turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Uluslararası Hukukta diplomatik ayrıcalıklar

Uluslararası toplumun birimleri arasında, uluslararası hukuk normlarına uygun olarak, menfaatlerin dengelenme faaliyeti olarak tanımlayabileceğimiz diplomasi, günümüze kadar birçok farklı dönemden geçmişştir. İnsan topluluklarının birbirleriyle ilişkiye geçmeye başladığı yazılı dönemin öncesinde temellerini bulan bu kavram, Yunan Şehir Devletleri, Roma ve Bizans İmparatorlukları ile birlikte çeşitli kurumlarla ayrıntılı bir yapılanmaya sahip olmuştur. Papalık etkisinde geçen Ortaçağ'ın ardından, Rönesans ile beraber, modern diplomasiye doğru ilerleyen süreç ivme kazanmıştır. Kuzey İtalya'da, 14. yüzyıl sonları ile 15. yüzyıl başlarında şehir devletleri arasında kullanılmaya başlanan mukim büyükelçilikler, o güne kadar olan diplomasi uygulamasını kökten değiştirmiştir. Devletler arasında sürekli ilişkilerin kurulması, bu döneme kadar sınırlı bir biçimde ve hukuki temellerden uzak olarak uygulanan diplomatik ayrıcalıkları, diplomasinin temel kurumlarından biri haline getirmiştir. Uzun dönemler, değişimler geçirerek gündeme gelen diplomasinin örf ve adet hukuku özelliği, kodlaştırma çalışmaları sonucunda 1961 tarihli Viyana Diplomasi İlişkileri Sözleşmesi'nin ortaya çıkmasına sebebiyet vermiştir. Viyana Diplomasi İlişkileri Sözleşmesi ile temel kurumları düzenlenen diplomasi, genel ve özel yetkili organlar tarafından yürütülmektedir. Genel yetkili organlar olarak karşımıza, devlet başkanı, hükumet başkanı ve dışişleri bakanı çıkmaktadır. Özel yetkili organlar ise, diplomasi temsilcilerinden meydana gelmektedir. Diplomasinin yukarıda belirtilen organlar aracılığıyla yürütülmesinde gündeme gelen diplomatik ayrıcalıklar, dokunulmazlık ve bağışıklık başlıkları altında toplanmaktadır. Kişi, bina, haberleşme ve seyahat dokunulmazlıklarının yanında, yargı, vergi ve gümrük bağışıklıkları yer almaktadır. Viyana Diplomasi İlişkileri Sözleşmesi ile genel çerçevesi belirlenen diplomatik ayrıcalıklar, devlet uygulamalarında farklı görünümlere sahip olabilmektedir. Bu durum, gönderen ve kabul eden devletler arasında uyuşmazlıklara sebep olsa da çözüm aşamasında meydana gelen gelişmeler, günümüz diplomasi uygulamasına şekil vermektedir.
Uluslararası ilişkilerde eleştirel yaklaşımlar

İUluslararası ilişkilerin alternatif tanımlamaları mümkün mü bu tezin temel araştırma sorusudur. Bu tez ayrıca merkezi temsil eden kimliklerin uluslararsı ilişkiler de nasıl diğer kimlikleri dışladığını araştırmaktadır. Soğuk savaşın sona ermesinden sonra uluslararası ilişkiler teorisinde iki problem popüler olmuştur. Birincisi, mainstream uluslararası ilişkiler teorilerinin Soğuk Savaşın sonunu açıklamakta yetersiz kalmalarıdır. Bazı düşünürlere göre bu sorunun nedeni, mainstream uluslararası ilişkiler teorilerinin positivist yaklaşımları benimsemelerinden dolayı değişimi tanımlamaya odaklanmamalarıdır. Ve bildiğimiz gibi positivist yaklaşımlar, değişim durumlarından çok sabit duruma odaklanmaktadırlar. Diğer problem, mevcut mainstream uluslararası ilişkiler teorilerinin malum kimliği yansıtması ve diğer kimlikleri dışlamasıdır. Bu problemin arkasındaki temel neden, uluslararası ilişkilerin modern doğasıdır. Bu iki problemin ve modernitenin positivist yaklaşımlarından dolayı alternatif uluslararası ilişkiler teorisi arayışlarından beklenen, bu arayışların modernite bağlamında olmasıdır. Bu iki amaçla ilk olarak tez, moderniteyi tartışarak ve uluslararası ilişkiler ile modernitenin ilişkisi ortaya çıkararak başlamıştır. Tezin ikinci bölümü, modernite problemine temelci yollarla yaklaşan eleştirel teoriler hakkındadır. Çalışmanın üçüncü bölümünde alternatif yaklaşımlar ve teoriler tartışılmıştır. Çalışmanın son bölümü Soğuk Savaşın sonu ve 11 Eylül özelinde uluslararası ilişkilerdeki kimlik problemini göstermiştir. Bunu yaparken ilk olarak, tezin temel amacı olan alternatif arayışları gösterilirken eleştirel yaklaşımlar alternatif uluslararası ilişkiler tanımlamaları olabilir mi tartışılmıştır. Tezin temel sonuçları üç noktada özetlenebilir. İlk olarak uluslararası ilişkiler teorisinin alternatife ihtiyacı vardır ve alternatiflerin de modernite sorununa odaklanmaya ihtiyaçları vardır. İkincisi, uluslararsı ilişkilerin en önemli problemi olarak merkezi kimlikdeki adaletsizliktir. İkincisi ile çok yakından ilişkili olarak üçüncüsü, bu problemlerin temel nedeni modernitedir ve tez bunu göstermeye çalışmaktadır.
التنافس السعودي الإيراني في اليمن 1990-2016م

Yemen'in stratejik öneme sahip konumu, yüzyıllar boyunca büyük güçlerin arzuladıkları bir yer olmasına yol açtı. 20. yüzyılın ikinci yarısında, özellikle İran İslam Devrimi'nin başarıya ulaşmasının ve Şah'ın devrilmesinin ardından, bölgedeki en büyük güçler olan Suudi Arabistan ve İran arasında bir rekabet kendisini gösterdi. Bu devletlerden her biri bölgede yayılma ve bir diğerinin nüfuzunu kırma çabasına girişti. Yine bu iki devlet arasındaki çatışma, rekabetin arasında kalan devletlerde vekalet savaşlarının patlak vermesine neden oldu. Aynı şekilde şu an Yemen'de yaşanan iç savaşın, Suudi Arabistan ve İran arasındaki çatışma ve rekabetin bir sonucu olduğu bilinmektedir. Yemen ve Suudi Arabistan arasındaki ilişkiler tarihi noktalarda şekil almış ve ilişkilerin seyrine etki etmiştir. Bunlardan en önemlisi Suudi Arabistan ve Yemen arasında 1934'te yaşanan savaştır. Bu savaşın sonucunda iki ülke arasında sınır sorunları baş göstermiş, 2000 yılında bir sınır anlaşması imzalanana kadar da devam etmiştir. Yine söz konusu sorunlar 2004'ten 2016'ya kadar bölgeyi kasıp kavuran olaylara da yol açmış ve iki ülke arasındaki ilişkilerin gidişatına etki etmiştir. Yemen ve İran arasında, İslam'dan önceki döneme kadar uzanan kadim ilişkiler vardır. Tarihte Yemen Kralı, Habeşlileri ülkesinden çıkarma konusunda Perslerden yardım istemiştir. Modern dönemde ise iki ülke arasındaki ilişkiler 1990'da Irak'ın Kuveyt'e saldırmasından fiili olarak başlamıştır. Nitekim ilişkiler 90'lı yıllarda birçok alanda büyük bir gelişme göstermiş, bunun yanında bölgede yaşanan gelişmelerin de bu ilişkiler üzerinde tesiri olmuştur.
Türkiye'nin Kuzey ve Doğu Afrika'ya yönelik yumuşak güç politikası

Yumuşak güç politikası eskiden beri var olan bir politika yöntemidir. Zamanla gelişen bu kavram, 1990 yılında Joseph Nye tarafından akademik literatüre dahil edilmiş, böylece bilimsel bir ivme kazanmıştır. Yılların birikim ve deneyimleri ışığında, sert gücün dış politika hedeflerini yerine getirme konusunda istenilen neticeleri veremediği ve olumsuzlukları beraberinde getirdiği görülmektedir. Bu durum, yumuşak güç politikasının birçok ülke tarafından benimsenmesine zemin hazırlamıştır. Türkiye de son yıllarda yumuşak güç politikasını benimsemiş ve bu politikayı değişik kurumlar aracılığıyla farklı ülkelerle uygulamaya başlamıştır. Yumuşak güç politikasının uygulandığı bölgeler arasında Kuzey ve Doğu Afrika yer almaktadır. Tarihi sürece bakıldığında, Türk dış politikasının, Osmanlı'dan beri Kuzey ve Doğu Afrika ile ilişkilerinin zikzaklı bir geçmişşe sahip olduğu görülmektedir. Bazı dönemlerde Türkiye, bu iki bölge ile iyi ilişkiler kurmuş, bazı dönemlerde de bu ilişkiler istenilen düzeyde gelişmemiştir. Fakat son yıllarda yapılan çalışmalar sonucunda, özellikle yumuşak güç politikası çerçevesinde, Türkiye'nin Kuzey ve Doğu Afrika ile ilişkilerinde önemli bir gelişme sağladığı görülmüştür. Türkiye'nin Kuzey ve Doğu Afrika'ya yönelik yumuşak güç politikası üç faktörden oluşmaktadır. Bunlar, devlet, sivil toplum ve özel sektördür. Devlet, diplomatik mekanizmalar hazırlamakta; sivil toplum, merkezi bir rol oynamakta; özel sektör ise çevre rolünü üstlenmektedir. Bu üç faktör birbiriyle işbirliği yaparak, Kuzey ve Doğu Afrika'da önemli başarıların gerçekleşmesine zemin hazırlamıştır. Bir taraftan ekonomik ilişkileri güçlendirirken, diğer bir taraftan Türkiye'nin imajını düzeltmiştir. Bu çalışmanın sonunda, yumuşak güç faktörlerinin birbirlerini tamamlayıcı rol oynadıkları görülmüştür. Bu çalışmanın ulaştığı önemli sonuçlardan biri de; yumuşak güç politikasının vazgeçilmez olduğudur.
1848-1849 Macar özgürlük mücadelesi ve Osmanlı siyasetinde Macar-Polonyalı mülteciler sorunu

Tezimizde Macar-Polonyalı Mülteciler Meselesinin Osmanlı Devleti'nin siyasi ve askeri gündeminde yarattığı derin etkiyi, Osmanlılara hatta yeni modern Türkiye devletine bıraktığı çağdaşlaşma mirasını; meselenin kökeninde yatan 1848 Avrupa İhtilallerine dayandırarak, yerli ve yabancı kaynaklardaki bilgileri analiz ederek değerlendirmeye çalıştık. Macar-Polonyalı Mülteciler en güvenilir sığınak olarak Osmanlı topraklarını gördüler. Türkiye'yi ikinci vatan benimsediler. Seve seve Osmanlı hizmetine girmenin yanı sıra Türk aydınlanmasına, ulusal bilinçlenmesine katkıda bulundular. Yirminci yüzyıl kaynaklarına bakılırsa kendi ırk kökenlerini, millilik vasıflarını ise Türk kültüründe aramaktan çekinmediler. Kossuth gibi bir önderi bağrından çıkaran Macar ulusunun hiçbir Avrupalı güce dayanmadan, hem topraklarındaki Macar olmayan topluluklara hem de Avusturya ve Rusya gibi iki devasa imparatorluğa karşı verdiği Özgürlük Savaşı Avrupa tarihinin önemli bir olayıdır. Diğer yandan hiçbir menfaat gütmeden, Avusturya ve Rusya ile savaş riskini göze almak pahasına Osmanlı Devleti'nin mültecilerin himayesini üstlenmesi; yüklendiği külfet ve uluslararası cebelleşme bir diğer önemli olgudur. Tezimiz söz konusu iki gerçekliği vurgulamak üzere iki bölümden oluşmuştur.
Testing the Sea Power Theory by comparing the navies of the ottoman empire and the Holy League

Bu tez çalışmasında, 16. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu'na ve Kutsal İttifak'a ait donanmaları karşılaştırırken, Alfred Thayer Mahan'ın Deniz Hakimiyeti Teorisi'ni de test etmiş olacağım. Bu testi yaparken, 16. yüzyılda, Osmanlı İmparatorluğu ve Kutsal İttifak'ın verdiği deniz hakimiyeti mücadelelerini, Preveze ve İnebahtı Deniz Savaşları üzerinden inceleyerek bu konuyu anlamamız ve Mahan'ın teorisini test etmemizde yardımcı olması açısından anlatacağım. Böylelikle, teoriye, tarihi perspektiften bakarak, Mahan'ın unsurlarının, Deniz Hakimiyeti için yeterli olup olmadığını görmüş olacağız.
Enerji güvenliği ve Türkiye

Tez kapsamında, Türkiye'nin enerji güvenliği politikaları ve bu politikaların temel bileşenleri, Türkiye'nin enerji ürünlerini tedarik ettiği ülkelerin ve kendi enerji güvenliği politikaları bakımından Türkiye'ye önem veren ülkelerin politikaları çerçevesinde açıklanmaya çalışılmıştır. Enerji güvenliği kavramının teorik çerçevenin çatısını oluşturduğu bu çalışmada, kavramın uluslararası ilişkiler anabilim dalında ne şekilde yer ettiği, kavramın ana unsurları ve net enerji ihracatçısı ülkeler ile net enerji ithalatçısı ülkeler bakımından kavramın anlamları üzerinde durulmuş ve kavramın bu iki ülke grubu bakımından da yeniden tanımına gidilmiştir. Bu doğrultuda, çalışma sırasında incelenen ülkelerin enerji güvenliği politikalarının ne şekilde yapılan tanımlarla örtüştüğü de test edilmiştir. Türkiye'nin enerji güvenliği politikalarının tespiti, enerji güvenliğine ilişkin birincil kaynak olarak nitelendirilebilecek belge ve dokümanlarla birlikte konuya ilişkin kanunların da incelenmesi ile ortaya konmuştur. Bu şekilde incelenen Türkiye'nin enerji güvenliği politikalarında, ana etkileyici dış faktörlerin Rusya, ABD ve Avrupa Birliği olduğu tespiti yapılmış ve bu tespit çerçevesinde bu ülkelerin bundan sonraki dönemde de Türkiye'nin enerji politikalarındaki etki düzeyleri tartışılmıştır. Bu üç temel dış faktör dışında, Türkiye'nin enerji güvenliği politikalarında halihazırda etkili olan diğer ülkelerin de önümüzdeki dönemde bu politikalardaki etki düzeylerinin ne olabileceği tez kapsamında değerlendirilmiştir.
SSCB'nin dağılmasından sonra Türk Cumhuriyetleri ve Türkiye ilişkileri

SSCB'nin dağılmasından sonra bağımsızlıklarını kazanan Türk Cumhuriyetlerinin bulundukları coğrafyada jeo-politik bir boşluk alanı oluşmuş ve bu bölgedeki zengin doğal kaynakları bir cazibe merkezi haline gelmiştir. Enerjiye ve enerji iletişim hatlarına sahip olmak günümüz dünyasının en öncelikli konularından biridir. Bölgeye tarihsel ve coğrafi yakınlığı düşünüldüğünde Türkiye bu konulardan uzak kalmamalı ve politikalarını aktifleştirmelidir. Bunun yanı sıra bölgede birçok sorun bulunmaktadır. Genellikle Türk Cumhuriyetlerini doğrudan ya da dolaylı olarak etkileyen bu sorunlar güncel gibi görünmelerine rağmen tarihsel temellere sahip krizlerdir. Bölge ile tarihsel ve coğrafi yakınlığı olan Türkiye'ye de Türk Cumhuriyetleri ile olan ekonomik, kültürel ve siyasi ilişkilerini geliştirmede büyük sorumluluklar yüklenmiştir. Bu sorumluluklar Türkiye açısından bir fırsat penceresi olarak değerlendirilmelidir. Çünkü Türkiye, bölgede tek başına üstün özelliklere sahip bir devlettir. Bu çalışma Türkiye ve Türk Cumhuriyetleri'nin tarihten günümüze kadar olan ekonomik ve siyasi ilişkilerini incelemektedir. Türk dış politikasında Türk Cumhuriyetleri'nin yeri ve izleyeceği siyasi ve ekonomik politikalar çalışmanın ana fikrini oluşturmaktadır.
Türkiye'nin Suriye politikası 2011-2013

Türkiye'nin Suriye Krizi' ne yönelik dış politikası değerlendirilmiş, ikili ilişkilerin seyrinde geçmişşten günümüze durum tespiti yapılmış ve Arap Baharı'nın Suriye'deki gidişatının, ilişkilere olan etkisi belirlenmeye çalışılmıştır. Belirlemede ölçüt; ikili ilişkilerin geçmişşi, mevcut uluslararası sistemin yapısı ve Orta Doğu'nun yaşadığı büyük değişim dalgası olmuştur. Çalışma kapsamında Arap coğrafyası ve Suriye'deki değişimler dikkate alınarak güvenlik açısından önem kazanan bölgede, Türk dış politikasının Suriye Krizine etkisiyle gelinen son dönem güvenlik durumu irdelenmiş ve muhtemel senaryolar üzerinde durulmuştur.
Türk-Amerikan ilişkileri açısından Kıbrıs sorunu

Türk-Amerikan ilişkilerinde 1960 yıllarına kadar Ameri ka-Rusya ilişkileri belirleyici olmuşken, bu yıllardan sonra Türk-Amerikan ilişkilerinde Kıbrıs önemli bir etken olmuştur. Adadaki herhangi bir gerginlik derhal iki ülkenin birbirleri ile olan tutumlarına yansımıştır. Türkiye Cumhuriyeti' ne gönderilen 1964 Johnson mektubu, ve 1975'de uygulanmaya başlayan silah ambargosu kararı hep iki, ülkenin Kıbrıs ile ilgili çelişkilere düştükleri zamanlarda ortaya çıkmıştır. Öte yandan geçmişşten bu yana Kıbrıs'ı bir Yunan adası olarak gören ve adayı Enosis yolu ile kendisine bağlamak isteyen Yunanistan, Amerika'da yürüttüğü etkin lobicilik faaliyetleri ile hep bu tedirginliği tırmandırmıştır. Kıbrıs ile ilgili olarak hiçbir zaman önceden plan yapmayan Türkiye, daima Yunanlıların ve Güney Kıbrıs Rumları' nın, politikalarına karşı kendini ve Kıbrıslı Türkleri savunma durumunda kalmış, politikaya karşı bir tepki politikası oluşturmuştur. Bu yüzden farklı dönemlerde Türkiye'nin farklı Kıbrıs politikaları olmuştur. Amerika için ise önemli olan stratejik bakımdan önemli bir yerde bulunan Kıbrıs adasının, iki müttefiği arasında bir savaş nedeni olmaması ve adadaki sorunlara kutup dışı bir ülkenin karışmamasıdır. ıııÖte yandan Kıbrıslı Türkler ve Kıbrıslı Rumlar Kıbrıs'ın sahibi olan iki topluluktur ve Kıbrıs her ikisinin de vatanıdır. iki toplulukta ayni kaderi paylaşmakta ve adada barış içinde yaşamak istemektedirler. Fakat otuz üç yılı aşkın süredir devam eden görüşmeler şunu göstermiştir ki iki toplum arasında hala bir iletişim kopukluğu vardır ve adada karşılıklı güven ortamının oluşturulması gereklidir. Bu durum devam ettikçe Kıbrıs probleminin bir çözüme kavuşması çok zordur. iv
Analyzing Kurdish politics in Syria: A dependent nationalism

Bu tez, 1946- 2014 yılları arasında Suriye'deki Kürt siyasetini incelemektedir. Suriyedeki Kürt siyasi hareketinin nasıl ortaya çıktığını ve geliştiği üzerinde çalışmaktadır. Çalışmanın önemli çıkarımlarından biri, Suriyedeki Kürtlerin kendi başlarına bir etnik milliyetçilik kurmaktan ve yürütmekten çok Türkiye ve Irak'taki Kürt hareketlerinin etkisi altında kaldıkları ve bu sebeple Suriye'de bağımsız bir Kürt milliyetçiliği bulunmadığı ve Türkiye ve Irak'taki hareketlere bağımlı kaldığıdır. Etnik dinamiklerin yanında Suriye devletinin politikaları Suriyeli Kürtleri kendilerine yabancılaştırmış ve farklı kendilerine özgü bir kimlik oluşturmalarına sebep olmuştur. Bu tez, tarihsel olarak Suriye'nin bağımsızlığından sonraki dönemi çalışıyor olmasına rağmen, hareketin 1946 öncesi Fransız Mandası dönemindeki siyasi ve kabile tarihine de değinecektir. Çalışmanın önemli bir kısmı Suriye'deki Kürt siyasi hareketinin organizasyonel yönüne ayrılmıştır. Suriyeli olmayan Kürt aktörlerin müdahalesi, demokrasinin yetersizliği /sorunları ve kişisel sorunlar Suriye'deki Kürt siyasi partileri ve onların çatı örgütlerinin arasındaki bölünmelerin sebeplerindendir. Akademik alanda az çalışılmış olması, bu tezin konusunu önemli kılmaktadır. Tezin konusunu önemli kılan bir diğer nokta, Suriyeli Kürtlerin günümüz Suriye iç savaşında önemli aktörler olmaları ve bu aktörlerin tezin çalışma konusu olmalarıdır.
Temporary protection in International Law

Tarih boyunca iltica hareketleri, dini ve etnik hoşgörüsüzlüklerden kaynaklanmış, günümüzdeyse genellikle ülkeler arasındaki savaşlar, iç savaşlar, devrimler, yabancı devletlerin işgali ve ırk, din, dil ve etnik köken ayrımı gözeten ayrımcı ve baskıcı rejimler yüzünden yaşanmaktadır. Ulusal ve uluslararası düzeylerde anlaşmalar, protokoller, düzenlemeler ve genelgeler hazırlanarak iltica ve uluslararası korumaya yasal bir dayanak oluşturulmaya ve bu kavramlara yasal tanımlamalar getirilmeye çalışılmıştır. İlticayla ilgili temel sözleşme 1951 tarihli Cenevre Sözleşmesidir ve temel protokol de 1967 tarihli protokoldür. Türkiye bu sözleşme ve protokolü coğrafi kısıtlama şartıyla kabul etmiş, 1994 tarihli yönetmelik yürürlüğe konmuştur. Ardından Türkiye'nin ilticayla ilgili ilk kanunu olarak 'Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu' yürürlüğe girmiştir. Bu kanunun Geçici Korumayı düzenleyen 91. maddesi temel alınarak 1994 Yönetmeliği yürürlükten kaldırılmış ve yerini Geçici Koruma Yönetmeliği almıştır. Türk Hukukuna göre üç çeşit uluslararası koruma türü vardır: mülteciler, şartlı mülteciler ve ikincil koruma. Geçici Koruma ise, YUKK'taki uluslararası koruma türleri arasında sayılmamaktadır. Geçici Koruma statüsü sadece Bakanlar Kurulu kararıyla verilebilir ve ülkelerini kitlesel akınlar halinde terk etmeye zorlanmış, topluca başka bir ülkeye giriş yaparak acil koruma talebinde bulunmuş ve hayati tehlike yaratan durumların ortadan kalkmasıyla ülkelerine dönmeleri beklenen yabancılara sağlanan koruma olarak tanımlanmaktadır. Türkiye, tarih boyunca koruma talep eden çok sayıda kişiyi ağırlamıştır. Boşnaklar, Iraklılar ve şimdi de Suriyeliler geçici koruma altına alınanlara örnektir.
Kazakh-Russian relations in the post-cold war era: 1991-1995

oz SOĞUK SAVAŞ SONRASI KAZAK-RUS İLİŞKİLERİ: 1991- 1995 Sürücü, Cengiz Yüksek Lisans, Uluslararası İlişkiler Bölümü Tez Yöneticisi: Doç. Dr. Süha Bölükbaşı Aralık 1997, 105 sayfa Tez ile amaçlanan Sovyetler Birliğinin dağılması ile bağımsızlığım kazanan Kazakistan' m Rusya ile ilişkilerini incelemektir. Kazak-Rus ilişkilerindeki değişiklik ve devamlılık eğilimleri Kazakistan' m dış politikasını etkileyen iç ve dış faktörler ışığında incelenmektedir. Tez, Kazakistan'ın ikili ilişkilerde oluşan sorunları aşmak için Bağımsız Devletler Topluluğu bünyesinde yeniden birleşme önerileri sunmasına karşın iki devlet arasındaki sorunların büyümesinin engellenemediğine dikkati çekmektedir. İkili ilişkilerdeki sorunlar, genel olarak, Rusya'nın geçiş sürecinde çevresine yönelik dış politikasını daha radikal ve sert bir biçimde tanımlaması ile ilintili olduğu ölçüde Kazakistan'ın ulusal çıkarları ile çatışmaktadır.
İnsani gelişmişlik endeksi'nin OECD ülkelerine uygulanması

İnsani Gelişmişlik Endeksi, Yaşam Beklentisi, Yetişkin Okur-Yazarlığı ve Okullaşma ile Kişi Başına Düşen Gayrisafi Yurtiçi Hasıla olan dört ana göstergeye bağlı olarak ülkelerin milli refah düzeylerini ölçmektedir. Fakat insani gelişmişlik, şu an İGE'nde yansıtılandan çok daha geniş ve boyutlu bir kavramdır. Buna istinaden endeksin, toplumsal gelişmişliğin daha fazla boyutunu hesaba dahil etmesi için teorisi ve hesaplanmasında bir gözden geçirmeye ihtiyaç vardır. Bunu gerçekleştirmek için, ülkelerin insani gelişmişliğinin önemli bir belirleyicisi olan işsizlik oranı, orijinal İGE modeline eklenmiştir. Tavsiye edilen endeks, 'İşsizliğe göre ayarlanmış İGE' olarak adlandırılmış ve İGE- 2 ile gösterilmiştir. Bu çalışmada, İGE-2, 1998 ve 2007 arasındaki yıllar için 30 OECD ülkesi için hesaplanmıştır. Ülkeler, İGE ve İGE- 2 verilerine bağlı olarak 'Kümeleme Analizi' yöntemi ile sınıflandırılmıştır. Bunun akabinde, ülkelerin verimlilik değerlerinin hesaplanmasında, hem İGE modeli, hem de İGE- 2 modeli üzerinde 'Veri Zarflama Analizi ' uygulanmıştır. Sonuçlar, işsizlik oranının İGE'ne yeni bir gösterge olarak eklenmesinin endeksi daha kapsamlı hale getirme potansiyeli ve ülkelerin kalkınma performanslarını değerlendirmede uygun bir yaklaşım olduğunu göstermektedir. Önerilen endeks İGE'nin alternatif veya tamamlayıcısı olarak düşünülebilir. Çıkan sonuçlar için gerekli öneriler yapılmıştır.
Kosova'daki Türk barış gücünün bölgedeki Türk algısı üzerindeki etkileri

Balkanlar, birçok farklı etnik kimliğe, farklı inançlara ve siyasi görüşlere ev sahipliği yapmaktadır. Bu farklılıklar zaman zaman büyük krizlerin ortaya çıkmasına sebep olmuştur. Yugoslavya'nın dağılmasının ardından ortaya çıkan aşırı milliyetçi eğilimler bölgede birçok silahlı çatışmanın oluşmasına sebep olmuştur. Bu çatışmalar Bosna-Hersek ve Kosova bölgelerinde katliamlara dönüşmüştür. Yugoslavya dağıldıktan sonra Sırbistan-Kosova gerginliği, Kosova Savaşı, Kosova'ya NATO müdahalesi, NATO müdahalesi sonrasında kurulan UNMIK yönetimi ve oluşturulan KFOR güvenlik gücü, KFOR bünyesinde Türk Barış Gücü'nün Kosova'da görev yapması, Türk Barış Gücü'nün bölgede yapmış olduğu faaliyetler ve Kosova halkının bu faaliyetlere olan ilgisi, Türk Barış Gücü faaliyetlerinin bölgedeki Türk algısına etkileri gibi konular bu tezde işlenmiştir. 12 Haziran 1999 tarihinden itibaren Türk Silahlı Kuvvetleri'ne bağlı askeri birlikler KFOR bünyesinde Kosova'da görev yapmaya başlamıştır. Kosova'nın PRİZREN şehrinde konuşlu bulunan Türk Temsil Heyeti Başkanlığı ''Güvenli ve emniyetli bir ortam tesis etmek, yerel ve uluslararası kuruluşlarla işbirliğini geliştirmek ve Kosova Güvenlik Kuvvetlerinin gelişmesine destek sağlamak'' parolasıyla Kosova'daki faaliyetlerine devam etmektedir. Bu asli görevlerinin haricinde birçok sosyal sorumluluk projesinde görev alan Türk Temsil Heyeti Başkanlığı eğitim, sağlık, ekonomi, kültür, tarih gibi birçok alanda büyük projelerde yer almıştır. Türk Temsil Heyeti Başkanlığı'nın bölgedeki faaliyetleri gerek Kosova'da gerekse uluslararası alanda birçok kesimin takdirini toplamaktadır. Türk Temsil Heyeti Başkanlığı'nın bölgedeki faaliyetleri, Balkan Savaşları sonrasında bölgede çok aktif olamamamız sebebiyle düşüşte olan saygınlığımızı tekrar kazanmamızı sağlamıştır ve bölgede sahip olunan Türk algısını olumlu yönde değişime uğratmıştır.
The increasing role of NGO in international relations system

Bu çalışma, Uluslararası İlişkiler Sistemi içinde kritik bir öneme sahip olan NGO olgusunu irdelemeye yöneliktir. NGO'ların tanımsal bir çerçeveye oturtulabilmesi, uzun süredir akademisyenlerin ilgi alanında olduğundan, öncelikle kavramın içeriği ve kapsama alam üzerinde durulmaktadır. Ardından NGO'ların tarihsel gelişim süreci perspektifinde belli başlı kilometre taşlarına değinilerek, karakteristik özellikleri ve kategorizasyonuna ilişkin veriler sunulmakta. İkinci bölümde, NGO'ların toplumsal bazdaki etkisinden hareketle yol açtığı değişimler ile; devlet, NGO ve toplum arasındaki interaktif yapıdan bahsedilmektedir. Akabinde, NGO'nun Global Sistemdeki rolü, aktiviteleri ve çalışma tarzları açıklanarak, çalışma şu sonuca odaklanmaktadır: NGO olgusu 21. Yüzyılın serencamesinde nirengi bir nokta teşkil edecek ve bu gönüllüler ordusu geleceğimizin şekillenmesinde vazgeçilmez yapı taşlarından biri olacaktır.