turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
A sociological perspective on 'New terrorism': The case of ISIS

Terörizm kavramının insanlık tarihi kadar eski olduğu söylenmektedir. Fakat, özellikle 9/11 saldırılarından sonra terörün parametrelerinin radikal bir şekilde değiştiği görülmektedir. Günümüzde terör örgütlerinin organizasyon şemaları incelendiğinde, bu şemaların oldukça düşük seviyede emir komuta zincirine sahip, esnek ve hücre temelli ağlar şeklinde örgütlendikleri görülmektedir. Ayrıca, küresel terör örgütlerinin eylemlerinde yüksek yoğunluklu silahları da kullanmaya başladıkları ve kitle imha silahlarına da erişm olanaklarının her geçen gün artttığı söylenmektedir. İlave olarak bu dönemdeki terörist hareketlerin düşünce zeminini daha çok dine dayalı veya mistik motivasyonlar oluşturmaktadır. Bu bağlamda, tez kapsamında IŞİD vaka analizi olarak yeni terörizm perspektifinden derinlemesine tartışılacaktır. Vaka analizi bölümünde IŞİD'in dijital ve fiziksel gücü analiz edilecektir. Kesin olarak, IŞİD internet ve sosyal medya kullanımında oldukça uzmanlaşmıştır. Sosyal medya, IŞİD'e geleneksel medyaya ihtiyaç duymadan propaganda mesajlarını ve materyallerini yaymaları, radikalleşmeleri, üye kazanmaları ve fonlar almaları için eşsiz fırsatlar sunmaktadır. Özellikle IŞİD ve radikal sağ örgütler çevrimiçi kapasitelerini arttırmakta ve sosyal medyayı her geçen gün daha sofistike kullanmaktadırlar. Bu bağlamda, tez kapsamında uluslararası sisteme önemli bir tehdit olarak görülen 'Yeni Terörizm' kavramı IŞİD açısından analiz edilmesi amaçlanmaktadır. Bu analizin yapılması için siyaset biliminin araçları yeterli olmamakta, sosyolojik açıdan da meseleye yaklaşmak gerekmektedir. Sosyal hareketler teorisinin siyasal fırsat yapıları, çerçeveleme süreci, kaynak mobilizasyonu, örgütsel hareketlilik stratejileri, kimlik inşası süreçleri gibi kavramsal ve metodolojik araçlarıyla, politik şiddet analizi için gerekli olan bütüncül yaklaşıma katkı sunulabilir. Bu yaklaşım, farklı zaman ve mekanlarda ortaya çıkan siyasal şiddetin daha iyi anlaşılabilmesi için gereklidir.
İttihat ve Terakki dönemi Osmanlı-Almanya siyasi ilişkileri(1908-1918)

İttihat ve Terakki dönemi, II. Meşrutiyet ilanı ile başlar Mütareke dönemi ile kapanır, Osmanlı İmparatorluğunun son çeyrek asrında Alman İmparatorluğu ile kurmuş olduğu siyasi ilişkinin neticesinde ne gibi kazanımlar ve kayıplar yaşandı, bu durum zamanın koşulları gereği mecburi olarak mı? Kuruldu. Yoksa yanlış bir politikanın mahsulü olarak mı, İmparatorluk, Alman çıkarı uğruna yıkılmaya sürüklendi? Bu çalışmada Sultan II. Abdulhamid döneminden başlayarak Avrupa'nın çağ itibari ile güçlü Devletlerinin genel durum ve politikaları da ele alınmak suretiyle genelden özele doğru bir inceleme çalışması yürütülmüştür. Böylelikle Alman İmparatorluğu ve Osmanlı İmparatorluğunun siyasi ilişkilerindeki temel nedenler öğrenilmeye çalışıldı.
Uluslararası Hukukta devletlerin egemen eşitliği ilkesi

Devletlerin egemen eşitliği ilkesi, geçmişşten günümüze uluslararası hukuk sistemi içerisinde temel bir ilke olarak kabul edilmektedir. Ancak ilkenin geçerliliği, güncel durumda küresel toplumsal ilişkilerde meydana gelen değişimlerle birlikte sorgulanmaya başlanmıştır. Bu çalışma öncelikle egemen eşitlik ilkesini, tarihsel süreç içerisinde üzerinde anlam kazandığı maddi koşullarla birlikte açıklamaktadır. Kapitalist üretim ilişkilerinin gelişiminin ve bununla birlikte oluşan yeni iktidar yapılarının incelenmesi bu açıklamada önceliklidir. Sonra ise ilkenin geçirdiği değişimleri ve günümüzdeki küresel ilişkiler bakımından geçerliliğini, daha önce yaptığı incelemeye uygun olarak aynı ilişkilerdeki değişim üzerinden denetlemektedir. Bunu yaparken de ilkeye istisna/aykırılık oluşturan güncel uluslararası hukuk konseptlerine odaklanmaktadır.
Batı dışı dünyada demokrasi promosyonu: Hindistan örneği

Bu tez dünyanın en büyük demokrasisi olan Hindistan'ın genelde Güney Asya, daha özelde de Nepal'e yönelik demokrasi promosyonu girişimleriyle Batı-dışı dünyada demokrasi promosyonu açısından önemli bir aktör olduğunu ileri sürmektedir. Hindistan, demokrasi promosyonunun yalnızca Batı dünyasıyla sınırlı olmadığını; Batı dışı toplumlarda da demokrasi promosyonu konusundaki girişimlerin bir zemin kazandığı ve uluslararası ilişkiler açısından bir değer ifade ettiği konusundaki tespitleri test edeceğimiz en iyi örnektir. Demokrasinin gelişmesine katkı sağlayan ekonomik, sosyal ve siyasal nitelikli her türlü yardım ve girişim olarak tanımlanan demokrasi promosyonunun Batı'daki önemli temsilcileri ABD, AB ve kısmen de BM'dir. Batı dünyasının bilinen demokrasi promosyonu aktörlerinin yanı sıra yükselen bir güç ve dünyanın en büyük demokrasisi olan Hindistan, Güney Asya bölgesindeki demokrasi promosyonu girişimleriyle Batı dışı dünyadan bir aktör olarak dikkat çekmektedir. Demokratik norm ve kurumlara olan bağlılığı, çok kültürlülüğü ve çeşitlilik içinde birlik anlayışıyla Güney Asya bölgesinde istikrarın ve demokratikleşmenin gerçekleşmesi için Hindistan önemli bir rol model ve partnerdir. Özellikle 2000 yılından sonra dış politika alanındaki kurumsal ve söylemsel değişimlerle Hindistan bölgesel ve küresel demokrasi promosyonunda daha aktif bir rol oynamak istemektedir. Bununla birlikte Bağlantısızlık Hareketi'nden miras aldığı iç işlerine karışmama ve egemenliğe saygı ilkeleri Hindistan'ın dış politikasında ve demokrasi promosyonunda daha tedbirli olmasına neden olmaktadır. Dış politika normları, güvenlik endişeleri ve demokrasi promosyonu girişimleri arasında bir denge kuran Hindistan, Afganistan, Burma, Bangladeş, Sri Lanka, Maldivler ve Bhutan'da demokrasinin promosyonuna önemli düzeyde katkıda bulunmuştur. Güney Asya bölgesinde birçok devlete demokrasi ve kalkınma yardımları yapan Hindistan için Nepal özel bir öneme sahiptir. Bu tez Hindistan'ın coğrafi ve kültürel bağlara sahip olduğu Nepal'in 250 yıllık monarşi geleneğinden koparak 2015 yılında seküler, federal ve demokratik bir cumhuriyet halini alarak demokratikleşmesinde Hindistan'ın demokrasi promosyonu faaliyetlerinin rolünü de değerlendirmiştir.
Soğuk savaş sonrası Ortadoğu'da Askeri denge (1991-2016)

Soğuk Savaş sonrası Ortadoğu'da askeri dengenin hangi parametreler üzerinden değiştiğini araştıran bu tez temel anlamda dört kısma ayrılmıştır. Teorik olarak bölgesel güvenlik kompleksi teorisi bağlamı içerisinde gerçekleşen bu çalışma, güçler dengesi ve askeri denge kavramlarını da teorik bağlama dahil etmektedir. Ortadoğu'da nasıl bir bölgesel güvenlik kompleksi olduğunu açıklamak adına yapılan bu araştırmada, bölgede askeri dengeyi etkileme potansiyeli en yüksek olan beş ülke seçilmiştir. İran, İsrail, Mısır, Suudi Arabistan ve Türkiye'den oluşan bu grubun Soğuk Savaş sonrasında ne gibi bir güvenlik değişimi geçirdiği ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır. Bu amaçla bu devletlerin 1991- 2003 ve 2003- 2016 dönemleri içerisinde olmak üzere belirli askeri nicelikleri incelenmiştir. En güçlü bölge devletlerinden oluşan bu grubun, savunma sanayi ve ihracatlarındaki gelişme ve değişimler açığa çıkarılmaya çalışılmaktadır. Bunun yanında bu devletlerin ordu yapılanmaları ve sahip oldukları savunma envanterleri de incelenerek iki dönem arasındaki nasıl değişiklikler olduğu incelenmiştir. Bölge devletlerinin kendilerini ne düzeyde güvenli hissettiklerini anlamak içinse savunma harcamaları ve önceliklendirmesi incelenmiştir. Son olarak devletlerin güvenlik postürleri de incelenerek bölge devletleri arasında güncel bir güç mukayesesi yapılmaya çalışılmıştır. Ortadoğu'da güvenlik krizlerinin derinleştiği bir dönemde bölgesel güvenliği anlamaya yönelik bu çalışmanın Türkçe literatüre katkı yapacağı düşünülmüştür.
Montreux'den günümüze Türk Boğazları

Boğaz, iki deniz alanını birleştiren doğal ve dar su yolu olup, Türk BoğazlarıÇanakkale ve İstanbul Boğazı ile bunların arasında kalan Marmara Denizi'ni kapsayan alan olarak anılmaktadır. Türk Boğazları sahip olduğu coğrafik, hidrografik, meteorolojik ve jeolojik özellikler nedeniyle tarihin ilk çağlarından beri birçok anlaşmazlık, uyuşmazlık ve uluslararası sözleşmelere konu olmuştur. Bu aktivitelerde Karadeniz'e kıyısı olan ülkeler yanında diğer Dünya devletleri de önemli roller üstlenmişlerdir. Bu durum, Türk Boğazları'nın bu ülkelerin savunması ve ekonomileri açısından taşıdığı önemin açık bir göstergesidir. Bu önemli su yolundan geçiş koşullarını düzenlemek tarih boyunca sorunlara sahne olmuştur. Türkiye Cumhuriyeti döneminde Kurtuluş Savaşı'ndan sonra 1923'te Lozan Boğazlar Sözleşmesiyle statüsü düzenlenen bu bölge, II. Dünya Savaşı öncesi ortam nedeniyle Türkiye için saldırıya açık hassas bir hal almıştır. Dünyanın büyük bir savaşa doğru sürüklendiğinin izleri görülen bu istikrarsızlık döneminde Türkiye Cumhuriyeti, hukuki mekanizmaları harekete geçirerek Montreux Sözleşmesi'nin imzalanmasını sağlamış ve Türk Boğazlarını egemenliği altına almıştır. Türkiye Cumhuriyeti Devleti, 1936 yılında imzalanan sözleşmeyi, tüm Dünya devletlerinin çıkar ve menfaatlerini gözeten ve koruyan bir denge içerisinde büyük bir başarıyla günümüze kadar işletmiş ve isletmeye de devam etmektedir. Ancak 1936 yılının şartlarına göre hazırlanan sözleşmenin uygulanmasında zaman içerisinde ortaya çıkan değişiklikler nedeniyle sözleşmenin yetersiz kaldığı durumlar ortaya çıkmış ve bu durumlar nedeniyle bazı değişiklik teşebbüsleri de ortaya çıkmıştır. Bu çalışmada Türk Boğazlarından Geçiş Rejimi konusunda, tarihi süreç kısaca incelendikten sonra, imzalandığı tarihten bugüne kadar geçen yetmiş bir yıllık dönemde Montreux Sözleşmesi ile belirlenen Türk Boğazları statüsü ile ilgili uygulamalar ile bu uygulamalar esnasında yaşanan sorunlar ve bu sorunlara yönelik çözüm önerileri incelenmiştir.
Güney Kafkasya Bölgesi'ndeki etnik çatışma alanları

Sovyetler Birliği'nin yıkılması ve Soğuk Savaş döneminin sona ermesiyle birlikte Birlik üyesi devletler bağımsızlıklarını ilan etmeye başlamıştır. Güney Kafkasya bölgesinde bulunan Azerbaycan, Ermenistan ve Gürcistan da bağımsızlığını ilan ederek uluslararası sisteme bağımsız aktörler olarak katılmıştır. Bu devletlerin bağımsızlıklarına ulaşmalarıyla, SSCB döneminde dondurulmuş sorunlar olarak nitelendirilen sınır içi etnik anlaşmazlıklar otorite boşluğu ile birlikte çatışmaya dönüşmüştür. İlk çatışma Azerbaycan'ın Dağlık Karabağ bölgesinde yaşayan Azeriler ve Ermeniler arasında başlamış, kısa sürede Azerbaycan ve Ermenistan arasında bölgesel bir savaşa yol açmıştır. Gürcistan sınırları içinde yaşayan Abhaz ve Osetlerin Gürcistan'dan ayrılma talepleri de Gürcü-Abhaz ve Gürcü-Oset çatışmasının çıkmasına sebep olmuştur. Diğer taraftan, Güney Kafkasya bölgesinin sahip olduğu jeopolitik ve jeostratejik konum yeni dünya düzeninde önemini daha fazla arttırmış, bölge sahip olduğu enerji kaynakları ve enerji koridoru olması sebebiyle büyük bir avantaj yakalamıştır. Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla birlikte, Rusya Federasyonu, Türkiye ve İran gibi bölgesel güçler, ortaya çıkan güç boşluğunu doldurabilmek amacıyla bölgesel bir rekabete girişmiştir. Bu çerçevede Bölgesel güçlerin Güney Kafkasya devletleriyle kurdukları ilişkiler, etnik temelli çatışmaların seyri konusunda belirleyici olmuştur.
An inquiry for envisioning dynamics and identifying key determinants of sustainable green growth

Sürdürülebilir kalkınma politika geliştirme süreçleri ve yaşanabilir bir geleceğe ilişkin uğraşları destekleme çabası ile, bu tez, sürdürülebilir yeşil büyümenin belirleyici faktörlerinin tespiti yoluyla küresel kalkınmayı ilgilendiren sorunlara yönelik çareler üzerine odaklanmaktadır. Çalışma, birincil olarak, sürdürülebilir yeşil büyümenin ölçümü amacıyla Çevresel Ayarlı Çok Faktörlü Verimlilik göstergesini kimlik endeksi olarak saptamaktadır. İkincil olarak, çalışma, yeşil büyümenin başlıca öğelerini kapsamlı olarak tetkik ederek Çevresel Ayarlı Çok Faktörlü Verimlilik göstergesinin anahtar belirleyici faktörlerini tespit etmeye çalışmaktadır. Uluslararası ve ulusal kaynaklardan uyarlanan, toplam 51 (G20 ve OECD) ülkenin 1997- 2011 yılları arasındaki verileri analize dahil edilmiştir. Sürdürülebilir yeşil büyümenin belirleyici faktörlerini saptamak ve ölçümlenemeyen veya gözlemlenemeyen bireysel heterojenlik gösteren kaynakların kontrolüne olanak tanımak amacıyla kesitsel zaman serileri analizi uygulanmıştır. Kayda değer bulguların içinde, finansal küreselleşmenin ve doğal olarak kriz dönemlerinin sürdürebilir yeşil kalkınma üzerinde olumsuz, yüksek teknoloji ihracatı ve iş dünyası güven endeksinin ise hızlandırıcı etkileri yer almaktadır. Sürdürülebilir yeşil büyümenin en yüksek ve pozitif seviyede hassasiyet gösterdiği bağımsız değişkenin katma değerli hizmet ve diğer sektörlerdeki büyüme göstergesi olduğu saptanmıştır. Ayrıca, belirleyici faktörlerin, EAMFP' deki değişimin yarısını açıklayabildiği görülmüştür. İktisadi Kalkınma ve İşbirliği Örgütü' nün, Çevresel Ayarlı Çok Faktörlü Verimlilik gösterge verilerinde güncelleme yapacağı bilgisiyle, gelecekteki araştırmaların daha kapsamlı veri setlerini içermesi beklenmektedir. Son olarak, yazar, bu çalışmada yer alan öneriler ışığında, her ülkenin varsıllığını sürdürmek amacıyla, verimlilik esasına dayanan, bağımsız ve özgün stratejisini belirlemesi gerektiğine kuvvetle inanmaktadır.
The perception of 'The Middle East' in Turkey: How do Turkish scholars of Middle East studies and other disciplines perceive the area?

Orta Doğu'nun nerede olduğu, bu kavramın oluşturulmasından bu yana, sadece Avrupa-merkezci bir kavram olması itibariyle değil, alanın sınırlarının ve alana yöneltilen karakter atıflarının da dramatik bir şekilde değişmesinden dolayı oldukça tartışmalı bir konu olmuştur. Dolayısıyla, Orta Doğu'nun nasıl algılandığı, özellikle de Türkiye'de sorulması önemli bir sorudur : Bazılarına göre Orta Doğu'nun içinde alınsa da, diğerleri için bir Avrupa ülkesi, Avrasya ülkesi, Doğu ve Batı arasında 'köprü' ülke, Orta Doğu'ya Avrupalı bir model ve stratejik derinliği olan bir ülkedir. Bu bağlamda, elinizdeki bu tez, konunun uzmanları, yani Orta Doğu Araştırmaları alanında çalışan Türk uzmanlar kadar benzer bilişsel/entellektüel kapasiteye sahip ama konuda uzman olmayan, farklı alanlardaki Türk uzmanların Orta Doğu'nun nasıl algılandığını ve Türkiye'nin Orta Doğu'da nasıl konumlandırıldığını göstermeyi amaçlamaktadır. Bunun yanı sıra, bu nitel çalışma iki grup arasında bir farkın olup olmadığı, ve eğer fark varsa hangi şekillerde farklılaşmanın olduğunu da sorgulamaktadır. Dolayısıyla, bu tez sadece sorduğu sorular anlamında literatürdeki boşluğu doldurmakla kalmamakta, aynı zamanda yarı-deneysel nitel bir tasarımla Orta Doğu Araştırmaları'na yeni metodolojileri de sunmaya niyetlenmektedir.
Türk-Yunan uyuşmazlıkları çerçevesinde Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne entegrasyonunda Yunanistan engeli (1959-1997)

'Türk-Yunan Uyuşmazlıkları Çerçevesinde Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne Entegrasyonunda Yunanistan Engeli (1959-1997)' başlığını taşıyan bu tez, bir giriş, üç bölüm ve bir de sonuç kısımlarından oluşmaktadır. Tezin giriş bölümünde Türk-Yunan uyuşmazlıklarının temel unsurları özetlendikten sonra, diğer bölümlerde konunun esası olan Türkiye'nin AB ile entegrasyon süreci, Türk-Yunan uyuşmazlıkları boyutundan incelenmiştir. Yani, I., II. ve III. Bölümlerde, Yunanistan ve Türkiye'nin aşağı yukarı aynı dönemlerde olan AET'ye ortaklık için ilk başvurularından günümüze kadar olan dönemde, uluslararası ortam, bu ortamda Türk-Yunan ilişkilerinin aldığı boyut ve Avrupa Topluluğu ile ilişkiler araştırılmıştır. Özellikle de, Türkiye'nin AT ile ilişkileri Yunanistan Topluluğa katılmadan önce nasıldı, katıldıktan sonra nasıl bir boyut kazandı? ortaya konmaya çalışılmıştır. Bu çerçevede, Yunanistan'ın tam üye olduğu 1980'den 1997'ye kadarki dönemde Yunanistan'ın Türkiye'ye karşı giriştiği engellemeler, dört ana başlık altında tek tek açıklanmıştır. Tez boyunca vurgulanmaya çalışılan fikirler ve ortaya çıkan sonuçlar ise kısaca şöyledir: Türk-Yunan ilişkileri çatışmaya dayalı bir ilişki biçimidir ve Türk-Yunan ilişkilerini belirleyen unsurlar psikolojik ve jeopolitik olgularla dış etkenlerdir. Türkiye'nin dış politika stratejilerinin saptanmasında 'Batıcılık' ve 'Yunan Faktörü' etkili olmuştur. Yunanistan AT'ye tarihsel ve sosyo-kültürel nedenler ve bugünkü konumu dolayısıyla Türkiye'den daha yakındır. Dolayısıyla Yunanistan AT'ye tam üye olduktan sonra Avrupa'ya olan yakınlığı daha da artmıştır ve Yunanistan AT üyeliğinden elde ettiği politik ve ekonomik gücü Türkiye aleyhine kullanmaya başlamıştır. Bunun sonucunda 1980'ler sonrası, bir yandan Türk-Yunan ilişkileri bir soğuk savaşa dönüşürken, Türkiye- 88 AT ilişkileri de Türkiye aleyhine bir seyir izlemiştir. Nitekim, Yunanistan AT organlarında Türkiye'nin lehine olabilecek her türlü kararı veto etmektedir. Fakat bu vetoların arkasında başka AT üyelerinin varlığı da kesindir. Dolayısıyla AT, Yunanistan'ın katılımının Türkiye-AT ilişkilerini etkilemeyeceği yönünde vermiş olduğu taahhüde hiçbir zaman uymamaktadır.
Uluslararası sistem açısından Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikası

savaş sonrasında güvenlik tanımının içeriği ve kapsamı genişlemiştir. Bunun yanı sıra, geleneksel politik ve askeri yönü kuvvetligüvenlik kavramının günümüzde ekonomik, sosyal ve çevresel boyutları da artan bir şekilde göz önüne alınmaya başlamıştır. Bu durumun doğal bir sonucu olarak soğuk savaş sonrasında, Avrupa güvenlik alanında kurumsal bir değişim başlamıştır. Bu çalışma genel olarak Avrupa güvenliğinin tarihsel olarak uluslararası sistemdeki önemini incelemeyi amaçlamıştır. Bu kapsamda ilk olarak güvenlik kavramı, kavramın uluslararası sistemle olan ilişkisi ve soğuk savaşta Avrupa güvenliği incelenmiştir. Avrupa'nın 90'lı yıllarda Yugoslavya çatışmasını engellemedekibaşarısızlığı ve NATO'nun Sırbistan ve Kosova operasyonlarında ABD'ye olan bağımlılığı Avrupa Birliği içerisinde çatışmalara tek başına müdahale edebilmek için savunma yeteneği geliştirmesi konusunda tartışmalara neden olmuştur. Bu nedenle Avrupa Birliği'nin Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikası oluşturması öncesinde yaşanan tüm gelişmelere yeni dünya düzeni içerisinde yer verilmiş, AB'nin AGSP oluşturma süreci aşama aşama incelenmiştir. Sonuç olarak, yirmi birinci yüzyıl güvenlik tehditleri, bunların Avrupa güvenliğine etkileri ve AGSP konusundaki sorunlar açıklanmıştır. Bu nedenle Avrupa güvenlik temeline ilişkin farklı alternatifler incelenmiştir. Sonuç olarak AB ülkelerinin bu konuda karar verme süreci, Avrupa güvenliğinin geleceğini doğrudan etkileyecektir.
Koruma sorumluluğu çerçevesinde Suriye krizi

15 Mart 2019'ta, Suriye krizinin sekizinci yılı tamamlanmıştır. Bu sekiz sene içerisinde Suriye ve uluslararası toplum: yaklaşık altı milyon mülteci, altı milyondan fazla yerinden edilmiş insan, yaklaşık yarım milyon ölü, ciddi insan hakları ihlalleri, cezaevlerinde sistematik infazlar ve iki yüzden fazla kimyasal silah saldırısı ile karşı karşıya kalmıştır. Sorunun siyasi çözümü için çok sayıda deneme yapıldıysa da ne yazık ki bir çözüm hala bulunmamıştır. Savaşları ve insanların çektiği acıları engellemeye dair çabalar insanlık tarihi kadar eskidir ancak 2001 yılında Uluslararası Müdahale ve Devlet Egemenliği Komisyonu raporuyla ortaya çıkan Koruma Sorumluluğu Raporu ile beraber yeni boyut kazanmıştır. Komisyon, doksanlı yıllarda yaşanan insanı krizler sonrasında, insan haklarını devlet egemenliğinin önüne çekmeyi ve egemenliğin bir ayrıcalık yerine sorumluluk olarak görülmesini sağlamayı hedeflemiştir. 2005 yılında Birleşmiş Milletler Genel Kurulu tarafından kabulü ile Koruma Sorumluluğu daha büyük önem kazanmıştır. Birleşmiş Milletler, her ne kadar bir daha asla Kosova, Srebrenitsa ya da Ruanda gibi durumlar yaşanmaması konusunda sorumluluk üstlense de ne yazık ki en az onlar kadar trajik olan Suriye krizinin çıkmasını engelleyememiş ve halen de durduramamıştır. Bu çalışma ise, RtoP mekanizmaları zamanında kullanılabilmiş olsaydı Suriye krizinin bugünkü boyutlarına ulaşmayacağını savunmaktadır. Bu çerçevede Suriye krizi, RtoP'un, ağır insan hakları ihlallerini çözmek amaçlı askeri güç kullanımına karar verebilmek için belirlediği altı prensip üzerinden değerlendirmiştir. Sonuç olarak RtoP'un ortaya çıkışının çok önemli bir gelişme olduğunu açık ve nettir. Bununla beraber yaşanan Suriye krizi gelecekte yeni krizlerinin yaşanmaması için de RtoP'un ne kadar gerekli olduğu konusunda küresel bir mutabakat yaratabilmek açısından büyük fırsat sunmuş fakat bu fırsat değerlendirilememiştir.
Devletlerin dış politika aracı olarak kullandığı savaşın soğuk savaş sonrası değişimi

oz Bu tezin temel gayesi savaşırı Soğuk Savaş Sonrası dönemde değişip değişmediğini sorgulamaktır. Başka bir ifade ile çalışmanın hipotezi 'Soğuk Savaş Sonrası dönemde savaş değişmiştir.' şeklindedir. Bu hipotezi sınamak amacıyla, öncelikle uluslararası ilişkiler disiplininde var olan savaş kavramının temel çerçevesi açıklanmıştır. Sonrasında hipotezin temellerini oluşturmak ve Soğuk Savaş Sonrası dönemle mukayese yapmak için tarih boyunca savaşın değişimi tartışılmıştır. Nihayette, yeni uluslararası sistem analiz edilerek Soğuk Savaş Sonrası dönemde savaşta meydana gelen değişim ayrıntılı olarak tahlil edilmiştir. Bunun yanında, Körfez Savaşı, eski Yugoslavya'nın dağılması, Somali, Liberya, Ruanda ve Sierra Leone'de yaşanan çatışmalar Soğuk Savaş Sonrası dönemin özelliklerini barındırmaları nedeniyle örnek olay olarak incelenmiştir. Oluşturulan bu çerçevede savaşın değiştiği hipotezi ispatlanmıştır. Tarihi perspektif ve kantitatif yöntemlerle bu tez yeni dönemde savaşın ya da yeni bir ifade ile 'silahlı çalışmanın değiştiğini göstermiştir. Savaşın yaşadığı değişimin temel özellikleri 'yeni tip savaşların yerel olduğu' ve 'yeni savaşın ana aktörlerinin devlet dışı olduğu'dur.
Türkiyenin üyeliği sürecinde Avrupa Birliğindeki imajında rol oynayan temel unsurlar

Bu Tez Çaloşmaso dört bölümden oluşmakta olup, Türkiye-AB İlişkilerikapsamonda, Türkiyenin Avrupa da oluşturulmaso gereken imajo doğrutusundaki temel sorunlar ve çözüm önerileri ele alonmoştor. Birinci bölümde; AB nin Tarihsel Gelişimi ve Türkiye, İkinci bölümde; İmajkavramonon tanomo ve Türkiyenin Avrupadaki İmajo kapsamonda konuya ilişkin değerlendirmeler, Türkiyedeki ve Avrupadaki siyasetçilerin, sivil toplum örgütlerinin vetoplumlaron bakoş açolaro altonda ele alonmaktador. Üçüncü bölümde ise TürkiyeninAvrupadaki İmajono zedelediği öngörülen unsurlar belitilmekte olup, dördüncü bölümde de belirtilen bu hususlara yönelik çözüm önerileri sunulmaktador. Türkiyenin Avrupa da İmajo iyi düzeyde değildir. Bu hipotez, Türkiyenin AB ileİlişkilerinin ciddileşmesini sağlayan 1963 Ankara Antlaşmaso ile günümüze kadar ki Türkiye-AB İlişkileri incelenerek doğrulanmaya çaloşolmaktador. Bunun içinde, Türkiyedeki çeşitli kesimlerin AB ye bakoşo ve ABndeki farklo çevrelerin Türkiyehakkondaki var olan görüşleri çerçevesinde açoklanmaya çaloşolmaktador.