turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Arap Baharı ve Mısır'da yansımaları

Osmanlı İmparatorluğu'nun yıkılmasıyla birlikte şekillenmeye başlayan Orta Doğu, bugüne kadar tarihi kırılma anları yaşamıştır. Bu kırılmaların birincisi İkinci Dünya Savaşı'nı takiben bölgede bulunan ülkelerin bağımsızlık kazanması ve sonrasında İsrail'in kurulmasıdır. İsrail'e ve Batı politikaları doğrultusunda oluşan monarşilere karşı bir tepki olarak Arap milliyetçiliğinin oluşması ile Baasçı yapıların ortaya çıkması bir başka kırılma anıdır. Mısır'ı SSCB'den uzaklaştırarak ABD çizgisine yaklaştıran 1979 Camp David Antlaşması ve aynı yıl yaşanan İran Devrimi ile İran'ın ABD'den uzaklaşarak SSCB çizgisine yaklaşması kırılma anlarının devamını sağlamıştır. SSCB'nin yıkılması ile birlikte tek kutuplu düzene dönülmesi tüm dünya düzeni için ve aynı zamanda Orta Doğu için yeni bir kırılma anı yaşanmasına sebep olmuştur. Son olarak 2010 yılında başlayan ve hala sürecini sürdüren Arap Baharı da kırılma anlarının en önemlilerinden biri olarak tarihteki yerini almıştır. Arap Baharı; Orta Doğu ülkelerin halkları tarafından, Kuzey Afrika ve Orta Doğu ülkelerinde rejim, yönetim, yönetici değişimleri başta olmak üzere değişikliklere ve yenilenmelere yol açan, protesto, ayaklanma, kalkışma, devrim, başkaldırı ve daha birçok adlandırmayla söz edilen Arap halk hareketlerini ifade etmektedir. Körfez ülkeleri, meşruiyetlerinin kaynağını oluşturan ABD desteği sayesinde diğer ülkelerden farklı olarak ekonomi temelli adımlarla devrimlerin önüne geçebilmişken, Tunus, Mısır, Libya ve Suriye ise süreci en ağır şekilde yaşayan ülkeler olmuşlardır. Libya'da değişim talebi dış güçlerin saldırıları ile gerçekleşirken Suriye'de ise iç savaş kanlı bir şekilde devam etmektedir. Mısır'da Tahrir Meydanı'nda başlayan değişim talepleri karşılığını bulmuş ve Hüsnü Mübarek, istifa ederek Cumhurbaşkanlığından ayrılmıştır. Yapılan demokratik seçimler sonucunda Müslüman Kardeşlerin adayı Muhammed Mursi Cumhurbaşkanı olarak göreve başlamıştır. Özellikle ekonomik parametrelerin kötüye gitmesi ile birlikte yeni bir tepki dalgası oluşmuş ve bu durumu fırsat olarak gören Genel Kurmay Başkanı Abdul Fettah el-Sisi önderliğinde darbe gerçekleştirilmiştir. Bu darbe ile birlikte Mısır'da yeni bir döneme girilmiş ve ülkedeki karışıklıklar, eski rejim ve darbe yanlıları ile değişim talep edenler arasında bir güç mücadelesine dönmüştür. Arap Baharı ile birlikte başlayan değişim temelli olayların genel olarak Orta Doğu'da ve çalışmanın kapsamı dahilindeki Mısır'da beklentileri karşılayamadığı süreç içerisinde anlaşılmıştır. Süreç öncesinden daha iyi şartlarda yönetilen veya ekonomik anlamda gelişebilen bir ülke henüz olmamıştır.
The Impact of environmental scarcity and management of natural resources on international security

IV oz Bu tezin amacı, kendini yenileyebilen doğal kaynakların niteliği ve niceliğinde insanın neden olduğu kayıplar, hızlı nüfus artışı, ekonomik ve coğrafi açıdan adil olmayan kaynak dağılımı nedeniyle uluslararası güvenliğin nasıl etkilendiğini ve çözümün ne olabileceğini göstermektir. Bu amaçla uluslararası ilişkiler teorilerinden, ekonomik, sosyolojik ve ekolojik verilerden yararlanılmıştır. Yapılan araştırmalardan aşağıdaki sonuçlara varılmıştır. Tarih boyunca var olan, stratejik mineraller gibi kendini yenileme yeteneğinden yoksun, parayla ölçülebilir faydası olan kaynaklar üzerindeki rekabet ve çatışma ortamı hızla kendini yenileme yeteğine sahip kaynaklara doğru kaymaktadır. Doğadaki ana hayat destekleme sistemleri, insanoğlunun vurdumduymazlığı, aşırı tüketim talepleri ve devletlerin ekonomik ve askeri güvenlik önceliklerine verilen ağırlık nedeniyle tehlike altına girmiştir. Bu da, doğal kaynakların korunmasının yanı sıra bu kaynakların etkin, akılcı ve adil olarak kullanılmasını sağlayacak yöntemlerin geliştirilmesini gündeme getirmektedir. Ekolojik, ekonomik ve sosyal kaygılar bu gündemin ana nedenleri olmakla birlikte, soğuk savaş sonrasında kendini göstermeye başlayan yeni güvenlik anlayışı da gündemin ana başlıklarından birini oluşturmaya başlamıştır. Çevre sorunlarının sınır tanımayan etkisiyle doğal kaynakların kötü, verimsiz kullanımı ve adil olmayan bölüşümü birleştiğinde gelişmekte olan ülkelerle gelişmiş ülkeler arasındaki sorunlar içinden çıkılamaz bir duruma gelmektedir. Eskiden Doğu-Batı yönünde uzanan çatışma şeridi, bugün, söz konusu nedenlerden dolayı Kuzey-Güney doğrultusuna kaymaktadır. Doğal kaynaklarla ilgili sorunlar, uluslararası güvenliğe sadece devletler arası doğrudan çekişmeleryoluyla değil, neden olduğu toplumsal huzursuzluklar yoluyla da zarar vermektedir. Bu sorunların çözümünde ise uluslararası işbirliği tek yol olarak gözükmektedir.
Güvenlik politikaları bağlamında Azerbaycan-İran ilişkileri

Azerbaycan Cumhuriyeti bağımsızlığını kazandığı tarihten itibaren, İran tarafından önemli ve varoluşsal bir tehdit olarak görülmüştür. Kendi iç güvenliği açısından bir tehlike olarak gördüğü için İran'ın, Azerbaycan'a yönelik adımları da bu ülkenin bölgede güçlü ve bağımsız bir aktör olarak varlığının engellenmesine hesaplanmıştır. Çalışmada 'Ümmet' ülküsü ile kendini İslam ülkeleri arasında lider olarak konuşlandırmak isteyen İran'ın, bu amaç çerçevesinde Azerbaycan'la arasında bir merkez-çevre ilişkisi kurma çabalalarını analiz edeceğiz. Çalışma, Laik ve Batı yönlü bir ilerleme yolu seçen Azerbaycan'ın, İran'ın zaman zaman müdahaleci politikaları nedeniyle sınır komşusundan kendi iç güvenliğine, enerji güvenliğine ve hatta toprak bütünlüğüne karşın algıladığı tehditleri ve bunun Azerbaycan'ın dış politikasına ve İran'la ilişkilerine yansımalarını gözden geçirmektedir. Yüzyıllar süren tarihi bağlara ve ortak mezhepsel aidiyetlerine rağmen, iki ülke arasında devletlerin yapısall özelliklerinde iç politik yönelimler ve ideolojik açıdan oldukça keskin farkların nedenini neoklasik realist çerçeve dahilinde açıklamaya çalışacağız. Araştırmada Güney Azerbaycan meselesini de göz önüne alarak, farklı liderler döneminde değişiklik gösteren ideoloji ve söylemlerin zaman zaman ilişkilerin gerginleşmesine veya stabilleşmesine nasıl etki ettiğini ve ortaya çıkan siyasi düğüm nedeniyle, iki ülke ilişkilerinde ortaya çıkan inişli çıkışlı tabloyu detaylı bir şekilde inceleyeceğiz. Çalışmada bahsedilen bu farklılıklar ve çıkar çatışmalarına rağmen, bu iki ülkenin, bölgedeki önemli ekonomik partnerler olarak kurdukları işbirliği hususuna da değinilmektedir.
Identity crisis of Jordan during the Israel-Palestine peace process

Bu çalışma, Ürdün Krallığı içerisindeki Filistinli varlığı ile Ürdün kimlik krizi arasındaki ilintiyi incelemektedir. Filistinlilerin İsrail tarafından yok sayılması ve Ürdün'e göçe zorlanmalarının Mavera-i Ürdün teşekkülünün kuruluş dinamiklerini nasıl değiştirdiği araştırılmıştır. Araştırmada, Ürdün kimliğinin yapı taşları olarak kabul edilen Arap ve İslam kimliklerinin nasıl muhalefet güçlerine dönüştükleri ve rejimin istikrarına tehdit haline geldikleri araştırılmıştır. Bu çalışmada, özellikle Ürdün Kralları'nın en güvendiği örgütlerden biri olan Müslüman Kardeşler'in Krallığın varlığına karşı ana tehdit haline gelmesi sorgulanmıştır. Çalışma, melez Ürdünlü kimliğinin Ürdün'ün halklarını, özellikle Filistin kökenli olanları kapsayamadığını ortaya koymuştur. Bu, Krallığın kuruluşundan bu yana defilistinizasyon çabalarının önünü açmıştır. Diğer yandan, bölgesel gerçekler, uluslararası aktörlerin baskıları ve İsrail tarafından uygulanan militarist politikalar, Ürdün'de ekonomik ve demografik açılardan bir Filistinli realitesiyle sonuçlanmıştır. Bu, daha sonradan, özellikle Israil-Filistin barış sürecinde, Filistinli mültecilerin Müslüman Kardeşler üzerinden Ürdün politik yaşamında aktivasyonunu körüklemiştir. Bu çalışma şunu belirtmektedir ki, bu dinamikler, aynı Müslüman Kardeşlerin Ürdün kolunun yönetim düzeyini ve stratejik yaklaşımını değiştirdiği gibi, Ürdün'ün dengelerini de değiştirecek bir sürece yol açacaktır.
Soğuk savaş sonrası Rusya'nın Kafkasya politikası

Sovyetler Birliğinin çöküşü Kafkasya'da bir güç boşluğu oluşturmuştur. Uluslararası politikada Kafkasya stratejik önemini hiç kaybetmeden sürdürmektedir. Hazar havzasındaki yeraltı kaynaklarının keşfi ile birlikte önemi daha da artmıştır. Batılı devletlerin alternatif enerji hatları aradığı bir dönemde Bakü-Tiflis-Ceyhan hattının tamamlanması bölgede Rusya'nın etkinliğini azaltmıştır; ancak kaldırmamıştır. Sovyet İmparatorluğunun süper güç olmasından kaynaklanan özel durumunu korumaya gayret gösteren Rusya, Avrasya'nın geçiş yolları üzerindeki geleneksel hakimiyetini sürdürme ve orta dönemde küresel bir stratejiye temel olarak kullanma çabası içindedir. Kafkasya bölgesinde Rusya'nın jeopolitik amacı şöyle formüle edilebilir. Rusya'nın hedefi, merkezci eğilimlerin tahkim edilmesi, tüm bu alanın Moskova'nın stratejik denetimi altında tutulması, esnek kontrol sistemi ve çok faktörlü metodlar sayesinde daima kendi nüfuzunu ve stratejik varlığını koruma ve kuvvetlendirme imkanı bulan Çarlık Rusyası'nın ve Sovyet Rusya'nın jeopolitik geleneklerini sürdüren sağlam bir yapının kurulmasıdır. Bu bölge; Sovyetler Birliği'nin dağılması ile ortaya çıkan güç boşluğunun bulunduğu ve bu nedenle güç mücadelelerinin yaşandığı, önemli istikrarsızlıkların ortaya çıktığı, Türkiye'nin yanı başında ve onun milli menfaatleri ile milli güvenliğini etkileyen bir bölgedir.
Güney Kafkasya'nın dış güvenlik seçenekleri ve NATO

Oz Sovyetler Birliği'nin dağılmasını ardından, bu coğrafya üzerinde çeşitli çatışma alanları ortaya çıktı. Güney Kafkasya'da baş gösteren çatışmalar bölge güvenliğini tehdit eder duruma geldi. Bölge devletlerin toprak bütünlükleri ve egemenliklerinin sağlanması için bir güvenlik mekanizmasına ihtiyaç vardır. Hem devletlerin hem de örgütlerin bölge politika ve stratejilerine bakıldı. Konu son yıllan kapsadığı için daha çok bu konuda yazılmış makalelerden yararlanıldı.. Çeşitli ülkelerde yayınlanmış makalelerdeki fikirler objektif bir şekilde yansıtılmaya çalışıldı. Bu bölgedeki güvenliğin sağlanmasını askeri ve politik ağırlığı olan ve aynı zamanda dünya devletleri tarafından kabul görmüş uluslararası bir örgüt yapabilir.
Çevresel güvenlik ve Ortadoğu bölgesinde sınırı aşan sular: Dicle-Fırat havzası örneği

ÇEVRESEL GÜVENLİK VE ORTA DOĞU BÖLGESİ'NDE SINIRAŞAN SULAR: DİCLE-FIRAT HAVZASI ÖRNEĞİ Soğuk Savaşırı sona ermesiyle birlikte, güvenlik kavramında bir genişleme yaşanmaya başlanmıştır. Çevresel güvenlik kavramı da söz konusu genişleyen güvenlik kavramının boyutlarından birini oluşturmaktadır. Sınıraşan su kaynaklarının yol açabileceği devletlerarası çatışmalar da çevresel güvenlik kavramı içinde değerlendirilen konulardan biri olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu çalışmada, Dicle-Fırat Havzası çığır ülkeleri arasında, su kaynaklarına erişim ya da su kalitesinin bozulması ile ilgili sorunların nedeni ya da etkeni olduğu bir çatışmanın oluşma olasılığı değerlendirilmiştir. Çalışmada, ayrıca, havza ülkeleri arasında gelecekte oluşabilecek bir çatışmanın önlenebilmesi için yerel, ulusal ve devletlerarası düzeyde alınması gereken sürdürülebilirlik önlemleri ve işbirliği olanakları incelenmiştir.
Foreign policy perspectives of political factions in Iran

Bu çalışmanın amacı İran'daki siyasi hiziplerin dış politika görüşlerini betimlemek ve açımlamaktır. Çalışma, hiziplerin erekleri üzerinde odaklanacak; hizipler arası çekişmenin işleyişi ancak bu konuyla ilgili olduğu ölçüde tartışılacaktır. Hiziplerin, İran İslam Cumhuriyeti'nin dış politikasına yönelik görüşlerinin her hizipin içteki amaçlarının, bir başka deyişle ekonomik ve kültürel politikalarının gerekleriyle ilişkili olduğu savunulacaktır. Tez şu şekilde geliştirilecektir: İlk once hizip kavramı İran'ın siyasi yapısı bağlamında ele alınacaktır. İkinci olarak, İslam Cumhuriyeti'nin ilk yirmi beş yılında hiziplerin dış politka görüşleri incelenecektir. Ardından hiziplerin dış politikaya yönelik en yakın dönemdeki tutumları işlenecektir. Sonuç olarak tezin ana savlarını göstermek için çözümleme yapılacaktır.
Securitization of migration in Turkey since 1980: Cases of Kurds of Iraq and Turks of Bulgaria

Türkiye öteden beri göç alan, göç veren veya geçiş ülkesi olarak kendi bölgesinde göç hareketlerinin bir parçası olagelmiştir. Bu çalışma, Türkiye'nin göç tarihi bakımından bir dönüm noktası teşkil eden özellikle 1980 sonrası dönemdeki göç hareketliliklerin göç alma yönüne odaklanmıştır. 1980 sonrası yaşanan ilk iki kitlesel göç hareketi bu tezin merkezine oturtulmuş ve ilk aşamada ayrı ayrı sonrasında ise bu hareketler karşılaştırılmalı olarak analiz edilmiştir. Öncelikle 1988 yılında o dönemin otoriteryen baskıcı rejiminin sebep olduğu Iraklı Kürtlerin akını, daha sonrasında- ilk vakaya benzer şekilde- 1989 yılında ülkedeki asimilasyoncu komünist rejimden kaçan Bulgaristanlı Türkler incelenmiştir. Bu olaylar her ne kadar art arda yaşanmış olsa da göçmenlerin Türkiye'ye kabulleri ve bunlara yönelik politikalar kayda değer bazı farklılıklar göstermiş, bu farklılıklar her iki vakanın güvenlikleştirme seviyesi ve kapsamını yansıtmıştır. Bu çalışmanın temel amacı iki göçmen grubundaki güvenlikleştirmeyi, aktörleri, sektörleri ve seviyeleriyle ortaya koymak olduğundan, Kopenhag Okulu'nun Güvenlikleştirme Teorisine başvurulmuştur. Ayrıca bu teori çerçevesinde, devlet yöneticilerinin resmi açıklamalarından, çok okunan gazetelerin haberlerinden veriler toplanmış ve söylem analizi metoduyla analiz edilmiştir, böylece bir çeşit söz eylem olan güvenlikleştirme eylemi de kapsamlı olarak ele alınmıştır. Son olarak da iki olayın güvenlikleştirilmesindeki değişiklikler karşılaştırmalı olarak analiz edilmiş ve bulgular ayrıntılarıyla irdelenmiştir. Türkiye'nin ilk göç alma hareketlerinden olan bu iki örneği konu edinen ve aynı zamanda arşiv kaynaklarından faydalanan bu çalışmanın, Türkiye'ye yönelen hem önceki kitlesel göç hareketlerinin hem de son yıllarda yaşanan Suriyelilerin akını gibi günümüz örneklerinin Güvenlikleştirme Teorisi temelinde daha iyi anlama ve bu bağlamda daha çok çalışma yapılamasına katkı sağlayacağına inanıyor ve umuyorum.
EU energy security and the Middle East

Bu çalısma, Avrupa Birliğinin enerji arz güvenligi sorununu incelemeyi amaçlamaktadır. Dünya dengelerini elinde tutan ve biçimlendiren enerji güvenligipolitikaları enerji kaynaklarının tükenme tehlikesi yüzünden gün geçtikçe daha da önem kazanıyor. Özellikle gelecekte de enerji kaynakları siyasi stratejilerin en belirleyici unsuru olma yolundadır. Avrupa ülkeleri de kendi çıkarlarını korumaya yönelik enerji güvenligi politikaları geliştirmektedirler. AB'nin tarih boyunca ortak bir enerji politikası olusturmaya çalısmasına ragmen üye devletlerin ulusal enerji politikalarından kurtulamaması tezin ana fikrini olusturmaktadır. Ancak genel olaraktoplulugun petrol politikasına deginilmistir. Bu nedenle bu çalısmanın amacı AB'nin enerji güvenligi adı altında özellikle Ortadogu'da olusturmaya çalıstıgı petrolgüvenligini ve niçin olusturdugu yeni politikayı uygulamada basarısız olduğunuincelemektir.
Uluslararası uyuşmazlıkların çözümünde arabuluculuk yöntemi

Günümüzün uluslararası aktörlerine düşen görev, karşılaştıkları uyuşmazlıkları her bakımdan daha insani olan barışçı yollar ile çözme yoluna gitmektir. Bu çözüm yolları içerisinde en dikkat çekici ve sonuca yatkın olan ise arabuluculuk yöntemidir. İnsanlık tarihi ile paralel bir şekilde gelişme gösteren arabuluculuk, neredeyse tüm uygarlıklarda tercih edilen bir yöntem olmuştur. Arabuluculuk uyuşmazlık halindeki iki devletin, üçüncü bir uluslararası hukuk kişisi tarafından bir araya getirilmesi ve barış için çözüm üretilmesi sürecidir. Bu sürecin başarılı bir şekilde sonuçlanmasında arabulucunun tarafsızlığı, statüsü ve taraflar üzerindeki baskı gücü önemli bir rol oynamaktadır. Arabulucu konumundaki üçüncü kişi, bir devlet olabileceği gibi, uluslararası bir örgüt veya gerçek kişi de olabilmektedir. Arabuluculuğun en önemli özelliklerinden biri, arabulucunun tarafları bağlayıcı nitelikte bir karar verme yetkisinin bulunmamasıdır. Bu bakımdan arabulucu, sadece uyuşmazlık halindeki tarafları bir araya getirmekte ve çözüm önerileri sunmaktadır. Arabuluculuk yönteminin zamandan tasarruf sağlaması, arabuluculuk yapan kişilerin alanında uzman olması, yargı organlarının yükünü azaltması ve gizliliğin daha kolay korunabilmesi gibi nedenler ile diğer barışçı çözüm yollarına göre daha çok tercih edildiği görülmektedir.
Changing alliance and cooperation dynamics: Globalization, nation-state and the threat

Bu doktora tezi, devletlerin ulus-otesi terorizme karsi gosterdikleri isbirligi ve gruplasma bicimleri ve dinamikleri hakkindadir. Uluslararasi guvenlik calismalari geleneksel olarak devletlerin ilişkilerini incelediginden, ulus-otesi terorizm bu alanda gorece yeni bir kavramsallastirmadir ve faaliyetleri Soguk Savas ortamindan farkli bir guvenlik ortaminda gerceklesmektedir. Literaturde ittifaklarin rollerinin ve terorle mucadeleyle ilintilerinin tartisilmasinin baslica nedeni, Soguk Savasin bitmesi ve kuresellesmeyle gelen sistemik degisiklikler olarak gosterilmektedir. Son donem muttefiklik ve isbirligi dinamiklerinin anlasilabilmesi icin sistemik değişimlerin ve beraberinde getirdigi tehditlerin cozumlenmesi gerekmektedir. Devletlerin ulus-otesi terorizme karsi gunumuzde gosterdikleri isbirligi ve gruplasma davranislari daha once kendi aralarinda diger devletlere karsi gosterdikleri isbirligi davranislariyla ortusmekte midir? Tezin amaci ittifak icinde ve disinda gelismekte olan isbirligi bicimlerinin getirdikleri yeni boyutlariyla beraber cozumlenmesidir. Kuresellesme, devletlerin tercihleri ve tehdidin farkli boyutlari sacayaginda yurutulen inceleme, gerek genelde gerekse ittifaklar icindeki isbirligi yapisinin -NATO icindeki isbirligi bicimi dahil- 'savunma agirlikli' olmaktan 'guvenlik agirlikli' olmaya dogru evrildigi sonucuna ulasmistir. Kurumsal olmayan koalisyonlar cercevesindeki isbirligi, devletlerarasi guvenlik isbirliginin basat bicimi olarak tekrar kendini gostermektedir. Bu isbirligi turu, ic ve dis tehditler arasinda yapilagelen ayrimi zorlastiran ulus-otesi terorizm benzeri muglak tehditlere karsi ozellikle kullanılarak isbirligi bicimi olarak gozukmektedir.
Avrupa Birliği müzakere sürecinde Türkiye ile Yunanistan arasındaki karasuları ve hava sahasının genişliği sorunları

Türkiye ve Yunanistan'ın 1000 yıllık ortak tarihlerinde genellikle hasmane bir şekildeyürüyen ilişkileri, Avrupa Birliği boyutunun ilişkilere yön vermesiyle başka bir boyuta taşınmıştır. Bu boyut içinde devam eden sorunlar, günümüzde Kıbrıs ve Ege eksenindetoplanmaktadır. Özellikle Ege sorununun adil bir şekilde çözülmesi Türkiye'nin egemenlik, açık denizlere çıkış ve muhtemel bir harekat sırasında inisiyatifi elde bulundurma konuları açısından hayati önem taşımaktadır. Türkiye'nin Ege'deki egemenlik haklarıyla doğrudan ilişkili olan karasuları ve onunla bağlantılı olan hava sahası genişliği sorunu askeri ve siyasi açıdan çok önemlidir. Bu çalışmada öncelikle bu iki sorunun hukuki açıdan bir değerlendirilmesi yapılmıştır. Daha sonra iki ülke arasındaki sorunlar tarihi bir süreç içinde incelenerek tarafların tezleri objektif bir şekilde incelenmiştir. Türkiye'nin AB müzakere sürecine girmesinden dolayı, konununAB muktesebatı içinde yeri ve çözüm şekilleri incelenmiş, bu konuda Türkiye'nin AB ile ilişkileri tarihsel bir süreç içinde irdelenmiştir. Son olarak muhtemel çözüm şekilleri ve uygulanması gereken politikalar hakkında yapılan çalışmalar teklifler haline getirilmiş ve milli çıkarlara uygun hareket tarzları geliştirilmeye çalışılmıştır. Bu çalışmanın benzer konularda yapılacak diğer çalışmalara referans olabileceği değerlendirilmektedir.
Rusya'nın Koreler politikası (1992-2008)

Bu tezde, 1992- 2008 yılları arasında Boris Yeltsin ve Vladimir Putin'in devlet başkanlıkları döneminde Rusya'nın Kuzey ve Güney Kore'ye yönelik izlediği politikalar incelenecektir. Soğuk Savaş döneminde Rus liderler için ideolojik bir anlamı olan Kore Yarımadası, Sovyetler Birliği'nin mirasını devralan Rusya Federasyonu için daha farklı anlamlar ifade etmeye başlamıştır. Yeltsin döneminin başında Kore politikasını belirleyen ekonomik beklentilere, Rusya'nın 1993- 94 nükleer krizin çözümü sürecinden dışlanmasıyla bölgede güvenlik ve istikrarın sürdürülmesi ve Rusya'nın etkinliğinin artırılması da eklenmiştir. Putin iktidarı döneminde, ülkenin ekonomik ve iç yapısall anlamda toparlanmasıyla, Rusya bu amaçlar çerçevesinde daha etkili bir dış politika izleme imkanı bulmuş ve her iki Kore'yle de siyasi, ekonomik ve askeri ilişkilerini Yeltsin dönemine göre oldukça geliştirmiştir. Kore Yarımadası'nda II. Dünya Savaşı sonrasında ortaya çıkan bölünmüşlüğün ve sıcak çatışma ihtimalinin sürmesi, Rusya için Koreleri sıradan komşular olmaktan çıkarmaktadır. Yeniden büyük güç olma arzusu duyan Rusya, dünyanın büyük güçlerinin de ilgisinin üzerinde olduğu Kore Yarımadası'nda etkinliğini artırmaya çalışmaktadır. 1990'lı yıllara göre, bu konuda başarı sağlamış ve 2002'de ortaya çıkan nükleer krizde Rusya, nükleer sorunun çözümü ve barış görüşmelerinin sürmesinde yardımcı olmuştur. Fakat diğer aktörlere göre çok sınırlı bir role sahiptir.
The Lessons of Cyprus Referendum 2004 for Korean Reunification

Kıbrıs, eşit statülerde karşılıklı anlaşmaya dayalı yeniden birleşme modelini denemiştir. Referandumun reddedilmesinin sebepleri; politik liderlerin yönlendirmeleri, mülkiyet konuları, yeni Türk yerleşimciler, politik gücün paylaşımı ve dış mihrakların ikamesidir. Kore, iyi bilmesi gereken yeniden birleşme için ne çeşit hazırlık yapması gerektiğini daha iyi bilmeli ve bu karşı çıkma nedenlerinden çok faydalı dersler çıkarabilir.
Türk basınında Sovyet imgesi, 27 Mayıs 1960-12 Eylül 1980

Türk-Sovyet ilişkilerinin iyi komşuluk ve dostluğa dayanan temeli, Atatürk ve Lenin tarafından Milli Mücadele boyunca ve cumhuriyetin ilk yıllarında atılmıştır. Türkiye ve Sovyetler Birliği arasındaki ilişkiler, İkinci Dünya Savaşı ertesinde Stalin-Molotov ikilisinin Türkiye'den Boğazların statüsünde değişiklik ve toprak taleplerinde bulunması üzerine son derece olumsuz etkilenmiştir. Sovyetler Birliği Stalin'in ölümünden sonra Kruşçev döneminde ilişkileri düzeltmek için çaba harcadıysa da, Türkiye uzunca bir dönem bu çabalara kayıtsız kalmıştır.1960- 1980 yılları arasında ise Türkiye, uyguladığı çok yönlü dış politika stratejisi bağlamında Sovyetler Birliği ile ilişkilerini geliştirme yönünde adımlar atmıştır. Bu dönemde iki devlet arasında çok sayıda karşılıklı üst düzey ziyaret gerçekleştirilmiştir. İkili ilişkileri şekillendiren bu ziyaretler, basında da atfedilen öneme göre az ya da çok yer bulmuştur. Bu tez çalışmasında söz konusu yirmi yıllık süreçte Türk-Sovyet ilişkilerinin Türk basınında nasıl algılanıp yorumlandığı ortaya koyulmaya çalışılmıştır.
İran-Ermenistan ilişkileri, 1991-2004

Pakbaz, Behzad, Iran - Ermenistan ilişkileri 1991 -2004, Yüksek Lisans Tezi, Danışman: Doç. Dr. Mustafa Aydın, 91 s. Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra İslam hükümeti olan Iran ile, Hıristiyan ülkesi olan Ermenistan Cumhuriyeti ilişkilerinin gelişmesi ve bölgede paralel hareket etmeleri bu tezin konusunu teşkil etmektedir. Bu tez SSCB'nin çöküşünden sonra Iran İslam Cumhuriyeti ve Ermenistan Cumhuriyeti'nin stratejik ittifaka doğru ilerleyen ilişkilerini ve Ermenistan'ın İran'a yakınlaşması ile İran'ın Ermenistan'la ilişkilerini derinleştirmesi ve bu iki ülkeyi bölgede birbirine iten faktörler çalışmaktadır. Kafkasya'da iki ülkenin genel dış politikaları ve iki tarafın dış politikalarında birbirlerine verdiği yer ve önem ortaya konmaya çalışılmaktadır. Bu çalışmada Iran - Ermenistan ilişkilerini etkileyen faktörler ele alınarak, açıklanmıştır. SSCB sonrası Iran, Kafkas bölgesinde ittifak kazanma peşinde ve kendine stratejik müttefikler arayışı içinde olmuştur. Bu arada Kafkasya'daki Ermenistan Cumhuriyeti ile ilişkilerini geliştirip daha da geniş seviyeye getirmiştir. Son bölümü, iran - Ermenistan arasındaki, ekonomik, siyasi, askeri, kültürel ilişkileri, incelenmiştir. Bu çaba içerisinde, çalışmanın amacına uygun olarak Sovyetler sonrası Iran-Ermenistan ilişkilerinin gelişme ve derinleşmesi üzerine durulmuştur.