turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
La forme symbolique chez Hegel et la question du réseau symbolique

Bu tezin konusu Hegel Estetiği'ndeki tikel sanat formlarından biri olarak Sembolik Formdur. Hegel'e göre, Sembolik Form'da sanat yapıtları için içerik olarak alınan anlamlar, doğal hayatla karışmış birbirinden kopuk soyutlamalar olan genel ve bulanık idelerdir ve onlar bilinç tarafından ideal olarak bir araya getirilemediklerinden, bütünlükten yoksundurlar. Hegel sembolik formu ve bu formda ele aldığı uygarlıkları, sanatın içsel gelişiminin teleolojik yapısına göre konumlandırarak, bu formun temel karakteristiğine göre üretilen sanat eserlerinin anlamı olarak varsaydığı düşüncelerin ve idelerin, soyut, belirlenimsiz ve birliği olmayan bir çeşitlilik oluşturduğunu iddia eder. Hegel'in düşüncesinin tersine, 'anlam', 'tanım', 'soyutluk somutluk' ve 'belirlenim belirlenimsizlik' belirli bir sembolik ağda gönderime sahiptir ve bunların gönderimleri farklı sembolik ağlara göre değişkenlik ve çeşitlilik gösterir. Dolayısıyla, Hegel'in sembolik formda ele aldığı uygarlıklar için, doğal ve tinsel süreçlerdeki çeşitliliğin nedenini ve birliğini açıklamak için sanatsal olarak ürettiği şekiller, soyut ve henüz belirlenmemiş bir nihai anlamın sembolik ifadeleri değildir
Mevlana ve Nietzsche'de insan anlayışlarının karşılaştırılması

Var olduğundan beri insan, felsefenin temel konusu olmuştur. Ne olduğu tanımlanmaya, temellendirilmeye muhtaç tek varlık gibi görünmektedir. İnsanın dışındaki tüm varlıklar dünyada varlıklarını tam olarak ortaya koyup sergilerken insan bir potansiyelle doğmakta ve bu potansiyelinin nasıl ortaya koyulması gerektiği konusu bir problem olarak ortada durmaktadır. Insanın ne olduğuna ya da ne olması gerektiğine aranan cevaplar insanlığın tarihiyle sürüp gitmektedir. İnsanileşme yolunda yalnızca beslenip, üremek dışında daha karmaşık ve ruhani aşamalardan geçen bu yolculuk, insan üzerine eğilen her filozofun ayırdına vardığı bir durumdur. Doğu dünyasının büyük düşünürü Mevlana ve Batı dünyasının aykırı düşünürü Nietzsche, insanın neliği ve insanın mükemmele ulaşmasının yolunda düşünsel emek vermişlerdir. Her ikisinde de dünyaya geldiklerinde manevi açıdan yarım, gelişmeye açık olan insan düşüncesi ortaktır. Mevlana'da mükemmelliğe giden yolda insanı kamile ulaşmak, Tanrı'yı yeniden içimizde keşfetmekten ve O'nun yanında yer almaktan geçer. Nietzsche'de ise insan mükemmele ulaşmak ya da kendi deyimiyle üstinsana ulaşmak için ilahi tüm güçlerden yardım istemekten, onlara dayanmaktan vazgeçmelidir. Her iki düşünür de insanın potansiyelini kullanarak kendisinin üstünde başka biri olması fikrini paylaşmaktadır. Her iki filozofun insan düşüncesinde ortak noktalar olduğu gibi ayrı düştükleri konular da vardır.
Gazzalİ ve İbn Haldun'da din-devlet ilişkisi

Bu tezde, birisi XI. diğeri XTV. yüzyılda yaşamış olan iki önemli düşünür Gazzali ve İbn Haldun'da din sosyolojisi açısından din-devlet ilişkisi sorunu karşılaştırmalı olarak incelenmektedir. Araştırma öncesinde devlet düşüncesi ve din-devlet ilişkisi hakkında konuyla ilgili önemli kitap ve makaleleri okuyarak bir çerçeve oluşturduk. Bu anlamda bir devletin ortaya çıkması ve bunda dinin rolü, devletin meşruiyeti sorunu, hilafet kurumu, din-toplum ve toplum-devletin karşılıklı ilişkileri ve son olarak egemenlik hakkında her iki düşünürün yaklaşımlarım inceledik. Üç ana bölümden oluşan çalışmamızın birinci bölümünde Gazzali'nin din-devlet ilişkisi hakkındaki fikirlerini inceledik, ikinci bölümde İbn Haldun'un din-devlet ilişkisi hakkındaki fikirlerini inceledik. Üçüncü ve son bölümde her iki düşünürü devletin oluşması ve bunda dinin rolü, devletin gerekliliği, meşruiyeti sorunu ve hilafet kurumu, din, toplum ve devlet ilişkileri ve egemenlik düşüncesi olmak üzere toplam dört açıdan karşılaştırdık. Gazzali ve İbn Haldun insanın toplumsal bir varlık olması, dinin aşkın boyutunu reddetmeme, anarşinin önlenmesi için devletin gerekliliği ve egemenlik konularında aynı noktada buluşmaktadırlar. Bu konularda her iki düşünür ortak noktalarda buluşmalarına rağmen devleti açıklama tarzlarının farklı olması her iki düşünürün meşruiyet sorunu, hilafet kurumu, din, toplum ve devlet ilişkileri hakkındaki görüşlerinde etkili olmuş ve birbirinden farklılaşmalarına yol açmıştır.
Montesquieu'nun siyaset anlayışı

Bu çalışmada Montesquieu'nun siyaset felsefesi incelenmiştir. Bu çalışma üç bölümden oluşmaktadır. Genel olarak Montesquieu'nun hayatı, eserleri, felsefesi ve düşünce tarihindeki yeri Montesquieu'nun siyaset ve devlet anlayışı ele alınmıştır. Birinci bölümde, Montesquieu'nun hayatı, eserleri, genel felsefi düşünceleri ve Montesquieu'nun düşünce tarihindeki etkileri ele alınmıştır. İkinci bölümde, siyaset kavramına açıklık getirilerek başlanmış ardından siyaset felsefesi, siyaset toplum ilişkisi, iklim ve coğrafyanın siyaset ve kanunlar üzerindeki etkisine değinilmiştir. Montesquieu'da devlet, devlet yönetme biçimleri ve güçler ayrılığı gibi konular üçüncü bölümde ele alınmıştır. Araştırmanın sonucunda elde edilen bulgular sonuç bölümünde değerlendirilmiştir.
Pascal'da fideizm ve Gazali açısından bir değerlendirme

Fideizm, dini hakikatin, nihai olarak, rasyonel düşünme veya empirik delilden çok imana dayandığını iddia ederek, bir ölçüde belli formları itibariyle bir tür irrasyonalizme varacak şekilde aklın ve objektif düşünmenin değerini yadsır. Akla karşı takındıkları tutum itibariyle iki farklı fideist yaklaşım vardır: radikal fideizm-ılımlı fideizm. İlki, aklı tamamen devre dışı bırakır ve 'saçma' yi ön plana alır. Haddizatında akıl, daima çelişkilere düşen ve bizi kesin ve nihai hakikatlere ulaştıramayan bir yetidir. Dolayısıyla iman, akli olanı yapısında barındırmaz. İmanı aklileştirmek ise, Kierkegaard' in ifadesiyle, komediden başka bir şey değildir. Çünkü imanın objesi, paradoksaldır: 'Saçma olduğu için inanıyorum.' Pascal' m da içinde olduğu ılımlı fideizme göre akıl, kendi başına dine rasyonel bir geçerlilik kazandıramaz. Bu açıdan, 'Tanrı vardır', aklen ispatlanabilir bir önerme değildir. Nitekim Pascal, gerek şüpheci iddialarda bulunarak, gerekse felsefi ve teolojik gerekçeler öne sürerek, doğal bir teolojinin imkansız olduğunu göstermeye çalışır. Bu tür bir fideist yaklaşıma göre dini anlamanın ön şartı iman etmektir. Ancak Tanrıya boyun eğmiş bir akıl dine açıklık kazandırabilir ve onun mantığını kavrayabilir: 'Bilmek için inanıyorum.' Pascal, fideist bir yaklaşım sergilerken, düşünce sisteminin merkezinde, üç husus hep hakim bir rol oynamıştır: Epistemolojik yansımaları olan Asli Günah doktrini-Üç Düzen fikri-Gizli Tanrı anlayışı. Son tahlilde ona göre iman, akim işi olamaz. O, daha çok Tanrısal bir lütuftur. Pascal' m düşünce sisteminde etkili olduğu iddia edilen Gazali'ye göre fideizm, ne kabul edilebilir, ne de savunulabilir bir görüştür. Ona göre insanın hakikati akıldır ve Tanrıya akıl ile ulaşılır. Onda bilginin değişmeyen nihai ölçütü daima akıldır. Bu açıdan Tanrının varlığı da akılsaldır ve akılla ispatlanabilir. Dolayısıyla Gazali, imanı kesin bir tasdik olarak tarif eder ki, en yüksek derecedeki tasdik de, ancak kesin öncüllerden oluşan önermelere dayanır.
Antik Yunan felsefesinde özne ve Aristoteles'te etik özne problemi

Bu çalışma iki bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde Pre-Sokratik filozoflardan Platon'a kadar varlık anlayışları hypokaimenon kavramı ışığında incelenmektedir. Hypokaimenon, altta yatan, özne anlamına gelmektedir. Pre-Sokratik filozofların temel amacı doğayı, evreni anlamaktır. Fakat temel amacı, evreni ve varlığı anlamak olarak düşünsek de bütün bu çabanın altında kendini anlama ve tanımlama arzusunun yer aldığını da söylememiz mümkündür. Bu temel argüman odağında söz konusu filozofların varlık anlayışları incelenmektedir. İkinci bölümde Aristoteles'in etik-politika görüşleri özne bağlamında incelenmektedir. Aristoteles'te eudamonia iyi yaşamı ifade eder. İyi yaşama ise insanın işleviyle doğrudan ilişkilidir. Aristoteles'e göre insan kendi ereğini kendi içinde taşıyan ki böylece kendini gerçekleştirme olanağına sahip doğal bir varlıktır. Bu bağlamda insanın phronimos olabilen bir varlıktır. Aristoteles'te phronesis pratik bilgelik, aklı başındalık, yaşama bilgeliği anlamlarına gelir. Etik eylemlerinin ilkesini bilinçli tercihi ile iyi yaşama yönlendiren varlığın etik özne olarak tanımlanabileceği tartışılmaktadır.
Karl Popper felsefesinde bilimsel bilginin doğrulanabilirliği ve yanlışlanabilirliği ilkesi

Bu çalışmada bilim felsefesi bağlamında Karl Popper'ın yanlışlanabilirlik ilkesi ele alınmıştır. Mantıkçı pozitivist felsefenin bilimsel çalışmalarda ilke olarak benimsemiş olduğu Doğrulanabilirlik ilkesinin eleştirisine dayalı olarak Popper felsefesinde öne sürülen yanlışlanabilirlik ilkesi kendi döneminde olduğu kadar döneminden sonra da bilimsel çalışmalarda önem arz eden bir ilke olmuştur. Dolayısıyla tez çalışmam ile Karl Popper felsefesinde öne sürülen yeni bilim felsefesinin ilkelerini ve esaslarını detaylıca incelemeyi hedeflemekteyim. Bu hedef doğrultusunda çalışmada doğrulanabilirlik ilkesi karşısındaki Yanlışlanabilirlik ilkesinin bilimsel boyutta neler ifade ettiğini, ilkeyle bağlantılı olarak şekillenen bilim anlayışını ve bilimsel yöntemi açıklığa kavuşturan bölümler detayları ile yer alacaktır.
Wittgenstein'ın estetikçi bir bakışla felsefe eleştirisi

Bu tezin amacı, Wittgenstein'ın felsefede kökten farklı bir bakış açısını temsil ettiğini düşündüğümüz yaklaşımının, onun özgün düşünceleri ve yöntemselliğinin incelenerek ortaya çıkartılmasıdır. Wittgenstein 'insan anlayışının' doğasını, mekanizma fikri ve buna bağlı varsayımlar yoluyla açıklama girişiminin karşısında durmaktadır. Tezin ilk bölümünde, Wittgenstein'ın 'insan anlayışını', kurallarına bilmeden uyduğumuz dil kullanımında, anlam oluşumunun bütün olanaklarını inceleyen betimlemeci bir yolla sergileme uğraşının bu fikrimizi desteklediği gösterilmeye çalışılıyor. Sonuç olarak, Wittgenstein'ın 'insan anlayışını' tıpkı estetik yargılar alanı gibi açıklamalara kapalı ve nedenselliklerle yakalanamayan bir yapıda gördüğü ortaya çıkartılmış oluyor. İkinci bölümde, Wittgenstein'ın estetiğin soruları ile felsefenin soruları arasında gördüğü güçlü benzerliğin, felsefedeki yaklaşımını şekillendiren sonuçları irdeleniyor. Wittgenstein'ın dilin büyülemesinin irade dışı geliştirdiği bir uyumsuzluk olarak ortaya çıkan felsefe sorunlarına 'insan anlayışındaki' estetik karmaşalar olarak yaklaştığı fikri savunuluyor. Bu yaklaşımın ilk belirtisi, Cavell'in herkes için konuşabilme yetisi ile ilişkilendireceği gündelik dil felsefesinin, öznel yargılar hakkında bir uzlaşı uğraşını içermesi olarak tespit ediliyor. İkinci belirti ise, Wittgenstein'ın, felsefe sorularının estetik karmaşalar gibi bireysel ve yaratıcı karakterdeki çeşitli yöntemlerle çözüleceği görüşünü taşıması olarak ortaya konuluyor. Böylelikle, Wittgenstein'ın felsefi yaklaşımının sonuçlarında, estetik bir doğrunun kurularak uyumsuzluğun giderildiği bir terapi olması yönüyle, açıklamacı bir felsefenin sonuçlarından ayrılmış oluyor. Wittgenstein felsefeyi, sorularının doğasının 'insan anlayışının' açıklamalara kapalı estetiğiyle örtüşen ve amacı estetik bir doğru olan düzenlemeler noktasına taşımaktadır. Tez sonuç olarak, bilim idealinin kesinlikçi tutumunu benimseyen bir felsefeye karşı, estetiğin dinamiği ve yöntemlerini kullanan Wittgensteincı yaklaşımın, felsefeyi sanat eleştirisine ve onun dilini edebiyata komşu kıldığı düşüncesi ile bitiriliyor.
Philosophy as anti-sophistic

Bu tez çalışması, sofistin tanımından yola çıkarak felsefeciyi tanımlamaya yönelik bir girişimin ürünüdür. Çalışma boyunca başlıca amacım safsatanın ve felsefenin birbiriyle karşıt olarak konumlandırıldığı kavramsal çerçevenin mahiyetini anlamak ve bu yolla felsefeyi sahte felsefeden ayırdetmek için kuramsal zemin hazırlamaktı. Sorunun cevabı Antik Yunan'da iki kişi üzerinde odaklandı. Biri felsefenin kurucusu Platon, diğeri de sofıstiğin kurucusu Gorgias. Plato ve Gorgias'in fikirleri felsefecinin sofisti neden felsefi alanın dışına attığına dair düşünsel bir zemin oluşturmak üzere karşılaştırmalı olarak tartışıldı.
İbn Haldun ve Herbert Spencer'da kanun ve otorite

Bu tez, İbn Haldun ve Herbert Spencer'ın kanun ve otorite kavramları ile bağlı devlet ve hukuk sistemlerine dair anlayışları hakkındadır. Her iki filozofun genel teorileri, siyasetle alakalı olmakla birlikte devlet ve hukuk düzenine ait tarihi gelişimleri ve temel yasaları içerir. Bu bakımdan siyaset ve hukuk kuramlarında, özellikle devletin kurucu unsurları, hukuk sisteminin temel ilkeleri, bireyin veya vatandaşın temel hakları, medeniyet tasavvurları gibi konulardaki düşünceleri irdelenmiştir. Ayrıca İbn Haldun ve Spencer'ın devlet ve vatandaşlar, devletin kendi kurumları arasındaki ilişkileri içeren düzenlemelerini belirleyen, kamu yönetimi ve anayasal hukuk ile alakalı teorilerini kapsamaktadır. Bu disiplinler, tarihte birbirine geçmişş durumda oldukları için filozofların eserlerinde iç içedir. Nitekim tezimizde de kaçınılmaz olarak filozofların düşünceleri bu alanlarda irdelenmiş fakat daha ziyade felsefi metodla gerçekleştirilmiştir.
Kierkegaard'da insanın varoluşu bağlamında umutsuzluk problemi

Bu çalışmanın amacı, Soren Kierkegaard'da insanın varoluşu bağlamında umutsuzluk problemini ele almaktır. İnsanın karşı karşıya kaldığı en önemli ve sarsıcı hakikatlerin başında umutsuzluk gelmektedir. Umutsuzluk insanın kaçmaya çalıştığı ama yakalanmamasının mümkün olmadığı sancılı bir sürece karşılık gelir. Bu sürecin nasıl bir şey olduğunu ifade etmek o kadar kolay değildir. Ancak Kierkegaard umutsuzluğun insan üzerindeki etkisini derinlemesine incelemiş ve bu konuda ufuk açıcı felsefi-psikolojik betimlemeler ve analizler yapmıştır. Kierkegaard için umutsuzluk her ne kadar olumsuz bir hakikat olsa da sırf umudu ortaya çıkardığından avantaja dönüşebilir. Bu nedenle birey için umutsuzluk durumu hem bir avantaj hem de bir dezavantajdır. Bireyin bunu avantaja çevirebilmesi ancak Tanrı'ya sığınarak başarabileceği bir durumdur. Kierkegaard tüm bu süreci örneklerle açıklamaya çalışmış ve bunun için de tarihten, mitolojiden, kutsal metinlerden ve gündelik yaşamdaki deneyimlerinden hareket etmiştir. Dolayısıyla Kierkegaard kişiler, tanıklar ve kahramanlarla varoluşta umutsuzluğun nasıl gerçekleştiğini ortaya koyar.
Siyaset, erdem ve özgürlük ilişkisi bağlamında Niccol&ograve; Machiavelli

Siyaset ve erdem arasındaki ilişki, siyaset teorisine yönelik araştırmalarda her zaman merkezi bir rol oynamıştır ve ne zaman bu konu bir soruşturma konusu olarak ele alınsa akla ilk gelen isimler arasında Machiavelli değişmez bir yere sahiptir. Bu bağlamda ölümünün üzerinden geçen beş yüzyılı aşkın süre Machiavelli üzerine yapılan tartışmalarda bir azalmaya sebep olmadığı gibi, bu tartışmaların çeşitlenmesine ve çoğalmasına sebep olmuştur. İlk okunduğunda anlaşılması kolay bir yazar gibi görünen Machiavelli üzerine yapılan çok sayıda farklı okuma ve bunların sonucunda ortaya çıkan çok sayıda önemli araştırma, Machiavelli'nin aslında ne kadar sofistike bir felsefi yaklaşım ortaya koyduğunun bir kanıtı gibidir. Yine düşünürün bu yönü pek çok sorunu da beraberinde getirmektedir. Bu bağlamda Machiavelli üzerinde çözümlenmemiş iki temel soru tespit edilebilir. Bu sorulardan ilki siyaset ve ahlak arasında bir bağ olup olmadığı ve var ise bu bağın zayıflamasında veya kopmasında Machiavelli'nin rolünün ne olduğu sorusudur. Önem arz eden diğer bir soru ise Machiavelli'nin Prens ve Söylevler'de birbirinden tamamıyla kopuk ve bağlantısız bir felsefi yaklaşımı benimseyip, benimsemediği sorusudur. Bu bağlamda bu çalışmada bu iki temel soruya siyaset, erdem ve özgürlük ilişkisi bağlamında Machiavelli'nin siyaset felsefesi anlayışı incelenerek cevap aranacaktır.
Özgürlük kavramının felsefe tarihindeki gelişimi

Bu çalışmada, felsefe tarihinde özgürlükle ilgili soruların cevapları arandı. Bunun için öncelikle felsefi düşüncenin ilk ortaya çıktığı Ionia'dan yola çıkıldı. Mitolojik düşünceden kopuşun gerçekleşip insanın aklıyla deney ve gözleme dayanarak evreni anlamlandırma çabaları, özgür düşüncenin ilk etkinliği olarak nitelendirilmesi açısından önemli görülüp, ilkçağ filozofları eşliğinde bu süreç açıklanmaya çalışıldı. Aklın iradeyle bir tutulduğu ve insanların bireysel eylemlerinin ön planda olduğu İlkçağ Felsefesi'nde kesin, doğru, evrensel bilginin varlığının özgürlük problemi açısından ne ifade ettiğine yer verildi. Atina'nın değişen toplumsal ve siyasal yapısı göz önünde bulundurularak, bu değişimin felsefi düşünce üzerindeki etkisine yer verilerek özgürlük problemini ne açıdan etkilediğine değinildi. Bu doğrultuda yurttaş anlayışına yer verilerek Sofistler, Sokrates, Platon, Aristoteles felsefeleri ele alınıp özgürlükle ilgili görüşleri değerlendirildi. Hristiyanlık dininin yayılmaya başlaması ve insanlar arasında kabul görmesi ile birlikte bu anlayışın yaşamın ve düşün sisteminin merkezine yerleştirilmesi felsefi düşünce için bir kırılma noktası oldu. Bu bağlamda özgürlük probleminin Ortaçağ boyunca nasıl ele alındığı ve ne şekilde temellendirildiği incelendi. İlkçağda insanın özgürlüğünün nedeni olarak kabul edilen aklın, nasıl olup da Ortaçağda günahkarlığın ve esaretin nedeni olarak görüldüğü irdelendi. Günahkarlığıyla özgür iradesini kaybeden insanın Tanrı'nın buyruklarını yerine getirmekle, aklıyla vahinin doğrularını anlamakla özgür iradeye sahip olabileceğini söyleyen Ortaçağ filozoflarının görüşleri bu yönüyle ele alındı.
Leibniz's criticism of occasionalism and a response through a reconstruction of al-Ghazalī's and Malebranche's arguments

Vesilecilik, Tanrı'nın yegane etken neden olduğunun ve doğada genellikle neden sonuç ilişkisi olarak algılanan ilişkilerin etkenlik içermeyen vesileler ya da Tanrı'nın iradesine dayanan bir arada oluşlar olduğunun savunulduğu bir nedensellik teorisidir. (Muhtaroğlu, 2017a, p. ). Leibniz vesilecilik teorisindenMalebranche vasıtasıyla haberdar oldu. Leibniz'e göre vesilecilik, yaratılmışvarlıklara nedensel bir güç atfetmediği için kaçınılmaz olarak tekçiliğe kayacaktır. Eğer bir töz, içkin bir kuvvet taşımıyorsa, tözlüğü açıklanamaz (Leibniz, 1989, p.159-60). Böylece vesilecilik için Tanrı, şeylerin doğasının kendisi olur ve yaratılmış şeyler tek ilahi tözün modifikasyonlarına indirgenirler (Leibniz, 1989, p.165). Bu eleştiri vesileciliği ne ölçüde zayıflatmaktadır? Şeylerin var olduğuonların doğalarına içkin bir kuvvetin varlığı reddedilerek savunulabilir mi? Bu tezde bu soruları cevaplandırmaya çalışacağım. Bunu yapmak için iki farklıvesilecilik geleneğinin iki önemli düşünürünün argümanlarını ve metafizikçerçevelerini kullanacağım. Bu düşünürler, Eş'ari vesilecilerinden Gazali ve Kartezyen vesilecilerinden Malebranche olacak. Leibniz'in eleştirisini izah ettikten sonra bu düşünürlerin argümanlarını ve çerçevelerini ele alacağım. Tezimgöstermektedir ki Gazali ve Malebranche'ın metafizik çerçeveleri ve argümanları, şeylerin doğalarına içkin bir kuvvetin varlığını reddederken aynı zamanda şeylerinvar olduklarını savunmaya imkan tanımaktadır. Böylece Leibniz'in eleştirisininilkenin talebi mantık hatasını içerdiği anlaşılmaktadır.
Karl Jaspers'de vahiy ve iman

Karl Jaspers teist varoluşçu bir filozoftur. Tanrı'ya inanmayı kişinin varoluşunu gerçekleştirebilmesinin şartlarından biri olarak görür. Jaspers Tanrı hakkında konuşmada negatif teoloji yapar. Ona göre kilisenin Tanrı'sı, aşkın varlık olmaktan çıkıp evrende gelişigüzel bir nesne gibi olmuştur. Jaspers'e göre hiçbir insan Tann'nın oğlu olamaz. Bu Tann'nın aşkın olmasıyla bağdaşmaz, isa Tann'nın oğlu değil, son Yahudi Peygamberidir. Jaspers'e göre Tanrı doğmalarla ve kültürle ifade edilen ve kilisede ortaya çıkan vahyedilmiş dinlerin Tanrı'sı değildir. Çünkü vahiy fikrinde hürriyet sınırlayan bir otorite vardır, Fakat burada altı çizilmesi gereken husus, Jaspers'in karşı çıktığı vahyin kilise vahyi olmasıdır. Çünkü ona göre kilise vahyi değiştirmiş, bozmuş ve kendi otoritesini sağlamlaştırmak için bir araç olarak kullanmıştır. Böyle bir vahye iman etmek Jaspers için düşünülemez. Jaspers için iman hem felsefi hem de dini imanı kapsayan genel bir kavramdır. Felsefi iman filozofun sahip olacağı yegane imandır. Jaspers'e göre iman, inananın bizzat varlığıdır. Eğer iman, kilisenin yaptığı gibi tanımlanabilseydi, iman olmaktan çıkar bilgi olurdu. Akıl ve felsefi iman birbiriyle ters düşmez. Akılla çelişen imanın Katolik pozisyonudur. İman bilgi gibi ele alınamaz. Bilgi iman konusunda, imanın aracı olarak hizmet ettiği sürece geçerlidir. Felsefi iman menfi özelliklidir, itikat haline gelemez, dogmalaştırılamaz. Felsefi iman dünyadaki nesnel bir faniye tutunamaz. O varoluş olarak huzura kavuşamaz. Jaspers'e göre şifreler imanın anahtarları gibidirler. Eğer inanılacak şeyler, tamamen açık ve net bir şekilde ortada olsaydı, bu artık iman olmaktan çıkardı. Şifreler aşkınlığın dilidir. Şifreler özneldirler; insan tasarım tarzına, düşünüş şekline, kavrama gücüne göre bir şifreleri yaratır.
On the Vichian conception of language

Bu çalışmanın asıl amacı, ilkin verum-factum ilkesi, ikinci olarak şiirsel bilme kavramı üzerinden, özellikle dilin doğası dikkate alınarak Giambattista Vico'da hayal gücünün kurucu niteliğinin zeminini araştırmaktır. Dilin üretken doğası bugün Vico'nun düşüncelerini felsefe alanına taşıyan ve Chapulling örneğini dikkate alan iki yanlı bir sorgulamayla tartışılacaktır.
Çağdaş felsefede metafiziğin yeniden yorumlanması: R. G. Collingwood

Bu tezin amacı; çağdaş felsefede Viyana Çevresi düşünürleri ile birlikte 'metafizik'in elenmesi çabalarına karşılık Collingwood'un metafiziği yeniden yorumlama çabasını gözler önüne sermektir. Collingwood da Çağdaş felsefe ve Viyana Çevresi düşünürleri gibi dogmatik metafiziği reddetmektedir. Ek olarak Collingwood, Aristoteles'e dönerek gerçek metafiziği yeniden tesis etmeye girişmiştir. Buna göre metafizik, her türlü bilimsel, entelektüel etkinliğin dayandığı mutlak ön kabulleri ele alır. Collingwood'a göre mutlak ön kabuller tarihsel olduğu için; onu sorgulayan etkinliğin de tarihsel olması gerekir. Tarihsel bir etkinlik olarak metafiziğin yöntemi de soru-yanıt mantığıdır. Bu bağlamda metafizik, soru-yanıt mantığıyla mutlak ön kabulleri irdeleyen tarihsel bir felsefi etkinliktir. Öte yandan metafizik, disiplinler arası ilişkinin kurulmasında hayati öneme sahip evrensel bir soruşturmadır. Dolayısıyla, metafizik, sadece felsefi etkinliğe ait bir soruşturma değil, her türlü etkinliği kapsayan evrensel bir bilimdir.
Mary's epistemic gain in the Knowledge Argument

Frank Jackson'ın Bilgi Argümanı renkli görmeyle ilgili fiziksel her türlü bilgisi olan birinin kırmızıyı görmenin nasıl bir şey olduğunu bilemeyeceğini ve bunun da Fizikalizmin yanlışlığını kanıtladığını iddia eder. Tezim asıl olarak Mary'nin renkli nesneleri gördükten sonra önermesel ve beceri bilgisinden farklı bir bilgi, yani tanıma bilgisi edindiği düşüncesini savunmayı amaçlamaktadır. Bu savunuya ek olarak tezim, tanıma bilgisi kavramını sinir bilimsel terimlerle sunmayı ve böylece bu kavramı daha az belirsiz hale getirmeyi amaçlamaktadır. Ayrıca, Tanıma Bilgisi Hipotezi'nin Bilgi Argümanı'na verilen diğer fiziksel yanıtlara temel oluşturan düşüncelerle uyumlu olduğu gerçeğine de dikkat çekmek istedim. Özellikle Tanıma Bilgisi Hipotezi ile Yeni Bilgi / Eski Olgu görüşü arasındaki benzerlikler, üstünde durulmaya değer görünmektedir. Bu ortak düşünceleri sunacak ve tanıma bilgisi kavramının Bilgi Argümanı'na verilebilecek birleşik bir Fizikalist yanıtta merkezi bir yerinin olabileceğini savunacağım. Bununla birlikte bu konu daha ileri araştırmalara ve ayrıntılı sorgulamalara gerek duymaktadır.
On the concept of irony in Rorty

İroni, hem sözel/mantıksal karakteri hem de estetik boyutu sebebiyle uzun zamandır felsefe ile sanat arasındaki sınırda görülegelmiştir. Son zamanlarda Rorty, ironiyi liberal bir toplumda temel söylem tavrı olarak önermiştir. Bu çalışma liberal ironiyi felsefi bir bakış açısından incelemeyi amaçlamaktadır. İroninin belirli bir öznellik ve etik anlayışının temsilcisi olduğu, uyumluluğa dayanan bir hakikat anlayışında özel öneme sahip bir eleştirel araç olduğu ve hem akılsal olana hem de akılsal olmayana hitap eden bir söylemsel biçim olduğu gösterilecektir.