turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ortadoğu alt sisteminde İran dış politikası

Araştırmanın amacı dünya siyasi tarihinde önemli bir dönemin sonu olarak kabul edilen Soğuk savaş'ın bitiminden günümüze Ortadoğu alt sisteminde İran dış politikasını inceleyerek bölgesel ve küresel anlamda ortaya çıkardığı etkilerini incelemektir. Çalışmada; Ortadoğu'da siyasi-toplumsal ve ekonomik anlamda güçlü bir devlet olan İran'nın Soğuk savaş sonrası Uluslararası sistemdeki bölgesel, küresel ve konjektürel değişimlere karşı dış politik yönelimleri incelenecektir. İslam dünyasında farklı bir yaklaşımla Sünni ülkelerden ayrılan ve Şiiliğin 1979 devrimi ile siyasi anlamda temsil edildiği tek ülke olarak diğer İslam ülkelerinden ayrılan İran, sahip olduğu önemli petrol ve doğalgaz zenginliğiyle bölgenin en önemli enerji kaynağı ülkelerinden biri konumundadır. Sahip olduğu jeostratejik konum itibariyle hem soğuk savaş döneminde hem de soğuk savaş sonrası dönemde küresel güçlerin etki altında tutmak istedikleri bir ülke olmuştur. İran, özellikle şu son dönemde Nükleer Silah edinme konusundaki çalışmaları nedeniyle dünyanın gündemindeki yerini tutmaya devam etmektedir. Bu bağlamda araştırmada; bugün bölgesel bir alt sistem olarak Ortadoğu alt sistemindeki yapı nedir? Bu yapı İran dış politikasını nasıl şekillendirmektedir? İran dış politikasının belirlenmesinde İran siyasi yapısı, jeopolitiği, ekonomik yapısı ne kadar etkilidir? İran'ın soğuk savaş sonrası küresel güçlerle ve bölge ülkeleri ile ilişkileri ne seviyededir? Sorularına cevap bulunmaya çalışılmıştır. Araştırmanın sonucunda İran, Ortadoğu'da özellikle İsrail, ABD ve Türkiye gibi ülkelere karşı bir güç dengesi politikası geliştirdiği, nükleer güç sahibi İsrail ve ABD'ye karşı nükleer güç elde ederek hem bölgede etkin bir aktör olmak hem de İsrail ve ABD'ye karşı caydırıcı bir güç olabilmeye çalıştığı söylenebilir. İran dış politikasının belirlenmesinde İran siyasi yapısı, İran jeopolitiği, ekonomik gücü son derece etkili olduğu ve İran halkının 30 yıldır devam eden ideolojik rejime karşı memnun olmadığı; fakat kendisini düşman olarak gören batılı ülkelere karşı rejimi temsil edenlere destek olmayı tercih ettikleri sonuçlarına ulaşılmıştır.
İnşacı yaklaşım perspektifinden 2003 sonrası türkiye'nin orta doğu politikası

İNŞACI YAKLAŞIM PERSPEKTİFİNDEN 2003 SONRASI TÜRKİYE'NİN ORTA DOĞU POLİTİKASI İnşacı yaklaşım, Soğuk Savaş sonrasında Uluslararası İlişkileri anlama ve anlamlandırmada mevcut teorilerin yetersiz kaldığı bir süreçte sosyal bir bakış açısıyla ortaya çıkmıştır. Dış politika analizlerinde söylem ve kimliklerin önem kazanmasıyla birlikte Türk dış politikasında inşacı yaklaşımın etkileri görülmeye başlanmıştır. Bu çalışmada, inşacı yaklaşımın öncüleri olarak kabul edilen Nicholas Onuf ve Alexander Wendt'in eserlerinden faydalanılarak Türkiye'nin AK Parti hükümetleri dönemi Orta Doğu politikası inşacı yaklaşım perspektifinden analiz edilmiş, aynı zamanda pozitivist teoriler tarafından göz ardı edilen kimlik, kültür, söylem, norm, dil ve kurallar gibi sosyo-kültürel faktörlerin ulusal dış politikadaki etkileri değerlendirilmiştir. Bu çalışmada, Türkiye'nin Milli Mücadele döneminden 2000'li yıllara kadar Orta Doğu'da izlediği dış politika sürecinin 2003 sonrası AK Parti hükümetleri döneminde inşacı yaklaşım temelli dönüşümü irdelenmektedir. Türkiye'nin kuruluşundan itibaren dış politikasının realizm temelinde inşa edilmesine karşın, 2003- 2010 yılları arasında Orta Doğu'da girişimci, arabulucu, ekonomik ilişkileri merkeze alan, kimlik, kültür ve ortak değerler üzerinden komşularla sıfır sorun esasına dayalı bir dış politika stratejisi izlediği dikkat çekmektedir. Bu dönemde Türkiye'nin Orta Doğu'da yürütmeye çalıştığı inşacı yaklaşım ile Arap Baharı sonrasında yeniden reel politikaya dönüşümün nedenleri ortaya konulmaktadır.
İkinci Dünya Savaşı'ndan 2000'lere Avrupa-ABD ilişkileri

Tezde, uluslararası ilişkiler disiplininin değişken yapısı çerçevesinde, belirleyici olabilme kudretine sahip iki başat güç, Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri'nin II. Dünya Savaşı'ndan yirmi birinci yüzyılın başına kadar geçen dönemde, karşılıklı etkileşim dahilinde yaşadıkları olaylar ele alınmıştır. Tez, bir siyasi tarih çalışması olarak başlamış ve spesifik olarak ABD - Avrupa ilişkilerinin seyrini ele almıştır. Yaşanan olaylar, tarafların bu olaylardan aldıkları dersler neticesinde geleceğe ilişkin olarak attıkları adımlar ve bu ilişki yumağının bugüne yansımaları neden-sonuç ilişkisi paralelinde irdelenmiştir. II. Dünya Savaşı öncesindeki döneme dair bilgilendirmeyi içeren giriş bölümünde, I. Dünya Savaşı'nm yansımaları ve tezde ele alınacak hususlar irdelenmiştir. II. Dünya Savaşı'nm ve neticesinde Avrupa'da oluşan ekonomik ve siyasi sıkıntıların irdelendiği I. Bölüm'de, ABD'nin Avrupa ülkelerine istikrarın sağlanması adına yaptığı katkı ve Avrupa bütünleşme sürecinin altında yatan sebepler değerlendirilmiştir. Bu bölümde ABD'nin Avrupa'ya yaptığı ekonomik katkıların, Batı Avrupa bütünleşme sürecine katkısı ile Avrupa ülkelerinin münferit olarak yaşadığı endişeler arasında bir bağ kurulmuştur. Tezin II. Bölüm'ünde, Soğuk Savaş döneminde Atlantik'in iki yakasının yakınlaşma sürecine, Sovyetler Birlği'nin dahil olması ve yaşanan güvenlik endişelerinin ABD - Avrupa ilişkilerine yansımaları ele alınmıştır. Bu dönemde yaşanan ve tarihe damgasını vuran önemli gelişmeler, yarını etkileme güçleriyle birlikte değerlendirilmişlerdir. Avrupa entegrasyon sürecinin hız kazanması ve ABD'nin Avrupa bütünleşmesine bakış açısı ile yumuşama döneminde atılan adımlar II. Bölüm dahilinde ele alınmıştır. Tezde ulaşılmak istenen, 'Soğuk Savaş' m sona ermesinin Avrupa ile ABD arasındaki olumlu havaya sekte vurduğu' argümanı paralelinde son bölümde, Soğuk Savaş sonrası farklılaşan ilişkiler, siyasi tarih perspektifin ziyade güncel meseleler ekseninde ele alınmıştır. Avrupa bütünleşmesinin, Soğuk Savaş döneminin aksine, Amerikan kontrolünden çıkması ve Avrupa'nın tüm ülkeleri için kaçınılmaz bir hedef olarak belirmesi ve ABD'nin bu durumdan ekonomik ve siyasi manada kaygı duyuyor olması, son dönemde Avrupa Birliği'nin ABD'den bağımsız olarak tasarladığı askeri örgütlenme modeli ile harmanlanarak ele alınmıştır. Bu çerçevede siyasi tarih perspektifini ve güncel sorun sahalarını ortaya koyduğumuz Avrupa-ABD ilişkilerinde, elli yıllık bir dönemde yaşanan inişli çıkışlı grafik, nedenleriyle ele alınmıştır.
Sosyal ve dijital medya üzerinden dijital kolonyalizm uygulamaları ve habercilik

Kolonyalizm insanlığın çok eski zamanlarından bu yana devam etmektedir. Zamanla değişim gösteren sömürgecilik çeşitli isimlerle devam etmektedir. Büyük topraklara sahip olarak diğer ülkelerdeki doğal kaynakları kendi ülkesi ve toplumu için kullanmanın hedeflendiği sömürgecilikte, tahakkümler kurularak büyük devlet olma çabası güdülmüştür. Sanayi devrimiyle sömürgecilik, hammaddeyi doğrudan almayarak yerini kas gücü kullanma ve katma değerli sömürü düzenine bırakmıştır. Teknolojinin insan hayatında vazgeçilmez bir unsura dönüşmesiyle sömürgeci Batı, yeni kurulan sömürgecilik düzenindeki yerini dijitalleşme faaliyetleriyle bilinçaltına işlemektedir. Bu fikriyatın dünyadaki tüm toplumlara nüfuz etmesi teknolojinin küresel bir unsur haline gelmesiyle sağlanmıştır. Kolonyalizmde Batılı sömürgeciler tahakküm altına aldıkları bölgelerin doğal zenginliklerini yağmalamak için birbirleriyle yarışmıştır. Ancak sömürgeciler sadece bu hırsızlık ile yetinmeyerek yerli insanları köleleştirmiştir. Günümüzde bu köleleştirme, teknoloji şirketleri aracılığıyla dijital sömürgecilik olarak yürütülmektedir. Bu durumun altyapısını teknoloji oluştururken araç olarak habercilik kullanılmaktadır. Habercilikte ise geleneksel medyadan ziyade son dönemlerde küresel unsur olan sosyal medyanın seçilmesiyle dijital sömürgecilik dönemi başlamıştır. Sosyal medyadan elde edilen veriler platform sahibi olan şirketlerin elinde bulunduğundan dolayı ortaya dünyayı kapsayan bir veri kolonisi çıkmaktadır. Bu bağlamda tez çalışmasında Türkçe olarak yayın yapan ulusal ve uluslararası kuruluşlarda dijital haberci olarak görev yapan kişilerin dijital ve sosyal medya ile kolonyalizm, dijital kolonyalizm noktasında bilinçlilik düzeylerinin ve bu konudaki düşüncelerinin ne olduğunun tespiti amaçlanmıştır. Araştırmada nitel araştırma yönteminden yararlanılmış ve araştırma verilerini elde etmek için yarı yapılandırılmış görüşme tekniği kullanılmıştır. Araştırma, ulusal ve uluslararası haber kuruluşlarında dijital habercilik yapan 20 katılımcıya yöneltilen soru formlarıyla gerçekleştirilmiş ve katılımcılar amaçlı örneklem yöntemiyle belirlenmiştir. Araştırmada elde edilen sonuçlar tematik olarak 3 ana başlıkta toplam 8 kategoride yorumlayıcı fenomenoloji ile analiz edilmiştir. Bu analizlerle dijital habercilerin, dijital kolonyalizm ve haberciliğe etkisi noktasında yeterli bilgiye sahip olmadıkları sonucuna ulaşılmıştır. Haber üretiminde dijital kolonyalizm unsurlarına dikkat edilmemektedir. Azınlıkta kalan dijital haberciler, dijital kolonyalizme karşı sadece birkaç karşıt haber üreterek çalışma yürütmektedir. Bu noktada dijital sömürgecilik unsurlarının ana araç olarak kullandığı sosyal medya ve dijital medyada etki bırakacak ve dijital sömürgeciliğe karşıt yayın politikaları belirleyecek içerikler ile farklı formatlarda haberler üretmek etkili olacaktır.
Understanding the role of sub-state entities in countering transnational terrorism: The case of transnational police cooperation practices

Bu tez, ulus devletler tarafından şekillendirilen geleneksel güvenlik anlayışına, özellikle 11 Eylül saldırıları sonrasında alternatif bir opsiyon olarak ortaya çıkan devlet-altı yapıların transnasyonel terörizmle mücadeledeki rolünün bir analizidir. Devlet altı yapıların terörle mücadelede sergiledikleri uygulama ve rolleri gerek terörle mücadelede üstlendikleri rol ve gerekse de ulus devlete etkileri açısından araştırılmıştır. Devlet altı yapıların mevcut olan ve yeni ortaya çıkan pek çok uygulamasının incelenmesi bu tür oluşumların daha önceden ulus devlet ve ilgili organlarının uhdesinde olduğuna inanılan terörle mücadele alanında büyüyen roller üstlendiğini göstermektedir. Daha da önemlisi bu tez, devlet-altı yapıların zenginleştirmesiyle ortaya çıkan bu yeni terörle mücadele ortamına ulus devletlerinde adapte olmaya çalıştığını ileri sürmektedir. Bu kapsamda, ortaya çıkan yeni polis işbirliği girişimleri değerli örnekler teşkil etmektedir.
Objektif ulusal çıkar kavramı: Kıbrıs Barış Harekatı ve Fırat Kalkanı Harekatı

Bu çalışmada, 'yurtta sulh cihanda sulh' ve batıcılık ilkelerinin Türk Dış Politikası'nda süreklilik arz ettiği savı incelenmiştir. Çalışmada Kıbrıs Harekatı ve Fırat Kalkanı Harekatı'ndan yola çıkarak, genel kanaatin aksine, Türkiye Cumhuriyeti'nin dış politika tutumunun kritik şartlar altında değişikliğe uğradığı iddia edilmektedir. Dış Politika ilkelerinde yaşanan değişimin kaynağı stratejik kültür teorisi ve materyal teori üzerinden test edilmiştir. Kritik süreçlerde yaşanan davranış değişimleri devletlerin objektif ulusal çıkarları üzerinden açıklanmıştır. Bu bağlamda, ilk bölümde teorik tartışmalar ele alınarak bir teorik pozisyon belirlenmiş ve teorinin Türk Dış Politikası'na uygulanış biçimi ile çalışmanın metodolojisi anlatılmıştır. İkinci bölümde ise devletlerin davranışlarını düşünsel/tarihsel deneyimler üzerinden açıklayan stratejik kültür literatürü taranmış; akabinde materyal unsurlar ile davranışları açıklayan realist yaklaşımlar incelenmiştir. Üçüncü bölümde Türk Dış Politikası'nın genel dinamikleri, batıcılık ve yurtta sulh cihanda sulh kapsamında değerlendirilmiştir. Dördüncü bölümde Kıbrıs Harekatı, devletlerin objektif ulusal çıkarlarına göre hareket ettiğini varsayan teorik perspektife göre ele alınmıştır. Beşinci bölümde Fırat Kalkanı Harekatı aynı şekilde analiz edilmiştir. Sonuç bölümünde ise çalışmanın özeti yapılarak literatürdeki hangi eksikliği doldurduğu ve hangi noktalarda nakıs kaldığı belirtilmiştir.
11 Eylül olayından sonra ABD-Türkiye ilişkileri

Osmanlı Devleti dönemde ABD ile Osmanlı Devleti arasındaki ilişkiler daha çok ekonomik alanda gelişmiştir. 1923 yılında Mustafa Kemal Atatürk tarafından Türkiye Cumhuriyeti kurulmuştur. Osmanlı İmparatorluğu'nun son dönemlerinde iç politikada ve yabancı ülkelerle ilişkilerde sıkıntı yaşandığı için Atatürk batılılaşma reformları yapmaya başlamıştır. Türkiye Cumhuriyeti kurulduktan sonra Atatürk'ün batılılaşma reformlarının başlamış olsa da Türkiye ve ABD arasında çok yakın ilişkiler kurulamamıştır, bunun sebebi Birinci Dünya Savaşı'nda yenilen Türkiye'nin savaş sonrasında denge politikası uygulamayı tercih etmesi olmuştur. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra ABD ve Sovyetler Birliği dünyada iki süper güç olmuştur. Soğuk Savaş başlangıcında Türkiye'nin Sovyet Birliği'ne karşı olması ABD ve Türkiye arasındaki ilişkileri olumlu yönde etkilemiştir. 1960 yılından sonra ABD ve Türkiye arasındaki ilişkiler kötüleşmeye başlamıştır. 1962 yılında yaşanan 'Küba Füze Krizi'nden sonra Türkiye, ABD'ye güvenmemeye başlamıştır. Aynı zamanda ABD-Türkiye arasında birçok olay ortaya çıkmıştır. Örnek vermek gerekirse, Kıbrıs Sorunu, silah ambargosu ve haşhaş krizi. ABD-Türkiye ilişkileri 1985 yılından itibaren onarılmaya başlamıştır. 11 Eylül 2001 tarihinde ABD'de bir dizi terör saldırısı meydana gelmiştir. 11 Eylül saldırılarından sonra ABD'nin dış politikası değişmeye başlamıştır. ABD, Bush döneminde yeni güvenlik stratejisi ortaya koymuştur. Bu kapsamda teröre karşı savaş başlamıştır. Bu savaş, Afganistan ve Irak Savaşları sebeplerinin temelini oluşturmuştur. 11 Eylül olayından sonra Bush BOP'u ortaya koymuştur. 2002 yılında Türkiye'de AKP iktidara gelmiştir. AKP'nin en önemli politikalarından birisi 'Komşularla Sıfır Sorun Politikası'dır. Bu politika ABD-Türkiye arasındaki ilişkileri etkilemiştir. Türkiye'ye göre komşularla iyi ilişkiler kurmak daha önemlidir. Bu yüzden TBMM 1 Mart Tezkeresi'ni reddedilmiştir. 1 Mart Tezkeresi Krizi, ABD-Türkiye arasındaki ilişkilerin olumsuz gitmesine neden olmuştur. 2009 yılında Obama iktidara geldikten sonra ABD-Türkiye ilişkileri iyileşmiştir. Çünkü ABD'ye göre Türkiye, ABD'nin önemli bir müttefiki niteliğindedir. 2010 yılında Arap Baharı ortaya çıkmıştır. 2011 yılında Suriye'de Arap Baharı tarafından etkilenen olaylar meydana gelmiştir. Bu olaylara karşı ABD ve Türkiye aynı tutumları sergilemiştir.
Neo-con sonrası dönem Türk-Amerikan ilişkilerinde yeni sürece panoramik bakış

Bu tez çalışmasında, Obama dönemi Türk-Amerikan ilişkileri sorgulanarak, problem sahaları ve muhtemel politikaların gelişimi ele alınmaktadır. Osmanlı İmparatorluğu'nun son dönemlerinde ekonomik ve ticari faaliyetler ekseninde gelişmeye başlayan Türk-Amerikan ilişkileri, Cumhuriyet döneminde durgunluk yaşamış ve II. Dünya Savaşı'nın sona ermesiyle oluşan iki kutuplu sistemde ilişkiler, özellikle 1947- 1960 döneminde altın çağını yaşamıştır. 11 Eylül saldırılarının ardından ABD'nin yeni güvenlik stratejisi çerçevesinde Irak ve Afganistan'da gerçekleştirdiği operasyonlar ve Türkiye'nin bölgeye bakış açısı, iki ülke arasındaki müttefiklik ilişkisinin sorgulanmasına neden olmuştur. Barack Obama'nın ABD Başkanı seçilmesi ve hemen ertesinde gerçekleştirdiği Türkiye ziyareti, iki ülke arasında gerilen ilişkilere pozitif bir ivme kazandırmıştır. Bu çalışmada; ABD'nin önümüzdeki dönemlerde izleyeceği dış politika öncelikleri, bölgesel problemlere bakış açısını ve İsrail, Ermenistan gibi Türk-Amerikan ilişkilerinde kronikleşen problemlerin mevcut durumu ve gelecekteki muhtemel gelişmeler değerlendirilmiştir.
Impacts of Brexit on The United Kingdom's internatonal politics and macroeconomic rates

Brexit olarak kısaltılan İngiltere'nin Avrupa Birliği'nden ayrılma kararı Avrupa Birliği - İngiltere ilişkileri tarihindeki olayların bir birikimidir ve bu süreç hem kıtada hem de küresel ölçekte çok önemli sonuçlar barındırmaktadır. Bu nedenle, bu çalışmanın amacı Brexit kararının Birleşik Krallığın uluslararası siyasetine ve makroekonomik göstergeleri üzerine etkilerini Birleşik Krallığın Avrupa Birliği ile ilişkisini siyasi ve ekonomik açılardan analiz ederek belirlemektir. Brexit öncesi ve sonrası perspektifinden, Brexit kararının Birleşik Krallığın uluslararası siyaseti üzerindeki etkileri Brexit'in köklerinin ülkenin yakın geçmişşinde olduğu bulgusuyla gösterilmektedir. Bu bağlamda, Winston Churchill'den Theresa May dönemine kadar Birleşik Krallık hükümetlerinin Avrupa Birliği'ne bakış açıları değerlendirilmektedir. Ayrıca, 2006- 2023 yılları arasında Uluslararası Para Fonu veri tabanından alınan Gayrisafi Yurtiçi Hasıla, Toplam Yatırım, Enflasyon Oranı, İşsizlik Oranı, Toplam Hükümet Harcamaları, Toplam Hükümet Borçları ve Cari Hesap Dengesi veri setini ve istatistiki metot olarak t-Test analizini kullanarak Brexit'n Birleşik Krallığın makroekonomik göstergeleri üzerindeki etkileri belirlenmektedir. Sonuç olarak, Brexit bu teze konu olan 7 makroekonomik göstergeden 4'ünü anlamlı bir şekilde etkilediği için t-Test analiz sonuçları Brexit'in Birleşik Krallığa önemli bir avantaj sağlayacağını göstermiştir. Mevcut durum olumlu görünse dahi Brexit sonrasına ilişkin çalışmalar çoğunlukla öngörü temelli olduğu için Brexit'in Birleşik Krallığın makroekonomik göstergeler üzerindeki etkilerini belirlemek hala zordur. Bu yüzden Avrupa Birliği ile Birleşik Krallık arasında sonuçlanamayan Brexit sürecinin yakın gelecekte ekonomik ve siyasi açıdan büyük olumsuzluklar ve belirsizliklere neden olabileceği beklenmektedir.
Politics in post-revolutionary Iran: Intra-elite struggle since 1990s

Elitler arasındaki iktidar mücadelesi İran İslami Cumhuriyetin'nin istikameti için, sadece hizipsel istikamet bakımından değil, ayrıca iç ve dış politika istikameti bakımından da çok önemlidir. İslam Devrimi'nden sonra elitlerin niteliği değişmiştir ve dini elitler hem dini kurumlara hem de devlet kurumlarına egemen olmuşlardır. Bu elitler benzer dini geçmişşe sahip olsalar da, bazıları farklı dünya görüşlerini savunmaktadırlar. Bu farklılık da hizipsel ayrışmaya neden olmuştur. Bu hizipler genel olarak reformcular ve muhafazarlar olarak ayrılmıştır ve reformcu hükümet iktidara geldiğinde, 1990'lı yıllar bu mücadele için önemli bir dönüm noktası olmuştur. Dolayısıyla, bu tezin amacı 1990'lardan beri elitlerin hizipsel mücadelesini çeşitli açılardan incelemek, nedenlerini ve sonuçlarını göstermektir. Bu tezi derinlemesine çalışmak için karşılaştırmalı analiz yöntemi kullanılmıştır. Şekil ve tablolar sayesinde bu analiz kuvvetlendirilmeye çalışılmıştır. Kavramlar, aktörler ve kurumlar ayrıntılı şekilde açıklanmıştır. Sonuç bölümünde ise kısa ve uzun dönem geleceğe dair senaryolar yaratılmıştır. Netice itibariyle, İran'ın bir paradokslar ülkesi olduğuna karar verilmiştir ve bu gerçek tez boyunca okuyucuya yansıtılmaya çalışılmıştır. Her şeyden önce, bu paradoks İslami Cumhuriyet'in yapısının temelinde bulunmaktadır. Ayrıca, özellikle siyaset ve toplumsal hayat paradokslar arasında varlıklarını sürdürmektedirler. Bu tezin yazarı olarak önerim şudur ki İran'daki gelecek meclis ve cumhurbaşkanlığı seçimlerinden sonraki dönemde söz konusu hizipsel mücadelenin değişen yönünün incelenmesi gerekir. Çünkü gelecek meclisin çoğunluğu ve cumhurbaşkanının kişiliği İran İslami Cumhuriyeti'nin geleceğini etkileme gücüne sahiptir. Yine de son söz ruhani lider Hamaney'e aittir ve ülkedeki demokrasi taraftarları en başta onun rolünü değiştirmelidir.
Basında Türk-Yunan ilişkileri (1950-1954)

İkinci Dünya Savaşı 1945 yılında sona ermiştir. Savaş sonunda ABD gücünü yitirmiş, Sovyetler ise savaştan güçlenerek çıkmıştır. Bu da dünya konjonktürünün değişmesine neden olmuştur. ABD hegemonyasındaki tek kutuplu dünya artık ABD ve Sovyetler ekseninde iki kutuplu hale gelmiştir. Savaşta, Türkiye savaş dışında kalarak denge politikası izlemiştir. Yunanistan ise Almanların ve İtalyanların işgaline uğramış ve savaştan ağır yaralar alarak çıkmıştır. Tam toparlanamadan da ülke içinde çıkan iç çatışmalar neticesinde iç savaşla mücadele etmiştir. Birbirine komşu Türkiye ve Yunanistan Sovyetlerin tehditlerine maruz kalmıştır. Bu nedenle iki ülke Batıya yakınlaşarak ortak hareket etmeye başlamış ve NATO'ya üye olmuştur. Türkiye ve Yunanistan arasında bu süreçte karşılıklı üst düzey ziyaretler yoğunlaşmış ve bir takım anlaşmalar yapılmıştır. Böylece iki ülke arasındaki yakınlaşma sadece siyasi boyutta kalmamış, kültürel ve sosyal alanlara da yansımıştır. 1950- 1954 yılları arasında iki ülkenin her alanda yakınlaşması, Türk ve Yunan basınına dolayısıyla kamuoyuna yansımıştır. 1954 yılı itibariyle de iki ülke arasındaki bu dostluk, Kıbrıs sorununun uluslararası boyuta taşınmasıyla yavaş yavaş kopma noktasına gelmiştir. Bu tezde Türkiye ve Yunanistan'ın 1950- 1954 yılları arasındaki yakınlaşmasının her iki ülkenin basınında nasıl ele alındığı ve kamuoyundaki yansımaları değerlendirilecektir.
Migration to Turkey: Directorate General of Migration Management as an institution and its perception of migrants from Africa

Literatürde Afrikalı göçmenleri ele alan çalışma çok az, bu yüzden bu tez literatüre katkı açısından öneme sahip. Bu çalışmada, DGMM'nin Türkiye'deki göçteki rolünü inceledim ve Ravenstein'in göç kanunları üzerinden kurumun Afrikalılara bakışını ele aldım. Çalışma sırasında; ikincil kaynak olarak kitaplardan yararlandım, birincil kaynak olarak da DGMM'nin web sitesinden yararlandım. Afrikalıların göç hareketlerinin Ravenstein'ın kanunlarına göre açıkladım. Ravenstein'ın göç teorisinin tüm göç teorilerinin çıkış noktası olduğunu ve diğer teorilerin de bundan geliştiğini ele aldım. Bana göre, her göç teorisinin göç olgusunu tam olarak açıklayabileceği savunulamaz. Çünkü her bir göç teorisi, göç olgusuna farklı bir pencereden bakmamıza yardımcı olur. Ve her birinin göç olgusunun net bir cevabı olduğu savunulamaz. Çünkü sosyal bilimlerde soruların tek bir cevabı yoktur. Herhangi bir teorinin tek olarak doğru olduğu ya da aynı anda birkaçının doğru olduğu veya hepsinin doğru olduğu da savunulabilir.
The EU as a Security Actor in Africa: the Case of Sahel Mali

Ortak Dış ve Güvenlik Politikası, Avrupa Birliği'nin küresel bir aktör olarak oynadığı rolü tümüyle değiştirdi. Soğuk Savaş döneminde ağırlıklı olarak ticaret ve çevre politikalarıyla sınırlı olan küresel aktörlük, Ortak Dış ve Güvenlik Politikası'yla beraber bağımsız bir güvenlik aktörlüğüne evrildi. Sahraaltı Afrika ise, Avrupa Birliği'nin bu yeni küresel güvenlik aktörlüğünü gösterdiği alanlardan biri olarak karşımıza çıkıyor. Devam eden ve sona ermiş ODGP operasyonlarının yaklaşık olarak yarısı Sahraaltı Afrika'da düzenlendi. Bölge, AB ülkelerine hammadde sağlaması nedeniyle ekonomik önem arz ediyor. Aynı zamanda, Boko Haram ve El-Kaide gibi terörist organizasyonların yerleşkesi konumundaki bölge, AB ülkelerinde güvenlik endişeleri yaratıyor. AB'nin Sahraaltı Afrika'da kendisini bir güvenlik aktörü olarak tesis etmesinin temelinde bu iki sebep yatıyor. Bu tezde, Sahil Mali örneği odağa alınarak AB'nin Afrika'daki güvenlik aktörlüğünün etkililiğine dair bir değerlendirme yapılmıştır. Mevcut literatür, AB'nin etkililiğini tutarlılık, nüfuz, tanıma, varlık gösterme, imkan ve yetenek ölçütleriyle ele almıştır. Bu çalışma, AB'nin Afrika'daki güvenlik aktörlüğünü tutarlılık açısından ele alarak etkililiği değerlendirmekte ve tutarlılığın diğer boyutlar için hazırladığı zemine dair bir tartışma sunmaktadır.