turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Risk toplumu bağlamında İran'ın nükleerle olan serüveni üzerine sosyolojik bir okuma

Bu çalışmada Ulrich Beck'in Risk Toplumu ve Risk kavramları bağlamında İran'ın nükleer çalışmalarının Türkiye ve bölge ülkeler açısından bir 'Risk' oluşturup oluşturmadığısorusuna cevap aranmıştır. Çalışmanın sonucunda bu bağlamda nükleer teknolojinin bazıimtiyazlı güçlerin kontrolünde tutulması ve diğer ülkelerin bu güçten mahrum bırakılmasınınbir başarı hikayesi veya bir demokrasi zaferi olarak ele alınması gerçekçi ve güvenilir bir yaklaşımı yansıtmadığı vurgulanmıştır. Nükleer teknolojinin risk olarak algılanmasındaki en önemli neden nükleer silahlara dayalı olarak kullanılabilme ihtimali ve bunun caydırıcıgücüdür. Nükleer silahlar belirli grupların elinde ve kontrolünde var olduğu sürecediğerlerinin huzur içerisinde yaşadığı bir dünyanın bir ütopya olacağının altı çizilmiştir. Tezde ABD'nin hegemonik bir güç olduğu ve hegemomik güçlerin dolaylı ya da doğrudan'kontrol etmeye' odaklandığı belirtilmiştir. Bu bağlamda, İran her ne kadar şer üçgeninde yer alsa da bölgeyi kontrol etme açısından işlevsel bir araç olduğu çıkarımında bulunulmuştur. Bu bağlamda bu tezde yapılan analizde, ABD'nin İran'a dönük risk algısının ve İran'ın ABD'ye dönük risk algısının, enerji kaynakları bağlamında yeşeren politik bir riskten ziyade 'ötekine dönük olarak' gerçekleşen 'sosyolojik bir risk' olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Çünkü tarafların birbirlerine dönük algılarında öteki temelli bir güvensizlik ve karşı tarafı nesneleştirme eğiliminin hakim olduğu düşünülmektedir. Bununla beraber İran'ınnükleersiz olarak dahi gerek İsrail gerekse ABD'ye sinyal olarak tehdit mesajları yollaması, bununla beraber diğer Ortadoğu ülkelerinin aksine rasyonel bir strateji izlemesi İran'ın nükleer silahlar edinmesi durumunda nükleer silahlar açısından bir risk olarak ele alınabileceği söylenebilir. Soğuk savaş sonrası dönemde iki kutuplu dünyanın yerini tek kutuplu dünyaalmıştır. Bu güç dengesi içerisinde ABD'nin öyle bir gücü vardır ki ittifaklara dayanmadan, genel bir dünya savaşına veya kitlesel imhaya yol açmadan kendi çıkarlarının peşindenkoşabilmektedir. Bununla beraber 11 Eylül saldırıları sonrası modern dünyadaparçalanmışlık, belirsizlik, her şeye kuşku ile bakma ve korku hakim olmuştur (Yılmaz,2018). Bu durum tam da Ulrich Beck'in risk toplumuyla ilgili betimlemelerini ifade etmektedir. Bu bağlamda soruya dönük olarak yapılan analizde, İran'ın nükleer enerjiprogramına yönelik risk eleştirilerinin aslında risk toplumuna geçişin tipik birer örneği olarak ele alınabileceği söylenebilir, çünkü risk algısının geçmişş kaynaklı yaşanmışlıklardandeğil gelecek kaynaklı kaygılardan ortaya çıktığı sonucuna ulaşılmıştır.
A critical history of the concept of progress: Salvaging the repressed normative content

Bu çalışma ilerleme/terakki kavramının normatif içeriğini ortaya çıkarmayı ve içinde bulunduğumuz ve değişmez addedilen düzeni olumsuzlayacak kışkırtıcı yönünü yeniden etkin kılmayı amaçlıyor. Kavramsal tarihin eleştirel açıdan ele alınması ilerleme/terakki kavramına dair iki ideal-tip oluşturulmasına imkan sağlıyor. Bu ideal-tipler erken dönem piyasa ekonomisine hakim olan faydacılık düsturu ve araçsal rasyonalite ile kurdukları ilişkiler bakımından birbirinden ayrılıyor. Auguste Comte'un geliştirdiği tek-doğrultulu/çizgisel ve bilimsel kavramsallaştırmanın, ancien regime sonrası ortaya çıkan ekonomik ve sosyal şartlarla yakın ilişki kurduğu ve burjuva toplumunun geleceğini tehdit eden çelişkileri zapt etmeye çalıştığı görülüyor. Diğer ideal-tipi oluşturan Immanuel Kant'ın çift-katmanlı ilerleme teorisi ise menfaat ve çıkar ilişkilerinin baskın olduğu modern toplumun gayri ahlaki ve irrasyonel yönlerini açığa vuruyor. Bu eleştirel yaklaşımın neticesinde karşımıza ahlaki ilerleme ve medeniyetsel ilerleme şeklinde iki katmanlı bir yapı ortaya çıkıyor. Katmanlar arasındaki ilişkide ortaya çıkan gerilim ise Kant'ın teorisine dinamik ve diyalektik bir nitelik kazandırıyor. Bu tipolojik analizin akabinde Friedrich Nietzsche'nin ilerleme/terakki fikrine getirdiği eleştiriyi nihilizm tartışması yoluyla inceliyorum. Tarihin yorumlanmasında teleolojik yaklaşımları reddeden Nietzsche, ilerleme/terakki fikrinin Tanrı inancında zuhur eden çileciliğin kalıntısı olduğunu öne sürüyor. Çileciliğin tarihe içkin bir yapıya büründüğünü belirten Nietzsche, nihilizmi aşmak için gerekli gördüğü agonistik birey tipiyle uyuşmazlığını öne sürdüğü Comteçu ve Kantçı ilerleme/terakki düşüncesini külliyen reddediyor. Çalışmanın son bölümünde Theodor W. Adorno'nun ilerleme/terakki fikri karşısında 'belirli olumsuzlama' yöntemine sadık kalarak geliştirdiği kritiği inceliyorum. Adorno'nun eleştirisinin Nietzsche'nin soyut ve bireyci reddiyesinin reddiyesine tekabül ettiğini vurguluyor, bu minvalde ilerleme/terakki fikrinin normatif içeriğinin yeniden canlandırıldığını ve kavramın kendi tarihi gelişimi süresince baskılanan olumsuzlayıcı yönünün sosyal değişim talebini seslendirecek bir biçimde canlandırıldığını savunuyorum.
Aydınların toplumsal fonksiyonları

Aydın kavramı çeşitli sosyal bilimcilerce çeşitli şekilde tanımlanmıştır. Tanımlamalar tanımı yapan kişinin bağlı olduğu bakış açısı ve uyguladığı yönteme göre değişiklik gösterir. Eğitim düzeyi aydını tanımlarken önemli bir ölçüt olarak karşımıza çıkar. Ancak, kimi zaman iyi eğitim görmemiş kimselerin aydın kategorisi içinde değerlendirildiği görülür. Eski devirlerden beri toplumda bilgi tekeline sahip kimselerin bulunduğu ortaya konmuştur. Bütün toplumlarda bilgi üretimi ve kullanımı farklı olmuştur. Ancak 17. yüzyıldan sonra Avrupa'da meydana gelen sosyal değişmeyle birlikte bilgi tekeline sahip kişilerin sayısının arttığı görülmektedir. Bu nicel değişme sonucu, geleneksel kurumların dağılmasının da etkisiyle, toplumsal yapıdaki konumlarından rahatsız olanların rahatsızlıklarını dile getiren ve toplum yapısını devam ettirmeye yönelik fikirleri sorgulamaya başlayan yeni bir aydın tipi ortaya çıkar. Rönesansla birlikte Batı dünyasında ortaya çıkan yeni koşullar bilginin laikleşme sürecini başlatır. Bu sürecin modern anlamda aydının oluşumuna zemin hazırladığı görülür. Toplum içinde aydının fonksiyonu söz konusu edildiğinde, bir sınıf olup olmadığı ya da çeşitli sınıfları temsilen farklı aydın gruplarının var olup olmadığı tartışmaları da gündeme gelir. Bununla birlikte farklı toplumlarda ve farklı kültürlerde her toplumun özelliklerine göre değişik aydın tiplerinin oluştuğunu görebiliriz. Aydınların toplumsal fonksiyonlarına baktığımızda şunları görmekteyiz: Kültür değişimine öncülük etmek; değişeni yaygın hale getirmek, yeni bir zevkin üslubun öncülüğünü sürdürmek; halkın siyasi, sosyal tercihlerini etkilemek; yüksek kültürü yaratmak ve yaymak; milli ve milletlerüstü modeller kurmak, ortak kültür geliştirmek, sosyal değişmeleri etkilemek, siyasi fonksiyonları ifa etmek. IV
Türkiye'de kamusal alan, kadın ve din: Fatma Barbarosoğlu örneği

Bu tez Türkiye'deki dindar kadınların kamusal alan ve modern hayattaki durumlarını Fatma Barbarosoğlu'nun bakış açısıyla incelemeyi amaçlamaktadır. İlk modernleşme hareketlerinin başladığı Osmanlı'nın son döneminden günümüze kadar geçen sürece bakıldığında; Müslüman kadınların kamusal alanda var olma talepleri ve modern hayattaki yaşantıları da değişim göstermiştir. Fatma Barbarosoğlu'na göre Cumhuriyet'in hegemonik kamusal alanından dışlanan dindar kadınlar 1980'li yıllara kadar hayatlarını samimiyet ve dava bilincinin olduğu alternatif kamusal alanlarda sürdürmüşlerdir. Ancak 1990 yıllardan sonra dindar camia kamusal alanda var olmayı bayraklaştırarak savunmaya başlamışlardır. Ona göre çok da ahlaki olmayan kamusal alanda kadınların başörtüleriyle illa var olma talebi Müslümanların tebliğ şuurunun azalmasına ve yok olmasına neden olmuştur. Ayrıca, Barbarosoğlu kamusal alan yasakları sürecinde dindar kadınların tesettürü Batı kaynaklı 'feminizm' ve 'insan hakları' kavramlarıyla savunmasının tesettürün 'ontolojik duruşu'na zarar verdiğini ifade etmiştir. Bu sürece paralel olarak dindar camia moderniteye direnmekten vazgeçmişş, kamusal alanı kendilerince yorumlayarak her şeyin Müslümancasını üretmişlerdir. Böylece, Müslüman kadınlar dinin önem verdiği mahremi yok sayıp şova öncelik vermiş ve uhrevi olandan dünyevi olana doğru bir eksen kayması yaşanmıştır. Bu çerçevede, 'mümin ve müsrif', 'şatafat ve takva', 'tesettür ve moda' gibi İslam'a uymayan ve birbiriyle çelişen melez tanımlar meydana gelmiştir.
Türkiye'de sekülerleşme perspektifinden dini pratiklerdeki değişmeler

Sekülerleşme-din ilişkisi birçok yönüyle sosyal bilimlerde tartışılan konular arasında yer almıştır. Hızlı bir değişimin yaşandığı dünya ölçeğinde din-dünya ilişkisini inceleyen sekülerleşme teorisi tartışılmaya da devam edeceğe benziyor. Türkiye'de din sosyolojisi alanında, özellikle modernleşmenin- çağdaşlaşmanın hedef alındığı bir dönemde böyle bir konuyu araştırma ihtiyacı içerisine girilmiştir. Dinin toplumsal öneminin azalacağına dair bir teoriyi içeren bu tez, anti tezlerini de üretmiştir. Böyle bir durum karşısında dinin toplumsal düzeyde alacağı konum merak konusudur. Seküler bir toplum olma yolunda ilerleyen Türk toplumu dinin de toplumsal meşruiyetini göz ardı etmemesi bakımından dinle sekülerlik yan yana durabilmektedir. Dinin sosyal gerçekliğini düşündüğümüz de böyle melez bir durum karşısında toplumun dini algılamalarında da değişimin olabileceği ortadır. Türkiye'de toplumu dini konularda aydınlatma görevini üstlenen Diyanet İşleri Başkanlığı da dinin modernleşen Türk toplumun yeni ihtiyaçlarına cevap verme adına bir takım faaliyetlerde bulunmuştur. Diyanet'in, toplumun din hizmetlerini geliştirme ve dinin güncel meselelere çözümler üretmek amacıyla belli aralıklarla Din Şuraları adı altında istişare toplantıları düzenlediği bilinmektedir. Bu toplantıların sosyolojik değerlendirilmesi, dini değişimin sistematik bir düzeyde incelenmesi açısından önemli görülmektedir.
Hadislerde toplumların çöküşü

Modernizmin getirdiği yenilikler karşısında büyük bir dejenerasyona uğrayarakyaratılıştaki fıtratından uzaklaşan insanoğlu, her türlü azgınlığın yaygınlaştığı yaşantısıylahızla yok oluşa doğru sürüklenmektedir. Peygamber olarak gönderildiği Mekke toplumunu, bizzat yaşantısıyla, örnek toplum haline sokan Resulüllah, asırlardır yaşatılan sözleriyle kendisinden sonra gelecektoplumları uyarmakta ve kurtuluş reçetelerini sunmaktadır. Bu çalışmamızda, Resulüllah'ıntespitleriyle toplumların çöküşüne etki eden nedenleri incelemeye çalıştık. Tezimizi üç ana bölümde ele aldık:Birinci bölümde Teorik Çerçeve ve Kavramlar adı altında toplum, toplumsal değişim, çözülme ve çöküş gibi genel sosyolojik kavramlarla, hadislerde toplumların çöküşü ve helakedildiği bildirilen toplumların helak edilme şekilleri ile ilgili kavramları inceledik. İkinci bölümde ise tezimizin ana temasını oluşturan Resulüllah'ın toplumlarınçöküş nedenleri ile ilgili tespitlerini ve bu nedenlerin toplumlarda yol açtığı etkileri ele aldık. Bu bölümü İtikadi, Sosyal ve Ekonomik Nedenler olmak üzere üç başlık altında inceledik. Resulüllah'ın toplumların helak nedenşeri olarak gördüğü şeylerden bazıları şunlardır: Şirk, aşırılık, dini metinleri tahrif, emir bi'l-ma'ruf ve nehiy ani'l-münkeri terk, haksızlık ve zulüm, birlik ve beraberliğin bozulması, zina ve eşcinsellik gibi ahlaksızlıklar, faiz, ölçü ve tartıda hile, cimrilik ve zekat vermemek. Üçüncü bölümde de Resulüllah'ın, toplumların çöküş nedenleri ile ilgili tespitlerinin, tarihte helak edilen toplumlardaki göstergesini açıklamak suretiyle ikinci bölümde verilen bilgilerin bir çeşit örneklemesini yaparak Nuh, Ad, Semud, Lut, Medyen kavimleriyleFiravun ve halkının çöküş nedenlerini ve helak edilme şekillerini yazdık.
Alman sosyoloji ekolünde aile ve evlilik

Toplumun en küçük birimi olarak aile, ulusların ve kültürlerin gelişimi için temel araç olmaya devam etmektedir. Kültürlerin gelişimi ve değişimi de aile birliğini etkilemiştir. Bir toplumda aile yapısının tarihsel gelişimi incelendiğinde, aile kurumunu oluşturmadan önce çiftlerin evliliğe bakış açısı ile evlilik sonrası çiftlerin eş ve ebeveyn olma durumlarından doğan görev ve sorumluluklarının artmasıyla birlikte evliliğe bakış açılarında farklılıklar gözlemlenmektedir. Tarihi dönemler boyunca ailenin yapısall değişiminde en çok göze çarpan değişken, geniş aile formundan çekirdek aile formuna geçiştir. Bununla birlikte aile üyeleri arasındaki asimetrik ilişki yerini eşitlikçi bir yapıya bırakmıştır ve toplumsal yapı içinde kadına atfedilen görev ve sorumluluklar da farklılık göstermeye başlamıştır. Ortaya çıkan bu farklılıklar evlilik kurumunu çeşitli yönlerden kimi zaman olumlu kimi zaman olumsuz olarak etkilemektedir. Bu çalışma aile ve evlilik yaklaşımını Alman sosyoloji ekolünün bakış açısıyla incelemek üzere tasarlanmıştır. Aynı zamanda aile ve evlilik konusundaki temel yaklaşımlar ile Alman sosyoloji geleneğinde aile ve evlilik kurumunun yapı çözümlemesi yapılarak bu ekolün hangi kültürlerden etkilendiği ve hangi kültürleri etkilediği üzerinde durulacaktır. Çalışmada aynı zamanda Türkiye'de aile ve evlilik kuramı gelişimine yer verilecektir.
The effect of the nomadic/settled contradiction on the transformation of the Kazakh identity: A reinterpretation

Bu tezin amacı, göçebelik ve yerleşiklik arasındaki tarihsel çatışmanın Kazak toplumunun göçebe kimliğindeki dönüşümüne olan etkisini İbni Haldun ve Anatoly M. Khazanov'un kuramsal yaklaşımları üzerinden incelemektir. 18. yüzyıldan 20. yüzyılın ilk yarısına değin Kazak toplumunun Çarlık Rusyası ve Sovyetler Birliği ile olan ilişkileri, bu tarihsel çatışmanın en önemli örneklerinden birini barındırmaktadır. Bu dönemlerde pastoral göçebe toplum yapısına sahip olan Kazaklar, bu iki devletin, göçebeliğin sosyal, politik ve ekonomik düzenine karşı uyguladığı politikalarla yüzleşmiş ve bu politikalar sonucunda göçebe kimliklerini kaybetmişlerdir. Göçebelik ve yerleşiklik arasındaki tarihsel çatışmanın bir sonucu olarak ortaya çıkan bu vaka, tezde iki başat neden üzerinden incelenir. İlki, devlet politikalarının bu iki yaşam biçimi arasındaki gerilimi artırmasıyla ilgilidir. İkincisi ise, göçebe toplumlardaki içkin yapıların, yerleşik toplumlarla yakın ilişkiler kurmaya elverişli olmayışını kapsar. Bu iki nedenle Kazaklar ve Rus devletleri arasındaki çatışmacı ilişkiyi bağdaştırmak için, tezde öncelikle göçebelik ve yerleşiklik arasındaki çatışma, tarihsel bir perspektiften kuramsal savları içererek anlatılır. Ardından, Kazak toplumunun Çarlık Rusyası ve Sovyetler Birliği ile olan ilişkileri ve bu toplumun göçebe kimliğindeki dönüşüm, ikinci bölümde açıklanan kuramsal savlar ve tarihsel vakalar dikkate alınarak incelenir.
Humanitarian intervention literature and its critics: The case of Libya intervention and killing of Gaddafi

Bu çalışma insan hakları ve insani müdahale tartışmalarına odaklanarak, insan hakları literatürünü eleştirileriyle birlikte analiz etmeyi amaçlar. Tartışmaları daha iyi kavrayabilmek için, Libya müdahalesi ve Kaddafi'nin öldürülmesi tezin vaka incelemesi olarak ele alınacaktır. Tez çalışması şu soruların cevaplarını aramaya yöneliktir: 'İnsan hakları ve doğal haklar kavramları arasındaki ilişkiler nelerdir?, 'İnsani müdahalenin araçsallaştırılması kültürel üstünlük ve post-kolonyalizm teorileriyle beraber nasıl tartışılabilir? ve 'Kaddafi'nin ölü bedeni Libya müdahalesi şartlarında neyi temsil eder? Bu çalışma, teorik tartışmaların pratikle mukayese edilebilmesi için, Libya müdahalesi ve Kaddafi'nin öldürülmesi ile ilgili ana-akım gazetelerden haberler ve görüşler içermektedir. Bunlara ek olarak, tezin genel kaygısı şunları gösterebilmektir: İnsani müdahale kavramı, kültürel farklılığın sınırlarının ötesinde, Batı merkezli değer ve normları kapsadığı sürece, kültürel hiyerarşi ve üstünlük alanı oluşturur; ve uluslararası güçler sözde- Üçüncü Dünya'yı başarısız, vahşi ya da suçlu ilan ettiği müddetçe, sadece sömürgeci stereotiplerin yeniden üretimi ile karşı karşıya kalmaz, aynı zamanda uluslararası kuruluşların önceliklerinin insanlık krizlerine katkılarındaki rolünü göremeyiz.
Türk sinemasında 'Statü kaybı' Temsilleri 'Ah güzel istanbul' ve 'Muhsin Bey' film analizi

Bu tezde, sosyolojinin temel konularından biri olan toplumsal statünün, nostalji ile ilişkisi ve bu ilişkide sinemanın rolü, Türk Sineması'nın iki örneği olan Ah Güzel İstanbul(1966) ve Muhsin Bey(1986) örnekleri üzerinden ele alındı. Teorik bir araştırma olan tezde tarihsel ve betimleyici yöntemden yararlanıldı. Öncelikle her bölüm altında incelediğimiz kavramların ortaya çıktığı sosyo-kültürel yapıda yaşanan değişim süreçleri ele alındı. Ardından bu kavramların sosyal bilim literatüründe yer edinme süreci ile devam edildi ve son olarak bugün hangi anlam bütünleri içinde kullanıldıkları sorusu etrafında ilerlendi. Filmlerin analizini içeren son bölümde ise, yöntem olarak Teun Van Dijk'in eleştirel söylem analizi izlenirken, her iki filmin doğasını ve ilettikleri mesajları etkileyen dönüştüren ve doğal olarak filmlere konu olan sosyo-kültürel, ekonomik ve siyasi yapılar tarihsel olarak ele alındı.
Toplumsal cinsiyet rolleri açısından Erken Tunç Çağı'nda Ege dünyası

Toplumsal cinsiyet arkeolojisi geçmişş toplumlardaki bireylerin rollerini, aktivitelerini, ideolojilerini, kimliklerini ve bu bağlamlardaki farklılıklarını arkeolojik veriler aracılığıyla inceleyen kuramsal bir yaklaşımdır. 1980'lerden itibaren dünya arkeolojisinde uygulanan bu yaklaşımın Türkiye arkeolojisindeki tarihi yaklaşık son beş yıl ile sınırlıdır. Okumakta olduğunuz çalışma, Erken Tunç Çağı Ege toplumlarını toplumsal cinsiyet rolleri bakımından ele alan ilk çalışma olma özelliğine sahiptir. Bu hedefle, çalışma kapsamında yaş ve cinsiyete dayalı ayrımları belirleyebilmek için Erken Tunç Çağına ait mezarlar ve sanat tasvirleri incelenmiştir.
Osmaniye'de genç kadın ve erkeklerde görücü usulü evliliklerin sosyal, kültürel boyuttan tercih edilmesi ve çiftler arasındaki anlaşma sürecinin incelenmesi

Evlilik kurumu, bireylerin hayatlarını etkileyen ve hayatlarında sosyokültürel açıdan farklılıklar gösteren bir kurum olarak karşımıza çıkan bir yapıdır. Bu araştırma ise görücü usulü evlenmeyi düşünen ve görücü usulü evlenen kişilerin aralarındaki anlaşma ve uyum süreçlerini sosyokültürel açıdan incelemeyi amaçlayan bir çalışma olacaktır. Evlilik, insanların hayatlarında bir geçiş dönemi olarak bilinmektedir. Bireyler yaşamları boyunca belirli bir birikimden geçip evlilik hazırlıklarına başlarlar. Aile çatısının kurulması yani evlilik kurumunun oluşması; insanlığın devamının, neslin çoğalmasının, soyun yürümesinin, kültürel aktarımının devam etmesini sağlayan bir olgudur. Evlilik kurumunun oluşması ve bu kurum oluşurken evlenme biçimleri toplumun bize sunduğu değer yargıları, toplumun ekonomik yapısı, sosyokültürel düzeyi hakkında bilgi verirken, bulundukları coğrafyadaki yaşam biçimlerine göre farklılıklar gösterir. Yapılan bu çalışmada görücü usulü evlilik algısına bakış açısı ele alındı. Çalışmada konular normatif düzlemde değerlendirildi. Tezin konusu, evlilik türlerinden görücü usulü evlilik ve kişilerin sosyokültürel açıdan incelenmesidir. Bu çalışmada evlilik konusu bir bütün olarak değerlendirilmedi, sadece evlilik kurumunu görücü usulü evlilik türü üzerinden oluşturan kişilerle bu tür evlilik modeli üzerinde durularak incelendi. Bu bağlamda çalışmada Türkiye'deki evlilik kurumundan ve Türkiye'de oluşan evlilik modellerinin bir kısmından bahsedip kişilerin gelir düzeylerine, sosyal yapılarına ve kültürel düzeylerine göre neden bu evlilik modelini tercih ettikleri hakkında bir araştırma yapıldı. Bu çalışmada derinlemesine mülakat yöntemi kullanılarak 20 evli kadın, 20 evli erkek, 20 bekar kadın ve 20 bekar erkek olmak üzere toplamda 80 kişiye açık uçlu sorular soruldu ve devamında bireylere kartopu tekniği kullanıldı. Araştırmanın verileri, bireylerden elde edilen bir çalışma olacaktır. Araştırma sonucunda elde edilen bulgular değerlendirildiğinde, görücü usulü evliliğin son zamanlarda daha fazla tercih edildiğini ve özellikle kendini gerçekleştirme yolunda ilerleyen üniversite mezunu kesimde sık rastlandığı görülmektedir. Görücü usulü evlilik bir mantık evliliği olarak görülmektedir. Kadın ve erkeğin görücü usulü evliliği tercih etmelerindeki en önemli faktör, hayat standartlarının sosyoekonomik açıdan daha iyi şartlar altında devam edeceğini düşünmeleridir.
Yoksulluk Hukuku: Modernleşme sürecinde İngiltere-Osmanlı İmparatorluğu karşılaştırması

Bu çalışmanın amacı kamu hukuku ve sosyal koruma hukukunun kesişme noktasında ele alınan yoksulluk sorununu, modernleşme sürecinde İngiltere ve Osmanlı İmparatorluğu'nda yapılan hukuksal düzenlemeler ışığında incelemektedir. Yoksulluğun modern bir sorun olarak görülmesinde modern devletin kendine biçtiğikoruyucu, gözetici ve müdahaleci rolün altı çizilmektedir. İngiltere'de tarım toplumunda ortaya çıkan sosyal yardımların sanayi kapitalizmiyle gösterdiği değişimyoksulluk yasalarının tarihsel gelişimi açısından büyük önem taşımaktadır. Modernite öncesinde dinsel arınmanın bir aracı olarak yardım edilen yoksullar, Sanayi Devrimi'yle ortaya çıkan çalışma ahlakı ilkelerinin tesiriyle bir tehdit olarak algılanmıştır. Yoksullar çeşitli üretim alanlarına yönlendirilmiş; çalışmayı reddedenlerise cezalandırılmıştır. İngiliz ve Osmanlı toplumlarında yoksulluğu katlanılabilir kılan geleneksel dayanışmaaraçları bulunmaktadır. Yoksullara yardımların ulaştırılmasında İngiltere'de kilise, Osmanlı İmparatorluğu'nda ise vakıf kurumu etkin bir işleve sahipti. Bu durum İngiltere'de 1834 tarihli Değişiklik Yasası'na kadar devam ederken; Osmanlı'da ise1826 yılında Evkaf Nezareti'nin kuruluşuna kadar devam etmiştir. 19. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu'nun kendisini batılı devlet sistemine göre reorganizasyonuylayoksullara yardım araçlarını kendi elinde topladığı görülmektedir. Vakıf sistemi yerinibürokratik bir işleyişle tanımlanan Osmanlı yoksulluk yasalarına terk etmiştir. Sanayi hareketinin güçlendiği bu dönemde yoksulluk yardımı alanların genel yaşam şartlarının işçilerden daha iyi olmamasına özen gösterilmiştir. İngiltere'deOsmanlı'dan farklı olarak yoksullara yönelik ürettiği politikalarda kapitalistleşme süreciyle ters düşmemeye gayret ettiği görülmektedir
Sosyo-kültürel ve demografik yönden Bursa'da çocuk suçluluğu

İnsanın yeryüzü sahnesinde görülmeye başladığı binlerce yıldır gelmiş geçmişş insan topluluklarının çoğunda, adı adeta 'inasumiyetle' özdeş algılanan çocuk, dikkatle bakanların rahatlıkla farkedebileceği bir sürecin sonunda, suç olgusunun kahramanı haline gelmektedir. Bu çalışmada, Bursa özelinde hareketle, ülkemizdeki suçlu çocuk profilini; Genel olarak, oturulan ve suçun işlendiği yer, çocukların çok işlediği suçlar, suçun işleniş şekli, yaş, cinsiyet gibi faktörler açısından son elli yıl içindeki değişimi, 1950'li yıllar ve yakın dönemlerde yapılan çalışmaların sonuçlarının karşılaştırılması suretiyle, ayrıntılı olarak irdelenmiştir. Çocuğu suça yönelten nedenler, bireysel ve çevresel nedenler olmak üzere iki temel gruba ayrılır. Hastalıklar ve psikolojik bozukluklar bireysel nedenlerin başındadır. Bireysel nedenler, çocukların işlediği suçların, ancak oldukça küçük bir kısmını açıklayabilmektedir. Çocukların suça yönelmesinde esas önemli faktör çevresel nedenlerdir. Bunların başında, çocuğun hayatını içinde geçirdiği, aile, okul, iş, kent ve arkadaş çevresi gelmektedir. Aslında, suç olgusunu tek bir nedene bağlamak oldukça hatalı bir yaklaşım olur. Çünkü, suç tek bir nedenden çok, nedenler zincirinin bir sonucudur. Çocuk, içine düştüğü bu güç durumdan kurtarılmak isteniyorsa, öncelikle bu nedenler birer birer ortadan kaldırılmalıdır. Yoksa, bütün yapılanlar sorunun yerini değiştirmekten öteye gidemeyecektir.