turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Waking Life ve a Scanner Darkly filmlerinde rotoskop tekniğinin kullanımının anlatıya etkisi

1915 yılında Max Fleischer tarafından geliştirilen ve günümüzde hem elde hem de dijital olarak üretimi sürdürülen rotoskop tekniği, oyuncunun filme alınmış performansının projeksiyon yardımıyla cam bir yüzeyin arkasına yansıtılarak tek seferde tek kare olmak üzere görüntünün üzerinden elde çizim yapılmasına olanak tanıyan bir yöntemdir. Yöntem, diğer tekniklerden hareketin çizgi karaktere kopyalandığı süreçte fotoğrafik görüntünün çizgisel form ile bastırılması yoluyla ayrışmaktadır. Bu durum, görüntünün varlık-yokluk, gerçeklik- temsil, görüntülenen öznenin yahut animatörün varlığı gibi ikilikler arasındaki gerilimden beslenerek muğlak bir görsel izlenim yaratmasına neden olmaktadır. Ayrıca, yöntem, animasyonun erken dönemlerinde, tekniğin ontolojisi göz önünde bulundurulmaksızın, yalnızca hareket kesitleri arası geçişin akışkan ve gerçekçi bir biçimde gerçekleşmesini sağlamak için kullanılmıştır. Bu nedenle dijital çağa geçilmesi ile birlikte haraket yakalama gibi tekniklerin kullanılmaya başlamasıyla yalnızca rotoskop tekniği kullanılarak üretilen animasyon sayısında düşüş gözlenmektedir. Buradan hareketle, dijital çağa geçilmesinden itibaren yalnızca rotoskop tekniği kullanılan animasyonlar, tekniğin ontolojisini anlam yaratmaya yönelik bir biçimde kullanmaya başlamışlardır. Waking Life (Linklater, 2001) ve A Scanner Darkly (Linklater, 2006) gibi rotoskop tekniğini kullanan ve karakterlerin uyuşturucu ve rüyalar dolayımıyla içinde bulundukları gerçeklik ile olan ilişkilerini merkezine alan animasyonların, anlatılarında, görüntünün kullanmakta olduğu fotoğrafik imge ile olan ilişkisinden, algısal alana dair ve çizgisel olanın bir arada bulunmasının sağladığı muğlak izlenimden yararlanılmaktadır. Bu ilintiden yola çıkılarak yapılacak araştırmanın amacı rotoskop tekniğinin algı ile nasıl bir ilişki kurduğunu ve bahsi geçen filmlerin anlatısında sinemanın deneyim ile ilişkisi üzerine ne gibi söylemler üretilmesini sağladığını, Maurice Merleau-Ponty, Andre Bazin, Walter Benjamin gibi kuramcıların imge üzerine teorileri doğrultusunda kavramaktır.
Beyoğlunda ilk sinema gösterilerinin yapıldığı mekanların ve daha sonra sinema için tasarlanan yapıların mekansal gelişimi

Araştırma Konusu: İstanbul'daki ilk sinema gösterilerinin yapıldığı mekanların ve daha sonra sinema için tasarlanan yapıların mekansal gelişimidir. Araştırılacak bölge olarak Tünel ve Taksim Meydanının sınırladığı İstiklal Caddesi seçilmiştir. Yöntem: Bu tezin hazırlanmasındaki araştırma yöntemi öncelikle o dönemi birebir yaşamış insanların hala yaşıyor olması nedeniyle, bu kişilerle konuşulup onların kişisel arşivlerinin araştırılması ve onların kişisel gözlemlerinin öğrenilmesidir. İkinci yöntem ise o dönemle ilgili kitapların araştırılmasıdır. Üçüncü yöntem ise mevcut, fonksiyon değiştiren ve yıkılan sinema yapılarının yer tespitidir. Tezde yer alan sinemalar açılış tarihlerine göre ele alınmıştır. Aynı yerde isim değişiklikleri ile tekrar açılan sinemalar ilk açılan sinemanın adı altında incelenmiştir. Amaç: Bu konudaki ilk gelişme İstanbul'a 19. yy.'da fotoğraf sanatının gelişidir. Bunu sinemanın gelişi izler. İlk gösterilerde mekan olarak bir bira salonu kullanılmıştır. Teknik olarak fotoğrafçılık devamında gelişen sinemanın geniş kitlelere hitab özelliği nedeniyle tiyatro gibi özel mekanlara ihtiyaç duyulmuştur. Bu sebepten dolayı bir süre tiyatro binaları bu amaç için seçilmiştir. Fakat zaman içerisinde artarak devam eden gösteriler, tiyatro gösterilerinden çalınan zamanlar ve sinemanın geniş kitlelere hitab etmeye başlaması üzerine yeni mekanlara ihtiyaç duyulmuştur. İstanbul'da tiyatrolar yoğun olarak Beyoğlu'nda bulunmaktaydı. Doğal olarak sinema yapıları da bu bölgede yoğunlaşmaya başladığından dolayı araştırılacak bölge olarak Tünel ve Taksim meydanının sınırladığı İstiklal Caddesi seçilmiştir. Sinemanın bir batı icadı olmasından dolayı ilk sinema gösterileri bu yüzden bir parça propaganda, bir parça eğlence özelliği taşımıştır. Burada kendi milletinden olan insanlara ulaşmak isteyen ülkelerin en yoğun kullandıkları yöntemlerin başında, geniş kitlelere ulaşabilme özelliğine sahip olan sinemalar gelmiştir. Tabii sonuç olarak bazı mekanlar belli etnik grupların yerleri olarak kullanılmaya başlamıştır. Kısacası Türk seyirciler ilk önce tamamen, sonra da önemli ölçüde yabancı filmlerin seyircisi olmuştur. Bu tezin amacı bütün bunların tarihi olarak tespiti ve mekana etkilerinin saptanmasıdır. Sonuç: 'Amaç'ta belirtilen kriterlerin tespitinin sonucunda tezin en son ulaştığı konu ise cep sinemalarının mekansal olarak oluşumudur. XII
Sinemada seyir pratiklerinin ve ortamlarının dönüşümü : Adana ve İstanbul örneği

Bu çalışmada sinemada seyir pratiklerinin ve ortamlarının dönüşümü meydana koyulmuş, Adana ve İstanbul şehirlerindeki sinema ilgilileri incelenmiştir. Bu amaçla 20 kişiyle görüşülmüş, bu kişiler kartopu örneklem yöntemi başlığına uygun şekilde seçilmiştir. Çalışmanın ilk bölümünde yeni iletişim teknolojileri, yeni medya, sinemanın endüstriyel yapısı, film yapım aşamaları üzerinde durulmuş, ikinci bölümde ise seyir pratiklerinin ve ortamlarının zamansal dönüşümü, tiyatronun sinemayla ilgisi, dünya sinema tarihinin seyir pratiklerinin ve ortamlarının değişimi, Türk sinema tarihinin seyir pratiklerinin ve ortamlarının değişimi, Türkiye'de film seyir ortamlarının değişimi anlatılmıştır. Son bölümde ise İçerik Analizi ile derinlemesine görüşme metinleri çözümlenmiş ve sonuçlar ortaya konmuştur.
Sokak müzisyenlerinin sosyal yaşam içindeki performanslarının belgesel sinemaya yansıması

Bu çalışma kent yaşamının içinde kendine yer edinmeye çalışan bir grup müzisyenin, gündelik yaşamda karşımıza çıkan yansımalarını ve aynı zamanda dört mevsim performanslarını anlatmaya çalışan belgesel çalışmasıdır. Sokak kültürünün vazgeçilmez bir parçası olmayı başaran, kamusal alanların içinde kendilerine yer edinen bu müzik gruplarının yaşadıkları zorluklarla beraber içlerindeki vazgeçemedikleri müzik aşkının güzel bir anlatımı olması için hazırlanmıştır.
Edebiyat, tiyatro ve sinema arayüzünde uyarlama: Hamlet'in minör izdüşümleri

Bu çalışma sanatların birbirlerinden farklılaşan techneleriyle imgeleri nasıl kendi içkinlik düzlemlerinde yerliyurtlu ve yersiz yurtsuz hale getirildiklerinin izini sürmektedir. Bu bağlamda, uyarlama etkinliğinin epistemolojik sınırlarını araştırarak, imgenin metin ötesi yolculuğuna kuramsal bir bakışla yaklaşılmıştır. Bu çalışmanın uzlaşılarına göre uyarlama, her ne biçimde olursa olsun, imgeyi üretildiği mecradan bir diğerine taşımaktan daha fazlasıdır. Uyarlamayı yalnızca kaynak metne tam sadakat gösterilen bir etkinlik olarak ele alan bakış, uyarlayanın yaratıcılığını ve imgenin uyarlandığı yeni mecranın kendine özgü olanaklarını göz ardı etmektedir. Uyarlamaya olan bu geleneksel yaklaşım, hala edebiyat, sinema ve tiyatro alanlarında varlığını sürdürmektedir. Bu çalışmada uyarlama çalışmaları, postyapısallcı bir damardan beslenerek ele alınmıştır. Bu çalışmada; sanat ortaya çıktığından beri, mimetik ve diegetik düzeylerde yapıla gelen uyarlama çalışmalarının, çağımızda bile bu kadar yaygın olması, imgelerin yeni anlamlandırma süreçlerine açık söyleşimsel yapısından kaynaklandığı savlanmaktadır. Bu araştırmanın temel sorunsalı, uyarlamanın imge katmanları ve yaratıcılık düzeyindeki işlevini Gilles Deleuze ve Felix Guattari'nin minör ve majör kavramları çerçevesindeki izdüşümlerini ortaya koymaktır. Kaynak metni uyarlanan metne hiyerarşik olarak üstün kılan bakışa karşı; yeni, yaratıcı ve özgün bir uyarlamanın imkanı ortaya konmak istenmiştir. Bu tezin amacı, imgelerin metin ötesi süreçte uğradığı dönüşümün izini sürerek, yeni ve yaratıcı uyarlama çalışmalarına bir ilham sağlamaktır. Bu amaç doğrultusunda, William Shakespeare'in Hamlet metninin uyarlamaları üzerinde imgelerin farklı izdüşümleri aranmıştır. İmgeler arası söyleşimin ve metin ötesi yaklaşımın izleğinde, minör yaratımın imkanı üzerine fikirler ortaya konmuştur. Edebiyat, tiyatro ve sinema arayüzünde; insanlığın söylencelerine dayanarak var olan ve insana dair olanı yüzyıllardır taşıyan tragedyanın, çağdaş tür ve metinlere izdüşümü üzerinden söyleşimin yaratıcı boyutlarına yönelik düşünceler üretilmek istenmiştir.
Göç sinemasının kuramsal temelleri: Türk sinemasında iç göç ve Almanya'ya emek göçü örnekleri

Bu çalışmanın amacı, ulus ve göç kavramları arasında mevcut olan sosyolojik ilişkiyle paralel olarak ulusal sinema ve göç sineması kavramları arasında bir ilişki kurulmasıdır. Bu bakımdan, bir hayali cemaat olarak ulus kavramının yaratılma sürecinde homojen bir kültüre sahip olmanın önemi vurgulanmış, küreselleşme süreciyle bu homojenleşmenin nasıl kesintiye uğradığı tartışılmış ve küresel bir kültür akışı sağlayan göç hareketlerinin bu süreçteki rolü ayrıntılı olarak sunulmuştur. Ulus kavramını yapı bozuma uğratan göç hareketlerinin bir uzantısı olarak ulusal sinema ve göç sineması arasında mevcut olan karşıtlıklar kuramsal temellere oturtulduktan sonra, göç sinemasının kavramsal, tematik ve endüstriyel boyutları incelenerek genel çerçevesi çizilmiştir. Ortaya koyulan kuramsal tartışmalar, Türkiye'deki iç göç hareketleri ve Almanya'ya emek göçü hareketinin sinemadaki temsilleri üzerinden pratik düzlemde sınanmıştır. Gurbet Kuşları (1964), Gelin (1973), Annemin Şarkısı (2014), Dönüş (1972), Almanya Acı Vatan (1979), Ölmez Ağacı (1984), Berlin'in Berlin (1993) ve Yaşamın Kıyısında (2007) filmleri analiz edilerek göç sinemasının genel nitelikleri belirlenmiştir.
Türk sinemasında yoksul-madun öznenin direniş pratikleri

Yoksul-madun öznenin gündelik direniş pratikleri siyasal krizlerin yoğun olduğu dönemlerde ve mekanlarda ortaya çıkan, siyasalın gündelik kuruluşu bağlamında aktörlerin, kendi alanlarını korumalarına ve genişletmelerine fırsat veren zaman ve uzam düzenlemelerine alan oluşturduğunu düşündüğümüz Türk komedi sineması üzerinden sorgulanmıştır. Komik unsurların yoğun olarak kullanıldığı bu filmlerde tahakkümün işleyişi ve tahakküme karşı geliştirilen direniş pratiklerinin değerlendirilmesi aracılığıyla, politik ve toplumsal değişimin yarattığı kişisel ve toplumsal gündelik direnme pratiklerinin izini sürmek mümkün hale gelmiştir. Bu bağlamda Yeşilçam'dan günümüze Türk komedi sinemasında yoksul-madun öznenin gündelik direniş pratiklerine ilişkin temel eğilimler Cilalı İbo, Turist Ömer, Şaban ve Recep İvedik tiplemelerinin temsilleri üzerinden ortaya konmuş ve filmler maduniyet, gündelik direniş paradigması ve komik üzerine düşünsel izleklerin teorik ardalanına dayanarak postyapısallcı yaklaşımın argümanlarıyla, ideolojik metaforlara karşılık onların altını oyan metonimik bir yaklaşımla, diğer bir deyişle yapıçözücü yöntemin referanslarıyla çözümlemeye tabi tutulmuştur.
Cinematic strategies against silenced and repressed past: A formal analysis of unconventional films from Turkey in the 2000s

Bu tez Türkiye'deki sinema bağlamında hafıza ve sinema arasındaki ilişkiye odaklanmaktadır. Siyasi bir dönüşüm sürecinde, 1999 ve 2014 yılları arasında yapılmış, Türkiye tarihindeki çeşitli travmatik olaylarla ilişkilenen konvansiyonel olmayan filmleri inceler. Bu filmlerde kullanılan biçimsel stratejilerin bastırılmış ve sessizleştirilmiş geçmişş ile bu geçmişşin bugün de nasıl yaşandığını ve sürdürüldüğünü temsil etmeye olanak tanıyan ve Türkiye'deki hafıza tartışmaları ile ilişkilenen bir film dili oluşturduğu iddia edilmiştir. Hafıza bu çalışmanın temel analitik aracıdır ve kolektif yönleriyle tartışılmıştır. Bu tezde analiz edilen filmler hafıza sonrası işlevleri ile tartışılmıştır. Seçilen filmler Türkiye'deki sinema külliyatı içerisinde konumlandırılmış ve ulusaşırı nitelikleri belirtilmiştir. Yönetmenlerin Türkiye'deki hegemonik söylem ve ulus kimliğine eleştirel pozisyonları göz önüne alınarak bu filmler aksanlı sinema literatürü içinde konumlandırılmıştır. Aksanlı stil filmleri incelerken eleştirel ve biçimsel bir kılavuz olarak kullanılmıştır. Seçilen filmlerdeki tematik ortaklıklar, mektup formunun kullanımı ve mekansal ilişkiler, geçmişşe dair zorunlu sessizlik ve baskıya cevap olarak gelişen film dilini anlamak için detaylı incelenmiştir. Bu filmlerdeki duygu yapıları ve hakikat talebi Türkiye'deki hafıza aktivizmi açısından tartışılmıştır. Tez boyunca, bu filmlerin siyasi söylemlere estetik cevap ürettikleri ve geçmişşle yüzleşme talebine katkı yaptıkları iddia edilmiştir.
Dilemma-Işık yükseliyor

Bu tez filminde mekanlar ve imgelerin filme dair yaratımı ile ana hikayenin ve ana kahramanların dışında yan hikayeler ve yan kahramanlar ile seyirciye şiirin insanların dünyası üzerindeki birleştirici ve çok boyutlu etkisi anlatılmaktadır. Furuğ şiirleri onu okuyan hisseden yaşayan ya da onu tanıyan insanların üzerinde şiirsel bir yolculuk etkisi oluşturmuştur. Sinema da şiir de bu büyük etkiyi sağlayabilir ve bu etki birçok insan arasında sanki şiirsel bir duyumun ortak varlığı gibi oluşabilir ve dünyanın karanlık birçok duygusuna şiirin sağladığı yolculuk sayesinde başka bir his le yaklaşabiliriz. Bu bazen filmdeki karakterlerdeki gibi psikolojik anlamda tehlikeli ve geçmişşine döndüren bir etkide olabilir ya da insanların dünyasında olumlu değişikliklere yol açabilir, sonuç olarak şiirsel yolculuk kişinin içsel dünyasını değiştirebilecek güçtedir. Bu da insanın hayatı, yaşamı, ölümü, toplumsal dünyayı ve birçok şeyi daha farklı algılayabilmesine neden olabilir. İmgeler ve mekanlardaki farklı karakterler üzerinden Furuğ' un iki şiiri ve Celal Hosrovşahi' nin ona olan aşk hikayesi ile bu alt metin anlatılmak istenmiştir.
The liminality of adolescence in Reha Erdem films

Bu çalışmada Reha Erdem sinemasındaki ergenlik temsillerini tartışmaya açmak amaçlandı. Bu amaçla Reha Erdem filmlerinin omurgasını oluşturan iki temel noktaya dikkat çekildi: modern kültür eleştirisi ve gerçekçilik eleştirisi. Reha Erdem sineması, izleyicileri modern kültürün sınırlarının dışından bakmaya davet ediyor. Modern kültürün bireyler üzerinde yarattığı gerilimin altını çizerek modernitenin sorgulandığı bir kültürel alan yaratıyor. Bununla birlikte, söz konusu filmler gerçekliği görme biçimleriyle ilgili bir eleştirellik de barındırıyor. Reha Erdem sinemada gerçekçilik meselesiyle ilgili eleştirel bir tavra sahip olan bir yönetmen. Bu noktada Reha Erdem sinemasındaki eleştirelliğin iki temel ekseninin kesişim noktasında da ergen figürleri görüyoruz. Reha Erdem, sinemasının temelini oluşturan gerçekçilik eleştirisini de modern kültür eleştirisini de ergen figürlerin temsili ve büyüme teması üzerinden yapmayı seçiyor. Bu tezde Reha Erdem sinemasındaki ergen figürlerinin bu eleştirel potansiyelinin, ergenlik deneyiminin eşikselliğiyle ilgili olduğu ortaya konulmaya çalışıldı. Çocukluk ve yetişkinlik arasındaki eşikte duran ergen figürlerin eşiksellikleri nedeniyle hem modern kültüre dışarıdan bakma hem de yeni görme biçimleri önerme potansiyeli taşıdıkları öne sürüldü. Söz konusu ergen temsillerine yeni bir bakış getirmek için beş Reha Erdem filmine odaklanıldı: A Ay (1988), Korkuyorum Anne (2004), Beş Vakit (2006), Hayat Var (2008) ve Jin (2013). Bu filmlerde ergenliğin eşikselliğinin nasıl anlatıldığı ve görselleştirildiği incelendi.
Discourse and narrative in the national cinema movement

Ulusal Sinema Akımı'nda Söylem ve Anlatı Bülent Tunga Yılmaz Bu çalışmanın temel amacı sanat yapıtının nasıl analiz edilmesine ve kültürel çalışmalar yapan bir araştırmacının hangi teorik yollar aracılığıyla sanatsal ve kültürel üretimin özel alanı ile sosyal, politik ve ekonomik alanlar arasındaki ilişkiyi açıklaması gerektiğine yönelik bir yaklaşım önermektir. Bu amaçla çalışma sosyoloji ile cinema arasındaki ilişkiye odaklanmıştır. Özel olarak ise sanatsal söylem ile sosyal, politik ve kültürel söylemlerin özel bir bağlamda nasıl kesiştiklerini göstermeye yöneliktir. Bu yapılırken de 'Ulusal Cinema Akımı' çalışmanın temel konusu olarak seçilmiştir. Bu çalışma filmler üzerinden sanatsal söylem ile sosyal-politik bir fenomen olan milliyetçi söylem arasındaki bağı ortaya çıkarmaktadır. Mikhael Bakhtin'in 'Translinguistics' teorisi bu çalışmanın temel teorik çerçevesini oluşturmaktadır. İlk bölümde 'Translinguistics' teorisinin uygulamasının temelini oluşturan 'dil' ile 'filmler' arasındaki ilişki ortaya konmuştur. İkinci bölümde milliyetçilik ve sinema arasındaki ilişki açıklanmıştır. Bu bölüm ayrıca Türk Sineması'na dair teorik bir başlangıcı ve onun milliyetçilik ile olan ilişkisini de içermektedir. Üçüncü bölümde 'Ulusal Sinema Akımı' 'nın iki önemli yönetmeni Metin Erksan ve Halit Refiğ detaylı bir biçimde analiz edilmiş; filmleri Bakhtin'in 'Translinguistics' teorisi ile okunmuştur. Son olarak, sonuç bölümünde, çalışma boyunca ne yapıldığının bir özeti sunulmuş ve tezin sonuçlan kapanış düşünceleri ile tartışılmıştır. T. C. YÜKSEKÖĞRETİM KORULU DOKGfttAftt&SYON MKftKlSİ VI
Muhalif söylem biçimi olarak 'Çevre' temalı filmler: Rüya Arzu Köksal Sineması üzerine bir inceleme

Belgesel sinema toplumsal olaylardan ve olgulardan beslenen, etkilenen ve beslendiği toplumu etkileyen bir sanattır. Çünkü belgesel sinema ele aldığı temalar, temaları ele alış biçimi, iletileri, söylemi, gösterim biçimleri, vb. kendine özgü nitelikleri gereği sinemanın diğer alanlarına oranla daha sorgulayıcı, daha eleştirel, dolayısıyla daha muhalif bir sanattır. Türkiye'de 1990'lı yıllarla birlikte belgesel sinema alanında kültür, sanat, tarih temalarından uzaklaşılmaya başlandığı; yeni temaların ele alınmaya başlandığı, toplumsal duyarlılığın arttığı ve daha eleştirel yaklaşımların ortaya konduğu görülmektedir. Bu yeni temalardan biri de 'çevre'dir. Türkiye'de iktidarların ya da sermayenin uyguladığı/uygulattığı tahripkar çevre politikalarına karşı üretilen çevre temalı belgesel filmler ile bu filmlerin yönetmenlerinin muhalif bir söylem geliştirdikleri; festival, özel gösterim ve internet gösterimleriyle bu konuda gündemin önemli bir parçası haline geldikleri görülmektedir. Tez kapsamında; muhalif bir söylem biçimi olan belgesel sinemada çevre temasını işleyen filmlerin, muhalefet alanı olarak nasıl konumlandığı, 2000 sonrası Türkiye'de gösterimleri gerçekleştirilmiş olan çevre temalı belgesel filmler ve kültürel etkinlik alanı olarak festivaller incelenmiştir. Çalışmada örneklem olarak belgesel film yönetmeni Rüya Arzu Köksal'ın sineması, muhaliflik, medya denetimi, iktidar ve muhalefet kavramları bağlamında ele alınmış, Türkiye'de çevre filmlerinin muhalefet alanı olarak taşıdığı nitelik ve önem değerlendirilmiştir.
Yabancılaşmış toplumda özne - nesne ilişkileri esinti

Öznenesne ilişkilerinden doğan yabancılaşmanın özünde özel mülkiyetle birlikte ortaya çıkmış olan sahip olmacı ahlakın yattığı görülmüştür. Eski çağlarda puta tapıcılıkta görülen bu tür yabancılaşma varlığını tarih boyunca benzer biçimlerde sürdürmüştür. Modernleşmeyle birlikte insanlık giderek kendi ürünü olan nesnelerin egemenliği altına girmiştir. Modern sonrası dönemin tüketim odaklı toplumunda ise artık özne ve nesnelerin konumları yer değiştirmiştir. Günümüzde yabancılaşmanın tam anlamıyla ortadan kaldırılması olası gözükmemekle birlikte azaltılması yönünde bazı adımların atılabileceği görülmüştür. Üretim odaklı çözümlerin ötesinde insanın 'sahip olmak'tansa 'olma'ya çalışması ve gerçek anlamda 'sevme'yi öğrenmesi gerektiği savunulmuştur. Tezin çerçevesinde gerçekleştirilen 'Esinti' adlı kısa filmde, eski eşyalara ilgi duyan, yalnız bir yazar konu edilmiştir. Yazar ilk görüşte büyülendiği, fuları rüzgar da dalgalanan bir kızla tanışır. Ancak ilişkilerinin ilerlemesiyle giderek kendisinin de bir eşyaya dönüştüğünü fark eder. Film yazarın aradığı mutluluğu satın aldığı antika bir vantilatörde bulmasıyla sonlandırılmıştır.
Dram sanatı ve sinema -Anlatım olanakları ve sınırlılıkları-

Drama iki bin beş yüzyıl önce Antik Yunanistan'da ortaya çıkmış ve günümüze dek varlığını sürdürmüş güçlü bir anlatı geleneğidir. Temel özelliği, öyküsünü herhangi bir anlatıcının dolayımına başvurmaksızın 'göstermek' yoluyla anlatma- sıdır. 'Şimdiki zamanda gerçekleşen bu temsil etkinliği, yarattığı 'gerçeklik yanıl saması' nedeniyle seyircinin katılım ve ilgisini üst düzeye taşıma olanağına sahiptir. Fakat bu aynı zamanda dramanın 'anlatım kabiliyetini' sınırlar. Anlatıcının 'görünmezliğini' ve gerçeklik yanılsamasını sürdürme gerekliliği hassas bir dramatik yapı kurar ve bu yapı, anlatımı zenginleştirecek ve 'öyküyü' araştır macı/tartışmacı bir perspektif içine yerleştirecek müdahaleleri olanaksızlaştınr. Dramanın bu imkan ve sınırlılıkları geleneksel sinema formu tarafından da aynen devralınmış ve günümüze dek korunmuştur.
Uzun metraj film senaryosu: Hatırla

Hatırla isimli uzun metraj film senaryosu, hastalığı sebebiyle her şeyi unutmaya başlayan bir yazarın son kitabını bitirmek için gösterdiği çabayı, kendi geçmişşine dönük hatırlama sürecini ele almaktadır. Anlatımda, mizansenin temel öğelerini oluşturan dekor, aydınlatma, kostüm, oyunculuk, makyaj gibi anlatı araçlarının ön plana çıktığı XX. yüzyıl Alman Dışavurumcu sinemasının nitelikleri baz alınmıştır. Dolayısıyla çalışmada önce Dışavurumcu sinemanın karakteristik özelliklerini yansıtan Dr. Caligari'nin Karavanı, Nosferatu ve Metropolis filmleri incelenmiş; mizanseni ve sembolik ifadeyi temel alan anlatı yapıları analiz edilmiştir. Edinilen bilgiler ışığında ise Dışavurumcu nitelikte özgün bir uzun metraj film senaryosu yaratılmıştır. Sonuç olarak Alman Dışavurumcu sineması üzerine yaptığım araştırma ve akabinde tamamladığım Hatırla isimli özgün senaryo çalışması, akımın niteliklerinin etkili olduğu zaman dilimin çok daha ötesinde bir işlevsellik taşıdığını ve dönem sineması altında yatan felsefenin hala daha kullanılabilir olduğunu göstermiştir.
2000 sonrası Türkiye sinemasında militarizmin inşası ve erkeklik temsilleri

Bu çalışmanın konusu Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşundan itibarenhedeflenen ulus-devlet anlayışının ve bu anlayışın bir uzantısı olarak karşımıza çıkanmilitarizm öğesinin 2000 sonrası Türkiye sinemasındaki etkileridir. Çalışmanın temel varsayımı Türkiye sinemasının ilk yıllarında ordunun film yapımına etkileri doğrultusunda militarist söylemin egemenlik kazandığı, 2000 sonrasında ise sinemamilitarizm ilişkisinde bir takım kırılmalar olduğudur. Bu bağlamda 2000 sonrası Türkiye sinemasında militarist söylem ve bu söylemdeki değişim ve dönüşümlerin tartışılması amaçlanmaktadır. Çalışmanın birinci bölümünde toplumsal cinsiyet kuramları ile birliktemilitarizm, antimilitarizm ve erkeklik kavramları incelenmiştir. İkinci bölümde ise Türkiye sinemasının başlangıç yıllarından itibaren militarizmin farklı görünümlerini ele alınmıştır. Bu bağlamda militarizm, milliyetçilik ve erkeklik kavrayışları çerçevesindeKurtuluş Savaşı Filmleri, Cumhuriyet'in İlk Yıllarında Devlet-Sinema İlişkileri, , Kore Savaşı Filmleri, Kıbrıs Savaşı Filmleri, Darbe Dönemi ve Sinema, 1990'lar ve 2000'ler Türkiye Sineması başlıkları etrafında incelenmiştir. Üçüncü ve son bölümde 2000'ler sonrası Türkiye Sineması özelinde militarizm-sinema ilişkisi üç farklı film üzerinden toplumsal cinsiyet ve erkeklik çalışmaları perspektifinde değerlendirilmiştir. Örneklem olarak seçilen O Şimdi Asker (Mustafa Altıoklar, 2003), Yazı Tura (Uğur Yücel, 2004) ve Dağ (Alper Çağlar, 2012) filmleri farklı okumalara olanak veren filmler olarak çözümlenmiştir.
Sinemada gerçeklik algısı ve Tasavvuf ilişkisi

Bu çalışmanın temel amacı, sinemadaki gerçeklik algısından yola çıkarak, sinemanın sahip olduğu potansiyellerden ötürü İslam tasavvufu ile olan ilişkisini Semih Kaplanoğlu'nun Yumurta, Süt ve Bal filmleri üzerinden analiz etmektir. Çalışmada öncelikli olarak sinemada gerçeklik olgusu ele alınarak çeşitli yaklaşımlar değerlendirilmiş, ardından Andre Bazin'in gerçeklik algısı tasavvufi ilişki ile temellendirilmiştir. Tasavvuf ve sinema ilişkisi, İslam'da sanat anlayışının bir gerçeği olduğundan, İslam ve sanat arasındaki etkileşim ortaya konmuş ardından sinema ve tasavvuf ilişkisi ele alınarak, Semih Kaplanoğlu'nun Yusuf Üçlemesi adını verdiği üç filmi, Yumurta, Süt ve Bal filmleri analiz edilmiştir. Sonuç olarak Andre Bazin'in sinemada gerçeklik algısı ile İslam'ın sanata olan yaklaşımı arasında bir benzerlik olduğu ortaya konmuş ve sinemanın tasavvuf ile olan etkileşimi Türk sinemasında yeni bir yaklaşım olarak kendine yer bulan Semih Kaplanoğlu sinematografisi üzerinden ele alınmıştır.