turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Sosyal adaletin konusu olarak bilginin incelenmesine yönelik kuramsal bir yaklaşım önerisi

Bilgi, tarih boyunca önemi her zaman vurgulanan bir değer olmuştur. Ancak yaşadığımız çağda bilgi, sadece ona sahip olmanın yarattığı bilinç, özgüven, mutluluk ya da saygıdan daha ötede bir anlama sahiptir. Bilgi artık ülkelerin bütünsel olarak ele alması gereken ulusal ya da toplumsal bir varlık olarak görülmektedir. Bilginin bu yönü teknolojideki gelişmelerle birleştiğinde, bilgi ya da onu üretme, yayma ve kullanma amacıyla yararlanılan teknolojiler birçok araştırmanın konusu olmaktadır. Bu araştırmalar çok farklı disiplinlerin bakış açılarıyla yapılabilmektedir. Bununla birlikte literatürde önemli eksikler bulunmaktadır. Birincisi, bu çalışmalarda bilgi dar bir perspektiften ele alınmakta, çok boyutlu doğası göz ardı edilmektedir. İkincisi, çalışmaların çoğunda, yarar sağlama potansiyeli yüksek olan adalet perspektifinden ve sosyal adalet düşüncesinin zengin kuramsal bilgi birikiminden yararlanılmamaktadır. Üçüncüsü, bilgi toplumunun yeni bir sosyolojik gerçeklik olduğu düşüncesi, çalışmaların kuramsal temellerine yeterince yansıtılmamaktadır. Bu çalışmada, literatürde gözlenen bu eksiklerden yola çıkılarak, kuramsal katkı yapılması amaçlanmıştır. Bilginin tek bir perspektiften değil, çok boyutlu bir kavram olarak ele alındığı disiplinler ötesi nitelikteki çalışmada önce sosyal adalet kuramsal yönden incelenmiş, ardından bilgi kavramı felsefi, sosyolojik ve teknik bakış açılarıyla çok yönlü olarak ele alınmıştır. Ardından, bilgi toplumuna özgü ağ yapılanması dikkate alınarak adalet anlayışını ifade eden metaforik bir model geliştirilmiştir. Sonrasında bu modelin işleyişi için rehber ilkeler tanımlanmış ve bu ilkelerin uygulanmasına yönelik öneriler geliştirilmiştir. Böylece bilgi toplumunda bilgi açısından adaletin ne anlama geldiğine dair sistematik ve bütünsel bir yaklaşım tartışmaya sunulmuştur.
Sınıfiçi farklılaşma ve sınıfiçi bütünleşme biçimi olarak Eskişehir'de orta sınıfın yeme-içme örüntüleri

Gıda ve beslenme sosyolojisi 1980'lerden itibaren sosyoloji disiplini içerisinde bir alt disiplin olarak ortaya çıkmıştır. Dünyada son iki ya da üç on yıllık zaman diliminde, sağlıklı beslenme, halk sağlığı ve diyet tartışmaları ile gündeme gelen gıda ve beslenme sosyolojisi ; yeme-içme alışkanlıklarının, kültürlerinin ve pratiklerinin ele alındığı oldukça yeni bir araştırma alanıdır. Bu tez çalışması literatürde gıda sosyolojisi, yeme-içme sosyolojisi olarak kabul edilen bazen ortak, kimi zaman aralarında nüans bulunan bir alanda, gıda ve beslenme sosyolojisi alanında gerçekleştirilmiştir. Çalışma birincil olarak Eskişehir'de orta sınıfın gıda tüketimlerini sosyolojik olarak saptamayı, yeme-içme pratiklerini ve dışarıda yeme alışkanlıklarını, yeme-içme mekanları ile kurdukları ilişkileri, bu anlamda mekanların sosyolojik incelemesini gıda ve beslenme sosyolojisi bağlamında anlama amacı taşımıştır. Gıda ve beslenme sosyolojisi üzerine Türkiye'de çok az sayıda çalışma bulunmaktadır. Bu araştırmada küreselleşen ve kentsel alanda dönüşen, nezihleşen Eskişehir'de orta sınıfın yeme-içme pratiklerini, gıda harcamalarını ve dışarıda yeme alışkanlıklarını, yeme-içme mekanları ile kurdukları ilişkileri gıda ve beslenme sosyolojisi bağlamında yapılmıştır. Nitel bir anlayışın benimsendiği, alan araştırmasına dayalı, özgün bir çalışma olma özelliği taşımaktadır. Gıda ve beslenme sosyolojisi alanındaki ilk görgül araştırmalardan biri olma iddiası taşımaktadır. Alan araştırmasının evreni Eskişehir'deki orta sınıf hanelerdir. Araştırmanın örneklemini ise orta büyüklükteki bir kent olan Eskişehir'de kartopu örnekleme ile oluşturulmuş olan orta sınıf aileler meydana getirmektedir. Örneklem dahilinde 23 derinlemesine görüşme yapılmıştır. Orta sınıfın zevk ve beğenileri doğrultusunda ekonomik ve kültürel sermayeleri doğrultusunda tüketmeyi tercih ettiği 16 yeme-içme mekanı işletme sorumlusu ile derinlemesine görüşmeler gerçekleştirilmiştir.
Toplumsal cinsiyet rolleri açısından erken yaşta evlilikler: Antalya ili Kadın Konukevleri örneği

Biyolojik cinsiyet kavramı kadın ve erkek arasında görülen biyolojik farklılıkların altını çizerken, toplumsal cinsiyet kavramı bu iki cins arasındaki toplumsal farklılıkları içerir. Kadın ve erkeğe toplumsal yapı tarafından öğretilen rol ve konumlar üzerinde duran toplumsal cinsiyet tartışmaları, bireylerin kadın ve erkek olmaları sebebiyle karşı karşıya kaldıkları farklı davranışları ve uygulamaları inceler. Zamana ve görüldüğü topluma göre farklılık gösteren bu tür uygulamaların gündelik yaşama pek çok yansıması bulunmaktadır. Dünya genelinde hemen hemen her toplumda hakim olan ataerkil yapının toplum yaşamında görülme şekillerinden biri de toplumsal cinsiyete dayalı ayrımcılıktır. Kadına yönelik şiddet başta gelmek üzere, farklı tür ve şekillerdeki cinsiyetçi uygulamaların varlığını yoğun bir şekilde sürdürdüğü bilinmektedir. Bu çalışmada, cinsiyetler arası ayrımcılık türlerinden biri olan kız çocuklarının erken yaşta evlendirilmesi konusu incelenmektedir. Çalışma öncelikle toplumsal cinsiyet konusunu farklı yönleriyle analiz edecek, evlilik, aile kavramları ve Türk aile yapısı üzerinde durulacak, toplumsal cinsiyet ayrımcılığının bir yansıması olarak şiddet ve kadına yönelik aile içi şiddet üzerinde durulacak ve ardından çocuk gelin sorunu ele alınacaktır. Çalışma ayrıntılandırılırken konuya dair istatistiki bilgiler verilmiş ve çocuk yaşta evliliğin sebep ve sonuçlarına değinilmiştir. Kız çocukların evlendirilmesi sorununa yönelik genel bir çerçeve sunmayı amaçlayan bu çalışma ile erken evlenen kadınların yaşam deneyimlerinden yola çıkılarak içinde yer aldıkları ataerkil toplum düzeni ile erken evlilikler arasındaki bağlantılar Antalya İli merkez ilçelerinde bulunan Kadın Konukevlerinde kalmakta olan kadınlar özelinde keşfedilmeye çalışılacaktır.
Dostoyevski'de batı sorunu: Rus idesi ve evrensellik

Dostoyevski genellikle varoluşçulukla, insan psikolojisiyle, bireysel özgürlük fikriyle ve dinsel-metafizik temalarla ilişkilendirilmektedir. Buna karşın, Dostoyevski'nin romanlarını ve politik makalelerini tutarlı bir bütün haline getiren birleştirici tema, aslında Batı sorunudur. Dostoyevski Avrupa'da ortaya çıkan evrensel düzen önerilerini her yönüyle eleştirmiş, bunların insanlığı birleştiremeyeceği sonucuna varmıştır. Dostoyevski'ye göre Rusya çöken Avrupa'yı kurtaracak ve insanlığı kendi önderliğinde birleştirecektir, çünkü sadece Ruslar evrensel bir ufka, kardeşlik değerlerine ve başka uluslarla özdeşleşme yeteneğine sahiptir. Ne var ki Dostoyevski'nin hayalini kurduğu Rusya önderliğindeki dünya düzeninde, Doğu tamamen dışlanmaktadır. Dostoyevski Rusya'nın kendine özgülüğü fikrinden yola çıkarak Rusya merkezli bir evrensel dünya düzeni fikrine varmıştır, ancak bu düzen sadece Batıyı birleştirme amacına sahip olduğundan evrensellik niteliği tartışmalıdır.
Ziya Gökalp sosyolojisi

Gökalp Osmanlı İmparatorluğunun yıkılmaya başladığı zor ve karmaşık bir dönemde yaşamıştır. Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşunda ve yeni devletin ilkelerinin oluşmasında Gökalp'in etkisi büyüktür. Gökalp ulus devletin önemli özelliklerinden laikliğin toplumsal açıklamalarının yapılması, kadın haklarının gündeme getirilmesi, eğitim kurumlarındaki ikiliğin giderilmesi gibi birçok alanda öncü olmuştur. Gökalp siyasi hayata aktif katılımı ve İttihat ve Terakki Cemiyeti ile olan bağları sayesinde toplum projesinin bir kısmını gerçekleştirme imkanı da bulmuştur. Biz de bu araştırmamız da Gökalp'in sosyolojik düşüncesini ve bu düşünce çerçevesinde kurmaya çalıştığı toplum projesini incelemeye çalıştık. Öncelikle, Gökalp'in siyaset anlayışı, dine ve fıkıh usulüne getirdiği yeni bakış açısı ve buna karşı yapılan eleştirileri ele aldık. Daha sonra Gökalp'in modern toplum için uygun gördüğü aile, dil, eğitim, ekonomi ve ahlak kurumlarının nasıllığını incelemeye çalıştık. Bu incelmelerimizde Gökalp'in kullandığı hars, medeniyet, örf, mefkure gibi kavramlardan yararlandık.
Üniversite öğrencilerinin sosyalleşme süreçlerinde aile kurumunun etkisi: Sakarya Üniversitesi örneği

Sosyalleşme kavramı, bireysel açıdan ele alındığında bireylere sosyo-kültürel bir kişilik kazandırma, toplumsal açıdan ele alındığında ise toplum kültürünün sürekliliğini sağlama olarak tanımlanmaktadır. Bireylere kendilerine yetebilen bir kişilik kazandırmanın yanında toplumun gelecekteki varlığının garantisini oluşturan sosyalleşme olgusu en etkili bir biçimde aile kurumu tarafından yerine getirilmektedir. Bu bağlamda toplumun en küçük birimi olan aile, bireyin dünyaya geldikten sonra karşılaştığı ilk sosyalleştirici kurum olması vasfıyla bireyin daha sonra edineceği tüm bilgilerin de kaynağı olmaktadır. Dolayısıyla ailesinden çoğunlukla ilk kez ayrılarak üniversiteye başlayan gençlerin ailelerini ne kadar yansıttıkları bunun yanı sıra üniversite ortamının gençlerin davranışlarında bir değişiklik meydana getirip getirmediğini araştırmak günümüz aile yapısı hakkında bir takım yorumlarda bulunmamızı ve aile kurumunun üstlendiği sosyalleştirme görevini ne ölçüde yerine getirip getirmediğini tespit etmemizi kolaylaştıracaktır. Bu tespit sayesinde günümüz aile yapılarının sağlamlığını ve yetiştirdikleri bireylerin toplumla ne ölçüde bütünleştiklerini dolayısıyla da toplumun gelecekteki varlığı hakkında bir takım tahminlerde bulunmamızı sağlayacaktır. Çalışmada kullanılan anket yöntemi ile Sakarya Üniversitesi öğrencilerinin %4'üne tekabül eden anket evreni sayesinde öğrencilerin sosyalleşmelerini ne ölçüde oluşturdukları sınanmaya ve elde edilen bilgilerle bir takım genellemelere varılmaya çalışılmıştır. Bu çalışmada elde edilen sonuçlar;1. Öğrenciler gerek ailelerinin gerekse de toplumun hedeflediği bir biçimde kişiliklerini oluşturarak, kendilerine yetebilen, mutlu, uyumlu bir birey olmanın yanında toplumsal sürekliliğin de birer halkası olabilmişlerdir.2. Toplumun en küçük yapısını oluşturan aile kurumunun üstlendiği sosyalleştirme görevini etkili bir biçimde yerine getirdiği, bugün hala gençler tarafından da önemini koruyan bir kurum olduğu ve geleceğe yönelik varlığını koruduğu görülmüştür. 3. Aileden uzaklaşma, üniversite ortamı, arkadaş grubu, kitle iletişim araçları vb. gibi etkenlerin gençlerin kendi değerlerinden farklılaşmalarına neden olmadığı söylenebilir.
Türk modernleşmesinde erkeklik kirizi: Aganta, Burina, Burinata

Bu tez çalışmasında 1940 1950 döneminde erkek kimliklerinin ne şekilde kurgulandığı ve yeniden üretildiği Mavi Anadoluculuk adlı edebi bir grubun üyesi olan Halikarnas Balıkçısı tarafından yazılan ve ilk olarak 1945 yılında basılan Aganta, Burina, Burinata adlı romana odaklanılarak incelenmiştir. Bu grubun önemi Türk modernleşmesi ve Batılılaşma arasındaki ilişkiye ve Cumhuriyet döneminde bu ilişki ile bağlantılı olarak yaşanan kimlik sorunlarına getirdiği oldukça özgün yaklaşımdan ileri gelmektedir. Mavi Anadolucular'ın kurguladıkları, Batı medeniyetinin kaynaklarını Anadolu'da ve Anadolu halkın da bulmalarını mümkün kılan 'benzersiz bir Anadolulu kimliği' bu yaklaşımın bir ürünüdür. Mavi Anadolucuların modernleşme karşısındaki tutumlarının 'Batılı' ve 'Batılı olmayan' kimlikler arasındaki gerilim açısından ve modernleşmenin ve modern ulus-devletin bazı yönleri ile ilgili görüşleri açısından hayli muğlak olduğu ve bu muğlaklığın romanda ulus-devlet bağlamında ataerkil iktidarın istikrarsızlığına gönderme yapacak şekilde bedenleri üzerinden yansıtıldığı savunulmuştur.
Nevşehir il merkezinde çalışan kadın öğretmenlerin boş zaman değerlendirme eğilimleri

Sanayi Devrimi, üretimde kaliteyi ve devamlılığı sağlamak adına insanlara zamanın ve zamanı kullanmada organize olmanın hayati önemini katı bir yolla benimsetmiştir. Daha önceleri tarımsal faaliyetlerin, ibadetlerin ve bazı önemli toplumsal olayların gerçekleştirilmesi için gerek duyulan zaman kavramı, Sanayi Devrimi ile bambaşka bir anlam kazanmış, adeta insanların yaşamlarının merkezine oturmuştur. Zamanın düzenlenmesi büyük ölçüde çalışma hayatının belirlediği kurallara bağlanmış ve insanların yaşama şekilleri zorunlu bir çerçeve içine alınmıştır. O dönemde bugünkü anladığımız manada boş zaman kavramından söz etmek mümkün olmasa da, üretim sistemindeki değişimler, zamanın aşamalı olarak bölümlere ayırılmasına zemin hazırlanmıştır. Boş zamanın algılanması ve pratiğe dökülme yolu birçok faktörün etkisiyle kişiden kişiye farklılık göstermektedir. İnsanların hangi boş zaman değerlendirme etkinliğini neden tercih ettiğini öğrenmek sosyolojik açıdan bakıldığında toplumsal fayda sağlanabilecek birçok yeniliğe öncülük edecektir. Bu çalışmanın konusu Nevşehir il merkezinde çalışan kadın öğretmelerin boş zamanlarını değerlendirme eğilimleridir. Bu araştırmayla birlikte, hedef kitlenin boş zaman değerlendirme konusunda algıları, tercihleri ve eğilimleri belirlenmeye çalışılmıştır. Ayrıca Nevşehir ilinde hedef kitleye uygun rekreasyon alanlarının mevcut ya da yeterli olup olmadığı da incelenmiştir. Bu çalışma betimsel bir çalışma olmakla birlikte nicel sonuçlar ortaya koymaktadır. Çalışmanın verileri anket yoluyla elde edilmiş ve anket çalışmasına Nevşehir il merkezinde çalışan 300 kadın öğretmen katılmıştır. SPSS programıyla verilerin hesaplaması yapılmış, grafik ve tablolar yine bu program aracılığıyla oluşturulmuştur. Elde edilen verilere göre, Nevşehir il merkezinde çalışan kadın öğretmenlerin yarıya yakını boş zaman kavramı ile ilgili doğru bilgi ve algıya sahip değildir. Boş zaman değerlendirme alışkanlıkları daha çok kültürel ve entelektüel yöndedir. Ayrıca, boş zamanlarını büyük oranda aileleri ile birlikte değerlendirmektedirler. Pasif etkinliklerden ziyade aktif şekilde katılabilecekleri boş zaman değerlendirme etkinliklerini tercih etmektedirler. Kültürel ve entelektüel açıdan gelişimlerine fayda sağlayan idealize edilmiş boş zaman etkinliklerine sahip oldukları ortaya çıkmıştır. Boş zamana ayırdıkları süre ile boş zaman etkinliklerinden sağladıkları fayda doğru orantılıdır ve büyük oranda fiziksel ve ruhsal fayda sağlamaktadırlar. Hedef kitle Nevşehir ilinde yeterli rekreasyon alanlarının olmadığını ve bu alanlardan yeterli düzeyde fayda sağlayamadıklarını düşünmektedir. Hedef kitlenin tercih ettikleri boş zaman değerlendirme etkinlikleri ile öğretmenlik mesleği arasında pozitif bir ilişki bulunmaktadır.
Yerel yönetimlerin aktif yaşlanma stratejileri: Büyükşehir belediyelerinin faaliyet raporları üzerinden aktif yaşlanma stratejilerinin incelenmesi

Amaç: Değişen demografik yapı ile birlikte yaşlı nüfusun dünya genelinde artması sonucu meydana gelen toplumsal değişim, yaşlılık anlamında ele alınacak sağlık sosyal, ekonomik ve kültürel politikaları zorunlu hale getirmektedir. Yaşlanma sürecindeki bireylere sağlık, katılım ve güvenlik açısından fırsatlar sunmayı hedefleyen aktif yaşlanma politikaları, söz konusu soruna çözüm yolları arayan ve bireylerin aktif, başarılı yaşlanmalarını sağlayan yaklaşımdır. Bu bağlamda çalışmanın amacı yerel yönetimler düzeyinde büyükşehir belediyeleri tarafından sunulan hizmetlerin faaliyet raporları özelinde incelenerek aktif yaşlanma alanında yapılan girişimleri belirlemek ve bu alanda literatüre katkı sağlamaktır. Yöntem: Çalışmada araştırmanın amacına uygun olarak içerik analizi kullanılmıştır. Büyükşehir belediyelerine ait faaliyet planları, gerçekleştirilen hizmetler ve belirtilen hedefler bağlamında sağlık, katılım ve güvenlik başlıkları altında incelenmiştir. İncelenen belediye raporlarında belirtilen hizmetler hangi başlıklar altında toplanmış ise bulgular kısmında da aynı başlık altında verilmiştir. Bulgular: Belediyeler tarafından sunulan hizmetler incelendiğinde büyük oranda Sağlık başlığı altında hizmetler sunulduğu gözlemlenmiştir. Bu hizmetlerin dışında evde bakım hizmetlerinde de artış olduğu, bu hizmetler kapsamında sağlık hizmetlerinin yanı sıra fiziksel ortamın iyileştirilmesine yönelik hizmetlerin sağlandığı da belirlenmiştir. Sonuç: Çalışmadan elde edilen sonuçlar yerel yönetimlerin yaşlılara sunduğu çeşitli hizmetleri ortaya koymaktadır. Ancak sunulan bu hizmetler hızla artan yaşlı popülasyonu için yeterli değildir. Sağlık ve güvenlik hizmetleri yerel yönetimler tarafından en sık sunulan hizmetlerdir. Diğer yandan katılım boyutunda kurslar büyük bir alanı kapsamakla birlikte bireylerin aktif katılımlarını arttırmak için bu hizmetler çeşitlendirilmelidir.
Peace discourse in political language peace, discourse and opinion in Islam

öz SİYASAL DİLDE 'HUZUR' SÖYLEMİ İSLAM'DA HUZUR, SÖYLEM VE GÖRÜŞ BAKER, Ulus Yüksek Lisans Tezi, Sosyoloji Anabilim Dalı Tez Yöneticisi: Doç. Dr. Hasan Ünal Nalbantoğlu Şubat, 1993, 320 sayfa Bu tezde, Türkiye'de ve dünyada modern iktisadi, iletişimsel ve 'görüş toplumu'na ait siyasal bir hareket olarak beliren İslamın söylemsel haritası üzerinde kendini modern dünyaya uyarlama çabalarını gösterilmek isteniyor. 'Huzur Söylemi' bu açıdan söz konusu uyarlanma çabasının iç gerginliğini ve olanaklı tek 'ineşrulaştıncı' başvuru işlevini yüklenmektedir. Bu bakış açısından, 'anlatıların' ve bir 'görüş' toplumunun kuramsal çerçevesini oluşturmak amaçlanmaktadır. Buna bağlı olarak, modernliğe yeltenen bir inanç sisteminin karşılaşacağı tutarsızlıkların bazı yönlerine dikkat çekilmekte, kimlik oluşumunda 'görüş' ilkesinin rolü vurgulanmaktadır.
Hans Kohn'un ulusçuluk tipolojisi kapsamında modern devlet'te doğu ve batı ulusçuluğu çatışması

Modern devletin ortaya çıkışı ile beraber ulus olgusu dünya tarihinde kendisine kalıcı ve başat bir yer edinmiştir. Ulusçuluk ise ulus olgusunun toplumsal hayata bir yansımasıdır. Bu olgular hakkında çalışmaları ile literatürde önemli bir yere sahip olan Hans Kohn'un, ulusçuluk savını yeniden ele alarak yazarın yaptığı doğu ve batı ulusçuluğu ayrımına yeni bir bakış açısıyla yaklaşmak ve bu yeni yaklaşım sayesinde bu iki ulusçuluk türünün modern devlet için siyasi egemen ile toplum arasında bir çatışma sebebi olduğunu ortaya koymak bu tezin asıl amacıdır. Bu amaca ulaşmaya çalışırken öncelikle kronolojik bir sıra takip edilmiştir. Geçmişte ulusçuluğun boyutları incelenmiş en sonunda ise yeni çağda Fransa ve Almanya örneklerinin modern devlet olarak ortaya çıkarken ulusçuluk olgusuna karşı tutumları ortaya konulmuştur.
Sosyolojik açıdan müzik dinleme alışkanlıklarına etki eden etmenler: Bolu ili örneği

Toplum içerisinde var olan birey, sosyalleşerek içerisinde bulunduğu çevrenin kültürünü edinir. Bireyin kendi öznel beğenileri olduğunu sandığı birçok tercih, aslında bir şekilde mensubu olduğu sosyal tabakadan edindiği zevklerdir. Bu anlayıştan yola çıkarak, sosyolog Pierre Bourdieu'nun sosyal tabakalaşma ve beğenilerle alakalı görüşleri temel alınmıştır. Bourdieu'ya göre müzik tercihleri de dahil olmak üzere, kültürel beğenilerin farklılaşmasının temel belirleyicisi, toplumsal sınıf kültürü ve aidiyetidir. Genel olarak kültürel beğeniler özel olarak ise müzik zevklerinin oluşumunda burada bahsedilen toplumsal aidiyetlerden özellikle toplumsal sınıf konumlarının belirleyiciliği hususundaki tezinin Türkiye özelindeki geçerliliğini sorgulama düşüncesi ile hareket edilmiştir. Araştırma kapsamında Bolu ili merkezinde bulunan, 134'ünün kadın 179'unun erkek toplam 313 katılımcının anket sorularına verdikleri yanıtlar ışığında elde edilen veriler, SPSS programı aracılığıyla işlenip, frekansları ve yüzdelik oranları hesaplanarak, iki değişkenli analiz ve chi-square testi yapılarak bulgular yorumlanacak duruma getirilmiştir. Elde edilen veriler doğrultusunda; sosyal aidiyetin, bireyin kültürel beğenileri üzerinde etkili olduğu sonucuna varılmıştır.
Yaşlıların farklı kentsel koşullarda yaşam uyumları, tutum ve davranışları: Sosyal antropolojik açıdan değerlendirme

Bu çalışma, genelde, günümüzdeki yaşam koşullan ve sağlık hizmetlerinin gelişmesine paralel olarak toplam nüfus içindeki oranı giderek artan 'yaşlı' nüfusun günümüz kent yaşamı içindeki yerleri, yaşlılık yaşamına uyumları, eğilimleri, tutum ve davranışlarının; özelde de, iki farklı sosyo-kültürel kentsel bölgede yaşayan yaşlıların yaşlılığa uyum farklılıklarının incelenmesi ve irdelenmesini amaçlamaktadır. Kentsel Ankara'nın iki ayrı bölgesinden 65 yaş üstünde olan toplam 100 yaşlı ile yapılan derinliğine görüşmeler ve formal anket uygulamasının sonuçları, dünyadaki benzeri çalışmaların sonuçlarıyla paralellik göstermektedir, Ankara'nın farklı 'kentleşme' ve sosyo-kültürel düzeylerini temsil eden iki semtinin yaşlı sakinleri, biribirlerinden önemli ölçüde farklı yaşam ve uyum biçimleri, eğilimler, tutum ve davranışlar sergilemekteler. Daha az yerleşik bölge olan DE alt grubuna göre yerleşik kentsel bölge olan AY alt grubu, hem maddi yaşam koşullan ve olanakları yönünden, hem de yaşam biçimi, yaşam uyumu, yaşam doyumu ve yorumu, çevre ve çocukları ile ilişkileri, geleceğe yönelikliği gibi 'yaşam bağlılığım artıran' konularda daha iyi durumda, daha olumlu, daha mutlu/memnun ve yaşam koşullarının geliştirilmesi bağlamında daha 'talepkar' dır. İki alt grup arasında görülen bu kesin farklılığın, iki farklı semtin geliştirdiği/sunduğu farklı sosyo-kültürel ortamlar kadar, bu farklı ortamların farklı nüfus kesimi için 'çekim merkezleri' olması ile ilgili olduğu, iki alt grup arasındaki farklılıkta belirleyici etmenin 'eğitim düzeyi' olduğu görülmektedir, Gözlem ve 252 izlenimlerle de desteklenen veriler ve sonuçlar, araştırmanın ana hipotezlerinin test edilmesi ve değerlendirmesinde yeterli desteği oluşturmaktadır: Aynı kentsel kültür içinde yaşayan fakat farklı sosyo-kültürel altyapıdan gelen yaşlıların farklı uyum ve yaşam mekanizmaları geliştirdiği, eğitim ve statüsü düşük yaşlıların yaşam uyum ve doyumunun daha zor ve sorunlu olduğu, kaynaklan yönünden kendini daha bağımsız hisseden yaşlının daha uyumlu ve mutlu olduğu görülmektedir. Çalışma sonuçlarının, genel olarak sosyal bilimlerde, özelde de sosyal antroploloji alanında önemli bir bilgi boşluğunu doldurduğu, 'yaşlılık' konusunda birçok sosyo-kültürel değişkenin önemi ve değerini ortaya koyduğu düşünülmektedir. Uygulamada bu sonuçların, nüfusunda yaşlı oranı giderek artmaya başlayan ve hızlı kentleşme aşamasında olan Türkiye'de yaşlılık olgusunun anlaşılması ve yaşlılar için gerekli hizmetlerin geliştirilmesine pratik katkılar sağlayacağı umulmaktadır.