turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Uluslararası yatırım tahkimine ilişkin hakem kararlarının iptali

Tahkim yargılaması sonucunda hakemler tarafından verilen kararın yanlış veya adaletsiz olduğunu, doğru kuralların uygulanmadığını, usule ilişkin hatalar yapıldığını ya da hakemlerin tarafsız davranmadığını düşünen ve verilen karardan tatmin olmayan taraflar için karar düzeltme, ek karar verilmesi, kararın yorumu ya da kararın iptali şeklinde bir takım hukuki başvuru yolları kabul edilmiştir. Bu hukuki başvuru yollarından en sık başvurulanı ve kararın hükümsüz kalmasına sebep olabileceğinden en ağır yaptırıma sahip olanı hakem kararının iptalidir. Hakem kararının iptali için taraflarca yapılacak başvuruda, kararın ICSID nezdinde kurulan bir hakem heyetince verilmiş olması ile ICSID dışındaki diğer kurumlar nezdinde ya da bir ad hoc heyet tarafından verilmiş olması durumu farklılık göstermektedir. ICSID dışındaki kurumlarca ya da ad hoc heyetlerce verilen kararların iptal için tek başvuru yolu tahkim yeri mahkemesinde açılacak bir iptal davası iken, ICSID hakem kararlarına karşı yerel mahkemelere başvurulması mümkün değildir. ICSID nezdinde verilen kararın iptali için, Konvansiyon hükümleri kapsamında doğrudan Merkez'e başvuru yapılması ve akabinde bu başvurunun yine Konvansiyon hükümleri doğrultusunda kurulacak bir ad hoc komite tarafından Konvansiyon'da belirtilen sınırlı iptal sebepleri doğrultusunda incelenmesi gerekmektedir. ICSID Konvansiyonu'nun 52. maddesine göre taraflar madde kapsamında sayılı hallerden birinin veya bazılarının varlığını öne sürerek Genel Sekreterliğe yapılacak yazılı başvuru ile kararın geçersiz kılınmasını isteyebilirler. ICSID dışında verilecek hakem kararlarının iptalinde ise tahkim yeri mahkemeleri yetkili olacağından, kararın iptaline ilişkin açılacak davada tahkim yeri mahkemesinin hukuku uygulanarak hakim tarafından kararın iptal edilip edilmeyeceğine karar verilecektir. Tahkime ilişkin farklı düzenlemeler incelendiğinde, yabancı yatırım uyuşmazlıklarına ilişkin verilen hakem kararlarının iptal edilebilmesi için sayılan sebeplerin tüm yerel ve uluslararası hukuk düzenlemelerinde benzerlik gösterdiği, bu sebeplerin de New York Konvansiyonu'nda yer alan tenfizin reddi sebeplerini temel aldığı görülmektedir. Uluslararası nitelikli uyuşmazlıklarda tahkim yerinin Türkiye olarak seçildiği durumlarda ya da tahkim yeri seçilmemiş olmakla birlikte tahkimde usule Milletlerarası Tahkim Kanunu'nun uygulanacağının taraflarca belirlenmiş olması durumunda, iptal davasında yetkili mahkeme Türk mahkemeleri olacaktır. Yatırım tahkimine ilişkin iptal davasının Türkiye'de açılması durumunda, iptal davası Milletlerarası Tahkim Kanunu hükümleri uyarınca görülecektir.
Sadru'ş-Şehİd (536/1141)'in Umdetu'l-Fetava adlı eserinin tahkiki

İslam Hukuku'nda nevazil ve fetva eserleri, günün problemli meselelerine yer veren bir alan olarak karşımıza çıkmaktadır. Vakı'at, havadis de aynı türü ifade için kullanılan kavramlardır. Tezde, Karahanlılar devrinde yetişmiş es-Sadru'ş-Şehid (536/1141)'in Umdetu'l-Fetava adlı nevazil türü eserinin tahkik ve tahlili ele alınmıştır. Tez, giriş, iki bölüm ve sonuçtan oluşmaktadır. Girişte konu ile ilgili kısa bir bilgiye, araştırmanın konusu, amacı, kapsamı, metodu ve kaynakları hakkında açıklamalara yer verilmiştir. İlk bölümde, nevazil, nevadir, vakı'at, havadis ve fetva kavramlarının tanımları ve nevazil ile fetva arasında farklar üzerinde durulup, nevazil ve fetva eserleri hakkında katalog bilgileri tablolar halinde sunulmuştur. İkinci bölümde es-Sadru'ş-Şehid (536/1141)'in yaşadığı dönem ve dönemin siyasi durumu, yaşadığı dönemde ilmi ortam, hayatı, hocaları, öğrencileri, eserleri ve Umdetu'l-Fetava hakkında bilgi, değerlendirme ve eserin tahkiki işlenmiştir. Bu tez ile nevazil literatüründeki el yazma bir eser, okuyucusunun istifadesine sunulmuş ve alanla ilgili belli dönemdeki eserlerin katalog bilgileri iki kapak arasında toplanmıştır.
Dolandırıcılık suçunun bir işleniş şekli olarak piramitsel dolandırıcılık suçu

İnsan topluluklarının oluşmaya başladığı ilk günden beri, birlikte yaşama gerekliliğinden dolayı insanlar arasındaki iletişim ve paylaşım artmış olsa da bununla birlikte bu ilişkilerin kötüye kullanımı oldukça yaygınlaşmıştır. Dolandırma eylemi, hırsızlıkla birlikte toplumun en çok karşılaştığı malvarlığına karşı işlenen suçlardandır. Günümüzde ise hem internet sayesinde diğer insanlara ulaşmanın kolaylaşması hem de kalabalıklaşan şehir hayatı bu suçun işlenişini hem kolaylaştırmış hem de sayısını arttırmıştır. Bahsedilen bu kolaylık insanları suçu daha farklı şekillerde işlemesine sebep olmuş ve zamanla kanun koyucunun düzenlemediği alanlarda ve şekillerde bu suçun işlendiğine hem dünya toplumları hem de Türk toplumu farklı şekillerde şahit olmuştur. Bununla birlikte kanun koyucu bu farklı metotları cezalandırma konusunda eksik kalmış, kanunda eksiklikler ortaya çıkmıştır. Bu durum da ceza hukukunun temel işlevi olan adalet duygusunun tatmininde şimdi olmasa bile gelecek süreç içinde toplumda sorunlara yol açacaktır. Bahsedilen eksikliklerin giderilmesine ve adalet duygusunun tatminine ufak da olsa katkı sağlamak için hazırlanan çalışmamızda 'Piramitsel Satış Sistemleri Kurma' ve 'Piramitsel Dolandırıcılık' fiillerinin TCK 157. ve 158. maddelerine ve tipikliğe ne kadar uyduğu, 'Piramitsel Dolandırıcılık' Piramitsel Dolandırıcılık' olarak nitelendirilen eylemlerin dolandırıcılık suçunun nitelikli hali sayılmasının gerekliliği, oluşacak suçta gerçek içtima kurallarının uygulanmasının gerekliliği sebepleriyle açıklanmış, suça ilişkin temel kavramlara yer verilmiş ve suçun yapısall unsurları incelenmiştir. Çalışma yapılırken konuya ilişkin örneklere ve güncel olaylara da atıflar yapılarak Yargıtay kararlarına da başvurulmuştur.
Tahkim sözleşmesinin geçerliliği

Tahkim yargılaması taraflarının arasında geçerli bir tahkim sözleşmesinin varlığına bağlıdır. Bir tahkim sözleşmesinin geçerli kabul edilmesi için ise bazı geçerlilik şartlarının varlığı gerekmektedir. Bu geçerlilik şartları şekle ilişkin geçerlilik şartları ile esasa ilişkin geçerlilik şartlarıdır. Tahkim sözleşmesi yapacak tarafların sözleşme ehliyetine sahip olması da ayrıca bir geçerlilik şartı olarak karşımıza çıkmaktadır. Tahkim sözleşmesinin şekline ilişkin geçerlilik şartı olarak genellikle kabul edilen yazılı şeklin özellikle milletlerarası tahkimde farklı şekillerde anlaşılması söz konusudur. Tahkimin esasına ilişkin geçerlilik şartı tahkim iradesi olup bu iradenin kapsamının ve geçersiz kabul edildiği haller tahkim sözleşmesine ilişkin bazı tartışmaları beraberinde getirmiştir.
İktibas veya iltibas suretiyle marka hakkının ihlalinden doğan cezai sorumluluk

Ticari hayatın doğal bir parçası halini alan markanın hukuki korunmasının yanı sıra cezai olarak da korunması gerekmektedir. Bu ihtiyacın karşılanabilmesi ve marka ihlallerine yönelik caydırıcılığın sağlanabilmesi için KHK düzenlemeleri genişletilerek 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu yürürlüğe girmiştir. Çalışmamızda iktibas veya iltibas suretiyle marka hakkının ihlali halinde ceza hukuku koruması ele alınmaya çalışılmıştır. Marka hakkının ihlali durumunda cezai koruma, yürürlükten kalkan 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin 61/A maddesi ile sağlanmaktaydı. Devamında yürürlüğe giren 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu 30. maddesi ile suçun kapsamı ve özellikle seçimlik hareketleri genişletilmiştir. İktibas veya iltibas suretiyle marka hakkına tecavüz suçunda, taklit veya benzer markalı malların üretimi veya hizmetin sunulması, satışa arz edilmesi veya satılması, ithal ya da ihraç edilmesi, ticari amaçla satın alınması, bulundurulması, nakledilmesi veya depolanması cezai yaptırıma bağlanmıştır. Çalışmamızın birinci bölümünde marka kavramı hakkında genel bilgiler, markanın unsurları ve markanın işlevleri üzerinde durulmuştur. Bunun yanında marka hakkının hukuki niteliği ve ulusal/uluslararası düzenlemelerden bahsedilmiştir. İkinci ve üçüncü bölümlerde iktibas veya iltibas suretiyle marka hakkına yönelik tecavüz suç tipinin unsurları bakımından bilgiler verilmeye çalışılmıştır. Bunun yanında yürürlükten kalkan 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile Sınai Mülkiyet Kanunu arasında karşılaştırılma yöntemi kullanılarak uygulamadan örnekler verilmiştir.
Türk Hukukunda tarımsal kira sözleşmesi

Türk hukukunda 'Tarımsal Kira Sözleşmesi' adını taşıyan bu araştırmada, tarımsal işletme veya tarım arazilerinin kiralanarak işletilmesi ve bu işletmecilik şeklinde kiralayanla kiracı arasındaki hukuki ilişkiler incelenmiştir. Türk hukukunda tarımsal kira sözleşmesini özel olarak düzenleyen kanun veya kanun hükümleri yoktur. Tarımsal kira sözleşmesi, ürün veren tarımsal işletme veya tarım arazisini konu edindiğinden, Borçlar Kanununu hasılat kirası hükümlerine tabidir. Borçlar Kanununun hasılat kirasma ilişkin hükümleri ise, emredici nitelikte değildir. Bu nedenle taraflar, sözleşme özgürlüğü ilkesi çerçevesinde bu hükümlerin aksini her zaman kararlaştırabilmektedirler. Bu durum ekonomik yönden kiralayana göre oldukça zayıf olan kiracının, kiralayanın ileri sürdüğü her türlü şartları kabul etmesi sonucunu doğurmaktadır. Tarımsal kira sözleşmesi Borçlar Kanununun hasılat kirası hükümlerine tabi olmakla beraber, bölgesel örf ve adetlerin etkisi altında değişik bölgelerde, değişik isimlerle anılan kiracılık uygulamaları ortaya çıkmaktadır. Bu durum bölgeler arasında uygulama birliğinin sağlanamaması sonucunu doğurmaktadır. Borçlar Kanununun hasılat kirasına ilişkin hükümlerinde sözleşmenin şekli, süresi, kira bedeli gibi konularda açık hükümler yer almadığından taraflar bu hususları serbestçe kararlaştırabilmektedirler. Özellikle uygulamada kira sözleşmeleri genellikle bir yıllığına yapılmakta, kira bedeli de tamamen kiralayanın insiyatifine bırakılmaktadır. Bunun gibi, tarafların hakları ve borçları, sözleşmenin sona ermesi, sözleşme sona erdikten sonra çıkan kiracının yapmış olduğu iyileştirme çalışmalarından doğan tazminat hakkı, gibi konularda açık hükümler yer almamaktadır. Borçlar Kanununun hasılat kirasına ilişkin hükümleri tarımsal kira sözleşmesi bakımından birçok yönlerden yetersiz kalmakta, sosyal ve ekonomik yönü daha ağır basan ve kiralayan karşısında daima zayıf durumda bulunan kiracımn, hem ekonomik hem de hukuki yönden korunmasını sağlayamamaktadır. Kanımızca, bu konu, yasama organı tarafından Batı ülkelerinde olduğu gibi özel bir kanunla, ayrıntılı bir şekilde düzenlenmelidir.
Hakkı olmayan yere tecavüz suçu (TCK M. 154)

Malvarlığı değerleri, toplumun temel değerlerinden birini teşkil etmektedir. Çalışmanın konusunu oluşturan hakkı olmayan yere tecavüz (TCK m. 154) düzenlemesi de bu malvarlığı değerlerinin bir kısmını korumak maksadına matuftur. Düzenleme üç fıkradan müteşekkildir ve her bir fıkrada ayrı bir suç tipine yer verilmiştir. Bu suçlarda malvarlığı değerleri, taşınmazlar üzerinden gerçekleştirilen ihlallere karşı korunmaktadır. Çalışma iki bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde çalışmayla ilgili bulunan mülkiyet ve zilyetlik kavramları ve bunların diğer hukuk dallarındaki koruma yollarına, taşınmazların korunmasına yönelik bir ceza normu getiren 3091 sayılı kanuna ve 765 sayılı kanunda yer alan hakkı olmayan yerlere tecavüz düzenlemesine değinilmiştir. İkinci bölümde ise 5237 sayılı kanunun 154. maddesinde yer alan suçların incelemesine geçilmiştir. Birinci fıkrada özel mülkiyetteki taşınmazların, malikmiş gibi işgal edilmesi, sınırlarının değiştirilmesi veya bozulması ve hak sahibi kimselerin taşınmazdan faydalanmasına engel olunması suç haline getirilmiştir. İkinci fıkrada köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasına terk edilmiş taşınmazların, zapt edilmesi, bunlar da tasarrufta bulunulması ve sürüp ekilmesi suç olarak tanımlanmıştır. Sonuncu ve üçüncü fıkrada düzenlenen suç ise aidiyeti ehemmiyet taşımadan, suların mecrasının değiştirilmesi halinde vücut bulmaktadır.
Sermaye şirketlerinde kolaylaştırılmış birleşme

Bu çalışmada, Türk Ticaret Kanunu ile hukuk sistemimizde yerini alan, sermaye şirketlerinin kolaylaştırılmış usulde birleşme işlemlerine ilişkin düzenlemenin, normal birleşme işlemleri ile de karşılaştırılarak eksikliklerinin ve faydalarının analizi amaçlanmaktadır. Çalışmanın ilk bölümünde son yıllarda hızla artan şirket birleşme ve devralmalarının genel özellikleri açıklanarak ikinci bölümde kolaylaştırılmış birleşme işlemleri ile yapılacak olan karşılaştırmanın temeli atılmaktadır. Birleşme işlemlerinin farklı hukuk sistemlerinde nasıl tanımlandığı, tarihsel gelişiminin ne olduğu, TTK ile gelen değişiklerle birleşebilecek şirketlerin hangileri olduğu, sermayesini kaybetmiş veya borca batık şirketlerin birleşme işlemlerine nasıl katılabilecekleri incelenmiştir. İkinci bölümde ise kolaylaştırılmış birleşme işlemleri tanımlanmakta, açıklanmakta ve normal birleşme süreci ile kolaylaştırılmış birleşme işlemlerindeki süreç karşılaştırılmaktadır. Kolaylaştırılmış birleşme işlemlerinin temeli olduğu kanaatinde olduğumuz hakimiyet kavramı kolaylaştırılmış birleşme işlemleri ile örneklendirilerek açıklanmıştır. Normal birleşme sürecinde bulunup kolaylaştırılmış birleşme işlemleriyle yapılması gereksiz olan işlemler açıklanmış ardından da kolaylaştırılmış birleşme süreci anlatılmıştır. Kolaylaştırılmış birleşme işlemleri, Türk hukuk sisteminde henüz yeni bir usul olduğu için, uygulamada kolaylaştırılmış birleşme işlemleri açısından çok fazla örnek bulunmamaktadır. Bu sebeple kolaylaştırılmış birleşme işlemleri incelenirken teoride düzenlemenin nasıl olduğunun açıklanmasının yanında uygulamada karşılaşılabilecek olası sorunlar ve izlenebilecek yollar üzerinde durulmuştur. Sonuç olarak kolaylaştırılmış birleşme işlemlerinin özellikle şirketler topluluğu açısından oldukça faydalı bir sistem olduğu ancak Türk hukukunda henüz yeni bir sistem olması dolayısıyla geliştirilmeye ihtiyacı olduğu sonuçlarına ulaşılmıştır.
Milletlerarası Özel Hukukta menkul kıymetlere ilişkin hak sahipliği ihtilaflarına uygulanacak hukuk

Menkul kıymet piyasalarında modern elde tutma sistemi olan aracılaştırılmış elde tutma sistemi uygulaması ile menkul kıymet sahibi yatırımcıların haklarının hukuki niteliği değişmiştir. Kıymetli evrak niteliğinde taşınır eşya kurallarına tabi olarak işlem gören menkul kıymetler bu vasıflarını kaybederek gayri maddi malvarlığı değerleri haline dönüşmüşlerdir. bu dönüşüm aracılaştırılmış sistemde hesap sahibi yatırımcıların menkul kıymetlere ilişkin hak sahipliklerinin iktisabı, saklanması ve tasarruf işlemlerine uygulanacak hukukun belirlenmesinde kullanılan kanunlar ihtilafı kurallarının da yeni sisteme uyumlaştırılması ihtiyacını doğurmuştur. Aracılaştırılmış sistemde elde tutulan ve işlem gören aracılaştırılmış menkul kıymetlere ilişkin işlemlerden doğan ayni meselelere lex rei sitae kuralı yerine, PRIMA yaklaşımını ve taraf menfaatini esas alan sınırlı hukuk seçimi imkanının getirilmesi en uygun çözüm olarak ileri sürülmüştür.
Yüklenici ile alıcı arasında yapılan arsa payının devrine ilişkin satım sözleşmesi şekli ve hükümleri

Yüklenici ile alıcı arasında yapılan arsa payının devrine ilişkin satım sözleşmesi, yüklenicinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince, arsa sahibine karşı sahip olduğu arsa payının mülkiyetini devir konusundaki kişisel alacak hakkının alıcıya bir bedel karşılığı temlik edildiği bir taşınmaz satım sözleşmesidir. Yüklenici, arsa payının mülkiyetinin devrine yönelik kişisel alacak hakkını alıcıya bedel karşılığı Borçlar Kanunun 162 vd. maddeleri gereğince temlik etmektedir. Yüklenici arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan kişisel alacak hakkını temelde yer alan bir borç ilişkisine dayanarak, alıcıya temlik etmektedir. Temlik işleminin hukuki sebebini oluşturan temel borçlandırıcı ilişki, taraflar arasında yapılan bağımsız bölüm satım sözleşmesidir. Kural olarak taşınmaz satımının geçerli olması resmi şekil şartına uygun olarak yapılması koşuluna bağlı iken, sözleşmenin temlik niteliği taşınmaz satım sözleşmenin harici olarak düzenlenmiş olduğu hallerde bu sözleşmeye geçerlilik kazandıran en önemli etkendir. Temlik işlemini gerçekleştiren taşınmaz satım sözleşmesi yüklenici ile alıcı arasında karşılıklı tam iki tarafa borç yükleyen bir sözleşmedir. Sözleşmeye Borçlar Kanunun 217 inci maddesinin göndermesi ile taşınır satımına ilişkin genel hükümler uygulanır. Yüklenicinin bu satım sözleşmesi nedeni ile satılan taşınmazla ilgili olarak ayıba ve zapta karşı tekeffül sorumluluğu vardır. Yüklenici ve alıcının temerrüdü halinde ise, karşılıklı sözleşmelerde temerrüt halini özel olarak düzenleyen Borçlar Kanununun 106 vd. maddeleri uygulanır.
Milletlerarası mal satımına ilişkin sözleşmeler hakkında birleşmiş milletler antlaşması kapsamında malların sözleşmeye uygunluğu

Milletlerarası Mal Satımına İlişkin Sözleşmeler Hakkında Birleşmiş Milletler Antlaşması kısaca CISG veya Viyana Sözleşmesi, uluslararası ticareti yeknesak hukuk kuralları ile düzenleyerek uluslararası ticarette herkes için geçerli, güvenilir ve öngörülebilir bir hukuk düzenini yaratmayı amaçlayan en kapsamlı uluslararası ticaret metnidir. Bu çalışmada, 'Malların Sözleşmeye Uygunluğu' kavramı CISG kapsamında ele alınacak olup antlaşmanın 'satıcının sözleşmeye uygun mal teslim etme yükümlülüğünün' düzenlendiği 35. ve 36. maddeleri ile antlaşmanın 'alıcının satım konusu mallara ilişkin muayene ve ihbar yükümlülüklerinin' düzenlendiği 38. ve 39. maddeleri irdelenecektir. Malların sözleşmeye uygun sayılması incelenirken ikili bir ayrıma gidilerek objektif ve subjektif kriterlere göre satım sözleşmesinin konusunu oluşturan malların hangi niteliklere sahip olmaları halinde sözleşmeye uygun sayılacağı ile bu durumun istisnalarına değinilmiştir. Malların sözleşmeye aykırı olması durumunda alıcının CISG ile kendisine tanınan haklardan faydalanabilmesi için bir takım külfetlere katlanması gerekmektedir. Bu külfetler muayene külfeti ve ihbar külfeti olmakla birlikte yükümlülüğün detayları ve istisnaları çalışmamızda detaylandırılmıştır.
Ceza Muhakemesi Hukukunda elkoyma

Tezimizin konusu Ceza Muhakemesi Kanunu'nda düzenlenen elkoymadır. Elkoyma Ceza Muhakemesi Hukukunda bir koruma tedbiridir. Elkoyma koruma tedbiri ile güdülen asıl amaç, adil ve sağlıklı bir yargılama/muhakeme için mümkün olan tüm delillere ulaşıp onları emniyet altına almaktır. Bir diğer amaç ise yargılama sonunda verilecek hükmün uygulamasını sağlamaktır. Yani bir suçta kullanıldığı yargılama sonucu hükme bağlanan bir eşyaya, yargılamaya başlamadan önce bu şekilde bir sonuç ortaya çıkar şüphesiyle/ihtimaliyle el konulmasıdır. Bunun da sebebi uygulamada çoğu zaman karar/hüküm verildiği anda, eğer öncesinde elkoyma yapılmadıysa, hükmü uygulayabilecek bir eşyanın sonradan bulunamamasıdır. Elkoyma, temel hak ve özgürlüklere müdahalesi/ilgilendirmesi sebebiyle Uluslararası sözleşmeler ve ülke anayasalarında da yer almaktadır. Çalışmamızda elkoyma hakkında genel bilgiler verildikten sonra tarihi sürecinden bahsedilmiş ve sonrasında çeşitlerine ve uygulamasına değinilmiştir.
Üç taraflı hukuki ilişki modeli olarak havale

Türk-İsviçre hukukunda havale ; Türk Borçlar Kanunu m. 555- 560 (CO / OR 466 -471) hükümlerinde, çifte yetkilendirme ihtiva eden üç taraflı hukuki ilişkiler bakımından bir model olarak kurgulanmıştır. Bu kapsamda banka havalesi, EFT, akreditif, kambiyo senetlerinden poliçe ve çek, kredi kartı ile ödeme sistemleri, DLT tabanlı veri akışları gibi iş hayatında sıklıkla başvurulan birçok yöntem; temelde havalenin, kanun koyucu tarafından özel hükümle düzenlenmiş veya ticari hayatta etkin uygulamalar tarafından şekillendirilmiş birer görünümüdür. Çalışmamızda, karakteristik edimleriyle bir sözleşmesel ilişki olmaktan ziyade, üçüncü kişi yararına sözleşme ya da temsil gibi bir yasal model sunan havale; Türk Borçlar Kanunu ve mehaz İsviçre Borçlar Kanunundaki hükümler bağlamında üç bölümde incelenmiştir: Havale kurumunun genel görünümü, hukuki niteliği ve benzer kurumlarla karşılaştırılması ; Havalenin konusu, havale tesis edilmesi, havale ödeyicisinin havaleyi kabulü ile taahhüt altına girmesi ve nihayet havalenin sona ermesi ; Havale çatısı altındaki edim, karşılık ve değer ilişkileri ile bu ilişkilerden birinin veya birden fazlasının geçersizliği halinde doğacak iade talepleri.
İş ortaklıklarının vergilendirilmesi -Türk vergi sistemi açısından bir inceleme-

Joint venture -ortak girişim- iki veya daha çok firma arasında belirli bazı alanlarda gerçekleştirilen geçici nitelikte ekonomik işbirliğidir. Ortak girişim aracılığıyla yapılan iktisadi işbirliği bir toplu, birlikte teşebbüs niteliğindedir. Taraflar arasında kurulan hukuki ilişki ise bir ortaklık sözleşmesidir. Ortak girişim aşağıda belirtilen unsurlardan oluşur: - İki veya daha fazla gerçek veya tüzel kişinin varlığı, - Geçici nitelikte bir ekonomik işbirliği yapılmasına yönelik bir ortaklık sözleşmesi, - Belirli bir işin birlikte, müştereken gerçekleştirilmesi, - Kazanç elde etme ve paylaşma. İş ortaklığı ortak girişimin özel bir türüdür. iş ortaklığı inşaat sektöründe tek bir işin iş sahibine birlikte ifası için tüzel kişiliği olmayan şirket biçiminde oluşturulan ve tüm ortakların, birlikte üstlenilen işin tamamının ifasından iş sahibine karşı müteselsilen sorumlu oldukları bir ortak girişimdir. Türk vergi sisteminde iş ortaklıkları kurumlar vergisi, katma değer vergisi ve damga vergisinin yükümlüsü, gelir, kurumlar, damga ve katma değer vergileri için stopaj sorumlusu durumundadır. Türk hukukunda iş ortaklıkları ancak, Borçlar Kanununun 520- 541 inci maddelerinde düzenlenen adi şirket biçiminde kuru labilir. 118 iş ortaklıklarının tüzel kişiliklerinin bulunmaması ve geçici süreli işler için oluşturulmaları bazı vergi sorunlarına yol açmaktadır. Öncelikle Türk vergi sistemi, özellikle gelir üzerinden alınan vergilerde, tüzel kişiliği olmayan vergi yükümlüsü kavramına yabancıdır. Vergi yükümlüsü gerçek kişi veya tüzel kişi olabilir. Muamele vergilerinde veya dernek ve vakıflara ait iktisadi işletmelerin kurumlar vergisine tabi tutulmalarında tüzel kişiliği olmayan vergi yükümlüsü kavramı bir sorun yaratmaz; çünkü muamele vergilerinde vergiye tabi olmak için bir iktisadi veya hukuki muamelenin yapılması yeterlidir. Yine dernek ve vakıflara ait iktisadi işletmelerin vergilendirilmesinde bu işletmelerin ardında bir tüzel kişilik bulunmaktadır ki, bu da dernek veya vakıftır. Ancak iş ortaklıklarında ortaklığın ardında böyle bir tüzel kişi bulunmamaktadır; bu nedenledir ki, iş ortaklığının işletmesine dahil aktiflerde mülkiyet ve ayrılan amortismanları bir gider kalemi olarak defterlerinde göstermeye yetkili kimse açılarından bazı sorunlar mevcuttur. Yine Türk vergi sisteminde ticari kazançların vergilendirilmesinde işletmenin devamlılığı ilkesi kabul edilmiştir. İş ortaklığının süre açısından sınırlı geçici nitelikte bir girişim olması nedeniyle, indirim konusu yapılamayan zarar mahsubu ve yatırım indirimi tutarlarından kimin yararlanacağı ve ortaklığın tasfiye edilip edilemeyeceği konularında bir takım sorunlar ortaya çıkar. Bu çalışmada iş ortaklıklarının Türk vergi sistemindeki vergi yükümlülükleri ve vergi sorumlulukları ile bunlara ilişkin olarak ortaya çıkan sorunlar incelenmiş ve iş ortaklığının bir kurumlar vergisi yükümlüsü yapılmasının yerindeliği tartışılmıştır.