turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Turkey's position within the global climate change regime in the context of its accession to the European Union

Son yıllarda uluslararası gündeme hızla giren iklim değişikliği sorununun önümüzdeki yıllarda da ülkelerin gündeminde üst sıralarda yer alması beklenmektedir. Bu tez, küresel iklim değişikliği konusunda son yıllarda artarak devam eden uluslararası işbirliği sürecini ve bu işbirliği sonucunda ortaya çıkan küresel iklim değişikliği rejiminin oluşumunu tarihi bir perspektifle günümüze kadar incelemekte ve 2012 sonrası döneme yönelik gelişmelere dair öngörülerde bulunmaktadır. Bu genel çerçeve içerisinde, tezin amacı Türkiye'nin bu rejim içerisindeki yerini inceledikten sonra, 2012 sonrası dönemde gelişerek devam etmesi beklenen rejimin içinde daha aktif bir şekilde bulunmasının gerekliliğini ve önemini belirtmektir. Türkiye Kyoto Protokol'üne değil de, henüz sadece Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Sözleşmesi'ne taraf olduğundan, ancak 2004 yılından itibaren bu rejimin içerisinde pasif bir konumda yer alabilmiştir. Halbuki, Türkiye'nin 2012 sonrası dönemde, küresel iklim değişikliği rejiminin içerisinde daha etkin bir şekilde yer alması Türkiye'nin yararına olacaktır. Bu sebeple, Türkiye bir an evvel özel şartlarını ve durumunu müzakere ederek Kyoto Protokol'ünü imzalamalı ve 2012 sonrası dönem için gerçekleşmekte olan pazarlık sürecine dahil olmalıdır. Diğer taraftan, Amerika'nın Kyoto Protokol'ünden çekilmesi sonrasında, Avrupa Birliği küresel iklim değişikliği müzakerelerinde liderlik konumunu üstlenmiştir. Bu doğrultuda, Birlik olarak sera gazları salınımlarını azaltmaya yönelik çok ciddi hedefler koymuş, kararlar almıştır. Bu hedefler ve bunlarla bağlantılı politikaları kapsayan mevzuat, yeni üyeler de dahil olmak üzere, tüm üyelerce kabul edilip, uygulanmaktadır. Avrupa Birliği ile katılım müzakereleri sürmekte olan Türkiye'nin bu mevzuata uyum sağlaması katılım için bir önkoşuldur. Bu şartlar altında, bu tez Türkiye'nin özel şartlarını müzakere ederek bir an önce küresel iklim değişikliği rejimi içerisindeki aktif yerini almasının hem sürdürülebilir kalkınması ve hem de Avrupa Birliği ile olan ilişkileri çerçevesinde kaçınılmaz olduğunu savunmaktadır.
Dynamics of the Russian foreign policy between 2000-2019: Nuclear energy as a foreign policy tool in the case of Turkey

Bu tez, özellikle nükleer enerjinin sivil yönüne ve nükleer enerjinin Rusya'nın Türkiye ile ilişkilerini nasıl şekillendirdiğine odaklanarak, 2000- 2019 yılları arasındaki Rus dış politikasının dinamiklerini incelemektedir. Bu tezin amacı, nükleer enerjinin bir dış politika aracı olarak rolünü ve önemini Türkiye örneğinden yola çıkarak açıklığa kavuşturmaktır. Bu nedenle, Rusya'nın nükleer enerji politikası ayrıntılı olarak incelenmiştir. Bu tez, nükleer güç santrallerinin sivil amaçlarla pazarlanmasının yalnızca Rusya ekonomisine katkı sağlamakla kalmayıp, aynı zamanda Rusya'nın nükleer reaktörlerin satıldığı veya diğer nükleer ürün ve hizmetlerinin tedarik edildiği yerler üzerindeki etkisini ve gücünü de arttırdığını savunuyor. Bu çalışma bilhassa, NGS ihracatının Türkiye'deki Rus dış politika dinamikleri üzerindeki etkisinin boyutunu incelemektedir. Bu bağlamda ilk olarak, Rusya'nın nükleer statüsü hakkında kısa bir tarihsel arka plan bilgisi ve Putin'in başkanlığı sırasında nükleer enerjinin dış politika aracı olarak kullanılması ele alınmaktadır. Daha sonrasında, Rusya'nın Türkiye'ye yönelik nükleer enerji politikaları ve bu politikaların Türkiye'deki Rus dış politika dinamikleri üzerindeki etkileri açıklanmaktadır. Bu araştırma sonunda Türkiye'nin, Akkuyu NGS projesinin tamamlanması ile beraber, Rusya ile olan dış politika dinamiklerinde Moskova'nın tahakkümü altına gireceği ortaya çıkmıştır. Bu egemenliğin bir sonucu olarak, Türkiye'nin dış politika seçeneklerinde egemenliği azalacak ve ülke Rusya'yı memnun etmeyecek adımlar attığında Moskova'dan gelecek baskıyı üzerinde hissedecektir. Rusça, İngilizce ve Türkçe basılmış olan kitaplar, makaleler ve gazetelerin yanı sıra ilgili resmi internet sitelerinden de yararlanılan bu çalışmada kullanılan temel yöntem nicel analizdir.
Globalization, global labor movement and transnational solidarity campaigns:A comparative analysis of three solidarity campaigns in Turkey

Küreselleşme emeğin haklarını çok çeşitli boyutlarda tehdit etmektedir. Bu politikalar işsizliğin ve eşitsizliğin artması pahasına, işçi haklarını arka plana iterek ve finansal kriz riskini göze alarak uygulanmaktadır. Neo-liberal politikaların etkilerini aza indirme amacıyla küresel işçi sendikaları emekten yana sivil toplum örgütleriyle beraber kampanyalar düzenleyerek Ulusötesi Şirketleri temel işçi haklarına saygı göstermeye zorlamaktadır. Bu kampanyaların bir kısmı yerel ve küresel sendikalar asında ulus ötesi dayanışmayı geliştirerek başarı kazanabilmekte ve Ulusötesi Şirketleri anlaşma imzalamaya ikna edebilmektedir. Küresel Emek Hareketi uluslararası örgütler nezdinde lobi ve kampanyalarla küreselleşmeyi demokratikleşmek için de çaba göstermektedir. Tüm bu çabalar küreselleşme sürecinde zayıflayan küresel emek hareketinin yeniden gelişimine hizmet etme amacıyladır. Bu tez yakın dönemde yerel emek hareketinin küresel işçi hareketiyle işbirliği içinde gelişme göstermesini ele almaktadır. Bu işbirliği, emek haklarını yok sayan Ulusötesi Şirketlere karşı çıkmak için yeni stratejileri uygulamak için koşulları olgunlaştırmaktadır. Bu tezde Türkiye'de işçilerin Ulusötesi Şirketlerin tedarik zincirlerinde örgütlenme çalışmalarını desteklemek için örgütlenen üç ulusötesi dayanışma kampanyası incelenmektedir. Bunlar taşımacılık sektöründe UPS Türkiye Kampanyası (2010-2011), tekstil sektöründe DESA Kampanyası (2008-2009) ve kimya sektöründe Novamed Kampanyasıdır. (2005-2006) Bu kampanyalar temel taleplerine ulaşmalarına karşın kampanya sonrası dönemde değişen sonuçlardan ötürü farklılıklar göstermektedir. Bu farklılıklar yerel sendikanın toplu sözleşme hakkını yitirmesinden toplu sözleşme imzalamasına kadar değişim göstermektedir. Bu tez, yerel mücadele ile ulusötesi dayanışma kampanyasının birleşmesi halinde yasal engelleri ve işverenlerin sendika karşıtlığını aşabileceğini savunmaktadır. Ayrıca kampanyaların stratejilerini ve kapasitelerini ele alarak dinamiklerini çeşitli açılardan incelemektedir.
Avrupa Birliği'nin güncel Güney Kafkasya politikası ve Türkiye

tezde AB'nin Güncel Güney Kafkasya Politikası ve bu politikanın Türkiye-AB ilişkilerine yansımaları incelenmiştir. Tezde zaman açısından bir sınırlamaya gidilerek 1992- 2006 yılları arasındaki gelişmeler ele alınmıştır. Bununla beraber, konuyla bağlantılı hallerde yaşanan gelişmelerin tarihsel kökenleri de incelemeye dahil edilmiştir. Tezde genel olarak, Güney Kafkasya bölgesinin 1990 sonraki süreçte yaşanan küresel gelişmeler ile öne çıktığı, bölgenin uluslararası bir mücadele alanınadönüştüğünden hareketle AB'nin Güney Kafkasya bölgesine bakışı, bu yöndekigirişimleri ve bu durumun AB-Türkiye ilişkilerini nasıl etkilediği ve etkileyeceği ele alınmıştır. Teze üç aşamalı bir giriş bölümü ile giriş yapılmış, böylece bir araştırma zemini oluşturulmaya çalışılmıştır. Ardından Güney Kafkasya ülkeleri hakkında bilgi verilmiş, bölgeyi öne çıkaran sorun alanlarına değinilmiş, Kafkasya üzerindeki küresel mücadele incelenmiştir. kinci bölümde AB'nin Komşuluk Politikası açıklanmış ardından AB'nin Komşuluk Politikası'nda Güney Kafkasya ve AB'nin Güney Kafkasya Politikası'nınpolitik, ekonomik ve güvenlik boyutları incelenmiştir. Son olarak AB'nin Güney Kafkasya politikasının küresel Kafkasya mücadelesi ile bağlantısı ve Türkiye'nin bu süreçteki yeri, AB-Türkiye ilişkilerinde Güney Kafkasya faktörü ele alınmıştır. Kafkasya pek çok açıdan önemli bir bölgedir ve Soğuk Savaş sonrası gelişmeler bölgenin önemini arttırmaktadır. Kafkasya'nın kuzeyi Rusya Federasyonu içerisinde olduğu için temel mücadele Güney Kafkasya üzerinde cereyan etmektedir. AB ve Türkiye de bölgeye ilgi duyan iki aktördür. Yaşanacak gelişmeler Güney Kafkasya'yı olduğu kadar, AB-Türkiye ilişkilerini de etkileyecektir. Bu ilişkiler ise AB'nin Ermeni faktörü üzerindeki tutumu ve Türkiye'ye samimi yaklaşımlarınabağlıdır.
İsrail'de güvenlik: Ulus-devlet saplantısı ve Filistin meselesine yansımaları

İsrail'de toplumsal yapılar ve ilişkiler, ulus-devlet saplantısı altında ve güvenliğin fasit dairesi çerçevesinde kurgulanmıştır. Bu çalışma bir yandan bu veriyi sınayacak, diğer yandan da bu veriden hareketle, İsrail'de 1967 Savaşı'nın sonuçlarının ortaya çıkarttığı sorunların, bu sorunların çözümünün ulus-devletli olma halinin sınırları içerisinde aranması nedeniyle devam etmekte olduğunu iddia edecektir. Ulus-devlet saplantısı, İsrail'de, sürekli olarak güvensizlik yaratarak, Yahudi ve Arapları bu güvensizlikten beslenen bir çıkmaza, üvenliğin fasit dairesine hapsetmektedir. Tez, üvenliği ancak Yahudi ulus-devleti içerisinde gerçekleştirilebilecek bir amaç olarak gören, tam da bu yüzden güvenlik yerine güvensizlik yaratan Siyonist ideoloji ve tarih anlatısını, Yahudilerin tarihlerinin uzun, orta ve kısa erimli kesitleri içinde test edecektir. Bu bağlamda, ulus-devlet saplantısının tarihsel-sosyolojik oluşum süreci ele alınacak, bu saplantının devletli olma hali, üvenliğin fasit dairesi ve siyasal ilahiyat ile olan ilişkisi irdelenecek ve 20. yüzyılda Filistin'i İsrail haline getirmeye çalışırken yol açtığı tahribata dikkat çekilecektir.
Secularization and international relations theory: the case of Turkey

Geleneksel realist ve yapısallcı uluslararası ilişkiler yaklaşımları statik verilenler olarak laikleşme varsayımı'nda bulunmuşlar ve devletlerin nasıl 'laik' olarak inşa edildiklerini araştırmamışlardır. Devletlerin laikleşmeyi benimsemesi ülkenin iç ortamına göre değişiklik göstermekte ve dinin yeniden inşası ile gerginlikler yaramaktadır. Türkiye bağlamında yeni bir siyaset ve apolitik dini alanın inşası Türkiye milli devletinin kurulmasında temel unsurlar olmuşlardır. Ancak bu yeniden inşa devletteki müslüman olmayan unsurların aleyhine olmuş, dini farklılıklar milliyet farklılığı olarak ortaya konmuştur. Bu çalışmanın amacı laikleşmeyi yorumlamak, Türkiye devleti içindeki gelişimini takip etmek ve devletteki müsülman olmayanlara etkilerini belirlemek ve konstruktivist bir çerçeve örnermektir.
Yumuşak güç bağlamında Türkiye'nin yapmış olduğu dış yardımlar: TİKA, Kızılay, Afad ve Yee örneği

Türkiye, Soğuk Savaş sonrası uluslararası konjonktürde meydana gelen değişiklikler neticesinde dış politikasında olduğu gibi dış yardım konseptinde de çok yönlü ve aktif bir politika izlemeye başlamıştır. Çalışmada öncelikle kısaca güç ve yumuşak güç kavramlarına ilişkin bilgilendirmeler yapılmaktadır. Dış yardım kavramının tanımı, kapsamı ve tarihsel süreç içerisindeki gelişimi ele alınırken aynı zamanda da dış yardımların hangi amaçlar ile yapıldığı, alıcı ülkeler tarafından nasıl karşılandığı gibi sorulara da cevap aranmaktadır. Ardından yumuşak güç ve dış yardımlar arasındaki ilişki değerlendirilerek açıklanmaktadır. Bir yumuşak güç aracı olan dış yardımlar kronolojik bir bütünlük içinde Osmanlı'dan günümüze değin çeşitli örnekler ışığında ele alınmaktadır. Son tahlil de dış yardımların etki ve önemini ortaya koymak adına Türk Dış Politikasında yaşanan gelişmeler ve Türkiye'nin yumuşak güç kaynağı olan kurum ve kuruluşlarına da değinilmektedir.
İran dış politikasında Mahmut Ahmedinejad dönemi (2005-2012)

Bu tez çalışması İran'da Mahmut Ahmedinejad'ın Cumhurbaşkanı olduğu iki dönem boyunca izlenen dış politikayı incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışma sonuç haricinde beş bölümden oluşmaktadır. Birinci bölüm girişe ayrılmış, ikinci bölümde ise İran İslam Devrimi sonrası İran dış politikasının temellerinin anlaşılması amacıyla tarihsel süreç ele alınmıştır. Üçüncü bölümde; İran dış politikasında değişim rüzgarının hissedildiği Ahmedinejad iktidarı ile birlikte nükleer faaliyetlere devam edilmesi kararıyla başlayan süreçte yaşanan politik gelişmeler ele alınmış ve İran'ın bölgesel politikasına değinilmiştir. Dördüncü bölümde, Ahmedinejad iktidarının ikinci dönemi ele alınarak, Birleşmiş Milletler Güvenlik konseyi yaptırımlarına maruz kalan Tahran yönetiminin müttefik arayışı irdelenmiştir. Beşinci bölümde ise Mahmut Ahmedinejad döneminin genel değerlendirmesi yapılmış ve Arap Baharının İran'a etkisi üzerinde durulmuştur. Ayrıca İran'a uygulanan yaptırımların etkileri ve nükleer programın halihazırdaki durumu veriler ışığında anlaşılmaya çalışılarak, Türkiye'nin müzakere sürecine etkisi ortaya konmuştur. Sonuç bölümünde ise genel bir değerlendirme yapılarak, bölgesel güç olma yolunda konumunu pekiştiren İran'ın nükleer güce sahip olması senaryosunun, bölgede ve özellikle Türkiye üzerinde olası etkileri ortaya konarak tüm dünya dış politikasını ilgilendirebilecek bu önemli komşu ülkenin iyi analiz edilmesinin gerekliliği üzerinde durulmuştur. Bu çalışma eldeki güncel veriler ışığında dönemsel bir inceleme ile farklı bir bakış açısı oluşturmaya çalışmaktadır
Public diplomacy practices of American presidents towards the İslamic world after 9/11

Bu tez çalışması Amerika Birleşik Devletleri'nin kamu diplomasisi faaliyetlerini başlıca 11 Eylül 2001 terör saldırıları sonrasındaki döneme odaklanarak incelemektedir. Kamu diplomasisini ilk oluşturan ve en iyi uygulayan devlet olarak ABD, terörle mücadele stratejisinde de, askeri gücünün yanı sıra, ulusal gücünün en önemli unsurlardan birisi olarak gördüğü, yumuşak gücünü de devreye sokmak istemiştir. ABD, bu çerçevede Sovyetler Birliği'nin dağılmasını takiben Soğuk Savaşın sona ermesi ile artık ihtiyaç duymayacağını düşündüğü kamu diplomasisi faaliyetlerini bu kez terörle mücadele konusunda yeniden tasarlamaya ve kurumsallaştırmaya çalışmıştır. Bu tezde incelenen araştırma sorusu, ABD'nin terörle mücadele strateji çerçevesinde kullanmakta olduğu askeri gücünün yanı sıra, kamu diplomasisinin ana unsurunu oluşturan kalpleri ve zihinleri kazanmak olarak özetlenebilecek yumuşak gücünü arttırmak amacıyla yürüttüğü politikaların başarılı olup olmadığıdır. Bu çerçevede, 11 Eylül 2001 tarihinden bu yana farklı Amerikan Başkanları döneminde yürütülen kamu diplomasisi politikaları incelenmiştir. Çalışmanın sonucunda ise, farklı yönetimler sırasında olumlu adımlar atılmakla birlikte, özellikle nüfusunun çoğunluğu Müslüman olan ülkelerde olumsuz düşüncelerin kaynağını ve hitap ettiği halkların özelliklerini göz ardı ettiği için ABD'nin imajını geliştirmek konusunda uyguladığı kamu diplomasisi stratejilerinin başarısız olduğu görülmektedir.
Türkiye-Avrupa Birliği Katılım Müzakereleri Sürecinde Bölgesel Politikalar

Birliği katılım müzakereleri resmi olarak 3 Ekim 2005 tarihinde başlatılmıştır. Katılım müzakereleri AB'nin Türkiye'ye adil yaklaşmadığıiddialarıyla gölgelenmiştir. Bu dönemde eleştirilerin odağı, Türkiye için katılım müzakerelerinin ilke ve esaslarının belirleyen Müzakere Çerçeve Belgesi olmuştur. Tez çalışması Türkiye için Müzakere Çerçeve Belgesi'ni analiz ederken belgenin 12. maddesinin içeriğine yoğunlaşmaktadır. Söz konusu maddede AB Komisyonu'nun, Türkiye'nin katılım antlaşması ile ilgili olarak kişilerin serbest dolaşımı, yapısall politikalar ve tarım gibi alanlardaki önerilerine geçiş süresi tedbirleri dahil edebileceği belirtilmiştir. Bu bağlamda araştırma sorusunu katılım müzakerelerikapsamında Bölgesel Politika ve Yapısal Araçların Koordinasyonu başlığı altında Türkiye'nin nelerle karşılaşabileceği oluşturmaktadır. Önceki genişleme süreçlerinin incelenmesini takiben tez çalışmasında varılan sonuç; Türkiye'nin yapısall politikaaraçlarından, dolayısıyla AB Bölgesel Politikası'nın araçları olan Yapısal Fonlar ve Uyum Fonu'ndan, hariç bırakılmasının Türkiye aleyhine bir ayrımcılık olacağı, böyle bir durumun Türkiye için üyeliğin fayda ve anlamını büyük ölçüde sınırlayacağıdır. Bu sınırlamanın ne anlama geldiğini ortaya koymak için AB Bölgesel Politikası'nınamaçları, araçları, gelişimi ve önemi çalışma içinde özetlenmiştir. Türkiye'ninnelerle karşılaşabileceğine ışık tutmak üzere üçüncü ve beşinci AB genişleme süreçleri ve katılım müzakereleri ele alınarak diğer ülkelerin deneyimleri ve aldıklarıgeçiş düzenlemeleri incelenmiştir. Türkiye'nin kendi mevzuat ve işleyişini ABiimüktesebatının Bölgesel Politika ve Yapısal Araçların Koordinasyonu ile ilgilifaslına uyumlaştırmak konusunda ne durumda olduğu analiz edilmiştir. Bu suretleTürkiye'nin 12. madde kapsamında yapısall politika araçlarından hariç bırakılmamakiçin atması gereken adımlar vurgulanmıştır.
Uluslararası ilişkilerde hegemonya, yumuşak güç, algı yönetimi: Amerika Birleşik Devletleri örneği

Bu çalışma Amerikalı teorisyen Joseph Nye'nin ortaya koymuş olduğu 'Yumuşak Güç' kavramının, Amerikan hegemonyasının düşüşe geçtiği tezine karşı, realist bir yaklaşımla, hegemonya krizlerini çözümlemek amacı ile kodifiye edildiğini saptama amacı taşımaktadır. Bu amaç doğrultusunda konuya, epistemolojik/ontolojik tartışmalar eşliğinde yaklaşılmış; eleştirel ekolün önemli isimlerinden olan Robert Cox'un 'her teori biri ve bir amaç içindir' prensibi doğrultusunda hareket edilmiştir. Bunu yapmaktaki asıl amacımız, üzerinde hegemonya oluşturulmaya çalışılan bireyler, toplumlar, devletler, bölgesel sistemler için rasyonel tercihin bu teorinin eleştirisinden geçtiğine olan inancımızdır. Bu kapsamda yerli ve yabancı literatür incelenmiştir. Yerli literatürde kavrama ilişkin eleştirel bir bakış açısına rastlanamamıştır. Yabancı literatürde ise kavramın eksikliklerinin ifade edildiği çalışmalar mevcut olmakla beraber teoriye ilişkin amaç-sonuç bağlamında eleştirel bir okumanın olmadığı görülmüştür. Sonuç olarak çalışmanın sonunda iki temel tespit söz konusu olmuştur. Bunlardan ilki Joseph Nye'nin ortaya koymuş olduğu çözümleme, sistem çok kutuplu bir yapıya evrilirken, Amerikan hegemonyasının nasıl bir strateji izlemesi gerektiğine ilişkin bir çözümleme olduğudur. İkinci tespit ise yumuşak güç politikalarının, Amerikan dış politikası kapsamında radikal bir değişiklik manasında okunmaması gerektiğine ilişkindir. Amerikan dış politikasının, her dönemde pragmatik bir anlayış ile çok boyutlu bir düzlemde yürütüldüğü, bu kapsamda yumuşak gücün aktif kullanımının algı yönetimine tekabül ettiği tespit edilmiştir. Daha net bir ifade ile Amerikan hegemonyası için yumuşak güç politikaları olumluyu öne çıkarma, olumsuzu ise algı yönetimi taktikleri uygulayarak yumuşatma, olumlu gösterme, amacı taşımaktadır.
A Divisive history: Serb, Croat and Bosniak nationalism in post-war Bosnia and Herzegovina history textbooks

Bölücü bir Tarih: Savaş Sonrası Bosna-Hersek'teki Tarih Kitaplarında Sırp, Hırvat ve Boşnak Milliyetçiliği Bu tezin konusunun ait olduğu dönem ve coğrafya komünizm sonrası Doğu Avrupa, daha kesin bir tabirle savaş sonrası Bosna-Hersek'tir. Bu zaman ve yer, 20. yüzyılın en büyük sürprizlerinden birine - milliyetçiliğin yeniden canlanmasının - ev sahipliği yapmıştır. Tezim, Bosna-Hersek devletinin içindeki Sırp, Hırvat ve Boşnak milliyetçiliğini, diskurlarını geliştirme yollarını ve birbirlerine olan etkilerini, Bosna devletinin birlik ve kimliğine olan olası etkilerine bakarak analiz etmektedir. İncelemem için Bosna-Hersek'te ilk ve orta dereceli okullarda kullanılan tarih kitaplarını seçtim. Bosna-Hersek eğitim sisteminin Sırp, Hırvat ve Boşnak etki alanları arasında bölünmüş olması, üç milliyetçi diskurun gelişimini ve içinde bulundurduğu fikirleri milli tarih sunuşlarına göre analiz etmemi sağladı. Milliyetçi diskurlar, Doğu Avrupa milliyetçiliği bağlamında ve Chatterjee'nin ideolojik süzgeç kavramı ile Smith'in etno-milliyetçilik teorileri yardımıyla değerlendirildi. Bu üç milliyetçilik arasında bulunan benzerlik ve farklılıklara yoğunlaştım. Bosna-Hersek'teki milliyetçilik diskurlarının, farklılık gösteren ulusal çıkarlara göre, üç farklı milliyeti kültürel ve bölgesel olarak tanımlamak için ortak bir tarih kullandıkları gösterilmiştir. Çok benzer yöntemler ve aynı gerçeklere dayanan malzemeler kullanmalarına rağmen karşılıklı olarak çelişkili sonuçlar ortaya çıkmıştır. Bosna-Hersek'te aynı zamanda ortaya çıkan kutuplaşan farklılıklar, birleşmiş bir Bosna-Hersek devletinin gelişiminde ve korunmasında engel teşkil etmektedir.
Differing conceptualizations - overlapping policies: A comparison of Bush and Obama doctrines

Bu çalışmanın amacı, George W. Bush ve Barack H. Obama dönemi Ulusal Güvenlik Belgelerini ve dış politika uygulamalarını karşılaştırmaktır. Bunu yaparken de iki başkanın güvenlik ve politika tercihlerindeki farklılaşma ve benzeşmeler aranacaktır. Çalışmanın temel sorusu, neden bazı hükümetlerin güvenlik kavramsallaştırmasının ayrıştığı ancak aynı konularda politikaların örtüştüğüdür. Bu soruya yanıt bulmak amacıyla güvenlik kavramının tanımının zaman içerisinde nasıl değişiklik gösterdiği, literatüre referanslar verilerek açıklanmaya çalışılmıştır. Bu çaba aynı zamanda Bush ve Obama'nın neden güvenlik kavramının tanımlanmasında farklılaşırlarken aynı tehditlerle mücadelede benzeştiklerini de göstermeye yardımcı olacaktır.
Soğuk savaş sonrası uluslararası güvenlik teorileri ekseninde Rusya'nın Kafkasya politikaları (1991-2016)

Kafkasya; Asya'dan Avrupa'ya, Avrupa'dan Asya'ya doğru açılan bir köprü olmasının yanında stratejik önemi çok yüksek bir bölgedir. Bu önemi sebebiyle bölge geçmişşten günümüze kadar süregelen güvenlik sorunları ile karşı karşıya kalmış ve birçok kavim tarafından dönemsel olarak istilaya uğramıştır. Böylelikle Kafkasya hem 112 etnik çeşitliliğin hayat bulduğu bir alan, hem de kendine özgü kültürel çeşitliliğin oluştuğu bir bölge haline gelmiştir. Ayrıca, Kafkasya sahip olduğu yeraltı ve yerüstü zenginlikleri özellikle petrol ve doğalgaz gibi enerji kaynakları sebebiyle trendi daha da yüksek bir konumdadır. Kafkasya XII. yüzyıldan beri Rusya İmparatorluğu'nun egemenliği altında kalmıştır. I. Dünya Savaşı neticesinde Rus İmparatorluğu yerini SSCB'ye bırakmış ve 1991'de SSCB'nin dağılması üzerine sisteme giren Rusya Federasyonu Kafkasya'yı arka bahçesi olarak görmüştür. RF kurulduğu ilk yıllarda Kafkasya'da yaşanan savaşlara/sorunlara rağmen Kafkas bölgesi halen Rus kontrolündedir. Bu bağlamda, Kafkasya'da yaşanan sorunlar sadece dış ya da uluslararası bir sorun değil aynı zamanda RF'nin bir iç sorunu haline gelmiştir. RF'nin hayata geçirdiği Bağımsız Devletler Topluluğu, Şangay İşbirliği Örgütü, Avrasyacılık akımı ve buna bağlı olarak da Avrasya Ekonomi Topluluğu ile Kafkasya, Ruslar tarafından kontrol edilmeye çalışılmaktadır. Bundan dolayı RF Kafkasya'ya hakim olmak için realist, liberal ve pragmatik teoriler başta olmak üzere birçok uluslararası güvenlik politikası uygulamaktadır. Bu çalışmada, Avrasyacı politikaları olan Rusya'nın Kafkasya ve Kafkasya'da yer alan devlet ya da özerk yapıların Atlantikçi ya da Batılı olmasını engelleyerek, bölgede hakim devlet konumuna gelmesi ve bunu da kendi ulusal güvenlik perspektifi ile nasıl gerçekleştirdiği incelenmiştir.