turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Hegel, Heidegger ve Levinas'ta ölümün kurucu rolü

Ölüm insanoğlunun var olageldiği günden bu yana hem bilim alanlarında, hem sanatta hem de felsefede sıkça üzerinde durulan bir meseledir. Bu mesele çok farklı alanlarda üretim yapılmasını sağlamış, insanlar hem bu bilinemezi anlamak için gayret etmiş hem de ölüm üzerine düşünmek suretiyle yaşama dair reçeteler sunmaya çalışmışlardır. Çünkü insanın hakim olduğu şey ölüm değil yaşamdır. Dini, ahlaki ve felsefi vaazlar, insanların geçmişş, şimdi ve gelecek hakkındaki kaygılarını ölümlü olmaları dolayısıyla, yaşadıkları yaşama bağlayarak açıklamaya çalışmışlardır. Ölüm ve yaşam birbirine aittir ve yaşam başladığında insanın ölümle irtibatı da başlamış olur. Bu irtibat insanın hep ölüme dair bir anlam arayışına doğru hareket etmesiyle sonuçlanır. Bu çalışmada ölüm Hegel, Heidegger ve Levinas felsefelerinde karşılık bulduğu anlamlar dolayımıyla ele alınmıştır. Her üç filozofun ölüm kavrayışları birbirinden farklılık arz etmektedir. Ayrıca bu durum onların özne tasarımlarında da belirleyici bir rol oynar. Bu çalışmanın amacı Hegel, Heidegger ve Levinas'ın ölüm kavrayışlarına odaklanmak suretiyle, ölümün öznesinin bu filozoflarda nasıl ele alındığının göstermektir. Bu amaçla bu çalışmanın birinci bölümünde Hegel'in ölüm kavrayışı onun bazı erken dönem metinleri ve Tinin Fenomenolojisi özelinde ele alınmış olup, bireyin ölümün öznesi olarak nasıl bir rolü olduğu gösterilmiştir. İkinci bölümde Heidegger'in Varlık ve Zaman adlı eserindeki ölüm kavrayışı üzerinde çalışılmıştır. Heidegger'in ölüm kavrayışı bağlamında Dasein'ın otantik varlığı ele alınmıştır. Bu otantik varlık kavrayışı çerçevesinde Heidegger'in ölümün öznesine biçtiği rol ortaya konmuştur. Çalışmamızın üçüncü bölümünde Levinas'ın ölüm kavrayışı üzerinde çalışılmıştır. Levinas'ın Batı metafiziğine yönelik eleştirileri çerçevesinde başkasının ölümünü merkeze alan düşünceleri aracılığıyla, onun ölüm kavrayışı dahilinde öznenin rolü üzerinde durulmuştur. Bu çalışmada Hegel, Heidegger ve Levinas'ta ölümün öznesi üzerinde kurucu bir role sahip olduğu ileri sürülmektedir.
Francıs Bacon'ın din anlayışı

Tez Francis Bacon'ın din anlayışını eleştirel olarak incelemektedir. Çalışma giriş, iki bölüm ve sonuçtan oluşmaktadır. Giriş bölümünde Bacon'ın yaşadığı dönem tarihsel çerçevede incelenmekte ve Modern felsefe açısından Bacon'ın din anlayışının önemine değinilmektedir. Birinci bölümde Bacon'ın din anlayışı açıklayıcı tarzda sunulmaktadır. Hristiyanlık ekseninde Bacon'ın düşünce yapısında var olan temel unsurlar açıklanmaktadır. İkinci bölümde ise Bacon'ın 'restorasyon/yenilenme' fikri açısından dinin nasıl bir rolü olduğu sunulmaktadır. Ayrıca The New Organon, New Atlantis, Essays, Wisdom of the Ancients isimli eserleri ekseninde bir değerlendirme yapılmıştır. Daha sonrasında Bacon'ın din anlayışı ile ilgili farklı görüş ve değerlendirmelere yer verilmektedir. Bacon'ın Protestanlık, Püritenizm ve Priska teoloji ile olan ilişkisi de bu bölümde sunulmuştur. Sonuç bölümünde ise Bacon'ın din anlayışının modern felsefe ve bilim açısından ne söylediği üzerine bir değerlendirme yapılmaktadır.
On the reflection principle

Van Fraassen (1984: 255), 'Belief and the Will' adlı eserinde geleneksel epistemolojinin, kişiye sahip olduğu bulgularca gerektirilmeyen önermelere inanması için imkan verdiğini ve aynı zamanda bulgu olarak kabul edilenlerin de yanlış olarak ortaya çıkabilme ihtimalini göz önünde bulundurmaktadır. Bununla birlikte van Fraassen (1984) kişilerin inanç sistemlerindeki tutarsızlığı art zamanlı Dutch Book argümanları ile göstermektedir. Bu argümanlarda, kişiler, makul buldukları bahisleri kaybetmekte ve irrasyonel oldukları tespit edilmektedir. Bahsedilen probleme çözüm olarak, van Fraassen (1984) Yansıma Prensibi'ni, rasyonel ve dereceli inanç sistemleri üzerine ek bir kısıtlama olarak formüle etmektedir. Bu tezde, rasyonel kişilerin dereceli inanç sistemleri üzerine getirilen Yansıma Prensibi kısıtlaması, eleştirel açıdan değerlendirmeye tabi tutulacaktır. Sonuç olarak, geleneksel epistemolojiye karşı çıkan Yansıma Prensibi epistemik faillik kavramı ile uyumsuz olduğu için yetersiz bulunacaktır.
Çağdaş felsefe açısından görsel sanatlarda zaman kavramı

Bu çalışmada, çağdaş görsel sanatların 'zaman' kullanımı, çağdaş felsefenin bakış açısıyla incelenmiştir. Zaman kavramının çağdaş resim sanatındaki gelişimi, çağdaş sanat akımları olan izlenimcilikten başlayarak gerçeküstücülüğe kadar ele alınmış, sinema sanatındaki zaman kavramı ise Rus yönetmen Andrei Tarkovsky bağlamında incelenmiştir.
İbni Haldun ve Thomas Hobbes'un siyaset felsefelerinde devlet

İbni Haldun kendi felsefesini toplum üzerine kurar. İlm-i Umran ve Asabiyyet kavramları ile de toplumsal yaşam ve örgütlenmesinin ortaya çıkardığı her türlü olay ve kurumu inceleme konusu yapar. Bu sonuçlardan biri de devlettir. İbni Haldun devleti toplumdan ayrıştırarak incelemez. Organizmacı bir yaklaşımla, devletlerin de tıpkı insanlar gibi sınırlı bir ömre sahip olduğunu ifade ederek en temelde Asabiyyet kuramı üzerine şekillendirir. Thomas Hobbes ise insanların meydana getirdiği yapay bir kurum olarak ortaya çıkan devleti, faydacı bir yaklaşımla bireylere dayandırır. Hobbes insan doğasından hareketle, toplumsal sözleşmeye ve oradan da mutlak iktidara doğru giden devlet anlayışını, bireylerin güvenlik ve barışa olan ihtiyaçları ve talepleri doğrultusunda açıklamaya çalışır.
Alman idealizmi'nde doğa ve özgürlük ilişkisi

Doğal determinizm ve fatalizm karşısında özgürlük problemi, felsefe tarihinin en önemli meselelerinden biridir. Doğanın kanunlarını belirleyen, doğal bir determinizm var gibi görünmektedir. İnsan da diğer bütün varlıklar gibi doğanın içinde var olmaktadır ve doğanın tamamen deterministik ilişkilerle bağlı olduğu düşünülmesi, insan özgürlüğünün varoluşu ile çelişki içerisindedir. Doğada nedensiz bir eylem yoksa, nedensiz bir insan eylemi de söz konusu değildir. İnsanın bütün eylemlerini nedenlere bağlamak, onu sorumluluklarından ayırmaktadır. İnsanı bütün sorumluluklarından arındırmaksa, olası bütün ahlak teorileriyle çelişmektedir. Çünkü özgürlük, ahlakın temel bileşenidir. İnsanın özgür olduğuna dair ön kabul olmaksızın, hiçbir eylemin iyiliğinden veya kötülüğünden söz etmek mümkün değildir. Özgürlüğün felsefe tarihinde bu kadar problematik bir alan olması da bundan ileri gelmektedir. Özgürlük problemi, kötülük probleminden eskidir ve muhtemelen bütün ontolojik problemlerin de çekirdeğinde yer almaktadır. Alman idealistlerinin metafizik yaklaşımı, felsefe tarihinde önemli bir yere sahiptir. Tekamül eden medeniyetle, özgürlük problemi gelişmiş ve tarih içerisinde geçen her dönemde biraz daha karmaşık bir hal almıştır. Aydınlanma'nın bilim paradigması, varlık ve doğa konusundaki fikri kökten değiştirmiştir. Descartes ve onu izleyen filozoflar, mekanizm ve özgürlük arasındaki çelişkiyi çözmeye dair farklı bir görevleri vardır. Aydınlanma sonrası değişim, özgürlük problemini daha da karmaşıklaştırmıştır. Alman idealistlerinin metafizik sistemi, sorunun etrafına daha somut bir çerçeve çizmiştir. Bu çalışmada, Alman idealistlerinin özgür irade ve doğa arasındaki ilişkiye metodik ve metafizik yaklaşımları açıklanacaktır.
Jean Baudrillard bağlamında modern zamanlarda varlık ve özgürlük

Dursun, Abdurazzak, 'Jean Baudrillard Bağlamında Modern Zamanlarda Varlık ve Özgürlük', Yüksek Lisans Tezi, Kırıkkale, 2018. Modern kültür ile birlikte insanların yaşayış biçimleri değişikliğe uğramıştır. Modernite kavramı felsefenin temel kavramları içinde yer alan varlık ve özgürlük algısını da etkilemiştir. Varlık hakkında ileri sürülen görüşlerden bağımsız olarak Jean Baudrillard sosyal bilimlerin incelemediği alanlara yoğunlaşmıştır. Jean Baudrillard varlığın süreklilik esasına göre işleyişini savunmuştur. Buna göre varlık sürekli olarak kendini tekrar eden zamanlama ile hareket etmektedir. Jean Baudrillard özgürlüğün olmadığını savunmaktadır. Bu görüşünü desteklerken simülasyon ve hiper-gerçekliğin algıda yarattığı gerçek dışı duruştan yararlanmıştır. Jean Baudrillard özgürlüğün yönlendirme ve algısal etkilemelerle kaybolduğunu savunmaktadır. Jean Baudrillard sanayi devriminden sonra özgünlük ve özgürlüğün aldatmaca ile kaybolduğu görüşünü savunmaktadır. Bu çerçevede çalışmamızda Jean Baudrillard açısından varlık ve özgürlük kavramları incelenmiştir. Çalışmamız literatür tarama modeli ile gerçekleştirilmişitir.
Platon'un felsefesinde mitolojik ögelerin ayrıştırılması

PLATON'UN FELSEFESİNDE MİTOLOJİK ÖĞELERİN AYRIŞTIRILMASI Mitos, Eski Yunanca'da 'dile getirilen söz' anlamına gelirken, mitoloji ise mitoslar toplamı olarak düşünülmektedir. Mitoloji bir anlayabilme ve açıklayabilme çabasıdır. Genel kabul gören tanımıyla eski toplumların evrenin, tanrıların, insanın kökenini açıklayan ve insanın davranışlarını belirleyen öyküler olan mitoslar, aslında günümüzde de gelişim ve değişim göstererek varlıklarını sürdürmektedirler. Mitolojinin düşünce tarihindeki etkisi en açık biçimiyle Yunan mitolojisinde görülüyor. Mi toslarla bir arada olan Yunan düşüncesi Yunan' lı düşünürleri ve filozofları önemli ölçüde etkilemiştir. Mitolojik düşünceden felsefi düşünceye geçiş de bir kopuş biçiminde olmamış, mitolojik düşünce ile felsefi düşünce uzun zaman bir arada varol muşlardır. Eski Yunan'da aristokratik Olympos dini dışında halk arasında yayılmış gizem-halk dinleri vardır. Bunların başında Orpheus 'çuluk, Eleusis merkezli Demeter kültü ve Trakya'da yaygın olan Dionysos kültüdür. Platon tanrı inancı ve din anlayışı olmakla birlikte Eski Yunan'ın tanrı ve din anlayışından farklılaşmaktadır. Platon mitoslardan yararlanmasına karşın mitosları konu edinen ozanlara ve tragedya yazarlarına karşı son derece serttir. Platon, ideal devletinin temelinde eğitim olduğundan zararlı gördüğü mitosları yasaklar. Platon' a kadarki dönemin filozoflarının yapıtlarında mitoslar içkin bir durumdadır. Platon ise mitosları diyaloglarında düşüncelerini daha kolay anlatmak ve benimsetmek için kullanır. Platon'un diyaloglarında mitoslar iki biçimde karşımıza çıkmaktadır. Bunlardan biri eskiden beri varolan mitoslar diğeri ise kendi ürettiği mitoslardır.
A treatise concerning the concept of experience of Hegel

Deneyim kavramı Hegel'in felsefi sisteminde önemli bir yer işgal eder. Deneyim kavramı, bilincin, kendisini mutlak bilgiye götüren momentler boyunca hareketineişaret eder. Bu bakımdan, deneyim kavramı, Hegel'in sisteminin varoluşu bilgi alanınaeklemleme yeterliliğine kavuşmasına imkan veren temel bileşenidir. Böylece özne ve benlik kurulumu doğrudan deneyim kavramına bağlanmış olur. Deneyim kavramı üzerine olan incelememizde, bilincin anlamına ve dönüşümüne parallel olacak şekildedeneyimin anlamına ve dönüşümüne odaklanıyoruz. Bu bakımdan, deneyim kavramının iki ayrı anlamı olduğunu iddia ediyoruz: ilki kavramın düz anlamı, diğeri ise yan anlamı. Özbilinç deneyim kavramının yan anlamı veya ikinci anlamı ile varlığagelirken, bilinç deneyimin düz anlamı veya ilk anlamı yoluyla tezahür eder. Bu tezin iddiası da deneyim kavramının kendi içindeki farklılaşmasının sonuçlarını göstermektir. Buna ek olarak, deneyim kavramının, bilincin kendi varoluşunu bilmesiedimindeki etkisi de bu tezin diğer bir odak noktasıdır. Sonuç olarak, deneyim kavramının anlam bakımından iki ayrı kısma bölünmesi Hegel'in felsefi sisteminin diğer yaklaşımlardan farklılaşmasını ve iki özne türünün açığa çıkmasını ve benlikkurulumunu gösterme konusunda aşikar bir etkiye sahiptir.
Dinlerde hayat ağacı

Dinlerde Hayat Ağacı, Yüksek Lisans Tezi, Danışman: Prof. Dr. Baki Adam, 138 s. Hayat ağacı, dünya kültürlerinin yaygın sembollerinden biridir ve hayat ağacı hakkında sayısız mit ve efsane geliştirilmiştir. Hayat ağacı birçok mucizeyi gerçekleştir. O üç kozmik alem arasında bağlantıyı sağlar. O ölümsüzlük ve gençlik için bir kaynaktır. O evler için berekettir ve saadet kaynağıdır. O hastalıklar için bir şifa ve çocuğu olmayan kadınlar için çocuk sahibi olmak için bir umuttur. O bir imtihan unsuru olarak insanların kaderini belirler. Her çeşit iyilik, güzellik ve saadet ondan gelir fakat ona ulaşmak çok zordur. Ona ulaşabilen kimse ölümsüzlüğü elde eder. Bu çalışma giriş bölümü ve üç bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde kutsal kavramı incelenmiştir. Birinci bölümde ağaçlara atfedilen kutsallık ve bu kutsallığın sebepleri, hayat ağacının sembolik anlamları ve fonksiyonları incelenmiştir. İkinci bölümde eski dinlerde hayat ağacının algılanışı, hayat ağacı ile ilişkili değişik inançlar, uygulamalar, mitler ve efsaneler konu edilmiştir. Üçüncü bölümde Yahudilik, Hıristiyanlık ve Müslümanlıkta hayat ağacı ve bu ağacın insanlar üzerindeki etkileri belirtilmiştir.
İbni Sina' nın doğa felsefesi

bni Sina, doğa felsefesini, es-Semau't-Tabiu başlığı altında doğa üzerine olanyazılarının başında inceler. Doğa biliminin konusu, değişme içinde olması bakımından duyulur/doğal cisimdir. Doğal cisim, içinde, birbirini dikey olarak kesen üç boyutun olduğu varsayılabilen bir tözdür. Edimsel olarak var olan boyutları değişse de cisim, bozulmadan ve değişmeden cisim olarak kalır. Bu belirli boyutlar, cismin çaplarının niceliği olup, cisme eklenir ve değişir; buna karşın, cismin sureti ve cevheri değişmez. Salt anlamda doğal cisim, madde ve suret olmak üzere iki ilkeye sahipken, değişme üçüncü bir şey ister: yok luk. Fiziksel realite, doğa biliminin varlık bilimsel ilkesidir. Doğa, Aristoteles'te olduğu gibi, içinde bulunduğu şeyin dolaylı değil, doğrudan devinim ve durağanlığının ilk ilkesi olarak tanımlanır. bni Sina'ya göre, doğal şeylerin ilke ve nedenleri vardır. Doğa bilimciye düşen, önce bu ilke ve nedenleri, sonra da onlardan yola çıkarak eşya ve olgularıbilmektir. Zira ilke ve nedenler, kendilerine bağlı şeyler yoluyla bilinmez, başka şeyler onlardan kalkılarak bilinir. bni Sina'ya göre, doğal şeylerin doğrudan doğruya dört temel nedeni vardır: 1. Etkin neden: Devinim ilkesi. 2. Maddesel neden: Bir şeyin maddesel parçasını oluşturan neden. 3. Biçimsel neden: Maddeyi tür olarak destekleyen ve edimselkılan mahiyet. 4. Ereksel neden: Suretin maddede uğruna meydan geldiği anlam. Nedenler, bir sonuç doğurmak; sonuç da nedenleri izlemek durumundadır. bni Sina, doğa dünyasında olayları şans ve rastlantı ile açıklama yoluna gitmez. Böyle olduğu sanılan şeyler, minimum düzeyde olan durumlardır. Adaptasyon, olayların düzenli ardışıklığı ve türlerin korunmuşluğu, doğa dünyasında olaylarınşans ve rastlantı ile değil, birikerek uğruna sürüp gittiğini açıkça göstermektedir.
Mİr Damad ve Dehrİ Hudus teorisi

Bu tezin amacı, Mir Damad'ın entelektüel kişiliğini ve 'dehri hudus' teorisini incelemektir. Bu amaçla çalışmada Mir Damad'ın hayatı, felsefi eserleri, düşüncesinin kaynakları, özgünlüğü ve etkilerine yer verildikten sonra onun alemin varoluşuna dair ortaya koyduğu 'dehri hudus' teorisi sistematik bir şekilde incelenmiştir. Mir Damad'ın bu teoriyi üç adımda formüle ettiği tespit edilmiştir: (1) Önceki teorilerin eleştirilmesi, (2) kavramsal analiz ile yeni bir teoriye zemin hazırlanması ve (3) nihai olarak yeni teorinin tanıtılarak temellendirilmesi. Bu formülasyonun problemin tarihsel arka planı ile ilişkisi nedeniyle, incelemede filozofların ve kelamcıların görüşleri de kısaca değerlendirilmiş ve Mir Damad'ın bunlara yönelttiği eleştiriler irdelenmiştir. Dehri hudus teorisinin kavramsal zemini oluşturulurken; 'hudus'un tanımında anahtar rol oynayan 'yokluk' ve 'öncelik-sonralık' kavramlarının yanı sıra mümkünlerin mahiyetinin lazımı olan 'imkan' ve 'varlık kapları' yani mevcudat için belirgin sınırlarla ayrılan üç farklı ontolojik alan olarak zaman, dehr ve sermed kavramları analiz edilmiştir. Bu analizlerinden sonra Mir Damad, 'sermed'in Yaratıcı'ya özgü olduğunu ve hiçbir mümkün varlığın orada var olma imkanının bulunmadığını ısrarla vurgulanmış, alemin ise bütün unsurlarıyla 'dehr' boyutunda sarih yokluktan sonra yaratıldığını temellendirmeye çalışmıştır.
Ernst cassirer ve aydınlanma

Bu çalışmada özellikle Ernst Cassirer'in Aydınlanma Felsefesi hakkındaki görüşleri incelenmiştir. Çalışmamız giriş ve iki bölümden oluşmaktadır. Girişte Aydınlanma öncesi toplumsal, siyasal, ekonomik ve dini ortam üzerinde çok genel hatlarıyla durduk. Birinci bölümde Aydınlanmanın etimolojik yapısını vererek felsefe tarihçileri ve düşünürler tarafından yapılan farklı aydınlanma tanımları hakkında bilgi verdik. Aydınlanma hakkında farklı yaklaşımları 'Aydınlanma Karşıtları', 'Aydınlanma Taraftarları' ve 'Aydınlanmaya Eleştirel Bakanlar' şeklinde sınıflandırdık. İkinci bölümde genel olarak Ernst Cassirer'in hayatı ve felsefesi üzerinde durduk. Daha sonra onun aydınlanma akılcılığı hakkındaki görüşleri üzerinde durarak bu akılcılığın doğa bilimleri ve din alanında ne gibi değişimlere neden olduğunu ana hatlarıyla tartıştık.
Bir düşünür olarak Ziya Paşa'nın ahlak anlayışı

Ziya Paşa Tanzimat döneminin önemli bir şairi olmasının yanı sıra aynı zamanda dönemin önemli bir devlet adamı ve düşünürüdür. Ziya Paşa'nın eserleri ve fikirleri günümüzde de önemini korumaktadır. Ahlak, edep, değer dilinin önemli örneklerini eserlerinde yansıtan Ziya Paşa özellikle gençlerin ahlakına ve onlara kazandırılması gereken ahlaki değerler üzerinde durmaktadır. Bu çalışmanın amacı; Ziya Paşa'nın fikirleri etrafında ahlak, insan ve değer kavramlarına açıklık kazandırmaktır. Araştırmanın çalışma alanı Ziya Paşa'nın hayatı, düşünceleri ve nazım türünde kaleme aldığı eserlerdir. Çalışmada Ziya Paşa'nın bu eserleri tahlil ve detaylı inceleme metotları kullanılarak incelenmiş ve değerlendirilmiştir. Ziya Paşa'nın ahlak, eğitim ve değer merkezli ahlak anlayışı çerçevesindeki düşünceleri tespit edilmiştir. Ve bunlar üzerinden hareket edilerek Ziya Paşa'nın ahlak anlayışı detaylıca açıklanmıştır.
Strategies for feminist critique of science: An evaluation

Bilimin Feminist Eleştirisi için Stratejiler: Bir Değerlendirme Ayşegül Sezener Tezimde iki temel iddia öne sürüyorum: i) Bilimin feminist eleştirisi felsefi olarak meşru bir yaklaşımdır; felsefi dayanakları, aldığı bazı eleştirilerde öne sürüldüğü gibi, itibardan düşmüş veya çürütülmüş değildir, ii) Bilimde var olan erkek-merkezci temayül ile en iyi şekilde başa çıkmak için mutat epistemik normlara ilaveten bilimsel araştırmalara bir tür politik kılavuzluk sağlanmalıdır. Bu iddiaları savunabilmek için bilimsel kuramların yalnızca ampirik verilerle belirlenemeyeceği tezini tartışıyorum. Bu tezin ne çürütülebildiğini ne de doğruluğunun gösterilebildiğini, bu nedenle bu teze dayanan feminist yaklaşımın felsefi olarak meşru olduğunu öne sürüyorum. Bilimin feminist eleştirisinde hemen her zaman kullanılan bu tez doğru ise sistematik olarak bilimsel araştırmalara sızan sosyal önyargıların hem epistemolojik hem de politik açıdan ciddi bir sorun teşkil ettiği ortaya çıkıyor. Sosyal önyargıların bu etkisi bilimsel araştırmayı bir ölçüde politik bir sürece dönüştürüyor. Bu bağlamda epeydir önem verilmemiş olan kadın perpektifinin bilim için taşıdığı politik değer anlaşılıyor.
Origins of critique: Subject, rationality and praxis in critical theory'

Bu çalışmada Eleştirel Teori'nin kökenleri, kritik kavramı üzerindenaraştırılıyor. Kritik kavramı, salt eleştiri kavramından farkı bağlamında incelenir, çünkü bu farkla, kritik kavramının önemli özellikleri ortaya çıkar. Kritikkavramının kendine has özne, rasyonelite ve praksis kavramları ile olan derinilişkisi sayesinde, bir gelenek olarak eleştirel teorinin ne olduğu görülür. Bu üç kavram birbirleri ile örtüşür ve birbirlerini karşılıklı olarak etkilerler. Bunlar ve bunların birey ve toplum katmanlarındaki yansımaları sayesinde, Hegel, Marx ve Frankfurt Okulu modern toplumlardaki ayrıklığı eleştirirler. Bunu yaparken, kritik kavramının kendini açtığı içkin kritik, fetişsizleştiren kritik ve bir tanı olarak kritik katmanları, ayrıklığı fark etmemizi sağlayan ana unsurlar olacaktır. Böylelikle, aslında kritik ayrıksı durumdaki kriz üzerine yapılan yargı olacaktır. Bu miras içerisinde Eleştirel Teori'nin ortak yönleri, geleneksel teori anlayışına getirdiği kritik ile tartışılacaktır; fakat sonuç, içkin bir ütopya çıkaramamakşeklinde tezahür eder. Bunun sebebi, Eleştirel Teori'de aklın her zaman araçsal bir eğilimi olmasıdır.
Fahreddin Razi'de insan ve yetkinliği

Razi, on ikinci asrın en önemli ansiklopedik simalarındandır. Razi düşüncesinde insan, çok yönlü bir varlık olup sufli alemde en müstesna bir yerde bulunur. İnsana yeryüzünü ıslah ve imar etme görevi verilmiştir. Dolayısıyla insan sorumluluk sahibi kılınarak onurlandırılmıştır. İşte biz insanın bu sorumluluğunu nasıl gerçekleştireceğini tespit ettik. Nefis, manevi bir cevherdir. Herkesin 'ben' dediği şeydir. Nefsin kendisine özgü olan canlılığını Tanrı vermiştir. Nefis, etkinliklerini gerçekleştirebilmek için bedene muhtaçtır. İnsani nefsin üç temel gücü vardır: şehvet, gazap, düşünce. Düşünce bu güçlerin başkanıdır. Razi'nin ahlakında Tanrı her şeyin belirleyicisidir. Eylemler belli bir amaçla yapılır. Bu amaç kesinlikle haz değildir. Amaç Tanrı'nın rızasını kazanmaktır. Razi'nin ahlakı karakter arındırılması üzerine kurulmuştur. Razi'de bilgi kaynakları; akıl, duyular ve haberdir. Bunlardan en önemlisi haberdir. İyilik ve kötülüğün kaynağı dindir. Yani Tanrı'nın buyrukları iyi ve kötüyü belirlemiştir. Yetkinlik erdemdir. İnsan yetkinliğe, nefsin noksanlıklardan arındırarak başlamalıdır. En yetkin insan, peygamberlerdir. Bu çalışma, Fahreddin Razi'de insan ve yetkinliği çerçevesinde yer alan hususları içermektedir.
L'Absolu et l'Etre chez Hegel et Levinas

Bu tez, Hegel ve Levinas'ta Mutlak ve Varlık kavramlarını ve bu kavramların birbiriyle ilişkisini anlamayı hedefliyor. Elbette, Mutlak ve Varlık ilişkisi aynı zamanda bir Sonsuz ve Sonlu ilişkisi olarak da ele alınmaya çalışılıyor. Böylece ilk bölümde bu kavramlar ve bu kavramların birbiriyle ilişkileri, Hegel felsefesi bağlamında tartışılıyor. İkinci bölümde aynı tartışma, Levinas felsefesi bağlamında ele alınıyor. Üçüncü bölümde ise Hegel ve Levinas felsefeleri arasında bir karşılaştırma yapılmaya çalışılıyor. Bu bağlamda bu tez, hem Hegel felsefesini hem de Levinas felsefesini ikilik fikrinden hareketle hem anlayama çalışıyor hem de eleştiriyor.
Poincaré's philosophy of mathematics and the impossibility of building a new arithmetic

Fransız matematikçi ve bilim felsefecisi Jules Henri Poincare'nin görüşünde Öklid-dışı geometriler gibi alternatif bir aritmetik inşa etmek olanaksızdır. Poincare, Immanuel Kant'ın matematiğe ve bilgiye dair görüşlerini büyük ölçüde benimsemiş fakat bunlar da kayda değer değişiklikler yapmıştır; böylece Öklid-dışı geometrilerin nasıl mümkün olduğu sorununa tatmin edici bir açıklama getirmiş, fakat aynı olanağın aritmetik için mümkün olmadığını belirtmiştir. Bu tezde Poincare'nin görüşleri serimlenmekte fakat kendisinin bu imkanı reddedişi eleştirilmektedir. Georg Cantor'un 19. yüzyılın sonlarında kurduğu sonluötesi ordinal aritmetiği, yeni bir aritmetiğin örneği olarak alınmakta ve bu teorinin ne bakımdan Öklid-dışı geometrilere benzediği soruşturulmaktadır.