turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İzmirli İsmail Hakkı'nın 'Felsefe-i Ula'sının çeviri yazısı ve eserdeki kötülük probleminin tahlili

Bu tez, İzmirli İsmail Hakkı'nın metafizik alandaki çalışmalarından biri olan Felsefe-i Ula'dan hareketle hazırlanmıştır. Çalışmamızı Osmanlıca olarak yazılmış olan bu eserin çeviri yazısına yer vererek meydana getirdik. Tezimizde, din felsefesinin bazı temel problemleri bir son dönem Osmanlı düşünürünün eseri ekseninde sorgulanmıştır. Bu nedenle İzmirli'nin kötülük problemine karşı savunuları, bilgi ve varlık anlayışı, metafiziğin bir başka mevzuu olan isbat-ı vacip hususundaki görüşleri, Allah ile alem ilişkisi bağlamındaki yaklaşımları tahlil edilmiş; bu görüşlerle din felsefesi alanının ilişkisi tesis edilmiştir. Çalışmamızın esas konusunu din felsefesi disiplininin temel meselelerinden biri olan kötülük problemi konusunda İzmirli'nin Felsefe-i Ula'daki görüşleri oluşturmaktadır. Eserde kötülük problemi bağlamında ilahi inayet ve cüzi irade teodiselerinin ele alındığı fark edilmiştir. İnayet bahsi, bu konuda temel teodiseyi oluşturmaktadır. Düşünürümüzün kötülük problemi hakkındaki çözümlerinin güçlü ve başarılı olduğu söylenebilir. Zira o, kötü olgu ve olayların Allah'tan sadır olmayacağı tezini temellendirirken bu görüşünü insanın cüzi iradesine vurgu yaparak desteklemiştir. Buna ilaveten İzmirli'nin Felsefe-i Ula eseri metafiziği konu edinen bir diğer çalışması olan Muhtasar Ma-ba'dü't-tabia ile şekil ve içerik açısından karşılaştırılmıştır. Bu mukayesede düşünürümüzün metafizik sahadaki kavram ve muhteva tercihleri incelenmiştir. Böylece bu tezde İzmirli'nin metafizik meseleler hakkındaki görüşlerine yer verilmiş olup onları muhtelif açılardan ele alarak onun tercihlerinde nasıl bir yaklaşım benimsediğine işaret edilmiştir.
Deha ile yas arasında melankoli: Antikiteden günümüze melankolinin muhtevaları, başkalaşımları ve politik işlevleri

Bu tez, ortaya çıktığı Antik Çağ'dan günümüze dek bir söylem olarak melankolinin geçirdiği başkalaşımlar ile çeşitli uğraklardaki muhtevası üzerinedir. Tez, siyaset felsefesinin kavram setinden ilhamla, melankoli kavrayışlarını iki temel tarihsel süreç üzerinden değerlendirmeyi önermektedir: MÖ. 4. yüzyıldan 18. yüzyıla dek melankoli-deha ilişkisi ile erken 20. yüzyılda gelişen, özellikle de Freud'un iki farklı melankoli kavrayışından neşet ederek çağdaş politik tartışmalara hala ışık tutmakta olan melankoli-yas ilişkisi. Tezin ilk bölümünde deha ile ilişkili melankoli kavramının Aristoteles'te ortaya çıkmasının sebepleri açıklanarak mevzubahis melankoli kavramının ancak Aristotelesçi felsefe içerisinde anlamlı olduğu gösterilecektir. Tezin ikinci bölümü, Aristotelesçi melankoli-deha ilişkisinin tarihsel süreç içerisindeki kimi algılanışları üzerinedir. Tıbbi düzlemde modern tıbbın gelişmeye başlaması, felsefi düzlemde ise Aristotelesçi felsefenin başatlığını yitirmesiyle birlikte melankoli, yüzyıllar boyunca bir kavram olarak süregelen açıklayıcı gücünü kaybederek hüzün, nedensiz kaygı ve korku gibi bir duygulanım ile bir betimleyici isim-sıfat olma durumuna dek gerileyecektir. Tezin üçüncü bölümünde, çeşitli büyük klinik/psikoterapik ekollerin melankoli yaklaşımları da gözetilerek Freud'cu psikanalizin melankoliyi yasın berisinde yeniden bir kavram olarak inşa edişine odaklanılacaktır. Bu bağlamda önce Freud'un yitirilen bir nesne karşısında tutulan yasın normal, içine düşülen melankolinin ise patolojik/anormal olduğu şeklindeki ilk formülasyonu ve bununla ilişkili sol içi teorik, stratejik tartışmalardaki kimi melankoli kavrayışları işaret edilecektir. Freud'un melankolik özdeşleşmeyi yasın entegral bir parçası olarak düşündüğü ikinci formülasyonundan hareketle ise melankoli nosyonunun yas, toplum ve toplumsal cinsiyet bağlamındaki güncel, politik imkanları soruşturulacaktır.
İbrahim Mominov ve felsefi çalışmaları

Orta Asya'da Sovyetler Birliği'nin hakim olduğu dönemde yaşayan, Özbekistan'da çağdaş düşünce tarihinde önemli şahsiyetlerden birisi olan İ, Mominov'un ilmi araştırmaları örnek bir çalışma olarak seçilmiştir. İ. Mominov'a göre Orta Asya'da felsefi düşüncenin nasıl teşekkül ettiği de tezimizin ana konusunu teşkil etmektedir. Tez, giriş ve üç bölümden oluşmaktadır. Giriş kısmında tezimizin konusu, önemi ve yönyemi hakkında kısaca bilgi verilmiştir. I. bölümde dönemin siyasi ve ilmi yapısı hakkında öz bir şekilde bilgi verilmiş ve İ. Mominov'un hayatı, eğitimi ve ilmi faaliyetleri üzerinde durulmuştur. n. bölümde onun eserleri ve makaleleri tanıtılmıştır. HI. bölümde ise İ. Mominov'un felsefe tarihine bakışı ele alınmıştır. 81
Ebherİ'nin Telhİsü'l-Hakaik isimli eserinin tahkik ve tahlili

Bu çalışma İslam düşünce geleneği içerisinde İbn Sina'nın düşünce sistemini VII/XIII. yüzyılda devam ettiren Esirüddin el-Ebheri'nin (ö. 665/ 1265 ) yazma halinde bulunan ansiklopedik tarzda telif edilmiş Telhisü'l-hakaik isimli eserini konu edinmektedir. Klasik dönem mantığı ile felsefesinin bütün problemlerini detaylarına girmeden ele alan bu eser Ebheri'nin orta hacimli kitaplarından biridir. Çalışma dört bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde müellifin hayatı kısaca anlatılıp eserleri özet mahiyetinde tanıtıldı. İkinci bölümde esere ait nüshalar hakkında bilgiler verilerek eserin ismi ve müellife nispeti ile tahkikte kullanılan yöntem üzerinde duruldu. Üçüncü bölümde Telhisü'l-hakaik'in sistematiği anlatılarak Ebheri'nin düşünce sisteminde mantığın işlevi ve ilimler tasnifindeki yeri tartışıldı ve onun, mantığın konusu olarak neyi gördüğü üzerinde duruldu. Ardından Telhisü'l-hakaik'in içinde bulunduğu mecmuada yer alan Ebheri'ye ait Beyanu'l-esrar, Kitabu'l-metali ve Zübdetü'l-hakaik adlı eserler çerçevesinde 'umur-i amme' kavramının ne şekilde ele alındığı ve bu kapsamda ele alınan kavram listesinin nasıl oluştuğu incelendi. Akabinde Ebheri'nin düşünce sisteminin anlaşılmasına Telhisü'l-hakaik bağlamında mütevazı bir katkı olması amacıyla eserde ele alınan 'el-cüz'üllezi la yetecezza ' ve 'zorunlu varlığın bütün şeyleri bilmesinin nasıllığı' meseleleri ele alındı. Bu bölümde son olarak eserin mantık, fizik ve metafiziğe ait bölümleri hülasa edildi. Çalışmanın son bölümünde ise tahkikli metne yer verildi.
Platon'un insan anlayışı

Bu çalışmanın amacı Platon'un insan anlayışını doğru bir şekilde açıklamaya çalışmaktır. Platon insanı toplum içerisinde anlamlandırmaktadır. Çoğu filozof gibi Platon da, toplum düzenini önemsemiş, çalışmalarını bu yönde sürdürmüştür. Onun için ideal toplumu oluşturmak, toplum düzenini sağlamak, insanı çözümlemekten geçmektedir. İnsanı ruh ve beden olarak ikiye ayıran filozof, kişinin davranışlarının sebebi olarak ruhu esas almıştır. İnsanın davranışları arasında tutarsızlıklar sebebi ile ruhun birbirinden farklı bölümlerinin olduğunu düşünmüştür. Bu bölümler arasında ahenk sağlayan insanı doğru insan olarak nitelemiştir. Platon için doğru insanlardan oluşan toplum, ideal toplum olacaktır. Bu toplumu oluşturan doğru insanlar mutlu olacak, dolayısıyla da toplum mutlu olacaktır. İnsanı irdelerken, toplum hayatı ve toplum düzenliliği gibi zorunlulukların olmadığı durumda, kişinin duyguları, istekleri ya da beklentilerini önemsemeyip bu irdelemeyi salt bütünün düzeni için kurgulamıştır. Etik anlayışını da bu düzenliliği esas alarak kurgulayan Platon bu düşüncesini epistomolojisine ve siyaset felsefesine de yansıtmıştır. Günümüzde hala anılan en önemli siyaset felsefecilerinden olan Platon için insan, toplumun düzenliliğini sağlamak için yaşayan ve bu şekilde yaşadığı zaman mutlu olabilecek olan bir canlıdır.
Hans-Georg Gadamer'in hermeneutiğinde bir anlama modeli olarak diyalog

Diyalog üzerine yapmış olduğumuz çalışmada, insanın tanımlayıcı özellikleri olan anlama ile konuşma arasındaki ilişki ele alınmıştır. Doğal ve kültürel çevre ile mecburi iletişim anlamayı gerektirip dürtü haline getirmektedir. Aynı zamanda, tahminlerin çeşitliğinde ve sürekli bilgi alışverişinde oluşan düşünce, yapısı itibariyle diyalojik kalmaktadır. Anlam toplumsal bir değer olduğu ölçüde, anlamı bilgi edinmeyi amaçlayan anlama, diğer insanlarla anlaşmayı gerektirmektedir. Bu durumda fikir mübadelesi ve paylaşımım sağlayan, ortak değer alanım oluşturan ve ayrıca yeni fikir üretimini gerçekleştiren diyalog en elverişli ve verimli hem anlama yapısının temelinde yatan, hem de onun pratik işlemi gerçekleşmesinde işgören bir edimdir Bu tez çalışmasında, anlama sırasında uygulanan işlemler ile diyalog sürecindeki fenomenler arasındaki benzerlik ve işlevsel yakınlığı gösterilmiştir. Herhangi bir anlama çabası gerek iç, gerek dış diyalog şeklinde, soru-cevap diyalektiği yoluyla meydana geldiği; diğer yandan ise, herhangi başarılı olan diyalogun anlamaya ve anlaşmaya, başka bir değişle, dünya, insanlar ve kendi hakkımızdaki bilgilerin artmasına yol açtığı apaçıkta. Diyalojik durumda araştırmacı, araştırmanın konusuna bir nesneye gibi değil, başka bir özneye gibi baktığı için, rasyonel yöntemin sınırlılığını aşabileceğini düşünüyoruz. Bu durumda, diyalojik anlamanın sadece hermeneutik yorumlamasında değil, tüm insani ilişkilerde uygulaması gereken bir prensip olduğu ortaya çıkmaktadır. 167
Rousseau'da ahlaki ve politik bir varlık olarak insan kavrayışı

Yaptığımız çalışmanın amacı, Rousseau'nun felsefesinin bir bütünlük arz ettiği fikrini temele alarak, onun insan kavrayışını, bu temel üzerinden ele almaktır. Rousseau'ya ilişkin olarak bahsettiğimiz bu felsefi bütünlük, onun felsefesinin insana dair bir iyi yaşam projesi olduğu iddiasını içerir ve çalışmamızda bu fikrin genel hatlarıyla incelenmesi amaçlanmıştır. Bu bağlamda tezimiz, Rousseau'nun insana dair kavrayışını, onun iyi yaşamı amaçlayan bütünlüklü felsefi projesi temelinde, ahlaki ve politik olarak ele alır. Çalışmamızda Rousseau'nun felsefesinin daha iyi anlaşılabilmesi için Machiavelli, Hobbes ve Locke politik öğretileri ve doğa durumu analizleri bağlamında incelenir. Sonrasında, Rousseau'nun felsefesi zamansal ve teorik bir çizgi arz edecek şekilde ele alınır ve onun bu çizgiye yerleştirdiğimiz eserleri, çalışmamızın bölümlerini ve onun insan kavrayışını oluşturacak şekilde irdelenir. Bu bağlamda, onun Eşitsizlik metni bir tarih felsefesi içeriği ve insan doğasının değişebilir olduğu kanıtı olarak; Emile metni, iyi yaşam amacında eğitimin bireysel ve toplumsal boyutu olarak; Sözleşme metni ise, yeni bir toplumsal yaşam biçimi önerisi olarak incelenir. Sonuç olarak tezimiz, bu üç eserin Rousseau'nun felsefesinin bütünlüğünü teşkil ettiğini ve birbirinden ayrı olarak ele alınamayacağını ve tüm bunlar göz önünde bulundurulduğunda onun insani ve toplumsal özgürlüğü amaçladığını iddia eder.
Immanuel Kant'ın salt aklın sınırları içinde din'inde din tasavvuru

Aydınlanma dönemi, felsefe tarihinin önemli evrelerinden biridir. Bu dönemde filozoflar, geçmişş çağların felsefi mirasını yeniden yorumlamışlar ve insanlığın geleceğine dair çözümler sunmuşlardır. Uzun yıllar süren savaşların ardından bitap düşen Avrupa, bu durumdan kendine çıkar yol aramaya başlamıştır. 'Eğitimli birey, eğitimli toplum' fikriyle özetlenecek Aydınlanma düşüncesi, pek çok alanda çığır açıcı düşünür ve düşünce eseri yetiştirmiştir. Din ve felsefe, hiç kuşkusuz bu alanların en başta gelenleridir. Düşünürler, insan soyunun en kadim iki meselesini, kimi zaman ayrıştırıcı, kimi zaman birleştirici bir üslupla yeniden yorumlamışlardır. Alman Aydınlanma düşüncesi ise, özellikle din ve felsefenin bütünleyici bir bakış açısıyla etüt edilmesi üzerine kuruludur. Bu minvalde Alman düşünür Immanuel Kant'ın (1724-1804) fikirleri, hala güncelliğini korumaktadır. Die Religion innerhalb der Grenzen der bloßen Vernunft-Salt Aklın Sınırları İçinde Din (1793) adlı eseri, filozofun yaşamının son dönemlerinde kaleme aldığı bir eser olmakla birlikte, daha önceki eserlerinde yer vermediği bazı önemli hususları tartışmaya açmaktadır. İnsan doğasındaki radikal kötülük başta olmak üzere, filozof, pek çok dini meseleyi, ilk kez bu eserinde ele almaktadır. Filozof, akıl dini ile vahiy dinini buluşturmaktan ziyade bu ikisini terkip ederek aşan üçüncü bir yol arayışındadır. Böylelikle uzun yıllar din savaşları ile ezilen insan soyuna, onu sulha kavuşturacağı ümit edilen bir çıkar yol sunulur. Çünkü düşünür bu iki din yorumu arasında taraf tutmak yoluyla, onulmaz ihtilafın çözülemeyeceğinin bilincindedir. Bu bilgilerden hareketle eserin, din felsefesinin kurucu eserleri arasında olduğu söylenebilir. Çalışma içerisinde, eser bütünleyici ve eleştirel bir bakış açısıyla değerlendirilmiş ve yeni sonuç önerileri geliştirilmiştir. Fenomenolojik aşma adını verdiğimiz yöntemle, dinlerdeki tecdit ve ihya hareketlerine kılavuz olunabileceği öne sürülmüştür. Bu noktada nihai sonuç olarak, dinlerdeki etik özün, tüm tecdit ve ihya teşebbüslerine murakıb olacağını varsayıyoruz.
Bilgiden varlığa zaman

VARLIĞA ZAMAN Bu tezde zaman kavramı, 'bilgi problemi olarak zaman' anlayışını temsil eden Leibniz-Kant, 'varlığın ufku olarak zaman' anlayışını temsil eden Hegel-Heidegger ve 'bir sentez olarak zaman' anlayışını temsil eden Bergson gibi Batılı filozoflar ekseninde ele alınmıştır. Bunun sonucunda, 'Leibniz'den Heidegger'e' felsefi zaman anlayışının nasıl evrildiği gösterilmeye çalışılmıştır. Zaman anlayışının Batı düşüncesindeki ilgili filozoflarca, nasıl birbirlerinden farklılık gösterdiği, bu manada zamanı anlamlandırmanın farklı biçimleri de olabileceği ve zaman anlayışlarının Heidegger'e gelinceye kadar nasıl bir dönüşüm geçirdiği anlatılmaktadır. Felsefenin önemli konularından birisi olan zaman, daha önce birçok bilimsel çalışmanın ana konusunu oluşturmuştur. Ancak bu çalışmanın özgünlüğü, zaman kavramı tartışmasının ana damarlarını oluşturan beş farklı perspektifi bir araya getirmesinden ileri gelmektedir. Bu bağlamda tez, Leibniz, Kant, Hegel, Bergson, Heidegger özelinde, zaman kavramının tek bir bilimsel metin çerçevesinde incelenmesi, bu bakış açılarının konuya eğilişindeki farklılıkların vurgulanması bakımından önem arz etmektedir. Böyle bir yeniden ele alışın/okumanın zamanın anlaşılması bakımından geniş bir bakış açısıyla değerlendirme yapmaya imkan verdiği kanaatinde ve farkındalık oluşturma gayesindeyiz.
Bir felsefe problemi olarak dinİ tecrübe

Dini tecrübenin kesin ve tam bir tanımını yapmak ve dolayısıyla mahiyetini evrensel bir biçimde ortaya koymak oldukça güçtür. Bu güçlüğü doğuran etmenlerin başında, tüm dini tecrübe çeşitlerinin paylaştığı ortak bir özün tespit edilememesi gelmektedir. Problemin daha da temeline inilecek olursa, yorumsuz hiçbir tecrübenin mümkün olmaması, karşımıza farklı dini geleneklerin öğretilerine ve yaşam biçimlerine göre şekillenen, birbirine indirgenemez olan çok çeşitli dini tecrübeleri çıkarmaktadır. Dini geleneklerin birbirinden farklı ontolojileri, birbirinden farklı dini tecrübeler doğurmaktadır. O zaman, mistisizm araştırmalarında yaygın bir kabul olan, mistiklerin farklı yorumlarının altında, özde bir ve aynı olan, kısaca evrensel bir 'birlik' ya da 'saf bilinç' tecrübesi olduğu iddiası, yöntemsel olarak yanlış bir zemine dayanmaktadır. Bu yanlışı doğuran şey de, mistiklerin kavramlar, inançlar, dil, vb. vasıtaları, yani sosyo-kültürel bağlamı aşarak ilahi gerçekliği doğrudan tecrübe ettiklerini ve bu tecrübede 'verilmiş' olanın, mistiğin tecrübe sonrası bu 'Verilmiş' olana eklediği yorumlardan ayıklanabileceğim düşünmektir. Oysa, Nihai Gerçekliğin tecrübesini mümkün kılan ve bu tecrübeyi hem biçim hem de içerik olarak belirleyen şey, kendine özgü kavram, dil, düşünce, inançlar, öğretiler vs. 'yi içeren dini bağlamdır. Dolayısıyla, farklı dini bağlamların ürünü olan Tao, Allah, Nirvana, Mokşa vs tecrübeleri, aynı gerçeklik tecrübeleri değildir. Dini tecrübe, dini olarak yorumlanan olağandışı tecrübedir. Bununla birlikte, hemen tüm mistik geleneklerin ortaklaşa dile getirdiği bir husus vardır: Maddi dünyanın ötesinde, akim sınırını aşan bir Nihai Gerçeklik vardır ve bu Gerçekliğe, ancak bilincini saflaştıranlar ya da benliğini yok edenler ulaşabilir. Dini tecrübenin salt psikolojik mi, yoksa bilişsel mi olduğu da felsefi açıdan önemli bir sorundur. Dini tecrübenin bilişsel bir tecrübe sayılabilmesinin önündeki en büyük engeller; onun irrasyonelliği ve doğaüstülüğü, dolayısıyla zaman ve mekan çerçevesinde nedensel bir ilişki içermemesi nedeniyle gerçek bir algısal tecrübe kategorisine giremiyor oluşu; anlatılamazlığı ve paradoksallığı; olağan yollarla doğrulanabilir veya yanlışlanabilir olmaması; bu tecrübeleri geçiren kişilerin, tecrübe ettikleri şeyin betiminde ve gerçeklik testinde uzlaşamaz olması; benzer tecrübelerin ve bu tecrübelere özgü dilin, uyuşturucu alanlar veya psikotiklerde de mevcut olması ve son olarak onların doğal nedenlerden kaynaklandığının gösterilebilir olmasıdır.
Amirİ'de bilgi felsefesi

Bilgi felsefesi Antik Yunandan itibaren felsefenin önemli bir konusu olmuştur. Varlığın özüne dair sorgulamaların ardından ortaya çıkan ve ona eşlik eden bilgi teorileri Sokrates, Platon, Aristoteles, Aziz Augustinus başta olmak üzere felsefe ile uğraşan her filozofun üzerinde durduğu bir konu haline gelmiştir. Bilginin ne olduğu, mahiyeti, imkanı, kaynakları, sınırları ve doğruluk ölçütü gibi meseleler bilgi felsefesinin ana konuları olarak incelenmiştir. Böylece bilgiye yüklenen anlam, gerek felsefi ekollerin oluşumlarında gerekse bibirlerinden ayırt edilmelerinde önemli bir hareket noktası olmuştur. İslam filozofları felsefe alanında kaleme aldıkları ilk eserlerden itibaren bu konularda önemli yaklaşımlar ortaya koymuş, sahip oldukları bilimsel disiplin ile tüm felsefese sahasına olduğu gibi bilgi felsefesine de zenginlik katmışlardır. Ebu'l-Hasan elAmiri (ö. 381 /992) de bilgi felsefesi alanında ortaya koyduğu görüşler ile felsefe tarihi içerisinde önemli bir yerde durmaktadır. Amiri, Farabi ile İbn Sina arasında yaşamış önemli bir filozof olarak, yazmış olduğu eserler ile İslam felsefesinde tartışılan birçok konuda kendine özgü yaklaşımlara sahiptir. Ancak onun değişik konulardaki özgün görüşleri henüz yeterli düzeyde çalışılmamıştır. Her ne kadar son dönemlerde onun gerek genel düşüncesi gerekse felsefenin alt başlıklarına dair fikirleri incelenmiş olsa da henüz bilgi teorisi üzerine etraflı bir araştırma ortaya konmamıştır. Bu çalışma Amiri'nin bilgi felsefesini bütün yönleriyle incelemeyi hedeflemektedir. Bunu yaparken onun günümüze ulaşmış yazma ve matbu eserleri merkeze alındı. Bu çerçevede ilk olarak onun bilginin mahiyeti ve imkanı ile ilgili yaklaşımı üzerinde duruldu. Bilgi felsefesinin önemli tartışma alanlarından biri olan bilginin alanı ve sınırları konusundaki yaklaşımı tespit edildi. Daha sonra bilginin kaynakları, ortaya çıkışı ve türleri üzerinde duruldu. Son olarak Amiri'nin ilimler tasnifi ele alındı. Bu çerçevede aklın sadece felsefi konularda değil dini konularda da bilgi kaynağı olduğuna dair görüşü detaylı bir şekilde incelendi.
Umut teolojisi

Bu çalışmada umut, umutsuz olmak ve var olmak kavramları, özellikle Soren Kierkegaard, Gabriel Marcel ve Ernst Bloch felsefeleri ve Eugenio Borgna'nın görüşleri etrafında incelenmiştir. Umut kavramı, bazı varoluşçu filozofların bakış açısı etrafında açıklanmaya çalışılmıştır. Çünkü varoluş felsefesi açısından bakıldığında umut, var olmak demektir. Bunun yanı sıra bu çalışma umut kavramı ile özgürlük, irade, şüphe ve umut kavramı ile ilişkili diğer kavramları ele almayı amaçlamaktadır. Ayrıca çalışmamızda bağlanma ve iman konularından bahsedilmiştir. Bu çalışma bir giriş ve üç bölümden oluşmaktadır. Girişte umut kavramının etimolojik ve terminolojik açıdan analizi yapılmıştır. İkinci bölümde umut kavramı ve umutsuzluk kavramı arasındaki ilişkinin altı çizilmiş ve umutsuzluk kavramı Kierkegaard varoluşçuluğu açısından incelenmiştir. Daha sonra umut felsefesi Gabriel Marcel felsefesi açısından açıklanmıştır. Umudun, Gabriel Marcel varoluşçuluğun da insanın kendi aşkın varlığı ile 'Aşkın Varlık' arasındaki ilişkinin gerçek bir çözümü olduğunun altı çizilmiştir. Bu açıklamadan sonra ikinci bölümde, Ernst Bloch felsefesinde umudun önemi tartışılmıştır. Son bölümde ise umudun zaman ve beklenti ile ilişkisi incelenmiştir.
Jean Baudrillard felsefesinin metodolojik analizi

Modern sonrası teknoloji ve bilimin etkisiyle kendini gösteren çürüme durumu, aydınlanma aklının ön plana çıkardığı üst anlatıların meşruiyetinin sorgulanmasına sebep olmuştur. Güçlü modern kurumların ve yapıların gözden düşmesi, postmodern durumun ortaya çıkmasına ortam hazırlamıştır. Postmodern bilgi anlayışı esnek, karmaşık ve heterojen bir özelliğe sahiptir. Filozoflar tarafından postmodern durumun en büyük problemi hakikatin ve anlamın buharlaşması olarak görülmüştür. Bu çalışma Baudrillard'ın 'simülasyon' ve 'simülakr' kavramları aracılığıyla içinde bulunduğumuz çağın esas problemlerinden biri haline gelen hakikatin kaybolduğu savı, anlam problemiyle ilişkisinde oluşturulmuştur. Jean Baudrillard sanayi devriminden sonra hakikatin ve anlamın aldatmaca ile kaybolduğu görüşünü savunmaktadır. Baudrillard içinde bulunduğumuz çağı genel olarak simülasyon çağı olarak tasvir etmektedir. Simülasyon evreni var olan her şeyi çerçevelemiştir. Bu çağda gerçeklik yok edilmiş ve anlam ortadan kaldırılmıştır. Öznenin içinde bulunduğu karmaşa hali, Baudrillard'ın felsefesindeki temel kavramlar ve anlam sorunsalı bağlantısında ortaya konulmuştur.
Jean Paul Sartre'ın özgürlük anlayışı

Özgürlük sorunu insanlık tarihiyle başlayan en önemli meselelerden biridir. Felsefe tarihindeki birçok filozof ve yazar insan varlığını tür olarak ele almaya başladığı andan itibaren özgürlük problemiyle hesaplaşmak durumunda kalmıştır. Nitekim 20. yüzyılda yaşayan ve yaşadığı dönemin sorunlarına ayna tutan, düşünceleri ve eylemleriyle toplumu derinden etkileyen Jean Paul Sartre da bu yazarlar arasında yer almaktadır. Sartre'ın özgürlük düşüncesi, onun insan anlayışına dayanmaktadır, bunun temelinde de varlık anlayışı vardır. İnsanı 'kendi için varlık' ve 'kendinde varlık' görüşü etrafında şekillendirip anlamlandırmaya çalışan Sartre, bu çerçeve içinde özgürlük anlayışını ortaya koymuştur. İnsan varlık olarak nedir? Tür olarak insanın özelliği nedir? Özgürlük kavramının temellerinden biri insana dair hem bir talep hem de bir olanak olmasından dolayı, bunların imkanı nedir? Türünden soruları kendisine dert edinen Sartre, insanı varlık temelinde özgürlük olarak ele alır. Özgürlüğü insan varlığının bir yapısı ve dokusu olarak ele alan Sartre, insanın var olduğunu andan itibaren özgür olduğunu, var olması ve özgür olmasının bir ve aynı şey olduğunu söyler. İnsan baştan ayağa, tümüyle özgürdür. Kendisini bu dünyada bırakılmış ve fazladan olarak bulan bilinç varlığı insan, özü önceden belirlenmemiş olduğu için eylemleriyle ve seçimleriyle kendini yeniden var edecek ve kuracaktır. Bu noktada insanın özgürlüğe mahkum olduğunu söyleyen Sartre'ın özgürlükten kastettiği şey elbette ki mutlak anlamda bir başıboşluk veya serbestlik değildir. Kişi tüm eylemlerinden, yapıp etmelerinden sadece kendi adına değil, bütün insanlık adına sorumludur. Sartre, insanın sahip olduğu bu sorumluluk anlayışını tikel alandan uzaklaştırıp tümel bir alana taşımıştır.
Tümeller tartışması çerçevesinde Ockhamlı William'da iktidarın iki yüzü: laik ve dinsel güç ayrımı

Ortaçağ felsefesinde teoloji ile felsefe iç içe geçmişş, felsefe teolojinin hizmetinde olmuştur. Augustinus ve Anselmus gibi kilisenin önde gelen teologları felsefeyi dinin dogmalarını açıklamada bir araç olarak kullanmışlardır. Fakat Ortaçağın son döneminde yaşayan Ockhamlı William, felsefe ile teolojinin iki ayrı alan olduğunu söyleyerek, felsefe ve teolojiyi birbirinden mutlak surette ayırmıştır. Aynı zamanda Ortaçağ felsefesinde tümeller tartışmasında nominalist bir tavır takınan William, tümellerin birer ses, birer ad olduğunu, zihinden bağımsız bir gerçekliklerinin olmadığını söyleyerek kilise ile karşı karşıya gelmiştir. O, yönetimde de kilisenin ve dünyevi iktidarların ayrı olduğunu savunarak, kiliseyi dini konular ile ilgili dinsel güç, monark veya prens'i de dünyevi konular ile ilgili laik güç olarak tanımlamıştır. Bu ayrım yükselen Ortaçağdaki papa imparator çatışmasına bazı düşünürler açısından bir çözüm olarak kabul edilmiştir.