turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İbn Sina ve Fahreddin Razi'de ölümsüzlük

Bu çalışmada İslam düşünce tarihinde önemli yeri olan İbn Sina ve Fahreddin Razi'nin ölüm ötesi hakkındaki düşünceleri araştırılmıştır. Tezimizin ilk bölümünde konumuz açısından önemli bir yer işgal eden ruh ve nefs; ölüm, reenkarnasyon, ölümsüzlük gibi temel kavramlar incelenerek özellikle ruhun varlığı, mahiyeti, ispatı, ölüm sonrası yaşamı ve ölümsüzlüğü ile ilgili olarak Yunan felsefesinde Sokrates, Platon, Aristoteles'in konumuz ile ilgili görüşlerine yer verilmiştir. Daha sonra Yahudilik, Hristiyanlık ve İslamiyet'in konuyla ilgili düşünceleri ele alınmıştır. İslam felsefesinin önemli isimlerinden olan İbn Sina ve İslam kelam ve tefsirinin önemli simalarından Fahreddin Razi'nin eserlerinden yola çıkılarak konuyla ilgili düşüncelerine yer verilmiş ve karşılaştırılması yapılmıştır. Ruh-beden ilişkisi, nefsin mahiyeti, ruhun ezeli mi yoksa hadis mi olduğu, yeniden dirilişin beden ile mi ruh ile mi gerçekleşeceği ve ruh göçüne dair düşünceleri incelenmiştir.
The critical assessment of the direct referentialist solutions to the semantic problems of empty names

Doğrudan Göndergeci teoriye göre, özel adların biricik semantik anlamı ya da değeri ismin göndergesinden başka bir şey değildir eğer ki bu isim herhangi bir şeye gönderimde bulunuyorsa. Dolayısı ile göndergesiz,'boş' isimler bu teoriye göre anlamsızdır. Cümlenin anlamı olan önermenin, cümlenin parçalarının anlamından ibaret bir fonksiyon olarak alırsak;Doğrudan Göndergecilik, boş isimlerle kurulmuş cümlelerin anlamsız olduğunu söyler. Ancak bu durum genel kanıya ters bir sonuçtur, boş isim cümleleri, 'Noel Baba yoktur', bizim dilsel sezgilerimizde anlamlıdır. Bu tezde, Doğrudan Göndergecilerin açıklaması gereken bu sorunsalı ileri boyutlarıyla incelemekteyim.
Aristoteles mantığında kavramın anlamı ve hakikati

İnsanı karakterize eden en temel özelliklerin başında bilgi, ahlak ve estetik gelir. Bilgi, insani yetilerin en evveli olarak tebarüz eder. Bilme, düşüncenin kapsamında hem epistemolojinin temel konusu hem de mantığın konusu olarak belirir. İnsan düşünen bir canlı olduğuna göre, düşünmenin en temel yapı taşı kavram olarak öne çıkar. Kavram incelemesi düşüncenin analizini de gerekli kılar. Bu yüzden kavram konusu felsefi düşünce geleneği bağlamında hem epistemolojinin hem de mantık ve mantık felsefesinin en temel tartışmalarının başında yer tutmuştur. Aristoteles düşünce sistematiğinde 'bir objenin zihindeki tasavvuru' olarak kısaca tanımlanan kavram, delaleti yönünden çeşitli sınırlamalarla filozofların sağın ve pekin bilgi kriterleri bağlamında tanım konusu yapılmıştır. Aristoteles'in öncelleri olan antik yunan düşünürlerinin kavramı ve buna bağlı olarak varlık ve gerçekliği tanımlamaları, kavramın antik çağda içeriğinin şekillenmesini sağlamıştır. Kavramın tanımı, delaleti ve gerçekliği Aristoteles sonrasında da düşünürlerin ilgisinden düşmemiş ve tartışma konusu olmuştur. Özellikle ortaçağda Hristiyan kilise babalarının filozofik çalışmalarında kavramın gerçekliği, önemli yer işgal eder. Bunu takiben İslam düşünürlerinin Aristoteles mantığını yeniden değerlendirmelerinde de kavramın gerçekliği ve delaleti yine akademik ilgiye değer, bir değerlendirme konusu yapılmıştır. Bu tez çalışmasında biz, Aristoteles'in felsefi kuramında kavram ve kavramın hakikati konusunu ele alıp değerlendireceğiz.
Mevlana'da dini tecrübe

Mevlana, on üçüncü yüzyılın en önemli şair ve düşünürlerinden birisidir. Mevlana, şiir ve nesir türü eserleriyle İslam kültürüne damgasını vurmuştur. Bu çalışma Mevlana'nın dini tecrübesini ele almaktadır. Onun tecrübesi, İslam geleneğinden farklı bir çizgidedir. Ayrıca o, mistik gelenek içinde de farklı bir çizgiye sahiptir. Bu tez, üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, dini tecrübe; din ve tecrübe kavramlarından yola çıkarak tanımlanmaktadır. Daha sonra dini tecrübenin özelliklerine, çeşitlerine değinilerek onu oluşturan psikolojik, sosyolojik ve dini etmenler ele alınmaktadır. İkinci bölümde, Tanrı'nın varlığına delil olarak dini tecrübe tartışılmaktadır. Birinci ve ikinci bölüm, daha sonraki bölümlerin anlaşılması açısından çok önemlidir. Üçüncü bölüm, birinci bölüme paralel olarak Mevlana'nın dini tecrübe anlayışını; din ve tecrübe kavramlarına getirdiği tanımlar çerçevesinde ortaya koymaktadır. Sonra da Mevlana'nın dini tecrübesinin özellikleri, çeşitleri tek tek ele alınıp incelenmektedir. Bu tecrübeyi oluşturan psikolojik, sosyolojik ve dini etmenler ele alınmaktadır. Mevlana'nın din tecrübesini Tanrı'nın varlığını delillendirme konusu olarak ortaya koymaktadır. Tanrı anlayışına açıklık getirmek için onun 'delil' anlayışı incelenmektedir. Ardından sezgi anlayışı; aşk, akıl, duygu hakkındaki düşünceleri ile bağlantılı olarak ortaya konmaktadır. En son, onun aşk tecrübesinin Tanrı'nın varlığına delil olmadığı gösterilmeye çalışılmıştır.
Wittgeinstein felsefesinde dil oyunları ve anlam ilişkileri

Bu tezin amacı, Wittgenstein'ın dil oyunları probleminin ne olduğunu açıklamak ve anlamsal gerilimleri ortaya koymaktır. Wittgenstein, felsefe anlayışında tüm felsefe sorunlarına çözüm bulmayı amaçlar. O'na göre Felsefedeki tüm sorunlar, aslında dil sorunudur. Bundan dolayı dünya sorunlarının çözülmesi için, önce dil sorunlarının çözülmesi gereklidir. Dil sorunu esasen anlam sorunudur. Daha doğrusu, bir şeyin ne anlama geldiği problemidir. İlk dönem dil anlayışı, anlamın olguyu tam olarak betimlemesine göre değerlendirilir. İkinci dönem dil anlayışı dili, çok anlamlı bir sürece götüren sosyo-kültürel pratiklerdir. Anlam sorunu, bireylerin belirli bir takım şifrelerin bulunduğu kültürel kodlar olarak değerlendirir. Wittgenstein bu kodları, dil oyunları olarak adlandırır.
Türk-İslam felsefesinde Beytü'l Hikme ve felsefe çalışmaları

Bu çalışma, Beytü'l Hikme'nin kurulduğu 800'lü yıllardan, Abbasi Devleti'nin çöküşüne kadarki zaman zarfı içerisinde, yapılan bilimsel çalışmaların Türk-İslam Felsefesi açısından yerini ve önemini açıklamayı hedeflemektedir. Beytü'l Hikme'nin kurulduğu dönemde halifelerin çeşitli teşvik ve destekleriyle dört bir taraftan getirilen eserlerin burada toplanması, birçok yazma eserin kaybolmasını engellemiştir. Örneğin bu dönemde pek çok Antik Yunan eseri Beytü'l Hikme içerisinde korunmuş ve Türk-İslam filozofları tarafından bu eserler üzerinde pek çok yeni çalışma yapılmıştır. İslam Devleti Beytü'l Hikme'nin kurulduğu 9. yüzyıldan, Abbasi Devleti'nin çöküşüne kadarki süreçte 'Altın Çağını' yaşamıştır. Türk-İslam felsefesinde isimlerinden söz edilen, Hüneyn b. İshak, Sabit b. Kurra, Kindi, Harezmi ve Şakiroğuları gibi önemli mütercimler ve filozoflar bu dönemde yaşamıştır. Ayrıca bu filozoflar hem kendi çağında hem de kendinden sonraki çağlarda büyük yankı uyandırmışlardır. Tezimizde, Beytü'l Hikme içerisinde muhafaza edilen Antik Yunan mirası, bu mirasın Türk-İslam düşünce geleneğine katkıları ve bu gelenekte nasıl geliştirildiği ele alınmıştır. Kütüphane, tercüme merkezi ve rasathane olarak kullanılan Beytü'l Hikme'de yapılan çalışmaların sonraki asırlara ve Batı Medeniyetine etkisi incelenmiş ve düşünce tarihçileri açısından bu etkinin doğru değerlendirilip değerlendirilmediği irdelenmiştir.
Francis Hutcheson'ın ahlak felsefesi ve ahlaki akılcılık eleştirisi

Bu çalışmada Francis Hutcheson'ın ahlak felsefesinin ve onun aklın pratik alandaki rolüne ilişkin eleştirel yaklaşımının anlatılmasına çalışılmıştır. Ahlak duyusu teorisinin en önemli temsilcilerinden biri olarak Hutcheson, döneminin hem egoist hem de rasyonalist teorilerine karşı çıkan bir yaklaşım geliştirmiştir. Bu çalışmanın ilk bölümü, Hutcheson'ın iyilikseverlik teorisine ve onun ahlakın egoist açıklanışına yönelik eleştirisine ayrılmıştır. Bu bölümde, onun doğal ve ahlaki iyi ayrımının açıklanmasının ardından, ahlaki idelerimizin kaynağı olarak ahlak duyusu kavramının irdelenmesine geçilecektir. Çalışmanın ikinci bölümünde, ilk olarak, onun deneyci algı teorisi ve bu teorinin duygulanımlarla ilişkisi incelenecek; ardından ise faydacı yaklaşımı kısa bir şekilde özetlenecektir. Çalışmanın son bölümü, Hutcheson'ın bizim doğru önermeleri keşfetme gücümüz olarak ifade ettiği akıl tanımınına ayrılmıştır. Bu bölümün ikinci kısmı, onun, ahlaki bir yeti olarak aklın pratik oluşuna ilişkin itirazlarına ayrılmıştır. Bu bölümün son kısmında ise, onun akıl kavrayışı, Aristoteles ve Kant'ın pratik akıl kavrayışıyla karşılaştırılarak açıklanacaktır.
Immanuel Kant'ın uzam anlayışı

Kant'ın uzamla ilgili düşünceleri eleştiri öncesi ve eleştiri olmak üzere iki döneme ayrılır. Bu çalışmanın amacı, uzam anlayışı bakımından Kant'ın eleştiri öncesi ve eleştiri dönemindeki görüşlerini ve bu görüşlerindeki değişimleri ele almaktır.
The Concept of 'Lie' in Jacques Derrida's philosophy

Jacques Derrida'nın Yalanın Tarihi'nin ışığı altında yalan kavramının Antik Yunan döneminde, Aziz Augustinus'un felsefesinde ve Hannah Arendt'in modern yalan kavramında yorumlamalı karşılaştırması yapılmaktadır. Tez yalan, hakikat ve niyet bağlantılarının; kavramın felsefi tarihselliğiyle ilişkili olarak hata, yanılma, kendini kandırma, şaka gibi yan terimleri aydınlatmayı hedeflemektedir. Bu kavramların farklarını, felsefeye hakim olan tanımlamaları göz önünde bulundurarak, Rousseau; Nietzsche ve başkalarından örnekler vererek serimlemeyi hedefler.
Hafıza ve imgelem ilişkisi üzerine fenomenolojik bir çalışma

Bu tezde Platon'dan Deleuze'e imgelem ve hafıza konusunda özgün görüşleri olan filozofların argümanları ele alınıp tarihsel bir çözümlemeyle karşılaştırmalı olarak sunuldu. Birinci bölümde İlkçağ filozoflarının imge ve hafıza düşünceleri ele alındı. Platon'dan Augustinus'a kadar bu kavramların ele alınışı irdelendi. İkinci Bölümde Modern dönemdeki imgelem ve hafıza kavramları Thomas More, Campenalla, F. Bacon, Montaigne gibi utopyacı filozofların görüşlerinden başlanarak Descartes, Spinoza, Locke, Berkeley, Hume, Kant ve Kierkegaard'a kadar ele alındı. Üçüncü Bölümde Modern düşünce sonrası filozofların açıkça öneminin farkına vardıkları imge ve hafıza kavramları irdelendi. Bu bölümde Bergson, Husserl, Heidegger, Sartre, Merleau-Ponty ve Deleuze'un imgelem ve hafıza kavramları değerlendirildi. Çalışmada filozofların imgelem konusunda üç farklı temel görüşe sahip oldukları belirlendi. Bu temel imgelem anlayışlarının içerisinde bazı filozoflar imgelemi düşünmenin olumlu bir parçası olarak görürken bazı filozofların imgelemi rasyonel düşünmeyi bozan bir unsur olarak ele aldıkları ortaya çıkarıldı.
John Finnis'understanding of Natural Law

Doğal yasa anlayışı, Antik Yunan'dan günümüze, etik nihilizme, etik sübjektivizme ve etik rölativizme karşı ortaya çıkmış, evrensel adalet arayışından doğan bir anlayıştır. Ahlak, hukuk, siyaset ve din felsefesi gibi alanların kökenindeki temel, ortak ve evrensel değer ve iyi arayışını göstermektedir. Bu doğrultuda düşünce tarihi boyunca pek çok doğal yasa teorisinin ortaya çıkmasıyla bir doğal yasa geleneği oluşmuştur. Bu çalışmada, doğal yasa geleneği bağlamında, John Finnis'in doğal yasa anlayışı incelenmiştir. Çalışma, giriş ve sonuçla birlikte dört bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde doğal yasanın problematiği üzerinde durulmuştur. Birinci bölümde, John Finnis'in anlayışına hazırlık olmak üzere doğal yasa geleneği ele alınmıştır. Cicero, Thomas Aquinas ve Hugo Grotius'un doğal yasa teorileri ve ayırt edici yönleri tesbit edilmiştir. İkinci bölümde, John Finnis'in doğal yasa anlayışı analiz edilmiştir. Temel insani iyileri esas alan Finnis'in kuramının ayırt edici yönleri ortaya konulmaya ve doğal yasa geleneğindeki yeri saptanmaya çalışılmıştır. Sonuç bölümünde ise bu araştırmada ulaşılmış bazı önemli noktalar vurgulanmıştır.
Kafka'daki varoluşsal öğelerin varoluş felsefesi açısından değerlendirilmesi

Bu tez Franz Kafka'ya felsefi ve dolayısıyla bütünlüklü bir bakış açısıyla yaklaşmak amacıyla oluşturulmaktadır. Kafka'nın yapıtları genellikle 'yabancılaşma' kavramı bağlamında ele alınmakta ve bunun sonucu olarak Kafka'ya sınırlı bir bakış açısı sunulmaktadır. Acaba Kafka'nın yapıtlarını Varoluş Felsefesi ve varoluşçuluğun dayanak noktası olan kavramlar bakımından değerlendirmek daha verimli olabilir mi? Bütünlüklü bir bakış açısıyla Kafka'nın yaşamına ve yapıtlarına yaklaşıldığında Kafka'nın yapıtları varoluşçuluğun kavramlarından birisi olan 'yabancılaşma' kavramından daha fazla varoluşçu öğeler taşıyor olabilir mi? Kafka'nın 'yabancılaşma' kavramı bağlamında sınırlı bir şekilde ele alınmış olması bu çalışmanın çözmeyi umduğu bir problemdir. Dolayısıyla tez konusunun çalışma yürüteceği alan Varoluş Felsefesi'dir. Felsefi bakış açısıyla Kafka'ya yaklaşıldığında sadece 'yabancılaşma' kavramı değil, aynı zamanda varoluşçuluğun öz suyu olan pek çok kavram - varlık, zaman, hiçlik, ölüm, fırlatılmışlık, tek başınalık/yalnızlık, aradalık, can sıkıntısı, kaygı, korku, seçim, özgürlük, saçma, umut- Kafka yapıtlarında örtük bir şekilde de olsa kendini göstermektedir. Kafka'yı kendi yapıtlarıyla birebir örtüştürmek doğru olmasa da onu yapıtlarından tamamen ayrı olarak düşünmek de mümkün değildir. Yapıtlarında, fırlatıldığı yerde kendini bulmaya çalışan, yaşamın anlamını arayan kahramanlarla birlikte Kafka'nın kendisinin de bir çaba içerisinde olduğu görülmektedir. Pascal, Kierkegaard ve Heidegger bu çabayı bütünlüklü bir felsefi sistem ile ortaya koyarken, Kafka bu çabasını edebiyat yoluyla ortaya koymaktadır. Bu çalışmada ilkin 'varlık' ve dolayısıyla 'hiçlik' kavramı, bu kavramlar ışığında görünür olan diğer kavramlarla birlikte irdelenecektir. Bu bağlamda tüm bunları kendi varlık yapısında barındıran 'insan' anlaşılmaya çalışılacaktır. Çünkü Levinas'ın da dile getirdiği gibi insan varoluşu öyledir ki: varlığı anlar. Pascal, Kierkegaard ve Heidegger gibi konu hakkında belirleyici düşünceler ortaya koyan filozofların yapıtları bu irdeleyişe ve anlama sürecine dahil edilerek ele alınacaktır. Daha sonra varlık ve hiçlik ilgisinde ortaya çıkan diğer tüm kavramların, Kafka'da varoluşsal anlamda nasıl bir görünüme büründüğü ortaya konacaktır. Kafka'daki varoluşsal öğelerin nasıl dile geldiğine ilişkin belirlemeler onun başyapıtları, öyküleri ve mektupları esas alınarak sorgulanacak ve varoluşçuluk temelinde işlenecektir.
Yanlışlanabilirlik ilkesinin din diline uyarlanması

dili, en genel kullanımıyla Tanrı hakkında konuşmak olarak tanımlanır. 20. yüzyılın başlarında Mantıkçı Pozitivistler, doğrulanabilirlik ilkesi bağlamında din dilinin anlamı sorgulamışlardır. Din dilindeki anlam sorunu, daha sonra Antony Flew tarafından tekrar gündeme getirilmiştir. Flew, Karl Popper'in, bilimsellik ayracı olarak kullanılmasını önerdiği ve Mantıkçı Pozitivistlerin doğrulanabilirlik ilkesine karşı geliştirdiği yanlışlanabilirlik ilkesini, din diline uyarlamıştır. Yanlışlanabilirlik İlkesinin Din Diline Uyarlanması, adlı bu çalışmada; doğrulanabilirlik ve yanlışlanabilirlik ilkelerinin doğasının, her iki ilkenin din diline uyarlanmasının nedenleri ve sonuçlarının, açıklanması amaçlanmıştır. Genel dil tanımının, dilin kökeninin, din dilinin terminolojik analizinin, Mantıkçı Pozitivist düşüncenin oluşumunun, Flew'ün inanç değişikliği sonrasında din diline dair görüşünün ve Popper'in, Bayes Teoremi eleştirisi bağlamında, Richard Swinburne'ün kozmolojik delilinin geçerliliğinin incelenmesi de araştırma kapsamında yer alan hedefler arasındadır. Çalışma, din dili tartışmaları, mantıkçı pozitivistler ve yanlışlanabilirlik ilkesini din diline uyarlayan Flew'ün görüşleri çerçevesince sınırlandırılmıştır. Filozofların, kendi görüşleri dikkate alınarak, literatür taramasının ardından filozofların orijinal eserlerine ve konuyla ilgili ilkel İngilizce kaynaklara öncelik verilmesi, din dili tartışmalarının tarihi seyrinin anlaşılması için filozofların kendi eserleri dışında ikincil kaynaklara bakılması uygun görülmüştür. Doğrulanabilirlik ve yanlışlanabilirlik ilkesine göre din dilinin anlamı sorgulandığında anlamsız kabul edilir. İlkelerin din diline uyarlanması neticesinde, din dilinin anlamsız olarak nitelendirilmesinin nedeni, din dilindeki ifadelerin olgusal olmadıklarının göz ardı edilerek, olgusal olma zorunluluğu taşıması gerektiği düşüncesidir. Fakat Flew, daha önce anlamsız saydığı din dilini inanç değişikliği sonrasında anlamlı saymıştır. Swinburne'ün kozmolojik delilini ise Popper'in Bayes teoreminde varsayılan, yüksek olasılığın imkanı ve yüksek olasılıklı önermenin geçerli olduğu düşüncesini eleştirmesi bağlamında analiz ettiğimizde, Swinburne'ün kozmolojik delilinin geçersiz olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
Spinoza felsefesinde insanda özgürlük sorunu

Özgürlük, her çağda, düşünürlerin araştırma konusu olmuş ender kavramlardandır. Ancak özgürlük, insanlık tarihi boyunca çözümlenmeye çalışılmış bir değer olmakla birlikte, özgürlüğe kesin bir tanımlama getirilememiştir. Ancak Spinoza'ya gelindiğinde, özgürlük kavramı, Tanrı'yla birlikte açıklanılmaya çalışılarak farklı bir anlam kazanmıştır. Çünkü Spinoza'nın Tanrı'sı aşkın değil, içkin olması bakımından diğer Tanrı anlayışlardan ayrılır. Tanrı'nın içkin olması, şeylerin upuygun bilgisine sahip olduğunu da gösterir. Bununla birlikte Tanrı, zorunlu olarak nedenlerin bilgisine sahip olduğundan mutlak olarak özgürdür. Spinoza'nın özgürlük anlayışı, hem etik bağlamda hem politik bağlamda insan yaşamında bir karşılık bulur. Ancak Spinoza'ya göre özgürlük, insanlar için bir yanılsamadan başka bir şey değildir. Çünkü insanlar kendi edimlerinin nedenlerini bilmeden davranırlar. Ancak nedenlerin bilgisine sahip olan insan özgür olabilir. Nedenlerin bilgisi ancak Doğa'nın ilkelerini kavrayarak bilinebilir. Bu da ortak yararda bir araya gelerek ulaşılabilir. Bu ortak yarar, herkesin pay aldığı demokrasi yönetiminde ancak gerçekleşebilir.
Pierre-Joseph Proudhon'un siyaset felsefesi

Pierre-Joseph Proudhon'un Siyaset Felsefesi başlıklı bu tez, üç bölümden oluşmaktadır. Tezdeki temel sorunlar; kendini anarşist olarak ilan etmiş 'ilk' düşünür olan Pierre-Joseph Proudhon'u (1809-1865) tanıtmak, anarşist felsefeye bıraktığı mirasa odaklanmak ve kendisini anarşist olarak ilan etsin veya etmesin, bir şekilde Proudhon'un düşüncelerinden etkilenmiş olan isimler ile kıyaslamaktır. Proudhon, düzen ile anarşinin yan yana gelebileceğini düşünmüştür. Bu yüzden dönemindeki iktisadi, politik ve toplumsal olaylara odaklanmış ve 'adalet yasalarını keşfetmek adına' çeşitli çözüm önerilerinde bulunmuştur. Bu önerileri dile getirirken kullandığı yöntem ise; birbiriyle çatışan unsurları dengelemektir. Bu bağlamda, tezin sonuç kısmında, Proudhon'un özgün yöntemi kullanılarak onun nasıl daha farklı bir şekilde anlaşılabileceği ve anarşist felsefeye neler katmış olabileceği tartışılmıştır.
Soren Kierkegaard felsefesinde estetik, etik ve dinsel varoluş alanlarında aşk

Kierkegaard sorgulamanın alanı olan felsefede bile sorgulanamayan bir kavram olan iman kavramına yer verebilen ve imkansız gibi görünen şeyi başararak ikisini uzlaştırabilmiş önemli bir filozoftur. Yüzyıllar boyunca süregelen din-felsefe çatışmasını, yaşadığı dönemde felsefede dinin yeri olmamasına rağmen bitirebilmesi ve katı sistemci filozofların etkisinde kalmadan bireyi özgürleştiren ve varoluşçuluk akımının temellerini atan özgün bir felsefe ortaya koyması açısından felsefe tarihinde önemli bir yere sahiptir. Bu çalışmada 19. Yüzyılın en önemli düşünürlerinden biri olan ve varoluşçu felsefenin başlatıcısı olarak bilinen Danimarkalı filozof Soren Aabye Kierkegaard'ın, görüşleri genel hatlarıyla açıklanacaktır ve existansiyalizmin temellerini atışından, varoluş düzeyleri hakkında ulaştığı değerli fikirlerine kadar değerlendirilmeye çalışılacaktır. Ancak bu çalışmadaki asıl amaç Kierkegaard felsefesinde temele oturtulmuş 'aşk' kavramının konumu üzerine bir inceleme yapmaktır.
Platon ve İbn Sİna'da sağlık kavramı

Felsefe disiplini içerisinde sağlık kavramına geniş bir yer açmayı hedefleyen bu tezde, Platon ve İbn Sina'nın hem felsefi hem de tıbba ve sağlığa ilişkin görüşlerinden yararlanılmıştır. Ancak yalnızca bu düşünürlerin görüşleri ile yetinilmeyerek, konu hakkındaki pratik ve esas olarak düşünsel temelli çalışmalardan, eski çağlardan başlayarak İbn Sina'ya kadar gelen dönemde öne çıkmış düşünürlerin görüşlerinden de yararlanılmıştır. Çalışma süresinde, konuya ilişkin felsefe tarihi taramasının ve bu iki düşünürün sağlık kavramına yaklaşımlarının ortaya konulmasının yeterli olmadığı görülmüş ve bugün sağlık sorununun geldiği noktanın da incelenmesi bu şekilde çalışmaya dahil edilmiştir. Günümüzde bütüncül sağlığın temini konusunda ne yazık ki eski devirlere ve belki de İbn Sina'nın hatta Platon'un yaşadığı dönemlere göre daha kötü bir seviyede olduğumuz bir gerçektir. Tıbbın hem teknolojik hem de bilimsel olarak bu kadar geliştiği bir çağda bu tesbiti yapmak zorunda kalmak üzücüdür. Bu olumsuz gelişmeye sebep olmak üzere birçok etken belirtilebilir. Ama her halde bu etkenlerin en önemlileri, tıp pratiğinde insan unsurunun ihmal edilmesi ve bütüncül sağlığa gereken önemin verilmemesi olarak öne çıkartılabilir. Bu nedenleri detaylı olarak irdelediğimizde, ortaya çıkan sonuç, tıbbın ve daha geniş planda ele alındığında sağlık konusunun felsefi yaklaşımdan uzun zamandır uzak kaldığı tesbiti olmuştur. O halde, yapılması gereken, tıbba ve sağlık konusuna, felsefenin, metafizikten bilgi felsefesine, bilim felsefesinden ahlak felsefesine kadar bütün alt disiplinleri ile yaklaşmak, hekim-hakim ilişkisini tekrar tesis etmektir. Bu mütevazı çalışmada, bu ilişkinin tekrar kurulması, var olan ilişkilerin de geliştirilmesi bakımından düşünce üretilmeye gayret edilmiş olup, bu yolda sağlanacak en küçük fayda bile, bizim için, çalışmanın başarıya ulaştığı anlamına gelecektir.
Is cultural neurophilosophy possible?

Bu çalışmanın amacı daha geniş bir projenin, kültürel nörofelsefe'nin ana hatlarını ve olası yararlarını incelemektir. Nörofelsefe kadim ve yeni felsefi problemlerin çözümlerinin aydınlatılabilmesi için sinir sistemlerinin çalışılması gerektiğini savunan bir yaklaşımdır. Kültürel nörofelsefe kırk yıldır Churchland'lar tarafından kurulan ve geliştirilen nörofelsefi savları geliştirmeyi hedefler. Burada ben nörofelsefeyi onu kültürel bir bağlamın içerisine yerleştirerek geliştirmeyi hedefliyorum. Kültürel bağlam derken kastettiğim şey asgari değil azamidir. Yani ben kültürel bağlamı şunları da içeren ama onlarla sınırlı olmayan şekilde ele alıyorum: politik yapı, sosyal evrim, üretim tarzı, sosyopolitik tarih, ekonomik ilişkiler, etik değerler, kültürel adetler ve hukuk sistemi. İnsan beyni onun en sosyal organı olduğu ve ayrıca insan davranışı insanın içerisinde yer aldığı kültürel matris tarafından şekillendiği için insan davranışını aydınlatabilmek için beyin ve davranış bilimlerine ek olarak sosyal ve kültürel bilimleri de işbirliği içerisine sokmamız gerekir. Ben burada böyle disiplinler arası projenin gerçekleştirilebilmesinin insan davranışının gerçekçi bir resmini elde etmek için elzem olduğunu savunacağım
Müteahhirİn Dönemi mantığında tasavvurat -Ali b. Ömer Katibİ ve Kutbuddin Razİ örneği

Bilgi tasavvur ve tasdik olmak üzere ikiye ayrılır. Buna bağlı olarak bilinenler de bu iki kısma münhasırdır. Düşünme, bilinmeyenlere ulaşmak için bilinenlerin tertip edilmesini ifade ettiğine göre demek ki bilinen tasavvurlardan bilinmeyen tasavvurlara ulaşmak da düşüncenin bir ayağını oluşturmaktadır. İnsan zihnini düşünme esnasındaki hatalardan korumayı amaçlayan mantık ilmi tüm bu süreçleri dikkate alarak bilinmeyen bir kavramın bilgisine nasıl ulaşılması gerektiği sorununu cevaplamaya çalışır. Bu soruya cevap arayanlardan birisi de büyük İslam mantıkçısı Ali b. Ömer Katibi'dir (ö. 675 /1277). Ali b. Ömer Katibi İslam mantık tarihinin en önemli mantıkçılarından biridir. Onun yazmış olduğu el-Risaletü'ş-Şemsiyye adlı eseri yüzyıllar boyunca medreselerde okutulmuş ve üzerine birçok şerh ve haşiye yazılmıştır. Bu şerhler içinde en meşhuru Tahriru'l-kava'idi'l-mantikiyye fi Şerhi el-Risaleti'ş-Şemsiyye adlı Kutbuddin Razi'nin (ö. 766 /1365) kaleme aldığı eserdir. Bu çalışma yukarıda adı geçen isim ve eserlerden hareketle tasavvur kavramını ele almakta, bu kavramın çevresinde oluşan problem ve çözüm önerilerini incelemektedir.