turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Zeki Demirkubuz sinemasında melodramatik imgelem

Bu çalışma, bir sanat sineması karakteri taşıyan 'Yeni Türk Sineması'nın önemli temsilcilerinden Zeki Demirkubuz'un filmlerinde melodramatik imgelemin varlığını sorgulamaktadır. Film çalışmaları alanında daha çok 'ticari sinemanın bünyesinde gelişen bir tür' olarak düşünülen melodramın, bağımsız yapısıyla karakterize olan sanat sinemasındaki varlığından söz etmek bir çelişki midir? Çalışma, tarihsel olarak bakıldığında melodramın bir 'tür' olmanın ötesinde, çeşitli sanat dallarında karşımıza çıkan güçlü bir anlamlandırma biçimi olduğu sonucuna varmıştır. Metafizik karşıtlıklar ve gerçekliğin uç temsilleri üzerinden işleyen melodramatik imgelem, 18. yüzyılın ortalarından bu yana, gündelik yaşamın görünen gerçekliğinin altında yatan 'trajik gerilimleri' ortaya çıkarmak için kullanılan bir sanatsal araçtır. Sinema alanında ise, melodram türünün 1940 -50'lerde Hollywood stüdyo sistemi dahilinde üretilen bazı örnekleri, melodramların modernite koşullarındaki insan yaşamının trajik gerilimlerini işlemekte etkili bir dil olduğunun akademik camiada anlaşılmasını sağlamıştır. Çalışma, melodramatik imgelemin 'sanat sineması' dahilinde düşünülen pek çok yönetmence de kullanıldığını göstermiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde değinildiği gibi, Zeki Demirkubuz, karakterlerini uç olaylara sürükleyerek, aşırı duygululuk ya da duygusuzluk temsilleri sunarak, mizansen ve kamera kullanımı yoluyla karakterlerinin kıstırılmışlığını görsel olarak seyirciye aktararak melodramatik imgelemi kullanır. Bu yolla sıradan insanın gündelik yaşamının altında yatan trajik gerilimleri ortaya çıkarmaya çalışır. Yönetmenin filmleri analiz edildiğinde, 'insani değerlerin' yokluğundan dolayı manevi bir kriz yaşayan, bu durumu aşmaya çalışan, ancak çoğunlukla bir kısır döngüye hapsolan karakterler aracılığıyla, bireyin hem evrensel ölçekte hem de Türkiye özelinde modernite ile yaşadığı gerilime dair çarpıcı temsiller üretildiği görülmüştür.
Terence Davies sinemasında otobiyografi

Terence Davies, hem Britanya sinemasında hem de dünya sinemasında özel bir yere sahiptir. Davies sinemasının önemi özellikle yönetmenin geçmişşini ve belleğini çalışmalarının temel harcı yaparak otobiyografik öyküler anlatmasından kaynaklanır. Bu çalışma, otobiyografinin Terence Davies sinemasında nasıl bir rol oynadığı üzerinde duracaktır. Bu çalışmanın amacı Davies'in filmlerinde otobiyografi kavramını, zaman, mekan ve ses/müzik kullanımı gibi öğeler çerçevesinde ele alarak bunların sinemasal olarak ifadelerini araştırmak ve incelemektir. Bu doğrultuda öncelikle otobiyografi kavramı ve kavrama ilişkin temel yaklaşımlar tarihsel ve eleştirel açıdan incelenecek, daha sonra da sinema ile otobiyografi arasındaki ilişki özellikle auteur kavramı üzerinden ele alınacaktır. Terence Davies sinemasında otobiyografinin yeri, mekan, zaman ve müzik kullanımı gibi öğeler doğrultusunda değerlendirilecek ve bu öğelerin yönetmenin hem otobiyografik filmlerinde hem de uyarlama filmlerinin anlatı yapıları üzerindeki etkileri örneklerle tartışılacaktır.
Auteur yönetmen Jean-Luc Godard sinemasında dönemler ve yenilikçi arayışlar

Jean-Luc Godard, sinema kariyeri boyunca sürekli yenilik arayan bir yönetmen olmuştur. Bu yenilik arayışları, onun sinemasının çok boyutlu ve sürekli değişim halinde olmasını sağlamıştır. Bununla birlikte sinemasının sürekli değişim halinde olması ve uzun bir süreci kapsaması, sinema kariyerinin bir bütün olarak incelenmesini zorlaştırmaktadır. Bu çalışma, Godard sinemasını auteur kuramından yararlanarak dönemlerine ayırmayı ve belirlenen dönemler çerçevesinde yönetmenin sinemadaki yenilikçi arayışlarını ortaya koymayı hedeflemektedir. Godard sinemasının dönemlere ayrılması hem onun sinemasının daha iyi anlaşılmasını hem de sinemasında yaşadığı değişimin ortaya çıkarılmasını sağlayacaktır. Godard'ın filmleri kronolojik olarak incelendiğinde belli zaman dilimlerinde sinemasında kırılma noktaları olduğu ve sinema anlayışını değiştirdiği görülmektedir. Bu keskin kırılma noktaları Godard'ın sinema kariyeri boyunca çektiği kırk sekiz filmi Yeni Dalga, Politik, Video Film ve Yeni Sinema olarak dört farklı döneme ayırıp incelemeyi mümkün kılmaktadır. Godard'ın Yeni Dalga Dönemi'nde biçim, görüntü ve birey; Politik Sinema Dönemi'nde söylem, ses ve sınıf; Video Film Dönemi'nde araç, yazı ve aile; Yeni Sinema Dönemi'nde ise mesaj, müzik ve toplum ön plandadır. Godard bu dört farklı dönemde farklı anlayışlara sahip olsa da, filmleri farklı zamanlarda çekse de, farklı ekiplerle ve oyuncularla çalışsa da içerik ve stil açısından bakıldığında hem her dönem kendi içinde hem de bütün dönemlerinde stil ve içerik olarak tutarlı olmayı başarmıştır. Godard sinema anlayışının yanında teknolojik olarak da daima öncü bir yönetmen konumundadır. Bütün dönemlerinde en son teknolojiden yararlanır ve teknolojik gelişmeleri sinema sanatına entegre etmenin yollarını arar. Godard, dört döneminde de hikaye, olay örgüsü, karakter gibi unsurları geri planda bırakarak sorgulayıcı, eleştirel aynı zamanda dil, siyaset, aşk, ölüm gibi kavramlar üzerine felsefi tartışmalar içeren bir sinema anlayışına sahiptir.
1990 sonrası anaakım Hollywood sinemasında özne, arzu ve temsil ilişkisi: Temsil krizinin sınırları ve alternatif arayışları

Lacancı psikanalitik sinema kuramından yola çıkarak, öykülü bir filmde izleyicinin deneyimini belirleyenin, karakterlerin temsili ve anlatının izleyiciye yönelik çağrısı olduğu söylenebilir. Karakter ve izleyici arasındaki ilişki göz önünde bulundurulduğunda, bir temsil aracı olarak sinema bilhassa özne ve arzu kavramlarıyla bağlantılıdır. Karakter ve izleyicisini arzulayan özne olarak çağıran bir film, salt olarak eğlence vaat etmez, zira arzunun ortaya çıkışı her şeyden önce bir eksik ya da kaybı gerektirir. Arzu deneyimine odaklanan bir film, izleyiciyi arzular konumda bıraktığı ölçüde aktif bir izleme süreci üretir. Bu nedenle sinema özne, arzu ve temsil arasındaki organik bağı görebileceğimiz en iyi alanlardan biridir ki, modernist Hollywood filmleri bunun açık örneklerini sunarlar. O halde 1990'lı yıllarda ana akım Hollywood sinemasında yaşanan temsil krizi, temelde özne, arzu ve temsil arasındaki ilişkinin yapısall bir dönüşüme uğramasıyla ilgilidir. Bu dönüşümün emareleri, 1990 sonrası Hollywood sinemasında genel bir eğilimi yansıtan bulmaca filmlerde gözlemlenir. Güvenilmez anlatıcıya işlerlik kazandıran bulmaca filmlerde karakterler, ruhsallık ve öznellik boyutlarını, bu yüzden de metaforik değerlerini giderek kaybetmektedirler. Bunun en önemli nedenlerinden biri, karakterin motivasyonunun artık arzuya değil zevke dayanmasıdır. Tatminsizliği ortadan kaldıran koşulları tanımlayan bu anlatılar, izleyicinin deneyiminde de zevke ağırlık vermektedir. Tez kapsamında, arzuya ve zevke dayalı izleme süreçlerinin farkları, karşılaştırmalı film analiziyle ortaya konulmakta, bununla birlikte zevki temel alan filmlerin içerdiği riskler değerlendirilmektedir. Öte taraftan, bu tez, bulmaca anlatı modelini kullanmasına rağmen, özne sorunuyla ilgili re-modernist bir söylemi olanaklı kılan filmleri de ele almaktadır. Lacancı psikanalitik film kuramının temel kavramlarıyla hareket eden bu tezin amacı, ana akım Hollywood'da karakter ve izleyici arasındaki ilişkiyi değiştiren faktörleri tespit etmektir.
Türk sinemasının endüstriyel yapısının Amerikan sinemasının endüstriyel yapısıyla karşılaştırmalı olarak incelenmesi

Türk Sinemasının Endüstriyel Yapısının Amerikan Sinemasının Endüstriyel Yapısıyla karşılaştırmalı olarak tarihsel analiz yöntemiyle incelenmesi hedeflenmiştir. Toplumsal altyapının bir üst yapı kurumu olan sinema üzerindeki etkileri araştırılmıştır. Buna ek olarak Kültür Endüstrisi Kuramı da Türk Sineması üzerinden tartışılmıştır. İnceleme konusu olan her iki endüstrinin kendine özgü ve benzeyen yönler saptanmıştır ve bu olguların nedenleri üzerinde durulmuştur. Çalışmada amaç Türk Sinemasının Endüstriyel Yapısını anlamak ve yapının geliştirilmesi için öne sürülen çözüm önerilerini tartışmaktır. Özellikle finansın söylemi etkilediği düşüncesi üzerinde durulmuştur. Sonuç olarak Türk Sinema Endüstrisi'nin gelişmesi ve söylem olarak güçlenmesi için endüstrinin üretim ayağının yanı sıra ve özellikle gösterim ayağının desteklenmesinin; endüstrinin altyapı sorunlarının çözülmesinin gerekliliği belirtilmiştir.
Die nutzbarkeit der jugendlichen subkulturellen motive in der Deutsch-Turkischen literatur vom aspekt des Deutschlernens

Bu çalışmada Türk-Alman Yazınına ait gençlik alt kültürü öğeleri saptanmış ve Fatih Akın'ın 'Duvara Karşı' filmi üzerinde örneklendirilmiştir. Elde edilen veriler ışığında söz konusu gençlik alt kültürü öğelerinin Almanca öğreniminde kullanılabilirliği irdelenmiştir. Çalışmada disiplinler arası bir yöntem izlenerek gençlik psikolojisi, gençlik sosyolojisi, gençlik fizyolojisi ve yazınbilim verilerinden yararlanılmıştır. Gençliğin çalışmanın odak noktası olması sebebiyle ikinci bölümde gençlik kavramı hem gelişim psikolojisi bakımından hem de tarihsel ve sosyolojik açıdan incelenmiştir. Üçüncü bölümde gençlik alt kültürü tanımı yapılarak sosyo-tarihsel geçmişşi ve ortaya çıkış biçimleri incelenmiş ve Almanya'daki Türk göçmen gençliğinin alt kültürlerinden bahsedilmiştir. Dördüncü bölümde, söz konusu alt kültürel özelliklerin göç ve kültür kavramları arasındaki ilişkisi incelenmiştir. Böylelikle Türk işçilerinin Almanya'ya göç süreci de anlatılarak Türk göçmen gençlerinin Almanya'daki bugünkü konumu irdelenmiştir. Beşinci bölümde Türk-Alman Yazınının gelişim süreci çeşitli eserlerden örnekler verilerek ele alınmıştır. Altıncı bölümde Türk-Alman Yazınında gençlerin ve doğal olarak gençlik alt kültürlerinin günümüzde daha çok sinema filmleriyle öne çıktığı açıklanmıştır. Bu alandaki önemli bir isim olan Fatih Akın'ın sinema anlayışı da anlatılarak Duvara Karşı filminin analizi için zemin hazırlanmıştır. Yedinci bölümde 'Duvara Karşı' filmi hem biçim ve içerik hem de Türk-Alman sorun odakları ve gençlik alt kültürleri yönünden değerlendirilmiştir. Sekizinci bölümde Türk-Alman Yazınındaki gençlik alt kültürü öğelerinin didaktik yönü irdelenerek Almanca öğrenimindeki ve yazın eğitimindeki faydası açıklanmıştır. Sonuç bölümünde ise çalışma boyunca elde edilen bilgiler doğrultusunda bir değerlendirme yapılmıştır.
Peter Greenaway sineması

Bu Belgesel Projesi çalışmasında, Yönetmen Peter Greenaway'in sinemaya bakış açısı ele alınmıştır. Greenaway'in Post Modern Sinema'ya bakışı başlığı altında, sinemaya dair, marjinal tavrı ile ilgili detaylı araştırma yapılmıştır. Onun 1960'lı yıllarda keşfettiği Deneysel Sinema tarzı doğrultusunda çektiği filmlerden başlayarak, 2000'li yıllarda VJ Performanslı filmlerine kadar olan evredeki tarzı incelenmiş ve 1990'lı yıllarda Sinemanın artık öldüğünü söyleyen Greenaway, sinemayı CNN'e benzetmekte, ancak bağımsız bir hal alması içinde; resimden, hikayeden, müzikten kurtulması gerektiğinin altını çizer.
Bela Tarr sinemasının varoluşçu felsefe bağlamında incelenmesi

İçinde bulunduğumuz yüzyılın en önemli sanat dalı, eğlence odaklı bir endüstri olmanın çok ötesinde, kaynağını yaşamdan alan sinemadır. Benzer şekilde varoluşçuluk ise çağımızın en önemli felsefi düşünüşlerinden birisidir. Bununla birlikte varoluşçuluk sanat ile derinden ilişkilidir. Varoluş felsefesi de merkezine insanı alır ve onun varlığının anlamını sorgular. Dolayısıyla hem sinema hem de varoluşçu felsefe kaynağını insandan ve yaşamdan almaktadır. Sinema ve varoluşçuluk arasındaki düşünce üzerine şekillenen insan odaklı bağın, en saf örneklerini Bela Tarr sinemasında görmek mümkündür. Bela Tarr ürettiği eserler ile insanı ve onun haysiyetini ön plana çıkarmıştır. Bu çalışma Bela Tarr sinemasının ürünleri olan filmlere varoluşçu felsefe bağlamında bakma uğraşını konu edinir. Bu uğraşın amacı genelde insan ve insana ait değerlerin sanat eserleri üzerinden anlamlandırılmasını içerirken özelde Bela Tarr sinemasını varoluşçuluk ekseninde anlamaya dayalıdır. Bu amaca ulaşmak için birinci bölümde araştırmanın varsayımları ve yöntemi üzerinde bilgiler verilmiştir. İkinci bölümde varoluşçuluk hakkında açıklamalar yapılmıştır. Üçüncü bölümde Bela Tarr'ın eserlerine varoluşçu bakışı mümkün kılan bakış açısının kuramsal çerçevesi sınırlandırılmıştır. Dördüncü bölümde göstergebilimsel yöntem ışığında oluşturulan tablolar ile Bela Tarr sinemasının ikinci dönem filmlerinden Damnation(1988), Satantango(1994), Werckmeister Harmonies(2000) ve The Turin Horse(2011) incelenerek bir sonuca varılmıştır. Bununla beraber Bela Tarr sinemasına varoluşçu bakışı mümkün kılarak, en azından, sinema ve felsefe arasında kurulan bağa bir örnek teşkil edilmek istenmiştir. Böylelikle iletişim bilimlerinin konu edindiği insan ve onun yaşamını anlamaya giden yolda bir adım atılmaya çalışılmıştır.
Tarkovski'nin 'Offret' filminde etik bir yaklaşım olarak hakikat sorunu

Bu çalışmanın ana eksenini; tarih boyunca doğru, gerçek, değişmez, mutlak, vb. gibi birçok farklı anlamda kullanılmış olan 'hakikat' kavramına günümüzde yüklenen anlamların, sanat ve sinema ile kurulmaya çalışılan anlam bağlantılarını bir Tarkovski filmi olan 'Offret (1986)' üzerinden sorgulama fikri oluşturmaktadır. Bilindiği gibi 'hakikat' kavramı düşünce tarihi boyunca felsefi bir araştırma konusu olarak sürekli sorgulanmıştır ve günümüzde de sorgulanmaktadır. Henüz daha sağlam bir temele oturtulamadığı halde adını sıkça duyduğumuz; 'sinemanın hakikati', 'hakikat sineması, 'sanat ve hakikat', 'hakikat ve insan' vb. gibi tartışma konusu olan bir kavramın çözümlemesini yapmak için düşünce tarihi içerisinde bir yolculuğa çıkarak etik ve estetik alanlarındaki kökensel karşılıkları araştırmalı ve buradan elde edilecek verilerle sinema sanatı ile kurulabilecek olası bağlantılarına bakılmalıdır. Özetle bu çalışmanın amacı, sabit ve değişmez, mutlak, tüm zamanlarda ve insanlığın tümü için geçerli olabilen bir hakikat var ise düşünce tarihi içerisinde ontolojik, epistemolojik, etik ve estetik alanlarında bir kavram olarak bunun peşine düşmek, belli tanımlara ulaştıktan sonra; 'Offret' filminin hakikat kavramı üzerinden analizini yaparak, etik bir yönelim ve öneri sineması olarak karşımıza çıkan Tarkovski sinemasını elde edilen bu çıkarımlar ile çözümleyip bir hipoteze ulaşmaktır.
Sinemada LGBTİ kimlik temsillerine kültürel bir bakış: Zenne filmi ve izleyici yorumları

Bu tez çalışmasında azınlık toplumsal cinsiyet kimlik temsillerinin Türkiye'deki toplumsal yaşam içerisinde nasıl bir anlam ağına yerleştirildiği ve bu kimliklere dair Türkiye sinemasında oluşturulan temsillerin, toplum içinde azınlık cinsiyet kimliklerine yönelik algı üzerindeki etkisi Zenne filmi örneklemiyle incelenmektedir. Gerçekleştirilen çalışmada, toplumun kültürel bağlamda oluşturduğu ve anlam ağıyla ördüğü kimlik temsilleri içerisinde LGBTİ kimliklere sahip bireylere yönelik olumsuz algının devam etmekte olduğuna ve Zenne filmi özelinde kullanıcı türevli içerik oluşturulan platformlarda filme dair yorum yapan kullanıcıların, Türkiye'de LGBTİ kimliklerin benimsenmesine yönelik toplumsal bir dönüşüm yaşanmadığı sürece, bu kimliklere sahip bireylerin dışlanmaya, aşağılanmaya ve hatta şiddete maruz kalmaya devam edecekleri görüşünde birleştikleri sonucuna varılmıştır.
Anlatı-sonrası bir varlık olarak film-zihin

Araştırma, Daniel Frampton'ın film-zihin kavramının filmleri açıklamada ve yeni bir retorik geliştirmede sunduğu olanakları tartışmayı amaçlamaktadır. Bu amaç kapsamında zaman, mekan, zihin ve bellek gibi çok temel kavramlar tanımlandıktan sonra, bu kavramların üzerinde yükselen ve onları kendi doğalarından kaynaklanan özellikleriyle yeniden yorumlayan anlatı, filmsel zaman ve filmsel mekan kavramları üzerinde durularak film-zihin kavramının konumu ve açtığı yeni perspektifler tartışılmaktadır. Film-zihin kavramının filmleri anlamaya dair sunduğu olanakların görünür kılınması amacıyla Inception / Başlangıç ve The Mirror / Ayna filmleri incelenmiştir. Çalışma film-zihnin önerdiği yeni retoriğin filmlere dair kavrayışı artıracağı savını test ederek filmleri anlamaya ve onlar üzerine yazmaya yönelik girişimlere film-zihin kavramı üzerinden katkı sunmayı amaçlamaktadır.
Lütfi Ömer Akad'ın fordizminden Nuri Bilge Ceylan'ın post-fordizmine Türkiye'de yabancılaşma

Bu çalışmada; Türk Sinema Tarihi referans alınarak, Türkiye toplumunda yaşanan dönüşümler, yabancılaşma kavramı bağlamında incelenmiştir. Konunun doğru bir şekilde anlaşılmasını sağlamak amacıyla, yabancılaşma olgusu; tarihte ilk olarak ortaya çıktığı ilkel topluluklardan, günümüz ileri kapitalist toplumlarına doğru bir tarihsel çizgi takip edilerek, belirli düşünürlerin görüşleri ışığında açıklanmaya çalışılmıştır. Batı toplumlarında meydana gelen sosyal ve iktisadi gelişmelerin, Cumhuriyet sonrası Türkiye'sinde yol açtığı toplumsal dönüşümler, Türk Sinema Tarihi'ne paralel bir anlatımla ortaya konmuştur. Çalışmada ele alınan tarihsel süreç içerisindeki temel kırılma noktaları; 1950 yılında liberal ekonomi politikalarının uygulanmaya başlanması ile 1980 yılında neo-liberal ekonomi politikalarının 24 Ocak Kararları'yla hayata geçirilmesi olarak belirlenmiştir. Konu hakkında kavramsal ve tarihsel bilgilerin verilmesinin ardından, Lütfi Ömer Akad'ın 1974 yılında çevirdiği Diyet adlı filmi ile Nuri Bilge Ceylan'ın, 2014 tarihli son filmi Kış Uykusu, sosyolojik eleştiri kuramı çerçevesinde incelenmiştir. Film incelemeleriyle amaçlanan, konuyu somut bir temele oturtarak, toplumda görülen yabancılaşmanın boyutlarını net bir şekilde ortaya koymaktır.
Polonya ahlaki kaygı sinemasında sistem eleştirisi

İkinci Dünya Savaşından sonra Doğu Avrupa, Sovyetler Birliği'nin kontrolündeki komünist rejimler ile yönetilmeye başlanmıştı. Toplumdaki her birey için eşitlik, daha çok özgürlük ve sonuçta refah vaat eden, kapitalizmin nihai alternatifi olarak görülen bu sistem 1945- 1989 yılları arasında Doğu Bloğu olarak adlandırılan Doğu Avrupa devletlerinin resmi rejimi olarak hüküm sürmüştür. Polonya, Doğu Bloğu ülkeleri arasında Sovyetler Birliği etkisine en çok maruz kalan ülke olmakla beraber, sosyalizmin getirilerini kendi ulusal değerleri ile birleştirerek yaşamayı tercih eden bir ülke olmuştur. Ulusal değerleri sinemasını da yansıyan Polonya, bir dönem Doğu Avrupa'nın en yetenekli sinemacılarını yetiştirmiştir. Fakat Sovyetler Birliği'nin her alanda hissedilen yoğun etkisi komünist yönetim süresince Polonyalı sinemacıların peşini bırakmamıştır. Yönetmenlerin konuları kendi istekleri doğrultusunda seçme, özgür sinema dili oluşturma ve yeri geldiğinde içinde bulundukları sistemi eleştirme girişimleri Komünist Parti kanalı ile yürütülen sansür mekanizmasının kıskacından kurtulamamıştır. Polonya sinema tarihçesi içerisinde yer alan Ahlaki Kaygı Sineması, öncellikle idealize edilen, sözde gerçekleri değil, toplumda yaşanan gerçekleri olduğu gibi gösterme amacı ile yola çıkmıştır. Bu süreçte, sinemacılar tepkilerini dile getirirken sansür mekanizmasının çevresinden dolaşmak için yeni bir anlatım tarzı geliştirmişlerdir. Bu çalışmanın hedefi Ahlaki Kaygı Sineması içerisinde yer alan sinemacıların, kendi yönetim sistemlerine, kendi içlerinden getirdikleri eleştirileri incelemektir.
Sinema ve ideoloji 12 Eylül filimlerinin toplumsal çözümlemesi

darbesi öncesi ve sonrası olaylar; olaylar içindeki insanları konu edinen filmlerin dönemi nasıl temsil ettikleri incelenmiştir. Bu çalışmanın amacı, sinema-ideoloji ilişkisi bağlamında Türk Sineması'nda 12 Eylül 1980 darbesinin temsilini incelemektir. Bu amaçla filmler üzerinde 'ideolojik çözümleme' yapılmıştır. İdeoloji olgusu çok tartışmalı bir sorunsaldır. İdeolojiye yaklaşımlar 'yanılsama/yanlış bilinç' ve dünyayı anlamlandıran düşünceler, inançlar bütünü olarak iki grupta toplanır. İdeolojinin işlevi toplumsal gerilimleri, çelişmeleri gizlemektir. Bunun için de kültürel temsilleri kullanır. Sinema da bu kültürel temsillerden biridir. Sinema-ideoloji ilişkisi, sinemanın perdede 'gerçeğin izlenimini yaratması ve böylece egemen ideolojiyi yeniden üretmesi bağlamında tartışılmıştır. 12 Eylül 1980 darbesi, Türkiye toplumunda ve siyasal yaşamında 'inilattan önce, milattan sonra' gibi tarihsel bir dönüm noktası oluşturur. Darbe, tüm demokratik kazanımlara 'baskı', 'yasak' ve bunların sonucu oluşan 'de-politizasyonu içeren temel karakteristik özellikleriyle son vermiştir. Her kültürel temsil/üretim gibi, sinema da ait olduğu toplumdan soyutlanamaz. Türk Sinemasının '12 Eylül Filmleri'nin toplumsalla bağları incelendiğinde, 'Türk İnsanının darbe karşısındaki tavrı, kimlik arayışları ve hesaplaşmaları' karşımıza çıkmaktadır. 12 Eylül filmlerinde ya darbe öncesi ya da sonrası temsil edilmiştir. Darbenin temsiline hiçbir filmde rastlanılmamıştır. Bu filmlerde umutsuz, karamsar bir tabloda yenik, kaçan ya da değişen değerler doğrultusunda değişen insanlar çizilmiş, filmlerde geleneksel değerlere ve mistizme yönelim saptanmıştır. Bu filmlerde temsil edilen dönem, tarihsel ve toplumsal bağlamından soyutlanmıştır. Türk Sineması 12 Eylül üzerine bir şeyler söylemek istemiş ama ne söylediği tam olarak belirginleşmemiştir. Bu bir anlamda '12 Eylül filmi'nin henüz yapılmadığım da göstermektedir. Hatta temsil ettiği döneme karşı görünenlerin bile var olan değerleri yeniden üreterek onayladıkları gözlenmiştir.
Mesafe senaryosu bağlamında günümüz Türk sinemasında erkeklik krizi

Ataerkil toplumun beklentileriyle kurgulanan erkek olma süreci ve bu süreçte erkeğe atfedilen görevler, bireyi eril krize sürükleyebilmektedir. Bu durum Türk Sinemasında özellikle 1990'lardan günümüze kadar erkek karakterler aracılığıyla pek çok kez örneklendirilmiştir. Bu çalışmanın ana konusu olan Mesafe (Zafer Akar 2017) filmi senaryosunun ana karakteri Mehmet üzerinden erkeklik krizine neden olan hadiseler anlaşılmaya çalışılmaktadır. Öte yandan bu çalışmada analiz edilecek olan Uzak (Nuri Bilge Ceylan 2002), Kader (Zeki Demirkubuz 2005) ve Kış Uykusu (Nuri Bilge Ceylan 2015), Günümüz Trük Sineması'nda erkeklik krizini çarpıcı bir biçimde göstermeleri ve söz konusu filmlerin karakterlerinin Mesafe senaryosunun Mehmet'i ile benzerlikler barındırmaları bakımından seçilmiştir.