turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Turkey's 'Anomalies' in the Nuclear Nonproliferation Regime

Türkiye, Nükleer Silahların Yayılmasının Önlenmesine Yönelik Küresel Rejim'e yasal ve politik açıdan riayet etmekte, bu rejimin temelini oluşturan nükleer silahların yayılmasının engellenmesi, nükleer silahsızlanma ve nükleer enerjinin barışçıl amaçlarla kullanılması normlarını desteklemektedir. Türkiye, rejimi güçlendirmek amacıyla oluşturulan ihracat denetim mekanizmaları ve UAEA'nın Ek Protokol'ünü kabul etmiştir. Ayrıca Türkiye, Nükleer Silahların Yayılmasının Engellenmesi Anlaşması'nın 4. Maddesi uyarınca, UAEA ile uyumlu olan Nükleer Silahsız Ülkeler'in nükleer enerjiyi barışçıl amaçlarla kullanabilme hakkını savunmaktadır. Ancak, bu teknolojiler için altyapısı yoktur. Buna rağmen, uranyum zenginleştirme ve kullanılmış nükleer yakıtın yeniden işlenmesi gibi iki hassas teknolojinin kendisi gibi UAEA ile uyumlu devletler için engellenmemesini uluslararası platformlarda savunmaktadır. Türkiye'nin uluslararası rejimle ilgili tutumuyla çelişen diğer bir nokta, Türkiye'nin nükleer silahsızlanma normunu ve Ortadoğu'nun kitle imha silahsız bölgeye dönüşmesini desteklerken, İncirlik Üssü'nde taktik nükleer silahları bulundurmaya devam etmesidir. Bu tez, uluslararası rejime bağlı kalmasına rağmen Türkiye'nin nükleer teknolojiye ilişkin öznel güç kavramsallaştırması nedeniyle rejime karşı duruşuyla çelişen iki karar verdiğini savunmaktadır ve Türkiye'nin güvenlik algısı incelendiğinde, bu yaklaşımını nükleer silahlanmaya yönelik bir eğilim değil, Türkiye'nin nükleer teknolojiye ve NATO'nun nükleer şemsiyesi altında yer almaya atfettiği güçten vazgeçmekteki isteksizliği olarak yorumlamaktadır.
Neoliberal küreselleşme, hegemonya ve Wall Street'i İşgal Et Hareketi: Neo-Gramşiyan bir analiz

Kapitalist uluslararası ekonomik sistemde 2008 yılında yaşanan ekonomik krizin, dünya çapında pek çok ülkenin ulusal ekonomilerinin büyüme hızlarında dramatik düşüş, hatta iflasa varan durgunluk, işsizlik oranlarında artış gibi sonuçları oldu. Bu ve bundan önceki yapısall krizler nedeniyle sarsılan ve sorgulanan, neoliberal küreselleşmenin temsilcisi ABD'nin hegemonyasına, karşıt-hegemonik meydan okuma New York'un finans merkezinde 2011 yılı Eylül ayında 'Wall Street'i İşgal Et ' protestoları ile başlatıldı. Temel isteklerinin sosyal adalet olduğunu vurgulayarak kendilerine biz %99'uz diyen protestocular, ABD'nin %1'ini oluşturan en zenginlerini protesto ediyordu. Bu çalışmada, OWS hareketi ile ABD sivil toplumunda hegemon neoliberal düzenden duyulan rahatsızlığın dile getirilmesinin, özgürleştirici güçlerin kültürel değişim için vereceği uzun soluklu bir mücadele ile alternatif dünya düzeninin kurulmasının başlangıcı olacağı savunulmaktadır. Bu bağlamda hareket, mevcut düzenin sürdürülmesi kadar sivil toplumdaki dönüşüm mücadelesini de analizinin merkezindeki hegemonya kavramı ile açıklayan Neo-Gramşiyan Yaklaşım ile değerlendirilecektir. Ayrıca günümüz toplumsal hareketlerini politik ve kültürel boyutlarıyla birlikte değerlendiren, hakim norm, kimlik ve egemenlik ilişkilerini eleştirel yaklaşımla analiz eden Yeni Toplumsal Hareketler Teorisinden de faydalanılacaktır.
Partnership for peace

tarihinde Brüksel'de yapılan liderler zirvesinde, İttifak'la ODAÜ arasındaki ilişkileri ortaklık düzeyine çıkaracak olan Banş İçin Ortaklık programını kabul ettiler. BİO, gelecekte Avrupa'da kurulacak olan kapsamlı güvenlik mimarisinin temelini oluşturmaktadır. Bu master tezinde BİO'nun neden ortaya atıldığı araştın lmakta, daha sonra programın içeriği ve yapısı incelenmektedir. Tez, BİO'nun ODAÜ'ye olan politik ve askeri etkilerini ortaya koymaktadır. Bunların yanı sıra, BİO üye ülkelerinin perspektifleri göz önünde bulundurularak, programın genel olarak Doğu Avrupa güvenliğine olan etkileri sunulmaktadır. iv
Sovereignty versus human rights humanitarian intervention

İkinci dünya savaşından sonra, insani amaçlı askeri müdahale uluslararası ilişkiler ve uluslararası hukuk alanlarında popüler bir konuya dönüştü. Özellikle Soğuk Savaş'ın sona ermesiyle artan iç ve milletlerarası çatışmaların sonucu olarak, insan hakları ihlalleri uygar toplum için tahammül edilemez bir hale geldi. Bunun sonucunda insani amaçlı askeri müdahalenin gerekliliği genel kabul gördü. Uygulamada ise, uluslararası toplumdaki desteğe rağmen, insani amaçlı askeri müdahalenin hukuki meşruiyeti sonu gelmeyen tartışmalara konu olmaktadır. Bu tez temelde, insani amaçlı askeri müdahalenin Birleşmiş Milletler sistemi içinde hukuki meşruiyetini incelemektedir. Her ne kadar Birleşmiş Milletler Antlaşması insani amaçlı askeri müdahale ile ilgili açık bir hukuki dayanak sağlamasa da, insani amaçlı askeri müdahale ancak Birleşmiş Milletler Antlaşması'nın yorumlanması yoluyla hukuki temele oturtulabilir. Günümüz uluslararası hukuk düzeninde Birleşmiş Milletlerin izni olmadan yapılan insani amaçlı askeri müdahale meşru sayılamaz. Sonuç olarak, bu tez insan haklarının kapsamlı olarak korunabilmesi ve müdahalenin hukuki meşruiyeti üzerine yapılan tartışmaların sona ermesi için, 'insani amaçlı askeri müdahale' kavramının Birleşmiş Milletler Antlaşması'nda net bir biçimde tanımlanması gerekliliğini iddia etmektedir.
Refugee problem in terms of international human rights

Mülteciler, dünyanın en savunmasız kesimleri arasında yer alıyor. Yirmi birinci yüzyılın başından beri, devam eden siyasi çatışmalardan ve doğal afetlerden farklı sorunlar nedeniyle mülteci göçü büyümeye devam etti. Mülteci' teriminin uluslararası hukukta özel bir anlamı vardır,1926'da mültecilerin ilk resmi tanımının belirtildiği gibi, ancak bunun için en yasal tanım, 1951 Mülteci Sözleşmesinin tanımıdır. Sudan, birçok Afrikalı mültecinin favori yerlerinden biri olarak kaldı, cünküSudan'ın genişleyen sınırları ve coğrafi konumu, ülkelerindeki çatışmalardankaçmalarına yardımcı oldu. Sudan'daki mülteciler sadece Afrika ülkelerinden gelenlerdeğil, 2010'un sonlarından bu yana bölgedeki güvenlik koşullarını takip eden Arap ülkelerinden çok sayıda mülteci aldı. Sudan'daki mültecilerin sayısının yaklaşık iki milyon mülteci olduğunu tahmin ediliyor, Güney Sudan ve Suriyeli mültecilerin en büyük iki grup haline geldiği yerlerde, Sudan onlara kültürel mirasına dayanan açık bir politikada belirtiliyor. Bu çalışmada, Sudan'daki mültecilerin durumu uluslararası insan hakları hukuku kapsamında analiz edilmiştir. Birinci bölümde, mültecilerin tanımı ve tarihçesi, yirmi birinci yüzyılın en büyük mülteci krizleri ve dünyadaki en ev sahibi ülkeler ele alınmıştır. İkinci bölümde, uluslararası mülteci koruma sisteminin yasal ve kurumsal çerçevesi ile mültecilerin korunmasına ve gelişmesine yönelik mekanizmalar incelenmiştir. Çalışmanın son bölümünde, Sudan'daki mülteci statüsü, Sudan'dakimülteci koruma mekanizmaları ve Sudan'daki mülteciler tartışılmaktadır. Ayrıca, üçüncü bölümde, Sudan'daki insan hakları durumu ve buna yönelik ihlaller ve SudanAvrupa Mülteciler Anlaşması da tartışılmıştır
HİNDİSTAN ŞİİLİĞİ VE HİNDİSTAN ŞİİLİĞİNİN İRAN-HİNDİSTAN İLİŞKİLERİNDEKİ YERİNİN YUMUŞAK GÜÇ ÇERÇEVESİNDE İNCELENMESİ: KONSTRÜKTİVİST BİR BAKIŞ

Hindistan, Müslümanların en fazla yaşadığı yerlerin başında gelmektedir. Bununla beraber Şiilerin de İran'dan sonra en çok bulunduğu yer olma statüsünü de son yıllarda kazanmıştır. Şiilerin Hindistan'da uzun bir mazisi vardır. Hindistan Şiileri ülkede neredeyse her alanda etkindirler. Siyaset, sanat, müzik, edebiyat ve bunun gibi birçok sektörde Şiiler de bulunmaktadır. Ayrıca birçok alt mezhebe ve cemaate ayrılan Şiiler, İran tarafından desteklenmekle beraber Hindistan hükümeti tarafından da eskiden olduğunun tersine iyi gözle bakılmaya başlanmıştır. Bu tezin amacı Hindistan Şiiliğinin ve Şiilerinin tarihi geçmişşini, sosyal hayatta neler yaptıklarını, hükümetle ilişkilerini, İran'ın Hindistan Şiilerine yönelik desteğini, Hindistan'ın Şiilere bakış açısının nedenlerini ve Hindistan Şiilerinin İran-Hindistan ilişkilerinde nasıl bir yerde olduklarını incelemektir.
19. yüzyılda bir uluslararası ilişkiler paradigması olarak ekstra-teritoriyalite: ABD-Japonya örneği (1854-1894)

Bu tezin konusunu, 1850'lerin başından itibaren Pasifik'te balıkçılık ve taşımacılık faaliyetlerini geliştirmesi ile birlikte Doğu Asya'ya ilgisi artan Amerika Birleşik Devletleri'nin, 1852 yılında Başkan Millard Fillmore'un Kongre'de sömürge elde etme amaçlarının olmadığını vurgulamasına rağmen, Japonya'yı yarı-sömürge durumuna getirmesi oluşturmaktadır. Bu bağlamda yapılan antlaşmalarla birlikte Japonya'nın yarı-sömürge haline gelmesine neden olan Amerika'nın elde ettiği extraterritorial haklar ve bu hakların ABD tarafından nasıl uygulandığı kapsamlı bir incelemeye ve değerlendirmeye tabi tutulacaktır. 19. yüzyıla girilirken uluslararası ilişkilere hakim olan emperyalizm ve ülkelerin uygulamaya koyduğu emperyalist politikalar rekabet ve çıkar çatışmasına neden olmuştur. Kökleri eski çağlara kadar dayanan extraterritoriality ve antlaşmalarla elde edilen extraterritorial haklar ise bu rekabet ortamında devletlere yasal olarak yargı ve ekonomi alanında kendi hukukunu uygulama ve vatandaşlarını koruma garantisi sağlamıştır. Öte yandan, her ne kadar Westpahalia sonrası dönemde egemenlik kavramı sorgulanmaya devam etse de extraterritoriality beraberinde antlaşma sağlanan devletlerin egemenliğinin ihlali şeklinde yorumlanabilir. ABD özelinde ise bu yarı-sömürgeleştirme uygulamasının örneklerini Çin, Japonya, Osmanlı Devleti, Kore, İran ve Tayland, İran oluşturmaktadır. Öngörülen tez çalışması ile birlikte, 19. yüzyıl'da ABD'nin yarı-sömürgeleştirme uygulaması olarak kullandığı extraterritoriality kavramının ABD hukuku ışığında incelenmesi hedeflenmektedir. Bununla birlikte Japonya özelinde extraterritoriality kavramı ve bu kavram ışığında ABD-Japonya ilişkileri, literatürde üzerinde çok az çalışılan bir konu olma özelliği taşımaktadır. Bu bağlamda ise, birinci el arşiv kaynakları ile birlikte ele alınması hedeflenen bu konuya katkı sağlanması amaçlanmaktadır.
1906-1911 İran meşrutiyet hareketinde Osmanlı etkisi

Bu çalışma İran'da XX. yüzyılın başında gerçekleşen Meşrutiyet sürecini ve onun Osmanlı'daki reformlarıyla olan etkileşim ve ilişkisini ortaya koymaktadır. Bu açıdan İran tarihine yeni bir dönem açan 1906- 1911 yıllarındaki Meşrutiyet hareketine benzer değişimi yaşayan Osmanlı'nın etkileri tespit edilmeye çalışılmıştır. Bu yönde İran'da Meşrutiyeti hazırlayan reformlardan sistemin siyasi literatürünün benimsenmesine kadar bu etki incelenmiştir. Osmanlı'daki sürecin XIX. yüzyılın ilk yarısından itibaren İran'da da yaşandığı ve Meşrutiyeti doğuran faktörlerin de benzerlik taşıdığı görülmüştür. 1890'da Nasirüddin Şah'ın İngiltere'ye verdiği tütün imtiyazına karşı Meşrutiyetin ilk provası niteliğindeki halk ayaklanmasıyla ortaya çıkan dini meşruiyet sorunu, İran'ı benzer toplumsal şartları taşıdığından Osmanlı'daki gibi tartışmaların içine çekmiştir. Orduyu modernize etmeyi, merkezi yönetim ve yargıyı düzenlemeyi, modern eğitimi yaymayı hedefleyen İranlı reformcular bu hareketlerinde açıkça Osmanlı reformcularının etkisinde kalmışlardır. Osmanlı meşrutiyetçilerle etkileşimde önemli misyon yüklenen İstanbul'daki İranlı aydın ve tüccarlar, iki ülke arasında bu yönde bir fikir ve stratejik destek köprüsü kurmuşlardı. Dönemin İran ve Osmanlı devletleri arasındaki diplomatik ilişkilerinin seyri de Meşrutiyet içindeki dinamiklerin karşılıklı etkileşimine bağlı olarak seyretmiştir.
Halkların kendi kaderini tayin hakkı açısından Kırım sorunu

Halkların kendi kaderini tayin hakkı Birleşmiş Milletler Dönemi'nden önce uluslararası hukukun pozitif bir normu değildi. Birleşmiş Milletler Şartı'nda halkların kendi kaderini tayin ilkesinden bahsedilmesiyle birlikte kavram, uluslararası hukukun pozitif bir normu olmuştur. İlke Birleşmiş Milletler Şartı'nda yer almasına rağmen içeriği hakkında belirsizlikler varlığını korumuştur. İlkenin anlam kazanması daha sonraki süreçte uluslararası örf ve adet kuralları çerçevesinde Birleşmiş Milletler Genel Kurul kararları ışığında gerçekleşmiştir. Bu süreçte halkların kendi kaderini tayin hakkı sömürgelerin bağımsızlıklarını kazanmasında önemli bir rol oynamıştır. Halkların kendi kaderini tayin hakkının bağımsızlık kavramını içermesi nedeniyle devletler genelde halkların kendi kaderini tayin hakkına mesafeli yaklaşmışlardır. Egemen ve bağımsız bir devlet içerisinde yaşayan etnik ve ayrılıkçı grupların ayrılma haklarını kendi kaderini tayin hakkı çerçevesinde öne sürebilmeleri ihtimali devletleri endişelendirmiştir. Bu nedenle kendi kaderini tayin hakkının geçtiği tüm uluslararası metinlerde mutlaka ülkesel bütünlük ilkesine atıf yapılmıştır. Devletler kendi kaderini tayin hakkına mesafeli yaklaşmışlar ancak kendi siyasi menfaatleri söz konusu olduğunda kendi kaderini tayin hakkını diğer devletlere karşı öne sürmekten de geri kalmamışlardır. Bu durum hakkın gelişim serüvenini bazen aksatmış bazen de bu serüvene zarar vermiştir. Yukarıda verdiğimiz özet bilgiler ışığında Ukrayna'ya bağlı Kırım Özer Cumhuriyeti'nin, Ukrayna'dan ayrılıp Rusya'ya katılmasının halkların kendi kaderini tayin hakkı açısından değerlendirilebilip değerlendirilemeyeceği tartışılacaktır.
Resilience of the Nasserist ideology in Egypt: from its emergence to the Arab Spring

Bu tez, Nasırcı ideolojinin Tahrir sonrası politik süreçte Mısır'a etkisini bu ideolojinin oluşumundan bugüne nasıl bir dönüşüm geçirdiğine bakarak inceleyecektir. Misyonunu 1960'ların sonunda tamamladığı düşünülen Nasırcılığın hem General Abdül Fettah El-Sisi nezdinde rejim düzeyinde hem de bir zamanların Enver Sedat ve Hüsnü Mubarek karşıtı Nasırcı figürü olan Hamdin Sabahi'nin nezdinde muhalif düzeyde nasıl yeniden canlandığını yanıtlamayı hedeflemektedir. Ordunun bugün algılanan popülaritesi ve Müslüman Kardeşler'e karşı kullanılan laik-milliyetçi söylemin nostaljik bir Nasırcılıkla telafuz edilmesinin yanı sıra üç yıl once Tahrir'de gerçekleşen halk ayaklanmasını arka plana alan sürecin El-Sisi'nin resimlerine eşlik eden Nasır posterlerinin ikonografik yaygınlığı ile sembolize ediliyor olmasının Nasırcılığın yeniden dirilişinin bir işareti olup olmadığı bu tezin anahtar bilmecesidir. Nasırcılığın hangi unsurlarının etkin olmaya devam ettiği ve bu unsurların Mısır Ordusu ve sivil muhalefete etkisi Nasırcılık üzerine var olan yazılı literatüre, Nasırcı parti programlarına, Sedat ve Mübarek dönemlerindeki Nasırcı mirasa, El-Sisi'nin ve Nasırcı sivil figür Hamdin Sabbahi'nin konuşmalarına ve bunların medya temsillerine bakılarak derinlemesine betimsel bir analizle incelenmektedir.
Türkiye'de 1960 - 1980 yıllarında anti - Amerikanizm'in yükselişi

1960 ve 1980 yılları arasında Türkiye'de yükselen Amerikan karşıtlığının inceleneceği bu tez çalışmasında iki ülke arasında yaşanan siyasi gelişmeler ve tarihi olaylar ele alınmıştır. Birinci bölümde Anti-Amerikanizm kavramı ile ilgili yapılmış tanımlara ve açıklamalara yer verilmiştir. Kavramsal çalışmanın devamında ise Anti-Amerikanizm'in dünyada yükselişi ve başka ülkelerde nasıl yer edindiği üzerine çalışılmıştır. İkinci bölümde 1960- 1980 yılları arasında Türkiye ve ABD ilişkilerinde oluşan dışsal dinamikler ele alınarak Türkiye ve ABD ikili ilişkilerinde gerçekleşen önemli olaylara değinilmiştir. Küba Krizi, Johnson Mektubu, Kıbrıs Sorunu, Türkiye'nin NATO üyeliği gibi konular anlatılarak Türkiye ve ABD'nin bu olaylar sırasında ne şekilde rol aldıkları, birbirleriyle olan etkileşimleri anlatılmıştır. Üçünde bölümde ise 1960 ve 1980 yılları arasında içsel gelişmeler üzerine çalışılarak anayasalsüreçler, koalisyonlar, darbeler, sol ve sağ hareketler, Türkiye'nin ekonomik gelişmeler incelenmiştir. Çalışmanın sonuç kısmında ise Türkiye'de Anti Amerikanizm'in etkileri tartışılarak oluşan algının Anti Emperyalizm mi yoksa ABD eylemlerine karşı bir tepki mi olduğu sorusuna yanıt bulunmuştur.
Nı̇l'ı̇n paylaşılması meselesı̇: Hı̇dro-Dı̇ploması̇ bağlamında Mısır, sudan ve Etiyopya rekabetı̇nin Kolonyal kökenleri (1882-1964)

Dünya üzerinde bulunan 200'den fazla nehir iki veya daha fazla ülke tarafından kullanılmaktadır. Bu bakımdan Afrika kıtası hem sınır aşan suların sayısı bakımından hem de bu suların paylaşımı konusundaki anlaşmazlıklar nedeniyle başı çekmektedir. Kıta özelinde bu durumun başlıca sebepleri arasında kolonyalizm sürecinde kıtanın doğal sınırlarının ortadan kaldırılması, sınırların sömürgeci ülkelerin siyasi ve ekonomik çıkarlar doğrultusunda oluşturulması gelmektedir. Bununla birlikte daha da önemli bir nedeni Avrupalı kolonyal güçlerin kendi çıkarlarını gözeterek sistematize ettiği emperyal su politikalarıdır. Nil Nehri üzerindeki günümüzdeki Mısır, Sudan ve Etiyopya arasındaki anlaşmazlık bu bakımdan önemli bir örnek teşkil etmektedir. Günümüzde Afrika kıtasında belli başlı büyük problemlerin arka planında kolonyalizmin bıraktığı mirası gözlemlemek mümkündür. Nil Nehri Havzası'nda su temelli problemlerin gerek tarihi süreç içerisinde gerekse günümüzdeki yansıması da kolonyalizm ile doğrudan bağlantılıdır. Britanya'nın Nil Nehri'nde araçtan amaca evrilen siyasetinin sonucunda oluşan hidropolitik konseptin, Mısır ve kısmen Sudan merkezli olması sömürgecilik öncesi ve sonrası dönemde Nil hidropolitiğinin bu ülkeler lehine şekillenmesini beraberinde getirmiştir. Bu durum Nil Nehri sularının mevzubahis olduğu anlaşmalar ile taraf ülkeler Mısır ve Sudan arasındaki su paylaşımlarıyla günümüzdeki tartışmaların temelini oluşturmuştur. Bu çalışmada Nil Nehri'ndeki günümüz su paylaşım sorunlarının kolonyal kökenleri üzerine durulmuştur. Mısır'ın havzada hidrohegemon konuma getiren faktörler, Britanya'nın izlediği hidro emperyal politikalar, bu süreç boyunca ve sonrasında yapılan anlaşmalar ile günümüz Nil statükosunun oluşumu irdelenmiştir. Ayrıca kıtada bağımsızlığını kazanan ülkelerin Nil'deki statükoya karşı ilk tepkilerine yer verilmiştir.
Sınırıaşan su yollarında çözüm yolları

20. yy'la beraber gelişen ve büyüyen endüstriyel ve tarımsal faaliyetler sonucunda devletler, sınıraşan suların ülkeleri üzerindeki kısmından daha fazla yararlanmaya başlamışlardır. Birden çok devletin ülkesi üzerinde akan nehirlerden faydalanma ise, ülkeler arasında söz konusu suların kullanıma ilişkin sorunlar ortaya çıkarmaktadır. Bu tür kullanımları düzenleyen ve herkesçe kabul edilen uluslararası hukuk kurallarının yokluğu, devletler arasındaki uyuşmazlıkları şiddetlendirmektedir. Genel olarak, devletler ikili andlaşmalar yoluyla sınıraşan ve sınır oluşturan suların kullanımındaki uyuşmazlıklarını çözmektedirler. Ancak, çoğunlukla söz konusu uyuşmazlıkların çözümünde, su sorunu tek başına ele alınmamaktadır. Su sorunları devletlerin dış politikalarından bağımsız bir şekilde çözülememektedir. Bu çalışmada, uyuşmazlığa taraf olan devletlerin, su sorununun ortaya çıkması sırasında ve çözümünde öne sürdüğü hukuki iddialar ve devletler arasındaki diğer sorunların çözüme etkisi ele alınmıştır.
Halep kenti (1876-1918)

Bu araştırmada Halep şehrinin 1876- 1918 tarihleri arasındaki temel kent profilinin ortaya çıkarılması amaçlanmıştır. Bu amaca ulaşmak için nicel araştırma yöntemlerinden doküman analizi tekniği kullanılmıştır. Mevcut dokümanlar Başbakanlık Osmanlı Arşivi, Halep Vilayeti Salnamesi, Doktora ve Yüksek Lisans Tezleri, Halep kenti gündemli kaleme alınmış eserlerden elde edilmiştir. Kent tarihçiliği formunda yapılan araştırma, Halep'in adı, tarihi, konumu, sosyal dokusu, idari, mülki, demografik, adli, askeri ve ekonomik yapısı, eğitim ve sağlık hizmetleri, tarihi eserler, I. Dünya Savaşı'nda Halep ve Halep'in kaybı başlıkları altında incelenmiştir. Araştırma sonucunda Osmanlı Devleti'nin yönetimi altındaki Halep kentinde var olan nesnel durumun fotoğrafı çekilmiş; kentteki eğitim, sağlık, adli ve idari yapı gibi temel hizmetlerin durumu, kentin dokusunu oluşturan belediye, kütüphane, postane, Müslim ve Gayrimüslim yapılar; hamam, çeşme, mezarlık gibi ortak kullanım alanları kayıt altına alınmıştır. Ayrıca bir de Halep'in Osmanlı Devleti elinden nasıl çıktığı ve Kurtuluş Savaşı döneminde Halep'in durumuna yer verilmiştir. Sonuç olarak, Osmanlı Devleti hakimiyeti altında, tebaasının çoğunun Arapça ve Türkçe konuştuğu ve küçük İstanbul olarak anılan güney vilayetlerinden Halep kentinin 1876- 1918 yılları betimlenmiştir.
İnsan güvenliği ve terörizm

Güvenlik, uluslararası ilişkiler disiplininin en temel kavramlarından biridir. Bununla birlikte güvenlik kavramının ne olduğuna ilişkin üzerinde uzlaşı sağlanan bir tanım yapılabilmiş değildir. İnsan güvenliği, insanı ve insan onurunu tüm düşüncelerin merkezine oturtmaktadır. İnsan güvenliği kavramı, Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı'nın 1994 İnsani Kalkınma Raporu sayesinde kurumsallaşmış ve korkudan arınma, yoksulluktan arınma ve onurlu yaşama özgürlüğü bileşenleri etrafında şekillenmiştir. Rapor, insan güvenliğinin 7 ayrı unsurunu listelemiştir: Ekonomik güvenlik, gıda güvenliği, sağlık güvenliği, çevre güvenliği, birey güvenliği, toplum güvenliği ve siyasi güvenlik. Terörizm, öncelikli olarak bireyleri, dolayısıyla insan güvenliğini hedef alan bir tehdittir. Doğası gereği terörizmi tanımlamak güçtür. Terörizm sözcüğü, tanımını tartışmasız zorlaştıran duygusal, kültürel ve siyasal ilişkilerle doludur. 'Birinin teröristi, diğerinin özgürlük savaşçısıdır.' söylevi halen geçerliliğini korumaktadır. Terörizm siyasal hedeflerine ulaşmak için şiddete başvurur. Anarşizm ile aynı olarak düşünülebilse de her ikisi de çok farklı kavramlardır. Anarşizm bir ideoloji iken, terörizmin bir ideolojisi yoktur. İdeoloji sadece terörizm unsurlarından birisidir. ABD'ye yönelik 11 Eylül saldırıları, terörizm ve tarihinde yeni bir sayfa açmıştır. Bu çalışmada, insan güvenliği ve terörizm kavramları detaylı olarak açıklanmıştır.
The effectiveness of international regimes in states with low internal capacity: A study of international refugee regime in Afghanistan, Iraq and Sudan

Başarısız Devletler Endeksi 2012 verilerine göre, neredeyse her altı devletten biri iç kapasitesi düşük ülke olarak değerlendirilmektedir. Ancak yazında, devletlerin karar alma ve aldıkları kararları kendi ülkelerinde uygulama kapasiteleri ile ilgili öncül bir varsayım olduğu için; akademik ilgi, devletlerin uluslararası rejimlere karşı davranışlarını hangi etkenlerin şekillendirdiğine, özellikle de devletlerin hangi şartlar altında uluslararası rejimlerle uyumlu hareket ettiğine odaklanmıştır. Dolayısıyla uluslararası rejim yazını, uluslararası rejimlerin iç kapasitesi düşük ülkelerdeki etkinliğini ihmal etmiştir. Bu çalışma iç kapasitesi düşük ülkelerin, uluslararası rejimlerin etkinliğini nasıl etkilediği ve rejim kurumlarının bu ülkelerde rejim etkinliğini arttırmak için nasıl faaliyet gösterebileceği araştırma sorusunu ele almaktadır. Çalışma bu araştırma sorusunu, nicel ve nitel analizler çerçevesinde uluslararası mülteci rejiminin mülteci üreten üç ülkedeki 4R faaliyetleri ile incelemektedir. Bu çalışmada, uluslararası mülteci rejiminin bu ülkelerde etkin olmadığı iddia edilmekte ve UNHCR ve uygulama ortaklarının mülteci üreten iç kapasitesi düşük ülkelerde rejim etkinliğini arttırabilmesi için altı muhtemel prensip önermektedir: sivil güvenliğin sağlanması, sosyo-kültürel ve dini muhafazakarlığın aşılması, hükümetin uluslararası toplum ile işbirliği kapasitesinin ve istekliliğinin arttırılması, toplumda uluslararası topluma karşı güven tesis edilmesi ve toplumun rejim faaliyetlerine desteğinin arttırılması.
Turkish think tanks and their attitudes towards the EU: Sceptic or supportive?

Avrupa Şüpheciliği Avrupa Birliği'nin kurulduğu ilk yıllardan bu yana var olan bir olgu olsa da son zamanlarda görünürlüğünü hem üye ülkeler hem de aday ülkelerde artırmıştır. Tez, Avrupa Şüpheciliğine farklı bir noktadan bakarak literatürde çalışma alanına çok dahil edilmeyen aktörler olan düşünce kuruluşlarını Avrupa Şüpheciliği temelinde incelemektedir. Tezde, seçilen altı adet düşünce kuruluşlarının 160 adet yayını ve düşünce kuruluşları ile yapılan 6 adet yüz yüze mülakatlardan faydalanılmıştır. Bu kaynaklardan elde edilen söylemler ise Taggart ve Szczerbiak tipolojisine göre incelenmiş ve türlerine göre sert Avrupa Şüpheciliği, yumuşak Avrupa Şüpheciliği ve destekleyici söylemler şeklinde sınıflandırılmıştır.