turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Özel hukuk alanında cezai şart

Bu çalışmanın konusu temel olarak Türk Borçlar Hukuku sistemindedüzenlenmiş bulunan cezai şart müessesesini uygulama alanı bulduğu diğer kanun hükümleriyle birlikte incelemeye tabi tutmaktır. Ayrıca 2005 yılında hazırlanan Türk Borçlar Kanunu Tasarısı çerçevesinde değişen veya değişmeyen cezai şart hükümlerine de ilgili bölümlerde yeri geldikçe değinilmiştir. Tezimizin ilk bölümünde, cezai şartın terim, tanım, unsurları, amacı, hukuki niteliği hakkındaki görüşler ve uygulama alanına değinilmiş olup, ikinci bölümünde ise cezai şartın türleri, cezai şart alacağının ileri sürülmesinde muacceliyet şartı ve cezai şartınhükümleri ele alınmıştır. Üçüncü ve son bölümde, cezai şart ile zarar arasındaki ilişki ve cezai şartın sona ermesi durumları incelenmiştir. Tezimizin sonuç bölümünde, Yeni Borçlar Kanunu Tasarısında yer alan cezai şart hükümlerinin tarafımızca genel bir değerlendirmesi ve konuyla ilgili görüşlerimiz yer bulmuştur.
Trademark coexistence agreement

Marka hukukunda, markada teklik ilkesi esas olmakla birlikte, bu ilkenin bazı istisnaları bulunmaktadır. Bu istisnalardan bir tanesi de, marka sahiplerinin rızaen birlikte var olma sözleşmesi akdederek markaların birlikte var olmasına karar vermesidir. Markaların birlikte var olma sözleşmesi, aynı veya benzer markaların, barışçıl bir şekilde karıştırılma ihtimali olmaksızın birlikte var olabilmesini sağlayan bir sözleşmedir. Bu tezin kapsamını da işbu sözleşme oluşturmaktadır. Tez kapsamında; öncelikle markada teklik ilkesi ve bu ilkenin istisnaları ele alınmıştır. Bunlara ek olarak; markaların birlikte var olma sözleşmesi tanımlanmış, bu sözleşmenin benzer kurumlarla olan farkları tartışılmış ve bu sözleşmenin akdedilmesi için uygun koşullar açıklanmıştır. Sonrasında, farklı ülke ve bölgelerdeki uygulamalar ve yargı kararları göz önünde bulundurularak markaların birlikte var olma sözleşmesinin oluşumu ve kısıtlamalarına değinilmiştir. Bu kapsamda özellikle karıştırılma ihtimali ve rekabet hukukuna ilişkin kısıtlamalar incelenmiş, bu kısıtlamaların sözleşme üzerindeki etkilerine değinilmiştir. Son olarak, tarafların birlikte var olma sözleşmesi akdederken yer alması gereken hükümler ve bu hükümlerde dikkat edilmesi gereken noktalara dikkat çekilmeye çalışılmıştır. Sonuç olarak, birlikte var olma sözleşmesinin uygulaması ve tanınmasında bölgesel ve ülkesel farklılıklar olmasına rağmen bu sözleşmenin taraflar arasında uyuşmazlığın önlenmesinde ve uyuşmazlığın çözümünde oldukça büyük öneme sahip olduğu anlaşılmıştır.
Elektronik yayınların Fikri Mülkiyet Hukuku açısından değerlendirilmesi

Kültürel ve bilimsel ilerlemenin vazgeçilmez unsurlarından olan yayıncılık, uzun yıllardır yazınsal ve bilimsel metin eserler için basılı ortam üzerinden yürütülmekteydi. Ancak son yıllarda bilgisayar, internet ve bilişim teknolojileri alanlarındaki gelişmeler önemli şekilde artmış, bununla birlikte gerek dünyada gerek ülkemizde dijital ortamlarda yürütülen elektronik yayıncılık kavramı ortaya çıkmıştır. Elektronik yayıncılıkta, erişim ve kullanımının kolay, hızlı, düşük maliyetli olması gibi durumlar avantajlar iken; fikri hak ihlalleri açısından karşılaşılan yeni tip sorunlar ve bilişim güvenliği sorunları da dezavantajlardır. Pek çok elektronik yayın, başta internet olmak üzere çevrimiçi dijital ortamlarda veya çevrimiçi ağa bağlılığı bulunmayan çevrimdışı dijital ortamlarda kamuya sunulmaktadır. Özellikle bu durum, elektronik yayınları fikri hak ihlallerine ve fikri hukuk sorunlarına açık hale getirmektedir. Söz konusu sorunların çözümsüzlüğü ise bu alandaki değerli fikri üretimlerin sayısını, yaygınlığını, ticari dolaşımını olumsuz etkileyebilmektedir. Dolayısıyla, elektronik yayınların fikri hukuk korumasına konu edilebilmeleri için gerekli şartların belirlenmesi, elektronik yayınlar perspektifinden fikri hak tanımlamaları, hak ihlalleri, ihlal şekilleri ile ihlallerinden korunma yöntemlerinin ortaya konması önem taşımaktadır. Bu kapsamda çalışmamızda elektronik yayın, tanımlama ve sık üretilen türleri bağlamında kavramsal olarak ele alınacak, böylece incelememizin konu olarak sınırları da çizilmiş olacaktır. Ardından ilgili ulusal ve uluslararası mevzuat düzenlemelerine değinilecek; fikri hukukun temel kuralları ile başta 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu olmak üzere ilgili mevzuat çerçevesinde; fikri hukuk temel kavramları, başlıca fikri haklar ve hak ihlallerine karşı korunma yolları elektronik yayınlar bakımından incelenecek ve yorumlanacaktır. Çalışmamızın, eser sahibi, hak sahibi, kullanıcılar ile bu tür elektronik yayınların topluma sunulmasına aracılık eden kütüphaneler ve diğer ilgililerine katkı sağlayacağı değerlendirilmektedir.
Türk Vergi Hukukunda ihtirazi kayıtla beyanname verilmesi ve yargı aşaması

Vergi Usul Kanunumuzun 378/2. f. mükelleflerin beyan ettikleri matrahlara ve bu matrahlar üzerinden tarh edilen vergilere karşı dava açamayacaklarını hüküm altına almıştır. Vergi hukuku sistemimizde bu hükmün iki istisnası mevcuttur. Birincisi; Vergi hatası, İkincisi de; İhtirazi kayıtla beyanname vererek dava açmadır. Vergi Hatası, Vergi Usul Kanunumuzda düzenlemekle birlikte, ihtirazi kayıt Müessesi İle ilgili herhangi bir düzenleme mevcut değildir. Müessesenin hukuki sonuçlarına ilişkin düzenlemeye İdari Yargılama Usul Kanunu'nun 26/3. fıkrasında rastlamaktayız. Diğer yandan, ihtirazi kayıtla beyanname verme ve dava açmaya ilişkin müessesenin uygulanmasına yönelik düzenlemeleri, İdari Yargılama Usul Kanunu'nun 39/3. f. ve müteakip maddelerinde görmekteyiz. İhtirazi kayıt müessesinin uygulamasını yalnızca, beyannamelere ihtirazi kayıt koyarak dava açılması olarak görmek, söz konusu müessesenin çok dar bir kapsama inhisar ettirilmesi demektir. İhtirazi kayıt, Bir kısım hakların sonradan kullanılabilmesi için hukuki işlem esnasında konulan çekince kaydı olduğu için, mükelleflerin, idarenin vergilendirme ile ilgili işlemlerine karşı, hakkını arama imkanını verir. Nitekim, tezimizde ihtirazi kayıt müessesinin beyannamelere konulan çekincelere dayanılarak dava açmanın yanında, örneğin, tahakkuku tahsile dayalı vergilerde, idarenin amme alacaklarının tahsili usulü hakkındaki kanun ile ilgili tasarruflarda, müessesinin uygulama alanı bulduğunu da belirttik. Tezimizin birinci bölümünde; İhtirazi kaydın tanımı, özel hukuktaki yeri, yabancı ülkelerdeki uygulaması ile Türkiye'deki tarihsel gelişimi ve bugünkü uygulamasına yer verilmiştir. İkinci bölümünde; Ülkemizde, ihtirazi kayıtla beyanname verilmesi, beyanname ile vergilendirme dışında, diğer vergilerde ihtirazi kaydın uygulamasına ve yine bu bölümde, mükelleflerin ihtirazi kayıtla beyanname vermelerine ilişkin istatistiki verilere yer verilmiştir. Üçüncü bölümde ise; ihtirazi kayıtla verilen beyannamelere ilişkin yargıya başvurulması, yargılama süreci ve sonuçlarına yer verildiği gibi sonuçları çok önemli ihtirazi kayıtla açılmış, Anayasa Mahkemesi ve Danıştay'da görülmüş iki davaya tezimizde yer verilmiştir. Ayrıca, yine bu bölümde, ihtirazi kayıtla beyanname verilerek, açılan davaların sonuçlarına ilişkin istatistiki veriler yer almıştır. Dördüncü bölüm, Tezimizin sonuç ve öneriler kısmı olup, bu bölümde müessesenin değerlendirilmesi ile vergi hukuku sistemimizde olması gereken yeri hakkında önerilerde bulunulmuştur.
Telif haklarının vergilendirilmesi

Telif hakları, her türlü edebi eser, sinema eseri, musiki eser, güzel sanat eseri ile bilgisayar programları üzerindeki mali ve manevi hakları ifade etmektedir. Telif haklarına ilişkin yasal düzenlemeler 5846 Sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanun'unda yer almaktadır. Telif haklarının vergilendirilmesine ilişkin yasal düzenlemeler ise tek bir kanunda yer almamaktadır. Telif haklarının vergilendirilmesi konusunda fikir sahibi olabilmek için, vergi mevzuatımızda yer alan pek çok kanun incelenmek zorundadır. Gelir Vergisi Kanun'u, bu hakların vergilendirilmesine ilişkin içerdiği istisna hükmü ile bu yasal düzenlemeler içinde ayrı bir öneme sahiptir. Diğer kanunlar bakımından ise bu hakların vergilendirilmesine dair özel bir düzenleme yer almamaktadır. Bu kanunlar bakımından gayri maddi hakların vergilendirilmesine ilişkin genel hükümler telif hakları bakımından da geçerli olmaktadır.
Kooperatif yöneticilerinin ve denetçilerinin cezai sorumlulukları ve sorumluluğun tabi olduğu genel esaslar

İnsanoğlunun tek başına giyinme, barınma, beslenme gibi temel ihtiyaçlarını karşılamasının mümkün olmaması nedeniyle, karşılıklı yardım, dayanışma ve birlikte yararlanma temeline dayanan kooperatifçilik ortaya çıkmıştır. Kooperatiflerde, kooperatif ortaklarının ortak bir amaç için bir araya gelmeleri ve bu amacın gerçekleşmesi için ortaklığa katkıda bulunmaları söz konusudur. Kooperatif ortaklarının işbirliğine katılmaları için ise, kooperatif yöneticilerine ve denetçilerine güven duymaları zorunludur. Kooperatif ortaklarının kooperatif yöneticilerine ve denetçilerine güven duymaları için, kanun ve anasözleşme hükümlerine uygun olarak çalışan ve ortaklık menfaatlerini gözeten kooperatif yöneticilerine sahip olduklarını ve bu yöneticilerin kanun ve anasözleşme hükümlerine göre hareket edip etmediklerini denetleyen denetçilere sahip olduklarını bilmeleri, ayrıca kooperatif yöneticilerinin ve denetçilerinin kanun ve anasözleşme hükümlerine aykırı hareket etmeleri halinde sorumluluklarının bulunduğunu ve bu kişilerin suç işledikleri takdirde cezalandırılacaklarını bilmeleri gerekir. Kooperatif yöneticilerinin ve denetçilerinin, kanun ve anasözleşme hükümlerine aykırı hareket etmeleri halinde doğan sorumluluk türlerinden 'cezai sorumluluk' çalışmamızın konusunu oluşturmaktadır. Kooperatif yöneticilerinin cezai sorumlulukları konusunda, 1163 sayılı KK'nin 62 /son maddesinde kooperatif yönetim kurulu üyeleri ve memurlarının kooperatifin para ve malları ile evrak ve belgeleri üzerinde işledikleri suçlar nedeniyle kamu görevlisi gibi cezalandırılacakları düzenlenmiştir. Kooperatif yöneticilerinin cezai sorumluluk hallerine ilişkin 1163 sayılı KK'de, 5237 sayılı TCK'de ve 6102 sayılı TTK'de düzenlemeler öngörülmüştür. Kooperatif denetçilerinin cezai sorumluluk hallerine ilişkin ise, 1163 sayılı KK'de ve 5237 sayılı TCK'de düzenlemeler öngörülmüştür. Çalışmamızda kooperatif yöneticilerinin ve denetçilerinin kanun ve anasözleşme hükümlerinde öngörülen görev ve yükümlülüklerini ihlal etmeleri halinde, eylemlerine uyan suçların hangi kanunlarda, ne şekilde düzenlendiği, suçların özellikleri, öngörülen müeyyide, soruşturma ve kovuşturma usulleri, Yargıtay kararlarından örnekler de verilerek anlatılmıştır.
İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi'nde çalışanların hakları (8-11. Maddeler kapsamında)

çalışmada, çalışanların özel yaşam ve aile yaşamına saygı hakkı, düşünce vicdan ve din özgürlüğü, ifade özgürlüğü ile toplanma ve örgütlenme özgürlüklerinin korunması konusunda Sözleşme ile sağlanan koruma değerlendirilmiştir. Bu hak ve özgürlükler Sözleşme'nin 8 -11. maddelerinde herkes için tanınmaktadır. Çalışanların bu hak ve özgürlüklerinin çalışma ilişkisinde işverenin müdahalelerine karşı korunması, demokratik toplumda çoğulculuğun sağlanmasının yanı sıra Sözleşme'nin dayandığı temel ilkelerden bireysel özerklik ve insan onuru nosyonlarının da tabi bir gereğidir. Çalışma ilişkisinin çalışanın iş görme borcu ile işverenin ücret ödeme borcu dışında kalan büyük bir alanı işverenin yönetim ve disiplin hakkını kullanması ile doldurulmaktadır. Dolayısıyla çalışma yaşamında işverenin, çalışanın temel hak ve özgürlüklerine müdahale niteliği taşıyan pek çok farklı uygulaması ile karşılaşılmaktadır. Bu çalışma, ilk olarak 8 -11. madde hak ve özgürlüklerinin önemi, taraf devletlerin devlet ve özel sektör çalışanlarının Sözleşme'nin 8 -11. madde hak ve özgürlüklerinin korunması ve geliştirilmesine ilişkin negatif ve pozitif yükümlülükleri ile Mahkeme tarafından bu maddelere dayanılan davalarda yapılan değerlendirmenin yöntemi gibi konulara odaklanmaktadır. Daha sonra ayrı bölümlerde Mahkeme'nin ilgili içtihadı ışığında örnek kararlar üzerinden çalışanların çalışma ilişkilerinde Sözleşmenin 8 -11. madde haklarına müdahale oluşturan yaptırımlara karşı korunması konusunda Sözleşmenin sağladığı ve sağlayabileceği katkılar araştırılarak değerlendirilmiştir.
İptal davasında özel yetki kuralları

Belirli dava ve dava çeşitleri için uygulanan ve istisnai nitelikte olan özel yetki kurallarının kapsamına giren davalar ile özel yetkili mahkemelerin belirlenmesi önem arz etmektedir. Tez iki bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde görev ve yetki kavramı, medeni usul hukukunda genel yetki kuralı ile özel yetki kuralları, idari yargılama usulü hukukunda genel yetki kuralı ve genel yetkili mahkeme incelenmiş; idari yargılama usulü hukukunda yetki ile adil yargılanma hakkı arasındaki ilişki araştırılmıştır. İkinci bölümde ise iptal davaları özelinde özel yetki kuralları ile özel yetkili mahkemeler üç ana başlık altında incelenmiştir. Bunlar; kamu görevlileri ile ilgili davalarda yetki, taşınmaz mallara ilişkin davalarda yetki ve taşınır mallara ilişkin davalarda yetkidir. Bu üç ana başlık altında da üç farklı adım takip edilmiştir. Öncelikle, uygulamada yetkili mahkemenin belirlenmesinde tereddüde düşülen ve yetki uyuşmazlığının çıkmasına sebep olan iptal davaları tespit edilmiştir. İkinci olarak, özel yetki kurallarının kapsamına giren davalar ile özel yetkili mahkemelerin belirlenmesinde Danıştay'ın geliştirdiği kriterler tespit edilmiştir. Üçüncü olarak, özel yetki kuralları, özel yetkili mahkeme ve Danıştay'ın bunlara ilişkin geliştirdiği kriterler, özel yetki kurallarının konuluş amaçları, idarenin yargısal denetimi ve adil yargılanma hakkı gibi üst kavramlar üzerinden değerlendirilmiştir.
Feminist kuramın hukuka yansıması bağlamında: Eşitlik çerçeve yasası

Sistematik ve örgütlü bir mücadeleye feminizmle birlikte başlayan kadın hakları mücadelesi, 1960 sonrasında kadınların bir grup olarak algılanmasını takiben feminist kuramın en kapsamlı eserlerini vermeye başlamıştır. Artık günümüzde dünyanın birçok ülkesinde kadınlara karşı işleyen her türlü olumsuzlukları bertaraf edebilmek için projeler üretilmekte ve toplumsal cinsiyet eşitliğini sağlamaya yönelik eşitlik çerçeve yasaları çıkartılmaktadır. Bu çalışmanın amacı, gelişmiş bazı ülkelerde olduğu gibi, Türkiye'de kadınların toplumsal yaşama tam ve eşit katılımlarını sağlayacak geniş kapsamlı hukuki bir temelin oluşturulması olmaktadır. Bu çerçevede birinci bölümde, kadın-erkek eşitsizliğinin tarihsel bir perspektifi sunulmaya çalışılmıştır. Burada eşitsizlik sorununun toplumsal ve kültürel yönü vurgulanmış ve 'Eşitlik Çerçeve Yasasf'nın tarihsel ve sosyolojik bir temeli oluşturulmaya çalışılmıştır. ikinci bölümde, 'eşitlik', 'adalet' ve 'sosyal adalet' kavramları üzerinde durulmuştur. Bu kavramların farklı uygulama biçimleri ele alınmış ve bu yaklaşımların 'Eşitlik Çerçeve Yasası' karşısındaki işlevsellikleri ya da yetersizlikleri belirlenmeye çalışılmıştır. Üçüncü bölüm ise, 'Eşitlik Çerçeve Yasasfnın genel ve esnek bir çerçevesini çizmeyi amaçlamaktadır. Burada Yasanın felsefi ve hukuksal temelleri yanı sıra amacı ve metodolojisi, içerdiği tanımlar ve kapsamı belirlenerek hukuksal bir temel oluşturulmaya çalışılmıştır. 177
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarının Türk mülteci hukukuna etkisi

Çalışmada uluslararası hukukta birey kavramından hareketle uluslararası belgelerde mülteci tanımı, mülteci hukukunun tarihçesi incelenmiştir. 1951 Cenevre Sözleşmesi, 1967 Protokolü ve Birleşmiş Milletler Rehber İlkeleri temelinde mülteci statüsünün kazanılması, kaybı ve geri göndermeme ilkesine yer verilmiştir. İnsan haklarının korunmasına bağlamında Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'ne ve Sözleşme'nin Türk hukukundaki yerine değinilmiştir. Mahkeme'nin mülteci hukukuna ilişkin yaklaşımları tespit edilmeye çalışılmıştır. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarının Türk Mülteci Hukuku'na etkisi tespit edilmeye çalışılmıştır. 6458 Sayılı Yabancılar Uluslararası Koruma Kanunu öncesinde var olan düzenlemeler, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin bu hususlara yaklaşımı ve bu yaklaşımların etkisiyle 6458 Sayılı Kanun ile Türk mülteci hukukuna kazandırılan yeni uluslararası koruma statüleri ve bunlara ilişkin düzenlemeler kademeli olarak incelenmiştir.
Yabancı nafaka ilamlarının Türkiye'de tanınması ve tenfizi

Çalışmamızın konusunu 'Yabancı Nafaka İlamlarının Türkiye'de Tanınması ve Tenfizi' oluşturmaktadır. Çalışmanın temel amacı, uygulamasının yeni sayılabilecek bir nitelikte olduğu 5718 sayılı MÖHUK ve MÖHUK bakımından önceliği olan milletlerarası sözleşmeler karşısında nafaka ilamlarının Türkiye'de tanınması ve tenfizine ilişkin ilkelerin ortaya konabilmesidir. Çalışmada karşılaştırmalı hukuk açıklamalarına girilmeyerek, kanunda ve milletlerarası sözleşmelerde yer alan tanıma ve tenfiz şartları ile usulü detaylı bir şekilde incelenmiştir. Çalışmada yabancı nafaka ilamlarının tanınması ve tenfizine ilişkin MÖHUK ve milletlerarası sözleşme hükümlerinin uygulaması somutlaştırılmaya çalışılırken, Yargıtay kararlarından ve öğretide yer alan görüşlerden yararlanılmıştır.
Türk Hukukunda yabancıların taşınmaz mal edinmeleri

Yabancıların taşınmaz mal edinmeleri, Türk hukukunda olduğu kadar diğer hukuk sistemleri içinde önem taşımaktadır. Yabancıların taşınmaz mal edinme haklarının varlığı kural olarak kabul edilmekle birlikte, bu hakkın kayıtsız ve şartsız olarak bir devlet tarafından kabul edilmesi mümkün değildir. Kamunun çok yönlü çıkarları karşısında ülke vatandaşları için sınırlanabilen bu hakların, yabancılar yönünden de sınırlandırılması, demokratik esaslara aykırı görülmemelidir. Nitekim Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'ne bağlı 1 No'lu Protokolün 1. maddesinde de, devletler hukukunun genel prensipleri çerçevesinde yabancı kişilerin mülkiyet haklarının kamu yararı ve genel yararın gerektirmesi durumunda kanun ile kısıtlanabileceği açıkça kabul edilmiştir. İnsan Hakları Evrensel Beyannamesinin tanıdığı bu sınırlandırma imkanı, Türk hukuk sisteminde olduğu gibi diğer birçok hukuk sisteminde de kabul edilmiştir. Taşınmaz mülkiyetinin sosyal ve ekonomik yönden taşıdığı önem, ülke vatandaşları dışında, ülke sınırları içerisinde yabancıların taşınmaz edinimi konusunda sınırlamalar getirilmesinin esas gerekçesini oluşturmaktadır. Bu nedenle, yabancıların taşınmaz mal edinimi konusunun tarihsel gelişim seyri içerisinde geçirdiği aşamaların ayrıntılı olarak ele alınıp incelenmesi ve konunun tarihsel kaynaklarının ele alınması büyük önem taşımaktadır. Diğer taraftan konuyla ilgili mukayeseli hukukta ve uluslararası hukukta kabul edilen esasların incelenmesi, bu araştırmanın önemini daha da arttırmaktadır. Ayrıca Türk hukukunda konuyla ilgili hukuki düzenlemelerde son yıllarda meydana gelen değişiklikler ile yargı kararlarında ortaya çıkan gerekçelerin incelenmesi uygulamada karşılaşılan sorunlara ışık tutulması bakımından büyük önem taşımaktadır. 4916 sayılı Kanun ile değişiklik yapılan Tapu Kanunu'nun 35. maddesindeki düzenlemeye kadar yabancı tüzel kişilerin Türkiye'de taşınmaz mal edinme haklarının olmadığı doktrinde genel kabul görmüştü. Gerek bu kanunda gerekse bu kanunun Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilmesi sonucunda Tapu Kanununda değişiklik yapan 5444 sayılı Kanun'da taşınmaz mal edinme hakkına sahip tüzel kişiler, tüzel kişiliği haiz yabancı ticaret şirketleri olarak sınırlanmıştır. Bununla birlikte, yabancı sermayeli şirketlerin taşınmaz mal edinme hakları, 5782 sayılı Kanun ile yeniden düzenlenen Tapu Kanunu'nun 36. maddesinde hüküm altına alındığından söz konusu madde ile bu maddenin yürürlüğe girmesinden önce uygulanan Doğrudan Yabancı Yatırımlar Kanunu'nun 3/d. maddesi de önem arz etmektedir. Bu nedenle, Türkiye'de taşınmaz mal edinme hakkına sahip yabancı unsurluları; yabancı gerçek kişiler, tüzel kişiliği haiz yabancı ticaret şirketleri ve yabancı yatırımcı statüsündeki şirketler olarak sınıflandıran Tapu Kanunu'nun 35 ve 36. maddeleri tüzel kişiler bakımından ayrıntılı olarak ele alınmıştır.
İbn Hazm'ın nesh anlayışı

Nesh, şer'i bir hükmün daha sonra gelen şer'i bir hükümle kaldırılmasıdır. Kavram mahiyeti ve içeriği gereğince çok tartışılmıştır. İslam düşünce tarihinde nesh olayının kabul edenler olduğu gibi kabul etmeyenlerde vardır. Her iki görüş sahipleri de bir takım argümanlar sunmuştur. İbn Hazm, Endülüs fikir hayatında yetişmiş özgün isimlerden biridir. İbn Hazm da İslam şeriatında nesh olayının gerçekleştiğini savunmaktadır. İbn Hazm neshi, Allah'ın mutlak iradesinin bu şekilde tecelli etmesiyle açıklamaktadır.
Tıbbı kötü uygulamaya ilişkin zorunlu mali sorumluluk sigortası

Bir sorumluluk sigortası türü olan hekimin mesleki sorumluluk sigortası ülkemizde yeni olarak uygulanmaya başlanmış ve yasa ile yaptırılması zorunlu hale getirilmiştir. Bu çalışma ile 'Hekimin Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası'nın ülkemizdeki mevcut durumunun açıklanması amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda, araştırmanın birinci bölümünde sorumluluk sigortası ile ilgili temel kavramsal açıklamalara yer verilmiş, ikinci bölümde, tıbbi yardım ve müdahaleden doğan sorumluluk konusu ele alınmış, tıbbi müdahale, tıbbi hata ve türleri 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu çerçevesinde izah edilmeye çalışılmıştır. Araştırmanın üçüncü bölümünde ise, hekimin zorunlu mali sorumluluk sigortasının dünyadaki uygulamaları ile mevzuatımızdaki yeri ve uygulaması konuları incelenmiştir. Söz konusu inceleme, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu ve Tıbbi Kötü Uygulamaya İlişkin Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları çerçevesinde yapılmış ve Kanun ile Genel Şartlar'da problemli görülen ve doktrinde eleştirilen hükümlere de değinilmeye çalışılmıştır. Araştırma sonuçlarına göre, bu sigorta türünün ülkemizde zorunlu olarak uygulanmaya başlanmasının yerinde olduğu ancak, gerek Ticaret Kanunu'nda gerekse Genel Şartlar'da eleştiriye açık hükümler ile eksiklerin bulunduğu tespit edilmiştir. Bu bağlamda, hekim mesleki mali sorumluluk sigortasının verimliliğinin artırılması için gerekli değişikliklerin yapılması ve hukuki önlemlerin alınması gerektiği görülmüştür.
Roma Hukukunda Ceza Koşulu

Roma hukukunda ceza koşulu başlıklı tezimizle, günümüz hukukunda sözleşmesel ilişkilerde sıkça başvurulan ceza koşulu kavramının hangi ihtiyaçla ortaya çıktığı ve ne şekilde gelişim gösterip, hangi alanlarda kullanıldığı açıklanmıştır. Borçlunun borcunu hiç veya gereği gibi yerine getirmemesi şartına bağlı olarak kararlaştırılan ceza koşuluna nazaran daha eski olan bağımsız ceza koşulu, Roma hukukunda ceza koşulunun ilk uygulamalarını oluştururdu. Bağımsız ceza koşuluyla, sözleşmeyle taahhüt edilemeyen bazı edimlerle elde edilmek istenen sonuca ulaşılabilirdi. Buna rağmen sonradan ceza koşulunun tazminat fonksiyonu kazanmasıyla, borcun hiç veya gereği gibi tazmin edilmemesi sonucunda alacaklının zararı önceden çoğunlukla bir miktar para olarak belirlenirdi. Bu nedenle kural olarak, muacceliyet sonrasında ana borçtan kaynaklanan edim talebiyle birlikte ceza koşulu talebi, birbiriyle seçimlik bir şekilde yarışırdı. Her iki talebin birlikte istenebilmesi ancak borcun belirlenen yer veya zamanda ya da borcun gereği gibi ifa edilmemesiyle gerçekleşirdi. Ancak Roma hukukunda ceza koşulunun, götürü tazminat olarak görüldüğü bazı durumlarda, sadece ceza koşulu miktarı talep edilirdi. Roma hukukunda ceza koşulu çoğunlukla sözleşmelere eklendiği gibi, yargılama önünde bir kez daha hazır bulunulacağına ilişkin taahhütte, tahkimde, deniz ödüncünde, zapta karşı tekeffülde de kararlaştırılırdı. Sözleşmesel sorumluluk ilkelerinin gelişimine paralel olarak, ceza koşulunun muacceliyeti için borçlunun kusuru aransa da, ceza koşulunun bazı kullanımlarında kusur aranmazdı. Vadesi belirli olan edimlerde ceza koşulu vadeyle birlikte muaccel olurken; vadesi belirli olmayan ceza koşullarında muacceliyet için Romalı hukukçular farklı görüşlere sahipti. Ceza koşulu başlangıçtaki imkansızlık veya ahlaka aykırılık nedeniyle hükümsüz olabilirken; hakimin ceza koşulu miktarına müdahalesi mümkün olmamakla birlikte, faiz sınırlarını aştığı müddetçe ceza koşulu da kısmi butlan hükümlerine tabi tutulurdu.