turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Stanislavski sistemine göre psikoteknikte eylemi Somatik İşaretleyici Hipoteziyle ele almak

Bu çalışma, Konstantin Stanislavski'nin psikotekniğinde verili koşulların hayal edilişinden eylemin ortaya çıkışına uzanan süreci, Antonio Damasio'nun Somatik İşaretleyici Hipotezi rehberliğinde incelemeyi amaçlamaktadır. Tez, 1900'lerden günümüze etkisi sürmekte olan Stanislavski Sistemi'ni teorik temel olarak ele alır. Araştırma, belirli bir sinir bilimsel bakış açısıyla psikotekniğin incelemesini kapsamaktadır. Bunun için Stanislavski ve Damasio'nun yapıtları temel alınmıştır. Araştırma süresince, ele aldığımız konuda kaynak azlığı tespit edilmiş olup, bu tezin alana akademik bir katkı sağlaması ve bununla ilgili çalışmaları teşvik etmesi amaçlanmıştır.
Max Frisch'in Homo Faber romanının sinemaya uyarlanması

Roman ve filmin birbirinden ayrılan anlatım yöntemleri vardır. Özellikle de bir romanın filme uyarlanmasında çeşitli anlatım yöntemleri farklılık kazanmaktadır. Yaptığımız bu çalışma, bizi sinema ve roman arasındaki incelemenin salt tematik konumda kalmaması, bazı yapıların da ele alınması gerektiğine inandırmıştır. İncelemeye çalıştığımız gibi gerek yazınsal yapıtın gerekse yazınsal ve görsel yapıtın, birbirleriyle hem benzer hem de farklı bir takım özellikleri bulunmaktadır. Yazınsal yapıt kendine Özgü yazınsal yöntemlerle, film de kendine özgü hem yazınsal hem de görsel yöntemlerle okuyucu ve izleyiciye ulaşmaya çalışmaktadır. Bu anlatım yöntemleri yapıtların karekterlerini belirlediklerinden salt tematik bir yaklaşımla yazınsal yapıt-film ilişkisini irdelemek doğru olmayacaktır. Çünkü romandaki olay örgüsünün ekrana nasıl yansıtılacağı ve yansıtıldığı zaman meydana gelebilecek değişiklikleri daha doğru ve inandırıcı bir şekilde çözümleyebilmek için yapısall değişiklikleri de göz ardı etmemiz mümkün değildir. Olay kurgusunun ekrana yansıması, özellikle bir romandan aktarım söz konusu olursa ister istemez bir takım anlatım tekniklerinin incelenmesiyle daha kolay bir şekilde algılanabilir. Bu da bizi, yazınsal yapıt-film ilişkisini daha gerçekçi irdeleyebilmek için hem tematik hem de teknik incelemeler yaparak açıklanmasının daha yerinde olacağına inandırmıştır. Bu nedenle iki farklı sanat dalının karşılaştırılmasında böyle bir çalışmaya gereksinim duyduk.
Tomris Giritlioğlu sinemasında gayrimüslim azınlıklar

Bu çalışmada Tomris Giritlioğlu sinemasında gayrimüslim azınlıkların nasıl temsil edildiği incelenmiştir. İncelemenin odağında gayrimüslim azınlıklar olması nedeniyle çalışmanın birinci bölümünde azınlık kavramı üzerinde durulmuş, sosyal psikolojik ve sosyolojik çalışmalar göz önüne alınarak kavramın öncesi tartışılarak kimlik oluşumuna değinilmiştir. Sonrasında ulus devletlerin ortaya çıkışıyla birlikte azınlık kavramının doğuşu ve azınlık haklarının korunmasına ilişkin yapılan hukuki düzenlemeler incelenmiştir. Çalışmanın temelini Türkiye'deki gayrimüslim azınlıkların oluşturması nedeniyle de Osmanlı'dan Türkiye'ye azınlıkların değişen konumları ve hakları tartışılarak, çalışmanın odağındaki üç filmin işaret ettiği gayrimüslim azınlıkların yaşadığı üç trajik olay tartışılmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünde ise birinci bölümdeki tartışmalar ve olaylardan yola çıkarak sosyolojik bir bakış açısıyla Tomris Giritlioğlu'nun gayrimüslim azınlıklar üçlemesinin analizi yapılmıştır. Analizlerde, Türkiye'de gayrimüslim azınlıkların yaşadığı trajik olayların ve bu olaylar içerisinde gayrimüslimlerin konumları ile Müslüman-Türklerle ilişkilerinin sinemadan nasıl aktarıldığı incelenmiştir. Giritlioğlu'nun üçlemesinin analiziyle gayrimüslim azınlıklar konusundaki söylemi tartışılıp, egemen söylemle birleşip ayrıldığı noktalar saptanarak Giritlioğlu sinemasında gayrimüslim azınlıkların temsiline ilişkin bir çıkarımda bulunmak amaçlanmıştır.
Mutfağın Ötesi

'Mutfağın Ötesi' adlı bu belgesel İstanbul'un farklı semtlerinde yaşayan göçmen topluluklarına ve göçmen mutfaklarına dair bir incelemedir. Yemek ve mutfak kültürü üzerinden, göç edilen ülkede açılan restoranın kültürel ve toplumsal aidiyet ile ilişkisi incelenmiş, göçmenlerin Türk mutfağı ve kültürü ile kendi kültürleri arasındaki etkileşim, benzerlikler ve farklılıklar sorgulanmıştır. Farklı göçmen grupların İstanbul'a göç hikayeleri ve şehrin çeşitliliğine mutfak kültürleriyle kattıkları zenginlik ve İstanbul ile etkileşimleri de araştırılmıştır.
Neoliberal bir müdahale aracı olarak sinema filmlerinin desteklenmesi: Türkiye örneği

1920'lerdeki hızlı ekonomik büyümenin ardından 1929 Büyük Buhranı ile ekonomik sistem derin bir krize girmiştir. John Maynard Keynes'in görüşleri bu süreçten çıkış için aralanacak kapının anahtarı olarak kabul edilmiştir. 1945 ile 1970 yılları arasındaki bu dönem, 1970'ler ile birlikte ışıltısını yitirmeye başlamıştır. Etkileri 1970'li yıllarla birlikte tüm dünyayı sarmaya başlayan neoliberalizmin kuramsal temelleri yüzyılın ilk yarısında atılmıştır. Fakat kırk yılı aşkın süredir dünyaya biçim vermekte olan ve kuramsal temelleri günümüzden yaklaşık seksen yıl geriye dayanan neoliberalizm kavramı çoğu zaman tanımlanmayan ya da muğlak bir biçimde tanımlanan bir kavram olarak kullanılmaktadır. Kavramın tanımı ile ilgili karmaşık bir durum mevcuttur ve neoliberalizm kavramı kullanıldığında tam olarak neyin ima edildiği açık değildir. Kavramı kimi zaman devleti yok etme girişimi, kimi zaman bir çeşit ilksel müdahalecilik karşıtlığı, kimi zaman da güçlü bir devleti ima eden egemenliğin iadesi projesi olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu durumun tespiti neoliberalizmin kendisini açıklanacak bir kavram olarak ele almayı gerektirmektedir. Çalışma kapsamında, bir müdahalecilik türü olarak ele alınan neoliberalizmin kullandığı müdahale araçları, Türkiye'de sinema filmlerinin desteklenmesi mekanizması örneği üzerinden incelenmektedir. Bu amaçla, mekanizmanın uygulanmaya başladığı 2005 yılı ile 2015 yıl arasındaki dönemde, sinema piyasasının yaşadığı dönüşüm değerlendirilmektedir.
Graduate filminde bireyselleşme ve müzik çekim ve çekim ölçekleri objektif kullanımı

'The Graduate filminde Bireyseli eşme ve Müzik, Çekim ve Çekim Ölçekleri, Objektif Kullanımı' adlı bir çalışma, söz konusu filmde, bireyselleşme çerçevesinde müziğin, çekim ölçeklerinin ve filmdeki objektif kullanımının incelenmesini ele almaktadır. Çalışmayla filmde, bireyselleşme olgusu bağlamında müziğin, çekim ölçeklerinin ve objektiflerin kullanım biçimleri ve amaçları incelenmiş t ir o Bunun yanında, bir anlatım tekniği olarak filmde, iletinin, -müzik, çekim ölçekleri ve objektif kullanımlarının farkl ıl aşmasıyla- nasıl oluştuğu, hangi tür kullanımın hangi etkiyi yarattığı ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır. Çalışma 5 bölümden oluşmaktadır. I. Bölüm filmin kimlik bilgileri ve yönetmeni ile ilgilidir. Bu bölümde filmin tanıtım yazıları ve filmin yönetmeni Mike Nichols ile ilgili bilgiler verilmiştir. IIo Bölüm'de tarihsel bir perspektif içine ottırtula rak, önce bireyselleşme olgusunun ne olduğu incelenmiş, daha sonra toplumsal alanda ortaya çıkan s osy o kültürel değişikliklerin, bireysel alana yansıması ve bireyselleşme olgusunun müzikle veriliş biçimi incelenmiştir. III. Bölümde sinematik bir anlatım biçimi olduğundan yola çıkılarak çekim ve çekim ölçekleri incelenmiştir. Bu bölümde, bireyselleşme olgusunun çekim ölçekleri bazın da ortaya çıkarılması amacıyla, önce 'çekim' konusu ile ilgili bilgiler verilmiş, daha sonra ise filmin çekim çekim dökümü gerçekleştirilmiştir. IV. Bölüm filmdeki objektif kullanımı ile ilgilidir. Bu bölümde filmdeki objektif kullanımı ve bu kullanımınyarattığı etkiler yer almaktadır. V. Bölüm'de ise önce çalışmayla ilgili genel bir yorum yapılmış, daha sonra filmle ilgili eleştirel yazılardan örnekler verilmiştir 0
2000 sonrası Holywood sineması'nda postkolonyal etkiler

Egemen ideolojiyi tahkim eden bir unsur olarak değerlendirilen popüler kültür ve popüler kültür emtiası üreten Hollywood sineması, çoğunlukla sinemayı seyirlik bir haz nesnesine indirgeyerek kitleleri uyuşturan, hissizleştiren; onları yanlış bilince sevk ederek sınıfsal tahakkümün süreğenliğini sağlayan bir mecra olarak değerlendirilir. Hollywood'un gerek üretim araçlarının sahipliği gerekse üretim biçiminden ötürü eleştiri mekanizmasını işletemeyeceği ve egemen ideoloji ile her daim bir uzlaşı içerisinde olacağı iddia edilmektedir. Ancak bu çalışma, bu yaklaşımların haklılığını bir yana koyarak, Hollywood sinemasının daha kompleks ve paradoksal bir yapıya sahip olduğunu, bu paradoksal yapı içerisinde eleştiri mekanizmasını işletecek enstrümanlara haiz olduğunu savlamaktadır. Yani egemen ideolojiyi yeniden üreten, kitleleri haz peşinde koşan edilgen bir izleyici konumuna indirgeyen bu popüler eğlence endüstrisi; tecimsel bakışına, standartlarına ve geleneksel anlatısına rağmen ve hatta bunlar vasıtasıyla eleştirel olabilir. Araştırmanın amacı bu iddiayı ortaya koymaktır. Çalışmada 2000'li yıllardan sonra çekilen Kanlı Elmas (2006), Avatar (2009) ve Maymunlar Cehennemi (2014) filmlerinin postkolonyal bir bakış açısına sahip olduğu ileri sürülmektedir. Bu filmler, aynı zamanda, Irak işgali sürecinde çekildikleri, popüler kültür ürünü oldukları ve Hollywood üretim sisteminin özelliklerini taşıdıkları için seçilmişlerdir. Birçok araştırma, oryantalist bakış açısının sinema vasıtasıyla yeniden üretimi konusuna odaklanırken; bu çalışma Hollywood'un oryantalist eleştiri getirdiğini ve bunu yaparken de uzlaşmaz gözüken tarafları postkolonyal eleştiri potasında birleştiğini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Bazı Hollywood filmlerinde postkolonyalist yönelimler tespit edilmesi araştırmaya değer görülmüştür. Bu amaçla ilk olarak Hollywood sinemasının tarihine, yaşadığı değişimlere ve dönüşümlere değinilmiş; egemen üretim biçiminin yıldız ve stüdyo sistemi, klasik anlatı gibi temel sacayakları açıklanmıştır. Ardından da oryantalizm, kolonyalizm ve postkolonyalizm kavramlarına değinilmiştir. Son olarak da kitle kültürü, kitle toplumu, popüler kültür gibi kavramlar tanımlanmış ve bu tanımlara yönelik farklı bakış açıları aktarılmıştır. Ardından Kanlı Elmas, Avatar ve Maymunlar Cehennemi filmleri oryantalizm ve postkolonyal teori çerçevesinde analiz edilmiştir.
1990 sonrası Türkiye'de 'yönetmen sineması' alanında film üretim süreci

1990 sonrası 'yönetmen sineması' alanı, film üretiminin, sinema dili ve yapım koşulları açısından, önceki dönemlerden farklılaştığı ve bu farklılaşmanın nitelikli yapıtlara dönüştüğü bir alanı ifade etmektedir. Yönetmenlerin bireysel çıkışlarıyla şekillenen, uluslararası düzeyde büyük bir görünürlük kazanan bu sinema alanında üretim yapan yönetmenlerin sayıları artarken, 'Yönetmen sineması' alanındaki üretim sürecinin, ulusal düzeyde yapım imkanlarının sınırlılığı ve üretimde uluslararasılaşma gibi iki önemli bileşene sahip olduğu da görülmektedir. Ekonomik, estetik, ideolojik, tarihsel ve ilişkisel olarak sinemanın büyük bağlamı içinde ele alınması gerektiği düşüncesinden hareketle, film üretim sürecinin bileşenlerinin diğer ülkelerdeki üretim koşullarıyla ve dünyada yaşanan ekonomik, jeopolitik, kültürel gelişim ve dönüşümün ortaya çıkardığı ilişkiler ağıyla birlikte bütünsel olarak değerlendirilmesi gerekmektedir. 1990 sonrası 'yönetmen sineması' alanı içinde yer alan yönetmenler ekseninde, sinema dili ve üretim koşulları açısından film üretim sürecinin ve bu sürecin belirleyici dinamiklerinin incelenmesi, Türkiye'de 'yönetmen sineması' alanını ortaya çıkaran koşulların, üretim bileşenlerinin sayısını arttırarak yapısall bir değişime neden olduğu ve yeni üretim yapısında uluslararası bağımlılık ilişkilerinin belirleyici bir faktör haline geldiği sonucunu ortaya koymuştur. Yeni bağımlılık ilişkilerinin yarattığı küresel sanat pazarının üretim bileşenleri ise, dünyada olduğu gibi, Türkiye'de de, 'yönetmen sineması' alanındaki filmlerin gerçeklik arayışı eksenindeki, eleştirel, kalıcı anlamlar üreten, karşı bilinç geliştirebilen, dönüştürücü niteliğini olumsuz yönde etkilemekte ve bu sinemanın varlık alanını tehlikeye atmaktadır.
Bir ses birçok adam 'Sezai Aydın'

Türkiye'nin önde gelen tiyatro, sinema, dizi oyuncusu ve seslendirme sanatçısı 'Sezai Aydın'ın hayatına dair paylaşımlarını, oyunculuğa başlama süreci, sanat hayatı, sanatın diğer alanlarındaki düşüncelerini, çalışma arkadaşlarının kendisi hakkındaki görüşlerini, seslendirme dünyasına adım atışını ve seslendirme sanatının inceliklerini, kısaca 'Sezai Aydın'ın hayatını bu biyografik belgesel film ortaya koymuştur.
Toplumsal tarih anlatımı ve sinema

Tarihin Herodot'tan bugüne uzanan yazımını etkileyen pek çok siyasal ve toplumsal ve felsefik gelişme yaşanmıştır. Mitsel kahramanların tarihinden, büyük adamlara; toplumsal tarihten gündelik yaşama değişen tarih görüşleri ve tarih yazımı teknik ve yaklaşımları bugün sinemaya ilişkin de bir görüş üretmiştir. Sinemanın bir tarih türü olarak görülüp görülmeyeceği, tarihin bilimle hikaye etme arasında salınan tartışmalı bir noktasına yerleşmiştir. Bu tartışmadan hareketle, bu çalışmada sinemanın tarihi, toplumsal tarihi nasıl ve hangi olanaklarla anlattığı dolayısıyla sinemanın tarihle kurduğu ilişki için bir çerçeve çizilmeye çalışılmıştır. Bu çerçeve kapsamında farklı dönem ve yönetmenlerin, mitlerle ilişkilendirerek ele aldıkları tarih ve tarihe yaklaşımları da incelemeye alınmıştır. Tarih de mitler de sinemacının tarih görüşüne, dünya görüşüne ve sinematografik seçimlerine bağlı olarak farklılıklar göstermiştir. Filmler, bir sanat ürünü, bir tarih araştırması olarak değerlendirilebilecekleri gibi bir endüstriyel üründen öteye de gidemeyebilmektedir.
Sinemada halk hikayelerine metinlerarası bir bakış

Bu çalışmada, sözlü kültürde yer alan halk hikayeleri ile Türk sinemasında halk hikayelerini konu edinen filmler arasındaki bağlantı metinlerarasılık teknikleri ile irdelenmiştir. Genellikle yazılı ve sözlü metinler arasında düşünülen metinlerarası ilişkiler sözlü kültür ve görsel metinler arasında pek düşünülmemiş ve incelenmemiştir. Halk hikayelerinin genel karakteristik özellikleri ile filmler arasında biçim ve teknik açısından birçok benzerlik bulunması yanında halk hikayelerinin birebir bir filmin olay örgüsünü de oluşturabileceği görülmüştür. Bu olay örgüsü esnasında anlamsal ve biçimsel birçok değişiklik meydana gelmiştir. Bu değişiklerin boyutu da Gerard Genette başta olmak üzere diğer yazarların yaklaşımları dikkate alınarak halk hikayelerinin; sinema filmine dönüşüm süreci ve bu süreç sonunda ortaya çıkan filmlerin günümüzün halk anlatısı ihtiyacını karşılayarak kaynak metin olma yoluna gittiği görülmektedir. Bu süreç söz konusu metinlerarasılık yöntemleri ile açıklanmaya çalışılmıştır.
Etik ve estetik arasındaki diyalektik gerilimde kötülüğün sinemadaki görünümleri

Modern bir mesele olarak sinemada kötülük sorgulaması, kurgu ve gerçek, imgelem ve tarihsel söylem arasındaki gerilimlerle birlikte bir temsil krizi olarak ortaya çıkar. Seyircinin de sorumluluk alabileceği bir pozisyonda konumlandığı daha kışkırtıcı anlatılar üretmek amacıyla kimi yönetmenler, çeşitli estetik yollara başvururlar. Bu tezin amacı, sinemada kötülükle etik yüzleşmenin, yönetmenlerin estetik tercihlerini nasıl biçimlendirdiğini ve bu yolla kötülüğü algılama biçimlerimiz üzerine yeniden düşünmemizi sağlayan ne türden bir seyretme deneyiminin yaratıldığını anlamaya çalışmaktır. Bu amaçla yola çıkıldığında kötülük, Tanrı'nın ölümünün yarattığı değer krizi ve insanın sorumluluğunda temellenen modern bir mesele olarak karşımıza çıkar. Böylece modern süreçte felsefi, politik ve edebi tartışmaları biçimlendiren bir kavram olarak kötülüğün çok yönlü doğasını kavrayan disiplinler arası bir metodolojiden yararlanılmıştır. Kötülüğü geleneksel algılanışının ötesinde ele alan filmleri yeniden düşünürken, tezin araştırma yönteminde, özellikle Holokost üzerinden tanıklık ve temsil edilemez olan tartışmalarının yapıldığı çeşitli film örneklerinin analiziyle, hem içerik olarak hem de estetik tartışmayı içerecek şekilde biçimlendirilmiştir. Böylece tez, kötülüğü anlamanın, anlatmanın ve ona çıplak gözle bakabilmenin etik, estetik ve politik meselelerle nasıl da iç içe geçebildiğini vurgulamaktadır. Her ne kadar Holokost anlatıları üzerine temellense de, bu tartışmalardan Türkiye'de özellikle 90'lı yıllardan sonra kötülük ve geçmişşin travmaları ile yüzleşmeye çabalayan filmleri değerlendirmek için de yararlanılmıştır. Böylece amaç, hassas bir konuya yaklaşmak ve tartışmaları zenginleştirmek için yeni bir yol açmaktır.
İslam Hukuku açısından sinema ve problemleri

Fıkıh, hayatın her alanında nasıl yaşanması ve hareket edilmesi gerektiğiyle ilgili yollar gösteren, sınırlama ve düzenlemeler getiren bir bilim dalıdır. Bir iletişim ve eğlence aracı olan sinema hakkında, İslam'ın ve İslam hukukunun kendine ait özel bir bakış açısının olduğu bir hakikattir. Bu hakikatin boyutlarının incelenmesi, araştırılması ve ortaya çıkarılması büyük önem arz etmektedir. Sinema filmleri ve televizyon dizileri, İslam medeniyet tasavvuru ve fıkhın verileri ışığında ele alınıp teorik olarak yeniden gözden geçirilmiştir. Araştırmamızın birinci bölümünde, sanat ve sinema, İslam tasavvuru açısından ele alınmıştır. Yine bu bölümde sinema fıkıh ilişkisi ve meşruiyet tartışmaları incelenmiştir. Bu bölümde, özellikle sinemada temsil, rol, oyun ve eğlence kavramları üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde, yapım ve çekim aşamasında ortaya çıkan problem ve tartışmalar İslam hukukunun verileri açısından değerlendirilmiştir. Bu bölümde sinemada kadın konusuyla, sinemada sözlü ve fiili tasarruflar konusu, fıkıh perspektifi açısından ele alınmıştır. Son bölümde, İslam hukuku açısından sinema sanatının temel ilke ve prensipleri üzerinde durulmuştur. Bu prensiplerden, günümüzde çok tartışılan, mahremiyet kavramı irdelenmiştir.
Hollywood filmlerinde narsisistik karakter incelemeleri ve ölümcül yüzleşme halleri

Bu tezin amacı Hollywood sinemasından üç narsisist karakter örneğini, bu karaterlerin kendileri ile yüzleşme hallerini ve bu yüzleşme neticesinde evrildikleri yeni ruh halini incelemektir. Başta American Psycho ve daha ikincil düzeyde incelenen Dorian Gray ve Talented Mr. Ripley filmlerindeki narsisist protagonistlerin filmlerin sonunda ulaştıkları nihilist haller incelenir.
1980'den günümüze Türk sinemasında baba oğul ilişkisi

Baba oğul ilişkisi edebiyatta ve sinemada sıkça ele alınan bir konudur. Dünya sinemasında ve Türk sinemasında bu konuda çok sayıda film üretilmiştir. Herhangi bir tür sınırlaması olmadan Türk sinemasında çeşitli dönemlerde üretilen filmlerde genellikle çeşitli şablonlara bağlı kalınmıştır. Sinemamızın psikolojik derinlik konusundaki zaafları nedeniyle bu tür filmlerdeki baba ve oğullar genelde karton karakterler olmuştur. 1923'ten günümüze çeşitli değişimler yaşanan Türkiye'de, özellikle 12 Eylül 1980 sonrası her alanda olumlu ve olumsuz çok sayıda değişim ve dönüşüm yaşanmıştır. Baba oğul ilişkisini irdelerken otorite konusu kaçınılmaz olarak ele alınması gereken bir konudur. 12 Eylül darbesi yakın tarihte devlet otoritesinin yansıtılması açısından önemli bir olaydır. Bu bağlamda toplumun her alanında yaşanan değişim Türk sinemasını da etkilemiş, geçmişşteki bazı alışkanlıklar geride bırakılarak sinema dili ve anlatım teknikleri açısından olumlu adımlar atılmış, daha gerçekçi bir anlayış benimsenmeye başlanmıştır. 1980'lerde başlayan değişim ve dönüşümün birkaç kuşak sonra, 2000'li yıllarda ortaya çıkacağı varsayımından hareketle bu döneme ait üç popüler Türk filmi, sinemanın kolekif bilinçdışına seslenen en önemli sanatlarından biri olduğunu vurgulamak amacıyla Jungcu yaklaşımla ele alınıp çözümlenmiştir. Analitik psikolojinin kurucusu Carl Gustav Jung'un yaklaşımıyla ele alınan filmlerde farklı baba-oğul ilişkileri üzerinden Türk aile yapısı, ataerkil yapı, geleneksellik, modernlik, baba otoritesi, devlet otoritesi gibi kavramlar irdelenirken babanın çocuğun, özellikle erkek çocuğun her türlü gelişiminde önemli rol oynadığı, babanın yokluğunun, eksikliğinin veya aşırı otoritesinin bireyin sosyolojik ve psikolojik gelişiminde büyük olumsuzluklara yol açtığı saptanmıştır.
Sinemada kamera hareketinin film diline etkileri ve 'Hayatımın Rolu' filmi örneklemesi

Sinema görsel hikaye anlatım sanatıdır. Sinema nispeten yeni bir sanat biçimidir. Müzik, resim veya tiyatro tarihi ile karşılaştırıldığında tarihi çok kısadır. Televizyon ve internetin gelişiyle, filmler artık kolay ulaşılabilir hale gelmiştir. Herkes bir kamerayı tripod üzerine kurabilir, ancak sinematografi sanatı izleyicinin gördüklerini ve resmin nasıl sunulduğunu kontrol edebilmektedir. Film görsel bir araçtır ve en iyi filmler, hiçbir dialog oluşturmadan neler olduğunu anlatabilmektir. Sinema, teknik olarak kamera hareketlerine dayalıdır; kamera doğru görüntüleri iletebilmek için harekete ihtiyaç duyar. Hem görüntünün saptanmasında hem de saptanmış görüntünün izlenmesinde hareket birinci derece önemlidir. Bir başka deyişle kamera, mekanları, nesneleri veya figürleri farklı açıda ve yeterli netlikte görebilmesi için belli bir yoğunluktaki hareketlenmeye gereksinim duymaktadır. Bu çalışmada bitirme projesi ve ideolojik olarak yapılanmış olan 'Hayatımın Rolü' filminde oluşan kamera hareketleri genel özellikleriyle ele alınmaktadır. Öncelikle kamera hareketleri yapısı üzerinde durularak kamera hareketinin ne olduğu ve kuramsal olarak kamera ve kamera hareketi nedir sorusuna yanıt aranmaktadır. Çalışmada vurgulanmak istenen nokta kamera hareketlerinin filmin diline hangi etkide bulunduğudur. Bu araştırmanın temel amacıdır. Kamera hareketlerinin film diline etkisi örneklem olarak seçilen 'Hayatımın Rolü' filminde yer alan kamera hareketleri üzerinden açıklanması amaçlanmaktadır. 'Hayatımın Rolü' filmi Azerbaycan'da günümüzde de devam eden Karabağ savaşını anlatmaktadır. Savaşın zorlukları, şehit olmuş gençler, savaş alanında yaşanan zorluklar ve acılar filmde gösterilmiştir. Filmde anlatılmak istenen konunun izleyiciye iletilmesi için kullanılmış olunan teknikler, kamera hareketleri filmle ilgili bölümde anlatılmaktadır. Kamera hareketlerinin nasıl kullanıldığına dair daha geniş bilgi edinmek amacı ile bu alanda kendini kanıtlamış, birçok başarılı işe imza atmış Burak Kanbir, Tolga Kutlar, Serkan Güler ile konuya yönelik röportaj yapılmıştır.
90'lardan günümüze yeni Fransız aşırılığı'nda şiddet

İnsanoğlunun varoluşundan bu yana bir korku, acı ve ceza unsuru olan şiddet aynı zamanda patolojik olarak bir haz kaynağı olarak da bilinmektedir. Ancak özellikle 90'lar ile birlikte 'olağanlaşmış' bir seyirsel haz ve izlencesel talep olarak karşımıza çıkmaktadır. Uzun yıllar boyunca sosyoloji ve psikoloji gibi disiplinlerin araştırma konusu olmuş olan şiddet, kaçınılmaz bir toplumsal yansıma olan sanatın da içine girmesiyle birlikte, aynı disiplinlerin çözümleyici katkıları altında sinema içinde de kendini bir araştırma öznesi olarak var etmeyi başarmıştır. 1930'lardan 1980'lere değin büyük tepki çeken, yasaklanan ve lanetlenen holocoust ve cannibalism filmlerinin ardından şiddetin beyaz perdede bir talep nesnesi haline gelmesi başlangıçta şaşırtıcı görünebilir. Ancak burada dikkat edilmesi gereken iki önemli nokta vardır; birincisi modern dünyanın ve bizim tüketim toplumu olarak bildiğimiz yığının o zamandan bu yana bir hayli değişmiş bir görsel algıya sahip olduğu, ikincisi ise sözü edilen şiddetin tarih boyunca gösterilmiş olandan yöntem olarak farklı oluşudur. Bu yöntem farklılığı eskinin rastgele şiddetini değil yeni sistemin bize verdiği 'belirli bir şiddet' anlayışını ifade etmektedir. Tüm bu unsurlar François Ozon, Gaspar Noe, Claire Denis gibi yönetmenlerin liderlik ettiği, neon ışıkları, patlayan renkleri, uzun uzun gösterilen işkence ve cinsel şiddet sahneleriyle bilinen Yeni Fransız Aşırılığı Akımının temellerini atmakta ve onu araştırılması gereken bir kaynak haline getirmektedir.