turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Sürgünden Kırım'ın Rusya tarafından ilhakına Kırım Türklerinin sorunları

Kırım, bugün tarihçiler tarafından Kırım Türklerinin tarihi anayurdu olarak kabul edilmekle beraber, Kırım'da yaşayan üç farklı etnik grup bulunmaktadır. Bunlar, çoğunluğu oluşturan ve kendilerini Rusya'ya ait hisseden Ruslar, daha azınlıkta olan Ukrainler ve Kırım nüfusunun yüzde on ikisini oluşturan, kendilerini Kırım'ın yerli halkı olarak gören Kırım Türkleridir. Kırım Türklerinin milli kimliklerini güçlendirmelerinde yaşadıkları sürgünün büyük etkisi vardır. Zorunlu sürgünün yarattığı travmadan dolayı, kendilerini bu etnik kökene bağlı hissetmişlerdir. Bu sayede büyük sürgün sonrasında anavatana dönüş ve kaybedilen hakların geri alınabilmesi için 70 yıldan fazla süren şiddet içermeyen ve sabırlı bir mücadele verilmiştir. Sovyetler Birliği'nin dağılması sonrasında, bağımsız Ukrayna yönetiminde karşılaşılan sıkıntılar çözüm beklerken, kaybedilen hakların geri kazanılması için yönünü tamamen AB ve NATO'ya çevirmiş olan mevcut yönetimin, daha fazla demokratik hak ve özgürlük ortamı sağlayacağı düşünülmüştür. Ancak Rusya'nın Kırım'a olan tarihi ve stratejik bakışı ile Kırım Türklerinin anavatanlarına bağlılığı ve Ukrayna'nın tutumu çatışma yaratmaktadır. Ukrayna'nın belirlediği siyasi yön, Rusların Kırım'ı, Rusya'ya ilhakını meydana getirmiş ve böylece Kırım Türklerinin anavatanlarında karşılaştıkları sorunların boyutları da değişmiştir. Bu çalışma, ilhak sonrasında Kırım'da yaşayan Türklerin sorunları hakkında, AGİT ve Türkiye'den oluşturulan resmi ve gayrı resmi heyetlerin raporları, akademik çalışmalar, Kırım Tatar Derneği üyelerinin Kırım'da edindikleri izlenimler ile Rusya Federasyonu'nun resmi duyuruları doğrultusunda bir durum tespiti yapabilmeyi amaçlamaktadır.
Yugoslavya'nın dağılması sürecinde Kosova sorunu

Kosova Balkanlar'ın en önemli toprak parçalarından biridir. Uzun tarihi boyunca ve stratejik konumu itibariyle sadece Balkanların değil tüm komşu coğrafyalar içinde de önem arz etmiştir. Soğuk Savaş'ın sona ermesinden sonra Sosyalist Federal Yugoslavya bünyesinde oluşan etnik gerginlikler içinde Kosova'nın özel yeri ve önemi oluşmuştur. Nüfusunun büyük bölümünü Arnavutların meydana getirdiği ve Yugoslavya'nın en geri kalmış bölgelerinden biri olan Kosova'da her geçen yıl artan ekonomik sorunlar, ülkenin diğer bölgelerine oranla daha fazla hissedilmiştir. 1981 yılında bölgede başlayan huzursuzluklar farklı boyutlar kazanarak günümüze kadar gelmiştir. Tito'nun ölümünden sonra Kosova'da ortaya çıkan milliyetçilik hareketleri daha sonra diğer cumhuriyetlerde de kendini göstermiş ve zamanla Yugoslavya'nın dağılmasına yol açmıştır. Bu çalışma ile Tito dönemine kadar olan tarihsel süreç, Tito Dönemi ve ölümünden sonra Yugoslavya'nın iç ve dış politikasındaki gelişmeler çerçevesinde Kosova'nın tek taraflı bağımsızlık ilanında yaşanılan gelişmeler ele alınmıştır.
The United Nations and Rwanda: A case study in humanitarian intervention

1994 Ruanda soykırımında üç ay içinde bir milyona yakın insan öldürüldü. Bu soykırım Ruanda'da konuşlandırılmış Birleşmiş Milletler güçlerinin gözü önünde gerçekleşti. Yaklaşan soykırıma işaret eden gelişmelere rağmen uluslararası toplum soykırımı önleyemedi ve durduramadı. Dolayısıyla Ruanda'da verilen cevap bir 'başansızlıktr. Bu çalışma Birleşmiş Milletler'in ve genel olarak uluslararası toplumun Ruanda'daki insani krize cevap vermedeki başarısızlığım açıklayan temel politik ve stratejik sınırlamaları tanımlamayı amaçlamaktadır. Birleşmiş Milletler müdahalesini gerektiren gelişmeleri inceleyen ve bu müdahaleyi tanımlayan çalışma, aynı zamanda Ruanda örneğinin, insani müdahalenin doktrinde ve pratikteki gelişimi içindeki yerini belirlemeyi amaçlamaktadır. Çalışma, 'Birleşmiş Milletler'in Ruanda'daki müdahalesi nasıl tanımlanabilir?, ''Ruanda örneği Birleşmiş Milletler'in insani müdahale konusunda karşılaştığı zorlukları nasıl ortaya koymaktadır?'', 'Bu başarısızlığın nedenleri nelerdir?, 'Ruanda deneyiminden alınması gereken dersler nelerdir? gibi sorular sormaktadır. Çalışma, insani müdahale konusunda yol gösterici genel bir doktrin ve gerektiğinde müdahale edebilecek sağlam bir mekanizma olmadığı sürece, müdahale edip etmeme konusunda verilen kararların politika tarafindan belirleneceği sonucuna varmaktadır. Ruanda deneyimi algılanan ulusal çıkarlarla etik çıkarların uyuştuğu durumlarda müdahale olasılığının arttığına, bu çıkarların çatışması halindeyse müdahale ihtimalinin zayıfladığına işaret etmektedir.
Değişen dünya düzeninde yeni savaş sistemi

Savaş kavramı, giderek değişen dünya düzeninde artık kendi içinden sıyrılıp yeni bir boyut kazanmaya başlamıştır. Bu durumun bu şekle gelmesi ile birlikte bazı olgularının savaş ile ilişkilendirilmesi kuramsal açıdan bir takım zorluklar taşımaktadır. Bunun en önemli nedeni, kavramların artık devletlerin çıkar düzeyinde değerlendirilip uluslararası litaratürde tanıtılmaya çalışılmasıdır. Bu da kavramsal çerçevenin oldukça genişlemesine sebebiyet vermiştir. Bundan dolayı çalışmanın ilk aşamasında, sözü edilen savaş kavramını ve eski ile yeni savaş olguları arasındaki farkı belirlemek, bir başka ifadeyle bu iki kavramın etkileşim alanlarının sınırlarını çizmek, gerekmiştir. Bu iki kavramın sınırları çizilirken bazı alt kavramsal grupların bağlantısı da açıklanmaya çalışılmıştır. Temel olarak bu tez; ilk başta savaş kavramını, eski ile yeni arasındaki farkı, tarihsel süreç içindeki evrimini, örneklendirmelerini, terör, islamofobi kavramları ile ilişkisini açıklamaya çalışarak yeni dünya düzenindeki yeni savaş sistemini açıklamaya çalışmaktadır. Sonuçta ise bu üç parçalı alt karakterleri ile genel bir çerçevede savaşın yeni yüzüyle birlikte genel bir açıklama alanına ulaşmaya çalışılmıştır. Çalışmanın ilk bölümünde, savaşın önceki ve sonraki tarihsel gelişimi ele alınmıştır. Savaşın eski ve yeni olarak iki ayrı noktada değerlendirilmesinin nedeni, birçok ulusun kuruluşunda ve birçok ulusun ortaya çıkışında temel oluşturmuş olmasıdır. Eski ve Yeni Savaş geçmişşi ve gelişimi kısaca incelendikten sonra, savaşın nitelikleri, pratikleri, aktörleri, nedenleri ve sonuçları bağlamında aralarındaki farklı bakış açılarını ortaya koymak adına, söz konusu olan bu iki kavramı hangi çerçevede değerlendirdikleri anlatılmıştır. İkinci bölümde, özellikle birinci bölümde yapılan savaşın pratikler, nitelikler, sonuçlar bakımından değerlendirilmesinin yansımasını tarih sahnesindeki örnekleri ile incelenmiştir. Üçüncü bölümde ise, çalışmanın ana konusu olan yeni savaşın, temelini oluşturan etnik savaşlar, terör kavramı ve islamofobi kavramları ve ideolojiler ele alınacaktır. Bu anlamda, ilk olarak, tahmini olarak yedi bin yıllık insanlık tarihinde çok sayıda savaş yaşanmıştır. Bunların hepsinde savaş hem belirleyici hem de kritik noktalar halindedir. Bu bağlamda düşündüğümüzde savaşın değişen yüzüyle birlikte yeni dünya düzeninde diğer kavramlarla etkileşimi ile birlikte 'yeni halini' açıklamak bu çalışmanın temel amacıdır.
Soft power concept in the Chinese context: A case study

Bu çalışmada, Çin'in güç algılamaları kapsamında yumuşak güç konseptinin uygulanabilirliği araştırılmaktadır. Bu çerçevede, Batı akademisyenleri tarafından geliştirilen benzer diğer konseptlerle birlikte, Joseph S. Nye Jr. tarafından 1990 yılında isimlendirilen Batı merkezli 'yumuşak güç' kavramının tartışılmasını müteakip, Çin'deki yumuşak güç anlayışı; Çinli siyasilerin ve akademisyenlerin beyanları ile Çin'in Afrika'da yürüttüğü yumuşak güç uygulamaları ve 2004 yılından bu yana Çin kültürünü ve dilini yaymak için kurulan Konfüçyus Enstitüleri referans alınarak incelenmektedir. Çin, uluslararası alanda gücünü artırmak maksadıyla 'zor kullanmaya' dayanmayan politikalar uygulamakta olmasına rağmen, Çin'in gücü, sadece Nye'ın ileri sürdüğü yumuşak güç yöntemlerine dayanmamaktadır. Çin'in yumuşak güç algılaması; Walter Russel Mead'in 'Yapışkan Güç' ve/veya Nye ile Armitage'ın 'akıllı güç' adı altında ileri sürdüğü kavramlardan faydalanılarak açıklanabilir. Ancak Çin'in güce erişmek için uyguladığı, 'hedefe odaklı' ve 'ampirik' yaklaşımları, teori ve uygulama düzeyinde, Çin'i Batı algılamalarından ayırmaktadır.
Ortadoğu'da siyasal İslamcı hareketler: Mısır örneği

Kuzey Afrika ve Ortadoğu ülkeleri Osmanlı devletinin toprağı iken, batılı devletlerin emperyalist uygulamalarına sahne olmuştur. Osmanlı devletinin yıkılmasıyla birlikte başta İngilizlerin bölgeye yerleşmesi görülmüştür. Mısır'ın sahip olduğu stratejik Süveyş Kanalı, verimli Nil nehri ve toprakları İngiltere'nin bu ülkeye yerleşmesinin başlıca nedenlerindendir. Mısır'ın çok eski tarih ve kültüre sahip olması, Cemaleddin Afgani, Muhammed Abduh, Reşid Rıza gibi birçok siyaset ve ilim adamının Mısır'da ikamet etmesine ve eğitim görmesine sebep olmuştur. Dönemin ileri gelenlerinden Afgani'nin Mısır'da bulunması, İngiltere karşıtı söylem ve eylemlerin önünü açmıştır. Afgani'nin başlattığı İngiltere ve yabancı karşıtlığını, öğrencileri Abduh ve Rıza devam ettirmiştir. Mısır'da başlayan batı, emperyalizm ve İngiltere karşıtı hareket gücünü İslamcılıktan almıştır. Hasan Al Benna 1928'de Müslüman Kardeşler Cemiyeti'ni kurarak mentörlerinden miras aldığı İslamcı hareketi kurumsallaştırmıştır. Mısır'daki ana İslami akım olan Müslüman Kardeşler'in siyasi ve dini faaliyetleri, Mısır'daki siyasal İslamcılığa yön vermiştir. Mısır siyasal İslamcılığı ve Müslüman Kardeşler önce İngiltere'ye sonra monarşiye/Krala daha sonra da müstebit yöneticileri karşı mücadele içerisinde olmuşlardır. Bu tezde kuruluşundan günümüze kadar geçen sürede ana İslamcı akım Müslüman Kardeşler'in siyasi ve ideolojik değişimi ve dönüşümü değerlendirilmektedir. Müslüman Kardeşler İslam'ın asıl kaynaklarına dönerek, toplumu ve devleti İslamileştirmek amacındadır. Diğer taraftan Müslüman Kardeşler'in yasaklı olmasına rağmen, farklı ideolojilere sahip siyasi partiler üzerinden siyasete girmesi, hareketin batılı değerler olan demokrasi, çoğulculuk, insan hakları, hukukun üstünlüğü, etnik ve dini/mezhepsel azınlık konularındaki düşüncelerinde değişiklikler görülmüştür. Bu çalışma Mısır'da Müslüman Kardeşler'in kurulmasına sebep olan siyasal İslamcılık, Hilafet Kongresi, siyasete dahil olmaları, rejimle olan ilişkileri vb. değerlendirilmektedir. Ayrıca Arap Baharı ile başlayan süreçte 25 Ocak 2011'de Hüsnü Mübarek'in devrilmesinden sonra, Yüksek Askeri Konsey dönemi, Müslüman Kardeşler'in tarihlerindeki ilk iktidar tecrübeleri, yine Müslüman Kardeşler'in 3 Temmuz 2013'te darbeyle iktidardan uzaklaştırılmaları, darbe yönetimi ile ilişkileri incelenmiştir. Darbe sonrasında ortaya çıkan Müslüman Kardeşler taraftarlarının oluşturduğu darbe karşıtları, Sisi cephesinde darbe taraftarları ile hem darbe hem de Müslüman Kardeşler karşıtları hakkında değerlendirmeler yapılmıştır. Bununla birlikte darbenin liderliğini yapan Abdel Fettah Al Sisi'nin Yeni Anayasa referandumu ve Cumhurbaşkanlığı seçimleri de ayrıntılı bir şekilde incelenmiştir. Bir de Mısır siyasal İslamcılığının aktörlerinin 3 Temmuz 2013 darbesi öncesi ve sonrasındaki tutumlarından ve ülkedeki siyasal İslamcılığın bugünkü geldiği durumdan bahsedilmiştir.
Problems of water management in Post-Soviet Central Asia

Bu tez Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla bozulan merkezi düzenlemeye tabii olan 'su-enerji bağı'nın Orta Asya ülkeleri arasında neden olduğu sorunları incelemektedir. Ortaya çıkan bu problemler daha çok Ceyhun ve Seyhun nehirlerinin kullanımında kendisini göstermektedir. Tacikistan Rogun Barajını Ceyhun Nehri üzerine inşa etmek isterken, Kırgızistan da Kambarata- 1 Barajını Seyhun Nehri üzerine yapmaya çalışmaktadır. Fakat bu adımlar suyu 'sulama' ağırlıklı kullanan Özbekistan ve Kazakistan'ın tepkisini çekmektedir. Diğer bir ifadeyle, bahsedilen ülkelerin suyu farklı amaçlarla kullanma isteği ortaya çıkan sorunların kaynağını teşkil etmektedir. Sonuç olarak, suyu geleneksel olmayan güvenlik tehdidi olarak algılayan bu tez suyun bölgede savaşlara yol açabilecek bir potansiyeli olup olmadığı sorusuna açıklık getirmektedir.
Yeniden milli mücadele dergisi'nde Kıbrıs (1970-1980)

Doğu Akdeniz'in en büyük adasından bir tanesi olan Kıbrıs adası tarih boyunca Anadolu, Ortadoğu, Süveyş Kanalı ve Kuzey Afrika'ya hakim bir noktada yer alması sebebiyle önemli bir levant toprağı olmuştur. Bu özellikler altında tanımlanan Kıbrıs'a hakim olacak olan gücün, sayılan bu bölgeleri de kontrolü altında bulundurması söz konusudur. Kıbrıs Adası bu önemli stratejik konumundan dolayı sadece bölgesel olarak değil küresel anlamda da önemli bir yerdir. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra oluşan yeni dünya düzeninde önemi bir kat daha artan Kıbrıs, uluslararası ilişkilerde daha fazla yer etmeye başlamıştır. Kıbrıs Adası ile ilgili söz sahibi aktör ülkelerin başında tarihsel şartlardan dolayı İngiltere gelirken; özellikle 1960'lı yıllardan itibaren NATO üyesi iki ülkeden olan Türkiye ve Yunanistan da söz sahibi ülke olmuş, ardından iki ülke arasında yaşanan gerginliklerden dolayı bu soruna ABD'de dahil olmuştur. Bu yıllardan sonra sorunun NATO ve BM'nin gündemine girmesiyle birlikte uluslararası boyut kazanmaya başlamıştır. Bu süreçten sonra dünyada ve Türkiye'de kamuoyunun da gelişmesi ve bilinçlenmeye başlaması ile birlikte sorun yalnızca hassasiyet konusu olarak kalmamış, iç politikayı etkileyerek dışişleri bakanlığı dolayısıyla sadece hükümet meselesi değil, bir milli mesele olarak halkın yoğun ilgi gösterdiği bir konu haline gelmiştir. Bu bağlamda 1970'li yıllarda kurulan Yeniden Milli Mücadele Dergisi, Kıbrıs sorununu millete mal ederek milli bir bilinç oluşturmaya, kamuoyunu bilgilendirmeye ve bilinçlendirmeye, hükümet politikalarını etkilemeye çalışmıştır. Yapılan bu çalışmada dergideki Kıbrıs üzerine yazılar temel veri kaynağı olarak alınmış ve Kıbrıs sorununun nasıl ele alındığı incelenmiştir.
Türk dış politikasında Afrika kıtası ve 1998 Afrikaya açılım eylem planıyla başlayan yeni dönemin analizi

1998 Afrika'ya Açılım Eylem Planının kabul edilmesine kadar Türk dış politikası, Sahra-altı Afrika'ya yönelik ciddi bir strateji belirleyememiştir. Türkiye, bu plan ile birlikte geçmişşte mevcut konjektürel şartlara göre yapılandırdığı politikaları ve bölgeye yönelik istikrarsız yaklaşımını terk ederek, ciddi ve vizyon sahibi bir strateji belirlemiş oluyordu. 2002 sonrası Türkiye'de iktidara gelen AK Parti hükümeti ve bu hükümetin dış politika algılaması da bu stratejinin geliştirilerek uygulamaya konulmasını sağlamıştır. Bu çalışmanın amacı da tarihi bir perspektiften yola çıkarak günümüze kadar Türk dış politikasının Sahra-altı politikalarına ışık tutmak ve uygulanan mevcut politikaların sürdürülebilirliğini analiz etmek olmuştur. Afrika'ya Açılım Eylem Planıyla başlayan ve özellikle 2002 sonrası hızla gelişen Türkiye Sahra-altı Afrika ilişkileri, sadece siyasi düzeyde kalmamış ekonomik ve sosyal olarak da önemli bir dönüşüm kazanmıştır. Bunun dışında Türkiye, insani yaşam standartları bakımından oldukça geride kalan bölgedeki bazı ülkelere kalkınma yardımları yapmakta, TİKA eliyle önemli çalışmalar yürütmektedir. Bazı sivil toplum kuruluşları da bölgenin ihtiyaçlarına cevap verebilmek adına çeşitli organizasyonlar düzenlemekte ve ciddi yardımlar yapmaktadırlar. Türkiye hem devlet politikalarıyla hem de devlet dışı aktörlerin uygulamalarıyla bölgede etkin olabilmeyi hedeflemektedir. Fakat bu, çok da kolay görünmemektedir. Zira bölgede ABD, Çin Halk Cumhuriyeti, Hindistan gibi birçok uluslararası güç faaliyet göstermektedir. Özellikle Çin ve ABD, Sahra-altı Afrika'da askeri, siyasi ve ekonomik üstünlüklerini elde etmiş durumda gözükmektedir. Diğer bir nokta ise, Türkiye'nin bu bölgeye yönelik stratejilerinin sürekliliği ve sürdürülebilirliği ile ilgilidir. Türkiye dönemsel bir ilgiden ziyade bölgeye yönelik sistematik ve kurumsal politikalar belirlemelidir. Çalışmanın sonuç kısmında, Türkiye'nin mevcut politikaları göz önünde bulundurularak ilişkilerin geleceğine yönelik bazı öneriler sıralanmıştır.
The representation of two countries in the Turkish and Indonesian media

Bir ülkenin medyası o ülkenin incelenmesinde önemli bir analiz birimini oluşturmaktadır, çünkü ülkenin algısını yönlendiren bir işlev üstlenmektedir. Endonezya ve Türkiye'nin her ikisi de demokratik temele sahip olup, güçlü bir ilişkiye de sahiptir. Bu çalışmanın amacı Türkiye ve Endonezya'nın hem kendi medyalarında hem birbirlerinin medyasında karşılıklı olarak nasıl temsil edildiğinin araştırılmasıdır. Çalışma sürecinde, Türkiye medyasında Endonezya ile ilgili 97 haber tespit edilmişken, Endonezya gazetelerinde Türkiye ilgili 418 haber sayısı belirlenmiş ve yazar tarafından incelenmiştir. Hürriyet gazetesinin haberleri Türkiye medya örneklemi olarak seçilmiştir, aynı şekilde The Jakarta Post ve Republika gazetesi Endonezya medya örneklemi olarak yer almaktadır. Endonezya'nın ve Türkiye'nin karşılıklı medya betimlemelerini belirlemeye yönelik içerik analizinde, Türkiye medyasının Endonezya hakkındaki haberlere göreceli olarak daha az ilgi gösterdiği bulunmuştur. Endonezya ile ilgili haberlerin Türkiye medyasında başlık yapması genellikle doğal afetlerle ilgili olmuştur. Endonezya medyasında ise bunun tersine olarak Türkiye haberleri daha fazla bilgi sunmakta, haber konuları da daha çeşitli konularda oluşmaktadır. Türkiye hakkındaki haberlerde en sık rastlanılan konular ulusal politika ve içişleri ile ilgilidir. Bu çalışmanın sonucunda Endonezya'nın Türkiye medyasında 'doğal afet ülkesi' imajına sahip olduğu, Türkiye'nin ise Endonezya medyasındaki genel ve ana imajının güçlü ulusal politika yönelimlerinin olumlu ya da tartışma konusu olarak ele alındığı bulunmuştur.
Soğuk savaş sonrası Türkiye ve İran'ın Güney Kafkasya politikaları

Kadimoğulları, Buket Yemen. Soğuk Savaş Sonrası Türkiye ve İran'ın Güney Kafkasya Politikaları, Yüksek Lisans Tezi, Ankara, 2019. Bu tezin amacı, Soğuk Savaştan sonra Güney Kafkasya bölgesinde önemli birer aktör olan Türkiye ve İran'ın bölgedeki politikalarını incelemektir. Sovyetler Birliğinin ortadan kalkması ile birlikte bu bölgede Türkiye ve İran etkili politikalar izlemeye başlamıştır. Güney Kafkasya bölgesi etnik, dil, din açısından dünyanın en karmaşık bölgelerinden biridir. Ek olarak bölgenin coğrafi konumu, stratejik önemi ve zengin enerji kaynakları günümüz güç mücadelelerinin bu bölgede yaşanmasına neden olmuştur. Sovyetler Birliği'nin çöküşü ile bu coğrafya küresel siyasetinin odak noktası olmuş ve uzun yıllar sonra tekrar dış dünyaya açılmıştır. Hem Türkiye'nin hem de İran'ın bu coğrafya ile sınırı bulunmaktadır. Ayrıca her iki ülke de bu coğrafyada bulunan devletlerle kültürel, ekonomik ve siyasi bağlara sahiptir. Azerbaycan ile Türkiye'nin ortak kültürel bağa sahip olması, İran içerisinde Azeri nüfusu barındırması, Ermenistan'ın dezavantajlı coğrafi konumuna rağmen bölgede etkili olmak istemesi, Gürcistan'da süregelen iç karmaşalarının bölge devletlerini etkilemesi, Hazar'ın zengin enerji kaynakları; bu bölgede Türkiye ve İran'ın politikalarını şekillendiren sebeplerden birkaçıdır. Bu yüzden Güney Kafkasya bölgesi, Türkiye ve İran'ın güvenliği ve çıkarları açısından büyük öneme sahiptir.
Financializaton and US hegemony: A critical approach to contemporary debates

1970'lerden beri uluslararası politik ekonomi literatüründe hegemonya meselesi farklı perspektiflerden yazarlar arasında önemli bir tartışma konusunu oluşturmuştur. Bu çalışmadaImmanuel Wallerstein tarafından 1970'lerde geliştirilen Dünya Sistemi Teorisinden hareketle uluslararası kapitalist sistemin evrimini sistemik birikim çevrimlerine dayalı hegemonikgeçişlerle açıklayan Giovanni Arrighi'nin analizini eksen alarak çağdaş hegemonyatartışmalarınının eleştirel bir değerlendirmesini yapmayı hedefliyoruz. Arrighi, 1994 yılında yayınlanan Uzun Yirminci Yüzyıl: Para, Güç ve Çağımızın Kökenleri başlıklı çalışmasında geliştirdiği sistemik birikim çevrimleri analizinde, dünya ekonomisindeki ardışık hegemonikliderliklerin tabi olduğu birikim çevriminin reel genişleme ile başlayıp belli bir aşamadayerini finansal genişlemeye bıraktığını söylemektedir. Buna göre, finansal genişleme aşamasıuluslararası kapitalist sistemde hegemonik geçişlerin habercisidir ve mevcut hegemonik gücünsonbaharına işaret etmektedir. Bu çalışmada Arrighi'nin savunduğu gibi 1970'lerde başlayanfinansallaşma sürecinin 1945 sonrasında oluşan ABD hegemonyasının sonuna işaret edip etmediği araştırılmaktadır. Bu nedenle, çalışmanın birinci bölümünde hegemonya kavramının farklı Uluslararası İlişkiler ve Uluslararası Politik Ekonomi okullarına mensup teorisyenler tarafından nasıl ve hangi açılardan tanımlandığı açıklığa kavuşturulmaktadır. Çalışmanın ikinci bölümünde finansallaşmanın doğasını ortaya koymak üzere modern kapitalist sistemindoğuşundan itibaren para ve finans olguları ele alınmıştır. Üçüncü bölümde, ABD hegemonyasıfinansallaşma özelinde ele alınmakta, Arrgihi'nin öne sürdüğünün aksine finansallaşmanın ABD hegemonyasını güçlendiren bir süreç olarak okunabileceği vurgulanmaktadır. Son olarak çalışmanın dördüncü bölümünde, aynı teorik çerçevenin eleştirel bir okumasına dayanarak, Çin'ingelecekte bir sonraki hegemonik güç olup olamayacağı sorusuna cevap aranmaktadır. Bu soru, dünyanın ekonomik-politik ağırlık merkezinin Doğu'ya kaydığını öne süren ve başta Arrighiolmak üzere çeşitli yazarların dahil olduğu güncel akademik tartışmaya referansla ele alınmıştır.
Dinİ-geleneksel devlet yapısından modern-seküler devlet formlarına: Türkiye, Mısır ve İran'da Çağdaş İslami Siyasal Hareketlerin reaksiyonları

Bu tezin amacı aynı dönemlerde dini-geleneksel devlet yapısından modern seküler devlet yapılarına geçen Türkiye, Mısır ve İran'da Çağdaş İslami Siyasal Hareketler olarak adlandırılan hareketlerin reaksiyonlarını incelemektir. Tezin kapsamı karşılaştırmalı tarihsel metodoloji kullanılarak her üç ülkede modern-seküler devlet inşa süreçlerinden ÇİSH'lerin her bir ülkede iktidara geldikleri bir yıl zarfındaki süreçtir. Bu tez, bahsi geçen reaksiyonların Türkiye'de neden siyasal sistem ile bütünleşen, Mısır'da neden sistem dışı kalıp yer altına inmek zorunda kalan ve İran'da neden İslam Devrimi ile sonuçlanan ve siyasal sistemi ele geçiren bir ÇİSH biçiminde ortaya çıktığını göstermeye çalışmaktadır. Araştırma ile Türkiye'de tarihsel olarak de organize gelişen ulema örgütlenmesi, toplumun gündelik hayatına ilişkin hukuki düzenlemelerin seküler anlamda kök salması, seçimlerin değiştirici etkisi, ÇİSH'in toplumsal kontrol düzeyinin düşük olması ve siyasal pragmatizmi gibi sebeplerle Türkiye'de ÇİSH siyasal sistemle bütünleştiği gösterilmiştir. Mısır'da, tarihsel olarak yarı organize gelişen ulema örgütlenmesi, toplumun gündelik hayatına ilişkin hukuki düzenlemelerin seküler anlamda cılız olması, seçimlerin değiştirici etkisinin sınırlı olması, ÇİSH'in toplumsal kontrol düzeyinin sınırlı olması ve siyasal pragmatizmi gibi sebeplerle Mısır'da yarı eklemlenmiş bir durum olsa da çatışma kaçınılmaz olmuştur. Bu çatışma ÇİSH'in siyasal sistemden dışlanmasını beraberinde getirmiştir. İran'da tarihsel olarak organize gelişen ulema örgütlenmesi, toplumun gündelik hayatına ilişkin hukuki düzenlemelerin ulema kontrolünde olması, seçimlerin değiştirici etkisinin olmaması, ÇİSH'in siyasal pragmatizme başvurmaması gibi sebeplerle İran'da da çatışma kaçınılmaz olmuştur. Bu çatışma İslam Devrimi'yle sonuçlanmış ve ÇİSH siyasal sisteme hakim olmuştur.