turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İş hukuku'nda ikale

Türk mevzuatında iş sözleşmesinin sona erme halleri, ölüm, fesih ve belirli süreli iş sözleşmelerinde sürenin dolması olarak düzenlenmiştir. İkale, işçi ile işverenin anlaşarak, karşılıklı birbirine uygun irade beyanları ile iş sözleşmesini sona erdirmelerini ifade etmekte olup, yasal olarak düzenlenmiş bir sona erme hali değildir. 1475 sayılı İş Kanunu'nda değişiklik yapan 4773 sayılı Kanun ile iş güvencesi hükümlerinin yasal mevzuatta yer alması ile birlikte, 'İş Hukuku'nda İkale' kavramı, iş sözleşmesinin sona ermesi hallerinden biri olarak yaygınlaşmaya başlamıştır. İşçi ile işveren uyuşmazlıkların sayısının arttığı ve adli yargının büyük bir kısmını oluşturduğu günümüzde, işçiye makul yararın sağlanması suretiyle iş ilişkisinin tarafların anlaşması ile sona erdirilmesi, gerek işçi lehine, gerekse işe iade davalarının getirdiği mali sonuçların önlenmesi bakımından işveren lehine olacak şekilde ikaleyi tercih edilir bir sona erme hali kılmaktadır. İkalenin iş hayatındaki önemli rolüne rağmen, 4857 sayılı İş Kanunu'nda ikale konusunda yasal bir düzenleme yapılmamış, yasal boşluk Yargıtay içtihatları ile doldurulmuştur. Çalışmamız kapsamında, Yargıtay içtihatları, İş Hukuku ve Türk Borçlar Hukuku'na hakim ilkeler çerçevesinde, ikale kavramı incelenerek, işçi ile işveren arasında uygulanabilirliğinin incelenmesi ve değerlendirilmesi amaçlanmıştır.
Sendikalar ile ilgili suçlar

Sendikalar, yıllardır işçilerin ve işverenlerin sosyal ve ekonomik haklarını koruyan ve gözeten müesseselerdir. Çalışmamızda, bireysel ve kollektif sendika özgürlüğünü koruyan sendikal hakların kullanılmasının engellenmesi suçu ve sendikalar ile ilgili olabilecek diğer suçlar incelenmiştir. Özellikle sendikal hakların kullanılmasının engellenmesi suçu; maddi ve manevi unsurlar, teşebbüs, iştirak ve içtima başlıkları altında ele alınmıştır. Sendika, sendika yöneticileri ve sendika üyeleri tarafından veya bunlara karşı işlenebilecek suçlar, içtihatlar ve istatistikler ışığı altında değerlendirilmiştir.
Kamu mali yönetim sisteminde seçilmiş ülke sayıştayları ve Türk sayıştayı analizi

Sayıştaylar demokratik toplumlarda yer alan kurumsal yapının ayrılmaz bir parçasıdır. Parlamenter demokrasinin vazgeçilmez organları olan Sayıştayların görev ve yapıları ülkelerin hukuki geleneğine, kültürüne, bölgesel ilişkilerine, siyasi sistemlerine, tarihi gelişimine ve kullandıkları dile göre farklılıklar göstermektedir. Demokratik ülkelerde, bütçenin denetlenmesinden bağımsız yüksek denetim kurumları olan Sayıştaylar sorumludur. Sayıştaylar genel olarak kamu gelirlerinin nasıl harcandığını ve mali sistemin işleyişini kontrol etmede önemli bir rol üstlenmişlerdir. Tüm dünyada ve ülkemizde kamu mali yönetim sisteminde hızlı bir değişim sürecinin yaşanması, Sayıştayın görev ve sorumlulukları da arttırmış ve ülke Sayıştayları, kamu mali yönetimlerinin sağlıklı işleyebilmesi için kendilerini sürekli geliştirme ihtiyacı duymuştur. Bu çalışmada kamu mali yönetim sisteminde bazı seçilmiş ülke Sayıştayları ile Türk Sayıştayı analiz edilmiştir. Gelişmiş ve gelişmekte olan ülke örnekleri çerçevesinde Westminster modeli ve Kurul modeli Sayıştaylar incelenmiştir. Fransa, Birleşik Krallık, Güney Afrika ve Brezilya Sayıştayları incelendiğinde denetim türlerinin çeşitlilik gösterdiği görülmektedir. Türk Sayıştayının uluslararası ilişkiler çerçevesinde, Sayıştayların uluslararası ve bölgesel organizasyonları ile sıkı bir işbirliği içerisinde olduğu görülmüştür. Türk Sayıştayı tarafından yapılan denetimler ve diğer görevleri incelendiğinde, gerekli niteliksel şartları taşıdığı fakat bu niteliksel şartların geliştirilebilmesi için diğer ülke Sayıştay üyelerince yapılacak denetimlerin Türk Sayıştayının gelişmesinde önemli katkılar sağlayacağı anlaşılmıştır. Sonuç olarak ülke Sayıştaylarının dinamik bir yapıya sahip olduğu anlaşılmış ve Türk Sayıştayına ise iyi uygulamalar çerçevesinde çeşitli öneriler getirilmiştir.
Çalışma hayatında başörtüsü: Özel sektörde başörtülü mimar kadınlar

Bu çalışma, Türkiye'de hem hukuken hem de siyaseten kamusal alanda sorun olmaktan çıkan başörtüsünü, özel sektörde çalışan başörtülü mimar kadınların tecrübelerine dayanarak feminist bir bakış açısıyla yeniden sorgulamayı amaçlamaktadır. Bu bağlamda araştırmanın odak noktası özel sektörde çalışan başörtülü mimar kadınların yaşadıkları sorunlardır. Fiilen başörtüsü yasağının kalktığı 2013 yılından bugüne yaşadıkları deneyimlerin ne yönde değiştiği araştırılmıştır. Araştırmamızda, kamusal alanda sorun olmaktan çıkan başörtüsünün durumu, özel sektörde mimarlık mesleği özelinde başörtülü kadın görüşmeciler ile yapılan mülakatlar sonucunda yeniden değerlendirmektedir. Tez bir giriş ve üç ana bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde tezin konusunun ve temel kavramlarının dokunduğu sınırlar çizildikten sonra, ilk bölümde, başörtüsü yasağının temellerinin Osmanlı Devleti'nin son dönemlerine tekabül ettiği belirtilerek, Tanzimat Dönemi ve sonrasında kadın bedeni ve kıyafeti üzerinden siyasetin ne şekilde etkili olduğu tartışılmıştır. İkinci bölümde, başörtüsünün önce engellemelerle başlayan sonrasında hukuki yasaklara dönüşen arka planına yer verilmiştir. 1980'ler sonrasında siyasal İslam'ın Türkiye'yi nasıl etkilediği ve İslami Feminizm ile başörtülü kadınların kamusal alanda görünürlüklerinin artması irdelenmiştir. Araştırmadan elde edilen sonuçlar ise Türkiye'de başörtüsü noktasında bir süredir fiili bir serbestlik olması ve başörtülü kadınların kamusal alanda bunun avantajlarını yaşamaya başladığı söylenmesine karşılık, konunun özel sektörde irdelendiğinde sanıldığının aksine başörtülü kadınların başından sonuna bir takım problemler yaşamaya devam ettiğini göstermektedir. En nihayetinde araştırmanın aynı anda hem feminizm araştırmalarının hem de çalışma hayatı ve mimarlık boyutundaki araştırmaların erişim alanını güçlendireceği düşünülmektedir.
Türk Vergi Hukukunda vergiyi dolanmaya yönelik işlemlerle mücadele araçları

Vergi yükümlüsünün vergiye karşı tepkileri arasında gösterilen davranışlarından kimisi hukuka aykırı iken kimisi hukuka uygun olarak gerçekleşmektedir. Kanunun lafzına uygun ancak amacına aykırı olarak daha az vergi ödenen ya da hiç vergi ödenmeyen işlem ve durumlarla mücadele etmek amacıyla birçok ülkede olduğu gibi Türkiye'de de bir takım kurallar getirilmiştir. Bu kurallar ile birlikte kanunun lafzına uygun ancak amacına aykırı işlem ve durumlar ile mücadele edilmektedir. Bu kurallar arasında yer alan ve tezde incelenmiş olan kurallar, Vergi Usul Kanunu'nun 3/B hükmü, transfer fiyatlandırması yoluyla örtülü kazanç, örtülü sermaye, kontrol edilen yabancı kurum, vergi cennetleri ve anlaşma faydasının sınırlandırılmasıdır. Tezde incelenmiş olan kuralların uluslararası vergi hukuku ile bağlantılı kurallar olması ve özellikle bu alanda yaptığı çalışmalarla gelişmelere yön veren teşkilatlardan birisinin OECD olması nedenleriyle, her bir kural bakımından OECD çalışmalarındaki gelişmeler de ortaya konulmuştur.
Türk Hukukunda miras ortaklığının paylaşmadan önceki durumu

Mirasbırakanın, birden çok mirasçısı bulunması durumunda, ölümü ile birlikte kanun gereği ve kendiliğinden bir ortaklık meydana gelir. Mirasın açılmasından paylaşmaya kadar devam eden bu ortaklığa miras ortaklığı adı verilir. Miras ortaklığının ortakları yasal ve atanmış mirasçılardır. Ortaklar terekeyi bütün hak ve borçlarıyla birlikte kazanırlar. Tereke üzerinde ortaklar elbirliği ile hak sahibidirler. Kanundan ve sözleşmeden doğan istisnalar saklı kalmak kaydı ile, mirasçılar terekeyle ilgili tüm işlemleri oybirliği ile yaparlar. Açılacak olan davalarda kural olarak mecburi dava arkadaşlığı vardır. Mirası kabul eden mirasçılardan her birinin borçlardan kişisel ve müteselsil sorumluluğu söz konusudur. Her bir mirasçı miras ortaklığının paylaşılması için dava açabilir. Ancak mirasçıların anlaşması, mirasbırakanın iradesi, kanun hükmü gereği veya hakim kararıyla paylaşmanın ertelenmesi söz konusu olabilir. Miras payının mirasbırakanın ölümünden önce veya sonra devredilmesine kanun müsaade etmiştir. Mirasbırakanın ölümünden önce devrin mümkün olması için, mirasbırakanın sözleşmeye katılımı veya onayı şarttır.
Yetkili kamu görevlisinin resmi evrakta sahtekarlık suçu

Belgelerin, hukuk sistemi içerisinde hukuki ilişkiler kurulmasında ve bunların ispatı açısından önemli bir yeri vardır. Belgelerin güvenirliğine ve doğruluğuna toplum tarafından oluşan ortak bir inançvardır ki; bu da kamu güvenidir. Kamu güveninde tezimizin konusu suçta kanunun hukuki menfaatioluşturur. Suçun konusu, resmi belge oluşturmakta olup kanunun gerekçesinde belgenin taşıması gereken özellikler sayılmıştır. Buna göre; belgenin yazılı anlaşılabilir bir içeriğe sahip olması, belirli bir kişiyeizafe edilmesi ve hukuki hüküm ifade etmesi gerekmektedir. Resmi belgenin ise bu özellikler yanında kamu görevlisinin yetkisi dahilinde görevinden dolayı düzenlenmiş olması aranmaktadır. Suçun faili kamu görevlisidir. Suçun mağduru daima kamudur. Yeni kanun metninde zarar kavramına yer vermemiş olması bu hususun aranmayacağı anlamınıtaşımamakta olup, resmi belgelerde sahtecilik suçunda her zaman genel zararın var olacağından bahislekanun metnine alınmamıştır. Suç kasıt ile işlenen bir suç olup, manevi öğesini zarar vermek bilinci ve idaresiyle hareket etmekoluşturur. Şekli bir suç olması nedeni ile teşebbüs mümkün değildir. Yeni kanunun 212 nci maddesinde belgede sahtecilik suçlarında özel içtima kuralı gereği bir başka suçun işlenmesi halinde, yani sahtecilik suçunun vasıta olarak kullanılması halinde hem sahtecilikhem de ilgili suçtan ayrı ayrı ceza verilecektir.
5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezalara seçenek yaptırımlar

İnsanlar topluluk halinde huzur ve barış içinde yaşamak için belli kuralların varlığına ihtiyaç duymuşlardır. Bu kuralları önceleri insan topluluklarının tepkileri korurken daha sonraları bu görevi devlet denilen üst kuruluşa bırakmışlardır. Bu kurallara yaptırım adı verilmektedir. Yaptırım türlerinden geçmişşten bugüne en çok uygulananı cezalardır. Cezalar da geçmişşten bugüne cezalandırmanın amacı değiştikçe birçok değişime uğramıştır. Cezalar içinde en etkili olanı hapis cezalarıdır. Buna rağmen günümüzde hapis cezalarının bazı suçlarda cezalandırmanın amaçlarını gerçekleştirmeye yetmediği anlaşılmıştır. Bazı suçlarda bu amaçların gerçekleşmesi için failin sadece cezaya mahkum edilmesi ayrıca cezaevine konulmaması yeterli görülmüştür. İşte bu tür suçlar için kısa süreli hapis cezalarına seçenek yaptırımlar geliştirilmiştir. Bu doğrultuda gelişen dünyada çağdaş ülkelerin çoğunun hukuk sistemlerinde bu yaptırım türlerine yer verildiğini görmekteyiz.
Bilirkişinin disiplin sorumluluğu

Yargılama faaliyetinde önemli yer tutan bilirkişilerin yükümlülükleri ve bu doğrultuda uygulanacak yaptırımların iyi kavranması etkili bilirkişi raporlarının hazırlanması için önemlidir. Bu çalışmada bilirkişinin disiplin sorumluluğu ve 6754 sayılı Bilirkişilik Kanunu ve Bilirkişilik Yönetmeliği ile gelen yeniliklerin anlatılması amaçlanmıştır. Bu kapsamda ülkemizde yer alan bilirkişilik müessesine, bilirkişilerin yetki ve yükümlülüklerine, bilirkişilerin hukuki, cezai ve disiplin sorumluluğuna ve son olarak çifte cezalandırma yasağına değinilmiştir. Çalışmamız hazırlanırken bu konuda önceden yazılmış olan eserler kapsamlı olarak incelenmiş, mahkeme uygulamaları gözlemlenmiş, bilirkişilere ilişkin olarak hazırlanan raporlar okunmuş ve yeni hazırlanan kanuni düzenlemeler etraflıca incelenmeye çalışılmıştır. Araştırmalarımız sonucunda bilirkişilere verilen bazı cezaların çifte cezalandırma kapsamında sayılmadığı, bilirkişilerin seçiminde liyakatin geri plana atıldığı ve bunun uygulanacak yaptırımlar ile giderilebileceği, bilirkişilerin bir kısmının kendilerine yüklenen yükümlülüklere aykırı davrandığı ve kamu hizmetinin aksamaması için kendilerine uygulanacak yaptırımların son derece önemli olduğu ve son olarak 6754 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemelerin bir kısmının yetersiz iken bir kısmının doğru uygulandığı takdirde pek çok soruna çözüm olacağı sonucuna ulaşılmıştır.
Revised Mediterranean action plan for a sustainable Mediterranean environment

Akdeniz ekosisteminin karşılaştığı çevresel sorunların farkına varan Akdeniz ülkeleri BM Çevre Programı'nın 1975 yılında organize ettiği toplantıda bir araya geldiler. Bu toplantıda Akdeniz Eylem Planı kabul edildi. Akdeniz Eylem Planı, Akdeniz ekosisteminin korunması ve sürdürülebilir kalkınma üzerine odaklanan bir yumuşak hukuk belgesidir. Ancak planın bağlayıcı bir hukuki çerçevesi vardır. Planın hukuki çerçevesinin asıl öğesi çerçeve bir konvansiyon niteliğinde olan Barselona Konvansiyonu'dur. Ayrıca Konvansiyon'un ayrıntılı yükümlülükler içeren protokolleri vardır. Plan, uzun vadede, çağın gerisinde kalmış olan hukuki yapısıyla Akdeniz ekosisteminin karşılaştığı çevresel sorunlara cevap veremez olmuştur. Bunun üzerine Plan, çevre hukukunun 1975 ve 1995 arasında geçirdiği gelişimin ışığında, Barselona Konvansiyonu'na taraf olan Akdeniz ülkeleri tarafından revize edilmiştir. Barselona Konvansiyonu'na, uluslararası çevre hukukuyla ilgili yeni kavramlar, ilkeler ve hükümler dahil edilmiştir. Ayrıca, hem farklı konularda protokoller imzalanmış, hem de mevcut protokoller yeni kavramlarla zenginleştirilmiş veya revize edilmiştir. Böylece, Konvansiyon'un coğrafi ve kavramsal sahası, yeni ve revizyona uğramış hukuki belgelerle birlikte genişlemiştir. Kısaca Plan'ın hukuki çerçevesi kuvvetlenmiştir. Ancak, revizyona uğrayan Plan'ın hukuki çerçevesindeki protokollerden dördü halen yürürlüğe girmemiştir. Ayrıca, Plan'ın hukuki çerçevesinin uygulamaya geçirilmesi aşamasında bilhassa gelişmekte olan ülkelerde sorunlar yaşanmaktadır. Devletler, Akdeniz ekosisteminin sorunlarının çözümü için, vakit kaybetmeden, hem Plan'ın hukuki çerçevesinde yer alan belgelerin tümünü onaylamalı hem de uygulamaya dönük somut adımlar atmalıdırlar. Bu bağlamda devletler vatandaşlarını çevresel konularda bilgilendirmeli ve onların karar alma süreçlerine aktif katılımlarını sağlamalıdırlar ki hukuki belgeler sivil toplumdan destek bulabilsin ve uygulamada olumlu sonuçlar elde edilebilsin. Çünkü, Plan; revizyona uğramış ve kuvvetlenmiş hukuki yapısıyla sürdürülebilir bir Akdeniz çevresi için yararlı sonuçlar doğurabilecek uluslararası bir çevre projesidir.
Vakıf üniversitelerinde çalışan akademik personelin hukuki statüsü

Vakıf üniversitelerinin kurulmasına cevaz veren Anayasa düzenlemesi, 1982 Anayasasının 130. maddesi ile hüküm altına alınmıştır. Bahsi geçen hüküm doğrultusunda, ülkemizde ilk defa 1984 yılında, kar amacı gütmeyen bir vakıf üniversitesi olan Bilkent Üniversitesi kurulmuş ve daha sonra vakıf üniversitelerinin kurulması hız kazanmıştır. Günümüzde kamu tüzel kişiliğini haiz yükseköğretim kurumu olarak kabul edilen vakıf üniversiteleri, oldukça yaygınlaşmış olup, pek çok öğrenciye eğitim-öğretim hizmeti, bir başka anlatımla kamu hizmeti vermeye devam etmektedir. Vakıf üniversiteleri hakkında, Anayasal düzenlemelerin yanı sıra, yasal düzenlemeler de yapılmıştır. Bu bağlamda, önemle belirtelim ki, vakıf yükseköğretim kurumları kurulmasının yasal çerçevesi Anayasa, Yükseköğretim Kanunu ve Vakıf Yükseköğretim Kurumları Yönetmeliği ile belirlenmektedir. Vakıf üniversitelerinin kuruluşu ile birlikte vakıf üniversitelerinde çalışacak akademik personel istihdamı da gündeme geldiği için, sözü geçen personelin istihdam şekli ve yasal hakları konusunda Yükseköğretim Kanunu ile Vakıf Yükseköğretim Kurumları Yönetmeliğinde bir takım düzenlemeler yapılmıştır. Ancak, çalışmamızın konusunu teşkil eden vakıf üniversitelerinde çalışan akademik personelin hukuki statüsü henüz netlik kazanmamıştır. Çünkü, sözü geçen statü hakkında gerek Anayasada gerek yasal düzenlemelerde açık bir hükme rastlanamamaktadır. Hal böyle olunca, vakıf üniversitesinde çalışan akademik personelin hukuki statüsünün özel hukuk ilişkisi mi yoksa, statü hukuku mu olduğu hususu yoruma açık hale gelmiş ve öğretide farklı görüşlerin oluşmasına yol açmıştır. Ayrıca, ilgili personel ile vakıf üniversitesi arasında bağıtlanan sözleşmenin niteliğinin kamu hukuku kapsamında idari hizmet sözleşmesi mi yahut özel hukuk kapsamında iş sözleşmesi mi olarak kabul edileceği konusu da bir başka tartışma konusu oluşturmuştur. Nitekim, öğretide konuya ilişkin tartışmalar devam etmektedir. Çalışmamızda ilgili mevzuat, konumuza ilişkin yargı yolu uyuşmazlıkları ışığında incelenerek irdelenmiş ve doktrinde öne sürülen görüşler gözetilmek suretiyle vakıf üniversitelerinde çalışan akademik personelin hukuki statüsü değerlendirilmeye çalışılmıştır.
Acil servislerde hasta hakları ve Mersin ili örneği

Sağlık, insanların en doğal ve ömrü boyunca vazgeçemeyeceği haklardan biridir. İnsan haklarının önemli bir parçasını oluşturan ve kaynağını insan haklarından alan hasta hakları ise bu hakları korumak üzere düzenlenmiştir. Hasta hakları sadece hasta bireyleri değil aynı zamanda sağlıklı tüm bireylerin ve özellikle de sağlık hizmeti sunanların birlikte bilmesi, koruması ve sahip çıkması gereken bir haktır. Hasta hakları kavramı insan hayatı açısından bu kadar önemli iken ne yazık ki multidisipliner sağlık ve hukuk alanında bir yaklaşımla ele alınıp incelenmesi son yıllarda başlamıştır. Bu çalışmanın ilk üç bölümünde multidisipliner bir yaklaşım çerçevesinde genel olarak sağlık, sağlık hizmetleri, acil sağlık hizmetleri, acil servis, hak ve hasta hakkı kavramlarına değinilmiştir. Son bölüm de ise Mersin İli Kamu Hastaneleri acil servislerinde 01.12. 2015 ve 31.12. 2015 tarihleri arasında acil sağlık hizmeti alan hastaların ülkemizde hasta haklarına ilişkin mevzuat temelinde bazı hasta hakları uygulamalarının kullanım düzeyinin belirlenmesi ve bu uygulamalar konusunda bilgi düzeylerinin araştırılması amaçlanmıştır. Tanımlayıcı tipteki bu araştırmada, 190 hastaya 46 sorudan oluşan anket formu uygulanmıştır. Anket formu araştırmacı tarafından tek tek hastalarla görüşülerek doldurulmuştur. Elde edilen veriler ise SPSS 15.0 istatistik programında çözümlenmiş olup bulgular, yüzdelik dağılım, çapraz tablo ve ki-kare testleri ile değerlendirilmiştir. Bu çalışmanın en önemli sonucu hastaların hasta hakları konusunda yeterli bilgiye sahip olmadığı sonucudur. Bu sonuç doğrultusunda hastaların hasta hakları konusunda daha fazla bilgilendirilme ihtiyaçlarının olduğu görülmüş ve haklarını talep etmede desteklenmeleri gerektiği ortaya çıkmıştır. Ayrıca elde edilen bulgular sonucunda hasta haklarından daha etkin yararlanabilmeleri için bir takım öneriler sunulmuştur.
Sağlık hukukunda etik açısından kişisel veriler ve mahremiyet hakkı

Gelişen teknolojiyle beraber kişisel verilerin güvenliği daha önemli hale gelmiştir. Teknolojik gelişmeler kişisel veriler üzerindeki hakimiyeti zedelemektedir. Özellikle bu durum hassas kişisel verin olan sağlık verileri için olunca durumun ciddiyeti artmaktadır. Çalışmamız üç ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölüm ağırlıklı olarak kişisel veri konusuna ayrılmıştır. İkinci bölümde, kişisel verilerle bütünlüğü koparılmadan mahremiyet hakkı boyutu incelenmiştir. Üçüncü bölüm ise kişisel verilerin mahremiyetinin ihlalinde başvurulacak idari başvuru yolları ve yargı yolları genel hatları ile işlenmiştir. Çalışmamız öncelikli olarak kişisel veri ve bağlantılı terimleri, korumanın kapsamını daha iyi belirlemek adına kavramsal açıdan irdelenmiştir. Akabinde doğrudan veya dolaylı olarak ilgili olduğu haklarla bağı değerlendirilmiştir. Hangi hallerde işlemenin mümkün olduğu kısaca ifade edilmiştir. İkinci bölümde, özellikle sağlığımız ve tedavi sürecinde gündelik hayatta karşılaşılan mahremiyet ihlalleri hukuki ve etik değerlerle birlikte incelenmiştir. Üçüncü bölümde ihlaller karşısında başvuru usulleri, konunun geniş olması hasebiyle sadece ilgili hususlar genel olarak belirtilmiştir.
Terörizmin finansmanı suçu

Bu yüksek lisans tezinin konusunu terörizmin finansmanı suçu oluşturmaktadır. Terörizmin tüm insanlığın geleceğini tehdit eden uluslararası bir sorun olduğu düşünüldüğünde, terörizmin finansmanının önemi ve önlenmesi zorunluluğu ortaya çıkmaktadır. Çünkü terörizmin arka planında para ve diğer mali kaynaklar olmadan ayakta kalması ve varlığını devam ettirmesi mümkün değildir. Bu nedenle özellikle son dönemlerde terörün finans kaynaklarına karşı mali ve hukuki mücadele büyük önem taşımaktadır. Ayrıca terörizmin finansmanı, uluslararası ve ulusal hukuk sistemlerinde başlı başına bir suç olarak kabul edilmekte ve failleri cezalandırılmaktadır. Bu yüksek lisans tezinin amacı, terörizmin finansmanı suçunu önleyici ve özellikle cezalandırıcı boyutlarıyla ele alarak incelemektir. Bu doğrultuda çalışmada öncelikle terörizmin finansmanı kavramı, benzer kavramlarla karşılaştırılmak ve ilişkilendirilmek suretiyle birinci bölüm altında açıklanmaktadır. Çalışmanın ikinci bölümü, suçun uluslararası hukuk metinlerindeki ve karşılaştırmalı hukukta bazı ülkelerin ulusal mevzuatındaki görünümü ile ilgilidir. Üçüncü bölümde ise Türk hukuk sisteminde terörizmin finansmanı suçu çeşitli ulusal mevzuat hükümleri bakımından incelenmektedir. Bu bölümde ayrıca suçun unsurları, nitelikli hali, yaptırımları, özel görünüş biçimleri, soruşturulması, kovuşturulması ve infazına yönelik açıklamalara yer verilmektedir.
Vergilendirme ilkelerine Anayasa Mahkemesi'nin bakış açısı

Çalışmamızın temel amacı, 1982 Anayasası'nın 73. maddesinde soyut ve kavramsal olarak belirtilen vergilendirme ilkelerini Anayasa Mahkemesi kararlarının incelenmesi ile somut olarak ortaya konulmasıdır. Vergilendirme ilkelerinin daha iyi anlaşılabilmesi ve bu konudaki Anayasa Mahkemesi kararlarının vergi hukuku açısından daha iyi okunabilmesi için verginin, tarihsel süreç içerisindeki gelişimini ve vergilendirme ilkelerinin esas hedefi olan vergilendirmenin amaçlarına değinilerek vergilendirme ilkelerinin günümüzdeki nitelikleri ve özellikleri ortaya konulmuştur. Kişilerin hak ve özgürlük alanlarına yöneltilen en etkin müdahalelerden biri olan vergilendirmenin, hangi ölçü, kavram ve ilkelerle yapılacağı 1982 Anayasası'nın 73. maddesinde düzenlenmiştir. Anayasa Mahkemesi, bir vergi kanununu denetlerken öncelikle kanun ile getirilen yükümlülüğün bu madde kapsamında bir mali yükümlülük olup olmadığını tesbit ettikten sonra diğer vergilendirme ilkeleri yönünden incelemektedir. Her bir vergilendirme ilkesinin anlamı ve değeri diğer ilkelerin anlam ve değerleri ile çok sıkı bir ilişki içinde olması nedeniyle Anayasa Mahkemesi kararlarında, bu ilkelerin bağlantısı kurmak suretiyle denetim yapılmıştır. Anayasa Mahkemesi, hükümetlerin olağanüstü durumlarda ek gelir kaynaklarına ihtiyaç duyabilecekleri durumlarda yapılacak düzenlemelerde de Anayasa'nın 73. maddesinde ifadesini bulan ilkelere uyulmasının bir zorunluluk olduğunu belirterek vergilendirme ilkelerine karşı bakış açısını ortaya koymuş ve bu ilkelerin özünü de vergi yükünün adil ve mali güce göre dengeli bir biçimde dağıtılması olarak belirlemiştir.
Banka Teminat Mektupları

Banka teminat mektupları, sözleşmede borçlu olan tarafın edimini hiç veya gereği gibi yerine getirmemesi halinde alacaklı açısından ortaya çıkabilecek zararları güvence altına alma işlevine sahip banka tarafından düzenlenen belgelerdir. Bu teminat mektupları, uygulama ile ortaya çıkmış ve zaman içinde önem kazanmıştır. Sözleşmenin tarafları arasında güveni inşa etmek için sıklıkla başvurulan bir teminat aracı haline gelen banka teminat mektuplarının uygulamada daha çok tercih edilmesinin sebebi bankaların güven veren itibarlı kurumlar olmasıdır. Ekonomik olarak güçlü konumda olduğundan bankaların verdiği bu teminat ile alacaklı açısından var olan güven problemi de önemli ölçüde bertaraf edilmeye çalışılmıştır. Hakkında kanuni bir düzenleme olmaması sebebiyle banka teminat mektuplarının hukuki niteliği konusunda doktrinde süregelen tartışmalar olmuş, Yargıtay'ın verdiği 1967 ve 1969 tarihli İçtihadı Birleştirme Kararları doğrultusunda üçüncü kişinin fiilini taahhüt niteliğinde bir garanti sözleşmesi olduğu yönünde değerlendirme yapılmıştır. Bu kararlar ile birlikte doktrinde hukuki nitelik konusunda var olan görüş farklılıkları yerini banka teminat mektuplarının garanti sözleşmesi olduğu yönünde yaygın bir kabule bırakmıştır. Ancak bu yaygın kabule rağmen hukukumuzda yasal bir düzenleme bulunmadığından ve daha çok uygulama gelişen bir kurum olduğundan inceleme konusu yapılma gereği duyulmuştur.