turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye ve Azerbaycan Hukuku'nda kadın ve çocuk iş hakları

Çalışmamın temel amacı Türk ve Azerbaycan Hukukunda kadın ve çocukların iş haklarının tespit edilmesidir. Bu konudaki çalışmam ikiye ayrılmıştır. Birinci bölümde Türk Hukukunda kadın ve çocuk haklarının tarihsel gelişimi ve süreçleri, kadın ve çocukların iş hakları, çalışma yerleri, kadın ve çocuk işçilerin cinsel tacizden, her türlü şiddetten korunmasına yer verilmiştir. Aynı zamanda çalışmamızda eşitlik kavramının hukuksal düzeyde hangi sonuçlara yol açtığı ve bu konuda uluslararası hukukun hangi düzeyde olduğuna da yer verilmiştir. İşe girişte ve çalışma koşullarında cinsiyet ayrımı yasağına, ücrette cinsiyet ayrımına, kadın işçilerin çalışma yasağına, gebe işçilerin çalıştırılma koşullarına, doğumdan önce ve sonra işçi kadınların hak ve hukuklarına yer verilmiştir. Aynı zamanda çocuk kavramı ve çocuk işçiliği, İş Kanunu'nda çocuk işçiliğine ne gibi düzenlemeler getirildiğine, çocuk işçilerin, çırak çocukların tüm haklarına açıklık getirilmiştir. Bildiğimiz üzere Türkiye'de çalışma yaşı kural olarak, 15'dir ve 15 yaşından aşağı çocukların çalıştırılması yasaktır. Ancak mevzuatta bazı istisnalar vardır ki, 14 yaşını doldurmuş çocukların çalışma koşullarına hukuksal yaklaşımı ve yeraltı veya su altında yapılan işlerde çalışılmasına değinilmiştir. Çocukların da kadınlar gibi birçok işlerde çalıştırılmasına ilişkin Hukuku'nda yer alan düzenlemelere de değinilmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde Azerbaycan Hukukunda kadın ve çocuk haklarının tarihsel gelişimi ve süreçleri ele alınmıştır. Ayrıca Azerbaycan İş Hukuku'nda, Sovyetler dönemi ve sonrası, kadın ve çocuk iş hakları, çalışma yerleri, onların çalışma şartları ve haklarına yer verilmiştir. Bölümün sonunda ise Türk ve Azerbaycan Hukuku'nda kadın ve çocuk iş hakları karşılaştırılmıştır.
Kira ilişkisinin devri (TBK. 323)

818 Sayılı Borçlar Kanunu'nda sözleşmenin devri müessesesine yer verilmemiş olmakla bu müessese yargı içtihatlarında ve öğretide uzun yıllardan beri tanınmaktaydı. Kanunda açıkça düzenlenmediği dönemde de sözleşme özgürlüğü çevresinde tarafların kendi aralarında anlaşma yoluyla sözleşmenin devri işlemini geçerli olarak gerçekleştirebilecekleri kabul edilmiş ve sözleşmenin devri müessesesi alacağın devri ve borcun üstlenilmesi hükümlerinden yararlanılarak açıklanmıştı. Uygulamada ortaya çıkan bu ihtiyaç Yeni Türk Borçlar Kanunu ile çözüme kavuşturulmuş, sözleşmenin devri yasal olarak mevzuatta yerini almıştır. Bununla birlikte tez çalışmamızın konusunu oluşturan kira sözleşmesinin devri ise Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanun'da özel olarak düzenlenmişti fakat kira sözleşmesinin devrine dair detaylı bir düzenleme içermemekteydi. 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 323. Maddesi hükmü ''kira ilişkisinin devri'' madde başlığı ile İsviçre Borçlar Kanunu'nun 263. Maddesini kaynak alarak kira sözleşmesinin devrini düzenlemiştir. Türk Borçlar Kanunu'nun getirdiği yeniliklerden biri olan kira sözleşmesinin devri konusu uygulamada ortaya çıkabilecek sorunlara cevap aranmaya çalışılarak, doktrinsel görüşler ışığında ve Yargıtay kararları incelenerek uygulamanın benimsediği çözüm tarzı da ortaya konularak ''kira ilişkisinin devri'' konulu bu tez çalışmasında iki bölüm halinde incelenmiştir.
İşyeri devrinin iş sözleşmesine etkisi

İŞYERİ DEVRİNİN İŞ SÖZLEŞMESİNE ETKİSİ Gelişen ekonomi ile işyeri devrine yol açan hukuki nedenler sonucu, işyerinde çalışan işçinin çalışma hakkı ve iş güvencesi sosyal devlet ilkesi ile teminat altına alınmak istenmiştir. 1475 sayılı İş Kanunu'nda işyeri devrine ilişkin düzenleme bulunmaz iken, 818 Sayılı Borçlar Kanunu'nun 179-180- 320 ve 347 maddeler ile boşluk doldurulurdu. Yasaların uygulamalar karşısında yetersiz kalması sonucu 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. Maddesiİle Avrupa Direktifleri 2001/ 23 Yönergesine uygun olarak işyeri devri hükümleri getirilmiştir. Yönerge'de, işyerinin devrinde işçinin onayı, işçiyi bilgilendirmeye yükümlülüğü bulunmasına karşın, İş Kanunu'nun 6. maddesinde bu hususlar yer almamıştır. 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 178. maddesi işçiye itiraz hakkı tanınırken, aksi durum da kıdem tazminatı açısından açık düzenleme getirilmemiş, İş K.6. madde ile TTK.178. madde arasında çelişki ortaya çıkmıştır. 'İşyeri Devrinin İş Sözleşmesine Etkisi' adlı tezde, İş Kanunu'nun 6. maddesi Bireysel İş Hukuku açısından ele alınmış, işyeri devrinde devralan - devreden işverenlerin ve devir anında sözleşmeleri devam eden işçiler açısından iş ilişkileri ve iş sözleşmelerine yansımaları incelenmiştir. Çalışmaya, işyeri ve işletme kavramları açıklanarak başlanılmış, işyeri devrine ilişkin yasal düzenlemeler, Türk Hukuku ve Avrupa Birliği Yönergesi karşılaştırmalı olarak ele alınmıştır. İşyeri devrinin; iş sözleşmesinin devrinden, asıl işveren-alt işveren kavramlarından ayrımı incelenmiştir. İşyeri devrine yol açan hukuki nedenler ve TTK. 178. maddenin çelişki yaratan işçiye tanınan itiraz hakkı, İsviçre Hukuku ve Alman Hukuku çerçevesinde tartışılmıştır. Tezin ana konusu olan; İşyeri Devrinin İş Sözleşmesine Etkisi, iş sözleşmelerinin türlerine göre geçerlilik durumları ve devir anı ile devreden devralan işverenler açısından, işçilik alacakları açısından açıklanmaya çalışılmış, Yargıtay kararları ile işyeri devrinin fesih hakkına etkisi, iş güvencesi ve fesih yasakları-istisnaları bağlantılı olarak değerlendirilmiştir.
5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda cinsel dokunulmazlığa karşı suçlar

Cinsel dokunulmazlığa karşı suçlar, ilk çağ uygarlıklarında bile mevcut olan, insanların ahlaki değerlerine, şerefine, özgürlüğüne ve vücut bütünlüğüne karşı gerçekleştirilen ve şahsın yanında aynı zamanda toplumsal ahlak değerlerine zarar veren, suça maruz kalan kişi üzerinde maddi ve manevi mağduriyete yol açan bir suççeşididir. Çalışmamızın amacı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun ikinci kitabının 'Kişilere Karşı Suçlar' kısmının altıncı bölümünde 'Cinsel Dokunulmazlığa Karşı Suçlar' başlığı altında 102. maddede cinsel saldırı, 103. maddede çocukların cinsel istismarı, 104. maddede reşit olmayanla cinsel ilişki ve 105. maddede cinsel tacizmadde başlıklarıyla düzenlenen suçların oluşumundan sona ermesine ve neticelerineilişkin açıklamak, söz konusu maddeler üzerinde tartışarak, eksiklikleri ve çelişkileritespit etmektir.
Finansal hizmetlere ilişkin mesafeli sözleşmelerde bilgilendirme yükümlülüğü ve cayma hakkı

Bilgi ve iletişim teknolojisinin hızlı bir şekilde gelişmesi ile finansal hizmetlere ilişkin mesafeli sözleşmeler yaygınlaşmıştır. Finansal hizmetlere ilişkin mesafeli sözleşmelerde, sözleşmenin kuruluş şekli, finansal hizmetlerin çeşitliliği ve karmaşıklığı gibi sebepler tüketicilerin korunması ihtiyacını arttırmaktadır. Bu çalışmada 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun kapsamında finansal hizmetlere ilişkin mesafeli sözleşmeye taraf olan tüketicilerin karşılaşacakları muhtemel sorunlara değinilmiş; Avrupa Birliği Direktifleri ve Tüketici Mevzuatındaki tüketiciyi koruyucu hükümler ayrıntılı olarak incelenmiştir. Çalışmanın ilk bölümünde, finansal hizmetlere ilişkin mesafeli sözleşme kavramı, unsurları, tarafları ve uygulama alanı ele alınmıştır. İkinci bölümde, finansal hizmetlere ilişkin mesafeli sözleşmelerin kurulması, hüküm ve sonuçlarını doğurması konusu incelenmiştir. Bu bölümde, sözleşmenin kurulması için ileri sürülen beyanın ne zaman bağlayıcı bir öneri olduğu, tüketicinin ne zaman sözleşme ile bağlanmış sayılacağı ve sözleşmenin ne zaman hüküm ve sonuçlarını doğuracağı konusu doktrindeki farklı görüşler ışığında açıklanmıştır. Üçüncü ve dördüncü bölümde ise finansal hizmetlere ilişkin mesafeli sözleşmelerde tüketiciyi koruyan yasal düzenlemelere yer verilmiştir. Üçüncü bölümde, bilgilendirme yükümlülüğü, son bölümde ise cayma hakkı ve sonuçları detaylı olarak incelenmiştir.
Tutuklama tedbirinin bireysel başvuru yoluyla Anayasa Mahkemesince incelenmesi

Kişilerin temel hak ve özgürlüklerinin, ulusal düzlemde korunması amacına yönelik, son bir telafi imkanı sağlayan Anayasa Mahkemesine bireysel başvuru yolu, 12 Eylül 2010 tarihinde yapılan Anayasa referandumu ile hukuk düzenimizdeki yerini almıştır. Bu yolun işlerlik kazanması ile birlikte, kişi özgürlüğü ve güvenliği hakkıyla doğrudan ilgili bulunan ve ceza yargılamasının en sorunlu alanlarından biri olan tutuklama tedbiri, Anayasa Mahkemesi'nin önüne taşınmıştır. Bu çalışmadaki amaç, bir ara karar olması sebebiyle yalnızca itiraz kanun yoluna konu yapılabilen ve bireysel başvuru yolunun tanınmasına kadar devam eden süreçte, ilk derece mahkemeleri tarafından, tazminat yolunda verilen kararların temyizi sebebiyle gerçekleştirilen temyiz denetimi haricinde Yargıtay tarafından etraflıca incelenmemiş bulunan tutuklama tedbirinin, hangi koşullar sağlanarak ne gibi amaçlarla verilebileceğini, hangi gerekçelerle uzatılabileceğini, hakkında uygulanan kişilerin ne gibi haklara sahip bulunduğunu, bir yüksek mahkeme olan Anayasa Mahkemesi'nin bakış açısıyla ortaya koymaktır. Bu çalışmada, bireysel başvuru yolu, genel hatlarıyla ortaya konulduktan sonra, koruma tedbirlerinden biri olan tutuklama tedbirinin genel olarak 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'ndaki yeri anlatılacak, daha sonra tutuklama tedbirinden kaynaklı ihlal iddialarının Anayasa'nın 19. maddesinde düzenlenen kişi hürriyeti ve güvenliği hakkı bağlamında Anayasa Mahkemesince nasıl ele alındığı, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin konuya bakışı da gözetilerek incelenecektir. Ayrıca incelenecek hususların somutlaştırılması niyetiyle, ele alınan konularla ilgili olarak Anayasa Mahkemesi kararları da paylaşılacaktır.
Delil tespiti

Delil Tespiti, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici Hukuki Korumalar başlıklı kısmında yer almaktadır. Delil tespiti, delilin hemen tespit edilmemesi halinde kaybolacağı ya da ilerde toplanmasının daha zor olacağı durumlarda hukuki yararı korumak amacıyla önceden toplanmasıdır. Delil tespiti, geçici hukuki koruma türü olan ihtiyati tedbir ve ihtiyati hacizden farklılık taşımaktadır. Delil tespiti konusu ve niteliği bakımından tespit davasından da farklıdır. Delil tespiti talebi, esas davanın açılmasından önce yapılabileceği gibi esas dava ile birlikte de istenebilir. Delil tespiti, idari yargı, askeri idari yargı ve tahkim yargılamasında mümkün olmaktadır. Ceza yargılamasında delil tespiti yapılması mümkün değildir. Noterlerin yapmış oldukları tespit işlemleri usul kanunu açısından delil tespiti olarak nitelendirilemez.
Marka hakkının devri sözleşmesi

Marka, bir teşebbüsün mal veya hizmetlerini diğer teşebbüslerin mal veya hizmetlerinden ayırt etmeye yarayan işarettir. Somut bir varlık olmayan ve zilyetlik gibi bir fiili durumla üzerinde egemenlik kurulamayan markaların bu niteliğinden dolayı başka türlü korunması yoluna gidilmiştir. Bir marka sahibi, markasının etkin bir korumadan yararlanmasını sağlamak amacıyla, markasını tescil ettirme yoluna gidecektir. Zira, tescilli markalar özel hükümlerle koruma altına alınmıştır. Markasını tescil ettirmeyen marka sahibi ise, markasını ancak genel hükümlere göre koruyabilecektir. Aynı zamanda ekonomik ve ticari bir varlık olan marka farklı hukuki araçlarla değerlendirilebilir. Markanın devri işlemi de bu araçlardan bir tanesidir. Marka sahibi, çeşitli sebepler dolayısıyla markasını devretmek isteyebilir ya da devretmek zorunda kalabilir. Markanın devri işlemi, temlik amacı güden sözleşmelerin bir sonucu olmakla birlikte devir işlemi devreden ile devralan arasında bir devir sözleşmesi yapılmasıyla meydana gelir. Devir sözleşmesinin yapılması konusunda ise belirli kurallara uyulması gerekir. Aksi halde istenilen amaca ulaşılması mümkün olmaz. Bu çalışmada, tescilli markaların özellikleri, bazı hukuki kavramlarla benzerlik ve farklılıkları, devri ve devrin türleri ve özellikle markanın işletmeyle birlikte ve işletmeden bağımsız olarak devri incelenmiştir. Bu çerçevede marka devir sözleşmesinin tarafları, sözleşme yapılırken uyulması gereken kurallar ve sözleşmenin hüküm ve sonuçlarını doğurması ve benzer hakların devriyle karşılaştırılması yönlerinden ele alınmıştır. Çalışmanın ana amacı, marka hakkının devri sözleşmesinin ve uygulamada karşılaşılabilecek özel durumların incelenmesidir.
Yargı bağımsızlığı ve adli yargıda hakim

Yargı bağımsızlığı toplumda yaşayan bireylerin her biri için ayrı önem taşır. Çünkü herkesin her an sığınabileceği, hakkını arayabileceği, kendisine yapılan müdahalenin önlenmesini isteyebileceği yer, yargı organıdır. Bunu da dil, din, ırk ve sınıf farkı gözetmeksizin veya böyle bir ayrımın yapıldığı şüphesi uyandırmadan sağlayacak olan organ, bağımsız yargıdır. Yargı bağımsızlığı ise, yargının hiçbir makam veya organa bağlı olmadan, onlardan emir ve talimat almadan hür biçimde faaliyetlerini yerine getirebilmesi, görevi ile ilgili olarak kendisine hiçbir telkin ve tavsiyenin yapılamaması ve genelgenin gönderilememesidir. Bağımsızlığın sağlanması ve devamı içinde anayasa ve kanunlarla güvence altına alınmalı, yargıya ve hakime teminatlar tanınmalıdır. Üç bölümden oluşan çalışmamızın birinci bölümünde, yargı ve kuvvetler ayrılığı ile hukuk devleti kavramları ele alınmış; yargının kime karşı ve nasıl korunması gerektiği anlatılmıştır. Kuvvetler ayrılığı kişi hürriyetlerini güvence altına almak için gereklidir. Hukuk devletinde ise prensip, birey ve toplumun bütün davranışlarında hukuka ve anayasa hükümlerine uygun eylem ve işlemlerin yargı denetimine tabi olmasıdır. Gerek anayasa da tanımlanan hak ve hürriyetlerin ve gerekse idarenin yaptığı işlemlere karşı bireylerin haklarının korunması yargının denetim yetkisinin etkinliğine bağlıdır. Yargının bağımsızlığına karşı yasama, yürütme, yargı, ortam ve taraflar tarafından bir takım müdahale ve tehlikeler olabilir. Bu nedenle yargı bağımsızlığı korunmalı ve hakimlere görev teminatı, coğrafi ve mali teminatlar tanınmalıdır. İkinci bölümde, hakimlerin atanmaları ile, yargı bağımsızlığı arasındaki ilişkiler incelenmiş, bu çerçevede hakimlerin yasama, yürütme, halk, hakimler ve özel kurullar tarafından seçilme ve atama sistemleri anlatılarak; İngiltere, Almanya, Fransa ve İtalya'daki uygulamalar belirtilmiş, ülkemizde de 1924, 1961 ve 1982 anayasaları dönemi ile Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu açıklanmıştır. Üçüncü bölümde ise, Türk hukuk düzeninde hakimlerin mesleğe atanmalarından sonra durumlarını etkileyen işlemler olan yer değiştirme, terfi, denetim, soruşturma ile disiplin cezaları açıklanmış öneriler getirilmiştir. Çalışma, her üç bölümde elde edilen bulgular ve yapılan tespitlerin değerlendirildiği bir sonuç yazısıyla bitmektedir.
Milletlerarası Özel Hukukta soybağı ilişkisi

Bu araştırmanın amacı, milli hukukta soybağı ilişkisinin kurulması, hükümleri, ortadan kaldırılması, yardımcı üreme teknikleri ve içinde yabancılık unsuru bulunan hallerde aynı hususları milletlerarası hukuk alanında incelemektir. Araştırma yapılırken öncelik sırası maddi hukuk kurallarına tanınarak Türk hukukundaki yasal düzenlemeler kapsamında bilgi verilmektedir. Bu bölümde yardımcı üreme tekniklerinin türleri ile Türk hukuku ve mukayeseli hukukta hangi yardımcı üreme tekniklerinin tanındığına değinilmiştir. Çalışmanın ikinci aşamasında, milletlerarası özel hukukun genel kuralları ile ilgili gerekli olan açıklamalar yapılmakta ve kanunlar ihtilafı kuralları çerçevesinde soybağı ilişkisinin kurulması, hükümleri ve iptalini düzenleyen yasal düzenlemeler incelenmektedir. Yabancı mahkeme kararlarının tanınması, soybağı ilişkisini etkileyen yabancı mahkemelerin vermiş olduğu kararların kamu düzeni kavramı bağlamında milli hukuktaki etkisi ele alınmaktadır. Soybağı ilişkisinde çocuğun yüksek menfaatini temel alan ve soybağı statüsünü doğrudan etkileyen Türkiye'nin taraf olduğu milletlerarası sözleşmelere yer verilmektedir.
Velayetin kaldırılması

Velayet, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun İkinci Kitap, İkinci Kısım, Birinci Bölüm, Altıncı Ayırım başlığı altında 335 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Velayetin, farklı birçok tanımı yapılmıştır ve tarih boyunca insanlığın gelişimi ile velayet konusundaki tanımlamalar ve anlayış değişmiş, çağdaşlaşmıştır. Velayet, ana ve babanın birlikte kullandığı, şahsa sıkı sıkıya bağlı bir haktır ve velayette çocuğun menfaatleri ön plandadır. Velayet sürelidir ve velayet devam ettiği süre içerisinde ana ve babaya, çocuğun şahsı, malvarlığı ve temsili konularında bir takım haklar tanır ve yükümlülükler yükler. Kanun koyucu, velayetin düzenlenmesinin gerektiği hallerde hakimin velayete müdahale etmesinin şartlarını ve usullerini belirlemiştir. Eğer velayetin kullanılmasında, hakimin düzenleme yoluna gitmesi, bazı tedbirler alması, çocuğu bir kuruma ya da ailenin yanına yerleştirmesi gibi koruyucu önlemlere başvurması yetersiz kalacak derecede sorun var ise, diğer bir ifadeyle Türk Medeni Kanunu'nun 348. maddesinde öngörülen şartlardan biri gerçekleşmişse, hakim velayetin kaldırılmasına karar verecektir. Velayetin kaldırılması kararından mevcut ve doğacak tüm çocuklar etkileneceği gibi, bu karar ile ana ve babanın hak ve yükümlülükleri de etkilenecektir. Velayet ile ilgili olarak, velayetin kaldırılması, iadesi ve düzenlenmesine ilişkin hususlar dava konusu edilebileceği gibi; velayet altındaki çocuk hakkında koruma tedbiri alınmasına ya da nafaka taleplerine ilişkin konular da dava konusu edilebilmektedir. Bu davalara ilişkin usul ve esaslar ilgili mevzuatlarda düzenlenmiştir. Dava konusu edilen uyuşmazlıklarla ilgili olarak Yüksek Mahkeme kararları hem yol gösterici hem de velayet hukukundaki gelişimi yansıtan güzel birer örnek niteliğindedir.
İslam Borçlar Hukukunda risk teorisi ve rizikolu akitler

Bu tezin amacı, klasik ve modern dönemde rizikolu akitler ile ilgili olarak ileri sürülen yaklaşımları delilleriyle birlikte ortaya koyarak değerlendirmeye tabi tutmaktır. Bu bağlamda klasik dönemde rizikolu akitler başlığı altında gararlı akitler, kefalet, kumar ve bahis, umra ve rukba akitleri ele alınmış ayrıca bunların nassa bağlı olarak değerlendirmeleri ve mezheplerdeki yansımaları ortaya konulmaya çalışılmıştır. Yine modern dönemde risk ve rizikolu akitlerle ilgili yaklaşımlar ele alınmış ve bunların gerekçeleri zikredilmeye çalışılmıştır. Hz. Peygamber'in döneminde ve klasik fıkıh ekolleri devrinde rizikolu akitlerin mevcut olup olmadığı incelenmiş ve risk kavramı üzerinde durulmuştur. Ayrıca risk kavramı İslam iktisadı ve finansı açısından incelenmeye çalışılmış sukuk ve foreks konuları ele alınmış ayrıca bu akitlerle ilgili temel ilke ve kavramlar tespit edilmiştir. Metodolojik açıdan da risk kavramının garar ve daman ile olan ilişkisi ele alınmıştır. Daha sonra günümüzde rizikolu akitler başlığı altında sigorta, ölünceye kadar bakma akdi, kaydı hayat ile irat ve teminat mektubu akitleri incelenmiş; bunların modern hukuk açısından değerlendirmeleri yapılmış İslam hukuku açısından yansımaları ortaya konulmuştur. Ulaştığımız sonuç ise, bütün rizikolu akitlerin özelliklerinin ve rizikolu yönlerinin teker teker ortaya konularak incelenmesi gerektiği yönündedir. Naslarda net olarak tespiti yapılmış olan bir kısım rizikolu akitlerin cevazı için illetlendirme yoluna gidildiğinde makasıdü'ş-şeria bağlamında yeni çıkan akitlerin kıyas yoluyla değerlendirilmesi gerekmektedir. Bu nedenle bütün rizikolu akitlerin aynı kefeye konulmak suretiyle değerlendirilmemesi gerektiği, her birinin ayrı ayrı değerlendirilerek, İslam'ın koymuş olduğu teşri ve gayeler göz önünde bulundurularak bir netice elde edilmesi gerektiği kanaatindeyiz.
İdarenin hizmet kusurundan doğan sorumluluğu

Bu çalışmanın odak noktasını idarenin hizmet kusuruna dayanan sorumluluğu oluşturmaktadır. Hizmet kusuruna dayanan sorumluluk çerçevesinde ağır kusurun arandığı haller, hizmet kusurunun özellikleri ve seviyeleri incelenmiştir. İdari eylemlerde ve idari işlemlerde hizmet kusurunun nasıl ortaya çıktığı, hangi hallerde hizmet kusuruna dayanılması gerektiği, hangi hallerde ise kusursuz sorumluluk ilkelerine dayanılması gerektiği tespit edilmiştir. Hizmet kusuruna dayanan sorumluluğun yanı sıra, idarenin özel hukuk sorumluluğuna, fiili yol durumlarına, tam yargı davalarında zarar kavramına, kusursuz sorumluluk ilkelerine ve sorumluluğu kaldıran hallere de yer verilmiştir.
Ceza muhakemesinde savcılık

Ceza muhakemesi faaliyeti, kollektif bir makam olan muhakeme makamı tarafından yapılan kollektif bir faaliyettir. Muhakeme makamının sac ayaklarından biri de iddia makamıdır. Türk hukukunda iddia tekeli, kamu adına iddia faaliyetini yapan Cumhuriyet savcısına aittir. Bu tezin amacı savcının, adil yargılanmaya uygun bir şekilde ceza muhakemesinin amacına ulaşmak için görevini yerine getirmesi gerekliliği ölçüt alınarak bir değerlendirme yapmaktı. Savcının muhakeme içindeki rolünü anlamak için; ceza muhakemesinin amacı açısından savcılık ile savcıların görev ve yetkileri ana başlıklar olarak belirlenerek incelenmiştir. Türk hukukunda, savcılığın ve Cumhuriyet savcılarının adil yargılama ile maddi gerçeğin bulunması amacına hizmet edebilmeleri için, bu konuların önemli bir kısmında tespitler yapılmış, ortaya konan sorunların çözümü için öneriler sunulmuştur.
Ceza yargılaması hukukunda yargılamanın yenilenmesi

Ceza yargılaması hukukunun temel amacı, ceza kanunlarınca suç olarak düzenlenmiş eylemlerin işlendiği iddiası üzerine, ortaya çıkan şüpheyi ortadan kaldırmak, sonuçta kurulan bir kesin hükümle, bozulan sosyal barışı yeniden kurmaktır. Kesin hükmün maddi ve hukuki gerçekle uyuşmaması durumunda ise adli hatadan bahsedilir. Yargılamanın yenilenmesinin temel amacı bu adli hataların ortadan kaldırılmasıdır. Türk CMUK'nda yargılamanın yenilenmesi nedenleri sanık lehine ve aleyhine olmak üzere iki madde de düzenlenmiştir. Bunlar sanık leh ve aleyhine ortak nedenler olan: Sahte vesika, gerçeğe aykırı tanık ve bilirkişi açıklaması, hakimin görevini ifada suç işlemesi; sadece sanık lehine olanlar: yeni vakıa ve delil ve AİHM'nin ceza hükmüne ilişkin mahkumiyet karan ve sadece sanık aleyhine olan sanığın güvenilir ikrarıdır. Bu çalışma üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde yargılamanın yenilenmesi kurumunun amacı, konusu, karşılaştırmalı hukukta düzenlenişi ve hukuki niteliği, ikinci bölümde yargılamanın yenilenmesi nedenleri, son bölümde ise yargılamanın yenilenmesine ilişkin usul hükümlerini incelenmiştir.