turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ahlak felsefesinden hukuk felsefesine İmmanuel Kant

Hukuk felsefesi, Felsefenin hukuka ilişkin özel bir bölümüdür. Bu bölüm hukukun ve hukuk sistemlerinin temelini ve doğasını araştırmakta ve hukuki ilkeleri ve hukuki kararların ortaya çıkarılmasını sağlamaktadır. Bu yönüyle hukuk teorilerine de kaynaklık ederek, modern hukukun gelişimine de katkı sağlamaktadır. Modern hukuk ise zamanlar içerisinde gelişen, çeşitli düşünürlerin görüşlerinden ve insan yaşamından etkilenen bir sürecin yazılı hale dökülmesidir. Bu bağlamda özellikle filozofların öne sürdüğü görüşlerin önemli bir etkisi bulunmaktadır. Bu filozoflardan en önemlilerinden biri de Immanuel Kant'tır. Bu çalışmanın amacı, Immanuel Kant'ın ve öne sürdüğü düşüncelerin felsefeye ve bilhassa hukuk felsefesine olan etkilerinin incelenmesidir. Çalışma literatür araştırması yoluyla ortaya çıkarılmıştır. Bu yolda öncelikle düşünürün hayatı incelenmeye başlanmış, sonrasında ise ahlak, hukuk felsefesi, ve devlet anlayışına dair görüşleri ışığında sonuca varılmaya çalışılmıştır.
İsmet Özel'in din tasavvuru ve varoluşsal boyutu

Bu çalışmada, öncelikle İsmet Özel'in din anlayışının Türkiye'deki yaygın din anlayışlarından farklı bir mecraya işaret etmekte olan boyutu gösterilmeye çalışıldı. Bunun çerçevesi dinin mahiyeti, temel esasları ve modernlikle ilişkisi bağlamında çizildikten sonra din anlayışının felsefe, bilim ve sanat gibi disiplinlerle ilişkisi araştırıldı. Daha sonra bütün bu süreç içerisinde din anlayışının zemininin varoluşsal anlayış olduğu göz önünde bulundurularak din anlayışının varoluşsal boyutunun tahlili yapılmaya çalışıldı. Burada indirgemeci modern zihniyetin ötesine geçme sürecinde Heidegger ve diğer varoluşçu filozofların tasnifleri ile bu zihniyetin İslam tarafından karşılanma-okunma sürecinde de İsmet Özel'in kullanmış olduğu tasnif biçimleri konunun ana hatları olarak kabul edildi. Bu eksende serdedilmiş görüşler, varoluşsal boyutları itibariyle çalışmamızı şekillendirdi.
İbn Sina'da kötülük çeşitleri ve ahlaki kötülüğün vicdan açısından değerlendirilmesi

Bu çalışmanın amacı, alanyazın yöntemi kullanılarak İbn Sina'da kötülük çeşitlerini belirlemek ve ahlaki kötülükleri vicdan açısından değerlendirmektir. Bu maksatla İbn Sina'nın düşüncelerini ele almadan önce konunun daha iyi anlaşılması için birinci bölümde kötülük probleminin tarihsel süreci incelendi. Bu bağlamda İlkçağ, Ortaçağ ve İslam düşüncesinde kötülük meselesinin nasıl ele alındığı değerlendirildi. İkinci bölümde, İbn Sina'nın kötülükleri öncelikle metafizik ve fizik olarak ayırdığı, meseleyi de akıllar teorisi ve inayet görüşü ile açıkladığı belirlendi. Bu bağlamda metafizik ve fizik kötülüğün bulunmadığı, fakat sadece göreli bir kötülükten bahsedilebileceği görüşü üzerinde duruldu. Üçüncü bölümde, İbn Sina'nın kötülük çeşitleri olarak ahlaki kötülükten de bahsettiği belirlendi. Buradan hareketle ahlaki kötülüklerin vicdan açısından durumu, nübüvvet meselesi, külli ve cüzi irade konuları açısından değerlendirildi. Sonuç kısmında ise konunun genel bir değerlendirmesi yapıldı. Vicdanın, ahlaki değerlerin oluşması için önemli bir faktör olabileceği tespit edildi. Bu bağlamda vicdanın zaman içerisinde gelişebileceği ya da körelebileceği ve bu durumun da ahlaki kötülükleri etkileyebileceği üzerinde duruldu. Ayrıca İbn Sina'nın ahlak felsefesinin temelini oluşturan itidalli olma fikri, akıl ile vicdan bağlamında değerlendirildi ve bireylerde ahlaki değerlerin oluşması için akıl ile vicdanın dengeli kullanılması gerektiği üzerinde duruldu. Aklını ve vicdanını dengeli kullanan bireylerde ahlaki değerlerin daha yüksek olabileceği ve böylelikle ahlaki kötülüklerin önlenebileceği sonucuna varıldı.
İbn Miskeveyh ve Gazzalİ'de nefis terbiyesi

Ahlakın değişebilmesini, olgunlaşmasını ve insanın kötü yönlerinden arınmasını İslam filozofları nefis terbiyesi adı altında tartışmışlardır. Bu bağlamda çalışmamız İslam ahlak felsefesinin önemli filozoflarından olan İbn Miskeveyh ve Gazzali'nin nefis terbiyesi ile ilgili görüşlerini oluşturur. İbn Miskeveyh, Meşşai geleneğini temsil eden ve ahlaki konuları sistematik bir şekilde ele alan bir filozoftur. Gazzali, kelami-tasavvufi geleneğin öncülerindendir. Bu iki filozofun nefis terbiyesi ile ilgili görüşleri ele alınmaya çalışılarak benzer ve farklı yönlerinin incelenmesi amaçlanlmıştır. Nefsin isteklere boyun eğmeden olgunlaşması için terbiye edilmesi gerektiğini düşünen İbn Miskeyh, nefsin terbiye edilmesinde daha çok Yunan Filozoflarının etkisinde kalmıştır. Özellikle erdemler ve insanın psikolojik hastalıkları üzerinden hareket etmiştir. Gazzali, nefis terbiyesinin mümkün olduğunu kabul ederek bu konuda gelenekçi ahlak ve tasavvufi ahlak arasında telif yaptığı görülmüştür. Kalp temizliği ve nefsin arınmasını ön plana çıkarmıştır. Sonuç olarak her iki düşünürümüzün ahlak anlayışı ve nefs terbiyesinde görüşleri birbirine benzeyen yönlerinin olduğu tespit edilmiştir. Bu çalışma İslam ahlak felsefesi tarihindeki psikoloji tartışmaları açısından katkılar sunacaktır.
John R. Searle'ün yönelmişlik kavramı ve ulaştığı sınırlar

Yönelmişlik teorisi, Searle tarafından, söz edimleri teorisine ait kavramların ve yapıların, zihne ait yetilere empoze edilmesiyle oluşturulur. Yönelmişlik durumlarının dünyayı, söz edimlerinin içeriklerini temsil ettiği gibi temsil etmesi beklenir. Yönelmişliğin bir temsil yetisi olarak tanımlanabilmesi için ihtiyaç duyulan en önemli kavramlar önerme içeriği ve tamamlanma koşullarıdır. Searle'ün teorisine göre belirli türden yönelmişlik durumlarının içerikleri bir önerme olarak ifade edilebilir. Bu önermeler de yapı olarak ya dünyadaki bir olguyu olduğu gibi temsil etmeyi ya da dünyadaki durumu zihne uygun hale getirmeyi amaçlar. Örneğin inançlar için dünyadaki durumun uygun bir biçimde temsil edilmesi, niyetler için dünyadaki durumun niyetin içeriğine uygun hale getirilmesi gerekir. Searle önerme tutumları ve tamamlanma koşulları arasındaki ilişkilere dayanarak insanın bir birey olarak dünya ile olan ilişkisini ve toplum gerçekliğini açıklayabilmeyi amaçlar; fakat yönelmişlik teorisi mevcut durumlar olarak kabul edilen, kanıtlanmaya lüzum görülmeyen ilkeler ve Searle'ün gerçeklik hakkındaki belirlemelerinin doğru olduğu varsayımı üzerine kuruludur. Dolayısıyla yönelmişlik teorisinin teorik bir temellendirme içermese bile açıklama işlevini yerine getirmesi beklenir. Bu tezde yönelmişlik teorisinin sınırlarının belirlenmesi ve genel bir teori olarak örgütlenmesi, açıklama işlevini yerine getirip getiremediğine bağlı olarak geçerliliğinin sorgulanabileceği alanın belirlenmesi ve geçerliliğinin sorgulanması amaçlanmıştır.
Jean Paul Sartre'ın varlık ve hiçlik metninde diyalektik kavramı

Bu çalışmada; diyalektik kavramının Varlık ve Hiçlik adlı kitapta nasıl işlendiği ve felsefe tarihindeki yansımaları incelendi. Herakleitos'un oluş ve bozuluş yöntemi, Platon'un diyalektik yöntemi, Alman İdealizminin diyalektik yöntemi incelendi. Çağdaş ve Varoluşçu felsefede etkili olan Varlık ve Hiçlik adlı kitap, diyalektiğin bağlamında incelendi. Jean Paul Sartre'ın varoluş kavramında, diyalektiğin işlevi müşahede edildi. Kendinde varlık ve kendisi-için varlığın karşıtlığında diyalektik sorgulama yapıldı. Kendisi-için varlığın özgürlüğünü, diyalektik yöntemle nasıl kazandığı incelendi. Jean-Paul Sartre, varlığın hiçlikle nasıl münasebet kurduğunu ve kendisi-için varlığın mutlak özgürlüğünü nasıl temellendirdiği görüldü.
Haris el- Muhasibi'de ahlak

İslam dünyasında farklı ekollerin ahlak meselesi ile ilgili yeni teoriler geliştirdiği bilinen bir gerçektir. Düşünürlerin ahlak anlayışları, genelde İslam dininin getirmiş olduğu hayat felsefesiyle paralellik arz etmiştir. Biz de bu çalışmamızda öncelikle filozof, kelamcı ve mutasavvıfların görüşlerine yer verdik. Çalışmamızın asıl konusu ise belli bir kategori içine dahil edilemeyecek kadar kelam, tasavvuf, felsefe ve diğer alanlarda geniş ve derin bilgiye sahip düşünür, Haris el-Muhasibi'dir. VIII. Yüzyılın sonlarıyla IX. Yüzyılın başlarında yaşayan Muhasibi, devrin ileri gelen şahsiyetlerin biri olup düşünceleriyle kendisinden sonra pek çok kişiyi etkilemiştir. Onun özellikle insan, nefis, akıl, kalp ve benzeri konuları tahlil etme noktasında geliştirdiği rasyonel ve realist yöntemlerin, ahlaki sorunları anlama ve bu sorunlara çözüm geliştirme noktasında son derece önemli görülmektedir. Muhasibi'ye göre bireyin, iyi ve güzel bir ahlaka sahip olması Allah'a inanma, onun emirlerine riayet etme ve onun yasaklarından kaçınmakla mümkündür. Ancak aklın hakikatine engel olan nefs ve nefsin kötü temayülleri ile insanı her durumda kötülüğe dürten şeytan buna engel olmaktadır. Buna karşın insanın nefs ve şeytana verdiği mücadele başarılı olması için akıl, kalp ve iradesini doğru ve yerinde kullanılması kişiyi mutlu ve erdemli yapacaktır.
Gazali ve Baudrillard felsefesinde eleştirel göz sorunu

Düşünce tarihi boyunca eleştirel göz, açıkça gördüğü gerçekliklerin kendisini tatmin etmemesi ile harekete geçmişştir. Eleştirel gözün harekete geçmesi gerçeklik ve hakikat arasında bir zahir-batın, görünen görünmeyen ilişkisine kapı aralamıştır. Ancak görünenden görünmeyene yapılan her yolculuk gözün teşekkülünde baskın bir etkisi olan görünenin zemin olarak kullanılması ile olmuştur. Bunu yanında görünmeyen hakkında yaşanan tecrübeler görünenin yeniden yorumlanmasına katkıda bulunup görünenin farklı bir şekilde yeniden yapılanmasını sağlamıştır. Gazali bahsettiğimiz zahir-batın ilişkisinde, zahirin ya da batının herhangi birinin diğerinin lehine öncelenmesini bir sorun olarak görmüştür. Bundan dolayı fıkıh ve felsefe ekollerini zahiri önceleyerek batıni karakteri zedelemekle, fatımi ve tasavvufi ekolleri batını önceleyerek zahiri karakteri zedelemekle eleştirmiştir. Baudrillard modern toplumların imaj ve görüntüye vermiş oldukları önem ile anlamın yüzeyselleşmesine sebep olduklarını belirtmiştir. Gönderen ve görüntü sistemleri arasındaki bağın kopmasının, anlamın bir daha geri getirilemeyecek şekilde kaybolmasına sebebiyet verdiğini belirtmiştir. Öyle görünüyor ki her iki düşünür açısından da problem, görünen ve görünmeyen arasındaki ilişkinin kırılması veya ilişki dengesinin bozulmasının yarattığı sorunlardır. Çalışmamızın hedefi bu iki düşünür özelinde görünen ve görünmeyenin düşüncenin teşekkülündeki yerini kritik etmektir.
Belirsizin etiği: Simone de Beauvoir ve varoluşçuluk

Varoluşçuluk, varoluşun öznelliğini ve özgürlüğünü konu edinen bir felsefedir. Etik ise insana kendi varoluşunun dışında kalan yasalar sunar. Dolayısıyla etik ve varoluşçuluğu bir arada düşünmek oldukça zordur. Varoluşçu ontolojinin bir etiğe izin vermediği Beauvoir tarafından da kabul edilmektedir. Ancak Beauvoir, insan dünyası ve özgürlüğü isteme gibi kavramlarla varoluşçu bir etik kurmayı başarır. Beauvoir'ın etiğine göre özgürlüğü isteme içeriksiz bir kavram değildir. Kendi özgürlüğünü isteyen biri, başkalarının özgürlüğüne de saygı göstermelidir. Ancak o zaman özgürleşme hareketini gerçekleştirmiş olur. Beauvoir, varoluşçuluk içerisinden çıkmayan etiklerin insan gerçekliğini açıklamakta başarısız olduğunu düşünür. Beauvoir'a göre soyut yasalara dayanan bir etik varoluşun belirsizliğini görmezden gelir. Varoluşun belirsizliğini dikkate alan bir etik ancak varoluşçuluk içerisinden çıkabilir. Bu yüzden kendi etiğini soyut yasalara dayanmayan bir eylem teorisi olarak kurar. Bu tezde Beauvoir'ın varoluşçuluk ve etiği nasıl bir araya getirdiği açıklanmaya çalışılmıştır. Aynı zamanda bu etiğin özgün bir etik türü olarak mı yoksa başka etik türlerinin altında mı sınıflandırılması gerektiği sorgulanmıştır. Böylece Beauvoir'ın etiğinin ne olduğunun anlaşılması ve etik türleri içerisindeki konumunun açıklanması amaçlanmıştır.
Nietzsche'de ahlakın olanağı sorununa alternatif yaklaşımlar: Arzu etiğine doğru

Bu tezin amacı, temelde Kant'ın ahlak anlayışının eleştirisi yoluyla ahlakın olanağı problemine odaklanan Nietzscheci soykütüğün Deleuze, Foucault ve Lacan'ın etik kavrayışlarında nasıl fark etiği, kendilik etiği ve arzu etiği gibi özgün fikirlere kapı araladığını göstermektir. Bu doğrultuda ilkin Deleuze'ün Nietzscheci mesafe pathosu kavramını arzunun bilinçdışı yapısını ortaya çıkaran güç istenci kavramı ve nihilizm meselesiyle yeniden ele alarak kendi özgün etiğini temellendirdiği gösterilmiştir. Deleuze'ün akabinde, Foucault'nun etik kuramını da Nietzscheci yaratım fikrine dayanarak geliştirdiği ve böylece perspektifimizi modern felsefenin metafiziğinden uzağa, güç ilişkilerine kaydırarak tarihin çeşitli noktalarında inşa olan ahlaki öznelerin kurulum şemalarını deşifre ettiği gösterilmiştir. Foucault, buyurgan/evrenselleştirici ahlak yasalarıyla kurulan ahlaki özne yerine, kendisiyle ilişki içerisinde inşa olan ve egemenlik ilişkilerini kendisi üzerinde bir yaratım ve varoluş estetiği olarak kuran Nietzscheci etik özneyi önermektedir. Greklerdeki cinsellik söylemi üzerinden gerçekleştirilen ahlaki öznenin soykütüğünün Foucault'nun etik çalışmasının temelini oluşturduğu gösterilmiştir. Son bölümde ise, Nietzsche'de etkin güç istenci yoluyla bireyin kendi arzusuyla yüzleşerek kendi etik değerlerini yaratması fikrinin Lacan'da arzu etiğinin temel gayesi olarak kabul edildiği ileri sürülmüştür. Lacan'a göre etik, kişinin kendi arzusuyla yüzleştirilmesidir: İçindeki arzuyla uyumlu olacak bir edimde bulundun mu? Bilindiği gibi Nietzsche'de etik oluşun temel ilkesi 'istediğin şeyi, onun ebedi dönüşünü isteyecek şekilde istemelisin' şeklindedir. Lacan'a göre bu ebedi dönüşün ilkesi yalnızca saf arzu olabilir; saf arzu, etkin olarak isteyebilen/arzusuyla yüzleşebilen kişinin istencidir. Yalnızca bu yolla istencimiz saf arzudan kaynaklanabilir: Öyle eyle ki eylemin içindeki arzuyla tümüyle uyumlu olsun. Böylece Lacan'ın arzu etiği Kantçı ödev ahlakından ayrılarak, Nietzscheci anlamda özneyi kendi arzusuyla yüzleştirmeyi hedeflemiş olur.
Çağdaş siyaset felsefesinde yurttaşlık kavramı

Yurttaşlık kavramının bugün aldığı biçime dair bir soruşturma yürütmenin amaçlandığı bu tezin ana sorusu şudur: Yurttaşlık kavramının neoliberalizm/denetim toplumu içindeki formu insanı 'izleyen bir hale dönüştürüp', eyleyiciliğinden mahrum bırakan bir durum haline geldiyse, bu duruma tam da 'bu izleyen halin doğasına' yaslanan bir çözüm önerisi getirebilir miyiz? Bu soruyu Balibar, Deleuze'ün 'gelmekte-olan-yurttaşlık' kavramını işaret ederek yanıtlamaktadır. Bu tez, bu çözüm önerisini detaylandırmayı amaçlamaktadır. Bu amaçla ilk bölümde yurttaşlık kavramının tarihsel olarak dönüşümü başlangıcından bugüne doğru, filozofların düşüncelerine göre üç aşamada incelenecektir. Birinci aşama yurttaşlık kavramının Antik Yunan ve Roma'da aldığı biçime bakarken, ikinci aşamada ise modern siyasal düşünce ve liberalizm içerisindeki tanımı yapılmaya çalışılacaktır. Üçüncü aşamada ise neoliberalizm içindeki 'izleyen hal', 'bir patinaj hali olarak' tanımlanacaktır. İkinci bölümde, izleyici olma hali 'bir olayın şahidi olma' ve 'bir olayın tanığı' olma olarak iki şekilde düşünülüp, felsefe tarihi içerisinde sırasıyla Husserl, Heidegger, Ricoeur, Agamben, Derrida ve Deleuze düşüncesinin içerisinde, kendi zaman anlayışları göz önüne alınarak değerlendirilecektir. Bu bölümün sonunda geleceğimiz nokta, neoliberalizmde yurttaşlık kavramının Deleuze'ün zaman felsefesinin ışığında 'tanıklık kavramı'nın 'gelmekte-olan'a açılan haliyle olumlu bir anlamda düşünülebileceğidir. Bu amaçla son bölümde, Balibar'ın eşitliközgürlük kavramı, şahitlik ve tanıklık kavram çiftine tercüme edilerek, eşit-şahitlik ve özgür-tanıklık çerçevesinde yeniden düşünülmeye davet edilecektir. Bu tercüme sonucunda ütopya ve fabülasyon arasında bir karşılaştırılma yapılarak, yurttaşlık kavramı ahlaki veya yasal değil de estetik bir form içerisinde gelmekte-olan-halk kavramıyla beraber yeniden düşünülecektir.
Charles Darwin ve Herbert Spencer'da evrim, ahlak ve toplumdüşüncesi

Charles Darwin, doğal seçilim yoluyla evrim teorisini ortaya koyduğu Türlerin Kökeni ile on dokuzuncu yüzyıl evrim düşüncesi ve modern anlamda biyoloji disiplininde bir devrim yaratmıştır. Darwin'in büyük tartışmalara yol açan ve kendinden sonraki hemen hemen bütün düşünce tarihini az ya da çok etkileyen söz konusu çalışması, organik evriminilk kez sistematik, bilimsel ve bütünlüklü bir tasarımının temsili niteliği taşır. Onun organik evrim teorisi yalnızca doğa tarihi ya da biyoloji alanında sarsıcı bir etki uyandırmamış, belki de daha önemli ve anlamlı bir katkı olarak, insanın doğa içerisinde konumunun yeniden inşa edilmesi gerekliliğine imkan ve zemin hazırlamıştır. Darwin'in, 'benden kat kat daha üstün bir entelektüel' olarak derin bir saygıyla işaret ettiği çağdaşı Herbert Spencerise organik ve sosyal evrimin on dokuzuncu yüzyıldaki en önemli ve bilim çevrelerindezaman zaman Darwin'den bile daha şöhretli filozofudur. Spencer'in, varlığın en yüksekyasası olarak tanımladığı evrimi organik bağlamından koparıp toplumsal alana taşıması;evrim yasasını toplum, siyaset, dil, psikoloji ve ahlaka uyarlayarak sentetik bir felsefe sistemi kurma iddia ve çabası, O'nun on dokuzuncu yüzyıl evrim düşüncesinin neden en önemli isimlerinden biri olduğunun başlıca nedenleridir. İnsanın; içinde yer aldığı doğa ve diğer canlı türleriyle olan ilişkisi, doğaylaarasındaki mesafesi ve diğer canlılar arasındaki konumu, sahip olduğu organik, zihinsel, ahlaksal ve toplumsal niteliklerinin kökenleri ve bu niteliklerin değişim ilkelerinin ne olduğu düşünce tarihinin erken dönemlerinden günümüze dek felsefi sorgu ve düşünseletkinliğin en önemli ve tartışmalı evrenlerinden birini temsil eder. İnsanın doğada ve diğer canlılar arasındaki konumu ile sözü edilen niteliklerin köken ve değişim ilkeleri, düşüncenin her tarihsel uğrağında, o dönemin hakim düşünüş ve akıl yürütme biçimlerininsınırları içerisinde açıklanmıştır.
Derrida felsefesinde adaletin olanağı

Bu tezin amacı Derrida felsefesinde adaletin olanağını ve olanaklılık halinde adaletisağlamanın hangi araçlarla sağlanabileceğini araştırmaktır. Adalet kavramının temel bileşenlerini sorumluluk, konukseverlik, bağışlama, hayalet, miras, yasa/yasanın şiddeti olarak belirleyerek, bu kavramları aporetik okumaya tabi tutar. Derrida, bu soruşturma temelinde ulaşılan sonuca göre, adalete ulaşmanın olanaksız olduğunu, ancak hukuk olarak adalet'eulaşmanın olanaklı olduğunu iddia eder. Derrida hukuk olarak adaletin olanağını, diğer bir ifadeyle, yasanın dekonstrüksiyona uğratılmasını, kesinliğin şiddetine karşı duruş temelindeoluşturduğu dil felsefesi bağlamında temin eder. Bu nedenle, ilk olarak, felsefesinin temel kavramları gözetilerek, felsefi düşünümünün oluşumunda etkili olan Platon, Saussure ve Nietzsche okumaları ele alınacaktır. Akabinde, adalete ulaşmanın olanaksız olduğu iddiasınıserimleyebilmek adına, adaletin temel bileşenleri olarak verilen kavramlar incelenmeye çalışılacaktır. Sonrasında, Derrida'nın hukuk olarak adalet biçiminde adalete yaklaşılmasına olanak tanıyan yasaya ilişkin görüşleri Pascal, Montaigne ve Benjamin okumaları üzerindendetaylandırılacaktır. Derrida'nın adaletin dekonstrüksiyon olduğu kabulü üzerinden yasanın askıya alınması gerektiği iddiası, haklı bir yaklaşım olarak değerlendirilmekle birlikte, felsefe tarihinde koşut değerlendirmelerde bulunan Platon, Aristoteles ve Kant ile olan ilişkileriyle birlikte ele alınmaya çalışılacaktır. Derrida'nın hukuk olarak adaleti sağlama amacındadekonstrüksiyon stratejisine hak verilmekle birlikte kendisi adına orijinal bir iddia olmadığı öne sürülecektir. Derrida'nın differance ve yasanın dekonstrüksiyonu önerisi tarafımızcagünümüzün en yaygın adalet anlayışlarından biri olan cezalandırıcı adalet anlayışınauygulanmaya çalışılacaktır. Hukuki muhakemenin önemi gözetilerek cezalandırıcı adalet anlayışının teorideki ve pratikteki eksiklikleri dolayımında dekonstrüksiyona uğratılmasıylaonarıcı adalet sistemiyle desteklenmesi gerektiği iddia edilecektir.
Kant'ın eleştirel felsefesinde güzel ve yüce kavramı

Bu tezin amacı, Immanuel Kant'ın eleştirel felsefesinde ortaya koyduğu fenomenal alan ve noumenal alan ile ilgili görüşlerinin bir sonucu olarak bu iki alan arasında açılan kapatılamaz bir nitelikte olan uçurumu yine eleştirel felsefesinde ele aldığı güzel ve yüce kavramları ile nasıl kapadığına ve ortadan kaldırdığına dair bir inceleme yapmaktır. Birinci bölümünde Immanuel Kant'ın eleştiri öncesi dönemine ait güzel ve yüce ile ilgili düşünceleri ve estetik anlayışının yanı sıra Kant'ın estetik anlayışını belirleyen felsefi ortam ele alınmaktadır. Ardından Kant'ın bilme yetileri ile isteme yetileri arasında bağlantıyı sağlayan yargı yetisiyle ilgili düşüncelerine yer verilmektedir. İkinci bölümde Kant'ın Yargı Yetisinin Eleştirisi bağlamında güzel kavramı incelenmektedir. Daha sonra Kant'ın güzele dair yaptığı analitik inceleme sonucunda neyin güzel olduğuna ilişkin verdiği tanımlar bağlamında güzel sanatları ele alması incelenmektedir. Ardından Kant'ın güzel sanatların bir doğa vergisi olan dehayla arasındaki ilişkiyi ele almasına ve feneomenal alan ile noumenal alan arasındaki bağlantıyı sağlayan güzel sanatlara ilişkin bölümlemeyle ilgili görüşlerine yer verilmiştir. Üçüncü ve son bölümde ise Kant'ın Yargı Yetisinin Eleştirisi bağlamında yüce kavramı incelenmektedir. Yücenin güzelle arasındaki ortak ve farklı yönlerine değinilmekte ve Kant'ın tıpkı güzel için yaptığı gibi yüce için de yaptığı analitik incelemeye yer verilmektedir. Ardından yüce ile güzel sanat arasındaki ilişki ele alınmaktadır. Tezin sonucunda ise gerek sanattaki güzelin gerek sanattaki yücenin deneyimi aşması öznenin fenomenal alandan noumenal alana geçişini sağladığından sanat yapıtının fenomenal alan ve noumenal alan arasında kapatılamaz bir nitelikte olan uçurumu kapattığına, ortadan kaldırdığına ulaşılmıştır.
Hegel'in köle-efendi diyalektiğinin Marx'ın sınıf anlayışındaki yeri

Bu tezin iddiası, Marx'a göre kapitalist toplumda işçi sınıfının dolaylı bir kölelik içinde olduğunun ve bu kölelik anlayışının da Hegel'in köle kavramsallaştırmasıyla pek çok açıdan benzerlik taşıdığının gösterilmesidir. Kölelik efendilik ile karşıtlık oluşturmasına rağmen asıl olarak özgürlükle çelişiktir. Bu bağlamda öncelikle Hegel'in köle-efendi diyalektiği ve ardından özgürlük anlayışı ele alınmaktadır. Hegel'e göre kölelik kendi ideal devlet tasarımında tamamen son bulmaktadır. Ancak Marx'a göre son bulan yalnızca doğrudan köleliktir. Hegel'in düşüncesi ve kapitalist toplum doğrudan köleliğin aşılmasına olanak sağlasa da Marx'a göre dolaylı kölelik hala devam etmektedir. Tezin ikinci bölümü Marx'ın kapitalist toplum çözümlemesini ve buna alternatif olarak ortaya koyduğu özgürlük anlayışını dolayısıyla komünizmi ele almaktadır. İşçinin dolaylı olarak köle olmasını sağlayan etkenler, koşullar olarak çalışma, sefalet, yabancılaşma ve ideoloji ele alınmaktadır. Fakat işçiyi dolaylı köle yapan sadece doğrudan köleyle kısmi benzerlikleri değildir. Kapitalist toplumdaki ve Hegel'in ideal devlet tasarımındaki özgürlüğün yetersizliğidir. Dolayısıyla Marx'a göre Hegel'in özgürlük anlayışı ve özgürlüğün gerçekleşmesi için gerekli gördüğü kurumlar yeterli değildir. Çalışma, Marx'ın dolaylı köleliğin de aşılmasını sağlayan özgürlük anlayışının, Hegel'in düşüncesiyle karşılaştırılarak değerlendirilmesiyle sonlanmaktadır.
Teorik ve pratik akıl ilişkisi bakımından Kant'ta transendental ben tasarımı

Bu tez Kant'ın transendental ben tasarımının teorik ve pratik akıldaki bulunuşunu incelemek amacıyla yapılmıştır. Bu doğrultuda ilkin 'transendental' kavramı açık kılınmaya çalışılmış, ardından 'ben' kurulumunun pratik alandaki bulunuşuyla kazandığı içerik tartışılmıştır. İçeriğe ilişkin bu tartışma antropoloji alanında da devam eder ve 'ben kurulumu'nun yaşam içerisinde kazandığı anlamın incelenmesine de böylelikle olanak kazandırır. Antropoloji alanının incelenişi ile Kant, insana ilişkin bütünlüklü bir sistem kurmaktadır. Bu sistem yalnızca insanı değil, başka insanlarla yaşaması bakımından insanı ele almakta, dolayısıyla toplumsallığı da konu edinmektedir.