turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Bir kimlik göstergesi olarak Alevi müziği ve popülerleşmesi

Müzik, doğası gereği aynı dil'in insanı ifade etmesi gibi bir kültürün ya da bir topluluğun kendini ifade aracı olarak kullandığı bir alanı ifade eder. İfade edilişin böylesi topluluk özelinde farklılıklar göstermektedir. Yani topluluktan topluluğa değişen bir müzikal ifade biçiminden bahsedilebilir. Hali hazırda müzikal bir takım işleyişin topluluk nazarında kimliğin sunumunda önemli bir işlevinin olduğu görülecektir. İşte bu minvalde kimliğin sunumu olarak müzik Alevi inanç topluluğunda da önemli bir yeri teşkil eder. Alevilikte, müzik hem kutsal olanla bir bağlantı hem de kültürel sermayenin önemli bir bileşeni olarak gündelik hayatlarında yer edinir. Kutsal olana yakınlaşma cem ritüelinin bir parçası olarak bağlama eşliğinde sözlü kültür ürünlerinin icrası ve semah ritüel biçimi ile gerçekleştirilir. Kutsalla bağlantılı bu müzikal işleyiş ritüel dışı müzikal icrada da etkilidir. Bu durum aynı zamanda Alevi kültürel kimliğinde müzikal inşanın bir bölümünü yansıtır. Cumhuriyet döneminde müzik politikaları halkın müzikal kültürünü millet ekseninde Türk Halk Müziği olarak düzenlemeyi öngörüyordu. Derleme çalışmalarına girişen müzik reformistleri Alevi-Bektaşi müziğini de bu anlamda değerlendirdi. Kuşkusuz müzikal bu düzenleme de zaman zaman halkın müziğine ilişkin sansürlerde uygulandı. 1980'lere gelindiğinde milli kimlik içerisinde şekillenen kültürel kimlik olarak Alevi kimliği yükseldiğini görüyoruz. Alevi Uyanışı olarak nitelendirilen dönem aynı zaman da Alevi Müziği'nin kimliğin bir parçası olarak şekillendiği dönem olmuştur. Bu çalışmada, Alevi müziğinin popülerleşme serüveni hem Türkiye'de uygulanan müzik politikaları hem de kültürel olarak yaslandığı Alevi ritüelleri ile olan ilişkisi üzerinden tartışılmaktadır. Ayrıca müzik uyanışı bağlamında hem Alevi kimliğinin ortaya çıkışının politik sebepleri ortaya konacak hem de Alevi müziğinin bu bağlamda popülerleşmesi meselesi irdelenecektir. Ek olarak Alevi müziği ile özdeşleşen bir değer olarak kısa saplı bağlama'nın popülerleşme süreci, dönüşümü ve evrensel bir müzik formuna ulaşma hedefi kimlik ekseninde anlaşılmaya çalışılacaktır.
Popüler kültür unsurlarından olan televizyon dizilerindeki aile kurgusu

Medya dünyasındaki gelişmeler her geçen gün yaşamın vazgeçilmez parçaları haline gelmektedir. Bu geniş ve çok çeşitli ürünlerin içinde televizyon, hem görsel hem de duyusal olması nedeniyle günlük yaşamda önemini ve etkilerini sürdüren önemli bir kitle iletişim aracıdır. 2000'li yıllardan itibaren televizyon programı türlerinden olan televizyon dizilerinin yoğunluğu gözle görülür bir gerçekliktir. Günümüzde diziler işledikleri temalar, dizilerdeki karakterleri canlandıran ünlü isimler ve çekim yapılan mekanlarla toplumdan her kesimin kendinden izler bulduğu formattır. Televizyon dizileri ve Aile ana başlığı çerçevesinde 'Popüler Kültür Unsurlarından Olan Televizyon Dizilerindeki Aile Kurgusu' adlı bu araştırmanın temel amacı yaşamı etkileyen faktörlerden olan son dönem televizyon dizilerini bazı konular bağlamında ele alarak aile kurgusunu, ailenin nasıl işlendiğini örnek sahnelerle ortaya koymaktır. Televizyon dizilerinin onları izleyenlerinin günlük yaşamında davranış, üslup, giyim tarzı gibi şekillerle yerleşmekte olduğu varsayımı analiz edilmeye çalışılmıştır. Araştırma kapsamında izlenme oranı fazla olan Aşk-ı Memnu, Yaprak Dökümü ve Geniş Aile adlı diziler ele alınmıştır. Bu dizilerdeki aile imgeleri belli konular çerçevesinde ayrıntılı bir şekilde analiz edilmiştir. İkinci varsayım olan, Türk Edebiyatı romanlarının dizileştirilmesinden hareketle, romanların dizilere yabancılaşması üzerinde de durularak, romandaki olaylar ve dizilerdeki olaylar karşılaştırılarak aradaki farklar ortaya konmuştur.
Geç-peripatetik Roman tütün işçilerinde ücretli istihdam ve politizasyon deneyimleri

Büyük ölçüde endogamik, mobilite seviyeleri komşu topluluklara göre daha yüksek ve geçimlerini çeşitli hizmetlerin yerleşik tarımcı ya da göçebe çoban topluluklara gıda maddeleri ya da nakit karşılığı sunulmasından sağlayan toplulukları tanımlamak için 20. yy'ın ikinci yarısından itibaren peripatetik kavramsallaştırması geliştirilmiştir. Kapitalist ilişkilerin ve sanayinin gelişmesi, peripatetik grupların sunduğu geleneksel zanaat ve hizmetlere olan talebi ortadan kaldırırken; peripatetik gruplar toplumsal yapılarını ve geçim stratejilerini yeniden yapılandırmak zorunda kalmışlardır. Bu çalışmada söz konusu değişimin belli bir konsepte oturtulması için geç-peripatetik kavramsallaştırması ortaya atılmaktadır. Geç-peripatetik grupların soy-klan-kabile tipi toplumsal örgütlenme biçimlerini nispeten muhafaza edenlerin de yeni geçim stratejileri genellikle düşük gelirli ve toplumun diğer kesimleri tarafından tercih edilmeyen, ağırlıklı olarak kendi hesabına çalışma temelli işlere odaklanmaktadır. İstanbul'da çiçekçilik ya da katı atık toplayıcılığı yaparak geçinen geç-peripatetik gruplar bu durumu örneklemektedir. Buna karşılık bu çalışmanın konusunu oluşturan Roman tütün işçileri; soy-klan-kabile tipi toplumsal ilişkilerin büyük ölçüde çözüldüğü peripatetik kökenli Roman gruplarından gelmektedirler. 19. yy'da Kavala, Drama ve Serez gibi Balkan coğrafyasının önde gelen tütün üretim merkezlerindeki yüksek emek talebinin doğrudan bir sonucu olarak ücretli olarak istihdam edilmiş ve kalifiye tütüncüler haline gelmişlerdir. Bu süreçte farklı etnik ve dinsel kökenlerden gelen tütün işçilerinin birlikte çalışmaları ve dönemin toplumsal-siyasal süreçlerine katılmaları onların siyasetle kurdukları ilişkilerin de diğer geç-peripatetik gruplardan farklılaşmasına neden olmuş; Roman tütün işçileri kurumsal siyasetin aktif özneleri olarak ortaya çıkmışlardır. Türk-Yunan Nüfus Mübadelesi ile Türkiye'ye gelen Roman tütün işçileri, yeni Cumhuriyet'in tütün üretim merkezlerindeki emek gücünün önemli bir bölümünü oluşturmuşlar, ülkenin ilk sendikal ve siyasal muhalefet hareketlerinde kayda değer bir varlık göstermişlerdir.
Gaziantep Organize Sanayi bölgelerinde çalışan işçilerin mekansal habitusu

Bu çalışma, Türkiye'de özellikle yirminci yüzyıl ortasından itibaren, dünyada ise on dokuzuncu yüzyıl başında sanayileşme ve kentleşmeyle beraber belirleyici bir sosyolojik olgu halini alan konut sorununu, özellikle işçilerin ev sahipliği meselesini, faillerin anlam dünyaları içinden ele almayı amaçlamaktadır. Türkiye'de kentleşmenin ve sanayileşmenin getirdiği nüfus baskısıyla birlikte gecekondulaşma etraflı bir biçimde çalışılmıştır. Ancak, işçilerin kentleşme deneyimini ve konut mülkiyetine dair geliştirdikleri anlam dünyasını çalışan akademik literatür kısıtlıdır. Bu tezde, Pierre Bourdieu'nün habitus kavramını kullanarak, Gaziantep Organize Sanayi Bölgelerinde çalışan işçilerin mekanı nasıl kavradıkları ele alınmıştır. İşçilerin mekansal habitusu olarak belirlediğimiz çerçevede, işçilerin fabrika odağında şekillenen gündelik hayat örüntüleri, konut ve hayat beklentileri, komşuluk ilişkileri, akrabalığın dönüşümü, toplumsal cinsiyet ilişkileri, gelecek beklentileri ve ideal ev beğenileri işlenmiştir. Burada, kavramsal olarak konut sorununun salt ekonomi-politik bir sorun olmadığı, aynı zamanda toplumsal aktörler olan işçilerin mekanın üretiminde bilfiil rol aldıklarının üzerinde durulmuştur. Bourdieu'nün orta sınıf habitusu hakkında tespitlerinin, Gaziantep'te sanayi işçilerinin mekanla girdikleri ilişki için de geçerli olduğu savı, bu tezin önemli katkılarındandır.
Üretim kararlarına katılımla işçi öneri sistemi

devriminden bugüne kadar çalışma yaşamı hep bir dinamizm içinde olmuştur. Özellikle üretim sürecinde yaşanan gelişmeler ve bu gelişmelere bağlı yaşanan krizler, üretim ve yönetim biçimlerinin değişmesinde başrol oynamıştır. Post-fordist üretim düzeninde teknolojinin de gelişmesiyle yeni bir dönem başlamış ve üretim sürecinde yeni teknolojilerin kullanımı ile beraber üretim sürecinin bu yeni teknolojilere uygun hale getirilmesi zorunlu hale gelmiştir. Çetin rekabet koşulları altında üretim yapan işletmeler üretim ve yönetim yapılarını bu gelişen ortamahazırlamak için yeni bir takım arayışlara girmek zorunda kalmışlardır. Geçmişten beri var olan katılım kavramı, tarihsel süreç içerisinde bu değişimden etkilenmiştir. Eskiden işçilerin yönetim katında temsilini ifade eden bu kavram, bugün Toplam Kalite Yönetimi içerisinde kendine ayrı bir yer bulmuş ve üretim kararlarına katılımıifade etmektedir. şçi öneri sistemleri, işçilerin üretim sürecine katılmalarını sağlayan bir sistemdir. Bugün birçok ulusal ve uluslararası işletmedeuygulanmaktadır. 2000'li yıllardan itibaren Türkiye'de de popüler olmaya başlayan bu sistem, artık küçük ve orta ölçekli işletmelerde de uygulanmaya başlamıştır. Çalışmamızda, ilk önce katılım kavramı anlatılmış ve tarihsel süreç içerisinde bu kavramın gelişimi anlatılmıştır. Günümüze doğru gelindiğinde üretim ve yönetim biçimlerinin değişimi açıklanmaya çalışılmış ve örgütlerin yönetim biçimlerinde yaşanan değişimler anlatılmıştır. Yeni organizasyon modellerinin ortaya çıkması ile beraber işçi öneri sistemlerinin de yaygınlaşması kaçınılmaz olmuştur. Çalışmamızda, Türkiye'de özellikle metal sanayinde faaliyet gösteren küçük ve orta ölçekli işletmelerde nasıl uygulandığına ilişkin bir alan araştırması yer almaktadır. Alan araştırmamızda, bu sistemi uygulayan ve uygulamayan işletmelere anket çalışması uygulanmış ve sonuçları analiz edilmiştir.
Neoliberalizmin kentsel taarruzuna karşı bir direniş öyküsü : Başıbüyük mahallesi

Bu çalışmada 1970 sonrası fordist modelin, postfordist esnek üretime geçişiyle sermayenin küreselleşmesi, kent üzerindeki sosyo-kültürel ve mekansal etkileri bağlamında ele alınmıştır. Küreselleşen sermayenin aktörlerinin, akışlar düzlemi üzerinden hareket kabiliyeti artmış, buna karşın yoksullar yerler uzamına hapsedilmiştir. Sistemin tüketim ideolojisi üzerinden kendini var ettiği bu minvalde, yoksullar tüketebilme ehliyetini edinemeyenler olarak görüş alanından çıkarılabilir ve terk edilebilir düzlemdedir. Çalışmanın amacı, kapitalizmle kent arası ilişkiyi sorgulamak ve bu ilişkinin biçimini belirleyen neoliberal yapılanma sürecinin bir parçası olarak gelişen küreselleşme projesinin, kent ve bölgesel olarak yereldeki etkilerini kentsel dönüşüm projeleri içinden ele almaktır. Araştırmanın geniş amacına bağlı olarak bu çalışmada birbiriyle ilintili olduğunu düşündüğümüz farklı birkaç bağlam ele alınmıştır. Bunlardan birincisi, sermayenin küreselleşmesi sonrası metropollerde kent mekanının metalaşması ve farklı sınıfsal eğilimlerin temas düzlemini yok eden sermayenin hareketi, bu hareketin bir sonucu olarak yerel yönetimlerde değişen yönetişim yaklaşımları sonrası kentsel dönüşüm uygulamaları ve bu sürecin kentteki farklı sınıflarca nasıl karşılandığı üzerine yapılan tartışmalar ile alan araştırması olarak Başıbüyük Mahallesi'nin özel durumu ele alınmıştır. Kentsel Dönüşüm alanı ilan edilen Maltepe Belediye'sine bağlı Başıbüyük Mahallesi'nde yapılan saha araştırması ve bu sürecin durumu üzerine bilgi verilmiştir. Çalışmada toplumbilim ve siyaset felsefesi ile kent literatüründe yer alan çalışmalar taranmış, saha çalışmasında gerçekleştirilen derinlemesine görüşmelerle sürece dair araştırma yapılmıştır.
The role of language in the formation of national identity in post-Soviet Kazakhstan

Bu tezin amacı Sovyet sonrası Kazakistan'da dil ve ulusal kimlik oluşumu arasındaki ilişkiyi incelemektir. Sovyetler Birliği'nin dağılmasının hemen ardından bağımsızlığını kazanan Kazakistan Cumhuriyeti'nde uygulanan dil politikaları Kazak dilinin desteklenmesinin yanı sıra bu dilin devlet kurumlarındaki ve kamusal alanlardaki kullanımının teşvik edilmesini ve halk arasında milli bilincin yaygınlaşmasını amaçlamıştır. Her ne kadar resmi çabalar ve siyasi aktörlerin söylemleri Kazak dilinin statüsünü artırmayı hedeflese de, demografik yapı, Kazak dilin niteliği ve kır-kent ikiliği gibi faktörler dil politikalarının etkin bir şekilde uygulanmalarını engellemiştir. Bu tezin temel iddiası, sözü edilen faktörler nedeni ile kısa vadede Kazak dilinin Kazakistan halkı tarafından iletişim aracı olarak kullanılamayacağıdır. Kazak dili, ulusal kimlik oluşum sürecinde, sembolik bir unsur olmuş ve olmaya devam edecektir.
Çepnilerde din ve sosyal-kültürel hayat

Orta Asya'dan Anadolu'ya göç eden Oğuz boylarının en büyüklerinden biri olan Çepnilerin Anadolu'daki varlıkları 12. yüzyıla kadar dayanmaktadır. Başta Balıkesir ve civarı olmak üzere Karadeniz, İç Anadolu, Sivas ve Kırşehir gibi çok geniş bir coğrafyaya yayılan Çepniler Anadolu'nun Türkleşmesi ve İslamlaşmasında çok önemli rol oynamışlardır. Gerek Selçuklu gerek Osmanlı dönemindeki faaliyetleri buna en güzel örmektir. Yapı olarak savaşçı bir boy olan Çepnilerin, inanç olarak bazısı Alevi bazısı Sünni akideye sahiptir. Ama sonuçta hepsi Türk toplumunun standart bir parçasıdır. Bu nedenle Giresun Çepnilerinin üzerinde mülakat ve katılımcı gözlem tekniği kullanılarak yapılan bu çalışmada Çepnilerin hem tarihi, hem dini, hem de sosyal-kültürel yönleri incelenmiştir.
Anadolu'da toplumsal dönüşüm: Kayseri ve Aksaray örneklerinde karşılaştırmalı sermaye birikimi

Bu çalışmada Kayseri ve Aksaray örneklerinden hareketle Anadolu'da sosyo-ekonomik gelişmişlik farklılıklarına ilişkin açıklayıcı çerçeve geliştirmek amaçlanmıştır. İki ildeki ekonomik formun sosyolojik karakteri makro ve mikro düzlemler ekseninde ele alınmıştır. Kuramsal açıdan çoklu bir perspektif benimsenmiştir. Elde edilen veriler nitel araştırma desenlerinden temellendirilmiş kuram yönteminin prosedürlerinden faydalanarak analizler gerçekleştirilmiş ve kavramsallaştırılmalar yapılmıştır. Araştırma neticesinde Kayseri'nin sermaye dinamiklerinin kendine özgü sosyo-kültürel çerçevelere dayandığı keşfedilmiştir. Çerçevelerin tarihsel boyutunun olduğu da tespit edilmiştir. Ayrıca sosyo-kültürel çerçevelerin sosyal sermaye ve simgesel sermayelere yaslandığı görülmüştür. Bunlar 'takım' metaforu ile açıklanmaya çalışılmıştır. Ekonomik takım özelliği gösteren bu özgün tip 'Homo Kaysericus' olarak kavramsallaştırılmıştır. Homo Kaysericus, ekonomik sosyalleşme sürecinde tüm fırsatları avantaja dönüştüren, kontrollü-yenilikçi özelliği olan ve pratik hareket eden ekonomik bir aktör olarak resmedilmiştir. Aksaray'ın ise Kayseri'den farklı olarak kendi ekonomik aktörlerini fazla harekete geçiremeyen, ancak ekonomik coğrafyasının sunduğu imkanla yabancı sermayenin akışına sahne olduğu görülmüştür. Aksaray'ın kapitalizmle etkileşimi 'bağımlı gelişme' olarak adlandırılmış ve ekonomik aktörü de 'tutuk girişimci' şeklinde kavramsallaştırılmıştır. Her iki ilin kapitalizme eklemlenme biçimleri farklı olmakla birlikte, her iki kentin de piyasa toplumuna doğru kaydığını ve aynı zamanda toplumsal çözülmeye karşı korumacı kimliklere ve değerlere sığındığı keşfedilmiştir. Bu toplumsal dönüşüm ise Polanyi'nin 'çifte hareket' kavramı ile açıklanmaya çalışılmıştır.
Trabzon vilayetinde iki din taşıyanlar

Üç kıtaya yayılmış olan Osmanlı imparatorluğu bünyesinde birçok dil, din, millet ve etnik gurubu barındırmaktaydı. Osmanlının toplumsal yapısı ve imparatorluk bünyesindeki dini sistemler üzerinde çok sayıda araştırma yapılmasına rağmen henüz üzerinde yeterince araştırma yapılmamış birçok alan mevcuttur. Bunlardan biri de dini inançlar sahasındadır. İmparatorluk bünyesinde yaşayan halkların dini inançları sahasında birçok gri alanlar mevcuttur. Bunlardan biri de iki din taşıyan grupların inanç sistemleridir. İmparatorluk bünyesinde Müslüman veya Hıristiyan dinine mensup komşuları tarafından alaca, yarım, keten-pamuk, gibi adlandırmalarla vurgulanan ikili inanç batıdan gelen gözlemciler tarafından batı toplumlarının geleneğinde mevcut gizli Yahudilikle eşleştirilerek gizli Hıristiyan olarak adlandırılmıştır. Müslümanlık ve Hıristiyanlık olmak üzere iki din taşıyan bu topluluklara Trabzon Vilayetinin Gümüşhane Sancağı, Kıbrıs, Girit ve Arnavutluk'ta rastlanmaktadır. Trabzon Vilayeti'nde yaşayan iki din taşıyanlar, genellikle madencilikle uğraşmaktadır. Gümüşhane'den Anadolu'nun maden işletilen diğer bölgelerine gönderilen iki din taşıyanlar gittikleri yerlerde iki dinli inanç sistemlerini kapalı toplum yapısı içinde sürdürmüşlerdir. Yakın çevrelerini saran Hıristiyan çoğunluğa rağmen ikili inançlarını yaşatan topluluk, günlük yaşantılarını İslami kurallara uygun olarak sürdürüp, Müslümanlığın gereği ibadetlerini yerine getirirken, kapalı toplum yaşantısı içerisinde Hıristiyanlığın gereği olan ibadetlerini de yerine getiren iki din taşıyanlar madenci olmanın sağladığı mali ve idari avantajlardan yararlanmakta idiler.19. yy da Osmanlı devletini ortadan kaldırmaya çalışan Rusya ve Osmanlı toplumunu dönüştürmeye çalışan batılı güçlerin faaliyetleri ile gündeme gelen iki din taşıyanlar tek din olarak Hıristiyanlığı tercih ettiklerini açıklamaya başlayınca Osmanlı devleti bünyesinde Hıristiyan olarak kabul edilmemişlerdi. İki din taşıyan topluluk mensupları dış güçlerin desteği ile zaman içinde ikili inanç sisteminden vazgeçerek tek din olarak Hıristiyanlığı seçerken bir kısmı da Müslümanlığı tercih etmişti. Başlangıçta Hıristiyanlığı seçenlerin sayısı azdı, Fakat Rusya ve İngiltere gibi devletlerin desteği Hıristiyanlığı seçenlerin sayısının artmasına neden olmuş, Osmanlı yöneticilerini de içinden çıkamayacakları bir sorunla karşı karşıya bırakmışlardı. Alınan tedbirler, hayata geçirilemeyen ıslahat önerileri sorunu çözülmesi bir yana giderek büyümesine yol açmış ve Osmanlı yönetimi onları Hıristiyan olarak kabul etmişti. Hıristiyanlığı seçenler 1923 yılında imzalanan bir mübadele anlaşması ile Anadolu'nun diğer Ortodoks Hıristiyanları ile Yunanistan'a gönderilirken bir kısmı Rus hakimiyetindeki topraklara göçmeyi tercih etmişti.
Peace and spirituality:Self-reflection as the key to the authentic peace worker

Maneviyat uzun zamandır barış çalışmalarında değerli bir araç olarak kabul edilmiştir. Maneviyat teriminin birçok anlayışından ve kullanımından açıkça görüleceği gibi, öz-düşünüm maneviyata özgü bir parçasıdır ve kaçınılmaz olarak maneviyatı harekete geçirmektedir ve bunun da maneviyat üzerinde bir rahatlama hissi uyandırmaktadır. Maneviyat, öz-düşünüm, özgünlük ve tamamlanma arasındaki açık bağa rağmen ve manevi barış çalışanının önemli ölçüde etkili olduğu tespit edilmesine rağmen, maneviyata, köz-düşünüme, özgünlüğüne ve barış çalışanının yerine getirilmesine ilişkin bağlantı halen araştırılmayı bekleyen bir konudur. Bu çalışma, bunu değiştirmeyi amaçlamaktadır ve bu olgular arasındaki bağlantıyı gösteren manevi yaklaşımları ve çatışmaya yönelik manevi yaklaşımları, özgünlüğe ilham veren öz-düşünümü gerektirdiği için otantik barış çalışanlarını ortaya çıkaran ilerlemeleri araştırmaktadır. Bu çalışma, özellikle Transrasyonel Barış Felsefesinin ve Çatışmaya Yönelik Transrasyonel yaklaşımın, hem mesleki hem de profesyonel olmayan barış işçisi ile ilişkili olduğu gibi bu olgular arasındaki ayrılmaz bağlantıyı nasıl gösterdiğini ve metodik ve sistematik olarak gösterilen bir çalışma yöntemi ve eğitim gerekliliklerini içerdiğini vurgulamaktadır. Çatışmaya yönelik manevi bir yaklaşım kaçınılmaz olarak barış çalışanının öz-düşünümü, özgünlüğü ve tamamlanmayı motive ettiğini göstermektedir. Çalışma sonuç kısmında ise barış eğitimlerinde manevi barış yaklaşımının entegrasyonun yararlarını ele alarak barış eğitimi programlarına manevi eğitimin entegrasyonunu tavsiye etmektedir ve böylece barış eğitim programları verimli ve yetkili barış işçilerinin ortaya çıkması için gerekli olan tutum ve donanımları tam olarak ve gerçekte somutlaştırılacağını önermektedir.
Prens Sabahaddin'in sosyolojik fikirleri bağlamında Ak Parti'nin 'Yeni Türkiye' yaklaşımı

Bu araştırma, 2002 yılının son günlerinden günümüze değin, siyasal iktidarı kesintisiz bir biçimde elinde bulunduran Adalet ve Kalkınma Partisi'nin Yeni Türkiye söyleminde billurlaşan birey, toplum ve devlet yaklaşımını ele almaktadır. Araştırma, metodolojik açıdan nitel araştırma çerçevesinde anlamacı/yorumlayıcı yaklaşımla yürütülmüştür. Araştırmanın teorik izleğini, Türkiye'de sosyolojinin iki kurucusundan birisi kabul edilen, Türk toplum hayatında yerleşik düzene karşı ilk kapsamlı ve planlı eleştiriyi getirerek yeni bir toplum nizamı öneren Prens Sabahaddin'in sosyolojik fikriyatı oluşturmaktadır. Araştırmada ele alınan dönem, AK Parti'nin kurulduğu Ağustos- 2001 ila Haziran- 2019 tarih aralığını kapsamaktadır. Araştırma neticesinde, Yeni Türkiye söyleminin başından sonuna değin homojen bir çizgide ilerlemediği, muhteviyatı birbirinden farklı iki evre üzerinden okunabileceği sonucuna varılmıştır. Araştırmada partinin kurulduğu 2001 yılından 2013 yılının ortalarına değin geçen süreç söylemin birinci evresi olarak imlenmiş ve Kurucu Ayarlar evresi olarak adlandırılmıştır. AK Parti, söylemin birinci evresinde, siyasal iktidar açısından henüz muktedir konumda değildir. Dolayısıyla daha çok eski toplumsal düzenin vesayet odaklarıyla mücadele halindedir. Özellikle ilk hükümet dönemlerinde Avrupa Birliği uyum politikaları ve vesayet odaklarının tasfiyesi ekseninde atılan reformist adımlarla demokratik bir toplumsal düzenin inşası öne çıkmaktadır. Araştırmada 2013 yılının ortalarında vuku bulan Gezi Olayları ile başlayıp çalışmanın sınırlandırıldığı Haziran- 2019 tarihine kadar devam eden dönem söylemin ikinci evresi olarak imlenmiş ve Gerçekliğin Yitirilmesi evresi olarak adlandırılmıştır. Bu evrede AK Parti, güçlü bir siyasal iktidara dönüşümünü tamamlamıştır. İktidar, söylem ve eylemlerinde birinci evredekine zıt bir görüntü sergilerken, idealize edilen büyük ve güçlü Türkiye'nin toplumsal düzeninin inşası yolunda AK Parti'nin sürekli siyasal iktidarda bulunmasını bir tür zorunluluk olarak normalleştirmeye meyletmiştir. Bu evrede, siyasal iktidara karşı yükselen her türlü muhalefet, terörle işbirliği içerisinde gayrimilli olmakla itham edilmeye başlanmıştır. Ayrıca devlet ve parti iktidarını özdeşleştiren bakış açısı ön plandadır. Partiye yöneltilen eleştirilerin çoğunlukla devletin bekası yolunda tehditler olarak algılanması, yorumlaması ve yansıtılması bu halet-i ruhiyenin eseri olarak yorumlanabilir. Bu bağlamda bireysel hak ve özgürlüklerin kullanımında giderek daralan bir ekosistemin yükseldiği düşünülmektedir. AK Parti'nin Yeni Türkiye söylemi ve bu söylemin toplumsal gerçekliğe aktarımı neticesinde belirginleşen birey, toplum ve devlet yaklaşımının söylemin birinci evresinde Prens Sabahaddin'in sosyolojik düşünceleriyle, tam anlamıyla örtüşmese dahi uyumlu olduğu, buna mukabil söylemin ikinci evresinde bu uyumun giderek kaybolduğu ve onun fikirleriyle bariz bir biçimde çelişen bir hal aldığı düşünülmektedir.
Teksas Tribün Grubu taraftarları ve milliyetçilik ilişkisi üzerine bir inceleme

Bu araştırmanın genel amacı, Teksas Tribün Grubu alt kültürünün bir boyutunu oluşturan Teksas Tribün Grubu taraftarlarının milliyetçilik ile olan ilişkisini ortaya koymaktır. Bu amaç doğrultusunda Tribün Grubu taraftarlarının siyasi tutumları ve milliyetçilik eğilimleri aydınlatılmaya çalışılmıştır. Araştırmada nicel veri toplama yöntemlerinden faydalanılmıştır. Nicel veriler açık ve kapalı uçlu sorular ile milliyetçilik ölçeğinden yararlanılarak Teksas Tribün Grubu taraftarlarından toplanmıştır. Araştırma sonucunda Teksas Tribün Grubu'nun Türkçülük ve İslam merkezli milliyetçilik anlayışlarına sahip olan çoğunluğu genç, bekar, eğitimli erkeklerden oluşan ve büyük bir kısmı Bursa'da doğmuş ve memleketini Bursa olarak belirten bireylerden oluştuğu belirlenmiştir. Elde edilen verilere göre eğitim durumu, yaş, meslek ve siyasi tutumların milliyetçilik eğilimlerini belirleyici etkenlerden olduğu görülmüştür.