turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Avrupa entegrasyonu bağlamında Almanya'nın yeni Doğu politikası

Bu çalışmada Avrupa Entegrasyonu bağlamında Almanya'nın izlediği Yeni Doğu Politikası ele alınmakta, Avrupa Politikasında rolü ve önemi artan Almanya'nın, AB'nin Doğu Genişlemesi sonrası nasıl bir Doğu Politikası geliştirdiği üzerinde durulmuştur. Bu şekilde, hem Almanya'nın Avrupa Entegrasyonu bağlamında Doğu Avrupa'da nasıl bir tutum sergilediği, hem de bu süreç içinde Alman Dış Politikasının nasıl bir karaktere sahip olduğu açıklanmaya çalışılmıştır. Çalışma boyunca iki bölge üzerinde durulmuştur. Almanya'nın komşusu, Merkezi Doğu Avrupa ve AB'nin komşusu olan bölge, yani AB'nin Doğusu. Almanya'nın geliştirdiği Yeni Doğu Politikası, Alman dış politikasında öne çıkan iki yaklaşım olan Rasyonalizm ve Sosyal İnşacı tartışması göz önünde tutularak açıklanmaya çalışılmıştır. Bu bize farklı yaklaşımların nasıl bir araya geldiği, bu buluşmanın Alman Dış Politikasının 'sürekliliğine' nasıl bir katkı sağladığını görmek imkanı verecektir. Çalışmanın sonunda Alman dış politikasının son dönem içinde nasıl bir karakteristik ortaya koyduğu, bir değişim mi yoksa bir sürekliliğin mi var olduğunu görmek de mümkün olacaktır. Bu ise bize, Alman dış politikasının Orta Yolcu Rasyonalist tutumuna ne kadar sadık kaldığı, Sosyal İnşacı görüşlerin ise bu süreci nasıl etkilediğini gösterecektir. Bu bağlamda, Almanya'nın geliştirdiği Yeni Doğu Politikasının Avrupa bütünleşmesine nasıl bir katkı sağladığını görmek de mümkün olabilecektir.
Soğuk savaş sonrasında Türkiye'nin ulusal güvenlik sorunları

Bu çalışmada; Soğuk Savaş sonrası dönemde Türkiye'nin ulusal güvenliğine yönelik tehditler incelenmiştir. Ulusal güvenlik konusu kavramsal olarak tanıtıldıktan sonra, savaş dışı tehditler açıklanmıştır. ABD'de 11 Eylül'de meydana gelen terörist saldırıdan sonra devletlerin ulusal güvenliklerini sağlamak için yükselen değerlerden dijital güvenlik, modern altyapının güvensizliği, karşı istihbarat ve psikolojik savaş konularının önemi açıklanmıştır. Küresel ve bölgesel boyutlarda Türkiye'nin ulusal güvenliğini etkileyen sorunlar ekonomik, askeri ve siyasal perspektiflerden incelenmiştir. Asırlardır devam eden Türk-Yunan rekabeti, Kuzey Irak ve PKK Sorunu, sınır aşan sular sorunu, Hazar petrol ve doğalgazının nakli sorunu ve Türkiye'nin son yıllarda vatandaşlarına tazminat ödemek zorunda kaldığı insan haklan gibi çeşitli ulusal güvenlik sorunları kapsamlı bir şekilde analiz edilmiştir. Türkiye'nin yıllardır ittifak içinde bulunduğu NATO ile ittifak ilişkilerinin yeniden şekillenmesi ve AB ilişkilerindeki sorunlar açıklandıktan sonra Türkiye'nin uluslararası örgütlerle olan stratejik bağlantıları ve Türkiye'nin ulusal güvenliğini sağlamak için diğer devletlerle imzalamış olduğu güven ve güven artırıcı anlaşmalar açıklanmıştır. Jeopolitik konumunu bölgesel bazda güçlü bir askeri kuvvetle destekleyen Türkiye'nin uluslararası barışa katkıları değerlendirilmiştir. Sonuç olarak, Türkiye bölgesinde çok önemli bir askeri güç olmasına rağmen, ulusal güvenliği üzerinde etkili olan, ihmal edilemez boyutta ekonomik, siyasi ve dış ilişki sorunları vardır. Dolayısıyla, Türkiye'nin ulusal güvenlik sorunlarım azaltması için benimsemesi gerektiği düşünülen stratejik yaklaşımlara ilişkin tavsiyeler ortaya konulmuştur.
Soğuk savaş sonrası Karadeniz bağlamında Türkiye-Rusya ilişkileri

Türkiye ve Rusya tarih boyunca birçok defa karşı karşıya gelmiş, zaman zaman işbirliği çerçevesinde adımlar atmışlar fakat genel olarak hep rekabet halinde süregelen iki millet olmuştur. Bu tez çalışmasında soğuk savaştan sonra Karadeniz bölgesi bağlamında yaşanan uluslararası krizler, anlaşmalar ve Türkiye-Rusya ikili ilişkileri incelenmektedir. Tezin ilk bölümünde, Karadeniz jeopolitiği üzerinde Karadeniz bölgesindeki kavramlar, jeopolitik konumu ve başta Türkiye ve Rusya olmak üzere bölgede aktif rol olan aktörlerin bölgeye olan politikaları ele alınmıştır. Tezin ikinci bölümünde de, Karadeniz jeopolitiğinde yaşanan çatışmalar, sorunların ortaya çıkışları ve yaşanan bu çatışmalara Türkiye ve Rusya'nın ayrı ayrı bakış açıları, tutumları incelenmiştir. Tezin üçüncü ve son bölümünde ise, Karadeniz jeopolitiğindeki işbirliği ve anlaşmalar ele alınmıştır. Osmanlı Devletinden günümüze kadar olan Türkiye-Rusya ilişkileri, iki ülke arasında yaşanan yer yer savaşlar, anlaşmazlıklar, dostluklar ve işbirlikleri incelenmiştir. Karadeniz bölgesinde yaşanmakta olan güncel gelişmelerin iki ülke açısından olumlu veya olumsuz tarafları ortaya konmuştur.
Turkish-Israeli Entente: The impact of Turhish-Israeli alignment on Turkish-Iranian relations

Bu tezde 1996 yılındaki askeri işbirliği antlaşmasıyla doruğa ulaşan Türk-İsrail ilişldlerinin iki ülke açısından değerlendirmesi yapılarak, oluşan işbirliğinin bir ittifak olup olmadığı incelenecektir. Basında ve çeşitli akademik çevrelerde Türk-İsrail işbirliğinin Türkiye'nin Ortadoğu'daki diğer komşularıyla olan ilişkilerini zedeleyeceği ve Türkiye'yi bölgede bir kamplaşma sürecine itebileceği öne sürülmüş ve İran işbirliğinin hedefi olarak gösterilmiştir. Her ne kadar Türk-İsrail işbirliği Türkiye'nin Soğuk Savaş sonrasında tehdit algılamalarına bağlı olarak Ortadoğu'da değişen ve aktifleşen dış politikasının bir yansıması olarak algılanabilirse de, bu işbirliği ittifak olarak adlandırılamayacak niteliktedir. Bir devletin hedef alınmasının ötesinde PKK terörizmi işbirliğinin en önemli maddesidir. Kürt meselesi ve Filistin sorunu başta olmak üzere iki ülke pek çok konuda ayrılık halindedir. Ayrıca, her iki ülkenin coğrafyası, demografik yapısı, dinsel faktörleri ve kültürleri Ortadoğu'da bir ittifak oluşturarak kamplaşmaya neden olmalarına engel olmaktadır. Çok kutuplu yeni dünya düzeninde Türkiye'nin bölge ülkeleriyle ve komşularıyla geçmişşe dayanan ve iniş çıkışlarına rağmen süreklilik arz eden özel ilişkileri, Ortadoğu'da kutuplaşmaya karşı olan geleneksel Türk dış politikası Türk-İsrail işbirliğinin ittifak olarak değerlendirilmesinin önündeki önemli etmenlerdir.
NATO's mission in Afghanistan and its impacts

11 Eylül 2001'deki Dünya Ticaret Merkezi'ne yapılan terörist saldırıların ardından, Başkan Bush, El Kaide'yi ve uluslararası güvenliği tehdit eden diğer bağlantılı terör örgütlerini imha etmeyi amaçlayan karmaşık bir askeri harekat olan Teröre Karşı Küresel Savaş'ı ilan etti. Birkaç gün içerisinde ABD, NATO'nun yanı sıra çoğu Avrupa ülkesinin de desteğiyle El-Kaide'nin ve Afganistan'daki diğer grupların yüksek profilli liderini yakalamak veya öldürmeyi amaçladıkları Kalıcı Özgürlük Operasyonunu uygulamaya başladı. NATO'nun tarihinde, 5. Maddeye ilk kez başvurulduğu durumdu. Taliban rejiminin çöküşünden sonra Taliban ve El-Kaide liderlerinin çoğu Afgan sınırını geçti ve söz konusu örgütlerin yerel nüfusça, toparlanmalarını, yeniden bir araya gelmelerini ve Afganistan içinde silahlı saldırılar düzenlemelerini kolaylaştıracak şekilde desteklendiği Pakistan'daki FATA'ya yerleşti. Taliban rejiminin çöküşü Afganistan'ı devletsiz bıraktı ve terörist faaliyetlerin devam etmesinin önüne geçmek için Afganistan'ın yeni bir hükümet kurması gerekiyordu. Birleşmiş Milletler gibi uluslararası aktörler, Afganistan'a barış ve istikrar getirmek ve yeni kurulan hükümete kurumlarını oluşturmalarına ve toprak bütünlüğünü savunmak amacıyla ANA için gerekli askeri teçhizatı sağlamalarına yardımcı olmak için savaşçı nitelikte olmayan bir askeri harekat başlattılar. Bu, ISAF'ın oluşmasına yol açtı. Askeri operasyonu genişletmek için NATO, 11 Ağustos 2003 tarihinde Afganistan'da ISAF'ın liderliğini üstlendi. ISAF'ın misyonu 2014'te sona erdi ve RSM adıyla yeni bir NATO odaklı misyon 2014'ten itibaren başladı ve halen devam ediyor. Bu tez, NATO'nun Afganistan'daki on yılı aşkın varlığının yanında, barış ve güvenliği sağlama konusundaki başarısızlığının ortaya çıkmasına neden olan faktörleri açıklamaktadır. Diğer faktörlerin arasında, NATO'nun misyonu için sürdürülebilir bir yol haritası oluşturma konusunda başarısız olduğu, misyonları esnasında üyeleri ve Afgan Hükümeti arasında iyi bir iletişim kuramadığı, misyonları hakkında şeffaflık ve hesap verebilirlik eksikliği olduğu, operasyon hedefleri, amaçları ve sonuçlarıyla ilgili herhangi bir bilgi paylaşmaktan kaçınarak operasyonları sırasında yüksek sayıda sivil kaybına yol açtığı ve tüm bunların Afgan halkının görüşlerini ve NATO'nun varlığını ve operasyonlarını sürdürmesine dönük desteğini değiştirdiği yer almaktadır. Bu faktörler ayrıca, Afgan sivilleri arasında, bazı bölgelerdeki yerel Afganları Taliban teröristlerini desteklemeye sevk eden, NATO karşıtı koalisyon ve Amerikan karşıtı duygular ortaya çıkardı. Taliban'ın Afganistan'daki ayaklanma operasyonlarının artması, NATO'nun Afganistan'da güvenliği sağlama misyonunda başarısız olduğu, dolayısıyla teröristlerin halen uluslararası güvenliğe yönelik tehdit ve meydan okumalar oluşturabilecekleri anlamına geliyor.
Türkiye-İran siyasi ilişkileri (1979-2010)

1979 yılında İran'da gerçekleşen İslam Devrimi, İran'ın iç ve dış politikasında ciddi değişiklikler meydana getirmiştir. Ayetullah Humeyni öncülüğünde gerçekleşen İran İslam Devrimi, İran'da dış politika felsefesini değiştirerek İran'ı Ortadoğu'da radikal ve devrimci bir ülke yapmıştır. İslam Devrimi'nden önce Batı Bloğu tarafında yer alan İran, devrimden sonra herhangi bir bloğun yanında yer almamıştır. İslam Devrimi gerçekleştikten sonra İran'ın ABD'nin Ortadoğu'daki müttefiki sayılan Türkiye ile ilişkilerinin nasıl olacağı merak konusu olmuştur. Nitekim Türkiye yeni İran rejimini ilk tanıyan ülkelerden biri olmuş ve bu da iki ülke ilişkilerine olumlu yansımıştır. Devrimden sonra iki ülke ilişkileri özellikle ekonomik alanda Şah döneminden daha iyi bir seviyeye gelmiştir. Buna rağmen iki ülke ilişkileri hiçbir zaman istikrarlı bir biçimde olmamış sürekli dalgalanmalar ve çatışmalar meydana gelmiştir. Bunda İran İslam Cumhuriyeti'nin Devrim sonrası politikasının payı büyüktür. Söz konusu dönemde Türkiye-İran İlişkilerini etkileyen öncelikli faktörler arasında ideolojik çatışmalar, PKK Sorunu, Orta Asya ve Kafkasya, Türkiye-İsrail İşbirliği ve özellikle 2000'li yıllarda gündeme gelen Nükleer Silahlanma Meselesi dikkat çekmektedir.
Tarihİ arka planıyla Pontus meselesi ve bir algı yöntemi olarak yabancı basına yansıması

Bu tez çalışmasında Türkiye-Yunanistan ilişkileri içinde, yakın bir gelecekte gündemi işgal etmeye aday başlıklardan biri olan Pontus Meselesi incelenmiştir. Çalışmada meselenin kendine hayat veren tarihi köklerinden, Türkiye için güncel bir siyasi tehdit halini alışına kadar geçen uzun tarihi serüveni, bir bütün olarak ortaya konulmaya çalışılmıştır. Dört bölümden oluşan çalışmanın ilk bölümünde, esasında coğrafi bir tanımlama olan Pontus'un hangi süreçlerin sonucunda mesele haline geldiği tartışılmıştır. Bu bağlamda, Pontus Meselesi'nin altında yatan siyasi ve sosyal etkenlerin genel bir tahlil ve değerlendirmesi yapılmıştır. Fikri temelleri on dokuzuncu asrın ortalarından itibaren atılmış olan bu meselenin, yirminci asrın başlarından itibaren fiili safhaya geçiş sürecinde yaşananlar ve bu yaşananların gergin bir dönemden geçen Osmanlı Devleti ve devletin Müslüman unsurları üzerindeki yansımaları ikinci bölümde ele alınmıştır. Üçüncü bölümde Birinci Dünya Savaşı ve Milli Mücadele dönemlerinde Pontus Meselesi ile ilgili gelişmelere yoğunlaşılmıştır. Çalışmanın son bölümü Pontusçuluk faaliyetleri etrafında yapılan propaganda çalışmaları ile özellikle son otuz sene içinde, meselenin yeniden tartışmaya açılmasına yönelik Yunanistan ve Rum diasporası tarafından yürütülen faaliyetlere ayrılmıştır. Özellikle, Pontus Meselesi çerçevesinde ortaya atılan Rum iddiaları doğrultusunda yayımlanan propaganda çalışmaları ile yabancı basın organlarında yapılan yorum ve değerlendirmelere geniş yer ayrılmıştır. Ayrıca, son senelerde Pontus Meselesi hakkında yaşanan gelişmeler de yine bu bölümde ele alınarak konu bütünlüğü sağlanmaya çalışılmıştır.
Uluslararası vergilendirmede bilgi değişimi ve Avrupa Birliği örneği

Küreselleşme süreci ile birlikte sermaye hareketlerinin giderek daha mobil ve dijital olması, vergi mükelleflerine vergiden kaçınma ve vergi kaçakçılığı konusunda fırsatlar sunmaktadır. Vergi gelirlerinde azalma yaşayan devletler ise vergi kayıp ve kaçakçılığı ile mücadele etmek için diğer devletler, uluslararası kurum ve kuruluşlar ile işbirliği yapmak zorunda kalmışlardır. Bu bağlamda, devletler arasında vergisel konularda uluslararası işbirliğinin sağlanmasına amacıyla bilgi değişimi yöntemi kullanılmaya başlanmıştır. Son yıllarda yaşanan küresel skandallarla beraber, toplumların vergi kayıp ve kaçaklığı konusundaki hassasiyeti artmıştır. OECD, ABD ve AB düzeyinde geliştirilen standartlar ve düzenlemelerle küresel bir otomatik bilgi değişimi sağlanmaya çalışılmıştır. Bu çalışmada küresel çalışmalar temelinde uluslararası bilgi değişimi konusu ele alınmıştır. Özellikle AB düzeyinde İdari İşbirliği Direktifi kapsamında bilgi değişimi süreci ve sonuçları kapsamlı bir şekilde anlatılmıştır.
Uluslararası Deniz Hukuku açısından Ege Denizi kıta sahanlığı uyuşmazlığı

XX. yüzyılın başlarından itibaren, gelişen teknolojiye paralel olarak, denizlerden yararlanma imkanının giderek artması, deniz alanlarında petrol ve doğalgaz üretme imkanlarının gelişmesi, devletleri deniz alanları üzerinde egemenlik kurma girişimlerine yöneltmiştir. Devletlerin deniz alanlarındaki bu egemenlik iddiaları, beraberinde ikili ve bazen de çok taraflı uluslararası sorunları ortaya çıkarmaya başlamış, buna bağlı olarak da kıta sahanlığına ilişkin uluslararası hukuk kuralları önem kazanmıştır. Kıta sahanlığına ilişkin uluslararası hukuk kuralları, düzenlenen uluslararası konferanslar sonunda imzalanan sözleşmeler ve önemli bazı uyuşmazlıklara ilişkin yargı ve hakem kararlarının büyük katkıları olmuştur. Ege Denizi Kıta Sahanlığı Uyuşmazlığı, kendine özgü özellikleri olan Ege Denizi'nde Türkiye ile Yunanistan arasında 1973'te ortaya çıkan ve bugüne kadar çözülemeyen kıta sahanlığı alanlarının saptanması ve sınırlandırılması uyuşmazlıklarından birisidir. Türkiye ve Yunanistan, hem sınırlandırmada uygulanması gereken uluslararası hukuk kurallarının ne olması gerektiği hususunda hem de uyuşmazlığın hangi yollarla çözüme bağlanması gerektiği konusunda farklı görüşlere sahiptirler. Bugüne kadar yapılan ikili görüşmelerde, taraflar bu sorunların çözümlenmesinde esas alınması gereken hukuk kuralları üzerinde anlaşmaya varamadıkları için uyuşmazlık süregelmektedir. Bu tezin amacı, Ege Denizi Kıta Sahanlığı sorununun ana hatlarıyla ortaya çıkışı, gelişimi, uluslararası hukuk açısından niteliği ve buna bağlı olarak, tarafların tezleri hakkında temel bilgileri ortaya koymak ve nihayet içinde bulunulan konjonktüre uygun olarak, uyuşmazlığın çözümüne ilişkin görüşleri belirtmektir. Kıta sahanlığı sorununun, özellikle hukuki niteliğine ilişkin tezin İkinci Bölümü'nde yer alan bu değerlendirmelerin bir anlam kazanabilmesi için, tezin Birinci Bölümü'nde, kıta sahanlığı kavramı, önce jeolojik ve coğrafi açıdan tanımlanmış, sonra da uluslararası hukuk açısından, bir kavram olarak ortaya çıkışı ve gelişimi, yargı kararları da dikkate alınarak incelenmiştir.
Representations as a foreign policy analysis tool in Soviet-Turkish relations (1920-1946): A critical constructivist approach

Bu tez, Türk Dış Politikası'nın 2. Cihan Harbi öncesinde ve sonrasında Sovyetler Birliği'ne yaklaşımını eleştirel inşacı bir bakış acısından incelemektedir. Türk Dış Politikası'nın karar mercilerinin Sovyetler Birliği'nin benzer taleplerine verdiği köklübiçimdeki değişik tepkilerin, Türk Dış Politikası söylemindeki Sovyetler Birliğitemsilinin inşası sayesinde mümkün kılındığı savunulmaktadır. Buna ek olarak, Cihan Harbi öncesindeki Sovyet 'taleplerinin' Türk Dış Politikası söylemindekiSovyetler Birliği'nin 'samimi dost' kimliğinde herhangi bir değişikliğe neden olmazken,2. Cihan Harbi sonrasıdaki benzer 'taleplerin' Sovyet kimliğinin tamamiyle değişip'düşman' olarak inşa edilmesine yol açtığı belirtilmektedir. 'Samimi dost' kimliği,'taleplere' rağmen Sovyetler Birliği ile dostane ilişkilerin korunmasını mümkün kılarken,2. Cihan Harbi sonrasında inşa edilen 'düşman' kimliği, Türk Dış Politikası'nınSovyetlere karşı Amerika Birleşik Devletleri lehine yön almasını mümkün kılmıştır.
Fener Rum Ortodoks Patrikhanesinin 'Talep Repertuarı'nın inşasında Bartholomeos Dönemi

Bu çalışma Fener Rum Ortodoks Patrikhanesinin dört temel talebinin Lozan tartışmalarından bugüne geçirdikleri dönüşümü, yaygınlaştırma ve meşrulaştırma stratejilerini kimlik-tehdit bağlamında incelemektedir. Çalışmanın amacı Patrik Bartholomeos tarafından her fırsatta dile getirilen Patrikhane talep repertuarının Cumhuriyet Dönemi'nde geçirdiği tarihsel süreci detaylandırarak politik iktidarın bu taleplere olumlu yanıt vermemesinin nedenlerini karşılaştırmalı politikaların kültürel analiz metodu ile ortaya koymaktır. Patrikhane imparatorluk zamanlarında; siyasi, dini ve hukuki bakımdan en üst düzeyde himaye görmüştür. Sonrasında milliyetçilik akımları ve ulus-devlet inşasının bir sonucu olarak Lozan tartışmalarının ardından az sayıda Ortodoks inancına sahip insanın dini temsilciliği misyonu ile içine kapanmıştır. Bartholomeos, Sovyetler Birliği'nin dağılmasını değerlendirmiş, Avrupa Birliği ve ABD'nin açık desteği ile ülke içinde ve özellikle uluslararası kamuoyunda Patrikhanenin görünürlüğünü artırmış, ancak temel dört talebin gerçekleşmesinde iktidar sahibinin tam desteğini alamamıştır. İşte bu noktada Türk siyasal yaşamı kültürel kimlik kodları tarafından geçmişşte tehdit olarak kaydedilen Sevr gibi travmaların, karar vericilerin hafızasında hala bir miras olarak sürdüğü, yine ulus-devlet inşasının temelinde kullanılan milliyetçilik harcının günümüz politikalarında izinin devam ettiği anlaşılmaktadır. Key Words: Greek Orthodox Patriarch of the Phanar, Demand Repertoire, Cultural Analysis, Identity, Thereat
Irak Kürtlerinin siyasi ve ekonomik beklentileri: Güç ve siyasal yapı

Bu tez çalışması Iraklı Kürtlerin siyasi ve ekonomik beklentileri ile sürdürdükleri statü arayışının dönüşümü üzerinde durmakta ve söz konusu arayışın güç ve uluslararası sistemdeki siyasi yapıyla ilişkisini ele almaktadır. Tarihsel olarak egemenlik arayışında olan Kürtlerin, statü arayışında kendilerini yönetmek amaçlı Birinci Dünya Savaşı'nın ardından başlamak üzere inişli çıkışlı bir eğilim içinde oldukları görülmektedir. Kürtlerin İkinci Dünya Savaşı sonrası ve Soğuk Savaş dönemiyle beraber siyasallaşan, Körfez Savaşları ve Irak'a yönelik müdahalelerle özerk yapılarını de facto kurumsallaştıran ve federe bir yapı ile de jure hale kavuşturan süreçleri irdelenmektedir. Buradan yola çıkılarak uluslararası siyasal yapı ve güç çerçevesinde siyasi ve ekonomik beklentilerini şekillendiren Kürtlerin statü arayışında bağımsızlık elde etme uğraşları iç ve dış faktörlerin etkisi boyutundan incelenmiştir. Bu kapsamda çalışmanın odak noktasını 'Irak'ın mevcut durumundan ve uluslararası yapıdan hareketle Irak'ın kuzeyinde bağımsız bir siyasi yapı kurulabilir mi? sorusunun yanıtı oluşturmakta ve bunun önündeki imkan ve kısıtlar sorgulanmaktadır. Kürtlerin siyasi ve ekonomik beklentilerle sürdürdükleri statü arayışında bağımsızlık uğraşında oldukları, bunun tarihsel bir dönüşümden geçtiği ve her geçen gün güçlenmeleri ile beraber bağımsızlığa yönelik adımlar atacakları öngörülmektedir. Ancak bu arayışın nasıl sonuçlar ortaya çıkaracağı bölgesel ve küresel şartlar ışığında uluslararası siyasal yapıya bağlı olduğu söylenmektedir. Çalışmada uluslararası yapıdaki güç dengesinin etkisinde şekillenen Kürtlerin bağımsızlık hedefli statü arayışı bilimsel perspektifle ele alınırken bu süreçte jeopolitik konum, ekonomi ve enerjinin rolünü değerlendirmek açısından neo-realist perspektifle ekonomi politik gelişmelerin değerlendirilmesi yapılmaktadır.
The transformation of greenpeace: From a new social movement to a moderate social movement organization

Bu tezde Greenpeace'in yeni toplumsal hareketten ılımlı toplumsal hareket örgütüne dönüştüğünü ve yeni toplumsal hareket özelliklerini kaybettiği iddia edilmiştir. Bu dönüşümü anlamak için yeni toplumsal hareket literatürünü araştırılmıştır. İlk olarak yeni toplumsal hareketlerin hangi koşullar altında ortaya çıktığı ve yeni hareketlerin neden yeni olduğu incelenmiştir. Bu nedenle, 1960 lardaki ekonomik, politik ve toplumsal değişiklikler özetlenmiş ve bu değişikliklerin yeni toplumsal hareketleri nasıl etkilediği aktörler, konular, değerler ve eylem biçimleri üzerinden incelenmiştir. Daha sonra yeni toplumsal hareketleri açıklamaya çalışan yeni teoriler araştırıldı ve hareketlerin dönüşümüne dair bir açıklama getirip getirmedikleri analiz edilmiştir. Hareketlerin dönüşümüne dair kapsamlı bir açıklama olmaması nedeniyle toplumsal hareket ve toplumsal hareket örgütleri kavramları incelenmiştir. Sonuçta yeni toplumsal hareketlerin tüm özelliklerini içeren bir toplumsal hareket tanımına ulaşılmıştır. Aynı zamanda, toplumsal hareket örgütü kavramının homojen bir kavram olmadığı da iddia edilmektedir. Ilımlı toplumsal hareket örgütleri yeni toplumsal hareket özelliklerini kaybederken radikal toplumsal hareket örgütleri bu özellikleri korumaktadır. Greenpeace'in bir ılımlı toplumsal hareket örgütü olduğu iddia edilmiş ve bunu göstermek için Greenpeace International'ın şu anki durumu incelenmiştir. Ayrıca, Greenpeace'in ilk dönemlerinde bir yeni toplumsal hareket olmasına karşın zamanla yeni toplumsal hareket özelliklerini kaybettiği iddia edilmiştir. Bu süreci göstermek için de Greenpeace'in tarihi incelenmiştir.
Uluslararası bir terör örgütü olarak PKK ve Türkiye'nin mücadele politikaları üzerinden bir inceleme

Terörizm, geçmişşten günümüze kadar varlığını sürdürerek devam etmiştir. Terör örgütleri kendi ideolojilerini ve varlıklarını kabul ettirmek için bir mücadele içerisine girmişler ve devletleşme amacı gütmüşlerdir. Dünya'nın kuruluşundan bu yana terör örgütleri farklı ülkelerde, farklı isimler altında terör eylemlerini günümüze kadar sürdürmelerine rağmen, 11 Eylül 2001'de ABD'deki ikiz kulelere yapılan saldırılardan sonra uluslararası terörizme bakış açısı farklı boyutlara ulaşmıştır. Dünya üzerindeki teknolojik gelişmelerin sürekli ilerleyerek devam etmesi, terörizm ile mücadele etmenin ve işbirliği olmadan bir ülkenin bu konuda başarıya ulaşmasının zorluklarını gözler önüne sermiştir. Terör örgütleri gelişen teknolojik ilerlemeler ekseninde kendilerini yenilemişler ve daha farklı ve daha etkili terör saldırıları düzenlemeye başlamışlardır. Bu ve daha birçok nedenlerden dolayı, terörizm ile mücadele de uluslararası işbirliğinin zorunluluğu ortaya çıkmıştır. Türkiye, otuz yıldan uzun bir süredir çeşitli terör örgütlerinin saldırılarına uğramış ve bu saldırılar günümüze kadar devam ederek gelmiştir. Türkiye üzerine terör saldırıları düzenleyen örgütlerinin başında PKK gelmektedir. Türkiye'nin konumu itibari ile dünya üzerinde stratejik bir noktada bulunması, bu saldırıların temel kaynağını oluşturmuştur. Türkiye gelişen teknolojisi ve ekonomisi çerçevesinde, terörizmle yapılan mücadele de daha güçlü bir duruma gelmiştir. Son zamanlarda teröre karşı daha etkili sonuçlar alınmaya başlanmış ve PKK terör örgütüne akan finansın önü büyük ölçüde kesilmeye başlanmış ve aynı zamanda askeri önemli operasyonlarda etkisini göstermeye başlamıştır. Çalışma, ulusal ve uluslararası bir sorun olan terörizm kavramını, terör örgütlerinin yapısını, finans kaynaklarını, devletleşme çalışma ve girişimlerini, PKK terör örgütünün Türkiye'de yaptığı terör eylemlerini, terörizm ile mücadelede neler yapılabileceğini değerlendirmektedir.