turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
ABD yüksek mahkemesi ve İHAM kararları ışığında ifade özgürlüğü ve nefret söylemi

Nefret söylemi kavramı günümüzde ifade özgürlüğünün istisnalarından biri olarak kabul görmektedir. Bu söylem türü Batı demokrasilerinin hemen tümünde yaptırıma bağlanmakta ve bu eğilim uluslararası insan hakları hukuku mekanizmaları tarafından taraf devletin takdir alanı içerisinde kabul edilmektedir. Bu genel geçer tutumun tek istisnası ise Amerika Birleşik Devletleri'nde karşımıza çıkmaktadır. ABD hukuk sisteminde nefret söylemi ifade özgürlüğünün bir parçası olarak kabul edilmekte ve bunun sınırlanması çok istisnai koşullarda mümkün olmaktadır. Çalışma, nefret söylemine ve bu kapsamda ifade özgürlüğüne ilişkin birbirinden kesin çizgilerle ayrılan Avrupa yaklaşımı ile ABD'nin kendine has yaklaşımının karşılaştırılmasını yapmayı amaçlamaktadır. Avrupa yaklaşımı İnsan Hakları Avrupa Mahkemesi içtihadı, ABD yaklaşımı ise ABD Yüksek Mahkemesi içtihadı kapsamında ele alınmıştır. Çalışma kabaca üç bölümden oluşmaktadır: İlk bölümde ifade özgürlüğü ve nefret söylemi kavramları hakkında kuramsal bir değerlendirme yapılmakta ve ikinci kavrama yönelik uluslararası insan hakları hukuku mekanizmaları genel olarak incelenmektedir. İkinci bölümde ABD Yüksek Mahkemesi ve İHAM'ın ifade özgürlüğüne yaklaşımı ele alınmaktadır. Son bölüm yukarıdaki iki mahkemenin içtihatları doğrultusunda nefret söylemine karşı tutumlarını incelemektedir.
Karayoluyla yapılan eşya taşımalarında taşıyıcının 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu ve CMR Konvansiyonu kapsamında sorumluluğu

Karayoluyla yapılan eşya taşımalarında taşıyıcının sorumluluğu, kural olarak, taşıma ulusal boyutta yapılıyorsa, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'na, uluslararası boyutta yapılıyorsa, CMR Konvansiyonu'na tabidir. Kanun'da ve Konvansiyon'da, taşıyıcıya yüklenen sorumlulukların başlıcaları, zıya, hasar ve gecikme nedeniyle sorumluluk ile fiili taşıyıcı ve yardımcı kişilerin görevlerini yerine getirmeleri sırasındaki fiil ve ihmallerinden doğan sorumluluk halleridir. Hem ulusal hem de uluslararası mevzuatta, taşıyıcının sorumluluğunun yanında sorumluluktan kurtulma sebepleri de hükme bağlanmıştır. Taşıyıcı, sorumluluktan kurtulamadığı durumlarda, sebep olduğu zararı tazminle yükümlü olur. Bu sebeple, kendisine tazminat davası açılabilir. Günümüzde, taşıma işlerinin, ticaret hukukundaki önemi artmıştır. Öyle ki, bu konu, 6762 sayılı eski TTK'da, Üçüncü Kitabın Altıncı Faslının İkinci Kısmının,'Eşya Taşıma' başlıklı İkinci Ayrımında hükme bağlanmaktayken; 6102 sayılı yeni TTK'da Dördüncü Kitap olarak karşımıza çıkmıştır. 'Taşınma Eşyası Taşıması', Dördüncü Kitabın Üçüncü Kısmında, Birinci ve İkinci Kısımdan ayrı olarak düzenlenmiştir. Benzer şekilde, daha önceleri uluslararası mevzuatta yeri olan 'Değişik Tür Araçlar ile Taşıma', 6102 sayılı TTK'nın Dördüncü Kitabının Dördüncü Kısmı ile ulusal mevzuatımızda da yerini almıştır. 6762 sayılı TTK'ya nazaran 6102 sayılı yeni TTK'da, taşıma işlerinin daha ayrıntılı olarak hükme bağlanması ve bu konuya ilişkin olarak çoğunlukla farklı veya yeni düzenlemeler getirilmesi sebebiyle, tezimizde, karayolu ile yapılan eşya taşımalarında taşıyıcının sorumluluğu, hem 6102 sayılı TTK hem CMR Konvansiyonu hükümlerine göre incelenecektir. İncelememiz esnasında konumuzla ilgili bazı kitaplara, bilimsel çalışmalara ve Yargıtay kararlarına da atıflar yapılmak suretiyle değinilecektir.
1982 Anayasasında ve Türk Ceza Yargılamasında, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi uygulaması ışığında suçsuzluk karinesi

Suçsuzluk karinesi suç ile itham edilen kişinin, bir mahkeme hükmü ile itham edildiği suçu işlediği hukuka uygun delillerle adil bir şekilde yapılan yargılama neticesinde sabit kabul edilinceye kadar kişinin suçsuz kabul edilmesidir. Bu ilke birçok milletlerarası sözleşmede de ifade edilmiştir. Bu kapsamda ilkenin Evrensel İnsan Hakları Bildirisinde ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinde de yer aldığı görülmektedir. İlke Avrupa İnsan Hakları Mahkemesince adil yargılanma hakkı içerisinde, bu hakkın bir unsuru olarak değerlendirilmektedir. Suçsuzluk karinesi düzenlemesi hukukumuzda açık olarak ilk kez 1982 tarihli Anayasada yer almıştır. Bu düzenleme öncesinde İslam hukukundan kaynaklı olarak ilkenin hukuk uygulamamızda olduğu iddia edilmiş ise de, yazılı kural olarak ilkenin 1982 tarihli Anayasadan önce bulunmadığı görülmektedir. Suçsuzluk karinesi fonksiyonu itibariyle suskun kalma hakkı, ispat, şüpheden sanığın faydalanmasına ilişkin evrensel hale gelmiş ceza muhakemesi müesseseleri ile de çok yakından ilgilidir. Suçsuzluk karinesi tüm kişi ve kurumların saygı göstermesi gereken bir haktır. Basın ve yayın organları soruşturma ve ceza muhakemesine ilişkin haber ve yorum hak ve özgürlüğüne sahiptir ancak bu özgürlüğün kullanılmasında, basın yayın kuruluşları da soruşturulan ya da kovuşturulan kişilerin suçsuzluk karinesinden kaynaklanan lekelenmeme hakkına özen göstermek ve bu hakka uygun davranmak zorundadırlar. Türk Ceza Kanununda suçsuzluk karinesinden kaynaklanan kişisel hakkın korunması amacıyla, bu hakkın ihlaline havi eylemler suç olarak düzenlenmek suretiyle karineden kaynaklanan hak koruma altına alınmıştır. Anayasa Mahkemesi ve Yargıtay'ın da karineyi dikkate alarak bazı durumlarda değerlendirme yaptıkları görülmektedir. Ancak bu değerlendirmelerin Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin yaptığı derinlikte ve genişlikte olmadığı görülmektedir. 1982 tarihli Anayasanın 90. maddesi uyarınca milletlerarası sözleşmelerin doğrudan uygulanma olanağı getirildiğinden ve AİHS'si de bu kapsamda bir sözleşme olduğundan, ayrıca Ülkemizce AİHM'nin yargılama yetkisi kabul edilmiş olduğundan, karine ile ilgili uygulama, yorum ve değerlendirmelerde milli soruşturma ve yargılama makamlarının AİHM'nin içtihatlarını gözetmeleri gerekmektedir.
Kozmetik ürünlerden kaynaklanan hukuki sorumluluk

İnsanlar geçmişş çağlardan beri, daha iyi ve genç görünmek, çeşitli kusurlarını kapatmak gibi amaçlarla boyalar, merhemler, kokular kullanmışlardır. Çoğunlukla bitkilerden elde edilen bu ürünler, kadınlar ve erkekler tarafından çağın getirdiği farklılıklara göre kullanılmakta, gücü veya üst sınıfı sembolize etmekteydiler. Zaman içerisinde bu ürünler kozmetik olarak adlandırılmış ve değişen insan ihtiyaçları ile birlikte hem kullanım alanları hem de içerikleri çeşitlenmiştir. Bu sayede, daha fazla kişi tarafından kullanılmaya ve yaygınlaşmaya başlamıştır. Artan tüketimle birlikte, kozmetik üretimi, küçük işletmelerden fabrikalara taşınmış ve markalaşma sürecini de beraberinde getirmiştir. Özellikle kozmetiklerin içeriği bitki köklerinden ziyade farklı kimyasal bileşiklerden meydana gelmeye başlamıştır. Kozmetik ürün piyasası bugün, temel tüketim ürünleri içerisinde yer almakla birlikte, küresel dünya ekonomisinde de oldukça büyük bir pazar payına sahiptir. Ekonomide kendisine bu kadar büyük bir yer açmayı başaran kozmetik ürenler, sadece saça, yüze uygulanan boyalar olmaktan çıkıp tüm vücuda uygulanarak, daha iyi hale getirme ve daha iyi görünme etkisiyle kullanım alanlarını arttırmışlardır. Öyle ki, günlük yaşamda, sıvı sabunlar, diş macunları, deodorantlar, traş köpükleri, traş losyonları gibi birden fazla kozmetik ürünle temas etmekteyiz. Kozmetik ürünlerle bu kadar yoğun temasın olması ve dünyada çok fazla kullanıcısının bulunması, ürünün çeşitli olumsuz etkilerinin görülme sıklığını arttırmıştır. Özellikle, ürün bileşeninde bulunan kimyasallar başta kanser olmak üzere hem çeşitli hastalıklara neden olmakta, hem de kullanıcının özel durumu veya üreticiden, satıcıdan, uygulayandan kaynaklanan sebeplerle çeşitli yer alanmalara neden olmaktadır. Ürünün zararlı etkilerine maruz kalanların korunması ve mağduriyetlerinin giderilmesi için, kozmetik üreticilerinin, satıcılarının ve uygulayıcılarının doğan zararlardan sorumlu olup olmadığının tespit edilmesi ve zararın tazmini için gereken şartların belirlenmesi gerekmektedir. Bu nedenle çalışmamızda öncelikle, kozmetik ürünlerin karakteristik özellikleri belirtilip kozmetiklerle benzerlik gösteren ilaç ve kozmosötik gibi ürünlerden farkları belirlenecektir. Daha sonra, Türk Borçlar Kanunu ve Tüketicinin Korunması Hakkında Kanundaki düzenlemeler çerçevesinde, kozmetik üreticisinin, satıcısının ve uygulayanın sorumluluğu, bu sorumlulukların niteliği ve şartları incelenecektir.
İnsan ticareti suçu

İnsan ticareti kavramı, bireyin eşya statüsüne indirgenerek ticaret konusu haline getirilmesini ifade eder. İnsan ticareti suçu, günümüzde uluslararası ve ulusal kamu düzenini tehdit eden en önemli suçlardan biridir. Tarih boyunca bu konuya dair pek çok sözleşme imzalanmış, ancak suçun, çoğu ülkenin ceza kanununda yer alması Palermo Protokolü ile olmuştur. Bu çalışmada, insan ticareti suçunun uluslararası hukuktaki yerinin ve gelişim sürecinin belirlenmesinin yanı sıra Türk Ceza Kanunu'nda yer verilen insan ticareti suçunun incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmanın birinci bölümünde ilk olarak insan ticareti tanımlanmış; ardından benzer kavramlar olan 'kölelik', 'modernkölelik', 'köleleştirme' ve 'cinsel kölelik' kavramlarından farkları ve bu kavramlarla ilişkisi incelenmiştir. Aynı bölümde insan ticareti suçu kriminolojik ve sosyolojik açıdan da ele alınmıştır. İkinci bölümde insan ticaretinin uluslararası bir suç olup olmadığı tartışılmış, insan ticaretini yasaklayan uluslararası belgeler ve karşılaştırmalı hukuktaki düzenlemeler tetkik edilmiştir. Çalışmanın son bölümünde Türk Ceza Kanunu'nda insan ticareti suçu incelenmiştir.
Kat karşılığı inşaat sözleşmeleri ve sözleşme taraflarının vergi yükümlülükleri

Kat karşılığı inşaat sözleşmeleri, inşaat sözleşmelerinin özel bir türüdür. Özel bir tür olan kat karşılığı inşaat sözleşmelerinde müteahhit, belirlenen bağımsız bölümleri yapmayı taahhüt ederken arsa sahibi de, belli arsa paylarını devretmeyi taahhüt eder. Müteahhit yönünden inşaat yapma yükümlülüğünü, arsa sahibi yönünden tapuda pay geçirme yükümlülüğünü içerdiği için, hem inşaat yapma, hem satış vaadi sözleşmelerini bünyesinde birleştiren özel bir tiptir. Türkiye'deki inşaat sektöründe çok yaygın olmasına rağmen kat karşılığı inşaat yapım işlerinin vergilendirilmesi, Türk Vergi Sisteminde pek çok açıdan problem yaratan konulardan birisidir. Bu işlerde vergilemenin nasıl yapılacağı ile ilgili özel bir yasal düzenleme yoktur. Gelir İdaresinin bu işlerin vergilendirilmesinde uygulanacak esasları tüm yönleri ile ortaya koyduğu kapsamlı bir görüşü de bulunmamaktadır. Bu nedenle bu işlerin vergilendirilmesinde, Vergi idaresi ile mükellefler arasında uyuşmazlık çıkmaktadır. Mükellefler genellikle konuyu Yargı Mercilerine taşımaktadır. Maalesef Danıştay'ın bu hususta pek çok kararı bulunmasına rağmen tam bir içtihat oluşturduğu söylenemez. Sonuç olarak kat karşılığı inşaat yapımı işlerinin vergilendirilmesinde birçok problemli husus mevcuttur. Bu çalışmanın amacı da bu problemleri göstererek çözümlerine katkı sağlamaktır. Çalışmamız üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde kat karşılığı inşaat sözleşmelerinin hukuki durumu irdelenmiştir. Çalışmamızın ikinci bölümünde bu işlerin vergilendirilmesi hususu irdelenmiştir. Uygulamada karşılaşılan sorunlar ve bu sorunların çözümü için görüş ve önerilerimiz son bölümde yer almıştır.
İslam Hukukunda hükümlere tesiri bakımından bedensel engel

İslam dini müsamahalı ve kolaylaştırıcı bir dindir. Bu yüzden İslam hukukundaki hükümler, güç ve takatleri farklı olan mükelleflerin durumuna ve onların içinde bulundukları şartlara göre değişebilmektedir. Allah insanlara güç yetirebilecekleri hatta güçlerinin altında sorumluluklar yüklemektedir. Allah hiçbir zaman insanı gücünün son sınırına kadar zorlamaz, sıkıntıya sokmaz ve ona meşakkat vermez. Bedensel engel de hükümlerde değişiklik ve kolaylığa sebep olan durumlardandır. Mükellef olan bedensel engelliler için, bulundukları özel durumlarından dolayı külli hükümlerden istisna yapılarak daha kolay hükümler verilmektedir. Araştırmanın konusu İslam hukukunda hükümlere tesiri bakımından bedensel engeldir. Araştırmanın esasını klasik fıkıh kitaplarında geçen içtihat, görüş ve çözümler oluşturması sebebiyle, önce İslam hukukunun ilk kaynaklarına müracaat edilerek, konuyla ilgili veriler toplanmıştır. Daha sonra çağdaş, İslam hukuku ve diğer alanlardaki ilgili çalışmalar incelenip bedensel engelliler hakkında bilgilere ulaşılmıştır. Bu bilgiler incelenerek yeniden tasnif edilip, analiz ve senteze tabi tutularak yorumlanıp, değerlendirilip ve anlamlı bilgiler bütünü haline getirilerek, isabetli görüşlere ulaşılmaya çalışıldı. Bu araştırmanın amacı, İslam hukukundaki bedensel engelliler ile ilgili hükümleri Hanefi, Şafii, Maliki ve Hanbeli mezheplerine göre bir araya getirerek bedensel engelin İslam hukukundaki hükümler üzerindeki tesirini ve bedensel engelin İslam hukuk sistemindeki yerini belirlemektir. Araştırmanın sonucunda bedensel engelin; görme, işitme, konuşma ve ortopedik engel şeklinde bir tasnifinin yapılabileceği, bu engellerin her birinin İslam hukukundaki hükümlere etkisinin olduğu, bedensel engellilerin engelli olmalarından dolayı ibadetlerde, muamelatta, münekahatta, müfarakatta ve ukubatta farklı hükümler verildiği ve İslam hukukunda bedensel engellilere imtiyazlar verildiği ve onlara fırsat eşitliği sağlandığı tespit edilmiştir.
Ceza muhakemesi hukukunda istinaf kanun yolunda kovuşturma

Bu çalışmada, ceza muhakemesi hukuku bağlamında istinaf kanun yolunda kovuşturma konusu incelenmektedir. İstinaf kavramı ile ilgili genel bilgiler verilerek istinafın amacı, konusu ve diğer kanun yollarından farkı, hukuki niteliği, kapsamı, türleri ve istinaf kanun yoluna başvurmanın etkileri anlatılmaktadır. Ayrıca istinaf kanun yolunun tarihsel gelişimi üzerinde durulmaktadır. Bölge adliye mahkemesinin kuruluşu, görevleri ve oluşumunun anlatıldığı bu çalışmada bölge adliye mahkemesine başvuru ve başvuru esaslarına değinilmek suretiyle bölge adliye mahkemesinde inceleme ve kovuşturma ile ilgili ayrıntılı bilgiler verilmektedir. Ayrıca istinaf kanun yolunda duruşmaya hakim olan ilkeler açıklanmakta ve duruşmada delillerin değerlendirilmesi anlatılmaktadır. İstinaf kanun yolunda kovuşturmanın sona ermesi bağlamında muhakeme esnasında ve duruşma sonunda verilebilecek kararlar ayrıntılı bir şekilde ele alınmaktadır. Bölge adliye mahkemesi kararları arasında uyuşmazlıkların giderilmesi usulü anlatılmakta ve istinaf incelemesi sonunda verilen kararların ilk derece mahkemesi kararlarına etkisi incelenmektedir. Ayrıca bölge adliye mahkemesi kararlarına karşı başvurulabilecek kanun yolları hakkında bilgi verilmektedir. Çalışmanın tamamında ele alınan konular ile ilgili doktrinde ileri sürülen görüşlere ve yargı kararları ile ortaya konulan uygulamalara değinilerek ulaşılan sonuçlar ve bu bağlamda tespit edilen problemlere ilişkin çözüm önerileri sunulmaktadır.
Türk ve Rus Hukukunda evlenme ehliyeti ve engelleri

Bu çalışmada, evlilik kurumu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve Rusya Federasyonu Aile Kanunu bağlarında incelenmiş ve iki hukuk sisteminde yer alan hükümlerin farklılık gösteren yanları karşılaştırılmalı olarak ele alınmıştır. Evlilik kurumu, Türk Hukukunda; Türklerin İslam dinini kabulünden önceki ve sonraki dönem ile 1926'da Türk Kanunu Medenisinin değişik aşamalar geçirmiştir. Rusya Federasyonu Aile Hukuku ise; eski çağlardan Ekim 1917 devrimine kadar, Sovyet Sosyalist Cumhuriyet dönemi (1917-1995) ve SSCB'nin dağılımı ile farklı dönemler geçmişştir. Tarihin en eski çağlarından günümüze kadar çeşitli hukuk sistemlerince kabul edilen ve değişik sorunları içeren evlilik kurumunun; sosyal, hukuki, dini ve ahlaki yönleri de bulunmaktadır. Evlenmenin tanımı, ne Türk Hukukunda, ne de Rusya Federasyonu mevzuatında yapılmıştır. Fakat iki hukuk sisteminde belirtilen evlenme unsurlarını göz önünde bulundurduğumuzda, bir tanıma varabiliriz. Hukuki anlamda evlenme; yasada düzenlenen hükümlere uygun olarak ve eşler arasında karşılıklı maddi ve manevi hak ve yükümlülükler getiren, aile kurmak amacıyla kadın ve erkek arasında devlet kuruluşları nezdinde özgürce ve gönüllü yapılan, eşit haklara dayalı bir sözleşmedir. Evlilik ilişkisinin geçerli şekilde kurulabilmesi için kanun koyucunun öngördüğü, evlenme ehliyeti olarak 'ayırt etme gücü', belirli 'evlenme yaş'ına erişilmesi, evlenecek olan küçük ve kısıtlılarda 'yasal temsilcinin izninin' bulunması gereken, 'hısımlık', 'mevcut evlilik' ve 'akıl hastalığı', evlenecek kişilerin sağlığına ve gelecek kuşaklara zarar verme ihtimalini önlemek amacıyla 'bulaşıcı hastalıklar' gibi evlenme engellerinin bulunmaması ve RFAK da tanımlanmayan, ancak TMK yer alan 'Kadın için bekleme süresi ' gibi evlenme şartlarının yerine getirilmesi gerekmektedir.
Is Google at Odds with the GDPR? Evaluation of Google's Personal Data Collection on Mobile Operating Systems in Light of the Principles of Data Minimisation, Purpose Limitation, and Accountability

Akıllı telefonlar, mobil teknolojilerin gelişmesi ile yaşantımızdaki önemi her geçen gün artırmaktadır. Apple'ın iOS işletim sistemi ile Google'un Android işletim sistemi en yaygın kullanılan mobil işletim sistemleri olarak bu dönüşüme öncülük etmektedir. Google, Kişiselleştirilmiş Reklamcılık iş modeli başta olmak üzere birçok nedenden dolayı dünyanın en yaygın mobil işletim sistemi Android'i kullanarak, cihazlar ile paylaştığımız kişisel verileri toplayabilmektedir. Avrupa Birliği Genel Veri Koruma Tüzüğü ile beraber getirilen ilke ve kurallar Google'un veri toplamasının kapsamı, yasallığı ve sonuçları hakkında belirsizlik yaratmaktadır. Bu çalışma ile birlikte Google'un Gizlilik Politikası ve veri toplama faaliyetinin Avrupa Birliği Genel Veri Koruma Tüzüğü'nde ortaya konan ilke ve kuralları ile uyumluluğu analiz edilecektir.
Anonim şirketlerde kar payı, kar dağıtımı ve yedek akçe ayrılması

Kar, Farsça kökenli bir kelimedir. Karın sözlük anlamı; alışverişdensağlanan para kazancıdır. Öğretide yapılan bir tanıma göre kar; belli bir süre içinde, ekonomik faaliyetleri sebebiyle bir ticari işletmenin varlığında meydana gelen artışı ifade eder. Anonim şirketin kar dağıtabilmesi için öncelikle şirketin kar elde etmesi yani şirketin ticari bilançosunda karın gözükmesi gerekir. Aksi takdirde şirket kardağıtamaz. Sermaye Piyasası Kurulu'nun çıkardığı Seri:4, 27 No'lu tebliğde yapılan tanıma göre kar payı; anonim şirket ortaklarına ve kara katılan diğer kişileredağıtılacak kardan, bunların her birine düşen payı ifade eder. Pay sahipliği konusunda gerçek ve tüzel kişi ayrımı yoktur. Burada pay sahibi için önemli olan nokta, şirkete katılım karşılığında, maddi bir çıkar sağlamaktır. Sağlanabilecekmaddi çıkar çeşitli şekillerde olabilmekle birlikte, bunların en önemlisi ve devamlısı, kişinin şirket kazancından elde edeceği kar payıdır. Kar payı avansı, ortaklara ara dönem karı üzerinden dağıtılacak avanstır. Anonim şirketler, iş yılı sonunda düzenlenen bilançoya göre ve her halde genel kurulun bilanço, kar ve zarar hesabının kabulüne ve karın dağıtımına ilişkin kararınadayanarak kar dağıtabilirler. Bunun dışında ortaklara yapılan her ödeme, safi kardankaynaklansa bile, emredici hükümlerle men edilmiş bulunan ? sermayenin ortaklaraiadesi ? anlamını taşır. TTK.'da yedek akçenin tanımı yapılmamıştır. Sadece TTK. m.74/3'deyedek akçenin, esas sermayenin bir parçası olduğu belirtilmiştir. Öğretide yapılan bir tanıma göre yedek akçe; esas sermayeyi aşan net mal varlığıdır. Başka bir tanıma göre yedek akçe; şirketin çeşitli kaynaklardan elde ettiği safi kardan, pay sahiplerine ve diğer ilgililere dağıtılmayarak kanun, esas sözleşme ve genel kurul kararıgereğince, şirket bünyesinde tutulan kaynakların tümüdür. Yedek akçenin genel olarak üç fonksiyonu vardır. Bunlardan birincisişirketin mevcut durumunun başka bir deyişle sermayenin korunması, ikincisisermayenin otofinansman yoluyla kuvvetlendirilmesi ve son olarak düzenli bir kar dağıtımının ayarlanabilmesidir.
Hekim hakları

Tez giriş bölümünde, sağlıklı yaşamak ve buna bağlı olarak hekimlik mesleğinin önemi sorgulanmaktadır. Birinci Bölümde; hekim haklarıyla ilgili kavramların tanımları, tarihi gelişimi, uluslararası düzenlemeler, hasta hakları karşısında hekim hakları incelenmiştir. İkinci Bölüm; mesleki gereklerinin şekillendirdiği haklar incelenmiştir. Hekiminmesleki bilgi ve becerisini geliştirmesi ve bunun gerekliliği hakkında bilgi verilmiştir. Her meslekte olduğu gibi hekimlik mesleğinde de etiğe uygunluk hakkında açıklamalar yapılmıştır. Çağdaş tıp olanaklarını izlemesi hakkında bilgi verilmiştir. Hekimlik mesleğinde önem arz eden, özgür ve bağımsız karar verme hakkı konusunda detaylı açıklama yapılmıştır. Hekimin meslektaşlarının hatasınaortak olmak ve hukuki infazlarda bulunmak zorunda olmadığı, konusu açıklanmıştır. Hekimin sağlığını korumanın önemi incelenmiştir. Özellikle basın tarafındanhekimlere yönelik yapılan eleştiriler hakkında bilgiler verilmiştir. Hekimin çalıştığı kurumda yönetime katılması gerektiği konusu incelenmiştir. Üçüncü Bölümde; Özel hukuk açısından hakları incelenmiştir. Kamu kurumunda, özel kuruluşlarda ya da serbest çalışan hekimlerin maddi ve manevi tazminat sorumluluğu hakkında açıklamalar yapılmıştır. Bu bilgiler verilirken uygulamaya yönelik olarak Yargıtay kararlarından örnekler verilmiştir. Ceza ve ceza muhakemesihukuka açısından hekim hakları incelenmiştir. Hekimlere yönelik ceza ve ceza muhakemesi hukukumuzdaki düzenlemeler hakkında bilgi verilmiştir. Tez sonuç bölümünde; hasta ile hekim arasındaki ilişki, hekimin çalışma şekli, teşhis ve tedavideki usul ve sonuçları, hekimin mesleğinde dikkat etmesi gereken hususlar, mevcut durumlar, olması gereken ideal kurallar, yapılması gereken düzenlemeler hakkında bilgiler verilmiştir.
Dolandırıcılık suçunun nitelikli halleri (TCK M. 158/1)

Dolandırıcılık suçunun nitelikli halleri, 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 158. maddesinin birinci fıkrasında ayrıntılı bir şekilde düzenlenmiş olsa da, uygulama alanı bent düzenlemelerinde açık bir şekilde belirtilmemiştir. Dolandırıcılığın nitelikli hallerinin uygulama alanı doktrinde yapılan çalışmalar ile ortaya konulmaya çalışılmaktadır. Günden güne gelişen ve değişen bu suç tipi ile mücadelenin etkin bir şekilde sağlanabilmesi için doğru uygulama yapılması önem arz etmektedir. Bu gereksinimler ile dolandırıcılık suçunun nitelikli halleri tez çalışmasının konusunu oluşturmuştur. Bu tez çalışmasında öncelikle nitelikli hallerin uygulanabilmesi için muhakkak oluşması gereken basit dolandırıcılık suçunun unsurları incelenmiş, daha sonra tez çalışmasının esas konusu olan dolandırıcılık suçunun nitelikli halleri inceleme konusu yapılmıştır. Dolandırıcılık suçunun nitelikli halleri üzerindeki incelemenin suç genel teorisinde yer alan sistematik çerçevesinde yapılması hedeflenmiştir. Ayrıca nitelikli hallerin uygulanma koşulları, basit dolandırıcılık suçlarından farkı ve benzer suçlardan ayırt edici özelliklerinin ortaya koyulması amaçlanmıştır. Aynı zamanda birçok görünüm şekli olan dolandırıcılık suçunun nitelikli hallerinin sık karşılaşılan eylemleri irdelenmiştir.
Medeni Yargılama Hukukunda yetki sözleşmeleri

Yargılama hukukunda, kuralların çoğunlukla emredici niteliğe sahip olması sebebiyle taraflara daha dar bir irade serbestisi tanınmıştır. Medeni yargılama hukukunda taraflar, ancak kanunun çizmiş olduğu çerçevede sözleşme yapma özgürlüğüne sahip olabilecektir. Tarafların yapacakları bir anlaşmayla, aralarındaki hukuki ilişkiden kaynaklı uyuşmazlıkların çözümünde yetkili olacak mahkemeyi belirlemelerine imkan tanıyan sözleşmeye 'yetki sözleşmesi' adı verilmektedir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun yürürlüğe girmesiyle, kanunun 17. ve 18. maddelerinde düzenlenen yetki sözleşmesiyle ilgili önemli değişiklikler yapılmıştır. Bu değişikliklerin ilki sözleşmenin taraflarına ilişkindir. Yetki sözleşmesi yapabilecek olan kişiler, taraflar arasındaki hukuki ilişkide sosyal veya ekonomik bakımdan güçsüz olan tarafın korunması amacıyla, tacirler ve kamu tüzel kişileri olarak sınırlandırılmıştır. İkinci olarak, taraflar arasında aksi kararlaştırılmadıkça, bu kişiler arasında yapılan yetki sözleşmesiyle belirlenen mahkemenin yetkisinin münhasır niteliğe sahip olacağı kabul edilmiştir.