turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Yenigerçekçi uluslararası ilişkiler kuramının bilimsel eleştirisi: Bilim felsefesindeki yeni gelişmeler ışığında uluslararası ilişkiler kuramı için bazı yapıcı öneriler

Bu çalışmada uluslararası ilişkiler kuramında bilimsellik sorununu incelemek için, uluslararası ilişkilerin bilimsel kuramı olduğu iddia edilen yenigerçekçi kuramı incelemeye aldım. Yeni gerçekçi kuramın disiplinin doğru ya da yanlış kuramı olması sorununu sorgularken, bu çalışma kuramın bilimsel temellerine odaklanır. indirgemeciliğin karşıtı olarak, uluslararası ilişkilerin sisteme ait kuramı olan yenigerçekçi kuramın uluslararası ilişkilerin karmaşık doğasını kuramlaştırabilmek için bazı eksikliklerine rağmen doğru yolda olduğu söylenebilir. Sorun, yenigerçekçiliğin kavramlaştırdığı sistemin durağan oluşu; ve bu çalışma kaos kuramlarının yardımıyla alternatif geliştirmeye çalıştı. Sistem sorununa ek olarak, yenigerçekçiliğin anarşi, güç gibi başka bazı sorunlu kavramları da incelenebilir. Burada, gerçekliği kavrayabilmek için yenigerçekçiliğin bilgi kuramsal ve bilgi bilimsel temelleri önemli hale gelir. Bu noktada, farklı ve olguculuk sonrasına ait gerçekliğin sosyal olarak kurulma olgusunu vurgulayan bir gerçeklik anlayışı önerilebilir. Verilen bu fikirler çerçevesinde, bu çalışmayı tamamlamak için, ilkin, genel olarak bilim anlayışı ve onun değişimi hakkında felsefi bir çatı hazırladım. ikinci bölümde, birinci bölümde hazırlanan felsefi çatının yardımıyla, doğrudan yeni gerçekçilik ve onun temel kavramlarının eleştirisiyle uğraştım. Ayrıca, bu bölümde, yenigerçekçi kuramla karşılaştırabilmek için uluslararası ilişkilerin alternatif kuramlarım inceledim. Üçüncü bölümde, uluslararası ilişkiler kuramında bilim sorununu yeniden ele alarak buraya kadar geliştirilen 137 fikirleri birleştirmeye çalıştım. Son olarak, dünya politikasını daha iyi anlayabilecek bir kuramın olası biçimini arayarak bu çalışmayı tamamladım. 138
L'etude des politiques etrangeres de la Georgie et de l'Ukraine dans la periode Postsovietique jusqu'aux revolutions colorees (1992-2004) : Recherches de cooperaton internationale

Sovyetler Birliği'nin dağılma süreci aynı zamanda yeni devletlerin ortaya çıkma sürecidir. Bu devletlerden Ukrayna ve Gürcistan geçiş döneminde yaşadıkları iç sorunlara rağmen bir yandan devlet yönetimi oluşturmaya çalışırken diğer yandan da bağımsız bir dış politika yürütmek durumundaydılar. Bu bağlamda her iki ülkenin de dış etkilere açık olduğu söylenebilir. Ancak bu iki ülke, jeopolitik konumlarını kullanarak uluslararası örgütler aracılığıyla bağımsız bir dış politika izleme yolları aramaya çalışmışlardır.
Gürcistan'da uluslaşma ve devlet inşası süreci

Kafkas dağlarının batısında küçük bir ülke olan Gürcistan, Güney Kafkasya'nın kadim memleketlerindendir. Sahip olduğu önemli stratejik konumu nedeniyle tarih boyunca Roma, Bizans, Arap, Hazar, Selçuklu, Moğol, İran, Osmanlı, Çarlık Rusya ve Sovyet Rusya gibi çeşitli devletlerin hegemonyası altında varlığını sürdürmüştür. Kendi içinde birçok etnik yapıyı, dini ve dili barındıran Gürcistan, bir anlamda çok çeşitliliğin buluştuğu önemli noktalardan biri haline gelmiştir. Gürcistan, yüzyıllardır sürüp giden hakimiyet mücadelelerinde sürekli büyük güçler tarafından yıpratılmış, bölünmüş ve yönetilmiştir. Ancak bölge halkı bütün bu mücadele dönemlerinde milliyetçi duygularından ödün vermemişler ve bağımsızlıklarını elde etmek için büyük çaba harcamışlardır. Bölge içindeki etnik ve kültürel farklılıklar, bağımsızlık sonrasında etnik çatışmalara ve kaos ortamının oluşmasına sebebiyet vermiştir.1991'de Sovyetler Birliği'nin dağılması gerek dünya tarihi açısından gerekse de Avrasya coğrafyası açısından yeni bir dönemi başlatmıştır. Nisan 1991 tarihinde bağımsızlığını ilan eden Gürcistan'da yeni bir siyasi yapılanma süreci başlamış ve ulus inşa çabaları hız kazanmıştır. Bu çalışmada tarihsel ve uluslararası dinamikler göz önünde bulundurularak Gürcistan'daki devlet yapılanması ve ulus inşa süreci analiz edilmiştir.
Güvenlik yönetişimi çerçevesinde ulus-üstü polislik uygulamaları: EUROPOL örneğinde göç sorunu ile mücadelenin bir analizi

Günümüzde uluslararası göçmen sayılarının artışı ve beraberinde gelen güvenlik sorunları özellikle Avrupa'yı ilgilendiren önemli konulardan biri haline gelmiştir. Savaşlar, doğal afetler, ekonomik gerekçeler, iklim değişiklikleri, gelir dağılımındaki adaletsizlikler, fırsat eşitsizlikleri gibi birçok neden göçlerin nedenini oluşturabilmektedir. Avrupa Birliği'nde birliği oluşturan ülkelerin iktisadi ve sosyal gelişmişlik düzeyi bu ülkelere doğru oluşan göç hareketinin temel nedenlerinden biri olmaktadır. Son yıllarda Avrupa'da göçe dayalı güvenlik kavramının ulusüstüleşmesi güvenlik yönetişimi kavramını gündeme getirmiştir. Özellikle Soğuk Savaş dönemi sonrası Avrupa Birliği güvenlik konusunda ulus üstü çabalar göstermiş, bu çabalar daha fazla sonuç elde etmeye başlamıştır. Güvenlik kavramının içeriğinin genişlemesi nedeniyle ulusal hükümetler yeterli uzmanlık ve kaynak konusunda sıkıntıya düşmüşlerdir. Özellikle mülteciler konusunun güvenlik kavramını yeniden şekillendirmesiyle birlikte hükümet dışındaki aktörler de güvenlik sürecinde rol almaya başlamışlardır. Güvenlik yönetişimi çerçevesinde ulus devletlerin yanı sıra uluslararası örgütlerin de güvenlik politikalarında göz önünde bulundurulması gerektiği ortaya çıkmıştır. Yasadışı göç sorununda rol alan uluslararası güvenlik birimlerinden biri de Avrupa Polis Ofisi olarak adlandırılan EUROPOL'dür. EUROPOL, Avrupa Birliği üyesi ülkeler ile birliğin ortaklık kurduğu diğer ülkelerin güvenlik güçleri arasında, uluslararası organize suçlar ve terörizm konusunda işbirliği ve etkili çalışma ortamı sağlamak amacıyla kurulmuş bir birim olarak faaliyetlerini sürdürmektedir.
The European neighbourhood policy: An assertive initiative with insuffcient means by the European Union

1991 yılında Sovyetler Birliğinin çökmesinden bu yana, Avrupa Birliği ilgisini Orta ve Doğu Avrupa Ülkelerini Demokrasi ve piyasa ekonomisine dönüştürmeyeyoğunlaşırdı. Bu süreç bu ülkelerin ABD'ye üye olmasıyla sonuçlandı. 1 Mayıs 2004'te on yeni ülkenin birliğe üye olmasıyla, Avrupa Birliği o zamana kadar dolaylı olarak ilgilendiği ülkelerle komşu oldu ve eskilerine de daha yakın bir hale geldi. Bugün Avrupa'da birliğin yeni komşularını da içine alacak biçimde genişlemesinin, Avrupa ülkelerinin son elli yılda geliştirdikleri bütünleşme sürecini tehlikeye atmadan gerçekleştirilemeyeceği yönünde bir kanı oluşmuştur. Bu iç mülahazalaraek olarak, bazıları şimdiden AB'ye üye olmak yönündeki iradelerinin açıklayan bu komşu ülkeler, ekonomik, siyasi ve sosyal azgelişmişlikleri dolayısıyla AB'ninöngörülebilir bir gelecekte üye olamayacaklarını düşündüğü ülkelerdir. Bu gerçekler karşısında AB komşuluk politikasını geliştirmiştir. Bu tezde, hem yeni komşuluk politikasının üyeliğe en iyi ikinci alternatif olma amacını gerçekleştirmeye ilişkin olarak potansiyeli ve hem AB, hem de komşuları için tatmin edeci bir çerçeve sunup sunamayacağı analiz edilecek ve politikanın genel olarak Avrupa Birliği'nin dış politikasına etkisi irdelenecektir. Bu tezde komşuluk politikasının oluşturulması, kurumları ve teşvikleri konusundaki yetersizliklerinden dolayı başlangıçtakiamaçlarını gerçekleştirmeyi başaramayacağı savunulacaktır.
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi kararlarının Filistin-İsrail barış sürecine etkisi

Filistin-İsrail sorununun başlangıcından günümüze kadar etkin rol oynayan Birleşmiş Milletler, aldığı kararlarla sorunun çözülmesinde bir yol haritası oluşturmuştur. Ancak, İsrail hükümeti, Filistin-İsrail barış sürecinde BM Güvenlik Konseyi'nde alınan kararları uygulamayarak sorunun çözümsüz kalmasına yol açmaktadır. Bu kararların uygulanmamasında başta ABD olmak üzere, BM Güvenlik Konseyi'nde etkin devletlerin tutumları, sorunun çözümsüz kalmasına neden olmaktadır. Bu tezin amacı uluslararası barış ve güvenliğin sağlanmasında ana örgüt olan Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin, Filistin-İsrail çatışmasında aldığı kararların rolünün incelenmesidir. Tezin araştırma aşamasında Filistin-İsrail çatışmasına yönelik BM Güvenlik Konseyi kararları ile ilgili literatür taraması yapılmış ve elde edilen bulgular dört bölüm halinde tezde aktarılmıştır. Bu tez çalışmasının birinci bölümünde, uluslararası örgütlerin işlevine değinilerek Birleşmiş Milletlerin uluslararası barış ve güvenliğin korunmasındaki rolü ortaya konmaya çalışılmıştır. İkinci bölümünde Filistin-İsrail çatışmasının tarihsel arka planı incelenmiştir. Üçüncü bölümde Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi kararları çerçevesinde sorunun ana kaynakları belirlenmiş ve Güvenlik Konseyi'nin etkileri üzerinde durulmuştur. Son bölümde ise, BM Güvenlik Konseyi'nin barış süreci üzerindeki sınırlılıkları ve etkileri ele alınmıştır.
The Relations between the Ottoman Empaire and Bolshevik Russia (1917-1918)

Rusya'ya karşı 'yalnız kalmamak' kaygısı Osmanlı Hükümeti'nin Birinci Dünya Savaşı'na İttifak Devletleri tarafında girme kararını almasında birinci dereceden rol oynamıştır. Öte yandan, bu ülkede yaşayan Müslümanların Rus boyunduruğundan kurtarılması Osmanlı Genelkurmayı'nın Rusya'ya dönük savaş hedeflerinin ana temasını oluşturmuştur. Fakat, savaşın hemen birinci yılında Doğu Cephesi'nde yaşanan Sarıkamış felaketi bu taşanların gerçekleştirilmesine önemli biranket vurduğu gibi, hatırı sayılır bir Osmanlı arazisinin Rus ordusu tarafından işgaline meydan vermiştir. 1917 Şubat'ında Rusya'da patlak veren devrim ve Ekim ayında Bolşevikler'in iktidarı ele geçirişi Osmanlı yöneticilerine bütün bu olumsuzlukları telafi etme ve savaşın başında şekillenen stratejik hedefleri gerçekleştirebilme yönünde hayati bir fırsat sunmuştur. 1917- 1918 yıllan arasında Osmanlı Hükümeti'nin izlediği Rusya politikasının iki önemli ayağı vardır. Kısa vadede Rus işgali altındaki Doğu vilayetlerinin kurtarılması ve şartların izin verdiği ölçüde ilave toprak ele geçirilmesi amaçlanmıştır. Rusya ile imzalanan Brest-Litovsk Andlaşması ile bu hedef başarıyla gerçekleştirilmiştir. Uzun vadede ise, Osmanlı yönetimi, Kafkaslar'da gelecekteki Rus saldırılarına engel olacağı düşünülen tampon devletler kurdurmayı planlamıştır. Bu amaçla Brest Andlaşması'nı müteakip günlerde Osmanlı Ordusu'nun bölgedeki askeri harekatları devam etmiştir. Osmanlı devleti Kafkas halklarının Rusya'dan ayrıldıklarını ilan etmeleri için hem askeri hem de politik yönden büyük bir baskı göstermiştir. İlerleyen günlerde Kuzey Kafkasya da bu kapsama alınmış, hatta İç Rusya ve Türkistan bölgelerinde yaşayan Müslümanların da istiklallerine kavuşturulmalarının planlan yapılmıştır. Dolayısıyla, savaşın son iki senesinde Bolşevik ve Osmanlı hükümetleri arasındaki ilişkilerin ana konusunu Osmanlı Hükümeti'nin Kafkasya'ya ve Rusya Müslümanları'na dönük tasarrufları teşkil etmiştir. Osmanlı Hükümeti'nin bu yöndeki emelleri sadece Rusya ile anlaşmazlıkların doğmasına sebebiyet vermemiş, aynı zamanda Almanya ile de önemli siyasi çatışmaların temelini oluşturmuştur. II
Political legitimacy of nation state: Shifts within the global context

Bu tez, küreselleşmenin dayatmaları sonucunda, ulus devletin siyasal meşruiyetinin klasik kavramsallaştırmalannda kaymalara neden olabilecek muhtemel kaynakların kökenini sorgulamaktadır. Bu amaca dönük olarak, tez, her şeyden bnce bir küreselleşme kuramına ihtiyacımız olduğunu ortaya koymuştur. Küreselleşme parçalanmayla beraber ekonomi, siyaset, toplum, kültür ve kimlik alanlarında ulus devletin üstlenmiş olduğu rol ve işlevlerde önemli değişimler yaratmaktadır. Bu değişimler ulus devletin, özerklik, kapasite, birlik, egemenlik, kimlik ve topraksalhk gibi en temel özelliklerinde köklü dönüşümlere yol açmaktadır. Ulus devletin klasik rol ve işlevlerindeki aşınma, çevre kirliliği, eşit olmayan kalkınma ve uluslararası suçlar gibi küresel tehditlerle mücadeledeki yetersizliği konusunda gözlenebilmektedir. Ekonomik küreselleşme ulus devleti kendi ekonomik politikalarını belirleme özerkliğinden mahrum bırakmaktadır. Yerel kimliksel ve kültürel talepler ulus devletin kimliği ve ulusal birliğini bozmaktadır. Azalan özerklik, kapasite ve ulusal birlik ulus devletin en temel özelliklerinden kabul edilen topraksallığı ve egemenliği daha da aşındırmaktadır. Bu gelişmeler, ulus devleti küresel ortamda kendi durumunu yeniden meşru kılacak yollar bulmaya zorlamaktadır. Klasik kavramsallaştırmalarda ulus devletin siyasal meşruiyeti, özerklik, egemenlik, topraksalhk, ulusal birlik ve kimlik ve kapasite önermelerinden oluşan bir çerçevede belirlenmişti. Halbuki, ulus devletin bu temel özellikleri küreselleşme sürecinde aşınmaya uğramıştır. Doğal bir sonuç olarak, bu aşınma küresel ortamda siyasal meşruiyetin yeniden kavramsallaştınlmasına yol açacaktır. Sonuç olarak, siyasal meşruiyetin yeniden kavramsallaştırılmasmda bireysel, yerel ve küresel dayatmalar başlıca zorlayıcı güçler olarak ortaya çıkmaktadır. Yirmi birinci yüzyılda, meşru temelini yeniden oluşturmak isteyen ulus devletin, ortaya çıkan bireysel, yerel ve küresel talepleri dikkate alması gerekir.
Kazakistan dış politikasında Hazar enerji kaynaklarının rolü

Hazar Denizi enerji kaynakları, Kazakistan Cumhuriyeti'nin 1991'de bağımsızlığına kavuşmasıyla birlikte jeopolitik önem kazanmıştır. Hazar Denizi enerji kaynakları çerçevesinde küresel ve bölgesel aktörlerle enerji projeleri hayata geçirilmiştir. 1991 yılından itibaren Kazakistan ile diğer küresel ve bölgesel güçler bir takım önemli enerji girişimlerinde bulunmuştur. Hazar Denizi'nin statü sorunu, ilk olarak SSCB'nin dağılmasıyla birlikte gündeme gelmiştir. Sözü edilen statü sorunu, Hazar'a kıyıdaş devletlerce Hazar Denizi'nin paylaşılması ile fikir farklılıklarından dolayı ortaya çıkmıştır. SSCB'den bu yana statü sorunu tamamen çözüme kavuşmuş değildir. Hazar statü sorunu, günümüz Kazakistan enerji politikasının oluşumunda önemli rol oynamıştır. SSCB'nin yıkılışından sonra Kazakistan bağımsız bir devlet olarak ortaya çıkmıştır. Bu dönemde Nursultan Nazarbayev Kazakistan dış politikasında çok yönlü entegrasyona dayalı politikaları desteklemiştir. Onun bu politikası Rusya'da Vladimir Putin'in iktidara gelişi ile iyice canlanmıştır. Rusya dışında Nazarbayev'in entegrasyon girişimi Orta Asya ülkelerinde ilgiyle takip edilmiştir. Hatta Kazakistan Cumhurbaşkanı Nursultan Nazarbayev 1994 yılında ilk defa Avrupa Birliği'ne benzeyen Avrasya Birliği projesini ortaya atmıştır. Bu bağlamda; ekonomi, güvenlik, enerji, seyahat, taşımacılık, gümrük, eğitim, sağlık, işgücü gibi alanlarda entegrasyon girişimlerinde bulunmuştur. Bu çalışmada, Kazakistan'ın Hazar enerji kaynaklarına yönelik dış politikası analiz edilmiştir. Tezin birinci bölümünde jeopolitik teoriler, ikinci bölümünde Kazakistan Hazar enerji stratejileri ve enerji yatakları, üçüncü olarak Hazar statü sorunu, dördüncü bölümünde ise Kazakistan'ın küresel ve bölgesel ülkelerle olan enerji ilişkileri ele alınmıştır. Sonuç olarak Kazakistan'ın Hazar enerji politikasının hangi temellere dayandığı ve Hazar enerji kaynaklarının Kazakistan dış politikasına ne derecede etkili olduğu ve ne kadar büyük rol aldığı açıklanmaya çalışılmıştır.
Soydaş ve akraba topluluklar bağlamında Türkiye'nin sınır antlaşmaları ve günümüz uygulamaları (1918 - 1926)

Devlet sınırları ve sınırların böldüğü halklar, özellikle son yüzyılda kurulan yeni devletler, devletlerarası savaş ve çatışmalarla sürekli olarak gündeme gelmektedir. Osmanlı İmparatorluğu içerisinde geçmişşte aynı çatı altında asırlarca birlikte yaşamış, halklar ve topluluklar, yeni sınırlarla, antlaşmalarla, başka ülkelerin, milletlerin egemen sınırları içerisinde kalmış veya kendi devletlerini kurup sınırlarını çizmişlerdir. Bu çalışma, 30 Ekim 1918 tarihli Mondros Mütarekesi'nden 1926 Ankara Antlaşması'na kadarki süreçte, Türkiye'nin, doğu, batı ve güney sınırlarını belirleyen temel uluslararası antlaşmalarla daha önceden Osmanlı İmparatorluğu topraklarında olup, belirlenen yeni sınır hatları ile başka devletlerin topraklarında yaşamak durumunda -mecburiyetinde- kalan soydaş ve akraba topluluklarla ilgili antlaşma hükümlerinin tespit edilmesini ve Türkiye'nin ilgili hükümler bağlamında bugünkü durumunu araştırmayı amaçlamaktadır.
Milletlerarası özel Hukukta kamu düzeni kavramının Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ile ilişkisi

Milletlerarası özel hukukun kamu düzeni kavramı, kendine özgü niteliğiyle yabancı unsurlu uyuşmazlık ve kararlar için içerik ve müdahale alanı bakımından farklılık arz eder. İnsan hakları kamu düzeni kavramının içeriğini teşkil edebileceği gibi, kamu düzeni müdahalesi dolayısıyla da insan hakları ihlale uğrayabilir. Spesifik olarak Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Protokollerindeki haklar ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin bu hakların yorumunu içeren içtihatları da kamu düzeni müdahalesinin kaynağını oluşturabilir. Öte yandan Sözleşmedeki haklar da kamu düzeni müdahalesi dolayısıyla ihlale uğrayabilir. Kamu düzeni ve insan hakları arasındaki bu ikili ilişki haklar ve özel hukuk uyuşmazlıkları bakımından her bir somut vakanın özelliklerine göre ortaya çıkabilir. Bu durum hem insan haklarının hem milletlerarası özel hukukun kamu düzeni kavramının soyut anlam ve içeriğinden kaynaklanır. Gerek Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin ve gerekse yerel mahkemelerin muhtelif içtihatlarında insan hakları ve kamu düzeni arasındaki bu ilişki görülebilmektedir. Türk milletlerarası özel hukuku uygulamasında da kamu düzeni kavramının yorumunda Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine atıfta bulunulmaktadır. Çalışmada kamu düzeni ve insan hakları kavramı, aralarındaki ilişki açıklanarak, mahkeme içtihatları ele alınmış ve bu ilişkinin somut vakalarda nasıl ortaya çıktığı incelenmiştir.
Türkiye-Suriye ilişkilerinde kriz dönemlerinin değerlendirilmesi (1915-1998)

Bu çalışmada Türkiye-Suriye ilişkilerinde ortaya çıkan kriz dönemlerine ve iki ülke arasında savaş durumunun doğmasına neden olan hadiselerin değerlendirmesi yapılmıştır. İkinci Dünya Savaşı öncesinde Türkiye-Fransa ve Suriye arasında vukuu bulan Hatay krizine Türkiye'nin 1936 yılında müdahale etmesiyle kriz uluslararası bir hal almış ve 1939'da Türkiye'nin Hatay'ı ilhakıyla Türkiye-Suriye ilişkileri kökten sarsılmıştır. Sovyetler Birliği'nin Türkiye'den toprak talepleri ve Orta Doğu ülkelerine Komünist ideolojisini yayma girişimi Türkiye'nin Batı blokunu tercih etmesini sağlarken; ABD ve İngiltere'nin sömürgeci tutumları Mısır ve Suriye'yi Sovyetler Birliği'ne yakınlaştırmıştır. Ayrıca Suriye'nin Bağdat Paktına karşı çıkması ve Suriye Genelkurmay Başkanlığına Marksist bir generalin getirilmesi Türkiye'nin Komünist devletlerce sarılma algısı yaşamasına neden olmuştur. Bu durum üzerine Türkiye'nin Suriye sınırına asker yığmasıyla 1957 Suriye krizi olarak adlandırılan olay patlak vermiş ve kriz BM'ye taşınarak uluslararası bir hal almıştır. Türkiye'nin bölgesel kalkınma hamleleri kapsamında Fırat ve Dicle Nehirleri üzerine barajlar inşa etmeye başlaması üzerine Suriye'nin adı geçen nehir sularını ortak kaynak niteliği taşıdığı gerekçesiyle uluslararası sular olarak görmesi ve kazanılmış haklar olduğunu iddia etmesiyle yeni bir bölgesel sorunu doğurmuştur. Suriye yönetimi komşularıyla olan sorunlarında siyasi ve askeri üstünlük sağlayamaması üzerine o devletleri içten yıpratmak ve iç çalkantılara sürüklemek için terörizmi bir silah olarak kullanma yoluna başvurmuştur. Bu bağlamda Suriye yönetimi çeşitli terör örgütlerini alenen destekleyerek komşu ülkelerden siyasi ve iktisadi menfaat sağlamaya çalışmıştır. Bu durum Orta Doğu'da yeni uluslararası kriz ortamlarının doğmasına neden olmuştur.
Uluslararası Hukukta deniz haydutluğu ve Somali örneği

Uzunca bir süredir, çok az sayıda görülen deniz haydutluğu olaylarının tekrar deniz güvenliğini tehdit edecek boyuta gelmesi, gerek devletler gerekse akademisyenler ile uygulayıcıların bu konuya ilgisini artırmıştır. Saldırılar, özellikle Aden Körfezi ve Somali açıklarında açık biçimde yoğunluk göstermektedir. Somali'nin 'başarısız devlet' durumu da dikkate alınarak, bu bölgedeki deniz haydutluğu eylemlerini, kontrol altına almak amacıyla, uluslararası toplum mücadeleye başlamıştır. Somali açıklarındaki deniz haydutluğu eylemlerinin sıra dışı yapısı itibariyle uluslararası hukuk, haydutların yakalanması ve sonrasında yargılanması konusunda, çeşitli sorunlarla karşılaşmıştır. BM Güvenlik Konseyi'nin duruma müdahil olup, konuya özel olarak aldığı bir takım önlemler ile bu durum bir nebze olsun çözülme yoluna girmiştir. Bu çalışmada, deniz haydutluğu kavramı ve uluslararası andlaşmalardaki yeri üzerinde durulurken, aynı zamanda Somali bölgesindeki deniz haydutluğu sorunu incelenecektir.
Yemen iç savaşında İran'ın rolü

Geçmişte halkının refah ve huzur içinde yaşadığı, mutluluklar diyarı gibi anlamlara gelen isimlerle anılan Yemen, günümüzde bu sıfatlardan çok farklı olarak tam bir kaos ve kargaşa içinde varlığını sürdürmektedir. Aden Körfezi-Bab'ül Mendeb Boğazı-Kızıldeniz-Süveyş Kanalı suyolunun güneyini kontrol eden stratejik bir mevkide bulunan Yemen'e farklı devletlerin kendi çıkarları için yapmış oldukları müdahaleler, ülkenin kırılgan bir yapıya sahip olmasına ve devlet yönetiminin zayıf kalmasına sebep oldu. Her ne kadar ülkenin kuzey ve güney bölgeleri birleşmiş olsa da otorite boşluğu ile gelen iç çatışmalar Husilerin bağımsızlık yönündeki isteklerini körüklemiştir. Tüm bu karışıklığın faturası klasik olduğu üzere ülkenin halkına yani Yemenlilere kesilmiştir. Bu çalışmada ilk altı bölümde Yemen ve iç dinamikleri esas alınırken, yedinci bölümden itibaren İran'ın Yemen'deki rolü ve bu ülkeye olan etkilerine odaklanılmıştır. İran'ın Yemen'deki rolü doğası, büyüklüğü ve hedefleri konusunda daima tartışmalı olmuştur. Bu rol ile bölgesel güvenlik arasında olumsuz bir ilişki olduğu söylenebilir. Her zamanki alışılagelmiş kurumsal kanalların ve İran ile Yemen arasındaki resmi ilişkilerin ötesine geçen bu müdahaleler zincirinde İran, siyasi düzenlemeleri ve dengeleri değiştirmek için bölünmeyi ve istikrarsızlığı teşvik etmek amacıyla aynı mezhep ve ideolojinin bazı gruplarını yanına çekerek süreç içerisinde Yemen hükümetine güvenmediğini göstermektedir. Yemen topraklarındaki İran'ın rolü, müdahaleleri ve etkileri mutlak değildir. Tüm hedeflerine ulaşma ve bunu başarma ihtimalini azaltan çeşitli engeller ve sınırlamalar ile karşılaşmaktadır. Bu sınırlamalardan bazıları Yemen'deki iç koşullarla, diğerleri ise İran'ın kendi yetenekleriyle ilgilidir.
Türk siyasi tarihinde Prof. Dr. Necmettin Erbakan

Siyasi yapı, ülkelerin yönetimlerine şekil veren etkenlerden birisidir. Bu yapı içerisinde yer alan bireyler toplumun tercihi ile farklı görevlerde bulunabilmektedir. Türkiye'de bu bireylerden birisi de Prof. Dr. Necmettin Erbakan'dır. Akademik başarıları ve akademisyen görevleri sonrasında siyasi yaşama atılan Erbakan, farklı dönemlerde çeşitli siyasi parti kuruculuğunda rol oynamış ve ülke yönetiminde bulunmuştur. 19. Yüzyılın ikinci yarısında hem akademik yaşamındaki Leopard Tank projesi ile hem de siyasi yaşamında ortaya koyduğu başarılı projeler ile adından birçok kez söz ettirmiştir. Başbakanlık görevini yürüttüğü sırada Türkiye tarihinde ilk kez havuz sistemi olarak bilinen yapıyı uygulamaya koyan Erbakan, yine Türk hükümetler tarihinde ilk kez gerçekleştirilen denk bütçe ile ekonomik yönden açık vermemiştir. Erbakan, girdiği birçok seçimde sandıktan galip olarak çıkmasına karşın çok kısa bir süre başbakanlık görevini yürütebilmiştir. Görevi sırasında askeri kanattan gelen baskılar Erbakan'ın başbakanlık görevini bırakmasına neden olmuştur. Son derece nitelikli ve kariyer sahibi olan bir insanın, layık olduğu makamlarda yeterli süre görev yapamamış olması incelenmesi gereken bir konu olarak görülmüştür. Bu çalışmanın birinci bölümünde; doğumundan akademik yaşamına kadar Erbakan'ın hayatı, ikinci bölümünde 1969- 1974 yılları arasındaki siyasi faaliyetleri, üçüncü bölümünde 1974- 1980 yılları arasındaki siyasi faaliyetleri ve dördüncü bölümünde 1987- 1997 yılları arasındaki siyasi faaliyetlerine yer verilmiştir. Çalışmanın beşinci bölümünde ise Erbakan'ın Başbakanlık görevinden istifa etmesi sonrası siyasi faaliyetlerine yer verilmiştir.