıştır.
Two approaches to poverty: A comparative study on Amartya Sen's theory of capability deprivation and the framework of social exclusion

İki Yoksulluk Yaklaşımı: Amartya Sen'in Yapabilirlik Yoksunluğu Teorisi ve Toplumsal Dışlanma Çerçevesinin Karşılaştırması Latife Demet Yuncu Yoksulluğa dair bugünkü tartışmalarda etkili olan iki yaklaşım, toplumsal dışlanma ve Amartya Sen tararından geliştirilen yapabilirlik yoksunluğu teorisidir. Bu iki yaklaşım, ekonomik terimlerin yoksulluğu anlamak için yetersiz kalacağı görüşünden hareketle, yoksulluğun politik, sosyal, kültürel ve sembolik boyutlarını vurgulamaktadırlar. Amartya Sen, toplumsal dışlanma yaklaşımının, yapabilirlik yoksunluğu çerçevesi içinde anlaşılabileceğini söylüyor. Buna karşılık bu tez çalışmasının amacı, söz konusu iki yaklaşımda yoksulluğun farklı şekillerde sorunsallaştırıldığına dikkat çekmek ve varsaydıkları farklı normatif zemini ortaya koymaktır. Bu çalışmada, metodolojik farkların üzerinde durmanın yanı sıra, T. H. Marshall' m 'vatandaşlık statüsü' kavramı aracılığıyla toplumsal dışlanma yaklaşımının normatif boyutlarını yorumlamaya çalıştım. Bu yorum, hak zeminli bir anlayışın toplumsal dışlanma yaklaşımının zorunlu bir öğesi olduğunu ancak bu zeminin yoksunluk yaklaşımının zorunlu bir öğesi olmayabileceğini ortaya koymaktadır. İki yaklaşım arasındaki bu fark, yoksulluğun politik ve yapısall bir problem olarak ortaya koyulabilmesi açısından önemlidir.
Gencine-i Adalet üzerine dilbilgisi incelemesi ve iktidar felsefesi bakımından söylem çözümlemesi

Bu çalışma, Katibi tarafından 17. yüzyılın başlarında yazılmış telif eser niteliğindeki Gencine-i Adalet adlı el yazması üzerine gerçekleştirilmiştir. Tek nüshası Topkapı Sarayı Müzesi'nde Bağdat 348 envanter numarasıyla kayıtlı olan Gencine-i Adalet, Osmanlı Devleti padişahı I. Ahmed Han'a sunulmuş siyasetname türünde bir eserdir. Sayfada 21 satırdan oluşan 360 sayfalık mensur eser talik hatla yazılmıştır ve içerisinde Katibi'ye ait birkaç manzume de bulunmaktadır. Osmanlı Türkçesi döneminin başlarında yazılmış olmasına karşın Eski Anadolu Türkçesi dönemine ilişkin güçlü etkilerin bulunduğu Gencine-i Adalet; dönemin toplumsal yapısı, devlet algısı ve işleyişi, yaşamın her alanına yayılmış iktidar mücadeleleri bakımından zengin bir içeriğe sahiptir. Tez; Giriş, Birinci Bölüm İnceleme, Sonuç, İkinci Bölüm Metin, Üçüncü Bölüm Gencine-i Adalet Sözlükçesi bölümlerinden oluşmaktadır. Giriş bölümünde eser ve yazar tanıtılarak ilgili tarihsel bağlam belirtilmiştir. I. Bölüm'de iki alt başlık içerisinde eserin yazım özellikleri, ses bilgisi özellikleri ve biçim bilgisi özelliklerine dayalı dilbilgisi özellikleri belirtilmiş ve iktidar felsefesi bakımından söylem çözümlemesi gerçekleştirilmiştir. Sonuç bölümünde ise incelemeden elde edilen sonuçlar maddeler halinde sunulmuştur. II. Bölümde el yazması eser Türk çeviri yazısına aktarılmıştır. III. Bölüm'de eserde geçen ve anlamlarının belirtilmesi gerekli görülen 2305 sözcüklük bir sözlükçe sunulmuştur.
John Stuart Mill'de özgürlük ve politika

Bu çalışma John Stuart Mill'in faydacılık öğretisiyle birlikte politika anlayışını incelemeyi ve Mill'in yaşadığı dönemin tarihsel özellikleri içinde onun politik ve ahlaki sisteminin ayrıntılı bir araştırmasını yapmayı ve özellikle özgürlük-fayda-adalet ilişkisini sorgulamayı amaçlamaktadır; çünkü özgürlük ve adaletin birbirini gerektirdiği ve bunun faydacılıkla mümkün olacağı düşüncesi Mill'de öne çıkmaktadır. Ona göre adalet bireyin özgürlüğünün korunması için bir teminat vazifesi üstlendiği gibi, özgürlüğü sağlamak için de gereklidir. Çalışmayla, liberal teorinin merkezinde bulunan özgürlük meselesini ve faydacılık öğretisindeki adalet anlayışını Mill açısından ele almak ve çağdaşı filozoflardan farklı olarak, içinde bulunduğu dönemin şartlarında sıra dışı kabul edilen kimi düşünceleri bile ateşli bir şekilde savunan bu filozofun görüşlerini doğru bir şekilde anlamak ve tartışmak hedeflenmiştir. Toplam mutluluğu artırmanın faydacılıkla sağlanacağı yönündeki düşüncesi Mill'i bu üç kavramı birbirine bağlamaya, hatta birbirini gerektiren bir konuma yerleştirmeye itmiştir. Nihayetinde Mill'in sistemi yaşamın her alanını kapsayan, sadece pratik bir sistem olmanın ötesinde, nasıl bir birey sorusunun da öne çıktığı modern dönemde, bu problemin tüm açılarıyla cevaplanmaya çalışıldığı bir sistemdir.
Epistemolojik ve ontolojik sınırları aşmak: Wittgenstein

Bu çalışmada Wittgenstein felsefesi bağlamında yeni bir metodun imkanı ele alınmaktadır. Wittgenstein'ın felsefesinin genelinden hareket eden çalışma filozofun dönemlerinin konumunu göstermeye çalışmaktadır. Çalışmanın temel problemi bu dönemler arasındaki benzerliklerden hareketle Wittgenstein felsefesini yeni bir bağlamda incelemenin imkan dahilinde olup olmadığıdır. Çalışma bunu yaparken aynı zamanda Wittgenstein felsefesinin epistemolojik ve ontolojik meseleler karşısında takındığı tavrı ve Wittgensteincı bir metodun bu meselelere dair sınırları nasıl aştığını/aşabileceğini göstermeyi hedeflemektedir. Bu amaçla çalışmanın birinci bölümünde Wittgenstein'ın hayatı ve felsefesinin tarihsel arka planı incelenmiştir. Bu bağlamda Wittgenstein'ı etkileyen fikirlerin gelişimi gösterilmeye çalışılmıştır. İkinci bölüm, Wittgenstein'ın iki dönemini detaylıca ele alacaktır. Her iki dönem genel olarak filozofun temel eserleri olan Tractatus Logico Philosophicus ve Felsefi Soruşturmalar bağlamında incelenmiştir. Üçüncü bölümde Wittgenstein'ın iki dönemindeki felsefi yaklaşım karşılaştırılmıştır. Her iki dönemin benzerlikleri ve neden bir bütün olarak görülmesi gerektiğine dair savlar bu bölümde yer alacaktır. Daha sonrasında sınır problemi bağlamında transantandallik sorunu incelenmiştir. Dördüncü bölüm de ise Wittgenstein felsefesinde felsefe yapmaya dair problem ele alınmış ve yeni bir bakışın imkanı soruşturulmuştur. Bu yüzden Wittgensteincı bir metot oluşturulmaya çalışılmıştır. Sonuç kısmında ise bu çalışmanın temel iddialarının ne türden bir yenilik taşıdığı ve Wittgenstein felsefesinin yeniden incelenmesinin sonuçları üzerinde durulmuştur.
Mutlak kaostan ebedi barışa: Hobbes'tan Kant'a toplum sözleşmeleri

Mutlak kaostan ebedi barışa erişmenin yöntemlerini irdeleyen çalışmamızda Thomas Hobbes, John Locke, Montesque, Rousseau ve Kant'ın toplum sözleşmesi teorilerine ilişkin görüşleri metodolojik olarak ilerlemeci bir anlayışla birbirleri ile ilintilendirilerek tartışılmıştır. Tartışmanın ana bağlamı toplum sözleşmesi teorilerinin insanın yegane hedefi olan mutluluğu için bireysel ve kolektif haklarını güvence altına alacak en ideal sözleşmenin hangi koşullarda kurulacağı meselesidir. Thomas Hobbes'tan Kant'a toplum sözleşmesi teorilerine bakıldığında ilk olarak insan doğasının ve insanın doğa ile ilişkisinin, ardından insanın toplum ile ilişkisine, sonrasında insanın egemen ve devlet ile olan ilişkisine ve en nihayetinde devletlerin devletler ile olan ilişkisine doğru tarihsel bir gelişim süreci sergilendiği görülmektedir. Bu bağlamda toplum sözleşmeleri teorilerinin tarihin her evresinde her defasında yeni hak kazanımları biçiminde gelişimini sürdürdüğü görülmektedir.
La notion de l'erinnerung dans la phénoménologie de l'esprit de Hegel

Genel olarak bu çalışmada ele aldığımız Erinnerung kavramıdır kısaca özetleyebiliriz. Gerek bilinç, gerek Tin'in her türlü eylemi, Erinnerung'a, yani zamansal ve mekansal deneyimin içselleştirmesin dayanmaktadır. Bilinç, bilinç olabilmek için, Tinde Tin olabilmek için kendi geçmişşini, kendine geri dönerek yeniden kavramak zorundadır. Hegel'ci anlamda İdealizm de bundan ibarettir: akılsal hakikat dışsal bir şekilde elde edilemez. Ancak iç'e dönerek, bu iç'te kendini yeniden tanıyarak hakikate ulaşılabilir.
Güçlü demokrasi ve katılımcı yurttaşlık: Benjamin Barber üzerine bir inceleme

Yurttaşlık, felsefe tarihi boyunca filozofların üzerinde en çok kafa yordukları kavramlardan biridir. Bir devlete ve ulusa ait olmak bağlamında yurttaşlık pek çok yönden ele alınmış ve felsefi tartışmalara neden olmuştur. Genel olarak yurttaşlık haklar ve sorumluluklar ekseninde tartışılmıştır. Elbette günümüzde bu tartışmalar değişen koşullar nedeniyle farklı biçimlerde de ortaya çıkmaya başlamıştır. Bizim bu çalışmadaki amacımız, yurttaşlığın haklar ve sorumluluk ekseninde nasıl tartışmalara yol açtığını göstermektir. Bunun için özellikle liberalizm ve cumhuriyetçilik yaklaşımları üzerinden çalışmamızı kurgulayacağız. Daha özel olarak da Benjamin BARBER'ın liberal yurttaşlık anlayışına yönelik eleştirilerini ve kendisinin güçlü demokrasi ve güçlü demokratik yurttaşlık anlayışını çalışmamıza konu edeceğiz.
Sühreverdİ felsefesinde epistemoloji

Sihabuddin el-Sühreverdi (1153-1191) ? daha ziyade 'seyhü'l-israk' ya da'maktul seyh' olarak bilinir ? ran'da sraki ekolün kurucusudur. Onun felsefesindeki dogu sembolizmi nurun dogusunu, ilahi nurlarınkaynaklandıgı kutsal alanı, kozmik olduğu kadar ruhi israkın kaynagını ifade ederkenbatı, içinde insani nefsin tutsak edildigi ve gerçek evi olan doguya dönebilmesi içinoradan özgürlesmeyi gerçeklestirmesi gereken maddi karanlıklar çukurunu ifade eder. Nur, kendinde ve kendisi sebebiyle varlıktır ve bütün esyayı meydana getirenonun kendi varlıgıdır. Bütün diger her sey nura basvurarak tanımlanırken nurun kendisitanımlanamaz. Nur, kısaca, esyanın ontolojik olarak bulunmasından baska bir seydegildir ve bütün varlıgın kaynagıdır. Nur, bilginin de kaynagıdır. Bilmek, israkaracılıgıyla bulunmaktır. Bilmek, batıda tutsak edilmis insani nefsin oradanözgürlesmeyi gerçeklestirmesi ve gerçek evi olan doguda bulunmasıdır. Biz bu tezde Sühreverdi'nin bilgi teorisini inceledik. lk bölümde onun nurontolojisini ve insani nefsi, onun kaynagını, düsünen nefsle hayvani ruh arasındaki iliskiyi ve dıs ve iç duyularının sayısını ve tabiatını açıkladık. kinci bölümde bilgi teorisinin temel problemleri olan bilginin ne olduğunu, kaynagını, imkanını, dogrulugunun kesinliginin ölçütünü, Sühreverdi'ninepistemolojisine göre isledik. Ayrıca huzuri bilgi ve formel bilgi teorilerini detaylı olarak inceledik.
Kur'an ayetleri bağlamında dini çeşitlilik tartışmalarına bakış

Dünya üzerinde birçok din bulunmaktadır. Bu dinler, insanın hakikate ulaşmasının yolu, insanın varoluş amacı gibi konularda farklı hatta birbiriyle çelişen öğretilere sahiptirler. Dünya üzerinde bu şekilde farklı iddialarda bulunan dinlerin varlığı problemi dini çeşitlilik olarak tanımlanmaktadır. Dini çeşitlilik hakkındaki felsefi yaklaşımlar üç paradigma altında toplanmıştır. Bunlar dışlayıcı, kapsayıcı ve çoğulcu paradigmadır. Dışlayıcı paradigma kurtuluşa götüren tek hakikatin olduğunu savunmuştur. Kapsayıcı paradigma ise, bir taraftan kurtuluş için sadece bir dinde belirtilen mutlak hakikatin şart olduğunu benimserken, diğer taraftan da diğer dinlerin de kişiyi Tanrı'ya ulaştıracağını belirtmiştir. Çoğulcu paradigma ise tek bir doğru din üzerine vurgu yapmanın ya da tek bir dini diğerlerinden üstün tutmanın yanlış olduğunu, dünya üzerindeki bütün dinlerin kurtuluşa ulaştıracağını savunmuştur. Bu çalışmada ise dini çeşitlilik meselesine getirilen felsefi yaklaşımlar Kuran ayetleri ışığında değerlendirilmiştir. Bu değerlendirme iman hakkındaki tartışmalar, kutsal kitapların tahrifi, tevhit inancı, Hz. Muhammed'in peygamberliğinin kabulü meseleleri açısından yapılmıştır. Bu değerlendirmeler sonunda ise yukarıda bahsedilen meseleler açısından, Ehli Kitabın kurtuluşu başlığı altında sonuca ulaşılmıştır.
Heidegger's fundamental ontology as a political project

Martin Heidegger'in temel varlıkbilimi Heidegger'in Nasyonel Sosyalizm'le olan kişisel politik bağlantılarına istinaden uzun süredir tartışılmaktadır ve felsefesinin özsel olarak Nazi ideolojisiyle bir ilişkisinin olup olmadığı konusunda geniş bir yelpazede yorumlar bulunmaktadır. Heidegger'in eserlerini bu bağlamda okumanın alışılageldik yolu, temel varlıkbilimin Almanların insanların geri kalanından daha üstün olmalarını savunan ayrımcı bir politik tutumu gerektirip gerektirmeyeceğinin araştırılması üzerine kuruludur, ve gerek bunu gerekse aksini savunanlar, kutuplardan birinde Almanların bulunduğu bir ikili kutuplaşma fikrini esas almışlardır. Liberal bir bakış açısı ile yapılan eleştiriler literatürdeki en büyük yeri tutmaktadır. Bu çalışmada, Heidegger'in düşüncesine ilişkin genel bir okuma ile temel varlıkbilimin politik öngörülerinden ayrı bir proje olarak düşünülemeyeceği gösterildikten sonra liberal eleştiri ele alınacak ve liberal bakış açısının Heidegger'in düşüncesini değerlendirmede yetersiz olduğu gösterilecektir. Sonra, Derrida'nın konukseverlik düşüncesini açımlarken kullandığı kavramsal altyapıdan faydalanılarak Heidegger'in varlıkbilimini incelemek üzere yeni bir çerçeve oluşturulacaktır. Bu yeni çerçevede yardımıyla gerçekleştirilecek okuma ile, politik çıkarımları açısından Heidegger'in düşüncesine ilişkin bir evet-hayır cevabı vermek yerine, Heideggerci politik varlıkbilimin karmaşık yapısı aydınlatılacaktır. Bu karmaşık yapıda ikili bir kutuplaşma değil, Almanlar, diğer Batılılar, ve geri kalan herkes olmak üzere üçlü bir ayrımın olduğu gösterilecek ve bu kutuplar arasındaki ilişki açığa çıkartılacaktır.