turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Bir kitle iletişim aracı olarak televizyonun sinemada temsili

Sinemanın gerçekliği yeniden üretirken aynı zamanda ona biçim verdiği açıktır. Sinema bunu temsiller aracılıyla gerçekleştirir. Aynı zamanda böyle yaparak sinema, egemen kurumları ve geleneksel değerleri de meşrulaştırır. Bu yüzden sinema, ideolojileri aşılama ve yayma işlevine sahiptir. Bu tez çalışmasında filmlerde bir kitle iletişim aracı olarak televizyonun nasıl temsil edildiği ve bu temsillerin amacının ne olduğu sorgulanmıştır. Bu konunun seçilmesinde bir kitle iletişim aracı olarak televizyonun sinemadaki temsili üzerine literatürde yeterli sayıda çalışmanın bulunmaması etkili olmuştur. Bu çalışma için yirmi adet film seçilmiştir: Network/Şebeke (1976), The China Syndrome/Çin Sendromu/Dünyanın Kaderi (1979), Videodrome (1983), Broadcast News/Haberler (1987), The Running Man/Koşan Adam (1987), Natural Born Killers/Katil Doğanlar (1994), Quiz Show/Şike (1994), Mad City/Çılgın Şehir (1997), The Truman Show (1998), Edtv (1999), 15 Minutes (2001), Good Night, and Good Luck/İyi Geceler İyi Şanslar (2005), Man of the Year/Yılın Başkanı (2006), Live /Yüzde Yüz Canlı (2007), Frost-Nixon (2008), Morning Glory/Sabah Neşesi (2010), God Bless America/Tanrı Amerika'yı Korusun (2011), Nightcrawler/Gece Vurgunu (2014), The Eichman Show (2015), Money Monster/Para Tuzağı (2016). Örnekleme alınan bu yirmi adet film, amaçsal örneklem tekniğiyle, popüler sinemanın örneklerinden seçilmiştir. Bu filmler söylem analizi yöntemi ile analiz edilmiş ve altı kategoride söylemler araştırılmıştır: 1) Reklam Bağlamında Televizyon, 2) Siyaset ve Diğer Kurumlarla İlişkisi Bağlamında Televizyon, 3) Profesyoneller ve Etik, İlke, Değer Bağlamında Televizyon, 4) Cinsiyet, Irk ve Sınıf Bağlamında Televizyon, 5) İzlenme Oranları Bağlamında Televizyon, 6) Yasa ve Mevzuat Bağlamında Televizyon. Bu kategoriler altında incelenen tüm filmlerde, bir kitle iletişim aracı olarak televizyonun oldukça olumsuz bir biçimde temsil edildiği görülmüştür. Yapılan değerlendirmeler çerçevesinde, popüler sinemanın televizyona ilişkin temsillerinin ideolojik bir işleve sahip olduğu ve temsiller aracılığı ile egemen ideolojiyi yeniden ürettiği söylenebilir.
Hollywood'un ekonomi politiği bağlamında Marvel filmlerinin göstergebilimsel analizi

Bu çalışmada Hollywood sinema endüstrisi içerisinde faaliyet gösteren Marvel Studios filmlerinin egemen kültür ve ideolojiyi yaymadaki ve pekiştimedeki rolü araştılmaktadır. Tarih boyunca üretim araçlarına sahip olanlar düşünsel üretim araçlarına da sahip olmuşlardır. Dolayısıyla bu çalışmada, kitle iletişim araçları ve bu araçlar içerisinde yer alan sinema, ekonomi politik bağlamda ele alınmaktadır. Çalışmanın birinci bölümünde kitle ve kitle iletişim kavramları tanımlanmakta, ekonomi politiğin kitle iletişim alanında kendisini nasıl gösterdiği analiz edilmekte, küreselleşme, tekelleşme, de-regülasyon ve sayısallaşma kavramları ile geçmişşten günümüze kitle iletişim araçlarının işlevleri ele alınmaktadır. İkinci bölümde kültür endüstrisi biçimini alan kitle iletişim araçlarından sinema ve kültür emperyalizmi ilişkisi ele alınarak, belirli bir azınlığın kültürel egemenliğe sahip olduğu ortaya konmaktadır. Çalışmanın üçüncü ve son bölümünde ise Marvel Studios'a ait filmler, göstergebilimsel yöntem ile analiz edilmiş, filmlerde yer alan egemen kültürel ve ideolojik değerler, göndermeler ekonomi politik yaklaşım çerçevesinde değerlendirilmiştir.
Mardin ilinin film turizm potansiyelinin değerlendirilmesi

Günümüzde turistlerin seyahatlerini özel ilgi alanlarına göre planlamaları tarihi ve kültürel miras ile çeşitli sanatsal ve kültürel aktivitelerin önemli seyahat nedenleri arasında yer alması yönünde bir eğilim olduğu belirtilmektedir. Bu çalışmanın temel amacı; Mardin ilinin film turizm potansiyelinin değerlendirilmesidir. Çalışmada detaylı bir literatür taraması yapılmış ve elde edilen kaynaklar çalışmanın ana materyali olarak kullanılmıştır. Ulaşılan yayınlar Mardin ilinin kültürel, coğrafi yapısı Mardin ilinin turizm potansiyeli ve filmlerin destinasyon seçimine etkisi ile ilgili konular açısından incelendikten sonra elde edilen bulgular birbirleriyle ilişkilendirilmeye çalışılmıştır. Anketler, mayıs-ağustos 2018 tarihleri arasında yapıldı ve örnekleme belirli bir sisteme göre seçilmedi. Veriler 240 yerli turist ile yüz yüze görüşmeler yoluyla toplanmış olup ancak bunların sadece 218'i analiz edilmiştir. Filmlerin ve dizilerin turistler üzerinde etkisi olduğu görüldü. Film turizmi; en basit tanımıyla insanların televizyon programlarından, dergilerden, kitaplardan veya sinema filmlerinden etkilenerek belirli bir destinasyon seçmeleri ve ziyaret etmeleri olarak tanımlanmaktadır. UNESCO dünya mirası listesinde yer alan Mardin, planlı bir turizm politikası izlenmesi durumunda Türkiye için çok önemli bir marka kent haline gelebilir. Türkiye'de izleyici profilinin son yıllarda değişmesiyle birlikte sinema senaryoları üretimdeki çeşitlilik gelişme göstermiş ve teknik açıdan dünya standartları yakalanmaya başlanmıştır. Sonuç olarak; bütçeleri milyon dolarlara ulaşan ve milyonlarca kişinin izlediği filmler Türkiye sineması ve Mardin ilinin gelişimi için umut verici bir unsur olmaktadır.
Handan İpekçi sineması'nda kolektif bellek

Bu çalışma, Handan İpekçi filmlerinin kolektif bellek üzerinden okunmasını amaçlamaktadır. Kolektif bellek, zaman-mekanla sınırlı olarak her belleğin, belirli bir toplumsal grup tarafından taşınmakta olduğunu belirtmektedir. Topluluk içerisinde bulunan bireylerin, hatırlama ve unutma etrafında geçmişş algılarının ve hatıralarının kolektif bir çerçeve oluşturduğuna dayandırılan kolektif bellek kavramı, bireyin neyi hatırlayacağının onun dahil olduğu grup ve grubun dinamikleriyle doğrudan ilişkili olduğunu vurgulamaktadır. Buna göre kolektif bellek çalışmaları, hakim ideoloji tarafından ötekileştirilen kimlikleri, hatırlamaları ve travmayı ortaya çıkarmayı amaçlamaktadır. Toplumun yeniden hatırlamasını sağlamak üzere disiplinler arası bir çalışmayı da beraberinde getiren kolektif bellek, yüzleşmeyi de sağladığından dolayı bir mücadele alanı ve politik bir tavır niteliği taşımaktadır. Kolektif bellek çalışmaları, toplumların tarihinin inşasında önemli bir yer tutmakta ve yeniden üretim süreciyle sisteme eklemlenmektedir. Toplumların ekonomi-politiğine, yaşayışına ve kültürüne bağlı olan sinema, toplumdan aldıklarını dönüştürerek, yapılandırılmış bir belleği kitlelere geri sunmaktadır. Kolektif bellek çalışmalarında görülen yüzleşme, hesaplaşma, hatırlama, adalet, temsil, aidiyet, öteki ve kimlik kavramları, sinemanın görsel dili etrafında yeniden çizilmektedir. Ancak filmlerin neyi, nasıl anlattığı ve temsillerin ne kadarını, hangi bakış açısıyla aktardıkları sorunsalı, onların politik bir tavır sergileyerek, hakim sistemin dışında kalıp karşı-belleği kurmaları açısından ayırıcı noktayı içermektedir. Bu açıdan amaçlı örneklem olarak seçilen Handan İpekçi'nin Babam Askerde (1995), Büyük Adam Küçük Aşk (2001), Saklı Yüzler (2007) ve Çınar Ağacı (2011) isimli filmleri, filmlerin oluşturulmasına etki eden toplumsal, siyasal, ekonomik ve kültürel süreci de göz önünde bulundurmamız gerektiğinden eleştirel söylem analizi yöntemiyle ele alınmıştır. Araştırmamızın amacı, kolektif belleğe ait olan kimlik, yabancılaşma, travma, unutma, hatırlama, öteki, iletişimsizlik, kuşak çatışması, tanıklık, yüzleşme gibi kavramların Handan İpekçi'nin filmleri olan filmlerinde nasıl temsil edildiğini çözümlemektir. Sonuç olarak filmlerde yalnızca yapıldıkları dönem içerisinde hakim ideolojinin çarpıtmaya ve unutturmaya çalıştığı toplumsal olayların hesaplaşma niteliğinde sunulduğu değil, 'öteki'nin temsilinin de yönetmenin tüm filmografisinde yer aldığı görülmüştür. Bununla birlikte filmlerin yalnızca konu, estetik ve dil bakımından değil, üretim ve dağıtım koşulları açısından da farklı bir yere oturduğu tespit edilmiştir. Bu ise bir kadın olarak yönetmenin, patriarkal sistem içerisinde durduğu radikal noktayı tespit açısından da önemli referanslara işaret etmektedir.
Doğu ve batı sineması karşılaştırması: İran ve Hollywood sineması üzerinden

Sinema genel olarak hem görsel hem de işitsel özelliklere sahip bir araç olarak tanımlanmaktadır. Sinemanın kendine has bir anlatım tarzı ve buna bağlı olarak da kendine has bir dili vardır. Sinema kendinden önce var olan tüm sanat dallarından yararlanarak yeni bir dil oluşturmuştur. Bu dil bilinenlerin aksine görsel bir dildir. Sinema, asıl anlatmak istediğini kelimelerle değil görüntülerle anlatma çabası içerisindedir. Bu tezde, Doğu ve Batı sinemasının karşılaştırması İran ve Hollywood sinemaları üzerinden ele alınarak, bu ülkelerin sinemayı ne amaçla ve nasıl kullandıkları, teknolojik imkanları, iki ülkenin toplumsal ve tarihsel gelişiminin sinemanın gelişimine etkileri, sinemanın iki ülke toplumunda nasıl karşılandığı araştırılmıştır. Ayrıca sinema akımlarının, İran ve Hollywood sinemasına etkilerinin ne olduğu ve bu akımlardan hangilerini etkin olarak kullandıkları belirlenmiştir. Toplumsal ve siyasal yapının sinemaya desteğinin ne boyutta olduğu ve sansür uygulamalarının nasıl yapıldığı anlatılmıştır. İki ülke sinemasında cinsiyet olgusunun sinemada ele alınış biçimini de değinilmiştir. Son olarak, İran ve Hollywood sinemalarından seçilen filmlerin belli başlıklar altında sinematografik incelemesi yapılmıştır. Film incelemeleri sonucu ulaşılan bulgularda İran ve Hollywood sinema sektörleri arasındaki farklılıklar ve benzerlikler anlatılmıştır.
Yeni Türk sinemasında Sartre varoluşçuluğu

1960'lı yıllarda en parlak dönemini yaşayan Yeşilçam sistemi, 1990 yılından itibaren tüm olumlu ve olumsuz nitelikleri ile birlikte ortadan kalkmıştır. Türk sinemasının bu sancılı yıllarından sonra değişen yapım, dağıtım ve gösterim olanakları nedeniyle yeni bir dönemlendirme ihtiyacı hasıl oluştur. 'Yeni Türk Sineması' olarak adlandırılan bu yeni dönemde her geçen yıl daha fazla uluslararası başarılar kazanan filmler çekilmekte ve yerli film seyircisi de günden güne artmaktadır. Fakat önceki dönemlerden farklı olarak yerli filmler sanat filmi ve seyirlik film olarak iki farklı kutba bölünmüşlerdir. Türkiye seyircisinin daha yoğun bir şekilde rağbet ettiği seyirlik filmlerin hemen hemen hepsi komedi ve melodram olmak üzere 'tür filmi' kalıpları içinde gerçekleştirilmektedir. Uluslararası başarılar kazanan sanat filmleri ise daha özgün biçim ve içeriğe sahip filmlerdir. 'Yönetmen sineması' olarak adlandırılabilecek bu filmlerin birçoğu ya bireysel ve varoluşsal sorunlar yaşayan karakterlere ya da dil, kimlik, cinsiyet ve aidiyet gibi politik meselelere odaklanmışlardır. Bu olgunun nedeni ise Türkiye'nin 1980'lerin başından itibaren yaşadığı ekonomik, siyasi ve toplumsal değişimlerdir. Bu çalışmada öncelikle Yeni Türk Sineması Dönemi ayrıntılı bir biçimde irdelenmiş, ardından bu dönemde çekilen Meleğin Düşüşü (2004), Sen Aydınlatırsın Geceyi (2013) ve Yeraltı (2012) filmlerinin felsefi film eleştirileri yapılmıştır. Adı geçen filmler, Sartre'ın varoluşçu felsefesinin perspektifi ile analiz edilmiştir. Filmlerin Sartre varoluşçuluğu açısından değerlendirilmesi, bu felsefe dalının somut olarak insan varoluşu ile ilgilenmesi ve insanı tüm somutluğu ile ele alan sinema sanatının bu felsefi düşünüş biçimi ile en uygun şekilde açıklanabileceği varsayımına dayanır.
Türk sinemasını besleyen romanlar (1922-1946)

Bu tez, üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde edebiyat ? sinema ilişkisi üzerine teorik bilgiler verilecek; ikinci bölümde seçilen eserlerin ilk sinema uyarlamalarıyla karşılaştırmalı incelemeleri yapılacak; üçüncü bölümde ise sinemaya uyarlanan romanların kazanç ve kayıplarının neler olduğunun belirlenmesine çalışılacaktır.
Türk sinemasında çalışan kadın imgesi

Bu çalışmada kadının tarihsel konumu ve Türk sinemasında çalışan kadının dönemlere göre temsili incelenmiştir. Çalışmada tarih öncesi çağlardan günümüze kadının konumu ve çalışma yaşamı toplumdan topluma farklılık gösterdiği görülmüştür. Bu farklılık ataerkil ideolojinin kontrolünde gerçekleşmiş ve günümüzde bile bu yapı içerisinden çıkılamamıştır. Türkiye'de Cumhuriyet'in ilanı öncesi ve sonrasında kadın hak ve özgürlüklerinde yenilikler yapılmış, kadının çalışma alanı genişletilmeye çalışılmış, fakat kadın sömürüsü, kadına uygulanan şiddet ve kadının çalışma yaşamının olumsuz şartları, yapılan düzenlemelere rağmen istenilen ya da hedeflenen sonuca ulaşamamıştır. Eril zihniyetin idealize ettiği toplumsal cinsiyet rolleri ve görmek istediği kadın temsilleri bir kitle iletişim aracı olan sinemayla yeniden oluşturulmuş, sinemanın her alanına hakim olan erkek egemenliği çalışan kadın temsillerini de eril iktidarın bakış açısıyla şekillendirmiştir. Bu durum sinemanın ilk yıllarından 2000'li yıllara kadar sürmüş, çalışan kadın temsilleri ataerkil ideolojiye uygun inşa edilmiştir. Çalışmada Türkiye'de dönemlere göre yaşanan siyasal, ekonomik ve toplumsal olayların çalışan kadının toplumsal konumuna ve sinemada temsil edilişine nasıl etki ettiği modernleşme olgusu bağlamında tartışılmıştır.
Sinematik terör: Sinemanın terörü ve terörün sineması

Bu çalışma terör ile sinema arasında bir analoji kuruyor ve bu bağlamda terör ile sinema ilişkisine odaklanıyor. Bu etkileşimli yüzeyi görünür kılabilmek için Zizek ve Baudrillard'ın felsefeleri bağlamında sosyolojik bir terör analizi yapılarak Agamben'e varılıyor. Ardından sinemanın kavramsal tanımı yapılıyor. Bu bağlamda imgeyi sinemanın düşünme tarzı olarak alıyor ve bunu Deleuze'ün hareket-imge, zaman-imge kavramları ile açıklıyor. Buradan hareketle Brazil (Terry Gilliam, 1985), Kurtuluş Günü (Roland Emmerich, 1996) ve Yedi (David Fincher, 1995) filmleri sinema ve sosyoloji bir arada tutulmaya çalışılarak analiz ediliyor. Bu çalışmada iki metot kullanılıyor. İlk olarak terörün analitik sosyolojik bir tartışması yapılıyor. İkinci olarak ise film çalışmaları ve film sosyolojisinin ortak paydası gözetilerek film analizi yapılıyor. Son kertede bu çalışma terörle mücadele ile sinemanın benzer işleyişe sahip aygıtlar olduğunu iddia ediyor.
Belgesel sinemada işçi sınıfı /Belgesel sinemada iş ve emek filmleri bağlamında işçi sınıfı anlatıları

Batı uygarlığının 19. Yüzyıldan itibaren yarattığı rekabete dayalı yeni üretim anlayışı küresel ölçekte 'efendi-köle' ilişkisi yaratmış olmaktadır. Bu diyalektik ilişkinin ve emek-sermaye çelişkisinin doğası, her yerde aynıdır. Bu açıdan bakıldığında Marks'ın emek ve sermaye için yaptığı açıklamalarının, dünyanın herhangi başka bir yerinde de emek ve sermayenin doğasını yansıttığı öne sürülebilir. Ancak aynı olmayan başka bir boyut vardır: Sermayenin sanayi kapitalizmi olarak belirmesiyle birlikte dünya merkez ve çevre ülke olarak iki bölüme de ayrılmıştır. Merkez ülkelerde, yani metropollerde uygulanan para politikaları etkisini en çok, metropollerin pazar olarak gördüğü çevre ülkelerde hissettirir. Londra'nın, Washington'un, Berlin'in, Paris'in sermayeye ilişkin aldığı kararlar günümüz dünyasında kendisini Bankong'da, Kuala Lumpur'da, Caracas'ta, Monrovia'da veyahut Ankara'da hissettirir. Bu açıdan bu dönem, yeni bir Ortaçağ, hatta adeta güncellenmiş bir feodalizm dönemidir; etkilerini küresel boyutta hissettirir ve yıkımları da küresel boyuttadır. Bunun sonuçları ise, 80'li yıllardan itibaren küresel ölçekteki neo-liberal politikaların Türkiye'deki icrası döneminde ortaya çıkan yeni tip insandan; 2000'li yıllardan itibaren beliren Yeni Türkiye yaratma çabası ile gelişen insan tipine kadar genel olarak hep aynı olacaktır: Merkez ülkelerin sermayesini daha da arttırmak için çalışıp duran bir ülke dolusu insan... Özellikle de bu bağlamda hizmet sektöründe çalışan ve sınıfsal kimliklerinden uzaklaştırıldığı oranda kendisine sunulan tüketim olanaklarıyla sınırlı bir 'özgürlük' alanı içine hapsolan beyaz yakalı işçiler...
Sinema filmleri yoluyla şeref ve haysiyetin ihlali ve uygulamada ortaya çıkan sorunlar

Sinema filmleri topluma yön veren ve kitleler üzerinde etkili olan en önemli araçlardan biridir. Sanatsal bir faaliyet ve büyük bir endüstri olan sinema filmlerinin başlıca güç kaynaklarından birisi, ifade hürriyetinin tesis edildiği ortamlardır. Sinema, özgür düşüncenin olmadığı ortamlarda resmi ideolojilerin propaganda aracı olmaktan öteye geçemez. Öte yandan, ifade hürriyetinin sınırsız olması durumu da demokratik anlayışla bağdaşmaz. Çünkü kişilerin özgürce kendilerini geliştirmelerinin aracı olan ifade hürriyeti, başkalarının şeref ve haysiyeti ve özel hayatı gibi kişisel varlıklarının ihlalinin de sebebi olabilmektedir. Bu yüzden, ifade hürriyeti ile kişilik hakları arasında bir çatışma söz konusudur. Nitekim şeref ve haysiyet; Anayasa, Borçlar Hukuku, Medeni Hukuk ve Ceza Hukukunun yanında film mevzuatında korunan temel bir değer olmasına rağmen, sürekli saldırılara maruz kalmaktadır. İşbu çalışmada, mevzuat ve doktrin ışığında, hangi durumların şeref ve haysiyete tecavüz olarak değerlendirilip değerlendirilemeyeceği örnek filmlerle ele alınmaktadır.
Komediden drama Türk sinemasında dini karakter imgesi

Sinemada dini karakterler imgesinin tiplemeye dönüştürülmesi hayatımızın her alanında yer almaktadır. Sinema ise propagandanın vazgeçilmez araçlarından biridir. Çünkü televizyonla birlikte sinema, aynı anda daha çok kişiye ulaşabilme olanağına sahiptir. Sinemanın bu özelliğinden dolayı dini karakter imgesi insanlara anlatılırken çoğu zaman kötü karakterli ve olumsuz olarak yansıtılmıştır. Bu çalışma, dini karakter imgesinin Türk sinemasındaki durumunu, sinema yapıtlarında tiplemeye dönüştürürken nasıl kullanıldığını anlatmak amacıyla hazırlanmıştır. Bu amaçtan yola çıkılarak öncelikle din ve sinema ilgili temel kavramlar ele alınmıştır. Ardından da Türkiye'deki din ve sinema tarihi süreci, daha sonra ise dini karakter imgesinin Türk sinemasına yansıması irdelenmiştir. Bu amaçla aynı zamanda Türk sinemasında 1970- 2015 yılları arasında yapılmış ana konusunu dini karakter tiplemesinin oluşturduğu filmler, bu filmlerde dini karakter tiplemesinin sunumu ve bu bilgiler ışığında Türk sinemasının dinin karakter tiplemesine karşı tutumu incelenmiştir. Konusu dini karakter imgesi üzerine kurulmuş filmlerde 'dini karakter' ya da karakterlerin temsil ediliş biçimlerine göre Türk sinemasının dini karakter imgesine karşı tutumunun analizi bu çalışmanın temel dayanağını oluşturmaktadır. Buradan hareketle; dini karakter imgesinin Türk sinemasında nasıl temsil edildiği, dini karakter tiplemesine yönelik nasıl bir tutum gösterdiği ve zamanla bu temsillerin ve yaklaşımların değişiklik gösterip göstermediği gibi problemlere çalışma kapsamında yanıtlar aranmıştır. Bu çalışma kapsamında araştırılan örnek filmlere dayanarak, Türk sinemasının 70'li yılların sonuna kadar genel olarak dini karakter imgesine alaycı, menfaatçi ve çıkarları doğrultusunda hareket etmeyi seven bir karakter olarak ele alınmıştır diyebiliriz. Fakat 2000'li yıllarla beraber bu tutumda bir yumuşama gerçekleşmemiştir. Türk sinemasında dini karakter imgesinin 2000'li yıllara kadar gelen süre içinde 'menfaatçi' olarak dinin dışında ve olumsuz bir şekilde kullanılmıştır. 2000'li yıllarda ana konusu dini karakter olan filmlerinde dini karakter imgesinin ideal karakter bir tip olarak ele alınmamıştır. Dini karaktere olan bakış açıcı olumlu bir yönde ilerleme kaydetmemiştir. Din adamını çıkarcı, menfaatçi olarak gösterilmemiştir fakat basiretsiz, ikna etme becerisi olmayan, şaşkın bir tip olarak gösterilmiştir.
Ulusal Kazak sinemasının kimlik oluşumunda 1940-1950 döneminin etkisi

Bu çalışmada, tarihi belge ve arşiv materyallerine dayanarak 1940- 1950 yıllarının Kazak Ulusal Sineması'nın kimlik oluşumundaki etkileri incelenmiştir. Ekim 1941 yılında Alma-Ata Sinema Stüdyosu'nun kurulmasına kadar SSCB'nin izlediği merkezci politikalar nedeni ile Kazakistan'da sinema stüdyosu bulunmamaktaydı. II. Dünya Savaşı nedeni ile Sovyetlerin o dönemki en büyük iki film stüdyosu olan Mosfilm ve Lenfilm 1941 sonbaharında devlet kararıyla Almatı'ya taşındı ve aynı yılın 15 Kasım tarihinde Kazakistan'da yeni kurulan Alma-Ata Sinema Stüdyosu ile birleştirilerek, Birleşik Merkez Sinema Stüdyosu kurulmuştur. Yeni kurulan stüdyo ile birlikte Kazakistan'a yerleşen Sovyetlerin usta sinemacıları ve Kazak sanatçıların ortak çalışmaları sonucu Savaşçının Oğlu, Kahraman Üzerine Şarkı, Ak Gül, Davulun Sesleri Altında adlı kısa filmler serisi ülkede üretilmiştir. Ayrıca Birleşik Merkez Film Stüdyosu bünyesinde faaliyet gösteren Kazak Sinema Oyunculuk Okulu ve film çekim setleri de Kazak sinema kadrosunun yetişmesinde büyük katkı sağlamıştır. Eisenstein'in Kazak Halk destanı 'Kozı Körpeş ve Bayan Sulu' konulu çekilmesi planlanan film için çizdiği münhasır ve eşsiz resimler ve Dziga Vertov'un 'Cepheye Yardım' filminin edebi senaryosunun yazılışı sırasında Kazak yazarların katkılarını ortaya koyan bazı arşiv belgeleri bu çalışma vesilesi ile ilk kez bir akademik yazıda incelenmiştir. Yürütülen çalışma neticesinde Birleşik Merkez Sinema Stüdyosu'nun 1944 yılında savaşın sonlarına doğru Almatı'dan taşınmasına rağmen, Kazakistan'da sinema endüstrisinin oluşmasında ve Kazak sinemacıların yetiştirilmesinde çok etkin rolü olduğu ve hatta bu etkinin Sovyetlerin dağılmasının ardından bağımsız Kazakistan sinemasında bile devam ettiği kesin şekilde belirlenmiştir.
Yerli sinemada Türklüğün mitleştirilmesi: Kostüme-avantür filimler

Türkiye sinemasına özgü bir film türü olan kostüme avantür filmlerin Türk milliyetçiliği ve milliyetçi tarihyazımıyla bağlarını konu edinen bu tez, temel olarak üç bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde ulus ve milliyetçilik kavramları ve ulusun inşa edilmesi sürecinde milliyetçi tarih yazımının rolü üzerinde durulmuştur. Bu bölümde ayrıca milliyetçi tarih yazımının araçlarından biri olarak Türkiye sinemasının genel bir değerlendirmesi yapılmıştır. Tezin ilk bölümünde bir film türü olarak kostüme avantürler ele alınmış ve tür, kapsamı, kaynakları ve öğeleri göz önünde tutularak incelenmiştir. Tezin son bölümünde kostüme avantür filmler milliyetçi söylem ve simgeler aracılığıyla incelenmiş ve bu filmlerin milliyetçilikle bağları ortaya konmuştur. Bu çalışmada kostüme avantür filmlerin incelenmesiyle, filmlerde ortaya konan 'Türklük' tanımının, Türk milliyetçiliği ve milliyetçi tarih yazımı tarafından sınırları çizilen çerçeveye uygun olduğu ve bu filmlerin ulusal kimliğin benimsetilmesi sürecinde mitleştirme olgusuna katkıda bulundukları sonucuna varılmıştır.
Kemal Sunal filmlerinde folklor ve mizah

Halk biliminin çağdaş uygulamaları günümüze gelene değin oluşturmuş olduğu metin merkezli bakış açısını yavaş yavaş geride bırakarak geleneğe ait değerlerin, farklı icra ortamlarında ne şekilde yer edindiği bilgisini ele almaya başlamıştır. Canlı bir organizma gibi sürekli bir gelişim, değişim ve dönüşümün içinde varlığını koruyabilen geleneksel kültürel ürünler, teknolojik yapının, yaşam standartlarının, ekonomik faaliyetlerin şekillendirdiği dengelere kolaylıkla uyum sağlamakta ve bu şekilde varlık sahasını koruyabilmektedir. Günümüzde pek çok yeni icra ortamı içerisinde geleneksel kültürel kodların izlerini bulabilmek mümkündür. Geçiş dönemleri uygulamalarından halk inanışlarına, törenlerden geleneksel halk bilgisine kadar pek çok kültür ürünü yeni icra boyutlarına katılabilmektedir. Sözgelişi teknolojik gelişme ile tanıştığımız bilgisayar ve internet ortamlarında dahi sözü edilen kültürel kodların yeni bir yaşam sahası olarak kendine yer bulduğu görülmektedir. Sinema da geleneksel kültürel ögelerin işlendiği, bu ögelerin yeni bir temsil sahası olarak düşünülebilecek bir alandır. 19. yüzyılda keşfedilmesinden dolayı nispeten daha yeni bir ortam olan sinema, kültürel kimliğe ait detayların da işlendiği bir mecra haline gelmektedir. Türk sineması, özellikle 60'lardaki ulusal sinema tartışmaları ve hemen akabindeki Yeşilçam kuşağının halkçı-toplumcu bakışıyla birlikte milli bir sinemanın oluşturulması gayesi ile kültürel değerlere eğilmiş, bu doğrultuda konu, mekan veya karakter seçiminde gelenekseli yansıtma özelliği göz önünde bulundurulmuştur. Bu çalışmada genelde Türk sinemasının, özelde ise Türk güldürü sinemasının en önemli ismi olarak sayılabilecek Kemal Sunal filmlerindeki sözü edilen halk bilimsel ögelerin tespit, tahlil ve yorumu ayrıca, Kemal Sunal'ın mizahi söyleminin gülme ve mizah bakışlarına göre değerlendirilmesi yapılmıştır.