turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Borca batıklık ve borca batıklıktan kurtulma çareleri

4949 sayılı Kanun ile yeniden düzenlenen İcra ve İflas Kanunu madde 179'da sermaye şirketleri ve kooperatiflerin doğrudan doğruya iflası düzenlenmiştir. Bu iflas sebebi; borca batıklık halidir. Bir başka ifade ile bir sermaye şirketinin borçları, aktiflerini aşmış vaziyette ise işbu sermaye şirketi veya kooperatif borca batık demektir. Borca batık şirket veya kooperatifin borca batıklık sebebiyle iflasını isteme zorunluluğu vardır. Bununla birlikte borca batıklık aşamasına gelmiş bir sermaye şirketi veya kooperatifin iflasını önleyen ve işbu şirket veya kooperatifi rehabilite ederek tekrar ticari yaşama döndüren bazı kurumlar vardır. Kısacası bu kurumlar, şartların varlığı halinde iflası önleyen kurumlardır. Çalışmamız bakımından öncelikle borca batıklık konusu üzerinde durulacaktır. Daha sonra borca batıklığı önleyen kurumlar üzerinde durulacak ve her başlık altında uygulama ve doktrin görüşleri ile çalışmamız tamamlanmış olacaktır.
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarında ve Türk hukukunda suçsuzluk karinesi

Suçsuzluk karinesi, adil yargılanma hakkının en önemli unsurlarından biridir ve temel bir haktır. Bu hak modern ülkelerin hukuk sistemlerinde benimsenmişevrensel bir ilkedir. Karine, tarihi gelişim sürecinde ceza muhakemesinde sanığın yararına olan bir düşünceden doğmuştur. Buna göre sanık, suçsuzluğunun delillerini getirmektenkurtulmalıdır ve bir mahkeme kararı ile suçluluk belirleninceye kadar suçsuzsayılmalıdır. Suçsuzluk karinesi, güçlü Devlet otoritesi karşısında, suçlanan herkesikorumayıamaçlamaktadır. Buna göre yasa koyucu, ceza hukuku ve ceza muhakemesihukukuna ilişkin olarak, karinenin kapsamına giren unsurlarla bağdaşmayandüzenlemeler yapmaktan kaçınmalıdır. Suçsuzluk karinesi ile ilgili sorunlara, İnsan Hakları Avrupa Mahkemesininkararlarıışığında bakılmalıdır. İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi ve Mahkemesinin bu yöndeki kararlarına uyulması, Sözleşmeler hukuku nedeniyle Devlet için bir yükümlülüktür. Suçsuzluk karinesi ceza muhakemesi işlemlerinde sınırlayıcı bir etki göstermektedir. İşlemlerde orantılıhareket edilmelidir. Suçsuzluk karinesine göre, ispat yükü iddia makamına aittir. Sanık suçsuzluğunu ispat etmek zorunda değildir. Şüphedurumunda, sanık bu şüpheden yararlanmalıdır. Sanığın susma hakkı vardır. Hukuka aykırıyollardan elde edilen delillere dayanılarak ceza hükmü verilemez. Soruşturmanın başlangıcından kesin hükme kadar şüpheli ve sanık hakkında, sanki bir mahkumiyet kararıvarmışgibi suçluluğundan söz edilemez. Medyada, kesin hükümöncesi soruşturma ve kovuşturma aşamasında suç şüphesi dile getirilirken kullanılanifadelere özen gösterilmelidir
İnşaatçı ipoteği: MK m. 895-897

İnşaatçı ipoteği, MK m. 895- 897 arasında düzenlenmiş olup dolaylı kanuni ipotek haklarındandır. Yaptıkları ifaların karşılığını alamama tehlikesi altında bulunan yüklenici ve zanaatkarlar, inşaatçı ipoteğinden yararlanabilirler. İnşaat alacaklılarını koruma amacı güden inşaatçı ipoteği kurumu, karşılaştırmalı hukukta da mevcuttur. İnşaatçı ipoteğinden faydalanabilmek için taşınmaz üzerinde yapılan yapı veya diğer işlere emek veya emek ve malzeme sarf etmek gereklidir. İnşaat alacaklıları, bu faaliyetlerinin karşılığını teşkil eden alacak haklarını inşaatçı ipoteğiyle teminat altına alabilirler. İnşaatçı ipoteği, yüklenici ve zanaatkarlara taşınmaz üzerindeki alelade ipotek hakkı sahiplerine karşı bir öncelik hakkı sağlar. Diğer yandan inşaatçı ipoteği alacaklıları, tescil tarihine bakılmaksızın kendi aralarında aynı sırada sayılırlar.
Mesafeli sözleşmelerde tüketicinin cayma hakkı

Teknolojik gelişmelerin artması ve yaygınlaşmasıyla birlikte tüketicilerin ihtiyaçlarının daha konforlu bir şekilde karşılanmasına yönelik olarak, uzaktan iletişim araçları vasıtasıyla mal satımı ya da hizmet sunumu yapan satıcı ve sağlayıcılar ile sözleşmenin diğer tarafı olan tüketiciler arasında her geçen gün daha da artan şekilde mesafeli sözleşmeler akdedilmektedir. Çalışmamızda, hukuken daha güçlü konumda bulunan satıcı ve sağlayıcılar ile yüz yüze gelmeyen tüketicinin, mesafeli sözleşmenin kurulma anına kadar malı görerek karar verme imkanı bulunmaması nedeniyle sözleşmeyi oluşturan iradesini geri alabilmesinin sağlanması ve yapmış olduğu işlemi ayakta tutup tutmayacağına karar verme imkanının gözetilmesi amacıyla getirilen cayma hakkı incelenmiştir. Mesafeli sözleşmelerin, bilhassa mesafeli sözleşmelerde cayma hakkının, Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun ve bunlara bağlı ikincil mevzuatta yer alan düzenlemeler ve genel hükümler açısından değerlendirilmesine gayret edilmiştir. Çalışmamız üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde genel olarak mesafeli sözleşmeler, mesafeli sözleşmelerde satıcı veya sağlayıcının ön bilgilendirme yükümlülüğü ile mesafeli sözleşmelerde cayma hakkı, hukuki niteliği ve benzer kurumlardan farkları üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde ise mesafeli sözleşmelerde cayma hakkının kullanımı incelenmiş ve cayma hakkının kullanılamayacağı haller aktarılmıştır. Üçüncü ve son bölümde ise cayma hakkının kullanılmasının hüküm ve sonuçları aktarılmaya çalışılmıştır.
Şeyhülislam Hoca Sadeddin Efendi'nin Fetva mecmuası ve tahlili

Sadeddin Efendi 1536- 37 yılında Kanuni döneminde İstanbul'da dünyaya gelmiştir. Dedesi Yavuz Sultan Selim'in güvenini kazanarak 'hafız-ı mahsus-ı sultani' unvanını almış, babası ise Yavuz'un çok sevdiği 'nedimi' olmuştur. Bu sayede iyi bir eğitim alan Sadeddin Efendi, Şehzade Murad'ın hocalığına tayin edildikten sonra 'hoca' ve 'hoca efendi' olarak meşhur olmuştur. Daha sonra III. Murad'ın padişah olmasıyla 'hace-i sultani' unvanını almıştır. Sadeddin Efendi 1598'de şeyhülislam olup 1599'da vefat edinceye kadar bu görevi sürdürmüştür. İncelediğimiz mecmua ise Sadeddin Efendi'nin şeyhülislamlık yaptığı dönemde verdiği fetvaların derlenmesiyle oluşturulmuştur. Mecmuanın müstensihi ve istinsah tarihi bilinmemektedir. Ayrıca mecmuanın tespit edebildiğimiz tek bir nüshası bulunmaktadır. Sadeddin Efendi fetva verirken genel olarak tek bir görüşe dayanmış ve bu görüşün kime ait olduğunu belirtmemiştir. Bazen farklı görüşlere atıf yapmış ve bu görüşlerden birini tercih etmiştir. Bazen de herhangi bir tercihte bulunmadığı olmuştur. Birkaç meselede de cevabı hakimin tercihine bırakmıştır. Sadeddin Efendi fetvalarında kaza usulüyle ilgili de bazı bilgiler vermiştir. Hakimin yargılama esnasında sultanın emirlerine uymak zorunda olduğunu ifade etmiştir. Bunun haricinde kendi takdir yetkisini kullanabileceğini, örfü dikkate alması gerektiğini söylemiş bazen de ihtiyatla fetva vermenin daha uygun olduğunu ifade etmiştir.
Bileşik faiz

Bu tezde, genel olarak faizle ilgili genel bilgiler verilerek, faiz kavramı, faiz oranları ve faiz türleri kısaca olarak açıklandıktan sonra, bileşik faiz kavramı ayrıntılı olarak, tüm istisnaları ve uygulamadaki şekilleri ile incelenmiştir. Tez çalışmasının amacı, kural olarak yasak olan, sınırlı istisnalar ile uygulanması gereken bileşik faizin; uygulamada kredi kartları ve tüketici kredilerinde çeşitli şekillerle tatbiki sonucu ortaya çıkan hukuki sorunlara ışık tutmaktır. Bugüne kadar birçok eserde bir bölüm olarak incelenen, ancak müstakil bir çalışma konusu yapılmayan bileşik faiz, çalışmamızda bütün yönleriyle ele alınmaya çalışılmıştır. Tez, giriş, üç ana bölüm ve sonuç bölümlerinden oluşmaktadır. Birinci bölümde faizin tarihçesi ve Türk hukukunda faize ilişkin genel hükümler hakkında kısa bir bilgi verilmiş, faizin tanımı; unsurları ve benzer kavramlarla karşılaştırılması yapılmış; faiz oranları ve faiz oranlarıyla ilgili kavramlar konusunda bilgi verilmiş; ikinci bölümde faiz türleri ve özellikle bileşik faiz ve bileşik faiz yasağı, üçüncü bölümde bileşik faizin istisnaları ayrıntılı olarak açıklanmış; bileşik faizin çeşitli uygulamaları hakkında bilgi verilmiştir. Tezimizde, çalışma konusuyla ilgili doktrin görüşlerinin yanı sıra, Yargıtay kararları ve banka kredi ve mevduat hesabı sözleşmelerinden faydalanılmıştır.
İş piyasasına devlet müdahalesinin teorik çerçevesi ve planlı dönemde Türkiye'de devletin iş piyasasına müdahalesi

Belirli bir bölgedeki emek arzı ile emek talebinin karşılaştığı ve ücretin oluştuğu sosyal bir organizasyon olarak tanımlanan iş piyasasının işleyişine sendikalar ve devlet bir takım ekonomik, sosyal ve siyasal nedenlerden dolayı müdahale etmektedir. Sendikalar ve devlet dünyanın hemen hemen her yerinde iş piyasasına çeşitli müdahalelerde bulunmaktadır. Bu tezin konusunu ise, devletin iş piyasasına müdahalesi ve planlı dönemde Türkiye örneği oluşturmaktadır. Devletin iş piyasasına müdahale şekilleri ve müdahale araçları zaman içinde ve ülkelerin ekonomik durumuna, siyasal sistemine ve işverenlerle işçi sendikaları arasındaki ilişkilerin niteliğine bağlı olarak değişmektedir. 1973 petrol krizini izleyen dönemden sonra, özellikle 1980 lerden itibaren değişmekte olan endüstri ilişkilerine paralel olarak devletin endüstri ilişkilerindeki sosyal taraf rolü giderek etkinliğini kaybetmeye başlamıştır. Devletin iş piyasasını düzenleyen tek taraflı müdahaleleri ağırlık kazanmıştır. Ancak yine de üçlü görüşmeler ve anlaşmalar günümüzde önemini korumaktadır. Devletin iş piyasasına müdahale araçları da zaman içinde değişikliklere uğramıştır. Özellikle 1980 lerden itibaren uygulanmaya başlanan arz-yanlı iktisat politikalarına paralel olarak, devletin iş piyasasındaki rolü azalmaya başlamıştır ve müdahale araçlarının niteliğinde önemli değişimler yaşanmıştır. Türkiye'de ise, iş piyasasını düzenleyen devlet politikaları planlı dönemle birlikte görülmeye başlanmıştır. Ülkemizde sendikaların iş piyasasını belirleyici bir güce sahip olamamaları nedeniyle, devlet, iş piyasasında baskın bir role sahiptir. Bunun yanı sıra ülkemizde yaşanan ekonomik ve sosyal yetersizlikler de devletin iş piyasasında aktif bir rol oynamasına neden olmaktadır. Yasal ve kurumsal düzenlemeler, kamu ekonomik girişimciliği, sosyal planlama ve çeşitli ekonomik ve sosyal politikalar vasıtasıyla devlet, endüstri ilişkilerinin lideri konumundadır. Ancak günümüzde devletin, dünyadaki gelişmelere paralel olarak iş piyasasındaki bu baskın rolünü azaltması ve sorumlulukları sosyal taraflarla paylaşması gerekmektedir. Bunun için ülkemizde demokratik bir yapıya sahip Ekonomik ve Sosyal Konsey bir an önce yasal zemine oturtulmalıdır.
Markanın tescili ve Türk Patent Enstitüsü kararlarına karşı başvurulacak hukuki yollar

Marka kavramı, bir teşebbüsün mal ve hizmetlerini bir başka teşebbüsün mal ve hizmetlerinden ayırt etmeyi sağlayan işaretler olarak nitelendirilmekte olup marka korumasının maddi şartı ise tescildir. Zira, 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamede tescil ilkesi benimsenmekte ve bir işaretin bu Kanun Hükmünde Kararnameden yararlanabilmesi için tescil edilmiş olması gerekmektedir. Bu doğrultuda, hazırlanan çalışmanın konusu, markanın tescili ve buna ilişkin olarak tescil aşamaları ile marka tescil başvurularına ilişkin Türk Patent Enstitüsü tarafından verilecek kararlara karşı başvurulacak hukuki yolları içermektedir. Çalışma üç ana bölümden oluşmaktadır. Çalışmanın birinci bölümünde markanın tanımı, unsurları, markanın fonksiyonları ve markanın türleri genel hatlarıyla anlatılmaktadır. Çalışmanın ikinci bölümünde, marka hakkının kazanılması hususu ve tescil sistemi incelenip sonrasında marka tescil işlemleri anlatılmaktadır. Çalışmanın üçüncü bölümünde ise, Türk Patent Enstitüsü kararlarına karşı başvurulacak hukuki yollar irdelenmektedir.
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi kararları doğrultusunda insani müdahale

İnsani müdahale kavramı, uluslararası ilişkilerde ve hukukta en tartışmalı kavramlardan biri durumundadır. Kuvvet kullanma yasağı ve devlet egemenliği kavramları ile ilişkili olmak üzere, insani müdahale örnekleri 20. yüzyıl ile birlikte artış göstermiştir. Bununla beraber ortaya çıkan her insan hakları ihlali, insani müdahaleye konu olmamıştır. Bu kapsamda, çalışmada Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi kararları kapsamında insani müdahale örnekleri incelenmiştir
Ticari davalar

'Ticari Davalar' isimli bu çalışmanın amacı, ticari davaların neler olduğu ve bu davaların hangi mahkemede görülmesi gerektiği sorununun incelenmesidir. Bu incelemeler, 1.7. 2012 tarih ve 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu ile 1.10. 2011 tarih ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu hükümleri esas alınarak yapılmıştır. Ticari davalar, Türk Ticaret Kanunu'nun 4. maddesi ile ilgili kanunlarda düzenleme altına alınmıştır. Bu şekilde, ticari davaların neler olduğu gösterilmiştir. Bununla birlikte Türk Ticaret Kanunu'nun 5. maddesi, ticari davaların hangi mahkemede çözüme kavuşturulacağını ve ticari davalardaki usul kurallarını belirtmiştir. Bu tez çalışması, iki ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, ticari iş ve ticari dava ilişkisi, ticari davanın tarihçesi, tek hakimli ve toplu mahkeme sistemi ve hangi uyuşmazlıkların ticari davaya konu olacağı; ikinci bölümde, ticari davalardaki usul hükümleri incelenmiştir.
Futbolcu temsilciliği

Futbolcu temsilcisi, ücret karşılığında profesyonel futbolcu sözleşmesi veya transfer sözleşmesi müzakeresi yürütmek amacıyla bir futbolcu ile kulübü veya iki kulübü bir araya getiren lisans sahibi gerçek kişiyi ifade etmektedir. TFF ve FIFA çıkarmış oldukları talimatlar yoluyla bu alanı düzenleme altına almışlardır. Futbolcu temsilcileri yürütmüş oldukları faaliyetleri gerçek kişi olarak ve bizzat yerine getirmek zorundadırlar. Ayrıca bir kulüp veya futbolcuyla futbolcu temsilciliği sözleşmesi imzalayan futbolcu temsilcisi, ayartmama, rıza dışı görüşmelere katılmama, sadakat ve özen gösterme, sır saklama, hesap ve bilgi verme gibi yükümlülükler altına girmektedir. Talimatlara aykırı hareket edilmesi durumunda futbolcu temsilcilerine FIFA veya TFF tarafından lisansın iptali veya para cezası gibi çeşitli idari cezalar uygulanabilmektedir.
Yazılım lisans sözleşmeleri

Yazılım lisans sözleşmeleri, bir bilgisayar yazılımının kullanımının belli bir ücret karşılığında başka bir tarafa devredildiği, lisans sözleşmesinin konusunu bir yazılımın oluşturduğu sözleşmeler olup know-how sözleşmeleri, lisans sözleşmeleri, elektronik bilgi işletim sistemi devir sözleşmeleri, yazılım bakım sözleşmeleri, yazılımsürüm sözleşmeleri, satım sözleşmeleri ve eser sözleşmeleri ile bir takım benzerliklere sahip olsa da temelde bu sözleşmelerden farklıdır. Bu çalışmada yazılım lisans sözleşmeleri ve hukuki niteliği değerlendirilmiştir. Bu değerlendirmede temel olarak Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu alınmakla birlikte bu kanunun eksik kaldığı durumlarda Borçlar Kanunu, Türk Borçlar Kanunu ve Alman Medeni Kanunu'na da başvurulmuştur. Çalışmanın birinci bölümünde yazılım kavramı, yazılım türleri, lisans ve lisans sözleşmesi kavramları, genel olarak ve Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu çerçevesinde lisans sözleşmesi kavramı, yazılım lisans sözleşmesi kavramı ve diğer sözleşme türlerinden ayırdedilmesi konuları ele alınmıştır. Yazılım lisans sözleşmesinin genel özelliklerinin incelendiği ikinci bölümde yazılım lisans sözleşmesinin hukuki niteliği, yazılım lisans sözleşmesinin kurulması ve şekli, sözleşme taraflarının yükümlülükleri ile yazılım lisans sözleşmelerinde fikri haklardan kaynaklanan sınırlamalar işlenmiştir. Yazılım lisans sözleşmesinin sona ermesi konulu üçüncü bölümde yazılım lisans sözleşmesinden doğan hakların hukuki işlemlere konu olması, dördüncü bölümde ise sürenin dolması ve amacın gerçekleşmesi, fesih ve son olarak da kusursuz sonraki imkansızlık nedeniyle yok olma konuları değerlendirilmiştir. Çalışmanın genelinde, konular farklı yazılım lisans sözleşmesi türleri ve durumlara göre karşılaştırmalı bir biçimde ele alınmıştır. Tezin içeriği gerek Türk gerekse yabancı mahkeme kararları ve konu açıklamalarıyla desteklenmiş ve uygulamaya yönelik somutlaştırmanın güçlendirilmesi amaçlanmıştır.
Türk Parlamento Hukukunun kaynakları ve Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin çalışma düzeni

Bu çalışmada, Türk Parlamento Hukuku uygulamaları; usul tartışmaları, Anayasa Mahkemesi kararları, doktrindeki görüşler ve kişisel kanaatimiz yönünden ele alınmış bulunmaktadır. İncelememizde görülmektedir ki, Türk Parlamento Hukuku uygulamaları ve bu uygulamalar doğrultusunda oluşan teamüller, birçok İçtüzük kuralının varlığına sebep olmakta, kaynak teşkil etmektedirler. Ancak Anayasa Mahkemesi'nin denetim yetkisinin sınırlanmış olması, Türk Parlamento Hukuku uygulamalarında Anayasa'ya uygunluk hususuna yeterince özen gösterilmemesine, menfaatler doğrultusunda önceki uygulamalardan vazgeçilmesine ve böylelikle uygulamada istikrarın sağlanamamasına sebep olabilmektedir. Bu durum ise, Anayasa Mahkemesi'nin vereceği kararlar doğrultusunda gelişecek ve zenginleşecek Türk Parlamento Hukuku'nun gelişimini yavaşlatmaktadır. Yargısal denetimin Türk Parlamento Hukuku'nun gelişimine yardımcı olması, salt teamüllerin oluşumu ile sınırlı değildir. Zira verilmiş olan Anayasa Mahkemesi kararları, teamüllerin yanı sıra doğrudan İçtüzük kurallarının oluşumuna veya değişikliğine de sebep olabilmektedir. Çalışmamız sırasında, özellikle 1961 Anayasası döneminde verilen Anayasa Mahkemesi kararlarının halen yürürlükte olan İçtüzüğün pek çok maddesini biçimlendirdiği görülmektedir. 1961 Anayasası dönemine göre 1982 Anayasası döneminde, doktrinde ise olumlu yönde bir gelişme gözlenmektedir. Zira, Türk Parlamento Hukuku alanında yazılmış eserlerde, son dönemlerde bir artış görülmektedir. Türk Parlamento Hukuku'na akademik camiada duyulan ilginin artması ve konuya ilişkin yazılan eserlerin çoğalması, Türk Parlamento Hukuku alanına ilişkin uygulamaların hukuka uygunluk açısından değerlendirilmesine ve hukuki açıdan eleştirel bir bakış açısının gelişmesine yol açmakta; bu durum ise, uygulamaların hukuka uygun olarak değişimi ve gelişimi yönünde etkili olmaktadır.
Adİ konkordato başvurusu

Adi konkordato, iflasa tabi olup olmadığına bakılmaksızın, borçlarını vadesi geldiği halde ödeyemeyen veya vadesinde ödeyememe tehlikesi altında bulunan herhangi bir borçlunun borçlarını proje ile birlikte bir vade veya indirim yoluyla yeniden yapılandırabilecekleri bir hukuki imkandır. 7101 sayılı Kanun'la ön proje kavramı hukukumuza dahil olmuştur. Konkordato başvurusuna eklenecek belgeler arasında, mahkemeye ibrazı gereken ilk ve en önemli belge konkordato ön projesidir. 7155 sayılı Kanun ve Konkordato Talebine Eklenecek Belgeler Hakkında Yönetmelik'in 6'ncı maddesinde konkordato ön projesinde yer alması gereken hususlardan bahsedilmiştir. Bunlar: borçlunun borçlarını hangi oranda veya vadede ödeyeceği, alacaklıların alacaklarından hangi oranda vazgeçmişş olacakları, borçlunun ödemelerin yapılması için mallarını satıp satmayacağı, borçlunun faaliyetine devam edebilmesi ve alacaklılara ödemelerini yapabilmesi için gerekli mali kaynağı hangi yöntemle sağlayacağı; bu kapsamda sermaye artırımı veya kredi temini yoluna gidip gitmeyeceği yahut başka bir yöntem kullanıp kullanmayacağı şeklindedir. Yönetmelik' in 7'nci maddesinde ise borçlunun malvarlığının durumunu gösterir belgelerden bahsedilmiştir. Bu belgeler ise; Türk Ticaret Kanuna göre hazırlanan son bilanço, gelir tablosu, nakit akım tablosu, işletmenin devamlılığı esasına göre hazırlanan ara bilanço, aktiflerin muhtemel satış fiyatları üzerinden hazırlanan ara bilanço, ticari defterlerin açılış kapanış tasdikleri ile elektronik ortamda oluşturulan defterlere ilişkin e-defter berat bilgileri, maddi ve maddi olmayan duran varlıklara ait olup defter değerlerini içeren listeler, tüm alacak ve borçları, vadeleri ile birlikte gösteren liste ve belgeler, borçlunun mali durumunu açıklayıcı diğer bilgi ve belgeler şeklindedir. Yönetmelik' in 8. maddesi alacaklı ve alacak listesi, 9. maddesi karşılaştırma tablosu, 10. maddesi makul güvence veren denetim raporu, 11. maddesi ise diğer belge ve kayıtlar şeklindedir. Konkordato talep eden herhangi bir borçlu veya alacaklının bu belgeleri ibrazı zorunludur. Konkordato talebini alan mahkeme kanundaki belgelerin eksiksiz olması durumunda geçici mühlet kararını verecektir. Geçici mühlet sonunda konkordatonun başarıya ulaşma ihtimalinin olması durumunda kesin mühlet verilmelidir.
Ücretin ödenmemesi halinde işçinin çalışmaktan kaçınma hakkı

Hazırlanan bu yüksek lisans çalışmasında, 4857 sayılı yasa ile işçiye tanınan, ücretin ödenmemesi halinde çalışmaktan kaçınma hakkı incelenmiştir. Söz konusu hakkın nasıl kullanılabileceği ve yargı kararlarındaki eğilimler göz önüne alınmıştır. Hukuk sistemimizde şu andaki düzenleniş biçimiyle teorik olarak pek çok Avrupa ülkesinin önünde işçiye tanınan bu hakkın uygulamaya aynı şekilde yansıdığı söylenemez. Nitekim bu hakkını kullanan işçinin karşı karşıya kalacağı pek çok sorun görülmektedir. İşçi, hakkın kullanıldığı süreçte ücret başta olmak üzere birçok hakkından mahrum kalmaktadır. gerek ücret ve sosyal güvenlik açısından ve gerekse işçinin yerine başkasını çalıştıran işverene uygulanacak yeni yaptırımların getirilmesi bakımından yasanın yeniden düzenlemeye ihtiyaç duyduğu ortadadır. Yine de 1475 sayılı yasada olmayan bu düzenleme, yargı kararlarındaki karışıklığın giderilmesi bakımından iş hukuku açısından önemli bir adımdır. Bu düzenleme ile işçiye yeni bir iş güvencesi aracı sağlanmıştır.
Avrupa Birliği ve Türk rekabet hukuku kapsamında tam işlevsellik unsuru

Bu çalışmada tam işlevselliğin ne olduğu ve bir ortak girişimin tam işlevsel nitelikte olması için taşıması gereken unsurlar Türk ve AB hukuku mevzuatı, kararları ve öğretisi ışığında incelenmiştir. Bu kapsamda ortak girişimin bağımsızlığı, denetlenmesi, özerk yapıda olması, yeterli kaynaklara sahip olması, ana teşebbüslerinin belirli bir işlevinin ötesine geçmesi, ortak girişimin kalıcı temelde olması unsurları ile ortak girişimin ana teşebbüsleriyle alım satım ilişkisinin hangi şartlar ve düzeyde olması gerektiği, ortak girişimin başlangıç dönemine özgü olarak tabi olacağı yaklaşım, ortak girişimin faaliyet değişikliği ve tam işlevsel yapıya dönüşmesi olguları alt başlıklar ve çeşitli durumlar özelinde analiz edilmiştir. Ayrıca bu bağlamda tam işlevsellik ve ortak kontrol; ortak kontrol ve ana teşebbüslerin sorumluluk esası; ortak girişim ile ana teşebbüsler arasındaki anlaşmanın tam işlevselliğe etkisi, ortak girişimin oluşturulması kavramı ve tam işlevselliğin aranması gereken haller; ortak girişimlerde koordinasyon ve yoğunlaşma denetimlerinin birlikte değerlendirilmesi ve ortak girişimlerin ana teşebbüsleriyle kuracağı alım ve satım ilişkisine dair değerlendirme ve önerilerde bulunulmuştur.
Türk ve Avrupa Birliği hukukunda marka olabilecek işaretler

Marka olabilecek işaretler Türk Hukukunda Sınai Mülkiyet Kanunun 4. maddesinde, Avrupa Birliği Hukukunda ise 2017/ 1001 sayılı Avrupa Birliği Markası Tüzüğünün 4. ve 2015/ 2436 sayılı Üye Devletlerin Marka Hukuklarının Uyumlaştırılması Hakkındaki Direktifin 3. maddesinde düzenlenmektedir. Üç mevzuat da geçtiğimiz yıllar içinde değiştirilmiş ve marka olabilecek işaretler her iki hukuk sistemi için yenilenmiştir. Bu çalışmada her ikisi de 2017 yılında yürürlüğe girmiş olan Sınai Mülkiyet Kanunu ve 2017/ 1001 sayılı Avrupa Birliği Markası Tüzüğünde yapılan değişiklikler incelendi. Önceki düzenlemelerde marka olabilecek işaretler açısından büyük rol oynayan çizimle gösterilme şartının kaldırılması ve yerine sicilde gösterilebilme şartının getirilmesi en dikkat çekici yenilikler arasında sayılabilir. Söz konusu değişikliğin ışığında hem Türk Hukuku hem Avrupa Birliği Hukuku açısından marka olabilecek işaretler, Sınai Mülkiyet Kanunun Uygulanmasına Dair Yönetmeliği ve 207/ 2009 sayılı Tüzüğün Uygulanmasına Dair 2017/ 1431 sayılı Tüzüğü göz önünde bulundularak değerlendirildi. Şimdiye kadar çizimle gösterilip gösterilemeyeceği ve dolayısıyla marka olabilirlikleri tartışmalı olan tat, koku ve doku markalarının yeni sicilde gösterilebilme şartından nasıl etkilenecekleri konusunda doktrindeki görüşler ve yargı kararlarındaki durum detaylı olarak incelendi. Ayrıca Avrupa Birliği Marka Hukukunda yıllardır incelenen ve kullanılan; multimedya, desen, hologram ve pozisyon markalarını ayrıntılı şekilde tanıtıldı.