turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Epistemik anarşizmin ilk çağdaki felsefi kökleri ve özdeşlik ilkesi

85 Jüri : Prof. Dr. Kenan GÜRSOY Prof. Dr. Mustafa YILDIRIM Prof. Dr. Hakan POYRAZ Doç. Dr. Rahmi KARAKUŞ Yrd.. Doç. Dr. Ebamüslim AKDEMİR Bu çalışmanın amacı, bir epistemik anarşizmin anlamım ve imkanını sorgulamaktır. Anarşizm bir 'arkhe' karşıtlığıdır. Şu halde epistemenin arkhesinin ne olduğu araştırılmalı ve buna bir karşı çıkışın gerekçeleri üzerinde yoğunlaşılmalıdır. 'epistemik anarşizmin ilk çağdaki felsefi kökleri' bizim asıl alanımızı belirlediğine göre, ilkçağın 'arkhe' kavramını ve bilgi arkhesi olarak belirlediği ilkeleri ele almalıyız. İlk çağda 'arkhe' kavramıyla ilgili en doyurucu bilgileri Aristoteles'te bulduğumuz için, biz ilk bölümde 'arkhe'yi ele alıp onun, diğer yakın kavramlarla ilişkilerini sergileyip, yine Aristoteles'in bilginin arkhesi olarak takdim ettiği 'çelişmezlik' ilkesini ve dolayısıyla 'özdeşlik' ilkesinin temellendirilişini ele aldık. Çünkü, ilkeler olmazsa bilginin olamayacağını, bizzat Aristoteles söylüyordu. Bilginin mümkün olabilmesi için hem, Herakleitoscu akışın, hem de Parmenidesci dinginliğin aynı nesnede birlikte olması, yani nesnede bütün değişmeye rağmen, değişmeden kalan bir unsurun bulunması gerekmektedir. Özdeşlik ve çelişmezlik ilkeleri ile, bu kalıcı unsurun sağlamp sağlanmadığını inceledik. Bu incelememiz gösterdi ki bu ilkeler, varlığa değil, zihne aittir. İlkelerin varlıkta da bulunduğunun gösterilememesi, bilgilerimizin nesnesine uygunluğunu ortadan kaldırır. İşte bu durum otoritenin de kaynağıdır. Eğer bilgilerimiz nesnesine uygun olsaydı, herkesin görebileceği şeyler olur ve bir otorite kaynağı olmaktan çıkardı. Böyle bir bilgiye itiraz bu otoriteye de itiraz anlamına geleceğinden, bir epistemik anarşizmin de dayanağını oluşturur. Sonuç olarak diyebiliriz ki, bir epistemik anarşizm mümkündür. Üstelik gereklidir. Ayrıca her türlü anarşizm bir epistemik anarşizmle anlam kazanır. Ancak bir epistemik anarşizm aynı zamanda bir anarşizmin sınırlarını da belirlememize yardımcı olur. Bilgi türünden olmayan unsurlara yönelik bir anarşist tavrı engellemenin bir yolu olabilir. Örneğin, değerler söz konusu olduğunda, bir anarşizmden söz ermeye gerek yoktur. Çünkü, değerler kendilerine sahip olanlara bir otorite alam açmazlar.
Molla Cami felsefesinde metaforik üslup

Herhangi bir şeyi, kendisi dışında başka bir şeyle belirtmek olarak tanımlanabilen metafor; İslam coğrafyasında, özellikle tasavvuf ve sufizm çalışmalarında, önemli bir ifade yöntemi olarak kullanılmaktadır. Spesifik olarak edebi hikayelerin ifadelerine daha güçlü, vurgulu ve manidar bir anlatım katabilmek adına, filozoflar sembolik ya da metaforik anlatım ve ifadelerden faydalanmışlardır. İslam filozoflarından, yoğun olarak bu ifade dilini kullananlar başta Mevlana Celaleddin-i Rumi olmak üzere; İbn Sina, Ahmed el-Gazali, Şehabeddin Sühreverdi ve bu çalışmada üzerinde duracağım Molla Camii'dir. Molla Cami; Leyla ile Mecnun, Yusuf ile Züleyha, Salaman ile Absal gibi derleme mesnevileri İranlı klasik şairlerin sonuncusu sayılmasının yanı sıra Nefahatü'l-üns kitabıyla birlikte tasavvuf felsefesinin de önemli kaynak ve bilginlerindendir. Bu çalışmada da Molla Cami'nin eserlerinde bir ifade dili niteliğinde kullandığı metaforik anlatım ve ifadelere, bunların kullanım alanlarına, örneklendirmelerle değinilecektir.
Etik sorunlar açısından 'ekolojik etik': Hans Jonas etiği üzerine bir inceleme

Son yıllarda çevre sorunlarının gittikçe artması, yeryüzündeki yaşamı tehdit eder hale gelmesi ve bu sorunların gittikçe bilincine varılması, felsefeye, onun en eski dallarından birisi olan etiğe ilgiyi arttırdı. Felsefenin daha doğrusu etiğin, çevre sorunları karşısında insanın çaresizliğinin önünü açabileceği, bir çıkış yolu gösterebileceği beklentisi ve umudu arttı. 'Çevre felsefesinden, 'çevre etiği'nden daha çok söz edilmeye başlandı. Çevre etiği tartışmalarına baktığımızda, bu tartışmaların iki ana eksen üzerinde yoğunlaştığım görürüz. Bunlar 'insanmerkezcilik' ve 'çevremerkezcilik'tir. Bu çalışmanın birinci bölümünde insanmerkezci ve çevre merkezci 'çevre etiği' görüşler ele alındı. İnsanmerkezcilik, etik ilkelerin sadece insanlar için söz konusu olduğunu, insanın ihtiyaç ve çıkarlarının en yüksek, hatta özel bir önem ve değere sahip olduğunu ileri sürmektedir. Buna karşılık, toprak etiği, derin ekoloji, yaşama ve doğaya saygı erikleri olarak adlandırılan çevre merkezci etikler ise insanmerkezciliğin aksine doğal dünyanın kendinde ya da kendi basma bir değeri olduğu felsefi öncülüne dayanmaktadır. Bu çalışmanın ikinci bölümünde ise çalışmamızın asıl konusunu oluşturan Hans Jonas'ın etik görüşü üzerinde duruldu. Hans Jonas'a göre, modern teknoloji insan eyleminin doğasını değiştirmiştir, insan eylemindeki bu değişiklik etikte de köklü bir değişiklik gerektirmektedir. Bugüne kadar etik sadece insanın insanla olan ilişkisini ele almış, yani insanmerkezci olmuştur. Oysa Jonas, günümüzde modern teknolojinin geleneksel etiğin içermediği yeni ölçekli eylemleri, nesneleri ve sonuçları ortaya çıkardığım, insanın bu teknolojik müdahalesine karşı savunmasız kalan doğanın bir sorumluluk nesnesi olarak ele alınması gerektiğini vurgular. Ona göre, yeni etiğin imperativi ya da sorumluluk ilkesi de 'eski' etiğin imperativinden farklı olarak 'öyle eyle ki, senin eyleminin sonuçları yeryüzündeki insan yasanımın sürmesiyle uyumlu olabilsin' şeklinde olmalıdır. m Kısacası Jonas, etiğin insanmerkezcilikten kurtarılmasını, kendisine insandan başka bir dayanak bulması gerektiğini düşünmektedir. Bu ise ona göre doğadır. Jonas bu bağlamda insandan ve onun değerlerinden hareket eden etik yerine doğayı merkeze alan bir etik, 'sorumluluk etiği' önermektedir. Bu çalışmanın sonuç kısmında ise Hans Jonas'ın 'doğanın kendi basma bir değer taşıdığı' temel sayıltısının doğru olmadığı, etiğin doğadan değil de, ancak insandan ve onun değerlerinden hareket edebileceği, bu nedenle de bir 'çevre etiği'nin mümkün olamayacağı İoanna Kuçuradi'nin 'değer görüşü'ne dayanarak gösterilmeye çalışıldı.
Platon ve Aristoteles'in devlet anlayışlarının karşılaştırılması

Bu çalışmada amaç, iki büyük düşünür, Platon ve Aristoteles'in devlet ve devlete ilişkin sorunları nasıl ele aldıklarını ortaya koyabilmek. Ayrıca biri ütopik diğeri gerçekçi iki farklı bakış açısının devleti ilk ve sistemli bir şekilde incelemesinin düşünce tarihinde sahip olduğu önemi göstermektir. Platon ve Aristoteles'in kendi eserlerinden yararlanma yanında, farklı görüş ve yorumları elde etmek amacıyla da, bu düşünürler üzerine yapılmış çalışmalara ve eserlere de başvurulmuştur. Çalışmanın Giriş bölümünde Platon ve Aristoteles'e kadar ve onlardan günümüze kadar olan devlet ve toplum sorunları, dönemleri itibariyle incelendi. Birinci Bölüm'de Platon ve Aristoteles'in devlet için öngördükleri sorunlar ayrı ayrı ele alındı. İkinci Bölüm'de iki düşünürün devlet öğretilerinde benzer ve farklı yönler karşılaştırmalı bir şekilde değerlendirildi. Sonuç bölümünde ise genel bir değerlendirme yapıldı.
Cemaleddin Afgani'nin modern İslam siyaset düşüncesi

Yenilikçi hareketin liderlerinden biri olan Cemaleddin Afgani, İslam ülkelerinde bu yenilikçi arayışın vücuda geldiği dönemde ortaya çıkan önemli bir şahsiyettir. Afganistan, İran, Türkiye ve Mısır'ında aralarında yer aldığı pek çok İslam ülkesine gitmiş olan Afgani, buralarda tecdid mücadelesinde bulunmuştur. Ortaya çıktığı çağın siyasi ve sosyo-kültürel yapısı irdelendiğinde kimi radikal çıkışlarda bulunan Afgani, gittiği coğrafyaların fikir ve eylemleri üzerinde önemli etkiler bırakmıştır. Afgani'nin düşüncelerine dair belirli dönemlerde siyasi güruhlar tarafından siyasi tercihler açısından olumlu veya olumsuz bir şekilde görüş değerlendirmeleri olmuşsa da bilimsel anlamda hala tam bir netlik söz konusu değildir. Bulunduğu coğrafyalardaki siyasi liderlerle fikri anlamda ters düştüğü için onun fikir ve önerileri tam olarak hayata geçirilmemiş olmakla birlikte nedenleri yeterince tartışılmamıştır. Ancak her türlü engele rağmen hayatının son yıllarına kadar mücadelesini devam ettirmiştir. İslam ülkelerinde yenilikçi hareketin tutunabilmesi ve yaygınlaşabilmesinin dinin doğru anlaşılması ve doğru yaşanmasıyla mümkün olabileceğin, bunun da önce eğitim yoluyla gerçekleşebileceğinin farkındadır. Bu nedenle dini, fikri ve siyasi düşüncelerini genelde dinle ve eğitimle ilişkilendirmek veya temellendirmek ihtiyacı hissetmiş ve bu hissedişini ifadelendirmiştir.
Sehl b. Abdullah et-Tüsteri'nin (ö. 283/896) tasavvuf anlayışı

Tasavvufun İslam toplumunda nasıl yaygınlaştığı günümüz tasavvuf araştırmalarının en önemli konuları arasındadır. Bu konuyu açıklığa kavuşturmanın en doğru yollarından birisi ise bu süreçte etkili olan sufilere odaklanmaktır. Bu nedenle bu çalışmada erken dönem tasavvuf tarihinin önemli isimlerinden Sehl. Abdullah et-Tüsteri'nin (ö. 283 /896) tasavvuf anlayışı incelenmiştir. Birinci bölümde Sehl-i Tüsteri'nin hayatı ve eserleri ele alınmıştır. Sehl-i Tüsteri, III/IX. yüzyılda yaşamış, Basra, Tüster, Mısır, Mekke ve Irak havzası başta olmak üzere pek çok bölgeye seyahat etmiştir. Zünnun gibi önemli sufilerle görüşmüş ve pek çok talebe yetiştirmiştir. Sehl'in tefsiri günümüze kadar ulaşmıştır ve tasavvufi tefsir geleneğinin ilk örneklerinden birini teşkil etmektedir. İkinci ve üçüncü bölümlerde ise Sehl'in tasavvuf anlayışı belirli konular üzerinden ele alınmıştır. Bu bağlamda Sehl'in tasavvufi haller ve makamlar, nefs, nefsi eğitmek için uygulanan pratik yöntemler, bilgi ve marifet, tevhid ve fena gibi konular hakkındaki düşünceleri incelenmiştir. Çalışma neticesinde tasavvufun hem din ilimleri içerisinde yer alması hem de sapkın eğilimlerden arındırılması süreçlerinde Sehl b. Abdullah et-Tüsteri'nin etkin bir biçimde rol oynadığı tespit edilmiştir.
Feminizmin doğa bilimleri ile buluşması: Kuantum felsefesinden yeni materyalizm ve insan-sonrasına eleştirel bir okuma

Feminist hareket içindeki teorik çalışmalar, başından beri felsefeyle ilişkili olmuştur. Bu tezin konusu, önce Kuantum felsefesinin Edimsellik, Belirlenimsizlik ve Dolanıklılık İlkelerininDeleuzyen varlık felsefesi dolayımıyla, queer teoriyle kurduğu paralellikleri ortaya koymak; sonraKuantum felsefesinin bu ana ilkeleri ile 'İnsan-sonrası Feminizm'in felsefi temellerininparalelliklerini göstermektir. Kunatum felsefesi, Queer teori ve İnsan-sonrası ilişkisi en son kertedeYeni Materyalist feminist teoriyi bir eko-eleştiriye dönüştürmüştür. Bu eksende tezde önce, Kuantum felsefesinin bahse konu üç prensibi tanıtılmış, akabinde bu prensiplerin Deleuzyen varlık felsefesini hangi kavramsal araçlarla etkilediği ortaya konmuştur. Bu yapılırken, Deleuzyenfelsefenin Kuantum felsefesine yakınsadığı alanlar serimlenmiş, Deleuze'ün queer teoriye zemin hazırlayan özgün felsefesi Kuantum felsefesi temelinde irdelenmiştir. Deleuzyen varlık felsefesininKuantum felsefesinden etkilenim hattı takip edilerek bu hattın İnsan-sonrası Feminizmin temel argümanları ile olan paralelliği ortaya konmuştur. Tezde Yeni Materyalist feminist ontolojininköklerinin Kuantum fiziğinden beslendiğini; 20 yüzyılın başından bu yana Kuantum fiziği ile değişen doğa bilimleri paradigmasının temkinli ama kararlı adımlarla felsefe dünyasını etkilediğini;felsefedeki bu etkinin akabinde feminist teoriyi etkilediğini; buradan yola çıkarak Kuantum fiziğinin çok disiplinli, kapsayıcı ve bütüncül Yeni Materyalist bir feminist teori geliştirdiğini;Gilles Deleuze, Rosi Braidotti, Donna Haraway ve Karen Barad hattını takip ederek anlatıyorum. Barad'ın, Kuantum fiziğine dayandırdığı ve maddenin bir fenomen olarak var olduğunu iddia ettiğiteorisi 'faili gerçekçilik' kavramına temas ediyorum. Barad'ın, Bohr'un atom modelini feminizmenasıl taşıdığına dair bir çerçeve sunuyorum. Beşeri bilimler ve doğa bilimlerinin ilişkilerinivurgulayan Yeni Materyalizm'i tanıtıyor, disiplinler-arası bir yönelime işaret eden bu akımla sosyal bilimlerin hümanist dualitelerinin nasıl alaşağı edildiğini izah ediyorum. Kuantum felsefesinden etkilenen bu yeni feminist alanın kısa sürede ekoloji ile rezonansa geçtiğini ortaya koyuyorum.
Henri Bergson'da şuur-sezgi ilişkisi

Bu çalısmada yirminci yüzyıl filozoflarından Henri Bergson'un, felsefesinin temel dayanaklarından olan suur sezgi arasındaki ilgiyi belirleyerekdeğerlendirmede bulunduk. Ancak bu iki kavram arasındaki iliskiyi ifade etmeden önce suurun ne olduğu ve onun durumları olan duyum, zeka, algı, bellek vehatıradan söz ettigimiz gibi insana kazandırdıgı, süre, irade ve ben kavramlarından da bahsettik. Diger taraftan sezgi, sezgi türleri ve Bergson'un sezgi yöntemini de ele alarak, Bergson'un, hakikati aramak için çıktıgı düsünce yolculugunda içgüdününsuurlasması sonucunda gerçeklesen sezgiyi yegane metot olarak kabul ettigini de tespit etmeye çalıstık.
Kant'ın ahlak ve hukuk felsefesi çerçevesinde cezanın amacı

'Kant'ın Ahlak ve Hukuk Felsefesi Çerçevesinde Cezanın Amacı' başlığını taşıyan bu tezin konusu Kant'ın cezaya ilişkin olarak ileri sürdüğü argümanların onun ahlak ve hukuk felsefesi çerçevesinde değerlendirilmesidir. Kant'ın bir hukuk kurumu olan cezaya dair görüşlerini değerlendirebilmek için ilk olarak onun genel pratik felsefesi olarak nitelenebilecek ahlak felsefesinin ve ikinci olarak genel pratik felsefesinin bir parçası olan hukuk öğretisinin bilinmesi gerekmektedir. Kant'ın hukuk felsefesinin ahlak felsefesi ile olan ilişkisi oldukça tartışmalıdır. Bir kısım yorumcular Kant'ın hukuk felsefesinin temelini teşkil eden evrensel hak prensibinin ahlak felsefesinden türediğini iddia ederken diğerleri evrensel hak prensibinin ahlak felsefesinden bağımsız olarak inşa edildiğini savunmaktadırlar. Kant'ın cezaya dair görüşleri sıklıkla ödetmeci ceza kuramının en bariz örneği olarak gösterilmektedir. Ne var ki konuya ilişkin tek yorum bu değildir. 1980'lerden sonra özellikle Anglo-Sakson dünyada Kant'ın ceza üzerine görüşlerinin farklı bir biçimde yorumlanması gerektiği ileri sürülmüştür. Bu yeni yorumlama biçimine göre Kant'ın ceza kuramı klasik ödetmeci kuramlar gibi cezanın amacı olarak caydırıcılığı tamamen yadsımamaktadır. Sonuçta konuya ilişkin olarak iki ana yorumlama biçimi ortaya çıkmıştır. Tezde bu yorumlar eşliğinde Kant'ın ceza kuramında cezanın amacının ne olduğunu yeniden sorgulamak amaçlanmıştır.
Platon ve Muhyiddin İbn-i Arabi'nin varlık anlayışlarının karşılaştırılması

Üstlendiği görev itibariyle felsefenin ilk konusu olan varlık kavramını Platon ve Ibn-i Arabi benzer bir bakış açısıyla değerlendirmişlerdir. Felsefi bir doktrinden bahsedilirse, her ikisinin de idealist felsefe çizgisinde varlık kavramını ele aldıklarını söyleyebiliriz. Platon'un varlık felsefesi, varlığın bir ve gerçek olan idea olduğu, madde'nin yokluk anlamına geldiği, Tanrı'nın bir ve her şeye aşkın olduğu, akılla kavranabilen alem ile görünen alemin öz itibariyle farklı, hatta birbirine zıt olduğu ve ruhun ölümsüz olduğu gibi tezlere dayanmaktadır. Ibn-i Arabi'nin varlık felsefesinin dayandığı tezleri de şu şekilde özetlemek mümkündür : Varlığın bir olduğu, tek ve gerçek varlığın Allah olduğu, madde'nin yokluk olduğu, Allah'ın varlıklara hem içkin hem de aşkın olduğu, gayb ve şehadet alemlerinin birbirlerinden öz itibariyle farklı olduğu ve ruhun ölümsüz olduğu. Bu benzerlikler, Platon ve Ibn-i Arabi'nin varlık anlayışlarında birçok noktada aynı şeyi söylemek istedikleri izlenimini vermektedir. Aralarındaki tek farkın yetiştikleri dönem ve kültür ortamı olduğunu söylemek mümkündür.
Farabi'de insan ruhunun ölümsüzlüğü kazanması

Farabi'de insan nefsinin ölümsüzlüğü kazanmasını incelediğimiz bu çalışma üç bölümden oluşmaktadır. Bunun yanı sıra Farabi'nin yaşadığı dönemin sosyal yapısı hakkında bilgi veren ve etkilendiği kültürel çevreyi konu edinen bir de 'Giriş' kısmı bulunmaktadır. Birinci bölümde 'nefs' kavramının sözlük ve terim anlamlarını vererek, Farabi'de nefsin nasıl yer aldığını inceledik. Ayrıca nefs kavramıyla ilgili gördüğümüz Tanrı, sudur, alem ve insan kavramlarını da ele aldık. İkinci bölümde Farabi'nin nefs-beden ilişkisini inceledik. Nefsin bedenden ayrılmasını ele aldık. Yine nefs-akıl ilişkisine yer vererek bu bağlamda aklın derecelerini araştırdık. Üçüncü bölümde Farabi'de bilginin ne olduğu üzerinde durularak, bilginin elde edilmesinde nefsin rolünü araştırdık. Yine bilgiyle bağlantılı olarak Farabi'nin mutluluk anlayışını inceledik. Farabi'de mutluluk anlayışlarına göre insanların çeşitli gruplara ayrıldığını ele aldık. Daha sonra Farabi'nin ahret hayatını nasıl ele aldığını araştırarak nefsleri ahretteki durumlarına göre sınıflandırmasını konu edindik. Ahiretteki nefsleri durumlarına göre Farabi üç gruba ayırır: Mutluluğa ermiş nefisler, fasıklann nefsleri ve cahillerin nefsleri.
Max Horkheimer ve Theodore Adorno'da eleştirel teori ve kültür endüstrisi kavramı

Marx Horkheimer ve Theodor W. Adorno, 20. yüzyılda geniş bir toplumsal eleştiri geliştirmeyi amaçlamışlardır. Yaşanılan çağda toplumsal düzenin bireyi sömürüye ve tahakküme dayalı bir sistemle işlediğini iddia eden eleştirel teori, bu olumsuzluğun temelinde akla yüklenen yanlış bir felsefi anlamın olduğunu iddia etmektedir. bu yanlış bilincin sonucu olarak modern toplumsal düzen bireyin ortadan silindiği bir düzen haline gelmiştir. Bu olumsuz düzewn kendini bilimsel düşüncede, aydınlanma anlayışında ve özellikle kültürel metalarda göstermekte, bireyi bunlara tahakkümü altına almaktadır. Bu bağlamda, kültür endüstrisi kavramı eleştirel teori için en önemli kavramlardan biridir. Bu kavram kültürel alandaki tahakkümü anlatmak için kullanılır. Bu anlayışa göre kültürel alanın tahakkümü, toplumsal tahakkümün son halkasıdır. Kültür endüstrisi ile birlikte toplumsal tahakküm tamamlanmış ve bireye kaçacak bir yer bırakmamıştır. Eleştirel teoriye göre söz konusu toplumsal tahakkümden kurtulmanın yolu sanattan geçer. Sanat, içindeki yaratıcılık unsurunu kullanarak alternatif bir dünya düzeni tasarlayabilir. Sanat bunu yapmak için önce topluma dair doğru bir felsefibilince ihtiyaç duymaktadır. Söz konusu felsefi bilinç, toplumun bütünü ile onun öğeleri arasındaki ilişkinin mahiyeti üzerinedir. Sanat bir yandan bu toplumsal düzenin bir parçası olduğunu unutmamalı diğer yandan da kendisinin söz konusu toplumsal düzeni değiştirebilecek potansiyelleri harekete geçirecek bir güç olduğunun da farkına varmalıdır.
Çevre sorunlarına etik bir yaklaşım: Felsefi bir sorgulama

Çevre olmadan yaşamdan bahsetmenin mümkün olmayacağının bilincinde olan filozoflar doğal dengeyi bozucu, yok edici faaliyetlerin tek sorumlusunun insan olduğunu görmüşler ve çözüm olarak etiğin uygulamalı bir alanı olan 'çevre etiği' kavramını ortaya koymuşlardır. Ancak çevre etiği 1970'lere kadar felsefenin bir disiplin alanı olarak tanınmadı. Uluslararası bilimsel alanda çevre sorunlarına felsefi bir bakış açısıyla bakan çok sayıda araştırmalar yapılmaya devam edilmesine rağmen, ülkemizde bu alandaki çalışmalar halen emekleme aşamasındadır. Bu yüzden bu çalışmamızda 'çevre etiği' kavramını, gelişimini ve geleceğini felsefi bir bakış açısıyla ele aldık. Çalışmamızı üç temel bölüm halinde ele aldık. Birinci bölümde 'genel olarak çevre ve günümüzde çevre sorunları' başlığı altında çevrenin tanımını ve çevre kavramının boyutlarını incelemeye çalıştık. İkinci bölümde 'felsefe ve çevre ilişkisi' başlığı altında felsefenin tanımı, disiplin alanları, felsefenin başlangıcı ve çevre ile ilişkisi, çevre sorunlarına etik yaklaşım ve felsefi arka planı hakkında inceleme yaptık. Üçüncü bölümde ise 'çevre etiği' kavramını, tarihsel gelişimini, çevre etiği yaklaşımları, çevre sorunları çözümleri üzerine odaklandık. Son olarak çevre etiği kavramının önemi ve geleceği ile ilgili yönlerini görmeye çalıştık.
Temporality and belief: Time of the political from the perspective of an ethics of immanence in the philosophy of Deleuze

Felsefenin nesnesi olarak siyasal, geleneksel olarak, felsefe karşısında bu nesne konumuna hapsolmuştur. Yanyana ama birbirinden ayrı tutulan iki alan olarak, siyasal ve felsefi meseleler arasındaki ilişki felsefenin siyasalın koşulları üzerine düşünmekle yetindiği, siyasalın ise bu iki alan arasındaki sevecen mesafede romantize edildiği bir ilişkiden ibaret kalmaktadır. Bu çalışmada hem düşünceyi zayıflatan hem de siyasalı hayati güçlerinden sıyıran bu tutumdan şiddetli bir kopuş ve bu tavrın reddedilişi olarak ileri sürülen Deleuze'ün felsefesi, güncel felsefe çalışmalarında ise genellikle apolitik olmakla eleştirilmektedir. Bu durum burada siyasalın belli bir evrensel olarak kabul edildiği günümüz politika anlayışının sonucu olarak ele alınmaktadır. Bu anlayışa karşıt olarak, Deleuze'ün felsefesi öncelikle içkin etik anlamında Spinoza'ya ilişkin olarak, daha sonra da zamansallık anlamında Bergson'a ilişkin olarak yeniden düşünülmekte, bu iki düşünüre kıyasla ve onlardan farklılaştığı noktalara dayanarak Deleuze'ün politika düşüncesinin özgünlüğü ileri sürülmektedir. Bu çalışmada Deleuze tarafından ele alındığı şekliyle siyasalın bir yön değişimi getirdiğini ve bu şekliyle günümüz siyaset anlayışıyla kavranamayacağını, bunun yerine siyasetin başka bir şekilde düşünülmesi gerektirdiğini göstermek amaçlanmaktadır.
On the question of what philosophy is in analytic philosophy:a critical comparative account

Analitik Felsefede Felsefenin Ne Olduğu Sorusu üzerine Karşılaştırmalı Eleştirel Bir Çalışma Çalışma, analitik felsefe geleneğine göre belirli bir felsefe anlayışına ulaşmak amacıyla hazırlanmıştır. Bunun için analitik felsefe geleneğinden dört filozofun -Wittgenstein, Austin, Wisdom ve Prof. Grünberg- görüşleri çalışmanın iskeletini oluşturan üç temel soru çerçevesinde tartışılmıştır. Çalışma, problemi ortaya koyan Giriş ve varılan sonuçları özetleyen Sonuç bölümleri ile birlikte beş bölümden oluşmaktadır, ilk bölümde problemin ortaya konulmasından sonra ikinci bölümde dört filozofun, felsefenin bilgi üretip üretmediği sorusuna ilişkin görüşleri incelenmiştir, üçüncü bölümde aynı filozofların, felsefenin ontoloji ile bir ilişkisinin olup olmadığı hakkındaki yaklaşımları ele alınmıştır. Dördüncü bölümde de filozofların, felsefe sorularının karakteristik özelliklerini içeren görüşleri tartışılmıştır. Çalışmanın son bölümünde ise her bir filozofun görüşü kendi bütünlüğü içinde değerlendirilerek analitik felsefe hakkında genel bir sonuca ulaşılmaya çalışılmıştır.
Platon'da tanrı ve evrenin oluşumu

Bu çalışmanın amacı Platon'un Tanrı, evren ve evrenin oluşumu konusundaki düşüncelerini ortaya koymaktır. Onun konu hakkındaki düşünceleri ortaya konulurkenyalnızca kendi dönemi değil, kendisinden önceki düşünürlerin de felsefeleri dikkate alınmıştır. Bunun yanında dönemin genel Tanrı, evren ve evrenin oluşumu konusundakikabulleri ve inanışları da dikkate alınmıştır. Böylelikle Platon'un konumuz ile ilgili olan düşünceleri ayrıntılı olarak incelenme imkanına kavuşmuştur. Literatür okumasıyöntemiyle oluşturulan çalışmamız Platon öncesi ve Platon düşüncesini ayrı ayrıkategorilerde ele almış ve her bir bölümü kendi içerisinde Tanrı, evren ve evrenin oluşumu konularıyla tasniflendirmiş ve incelenmiştir.