turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Securitization of refugees in Ghana: A case study of Ivorian refugees

Bu çalışma, Gana'daki Fildişili mültecileri bir saha çalışması olarak kullanarak, güvenlikleştirme teorisinin Gana'daki mülteci çalışmalarına nasıl uygulandığını incelemektedir. Gana'daya toplu mülteci akışı 1990'da bazı Afrika ülkelerindeki siyasi istikrarsızlıklar nedeniyle başlamıştır. Gana'daki mülteci yerleşmelerinden sonra, geçim kaynakları, istihdam, ceza hukuku, uyum ve daha birçok konuda birçok sorun ortaya çıkmıştır. Mültecilerle ilgili çeşitli meselelere nedeniyle, 2008'de Liberyalı mültecilerin Gana'ya güvenlik tehdidi olduğu ilan edilmiştir. Yukarıda belirtilen hususlar göz önüne alındığında, bu çalışma Gana'daki Fildişili mülteci durumunu araştırmak için güvenlikleştirme teorisi ile çok sektörlü bir güvenlik çalışması yaklaşımı uygulamaktadır. Çalışmada nitel yöntem yaklaşımı uygulanmıştır. Hem birincil hem de ikincil veriler kullanılmıştır. Birincil veriler mültecilerle, ev sahipliği yapan toplulukların üyeleriyle, Gana Mülteciler Kurulu ile, mülteci çalışmaları konusunda uzmanlarıyla ve mültecilerle çalışan STK'ları/NGO'ları görüşmeleri içermektedir. İkincil veriler medya raporlarından, Gana'daki mülteciler hakkındaki resmi belgelerden ve diğer gerekli literatürden alınmıştır. Çalışma, güvenlikleştirme teorisinin temel kavramlarını uygulayarak elde ettiği bulguları analiz etmektedir. Buna göre, bu çalışma mültecilerin yarattıği bunların sebeb olduğu meselelerinin, mültecilere, ev sahipliği yapan topluluklara ve neredeyse tüm Gana'ya yönelik etkilerini etkilerini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Çalışma Gana hükümetinin bir gönüllü geri dönüş programı aracılığıyla Fildişili mültecileri dolaylı bir şekilde nasıl güvenlikleştirdiğini göstermiştir. Fildişili mülteciler ülkelerine geri dönme konusunda korkularını dile getirmelerine rağmen Gana' hükümetinin odağı Fildişili mültecilerin eve dönmeleridir. Çalışma geçim sorunlarında, cezai faaliyetlerinde, işsizlikte, gönüllü geri dönüş programında ve entegrasyon programının eksikliğinde ortaya çıkan varoluşsal tehditleri tanımlamıştır. Güvenlik söylemi yukarıda belirtilen faktörlerle analiz edilmiştir. Güvenlikleştirme teorisi bakış açısından çalışma, Gana'nın mültecileri dolaylı olarak güvenlik meselesi haline gitirdiğini ileri sürmektedir. Anahatar Kelimeler: Mülteci, Güvenlikleştirilme, Güvenlik, Tehdit, Gana, Fildişili
Filistin sorunu özelinde Türkiye'nin 1990'lı yıllar ve sonrasındaki Ortadoğu politikası

Bu çalışma, Türkiye'nin Ortadoğu'ya bakışını ve Filistin Sorunu'nun Türkiye'nin Ortadoğu politikasına etkilerini inceleme amacıyla ele alınmıştır. Ortadoğu'nun stratejik önemi, 20. yüzyılda bölgenin zengin enerji kaynaklarına sahip olduğunun keşfi ile daha da artmıştır. Türkiye'nin bölgeye komşu olması ve bölge ile tarihsel ve kültürel bağlarının bulunması Türkiye açısından bölgenin önemini bir kat daha artırmıştır. 80'li yılardan sonra artan terör tehdidi ile Türkiye bölgeyle güvenlik açısından da ilgilenmeye başlamıştır. Türkiye'nin Ortadoğu politikasına ekonomik ve güvenlik boyutunun yanında Filistin sorunu da etki etmektedir. İsrail Devleti'nin kurulması ile başlayan Arap-İsrail çatışması Türkiye'nin Ortadoğu politikasının şekillenmesinde etkili olmuştur. Soğuk Savaşın bitiminin ardından yani 1990'lı yıllardan itibaren uluslararası alanda yeni bir takım açılımlar ortaya çıktı. Irak'ın Kuveyt'i işgaliyle başlayan gelişmeler Ortadoğu'yu sıcak gelişmelerin merkezine oturttu. Türkiye dış politika ve güvenlik anlayışını yeni döneme uyarlamak zorunda kaldı. Türkiye'nin tehdit algılamaları bu dönemde kuzeyden güneye kaymaya başlamıştır. Bu dönemde PKK, su sorunu ve Kuzey Irak'taki gelişmeler Türkiye'nin bölgeyle olan ilişkilerini şekillendirmiştir.
State identity, energy security and foreign policy: A comparative analysis of Germany and Turkey

Bu çalışmanın başlıca amacı, Türkiye ile Almanya'nın devlet kimliği ve enerji güvenliği algıları arasındaki karşılıklı etkileşimi ve bu etkileşimin dış politika davranışlarına yansımalarını sosyal inşacılık bağlamında incelemektir. Bu doğrultuda iki ülkenin Soğuk Savaş sonrası enerji politikaları, piyasa yapıları ve uluslararası örgütlerle ilişkileri devlet kimliği etrafında incelenmiştir. Çalışma iki temel soruyu temel almaktadır: Türkiye ile Almanya'nın devlet kimlikleri ile enerji güvenlikleri arasındaki etkileşim nedir? Ve bu ülkelerin enerji politikaları ve dış politikaları arasında nasıl bir etkileşim vardır? Bu tezde süreç takibi ve eleştirel söylem analizi yöntemleri kullanılmış ve Almanya ile Türkiye karşılaştırmalı olarak tartışılmıştır. Bu bağlamda, Almanya'nın devlet kimliği çerçevesinde norm odaklı bir enerji politikası benimsediği ve bu enerji politikasının dış politikasına benzer bir şekilde yansıdığı görülmüştür. Öte yandan, Türkiye'nin enerji politikası güç parametreleri etrafında şekillendirilmektedir ve bu anlamda iki ülkenin enerji güvenliği algıları farklılık göstermektedir. Bu tez yedi bölümde incelenmiştir. Girişin ardından, ikinci bölüm kavramsal ve teorik çerçeveyi içerecek, daha sonra metodoloji tanıtılacaktır. Dördüncü ve beşinci bölümde Almanya ve Türkiye devlet kimliği, enerji güvenliği ve dış politika açısından incelenecek, altıncı bölümde bu iki ülke karşılaştırılarak ve sonuca geçilecektir.
The role of Iran in construction of Hezbollah's identity as a non-state actor in the Middle East after the 1979 Islamic revolution

Hizbullah, Lübnan İç Savaşı'nın (1975 1990) en kritik dönemine tekabül edenkuruluşunu takiben, bir yandan Lübnan iç siyasetinde kudretli bir aktör olarak ön plana çıkarken, diğer yandan da uluslararası toplumun dikkate değer ölçüde gündemini işgal eden bölgesel bir devlet dışı aktör haline gelmiştir. Şii kökenli paramiliter bir yapı olarak, Hizbullah'ın tarihi, İsrail'le çok sayıda çatışmaya sahne olmuştur. Örgütündevrimci ve Şii karakteri, İran İslam Cumhuriyeti rejimiyle güçlü ve dayanıklı bir ittifakıberaberinde getirmiştir. Esasen Uluslararası İlişkiler disiplininin de ortaya koyduğu üzere, Ortadoğu'daki devlet dışı aktörlerin siyasi kimliğinin şekillenmesinde, din kökenliunsurların ve dini liderlik kurumlarının yadsınamaz bir ehemmiyeti bulunmaktadır. Bununla birlikte, devletlerin dış politikasında siyasi oluşumların kurulması ve bu yoldadini dinamiklerin araçsallaştırılmasına ilişkin, sistemli ve kaynaklara dayalı olarak hazırlanmış az sayıda çalışma bulunmaktadır. İran dini liderliği tarafından yürütülen ve Şii İslam yorumu üzerinden bölgedeki Şii kökenli grup ve topluluklar üzerinde nüfuzoluşturan kompleks mekanizmaların mütalaa edilmesini hedefleyen bu çalışmanınhazırlanmasının arkasındaki asıl saiklerden biri de bu eksikliktir. Bu çalışma, ABD'nin Ortadoğu'daki hegemonyasıyla mücadelesinde, İran'ın dayandığı devrimci dış politikaya destek tabanının oluşturulması çerçevesinde, bölgedeki siyasi oluşumlarla kurduğu ortaklık ilişkisini güçlendirme yönündeki gayretlerine odaklanmakta ve Hizbullah örneği temelinde bu ilişkinin boyutlarını incelemektedir. Uluslararası İlişkiler disiplinindeki teorik yaklaşımlarda İslami kökenli dini kimlik inşası ihmal edilmiştir. Bununla birlikte, bu çalışmada teorik çerçeve olarak Sosyal İnşacılık teorisinden faydalanılacaktır. Bu kapsamda, 1979 İslam Devrimi'nitakiben İran tarafından Ortadoğu ölçeğinde devrimci Şii kimliğinin kurgulanması ve yaygınlaştırılması çabaları bağlamında, sınırlar üstü kimlik oluşumu ve etkileşimiolgusuna odaklanılacaktır.
Uluslararası çatışma yönetiminde yapısal bir faktör olarak müzakereler

Bu tez, çatışma yönetiminde müzakerelerin etkin, işlevsel ve başarılı bir araç olduğunu ileri sürmektedir. Bu tez de iki önemli konunun altı çizilmektedir. İlk olarak daha kapsamlı bir müzakere yöntemi ihtiyacının önemine değinilmektedir. Çatışma yönetimi bağlamında ortaya çıkan metodolojik çerçeveye rağmen müzakere çalışmalarında siyasi çatışmaların çözümüne yönelik kapsamlı bir yöntem geliştirilememiştir. Daha çok iktisat ve hukuk gibi alanlarda yaşanan çatışmaların çözümüne odaklanan ve siyasi çatışmaları göz ardı eden metodoloji, ağırlıklı olarak sert, yumuşak ve prensipli müzakere metotları üzerine yoğunlaşarak görüşme ve anlaşma safhası ile sınırlanmıştır. Fakat siyasi çatışmalar oldukça karmaşık süreçlerden oluşmaktadır. Bu karmaşıklık kapsamlı safha analizlerini de içine alan yeni bir müzakere yöntemi ile çözülebilir. Bu nedenle çalışmada; hazırlık, görüşme, anlaşma ve uygulama safhalarının tümünü içine alan ve çatışma yöntemi ile bağlılaşım kuran bir metodolojik çerçeve ortaya konulmuştur. İkinci olarak bu tez, müzakere terminolojisinde şemsiye kavramlara ihtiyaç duyulduğuna değinmektedir. Müzakere terminolojisinde ki kavramsal çeşitlilik analiz edildiğinde müzakere safhaları ve müzakere çeşitleri konusunda bir belirsizlik ve yanlış anlaşılmaların yaşandığı görülmüştür. Bu sebeple müzakere terminolojisinde daha sürdürülebilir ve etkili bir kavramsal çerçeveye ulaşmak için şemsiye kavramlar oluşturulmuştur.
Framing mega regional trade agreements within global capitalism: An analysis of the TPP, TTIP and TISA proposals

Bu tez, yeni nesil çok uluslu ticaret serbestisi anlaşmalarının ortaya çıkış nedenlerini farklı ölçeklerde inceler. Bu ölçekler, Transatlantik Ticaret ve Yatırım Ortaklığı müzakarelerinde somutlanan Avrupa-ABD ölçeği, Transpasifik Yatırım Ortaklığı kapsamındaki Asya-Pasifik ölçeği ve bu kıtasal ölçeklerin ötesinde görüşmeleri devam etmekte olan Hizmet Ticareti Anlaşması 'dır. Çalışmanın amacı, anlaşma ve müzakere süreçlerinin temel dinamiklerini, süreçte söz sahibi olan aktörleri ve stratejilerini belirlemek ve bu yeni nesil anlaşmaların kapsam, içerik ve olası sonuçlarını bir regülasyon biçimi olarak küresel ölçekte değerlendirmektir. ABD yönlendiriciliğindeki ticaret üçlüsü girişimi, 2008- 9 krizi sonrası dönemde etkisini göstermekte olan küresel ekonomik durgunluğa çözüm olarak Obama Yönetimi tarafından gündeme getirilmiştir. Tezde, bu çok amaçlı, geniş kapsamlı ve iddialı anlaşmaların uluslararası sermayenin değer yaratım ve aktarım süreçlerini hızlandırmak doğrultusunda koruyucu düzenleme çerçevelerini, mega-bölgesel ölçeklerde, serbestleşmeyi derinleştirerek hedef aldığı sonucuna ulaşılır. Dünya Ticaret Örgütü'nün çok taraflı ticaret serbestleştirilmesi sürecinin tıkanması, ABD'nin mega bölgesel liberalizasyon inisiyatiflerine yönelmesine neden olmuştur. Anlaşmalar, taraf ülkeler ve taraf olmayan ülkeler arası etki alanı rekabetini küresel düzlemde artıracaktır.
The Basque question and politicisation

Bu tezin amacı, ETA terörizminin siyasallaşmasının Bask bağımsızlık sorunu üzerine olan etkilerini araştırmaktır. Bask sorunu yaklaşık bir asırlık bir geçmişşe sahip olduğundan dolayı, siyasallaşma sorunu hakkında yapılan tartışmalara ışık tutabilecek pek çok periyodu içermektedir. Bunun yanında, Bask meselesi hakim merkezi devlet ile etnik bir azınlık arasındaki siyasi etkileşimleri irdeleyen bir örnek olarak kabul edilebilir. Bask toplumu, siyasi grupları, terör örgütü, Bask kilisesi, Bask burjuva sınıfı, işçi sınıfı vb. sosyal katmanları ile çok yönlü, karmaşık bir yapıya sahiptir. Bask toplumunun bu birbirinden ayrı değişik sosyal kesimlerinin çözüm girişimlerine dahil olmaları meseleyi daha da komplike hale getirmiş ve çeşitli çözüm önerilerinin tartışılması için çoğulcu bir ortam yaratmıştır. Diğer taraftan, B askların terörü bir mücadele yöntemi olarak seçtikleri ve uygulamaya koydukları dönemde, diğer milliyetler dahil olmak üzere, bir bütün olarak İspanyol toplumumuzun suren baskıcı Franco diktatörlük rejimini tecrübe etmişlerdir. Bask toplumunun şiddete yönelmesi ve ETA terör örgütünün gelişimi bu devreyle eşleşmektedir. Franco rejiminin Basklara ve İspanya iç savaşının hemen öncesinde tesis edilen Bask özerk kurumlarına karşı olan otoriter, baskıcı, yasaklayıcı yapısı ve tutumu, İspanyol toplumunu oluşturan sosyal kesimler arasında var olan düşmanlıkları daha da arttırmış ve hatta B askların siyasal bağımsızlığa yönelik isteklerini bilemiştir. Bask terör örgütü ETA'nın terör eylemleri, Franco rejiminin ortadan kalkmasıyla sona ermemiştir. Basklara tanınan özerklik bile, ETA terör örgütünün siyasal şiddet eylemlerini bitirmesini sağlayamamıştır. Üstelik, İspanyol hükümetlerinin örgütle müzakerelere girmesi, ETA ile Bask milliyetçi partisi PNV arasındaki organik olmayan bağlar ve İspanyol siyasi partileri arasındaki politik rekabet durumu, B askların lehinde, bağımsızlığa doğru taşımıştır.
Turkey-Somalia strategic economic and security relations

Türkiye ile Somali arasındaki ilişkiler Osmanlı İmparatorluğu'na kadar uzanmaktadır. Bu raporu, Seminar II ders olarak hazırlanmış olup Osmanlı İmparatorluğu'ndan günümüze kadar uzanan şu ilişkiyi inceleyecektir. Bu ilişki 1990 yıllarda Somali hükümetinin çöküşüyle durmuş olsa da 1998 'Afrika Eylem Planı' dış politikasıyla tekrar başlanmıştır ve son olarak Recep Tayyip Erdoğan'ın Mogadişu'yu ziyaret ettiği 2011 yılından beri hızlı bir şekilde ilerlemiştir. Türk iş adamları ve firmalar Somali'nin tüm iş sektörlerine yatırım yapmaya başladı. Bu arada, iki hükümet arasındaki bu ilişki, Türk ordusunun Mogadişu'da bir üs kurduğu seviyeye kadar hale geldi. Türkiye'nin küresel siyasette güçlü bir aktör haline gelmek için Somali'nin stratejik konumunu son derece değerlendirmeye önem vermektedir.
Building peace between India and Pakistan: The role of the Shanghai Cooperation Organization

Şangay İşbirliği Örgütü üyeleri arasında ekonomik, güvenlik ve siyasi işbirliğini geliştirmek amacıyla 2001 yılında kuruldu. Pakistan ve Hindistan ŞİÖ' nün en önemli gözlemci devletleridir ve Güney Asya'nın nükleer silaha sahip en etkin aktörlerdir. Pakistan ve Hindistan arasındaki ilişkiler bu ülkelerin bağımsızlık yıllarından beri gergindir. İki ülke arasındaki sonu gelmeyen silahlanma bölgesel barışı tehdit etmektedir. Rusya ve Çin, ŞİÖ' nün en etkin aktörleridir. Pakistan'ın Çin ile yakın ilişkileri bulunurken; Hindistan ise Rusya ile iyi ilişkilere sahiptir. En son Temmuz 2015'te Rusya'nın Ufa şehrinde düzenlenen ŞİÖ-BRICS zirvesinde Hindistan ve Pakistan ŞİÖ'nin daimi üyeleri olarak tanınmıştır ve bu statü 2016'da etkinlik kazanacaktır. Bu son gelişme ŞİÖ' nün Pakistan ve Hindistan arasında etkin bir rol oynama ve devletler arasında var olan çatışmalara çözüm üretme ihtimalini arttırmaktadır. Bu tez aşağıdaki soruları yanıtlama eğilimindedir: Terörizm, radikalizm ve ayrılıkçılık ŞİÖ üyelerinin tümü için ortak tehditler midir? Var olan ve potansiyel baskılara karşın ortak bir strateji geliştirmek mümkün müdür? Rusya ve Çin, Pakistan ve Hindistan'ı ŞİÖ vasıtasıyla bir araya getirebilir mi? ŞİÖ içerisindeki ekonomik enerji işbirliği Hindistan ve Pakistan'ı bir araya getirebilir mi? ŞİÖ halihazırdaki sorunlarını aşabilecek mi ve Batıdan gelen eleştirilere çözüm bulabilecek mi?
Chess game politics in Central Asia

Tez araştırmasının ana konusu Orta Asya kıtasında yeni bir koalisyon oluşumununetkilerinden ve dünyada nasıl bir yankı yaratmasından esinlenerek yazılmıştır. Orta Asya'nın siyasetçiler için yeni bilim dalı olmasının ana sebebi yalnız jeopolitik önem taşıması değil, büyük güçler tarafından bu bölgede yeni enerji kaynaklarınınbulunmasıyla ilgilidir. Birçok siyasetçiler Rusya'nın Orta Asya kıtasında eski gücünükayıp ettğini savunurken, diğer siyasetçilerse hala Rusya'nın bölgede dominant rol oynadığını savunuyor. Tez konusunda Çinin ve Amerika'nın Orta Asya doğal zenginliklerinden faydalanma peşinde olduğundan da bahis ediliyor. Konuda koalisyonoluşumunun ana etkenleri uluslararası organizasyonlar, boru hatları ve yurt dışı ilişkileri olarak gösterilmiştir. CADGAT araştırmasının sonuçları gösteriyor ki Orta Doğuda koalisyon oluşumu çeşitliorganizasyonlar, liderlerin ülkeşere ziyaretlerindenve konsolosluk aktivitesi sonucundagerçekleşmeye başlamıştır. Tezde literatür taramasıyla araştırma sonucunun özleştiğisonucuna vararak Orta Asya ülkelerinde doğal zenginliklerin önem taşıdığından bahisediliyor. Sonuç olarak bu ülkelerin jeopolitik önem taşımasının en önemli faktörü doğal zenginliklerinin olmasıyla sonlandırılıyor.
Demokrat Parti Dönemi'nde Türkiye-Bulgaristan ilişkileri

19. yy ile birlikte Osmanlı hakimiyetinde olan Bulgaristan, diğer Balkan ulusları gibi imparatorluktan kopmaya başlamış ve 1908 yılında bağımsızlığını kazanmıştır. Bulgaristan'ın kopuş süreciyle birlikte ülkede azınlık durumuna düşen Türk nüfusun da göç serüveni ortaya çıkmış ve günümüze kadar sürüp gitmiştir. Gerek Prenslik gerek Krallık dönemlerinde Bulgar yöneticilerinin Türk azınlığa karşı düşmanca politikaları devam etmiş, ülkedeki Türk azınlığı iki ülke arasındaki ilişkilerin her zaman temel noktasını oluşturmuştur. Bulgaristan'ın 1944'te Sosyalist rejime geçmesiyle birlikte bu durum değişmemiş 1950- 1951 yıllarında Bulgaristan'dan Türkiye'ye büyük bir göç meydana gelmiştir. Türkiye 1946'da çok partili hayata geçmişş ve Türk siyasal hayatına giren Demokrat Parti 1950 yılındaki seçimlerle birlikte iktidara gelmiştir. Dış politika konusunda daha önceki yönetimden çok da farklı bir yol izlemeyen Demokrat Parti, NATO'ya girerek Türkiye'nin batı bloğundaki yerini güçlendirmiştir. Bundan sonraki süreçte dış siyasetini bu örgütün politikasıyla birlikte paralel yürüten Türkiye'nin Sovyet bloğundaki Bulgaristan ile ilişkileri genel olarak mesafeli bir şekilde devam etmiştir. Türkiye'nin Balkanlarda işbirliğini sağlamak amacıyla oluşturulan Balkan Paktı'na dahil olması Bulgar hükümetinin tepkisine neden olmuş ayrıca hudutta çıkan sorunlar ve casusluk faaliyetleri iki ülke arasındaki ilişkilerin gerilmesine yol açmıştır. Tüm bunlara rağmen Türkiye ve Bulgaristan arasında diyalog devam etmiş, iki taraf bu on yıllık süreçte ticari münasebetlerini geliştirmek amacıyla ortak kararlara imza atmışlardır. Bu çalışmada Demokrat Parti'nin on yıllık iktidarı sürecinde Soğuk Savaş döneminin iki farklı kutbunda yer alan Türkiye ve Bulgaristan arasındaki ilişkiler ele alınmıştır.
Soğuk savaş sonrası gelişen uluslararası sistemin Nato'ya etkisi

İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesiyle başlayan Soğuk Savaş Döneminde NATO, bir askeri ittifak olarak, ABD önderliğinde Batılı Devletler tarafından SSCB'ye karşı bir denge unsuru yaratılması için kurulmuştur. Soğuk Savaş dönemi içerisinde, Avrupa Devletleri kendi güvenliklerini sağlayacak askeri ve finansal kapasiteye sahip olmamaları sebebiyle NATO'nun varlığını desteklemişler ve ABD'nin güvenlik şemsiyesi altına girmişlerdir. NATO, bir güvenlik şemsiyesi görevi gördüğü kadar, ABD'nin ekonomik ve siyasal çıkarlarının Avrupa'da korunması gibi daha önemli bir görevi de üstlenmektedir. Soğuk Savaş sonrası dönemde ise, NATO'nun varlığına yönelik ciddi tartışmalar başlatılmış ve Avrupalı müttefikler tarafından NATO'nun artık gerekli olmadığına dair görüşler ortaya atılmıştır. Tüm bu gelişmelere rağmen, Soğuk Savaş sonrası dönemde NATO; küresel ve bölgesel tehditlere paralel olarak yapısını, vizyonunu ve misyonunu yenilemiş ve bir genişleme politikasına yönelmiştir. ABD'nin desteklediği söz konusu yenilenme hareketi ile İttifak, varlığının devamına yönelik tartışmaları bitirmiş ve yeni yüzyılda bir küresel jandarma rolünü benimsemiştir.
Change and continuity in Russıan foreign policy towards Azerbaıjan in the post- Soviet Era

oz SOVYET SONRASI DÖNEMDE RUSYA'NIN AZERBAYCAN'A DÖNÜK DIŞ POLİTİKASINDAKİ DEĞİŞİM VE DEVAMLILIK Hüseynov, Elmar Yüksek Lisans, Uluslararası İlişkiler Tez Yöneticisi: Yard. Doç. Dr. Oktay F. Tanrısever Temmuz 2005, 132 sayfa Bu tez Rusya'nın Sovyet sonrası dönemde Azerbaycan'a dönük izlediği dış politikasını incelemektedir. Sovyetler Birliği'nin dağılması Azerbaycan'ın bağımsızlığını elde etmesine yol açmıştır. Bu gelişme Rusya ile Azerbaycan arasındaki ilişkilerin yeniden tamamlanmasın gerektirmiştir. Ancak, Sovyet sonrası Rusya Azerbaycan'ı diğer devletlerle özgürce ilişkilerini geliştirebilen tam anlamıyla bağımsız bir devlet olarak görmek istememiştir. Bu şekilde, Moskova Azerbaycan'ı kendi etki alanında tutmaya çalışmıştır. Bu amaçla Rusya Dağlık Karabağ sorunu ve Hazar Denizi petrol kaynaklarının kullanımı konularındaki etkisini başlıca iki politika aracı olarak Azerbaycan'ı kontrol altında tutmak için kullanmıştır. Vladimir Putin 2000 yılında Rusya Cumhurbaşkanı olarak seçildiğinde Rusya'nın Azerbaycan'a karşı olan politikasının eskiden olduğu gibi aynen devam mı edeceği yoksa değişecek mi olduğu belli değildi. 2000- 2005 yılları arasındaki gelişmeler göstermiştir ki, Vladimir Putin Rusya'nın Hazar Denizi enerji kaynakları konusundaki eski tutumunu değiştirerek, Azerbaycan'a karşı daha çok işbirliğini esas alan bir tutum sergilemiştir. Bununla birlikte, Putin Rusya' mn Dağlık Karabağ sorununa ilişkin önceki pozisyonunu eskisi gibi devam ettirmiştir. Bu çalışma öne sürmektedir ki, Vladimir Putin'in 2000 yılında Rusya Cumhurbaşkanı olmasından sonra Rusya'nın Azerbaycan'a dönük izlediği dış politikasında hem bir değişim hem de bir devamlılık vardır. Bu anlamda, Putin dönemi Rus dış politikası temelde vipragmatik bir dış politika olarak kavramsallaştırılabilir. Bu kavramsallaştırma Rusya'nın Azerbaycan'a dönük izlediği dış politikasındaki hem değişim hem de devamlılığın belirlenmesini mümkün kılmaktadır.
İslam Devrimi'nin İran siyasal hayatı üzerindeki etkisi

Kendine has bir siyasal sistemi olan İran, tüm dünyada Batı'ya meydan okuyan ve sahip olduğu nükleer teknolojiyle atom bombası yapma amacını taşıyan bir ülke olarak görülmektedir. İran maalesef tek taraklı olarak ve bilinçsizce değerlendirilmektedir; ancak iç dengeleri ve bu dengeleri sağlayan aktörler yeterince iyi bilinmemektedir. İran iç siyaseti doğru okunamadığı zaman da ne bugünkü rejimi doğuran etkenler ne rejimin niteliği ne de bu rejimin oluşturduğu dış politika yeterince kavranamamaktadır. İran'ın bugünkü iç yapılanmasını, rejimini anlayabilmek için öncelikle bu sistemi oluşturan dinamikler incelenmelidir. Bugünkü İran rejimi şah döneminin yarattığı pek çok olumsuzlukların ve mezhep faktörünün doğurduğu bir sonuçtur. Devrim, Şah'ın diktatör rejiminden rahatsız olan fakir kesimlerin ortak paydada buluşarak rejimin temel dayanaklarını ortadan kaldırabilmeleri neticesinde meydana gelmiştir. 2500 yıllık imparatorluk geleneğine sahip olan bir ülkede monarşiyi ortadan kaldırmıştır ve onun yerine cumhuriyet rejimine has kurumlarla Şiiliğe özgü kavramların sentezi olan bir sistem yaratmıştır. Fakat sistem eski rejimin temel kurumlarını farklı kılıflar altında sürdürmüştür. Özellikle devrim liderinin ölmesinin ardından rejim statükocu güçlerin hakimiyeti altında kalmıştır. İran'da sistem kendi içinde büyük bir çelişki barındırmaktadır. İslamiyet adına ilerlemeyi, gelişmeyi hedefleyen ve bu yolda devrim sonrasında çok yol kat eden İran, diğer yönden İslamiyet adına siyasal değişimin önüne geçmek istemektedir.