turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İkinci Dünya Savaşı'nda Türkiye'nin genel durumu ve uyguladığı dış politika

Bu tez çalışmasında; Türkiye'nin 2. Dünya Savaşına girerken ve savaş dönemi iç ve dış dinamiklerini ele alarak uluslararası arenada hangi politikaları izlediği ve bu politika sonucu neler olduğu anlatılmaya çalışılmıştır. Buna göre, Türkiye tam bir denge politikası uygulamaya ya da başka bir deyişle etken tarafsız rolü oynamaya çalışmıştır. Özellikle savaşan her iki tarafı da ne gücendirmeye ne de bu iki tarafa yakınlaşmaya çalışmıştır. Dönemin siyasi kadrosunun temel endişesi savaşa girmenin gerek askeri ve sosyo-ekonomik açılardan gerekse insan kaybı açısından çok olumsuz sonuçlar doğuracağıydı. Cumhurbaşkanı İsmet İnönü ve Genel Kurmay Başkanı Fevzi Çakmak bu konuda aynı doğrultuda düşünüyorlardı. Bu doğrultuda Türkiye'yi yönetenlerin ülkenin şartlarını da göz önüne alarak izledikleri dış politika ve alınan önlemlerin Türkiye'yi uluslararası arenada nereye götürdüğü döneme dair hazırlanan monografilerden ve dönemin basınından yer alanarak incelenmektedir.
An analysis of the energy resources in the Eastern Mediterranean as a game changer in the region

Dünya ülkeleri küreselleşme süreci ile yeni bir tecrübe deneyimlemektedir. Artan ticaret hacmi ve nüfus sayısına oranla azalan doğal kaynaklar fosil enerji kaynaklarının önemini arttırmaktadır. Ekonomik ve günlük yaşantının en önemli girdilerinden biri olarak fosil enerji kaynaklarının dünya üzerindeki eşit olmayan dağılımı, onun jeostatejik boyutunu derinleştirmektedir. Bu bağlamda Doğu Akdeniz'de ve özellikle Kıbrıs adası çevresinde petrol ve doğal gaz kaynak keşifleri, Akdeniz'e komşu ülkelerin enerji arz güvenliğini yakından ilgilendirmektedir. Bu çalışmanın amacı, zaten çok değişkenli bir denkleme benzetilebilecek Doğu Akdeniz bölgesinde yeni keşfedilen enerji rezervlerinin önemi ele alınmıştır. Çalışmada, birçok problem, kriz ve işbirliği fırsatlarını bir arada bulunduran Doğu Akdeniz'deki enerji kaynaklarının bölgede oyun değiştirici bir etken olarak rolü üzerine odaklanılmıştır.
Orta Asya bütünleşmesi: Engeller ve teorik değerlendirme

Bu çalışmada 1991 yılında bağımsız kalan Orta Asya devletlerinin bütünleşmeye yönelmesi ve bütünleşmenin önündeki engeller araştırılmıştır. Çalışmanın birinci kısmında uluslararası ilişkilerdeki başlıca bütünleşme teorileri ve Orta Asya bütünleşmesini kolaylaştırıcı unsurlar incelenmiştir. Bunun yanında jeopolitik açıdan Orta Asya'nın özellikleri tartışılmış ve bu anlamda neden bütünleşmenin gerektiği ortaya konulmuştur. İkinci kısımda ise bölgenin tarihsel olarak sahip olduğu birlik, beraberlik algısından örnekler sunulmuştur. Bunun yanında bağımsızlık sonrasında bölge ülkelerinin bütünleşmeye bakışları ve ne şekilde adımlar attıkları araştırılmıştır. Son bölümün ilk ana başlığı altında ise Orta Asya'nın bütünleşme önünde hangi engellerle karşılaştığı incelenmiştir. Çalışmanın son bölümünün son başlığı altında ise birinci kısımda açıklanan bütünleşme teorileri çerçevesinde Orta Asya bütünleşmesi Avrupa bütünleşmesi örnekleriyle karşılaştırılarak sonuçlar elde edilmiştir.
Sınıraşan suların ekonomik ve siyasi açıdan, Türkiye'nin Suriye ve Irak ile olan ilişkilerine etkileri

Araştırmamızda, sınıraşan sulardan Fırat ve Dicle Nehirleri'nin tarihsel süreci, birinci bölümde verilmeye çalışılmış, bu bölümde ilk ve orta çağlarda Fırat ve Dicle Nehirleri, bu nehirler üzerinde yapılan mücadeleler, nehirler üzerinde yapılan nakliyat, sulu tarım konuları ve Suriye ile Irak'ın nehirleri tarihsel kullanımları üzerinde incelemeler yapılmıştır. İkinci bölümde sınıraşan sularla ilgili hukuki teoriler ve uluslararası hukuk kuralları ortaya konmaya çalışılmış, bu teori ve kuralların Fırat-Dicle açısından Türkiye'yi ilgilendiren ve ilgilendirmeyen yanları tespit edilerek, bu nehirlerin kullanımında ülkeler arası farklılıklar tespit edilerek Türkiye, Suriye ve Irak'ın bu nehirlere hukuk açısından yaklaşımları açıklanmaya çalışılmıştır. Üçüncü bölümde, sınıraşan suların ülke ekonomilerine yansımasını tespit edebilmek için su potansiyelleri tespit edilmiş, ülkelerin Fırat ve Dicle Nehirleri'nden yararlanma durumları ortaya konmuş, Güneydoğu Anadolu Projesi ve çevre sorunları ile erozyon konuları irdelenmiş, nehirler üzerinde ülkelerin inşaa ettiği barajlar tespit edilerek, GAP ile Fırat ve Dicle Nehirleri'nin ülke ekonomilerine sağladığı katkılar tespit edilmeye çalışılmıştır. Dördüncü bölüm olan son bölümde ise, sınıraşan suların üç ülke arasındaki siyasi ilişkilere yansıması incelenmeye çalışılmıştır. Bu bölümde ülkeler arasında yapılan protokoller, ülkelerin tezleri, GAP, Suriye ve PKK ile Türkiye, Suriye ve Irak ülkelerinin ilişkilerinde su faktörünün önemi ortaya konmaya çalışılarak, sonuçta; Türkiye açısından bir durum değerlendirmesi yapılarak bazı tespit ve öneriler ortaya çıkarılmıştır.
Tunus'ta İslami hareketlerin yükselişi: El Nahda örneği

El Nahda'nın Tunus'ta Arap Baharı sonrası iktidara gelişi, ABD öncülüğünde Batı'nın uzun süredir Ortadoğu'da demokrasi yönünde değişimi arzulaması ve Ortadoğu halklarının İslami hareketleri 1970'lerden itibaren çürümüş tek parti rejimlerine karşı bir alternatif olarak görmesiyle örtüşmüştür. Ne var ki, Arap Baharı sonrası Ortadoğu'da başlayan olumlu hava değişmeye başlamış, iktidara gelen yeni yönetimler de halkı memnun etmemiştir. Arap Baharı sürecinden birkaç yıl sonra Mısır'da Hürriyet ve Adalet Partisi askeri darbe sonucu, Tunus'ta El Nahda ise iki muhalif lidere düzenlenen suikast sonucu istifa etmeye mecbur bırakılarak tasfiye edilmiştir. İki İslami partinin de tasfiye edilmesine, Mısır ve Tunus halkının yanı sıra Batı'nın da destek verdiği görülmektedir. AKP'nin Ortadoğu Bölgesi'ndeki İslami hareketlere model olacağı yaklaşımı başarısız olmuş görünürken, Mısır'da ve Tunus'ta başarılı olamayan ve İslam'a devlet yönetiminde yer veren İslami partiler tasfiye edilmiştir. Batı Ortadoğu'daki politikasını, bundan sonraki süreçte ılımlı olmayan İslami hareketleri küçülterek tasfiye etme ve İslam'a devlet yönetiminde mesafeli duracak yeni hareketleri destekleme yönünde revize etmiştir. Ortadoğu'da Arap Baharı sonrası iktidara gelen Müslüman Kardeşler ve El Nahda'nın başarısız olmasının ardından iktidara gelecek yeni yönetimler aşağıdan yukarı değil, yukarıdan aşağı doğru belirlenecek gibi görünmektedir. Bu tez, El Nahda'yı iktidara taşıyan sosyal, kültürel, ekonomik faktörleri ve iktidar sürecinin neden başarısız olduğunu tartışmak amacını taşımaktadır.
Yumuşama döneminde (1960-1980 yılları arası) Türk dış politikası

Bu araştırma 1960- 1980 yılları arasında Türkiye'nin dış politikasını etkileyen sorunların neler olduğunu konu almıştır. Bu yıllar arasında özellikle Kıbrıs sorunu, Ege sorunları, ABD ve Yunanistan'la olan ilişkilerin bozulması, silah ambargosu ve kıta sahanlığı sorunu Türkiye Cumhuriyeti'ni derinden etkilemiş ve dış ilişkilerinde Türkiye'yi önemli adımlar atmaya zorlamıştır. Yine bu dönemde Orta Doğu'da Arap-İsrail Savaşları ve Ermeni terörü Türk dış politikasının belirlenmesinde belirleyici etken olmuştur. 1960 yılları öncesinde Türk dış politikası genelde Soğuk Savaş'ın küresel politikaları çevresinde yürütülmüştür. Türkiye dış politikada sürekli değişen dünya şartlarında Batı ittifakına sıkı sıkıya bağlı kalmanın kendisini dünyada nasıl yalnız bıraktığını başta Kıbrıs Meselesi olmak üzere birçok sorun da açık bir şekilde fark etmiştir. Yumuşamanın getirdiği reel koşullar çerçevesinde Batı bloğundaki yükümlülüklerinden ve dış politikadaki ana çizgisinden sapmadan Doğu bloku ile ilişkilerini geliştirmeyi hedeflemiş, diğer yandan tüm üçüncü dünya ile özelde ise bunun içindeki İslam ülkeleri ile ilişkilerini artırma siyaseti takip etmiştir.
Turkish Russian relations in the Post-Soviet Era: limits of economic interdependence

Bu tez, Sovyet sonrası dönemde Türk-Rus ilişkilerini aralarındaki ekonomik bağımlılık faktörü açısından incelemeyi amaçlamaktadır. Enerji, ticaret, yatırım ve turizm sektörleri üzerine yoğunlaşarak, Türkiye ve Rusya Federasyonu arasında bulunan siyasi ve ekonomik faktörler arasındaki etkileşimi değerlendirmektedir. Tarihsel olarak çatışmaya dayalı olan ilişkilerin yerini Sovyetler Birliği'nin yıkılmasından sonra işbirlikçi ekonomik ve siyasi ilişkilerin aldığını savunan görüşten farklı olarak tez bu ilişkilerin bağımlılığın karmaşık yapısından kaynaklanan işbirliği ve çatışma ekseninde şekillendiğini iddia etmektedir. Bu bağlamda, Türkiye ve Rusya arasında var olan ekonomik ilişkilerin stratejik rolünden kaynaklanan bir çatışma potansiyeli her zaman var olmaktadır. Giriş bölümünün ardından yer alan ikinci bölümde Sovyet sonrası döneme kadar olan tarihi sürece değinilmektedir. Üçüncü ve dördüncü bölümler, Ekonomik bağımlılığın sınırları içerisinde Yeltsin ve Putin dönemi ekonomik ilişkilerini ticaret, enerji, yatırım ve turizm olmak üzere dört sektörde incelemektedir. Son bölüm ise sonuç bölümüdür.
Afrika çevresindeki adalar ve stratejik önemleri

Afrika, dünya tarihinde sömürgecilik ve gelişmiş ülkelerin çıkar mücadelelerine maruz kalmıştır. Yeraltı ve yerüstü zenginlikleri ile her dönem gelişmiş ülkelerin nazar-ı dikkatini celp etmiştir. Yüzyıllar süren sömürgecilik kara kıtayı açlık ve sefalete mahkum etmiştir. Afrika ülkeleri 1950'lerde bağımsızlıklarını kazanmaya başlamıştır. Bağımsızlığın kazanılmasından sonra ise 'Soğuk Savaş' gerçeği ile karşı karşıya kalınmıştır. Amerikan emperyalizmi ve Sovyet diktası altında kalmaktan korkan Afrika ülkeleri kendilerine üçüncü bir yol olarak 'Bağlantısızlar Hareketi' içerisinde yön bulmuşlardır. Bağlantısızlar hareketinde başrolü oynayan Çin ve Hindistan gibi ülkeler günümüzde Afrika kıtası üzerinde nüfuz sahibidirler. Günümüzde artan enerji talepleri karşısında Afrika ülkeleri yeniden gelişmiş ülkelerin çekim merkezi haline gelmişlerdir. Ana kıtayı çevreleyen adalar üzerinde stratejik emeller yeniden gündeme gelmiştir. Adalar üzerindeki hakimiyet ülkelere farklı avantajlar sağlamaktadır. Askeri açıdan ise ABD ve Avrupa ülkeleri kıta üzerinde etkilidirler. Çoğunlukla terör ve güvenlik sorunları bahane edilerek gerçekleştirilen askeri operasyonlar batı kaynaklıdır. Enerji politikaları üzerine geliştirilen askeri stratejiler kıtayı doğrudan etkilemektedir. Genellikle askeri operasyonlar, yeraltı kaynaklarının yoğun olarak bulunduğu bölgeler ile istikrarsızlık alanları birbiriyle ilgili alanlardır. Kıtayı çevreleyen adalar kıta üzerindeki stratejik planları doğrudan etkilemektedir. Ticari yollar, enerji kaynaklarının güvenliği, askeri stratejiler ve jeostratejik politikalar adalara hakim olmak için geçerli sebeplerdir. Türkiye son dönemde Afrika'ya ilgisini artırmıştır. Yıllarca ihmal edilen kıta ve çevre adalar özellikle son 15 yılda ülkemizin gündeminde yer bulmuştur. Afrika'yla geliştirilen ilişkiler ticari ilişkileri de geliştirmiştir. Keza askeri, kültürel ve siyasal ilişkiler de aynı dönemde yoğun bir şekilde artış göstermiştir.
Rusya Federasyonu dış politikasında diasporanın araçsallaştırılması: Estonya örneği

Bu tez, Rusya Federasyonu'nun diaspora politikasına odaklanmaktadır. Bu politikaların hedef kitlesi eski Sovyet ülkelerindeki etnik Ruslar ve Rusça konuşan nüfustur. Bu çalışma, Rus diaspora politikalarının tüm eski Sovyet ülkelerinde aynı şekilde yürütülmediğini iddia etmektedir. Rus soydaşlık politikası, eski Sovyet coğrafyasında Rusya liderliğindeki entegrasyon projelerine katılmaya gönülsüz olan, 'yakın çevredeki' ülkeleri hedef almaktadır. Bu ülkelerin başında Baltık ülkeleri, Ukrayna, Moldova ve Gürcistan gelmektedir. Bu tez özellikle Estonya'ya odaklanarak diasporanın Rusya Federasyonu'nun eski Sovyet ülkelerine karşı gittikçe sertleşen politikalarında bir dış politika aracı vazifesi gördüğünü savunmaktadır. Bu tez ilk olarak Rus diasporasının Rus dış politika literatüründeki yerini ve anlamını ele almaktadır. Çalışmanın bir sonraki kısmında teorik çerçeveyi oluşturan sosyal inşacı perspektif tartışılmakta, 'ulusal kimlik', Rusya ve Baltık ülkeleri arasındaki sorunlu ilişkilerin tanımlanmasında yararlı bir kavram olarak özellikle vurgulanmaktadır. Bu çalışmada Rus diaspora politikaları Boris Yeltsin dönemi ve Vladimir Putin dönemi olmak üzere iki kronolojik kısımda ele alınmaktadır. Rus diasporası kavramının Rusya'da 1990'lı yılların başlarında entelektüel bir tartışma olarak ortaya çıkışı incelendikten sonra diaspora siyasetinin Putin dönemi Rus dış politikasının şekillenmesi ve eski Sovyet coğrafyasında Rus yumuşak güç politikaları üzerindeki rolü değerlendirilmektedir. Böylelikle bu çalışma Rus diasporasının Soğuk Savaş sonrası Rus dış politikası için araçsallaştırıldığını iddia ederken, yakın dönem tarihinin, özellikle de II. Dünya Savaşı mirasının Baltık devletleri ve Rus milli kimliğinin şekillenmesindeki mühim rolünü vurgulamaktadır.
Historical background and the present state of the Russian-Syrian relations

Sunulan tez tarihsel kökleri, işbirliği gelenekleri ve ikili ilişkilerin gelecekte daha da gelişme perespektifine sahip Rusya ve Suriye'nin ilişkilerine ayrılmıştır. Rusya ve Suriye halkları arasındaki ilişkilerin geçmişşi sadece onlarca yıla değil, yüzyıllara dayanmaktadır. Bu tezde Rusya ile Suriye arasındaki ilişkiler, hem Sovyetler Birliği kurulmadan önce ve sonra, hem de 1991 yılında Rusya Federasyon'u kurulduktan sonra ele alınmıştır. Rusya ve Suriye arasındaki ilişkiler SSCB'nin ilk zamanlardan beri başarıyla gelişmeye başlamıştır. Suriye ve Sovyetler Birliği arasında birçok yönden ortak görüşler Ortadoğu'daki durumu belirliyordu. Bu nedenle, bu bölgedeki sorunların çözümü belki de iki ülkenin dış politikasında en önemli alanlarından biri oldu. Suriye ve Sovyetler Birliği uyumlu bir şekilde uluslararası durumun normalleşmesi için hareket ediyorlardı. Suriye her zaman Sovyetler Birliği'nin nükleer tehditi ortadan kaldırmayı amaçlayan, silahlanma yarışını engelleyen ve siyasi yollarla bölgesel çatışmaların halletme yönündeki gibi birçok girişimini destekliyordu. Sovyetler Birliği ise Suriye için hep en önemli stratejik ortaklardan biri olmuş ve hatta en önemli askeri ortağı olarak Suriyeni her zaman Orta Doğu'da destekliyordu. Sovyetler Birliği'nin çöküşü ve yeni bir Rusya'nın ortaya çıkması, Rusya Federasyonu'n uluslararası ilişkiler sisteminde rolü, devletin ulusal ve uluslararası siyasi çıkarlarının farkında olması ve bunları sağlamak için en iyi yolu bulmak gibi önemli soruları ortaya çıkardı. Rusya, son yıllarda Suriye Arap Cumhuriyeti ile ilişkilerine büyük önem vermiştir. Ortadoğu'da ve çevresindeki siyasi gelişmelerin temel eğilimlerini dikkate alarak Rusya ve Suriye stratejik ortaklığı devam ettiriyor ve uluslararası arenada da birbirlerine destek veriyorlar.
Türkiye-İsrail ilişkileri: 2002-2013

Türkiye ve İsrail Orta Doğu bölgesinde demokratik ve laik rejimlerle yönetilen ülkeler olarak bölgenin diğer devletlerinden farklı iki devlettir. Bu iki devletin ilişki kurmaları ise Orta Doğu bölgesinin en önemli gelişmelerinden birisi olmuştur. Türkiye'nin İsrail'i tanımasıyla birlikte başlayan ilişkiler günümüze kadar kesintisiz devam etmiştir. Dünyanın en karmaşık bölgelerinden birisi olan Orta Doğu'da yaşanan her gelişme bölge ülkelerini etkilediği gibi iki ülke ilişkilerini de etkilemiştir. Bu bağlamda bölgede yaşanan gelişmelere verilen tepkilerdeki farklılıklar ilişkilerde iniş ve çıkışlar yaşanmasına sebep olmuştur. Bu çalışma AKP döneminde Türkiye-İsrail ilişkilerindeki gelişmeleri aktararak ilişkilerin genel durumunu analiz etmektedir. 1990'lı yıllarda 'ittifak' olarak değerlendirilen iki ülke ilişkileri 2000'li yıllarla birlikte İsrail'in sertlik yanlısı politikalara dönmesi ve Türkiye'de iktidara gelen Adalet ve Kalkınma Partisi Hükümeti'nin İsrail'in bu politikalarını artan bir şiddetle eleştirmeye başlamasıyla birlikte gerilemeye başlamıştır. 2010 Mayısında yaşanan Mavi Marmara olayı İsrail'in Türk vatandaşlarını uluslararası sularda öldürmesiyle birlikte tarihte ilk kez iki ülkeyi doğrudan karşı karşıya getirmiş ve ilişkiler kopma noktasına gelmiştir. Nihayetinde İsrail yaşanan can kayıpları için özür dilemiş ve ilişkilerin düzelmesi için adım atmıştır. Gelinen noktada İsrail'in özrü önemli bir adım olarak görülmekle birlikte Türkiye-İsrail siyasi ilişkilerinde normalleşmenin hemen gerçekleşmesi zor görünmektedir. Uzun vadede bakıldığında İsrail'in Filistin konusundaki tavrı ve atacağı adımlarla birlikte bölgesel gelişmeler de iki ülke ilişkilerinin geleceğini belirleyecektir.
Siyasi ve hukuki boyutlarıyla Sovyet sonrası Rusya-Ukrayna ilişkileri ve kırım krizi

SSCB'nin dağılması sonrası Rusya ve Ukrayna ilişkileri, yalnızca siyasi ve iktisadi değil, askeri konulardaki sorunlarla da karşılaşmıştır: İlk kez Karadeniz Filosunun bölüşümü hususunda Sovyet askeri mirasının taksimiyle ilgili bir problem deneyimlenmiştir. Sovyet planlı ekonomisinin bir sonucu olarak Ukrayna'nın ihtiyacı olan enerjinin Rusya'nın kaynaklarından ya da Rusya üzerinden Rusya üzerinden Ukrayna'ya aktarımın sürmesi ise, ilişkilerinde yeni sorunları da berberinde getirmiştir. Diğer taraftan Rusya'nın Avrupa pazarına ithal ettiği enerjinin Ukrayna toprakları üzerinden transferinden kaynaklanan payı ve Rusya'nın doğrudan Ukrayna'ya ihraç ettiği doğalgazın fiyatlandırılması diğer sorunlar arasında ön plana çıkmıştır. Son olarak Ukrayna'da Turuncu Devrim (2004) ve Euromaidan olaylarının (2014) ilkini dikkatlice ve yakından takip eden Rusya, 2014'teki olayların Kırım'a sıçraması üzerine doğrudan ve dolaylı olarak gelişmelere müdahil olmuş, Kırım'ın kendisiyle birleşme talebini kabul etmiştir.
Büyük güçlerin kıskacındaki 'küçük müttefik': Birinci Dünya Savaşı'nda ve sonrasında Nasturiler

Bu tezin amacı, Osmanlı İmparatorluğu'nun dağılma sürecinde Büyük Güçlerin vaatleri çerçevesinde isyan eden Nasturilerin, neler yaşadıklarını ve isyanlar sonunda neler elde ettiklerini ayrıntılı bir şekilde incelemektir. Bu tez, Nasturilerin savaş sırasında yaptıklarının karşılığı olarak, savaş sonunda kendileri için bir Nasturi devletinin kurulmasının gerekliliğine ilişkin olarak savundukları iddialara odaklanmaktadır. Tezde öncelikle Nasturilerin kim olduğu ortaya konulmaya çalışılmış, daha sonra millet sistemi içerisindeki Nasturilerin konumu ele alınmıştır. Misyonerlik faaliyetlerinin Nasturilere olan etkisi incelendikten sonra, Birinci Dünya Savaşı sürecinde Nasturilerin faaliyetleri irdelenmiştir. Son olarak, Türk İstiklal Savaşı sürecinde Nasturilerin nasıl hareket ettikleri tespit edilmiştir. Bu tezde, birincil ve ikincil kaynaklara müracaat edilmiştir. Birincil kaynak olarak ATASE ve Milletler Cemiyeti'nin arşiv belgeleri kullanılmıştır. Yaşanan olaylar kronolojik bir sıra takip edilerek incelendiğinden dolayı olaylar arasındaki neden-sonuç ilişkisi net bir şekilde ortaya konmuştur. Konuya belgeler ışığında bakıldığında, Büyük güçlerin bölgedeki siyasi emelleri doğrultusunda Nasturilerden istifade ettikleri tespit edilmiş ve bununla birlikte Nasturilerin talepleri karşılanmayınca savaş sonunda yaşadıkları bölgelerden göç etmek durumunda kaldıklarını gözlemlemek mümkün olmuştur.
Making sense of ISIS' Geopolitical imagination

Üç ana bölümden oluşan 'Making Sense of ISIS' Geopolitical Imagination' başlıklı İngilizce yüksek lisans tezi, DEAŞ'ın jeopolitik söylemini ve bu söylem içerisindeki topraksallığı merkeze almaktadır. Bu tez çalışmasının ilk bölümü eleştirel jeopolitik literatünün sunduğu temele dayalı bir kavramsal çerçeve geliştirmiştir. Aynı zamanda bu teze konu olan araştırma mevzusuna nasıl yaklaşıldığı netleştirilmektedir. İkinci bölümünde DEAŞ'ın topraksallık anlayışının özellikle de kendi metinleri üzerinden nasıl dışa vurulduğu araştırılmaktadır. Bu bağlamda, 'öz kimlik' ile 'öteki' gibi tanımlar topraksallık kavramı etrafında incelenerek DEAŞ'ın dünyayı jeopolitik anlamda nasıl tahayyül ettiği konu edilmiştir. Bu bölümün diğer bir odak noktası topraksallık söylemi üretiminde DEAŞ'ın bazı dini referanslarla temellendirilen bir takım apokaliptik anlatıları nasıl yerleştirdiğidir. Üçüncü bölümde kimlik ve ötekileştirme stratejileri üzerinden kurgulanmış DEAŞ'ın topraksallığını nasıl haritaladığının analizi yapılmaktadır.
Yenileştirilmiş Akdeniz politikası'nda Türkiye'nin yeri

Avrupa Birliği gerek dünyadaki küreselleşme hareketlerine uyum sağlayabilmek gerekse kendi bünyesinde dengeli bir entegrasyon oluşturabilmek amacıyla, bölgeler arası farklılıkları gidermeye yönelik bölgesel politikalar izlemektedir. Avrupa Birliği, kuruluşundan günümüze kadar geçen süre içinde Akdeniz ülkeleriyle ilişkilerini geliştirmeye özen göstermiştir. Konsey 1990'lı yılların başında Yenileştirilmiş Akdeniz Politikası'nı kabul etmiştir. Bu politikanın amacı bölgesel işbirliğini pekiştirmek ve bölgenin kalkınması için gerekli mali kaynakları sağlamaktır. Yenileştirilmiş Akdeniz Politikası, Avrupa Birliği ile Gümrük Birliği'ne giren Türkiye açısından önemlidir. Yenileştirilmiş Akdeniz Politikası kapsamındaki 'Yatay Mali İşbirliği' şeklinde bölgesel proje ve programlardan Türkiye'nin faydalanması, gelecekte tam üye olabilecek olan Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne etkinliğini ve uyumunu sağlamada yardımcı olacaktır. Bu etkinlik ve uyumun hızlanması içinde Türkiye'nin çok sayıda ve uygulanabilir nitelikte projelerle Birliğe başvurması gerekmektedir.
European citizenship through democracy and constitution

Bu tez, Avrupa Birliğini oluşturan halkların ortak noktalarda birleşerek tek bir Avrupa toplumu hedefine ulaşma, özellikle de demokrasi ve anayasa kavramları etrafında ortak bir anlayış geliştirebilme olasılığını ve nasıl bir geleceğe doğru ilerleyebileceklerini araştırmaya çalışmıştır. Demokrasi, halkların özgür ve açık tartışmalar sonucu, kendilerini ilgilendiren önemli konular hakkında siyasi karar alma yöntemi olarak adlandırılabilir. Ancak, bu tanımın AB'nin bugünkü yönetim şekline -saydam olmayışı, teknokrat egemenliği, üye ülkelerin kendi çıkarlarını ön planda tutması nedeniyle- tam uyduğu söylenemez. Bunun yanı sıra, AB kuruluşlarının daha iyiye yönelik üst düzey bir demokratikleşme çabasında oldukları da göz ardı edilemez. Bireyler, çeşitli referandumlar veya oylamalarla AB dahilinde söz sahibi olmaya başlamışlardır. AB'ye ilişkin konulara halkın daha fazla ortak edilerek, müzakereler, kamuoyu tartışmaları düzenlenmesi ve basının da bu yöndeki ilgisinin artması, demokrasinin gelişmesini sağlayacaktır. Burada söz konusu olan, devlet-halk sınırlarını aşarak, halklarüstü, AB'ne uygun mutlak bir demokrasinin nasıl gerçekleşeceğidir. Bu çalışmada, AB'ninkilerle kıyaslanarak, demokrasi ve devlet kavramları üzerinde özellikle durulmuş, AB'nin belirli konulardaki demokratik eksikliği ve yönetim şekli tartışılmıştır. Hükümetlerüstü bir anlayışla donanmış, AB kurumlarının saydamlığını gözeten. Temel Hak ve özgürlükleri kapsayan demokratik bir anayasa, AB'ne duyulan ilgiyi arttıracaktır. Müstakbel bir AB anayasası sadece federalizm taraftarlarınca benimsenmeyecek, gerek bugüne dek kat edilen mesafeyi gerekse varılmış ve varılacak olan ortak anlayışları bünyesinde barındırmak suretiyle, hükümetlerarasıcılık yandaşlarını da memnun kılacaktır. Gittikçe genişleyerek bir yandan çoğulculuk, çokkültürlülük, öte yandan birliktelik öğelerini bağdaştırmak gibi aşılması zor engellerle karşı karşıya kalsa da, geri dönüşün neredeyse imkansız olduğu globalleşen dünya ortamında, geleceğe meydan okumak kalıyor AB'ne.
Batı Trakya sorununu oluşturan unsurlar üzerine tarihsel bir değerlendirme: 1877-1995

Bu çalışmadaki temel amaç, Batı Trakya Türklerinin çoğunlukken nasıl azınlık haline geldikleri ve Batı Trakya'da Türk azınlığı olarak yaşama savaşı bütün gerçekliği ile gözler önüne sermektir, 1877- 1995 yılları arasında. İlk bölümde 1877- 1878 Osmanlı-Rus Savaşı ile başlayan zorlu süreç, Balkan Harbi, I. Dünya Savaşı ve sonrasında Yunanistan'ın egemenliği altına girişi anlatılmıştır. İkinci bölümde ise, Yunan Devleti altında Batı Trakya Türk azınlığının karşılaşmış olduğu sorunların neler oldu ele alınmıştır. Yöntem olarak literatür taraması yapılmıştır. Bu çalışmanın sonucu göstermiştir ki, Batı Trakya Türk azınlığının eğitim, ekonomik, sosyal, siyasi ve Türk kimliğinin tanınması gibi acil çözüm bekleyen birçok sorunu bulunmaktadır. Bu sorunların çözüme kavuşması, Batı Trakya Türklerinin yaşama kalitesini olması gerektiği düzeye getireceği gibi Yunanistan ve Türkiye'nin ikili ilişkilerine de pozitif yansıması olacaktır.