turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Avrupa'nın kültürel kimliği ve avrupa'da yabancı düşmanlığı

Kültür, toplumların kimliklerini etkileyen unsurlardan biridir. Değişime ve gelişime açık yapısıyla, her milletin tarihinde farklı bir şekilde yer etmiştir. Genel anlamda kültürün taşıması gereken ortak özellikler bulunsa da her kültür, kendi özgün yapısı içinde var olmuştur. Kimliğin ifade ettiği aidiyeti anlamlandırmak için diğer kimlikler öteki olarak kabul edilmiştir. Avrupa kıtası Hıristiyanlığı kabul ettikten sonra dini çerçevede ortak bir zemin yaratılmış ve siyasal bakımdan parçalı olan kıtada dini kültürün birleştirdiği bir kimlik ön plana çıkarılmıştır. Günümüzde ise Avrupalı kimliği tartışmaya açık bir kavram olarak belirsizliğini korumaktadır. Bu çalışmanın ilk yarısı kültürü bir kavram olarak incelemeyi ve Avrupa kıtasının tarihsel süreç içerisinde içinde sahip olduğu kültürel çerçeveyi ortaya koymayı amaçlamaktadır. Antik çağlardan günümüze uzanan dönemde Avrupa'nın kültürel anlamda yaşadığı etkileşim incelenerek ortak bir Avrupa Kimliği'nin oluşturulmaya çalışılması sorgulanmaktadır. Çalışmanın ikinci yarısını ise yabancı düşmanlığı olarak bilinen zenofobi kavramının değerlendirilmesi oluşturmaktadır. Yabancı düşmanlığı öncelikle terimsel olarak irdelenmiş, daha sonra ise Avrupa Kültürü içerisinde nasıl bir etki bıraktığı özellikle dini eksende açıklanmıştır. Son yıllarda Avrupa'da meydana gelen sosyal ve ekonomik değişimler sonucu artışa geçen zenofobik tutum, bu noktada çalışmanın güncel boyutunu oluşturmaktadır. Avrupa kapsamı içerisinde yabancı düşmanlığının incelendiği bu çalışmada, alan yazın taraması yöntemi kullanılarak elde edilen bulgular yorumlanarak değerlendirilmiş, örnek, tablo ve grafiklerle zenginleştirilerek ortaya konmuştur.
Uluslararası müdahale etkinliği: Libya ve Kosova karşılastırmalı bir analiz

Şüphesiz, uluslararası müdahale, uluslararası ilişkiler teorisinde en tartışılan konulardan biri olmuştur. Dolayısıyla, bu entelektüel tartışmada birçok farklı tanım ve yorum yapılmıştır. İnsani müdahale çok karmaşık bir kavramdır, çünkü bir yandan egemen bir devlete uluslararası müdahaleyi ve son çare olarak savaşı içermektedir. Öte yandan, sivillerin sistematik bir şiddet ile karşı karşıya kaldıklarında, yabancı aktörlerinyani devletlerin, egemenliğe bakılmaksızın müdahalede bulunmaları gerektiği savunulmaktadır. İnsani müdahaleye veya Koruma Sorumluluğu (R2P) doktrinine dayanan çeşitli uluslararası müdahaleler yapılmıştır. En çok tartışılan uluslararası müdahalelerden ikisiKosova (1999) ve Libya (2011) vakalarıdır. Elbette ki her iki olaydan da sayısız anlamlıders çıkarılabilir. Her şeyden önce, bu müdahalelerin her ikisi de çoğunlukla Batıdevletlerin yer aldığı NATO liderliğindeki bir koalisyon tarafından planlanmış ve yürütülmüştür. Ayrıca, bu uluslararası müdahaleler, ilkeler ve değerler adına yapılan savaşlar olarak ilan edilmiştir. Bununla birlikte, Kosova'ya İlişkin BağımsızUluslararası Komisyon tarafından hazırlanan Kosova Raporuna göre Yugoslavya üzerindeki NATO savaşı yasadışı ancak meşru olarak belirlenmiştir. Aksine, 2011 yılındaki Libya müdahalesi Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin 1973 tarihliKararı ile yürütülmüştür. Bu tezin amacı, insani müdahale veya Koruma Sorumluluğu doktrini adına yapılan uluslararası müdahalenin gerçek anlamı ve uygulanmasıyla ilgilidir. Bu çalışmanın odak noktası, uluslararası müdahalenin teorik ve pratik çerçevesidir. Bu tezde, askeriuluslararası müdahale öncesinde, sırasında ve sonrasında Kosova ve Libya'daki tarihi ve siyasi koşullar incelenmektedir.
Sosyal konstrüktivizme göre Turgut Özal dönemi Türk dış politikası (1983-1993)

Pozitivist ve post pozitivist teoriler arasında konumlandırılan Sosyal Konstrüktivizm, Uluslararası İlişkilerin sosyal yönüne vurgu yapan bir yaklaşımdır. Ontolojik açıdan sosyal gerçekliğin inşasına dair öneriler geliştirerek disiplince göz ardı edilen kimlik, değer, kültür, söylem gibi konuların uluslararası ilişkilere dahil edilmesini sağlayan yaklaşım farklı bir bakış açısı ortaya koymuştur. Özellikle 1980'li yıllardan itibaren önem kazanmaya başlayan Sosyal Konsrüktivizme göre, uluslararası politikanın temel yapıları maddi olmaktan ziyade sosyal özellikler taşımaktadır. Bir başka ifadeyle, Sosyal Konsrüktivizme göre normatif düşünce maddi öğelerden daha önemlidir. Soğuk Savaş'ın ardından kimlik, değerler, normlar, kültür ve devlet dışı aktörlerin etkinliğinin artması, Sosyal Konsrüktivist Yaklaşımın güçlenmesine neden olmuştur. Bu çalışma Sosyal Konsrüktivist Yaklaşıma göre Turgut Özal'ın başbakanlık ve Cumhurbaşkanlığı döneminde Türkiye'nin dış politikasını analiz etme amacı taşımaktadır. Kavramsal ve teorik çerçevenin incelendiği ilk bölümün ardından ikinci bölümde Türk dış politikasının geleneksel çerçevesi ortaya konulmuş ve Turgut Özal döneminde dış politikaya yön veren temel perspektif ortaya konulmuştur. Üçüncü bölümde ise dış politikaya yön veren ilkeler ve prensiplerle, dış politika uygulama alanları analiz edilmiştir. Kısaca ifade etmek gerekirse, Turgut Özal'ın yönetimde bulunduğu dönemde Türkiye, o zamana kadar takip ettiği statükocu dış politikadan uzaklaşmış, kimlik, değerler ve kültürün öne çıktığı, liberal-muhafazakar, Neo-Osmanlıcı, aktif, risk alabilen, çok yönlü bir dış politika izlemeye yönelmiştir. Özal'ın kimliği, ideolojik düşünceleri ve değerleri, Türk dış politikasını doğrudan etkilemiş, Türkiye'nin dış dünyada işbirliği yaptığı coğrafyanın genişlemesine ve çok yönlü bir görünüm kazanmasına neden olmuştur. Türkiye'nin Batı odaklı dış politikası, Turgut Özal döneminde değişmemiş buna Osmanlı bakiyesi alanlar da eklenmiştir.
Türkiye-Makedonya ilişkilerinde yumuşak güç faktörlerinin analizi

Soğuk Savaş'ın sona ermesiyle ülkeler arasındaki ilişkilerin boyutu değişmiş ve yeni tür tehditler ortaya çıkmıştır. Bu tehditlerin farklı çözümler gerektirmesi üzerine de sert güç yerine yumuşak güç kullanılmaya başlamıştır. Bu çalışmada Türkiye ve Makedonya arasındaki ilişkilerde Türkiye'nin yumuşak güç faktörlerinin analizi yapılmıştır. Türkiye yumuşak güç potansiyeline de sahip bir ülkedir. Türkiye'nin dış politikasının 2000'li yıllardan itibaren geçirdiği değişim değerlendirilerek bu çerçevede Türk İşbirliği ve Kalkınma İdaresi Başkanlığı, Yunus Emre Enstitüsü, Yurt Dışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı gibi birçok kurumun bölgede yaptığı projelerin Türkiye'nin yumuşak gücüne katkısı araştırılmıştır.
Trafficking in persons in theory and practice: Case of Turkey

Bu tezin amacı, dünyada ve Türkiye'de insan ticaretini tarihsel perspektif ile feminist bakış açısından analiz etmektir. Çalışmanın temel amacı 21. yüzyılda yeniden hortlayan insan ticaretini önlemeye yönelik temel adımları açıklamak ve Uluslararası İlişkiler'in feminist kuramları ile değerlendirmektir. Çalışmanın çıkış noktası, tarihsel boyut içinde insan ticaretinin kaynağı olarak görülen köleliğin evrimleşip modern köleliğe dönüşümünü, değişen karakterleri ile incelemektir. Son otuz yılda gerçekleşen kısıtlayıcı göç uygulamalarının sonucu olarak birçok göçmen yasal olmayan yöntemlere başvurmuş ve insan ticareti mağduru olmuştur. Kararlı göçmenleri, daha doğrusu küreselleşmenin nimetlerinden faydalanamayan, kapitalizmin çelişkilerinden kurtulmak isteyen göçmenleri kısıtlayıcı politikalar durduramamıştır. Bu durumdan faydalanmak isteyen ülkeler ve aktörler göçmen piyasasını ucuz işgücü, ev hizmetçisi ve seks işçisi olarak sömürmüştür. Bu durum insan güvenliği azaltmakta, özellikle de insan tacirleri tarafından hedef kitle olarak görülen hassas grupları tehlike altında bırakmaktadır. Cinsiyetçi söylemler ve politikalar sebebi ile mağdurların korunması sekteye uğramakta; insan ticaretine tepki ve bu sorunun algılanışı feministler tarafından eleştirilmektedir. Bu bağlamda, çalışma üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölüm tarihsel bir bakış açısı ile cinsel sömürüye odaklanarak kölelikten itibaren insanların metalaşmasını incelemektedir. İlk bölüm, insanların cinsel sömürüye alet edilmesini analiz etmekte, fahişeliği feminist açıdan ele almaktadır. Küreselleşme ile 21. yüzyıldaki değişimlerin modern kölelik üzerindeki etkisi tartışılmaktadır. Çalışmanın ikinci kısmı, insan ticaretine karşı alınan uluslararası önlemleri açıklayıp feminist açıdan değerlendirmektedir. Üçüncü kısım, Türkiye'de yaşanan insan ticaretinin cinsel sömürü boyutunu feminist bakış açısı ile yorumlamakta ve insan ticaretine karşı alınan önlemleri değerlendirmektedir.
El Kaide terör örgütünün ideolojik kökenleri ve eylemsel dönüşümü

Dünyanın siyasi açıdan belki de en problemli ülkelerinin bulunduğu Ortadoğu coğrafyası, yüzyıllardır devam eden sosyo-ekonomik sorunların yanında süreklilik arz eden çatışma alanlarının bolluğu ile de dikkat çekmektedir. Uluslararası sistemin yapısındaki dönüşümler, ekonominin küresel düzeyde geldiği nokta ve sosyal problemler, Ortadoğu'daki çatışma ve terör ortamını körüklemektedir. Bu çatışma ve terör ortamının mevcudiyetini sürekli olarak devam ettirmesinde uluslararası aktörlerin bölgeye yönelik nüfuz artırma girişimleri sonucunda oluşan reaksiyoner oluşumların yanı sıra yine uluslararası aktörlerin girişimleriyle hayat bulan bazı terör örgütleri de önemli rol oynamaktadır. Bu tezin amacı da Soğuk Savaş sonrası dönemde süper güç olarak adlandırılan ABD'nin karşısına 'ana düşman' olarak çıkabilmiş olan El Kaide terör örgütünün ideolojik kökeninin ve eylemlerinin dönüşümünün incelenmesidir. Tezde, El Kaide terör örgütünün kuruluşundan itibaren yaptığı eylemlerin hangi evrelerden geçtiği, örgütün geçmişşten bugüne sunulan veriler ışığında önümüzdeki süreçte uluslararası siyaseti ne şekilde etkileyebileceği değerlendirilmeye çalışılmıştır.
Soğuk savaş sonrasında Çin'in enerji güvenliği bağlamında Avrasya politikası

Dönemin Çin Devlet Başkanı Deng Şiaoping'in ülke ekonomisini dışa açma politikasını benimsemesiyle birlikte, artan sanayi kapasitesi ve şehirleşmeyle doğru orantılı olarak enerji tüketimi de sürekli artmaya başladı. Böylece Soğuk Savaş sonrası dönemde 1993'te ilk defa petrol ithal etmeye başlayan Çin, 2000'lerde de doğal gaz ve kömür de ithal eder hale geldi. Halihazırda dünyanın en büyük enerji tüketen ülkesi olan Çin, enerji arzını bir beka sorunu olarak kabul etmektedir ve bu bağlamda dış politikada enerji güvenliğini sağlamak için çok yönlü politikalar geliştirmektedir. Enerji ithalatının yaklaşık %70'ini Amerikan donanmasının etkin olduğu açık denizler ve stratejik boğazlar yoluyla gerçekleştiren Çin, bu bağlamda enerji transferinde çok daha güvenilir bulduğu Avrasya bölgesindeki enerji yatırımlarına büyük önem vermektedir. Özellikle ABD'nin 2011'de Çin'i hedef alan pivot stratejini ilan etmesiyle yakın çevresi olarak kabul ettiği Güney Çin Denizi ve Tayvan Boğazı üzerinden çevrelenme kaygısı taşıyan Çin, bir taraftan askeri güç kapasitesini artırarak bölgede caydırıcı güç olmaya çalışırken, diğer taraftan da ŞİÖ kapsamında Rusya ile ortak hareket ederek ABD'nin Avrasya'daki etkinliğinin artmasını önlemeye çalışmaktadır. Ayrıca Çin yönetimi, iktisadi anlamda finansal devletçilik araçlarını kullanarak küresel liberal sistemle uyumlu hareket ediyor izlenimi yaratmaya çalışmaktadır ve böylece Kuşak ve Yol inisiyatifi gibi araç, kurum ve projelerle enerji güvenliği yatırımlarını devlet merkezli bir karar alma süreci içerisinde uygulamaktadır. Bu çalışmada, Çin'in Soğuk Savaş dönemi sonrası Avrasya politikası, enerji güvenliği bağlamında analiz edilecektir.
Taksim tezi bağlamında Kıbrıs (1954-1960)

İngiltere, 4 Haziran 1878'de Osmanlı Devleti ile yaptığı Kıbrıs Konvansiyonuyla Kıbrıs yönetimini Osmanlı'dan devraldı. İngilizler, adaya gelir gelmez Rumlar, Yunanistan'ın da desteğiyle enosis talebinde bulunmaya başladılar. Kıbrıslı Türkler de güvenlik ve geleceklerinden kaygı duydukları için enosise karşı çıktılar. Ayrıca Türkler, adadaki İngiliz yönetiminin devamını; ancak İngilizler Kıbrıs'tan çekilecekse adanın eski sahibi Osmanlı Devletine geri verilmesini istediler. İngiltere ise Kıbrıs'a stratejik bakımdan önem verdiği için enosis talebini reddetti. Bunun üzerine Rumlar, Kıbrıs Yasama Konseyinden enosis muhtıraları geçirmeye çalıştılar. Ama Konseyin İngiliz ve Türk üyeleri, buna engel oldu. Bu sebeple Rumlar, 1895- 1912 yılları arasında belli aralıklarla Türklere saldırdılar. Kıbrıslı Rumlar, 1931'de de İngiliz Sömürge Yönetimine karşı başarısız bir isyan girişiminde bulundular. II. Dünya Savaşının (1939-1945) sonunda ise Rumlar ile Yunanlar, enosise ulaşabilmek için İngiltere'den Kıbrıs Rum Toplumuna self-determinasyon hakkı tanınmasını istemeye başladılar. Hatta Kıbrıs Rum Kilisesi, bu isteği İngilizlere kabul ettirebilmek için 1950'de bir enosis plebisiti yaptı. Bu plebisitte Rumların yaklaşık %96'sı enosise evet dedi. Ama İngiliz Hükümeti, bu plebisiti tanımadı. Bunun üzerine Yunanistan, 1954'te Kıbrıs halkına self-determinasyon hakkı verilmesi için Birleşmiş Milletlere başvurdu. 1955'te ise Rum silahlı örgütü EOKA, Yunanistan'dan da yardım alarak İngilizlere ve Türklere karşı saldırılar başlattı. Türkiye ise Kıbrıs'ın Anadolu'nun güney sahillerinin savunulmasında stratejik önemi ve adadaki Türk varlığından dolayı enosise şiddetle itiraz etti. Hatta enosisi önlemek için 1954- 1956 yılları arasında İngiltere'den Kıbrıs'ın Türkiye'ye iadesini istedi. 1956'da da Türkiye, Kıbrıs Sorununa bir çözüm şekli olarak taksim tezini benimsedi ve 1959'a kadar bu tezi savundu. 19 Şubat 1959'da ise İngiltere, Türkiye ve Yunanistan arasında imzalanan Zürih ve Londra Antlaşmaları ile enosis ve taksimin yasaklandığı bağımsız Kıbrıs Cumhuriyeti kuruldu ve 16 Ağustos 1960'da ilan edildi. Bu çalışmada taksim tezinin İngiltere'nin Türkiye'ye önerdiği ve barış içinde yaşayan Kıbrıslı Türklerle Rumları bölmek için uyguladığı bir siyaset olup olmadığı tümdengelim yöntemiyle ele alındı. Sonuç olarak taksim tezi, İngiltere'nin değil; Türkiye'nin ortaya koyduğu ve İngiltere'ye önerdiği bir çözüm şekliydi. Ancak İngiltere, taksimi en son hatta en kötü çözüm seçeneği olarak gördü. Hatta Türkiye ile Kıbrıs Türk Toplumunu taksimden vazgeçirmeye çalıştı. Kıbrıslı Türkler içinse taksim, Rumlarla eşit bir toplum haline gelmek için askeri, idari, ekonomik ve kültürel alanlarda örgütlenmek anlamına geliyordu.
Azerbaycan'ın Sovyetleştirilmesi

1905 Devrimiyle Rusya'nın her tarafında olduğu gibi Azerbaycan'da da örgütlü siyasi faaliyetler başladı. Burada RSDİP, KADET, SD gibi Rusya çapında çalışan partilerin dışında bölgesel meselelere ağırlık veren Difai, Himmet, Müsavat gibi partiler kuruldu. Bu bölgesel partilerin ve siyasi çalışmaların temsil ettiği yerel hedefler ve tutumlar 1917 Şubat ihtilali ile önem kazandı. Rusya'da Çarlık Rejiminin sona erip yerine geçici hükümetin kurulmasından sonra Azerbaycan, Gürcistan ve Ermenistan'ın dahil olduğu Transkafkasya bölgesinde geçici yönetimin idare organı olarak Transkafkasya Özel Komitesi kuruldu. Ancak Ekim devrimiyle Rusya'da iktidara Bolşevikler gelince bölgedeki yerel siyasi partilerin öncülüğünde Transkafkasya komiserliği kuruldu. Rusya'nın idare şeklini belirleyecek olan kurucu meclisin Ocak 1918'de Bolşevikler tarafından dağıtılmasından sonra Transkafkasya ile Rusya arasındaki ipler koptu. Bundan sonra kurucu meclis için yapılan seçimlerde bölgeden seçilen temsilcilerden oluşan bir meclis oluşturularak Transkafkasya'da federasyonu ilan edildi. Bölgenin kaderini bundan sonra büyük devletlerin aldığı tavırlar belirlemiştir. Osmanlı Devleti Transkafkasya federasyonu ilan edildikten sonra bu devletle diplomatik ilişkiler kurarak barış anlaşması yapmak üzere harekete geçti. Osmanlı Devleti'nin amacı 1914 yılındaki sınırlan'na kavuşmaktı. Fakat Osmanlı Devleti'nin bu yönde sunduğu barış şartları, Transkafkasya Federasyonunun Gürcü, Azeri ve Ermeni temsilcileri arasında büyük anlaşmazlıklara sebep olmuş ve neticede Bölgede 1918 başlarında Azerbaycan, Gürcistan ve Ermenistan devletleri ortaya çıkmıştır. 121 Azerbaycan Cumhuriyeti kurucu meclis seçimlerinde bölgede en fazla oyu alan Müsavat Partisi'nin oluşturduğu hükümetle bağımsız bir devlet olarak dış münasebetlere girişmiştir. Azerbaycan'ı Mondros mütarekesine kadar Osmanlı Devleti, Çarlık Rusyasınm hakim olduğu sahadaki hükümetleri tanımayan Bolşevik istilasına karşı Azerbaycan'ı himaye etmiştir. Bundan sonra bölgeye gelen İngilizler ise iç muhalefet nedeniyle 1919 yılı ortalarında bölgeyi terk etmek durumunda kalmıştır. Bu sırada Bolşevikler ise Rusya'da duruma iyice hakim olmaya başlamış ve Azerbaycan önünde bir Engel olan Denikin'i de bertaraf ederek. Azerbaycan'a yönelme fırsatını ele geçirmişlerdir. Nitekim Kızıl ordu Azerbaycan'a yöneldikten sonra, Azerbaycan Komünist Partisinin ültimatomunu kabul emek zorunda kalan Azerbaycan Milli Hükümeti iktidarı komünistlere bıraktı. Azerbaycan'ın siyasi olarak sovyetleştirilmesi 30 Aralık 1922 tarihinde TSSFC'ni meydana getiren cumhuriyetlerden biri olarak SSCB'ye katılmasıyla sona erdi. Sovyet yönetimi bundan sonra komünizm ideallerinin yaygınlaşması ve benimsenmesi için kültür politikasına ağırlık verdi, sosyal hayatın bütün alanlarında komünizm idealleriyle çelişen her şeye cephe alınarak yok edilmeye çalışıldı. Alfabe değişiklikleri, edebi çevrelerin baskı altında tutulması, İslam dinine karşı başlatılan kampanyalar ve eğitim şahsında yapılan bazı düzenlemeler hep bu amaca yönelikti.
Türkiye'den geçen ve geçmesi planlanan enerji yolları ve bu enerji yollarının Türk dış politikasına etkileri

Sanayileşmenin artmasına bağlı olarak, 20. yüzyılda olduğu gibi, 21. yüzyılda da dünyanın gelişmiş ekonomilerinin en büyük itici gücünün enerji kaynakları olacağı kesindir. Teknolojik gelişmelerin ışığında, insanoğlunun ihtiyaç önceliklerinin değişerek daha üst seviyelere çıkması, bizleri bu enerji kaynaklarına bir nevi bağımlı duruma getirmiştir. Bu bağlamda, günümüzde enerji elde etmek amacıyla kullanılan kaynaklar arasında petrol ve doğalgazın tüketim açısından diğerlerinden daha öncelikli bir konuma yükseldiği görülmektedir. Sovyetler Birliğinin dağılmasıyla birlikte Kafkas ve Orta Asya Cumhuriyetleri, var olan zenginlikleriyle birlikte bağımsızlıklarını kazanmışlar ve yeni dünya sisteminin güç mücadelesine sahne olmuşlardır. Bu güç mücadeleleri içinde Hazar Bölgesi, içerdiği petrol zenginlikleri açısından 21. yüzyılın enerji üretiminin odak noktası olarak görülmektedir. Hazar Bölgesi petrol ve doğalgazının uluslararası piyasaya taşınması için yapılacak boru hatları güzergahları bağlamında verilmekte olan mücadelenin özünde bölgedeki kaynakların geliştirilmesi ve 21. yüzyılda Batı'nın körfez petrolüne bağımlılığının azaltılması yatmaktadır. Ayrıca, ikmal güvenliğini sağlamada Avrasya'daki enerji kaynakları üzerinde Rusya'nın tekelini kırma da yer almaktadır. Çok farklı rotaların öngörüldüğü stratejiler arasında Batı için esas olan enerji güvenliği, ABD açısından çoklu boru hatları, şirketler için ise güvenli geçiş noktalarının tercih edilmesi iken; Rusya için Sovyetler Birliği dönemi enerji nakil hatlarının revize edilmesiyle birlikte tekrar kullanıma sokulması şeklindedir. Hazar Bölgesinde en önemli kültürel etki ve siyasi güç sahibi ülke Türkiye'dir. Türkiye, Türk Cumhuriyetleri ile olan kültürel ve ekonomik ilişkilerini geliştirmenin kendisine getireceği yararların farkındadır. Bölgedeki kritik gelişmeleri yakından izleme, akılcı çözümler üretme, jeopolitik gücünü yerinde ve zamanında kullanma, orta ve uzun vadeli stratejiler oluşturma gibi beceriler geliştirip, uygulayabilen bir Türkiye'nin etkinliğini Hazar Havzası ülkeleri başta olmak üzere diğer çevre ülkelerinin de yararına olacak şekilde artırması kaçınılmazdır.
G-20 orta ölçekli güçte ülkeler ile Türkiye'nin kalkınma bağlamında karşılaştırmalı analizi

Kalkınma kavramı, İkinci Dünya Savaşı sonrası dönemde az gelişmiş ülkeler için yeni bir rejimin başlangıcına işaret etmekteydi. Kalkınmanın üçüncü dünya ülkelerinin sorunu olarak görüldüğü 1950'li yıllarda, ekonomik büyüme ile kalkınma eş anlamda ilişkilendirilmiştir. 1970'lerin ortalarına kadar popüler olan bu anlayış, yoksulluk ve eşitsizlik konularının gündeme gelmesiyle dönüşüme uğramıştır. 1990'lardan sonraki tartışmalarda ise, kalkınmanın ihmal edilen sosyal, kültürel ve siyasal yönlerine odaklanılmış ve insani gelişim kavramı ortaya çıkmıştır. İnsani gelişme düzeyinin objektif kriterlerce ölçülmesi de Birleşmiş Milletler tarafından geliştirilen İnsani Gelişmişlik Endeksi ile mümkün olmuştur. Ekonomik büyüme ve kalkınmanın küresel bir platformda tartışıldığı ve çözüm üretildiği ortam 1999'dan beri G-20 forumudur. Küresel kriz sonrası dönemde G-20 liderler düzeyinde toplanmaya başlayarak zirve diplomasisinin temel kaynağı olmuştur. G-20 içerisindeki gruplaşmalar ortaya koydukları işbirlikleri, niş diplomasisi alanları ve küresel yönetişime katkıları bakımından farklı güç kategorilerinde değerlendirilmektedir. Bu çalışmada G-20 içerisinde 2013 yılında bir araya gelen, orta ölçekli güçleri temsil eden MIKTA girişiminin ekonomik ve insani kalkınma bakımından konumları 2005- 2015 yılları arasındaki süreçte incelenecektir. MIKTA grubu, ekonomik büyümeleri ve küresel yönetişimde kalkınma odaklı girişimleri ile öne çıkan, açık piyasa ekonomisi esaslarına göre ekonomilerine yön veren ve demokratik ülkelerden oluşmaktadır. Dünyanın farklı kıtalarında farklı bölgeleri temsil etmelerine rağmen bir araya gelmelerinde ortak karakterlerinin etkisi büyüktür. İçlerinde Türkiye'nin de yer aldığı bu genç oluşumun 2000'li yıllarda ulusal düzlemde ekonomik ve insani gelişmelerinin boyutları karşılaştırmalı olarak incelenecektir. Bu bağlamda Türkiye ve diğer MIKTA ülkelerinin ekonomik ve insani kalkınmalarında ortak bir grup kimliği ortaya koyup koymadıkları sorusuna yanıt aranacaktır.
Türkiye'de mülteci kadınlara tanınan haklar üzerine bir inceleme

Bu çalışmada Türkiye'deki mülteci kadın haklarının bir incelemesi yapılacaktır. Göç dünyamızın geçmişşten günümüze bir gerçeğidir. Gerek ekonomik sebeplerden olsun, gerek ihtiyaca yönelik olsun, gerekse de siyasal tehditler sebebiyle olsun insanoğlu kendi yararına olabilecek şekilde hayatını yer değiştirerek devam ettirmek zorunda kalmıştır ve kalacaktır da. Mültecilik de göç olgusunun altında hayati tehditlerden kaçmak uğruna yer değiştiren göçmen grup için kullanılan bir olgu olarak karşımıza çıkmaktadır. Bunun yanında toplumda kadın olmak, hatta ve hatta mülteci bir kadın olmak algısı araştırılmaya değer bir eşitsizlik durumu yaratmaktadır. Dolayısıyla araştırmanın genel savı mülteci kadınların erkeklerden daha savunmasız oluşlarıdır ve bu da nitel araştırmalarla örneklendirilmeye çalışılacaktır. Bu bağlamda göç tanımı, göç çeşitleri, göç teorileri ve göç politikaları incelendikten sonra; göçmen, mülteci ve sığınmacı tanımları yapılacaktır. Çalışmanın devamında mülteciliğin gelişimi ve mülteci hakları üzerinde durulacaktır. Ardından da Türkiye'deki mülteci kadınlar, yaşadıkları sorunlar, deneyimleri ve bu konuda yapılan çalışmalar tartışılacaktır.