turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Putin dönemi Rusya Federasyonu'nun Güney Kafkasya politikası (2000-2015)

Bu çalışma, Rusya Federasyonu'nun Putin dönemindeki Güney Kafkasya politikasını incelemektedir. Bu bağlamda ilk olarak Güney Kafkasya bölgesinin sosyo-politik özellikleri ve ortaya çıkan rekabet alanları ele alınacaktır. Ardından Putin'in Rusya'da artan etkisine ve bunun Rus dış politikasında nasıl bir dönüşüm yarattığı incelenecektir. Bu kapsamda Atlantikçilikten Avrasyacılığa geçiş ve dönemlere göre farklılaşan doktrinler değerlendirilecektir. Son olarak Rusya'nın Güney Kafkasya politikalarının şekillenmesine neden olan krizler incelenecektir. Osetya ve Karabağ gibi bölgelerin dışında, AKKA ve enerji hatları gibi üst unsurların etkileri de incelenecektir. Tüm bu incelemelerin ışığında Putin dönemi Rus dış politikasında Güney Kafkasya'nın yeri ortaya konacaktır. Böylece Putin döneminin yarattığı dönüşüm ile Güney Kafkasya'daki politikaların arasında ne gibi bir paralellik olduğu sorgulanmış olacaktır.
Arap İnsan Hakları Sözleşmesi

1994 Arap İnsan Hakları Sözleşmesi Arap Devletleri Ligi üyeleri tarafından imzalanmıştır. Resmi olarak ArapDevletleriLigi, Arap ülkelerininbölgesel bir organizasyonudur ve Arap ülkelerinin kurduğubölgesel bir örgüttür. İnsan hakları belgesi biçimlendirme çabaları sonucunda, Arap Devletler BirliğiMeclisi'nin 102'nci oturumunda, 15.09. 1994 tarihinde 5437 sayılı Karar ile 'Arapİnsan Hakları Sözleşmesi' kabul edilmişse deişbu belge henüz yürürlüğe girmemiştir. Arap Devletler Birliği tarafından Kahire'de 2004 yılında gözden geçirilen sözleşme, 2008 yılında yürürlüğe girmiştir. Bu sözleşme; özgürlük, barış ve adaleti temel almaktadır. Bu belge, düzenlediğihaklar bakımından, birinci ve ikinci kuşak hak ve özgürlükler yanında, kültürel ve dinsel alanda azınlıkların haklarını da tanımaktadır. Batı tarihinde insan hakları konusunda birçok belge, anlaşma, bildirge, sözleşmevardır. Bu çalışmanın amacı Arap Devletlerinin insan hakları açısından durumlarını, insan hakları konusunda atılan adımları ve en temelde Arap İnsan Hakları sözleşmesiniincelemektir. Bu çalışmada 1994 Arap İnsan Hakları Sözleşmesi detaylı olarak incelenmiştir. Bu belgenin oluşum süreci, taraf devletler, Arap Ligi gibi konular genel olarak ele alınmıştır. Yargılanma ve güvenlik hakkı, kendi kaderini tayin hakkı, ayrımcılığınyasaklanması, kadınlar ve çocuk hakları, engelli kişilerin sağlığı ve korunması hakkı, eğitim hakkı ve kültürel yaşam hakkı, iş ve sosyal sigorta hakkı, kamusal hayata katılım hakkı, politik sığınma hakkı gibi birçok hakkategorize edilerek detaylı bir şekilde incelenmiştir.
Kazakistan ve Kırgızistan'ın Rusya ile ilişkilerinin karşılaştırılması

Bu tez Kazakistan ve Kırgızistan'ın Rusya Federasyonu ile ilişkilerini karşılaştırmalı bir şekilde ele almaktadır. İki Orta Asya devletinin benzer tarihsel arka plana rağmen eski egemen güç Rusya ile ilişkilerinin şekil bakımından benzer, içerik bakımından ise farklı olduğu iddia edilmektedir. Bu çerçevede tezin Giriş bölümünde Orta Asya ve Kazakistan ile Kırgızistan'ın bu bölgedeki konumları hakkında bilgilere yer verilmektedir. Birinci bölümde iki ülkenin Rusya ile ilişkilerinin tarihsel arka planı anlatılmaktadır. İkinci bölümde Kazakistan'ın Rusya ile ilişkileri 1991- 2001 ve 2001- 2014 yılları arasında ikili anlaşmalar, ekonomik boyut ve çok taraflı uluslararası platformlar kapsamında incelenmektedir. Üçüncü bölümde ise Kırgızistan'ın Rusya ile ilişkileri aynı tarih aralıklarında ve kapsamlarda irdelenmektedir. Sonuç kısmında da Kazakistan ve Kırgızistan'ın Rusya ile ilişkileri tez boyunca ele alınan veriler doğrultusunda karşılaştırılarak Giriş bölümündeki varsayımlar sınanmaktadır.
Irak'ta Pozitif Hukuk gelişmeleri ve Kerkük'ün hukuki statüsü

Geçmişten günümüze Irak bölgesinde yaşayan insanlar değişik kanunlarla idare edilmiştir. Ancak bu kanunları birbirinden bağımsız düşünmek yanlış olur. Bu nedenle Irak'ta Pozitif Hukuk Gelişmeleri ve Kerkük'ün Hukuki Statüsü'nü araştırmaya çalıştık. Tarihin başlangıcından günümüze kadar Mezopotamya ülkelerinde yaşamış olan toplumları, bu toplumların yönetildiği kanunları ve anayasaları bu yönüyle ele aldık. İslam öncesi hukuk, İslami dönemde hukuk ve İslami dönemin sonu kabul edilen Osmanlı İmparatorluğu döneminde hukuku inceledik. Daha sonra Irak'ın İngilizler tarafından işgali, Irak'ta Krallık, Sosyalist Dönüşüm ve Krallık yönetiminden sonra kurulan cumhuriyetler döneminde hukuk ele alınmıştır. Çalışmamız, 2003 yılında Bağdat'ın Amerika işgaline boyun eğdiği dönem yanı sıra Irak'lıların yönetimi teslim alıp Demokratik bir devlet kurarak Iraklılar tarafından 2004 yılında milli bir anayasa hazırlandığı tarihe kadar devam eden Amerika işgali dönemini de kapsamaktadır. Bu aşamadan sonra, halkı, yukarıda belirtilen dönemlerde yıllarca zulme, baskıya ve şiddete maruz kalan Kerkük'ün Hukuki Statüsü'ne yer verdik. Çalışmada; Kerkük'te hukukun en istikrarlı olduğu dönemin Osmanlı İmparatorluğu dönemi olduğu, bu dönemin köklü yönetim ve düzenleme bakımından diğer dönemlerden oldukça farklı yapıya sahip olduğu, ırk ve milliyet bakımından halkın bireyleri arasında herhangi bir ayrım yapılmadığı dikkatimizi çekmektedir. Bunun yanı sıra, Kerkük ili, yüzyıllarca haksızlığa uğrayan ve baskı altında yaşamaya mahkum edilen Kerkük halkı, Kerkük'ün güzelliği, doğal yapısı, coğrafi konumundan dolayı doğal, tarihi ve kültürel zenginliği ile ilgili bir takım tavsiyeleri aktardık.
A sine qua non of war and peace in the middle east: Syria

öz ORTADOĞU'DA SAVAŞIN VE BARIŞIN OLMAZSA OLMAZI: SURİYE Özen, Berna Yüksek Lisans, Uluslararası İlişkiler Anabilim Dalı Tez Yöneticisi: Prof. Dr. İhsan D. Dağı Eylül 2004, 199 sayfa Bu çalışmanın amacı, Arap-israil çatışmasında ve Ortadoğu Banş sürecinde Suriye'nin yerini 1948 ile 2000 yıllan arasındaki zaman diliminde incelemektir. Bu bağlamda, amaç Suriye'nin Arab-İsrail çalışmasındaki merkezi yerini ve Ortadoğu Banş sürecindeki kritik rolünü nasıl kazandığı sorusuna cevap bulmaktır. Tez üç ana bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde, Suriye'nin Arab-İsrail çalışmasındaki yeri irdelenecektir. İkinci kısımda, Suriye'nin 1980'lerde ve 1990'larda karşılaşmış olduğu problemler ve bu problemlerin Suriye'nin İsrail'e karşı duruşunu nasıl etkilediği tartışılacaktır. Üçüncü bölümde, Suriye'nin İsrail ile olan ikili görüşmelerinde oynadığı kritik rol mercek allına alınacaktır. Bu çalışma, 2000'den günümüze kadar geçen süreçte Ortadoğu'da yaşanan olaylar çerçevesinde, Suriye'nin bölge banşı için rolünün değerlendirilmesi ile sonuçlanmaktadır.
Permanent neutrality policy of Turkmenistan: A comparative analysis of Turkmenbashi and Berdimuhammedov eras

Bu tezin amacı, Türkmenistan'ın birinci ve ikinci devlet başkanları döneminde(Saparmurat Niyazov Türkmenbaşı, 1985- 2006 ve Gurbanguly Berdimuhammedov 2006'dan bu yana) uygulanan daimi tarafsızlık politikasını Efraim Karsh'ın tarafsızlık modelini kullanarak karşılaştırmalı olarak incelemektir. 1991 yılında, beş Orta Asya ülkesi bağımsızlığını ilan etti ve Sovyetler Birliği'nden ayrıldı. Bu devletlerin hepsinin aşağı yukarı benzer siyasi ve yasal koşullara sahip olmasına rağmen, 27 yıl sonra hepsi çok farklı bir şekilde sonuçlandı. Beş Orta Asya ülkesinden yalnızca Türkmenistan bu politikayı benimsemiştir. Türkmenistan'ın tarafsız statüsü, siyasi, ekonomik, insani ve diğer alanlarda birçok devletle işbirliğinin kurulmasında ve çok taraflı bir dış politika stratejisinin uygulanmasında önemli bir rol oynamıştır. Daimi tarafsızlığın ülkede nasıl uygulandığının karşılaştırmalı bir analizini sunan bu tez, iki devlet başkanının dış politika seçeneklerini ve tepkilerini şekillendiren bölgesel dinamikleri ve çatışmaları gözden geçirmektedir. Bunu yapmak için öncelikle Türkmenistan ve ülkenin tarihi hakkında genel bir bilgi verilir. Bunu, Türkmenistan'ın iki cumhurbaşkanının dönemlerinde kalıcı tarafsızlığın benimsemesiyle sonuçlanan Sovyet sonrası dönemdeki gelişmeler izliyor. Türkmence, Rusça, İngilizce ve Türkçe basılmış olan kitaplar, makaleler ve gazetelerin yanı sıra ilgili resmi internet sitelerinden de yararlanılan bu çalışmada kullanılan temel yöntem nicel analizdir.
The Ukraine policy of the Russian Federation and the paradigms in European energy security

Ukrayna, Sovyetler Birliği'nden bağımsızlığını 16 Temmuz 1990'da ilan etmesinden sonra siyasi yapılarındaki farklılıklardan ötürü Rusya Federasyonu ve Batı arasında sıkışmıştır. Rusya, Ukrayna'nın jeopolitik, jeoekonomik ve jeostratejik açıdan kendi Geniş Karadeniz Bölgesi Politikası çerçevesinde içerdiği önemden ötürü, bu ülkeyi kendi yanında tutmak istemektedir. Öte yandan Avro-Atlantik Blok, Ukrayna'nın kendi içinde olmasını istemektedirler. Ayrıca Avrupa'ya giden Rus gazının yüzde altmış altılık bölümünün Ukrayna kanalıyla olması, bu ülkeyi hem Avrupa, hem de Rus enerji stratejileri açısından kritik önemde bir ülke yapmaktadır. Bu akış kesildiğinde, Avrupa ülkeleri çok zor durumlarla karşılaşmaktadırlar. Kasım 2013'te Rus yanlısı Yanukoviç'in Başkanlığı altındaki dönemin Ukrayna Yönetiminin, AB Ortaklık Antlaşması'nı imzalamayı reddetmesi, Avrupa yanlılarının Yanukoviç'e karşı isyan hareketlerine yol açmıştır. Mevcut durumda Rus yanlıları Kırım ve Doğu Ukrayna'yı kontrol ederken, Batı Ukrayna ise Batı yanlılarının kontrolündedir. Batı Dünyası, yaptırımlarla Moskova'nın Ukrayna politikası üzerinde baskı uygulamaktadırlar. Fakat Kremlin, Ukrayna'daki mevcut pozisyonundan geri adım atmadığı gibi, diğer devletlerle yeni güvenlik ve ekonomik girişimler geliştirmektedir. Vaka Çalışması metodunun klasik gerçekçilik teorisiyle birlikte kullanılması Rusya'nın Ukrayna politikasının Avrupa enerji güvenliğine yansımalarının anlaşılması açısından yeni bir pencere sunmaya çalışmaktadır. Mevcut durumun geleceğinin belirsizliği konunun yakından incelenmesini gerektirmektedir.
II. Abdülhamid dönemi Pan-İslamist uygulamaları ekseninde Osmanlı-İran ilişkileri

Bu tezde, II. Abdülhamid döneminde uygulanan İslam Birliği Siyaseti'nin ve bu siyaseti desteklemek amacıyla İmparatorluk haricindeki Müslümanlara yönelik gerçekleştirilen 'Pan-İslamist Uygulamaların', Osmanlı-İran ilişkilerini nasıl etkilediği ve rekabeti artırarak ilişkilerin gerginleşmesine sebep olup olmadığı araştırılmıştır. Bu amaçla; Türkçe, İngilizce ve Farsça kaynaklar ile arşiv belgeleri kullanılarak, izlenen siyasetin diğer pan ideolojilerle karşılaştırması yapılmış, karakteristik özellikleri sorgulanmış ve Osmanlı-İran ilişkilerinin hangi yönde değiştiği tespit edilmeye çalışılmıştır. Ulaşılan en önemli sonuç, realizmin bir dış politika paradigması olarak Hamidiye rejiminin en belirgin dayanak noktalarından birisi olduğu ve iki ülke arasındaki gelişmelerin şekillendiği zeminin bu paradigma üzerine inşa edildiği olmuştur. Krizlerle karşı karşıya ve siyasi açıdan bir çeşit ölüm kalım savaşı içerisinde bulunan bir İmparatorluğun başına geçen II. Abdülhamid'in başlıca gayesi, bütün kayıplara rağmen hala çok etnikli ve kimlikli yapısını korumakta olan devleti parçalanmadan ayakta tutmak idi. Yapılabilecek tek şey; dikkatli bir denge siyaseti izlemek ve eldeki kozları artırmaktı. İran'la olan ilişkiler de ana hatlarıyla bu genel siyasetin sınırları içerisinde devam etmiştir. Arada sorun kaynağı birçok mesele bulunmasına karşılık, ilişkiler temkinli bir tavırla sürdürülmüştür. Dolayısısyla, zaman zaman bazı gerginlikler yaşansa bile, gerilimi artıracak eylemlerden mümkün olduğunca kaçınılmıştır.
Irak Devleti'nin yeniden yapılandırılma sürecinde çatışma ve güven sorunu (2003-2012)

Soğuk Savaş sonrası özellikle post-kolonyal veya zayıf devlet olarak adlandıracağımız devletlere uluslararası normlara uygun hale getirmek için dış müdahaleler gerçekleşmiştir. Ancak genel olarak bu ülkelerde yeniden yapılandırılma süreçlerinin sağlıklı olmadığı ve iç çatışmaların arttığı gözlenmiştir. Irak bu ülkelerden biridir. Müdahale öncesi Irak'ın yoksul bir diktatörlük yapıdan refah, çok kültürlü liberal bir demokrasiye, istikrarlı bir ekonomiye ve bölgede model bir ülkeye dönüşeceği beklentisi ve söylemi hakimdi. Ancak günümüzde Irak bölgede model bir ülke olarak gösterilmekten çok devlet yapısında değişiklik olması beklenen ülkeler için olumsuz bir örnek olarak gösterilmektedir. Bu çalışmada Irak Devleti'nin neden başarılı bir şekilde yeniden yapılandırılamadığı sorgulanacaktır. Irak siyasetinde 2003 sonrası yaşanan çatışmalar incelenerek çatışma kaynaklarının tespit edilmesi, yapılan hatalardan dersler çıkarılması ve Orta Doğu bölgesinin dönüşüm sürecine bu açıdan katkı sağlanması amaçlanmaktadır. Irak Devleti, yapısall özellikleri bağlamında zayıf devlet olarak kavramlaştırılan devlet modeline uygun bir devlettir. Aynı zamanda yine yapısall özellikleri bağlamında tipik bir Orta Doğu ülkesidir. Zayıf devlet kavramı çerçevesinde çalışmanın temel argümanı ise; kapasitesi zayıf devletlerde rejimin yıkılmasından sonra ani anarşi oluşması durumunda, devletin yeniden yapılandırılması sürecinde aktörler arasında işbirliği yerine çatışmanın ortaya çıkmasının daha kuvvetli bir ihtimal olduğudur. Çünkü zayıf devletlerde devlet çökmesinin ardından ilksel kimliklere dayalı milliyetçi örgütlenmelerin güç kazandığı ve bu tür örgütlerin işbirliği yerine çatışmaya daha eğilimli oldukları varsayılmaktadır. Bu çalışmada yukarıda sözü edilen argüman ve varsayımlar, kavramsal çerçeve ve 2003 sonrası Irak siyasetindeki gelişmeler bağlamında incelenecektir. Irak'ta 2003 sonrası istikrarlı bir yapı ve düzenin sağlanmadan demokrasinin pekiştirilmeye çalışılması çatışmaların artmasına yol açtığı görülmüştür. Bu bağlamda çalışmada Irak örneği üzerinden elde edilen bulgular sonucunda şu çıkarmasa elde edilmiştir; demokratik geçiş ile demokrasinin pekiştirilmesi aynı zamanda birbirlerine paralel bir şekilde yapılmamalıdır. Çünkü devlet ve düzen oluşturulmadan devlette demokratik konsolidasyonun geçiş sürecinde yapılmaya çalışılması ancak yerel milliyetçiliklerin yarıştırılmasına ve çatışmaların artmasına yol açmaktadır.
1990 sonrası Kırgızistan dış güvenliği ve Nato

Kırgızistan, Sovyetler Birliğinin yıkılmasından sonra yeni bağımsızlığını kazanan diğer devletler gibi sosyo-ekonomik ve siyasi sorunları ile baş başa kaldı. Bu sorunlarının üstesinden gelebilmek için 'ulus-devlet' oluşturarak BDT, ŞİÖ, AĞİT, DTÖ gibi ve kurumlara üye oldu. Kırgızistan komşu ülkeleri ile birlikte demokratik ortam, insan hakları konusunda ilerleme kaydetmesine rağmen bu ülkelerin öncelikle iç ve dış faktörlerini tercih etmeleri ile kendi aralarında uyumu zorlaştırmaktadırlar.1994'te ABD, Orta Asya devletlerini NATO'ya ortaklık olarak kabul ederek kendi çıkarları için bölgeye yerleşti. 11 Eylül sonrası Afganistan'da terörist grupların bulunması ve buna yakın olan Orta Asya ülkelerinin jeostratejik önemini arttırdı. Rusya, NATO'nun doğuya doğru genişlemesine karşı çıkmasına rağmen 1997'de Rusya-NATO Ortaklık Konseyi'nin kurulmasını kabul etti. Rusya, bir taraftan Amerika ile yakınlaşarak diğer taraftan ŞİÖ altında faaliyetini arttırarak denge politikası gütmektedir. Çin ise endişelerini belirtse da süper güç olan Amerika'ya karşı gelmenin bedelini ağır ödemek istememektedir.
Robert Koçaryan dönemi Ermenistan basınında Türk-Ermeni ilişkileri (1998-2008)

Bu tez çalışmasının amacı; Türk-Ermeni ilişkilerini ilk zamanlardan yakın zamana kadar kısaca anlatmak ve özellikle Robert Koçaryan dönemindeki ilişkilere Ermenistan basını açısından bakmaktır. Kaynak olarak, Ermenistan gazetelerine internet siteleri aracılığı ile ulaşılmıştır. Ancak gazetelerin arşivleri genel olarak 2000'li yıllardan itibaren tutulmaya başlandığı için her yılı kapsayan bir araştırma yapılamamış, bu nedenle de basında geniş yankı uyandırmış olaylar seçilmiştir. Bu çalışma giriş ve sonuç bölümleri hariç üç bölümden oluşmaktadır. Girişte, Ermeniler ile ilgili genel bilgiler ve Türk-Ermeni ilişkilerine değinilmiştir; Ermeni ırkı, Ermenistan kavramı, Ermeni dini, Ermeni dili, Ermeni tarihi, Selçuklu, Osmanlı ve Türkiye Cumhuriyeti dönemi Türk-Ermeni ilişkileri. Birinci bölümde, Türk-Ermeni ilişkileri Cumhuriyet döneminden başlayarak, Ermeni lobi faaliyetleri, yurt dışında yaşayan Ermeniler ve Ermeni terörü hakkında bilgi verilmiştir. İkinci bölümde, Ermenistan ve devlet yönetimi, Ermeni ve Ermenistan basını hakkında analizler yapılmıştır. Üçüncü bölümde ise, Robert Koçaryan dönemi(1998-2008)'nde Türk-Ermeni İlişkilerini etkileyen önemli olaylara yer verilmiştir. Olaylar Ermenistan basını açısından değerlendirilmiştir.
21. yy'a giriş sürecinde Doğu Akdeniz'in güvenliği perspektifinde Ankara-Lefkoşa-Atina üçgeni

1980'li yılların sonunda ortaya çıkan gelişmelerle birlikte Doğu Bloğu ülkelerinde yaşanan çözülme süreci, 20. Yüzyılın sonlarına doğru, Ortadoğu ve Kafkaslar bölgesini siyasi, askeri ve ekonomik açıdan, güçler mücadelesi ve dengesinde en önemli coğrafyalardan birisi haline getirmiştir. Bölge ülkelerinin petrol açısından zenginliği ve bölgede etnik, dini ve menfaat çatışmaları nedeniyle yaşanan sürekli istikrarsızlıklar, dünya kamuoyunun dikkatini bir anda bu bölgelere ve bu bölgelere ulaşım yollan üzerinde bulunan Doğu Akdeniz'e ve dolayısıyla bölgenin güvenliğinde kilit rol oynayan Kıbrıs Adası'na çekmiştir. Ada geçmişşte olduğu gibi bugün de jeostratejik önemini korumaktadır ve gelecekte de korumaya devam edecektir. İşte bu noktadan hareketle, 1950'li yıllardan itibaren gerek Türk ve Yunan iç ve dış politikasının, gerekse dünya kamuoyunun gündeminde ilk sıralarda yer alan Kıbrıs sorunu, bu tezde, geçmişşten geleceğe, Doğu Akdeniz'in güvenliğinde sahip olduğu konum itibariyle ada halkının, soruna taraf olan veya olmayan ülkelerin ve uluslararası örgütlerin bakış açılarıyla ele alınmaya çalışılmıştır. Tarihsel gerçekler açıkça göstermektedir ki, Kıbrıs sorunu her şeyden önce 'Megali idea' ve 'Enosis' emellerinin, yani Yunan yayılmacılığının yarattığı, Türkiye ve Kıbrıs Türk halkının güvenliği sorunudur. Ancak sorunun bunca yıldır çözümsüz kalmasında uluslararası kamuoyunun soruna yaklaşımı büyük rol oynamıştır. Çünkü 1960'ta kurulan ortaklık curnhuriyetinin 1963'te Rumlar tarafından tek taraflı olarak yıkılmasından ve daha sonra 1974'te Zürih ve Londra Anlaşmaları'na dayalı olarak Türkiye'nin müdahalesinden bu tarafa, adada iki toplumu temsil eden bir devlet hukuken ve fiilen bulunmamaktadır. Uluslararası kamuoyu ise var olan bu gerçeği yıllardır kabul etmeyerek 'Kıbrıs Hükümeti' adı altında varlığını sürdüren GKRY'yi tek meşru hükümet olarak tanımaya devam etmektedir. Bu anlamda 21. yüzyılda Doğu Akdeniz Bölgesinin güvenliğinin kronikleşmiş bir sorunu olan Kıbrıs'ta adil, barışçıl yollardan kalıcı bir çözümün sağlanması, uluslararası kamuoyunun ve Rum tarafının sorunun çözümünü, Türkiye'nin üyesi bulunmadığı, demokrasi, insan haklan, uluslararası hukukla bağdaşmayacak bir biçimde, Avrupa Birliği gibi uluslararası platformlara taşımak yerine, uzlaşmaz tutumlarından vazgeçerek, yapacakları görüşmelerle ve tek taraflı olmayacak şekilde verilecek tavizlerle öncelikle KKTC'nin tanınmasıyla çözümlenebileceği gerçeğine inanmalarıyla mümkün olabilir. Böylelikle sorunları gelecekte zamanla oluşacak güven ortamı içerisinde aşmak büyük oranda mümkün olacaktır. Sonuç olarak şurası bir gerçektir ki Kıbrıs'ta parametreler Adadaki gerçekler temeline oturtulmadan ve var olan güvensizlik ortamı aşılmadan başlatılacak bir müzakere sürecinin bu anlamda basan şansı olmayacaktır. IV
DWW's humanitarian space in Turkish foreign policy

1990'lar, Uluslararası İlişkiler alanında inşacılığın yükseldiği yıllar olmuştur. Bu tarihten itibaren realizm inşacılık karşısında önem kaybetmeye başlamıştır. Yine bu süreçte, normlar, gelenekler ve kültürler, güvenlik, devlet çıkarları ve güç gibi kavramlarından daha fazla ön planda olmuşlardır. Bu yeni eğilim teorisyenleri etkilediği kadar karar vericiler ve siyaset yapıcılarını da etkilemiştir. İnşacılığın yükselmesiyle birlikte, eleştirel jeopolitik bakış açısı literatürdeki yerini almıştır. Katı kurallar ve saptamalarla sınırlandırılmaması sebebiyle, eleştirel jeopolitiğin dinamik yapısı siyaset yapıcılar için klasik jeopolitikten daha fazla tercih edilir olmasını sağlamıştır. Eleştirel jeopolitiğin ortaya çıkışı dört ayrı branşın da doğmasıyla sonuçlanmıştır. Bunlar resmi, popüler, yapısall ve pratik jeopolitiktir. Her branş dünya siyasetinin farklı bir alanını açıklamaktadır ve devletler bu şekilde uluslararası ilişkiler sistemi içerisinde daha iyi bir bakış açısı geliştirebilmektedirler. Bu tezde, insani yardım alanının eleştirel jeopolitiğin diğer 4 dalından farklı ve yeni bir dal olarak ortaya çıkışından bahsedeceğim. 1990'larda yaşanan insani müdahalelerdeki başarısızlığın sonucu olarak insani yardım alanı yeni bir eleştirel jeopolitik olarak gündeme gelmiş ve devletlerin insani konulardaki farklı yaklaşımlarını ortaya çıkarmışlardır. Bütün bu değişimler olurken, Türk dış politikası da 21. yüzyılda değişime uğramıştır. Bu değişim statükocu yapıdan revizyonist yapıya doğru olmuştur. Bu dinamik yapı Türkiye'de Türk İşbirliği Koordinasyonunu Ajansı, Yunus Emre Enstitüsü, Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı ve Türk Sivil Toplum Örgütlerini doğurmuştur. Yeryüzü doktorları Türkiye'de de aktif olan ve sağlık alanında uzmanlaşan bir sivil toplum örgütüdür. YYD en az gelişmiş ülkelere insani yardım sağlamakta, özellikle de bu ülkelerin yoğun olarak bulunduğu Afrika kıtasına bu yardımları iletmektedir. On yıl içinde YYD Türkiye şubesi YYD'nin dünyadaki en aktif şubelerinden biri haline gelmiştir. YYD, Türk dış politikasının çizgisini takip ederek önemli miktarlarda yardımlar yapmış ve projeler geliştirmiştir. Bu tezde YYD'nin aktiviteleri eleştirel jeopolitik, insani yardım alanı ve insani yardım sistemi içerisinde incelenecek ve Türk dış politikasındaki değişen parametrelerle birlikte bu konuların arasındaki ilişkiler değerlendirilecektir.
Türkiye Azerbaycan dış ticaret ilişkileri ve Azerbaycan ticaret kültürünün önemi

Türkiye ve Azerbaycan arasındaki ilişkiler mahiyeti gereğince çok boyutlu bir niteliğe sahip olup; iki ülkenin birbirini 'kardeş' olarak değerlendirmesi bu ilişkilerin bugününü ve geleceğini etkilemektedir. Söz konusu çok boyutluluğun önemli yönlerinden bir isin de ülkeler arası ikili ekonomik ilişkiler oluşturmaktadır. İki ülke arasındaki ekonomik ilişkilerde karşılıklı yatırımlar ve dış ticaret hacimleri her ne kadar istenilen seviyede olmasa dahi, Azerbaycan'ın bağımsızlığının ilk dönemine göre ciddi bir artıştan söz edilebilmektedir. İki ülke arasında günümüze dek imzalanan stratejik ortaklık ve yatırım anlaşmalarıyla ikili ekonomik ilişkileri pozitif yönde farklı bir boyuta taşınmıştır. Bu araştırmanın amacı, Azerbaycan Cumhuriyeti'nin siyasal, ekonomik ve demografik yapısı hakkında bilgi vermek, Azerbaycan dış ticaret kültürünü incelemek, Türkiye ve Azerbaycan arasındaki dış ticaret ilişkilerinin değerlendirilmesi ve Türkiye ile Azerbaycan'ın dış ticaret yoğunluğunun ölçümlenmesidir. Bu kapsamda bu araştırma üç bölümden oluşmaktadır. Araştırmanın birinci bölümünde Azerbaycan hakkında genel bilgiler verilmiştir. İkinci bölümünde Azerbaycan dış ticaret kültürü detaylı bir şekilde incelenmiştir. Üçüncü bölümde Türkiye ile Azerbaycan arasındaki dış ticaret ilişkileri değerlendirilmiştir ve Türkiye ile Azerbaycan arasındaki dış ticaret yoğunluğu analiz edilmiştir. Sonuç olarak Türkiye ile Azerbaycan'ın ikili ilişkilerinin kardeşlik statüsünde olması iki ülke arasında siyasal, askeri, kültürel ve ekonomik gibi birçok alanda stratejik ortaklıklarda bulunmalarına sebep olmaktadır. Her ne kadar Azerbaycan'ın bağımsızlığının ilk yıllarında iki ülke arasında ekonomik ilişkilerin yerine siyasi ilişkiler daha ön planda olsa da ekonomik ilişkiler özellikle son 10 yılda gelişim göstermiş, gerçekleştirilen çeşitli girişimler sayesinde iki ülke arasında dış ticaret ilişkileri de gelişim göstermiştir. Nitekim bu araştırmada yapılan dış ticaret yoğunluğu endeksi bu sonucu doğrular niteliktedir.