Meşrutiyet dönemi fikir akımları içinde batıcılık akımı

On altıncı yüzyılın sonlan ve on yedinci yüzyılın başlarında Osmanlı Devleti'nin bütün kurumlarında görülen bozulma ve çözülmeler sonucu, ileri gelen devlet adamları Osmanlı'yı tekrar eski görkemli dönemine kavuşturmak ve Batı'nın askeri ve ekonomi gücüne ulaşabilmek için bir takım ıslahat çalışmalarına girişmişlerdir Yüzeysel nitelikte olup, halka inemeyen bu girişimler, askeri ve teknik alanda bir takım değişikliklere neden olsalar da, bu değişiklikler devletin kötü gidişatına bir çözüm olmamaktaydı. 1839 Tanzimat Fermanı'nın ilanıyla başlayan Tanzimat dönemi boyunca Batılılaşma çabalarında ileri dönük adımlar atılmış, pek çok alanda reformlar yapılmıştı. Fakat Tanzimat döneminde yapılan reformlarda Müslüman halk ve Hıristiyan halkın eşitliğinin sağlanması, hoşnutsuzluklara neden olmuş ve büyük bölümü Müslüman olan halkın tepkisine yol açmıştı. 1856'da kabul edilen Islahat Fermam ise, azınlık haklarının daha belirgin ve ayırıcı özellik taşıması niteliğiyle dikkati çekip halkın tepkilerini daha da fazlalaştırmıştır. Bunun ardından Sultan II. Abdülhamit'in tahta geçip meşrutiyeti ilan etmesiyle yeni bir dönem başlamış olmaktaydı. Abdülhamit'in 1876'da ilan edip daha sonra da Osmanlı-Rus savaşını bahane ederek meclisi kapatmasıyla sona eren I. Meşrutiyet, otuz üç yıl sürecek olan istibdat döneminin ardından, 1908'de Abdülhamit tarafından yeniden ilan edilecekti. İstibdat dönemi boyunca sultan Abdülhamit'in batı karşıtı tavrı ve yeniliklere kapalı oluşu nedeniyle, Tanzimat döneminde yapılan reformlar da durmuştur. Bu dönemde kendi aralarında birleşerek padişahın bu tutumuna karşı tavır alan ve görüşlerini dile getiren ittihat ve terakki adı verilen bir grup aydın, meşrutiyetin II. kez ilan edilmesinde etkili olmuşlardır. II. Meşrutiyet (1908) döneminde ortaya çıkan fikir akımları Devlet nasıl kurtulabilir? sorusuna cevap aramaktaydılar. IIOsmanlıcılar bir Osmanlı bayrağı altında birleşmeyi temel alırken, İslamcılar İslam'ı yeniden hakim kılıp, ülkeyi batının sömürüsünden kurtararak kalkındırmak gereğini savunmaktaydı. Türkçüler, Batıcılar ve İslamcılar arasında bir yol izlemekteydiler. Batıcılar ise kendi içinde ikiye ayrılmaktaydılar: Batı'yı her şeyi ile almak gerektiği savunan Abdullah Cevdet, Batı'nın ilim ve tekniğini alıp kendi geleneksel ve kültürel yapımızı korumamız gerekliliği savunan Celal Nuri İleri ve arkadaşları... Batıcılar, bazı düşünürlerce değişik şekillerde sınıflandırılsalar da genelde yukarıda belirtilen tasnif temel alınmaktadır. Kendi dönemlerinde bazı düşüncelerinin eleştirilmesine rağmen pek çok kişiyi etkileyen batıcıların yapmış oldukları tespitlerin bir kısmı, bugün de geçerliliğini koruma noktasında önem arz etmektedir. Batı'nın hemen her alanda üstünlüğünü kabul eden Batıcılar genel olarak şu tezleri savunuyorlardı: İlim ve teknikte yetersizliğimiz ve geleneksel yapımız, geri kalmışlığımızın temel nedenlerindendir. İlerlemek ve kalkınmak için eğitim-öğretime önem verilmeli ve eğitim-öğretim yaygınlaştırılmalıdır. Cumhuriyet rejimi uygulanmalı, Türk Dili düzeltilerek uygar diller düzeyine çıkarılmalıdır. Türk devrimi demokrattır ve toplumsal yararlar sağlamaktadır. Tek eşlilik, Türk toplumunda kadının konumunun belirlenmesi, kadına hak ettiği değerin verilmesi vb. konular etrafında çalışmalar yapan Batıcılar, ilerlemenin ve kalkınmanın tek yolunun Batılılaşmak olduğunu savunmaktadırlar. in