turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Görsel iletişim aracı olarak sinemada suç olgusunun temsili: 11 Eylül sonrası Amerikan sineması örneği

Suç, sinemada sadece bu türdeki filmlere özgü bir konu olmamış, diğer yapımlarda da suçla ilişkili öykülere sıkça yer verilmiştir. Sinemanın, üretildiği toplumun kültürel, toplumsal ve siyasi olaylarını ele alırken alegorilere başvurduğu göz önüne alındığında, suç konusunun da benzer temsil stratejileri ile sunulduğunu söylemek mümkündür. Bu çalışmanın birinci bölümünde, suçun nedenlerini açıklamaya çalışan suç teorilerine yer verilerek, bireylerin neden suç işlediğine dair kuramsal çerçevenin oluşturulması amaçlanmıştır. Buna göre, biyoloji, psikoloji ve sosyoloji kökenli teorik yaklaşımlar ele alınmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünde ise, Amerikan sinemasında suç türü içinde yer alan gangster filmleri, polis/dedektiflik filmleri ve kara filmlerde suçlu ve kanun koruyucu karakterlerin sunumu incelenmiştir. Ardından, ABD için 'travma yaratan olaylar' olarak kabul edilen Pearl Harbor Saldırısı, Vietnam Savaşı ve 11 Eylül Terör Saldırıları sonrasında çekilen filmlerdeki suç temsilleri üzerinde durulmuştur. Üçüncü bölümde, detaylı olarak 11 Eylül sonrasında üretilen, suç türü kapsamındaki Amerikan Gangsteri, Halk Düşmanları, Azınlık Raporu, Zodiac, Günah Şehri ve İhtiyarlara Yer Yok filmlerinin niteliksel içerik analizi yapılmıştır. Bu filmlerdeki suçluluğun, kültürel ve siyasi yapılanmayla arasındaki alegorik ilişki değerlendirilmiş ve filmdeki suçlu karakterlerin neden suç işlediği konusu, suç teorilerine göre açıklanmıştır. Çalışmada, travmatik dönemlerin Amerikan sinemasındaki yansımalarını suç kavramı çerçevesinde ele almak ve filmlerde sunulan suç eylemini suç teorileri ışığında incelemek amaçlanmıştır.
1960-2010 yılları arasında Türkiye'de işçi sınıfı filmleri ve proleter kamusal alan

Avrupa'da 13. yüzyıldan itibaren kabuk değiştirmeye başlayan üretim biçimi, özellikle 17. yüzyılla birlikte hız kazanmıştır. Bu değişimle birlikte, aristokrasi günden güne güç kaybına uğramaya başlamış; ekonomik yapının egemen aktörü haline gelen kent soylular, siyaset alanına da nüfuz etmenin yollarını aramışlardır. İlk olarak, edebi tartışmaların ve sanatın merkezleri, saraylardan şehirlere doğru hareket etmiştir. Sonrasında ise, karar alma mekanizmasında bizzat söz sahibi olmak adına, burjuvazi siyaset ile ilgilenmeye başlamıştır. Bu dönem ile birlikte, burjuvazinin elinde bulunan biricik araç, kamusal alan ve kamuoyu olmuştur. Kamuoyunun kullanımıyla, yönetimle halk arasında bir 'aracı' gibi çalıştığını iddia eden burjuvazi, öncelikle hukuksal mecraada liberalleşme sürecini hızlandırmıştır. Burjuva toplumunun yönetim alanında kademeli olarak elde ettiği bu güç, sınıflar arası haklar ve özgürlükler dengesizliğini daha da arttırmıştır. Her ne kadar varlığı tartışmalı olsa da, devrimler ve örgütlenme ile karşıt bir kamusal alanın ifadesi olan proleter kamusal alan, genellikle sadece ekonomik reformlara ve dar bir siyasal alana sıkıştırılmıştır. Yine de, Avrupa'nın sanayileşmiş toplumlarında, işçi sınıfı bilincinin ve işçi hareketinin gelişmesine yönelik olarak bir model oluşmuştur. Bu çalışma ile, Avrupa'da ortaya çıkan bu sürecin, özellikle 1950'lerden sonra sanayileşmeye başlayan Türkiye'deki izdüşümleri, 2010 yılına kadarki süreç de dahil edilerek ele alınmakta; işçi hareketinin gelişme alanını belirleyen proleter kamusal alanın izleri sürülmektedir. Belirlenen bu çerçeve ile, Türkiye'nin yakın tarihindeki siyasal, ekonomik ve sosyal süreçler ortaya koyulmaya çalışılmaktadır. Bununla beraber, çalışma alanı olan Türk Sineması'nın 1960'lı yıllardan başlayarak 2010 yılına kadarki dönemde, söz konusu değişimlere nasıl tepkiler verdiği ele alınmaktadır. Dönemlere göre yapılan inceleme ile üretilen işçi sınıfı filmlerinin proleter kamusal alan kavramı etrafında analizi yapılmaktadır.
Türkiye'de modernleşme ve sinema ilişkisi (90 sonrası Türk sinemasında modernist eğilimler)

Modernizm, Batı Avrupa'da doğup geliştiği günden beri tüm dünyayı etkisi altına alan ve Modemizmin tarihsel, ekonomik ve kültürel koşullarının oluşmadığı toplumlarda bile ulaşılmak istenen bir hedef olarak görülmüştür. Bu ideal, modemizmi yaşama ya da diğer toplumlardaki ifadesiyle çağdaşlaşma, çağı yakalama, Batı gibi refah seviyesine ulaşma ideali, Batı dışında kalan ve modemizmin kendi özgül koşullarını yaşamamış ülkeler için bir toplumsal kuruluş teorisine dönüşmüştür. Batı dışındaki toplumlar değişmek ve kalkınmak istemektedirler. Bu değişme sürecinin ismi ise Modernleşmedir. Ancak Batı Modernizm aşamasına yüzyıllar süren zihinsel bir değişim ve bu zihinsel dönüşüm sonunda yaşadığı ekonomik ve toplumsal değişimler sayesinde gelebilmiştir. Oysa ki Batı dışında kalan toplumlar farklı bir zihinsel, kültürel ve ekonomik süreci yaşamaktaydılar. Bu nedenle Batının Modernizmine ulaşmak yani 'Modernleşebilmek' bu toplumlar için sorunlu bir süreci ifade etmektedir. Batı dışındaki toplumlar-yani modernleşmeye çalışan toplumlar- gelenekselliğin ve geleneksel ilişkilerin kaybolmadığı ve rasyonel olamamış toplumlardır. Oysa ki modern olan gelenekseli dışlamaktadır. Çünkü modernizm, kökeninde rasyonel akla, cemaat ilişkilerinden kurtulmuş bireye ve Tanrı karşısında aklın önem kazandığı bir toplumsal sistemle, bu toplumsallık çerçevesinde örgütlenmiş ekonomik ve kültürel bir yapıya dayanmaktadır. Türkiye'de de modernleşme ya da diğer deyişleriyle çağdaşlaşma, batılılaşma yani modemizmi yaşayan ülkelerin eriştikleri refah ve kalkınma düzeyine erişme ideali Osmanlı Devletinin son dönemlerinde başlamış ve günümüze dek gelmiş bir süreçtir. Ancak geleneksel bir yapıya sahip Türkiye Toplumunun zihniyet değiştirmesi ve her alanda kemikleşmiş geleneksellikten sıyrılması zor olmuştur/olmaktadır. Türkiye Cumhuriyetinin kurulmasına kadar belirli bir çizgi izlemeyen ama Cumhuriyetin kuruluşuyla birlikte kökten bir değişimi amaç edinen Türkiye Toplumunun da modernleşme süreci devam etmektedir. Ülkenin kültürel ve düşünsel yaşamı da bu süreçle doğru orantılı bir yapı sergileyeceğinden, Türk Sinemasının Modernleşme süreciyle olan bağlantısı ve sinemasal anlatımın gelişimi, bu süreçler tarafından belirlenmektedir. Bu doğrultuda i. Böiümde Türkiye Toplumunun zihinsel kökenleri ve buna bağlı olarak değişim, demokrasi ve modernleşmeye yaklaşımlar incelenmeye çalışılmıştır. Özellikle Cumhuriyet sonrasındaki 'Toptan çağdaşlaşma ideali' ve bu sürecin sorunları araştırılmıştır. II. Bölümde ise günümüzdeki Türk sinemasının analizini yapabilmek için Türk Sinemasındaki geleneksel anlatım biçimleri ve bunun klasik sinema kalıplarıyla olan ilişkileri incelenmiştir. Günümüz Türk Sinemasının toplumsallıkla olan bağlan ve modernist sinemaya olan yaklaşımlarında, toplumsal değişimlerin bir sonucu olarak incelenmeye çalışılmış ve Türk Sinemasında -özellikle yeni yönetmenlerin filmlerinde-modem sinemasal oluşumlara doğru eğilimler gözlenmiştir. VI
Karışık teknik animasyon sineması ve malfunction uygulama filminde mizansen

Her sanat dalında olduğu gibi sinema sanatında da biçem konusu farklı ve yeni sinema eserlerinin yaratılmasında önemli bir rol oynamaktadır. Sinemada biçemi oluşturan anlatı yapısı, mizansen, sinematografi, kurgu ve ses öğelerinin her biri farklı içerikleriyle bu bütünlüğe hizmet ederler. Senaryonun sahneye konulması ve görselleştirilmesinden sorumlu olan mizansen, filmin sunacağı biçemde önemli bir rol oynamaktadır. Mizansen öğesinin sinema sanatına kattığı değerler göz önüne alındığında sinema sanatının atası ve günümüzün popüler bir sinema dalı olan animasyon sinemasının farklı ve yeni biçemler yaratmak adına mizansen konusunda gelişim göstermesi bir gerekliliktir. Sinema sanatına göre çeşitli yapısall ve teknik farklılıklar içeren animasyon sineması mizansen konusunu içerdiği bu farklılıklar üzerinden değerlendirerek kendi doğasına uyarlamaktadır. Animasyon sinemasında kullanılan teknikler mizansen oluşumuna yön veren önemli etkenlerden birisidir. Günümüzde sıklıkla kullanılan karışık teknik animasyon bu araştırmanın merkezine alınmış, bu teknikle yapılmış örnek animasyon filmleri ve uygulama filmi üzerinden mizansen konusu inceleme altına alınmıştır. Araştırmada mizansenin sinema platformunda işleniş biçimlerinden yola çıkılarak, karışık teknik animasyon sinemasının kendine özgü elemanlarıyla beraber incelenmesi, mizansen aracılığıyla canlandırma sinemasında farklı biçemlerin ortaya konulması amaçlanmıştır.
İki binli yıllar Türk sinemasında çirkinin estetiği

Bir felsefi disiplin olarak estetik, insanların duygu dünyaları ile ilgili olup, insan üzerinde akıl dışı bir etki alanına işaret etmektedir. Bu alan günümüzde sinema sanatı ile etkisini arttırarak sürdürmektedir. Estetik fenomen ile insanların üzerinde oluşan etkinin sinemada nasıl meydana geldiği çalışmanın çıkış notasıdır. Sinema sanatını estetik bilimi çerçevesinde inceleyen bu çalışma, özelde estetik kategorilerden olan 'Çirkinin' sinemada kullanımlarını ve Türk sinemasına olan yansımasını 'Çirkin olay ve çirkin beden' kapsamında farklı bakış açılarından ele almaktadır. Çalışmada geliştirilen 'Estetik Çözümleme Metodu' ile Türkiye'de iki binli yıllarda çekilmiş olan ve estetik açıdan çirkin kategorisine giren 3 ayrı film de incelenmektedir.
Türk sinemasında Ankara'nın kent dokusu: Zamanlar, mekanlar, değişimler

Tezin konusu, Ankara kentini mimarisini tanımlamak olup, sinema filmleri birer belge olarak kullanılmıştır. Sinemanın gerçekliği kaydetme potansiyelinden hareketle; her biri Ankara kent silüetine, tarihine ve mimarisine dair birer belge niteliği taşıyan filmler üzerinden kentin mimarisine dair, geçiridği değişimleri belirlemek ve mimari belleğe bir katkıda bulunmaya çalışmaktır. Bu nedenle kentin dönüşümüne kanıt/tanık olarak yararlanılan sinema filmlerindeki anlık görüntülerin çözümlenmesi bu çalışmanın özgünlüğünü ortaya koyar. Bu çalışma sanat tarihi, mimarlık tarihi, kent tarihi, sinema sanatı ve hatta kültür tarihi ile örüntülü olarak çok disiplinli bir çalışmadır. Ankara kenti 1923 yılında Türkiye Cumhuriyeti'nin başkenti olmasıyla beraber yoğun bir iskan akınına uğrar. Zaman içerisinde kentin silieti çok değişir. Kentin sokaklarını, caddelerini kaydeden bu filmler geçmişşe yönelik bir anı/hafıza tazeleme, kent kimliği, kentin dokusu, kent mimarisi için birer belge niteliği taşımaktadır ve çekildiği dönemin tarihine dair kentsel bir okuma sunar. Bu çerçevede Ankara'yı mekan edinen en eski tarihli film olan 1925 yılından, Ankara'da geçen en son çekilen 2015 yılına kadar gelinen doksan yıllık süreci kapsamaktadır. Çalışmamızda yer alan Katalog kısmında tüm filmlerde geçen mekanlar, yapılar mimari anıtlar sınıflandırılmış ayrıca kentin değişen planı ve strüktürü filmler üzerinden çözümlenmiştir. Kentin ilk plancısı mimar Hermann Jansen'in 1932 yılında palandığı Ankara ile 2000'lerin Ankarası arasındaki değişimleri filmler aracılığıyla, görsel veriler aracılığıyla ortaya koyulmuş, değişen kent tarihine dair bir karşılaştırmalı bir veri analizi yapılmıştır.
Bakış ve insan: Blade Runner 2049

Siberpunk sineması için temel konulardan bir tanesi insan ve insan olmayan arasındaki ayrımın muğlaklaşmasıdır. Bu konunun işlendiği zeminlerden bir tanesi 'bakış' kavramıdır. Bakış, insan-insan olmayan arasındaki beden ve zihin savaşının tam ortasında durmaktadır ve insana ait bir özellik olarak kodlanır. Bu tezin amacı, Blade Runner 2049 (Denis Villeneuve, 2017) filmine bakış açısı çekimi üzerinden biçimsel analiz uygulayarak, 'bakış' ve 'insan' kavramının diğer hangi kavramlarla ilişkilendirildiği araştırmak ve bakış açısı çekimi açısından nasıl bir strateji izlenildiği açıklamaktır.
Eurimages sonrası Türk sinemasında etnik kimlik temsilleri

Sinemanın ilk yıllarında dünya film pazarında egemen konumda olan Avrupa sineması, Birinci Dünya Savaşı ile birlikte bu egemenlik alanını Amerikan Sinemasına kaptırmıştır. Sonraki yıllarda Avrupa toplumları içinde meydana gelen sosyal, siyasi ve ekonomik olaylardan dolayı egemenlik alanını genişleten Amerikan sineması, sinema eserlerinin üretim, dağıtım ve gösterim alanında dünya film pazarına egemen olmuştur. Avrupa ülkeleri kendi sinemalarını korumak için yaptırımlar uygulasa da Amerikan sineması tekelini yıkamamıştır. Amerikan sinemasının küresel pazarda kendi kültür ve beğenisi egemenliğini kırmak ve kendi kültürünü yansıtan ortak bir Avrupa kültürü yaratmak için Avrupa ülkeleri 1989 yılında Sinematografik Görsel-İşitsel Eserlerin Ortak Yapım ve Dağıtım Fonu olan Eurimages'ı oluşturmuştur. Eurimages fonu 2 ya da 3 ortaklı ortak yapım, dağıtım ve gösterim destekleriyle Avrupa ülke sinemalarını kalkındırmayı amaçlamaktadır. 1990 yılında Türkiye'nin üye olduğu bu fon, Türk sinemasının gelişmesinde ve kalkınmasında etkili olmuştur. Eurimages üyeliği Türk sinemasına ortak yapım, dağıtım ve gösterim desteklerinin yanında, ortak yapımlar sayesinde yönetmenlerin başka ülke sinemalarının pratiklerinden ve teknik bilgisinden yararlanmasına da olanak sağlamıştır. Eurimages destek fonunun Türk sinemasına en önemli yararı ise, daha önce hiç değinilmemiş, toplumun gerisinde kalmış küçük grupların sinemada temsiline olanak sağlamıştır. Filmlerde yer almayan etnik ve cinsel kimlikler, dinsel farklılıklar ve bireysel konuların filmlerde yer almasında etkili olmuştur. 1990 sonrası Türk sinemasında önemli gelişmelerden biri de sinemaya taşınan etnik kimliklerdir. O güne kadar değinilmeyen, tartışılmayan ve konuşulmayan etnik gruplar Türk sinemasında ele alınmaya ya da önceden ele alındığında daha farklı biçimde ele alınmaya başlamıştır. Eurimages destekleriyle etnik kimlikler perdeye yansımaya başlamıştır. Eurimages destekli, Sende Gitme Triandafilis, Güneşe Yolculuk, Büyük Adam Küçük Aşk, Hiçbiryerde, Çamur, Yazı Tura ve Bulutları Beklerken filmlerindeki etnik kimliklerin nasıl ele alındığı, etnik kimliklerin sorunlarıyla ve tartışmalı konularıyla incelenmiştir.
Auteur teorisi çerçevesinde Semih Kaplanoğlu filmlerinin analizi

Auteur teori, sinema araştırmalarında en çok başvurulan eleştiri yöntemlerinden bir tanesidir. Üzerine yapılan tartışmalar hala devam etmektedir. Diğer taraftan bir yönetmenin filmleri arasındaki bütünlüğü ve bağlantıları saptamak için hala kullanılmaktadır. Bu çalışmada Semih Kaplanoğlu'nun filmleri arasındaki bütünlük auteur teori kapsamında analiz edilmiştir. Yönetmenin şimdiye kadar çektiği altı film tematik ve biçimsel olarak incelenmiştir. Filmlerinde işlediği temaları; kader, aidiyet, ev, rüya ve doğa başlıkları olarak toplamak mümkündür. Biçimsel olarak; özenle çekilmiş açılış sahneleri, şiirsel ve manevi sinema dili, uzun planlar, kadraj dışına bakan karakterler, simge kullanımı ve kamera açı ve yüksekliği yönetmenin sinemasının karakteristik özelliklerinden kaynaklanmaktadır. İnsanın kendi kararları dışında bir karar mekanizmasının varlığı her filminde hissedilmektedir. Ayrıca bütün filmlerinde alt metin olarak insanoğlunun içsel dünyasında yaşadığı yolculuğu işlemiştir. Kaplanoğlu, ilk filminden itibaren geçmişşe, öze doğru yapılan bu göçe odaklanmıştır. Yüzeysel bir anlatım yerine sade ve derin bir anlatımı tercih eden yönetmenin, bütün filmlerinde bu tutumunu ve öz arayışını sürdürdüğü görülmüştür. Türk sinemasındaki dini filmlere de yeni bir boyut kazandıran yönetmen, dini motifleri kullanmak yerine insanın iç dünyasındaki huzuru odağına almıştır. Çalışmada elde edilen bu bulgular doğrultusunda Semih Kaplanoğlu'nun bir auteur olarak kabul edilebileceği ve Türk sinemasına getirdiği manevi gerçekçi bakış açısıyla öncü bir yönetmen olabileceği ortaya konmuştur.
İnsan-mekan etkileşiminin Türk sinemasına yansıması: 1990 sonrası Türk sineması'nda ?ev?

Bu araştırmada, sinemanın sahip olduğu olanaklar doğrultusunda yarattığı sinemasal mekan içinde; insanın mekanla kurduğu, psikolojik, sosyolojik ve deneyimsel bağlarla oluşan ilişkisinin, 1990 sonrası Türk Sineması'na 'nasıl' yansıdığı incelenmiştir. Sinemanın; insan-mekan ilişkisi bağlamında, sosyal ve ekonomik hayatla ilgili ipuçları üretip üretmediğine bakılırken; sosyal davranışın içinde ve çevresinde oluştuğu fiziksel ortamlardan insan açısından en öznel deneyimlerin yaşandığı, kendisini üreten toplumun mikro ölçeği olan 'ev', mekan olarak ele alınmıştır.
Belgesel sinema penceresinden 1960'ların 'karşı kültür' müzik akımının Türkiye'deki yansımaları

60'ların özünü gerçekten kavrayabilmek üzere, muhakkak öncesindeki 50'lerin kültürünü incelemek gerekmektedir, çünkü o yılların sanat ve bilimdeki öncü insanları, bir sonraki nesil için, o sırada zaten geçen on yıldan beri var olan bilinçlenmenin daha da gelişletirilmesi yolunda gerekli yolu açmış ve yol boyunca kullanılmak üzere önemli ipuçları bırakmışlardır. Bundan dolayı çalışmanın ilk bölümünde Aldous Huxley'nin yanı sıra, Kerouac, Neal Cassady ve diğer Beatnik şairleri gibi, 50'lerin anahtar kişilerini incelemek zorunlu olmuştur. Daha sonrasında, 1960'lı yılları araştırmak üzere dönemi müzikal açılardan irdelemek en doğal yoldu, çünkü A. B. D ve Britanya'dan yayılan müzik o yılların karşı kültür oluşumunun çok hayati bir parçasıydı. Ardından, bu küresel müzik ve kültür fenomeninin Türkiye'nin müzik sahnesine etkileri olup olmadığı, İstanbul ve yurt dışından o günlerin müzik dünyasını birebir yaşamış insanlarla yapılan söyleşilerde sözlü olarak araştırılmıştır. Ve son olarak, böylesine sıra dışı bir konu toparlanırken, belgesel filmin neden sıra dışı bir stil ve yapıyla bir araya getirilmesi gerektiğini açıkladım.
Bilim kurgu sinemasında yapay zeka-insan etkileşimi: Aşk temalı filmlerin analizi

Sinemanın edebiyattan miras aldığı bilim kurgu türü, sinemanın ilk ortaya çıktığı yıllardan bugüne değin sinema anlatımı içerisinde önemli bir yere sahip olmuştur. Kendi içerisinde de alt türlere ayrılan bilim kurgu, olası senaryoları ile geleceğe ışık tutma misyonu üstlenmiştir. Bilim kurgu türü ve anlatımı içinde teknoloji ise vazgeçilmez unsurlardan biridir. Çalışmanın bel kemiğini, aynı şekilde bir ileri teknoloji öğesi olan yapay zekalar oluşturmaktadır. Bilim kurgu sineması tarihi boyunca yapay zekalara insanlarla etkileşiminde dost, düşman, yardımcı, sevgili ve hatta evlat gibi farklı roller verildiği görülmüştür. Ancak yapay zekalar en çok dünyayı ele geçirme ve insan ırkına son verme potansiyelleri ile anılarak korkunun bir parçası olmuştur. Buna rağmen özellikle 2010 sonrası Hollywood yapımlarında 'aşık olunan' konumlarıyla tekrar seyirci karşısına çıkmaya başlamışlardır. Bahsedilen aşklar, çalışma boyunca 'Her' (2013), 'The Machine' (2013), 'Transcendence' (2014), 'Ex Machina' (2014) ve 'Uncanny' (2015) örneklem filmleri üzerinden ele alınacaktır. Söz konusu filmler incelendiğinde ortaya çıkan ortak temalar gözlemlenmiştir: 'Aşk ve Cinsellik', 'Teknoloji', 'Yalnızlık', 'Beden', 'Öğrenme', 'Şiddet', 'Yalan', 'Yaratıcı', 'Gözetim' ve 'Ölüm'. Bu ortak temalar üzerinden yapay zeka ve insan arasında gerçekleşen aşkın ne şekilde işlendiği, söz konusu aşkların ne anlama geldiği çalışmada açıklanmaya çalışılacaktır.
Canlandırma sinemasında transmedya hikaye anlatım örneği olarak Shrek serisi

Transmedya hikaye anlatımı, günümüzün yakınsama süreçleri bağlamında şekillenen, teknolojik, sosyolojik, ekonomik nitelikler üzerine inşa olan, medyalar ve endüstriler arası yayılım gösteren bütüncül bir yapı sunmaktadır. Medyalar arası geçişlilik, anlatı boşlukları, serileştirme, farklı karakterlerin perspektiflerinden bakış gibi niteliklerle hikaye evreninin genişleme olanakları arttırılırken, tüketicilere çeşitli medyalar aracılığıyla farklı düzeyde aktif/pasif deneyimleme, özdeşleşim ve katılım olanakları sunulmaktadır. İlki 2001 yılında vizyona giren uzun metrajlı animasyon film Shrek ile başlayan seri, günümüze uzanan 15 yıllık süreç içerisinde kısa filmler, çizgi dizileri, çizgi roman serileri, video, konsol, mobil oyunlar, müzikal sahne şovları, temalı parklar ve yan eğlence birimleri, YouTube serileri gibi toplamda 200'ü aşkın anlatı birimi ile geniş bir alanda yayılım göstermektedir. Shrek serisinin yayılımı bununla sınırlı kalmayarak, sosyal medya ve kullanıcı güdümlü içerik platformlarına ve markalarla etkileşime kadar uzanmaktadır. Bu nitelikleri ile birlikte canlandırma sineması alanında transmedya hikaye anlatımının başarıyla uygulandığı, gelişkin örneklerden biri olan Shrek serisi, dijital teknolojilerin günlük hayata girmesi, ağ toplumunun oluşması ve yakınsama gibi süreçler bağlamında film üretim, sunum ve tüketim dinamiklerindeki güncel değişimleri yansıtması bakımından önemli veriler sunmaktadır.
2000 sonrası Türk sinemasında kültürel kodların kullanımı: Derviş Zaim sineması

Bu araştırmada Sinema da anlatı türleri ve Modern Türk sinemasında geleneksel göstergelerin neler olduğu ve filmlerde kullanım oranları incelenmiştir. Toplumların geçirmiş olduğu değişimler geniş bir literatür çalışmasıyla incelenerek bu değişimlerin toplumları nasıl etkiledikleri tespit edilmiştir. Avcılık toplayıcılıkla başlayan toplum serüveni Bilgi toplumu/Ağ toplumuna doğru yol almıştır. Yüzyıllar boyunca süren bu değişim toplumların anlatılarını da etkilemiştir. Her toplumun kendi anlatısını doğurduğu fikrinden hareketle Anlatı dünyasına girilerek Sinema anlatıları; Klasik anlatı, Modern anlatı, Postmodern anlatı olarak genişçe incelenmiştir. Her toplumun kendine özgü kültürel göstergeleri olduğu anlayışıyla Türk toplumunun kültürel göstergeleri belirlenmiş ve kendi içinde kategorize edilmiştir, tespit edilen kültürel göstergeler Cenneti Beklerken, Nokta, Gölgeler ve Suretler filmlerin de incelenmiştir. Derviş Zaim'in filmlerinde en çok hangi kültürel göstergeleri kullandığı, bunların Türk kültürüyle olan ilişkileri filmlerden alınan görseller eşliğinde anlatılmaktadır. Çalışmaya nitel bir anlayış da kazandırmak için film eleştiri yöntemlerinden Mizansen film eleştirisi yapılarak filmler teknik yapı, ışık, ses, zaman ve mekan, oyuncu ve hareket ve performans, dekor, kostüm ve makyaj başlıkları altında değerlendirilmiştir. Böylece çalışmaya farklı bir bakış açısı getirilmiştir.
Quentin Tarantino sinemasında postmodern kavramlar

Modernlikten bir kopuş olarak değerlendirilen postmodernizm, 1980'lerden itibaren modernizm serüveninin bir parçası olan filmlerde karşılık bulmaya başlamıştır. Bu çalışma, postmodernizmin Quentin Tarantino filmlerine nasıl yansıdığını ortaya koymaktadır. Bu doğrultuda postmodernizmi tanımlamak için kullanılan zaman ve mekan deneyiminde değişikler, temsilin reddi, öznenin tahribi, parçalanma, belirlenemezlik, evrensel doğrulara olan inancın yitirmesi, şizofreni, metinlerarasılık, yüzeysellik, pastiş, nostalji gibi kavramlarının Tarantino filmlerinde ne ölçüde karşılık bulduğu araştırılmıştır. Filmlerde yer alan postmodern kavramlar ortaya konmakla beraber modern sinemanın birçok özelliğinin de devam ettiği görülmüştür. Bu nedenle filmlerin postmodern bir kopuş içerisinde olmasından ziyade postmodern unsurlar taşıyan bir yapıya sahip olduğu ortaya konmuştur.