turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çanakkale Savaşları ile Normandiya Çıkarması'nın karşılaştırmalı tahlili

Dünya Harp Tarihi incelendiğinde en karmaşık ve zor harekatların, amfibi harekatlar olduğu, bu sebeple başarı ihtimalinin de düşük olduğu görülmektedir. Ayrıntılı bir planlama ve yeterli hazırlık yapılmadan icra edildiğinde ya da iyi hazırlanmış bir savunma ile karşılaşıldığında birçok çıkarma harekatı başarısızlıkla sonuçlanmıştır. Bu çıkış noktasından hareketle çalışmada, Müttefik Devletler açısından başarısızlıkla sonuçlanan Çanakkale Savaşı'ndan elde edilen tecrübelerin, başarıyla gerçekleştirilen Normandiya Çıkarması'nın planlama ve icrasında etkili olup olmadığı, ne derece etkili olduğu araştırılmaktadır. Bu kapsamda, tezde; Çanakkale Savaşları ve Normandiya Çıkarması ayrı ayrı ele alınmış, Birinci Dünya Savaşı'nda Çanakkale Cephesi'nin açılmasına, İkinci Dünya Savaşı'nda da Normandiya Çıkarması'nın icrasına varan süreçte siyasi, ekonomik ve askeri gelişmeler ile karar vericiler tarafından gerçekleştirilen toplantı, görüşme ve antlaşmalar irdelenmektedir. Ayrıca, Normandiya Çıkarması ile Çanakkale Savaşları arasında, yukarıda belirtilen ölçütler çerçevesinde, benzerlik ya da farklılık gösteren yönlerin saptanmasına ve buradan hareketle Çanakkale Savaşları'ndan elde edilen sonuçların, Normandiya Çıkarması'nın planlama ve icrasında etkili olup olmadığının tespitine çalışılmaktadır. Son olarak her iki savaş sürecinde devletlerin siyasi/askeri tutum ve davranışları bazı uluslararası ilişkiler teorileri çerçevesinde değerlendirilmeye ve bir sonuca varılmaya çalışılmaktadır. Bu kapsamda yapılan karşılaştırma ve tahlil neticesinde, Müttefik Devletlerin, Çanakkale Cephesi'nde icra edilen çıkarma harekatı başarısızlıkla sonuçlanmışken, Normandiya Çıkarması'nın başarıya dönüştürülmesinde Çanakkale Cephesi'nde elde edilen tecrübelerden ne kadar istifade ettikleri ve bunların ne derece etkili olduğu ortaya konulmaya çalışılmaktadır.
Desıderıus Erasmus ve Martın Luther'in reform görüşlerinin Avrupa Kültürel Birliği bağlamında değerlendirilmesi

Bu çalışma hümanizmin temsilcisi Desiderius Erasmus ile Reformasyonun önderi Martin Luther'in görüşleri üzerinden hümanizmin ve Reformun Avrupa kültürüne etkilerini değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Reformu, Luther'den çok önce reform isteklerini dile getirmesine karşın reform hareketi içinde yer almayan Erasmus'un görüşleri ekseninde değerlendirmek, reforma eleştirel yaklaşabilmemizi mümkün kılmıştır. Erasmus ile Luther arasındaki temel farklılık din anlayışlarıdır. Erasmus için din bir ahlak öğretisi, iyi yaşam örneğidir. Erasmus'un din anlayışını özetleyen kavram İsa'nın Felsefesidir. Luther göre ise din dogmalardan oluşmuştur ve yaşamın temel kaynağı ve amacıdır. Sosyal yaşamın ve siyasetin temel düzenleyici unsuru dindir. Devletin kökeninin dini inançlara dayandığı ve Prensin Tanrı tarafından görevlendirildiği iddialarıyla Luther, insanların her şartta Prense sonsuz itaat etmeleri gerektiğini belirtmiştir. Luther'in bu görüşleri ile, bir özgürleşme hareketi gibi başlayan Reform tutucu ve otoriter nitelik kazanmıştır. Bu sebeple Reformun bir sekülerleşme ve siyasi modernleşme hareketi olduğunu söyleyemeyiz. Reformdan sonra din, siyasetin dışına çıkmamış aksine siyasetin temel belirleyeni haline gelmiştir. Buna karşın Erasmus, halkın iyi yaşaması amacıyla demokrasiyi benimser. Erasmus'un temel ideali Avrupa toplumunun ulusal kimliklerin üstünde Hıristiyan Hümanizminin ahlaki ilkelerine göre barış ve uyum içinde olmasıdır. Bu sebeple Erasmus Reform dolayısıyla Kilise içinde olması muhtemel bölünmeyi engellemeye çabalamış ve Reform hareketi içinde yer almamıştır. Luther ise dinin saf şekline dayanan bir sosyal ve politik sistem amaçlamıştır. Erasmus, toplumun huzuru için uzlaşmayı önemli kılarken, Luther için dinden daha önemli bir şey yoktur. Luther Reform hareketiyle amacına ulaşmış ve benimsediği öğretiyi uygulamaya sokmuştur. Fakat bu durum aynı zamanda Kilise'nin ve dini açıdan Avrupa toplumunun bölünmesine de sebep olmuştur.
İnsancıl müdahale ve koruma sorumluluğu

Çalışmanın konusunu oluşturan insancıl müdahale ve koruma sorumluluğu kavramları uluslararası hukuk ve uluslararası ilişkiler alanında en fazla tartışılan konulardan bazılarını oluşturmaktadır. Her iki kavram devletlerin kendi topraklarında yaşanan soykırım, insanlığa karşı suçlar, savaş suçları ve etnik temizlik gibi uluslararası hukukun ağır ihlalini oluşturan durumları önleyememesi ya da bizzat kendilerinin fail olması durumunda diğer devlet ya da devletler tarafından bu durumların sona erdirilmesi için yapılacak askeri müdahaleyi içermektedir. İnsancıl müdahale olgusunun uluslararası hukuk açısından çözümlenmesinin güçlüğü, kuvvet kullanılmasının hukuki temelini oluşturan BM Antlaşması'nın egemenliğin korunması ve içişlerine müdahale yasağı gibi durumları devletlerarası ilişkilerde barışı korumaya yönelik mekanizmalarla açık bir şekilde korumayı amaçlamasına rağmen, insan haklarının korunmasına yönelik hukuksal metinlerde bu korumanın aynı derecede sağlanamamış olmasıdır. Birleşmiş Milletler Antlaşması'nda insancıl müdahale ve koruma sorumluluğuna ilişkin bir hüküm bulunmamaktadır. Bununla birlikte Birleşmiş Milletler Antlaşması'nın, silahlı güç kullanımı dahil olmak üzere zorlama önlemleri, sadece saldırı eylemi, barışın bozulması ya da barışa yönelik tehdit durumlarında öngörülmüş ve insan hakları ihlalleri için düşünülmemiş olsa bile, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin zaman içerisindeki uygulamaları, 'barışa yönelik tehdit' kavramının daha geniş bir çerçevede yorumlanmasının kanıtı olmuş ve Güvenlik Konseyi birçok durumda uluslararası olmayan silahlı çatışmaların ve insan hakları ihlallerinin uluslararası barış ve güvenliği tehdit ettiği sonucuna varmıştır. İnsancıl müdahale kavramına kıyasla daha nesnel bir nitelik taşıyan, müdahale edenden çok müdahale edilenin çıkarlarına odaklı koruma sorumluluğu kavramı, egemenlik konusunda köklü bir değişikliği ifade etmektedir. Bunun adı 'sorumluluk olarak egemenliktir'. Bu kavram ilk kez ICISS raporunda ifade edilmiştir. Koruma sorumluluğu kavramı açısından Libya örnek gösterilmesine rağmen Darfur ve Sri Lanka örneğinde tutarsızlıklar açık bir şekilde görülecektir. Politik kararlılık bulunmadığı sürece gelecek koruma sorumluluğu kavramı açısından birkaç iyi uygulama dışında bir şey getirmeyecektir.
Soğuk savaş sonrası değişen dünya koşulları ve yeni uluslararası konjonktürde Abd'nin yeri

Bu tezde, 11 Eylül olayları sonrasında dış politikasını farklı bir çizgiye oturtan ABDincelenmektedir. Söz konusu çalışma, 11 Eylül 2001 tarihinden itibaren ABD'nin küresel ve bölgesel politikalarında meydana gelen farklılaşmaların nedenlerineinebilmeyi amaçlamaktadır. Bu farklılaşmayı analiz edebilmek için 2001 yılındayönetimi devralan George W. Bush ve ekibinin ideolojik eğilimleri referans alınmıştır. Bush dönemiyle birlikte ABD dış politikasında muhafazakar kesimingörüşleri, alınan kararlarda ve uygulanan politikalarda etkili olmuştur. ABD'nin dünya üzerinde en üstün güç olması gerektiğine inanılan böylesi bir süreçte, bu ülkenin, uluslararası ilişkilerdeki konumunu hangi gelişmelere göre ve nasıl şekillendirdiği önem kazanmaktadır. Bu tez, ABD'nin dış politikadakiuygulamalarından hareketle, 21. yüzyılda uluslararası ilişkilerde nasıl bir değişim ve dönüşüm yaşanabileceğine dair gelişmelere ışık tutmak amacını taşımaktadır. Çalışmanın bir başka özelliği ise, Rusya Federasyonu, Avrupa Birliği, Japonya ve Çin ile ABD arasındaki ilişkileri incelemesi ve bu ülkelerin ekonomik ve stratejik alanda ABD'yi dengeleyebilecek güçte ülkeler olmasına dikkat çekmesidir. Bu verilerden hareketle bu çalışma, uluslararası ilişkilerde kısa veya orta vadede, bu güçler arasında yaşanabilecek çıkar çatışmaları ya da işbirliği imkanlarına dikkat çekmektedir. İşbirliği ya da çatışmanın tercih edilmesi, -uluslararası politikanındoğasından kaynaklanan belirsizlikler göz önünde bulundurulduğunda- içinde bulunulan konjonktürle ilgili bir durumdur. Bütün bu verilerden çıkarılabilecek en önemli sonuç ise, 21. yüzyılın belirsizliklere sahne olacağına işaret etmesidir.
Leadership and conflict resolution: Comparative case studies of Aceh and Kurdish conflicts

Bu tez çalışması devlet ve develete isyan eden grupların liderlerinin çatışma çözümüne etkilerini araştırmaktadır. Çalışma, liderler tarafından yapılan uzlaştırıcı jestlerin aralarındaki tansiyonu ve güvensizlik durumunu azaltmaya yardım ettiğini iddia etmektedir. Bu çalışma Aceh ve Kürt çatışmalarındaki devlet liderleri ile isyancı grup liderlerinin etkisini araştırmaya dayanmaktadır. İçerik analizi metodu kullanılarak liderlerin söylemlerinin birbirlerinin gelecekteki kararlarını nasıl etkilediği ele alınmıştır. Suharto rejiminden sonar gelen devlet başkanları Aceh çatışmasına son vermek istemişlerdir. 2005 yılında isyancı GAM örgütü ile Endonezya devleti anlaşarak onlarca yıl süren çatışmaya son vermişlerdir. Diğer taraftan Kürt çatışması devam etmektedir ve Türk hükümeti ile PKK arasında inişli ve çıkışlı bir süreç yaşamaktadır. Bu çalışma Aceh çatışma barışla ile sona ereken, Kürt sorununun neden hala devam ettiğine bakmaktadır. Aceh çatışmasından ders alınarak Kürt çatışma çözümü için alternatif çözümler üretilmektedir.
Iraqi foreign policy and ethnic-sectarian politicalidentity since 2003

Bu tez, dış politika ve siyasi kimlik arasındaki ilişkiyi, özellikle de mezhepsel ve etnik kimlik arasındaki ilişkiyi ele almayı amaçlamaktadır. ''Neden Irak dış politikası, mezhepsel ve etnik kimliği araçlara dönüştürdü?'' bu tezin ana sorusudur. Bu, etnik ve mezhepsel dış politika nedeniyle, yerel bölünme ve parçalanma rejimin hayatta kalmasını arttırmakta ve rejime bölgedeki belirli çevrelerde meşruiyet sağlamaktadır. Mezhepsel ve etnik kimlik, rejim tarafından rasyonel olarak kullanılmaktadır. Bu tezin önemi, dış politikadaki etnik ve mezhepsel motiflerin rolünü ve bu motiflerin Iraklı dış politika yapıcılar tarafından rasyonel olarak nasıl kullanıldığını vurgulamasından kaynaklanmaktadır. Ayrıca, Irak dış politikası geleneksel olarak rejimin hayatta kalmasının temel taşı olarak etnik ve mezhepsel kimlikleri arttırmayı araçsallaştırılmıştır. Argümanı destekleyen temel bulgular, Irak dış politikasının tartışmalı olduğu, bağımsızlıktan yoksun olup farklı partilere bağlı olarak değiştiğidir. Benzer şekilde, bu tartışmalı dış politika ve ülkenin kırılganlığı, Irak dış politikasında sorunlar çıkarmış, bu durum ağırlıklı olarak Baas dönemi ve 2003 sonrası dönemde görülmüştür. İşgal sonrası dönemde, bölgesel ve küresel güçlerin çıkar ve hedefleri, Irak'ta güvenlik açığı doğurmuş ve ülkeyi müdahaleye açık hale getirmiştir. Bu nedenle, 2003'ten bu yana gelen Şii çoğunluklu rejiminin temel özelliği, yerel olarak siyasi, sosyal ve ekonomik yönlerden parçalı olmasıdır. Dahası, bölgesel aktörlerin Irak'taki etkisi, Irak'ı mezhepsel ve etnik dış politika izlemeye itmiştir.
Başkan Obama Dönemi'nde ABD'nin Avrasya bölgesi'ne yönelik politikalarının analizi

Soğuk Savaş Sonrası Dönem'den 11 Eylül Saldırıları'na kadar Amerika Birleşik Devletleri, Avrasya'da demokrasi ve liberalizmin gelişmesi için faaliyetler yürütmüştür. 11 Eylül Saldırıları'nın ardından ABD için en önemli mesele güvenlik meselesi olmuştur. Ancak Başkan Obama'ya kadar olan süreçte ortaya çıkan aksaklıklar, ABD'nin dış meselelerde daha toleranslı olması gerektiği sonucunu doğurmuştur. Böylece bölgenin güçlü devletlerinden olan Rusya Federasyonu ile ABD arasındaki ilişkileri de yeniden gözden geçirmek gerektiğine dair bir görüş oluşmuştur. Başkan Obama, Birinci Başkanlık Dönemi'nde Avrasya'ya yönelik yumuşak dış politika adımları atmaya çalışmıştır. Ancak ABD'nin yumuşak politikaları RF'nin daha da cesaretlenmesine yol açmış ve ABD-RF ilişkileri tekrar gerginleşmeye başlamıştır. Obama'nın İkinci Başkanlık Dönemi'nde ABD'ye karşı adımlar atmaya başlayan RF ve Çin Halk Cumhuriyeti, Avrasya'da bölgesel entegrasyon faaliyetlerinin hız kazanmasını sağlamışlardır. Bu bağlamda çalışmamızda Obama Dönemi'nde ABD'nin Avrasya Bölgesi'ne yönelik politikaları incelenerek, Avrasya Devletleri'nin gelişiminde Obama politikalarının etkileri analiz edilmiştir. Analizler yapılırken antlaşma metinleri, ABD Kongresi'ne ait resmi belgeler ve söylemler kullanılmış ve aynı zamanda konuyla ilgili eser ve görüşlere de yer verilmiştir. Hipotezimize göre ABD'nin Avrasya Bölgesi'ne yönelik politikaları, ÇHC ve RF'nin bölge devletleriyle ilişkilerinin gelişmesine yol açmıştır. Böylece hem ABD ile hem de RF ve ÇHC ile ikili ilişkiler kurabilen Avrasya Devletleri, denge politikası güderek Obama Dönemi'nde daha da güçlenmişlerdir.
The relation between nationalism and development: The case of the Yön-Devrim Movement in 1960's

Milliyetçilik, kalkınmaya dair yazında uzun zamandır tartışma konusu olagelmiştir. Milliyetçiliğin, modernite ve kalkınmaya giden yolda vazgeçilmez olup olmadığı tartışılagelmiştir. Üçüncü Dünya milliyetçiliği ve tepeden inmeci devrim, bu tartışmalarda anahtar birer kavram olarak ortaya çıktılar. Milliyetçilik, bütünlüğe dayanan bir ulus tahayyül ettiği için birçok Üçüncü Dünya ülkesinde kalkınmaya giden yolun döşenmesinde kolaylaştırıcı bir anlayış olarak ileri sürülmüştür. Yön (1961-1967) ve Devrim (1969-1971) dergi hareketlerinin sahip olduğu çizgi de bu çerçevede düşünülebilir. Bu çalışmada, Yön-Devrim Hareketi'nin kalkınma ve milliyetçilik, özellikle de Üçüncü Dünya milliyetçiliği, arasındaki bağın yeniden düşünülerek ele alınıp alınamayacağı araştırılacaktır. Bu yapılırken, aynı dönemde benzer siyasal ve düşünsel eğilimlere sahip iki hareket olan Yön-Devrim ve Nasırist hareketler arasında yapılacak karşılaştırmalardan da yararlanılacaktır.
Perceptions of the US involvement by Athens and Ankara in the Greek-Turkish dispute (1954-1999)

Türk-Yunan ilişkileri, iki ülkenin Sovyetler Birliği'ne karşı NATO ittifakı ve Batı kampında yer almalarına rağmen Soğuk Savaş başladıktan birkaç yıl sonra gerginleşti. Kıbrıs Sorunu'nun patlak vermesi ilişkilerin kötüleşmesindeki en önemli nedendi. 1970'lerde Ege'de ortaya çıkan diğer problemler ilişkileri daha da kritik bir hale getirdi ve iki devlet birkaç kez savaşın eşiğine geldiler. İttifakın en güçlü müttefiki olarak Amerika Birleşik Devletleri, NATO'nun bütünlüğünü korumak ve ittifakın Güneydoğu kanadındaki istikrarı devam ettirmek için her zaman Türk-Yunan ilişkilerine müdahil olmaktadır. Bu çalışmanın amacı, 1954- 1999 yıllan arasında, Kıbrıs sorunu ve Ege meselelerini de içine alan Türk-Yunan anlaşmazlığı hakkındaki, varlığını bilhassa en ciddi Kıbrıs (1963- 64, 1967, 1974, 1997) ve Ege (1976, 1987, 1996) bunalımların da gösteren Amerikan siyasetini analiz etmektir. Daha sonra bu çalışmada, Türkiye ve Yunanistan'ın bu Amerikan girişimlerini nasıl algıladıkları incelenecektir. Amerikan varlığının bu uzun süreli Türk-Yunan anlaşmazlığını nasıl etkilediği de değerlendirilecektir.
Post modern milliyetçiliği ve faşizm karşıtlığı: Avrupa ve Ortadoğu coğrafyalarında karşılaştırmalı bir inceleme

Fransız ihtilali ile modern manada ortaya çıkan milliyetçilik olgusu beraberinde birçok savaşlara sebebiyet vermiştir. Öyle ki milletlerin dünya egemenliği amacı ve sanayi devrimi sonrası hammadde arayışı içerisinde olmaları hasebiyle 1. Cihan harbi meydana gelmiş ve siyasal, ekonomik birçok sonucu doğurmuştur. Sonuçlardan biri ise; çok uluslu bir yapıya sahip olan tarım imparatorluklarının yıkılması ve yeni devletlerin ortaya çıkmasıdır. Milliyetçilik, savaşlarda mağlubiyet yaşayan toplumlarda intikam duygusunu tetiklemiş ve faşizmin doğuşuna neden olmuştur. Bu nedenle 2. Dünya savaşında önemli rol oynayan faşizm Avrupa coğrafyasında hızla yükselmiş ve milliyetçiliğin yeniden tanımlanmasına neden olacak sonuçları doğurmuştur. Post-modernizim faşizmi kendi tekliği içerisinde incelenerek, kuramsal manada tanımlanarak ortaya konmasına karşı çıkmıştır. Çünkü faşizmin, milliyetçiliği oluşturan sosyal olguların üzerinden doğduğunu iddia ederek, milliyetçiliğin faşizmi doğurduğu savını ortaya koymuştur. Yani faşizmin milliyetçiliğin alt küme elamanı olduğunu ortaya koymaktadır. Modern milliyetçilik okuması ise faşizmi farklı sebeplere dayandırmış ve faşizmi milliyetçilikten bağımsız olarak ele almıştır. Öyle ki post-modern manada tanımlanan milliyetçilik Avrupa, milliyetçilik bağlamındaki siyasi birliktelik gerektiren Avrupa birliğine giden sürecin başlamasına neden olmuştur. Post-modernizm Milliyetçiliğin tanımlanmasında modernizmin yetersiz olduğunu ortaya koymuş ve net bir şekilde tanımlanmamak ile birlikte milliyetçiliği tanımlaya çalışmıştır. Tezimizde post-modernizmin ve modernizmin Milliyetçiliği tanımlamalarında ki farklılıklar Avrupa coğrafyası ve Ortadoğu coğrafyaları üzerinden karşılaştırmalı incelenerek ortaya konulmuştur. Bu açıdan tezimizde, post-modern manada ve modern manada açıklamaya ve tartışılmaya çalışılan milliyetçiliğin her iki bakış açısı tarafından tanımları ve farklılıkları ortaya konmuştur. Tezimizde milliyetçilik, milliyetçiliğin tarihsel gelişimi ve kökenleri incelenerek, milliyetçiliğin tarihsel süreçte post-modern manaya evirilmesi, modern manada doğurduğu sonuçlar ve faşizm ile ilişkilendirilen milliyetçiliğin günümüzde Ortadoğu'da ve Avrupa'da doğurduğu sonuçlar ve olaylar üzerinden açıklanmaya çalışılmıştır.
Rusya'nın Kürt politikası: Başlangıçtan 1947'ye

IV. İvan ile temellendirilen, Petro ile başlayan Rusya'nın yayılmacı politikası, yakın çevresinde özel ilişkiler kurarak ve onları kendisi için ayrıcalıklı hissettirerek gelişmiştir. Rusya, Karadeniz'i, Kafkasya'yı ele geçirerek Doğu Anadolu'daki etnik ve sosyal yapıdan yararlanmaya çalışarak Akdeniz'e inmeyi hedeflemiştir. Bu hedef doğrultusunda tez çalışması tarihleri arasında karşında iki büyük devlet görmektedir: Osmanlı ve İran. Ruslar bu iki devlet içerisinde etnik kimlik olan Kürtlerle iletişim içerisine girmiş ve işbirliği yapmıştır. Kürtlerin Ruslara tanıştığı zamandan günümüze kadar, rejimleri değişen Rusya, Kürt politikasında iniş çıkışlar yaşasa da ana düşünce hiç değişmemiştir. Ruslar, Kürtlere güney ve batı sınırlarının güvenliğini temin etme ve Yakındoğu politikasında yardımcı bir faktör olarak yaklaşmıştır. Bu yaklaşımla da Rusya'nın bundan sonraki Kürt siyasetinin de bu şekilde evrilebilme ihtimalini çalışmamızda görebiliriz. Bu çalışmada Rusların Kürtlerle olan ilişkilerine değinileceği gibi bu ilişkinin nedenlerine de cevap aranmıştır.
Post-truth on Twitter and its influence during the campaign for the rejection of the peace agreements in Colombia in 2016

Post-truth, Brexit'in referandum sonuçları, Donald Trump'ın Amerika Birleşik Devletleri başkanı olarak seçilmesi ve 2016'da Kolombiya'da Barış için yapılan plebisit nedeniyle dünya çapında popülerlik kazanan bir terimdir ve özellikle seçimlerde sosyal ağların rolü farklı birçok çalışmanın konusu olmuştur. Bu çalışma ile Kolombiya'daki barış anlaşmalarının reddedilmesine yönelik kampanya sırasında post-truth'un Twitter üzerindeki etkisini göstermek ve analiz etmek amaçlanmaktadır. Çalışmada öncelikle Kolombiya çatışmasının bağlamı ve FARC gerillaları ile barış anlaşmasına nasıl ulaşıldığı kısaca sunulmuştur. Ardından post-truth konusuna yönelik farklı yaklaşımlar sunulmuş ve kavramlar tanıtılmıştır. Web 2 .0'a kadar internetin evrimi ve sosyal medyanın nasıl önemli bir bilgi kaynağı haline geldiği ve sosyal medya platformlarının post-truth olgusunun yayılmasını neden kolaylaştırdığı ve bu olgunun siyasi kampanyalarda nasıl kullanıldığı işlenmiştir. Çalışmada Kolombiya'daki plebisit kampanyalarının her birinden en etkili iki politikacı seçilmiş: HAYIR kampanyası için eski başkan ve ardından senatör Alvaro Uribe Velez ve EVET kampanyası için de Başkan Juan Manuel Santos seçilmiştir. Veri toplama aracı olarak TWINT veri çıkarma aracı kullanılmış ve referandumdan önceki ay içerisinde üretilen tweetler toplanmış ve analiz için Power BI yapay zeka aracı kullanılmıştır. Yapılan analizler sonucu, Twitter'ın özellikle HAYIR kampanyası yani Uribe için, bilgi ve görüşlerini yaymak için önemli bir araç olduğu, ancak aynı durumun EVET kampanyası için söz konusu olmadığı bulunmuştur. Uribe'nin Twitter hesabından paylaştığı bilgilerin en az %21'sinin post-truth içerikli olduğu ve bu tweet'lerin Twitter kullanıcıları üzerinde Santos'un yayınladığı ve halk oylamasıyla ilgili tweet'lere göre %214 daha fazla etkiye sahip olduğu tespit edilmiştir.
ABD'nin Ortadoğu'ya yönelik politikaları çerçevesinde Kuzey Irak'taki gelişmeler ve Türkiye'ye etkileri

20'nci yüzyılda dünya iki büyük çatışmaya sahne olmuş, ikinci Dünya Savaşı'ndan sonra da güç dengesi sistemi ABD ve SSCB'nin liderliğinde iki kutuplu sisteme dönüşmüştür. Dünya, soğuk savaş dönemini müteakip 21'inci yüzyıla girerken SSCB'nin dağılması ile ortaya çıkan güç boşluğunu doldurmak ve 21'inci yüzyılın önüne çıkardığı fırsatları yeni süper güçlerin doğmasına meydan vermeden kullanmak isteyen ABD'nin gövde gösterisine sahne olmuştur. Elbette bu gövde gösterilerini belli amaç ve hedefleri doğrultusunda yürütmektedir. ABD, Ortadoğu ve Hazar enerji havzalarının kontrolünü elinde tutmak, İsrail'in güvenliğini sağlamak, Ortadoğu'yu yeniden şekillendirmek amaçlan doğrultusunda, 'Önleyici Savaş Doktrini' ile 'İzolasyon Politikasını' sürdürmektedir. Bu hedeflerine ulaşabilmesi için Avrupa Birliği, Rusya, Çin, Hindistan ve Japonya'yı, yeni bir güç olarak ortaya çıkmalarının en önemli faktörü olan Ortadoğu ve Hazar enerji havzalarının kontrolünden izole etmek sureti ile ulaşması mümkündür. Böyle bir hedefi olan süper gücün, Avrupa-Rusya hattından, Ortadoğu-Rusya- Çin hattına uzanan kuşağın stratejik noktası konumundaki Türkiye'yi hesaba katmadığını düşünmek mümkün değildir. Bu bağlamda, Avrupa Birliği ile ilişkilerini geliştirmekte olan Türkiye'nin alternatifi olacak bir müttefik hazırlanması ve sahnedeki yerine oturtulması şarttır. Tarihsel süreç incelendiğinde bu rolün en uygun figüranı, Saddam'in baskısına maruz kalıp bağımsızlık için süper gücün emrine girerek çıkar ilişkisine giren Kuzey Irak Kürtleri olduğu ortaya çıkmaktadır. Üstelik kurulacak olan bağımsız veya federal Kürt Devleti, Ortadoğu'ya yeni şeklini vermek isteyen ABD'nin İran, Suriye ve Türkiye'nin kontrolünü elinde tutacak etnik bir yapıya sahiptir. Türkiye'nin yeni dünya düzeninde menfaatlerini koruyabilmesi ve çağdaş medeniyet seviyesine ulaşabilmesi için proaktif tedbirlere yönelmesi zorunludur. V
Rusya'nın Avrasya Ekonomik Birliği'ndeki hegemonik tutumunun, emperyalizm bakımından değerlendirilmesi

bir devletin diğerleri üzerinde kendini kabul ettirmek için kullandığı bir politika ve diğer devletler üzerinde siyasi, ekonomik, askeri ve kültürel alanda kurmaya çalıştığı hakimiyet olarak tanımlanabilir. Emperyalizm geçmişşten günümüze birçok düşünür tarafından farklı şekillerde yorumlanmış ve kuramsallaştırılmıştır. Emperyalizm kuramları için Birinci Dünya Savaşı dönüm noktası olmuştur. Avrasya Ekonomik Birliği ise temelleri yaklaşık yirmi beş yıl öncesine dayanan, Kazakistan öncülüğünde Rusya'nın kurmuş olduğu bir uluslararası örgüttür. Günümüzde Avrasya Ekonomik Birliği'nin en büyük gücü Rusya'dır. Rusya, SSCB dönemindeki gücüne tekrar erişebilme ilkesiyle Avrasya Ekonomik Birliği üzerinde hegemonik politikalar izlemiştir. Rusya'nın izlemiş olduğu bu politikalar emperyalizm ile ilişkilidir. Avrasya Ekonomik Birliği'nde Rusya'nın tutumları emperyalist tutumlardır. Bu tez çalışmasında Rusya'nın Avrasya Ekonomik Birliği çerçevesinde hegemonik tutumlarda bulunduğu tespit edilmiştir. Rusya'nın birlik içerisinde ve bölgesinde emperyalizmini devam ettirdiği görülmüştür. Tartışmaya başlamadan önce emperyalizmin çerçevesi çizilmiş, Avrasya Ekonomik Birliği'nde Rusya, ana hatlarıyla irdelenmiştir. Emperyalizm ve pratik birlikte değerlendirilmiştir.