turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
From the Korean War to the Gulf Crisis: A study of the evolution of United Nations Peacekeeping (1950-1991)

Milletler Cemiyeti'nin dünya barışının ve güvenliğinin sağlanmasında başarısız olması sonucunda İkinci Dünya Savaşı'nın müttefik devletleri dünya barışı ve güvenliği konularında daha etkili ve güçlü olabilecek bir uluslararası organizasyon yaratma çabası içine girdiler. Böylece 1945'te Birleşmiş Milletler kuruldu. Dünya barışı ve güvenliğinin sağlanması için Birleşmiş Milletler'in öngördüğü sistem Milletler Cemiyeti'nin sistemiyle benzerlik gösterse de bu defa uluslararası barış ve güvenliği igilendiren konularda karar verme yetkisi daha küçük bir merciye, Güvenlik Konseyi'ne verilmişti. Fakat Birleşmiş Milletler'in zorlayıcı önlemlere başvurduğu Kore Savaşı göstermiştir ki Birleşmiş Milletler'in Anayasasında öngörülen kollektif güvenlik sistemi Soğuk Savaş nedeniyle gelecekte işlemez olacaktır. Böylece, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyindeki çıkmazın üstesinden gelmek ve temel sorumluluğu olan uluslararası barış ve güvenliği sağlamak için barışı koruma harekatları düzenlemiştir. Barışı koruma harekatları Birleşmiş Milletler Anayasasında yer almamış Güvenlik Konseyindeki çıkmaza bir tepki olarak ortaya çıkmıştır. Soğuk Savaş süresince barışı koruma harekatlarının görevi yerel veya bölgesel çatışmaların iki süper gücü karşı karşıya bırakacak şekilde büyümesine meydan vermemekle sınırlı olsa da 1980'lerin sonlarında Soğuk Savaş gerginliklerinin yumuşamasıyla birlikte barışı koruma harekatları yeni sorumluluklar üstlenmişlerdir. Güvenlik Konseyinde iki süper gücün işbirliği sayesinde kırk yıl sonra ilk defa zorlayıcı önlemler kullanılmış ve Irak'ın Kuveyt saldırısı geri püskürtülmüştür. Böylece, Soğuk Savaş'ın bitmesiyle birlikte iki süper güç tekrar işbirliği içine girmiştir ki bu da uzun süreden beri devam eden çatışmalara son vermek için çok boyutlu barış harekatlarının düzenlenmesini sağlamıştır.
Orta Asya'da radikal islam hareketi ve terörizm

11. Eylül Saldırılarından sonra Terörizm hakkında uluslararası bir mesele olarak 'İslami Terörizm'e yoğunlaşılmıştır. Bu nedenle Batılılar ve ABD, El-Kaide, Özbekistan İslami Hareketi gibi uluslararası İslami Terör Örgütlerinin faaliyetini dünya gündemine getirip insanlaın dikkatlerini bu gruplara çekmiştir. Dolayısıyla, bu tez İslam Fundamentalizmi'nin gelişmesi ve bu kavramın Terörizm arası fonksiyonel ilişkisini, özellikle de Orta Asya bölgesinde yaşayanları etkileyen hareket oluşunu objektif bir şekilde incelemiştir. Hatta, bu araştırma çerçevesinde Arap dünyasından farklı olan Orta Asya İslamı'nın özel belirleyicisi ve bölgedeki faal olan İslam Fundamental Hareketi ile Terörizm arası fonksiyonel ilişkiler de ele alınmıştır.
The role of IRENA in global renewable energy policies

Yenilenebilir enerjinin, çevresel, sosyolojik ve ekonomik üstünlükleri nedeniyle daha sürdürülebilir bir dünya oluşumuna önemli katkılar sağlayacağı bilinmektedir. Bu durum göz önüne alındığında fosil kaynakların egemen olduğu enerji sisteminden, yenilenebilir enerji ağırlıklı bir sisteme geçiş kaçınılmazdır. Ancak, günümüzde tüketilen birincil enerji kaynaklarının sadece yüzde 10 ,4'ü yenilenebilir kaynaklardan hidroelektrik dahilsağlanmaktır. Bu kaynakların dünya enerji sepeti içinde egemen olması için uluslararası politika ve kararlı uygulamalarla uzun bir süreye ihtiyaç duyulmaktadır. Devletler uluslararası yapının temel aktörleridir ve yenilebilir enerji politikaları konusunda asıl karar vericilerdir. Bunun yanı sıra, uluslararası organizasyonlar da yenilenebilir enerji konusunda yeni normlar oluşturarak devletlerin politikalarında içselleştirmeye ve yeni kimlik oluşturmaya neden olabilmektedirler. Bu çerçeveden bakıldığında, Uluslararası Yenilebilir Enerji Ajansı'nın küresel çaptaki yenilenebilir enerji politikalarında söz sahibi olması beklenir. Bu çalışma, IRENA'nın yenilebilir enerji politikalarındaki rolü ile devletler ve diğer uluslararası organizasyonlarla olan etkileşimini incelemektedir. Çalışmada ilk olarak, uluslararası toplumun dünya çapında yenilenebilir enerji yönetimi oluşturma çabaları ile IRENA'ya giden yol incelenmiştir. Daha sonra, Ajans'ın, kuruluşundan günümüze kadar geçen 10 yıllık süre içinde gerçekleştirdikleri girişimler ayrıntılarıyla incelenmiş ve sosyal inşacılık yaklaşımıyla IRENA'nın yenilenebilir enerji konusunda norm ve kimlik oluşturma süreçleri incelenmiştir. Çalışma sonunda kısa süreli varlığına rağmen IRENA'nın norm oluşturma aşamasındaki çabaları başarılı bulunmuştur, ancak oluşturulan normları geniş bölgelere yaymak için girişimlerini herhangi bir gelişmişlik sınıflaması yapmadan tüm dünyada eşit olarak sürdürmesi gerekmektedir. Günümüz dünyasında hemen her ülkenin yenilenebilir enerji politikasını iyileştirmeye ihtiyacı bulunmaktadır. Ancak bu şekilde, normların içselleştirilmesi ve yenilebilir enerji konusunda devletlerin ortak bir kimlik oluşturması mümkün olabilecektir.
Taft's open door policy to the Near East: Dollar Diplomacy practices in the Ottoman Empire

Bu tez çalışması Amerika Birleşik Devletleri'nin, Başkan William Howard Taft dönemindeki Dolar Diplomasisi'ni ve bu diplomasinin Osmanlı İmparatorluğu'ndaki uygulamalarını incelemektedir. Amerika Birleşik Devletleri Osmanlı Parlamentosu'nun ikinci kez açılışına kadar (1908) bu ülke ile ekonomik ve diplomatik ilişkilerini geliştirme çabası içerisinde değildi. Buna reğmen, İkinci Meşrutiyet'in ilanı ve yeni parlamenter sistem Amerikan Hükümeti'nin bu bölgeye ilgisini çekti. Bu yeni devlet yapısının da modernleşme adına çeşitli alanlarda Amerikan kurumlarına ve Amerikan ortaklığına daha açık ve kabullenici olacağı düşünüldü. Bu dönemde, Amerika Birleşik Devletleri bu bölgedeki Amerikan girişimlerini destekleyerek Osmanlı İmparatorluğu ile ekonomik, diplomatik ve ticari ilişkilerini geliştirmeye başlamıştır. Taft'ın başkanlığında Amerikan dış politikası, Amerikan ticari çıkarlarının, Amerikan kuruluşlarının, yatırımlarının ve ticaretinin teşviki ile, dünyanın dört bir yanında desteklenmesine ve korunmasına ağırlık vermiştir. Başkanlıktaki kısa döneminde Taft, Dolar Diplomasisi olarak adlandırılan bu politikayı Orta Amerika ülkeleri ve Çin'in yanı sıra Osmanlı İmparatorluğu'nda da sürdürmeye önem vermiştir. Nihayetinde bu politika Amerikan girişimlerini Osmanlı İmparatorluğu'nda yeterince artıramadığından, büyük bir başarı elde edememiştir. Yine de bu dönem, iki ülke arasındaki ekonomik ve ticari ilişkilerde yeni bir sayfa açmış ve önemli gelişmelere sahne olmuştur. Dolar Diplomasisi'nin uygulamaları olarak, Amerikan şirketleri bu bölgeye akın etmiş ve Amerikan Dış İşleri Bakanlığı'nın da yardımlarıyla bazı imtiyazlar elde etmişlerdir.
Avrupa Birliği'nin enerji sorunsalında yenilenebilir enerji kaynaklarının yeri ve geleceği

1970'li yıllardan itibaren yenilenebilir enerji kaynakları ile ilgili dünyada ciddi bir hareketlenme başlamıştır. Özellikle Avrupa Birliği ülkeleri bu konuda başı çekmektedir. Ülkeler yenilenebilir enerji kaynaklarından belli bir oranda ihtiyaçlarını karşılayabilmek için hedefler koymuşlardır. Öngörülen hedeflere ulaşmak için ülkelere çeşitli destek ve teşvik politikaları uygulanmıştır. Bu çalışmada Avrupa Birliği üye ülkelerinin yenilenebilir enerji kaynaklarının mevcut üretim ve kurulu kapasiteleri verilmiştir. Bu veriler hidrokarbon kaynaklarıyla kıyaslandığında küçük bir pay olarak kalmaktadır. Fakat yenilenebilir enerji kaynaklarının günden güne üretim ve kullanımında artış görülmektedir. Bu artışın sağlanması Avrupa Birliği enerji politikaları aracılığıyla yapılmaktadır. Çalışmada bu politikaların içeriğinden ve uygulanmasından detaylı olarak bahsedilmiştir. Yenilenebilir enerji kaynakları gelecek için hem alternatif enerji niteliğinde hem de çevreci bir özelliğe sahip olması açısından önem arz etmektedir.
The control of mergers and acquisitions in EU and Turkish Competition Law

Bu tezin amacı, birleşme ve devralmaların gerçekleştirilmesindeki temel etkenleri özellikle küreselleşmenin bu türemiş stratejileri üzerindeki etkisine değinmek suretiyle incelemek ve birleşmelerin kontrolüne ilişkin kuralların Türkiye'deki uygulamasını hem AB hem de Merkezi ve Doğu Avrupa Ülkelerinin kuralları ile karşılaştırmalı olarak analiz etmektir. Böylece, Türk mevzuatının Toplulukmüktesebatı ile ne ölçüde uyumlu olduğunu ve AB üyelik sürecinin gerek Türkiye'de gerekse söz konusu eski aday ülkelerde birleşmelerin kontrolüne ilişkin kurallarıngetirilmesinde aynı etkiye sahip olup olmadığını değerlendirmektir.
Dış politikada değişim: AKP dönemi Türk dış politikası

AKP'nin 2002 yılında iktidara gelmesiyle birlikte Türk dış politikasında önemli değişimler yaşanmaya başlamıştır. Söz konusu değişimler, AKP dönemine kadar Batıcı ve statükocu bir eksende şekillenen Türk dış politikasının bu dönemde yeni bir yönelim edindiğine dair iddiaların gündeme gelmesine neden olmuştur. Ayrıca bu durumun ortaya çıkmasında Soğuk Savaş sonrası dönemin getirdiği fırsatların yanı sıra AKP yönetiminde elde edilen ekonomik büyüme ve görece siyasi istikrar ortamının da etkisi olmuştur. Türkiye bu dönemde aktif ve çok yönlü dış politikasıyla genişleyen imkanlarından maksimum düzeyde faydalanmak istemiş ve böylece bölgesinde söz sahibi olan önemli bir güce dönüşmeyi hedeflemiştir. Bu çalışma, Türk dış politikasında yaşanan bu değişimin mevcut yazında belirtildiği gibi eksen kayması boyutuna ulaşıp ulaşmadığını tartışmayı amaçlamaktadır. Bu noktada bir sonuca varabilmek için Charles F. Hermann'ın dış politika değişiminin boyutu ile ilgili ortaya koyduğu dört aşamalı değişim tipolojisinden yararlanılmıştır. Böylelikle söz konusu değişimin eksen ya da yönelim değişiminden ziyade aslında bir program değişikliğini yansıttığı sonucuna varılmıştır.
A critical analysis of Turkey's search for decreasing energy dependency under AKP governments

Bu çalışmanın amacı, günümüz dünyasında ülkelerin aralarındaki rekabet ve yükselen nüfus sayesinde her gün artan enerji talebinin ve enerji üretiminin AKP dönemindeki durumunu incelemek ve gelişmiş ülkelerin üretimiyle kıyaslamaktır. Günümüz dünyasının işlemesini sağlayan enerjinin tedarik güvenliğinin sağlanması, enerji talebinin her geçen gün artması ve enerji kaynaklarının kısıtlı bölgelerde bulunması gelişmiş ülkelerin enerji üretiminde bağımlılıklarını düşürmeleri için yeni arayışlara girmelerini sağlamaktadır. Bu yüzden, birçok gelişmiş devlet, iç üretimde güvenliği sağlamak ve fosil yakıtların üçte ikisine sahip Avrasya ülkelerine olan bağımlılığı düşürmek için alternatif enerji üretim metodlarına başvurmaktadır. Bir başka deyişle, bu ülkeler, Avrasya ülkelerine karşı ekonomik ve politik bağımlılıklarını düşürmeye çalışmaktadır. Bu bağlamda, bu çalışma, AKP hükümetleri döneminde gelişen ekonomisi, sanayisi ve artan nüfusuyla enerji talebi artan Türkiye'nin enerji bağımlılığını ve enerji üretimini incelemektedir. 2002 yılında AKP'nin iktidara gelmesiyle birlikte enerji talebi artan Türkiye'nin enerji üretimi, kaynak bakımından aynı kaderi paylaştığı Almanya ve dünya enerji pazarlarına yön veren Rusya ve ABD gibi ülkelerle kıyaslanmıştır. Rusya'nın geliştirdiği neo-avrasyacılık politikasına karşın Almanya'nın geliştirdiği yenilenebilir enerji politikasının ve ABD'nin uyguladığı enerji üretiminde çeşitlendirme politikaları, Türkiye'nin üretim politikalarıyla kıyaslanmış ve AKP hükümetleri döneminde, ekonomik gelişmeyle doğru orantılı olarak enerji bağımlılığının da arttığı bu tezde ispatlanmıştır.
Ermeni sorununun Ermenistan'ın dış politikasına etkisi

Ermenistan'ın dış politikasının ana aktörleri olan soykırım, diaspora, Karabağ ve Ermenistan'ın diğer ülkelerle ilişkileri ortaya konulmuştur. Çalışmanın ana bölümüne geçmeden önce Ermenistan tarihine, Osmanlı İmparatorluğu'ndaki Ermenilere, tehcire, Ermenistan'ın nasıl bir devlet olduğuna yer verilmiştir. Ermeni sorununda soykırım ve diasporanın Ermenistan'ın komşu ülkelerle, bölge ülkeleriyle ve dış güçlerle nasıl etki içinde olduğundan bahsedilmiştir. Ermeniler soykırım yapıldı iddiasıyla kendilerine tazminat ödenmesi ve toprak verilmesi talebinde bulunarak, Türkiye ile Ermenistan arasındaki sorunu uluslararası gündeme taşımaya çaışmaktadırlar ve komşusu olan Türkiye'yle ilişkilerini olumsuz etkilemektedir. Ayrıca Karabağ sorununu da dış politikasının merkezi haline getirmeye çalışmaktadır. Çalışmada, Ermenistan'ın diasporayı, dış politikasında nasıl bir araç olarak kullandığı ülkeler bazında tek tek incelenerek anlatılmıştır. Ermenistan'ın komşu ülkeleri haricinde bölge ülkesi olan Rusya'ya büyük ölçede bağlı olduğu gözlenmiştir. Türkiye-Ermenistan ilişkisinde ise Türkiye ne kadar olumlu adım atmaya çalışmada Ermenistan'ın izlediği politikalar yüzünden iki ülke arasındaki gerginlik imzalanan protokkolle de çözülememiştir. Ermenistan komşusu Azerbaycanla olan ilişkisinde Karabağı sadece Azerbaycan'a karşı değil uluslararası gündeme taşıyarak da büyük bir problem oluşturmuştur. Ermenistan izlediği bu dış politikadan dolayı, dünyaya açılma kapısı olan komşusu Gürcistan'a ekonomisi açısından ihtiyaç duymaktadır. Ermenistan komşularına karşı izlediği dış politikalar yüzünden karşılıklı güvene dayalı bir ilişki kuramamaktadır. Ermenistan sadece komşu ülkeleriyle değil Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa Birliğiyle de ilişkilerini de karşılıklı çıkara dayandırmaktadır. Tezin asıl argümanı, kapalı bir coğrafyaya sahip olan Ermenistan'ın komşu ülkelerle sorunlarını uluslararası boyuta taşıyarak dış politikasını nasıl olumsuz hale getirdiğidir. Ermenistan denize çıkışı olmamasının yanı sıra, ticaretteki bağımlılığla da ve uyguladığı dış politikalarla da özgürlüğünü bir kat daha sınırlandırdığı gözlenmiştir.
Değişen Dünya düzeninde Nijerya dış politikası

Nijerya dış politika tarihini başlıca iki döneme ayırabiliriz. 1960'tan devrildiği 1966'ya kadar süren sivil yönetim 'tutucu' ve ihtiyatlı olarak adlandırılır. 1966'da hükümetin askerler tarafından devrilmesi ve bunu takip eden iç savaş sırasında Nijerya çok büyük bir siyasal ve ekonomik değişikliğe uğradı. Bunun dış politikada da uzantıları oldu. En önemli değişim liderlikte gerçekleşti. Cumhuriyetin ilk yıllarında Nijerya dış politikasının tutucu ve Batı yanlısı olduğu söylenebilir. Fakat 1970'teki iç savaştan sonra Nijerya dış politikası değişmiş ve daha aktif hale gelmiştir. Afrika gelişmeleri Nijerya dış politikasında daha merkezi bir yer edinmeye başlamış ve dış politikanın yönelimini belirleyen bir faktör olmuştur. Eğer yeni yöneticiler kurulu modeli sürdürürlerse Nijerya dış politikasının geleceği açıktır. Bu model Nijerya'nın Batı Afrika'da, Afrika'da ve Üçüncü Dünya'daki gelişmeler de etkili bir rol oynadığı aktif bir devlet modelidir.
An analysis on the constitutionalization of the European Union legal order in the light of the European Court of justice case law

Avrupa Birliği hukuku düzeni kavramı, genel anlamındaki devlet kavramından ve uluslararası kurum anlayışından farklılık göstermektedir. Avrupa Birliği, kuruluş andlaşmalarıyla ve Avrupa Birliği Adalet Divanı kararlarıyla uluslararası alana yeni bir anlayış getirmektedir. Avrupa Birliği'nin ulus üstü ve üstün olma karakteri, Üye Devlet hukuk düzenlerinde Avrupa Birliği kurumlarının tasarruflarının doğrudan uygulanması ile münhasır yetki ve yetkinin en uygun seviyede kullanımı ilkeleri, Avrupa Birliği'nin anayasal hukuk düzenini göstermektedir. Avrupa Birliği hukuk düzeni, uluslararası kurumların hukuk düzenlerinden farklı olarak, sadece Üye Devletler için değil bireylerine de haklar yaratıp sorumluluklar yüklemektedir. Adalet Divanı, AB hukuk düzeninin, Üye Devletler hukuk düzenlerinden üstün olduğunu kararlarıyla dile getirmiş ve yerleşik içtihadı ile bu ilkeyi topluluk hukukunun temel ilkeleri arasına almıştır. Böylece Divan, gerek Üye Devletlerin ve gerekse AB kurumlarının AB hukuk düzenine aykırı işlem ve eylemleri üzerinde yargı denetimini yaparak gerekli yaptırımları uygulamaktadır. Üye Devletlerin ulusal egemenliğine ters düşen bu durum, Üye Devletlerin üst mahkemeleri önünde birçok defa tartışılmıştır. Her ne kadar Adalet Divanı bu konuda son sözü söylese de ulusal hukuk, Birlik hukuk hükümlerine aykırı olduğu durumlarda hangi hukuk düzeninin uygulanacağı konusunda Divan kararları ile Üye Devletlerin üst mahkemelerinin verdiği kararlar arasında çelişki olduğu gözlenmektedir. Tezimde, Adalet Divanı kararları ışığı altında AB hukuk düzeninin anayasallaşması ve Üye Devletlerin anayasallaşma sürecine reaksiyonları üzerine detaylı analiz yapmaya çalıştım.
Uluslararası antlaşmalar hukukunda jus cogens kurallar

Örf ve adet hukuku kurallarından hareketle uluslararası hukukun sorumluluğu, uluslararası toplumun tamamı için geçerli olan ortak bağlayıcı kuralları oluşturmak ve uluslararası toplumun bu kurallara kendisini bağlı hissetmesini sağlamaktır. Bu sorumluluk, uluslararası hukukun geleneksel kurumlarının yeniden ele alınmasını ve toplumun temel değerlerinin korunmasına yönelik adımların geliştirilmesini zorunlu kılmaktadır. Uluslararası hukuk, uluslararası sistemde yer alan devlet ya da devlet dışı unsurların çıkarlarından ziyade, uluslararası toplumun çıkarlarının ve değerlerinin daha öncelikli korunmasını amaçlamaktadır. Bu amaç doğrultusunda, üstün/öncelikli niteliğini, uluslararası toplumun temel değerlerinden alan jus cogens kurallar, uluslararası antlaşmalar hukukunun önemli bir argümanı olarak, Birleşmiş Milletler Antlaşmalar Hukuku Konferansı ve bu konferans sonucunda kabul edilen, 1969 Viyana Antlaşmalar Hukuku Sözleşmesi ile uluslararası pozitif hukuktaki yerini almıştır. 1969 Viyana Antlaşmalar Hukuku Sözleşmesi'nin 53. Maddesinde düzenlenen jus cogens normların, diğer normlar üzerindeki hakim niteliği vurgulanmıştır. Otoriter normlarla çatışan antlaşmaların, geçersiz/butlan olduğuna ve otoriter bir normun, uluslararası toplum tarafından tanınması gerektiğine açıklık getiren 53. Madde, normun ilga/kısmi yürürlükten kaldırmaya izin vermediğini ve sadece genel uluslararası hukukun aynı karaktere sahip müteakip bir normu ile değiştirilebildiğini de belirtmektedir. Dolayısıyla bu normlar, otoriter normlarla çatışan eylemleri geçersiz kılarak, hiyerarşik sıralamanın en üstünde yer aldıklarını göstermektedirler. Uluslararası toplumun çıkarlarını koruyan ve otoriter normlar olarak adlandırılan jus cogens normlar, ulusal yasal sistemlerdeki ulusal kamu politikalarının eylemlerine benzer şekilde, uluslararası eylemlerin alanını niteleyen ve birbirleriyle çatışan normların geçerliliğini etkileyen, uluslararası kamu düzeni algısı üzerine şekillenmiştir. Uluslararası toplumun öncelikli değerlerini temel alan uluslararası kamu düzeni normları, hukukun gelişiminde, uygulanmasında ve yorumlanmasında etkin bir rol oynamakta ve uluslararası hukuk normları arasında hiyerarşik bir bağın kurulmasını öngörmektedir. Dolayısıyla, jus cogens normlar olarak genel kabul gören kuralların kapsamının belirlenmesi ve uluslararası toplumdaki işlevlerinin saptanması ile hem uluslararası toplumun temel değerlerinin açıkça ortaya koyulmasının hem de uluslararası hukuk sujelerinin antlaşma yapma özgürlüğünün toplumsal çıkar bağlamında sınırlandırılmasının gerekliliğini ve önemini ortaya koyan kapsamlı bir çalışma hedeflenmiştir. Bu çalışmada, uluslararası hukuk alanına ilişkin geniş bir literatür taraması yapılmış ve konuya ilişkin kitaplar, makaleler, Uluslararası Adalet Divanı Davaları ve Raporları incelenmiştir.
Avrupa Birliği ortak tarım politikası ve Türk tarımının ortak tarım politikasına uyumu

Ortak Tarım Politikası, hem tarımın son derece hayati bir islev olan beslenme iledogrudan baglantılı olması, hem de AB bütçesinin en büyük kısmının OTP'yeayrılması nedeniyle ayrı bir önem tasımaktadır. AB, en eski ve en karmasık politikası olan Ortak Tarım Politikası ile, Birlik içindeki olası gıda yetersizliklerinin önüne geçmeyi, verimli, saglıklı ve çevre dostu bir üretim altyapısına kavusmayı ve AB'nin gıda alanındaki dısa bagımlılıgını ortadan kaldırmayı hedeflemektedir. Bu çalısmada, Avrupa Birliği'nin ilk ortak politikası olan Ortak Tarım Politikası'nın yapısı, isleyisi, sonuçları ve OTP'ye yönelik yeniden yapılandırma faaliyetleri açıklanmakta, ayrıca Türkiye'nin OTP'ye uyum amacıyla sürdürdügüçalısmalar da ele alınmaktadır.
İkinci Dünya Savaşı sonrası Türkiye'nin ittifak arayışları ve Nato'ya girişi

Türkiye 1923- 1932 döneminde uyguladığı dış politikanın temelini oluşturan Lozan'dan geriye kalan, Boğazlar ve Irak sınırı sorunlarını 1930'lu yılların başında çözdüğü için, uluslararası alanda daha aktif rol oynayabilecek duruma gelmiştir.1932- 1938 devresi milletlerarası münasebetlerin siyasi ve iktisadi olmak üzere iki yönü vardır. 1929'da yaşanan dünya ekonomik krizi, bütün devletlerin dış politikalarını yeniden gözden geçirmelerine neden olmuştur. Dünya ekonomik krizinin etkisiyle bu dönemde devletler arasında gruplaşmalar meydana gelmiştir. Bu çerçevede bir tarafta, Birinci Dünya Savaşı sonucunda oluşan durumu ve mevcut statükoyu değiştirmek isteyen Almanya, İtalya ve Japonya gibi devletlerden oluşan Revizyonist grup; diğer tarafta mevcut statükoyu korumak isteyen İngiltere, Fransa ve Sovyetler Birliği gibi devletlerden oluşan Antirevizyonist grup olmak üzere iki grup ortaya çıkmıştır. Bu gruplaşmada Türkiye, antirevizyonist grupta yer almıştır. 1939 yılına gelindiği zaman İkinci Dünya Savaşı patlak vermiş ve dünya yeni bir karmaşıklığın içerisine girmişti. İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesiyle Türkiye, savaşa katılmama politikasının sonucu olarak uluslararası ilişkilerde yalnız kalmıştır ve Sovyetler Birliği tehlikesine karşı oluşturulmuş olan Kuzey Atlantik İttifakı'na katılmayı tercih ederek bu yönde girişimlerde bulunmuştur.
Yükseköğrenimin ekonomik büyümedeki rolü: Endonezya ve Türkiye örnekleri

Günümüzde, küresel kalkınma olarak da bilinen uluslararası kalkınma, uluslararası ölçekte yahut genel olarak küresel bir hedef olarak gelişme düzeyiyle ilintilidir. Gelişmiş ülkeler için küresel hedef geleneği, çoğunlukla gelişmekte olan veya az gelişmiş ülkelerin küresel pazarda hayatta kalmasına, hatta dünyanın devlet sınırları dahilindeki entegrasyonu için desteklenmesine yardımcı olmaktadır. Ancak bugün, dünyanın gelişmekte olan bir bölümü uluslararası ekonomik meselelerde kilit rol oynamaya başlamıştır. Bunlar, diğer gelişmiş ülkelerle rekabet edebileceklerini gösterebilmekte ve ekonomik güçlerini kanıtlamaya çalışmaktadırlar. Bugünlerde küresel ekonomik alanda, ekonomik büyüme, ülkelerin ekonomik göstergelerinde en çok izlenen husus olma özelliğine sahiptir. Ekonomik büyüme ile ilgili ilk literatür, süreci fiziksel sermaye birikimi ile tanımlamıştır. Bununla birlikte, 20. yüzyılın sonlarında ekonomiler, işgücü ekonomisinde belirlenmiş beceri / karakteristik bakış açısına göre işçilerin üretkenliğini arttırabilmek için standart bir yaklaşım olarak beşeri sermayelerini kullanmaktadır. Yükseköğrenim, hem şahıslar hem de işyerleri için beşeri sermaye yatırımının en önemli unsurlarından biri olarak görülen ve zaman ve maliyet bakımından beşeri sermayeye yapılan önemli bir yatırım şeklidir. Bu çalışmanın amacı, Türkiye ve Endonezya örnekleri esas alınarak yükseköğrenimin ekonomik büyümedeki rolünü tanımlamaktır. Bu son on yıl boyunca hem Endonezya hem de Türkiye, G20 üyesi ülkelere katılarak ekonomik güçlerini göstermişlerdir. Dahası, bu çalışmada bahsi geçen ülkelerin, yükseköğrenimin beşeri sermaye için bir yatırım aracı olarak nasıl kullandıklarını teorik ve pratik olarak incelenmektedir. Bu tezde, yükseköğretimin mevcut durumunu ve ekonomik büyümeyi birlikte açıklayarak, bu örneklerin eylemlerini nasıl açıkladığı analiz edilmektedir.