turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
An Introduction to the ontological foundations of Gödel's incompleteness theorems

Bu tezde, Gödel'in 'tam olmama' teoremlerinin ontolojik bir incelemesi yapılmış ve bu incelemenin ışığında teoremlerin belli bir yorumuna ulaşılmıştır. Ontolojik inceleme sonucunda, teoremlerin ifade ve ispatlarında kullanılan temel unsurlar olarak, 'formel nesneler', 'rikörsif fonksiyon ve bağıntılar 1 ve 'ifade edilebilirlik ve temsil edilebilirlik 1 tespit edilmiştir. Daha sonra, bu unsurların zeminleri araştırılmış ve Gödel ispatlarının doğal sayıların sırasına dayalı olduğu sonucu elde edilmiştir. Gödel'in ilk 'tam olmama' teoremine ilişkin olarak şu sonuç elde edilmiştir: Aritmetiğin tüm doğru önermelerinin formalize edilmiş bir aritmetik teorisi içerisinde ispat edilemeyeceği sonucu, hiçbir formalize aritmetik teorisinin doğal sayıların sırası olmaksızın inşa edilemeyeceği gerçeği ile sınırlıdır. Yani ilk 'tam olmama' teoremi, doğal sayıların belli bir kullanımının, doğal sayıların kendileri ile ilgili tüm doğru önermeleri yakalanmakta yetersiz kaldığını göstermektedir. Benzer şekilde, Gödel'in ikinci 'tam olmama' teoreminin ifade ettiği, tutarlı bir formalize aritmetik teorisinin tutarlılığının o teori içerisinde ispat edilemeyeceği sonucu, hiçbir formalize aritmetik teorisinin doğal sayıların sırası olmaksızın inşa edilemeyeceği gerçeği ile sınırlıdır. Ayrıca, tez içerisinde elde edilen sonuçların, Church tezi ile alakalı olarak ilginç neticelerinin olduğu görülmüştür. Church tezinin doğrulanmasının nedeni, hesap için inşa edilen tüm yöntemlerin, doğal sayıların sırasına dayanıyor olmasıdır. Bu fikir, matematiksel olarak geliştirilirse, Church tezinin bir ispatma ulaşılabilir.
Nietzsche'nin 'Böyle Buyurdu Zerdüşt' adlı eserinin temel kavramları

Bu çalışma, Nietzsche'nin 'Böyle Buyurdu Zerdüşt' adlı eserinde geçen temel kavramları inceliyor ve Nietzsche kavramlarını yorumlamayı amaçlıyor Birinci bölümde 'Böyle Buyurdu Zerdüşt' adlı eserde geçen Nietzsche'nin temel kavramları ve bazı sembolik ifadeler yorumlanmaya çalışılıyor. İkinci bölümde ise Nietzsche'nin Nasyonal Sosyalizm ideolojisiyle ilişkisi olup olmadığı bir başlık altında inceleniyor. Nietzsche'nin çağımız için önemine ve bugün niçin okunması gerektiğine dair bir başlıkta tezimizde yer almaktadır.
Aristoteles'in Poetika'sının sanat ve etik ilişkisi açısından incelenmesi

Aristoteles, henüz dünya için bilimlerde ve felsefede büyük atılımların gerçekleşmediği İlk Çağ ortamında, bilimlere sunduğu katkılarla kendinden sonraki dönemler üzerinde büyük izler bırakmıştır. Modern anlamda bilimlerin henüz sınıflandırılmadığı ve alt dallarına ayrılmadığı dönemde Aristoteles, merkezine insanı aldığı çalışmalarla çağının ötesine geçebilmiştir. Aristoteles'in kendisini felsefe alanında, hatta bu alanın en temellerinde var edebilmesinin önemli etkenlerinden biri de yine felsefe tarihindeki yeri ve önemi tartışmasız olan Platon'dur. Platon ve Aristoteles modern dönemlerde de tartışılmaya devam eden kimi problemler üzerinde sistematik olarak kafa yoran ve düşünce üreten ilk filozoflardandır. Bu problemlerden biri de 'etik' ve 'sanat' kavramlarıyla bunlar arasında olup olamayacağı soruşturulan ilişkidir. Bu çalışmada Aristoteles'in etik ve sanat üzerine düşünceleri belirlenmeye çalışılmış, bu bağlamda Platon'un Aristoteles üzerindeki izleri de ele alınmıştır. Her iki filozofun da sanat ve etik üzerine olan görüşleri karşılaştırılarak Aristoteles'in sanat ve etik üzerine ayırt edici görüşleri elde edilmeye çalışılmıştır. Aristoteles'in bahsi geçen kavramlara dair izlenimlerinin elde edilmesinin ardından bu iki kavram arasındaki ilişki belirlenmeye çalışılmış, bu noktada da diğer eserleriyle birlikte Aristoteles'in Poetika'sına değinilmiştir.
Yahudilik'te Hamsa İslam'da Fatıma'nın Eli

Sembollerin tarihsel bilgiyi tamamlayıcı bir rol üstlenerek geleneğin taşınmasına aracılık ettikleri bilinmektedir. Bu çalışmanın amacı, Yahudilik ve İslam başta olmak üzere çeşitli geleneklerde de bulunan açık el sembolünün semantik, dini, tarihi, kültürel, mitolojik, işlevsel ve popüler kullanımını çözümleyerek tarihsel bilgiye katkı sunmaktır. Bu gayeyle Hamsa veya Fatıma'nın Eli sembolü, Dinler Tarihinin fenomonolojik, deskriptif, filolojik, karşılaştırmalı ve hermenötik yöntemlerinden istifade edilerek incelenmiştir. Antik arketiplerin bir ürünü olan sembolümüz, tarihi süreçteki yorum ve isimlendirmelerdeki bazı değişimlere karşın modern zamanlara ulaşarak günlük yaşamda, halk pratiklerinde ve folklorik alanda varlığını sürdüren sembollerdendir. Bu simge, günümüzdeki popüler ve seküler kullanımının ötesinde, dini ve kültürel gelenekler perspektifinde, gerek sözlü pratiklerde gerekse metaforik bir imaj olarak sahip olduğu konumda, mistik anlamları barındıran bir sembol görünümündedir. Dört bölümden oluşan çalışmamızın giriş kısmında, araştırmanın metodu ve kaynakları üzerinde durulmuştur. Birinci bölümde 'Hamsa veya Fatıma'nın Eli' sembolüne bir çerçeve oluşturmak üzere sembollerin yapısı, işlevi, din ve mitolojiyle ilişkisi hakkında bilgi verilerek el sembolü incelenmiştir. İkinci bölümde tarihi, işlevsel, dini ve folklorik boyutuyla hamsanın Yahudi kültüründeki yeri açıklanmıştır. Üçüncü bölümde Fatıma'nın Eli sembolünün, kültik bir şahsiyet olarak görülen Hz. Fatıma'yla ilişkisiyle İslam geleneği ve Türk folklorunda sahip olduğu konum betimlenmiştir. Dördüncü bölümde ise sembolün, Yahudi ve İslam geleneklerindeki kullanımlarındaki benzerlik ve farklılıkları ile tarihi referansları, mitik kökeni ve popüler kültürdeki imajı karşılıklı olarak incelenmiştir. Sonuç kısmında ise sembole ilişkin bir değerlendirme yapılmıştır. Hamsa sembolünü anlama konusunda bir yaklaşım geliştirilen çalışmamızın bundan sonra yapılacak derinlikli çalışmalar için bir başlangıç olmasını dileriz.
The impact of 'corporate financing strategies' on 'the financial fragility' of Turkish firms listed in ise in 2001 currency crisis

Finansal serbestleşme, finansal kırılganlık ve şirketlerin finansman stratejileri arasındaki ilişkilerin yeterli düzeyde incelenmemiş olduğunu yapılan literatür araştırmaları göstermiştir. Ayrıca, araştırmacıların büyük bir çoğunluğu finansal krizleri mikro değişkenlerle açıklamak yerine, makro değişkenlerle açıklamayı tercih etmişlerdir. Bu çalışmanın konusu, literatürdeki bu boşluktan yola çıkarak belirlenmiştir. Buna bağlı olarak, Türkiye'nin finansal serbestleşme sürecinde, finansal kırılganlık düzeyleri yüksek olan şirketleri, güçlü şirketlerden ayırdeden finansal stratejilerin belirlenmesi bu çalışmanın ana amacını oluşturmaktadır. Dolayısıyla bu araştırmanın cevap aradığı sorular şunlardır: /. Türk firmalarının finansal kırılganlık düzeyleri ve finansman stratejileri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmakta mıdır? 2. Türkiye'de faaliyet gösteren finansal açıdan kırılgan firmalar ile güçlü firmaların finansman stratejilerindeki farklılık istatistiksel olarak anlamlı mıdır? Araştırmada kullanılan veriler, Türkiye'de 2001 döviz krizim yaşayan firmalara aittir, örneklem iki gruptan oluşmaktadır. Birinci grup, borçlarım 'İstanbul Yaklaşım? kapsamında yemden yapılandırmış finansal açıdan kırılgan firmalardan oluşmaktadır, ikinci grup ise, birinci gruptaki firmalarla aynı sektörde faaliyet gösteren ama borçlarım yeniden yapılandırmamış, göreceli olarak güçlü firmaları kapsamaktadır. Bu araştırma kapsamında ulaşılan verilerin değerlendirilmesinde, tek değişkenli analiz yöntemleri dışında, çok değişkenli analiz yöntemlerinden lojistik regresyon ve çoklu regresyon yöntemleri kullanılmıştır. Araştırma sonuçlan, şirketlerin finansal kırılganlık düzeyim artıran en önemli unsurların, yüksek düzeyde borçlanma ve yabancı para cinsinden açık pozisyon düzeyi olduğunu göstermiştir.
Dinler tarihinde dinin tarifiyle ilgili farklı görüşler

Bu çalışmada, Dinler Tarihinde dinin tarifiyle ilgili farklı görüşler konu edilmektedir. Bu bağlamda ilk olarak, din kavramının kökeni ve sözlük anlamına değinilerek, din kavramını tanımlamanın zorluğu, bir din tanımında bulunması gereken unsurlar, dinlerin sınıflandırılması, dinin kaynağı ve tarihsel süreçte dinin görüntülerine yer verilmiştir. Daha sonra tanımların sınıflandırılması meselesi işlenmiş ve tanımlar fenomenolojik, tarihsel, antropolojik, eleştirel, özsel, işlevsel ve diğer tanımlar olmak üzere sınıflandırılmıştır. Son olarak, din tanımlarına yöneltilen eleştiriler doğrultusunda, tanımlardaki karakteristik sorunlara değinilmiş ve dinin tanımlanması konusunda ortaya konulan önerilere yer verilerek çalışma bitirilmiştir.
Herder ve Hegel'de aydınlanma felsefesinin politik ideali

Aydınlanma'yı İngiltere'den Almanya'ya doğru akmış ama Fransa merkezinde ortaya çıkmış, 18. yüzyıla ait bir felsefi akım olarak tanımlamak, dünyayı bütünsel olarak dönüştürmüş bir hareket olarak Aydınlanma'nın bugün hala etkinliğini sürdüren belirleyiciliğini açıklamakta yetersiz kalır. Çalışmamızın birinci bölümünde filozofların içinde etkin bir şekilde yer aldığı ancak onu büsbütün belirlemelerinin mümkün olmadığı siyasal bir hareket olarak ele aldığımız daha geniş bir Aydınlanma tanımına ulaşmaya çalıştık. Bu tanıma ulaşmak için farklı yerlerde farklı şekillerde ortaya çıkmış Aydınlanma hareketlerini inceledik ve Aydınlanma'nın nasıl bir bütün olarak tanımlanabildiği sorusunu cevaplandırmaya çalıştık. Bu sorunun cevabını, Aydınlanma'nın ortaya çıktığı farklı yerlerde farklı şekillerde de olsa filozofların yine de desteklediği bir ortak karakterden çok kendisinin ortaya koyduğu bütünsel insanlık anlatısında, bugüne doğru akan bir süreç olarak konumlanan tarih idesinin kendisinde bulduk. Aydınlanma filozoflarının büyük ölçüde üzerinde hemfikir oldukları ilerleme idesi bu anlatının kurulması açısından önemli bir yer işgal etmekle beraber, felsefesini tam da Aydınlanma'nın eleştirisi olarak konumlandıran ve ilerleme idesinin karşısında duran farklı bir tarih anlayışı geliştirmeye çalışan Johann Gottfried Herder'in bu anlatının kurulmasında taşıdığı önem çalışmamızın ikinci bölümünde ayrıntılı bir şekilde incelendi. Herder'in felsefesindeki, insanların farklı topluluklar olarak farklı şekillerde gerçekleştirmeye çalıştıkları insanlık idesi, bu bağlamda çalışmamızın üçüncü bölümünü de biçimlendirecek şekilde tartışıldı. Georg Willhelm Friedrich Hegel'in tarihi tinin kendini gerçekleştirme süreci olarak tasarlarken başvurduğu tarih anlayışı dümdüz bir ilerleme varsayımına eklenen filozof tarafından hakim olunabilir ve yönlendirilebilir bir siyasal alan kavrayışından ziyade, Herder'in ortaya koyduğu, bir birikimin taşıyıcısı olarak gelişim içindeki insanlık fikrinin takipçisidir. Çalışmamızın üçüncü bölümünde Hegel'in felsefesini, doğayla mücadele içindeki insanlığın kazandığı zafer bağlamında yine bu ortak insanlık anlatısının kurulmasındaki anlamı bakımından inceledik. Sonuç olarak Hannah Arendt'in, tarihi bütünsel bir süreç olarak tanımladığımızda, siyasal alanın kaybolduğu, dolayısıyla insanlık durumu'nu yok eden bir dünyayla karşı karşıya kaldığımız tezi üzerinde durduk.
The republicanism of Philip Pettit in times of crisis

Cumhuriyetçilik geleneğine ilişkin literatür, son yıllarda artmaya başlamıştır. Cumhuriyetçilik, kendine özgü kuramsal ve tarihsel özellikleri ile, popülizm ve liberalizm gibi kendisi ile ilişkilendirilebilecek düşünce akımlarından farklılığını ortaya koyabilmiştir. Philip Pettit'in cumhuriyetçilik fikrinde adem-i tahakküm olarak özgürlük özel bir öneme sahiptir. Tahakküm kısaca bir başkasının eylem alanına keyfi iradenin hakimiyet kurmasını ifade eder. Cumhuriyetçi düşüncede temel kavram olan keyfilik, cumhuriyetçiliğin hukuk ile olan ilişkisi de dahil olmak üzere birçok yönünü görünür kılmaktadır. Cumhuriyetçi idealler üzerine batı siyaset teorisinde, hukuk ile cumhuriyetçilik ilişkisi üzerine birçok eksik noktalar mevcuttur. Cumhuriyetçilik ile hukuk arasındaki teorik ilişkinin hem cumhuriyetçilik hem de liberalizme yöneltilebilecek ortak eleştiriler sayesinde anlaşılabileceğini ve açıklanabileceğini savunuyorum. Bu bakımdan, Carl Schmitt'in liberalizme yönelttiği iki temel eleştirinin cumhuriyetçiliğe de yöneltildiği ihtimali üzerinden Cumhuriyetçiliğin bu eleştirilere karşı kırılganlığını ölçebiliriz. Bu açıdan tezimin sorusu, Pettit'in cumhuriyetçilik anlayışının ne ölçüde bu eleştirilere açık olduğudur. Liberalizme yönelik ilk eleştiri onun tarafsız, nötr bir dünya görüşü olduğu ve varoluşsal bir düşmana sahip olmadığı iddiasıdır. Schmitt'in ikinci temel eleştirisi ise liberalizmin istisna haline karşı cevap verecek ideolojik temele sahip olmadığı iddiasıdır. Tezimde Pettit'in cumhuriyetçi siyaset kuramının ideolojik ve muhafazakar ruhuna vurgu yaparak bu eleştirilere karşı liberalizm kadar kırılgan olmadığı ve cevap verecek teorik temele sahip olduğu sonucuna varacağız.
Ebü'l-Berekat El-Bağdadİ'de tabiat felsefesi

12. yüzyıl ilim ve kültür merkezi Bağdat'ta yaşamış olan ve meşşai felsefeye yönelttiği önemli tenkitleriyle tanınan filozof ve tabip Ebü'l-Berekat el-Bağdadi (y. 1077 -1152), ilerleyen yaşında İslamiyeti seçmiş Yahudi asıllı bir filozof olarak felsefi düşüncenin evrensel ve birikimsel yapısının en çarpıcı örneklerinden birini oluşturmuş-tur. Özellikle Aristotelesçi felsefeye yönelik sistem içi eleştirileriyle bağımsız ve eleşti-rel düşünceyi öne çıkaran Bağdadi, özgün katkılarıyla felsefi geleneğin algılanma ve yorumlanma biçiminde etkili olmuştur. Bu çalışma ile onun tabiat felsefesine dair gö-rüşleri, eleştirileri ve katkıları tespit edilip değerlendirilmeye çalışılmıştır. Öncelikle Aristotelesçi tabiat felsefesi, bu düşüncenin İslam dünyasına geçişi ve önceki filozoflar-daki şekline kısaca değinilmiştir. Sonra tabii varlıklar üzerine tümel bir inceleme yapan ve 'tabiat felsefesi' tabirini en iyi karşılayan klasik fizik, yani 'es-Simau't-tabii' merke-zinde Bağdadi'nin tabiat felsefesinin esasları belirlenmeye çalışılmıştır. Hareket, me-kan, boşluk ve zaman gibi temel konularda Bağdadi'nin görüşleri, kendi tarzına uygun bir şekilde Aristoteles'in görüşleri ve Aristotelesçi felsefenin en önemli temsilcisi sayı-lan İbn Sina'nın görüşleriyle karşılaştırmalı bir şekilde ortaya konmuştur. Heterojen boşluk anlayışı ve zamanın ontolojik varlığını kabulüyle meşşai düşünceden ayrılan Bağdadi, fırlatılan cismin hareketini açıklarken tercih ettiği meyli kasri görü-şü ve ortaya koyduğu ivme teorisiyle modern dinamik anlayışı çağrıştırmıştır. Ayrıca bu çalışmayla, Bağdadi'nin çoğunlukla muhatap olarak gördüğü ancak ciddi bir şekilde eleştirdiği İbn Sina'dan isim vermeksizin fasıllar düzeyinde alıntılar ve lafzi özetler yaptığı, çarpıcı örnekler ve yeni bulgularla gösterilmiştir.
Martin Heidegger'in varlık anlayışında sanat yapıtının konumu

Bu tezin ana konusu, Martin Heidegger'in sanat anlayışı doğrultusunda varlık, sanat ve sanat yapıtı arasındaki ilişkiyi incelemek, bu ilişki içerisinde sanat yapıtının konumlandığı yeri belirlemektir. Bu çalışma, varlığın anlamına ilişkin bir sorgulamayla başlayacak, ikinci bölümde varlıkla ilişkili olarak sanata, üçüncü bölümde ise sanat yapıtının kökenine yönelecektir. İlk bölümde Heidegger'in unutulmuş olduğunu iddia ettiği varlık sorusunu canlandırmak için önerilen projenin, yöntem ve planı belirlenecek, ikinci bölümde geleneksel felsefe, metafizik başlığı altında eleştirilecektir. Felsefe ve sanat ilişkilendirilerek, sanatın varlığı tanımlanacaktır. Bu tanımla birlikte, Heidegger'in hakikat anlayışında temel bir dönüşüm yaşanmış olduğu gösterilecek, Heidegger'in sanat ile ilgili düşünceleri bu yeni hakikat anlayışı ile birlikte ele alınacaktır. Üçüncü bölümde ise, sanat yapıtı çözümlenerek, dil ve şiir aracılığıyla varlığın hakikatine ulaşılma çabası gösterilecektir. Diğer tüm sanatlar arasında ayrıcalıklı bir konumda olan şiirin sanatın özünü oluşturduğu düşüncesine varılacaktır.
Nietzsche'de suç vicdan acı ilişkisi

Çeşitli kavramlar ve fikirlere uyguladığı soykütük yöntemiyle yaşamı ideallerden putlardan- arındırmayı amaçlayan ve ele aldığı sorunlara yaşamın içerisinden yanıtlar bulmaya çabalayan Nietzsche için, kavramların zaman içinde kazandıkları zengin ve çatışmalı anlamlar büyük önem taşır. Bu tezin amacı, Nietzsche'nin özellikle Ahlakın Soykütüğü'nde etraflıca ele aldığı suç, vicdan, acı kavramlarının nasıl bir soykütük araştırmasına tabi tutulduklarının derinlemesine incelenmesidir. Bu araştırmada söz konusu kavramların tarihsel köklerinin yanı sıra, bu kavramların doğal sonucu olarak ortaya çıkan adalet, merhamet, hınç gibi diğer kavram ya da anlamların da çözümlenmesi kapsanmış, böylece Nietzsche'nin ahlak tarihine özgün yaklaşımı gözler önüne serilmiştir. Bu doğrultuda Nietzsche'nin düşünce sisteminde suç, vicdan, acı kavramlarının hem eski hem de modern zamanlar bağlamında ne ifade ettikleri açık kılınmaya çalışılmıştır.
Kozmolojik delil ve Richard Swinburne

çalışma, Tanrının varlığını evrenden yola çıkarak delillendiren kozmolojik delili ele almaktadır. Tezin amacı, kozmolojik delilin dayandığı ana ilkeleri tespit etmek, değişik versiyonlarını ele alarak değerini belirlemektir. Delil önce tarihi gelişimi içinde incelenecek, slam felsefesi ve Batı felsefesi bütünlüğü içerisinde ele alınacak, getirilen eleştirilere yer verilecektir. Daha sonra Swinburne'ün geliştirdiği versiyontemel kavramlarıyla açıklanacak, modern felsefedeki yeri, eleştiriler ışığında tartışılacaktır. Tez giriş ve iki bölümden oluşmuştur. Giriş, delilin tarihçesi ve delile yöneltilen eleştiriler olmak üzere iki alt başlıktan oluşmuştur. Birinci bölümde, delille ilgili temel kavramların analizi yapılmış, bu bağlamda kozmos ve kaos, sebeplilik, zorunluluk, imkan ve epistemik ihtimaliyet kavramları incelenmiştir. Swinburne'ün delilinin ana kavramlarından olması sebebiyle tümevarım yöntemi, tümdengelim yöntemi ile karşılaştırmalı olarak ele alınmış ve delil açısından taşıdıkları değer tartışılmıştır. Ayrıca tümevarım, sebeplilik ilkesiyle ilişkisi açısından değerlendirilmiş ve eleştirilere yer verilmiştir. Swinburne'ün delilini anlamak için anahtar kavramlar olan açıklamatürleri ve basitlik ilkesi de bu bölüm içerisinde incelenmiş, filozofun görüşleri doğrultusunda evreni açıklayan alternatif hipotezlerin değeri ele alınmıştır. Swinburne'ün kozmolojik delilinin incelenmesinden oluşan ikinci bölüm üç kısımdan oluşmuştur. Önce filozofun Tanrı'nın varlığı konusundaki delillere yaklaşımı ele alınmış, daha sonra kozmolojik delili, önceki versiyonlara yaptığı eleştiriler ışığında yeniden inşa edişi açıklanmış ve son olarak modern felsefede kendisine yöneltilenbazı eleştirilere yer verilmiştir. Sonuç olarak, kozmolojik delil, düşünce tarihinin en eski delili olarak değişikversiyonları ile ele alınmış ve dinamik yapısı ile modern kozmolojideki gelişmelere paralel olarak yeniden değerlendirilmiştir. Swinburne'ün tümevarımlı olarak yeniden oluşturduğu kozmolojik delil, delilin diğer versiyonlardan farklıdır ve kişiye Tanrı inancı hakkında sağlam rasyonel gerekçeler sağlar. Böylece Swinburne'ün delilinin, Tanrı'nın varlığını başarılı olarak kanıtladığını söyleyebiliriz.
İbn Haldun'un düşüncesinde toplumsal/siyasal yapının anlaşılmasında bütünlük ilkesi

Bu çalışmada İbn Haldun'un düşünceleri ışığında toplumsal ve siyasal yapıda bütünlük ilkesi açıklanmaya çalışılmıştır. İbn Haldun, 14. yüzyılda yaşamış Mukaddime adlı eseri ile ünlenmiş bir düşünür, tarih bilimci, siyaset adamı, hukukçu sosyolog ve eğitimcidir. İnsanların bir arada yaşama zorunluluğu olduğunu ifade eden İbn Haldun, bu doğrultuda beraber yaşamın gerekliliği olan toplumsallığı çalışmalarının odağı olarak seçmiştir. Toplumlar, kendilerini gerek diğer toplumların saldırıları gerekse doğal felaketlere karşı korumak için devlet vb. siyasi yapılar inşa etmektedir. Çalışmamızın temel tezi olarak, bütün sosyal dinamiklerin birbirini etkilediği ve bu dinamiklerin bir bütün olarak ele alınması gereği sonucuna ulaşılmıştır. Tezimiz iki ana bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde toplumsal yapıda bütünlük ve bunu inceleyen sosyalbilimler, İbn Haldun'un görüşleri ışığında ele alınarak sosyal bilimlerin sosyal gerçekliği bir bütün olarak açıklama görevi olduğu savunulmaktadır. Her bir sosyal ilim dalının kendine mahsus bir perspektifi olduğu ve bütüncül olarak ortaya çıkan sosyal gerçekliğin ancak diğer sosyalbilimler ile interdisipliner bir işbirliği sayesinde analizinin mümkün olabileceği tespit edilmiştir. İkinci bölümde ise siyasal yapıdaki bütünlük ilkesi ele alınarak siyasi yapıyı etkileyen temel dinamik ve faktörler değerlendirmeye tabi tutularak açıklanmaya çalışılmıştır.
Teist varoluşçularda iman-ahlak ilişkisi Kierkegaard, Jaspers ve G. Marcel

Düşünce tarihi, insanın merkezi bir konumda olduğu problemlere yönelik birbirinden farklı eğilimlerin tartışmalarıyla zenginleşen bir yapıya sahiptir. Bu tartışmalar daha çok idealizm ve rasyonalizm yahut materyalizm ekseninde cereyan etmekle birlikte, kimi zaman her iki anlayışın da eleştirildiği alternatif görüşler ortaya konulmaktadır. Kuşkusuz bunlar arasında varoluşçu olarak isimlendirilen düşünürlerin görüşleri son derece dikkat çekicidir. Özellikle toplum karşısında bireye atfedilen önem ve özgürlüğe verilen ağırlık, üzerinde durulması gereken bir konudur. Bu çalışma, insanın anlam arayışı içinde ortaya çıkan önemli felsefi akımlardan biri olan varoluşçuluğun teist kanadının en önemli düşünürlerinden Soren Kierkegaard, Karl Jaspers ve Gabriel Marcel'in iman-ahlak ilişkisine yönelik görüşlerini ele almayı amaçlamaktadır. Çalışmada, varoluşçuluğun tarihi arka planı ve her düşünürün görüşleri ayrı ayrı bölümler halinde ele alınarak incelenmiş ve son olarak genel bir karşılaştırma yapılmıştır.
Mental representation in phonology: A case study in the philosophy of cognitive science

Bilişsel bilim öncelikle ve kesinlikle interdisipliner bir alandır ve çalışmalar temelde zihinlerin bilgi işledikleri ve beyinin bir biyolojik bilgisayar oldğu fikri üzerine kuruludur. Diğer taraftan, bilişsel bilimsel disiplinler bu şekilde isimlendirilirler, çünkü alanları bir şekilde bilgi işlemek fikri ile alakalıdır. Psikoloji, dilbilim, ve bilgisayar bilimi bu tip disiplinler arasındadır. Fakat, interdisipliner bir çalışma içerisinde bilişsel bilimciler birlikte calışırken birbirlerinin disiplinlerine bakıp kendilerininki ile karşılaştırıyor oldukları halde, disiplinlerin kendileri kullandıkları terminoloji, kaynaklar, gelenekler ve kavramlar açısından birleşik değillerdir. Ayrıca, bilgi işleme kavramı yanı sıra temsiliyet kavramını getirmektedir ? ve bütün bu disiplinler bir zihinsel temsiliyet nosyonu kullanmaktadırlar. Diğer taraftan, temsiliyetçi zihin teorilerini savunan felsefeciler genellikle zihinsel temsiliyet varsayarak çalışan bilimlerdeki empirik başarıya işaret edip, bu başarının temsiliyetçi teorilerin teyiti olduğunu iddia etmektedirler. Buradaki inanç, o zaman, bilişsel bilimlerde kullanılan temsiliyet kavramının felsefecilerin temsiliyetçi zihin teorilerini kurarken kullandıkları kavram ile aynı olduğudur. Bu tezin amacı, bu inancı güçlendirmektir, ve burada dilbilimeki fonoloji alanına odaklanılacaktır. Bu tezin merkezi iddiası, felsefecilerin anladıkları manada zihinsel temsiliyet kavramının fonoloji pratiğinde bulunabileceği olacaktır ? yani bu tez dilbilimcilerin anladıkları manada fonolojik temsiliyetin, tam anlamıyla felsefecilerin bahsettikleri manada bir zihinsel temsiliyet olduğunu tartışacaktır.
Ahmet Hamdi Tanpınar'ın eserleri ve estetiğinde Bergson felsefesinin izdüşümleri ve kurucu rolü

Modern Türk edebiyatının kilometre taşlarından biri olarak Ahmet Hamdi Tanpınar'ı edebiyat tarihi içerisinde özgün kılan yönlerinden biri eserleri ve estetiğinin felsefi ve psikolojik derinliği/zenginliğidir. Edebiyat çalışmaları süresince birçok önemli sanat ve düşünce kuramıyla etkileşime giren ve buralardan edindiği birikimi içselleştirerek eserlerine yansıtan Tanpınar'ın şiir ve sanat anlayışında bu bakımdan önemli bir etkiye sahip olan isimlerden biri de Fransız filozof Henri Bergson'dur. Bu çalışmada Bergson felsefesinin Tanpınar'ın eserleri ve estetiğindeki izdüşümlerinin yanı sıra üstlendiği kurucu rol zaman, oluş, ben, bilinç, bellek ve rüya gibi temalar etrafında ve edebiyat-felsefe ilişkisi bağlamında incelenecektir. Birinci ve ikinci bölümlerde genel hatlarıyla Bergson felsefesine ve onun Türkiye'deki ilk yankılarına değinildikten sonra üçüncü ve dördüncü bölümlerde Tanpınar'ın metinleri üzerindeki çözümlemeler ortaya konulacaktır.