turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Foreign policy-making of United States and its policy on Palestinian-Israeli conflict in 1948-1981

Amerikan Anayasası hem yürütme hem de yasamaya birbirini tamamlayan dış politika rollerini paylaşma sorumluluğu vermiş, bu iki branşın birbirini kontrol etmeleri ve dengelemeleri için hazırlanmıştır. Buna rağmen 1948 ve 1970'ler arasındaki dönemde, dış politika yapım ve uygulama gücü başkanın ve yürütmenin egemenliği altına girmiştir. Bunun birçok nedeni vardı, ama en önemlisi Soğuk Savaş sözbirliğiydi. Başkanın dış politikadaki üstünlüğü Vietnam sendromu ve Watergate krizinden sonra çökmeye başladı. Kongre tarafından hem başkanın genişlemiş haklarını kısıtlayıcı hem de kendini güçlendirici kanunlar hazırlandı. 1970'in ilk yılları ve 80'in ilk yılları arasındaki dönemde Kongre özellikle dış politikada oldukça güçlü hale geldi. Dış politikanın desentralize olması çıkar gruplarının iştahını kabarttı ve kendi ekonomik ve politik çıkarları doğrultusunda dış politika yapım sürecini etkileme kapasitelerini arttırdı. Çıkar gruplarından bir tanesi ve onun bağlı olduğu devlet diğerlerinden ayrılarak özel bir önem kazandı. Bunlar israil yanlısı gruplar ve İsrail'di. 1948'de kurulduktan sonraki otuz yıllık dönemde, İsrail Amerikanın kendisine ve düşmanı Arap Devletlerine karşı yapılan politikaları etkilemede çok ayrıcalıklı bir yer edindi. İsrail'in kendine ve Arap-lsrail sorununa karşı yapılan Amerikan politikalarını etkilemedeki gücü başkanın dış politikadaki bağımsızlığının bittiğini sembolize eden Jimmy Carter'ın başkanlık döneminde çok aşikar bir hal aldı. Carter ve yönetimi Arap- israil sorununa öncelik verdiler ve çok yönlü bir barış anlaşması hedeflediler. Buna rağmen ilk olarak Filistin ve Mısır hariç diğer Arap devletlerinin ilgisini çekmeyen Camp David Anlaşmasını ve daha sonra Filistinlilere net hiçbir çözüm getirmeyen Mısır-lsrail Barış Anlaşmasının yapılmasında arabuluculuk yaptılar. IV Carter yönetimi; Kongrenin ve çıkar gruplarının yürütmenin dış politika yapım gücünü sınırlandırmaya çalışdığını göstermede en dikkat çekici başkanlık dönemidir.
Uluslararası hukuk normlarının realizm, liberalizm ve inşacılık çerçevesinde değerlendirilmesi: Uluslararası ceza mahkemeleri

Uluslararası hukuk ve uluslararası ilişkiler disiplinlerinin sınırları içerisinde şekillenen uluslararası ceza mahkemeleri, çoğunlukla istikrarsız şekilde ve tartışmalara konu olarak son 20-30 yılda kayda değer bir biçimde gelişseler de uygulamada tam anlamıyla adil olmayı başaramamış kurumlardır. Uluslararası normların aşamalı gelişimi ve çeşitli uluslararası ceza yargılamaları ile evrilen bu süreç, birçok ihtilaflı kuram ve kavramın ortaya çıkmasına sebep olmuş ve her iki disiplininin akademik yazınında da kendine yer bulmayı başarmıştır. Uluslararası hukukun devletleri bağlayacak bir zorlama mekanizmasından yoksun oluşu ve devlet egemenliğinin sarsılmaz doğasına olan inanç, savaş suçu, insanlık dışı suçlar ve en önemlisi soykırım suçu işleyen faillerin yargılamasını da zorlu bir süreç haline getirmiştir. Bu durum devletlerin uluslararası normlara, özellikle insan hakları konusunda tam anlamıyla uyumunun hiçbir zaman garanti altına alınamamasına sebep olmuştur. Bu kapsamda çalışmanın amacı, devletlerin uluslararası hukuk normlarına yaklaşımları çerçevesinde uluslararası ceza mahkemelerinin anlamlandırılmasıdır. Bu amaç doğrultusunda, devletlerin uluslararası hukuk normlarına uyumu konusu akademik literatürdeki tartışmalardan beslenerek ve uluslararası ilişkiler disiplininin üç önemli kuramı olan realizm, liberal kurumsalcılık ve inşacılık kuramlarından yararlanılarak analiz edilecektir. Bu analizden yola çıkarak uluslararası ceza mahkemelerinin kapsamına giren suçların önlenmesine yönelik 'ulus-üstü yasal süreç', 'yeni egemenlik' ve bahsi geçen 'normların hayat döngüsü' kavramlarından yararlanan alternatif bir yaklaşım savunulacaktır.
SSCB dönenimde Rus teorisyenlerin uluslararası ilişkiler kuramına etkileri

Uluslararası sistemdeki belirleyiciliğe bakacak olursak, Uluslararası İlişkiler teorilerinin ortaya çıkışının, uluslararası sistemin yapısı ve hegemon gücün ihtiyaçlarına bağlı olduğu görülmektedir. Nitekim uzun süre Uluslararası İlişkiler disiplinini etkisi altına almış olan Realizm ve İdealizm, bu etkiyi sadece açıklayıcı olmalarına değil, aynı zamanda küresel hegemonik projenin bir parçası olmalarına borçludur. Bu bağlamda bu hegemonyayı kırma adına yola çıkan Sovyetler Birliğinin süreç içerisinde sistemin en büyük ikinci gücü haline gelmesi ve mevcut sistemin bir alternatifi olarak ortaya çıkması, onun uluslararası ilişkilere dair görüşlerinin olması zorunluluğunu beraberinde getirmiştir. Tezimizde, mevcut sisteme bir alternatif olarak ortaya çıkan Sovyetler Birliğinin ideolojisi Marksizm-Leninizm düşüncesinin uluslararası ilişkileri nasıl yorumladığı ele alınmıştır. Bu amaçla öncelikle Marksizm-Leninizm düşüncesinin temel dayanakları incelenmiş ve tarihsel materyalist anlayış ile bu anlayışın sonuçları değerlendirilmiştir. Daha sonra uluslararası ilişkileri ekonomi-politik açıdan değerlendiren Marksist emperyalizm kuramları tartışılmıştır. Son olarak da Marksizm-Leninizm'de bir uluslararası ilişkiler yaklaşımları olarak karşımıza çıkan ve Sovyetler Birliğinin pratiği ile gelişen 'barış içinde bir arada yaşama' ve 'proletaryan enternasyonalizm' üzerinde durulmuştur. Araştırma sonucunda, sisteme alternatif olarak ortaya çıkan Sovyetler Birliğinin, bir uluslararası ilişkiler teorisi geliştirip geliştiremediği konusu bütün yönleriyle ortaya konulmuştur.
Arap Baharı sürecinde Rusya'nın Suriye politikası

2011 yılında Tunuslu bir gencin kendini yakmasıyla başlayan ve adına Arap Baharı denen halk ayaklanmaları Ortadoğu bölgesini, Kuzey Afrika da dahil olmak üzere etkisi altına almış ve II. Dünya Savaşı'ndan sonra bölgede kurulan otoriter tek parti rejimlerini sarsmıştır. Bu süreç hiç şüphesiz dünyada son yılların en önemli siyasi ve toplumsal olayların başında gelmektedir. Kanlı ve sancılı bir zaman dilimi olarak tarih kitaplarında yerini alacağı kesinleşen ve Arap Baharı olarak adlandırılan bu sürecin içerisinde bulunan ülkelerin bir kısmında derin çatışmalar ve savaşlar yaşanmış ve yeni sona ermiş, bir kısmında ise bu iç çalkantı süreci halen devam etmektedir. Yangın yerine dönen Arap Baharı coğrafyasında etkili ve etkin olmak isteyen küresel aktörler sürecin kendi doğrultularında evrilmesi için gayret etmektedir. Bu durum akıllara Soğuk Savaş yıllarını getirmiştir. Hegemon güçler olan ABD ve Rusya direkt olarak savaşmaktan ziyade bölgedeki farklı aktörleri destekleyerek çıkar mücadelesine girişmiş ve Ortadoğu'da birbirlerine karşı üstünlük kurma yarışına başlamışlardır. Bu çalışmada Rusya'nın Çarlık döneminden itibaren genel anlamda Ortadoğu bölgesine nasıl yaklaştığı ve nasıl bir denge politikası izlediği incelenmiş, detaylarında ise Rusya-Suriye arasında vuku bulan siyasi, ekonomik ve askeri ilişkiler incelenmiştir. Son tahlilde halen içerisinde bulunduğumuz Arap Baharı sürecinde Rusya'nın Suriye özelinde nasıl politikalar izlediği, algı, çıkar ve politikalarının nedenleri ve gelecekte bu politikaların nasıl bir seyir izleyeceği incelenmiştir.
Türkiye'nin Kafkasya jeopolitiğinde Ahıska ve sürgün halkı

Türkiye'nin Kafkasya'ya açılan kapısı olan Ahıska'da yaşanan gelişmeler, Türkiye'nin Kafkasya'daki çıkarlarını etkilemektedir. Bu çalışma, Ahıska'nın Türkiye için jeopolitik önemini ortaya koymak ve olası gelişmelere karşı çözümler sunabilmek amacıyla yazılmıştır. Çalışma, giriş kısmı dahil altı bölümden oluşmaktadır: İkinci bölümde, Ahıska'nın coğrafi konumu incelenmiştir. Üçüncü bölümde, Ahıska'nın, Türkiye için stratejik açıdan önemi değerlendirilmiştir. Dördüncü bölümde, Ahıska ve Ahıska Türkleri'nin tarihi geçmişşi ele alınmıştır. Beşinci bölümde, Ahıska'nın, yakın ve uzak geleceğindeki olası gelişmeler incelenmiştir. Altıncı bölümde, sonuç ve teklifler belirtilmiştir. Bu çalışma hazırlanırken; konuyla ilgili kitaplar ve makaleler incelenmiş, Ahıska Türkleri ve liderleri ile konuşulmuş, konunu uzmanı ilim adamlarıyla görüşülmüştür. Ahıska Türkleri'nin vatanlarına dönebilmesi, Türkiye'nin Kafkasya'daki çıkarları için vazgeçilmez bir politika olmalıdır.
Ortadoğu'da güç mücadelesi çerçevesinde bir kimlik çatışması olarak mezhepçilik

Uluslararası arenada kimlik ve güç kavramları devletlerin birbirlerine yönelik algılarını ve bu doğrultudaki eylemlerini anlamamızı sağlayan ve karşılıklı olarak birbirine etki eden iki önemli olgudur. Bu çerçevede bir kimlik olarak mezheplerin birey, toplum ve devlet kimlikleri içerisindeki rolü, güç mücadelesiyle bağlantılı şekilde devletler arası ilişkileri etkilemekte ve mezhepçi politikaların yürütülmesine sebep olmaktadır. Söz konusu etkinin hangi seviyede olduğu, mezheplerin kimlik inşa süreçlerindeki yerine; toplumun ve devletin kendini nasıl tanımladığına; devlet politikalarına ilişkin olarak karar alıcıların algı ve tepkilerine ve kimin dost kimin düşman olarak görüldüğüne; devletlerin içte ve dıştaki gücüne ve güç rekabetine; bölgesel ve uluslararası konjonktüre ve bunların sonucunda ortaya çıkan özneler arası anlama göre değişmektedir. Bu tez çalışmasında yukarıdaki bağlamda Ortadoğu Bölgesi'nde rekabet halinde olan Suudi Arabistan Krallığı ve İran İslam Cumhuriyeti arasındaki güç mücadelesinde mezhepçilik politikalarının neden, nasıl ve ne zaman yürütüldüğü; iki devlet arasındaki sorunların temelinin mezhepçilik olup olmadığı tartışılmaktadır. Çalışmada varılan sonuca göre devlet kimlikleri dini temellere dayanan Suudi Arabistan ve İran yönetimleri rejim güvenliklerini sağlamak ve bölgede etki sahibi olabilmek için dönem dönem birbirlerine karşı mezhepçi politikalar yürütmektedirler. Bu durum iki devlet arasında anlaşmazlıklara sebep olsa da, mezhepçi politikalar Suudi Arabistan ve İran'ın karşı karşıya gelmelerine neden olan bir etken olmaktan ziyade, bu güç mücadelesinde ortaya çıkan bir sonuç ve aynı zamanda kullanılan bir araçtır.
Birleşmiş milletlerin barışı koruma misyonu: Sudan örneği

Birleşmiş Milletler'in barışı koruma misyonu kuruluşundan itibaren günümüze kadar geçen süreçte uluslararası barış ve istikrarın sağlanması konusundaki en önemli araçların başında gelmiştir. 1950'li yıllarda ilk örneklerinin görüldüğü barışı koruma misyonları Soğuk Savaş sonrası dönemde değişime uğramıştır. İnsani müdahale ve devlet egemenliği kavramları çerçevesinde yeniden değerlendirilen barışı koruma misyonları uluslararası barış ve güvenliğin sağlanmasındaki en önemli araçlardır. Bu çalışmada BM'nin geleneksel barışı koruma misyonu yapısı koruma sorumluluğu normu çerçevesinde incelenecektir. Koruma sorumluluğunun uygulama alanı olarak Sudan incelenecektir.
Proje yaparak Avrupa'da sanat eğitimi almak

Erzurum Atatürk Üniversitesi öğrencileri tarafından kurulan EylülGüzel Sanatlar Derneği üyelerini kapsamaktadır. Güzel Sanatlar Fakültesi'nde resim, müzik, geleneksel Türk El Sanatları, tiyatro, grafik gibi alanlarda eğitim görmekte veyagüzel sanatlar ile ilgilenmektedirler. Sanat, kültür ve sosyal aktivitelere katılan toplam üye öğrenci fayda sahipleri olarak Avrupa'daki proje ortaklarının yardımıyla Modern sanat uygulamaları konularında kendi alanlarıyla ilgili işletmelerde mesleki eğitimleralacaklardır. Avrupa'daki sanat eğitimi, sanat kurumları, ileri uygulamalar, sanatortamları konusunda elde edecekleri deneyimler ve bilgilenme ile hem kendi kariyer planlamalarını Avrupa Birliği düzeyinde ele alabilecekler, hem de Doğu Anadolu'daAvrupa Sanatı ile iletişimi sağlayabilecek ilk jenerasyon sanatçılar olmayaçalışacaklardır. Nitelikli sanat kurumları ve yapıtları, sanat araç ve gereçleri, enstrümanlar, dokümantasyon yöntemleri, atölye çalışmaları, koleksiyon ve müzeler ilegaleriler, ünlü sanatçı atölyeleri konularında oldukça önemli tanışmalar ve deneyimlerkazanacaklardır. Ortaya çıkan yenilikleri öğrenme yanında bunu belgeleyebilmek deistemektedirler. Bunlardan başka Avrupalı meslektaşlarıyla beraber çalışabilmetecrübesine önem vermektedirler. Projeler, fayda sahiplerinin ilgi, yetenek ve eğitimdallarına göre belirlenmiş kurumlarla birlikte gerçekleştirilecektir.
Constructing security in Colombia: the case of FARC

Bu çalışma eleştirel güvenlik çalışmaları için yeni bir analiz çerçevesi önermektedir. Diğer eleştirel güvenlik yaklaşımlarında olduğu gibi bu teorik çerçeve de inşacı bir ontoloji ve yorumsamacı bir epistemolojiye sahiptir. Diğer taraftan bu analiz çerçevesi mevcut yaklaşımlara olan eleştirileri karşılayabilmektedir. Yeni özellikler olarak, bu çalışma, güvenlikleştirmeyi bütün bir süreç olarak görerek bu süreci tanımlama, inşa, güvenliksizleştirici sonuçlar olmak üzere üç safhada analiz etmekte; güvenlikleştirmenin hem yukarıdan aşağıya hem de aşağıdan yukarıya olan özelliklerini dikkate alarak hem makro seviyedeki karar alma süreçleri ve söylemsel çabaları hem de mikro seviyedeki güvenlik pratiklerini analiz etmekte; güvenlikleştirme surecindeki karşıt görüşleri dikkate alarak, şiddet içermeyen muhalif hareketleri ve karşıt güvenlikleştirmeleri de içine alan iki taraflı bir analiz çerçevesi sunmakta; muhalefet ya da güvenliksizleşenler gibi yeni aktörler ortaya koymakta; güvenlikleştirme sürecinde, özellikle tarihi süreç ve demokratik seviye gibi, bağlamsal faktörleri analiz çerçevesinin içerisine almakta; güvelik profesyonellerini taktik, operatif ve stratejik olmak üzere üç seviyeye bölmekte; güvenlikleştirmenin güvenliksizleştirici sonuçlarını da analiz çerçevesine almakta; ve son ve en önemli olarak devlet merkezli analizi kenara koyarak, devlet dışı aktörleri de sorunsallaştırabilmektedir. Bu teorik katkılara ek olarak, bu çalışma ortaya konulan bu teorik analiz çerçevesini FARC ve Kolombiya Devletinin iki taraflı güvenlikleştirilmesi meselesine uygulamaktadır. Böylece, hem teorik çerçevenin uygulanırlığı gösterilmekte hem de son yüzyılın en kanlı ve uzun iç çatışmalarından birisi güvenlikleştirme çerçevesinde analiz edilmektedir.
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarında yargısal koruma

Genel olarak, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesini ve bu sözleşmeye Ek 1, 4, 6, 7, 11, 12 nolu protokolleri incelediğimiz çalışmamız üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi gereği 11 Nolu Ek protokolden önce hakların korunmasında yer alan denetim organları, iç yapıları ve görevleri anlatılmıştır. İkinci bölümde, 1 1 Nolu Ek protokolün yürürlüğe girmesinden sonra çıkan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, Mahkemenin iç yapısı, çalışma şekli, mahkemenin yargı yetkisi anlatılmıştır. Üçüncü ve son bölümde, Avrupa insan Hakları Sözleşmesi ve Ek protokoller ile korunan insan hakları, bu hakların sınırları, hakların ihlali durumunda devletimizin karşılaştığı durum incelenmiştir.
Türk dış politikasında kamu diplomasisi ve yumuşak güç kavramı

Yumuşak güç en kısa şekliyle devletlerin bir konu hakkındaki fikirlerini, sıcak çatışma ortamına girmeden, ellerindeki yaptırım güçlerini kullanarak benimsetme çabaları olarak tanımlanabilir. Yumuşak güç insanlık tarihinin çok eski çağlarından bu yana kullanılan bir yöntemdir. Ancak Soğuk Savaş'ın başlamasıyla ortaya çıkan ve devam eden bu süreçte çok daha yoğun olarak kullanılmaya başlandığı görülmektedir. Yumuşak güç kimi zaman sivil toplum örgütleri ile kimi zaman dini unsurlar vb. gibi manevi unsurlar kullanılarak uygulanagelmiştir. Bu çalışmada genel hatları ile Türk dış politikası üzerinde durulmuş, AKP öncesi dönem ile AKP dönemi Türk dış politikası karşılaştırılmış, Türkiye'nin son dönemlerde uyguladığı yumuşak güç politikaları irdelenmiştir.
Changing USA's foreign policies in the Middle East region

Günümüzde Yakındoğu ve Ortadoğu terimleri birbirleri yerine kullanıla gelmektedir, fakat genel olarak Ortadoğu terimiyle; Türkiye Ürdün, Lübnan, İran, Irak, İsrail, Yemen, Kuveyt, B. A. E., Mısır, Suudi Arabistan ve Arabistan Yarımadası'ndaki bağımsız diğer devletler dikkate alınmaktadır. Bu bölge Amerikan stratejistleri için çoğu zaman bir baş ağrısı bazen de bir kabus olmuştur ve Truman' dan Bush'a kadar bütün Amerikan başkanları kendi politikalarını uygulamışlardır. Amerika Birleşik Devletleri Ortadoğu Bölgesi'nde beş temel çıkara sahiptir; Özellikle Arabistan Yarımadası olmak üzere bölgenin petrolü; İsrail Devleti'nin bekası ve güvenliği; Diğer güçlerin bölgeye hakim olmasının engellenmesi; Kitle imha silahlarının yayılmasının engellenmesi veya en azından yönetilmesi; imkan dahilinde, güç kullanarak sınırların değişiminin kabul edilemezliği, uluslararası antlaşmazlıkların barışçı yollardan çözümü ve self-determinasyon hakkı. Bu çıkarların hepsi, tek başına ele alındığında Amerika Birleşik Devletleri'ne Ortadoğu'nun geleceği ile ilgili hayati endişe vermektedir. Bu sorunlar bir araya getirilir, ve çözülemeyen Arap-İsrail antlaşmazlığmdaki büyük değişkenlikte düşünülürse, bütün bunlar Ortadoğu Bölgesi'ni Amerikan çıkarları göz önüne alındığında, dünyadaki en önemli ve en tehlikeli bölge haline getirmektedir. Tez özellikle İsrail, petrol ve Körfez Savaşı politikaları olmak üzere Amerika'nın sofistike ve aynı zamanda şaşırtıcı Ortadoğu politikasını incelemeye çalışmaktadır. XIX
The US and ethnic conflict between Arabs and Kurds in Iraq since 2003

Arap ve Kürtler arasındaki etnik temelli çatışma Saddam Hüseyin rejimisonrasında yaygınlaşarak arttı. Bu tezin temel amaçları arasında Birleşik Amerikanınbölgedeki etkin politikalarını anlamak ve analiz etmek bulunmaktadır. Irak'ınkarmakarışık etnik yapısında BAAS rejiminin baskın bir yapıya sahip olması, Irak merkezi etnik çatışma ortamını arttırarak, Birleşik Amerika politikacılarının etnik çatışma bakışlı ve merkezi yönetimsel iç şiddet çatışmaları önleyici bakış açılarıyansıtılacaktır. Ayrıca, uluslararası ilişkiler, uluslararası sistem ve Irak'ta etnik çatışmalar arasındaki çok çeşitli bağlantılar da incelenecektir. Uluslararası ilişkiler ve sistemine göre etnik çatışmaların nedeni, bölgedeki cehalet seviyesininyüksekliğidir. Bu tez çalışmasında, buna benzer bazı konulara açıklık getireceğiz. Bu tez, Soğuk Savaş dönemindeki, tek kutuplu dünya düzeninde, politik değişimleri ele alarak Ortadoğu'daki etnik problemleri göstermeye yardımcı olacaktır.
Planlar, raporlar ve müzakere süreçleriyle Kıbrıs sorunu

Çalışmanın konusunu Kıbrıs Sorununun planlar, raporlar ve müzakere süreçleri bağlamında kapsamlı incelenmesi oluşturmuştur. Çalışmada uzun bir tarihi geçmişşe sahip olan Kıbrıs Sorunun, bu uzun süreç içerisinde neden çözülemediği ve zamanla neden daha karmaşık bir sorun haline geldiği sorusuna cevap aranmaya çalışılmıştır. Ayrıca yine çalışmada Kıbrıs Adası'nın ve çevresinin bir oyun sahnesine benzetilmesinden yola çıkarak sorunun sıfır toplamlı bir oyun modelinden, sıfır toplamlı olmayan bir modele nasıl dönüştürülebileceği tartışılmıştır. Yani tarafların yine birbirlerine rakip olduğu ancak her iki tarafın da karlı olabileceği denge durumuna nasıl ulaşılabileceği sorusuna cevap aranmıştır. İncelemenin sınırlarını, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin kurulması öncesi ve sonrası sorunun çözümü için öne sürülen planlar ve müzakere süreçleri oluşturmuştur. Bu sınırlar dahilinde çalışmanın Kıbrıs Sorununun taraflar arasında ortaya çıkışı, uluslararası bir boyut kazanması, çözüm müzakerelerine başlanması ve tarafların tezleri ele alınmıştır. KKTC'nin kurulması sonrası federasyon temelinde taraflar arasında devam eden çözüm müzakereleri, Annan Planı ve referandumu süreci, Mehmet Ali Talat, Derviş Eroğlu ve Mustafa Akıncı dönemi çözüm müzakerelerine çalışmada geniş bir şekilde yer verilmiştir. Ayrıca Kıbrıs Sorununa doğrudan veya dolaylı olarak dahil olan bölgesel ve küresel aktörlerin soruna yönelik politikaları incelenmiştir. Kıbrıs Sorununa doğrudan taraf olan Türkiye ve Yunanistan'ın bölgede yaşanan kriz dönemlerinde sorunu ve Doğu Akdeniz bölgesini nasıl güvenlikleştirdiği veya güvenlikdışılaştırdığı liderlerin söylemleri bağlamında ele alınmıştır. Yine çalışmada taraflar arasında 1968'de başlayan ve 2020 yılına kadar zaman zaman kesintilerle devam eden Kıbrıs müzakerelerinde, KKTC ve Güney Kıbrıs Rum Yönetimi'nin çözüm için ileri sürdükleri tezler incelenmiş ve kalıcı bir çözüm için uygulanabilir olup olmadıkları noktasında bir değerlendirme yapılmıştır.
Reagan doktrini: Soğuk savaşı bitiren hükümet dışı aktörler

Reagan doktrini ile birlikte izlenen politikalar, Sovyetlerin üçüncü dünya ülkelerindeki nüfuzunu koruyabilmek ve bu ülkelerde güç dengesini sağlayabilmek adına kaldıramayacağı bir yükün altına girmesine sebep olmuş, bu ülkelerdeki Sovyet askeri varlığı; ABD desteği ile savaşan hükümet dışı gruplar vasıtasıyla büyük ölçüde bastırılmış ve tüm bunlar Sovyetlerin Brezhnev doktrini yerine daha ılımlı politikalar izleyip, yayılmacı politikalarına son vermesine sebep olmuştur. Ayrıca Soğuk Savaştan sonra, doktrin bağlamında desteklenen bu gruplar tasfiye olmamakla birlikte, insani yönden ağır eleştiriler alacakları birçok olaya sebebiyet vermişlerdir. Çalışmanın amacı: Soğuk Savaş dönemi ABD'nin Sovyet politikalarında, Reagan doktrini bağlamında gerçekleşmiş olan hükümet dışı aktörlere yardımlar ve çevreleme stratejisi yerine geri dönüş stratejisinin benimsenmiş olması, güvenlik ikilemi göz önünde alınarak değerlendirildiğinde, bu iki politikanın ABD'nin Soğuk Savaş'ı kazanmasındaki rollerini tespit etmek ve bu politikalar kapsamında desteklenen grupların, çatışma bittikten sonra küresel terörizm ile bağlantılarını ortaya koymaktır. Konu kuramsal açıdan realist bir perspektifle ele alınacak olup yöntem olarak literatür taraması seçilmiştir.
Türkiye-İsrail ilişkilerinin analizi: Kontrüktivist bir yaklaşım

Bu çalışma, uluslararası ilişkiler yaklaşımları içerisinden Konstrüktivist bakış açısı çerçevesinde, başlangıcından 2012 yılına kadar Türkiye ve İsrail ilişkilerinin gelişim sürecine odaklanmaktadır. Bu bağlamda kimlik kavramına özel bir değer atfeden çalışma, zaman içerisinde iki ülkedeki kimlik kavramlarının nasıl bir süreçten geçtiğini ve bu kavramın iki ülke arasındaki ilişkileri hangi yönde etkilediğini incelemektedir. Çalışmanın ulaştığı en temel sonuçlardan birisi, kimlik kavramının birbirinden farklılaşan formlarda ortaya çıkabildiği ve farklı yansımaları olabildiğidir. Türkiye örneğinde, batılı/modern ve laik bir kimlik inşası ele alınmıştır. İlerleyen süreçte devleti yöneten elitlerin tanımladığı ve topluma sunduğu kimliğin, bütünüyle toplumsal meşruiyet sağlayamadığı ve süreç içerisinde yeniden yorumlandığı görülmüştür. İsrail örneğinde ise, Siyonizm kavramı bir kimlik olarak İsrail dış politikasının yaklaşım ve yöntemlerini belirlemiştir. İsrail'de kimlik değişimi neticesinde ülkenin dış politik davranışlarında bir değişiklik görülmemiştir. Dolayısıyla çalışmada, Türkiye'de kimlik bağlamında yaşanan gelişmelerin, Türkiye-İsrail ilişkilerine doğrudan etkisi olduğu savunulmaktadır. Türkiye İsrail ilişkileri tarihi boyunca sürekli olarak inişli çıkışlı olmuştur. Çalışmada bu iki ülkenin yakın gelecekte birbirinden farklı dış politikalar izleyecekleri savunulmaktadır.
Critical theory, deliberative democracy and international relations theory

ÖZ ELEŞTİREL TEORİ, MÜZAKERECİ DEMOKRASİ VE ULUSLARARASI İLİŞKİLER TEORİSİ Akdenizli, Dilek Yüksek Lisans, Uluslararası İlişkiler Bölümü Tez Yöneticisi: Doç. Dr. Faruk Yalvaç Aralık 2005, 101 sayfa SO. yüzyılda Eleştirel Teori uluslararası ilişkiler de dahil olmak üzere sosyal bilimlerin her disiplini üzerinde oldukça etkili olmuştur. Eleştirel uluslararası ilişkiler teorisine göre, geleneksel teoriler problem çözücüdürler ve değişimdense yinelenen ve tekrar vuku bulanı açıklamaya çalışırlar; ancak, bir uluslararası ilişkiler teorisinin ana konusu değişimin bizzat kendisi olmalıdır. Değişim düşüncesi Habermasçı siyasi düşüncenin de kurucusudur. Jürgen Habermas, bir eleştirel kuramcı olarak, Batı ülkelerinin politik hayatında daha ahlaki bir siyasete doğru bir değişim başlatmak için Müzakereci Demokrasi Modelini geliştirilmiştir. Habermasa göre böyle bir değişim Batı demokrasilerinde ortaya çıkan meşruiyet krizini yok edecektir. Bu nedenle Habermas kitlelerin karar alma süreçlerine aktif olarak katılması için demokratik anlayışın ahlaki temelini güçlendirmeyi amaçlamaktadır. Ona göre, rasyonel konsensüs demokrasinin merkezinde olmalıdır ve buna ancak müzakerenin her bir tarafı argümanlarını eşit oranda ifade etme fırsatı bulursa erişilebilir. Rasyonel konsensüs düşüncesi bir kez demokrasinin düzenleyici kuralı vıhaline geldi mi uluslararası politika da dahil olmak üzere siyasetin doğasını değiştirmek mümkün olur.