turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Uluslararası Hukukta deniz haydutluğu ve Somalili deniz haydutlarına karşı mücadele yöntemleri

Tarihsel süreçte, deniz haydutluğu farklı görünümlerde ortaya çıkmıştır. İlk aşamada, genellikle kendilerine ait gemilerle diğer gemilere saldıran deniz haydutları mürettebatı öldürerek gemilere ve gemideki mallara el koymuşlardır. Daha sonra deniz haydutları ile devletler arasında gizli andlaşmalar yapılmış ve deniz haydutları, düşman devlet gemilerine karşı zarar vermek için kullanılmıştır. Bir sonraki aşamada deniz haydutları açık bir şekilde bir devletin tabiiyetine girerek savaşlarda düşman devletlere karşı savaşmışlar; barış zamanında ise düşman devlet gemilerine karşı deniz haydutluğu faaliyetlerini sürdürmüşlerdir. Bu şekilde, devletlerden aldıkları izin belgeleri ile faaliyet gösteren deniz haydutlarına korsan denilmiştir. Son aşamada ise, 1815 yılında kabul edilen Paris Beyannamesi ile deniz haydutlarının devletler tarafından savaşlarda kullanılması yasaklanmış. Bu tarihten itibaren devletler, deniz haydutlarını savaşlarda kullanmaktan vazgeçmişşler; günümüz anlamındaki deniz haydutluğu faaliyetleri ise varlığını sürdürmüştür. Uluslararası ticaretin yaklaşık yüzde 90'lık bölümü denizler üzerinden gerçekleştirilmektedir. Özellikle deniz ulaşımının temel güzergahlarından birisi olan Aden Körfezi, ticari gemi trafiğinin yaklaşık yüzde 20'sini karşılamaktadır. 1990'lı yılların başında başlayıp, 2000'li yıllarda yoğunlaşan Somali açıklarındaki deniz haydutluğu faaliyetleri, en çok Aden Körfezi'nden geçen gemileri ve bu bölgede gerçekleşen deniz ticaretini etkilemiştir. Bu güzergahlardan geçen ticaret gemilerine ve Somali'ye insani yardım taşıyan yardım gemilerine saldıran ve ele geçirdikleri gemilerdeki mürettebatı ve yolcuları rehin alan Somalili deniz haydutları, gemi sahiplerinden ve devletlerden mürettebatın ve geminin serbest bırakılması karşılığında yüksek miktarda fidye istemeye başlamışlardır. Bu durum uluslararası toplumu bu konuda tedbir almaya itmiştir. Özellikle BM Güvenlik Konseyi Somalili deniz haydutlarına karşı mücadele başlatılması için kararlar almıştır. Bu kararlarla birlikte, deniz haydutluğu ile mücadele tüm dünyanın ortak bir sorunu haline gelmiştir.
Tek satıcılık sözleşmelerinde portföy tazminatı

Sui generis bir sözleşme olan tek satıcılık sözleşmelerinde, tek satıcının emeğinin sözleşmenin sona ermesinden sonra da etkisini göstermesi, bu sözleşmelerde özel bir hukuki talebi haklı çıkarmaktadır. Sözleşme sonrasında önemli derecede menfaat elde edilmesinin bir yansıması olan bu talep, 'portföy tazminatı' olarak karşımıza çıkmaktadır. Tek satıcılık sözleşmelerinde hangi şartlarda, portföy tazminatının talep edilebileceği 6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun yürürlüğe girmesinden önce doktrin ve mahkeme içtihatları ile şekillenir iken, Türk Ticaret Kanununda bu husus TTK md. 122 /5'te düzenlenmiştir. TTK md. 122/ 5 ile kanun koyucu öncelikle tek satıcılık sözleşmesinde kavram karmaşasına son vermiş ve doktrinde farklı isimlerde geçen bu sözleşmeyi 'tek satıcılık sözleşmesi' olarak adlandırmıştır. TTK md 122 /5'te geçen hakkaniyete aykırı düşmedikçe tek satıcılık sözleşmelerine de portföy tazminatı talep edilebileceği hükmü ile portföy tazminatı talebinin kanuni bir zemin oluşturulmuştur. Sui Generis bir sözleşme olan tek satıcılık sözleşmesine uygulanacak hükümlerin kıyas yolu ile belirlenmesinin karşısında, TTK md. 122/ 5 ile portföy tazminatı talebi açısından kanun maddesinin doğrudan uygulanacağı söylenebilir. Çalışmamız kapsamında, öncelikle tek satıcılık kavramına yer verilecek, akabinde tek satıcılık sözleşmesinde portföy tazminatının hangi şartlarda talep edilebileceği, hesaplamanın ne şekilde yapılacağı, talebin bağlı olduğu süre gibi başlıklar TTK md. 122 çerçevesinde anlatılacaktır. Halen tartışmalara ışık tuttukları gerekçesi ile Türk ve Yabancı mahkeme kararlarına sık sık yer verilecektir.
Türkiye'de yargı bağımsızlığı sorunu

Türkiye'deki yargı bağımsızlığı sorunlarını ortaya koymak bu tezin asıl amacını oluşturmaktadır. Yargı bağımsızlığı iki boyutlu olarak ele alınmaktadır. Bunlardan birincisi objektif bağımsızlıktır. Objektif bağımsızlık, hakimin hiçbir baskı altında kalmadan, kimseden emir ve talimat almadan, kararların hukuka uygun olarak vicdani kanaatlerine göre vermesidir. Yargı bağımsızlığının diğer boyutunu oluşturan şahsi bağımsızlık ya da hakimlik teminatı, hakimlerin bağımsız bir şekilde karar verebilmeleri için onlara tanınan bir takım teminatlardır. Tezin 'Giriş' bölümünde Yargı bağımsızlığının bu anlamı yanında 'fonksiyonlar ayrılığı' ve 'yargı fonksiyonu' kavramlarına değinilmiştir. Birinci bölümde yargı bağımsızlığının ve bu konudaki sorunların Türkiye'deki tarihi seyrine bir göz atıldıktan sonra 'ikinci bölümde 1982 Anayasası dönemindeki 'yargı bağımsızlığı sistemi' incelenmiştir. Bu tezin asıl konusunu oluşturan yargı bağımsızlığının Türkiye'deki sorunları 'üçüncü' ve 'dördüncü' bölümlerde ele alınmıştır. Yargı bağımsızlığı sorunu daha çok 1982 Anayasasının 'güçlü yürütme' anlayışından kaynaklanmaktadır. Yargının yürütmeden tamamen bağımsız olması gerekirken Adalet Bakanı ve Cumhurbaşkanı'na yargı üzerinde geniş yetkiler tanınmıştır. Yargı bağımsızlığım gerçekleştirmek için ihdas edilen Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun oluşum ve teşkilat bakımından bağımsızlığı sağlanamamıştır. Denetim ise hakimlik teminatına aykırı olarak Adalet Bakanlığının kontrolündedir. Tezde varılan sonuçlar ilgili bölümlerde öneriler halinde sunulmuştur.
Yargı kararları ışığında anayasal vergilendirme ilkeleri

Yüksek Lisans Tezimizde vergi, hukuk, eşitlik, adalet, hukuk devleti, vergilendirme ile sınırları kavramları açıklanmaya çalışılmış, verginin nasıl bir ödev olduğu anayasal dayanakları ile ortaya koyulmuş, anayasa da belirtilen vergi ilkelerinin ne anlama geldiği ve uygulamada bu ilkeler doğrultusunda nasıl kararlar verildiği, bu kararların usul ve yasaya uygun olup olmadığı irdelenmiştir. Ayrıca sosyal hukuk devletin de vergi ilkelerinin nasıl olması gerektiği, verginin tarihsel gelişimi ve Türkiye de bugüne kadar yapılmış anayasalardaki durumu ele alınmıştır. Yine verginin aslında birçok tanımı göz önüne alındığında ve irdelendiğinde devletin egemenlik gücüne dayanarak, toplumdaki kişilerden kamu giderlerine katılımı sağlamak amacıyla almış olduğu mal ve muamelelerinin tamamı olan ekonomik değerler bütünü olduğu noktasında görüşümüz dile getirilmiştir. Yargı Kararları Işığında Anayasal Vergilendirme İlkeleri Ve Sınırları dediğimizde sadece anayasanın 73. maddesi değil aynı zamanda anayasa da yer alan diğer ilkeler de anlaşılmalıdır. Bu kapsamda sosyal ve hukuk devleti olmanın bir gereği olarak eşitlik ilkesine, eşitler arasında mali güce göre vergilendirme ilkesine, kanunilik prensibine uygun yasal mevzuat da göz önüne alınarak, herkesi kapsayıcı bir şekilde yani genellik ilkesine ve vergi adaleti ödeme gücü prensipleri ile toplumsal hayatın sınırlanabileceğini anlamamız gerekir. Aksi halde çok büyük haksızlıkların ve adaletsizliklerin olabileceği, yüksek mahkeme kararlarının bu ilkeler doğrultusunda inceleme yapması gerektiği ve asıl olanın sınırlama değil eşitlik, adalet olduğu belirtilmiştir.
Türk Medeni Kanunu'nda gaiplik

Gaiplik, yaşayıp yaşamadığı bilinmemekle beraber, ölmüş olması pek muhtemel olan kişinin durumudur. Türk Medeni Kanunu'na göre ölüm tehlikesi içinde kaybolan ya da kendisinden uzun zamandan beri haber alınamayan bir kimsenin ölümü hakkında kuvvetli olasılık varsa bu kişinin gaipliğine karar verilebilir. Türk Medeni Kanunu'nda gaiplik kararının hüküm ve sonuçlarına ilişkin olarak ayrıntılı bir düzenleme mevcut değildir. Kanun gaipliğe ilişkin maddelerinde hükümlere değinmeksizin, yalnızca ölüme bağlı hakların gaibin ölümü ispatlanmış gibi kullanılacağını belirtmiştir. Bu çalışmanın amacı gaiplik kavramını tam anlamı ile ele alan bir çalışmanın yokluğu sebebiyle konuya ilişkin temel düzenlemelerin derlemesini yapmak ve ele alınmayan hususları aydınlatmaya çalışmaktır. Bu kapsamda birinci bölümde gaiplik kurumu temel nitelikleri ile ele alınmıştır ikinci bölümde ise gaiplik kararının sonuçları incelenmiştir.
Herkesin girebileceği bir yerde bırakılmakla birlikte kilitlenmek suretiyle ya da bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında hırsızlık suçu

Hırsızlık suçu kısaca, başkasına ait taşınır bir malın, zilyedinin rızası olmaksızın bulunduğu yerden yarar sağlamak maksadıyla alınması olarak tanımlanmaktadır. Hırsızlık suçunun, herkesin girebileceği bir yerde bırakılmakla birlikte kilitlenmek suretiyle ya da bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında işlenmesi halinin, korunan hukuksal yarar, eylemin mağdur üzerinde bıraktığı olumsuz psikolojik etki, güvenlik duygusu gibi gerekçelerle kanun koyucu tarafından ağırlaştırıcı nitelikli hal olarak düzenlendiği görülmektedir. Hırsızlık suçu yeni ortaya çıkmış bir suç tipi değildir. Neredeyse insanlık tarihi kadar eski olan bu suçun tarihsel gelişimi hakkında da bilgi verilmeye çalışılmış olup, genel olarak hırsızlık suçu açıklandıktan sonra çalışmamızın konusu olan nitelikli hali üzerinde durulmuş, hem 765 sayılı Türk Ceza Kanunu hem de 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'ndaki düzenlemelere yer verilerek, Yargıtay kararları ışığında değerlendirmeler yapılmıştır. Çalışmada öğretideki farklı görüşlerle birlikte Yargıtay uygulamaları çerçevesinde konular incelenmiştir. İlk bölümde hırsızlık suçunun tanımı, korunan hukuki yarar, benzer suçlarla karşılaştırılması, tarihi gelişimi; ikinci bölümde, suçun unsurları ve özel görünüş biçimleri; üçüncü bölümde ise çalışmamızın konusu olan nitelikli halin ayrıntısıyla üzerinde durulmuştur.
Modern öncesi dönemde Osmanlı'da pederasti (1451-1839)

Tarihin başlangıcından beri genç erkekler ve erkek çocukları dönem dönem toplumsal hayat içerisinde cinsel bir obje olarak görülmüştür. Tıpta çoğu kez anormal bir cinsel davranışa dönüşen, bir yetişkinin yalnızca ya da öncelikle erkek çocuklarına duyduğu ilgi olarak tanımlanan pederasti kökleri Antik Yunan'a kadar dayanan bir ilişki biçimindedir. Antik dünyada çocukların yetişkin bir birey olmasına yardım edeceği düşünülen bu durum, tek tanrılı dinler ile birlikte dini bir günah sayılarak lanetlenmiştir. Bu çalışma Modern öncesi dönem Osmanlı hukuksal, gündelik ve edebi hayatında pederasti durumunun nasıl karşılandığı ve kayıtlara nasıl yansıdığı üzerinedir. Çalışma temel olarak üç ana bölümden oluşmaktadır. Öncelikli olarak Osmanlı öncesi ve onunla çağdaş zamanlarda etrafındaki dünyada pederasti davranışının nasıl görüldüğü anlatılmıştır. İkinci olarak farklı kaynaklardan beslenen Osmanlı hukuk sistemi içerisinde yer alan metinlerde devletin pederasti konusuna nasıl baktığı ve ne çeşit önlemler aldığı işlenmiştir. Ardından Osmanlı mahkemelerinde yaşanan ve tespit edilen çeşitli pederasti davaları incelenmiştir. Bu davalar sözlü taciz, cinsel istismara teşebbüs ve cinsel istismar davaları şeklinde ayrılmıştır. Aynı bölüm içerisinde Osmanlı hukukunun temelinde yatan adalet olgusu sonucunda suçu işleyenlerde yaşanan ayrım neticesinde pederasti suçunu işleyen devlet görevlileri, eşkıya ve suhtelerin davaları incelenmiştir. Son bölümde ise Osmanlı edebiyatında genç erkeklere ve erkek çocuklarına yönelik ilginin nasıl yansıdığı anlatılırken, son olarak Batılı seyyahların gözünden Osmanlı'da pederastinin nasıl görüldüğüişlenmiştir.
Tıbbi uygulama hatalarında bilirkişilik

Yargılama sürecinin doğru ve güvenilir olması yanı sıra tüm yargılama ilkelerinin korunmasını sağlamak hakimin görevidir. Hakim bu görevi yerine getirirken yargılamaya konu olan olay ya da olguyu belirleyip olaya uygun hukuk kuralını işletmelidir. Kimi zaman hakimin dava konusunu belirleyebilmesi için yaşam tecrübesi ve sahip olduğu genel bilgiler yeterli gelmez. Bu durumda gerekli teknik bilgiye sahip bilirkişilerden yardım alır. Tıbbi uygulama hatası davalarında bilirkişiye başvurmak neredeyse kaçınılmazdır. Böyle bir davada, yapılan tıbbi uygulamanın hatalı olup olmadığı konusunda görüş bildirecek kişi, söz konusu uygulama alanında uzman olan hekim ya da sağlık çalışanıdır. Sağlıkla ilgili olarak özel yasal düzenlemelerin bulunmadığı Türk hukukunda, bilirkişilik ile ilgili genel hüküm ve düzenlemeler tıbbi bilirkişiler için de geçerlidir. Bu çalışmada bilirkişilik ile ilgili genel hukuki bilgilerin ardından tıbbi uygulama hatası ve ilgili kavramlar hakkında bilgilere yer verilmiştir. Son olarak örnek kararlar üzerinden tıbbi uygulama hatası davalarındaki bilirkişi raporları incelenmiş, belirlenen sorunlar sıralanmış ve çözüm önerileri sunulmuştur.
İhtiyati hacizin 6183 sayılı kanun ile icra iflas kanununa göre karşılaştırılması

Haciz davaları, günümüz ekonomik koşulları göz önüne alındığında dünya genelinde en sık karşılaşılan davaların başında gelmektedir. Bu sebeple de haciz davalarına yönelik birçok kanuna ve güncellemeye rastlanmaktadır. İhtiyati haciz davaları ise görece daha az karşılaşılan ama azımsanmayacak düzeyde olan davalardır. Bu davaların sonuca bağlanmasına yönelik ise icra iflas kanunu ve 6183 Sayılı Kanun'da yararlanılmaktadır. Bu iki kanunun da davayı sonuca bağlama kapsamına sahip olması yorumsal farklılıkların yaşanmasına yol açmaktadır. Bu doğrultuda çalışma kapsamında ihtiyati haciz kavramından ve her iki kanuna göre kapsamından bahsedilmiştir. Çalışmanın ilk bölümünde ihtiyati haciz kavramının tanımına, yasal kaynaklarına ve 6183 Sayılı Kanun kapsamındaki yasal düzenlemelere yer verilmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde bu kez İcra İflas Kanunu kapsamında ihtiyati haciz kavramı ele alınmış, iki kanun arasındaki farklılıklara ve benzerliklere yer verilmiştir. Çalışmanın üçüncü ve son bölümünde ise mahkeme örneğine yer verilerek çalışma tamamlanmıştır.
Çalışma koşullarında değişikliğin iş ilişkisine etkisi

İş hayatının sürekli bir değişim ve yenilik içinde olduğu kaçınılmaz bir gerçektir. Durağan olmayan ve her geçen gün hareketliliğini arttıran iş piyasaları bunu gerektirmektedir. Böyle bir ortamda da iş hayatının vazgeçilmez iki süjesi olan işçi ve işveren tarafının değişikliklerden etkilenmesi kaçınılmaz olacaktır. Gerçekten, işletmesinin piyasada ayakta kalabilmesi ve devamlılığını sağlayabilmesi yükünün altında olan işverenin aynı zamanda üretiminin karşılığında da kar elde etmelidir. Bunun karşılığında ise bedeni veya fikri emeğini ortaya koyan, işverenin kendisine verdiği işin karşılığında geçimini temin eden işçinin işe muhtaç ve zayıf konumu iş hayatında yaşanan değişiklikler karşısında korunmasını gerektirmektedir. İş hayatının vazgeçilmesi olan değişiklikler ve bunun iş ilişkisinde yarattığı sorunları gören Kanun Koyucu, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesi ile mevzuatımıza çok önemli bir yenilik kazandırmıştır. Bu maddeye göre işçi ve işveren tarafının oluşturduğu iş ilişkisinde yapılmak istenen değişiklik bir prosedüre bağlanmıştır. Bu düzenleme ile artık işverenler iş ilişkisinin tabi olduğu çalışma koşullarını kafalarına estiği gibi tek taraflı olarak değiştiremeyecekler ve Kanun'un 22. maddesinde düzenlenen şartlara göre değişiklik yapmak zorunda kalacaklardır. Aksi durumda ise yapacakları değişiklik işçiyi bağlamayacak ve geçersiz değişikliğin hukuki sonuçlarına maruz kalacaklardır. 'Çalışma Koşullarında Değişikliğin İş İlişkisine Etkisi' konulu yüksek lisans tez çalışmamızda çalışma koşullarında yapılmak istenen değişikler, değişiklik prosedürü ve değişikliğin iş ilişkisi üzerine oluşturduğu sonuçlar incelenmiştir.
Anonim ortaklık genel kurulunda oy hakkının kullanılmasında sınırlamalar

Anonim ortaklıklarda genel kurul kararları, pay sahiplerinin kullandıkları oyların bir araya gelmesi sonucunda oluşmaktadır. Bu nedenle oy hakkı, büyük önem kazanmaktadır. Oy hakkının önemini göz önünde bulunduran kanun koyucu, Türk Ticaret Kanunu'nun 373. maddesinin I. fıkrasında, her payın sahibine en az bir oy hakkı vereceğini emredici bir biçimde düzenlemiştir. 385. maddenin II. fıkrasında ise oy hakkının, pay sahibinin rızası olmaksızın ortadan kaldırılamayan veya sınırlandırılamayan bir müktesep hak olduğu ifade edilmiştir. Oy hakkını güvence altına alan bu hükümlerden kanun koyucunun bu hakka son derece önem verdiği anlaşılmaktadır. Bununla birlikte kanun koyucu, bir takım maddi ve kişisel koşulların varlığı durumunda, pay sahibinin oy hakkını kötüye kullanması olasılığını göz önünde bulundurarak, pay sahibinin ortaklık iradesinin belirlendiği genel kurul kararlarının oluşumuna katılmasını doğru bulmamış ve oy hakkının kullanılmasına bazı sınırlamalar getirmiştir. Pay sahibinin oy hakkından yoksunluğuna yol açan bu kanuni sınırlamalar, Türk Ticaret Kanunu'nun 291, 329 /III ve 374. maddelerinde emredici bir şekilde düzenlenmiştir. Pay sahibinin en temel haklarından biri olan oy hakkını kullanamaması sonucunu doğuran bu düzenlemelerin istisnai nitelikte olduğu ve sınırlayıcı bir biçimde sayıldığı kuşkusuzdur. Kanuni sınırlamaların dışında, oy hakkının kullanılmasına iradi sınırlamalar da getirilebilir. İradi sınırlamalar, ortaklık esas sözleşmesi ile veya oy sözleşmeleri ile getirilebilmektedir. Esas sözleşmesel sınırlamalar, oy hakkının müktesep ve vazgeçilmez niteliğinden dolayı oy hakkının özüne dokunmamak koşuluyla geçerlidir. Pay sahiplerinin kendi aralarında veya üçüncü kişilerle yapacakları oy sözleşmeleri ile pay sahipleri oylarını belli bir yönde kullanmak, kullanmamak veya oy kullanırken çekimser kalmak taahhüdü altına girerler. Ancak oy sözleşmeleri, yalnızca sözleşmenin tarafları bakımından bağlayıcıdır. Bu nedenle pay sahipleri, oy sözleşmesindeki taahhütlerine aykırı yönde oy kullansalar dahi, kullanılan oy geçerli olacaktır.
TBK 347. maddesi kapsamında kiralayanın tahliye hakkı

Konut ve çatılı iş yerlerine ilişkin kira sözleşmelerinde belirli sürenin bitmesine en az on beş gün kala kiracı fesih bildiriminde bulunmaz ise sözleşme bir yıl daha uzayarak belirsiz süreli kira sözleşmesine dönüşecektir. 6098 sayılı Türk Borçlar 347. Maddesine göre kira süresinin sona ermesine ilişkin olarak 'Konut ve çatılı işyeri kiralarında kiracı, belirli süreli sözleşmelerin süresinin bitiminden en az 15 gün önce bildirimde bulunmadıkça, sözleşme aynı koşullarla 1 yıl uzamış sayılır. Kiraya veren sözleşme süresinin bitimine dayanarak sözleşmeyi sona erdiremez. Ancak 10 yıllık uzama süresi sonunda kiraya veren, bu süreyi izleyen her uzama yılının bitiminden en az 3 ay önce bildirimde bulunmak koşuluyla, herhangi bir sebep göstermeksizin sözleşmeye son verebilir. Belirsiz süreli kira sözleşmelerinde, kiracı her zaman, kiraya veren ise kiranın başlangıcından 10 yıl geçtikten sonra, genel hükümlere göre fesih bildirimiyle sözleşmeyi sona erdirebilirler. Genel hükümlere göre fesih hakkının kullanılabileceği durumlarda, kiraya veren veya kiracı sözleşmeyi sona erdirebilir.' hükmü yer almaktadır. Bu hüküm gereğince belirli süreli sözleşmeyi sona erdirme hakkı yalnızca kiracıya tanınmış bir haktır. Yasal süre içerisinde kiracı tahliye edeceğini bildirmemiş ise kira sözleşmesi bir yıl daha uzayacaktır. Ancak 10 uzama yılının sonunda kiraya veren üç ay öncesinden yazılı olarak bildirimde bulunmak şartıyla herhangi bir haklı sebep göstermeksizin bu hüküm gereğince kiralananın tahliyesini talep edebilecektir. Bu madde hükmü çok eleştirilmekle birlikte bazı eleştirilerin salt kiracıyı koruma amacından ayrılmamak adına yapılmış olmasından dolayı bu görüşlere katılmamaktayım. Kanun koyucu bu hükümle kiracı ile kiralayan arasında denge kurmayı ve ekonomik döngüyü dolayısıyla kamu düzenini korumayı amaçlamaktadır.
Kat irtifakı

Geçmişten günümüze kadar insanların konut veya işyeri ihtiyaçları sürekli artış göstermiştir. Bu ihtiyaçlara cevap vermek için hukuk sistemlerinde çeşitli çareler aranmıştır. Özellikle hızlı nüfus artışı, arazi fiyatlarının ve inşaat maliyetlerinin sürekli artış göstermesi, ülkeleri çok katlı yapılara ilişkin kanuni düzenlemeler yapmaya yönlendirmiştir. Bu kanuni düzenlemelerden en çok öne çıkanlar kat mülkiyeti ve kat irtifakıdır. Kat irtifakı ve kat mülkiyeti 634 Sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu ile ülkemizde yürürlüğe girmiştir. Kat irtifakı, henüz yapılan veya ilerde yapılacak olan kargir nitelikteki bir yapının, ayrı ayrı ve başlı başına kullanılmaya elverişli bağımsız bölümleri üzerinde kurulan, arsa payına bağlı bir irtifak çeşididir. Kat irtifakı sahipleri yapı tamamlandıktan sonra kat mülkiyetine geçişi talep edebilecektir. Yani kat irtifakı, kat mülkiyetine geçilmesi için zorunlu olmayan bir geçiş aşaması niteliğindedir. Bu kurum, hak sahiplerine, daha yapı inşa aşamasında iken ya da hiç inşasına başlanmadan, ayni bir güvence sağlamaktadır. Bu çalışma kat irtifakının kurulması, kat irtifakı sahiplerinin hak ve yükümlülükleri, kat irtifakının yönetimi ve kat irtifakının sona ermesi konularını içermektedir. Bu çalışma ile kat irtifakının kuruluşundan sona ermesine kadar olan aşamada, uygulamada ortaya çıkan problemlere çözüm önerileri sunmak amaçlanmaktadır. Bu problemlere kanun hükümleri, doktrin görüşleri ve yargı kararları doğrultusunda cevap verilmeye çalışılmıştır.
Ulusalüstü İnsan Hakları Hukukunda, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi içtihatları ekseninde toplantı ve gösteri yürüyüşü özgürlüğü ve Türkiye örneği

Çalışmamızın konusunu oluşturan toplantı ve gösteri yürüyüşü özgürlüğü, demokratik toplumların vazgeçilmezi konumundaki düşünceyi açıklama ve ifade özgürlüğü ile yakından ilgilidir. Kişiler, toplantı ve gösteri yürüyüşleri sayesinde, belirli bir amaç ve ortak menfaatler doğrultusunda bir araya gelir ve bazı konularda düşüncelerini başkalarına aktararak kamuoyu oluşturmaya çalışır. Çalışmamızın amacı, toplantı ve gösteri yürüyüşü özgürlüğünün AİHS boyutlarıyla incelenmesi ve Türkiye'nin bu konuda ihlalci bir devlet olup olmadığını tespit etmektir. Bu doğrultuda, AİHM'nin toplantı ve gösteri yürüyüşü özgürlüğü hakkında verdiği kararlar incelenmiş ve Türkiye'nin toplantı ve gösteri yürüyüşü özgürlüğü bağlamında ihlalci bir ülke olduğu sonucuna varılmıştır. Nitekim AİHM'nin 1959- 2013 yılları arasında, 11. madde kapsamında verdiği 151 ihlal kararının 61'i Türkiye aleyhindedir. Verilen ihlal kararlarında öne çıkan hususlar; kolluk güçlerinin sabırsızlığı, orantısız güç kullanımı, kamu makamlarının hoşgörü eksikliğidir. AİHM, toplantı ve gösteri yürüyüşü özgürlüğü ile ilgili önüne gelen uyuşmazlıklarda, ilk olarak, müdahalenin yasal dayanağının olup olmadığı incelemekte, sonrasında ise bu müdahalenin 11. maddede belirtilen meşru amaçları taşıyıp taşımadığını tespit etmektedir. Son aşama olarak, AİHM, bu müdahalenin demokratik bir toplumda gerekli olup olmadığını araştırmaktadır. Türkiye aleyhine verilen birçok ihlal kararında, kolluk güçlerince yapılan müdahalelerin, yasal dayanağı olduğu ve meşru amaç taşıdığı belirtilmesine rağmen, demokratik toplumlarda olmaması gerektiği sonucuna varılmıştır. O halde, toplantı ve gösteri yürüyüşü özgürlüğünün bir ülkede tam anlamıyla yerleşebilmesi için hem devletlere hem de kolluk güçlerine büyük görevler düşmektedir.
Genel ahlaka ilişkin kabahatler

Bu tez, Türk Ceza Kanunu'nda düzenlenmiş olan genel ahlaka ilişkin kabahatleri konu almaktadır. Bu kabahatlerden sarhoşluk ve kumar suçlarının özellikle tahlil edilmesi düşünülmektedir. Genel ahlaka ilişkin kabahatler; kültürel yozlaşma, medyanın olumsuz tesirleri, eğitimsizlik ve ekonomik yetersizlik gibi birçok sebepten kaynaklanarak, çok sık rastlanılan suç konularından biri olmuştur. 5237 sayılı yeni Türk Ceza Kanunu'nda da 'genel ahlak' olgusu ihmal edilmemiş ve kısmen farklı bir içerikle de olsa 'genel ahlaka ilişkin suçlar' bölümünde düzenlenmiştir. Tez, dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, ceza hukuku ile ahlak arasındaki ilişki ve ceza kanunumuzun ahlak anlayışı değerlendirilecektir. İkinci bölümde, sarhoşluğun çeşitleri ve sarhoşluk halinde işlenen suçlarda isnad yeteneği ve kusurluluk incelendikten sonra, bir kabahat olarak sarhoşluk suçu ve suçun hukuki konusu, unsurları tahlil edilecektir. Üçüncü bölümde ise kumar oynamak ve oynatmak fiillerinin, Türk Ceza Kanunu'ndaki tarif çerçevesinde ele alınması düşünülmektedir. Son bölümde, kanundaki diğer iki genel ahlaka ilişkin kabahate kısaca değinilmesi planlanmaktadır.