turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Soğuk Savaşı sonrası dönemde Türkiye-Rusya siyasi ilişkileri

Soğuk Savaş sonrası Türk-Rus siyasi ilişkileri adlı tez çalışmasında Soğuk Savaş dönemi ve sonrasındaki ikili ilişkiler Türkiye temel alınarak değerlendirilmiştir. Yapılan bilimsel çalışmada, Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra oluşan yeni dünya düzeni ve siyasetinde Türkiye ve Rusya arasındaki ilişkilerin seyrinin bazı spesifik sorunlara rağmen pozitif yönde geliştiği saptanmıştır. Çalışmada, Türk-Rus ilişkilerinin Soğuk Savaş sonrası seyrini daha iyi kavrayabilmek için Soğuk Savaş dönemi de incelenmiştir. Bilimsel veriler ışığında, konuyla alakalı yazılı kaynaklar araştırılmış, bunun sonucunda iki ülke arasındaki ilişkilerin geçmişşten bugüne olan değişimi ortaya konulmuş ve geleceğe yönelik çıkarımlar yapılmıştır.
Small states in mercosur: An asymmetric relationship

Bu tez, Latin Amerika'da ekonomik bir birlik olan MERCOSUR çerçevesindeki asimetrik yapıyı incelemekte ve bu asimetrik yapının kendileri için doğurduğu dezavantajlı sonuçlara rağmen MERCOSUR'un küçük devletleri Paraguay ve Uruguay'ın bu birliğin parçası olmalarının motivasyonunu sorgulamaktadır. Bu tezin ana argümanı MERCOSUR bünyesindeki küçük devletlerin halihazırda var olan yapısall dezavantajlı konumlarının bir sonucu olarak sektörel ve ekonomik bağlılıklarla bu birlik içinde bulunmak durumunda olduklarıdır. Bu sonuca ulaşmak için öncelikle Küçük Devlet Teorilerinden faydalanılmış, bunu paralel olarak MERCOSUR'un kuruluşunu beraberinde getiren süreç, MERCOSUR'un karar-alma süreçleri, küçük devletlerin ekonomik ve politik durumları incelenmiştir.
Soğuk savaş sonrası Türk-Rus ilişkilerindekiçatışma ve işbirliği alanları

Osmanlı ve Rus İmparatorlukları gibi dünya tarihine yön vermiş iki kadim imparatorluğun selefleri olarak 20. yy'ın ilk çeyreğinde uluslararası alanda boy gösteren Türkiye Cumhuriyeti ve Rusya Federasyonu arasındaki ilişkiler tarihçiler ve siyaset bilimciler için her zaman ilgi çekici olmuştur. Jeopolitik ve jeostratejik koşulların bir sonucu olarak çoğunlukla rekabet halinde olan bu iki devletin karşılıklı yakınlaşma ve işbirliği sergiledikleri dönemlere nadiren rastlanmaktadır. Aslında tarihsel süreçlere bakıldığında benzer bir coğrafyayı paylaşan bu iki 'zorlu' ve 'zorunlu' komşu ülkenin birbiriyle iyi ilişkiler geliştirememesinin genellikle Batı kaynaklı dış faktörlere dayalı olduğu tarihsel bir gerçektir. İki ülkenin düşman kamplarda yer aldığı ve ilişkilerinin çok kısıtlı olduğu Soğuk Savaş dönemi, Türkiye ve Rusya için birçok açıdan olumsuz bir deneyim olmuştur. İki ülke için de fayda-maliyet bakımından verimsiz olan statik Soğuk Savaş döneminin sona ermesi, iki ülke ilişkilerinin dinamizm ve çeşitlilik kazanmasını sağlamıştır. İkili ilişkilerin nispi bir ivme kazandığı bu yeni dönem, Türk ve Rus karar alıcıları tarafından farklı algılamalara maruz kalmıştır. Bunun bir sonucu olarak SSCB'nin dağılmasıyla Balkanlar, Kafkaslar ve Orta Asya gibi Türkiye'ye yakın bölgelerde oluşan jeopolitik boşluk alanlarının yarattığı etnik ve bölgesel çatışmalar, iki ülke arasında filizlenen iyi ilişkiler ve yakınlaşmayı bir süre daha geciktirmiştir. Bu çalışma, Soğuk Savaş sonrası görece bir dinamizm ve ivme kazanan Türk-Rus ilişkilerine yansıyan tehdit ve fırsatları, 'çatışma' ve 'işbirliği' kavramları bağlamında iki dönem halinde ele almaktadır. Çalışmanın temel bölümlerinden birini oluşturan ikili ilişkilerde Soğuk Savaş'ın yarattığı karşılıklı olumsuz algılamaların henüz bitmediği 90'lı yıllar, Türkiye ve Rusya için jeopolitik risk unsurlarından kaynaklanan rekabet ve çatışmanın ön plana çıktığı bir dönem olarak ele alınmıştır. Buna karşın iki ülke arasındaki sorun alanlarının çözüldüğü ya da ikinci plana atıldığı 2000'li yıllar ise karşılıklı ilişkilere çatışmadan ziyade etkin bir işbirliği sürecinin hakim olduğu ve özellikle iki ülke liderlikleri arasında kurulan güçlü bir diyalog ve iletişim dönemi olarak değerlendirilmiştir.
Balkan Savaşlarında büyük güçler ve Osmanlı devleti

Balkan devletleri hedeflerinin birbirleriyle çelişmesi nedeniyle Balkan Savaşlarına kadar Osmanlı Devleti'ne karşı ittifak yapamamışlardır. Ancak II. Meşrutiyet Hükümetinin Kiliseler Sorunu'nu çözmesi, Osmanlı Devleti'nin Trablusgarp Savaşı'yla meşgul olması, büyük devletlerin ve Rusya'nın teşvik ve destekleri doğrultusunda aralarında ittifak yaparak 3 Ekim 1912 tarihinde Osmanlı Devleti'ne savaş açmışlardır. Osmanlı Devleti, hazırlıksız bir şekilde yakalandığı Balkan ittifakına karşı seferberlik ve savaş ilan etmiştir. Dönemin hatıratlarından anlaşıldığı üzere Osmanlı Devleti; bu dönemde, Trablusgarp Savaşı'nın yanı sıra iç sorunlar, Yemen ayaklanmaları, hükümet değişikliklerinin yarattığı problemler ve subaylar arasında siyasetin etkili olması gibi bir dizi sorunlarla boğuşmaktadır. Avrupa Devletleri başlangıçta, savaşın Osmanlı Devleti'nin yenilgisiyle sonuçlanacağını tahmin etmediklerinden savaşın sonunda statükonun değişmeyeceğini açıklamışlardır. Ancak savaş sonucunda Balkan devletlerinin galip çıkması üzerine bu söylemlerinde değişikliğe giderek elde edilen toprakların Balkan ülkelerinde kalmasını desteklemişlerdir. Osmanlı Devleti, Balkan Devletlerinin I. Balkan Savaşı sonucunda elde edilen toprakların paylaşılması konusunda birbirine düşmesi üzerine Haziran 1913'te çıkan II. Balkan Savaşı sonucunda Edirne'yi geri alabilmiştir. Balkan Savaşları, Osmanlı Devleti'nin güçsüzlüğünü açık bir şekilde ortaya koymuştur. Osmanlı Devleti savaş sonrasında ordu ve donanmasını yenilemek amacıyla faaliyete geçmişştir. Büyük Güçler arasında yaşanan bloklaşma Balkan Savaşları sonrasında çıkacak olan I. Dünya Savaşı'na zemin hazırlamıştır. Rusya'nın yürütmüş olduğu Panslavizm politikası ve Avusturya-Macaristan'ın Pangermenizm politikası başarısız olurken aynı zamanda I. Dünya Savaşı sonucunda bu devletlerin parçalanmasına sebep olmuştur.
Analyzing Turkey's intreactions with Greece and Syria in the post-cold war era

Bu çalışmanın amacı Türk dış politikasının eğilimlerini Türk-Yunan ve Türk- Suriye ilişkileri çerçevesinde incelemektir. Türkiye ile komşuları arasındaki etkileşim 1990 ila 1998 dönemini kapsayacak şekilde işbirliğinden husumete kadar yayılan bir yelpaze içinde analiz edilmiştir. İçerik çözümlemesi ve daha özlü olarak, olay verileri kullanılmıştır. Ege, Kıbrıs, güvenlik ve suya ilişkin konular incelenmiştir. 1990'lı yıllarda Türkiye'nin daha dinamik bir dış politika benimsediği tezi araştırılmış ve varılan sonuçlar genelde bu tezi desteklemiştir. Bu çalışmada ele alman ülkeler arasında Türkiye, en aktif ve diğerlerinden daha belirleyici bir davranışa sahip ülke olarak saptanmıştır. İçerik çözümlemesinin kullanılması, Türk dış politikasının sistematik tarzda belirlenmiş görünümünü çıkartmaya yardımcı olmuştur. Teorik, metodolojik ve pratik yansımalar çalışmada daha ayrıntılı şekilde tartışılmaktadır. iv
Bülent Ecevit ve Türk dış politikası

Bu tez, Türkiye Cumhuriyeti tarihinin kritik dönemeçlerine adını yazdırmış olan Bülent Ecevit'in dış politika vizyonu ve icraatlarına ışık tutmaktadır. Ecevit'in politika serüvenine başlamadan evvel yaşantısı, CHP ile beraber politikaya girmesi ve CHP Genel Başkanlığı, 1980 İhtilali sonrası siyasi faaliyetlerinin kesintiye uğraması, CHP'den ayrılıp bu dönemeçte DSP'nin kuruluşuna önayak olması ve son süreç olan 2002 seçimlerine kadar uzanan sürecin dış politika özelinde ortaya konulduğu bu çalışmanın temel amacı, Türkçe ya da yabancı dildeki kaynaklarda kapsamlı bir eser olmaması sebebi ile literatüre katkı sağlamaktır. Betimsel araştırma yöntemi ve nitel tekniklerin kullanıldığı bu tez, sözlü tarih disiplininden beslenmektedir. Röportajlar, Ecevit'in şahsi yazıları, verdiği demeçler ve Meclis Tutanakları gibi birincil kaynaklar ekseninde hazırlanan çalışma, unutulan bir profil olmasının aksine kendinden sonraki dönemlerde de etkisini hissettiren Bülent Ecevit'in daha iyi anlaşılmasına katkıda bulunmaktadır.
Latin Amerika'da 21. yüzyıl sosyalizminin neoliberalizmle imtihanı: Venezuela, Bolivya ve Ekvador

Bu tez çalışmasının amacı neoliberal politikalar karşısında, Heinz Dieterich tarafından formüle edilen 21. yüzyıl sosyalizminin bir alternatif oluşturup oluşturmadığının anlaşılmasıdır. 21. yüzyıl sosyalizminin ilk uygulandığı ülke olan Venezuela, ardından seçilen başkanlarla bu modeli tercih eden Bolivya ve Ekvador tez için örnek ülkeler olarak seçilmiştir. Çalışmada Latin Amerika'nın tarihi genel olarak incelenmiş, sömürgecilik dönemi, ABD etkisi ve neoliberal poli-tikaların sonuçları analiz edilmiştir. Tez çalışmasında, Avrupa'dan farklı bir gelişim süreci izleyen bir bölgede, geçmişşten gelen eşitsiz ekonomik, siyasal ve toplumsal koşulların 21. yüzyıl sosyalizmi ile aşılıp aşılmadığı değerlendirilmiştir. Bu konuda David Harvey'in neoliberal kurama eleştirileri tez için temel oluşturmuştur. Tez çalışmasında tarih, sosyoloji, hukuk ve iktisat verilerinden faydalanılmış, bunun ya-nında saha araştırması yapılmış, elde edilen bilgi ve gözlemler tez içerisinde aktarılmıştır. çalışmanın sonucunda 21. yüzyıl sosyalizminin söz konusu Latin Amerika toplumlarında bir bilinç oluşturduğu, bu toplumları değiştirdiği ve neoliberal politikalara karşı tercih edilebilir bir alternatif haline geldiği sonucuna ulaşılmıştır.
The European Union's democracy promotion strategy in Mediterranean region

Soğuk Savaşın sona ermesiyle birlikte, Avrupa Birliği çevresindeki bölgelerde demokrasinin teşviki politikası takip etmiştir. Bu tez, dışarıdan demokratikleştirme literatürüne, Avrupa Birliğinin Akdeniz bölgesindeki demokrasi teşviki için kullandığı politikanın yapılandırılması ve enstrümanlarını detaylı bir şekilde analiz ederek katkıda bulunmayı amaçlamaktadır. Özel olarak, Avrupa Birliğinin demokrasi teşviki politikalarının altında yatan dinamiklere ve Akdeniz ülkeleri için Avrupa Birliğinin neden bazı belirli politikaları ve enstrümanları kullandığına bakıyorum. Bu itibarla, bu tez demokratikleştirme politikalarının başarı veya başarısızlığından ziyade Avrupa Birliği gibi bir dışarıdan demokratikleştiricinin nasıl belli başlı politika ve enstrümanları ürettiğine ve kullandığına odaklanmaktadır. Yani, bu tez Avrupa Birliği nin Akdeniz bölgesine yönelik dış politikasının gelişimini ve bu süreçte Avrupa Birliği nin politikalarının nasıl Akdeniz bölgesine karşı kapsamlı bir demokrasi teşviki stratejisine doğru yoğunlaştığını açıklamaya çalışmaktadır.
Political relations between Turkey and Albania in the post cold war period

Bu tez Soğuk Savaş sonrası dönemde Türkiye ile Arnavutluk'un siyasi ilişkilerini incelemektedir. Türkiye ve Arnavutluk'un siyasi ve diplomatik ilişkileri her iki ülkenin toprak bütünlükleri ile bağımsızlıklarına duydukları karşılıklı saygı temeline dayanmaktadır. Bu çalışma Soğuk Savaş sonrası dönemde, Arnavutluk'a yönelik Türk dış politikasındaki devamlılık ve değişimi analiz etmektedir. Ayrıca aynı dönemde Arnavutluk'un dış politikasındaki devamlılık ve değişim incelenecektir. Türkiye'nin Balkan siyasetindeki teamülleri irdelenerek Soğuk Savaş sonrası dönemde Türkiye'nin Arnavutluk'a karşı izlediği dış politikanın nasıl oluşturulduğu araştırılmaktadır. Türkiye bu dönemde gerçekçi ve ulusal çıkara dayalı geleneksel dış politikasını sürdürmüştür. 1990 sonrasında Arnavutluk Enver Hoca yönetimindeki kendi şahsına münhasır komünist-diktatörlük rejiminden yeni oluşmakta olan bir demokrasiye geçişi yaşıyordu. Arnavutluk Türkiye'yi Balkanlar'daki güvenilir bir müttefiki olarak değerlendirmekteydi. Türkiye Balkan bölgesindeki istikrar ve güvenliğe özel önem atfetmektedir. Arnavutluk Balkanlar bölgesinde önemli bir role sahiptir. Türkiye Arnavutluk'un NATO ve AB'ye üyelik başvurularını memnuniyetle karşılamaktadır. Türkiye Arnavutluk ile ikili ilişkilerini geliştirmeye özen göstermekte ve Arnavutluk'un bölgesel ve uluslararası örgütlerde yer almasını desteklemektedir. Bu çalışma Türkiye ile Arnavutluk'un uluslararası ve bölgesel örgütler çerçevesindeki ilişkilerini de incelemektedir.
Türkiye Azerbaycan ticari ilişkileri ve geliştirilmesine yönelik öneriler

Bu çalışmanın amacı Türkiye ve Azerbaycan arasındaki ticari ilişkilerin geçmişşi ve bugünü incelenmek suretiyle iki ülkenin ticari ilişkilerindeki mevcut sorunları tespit etmekten ve onların çözümlerinin ve genel olarak iki ülke arasındaki ilişkilerin geliştirilmesine yönelik önerilerin verilmesinden ibarettir. Bu amaç doğrultusunda çalışmamızın birinci bölümünde, Azerbaycan'ın dış ticareti araştırılmış, dış ticaretinin boyutları verilmiş ve Azerbaycan ticareti, ürünler, ülkeler ve sektörler üzere incelenmiştir. Çalışmanın ikinci bölümde ise Türkiye ve Azerbaycan arasındaki ticari ilişkiler geniş olarak ele alınmış, iki ülke arasındaki ticari ilişkiler madde grupları ve sektörel bağlamda incelenmiştir. Ayrıca, Türkiye'nin Azerbaycan'a ihracatı ve Türkiye'nin Azerbaycan'dan ithalatı ayrı başlıklar olarak ele alınmış ve ticari ilişkilerdeki öne çıkan alanlar detaylı olarak incelenmiştir. Üçüncü bölümde ise, Azerbaycan ekonomisindeki yabancı yatırımların yeri kısa şekilde verilerek bu yatırımlar içinde Türkiye'nin payı detaylı olarak incelenmiş, Türkiye'nin Azerbaycan'daki yatırımları sektörel bağlamda ele alınmış, Azerbaycan'da faaliyette olan Türk firmaları hakkında bilgi verilmiş ve Azerbaycan'ın Türkiye'deki yatırımlarından bahsedilmiştir. Bundan başka esas olarak üçüncü bölümde Türkiye ve Azerbaycan ticari ilişkilerindeki sorunlar, bu sorunların çözümleri ve ilişkilerin geliştirilmesi için öneriler ayrıca başlık altında detaylı olarak incelenmiştir.
Çevresel güvenlik politikalarında sivil toplum kuruluşların etkisi: Greenpeace ve Uluslararası Doğayı Koruma Birliği örnekleri

Soğuk savaş sonrası yeni tehditlerin ortaya çıkması ile güvenlik kavramında bir genişleme yaşanmıştır. Çevresel krizlerin oluşturduğu tehditler sonrası güvenlik kavramına çevresel güvenlik kavramı da eklenmiştir. Çevre ve güvenlik arasında ilk bakışta bir ilişkinin olması uzak görünürken; çevresel sorunların insanların yaşam kalitelerinin düşmesine, ölümlere, salgın hastalıklara, gıda ihtiyaçlarının artmasına, sebep olması bir bağlantıyı olmasını zorunlu kılmaktadır. Çevresel krizler ile yaşanılabilir çevre ihtiyacı arasındaki çatışmalar bir güvenlik sorunu oluşturmaktadır. Çevre sorunlarının giderilmesi, önlenmesi ve çevresel kaynakların korunması, yönetilmesi için gerekli işbirliğini uluslararası örgütler sağlamıştır. Bu örgütlerin tarafsız olması devletlere egemenliklerinin ihlal edilmemesi konusunda güven oluşturmaktadır. Çevre sorunlarının çözümü üzerine faaliyet gösteren birçok STK mevcuttur. Greenpeace ilgi çekici eylemleri dikkatleri üzerine çekmeyi başarabilmiş üç milyon civarında kayıtlı ve kayıtlı olmayan milyonlarca destekçiye ulaşabilmiş halk nezdinde çevre konularında güvenilir bir otorite olarak bilinmektedir. Uluslararası Doğayı Koruma Birliği ise insanlar tarafından çok bilinen bir örgüt değildir fakat uluslararası otorite olan kurum ve kuruluşlarca tanınmaktadır. Bu çalışmada bu örgütlerin faaliyetleri yeni güvenlik kavramları çerçevesinde incelenecektir.
E-devlet ve İstanbul valiliği uygulaması

Bu çalışma, stanbul Valiliği Resmi nternet Sitesi olan stanbul Genel AğSayfası'nı e-Devlet ölçütleri açısından incelemeyi amaçlamaktadır. Öncelikle e-Devletin ilkeleri denebilecek bilgiler verilmiş ve stanbul Genel Ağ Sayfası'nınbugünkü durumu ortaya konmuş, daha sonra sayfanın sunduğu hizmetlerin e-Devlethizmetleri ile ne ölçüde örtüştüğü incelenmiş, bu anlamda sayfanın olumlu ve olumsuz yönlerine değinilmiş, son olarak, olumsuzlukların giderilmesi için ne tür çalışmalar yapılması gerektiğine ilişkin önerilerde bulunulmuştur. Birinci bölümde, e-Devletin tanımı yapılıp, ardından özellikleri, amaçları, e-Devlet uygulamalarının altyapı hazırlığı, e-Devlet uygulamalarına geçiş hazırlıkları, e-Devletin kullanım alanları, e-Devletin etkililiğini belirleyen faktörler ve e-Bireyedeğinilip onlar hakkında bilgi verilmiş, e-Devlet dendiğinde ne anlaşılması gerektiği belirtilmiş, e-Devletle ilgili genel bir çerçeve çizilmiştir. kinci bölümde, stanbul Genel Ağ Sayfası tanıtılmıştır. Sayfanın bölümleri ve sunduğu hizmetler hakkında bilgi verilmiştir. Üçüncü bölümde, stanbul Genel Ağ Sayfası sunduğu e-Devlet hizmetlerinindüzeyi açısından bir değerlendirmeye tabi tutulmuştur. Birinci bölümde verilen bilgiler ışığında ortaya çıkan e-Devlet profili, e-Devlet hizmetlerinin sunulması öncesindekihazırlıklar ve bu hizmetlerin başlamasından sonra yapılması gereken çalışmalara göresayfanın durumu değerlendirilmiştir. Tüm bu bilgi ve değerlendirmelere göre, Türkiye'deki e-Devlet hizmetlerikapsamında, bazı ilklere de imza atan stanbul Genel Ağ Sayfası'nın Türkiye'dekivalilik genel ağ sayfaları arasında iyi bir yere sahip olduğu, Türkiye'de e-Devletingeldiği nokta ve eldeki olanaklar açısından bakıldığında valilik genel ağ sayfaları için yol gösterici bir sayfa olabileceği tespit edilmiştir. Ancak sayfanın bugünkü durumustanbul için yeterli değildir, eksikleri bulunmaktadır, bu eksiklerin giderilmesi vesayfanın daha ileri düzeyde e-Devlet hizmeti sunması için Türkiye çapında vestanbul'da yürütülen e-Devlet çalışmalarına daha çok önem verilmeli, bu çalışmalardaizlenen yöntemlerde değişiklikler yapılmalı, e-Devlete ilişkin istikrarlı bir bilişimpolitikası yürütülmeli, e-Devlete daha fazla parasal kaynak, daha fazla sayıda donanımlı personel tahsis edilmelidir; aksi takdirde yapılan tüm çalışmalar hizmetlerinotomasyona dökülmesi anlamına gelecektir ki e-Devletin hedefi bu değildir.
Dış siyasetin sözcülüğünden gözcülüğüne: Başbakanlık Basın Yayın ve Enformasyon Genel Müdürlüğü örneği

Bilgi akışı toplumların altyapısall ve üstyapısall dönüşümleri içerisinde önemli bir yere sahip olmuştur ve Reform, Rönesans, Sanayi Devrimi gibi büyük değişimlerde belirleyici bir rol oynamıştır. Bireylerin siyaseten ve ekonomik olarak karar almalarına etki eden enformasyon araçları aynı zamanda, sınıf mücadelelerinde ve diğer siyasal mücadelelerde tarafların baskınlık kurmak için kullandıkları bir araç olmuştur. Batı'daki büyük dönüşüm, aynı zamanda ekonomik olarak Doğu'ya üstün gelmesi ile sonuçlanmıştır. Batı'daki bu büyük ilerleme Osmanlı İmparatorluğu üzerinde baskı unsuru haline gelmiştir. Aynı zamanda toprak sisteminin bozulması ile ekonomik sıkıntı içerisine giren Osmanlı'nın çeşitli ırklardan oluşan halkı başka bir baskı unsuru olmuştur. Bu şartlar altında Osmanlı yönetimi Batı örneğinde yenileşme çabalarına girmiştir. Enformasyon araçlarının kamuoyu üzerindeki etkisinden faydalanmak üzere devlet bu araçlar mecrasında çalışacak kurumlar oluşturmuştur. Bugünkü ismi ile Basın Yayın ve Enformasyon Genel Müdürlüğü de böyle bir teşkilattır. Kurum Osmanlı döneminde de cumhuriyet döneminde de siyasal otoritenin izlediği siyaseti destekleyecek şekilde enformasyon araçları mecrasında faaliyet göstermiştir. Kurum bu alanda devletin iki temel ihtiyacını gidermek üzere hizmet etmiştir: Birincisi devlet adına enformasyon akışını takip etmek, ikincisi ise devlet siyasetinin propagandasını yapmaktır. Enformasyon akışının siyaset açısından önemi nedeniyle bu faaliyetlerden birincisi BYEGM'nin birincil görevi ve uzmanlık alanı haline gelmiştir.
Debate on the starting point of modern international system

Sınırları belli, birbirine eşit, bağımsız ve egemen devletlerden oluşan modern uluslararası sistemin 1648 yılında imzalanan Vestfelya Barışı ile ortaya çıktığını öne süren yaygın ve geleneksel bir bilgi olsa da, bazı revizyonist perspektifler bu önkabulü reddetmekte ve alternatif bakış açıları sunmaktadırlar. O kadar geniş teorik arka planlardan o kadar çok sayıda akademisyen bu yaygın kanıyı eleştirmektedir ki, Vestfelya efsanesinin ana uluslararası ilişkiler ders kitaplarında hala nasıl devam ettiğini anlamak gerçekten zor olmaktadır. Bu ısrarı anlamlandırabilmek için, öncelikle literatüre dayalı bir söylem analizi yapılacak ve Vestfelya söyleminin nasıl inşa edildiği ve de yapısöküme tabi tutulduğu gösterilecektir. Daha sonra da daha az Avrupa-merkezci bir uluslararası ilişkiler tarihi oluşturmaya çalışan bazı yeniden inşa girişimlerine yer verilecektir. Bu analizin sonucunda ise ana akım uluslararası ilişkiler disiplininin Avrupa-merkezci, emperyalist, bugüne odaklı, muhafazakar, dar görüşlü ve dışlayıcı olduğu söylenebilir. Gelecek nesil uluslararası ilişkiler akademisyenleri, uzmanları, devlet adamları ve diplomatları da eleştirel bakış açılarını yeterince temsil etmeyen geleneksel ders kitapları ile eğitildiği sürece, uluslararası ilişkiler disiplininin gelişiminde kayda değer olumlu bir değişim olması ve daha iyi bir gelecek için dünyanın yeniden yorumlanması pek de kolay görünmemektedir.
Hindistan'ın nükleer politikası

Hindistan nükleer dönemin başlanmasıyla, nükleer enerjinin ekonomik sıkıntılarını çözebileceğine ve Hindistan'ı büyük güç olarak dünyaya sunacağınainanmıştır. Ayrıca kendini Çin ve Pakistan'ın saldırganlık gibi dış faktörlerden koruma altına alabileceklerine inanmıştır. Aynı zamanda iki kutuplu dünyada bağımsız ülkegeliştirmenin ve Güney Asya'da egemen güç oluşturmanın anlamını taşımıştır. Hindistan iddialarında nükleer silahlanmaya karşı olmuştur fakat gizlice askeri alanda nükleer araştırma başlatmıştır. Hindistan Büyük Güçler tarafından Çin'e karşı bir denge olarak algılanmıştır. Dolayısıyla Hindistan'ın Mayıs 1974 yılında gerçekleştirdiği ilk nükleer denemesine sert tepki yerine hafif cezalandırmalar uygulanmıştır. Nükleerdenemenin olumsuz etkileri kazanılan başarıdan çok daha fazla olduğundan dolayıHindistan nükleer araştırmalarında ilgisini azaltmıştır. Mayıs 1998 yılındaki yer alan bir takım nükleer denemeleri 1974 yılındakindençok daha fazla başarı getirmiştir. Tabii ki Birleşmiş Milletler ve diğer topluluklar kendimemnuniyetsizliklerini göstermişlerdir. Fakat ABD aralarında ticari ilişkilerine zarar vermemek için tekrar nükleer konu üzerinde anlaşmalar yapmışlardır. Ne Birleşmiş Milletler ne de ABD Hindistan'ı Yayılmasını Önleyen Anlaşmasını ve KapsamlıDeneme Yasağı Anlaşmasını imzalamaya ikna edebilmişler. Hindistan ekonomikaracılığıyla güç ve prestij kazanmaya başlasa bile hala nükleer opsiyonunu açıkbırakmaktadır ve uluslararası denetleme teşkilatlardan özgür kalmaktadır.
2000'li yıllarda Türkiye'de döviz kuru dalgalanmasının dış ticaret üzerindeki etkileri: Bir ekonometrik analiz

Döviz kuru volatilitesi ile dış ticaret arasındaki ilişki uzun yıllardan beri çeşitli ampirik çalışmalara konu olmuştur. Bu çalışmanın amacı da döviz kuru volatilitesi ile Türkiye'nin dış ticaret verileri arasındaki ilişkiyi araştırmaktadır. Çalışmada Türkiye'nin 2003:01-2019: 05 dönemini içeren 197 Adet gözlemden oluşan veri seti kullanılmış olup değişkenlerin logaritmaları alınarak ekonometrik analizler oluşturulmuştur. ADF birim kök testi ile serilerin durağanlığı test edilmiş, serilerin düzey versiyonlarının durağan olmadığı fakat birincil farklarının durağan oldukları saptanmıştır. Daha sonra ihracat ile nominal döviz kuru serileri arasındaki ilişki Engle-Granger eşbütünleşme analizine tabi tutulmuştur, iki seri arasında uzun süreli bir eşbütünleşmenin olduğu sonucuna varılmıştır. Hata düzeltme yöntemine başvurulduğunda ihracatta oluşan bir dengesizliğin 68 gün sonra düzeleceği sonucuna varılmıştır. İki seri arasında VAR Granger nedensellik testi yapıldığında ise iki seri arasında herhangi bir nedensellik ilişkisine rastlanmamıştır.