turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Tük Hukukunda sigorta acenteliği sözleşmesi

Sigorta şirketleri kendi teşkilatları ve şubeleri dışında faaliyet göstermek üzere sigorta aracılarından faydalanarak sigorta sözleşmesi yaptırmak isteyenlerle temas kurmakta ve sigorta sözleşmelerinin geniş kitlelere yayılmasını sağlamaktadır. 5684 sayılı Sigortacılık Kanunu'na göre sigorta aracıları acente ve brokerdir. Bu çalışmada kanunda özel olarak düzenlenmemiş olan sigorta acenteliği sözleşmesinin kapsamlı bir şekilde ele alınması hedeflenmiştir. Sigorta acenteliği sözleşmesi, sigorta şirketi ve sigorta acenteleri arasında akdedilir ve taraflara karşılıklı hak ve borçlar yükler. Sigorta acenteliği yapacakların niteliklerine ilişkin usul ve esaslar Sigorta Acenteleri Yönetmeliği'nde düzenlemiş olup, Sigortacılık Kanunu m. 23'te sigorta acentesinin sır saklama yükümlülüğü, denkleştirme talebi gibi hususlar hakkında düzenleme getirmektedir. Gerek 6762 sayılı gerekse 6102 sayılı Kanun hükümleri çalışmada karşılaştırmalı olarak ele alınmıştır. Çalışmanın ilk bölümünde sigorta acentesinin tanımı, unsurları; ikinci bölümünde sigorta acentelerinin denetlenmesi; üçüncü bölümde sigorta acentesinin hak, borç ve yetkileri; dördüncü ve son bölümde ise sigorta acenteliği sözleşmesini sona ermesi ve sonuçları ele alınmıştır.
Genel kredi sözleşmelerinde kefalet ve kefilin hukuki sorumluluğu

Çalışmamızın konusu genel kredi sözleşmelerinde kefilin sorumluluğu ve kefaletin sona ermesi hakkındadır. Çalışmamız iki bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde genel olarak ve kefalet türlerine göre genel kredi sözleşmelerine kefilin sorumluluğunun kapsamı, kefilin sorumluluğunun kapsamına nelerin girebileceği ve kefilin yapabileceği savunmaları incelenmiştir. İkinci bölümde ise genel kredi sözleşmelerinde kefilin sorumluluğunun asıl borca bağlı olarak veya kefalet sözleşmesinden kaynaklanan sebeplerle sona ermesi, süreli ve süresiz kefaletin sona ermesi, kefilin kefalet sözleşmesinden dönmesi konuları ele alınmıştır.
Adli ve önleme aramaları

Gerçeği açığa çıkarmayı amaçlayan Ceza Muhakemesinin amacına ulaşmak için başvurduğu en önemli koruma tedbirleri arama ve el koyma tedbirleridir. Bu tedbirlerin hukuki çerçevede uygulanabilmesi, kanunun gereği gibi yürütülerek hükmün infazı açısından oldukça önemlidir. İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi gibi uluslararası belgelerde de yer alan insanın özel hayatının gizliliği, konutun dokunulmazlığı, mülkiyet edinme gibi anayasal güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklere doğrudan müdahale eden arama ve el koyma tedbirleri, bu hakların istisnası oldukları gibi kanun dışı işlerle mücadele ve toplumun güvenliği için de kullanılması gereken bir yöntemdir. Bu sebepten dolayı özgürlük ve güvenlik dengesinin bozulmaması ve halkın adalete olan adalete olan inancının sarsılmaması için bu tedbirlerin kanun çerçevesinde yapılması gerekmektedir. Çalışmamızın amacı CMK'nın amacını gerçekleştirmede en etkili yöntemlerden olan arama ve el koyma tedbirlerini açıklamak, bu tedbirlerin ulusal ve uluslararası hukuk çerçevesinde gerçekleştirebilmenin yollarını göstermek, bu tedbirlerin uygulanmasındaki aksaklıkları belirlemek, teori ile pratiği karşılaştırmak ve kanuna aykırı arama ve el koyma durumlarının sonuçlarını açıklamaktır. Bu amaçla hazırladığımız çalışma dört bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde genel olarak arama tedbirinin tanımı, amacı, hukuki niteliği, şartları, icrası ve özel arama halleri alınmıştır. İkinci bölümde arama çeşidi olan Adli aramanın tanımı, hukuki niteliği, icrası, aramalarda bulunacak kişiler ve aramanın sona ermesi araştırılmıştır. Ayrıca 15 Temmuz darbe girişimiyle çıkarılan KHK'larda adli aramalarda yapılan değişiklikler de verilmiştir. Üçüncü bölümde ise bir koruma tedbiri olarak önleme aramasının tanımı, amacı, hukuki niteliği, şartları, icrası üzerinde durulmuştur. Dördüncü bölümde ise hukuka aykırı aramanın ne olduğu, cezai sorumluluğu ve aramalara adli ve önleme aramalarına ilişkin mahkeme kararları verilmiştir.
Uluslararası kara ve hava yolu ile eşya taşımalarında taşıyıcının gecikmeden doğan zararlardan sorumluluğu

Çalışmanın amacı, uluslararası kara ve havayolu ile eşya taşımalarında taşıyıcının gecikmeden doğan zararlardan sorumluluğunu karşılaştırmalı olarak incelemektir. Çalışmada uluslararası kara ve hava taşımalarına ilişkin kurallar getiren CMR Sözleşmesi ve Varşova Sistemi (1955 tarihli La Haye Protokolü ile Değişik ve 1975 tarihli 4 Numaralı Montreal Protokolü ile Tadil Edilen Varşova Konvansiyonu)/Montreal Konvansiyonu hükümleri ele alınmıştır. Uluslararası kara ve havayolu ile eşya taşımalarını konu alan düzenlemelere dair genel bilgilerden sonra, CMR Sözleşmesi ile Varşova Sistemi/Montreal Konvansiyonu'nun uygulanma şartlarına, genel olarak gecikme, zarar ve sorumluluk ile gecikmeden doğan zararlardan sorumluluk kavramlarına, taşıyıcının CMR Sözleşmesi ve Varşova Sistemi/Montreal Konvansiyonu kapsamında gecikmeden doğan sorumluluğunun hukuki niteliğine, taşıyıcının gecikmeden doğan zararlardan sorumluluğunun düzenlenişi ile yardımcılarının fiillerinden dolayı sorumluluğuna, sorumluluğunun sınırına, sorumluluktan kurtulmasına, sorumluluğunun artması ile taşıyıcının sınırsız sorumluluğuna ve son olarak gecikmeden doğan zararların dava yolu ile talep edilebilmesine ilişkin açıklamalara yer verilmiştir. Çalışmada kaynak tarama, karşılaştırmalı yorum ve analiz yöntemleri kullanılmıştır. Çalışmada varılan sonuçlar özet olarak şöyledir: CMR Sözleşmesi ile Varşova Sistemi/Montreal Konvansiyonu hükümleri belirli şartlarda uluslararası eşya taşımalarına uygulanabilir, gecikmeden doğan zararlardan sorumluluk için gecikme neticesinde zarar meydana gelmeli ve ayrıca gecikme ile zarar arasında uygun illiyet bağı bulunmalıdır, taşıyıcı hem CMR Sözleşmesi hem Varşova Sistemi/Montreal Konvansiyonu uyarınca gecikmeden doğan zararlardan sorumludur, taşıyıcının gecikmeden doğan zararlardan sorumluluğu esas olarak sınırlı sorumluluk olup, sorumluluğunun hukuki niteliği hem CMR Sözleşmesi'nde hem Varşova Sistemi/Montreal Konvansiyonu'nda kusur sorumluluğu şeklinde düzenlenmiştir, bazı durumlarda taşıyıcı, yardımcılarının fiil ve ihmallerinden de sorumludur, taşıyıcı belirli şartlarda sorumluluktan kurtulabilir, taşıyıcının sorumluluk sınırı artabilir veya CMR Sözleşmesi kapsamında sınırsız sorumlu tutulabilir ve gecikmeden doğan zararlar taşıyıcıdan dava yolu ile talep edilebilir.
Know-how sözleşmesi

Değişim ve globalleşme ile beraber, dünya eski zamanlardan çok daha dinamik bir sisteme sahiptir. Günümüzde, teknolojinin gelişmesi ve bilgiye kolay ulaşım sonucunda marka, patent, teknik bilgi ve tecrübe gibi gayri maddi değerler, maddi değerlerden çok daha fazla önemli bir konuma gelmiş ve giderek önemi artmaktadır. Teknoloji geliştikçe, ticaret ve sanayi alanları ile ayrılmaz bir bütün haline gelmektedir. Bu nedenle, bu alanların hızlı gelişimi ve küreselleşmesi kaçınılmaz bir sonuçtur. Küreselleşme ve büyümenin sonucu olarak, işletmeler bilgiye çok daha hızlı ulaşım sağlamakta ve rekabet ortamında avantajlı konuma gelmek gittikçe zorlaşmaktadır. İşletmelerin, bu rekabeti zor ve dinamik sistemde devamlılıklarını sürdürebilmeleri ve büyümeleri için teknolojik gelişmelere ve bilgiye hızlı ulaşım sağlayıp, bu bilgileri kendilerine avantajlı hale getirmeleri gerekmektedir. İşletmelerin ticari ve teknik alanda edindiği bilgiler, sınai haklar kapsamında ise Türk Patent ve Marka Kurumu'nda tescil ettirilerek yasal olarak koruma altına alınır. Ancak bazı bilgi ve tecrübeler yasalarda öngörülen sınai hak olma koşullarını taşımaz. Bazıları ise koşulları sağlasa da, iktisadi alanda avantajlı konumda olmak için gizli kalmaları tercih edilir. Tescille ilgililere açık hale geldiği için, gizli kalması tercih edilen bilgi ve deneyimler, tescil ettirilmediği için hukuki olarak korunma sağlanamamış olur. Genel olarak, hukuken sınai hak olarak korunmayan; ancak, sahibine iktisadi olarak avantaj sağlayan bu bilgi ve deneyimlerin kullanımını ya da devrini sağlayan sözleşmelere know-how sözleşmeleri adı verilmektedir. Küreselleşen dünyada gitgide önem kazanması nedeniyle know-how sözleşmeleri, tarafımızca yüksek lisans tez konusu olarak belirlenmiştir. Tez konusuna ilişkin kaynaklar, tezin teslim tarihine kadar değerlendirilmiştir.
Türk hukukunda iş ortaklıkları ve vergilendirilmesi

İş ortaklıkları, yapı itibariyle ortak girişimin bilinen yaygın adı ile 'Joint Venture'ların- sözleşmeye dayalı özel bir türüdür. Ticari hayatımızda gitgide yaygınlaşan ve özellikle günümüzde büyük çaplı devlet projelerinde ve yapı sektöründe karşılaşmakta olduğumuz iş ortaklıkları, hem hukuki niteliği hem de vergilendirme esasları açısından özel bir konumda yer almaktadır. İş ortaklıkları, Kurumlar Vergisi Kanunu'nda kurumlar arasında sayılmış ve ekonomik ve hukuksal yönden bağımsız birden fazla gerçek veya tüzel kişinin belirli bir işin ifasını iş sahibine karşı her biri işin tamamından sorumlu olmak üzere üstlenerek gerçekleştirmek amacıyla bir sözleşme ilişkisi çerçevesinde bir araya gelmeleriyle oluşan bir ortaklık yapısıdır. İş ortaklığının karakteristik vasfı, ortakların iş sahibine karşı işin tamamından sorumlu olmayı üstlenmeleri ve geçici nitelikte olmalarıdır. Ayrıca tüzel kişilikleri bulunmadığından dolayı hukuken adi ortaklık statüsündelerdir. İş ortaklıkları, kolayca kurulabilmesi ve geçici nitelikte ortaklıklar olması nedeniyle tercih edilmektedir. Kurumlar vergisi mükellefiyetlerinin ihtiyari oluşu nedeniyle dilendiği takdirde adi ortaklık olarak da vergilendirilebiliyor olmalarından dolayı, bir işin ifası için bir araya gelen teşebbüslerin ayrı bir tüzel kişilik meydana getirmeden de ortaklık kurmasına olanak sağlamaktadır. Kurumlar vergisi mükellefiyeti tesis eden iş ortaklıklarının kazançları, iş ortaklığı nezdinde kurumlar vergisi esaslarına göre vergilendirilip, hesapların ayrı tutulması nedeniyle kontrol ve denetim imkanı da sunması nedeniyle avantajlar sunsa da iş ortaklığının zarar etmesi halinde ortakların bu zararı mahsup edemiyor oluşu dezavantaj yaratmaktadır. Nitekim adi ortaklıkların vergilendirilmelerinde, ortaklığın zarar etmesi halinde ortakların bu zararı mahsup etmesi mümkündür. İşbu tez çalışması ile vergi hukuku anlamında özel bir konumda bulunan iş ortaklıklarının özellikleri, hukuki yapısı, neden tercih edildiği, iş ortaklıklarının vergi mükellefiyeti, kurumlar vergisi mükellefiyeti tesis edilmesinin avantajları ve dezavantajları ile iş ortaklıklarına ilişkin uygulamada karşılaşılan sorunlar ele alınmaktadır.
Kooperatiften çıkma

konusunu kooperatiften çıkma oluşturmaktadır. Çalışma konusu 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nu kapsamında ele alınacaktır. Kooperatifleri; ortakların ekonomik menfaatlerini karşılıklı yardım, dayanışma ve kefalet suretiyle sağlayıp korumak amacıyla kurulan ortaklıklar diye tanımlayan kanuni tanım yanında bireylerin birlikte yapmalarında fayda olan işleri, en iyi biçim ve maliyetteyapmak için sergiledikleri dayanışma olarak tanımlayan ekonomik tanım da vardır. Kooperatifte asıl amaç yardımlaşma ve dayanışma olup kar amacı güdülmemektedir. Kooperatiften çıkmak ortağın en doğal hakkıdır. Ortak bu hakkı, kooperatiflerinvazgeçilemez ilkesi olan açık kapı ilkesinden alır. Aynı zamanda kooperatifler amaçlarını gerçekleştirmek için varlıklarını da korumak zorundadırlar. Bu durum karşısında kanun koyucu, menfaatler dengesini korumak için düzenleme yapma yolunu seçmiştir. Tezde, kooperatiften çıkmak isteyen ortağın uyması gereken usul ve esaslar irdelenmeye çalışılmıştır. Çalışma üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, kooperatifçiliğin ülkemizde ve dünyada tarihi gelişimi ele alınacak, ardından kooperatif hukuku mevzuatı, kooperatifintanım, amaç ve ayırıcı özelliklerine değinilmeye çalışılacaktır. Son olarak da, açık kapıilkesi ve genel olarak ortaklığı sona erdiren yollar üzerinde durulacaktır. İkinci bölümde, kooperatiften bildirim ile çıkma detaylı bir şekilde anlatılacaktır. Üçüncü bölümde, kooperatiften çıkmanın sonuçları ele alınacak ve bu bağlamda ayrılma payı kavramına değinilecektir. Çalışmada konu başlıkları doktrin, Yargıtay kararları, Sanayi ve Ticaret Bakanlığı'nınörnek ana sözleşmesi ve kendi görüşlerim bağlamında anlatılmaya çalışılmış, uygulamacılara faydalı olması açısından hemen hemen her konuda ilgili Yargıtay kararlarına yer verilmiştir. Tez çalışması, genel değerlendirme yapılan sonuç ve değerlendirme kısmı ile sona ermiştir.
Avrupa Topluluğu ve Türk Rekabet Hukuku açısından marka hukukunda hakkın tüketilmesi

Fikri mülkiyet hakları, sahibine ortaya çıkardığı yeniliklerin kullanımı konusunda münhasır haklar verir. Böylece, hak sahibi ilgili yeniliğin konusu ürünün üretimi, kullanımı, dağıtımı, pazarlaması, ithalat ve ihracatı gibi faaliyetleri engelleme yetkisine sahip olur. Fikri mülkiyet haklarının sahiplerinin korunmasındaki temel amaç yaratıcı çabanın desteklenmesi ve yeniliğin ve yeniliğe dönük yatırımların teşvik edilmesidir. Ekonomik etkinliğin ve verimliğin sağlanması, sürdürülebilir bir kalkınmanın temini için piyasalarda sağlıklı işleyen bir rekabet ortamının oluşturulması günümüz serbest piyasa ekonomilerinin vazgeçilmez unsurlarından birisidir. Hakiki rekabete dayalı bir piyasa ekonomisi, piyasaya giriş ve çıkışların önündeki engelleri kaldırmak, pazarın bölünmesini ve fiyatların suni olarak yükselmesini engellemek suretiyle üreticiler arasındaki rekabeti artırarak tüketicilere daha kaliteli mal ve hizmetlerin daha uygun fiyatlarla sunulmasına imkan sağlayacaktır. Fikri mülkiyet hakları ve rekabet, kaynakların verimli kullanılması, kalkınmanın sağlanması ve toplumun refah düzeyinin artırılmasında önemli fonksiyonlara sahip olan ve nihai olarak aynı amaca hizmet eden iki farklı araçtır. Bu iki araç, nihai olarak aynı hedefe ulaşmaya çalışmakla birlikte, bu hedefe ulaşmak için farklı yöntemler kullanmaktadır. Kalkınmayı hızlandırmak için, fikri mülkiyet hakları yenilik sahiplerine ortaya çıkardıkları yeniliklerin kullanılması konusunda mutlak bir tekel hakkı verirken, tekelleri ortadan kaldırmanın ve piyasaların suni olarak bölünmesini engellemenin, rekabetin aynı amaca ulaşmak için kullandığı temel araçlar olması fikri mülkiyet hakları ile rekabet uygulamaları arasında zaman zaman çatışmaların ortaya çıkmasına neden olmaktadır. Hakkın tükenmesi ilkesi, fikri mülkiyet hakkı sahiplerine verilen mutlak korumayı sınırlandıran ve aşırı kullanımını engelleyen bir araç olarak, aynı zamanda fikri mülkiyet hakları ile rekabet arasındaki çatışmayı ortadan kaldıracak en önemli araçlardan birisi olarak görülmektedir. Fikri mülkiyet hakkı sahiplerine verilen hakların, sahibi tarafından bir kez kullanılmasıyla birlikte sona ermesi ve ilgili ürünün bundan sonra piyasada dolaşımına müdahale edilememesi anlamına gelen hakkın tükenmesi ilkesinin uygulanması ülkeler arasında farklılıklar göstermektedir. Sınırlı bir tükenme rejimi uygulaması, uluslararası ticaretin önünde suni bir kısıtlama olarak işlev görmekte, ülkeler arasında fiyat farklılaştırma imkanı yaratarak marka-içi rekabeti kısıtlayabilmektedir.
ÖSYM Kanunu'nda düzenlenen suçlar

Ölçme, Seçme ve Yerleştirme Merkezi Başkanlığı, 17.2. 2011 tarihli ve 6114 sa-yılı Ölçme, Seçme ve Yerleştirme Merkezi Başkanlığı'nın Teşkilat ve Görevleri hakkında Kanun ile idari ve mali özerkliğe sahip, özel bütçeli bir kamu kurumu olarak düzenlenmiştir. Söz konusu Kanun ile ÖSYM Başkanlığı'nın temel görevi, her türlü ölçme, değerlendirme ve yerleştirme işlemlerinin yapılması olarak belirlenmiştir. ÖSYM Başkanlığı'nın gerçekleştirdiği ölçme, değerlendirme ve yerleştirme iş-lemlerinde güvenilirlik, gizlilik, tarafsızlık ve bilimsellik ilkelerine riayet edilebilmesi ve adaylara fırsat eşitliği sağlanabilmesi için sınav güvenliğinin sağlanması oldukça önemlidir. Sınav güvenliğinin nasıl sağlanacağı ÖSYM Kanunu'nun 9. maddesinde tespit edilmiş ve sınav güvenliğinin ihlali halinde ihlal edene uygulanacak cezai hü-kümler de ÖSYM Kanunu'nun 'Cezai Hükümler' başlıklı, 9 fıkradan oluşan 10. maddesinde düzenlenmiştir. Maddede 'Gizli Bilgilerin Elde Edilmesi veya Bulundu-rulması Suçu', 'Gizli Bilgilerin İfşa Edilmesi Suçu', 'Kopya Suçu' ve 'Sınav So-nuçlarını Değiştirme Suçu' düzenlenmiştir.
Hukuki işlemlerin şekline uygulanacak hukuk

Yabancılık unsuru taşıyan uyuşmazlıklarda uyuşmazlığın bağlantılı olduğu hukuk düzenlerinden hangisinin maddi hukuk kurallarının esas alınacağı meselesi kanunlar ihtilafı kuralları uyarınca çözümlenmektedir. Türk kanunlar ihtilafı hukukunda, yabancı unsurlu hukuki işlemlerin şekline uygulanacak hukuk konusunda, 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun'un 7. maddesinde bir hüküm yer almaktadır. Söz konusu hüküm gereği, hukuki işlemler, yapıldıkları ülke hukukunun veya o hukuki işlemin esası hakkında yetkili olan hukukun maddi hukuk hükümlerinin öngördüğü şekle uygun olarak yapılabilmektedir.
Kamu Hizmetlerinde Eşitlik İlkesi

Eşitlik tartışması, bizi modern toplumda ideoloji sorununa götürür. Nitekim insan hakları kavramının temel konusu olan eşitlik ilkesi, hukuksallaşma sürecinde, bir talep olarak siyasi ve toplumsal bir mücadelenin konusudur. Ancak/Dolayısıyla bu alanda karşılaşılan meseleler hukuki olmaktan ve hukuka yansımaktan uzak değildir. Bu çalışma, eşitlik kavramının tarihsel gelişimini dikkate alarak kavramın vardığı nokta ve bu noktada beliren özgül sorunları kamu hizmeti alanında incelenmeyi amaçlamıştır. Dolayısıyla eşitlik ilkesi anayasa hukuku ve idare hukukunun temel kavram ve ilkeleri esas alınarak değerlendirilmiştir. Kamu hizmetlerinde eşitlik ilkesine yönelik bu değerlendirmenin kapsamına hizmetin kurulması, örgütlenmesi ve sunulması sürecine kamu görevlileri de dahil edilmiştir. Bu kapsamda eşitlik ilkesinin kural yapma ve uygulama süreçlerini denetleyen temel bir ilke olarak somut durumlarda, yani kamu hizmetlerinde uygulanmasında, karşılaşılan sorunların irdelenmesi amaçlanmıştır. Sonuç olarak, öğreti ve yargı kararlarında temel bir kamu hizmeti ilkesi olarak kabul edilen eşitlik ilkesinin anlam ve kapsamı incelenmiştir.
Türk ve Irak Hukukunda üreticinin hukuki sorumluluğu

Bu araştırmada üreticinin hukuki sorumluluğuyla ilgili Türk ve Irak Kanunlarındaki tartışmalar değerlendirildi ve analiz edildi. Araştırma çerçevesinde Türk 6502 sayılı ve Irak 1 sayılı Tüketiciyi Koruma Kanunları esas alındı. Irak hukukunda bunun yanı sıra tüketiciyi koruma kanununda bazı meselelerle ilgili bir metin olmadığında genel kurallara müracaat edildi. Tüketici haklarını koruma konusu en önemli konulardan birisidir. Türk ve Irak kanun koyucuları; tüketicinin, temel ihtiyaçlarını karşılamak için zorunlu ürünleri aldığı zaman onun hayatını ve sağlığını tehlikeden koruyan önlemlerle tüketiciye büyük önem vermişlerdir. Türk hukukunda üretici ve onun yükümlülükleri açıklanmıştır. Üretici hammaddeleri ya da ara malları üreten kimsedir. Bu üretici, gerçek ya da tüzel kişi olabilir. Irak Tüketici Kanunu ise üreticiyi sadece gerçek ya da tüzel kişi diye kabul etmiştir. Türk ve Irak Tüketici Kanunları dört tane üretici yükümlülüğünü düzenlemiştir. Bunlar; fiyat listeleri, ürünün tam standartları ve talimatları, garanti belgesi ve satıştan sonrası hizmetlerdir. Bunun yanı sıra Irak kanun koyucu, ölçü standartlarına bağlı kalma zorunluluğunu ayrıca düzenlemiştir. Üretici çoğu zaman, yaptığı şey, tüketicinin maddi haklarına veya sağlığına zarar da verse, hukuki olmayan bazı ekonomik amaçları, çeşitli yöntemlere başvurarak hızlı bir şekilde gerçekleştirme yoluna gidebilir. Bu yüzden devlet, Türk ve Irak Tüketici Kanunlarında üreticinin böyle bir davranış içine girmesine engel olmak amacıyla bu kanunları düzenlemiş, bir malın ayıplı olması veya tüketicinin zarar görmesi durumunda onu sorumluluk yüklemiş, ayıp ile zarar arasında bağlantı kurmuştur. Hem Türk Kanununda hem de Irak Kanununda sorumluluğu ortadan kaldıran nedenler olmadığı sürece üreticinin sorumluluğu devam eder. Türk Kanununda sorumluluk altı nedenle ortadan kalkar. Bu nedenler şunlardır: Üreticinin ürünü piyasaya sokmaması, ürünün ticari faaliyet amaçları için tahsis edilmemiş olması, zarara sebep olan ürünün piyasaya sürüldüğünde kusurlu olmaması, ürün piyasaya sürüldüğünde bilimsel ve teknik bilgiyle kusurun ortaya çıkmaması; kusurun, ürünün teknik tüzük kurallarının uygulanmasından kaynaklanması ve ürünlerin üretim talimatları ve tasarımlarına göre üretilmiş olması. Irak Tüketici kanunu sorumluluğun ortadan kalkması için üç sebep kabul etmiştir. Onlar da mücbir sebep, tüketicinin kusuru ve üçüncü kişinin kusurudur. Tüketicinin, gördüğü zarardan üreticiyi sorumlu tutabilmesi için hukuki bazı yükümlülükleri yerine getirmesi gerekir. Türk ve Irak Tüketici kanunlarının her birinde üretici sorumluluğunun hükümlerini düzenlenmiştir. Bunlar da ispat yükümlülüğü, tazmin hakkı, dava açmanın hukuki süresi ve davanın açıldığı mahkemenin yetkileridir. Buna göre Türk kanununda tüketici, hakkını aramak için önce Tüketici Hakem Heyeti'ne, sonra da Tüketici Mahkemesine başvurabilir. Irak kanununda ise Tüketici Mahkemesi adı altında özel bir mahkeme bulunmamaktadır.
Anonim şirketlerde yönetim kurulu iç yönergesi

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nda yönetim kurulu iç yönergesi, iki farklı hükümde düzenlenmiştir. Bunlardan ilki, TTK'nın 367/I fıkrasıdır. Buna göre yönetim kurulu, esas sözleşmeye konulacak bir hükümle, düzenleyeceği bir iç yönergeye göre, yönetimi, kısmen veya tamamen bir veya birkaç yönetim kurulu üyesine veya üçüncü kişiye devretmeye yetkili kılınabilir. Bu iç yönerge, şirketin yönetimini düzenler; bunun için gerekli olan görevleri, tanımlar, yerlerini gösterir, özellikle kimin kime bağlı ve bilgi sunmakla yükümlü olduğunu belirler. Yönetim kurulu iç yönergesi hazırlama zorunluluğuna ilişkin ikinci düzenleme ise, TTK'nın 371 /VII. fıkrasında yer almaktadır. Söz konusu düzenlemede ise yönetim kurulunun, temsile yetkili olmayan yönetim kurulu üyelerini veya şirkete hizmet akdi ile bağlı olanları sınırlı yetkiye sahip ticari vekil veya diğer tacir yardımcıları olarak atayabileceği; bu şekilde atanacak olanların görev ve yetkilerinin, TTK'nın 367. maddesine göre hazırlanacak iç yönergede açıkça belirleneceği kabul edilmiştir. Tezimizde, TTK'nın 367/I. ve 371 /VII. fıkra düzenlemeleri bağlamında yönetim kurulu iç yönergeleri incelenmiştir. Birinci bölümde yönetim kurulu iç yönergesinin temel esasları değerlendirilmiştir. İkinci bölümde, yönetim kurulu iç yönergesi hazırlama zorunluluğunun doğduğu haller ele alınmıştır. Üçüncü ve son bölümde ise, yönetim kurulu iç yönergesinin hazırlanması, değiştirilmesi, sona ermesi, tescil ve ilanı, iç yönerge hakkında bilgilendirme yapılması ve iç yönerge hükümlerinin yorumlanması incelenmiştir.
Pay sahipleri ve yöneticilerin şirkete borçlanma yasağı

Ticari hayatta şirketlerin gerek pay sahipleri gerekse yöneticileri, şirketlerine belli nedenlerden dolayı borçlanmakta ve şirket kasalarını kendi cüzdanları gibi kullanabilmektedir. Şirketin malvarlığını azaltan bu durum aynı zamanda vergi matrahını da aşındırmakta ve devletin vergi gelirini azaltmaktadır. Kurumlar Vergisi Kanununda daha önce belirtilen bu durum Yeni Türk Ticaret Kanunu'nda da düzenlenmiştir. 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun getirdiği yeniliklerden biri de şirkete borç verilmesinin yasaklanmasıdır. Yasa koyucu, bu hükümleri yasağın, ortakların ve yönetim kurulu üyelerinin olmayan üyeleri açısından ayrı ayrı düzenlemiştir. Bu yasak, kamuoyunda çokça tartışılmıştır. Daha sonra, 6335 sayılı Kanunla şirkete borç verilmesi konusunda önemli değişiklikler yapılmıştır.
İslam Hukuk metodolojisinde tearuzu gidermede tercih yöntemi

238 Jüri: Prof. Dr. Davut YAYLALI Prof. Dr Mustafa BAKTIR Prof. Dr. Niyazi USTA Prof. Dr. Hamza AKTAN Prof. Dr. Şamil DAĞCI Bu çalışma, İslam hukuk metodolojisinde yer alan 'tercih yöntemi'nin, Hanefi hukuk mektebindeki yer ve hukuki değerini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Bu bağlamda tezimizde hukuk, salt kurallar manzumesi olmaktan ziyade, sosyal bir yürürlük olarak da algılanmaktadır. Delile dayalı, hukuksal değerlendirmenin bir ürünü olan tercih, içtihat faaliyetinin farklı bir versiyonudur. Bunu ispat için hukukun kavramsal kaynaklarına ihtiyaç duyulduğu kadar, diğer yürürlük kaynaklarına da atıfta bulunulmaya çalışılmıştır.