turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İbn Rüşd'ün tanrının bilgisi hakkında İbn Sİna Ve Gazalİ eleştirisi

Tanrının bilgisi konusu genel olarak felsefe tarihinde özel olarak ise İslam Felsefesi tarihinde yer edinmiş bir tartışmadır. Bu sebeple hem doğuda hem de batıda çeşitli coğrafyalarda ve farklı zamanlarda filozofların adı geçen tartışmayı ele alan eserleri mevcuda getirmişlerdir. Bu suretle İslam düşünce tarihinde Farabi ve İbn Sina'nın 'Tanrı' nın bilgisi' konusunda O'nun 'cüz'iyyatı külliyyat cinsinden bilmesi' noktasına getirmiş oldukları açıklamalara karşılık Gazali tarafından her iki düşünürün yanlış yaptıklarının ve hatta 'dini temelden yıktıkları' belirtilerek onların küfre düştükleri zikredilmiştir. Bu bahsin yanlış ve hatalı olduğuna değinerek Gazali'yi eleştiren İbn Rüşd, söz konusu mevzuya açıklık getirmeye çalışmıştır. İbn Rüşd hem İbn Sina'yı hem de Gazali'yi Tanrı'nın bilgisi konusunda hataya düştüklerini ve yine her ikisinin de karşılaştırma karşılaştırma hatası yaptıklarını belirtmiştir. İbn Rüşd, bahsedilen konu ile alakalı eserlerinde mevzuya değinmiş ve öncüllerini eleştirmiştir. Netice itibarıyla İbn Rüşd, Tanrı'nın varlığı, hem tikeli hem de tümeli bildiğini ifade etmiştir. İbn Rüşd, O'nun sadece tümeli bilebileceğinin ya da tikeli olan bilgiyi külli olarak bileceğinin aksine Tanrı'nın her bilgi şeklini bildiğini düşünmekte ve ayrıca tikel-tümel bilgi şeklinde tasnifin yapılmasını da uygun görmektedir.
Mehmet Şemseddin Günaltay'ın din, dindar ve dinler anlayışı

Din kavramını tarif etmek, düşünüldüğü kadar kolay ve açık bir durum olmayıp, mutlak tanımında insanı zor da bırakan müşkül bir konudur. Bu zorluk ve kapsamlılık, değişik millet ve toplulukların ve her din mensuplarının dini farklı algılaması hasebiyle daha da artmaktadır. Bu kavram ile belli bir din kastedilmiş olsaydı mutlak bir tanım yapmak kolay olacaktı. Mesela din alimlerimiz din ile İslamiyet'i özdeşleştirerek mutlak tanımlamalarda bulunmuşlardır. Bazı filozoflar ise hurafe, hastalık ya da afyon gibi kestirme ve baştan savma sübjektif yaklaşımlarla kulak ardı etmişlerdir. Fakat Günaltay, din kavramını kapsamlı ve umumi bir çerçevede ele almaktadır. Günaltay, Batı ve Doğu bilginlerinin bakış açılarını da göz önünde bulundurarak birçok din tanımlamasına gitmekte ve dinin mahiyetini açıklamaktadır. Günaltay'ın tarif ettiği din, Mecusilik, Yahudilik, Hıristiyanlık, İslamiyet gibi belli bir din değil; hala hüküm süren ya da yok olmuş değişik millet ve toplumlara ait din fikridir. Yani din kelimesi bütün dillerde hem genel hem de özel bir fonksiyonu barındırmaktadır. Genel anlamda Mecusilerin, Sabiilerin, Putperestlerin, Animistlerin, Şamanistlerin v. b. inanç ve ayinlerini ifade ettiği gibi, özelde ise semavi dinleri de ifade etmektedir. Günaltay'a göre din kavramı, anlamsal olarak her kişinin anlayışına, dini tecrübesine hatta terbiye biçimine göre değişiklik arz edebilir. Din kavramı, bazıları için otorite, teşkilat, gelenek, kural ve terbiye gibi anlamları ifade ederken; bazıları için ise şahsi ilham, ibadet, ayin, duygusallık anlamları taşımaktadır. Hemen her toplumda din ile bu alanda uydurulmuş efsanelerin birbirlerine karıştırıldığı da gözlemlenmektedir. Günaltay, Eski Yunan dininden bahsederken kahramanlara, perilere, mabutlara dayandırılan şairane veya amiyane efsanelere rastlamanın mümkün olmayacağını ifade etmektedir. Bu durum, efsanelerin her birinin temelinde din fikrinin hakim olduğunu ve bundan dolayı birbirleriyle iç içe ve sarmal olduğunu göstermektedir. Fakat ilmi açıdan din ile efsane birbirine karıştırılmamalıdır. Çünkü efsane, tarihi olayların benzerleriyle karıştırılması neticesinde doğmuş uydurulmuş süslü hikayelerden meydana gelir. Din ise ilk olarak içe doğuş ve kalben iman etmek demektir. Yani din bir duyguyu ve bu duygunun ifadesi olan hususi ayin ve ibadetleri ifade eder. Günaltay, eserinde görüşlerine yer verdiği birçok filozofun düşüncesinden, kitaplarından yola çıkarak mevcut dinler arasında İslamiyet'ten başka fıtri bir din olmadığı çıkarımına ulaşmaktadır. Bu bağlamda İslami hakikatleri içeren kıymetli eserlerin araştırılması neticesinde İslamiyet'in fıtriliğinin ispatlanabileceğini savunmaktadır.
Kütüb-i Sitte'ye göre Hıristiyanların inanç, ibadet ve sosyal yaşantıları

Hıristiyanlık, çağımızda ilahi dinler arasında en fazla mensubu olan dinlerden biridir. Hıristiyanlık, doğuşundan Hz. Muhammed'e kadar değişik evrelerden geçmişştir. İslam Peygamberi Hz. Muhammed, bu din mensuplarıyla ilgili değişik konularda bilgiler vermiştir. Tezimiz giriş ve iki bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde, Hıristiyanlığın kısa bir tarihçesini vermeye çalıştık. 1. Bölümde Hz. İsa, Hz. Meryem ve tanrı inancı üzerinde durduk. 11. Bölümde Hıristiyanların sosyal yaşantıları ve ibadetlerini takdim etmeye gayret ettik.
Çeviribilim ve felsefe ilişkisi

Sosyal bilimlerde disiplinler arası yaklaşım günümüzde giderek önem kazanmaktadır. Yeni ve genç bir disiplin olan çeviribilimin genel olarak tarihsel süreçte felsefeyle ilişkisini ve kuramsal temellendirmesinde felsefeden nasıl ve ne ölçüde yararlandığını gözlemlemeyi vesaptamayı hedefleyen bu tez söz konusu disiplinler arası yaklaşımdan ilham almıştır. Çalışmanın genel çerçevesi hermeneutik kavramının ve çeviri ile ilişkisinin çeşitlibileşenlerle ele alındıktan sonra tarihsel süreçte bu kavramın yolculuğuna değinmek ve felsefihermeneutiği çeviribilim ile ilişkisi bağlamında tanıtmak olarak çizilmiştir. Bu bağlamda birinci bölümde tarihsel süreçte hermeneutik konu edilmiştir. kinci bölümde ise çeviribilimgenel kavramları ve yaklaşımları ele alınmış, konuya yabancı okur için bu akademik alantanıtılmaya çalışılmıştır. Üçüncü bölümde çeviribilim ve felsefe ilişkisine genel hatlarıyla değinilmiştir. Dördüncü bölümde ise, çeşitli etik yaklaşımlar ışığında çeviri etiği ele alınmıştır. Beşinci bölümde ise, felsefi hermeneutik bağlamında bir çeviri/çevirmen etiğindensöz edilip edilemeyeceği tartışılmaya çalışılmıştır.
A Search for the foundations of natural law

oz DOĞAL HUKUKUN TEMELLERİ ÜZERİNE BİR ARAŞTIRMA Tuncay, Serkan Yüksek Lisans, Felsefe Bölümü Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Akın Ergüden Nisan 2002, 120 Sayfa Bu tez hukuk ve ahlak arasındaki ilişkiyi tarihsel bir çerçeve içinde incelemekte ve bu iki alan arasında kaçınılmaz bir bağ olduğunu ortaya koymaya çalışmaktadır. Tezin ilk üç bölümünde hukuk ve ahlak arasındaki zorunlu ilişkiyi sunabilmek için doğal hukuk düşüncesinin tarihsel gelişimi araştırılmıştır. Dördüncü bölümde ise pozitivist teorilerin doğal hukuk teorilerine karşı geliştirdiği argümanlar tartışılmıştır. Son bölüm bu iki teorinin aslında birbirini dışlayan teoriler olmadığı, aksine birbirleri ile bağdaşabilen teoriler olduğu düşüncesinin incelenmesine tahsis edilmiştir. Bu tez, hukukun ahlak alanından bağımsız olarak düşünülemeyeceği ve ahlaki değerleri dikkate almayan hukuk teorilerinin hukuk fenomeninin bütünlüğü içinde anlaşılabilmesinde her zaman yetersiz kalacağı sonucuna varmaktadır.
İbn Haldun 'da tarih felsefesi

Gürbüz, Fatma, İbn Haldun'da Tarih Felsefesi, Yüksek Lisans Tezi, Danışman: Prof. Dr. Murtaza Korlaelçi, 153 s. İbn Haldun (1332-1406), tarih hakkındaki görüşlerini 'Mukaddime' olarak bilinen eserinde ortaya koymuştur. Mukaddime, İbn Haldun'un 7 cilt ve 3 kitaptan oluşan Kitabu'l-İber adlı eserinin mukaddimesi ve 1. kitabından oluşmuştur. Tarihi; 'yolu kutsal, faydası çok, gayesi şerefli bir ilim' olarak nitelendiren İbn Haldun'a göre tarihin gerçek amacı: İnsanın toplumsal durumunu anlaşılır kılmaktır. Yani toplumda şu anda olup bitenlerin ve ilerde olacakların doğru bir şekilde anlaşılması için geçmişşe dönmek ve geçmişşi doğru bir şekilde tahlil etmek gerekir. Çünkü şu anda toplumda hangi tabiat kanunları geçerliyse geçmişşte de aynı kanunlar geçerlidir. Bu yönü ile geçmişş -yani tarih- şimdiye, suyun suya benzemesinden daha çok benzer. Daha önceki tarihçiler naklettikleri haberlerin doğru ya da yanlış olduğuna bakmadan, kanun, usul, felsefe ve hikmet yönünden incelemeden hareket ettikleri için çok yanılmışlardır. İbn Haldun, tarihçilerin rivayetlerini akıl ve mantık ölçüsüyle incelemiş ve bunların mümkününü imkansız olanından ayıran bir metot ortaya koymuştur. İbn Haldun'a göre tarihin doğru bir şekilde anlaşılması için bir kanun ve ölçüye ihtiyaç vardır. Bu kanun ve ölçüyü de bize 'ümran' ilmi verir. Malzemesini tarihten alan bir bilim adamının bu malzemeyi sistemli metotlu bir şekilde yorumlayıp işlemesi için ümran ilmine ihtiyacı vardır. Tarih ilminin içinde toplum ve devlet sürecini inceleyen İbn Haldun, toplumların göçebelikten yerleşik hayata geçişini ve bu geçiş esnasında ortaya çıkan durumları ele almıştır. İbn Haldun'a göre devlet, yerleşik hayat sürecinde ortaya çıkar. Devletin de insanlar gibi ömrü vardır. Kurulur, büyür, duraklar ve yıkılır. Bu durum tabiatın kaçınılmaz bir kuralıdır. İbn Haldun'un yeni bir tarih yazımı tasarlayıp bunu başardığını, kendisine özgü bir yöntem ve sistem kurduğunu ve bunun çok önemli olduğunu söylemesi ne kadar bilinçli olduğunu gösterir. Düşünürlerin büyüklüğü, inceledikleri konuların evrensel ve her zaman için geçerli olmasıyla ölçülürse İbn Haldun'un kıymeti oldukça büyüktür. Gerek tarihi görüşü, gerekse sosyal olayları incelemesi beşeri ölçüde önemli problemlerdir. 19. ve 20. yüzyıl boyunca doğuda ve batıda İbn Haldun'dan bahsedenler bu problemleri başkalarıyla kıyaslamak olarak incelemişler ve hala incelemektedirler. Günümüzün modern ve deneysel ilmi metodunun önemli bir ilkesi olan objektiflikten ayrılmayan, tecrübeci, gerçekçi, akılcı, tenkitçi ve gözlemci bir metotla toplumu, tarihi ve olayları inceleyen İbn Haldun, modernlik bakımından hiçbir şey kaybetmemiştir
İslam felsefesinde çifte gerçeklik meselesi

Yüksek Lisans Tezi İslam Felsefesinde Çifte Gerçeklik Öncel DEMİRDAŞ T. C. Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Felsefe ve Din Bilimleri Anabilim Dalı İslam Felsefesi Bilim Dalı 2005; Sayfa:102+V Çifte gerçeklik, İslam düşüncesinde ele alınmış olan önemli problemlerden biridir. Din ve felsefe, hakikatin iki yönünü oluşturmaktadır. Din, hakikati vahiy bilgisi sayesinde edinirken, felsefe onu akıl bilgisi ile edinmeye çalışmıştır. Her iki realite alanı da sonuçta hakikate ulaşmak için çalışmıştır. Çalışmamızı İslam filozoflarının görüşleri doğrultusunda oluşturmaya çalıştık.
The holistic approach to knowledge and education in İmām Abū Hāmid Al-Ghazālī's system of thought

Bu tezin amacı, günümüzde modern epistemik inançlar ışığında mantık öncesi düşünce olarak kabul edilecek olan araçlara odaklanarak, İmam Ebu amid el-Gazali'nin bilgi teorisinde öne sürülen bilgi edinme araçlarını keşfetmektir. Bu gibi araçların çeşitli yerlerde anlatıldığı gibi mantık öncesi ya da mantıksız olmadığını, ancak bu araçlar bu tür aşağılayıcı etiketlendirmeyi motive eden metafizik bakış açısından çok farklı, kapsamlı ve sofistike bir metafizik teolojiden türediğini ve o teolojinin epistemik boyutunu teşkil ettiğini iddia edeceğim. Tez, İmam el-Ghazali'nin eğitim felsefesine bu vasıtaları dahil etmesinin entelektüel zayıflığın semptomu olmadığını, ancak İslam düşüncesinin bütüncül niteliğinin göstergesi olduğunu öne sürer. Bu bütüncül dünya görüşünde metafizik, fizik, epistemoloji, ve etik aralarındaki sınırlar belirsizdir, ayırt edilmeleri imkansızdır: bu değişik felsefi alanlar varoluşun ayrılmaz parçacıklarını betimlerler. Imam el-Gazali'nin, ilim talep edenlerin o ilim peşinde metafizik, manevi ve ritüel yöntemleri kullanmaları gerektiği düşüncesi, bilgi teorisinde tutarsızlık yaratmaz, aksine, artık İslam düşüncesinde kanon olan bu eğitim felsefesine güç ve insicam katar.
Ali İrfan Eğribozİ'nin ahlak anlayışı

Bu çalışmanın konusu, Ali İrfan Eğribozi'nin ahlak anlayışının ne olduğunu ve bu anlayışın ahlak felsefesi içindeki yerini yazdığı eserlerden hareketle araştırmaktır. Böylece Eğribozi'nin ahlak hakkındaki görüşlerinin neler olduğu, ahlakla ilgili farklı bir bakış açısı getirip getirmediği ortaya konmaya çalışılmıştır. Çalışma giriş ve iki bölümden oluşmaktadır: Giriş bölümünde, Eğribozi'nin hayatına kısaca değinildikten sonra genel olarak ahlakla ilgili tanım ve değerlendirmelerin, ahlakın konu, lüzum ve gayesinin ne olduğu Eğribozi'nin ahlak konusundaki düşünceleriyle birlikte ele alınmıştır. Birinci bölümde, ahlakın ana meselelerinden biri olan teorik ahlak problemi konusunda ahlakın kaynağı, iyi, kötü, hürriyet, vazife, vicdan gibi kavram ve terimler ve bunlar hakkında Eğribozi'nin düşüncelerinin neler olduğu farklı ahlakçıların düşünceleriyle mukayeseli bir şekilde ele alınmıştır. İkinci bölümde, Eğribozi'nin pratik ahlak anlayışı üzerinde durulmuştur. Bu bölüm ferdi ahlak, dini ahlak ve sosyal ahlak başlıklarından oluşmaktadır. Sonuç kısmında Eğribozi'nin teorik ahlaktan ziyade pratik ahlaka önem verdiği, ahlak konusunda döneminin şartları içerisindeki ahlak anlayışlarına benzer anlayışlar ortaya koyduğu ifade edilmiştir.
Arabic into latin: 10th - 12th centuries translations in europe

İslam bilim ve düşüncesinin Batı üzerindeki etkileri inceleyen araştırmalar arasında, on ve on ikinci yüzyıllarda İspanya'da Arapçadan Latinceye yapılan çeviriler hakkındaki çalışmalar önemli bir yer tutmaktadır. Çevirilerin yoğun olarak yapıldığı dönem, Müslümanların egemenliğinde bulunan İspanya'nın Hrıstiyanlar tarafından ele geçirilmesi ile eş zamanlı olarak vuku bulmuştur. Böylelikle, on birinci ve on ikinci yüzyıllarda Endülüs'te yapılan çeviriler bu alandaki incelemelerin odak noktası olmuştur. Çeviriler üzerine yapılan çalışmaların Reconquista sonrası Endülüs'e odaklanmaları, İslam biliminin Batı'ya aktarılmasını siyasi, strateji ve askeri bir olay ile ilişkilendirilmesi sonucunu doğurmaktadır. Ancak, halihazırdaki İspanya merkezli akademik söylem, çeviri süreci ve buna bağlı olarak İslam bilim ve düşüncesinin Batı'ya etkisi hakkındaki anlayışımızı daraltmaktadır. Çeviriler, birinci yüzyıldan beri süregelmekte olan Batı bilim sürecinin bir parçası teşkil etmektedir ve Batı bilimi onuncu yüzyılda duraklamada olmasına rağmen çevirilere imkan sağlayan dinamikler o dönemde Batı dünyasında mevcuttu. Ancak bu dinamikler, İber Yarımadası'ndan ziyade Pirene Dağları'nın diğer tarafı olan Fransa'da etkili olmuştur. Onuncu yüzyılda, İspanya'nın kuzeydoğusunda ortaya çıkan ilk çeviriler Fransa'da bilgi faaliyetlerini canlandırmıştır ve on birinci ve on ikinci yüzyıllarda yapılan çeviriler için uygun zemini hazırlamıştır. Fransa'nın yazılı çevirilerdeki payının az olmasına karşın Fransa topraklarından gelen aktörler Toledo'da yapılan çevirileri etkilemiştir. Ayrıca, burada yapılan faaliyetler, assimilasyonu on ikinci yüzyıldan sonra ağırlıklı olarak Fransa'da yapılan büyük bir bilgi kazanımına sebep olmuştur. Bu tezde, 10. ve 12. yüzyıllar arasında Fransa'nın çevirilere katkısı incelenecektir. Bu vesile ile bu dönemde yapılan çevirilerin Batı bilim süreci içinde konumlandırılması amaçlanmaktadır.
K. R. Popper'ın Marx eleştirisi

Siyaset felsefesi, var olan siyaset üzerine bir sorgulama ve akıl yürütme etkinliğidir. Siyaset felsefesi ideolojiler üstü bir tutumla olması gerekeni araştırır. Siyaset felsefesi ile ilgili sistematik ilk çalışmaları Antik Çağ Yunanistan'da görüyoruz. Özellikle Platon'un devlet adlı eseri bu anlamda önemli kabul edilir. Bunun dışında Aristoteles, Farabi, Aziz Augustinus, Machiavelli, Spinoza, Locke, Rousseau, Mill, Bentham, Saint Simon, Marx, Engels gibi düşünürler, siyaset felsefesine önemli katkı sunmuş düşünürler olarak kabul edilebilir. K. R. Popper, siyaset felsefesi konusunda bu kadar ses getirir mi bilinmez ancak bu alana yeni bir soluk getirdiği muhakkaktır.'Açık Toplum Ve Düşmanları' adlı iki ciltlik eserinde, Platon, Hegel ve Marx'ı ele almış ve ayrıntılı bir eleştiri denemesine girişmiştir. Üç düşünürü de kapalı toplum taraftarı ilan etmiş ve bunların demokrasi ve eleştiri kültürüne verdikleri tahribatları ortaya koymaya çalışmıştır. Çalışmamıza konu olan Marx eleştirisinin diğerlerine kıyasla farklılık arz ettiğini belirtmek gerekir. Marx'ı eleştirdiği noktalar özenle seçilmiş ve kuramının tümden hedef alınmadığı özellikle belirtilmiştir. Marx'a yönelik eleştirilere tahammül etmeyen Marxçılara ise tepkilerini üst perdeden seslendirmiş ve bu konuda hiç taviz vermemiştir. O, Marxçılığı yanlışlanamaz bir kuram haline dönüştürmek bizzat Marxçılığa ihanettir demektedir. Onun için de özellikle 'tarihsicilik' ve şiddete dayanan 'proleter diktatorya'yı kendisine hedef seçmiş bu konuda hiç taviz vermemiştir. Çünkü ona göre böyle bir devrim insanlık üzerinde geri dönülmez yaralar açabilir. Çünkü Marxçılık kısmi değişiklikleri reddedip kökten ve hızlı değişiklikleri ana ilke olarak kabul ediyordu. Bu çok büyük bir riskti ve önlenmesi gerekiyordu. Eleştiri kültürünü zayıflatıcı her tür sistemin karşısında olan Popper, bu kültürün kazanılmasında sürecin çok uzun işlediğini ve tarihin belirli zamanlarında sekteye uğradığını; bu durumda düşünüş kültürünün de zayıfladığını, bu kültüre sımsıkı sarılmamız gerektiğini savunmuştur. Çağdaş batı kültürünün geldiği noktadan geri dönülmez bir ilerleme yolunda olduğunu, tekrar kapalı toplum yapısına geri dönmemesi gerektiğini ısrarla vurgulamıştır. Aksi halde tekrar kabile tipi toplumların yaşayış ve düşünüş tarzına dönme riski ile karşı karşıya kalınacağını vurgulamıştır. Marx ve Marxçılığın iyi niyet ve iyi yanlarına rağmen yanlış anlaşılmaması gerektiğini, tarihsici/kehanetçi, ve her türlü gelişmenin özellikle de eleştiri kültürünün önünde büyük bir engel olduğunu belirten Popper, bu sistemin insanlık için yıkımlara sebep olabileceğini belirtmiştir.
Mevlana ve Sartre düşüncesinde 'yokluk duygusu'

SAÜ, Sosyal Bilimler Enstitüsü Yüksek Lisans Tez Özeti Tezin Başlığı: Mevlana ve Sartre Düşüncesinde Yokluk Duygusu Tezin Yazarı: Aziz ACARDanışman: Yrd. Doç. Dr. Sait BAŞER Kabul Tarihi: 31 .05.2005Sayfa Sayısı: VI + 86 + 30 Anabilim Dalı: Felsefe Bilim Dalı: Felsefe Tarihi: Yokluk duygusu, Mevlana ve Sartre için kişinin kendisini inşa sürecinde psikolojik ve ahlaki yansımaları ile inşa sürecinin önemli bir parçasını teşkil eder. Bu çalışmanın araştırmanın temel problemi, Türk kültür geleneğinin ve bilgi birikiminin çok önemli bir parçası olan Mevlana'nın görüşlerini yokluk duygusunu merkeze alarak incelemek ve karşılaştırma imkanı bulabilmek için Fransız kültür ve bilgi birikiminin temsilcisi Sartre'in aynı çıkış noktasından hareketle fikirlerini ortaya koymak ve bu çerçevede Türk kültürü ile Batı kültürü arasındaki insan, bilgi ve hayatın anlamına dair ilk bakışta ortaya çıkan farklılık ve benzerlikleri ortaya koymaktır. Bu bağlamda çalışmanın amaçlarını şu şekilde ifade etmek mümkündür: a) Yokluk duygusundan ve onun ahlaki ve psikolojik yansımalarından Mevlana ve Sartre söz konusu olduğunda söz etmek mümkün müdür? b) Yokluk duygusu ahlaki ve psikolojik açıdan ele alındığında insanın kendini inşa sürecinde etkili midir? c ) Türk kültürünün ayrılmaz bir parçası ve ilham kaynağı olan Mevlana tarafından yüzyıllar öncesinde ileri sürülmüş görüşler günümüzde de etkinliğini sürdürebilir ve bugünün kavramları ile yorumlanıp güncellenerek insanlar için daha işlevsel hale getirilebilir mi? Bu sorulara cevap aranırken literatür taraması yöntemi tercih edilmiştir. Bunun nedeni tercih edilen yöntemin sunduğu imkanların genişliğidir. Bu çerçevede yapılan çalışma sonucunda yokluk duygusu ve onun ahlaki ve psikolojik yansımalarının Mevlana ve Sartre düşüncesi üzerinde şekillendirici bir etkiye sahip olduğu görülmüştür. Bunun yanında, yokluk duygusunun ahlaki ve psikolojik olarak ele alındığında insanın hem kendine dönük hem de topluma dönük inşa, kendini kurma faaliyetinde çok önemli bir rol oynadığı fikri açığa çıkmıştır. Yapılan çalışma ile Mevlana ve düşüncelerinin günümüz anlayışı ile yorumlandığında çok büyük imkanlara sahip olduğu gösterilmiş ve bu nedenle uygulanabilir bir model öne sürülmüştür.
Camus: A rebel at the junction of existentialism and skepticism

Bu tezin amacı, Albert Camus'nün varoluşculuk ve kuşkuculuk akımları içindeki duruşunu incelemek, birçok yönden düşüncelerinin temelini oluşturan yaşamına da gondermeler yaparak felsefesini tartışmak ve bugün de güncelliğini koruduğunu göstermektir. Varoluşculuğun farklı düşünürlerce farklı yorumlanması nedeniyle, bu tezin odak noktasında, konuyu Camus'nün nasıl ele aldığı bulunmaktadır. Bu amaçla, varoluşculuğa ait olduğu düşünülen saçma, intihar, Tanrı, başkaldırı, özgürlük ve yabancılaşma konularına Camus'nün nasıl yaklaştığına odaklanılmakta ve varoluşculuk ile kuşkuculuk arasındaki ilişki incelenmektedir. Camus'nün düşüncesine göre saçma, eşit olmayan iki kavram veya durum arasındaki çatışmadır. Buradaki beceri ise, saçmanın yol açtığı düş kırıklığına rağmen yaşama tutunabilmektedir. Dolayısıyla, Camus intihara karşı çıkar, çünkü intihar saçmaya baş eğmektir. Camus'ye göre, insan kendi yaşamına yine kendisi anlam kazandırır. Bunu yapabilmek için, insan Tanrı'nın varlığını sorgulayabilir ve metafizik bir başkaldırı yoluyla dünyanın saçmalığına, adaletsizliğine karşı çıkabilir. Ardından ise, dünyada bulunmadığına inandığı birlik ve düzeni kurabilir. Başkaldırı insana özgürlüğün yolunu açtığı için, Camus başkaldırıya büyük önem atfeder. Özgürlük ise Camus için vazgeçilmezdir çünkü özgürlükten yoksun olmak demek, otoriteye boyun eğmek ve dolayısı ile, insan onurunu yitirmek demektir. Yabancılaşma da Camus'nün ele aldığı ana temalardan biridir. İnsanın dünyaya 'atılmışlığı' nın sonucunda ortaya çıkar ve insan durumunu simgeler. Tez, yukarıda sözü geçen konuları ayrıntılı biçimde incelemekte ve Camus'nün tüm önde gelen yapıtlarına göndermeler yapmaktadır.
The formation of the self as mental unity and moral agency in Hume's philosophy

Bu tez David Hume'un felsefesinde ben'in kuruluş süresince ortaya çıkan aşamaları incelemeyi amaçlamaktadır. Hume'a göre, ben ? bir kişinin bilincinde olduğu yaşamının bütünü ? olarak tanımlayabileceğimiz yalın ve tikel bir izlenime sahip değiliz. Buna rağmen, dikkate alınması gerekli kişisel bir özdeşlik idesine sahibiz. Hume bu ideyi algılarımızın geçiciliğine dikkat çekerek açıklamaya girişir ve bundan hepimizin birer farklı algılar demeti olduğumuz sonucunu çıkarır. Ancak, böyle bir düşünüşün sonucunda, gurur ve tevazu gibi dolayımlı tutkuların gerektirdiği 'ben idesi' ile zihinselliğin çağrıştırdığı 'ben idesi' arasındaki ilişkinin yeterli bir açıklamasını vermeyi başaramadığını ileri sürer. Bu tezde, 'ben'in söz konusu iki yanının çelişmediği, ancak birlikte-varolduklarından söz etmenin daha doğru olduğu; 'ben'in söz konusu iki yanının bu türden birlikte-varoluşunun, görgül bir kanıt olarak kabul edilmesi gerektiği gösterilmeye çalışılmaktadır. Bu, ben'in sadece bir algılar demeti olmadığı, ancak en azından algıların ilişkisel bütünlüğünün çok özel bir biçimi olduğu anlamına gelmektedir.
Epistemology of problem solving and an annotation framework for collaborative problem solving environments

Problem çözme, bir öznenin problem ile karşılaştığı zaman yaptığı aktiviteler olarak kısaca tanımlanabilir. Bu aktivitelerin altında yatan davranışsal ve bilişsel süreçler 20. yüzyılın başından bu yana önce psikologlar ve ardından bilişsel bilimciler tarafından çalışılmaktadır. Bu çalışmaların çoğu psikoloji, felsefe ve yapay zeka alanlarına yoğunlaşmıştır. Ancak, epistemoloji ve grup problem çözümleri konularında yeterli çalışmanın bilişsel bilim alanında yapılmadığı görülmektedir. Bu tezin amacı insanların problem çözme süreçlerinin arkasında yatan epistemolojik nosyonları sağlamaktır. Aynı zamanda problem çözme aktivitesi ile ilgili çeşitli kavramların epistemolojik tanımları ve formülleri de okuyucuya sunulacaktır. Bununla birlikte, bireysel ve grup olarak problem çözmeyi incelemek için düzenlenmiş deneysel ortamlar tanıtılacak ve bu deneysel ortamlarda kullanılacak bir işaretleme ve analiz sistemi tanıtılacaktır. Bu açıklama sisteminin önemi etkinlik tabanlı yaklaşımından ve problem çözme etkinliğinin altında yatan epistemolojik kavramlara olan hassasiyetinden ileri gelmektedir. Örnek çalışmada, problem çözüm süreçlerinin özünün bahsi geçen işaretleme sistemi ile çoğunlukla kapsanabileceği gösterilecektir.