turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Securitization of democratization: The case study of Georgia after Rose Revolution

Sovyetler Birliği'nin dağılması sonrasında ortaya çıkan ülkeler arasında demokratikleşme sürecinde başarı gösteren ender örneklerden biri Gürcistan'dır. 2003 Gül Devrimi sonrası başlayan Gürcistan demokratikleşme süreci, dünya siyasetinde siyasi değişimin doğasını anlayabilmek için çok önemlidir. Yeni bir konsept olan demokrasinin güvenlikleştirilmesi, bu süreçte ortaya çıkmış olup bu tezin temel kavramını oluşturmaktadır. 11 Eylül saldırıları sonrası ortaya çıkan ABD'nin makro- güvenlikleştirme girişimi Gürcistan gibi ülkelerde mikro düzeyde etkiler yaratmıştır. Gül Devrimi sonrası Gürcistan'da gerçekleşen siyasi dönüşüm süreci demokratikleşmenin güvenlikleştirilmesi açısından en önde gelen örneklerden birini oluşturmaktadır. Demokratikleşmenin güvenlikleştirilmesi, inşa edilmiş tehdit ile baş edebilmek için her türlü yöntemin kullanılmasına yol açan demokratikleşmeye karşı tehdidin söylemsel inşası anlamına gelmektedir. Gürcistan demokratikleşmesi üzerindeki harici ve dahili gerilimler aşırı bir güvenlikleştirmeye yol açmış ve Rusya gibi farklı dinleyicilerin eklenmesi ile süreç yeni bir güvenlik ikilemine evirilmiştir. Başka bir değişle, ABD'nin demokratikleşme desteği ile Gürcistan'ın demokratikleşme isteği, Rusya tarafından bir tehdit olarak yorumlanmaya başlamıştır. Bu tez ilk olarak yeni bir konsept olan demokratikleşmenin güvenlikleştirilmesine değinecektir ve bu sayede uluslararası ilişkilerin iki alt alanına güvenlik ve demokrasi çalışmalarına katkıda bulanacaktır. Bunun yanı sıra, bu yeni konsept, güvenlik demokrasi ilişkisinde, ulusal ve uluslararası düzeydeki iç içe geçmişş ilişkiyi göstermek adına da önemli katkıda bulunacaktır. Güvenlikleştirmenin bu yeni referans öğesi demokratikleşme aynı zamanda Kopenhag Okulu tarafından çok değinilmemiş olan, güvenlikleştirmenin sonuçlarını ortaya koymaya da yardımcı olacaktır. Bu çerçevede, bu tezin ikinci kısmında Gürcistan örnek olay çalışması demokrasinin güvenlikleştirilmesi perspektifinden incelenecektir. Tüm dünyada son dönemde, demokratikleşme sürecinin gerilemeye başlaması nedeniyle bu yaklaşım önem arz etmektedir. Devletlerin demokratikleşmesi önündeki engellerin daha geniş bir perspektiften incelenmesi uluslararası toplumun demokratikleşme çabalarına da katkı sağlayacaktır.
Dağılma döneminde Osmanlı dış politikası

Bu çalışmada, Osmanlı Devleti'ni dağılma sürecine götüren diplomatik faaliyetler üzerinde durulmuştur. Osmanlı'nın Kuruluş döneminden, dağılma dönemine kadar gerçekleştirdiği elçilik faaliyetleri izah edilmeye çalışılmıştır. Osmanlı'nın 1793 yılına kadar izlediği diplomatik faaliyetler ile 1793 sonrası uyguladığı diplomatik faaliyetler birbirinden farklılık gösterdiği tespit edilmiştir. Bunun nedeni ise 1793 yılına kadar Osmanlı Devleti, gücüne ve geleneklerine güvenen bir devlet olması ve bunun yanı sıra dini inancına göre Hıristiyan ülkelerle uzun süre kalamayacağı düşüncesi idi. Osmanlı Devleti, Avrupa'ya 1793 yılına kadar gerekli gördüğünde elçi göndermiştir. Fakat gönderilen elçilerin birçoğu diplomat olarak hem bilgisiz hem de yabancı dili zayıf kişilerdi. Bu durumun, 1793 sonrası değişmeye başladığı gözlemlenmiştir. Bu tarihten itibaren, Osmanlı, Avrupa karşısında zayıfladığını anlamış ve buna göre diplomatik faaliyetlerinde değişiklikte bulunmuştur. Bunun neticesini, III. Selim döneminde açılan ilk ikamet elçiliklerimizde görebiliriz. II. Mahmud döneminde ise modernleştirilen Tercüme odası ve Reisülküttablık müessesesinin Hariciye Nezaretine dönüşmesi de diplomatik alanda gerçekleştirilmiş olan modernleşme faaliyetlerinin bir sonucudur. Fakat, Osmanlı Devleti diplomatik faaliyetlerini geç başlatmasıyla Avrupa'nın gerisinde kalmış ve sonuç olarak bu durum, Osmanlı'yı dağılma sürecine girmeye zorunlu bırakmıştır.
Uluslararası ilişkiler sosyolojisi: Yapı- amil tartışması

Son yıllarda göze çarpan sosyoloji- uluslararası ilişkiler yakınlaşmasının en açık örneklerinden birisi Konstrüktivizmdir. Konstrüktivizm aktör ve yapı ilişkisine dair ontolojik varsayımlar üzerine kurulmuştur. Konstrüktivizm aktör - yapı konusundaki geleneksel bakış açılarını -bireyci ve holist- uzlaştıran ve sosyal gerçekliğin açıklanmasında yapı ve aktörün ontolojik olarak eşitliğini tanıyan bir anlayışı benimser. Disiplinde aktör- yapı tartışmasının ilk dalgası daha çok Waltz'ın yapısallcılığının eleştirileri üzerinden gelişmiştir. İkinci ve üçüncü dalga aktör- yapı tartışmaları ise post-yapısallcı ve Gramşiyan okumalardan oluşmaktadır. Uluslararası İlişkiler disiplininde aktör - yapı problemi analiz düzeyi meselesi ile indirgemeci- sistemci teoriler tartışmalarıyla iç içe geçmişş durumdadır. Bu iki mesele daha çok metodolojik ve epistemolojik sorunlardır ve aktör- yapı tartışmasının uluslararası ilişkilerdeki ilk formları olarak değerlendirilebilir. Aktör - yapı tartışması ise temelde ontolojik bir problemdir ve disiplindeki mevcut tartışmalara 1980 sonrası dönemde eklemlenmiştir.
Avrupa Birliği ülkelerin askeri yargı sistemleri ile Türk askeri yargı sisteminin karşılaştırılması ve uyumu

Askeri yargı, düzenli orduların kurulması ile ortaya çıkmıştır. Askeri yargının varlığı ve gerekliliği orduların varlığı ile izah olunur. Askeri yargı sadece ülkemize özgü bir kurum değildir. Birçok ülkenin kendine özgü bir askeri yargısı vardır. Orduların kendine özgü var olan hukuk düzeninin suçlarla ihlali halinde düzen ve disiplinin yeniden, adaletli bir şekilde süratle temini askeri ceza yargısının temel varlık sebebini oluşturmaktadır. Ayrıca birliklerin her zaman genel mahkemelerin olduğu yerlerde konuşlandırılmış olmamaları, sadece askerlik hizmetlerinin niteliğinden kaynaklanan suçların varlığı, savaş halinde genel mahkemelerin çalışamaz hale gelmeleri de askeri ceza yargısının varlığının diğer gerekçeleridir. Askeri yargı bulunduğu ülkelerde anayasalarda veya yasalarda düzenlenmiştir ve genellikle özel bir yargı kolu olarak kabul edilmektedir. Askeri Ceza Hukukunun konusu Askeri Ceza Kanunu ile diğer askeri kanunlarda yazılı suçlarla bunların gerekli kıldığı müeyyidelerin incelenmesidir. Askeri Ceza Hukukunun da başlıca kaynağı kanundur. Askerlik hizmetinin gereklerine uygun bir askeri yargı anlayışına karşı olmak gereksizdir. Uyuşmazlık askeri mahkemelerin gerekliliği konusunda değil, askeri mahkemelerin görev alanlarının genişliği ile bu mahkemelerin yargı bağımsızlığı ilkesine uygun biçimde kurulup işletilmeleri konularında yoğunlaşmaktadır. Ülkemizde askeri yargı dayanağını anayasadan almaktadır. Anayasaya göre askeri yargı, askeri mahkemeler ve disiplin mahkemeleri tarafından yerine getirilmektedir. Ayrıca Askeri Yargıtay ve Askeri Yüksek İdare Mahkemesi de anayasal birer askeri yargı organıdır. Avrupa Birliği'ne üye ve aday ülkelerden bazılarında genel yargıdan ayrı bir askeri mahkeme teşkilatlan vardır. Diğerlerinde ise askerlerin görevleri ile ilgili suçlarına genel mahkemelerde bakılmaktadır. Ülkemizin askeri yargısı, bu ülkelerdeki örneklerine benzer yanları olmakla birlikte birçok yönden farklıdır. AB'ye uyum sürecinde ülkemiz askeri yargısında değişmesi gerekli birçok husus vardır.
Turkish-Iranian relations after 1990

1990'lann başındaki uluslararası ve bölgesel seviyedeki ve iki ülke içindeki gelişmeler Türk-İran ilişkilerini 1990 sonrası ayrıca incelemeyi kaçınılmaz kılmaktadır. Bu çalışma ilişkileri ikili konular, bölgesel konular ve ekonomik ilişkiler olmak üzere kategorize ederek inceler. Türk-İran ilişkileri çok yönlü bir yapıya sahiptir ve ilişkilerin seyrinde 1990'lar boyunca iniş ve çıkışlar görülmüştür. İlişkiler belirsiz bir zemin üzerinde devam etmiştir. Geleceğe baktığımızda bir tarafta işbirliği için güdüleyici sebepler mevcutken diğer tarafta engeller bulunmaktadır.
The role of United Nations Security Council on the solution of international problems after the post-Cold War period and reform debates in the United Nations

Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi üzerine geçmişşten günümüze bir yolculukyaptıran bu çalışma, Dünya'nın şahit olduğu iki büyük vahşet saçan savaşlarsonrasında, savaşa galip gelen Ülke'lerden başta ABD ve İngiltere olmak üzere, gelecekte yıkımlarla dolu üçüncü bir dünya savaşına maruz kalınmaması için, Uluslararası alanda, ulusların barış ve güvenliğinin sağlanması ve korunması adına Birleşmiş Milletler adının verildiği örgütü kurmuşlardır. Birleşmiş Milletler'in altı ana organından olan fakat kararlarının bağlayıcılığı noktasında tek ayrıcalıklı konuma sahip olan Güvenlik Konseyi daimi üyeleri: ABD, İngiltere, Fransa, Çin ve Rusya Ülke'lerinden oluşmaktadır. Bu çalışma Birleşmiş Milletler örgütü'nün yapısı, işleyişi ve işlevselliği hakkında bilgi verirken, aynı zamanda Soğuk Savaş dönemi sonrası, 2000'li yıllardan itibaren günümüze kadar, Güvenlik Konseyi'nin güvenliğin sağlanmasına yönelik sahip olduğu karar verme ve veto yetkisinden kaynaklı başarılı ve başarısız olunan durumları ortaya koyarak, kilit noktalar belirtilmeye çalışılmıştır. Daimi üyelerin en çok silah üretimi yapan Ülke'ler arasında yer alması, uluslararası çerçevede Birleşmiş Milletler'e olan güveni sorgulatmaya başlamıştır. Güvenlik Konseyi üyelerinin özellikle veto kullanımının neden olduğu başarısızlıkları ile uluslararası alanda prestij kaybederken, bazı kişi ve kurumların reform için öneri ve talepleriyle karşı karşıya kalmıştır. Her ne kadar Birleşmiş Milletler örgütü bu reformları gerçekleştirmek istese de, Güvenlik Konseyi üyeleri kendi çıkarları doğrultusunda birçok reform talebini reddetmektedir. Akademik olarak incelenen bu çalışma, neden bugün hala Güvenlik Konseyi'nin uluslararası alanda yaşanan problemlerin merkezi olarak görüldüğünü ve problemlerin aşılabilmesi için önerilen reform talepleri doğrultusunda, Güvenlik Konseyi'nin nasıl bir yol izlediğinideğerlendirmeye çalışmıştır.
1991 sonrası Türkiye-Azerbaycan ilişkileri

Bu tez çalışmasında ilk etapta, Azerbaycan'ın kısa tarihçesine değinilmiştir. Ardından 1980'li yılların sonunda Azerbaycan'ın bağımsızlık mücadelesinin başlamasından 2007 yılına kadar iki ülke arasında yaşanan ilişkiler ele alınmıştır. Çalışmanın temel amacı, Türkiye ve Azerbaycan arasındaki ilişkilere bilimsel açıklama getirmektir. Çalışmada, Ayaz Müttelibov, Ebulfez Elçibey, Haydar Aliyev ve oğlu İlham Aliyev dönemleri ayrıntılı olarak ele alınmıştır. İki ülke arasındaki ekonomik ilişkiler özellikle Bakü-Tiflis-Ceyhan Petrol Boru Hattı Projesi çerçevesinde işlenmiştir. Çalışmada Türkçe, Azerbaycan Türkçesi, İngilizce ve Rusça kaynaklardan ve zaman zaman da internet ortamından yararlanılmıştır. Ayrıca konu ile ilgili uzmanlarla birebir yapılan görüşmelerle çalışma zenginleştirilmiştir.
Türk dış politikasında Arnavutluk

Bu çalışmada, Balkanlar 1 in anahtar ülkesi Arnavutluk ve Türkiye ile ilişkileri, tarihi süreç içerisinde ele alınmıştır. Tez üç bölümden oluşmaktadır. Arnavutların tarih sahnesine çıkışlarından itibaren 1985 yılında Enver Hoca'nın ölümüne kadar geçen süre Giriş bölümünde özet olarak verilmiştir. Enver Hoca döneminde Arnavutluk sırayla; Yugoslavya, Sovyet Rusya ve Çin'e bağımlı kalmıştır. 1978'de Mao'nun ölümünden sonra bağımsız politika izlemeye başlamış ve demokratik ülkelerle ilişki kurmuştur. Birinci bölümde, Enver Hoca sonrası Arnavutluk ve demokrasiye geçiş süreci günümüze kadar anlatılmıştır. Bu dönemde; Doğu Avrupa ülkelerindeki gelişmeler Arnavutluk'u da etkilemiş ve demokratik reformlar yapılmıştır. 1992 seçimlerini Demokratik Parti'nin kazanmasıyla Arnavutluk siyasi hayatında yeni bir dönem başlamıştır. İkinci bölümde ise, Arnavutluk'ta iç-dış gelişmeler, dış politika ilkeleri ve diğer ülkelerle ilişkileri; ABD, Batı Avrupa, AB, Komşuları ile Müslüman Ülkeler ve İslami Kuruluşlarla olan ilişkileri başlıkları altında incelenmiştir. Son bölümde ise, Türkiye-Arnavutluk ilişkileri, tarihi süreç içinde siyasi, ticari ve askeri perspektifle ele alınmıştır. Türkiye'nin Balkan politikasının mihenk taşlarından olan Arnavutluk ile Milli Mücadele döneminde başlayan siyasi ilişkiler, Kral Zogo ve Atatürk Dönemi, II. Dünya Savaşı ve Enver Hoca sonrası ile Yakın Dönem ilişkileri başlıkları altında incelenmiştir. Çalışma sırasında geniş bir kaynak taraması yapılmıştır. Kütüphanelerin yanı sıra yazılı ve sözlü basın, Internet ve bu konuda çalışmış kişilerden yararlanılmıştır.
Ortadoğu denkleminde Turkiye-Suriye ilişkileri

Bu çalışma Suriye'nin dışişleri politikasını ve Türkiye ile olan ilişkilerini incelemektedir. Suriye'nin mevcut durumunu, halihazırdaki dış politikasını ve komşuları ile ilişkilerini anlayabilmek için ülke ile ilgili genel bilgilere haiz olunması ve tarihsel bir perspektiften bakılması gerekliliğine inanılmaktadır. Dolayısıyla bu çalışmada öncelikle ülke hakkında genel bilgiler verildikten sonra ilk çağlardan Osmanlı yönetimine uzanan daha sonrasında ise ülkenin Fransa'dan bağımsızlığını kazanması ve sonrasında Baas rejimini de içeren tarihsel arka plan tasvir edilecektir. Ortadoğu bölgesi uzun yıllar Osmanlı İmparatorluğu yönetiminde kaldıktan sonra, Avrupalı devletlerin sömürgesi durumuna düşmüş ve daha sonra ise keyfi olarak çizilmiş sınırlar sonucunda birçok yeni devlet türemiştir. Bunlardan biri de Suriye'dir. Komşuları ile çeşitli problemler yaşayan Suriye'nin Türkiye ile arasındaki temel uyuşmazlık noktaları; Hatay sorunu, Suriye'deki Türk nüfusun varlığı, su sorunu ve en önemlisi Suriye'nin Türkiye aleyhine teröre verdiği destektir. İki ülke arasında süregelen su sorunu da eklenince, Suriye yönetimi bölgedeki en güçlü ülke durumunda olan komşusu Türkiye'yi zayıf duruma düşürecek her türlü hareketi desteklemekte sakınca görmemiştir. Türkiye aleyhindeki faaliyetlerine tüm uyarı ve baskılara rağmen uzun yıllar devam etmiştir. Bu durum ancak 1998 yılındaki Türkiye'nin, bilhassa ordunun girişimi ile, bu durumun devamının iki ülke arasında savaşa neden olacağı uyarıları sonucunda, Suriye'nin geri adım atması ile kontrol altına alınabilmiştir. 1998 sonrası dönemde iki ülke ilişkilerinin daha sorunsuz bir seyir izlediği görülmektedir. Soğuk Savaş'ın sona ermesi ile ve Hafız Esad'ın yerine oğlu Beşar Esad'ın gelmesi sonucu kabuk değiştirmeye çalışan Suriye, ülkede birçok alanda reform çalışmalarına hız vermiştir fakat bunların yakın gelecekte başarıya ulaşacağını söylemek güçtür.
Soğuk savaş sonrası Rusya'nın Avrasya politikası

Avrasya'nin hakimiyetini elinde bulunduran SSCB'nin tarih sahnesindeki yeriniRusya'ya birakmasi ile birlikte, bu ülkenin bölge üzerinde etkinliginin ne oranda olacagi ve bölgeye yönelik nasil bir dis siyaset izleyecegi merak konusu olmustur. NATO'nun SSCB döneminde Dogu Blogu'nda yer alan ülkeleri bünyesine katarak, Dogu'ya dogrugenislemesi, Rusya'yi dis siyasette yeni açilimlar yapmaya iten baslica faktörlerden biri olmustur. ABD'nin tek süper güç olarak kaldigi ve artik herhangi bir alternatifininolamayacagi söylemlerinin üretildigi bir ortamda, eski hantal yapiyi üzerinden atip, tekrar bir süper güç olmayi arzulayan Rusya, özellikle Vladimir Putin döneminde çok yönlü bir dis siyaset izlemeye baslamistir. Rusya'da yeni dis siyaset arayislari farkli akimlar arasinda büyük tartismalara neden olmustur. Bütün bu tartismalarin içinde Rus yönetimi, bir yandan BDT bünyesinde entegrasyon çalismalarini yürütürken, öte yandan Uzakdogu ve Ortadogu gibi bölgelerdeRus etkinligini sağlam aya ve de artirmaya yönelik çalismalarda bulunmuştur. Rusya, söz konusu bölgelere yönelik böyle bir siyaset izlemeye çalisirken, bir yandan bölge ülkeleriyle, öte yandan Bati ülkeleri ile bir takim anlasmazliklar da yasamistir.
Toplumsal güvenlik yaklaşımı açısından İsrail'de ultra-ortodoks siyasal partilerin analizi

Bu tezde İsrail'deki Haredi siyasi partiler olan Yahadut HaTora ve Şas partileri toplumsal güvenlik perspektifinden analiz edilmektedir. Çalışma, İsrail'deki Haredi siyasi partilerin temel algılarının, davranışlarını ve stratejilerini anlamak için toplumsal güvenlik yaklaşımının ana fikirlerini, kavramlarını ve düşünce yöntemini kullanmaktadır. Çalışma güvenliğin inşa edilmiş doğasının ve güvenlik çalışmalarında devlet eksenli yaklaşımının odağından devlet dışı boyutlara doğru değişiminin altı çizilerek başlanmıştır. Bu bağlamda, dinin, güvenliğin bu değişen gündeminde nasıl yer aldığı mevcut literatür ve Haredi kimliği ile Yahudi dini arasındaki ilişkiye referansla tartışılmıştır. İkinci olarak, Haredi kimliğinin tarihi gelişimini ele almakta, İsrail'de din-devlet ilişkilerinin yaratımı ve dönüşümü hakkında tarihsel bir anlatı sunmaktadır. Bu bölümde savunulan temel görüş ise Haredi partilerin toplumsal güvenlik algılarının bu mikro ve makro bağlamlar içerisinde şekillendiğidir. Bu bölüm ayrıca Haredi partilerin din-devlet ilişkilerine ve Haredi kimliği ile ilgili konulara yaklaşımdaki referans olarak İsrail'deki statüko düzenlemesini, karşı karşıya kaldığı meydan okumalara yoğunlaşarak yeniden değerlendirmektedir. Üçüncü bölümde, çalışma Haredi partilerin politikalarını dört konu üzerinden analiz etmektedir: Haredi eğitim özerkliği, Yeşiva öğrencilerinin askere alımları, Yahudiliğe geçiş ve Şabat düzenlemeleri. Bu bölüm Haredi partilerin bu konulara Yahudiliği bir inanç olarak, bir toplumsal kimlik olarak ve devletin ulusal karakteri olarak güvenlikleştirerek kimlik- güvenlik ekseninden yaklaştıklarını iddia etmektedir. 2009, 2013 ve 2015 seçimleri ilk üç tema için örnek vakalar olarak seçilmiş olmakla beraber Şabat konusu belirli krizler etrafında analiz edilmiştir. Bu bölümün temel bulguları tezin temel hipotezi olan Haredi partilerin motivasyon ve davranışlarının, dinle alakalı değişik düzey ve biçimlerdeki güvenlik endişeleriyle şekillendiği argümanını da desteklemektedir. Bu yolla, geleneksel Aşkenaz- Sefarad ayrımı temelinden farklı olarak Yahadut HaTora ve Şas partilerinin kıyaslanma ve karşılaştırmaları için analitik bir araç sağlanmaktadır. Sonuç olarak, bu tez toplumsal güvenlik literatürüne büyük ölçüde ihmal edilmiş olan dinin rolünün analiz edilmesi vasıtasıyla katkı sağlarken temel olarak din-devlet ilişkileri üzerinde tartışılan Haredi siyaseti literatürüne de güvenlik perspektifinin uygulanmasıyla katkı sağlamıştır.
İmparatorluk iktidarının sınırında Osmanlı Mısırı: Mehmet Ali Paşa döneminden hıdivliğe

Bu tez, Mısır'ın 19. yüzyıldaki özerkleşme sürecini ve Osmanlı İmparatorluğu'nun taşra örgütlenmesi içerisinde dönemsel olarak değişen statüsünü, İstanbul ve Kahire merkezli iki benzer modernleşme deneyimi ile merkez-çevre ilişkileri bağlamında ele almaktadır. Osmanlı İmparatorluğu'nun 19. yüzyılda merkezileşmeye çalıştığı bir dönemde, İmparatorluk iktidarının diğer Arap eyaletlerinden farklı olarak Mısır'a tam anlamıyla nüfuz edemeyişinin temel nedeninin, Mısır'da görece erken bir tarihte başlatılan modernleşme hamlesi olduğu iddia edilmektedir. Hem İmparatorluk başkentine coğrafi uzaklığı, hem de Osmanlı modernleşmesinin mikro alandaki benzerinin Mısır'da ortaya çıkması, eyaletin Osmanlı iktidarının sınırında yer almasına yol açmıştır. Mısır'ın Osmanlı İmparatorluğu'nun idari taksimatı içerisinde değişen konumuna ilişkin üç temel kırılma noktası tespit edilmiştir. 1841 yılında Mısır'a eyalet-i mümtaze statüsünün verilmesiyle, Mısır'ın Osmanlı idari sistemi içerisindeki yeri önemli bir değişim geçirmiş, 1867'de 'Hıdiviyet-i Mısır'ın kurulmasıyla içişlerinde özerklik elde edilmiş, 1882'deki İngiliz işgalinin ardından ise Osmanlı İmparatorluğu'na bağlı hıdivlik kurumunun korunarak 'örtülü İngiliz himayesi' nin oluşturulduğu melez bir yönetim yapısı ortaya çıkmıştır. Mısır, 19. yüzyıldaki özerkleşme deneyimine rağmen, Osmanlı emperyal sınırları içerisindeki varlığını devam ettirmiştir. Geleneksel Osmanlı ve Mısır eyaleti tarih yazımının birbirilerini ötekileştiren anlayışlarının aksine, bu tezde 19. yüzyıl Mısır tarihinin bizatihi 'Osmanlı dünyası' içerisinde şekillendiği iddia edilmektedir.
XX. yüzyılda Suriye'de Kürt ulemanın fikirleri: Buti ve Haznevi karşılaştırması

Muhammed Said Ramazan el-Buti İslami ilimlerin yanında fenni ve sosyal bilimlerle ilgili çalışmalar yapmış önemli bir alimdir. Özellikle Müslüman toplumlardaki sosyal ve itikadi meseleler ile ilgilenmiştir. Kendisi aslen Kürt olmasına rağmen milliyetçilikten uzak durarak İslam birliğini savunmuştur. Muhammed Maşuk Haznevi ise çalışmalarını daha yerel çerçevede yürütmüştür. Kürt milliyetçiliği konusunda el-Buti'den farklı bir çizgide yer almış ve destek olmuştur. Her iki din adamının İslami düşünce alanında farklı görüşleri bulunmaktadır. Her iki din adamı da Suriye rejimi ile yakın ilişkiler içerisinde olmuş, ancak dini konularda rejimi eleştirmişlerdir. Bu çalışma el-Buti ve Haznevi'nin ulus devletin oluşumu, Suriye özelindeki seküler siyaset ve milliyetçilik meselesine nasıl eğildikleri incelenmiştir.
Political and security dimensions of the U. S. ballistic missile defense

oz ABD BALİSTİK FÜZE SAVUNMA SİSTEMİNİN POLİTİK VE GÜVENLİK BOYUTLARI Sağ, Hakkı Burak Yüksek Lisans, Uluslararası İlişkiler Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Hüseyin Bağcı Nisan 2003, 153 sayfa Bu çalışma, ABD balistik füze savunma sisteminin politik ve güvenlik boyutlarım incelemektedir. Füze savunmasının geliştirilmesi ve konuşlandırılması özellikle; 1972 Anti-Balistik Füze Anlaşması, sistemin endişe veren ülkeler tarafından fırlatılacak füzelere karşı teknik açıdan olabilirliği ve etkinliği ile tartışmada önemli birer aktör olan Rusya, Çin ve bazı Avrupalı NATO üyelerinin konuya ilişkin kaygıları ile resmi politikaları çerçevesinde ele alınmıştır. Diğer taraftan, 1 1 Eylül terörist saldırılarının konuya olan etkileri de irdelenmiştir. ABD tarafından sürece hız verilmesi gerek ABD'de gerekse de ABD dışmda kaygılara yol açmıştır. Ayrıca, dünyanın çeşitli bölgelerinde yeni bir silahlanma yansı başlatması muhtemel olan sistemin konuşlandırılması, uluslararası ve bölgesel güvenlik üzerinde yaratacağı olumsuz etki sebebiyle önemli bir güvenlik sorun olarak da ortaya çıkmaktadır. Bununla birlikte, sağlam bir füze savunma sisteminin konuşlandırılması yakın gelcek için olası görünmemekte, konuşlandıralacak sistemin ise teknolojik açıdan etkinliği daima şüpheli olacaktır.
Ermeni Meselesinin Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne giriş süreci üzerine etkileri

Çalısmamız Ermeni meselesinin Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne giris sürecinde gündeme gelmesini ve sorunun süreç üzerindeki etkilerini konu edinmektedir. Birçok Avrupa ülkesi parlamentosunda 'Ermeni soykırımı' kararları ya da kanunları kabul edilmis, Avrupa Birliği kurumları da benzer yönde kararlaralmıslardır. Birlik üyesi bazı devletler, bu konuda kendi iç politikalarındaki tutumlarıyla yetinmemekte, konuyu Avrupa Birliği düzlemine tasıyarak, sözde Ermeni soykırımını Türkiye'ye karsı bir koz olarak kullanmakta hatta sözde soykırımının kabulünü Türkiye'nin Avrupa Birliği üyeliginin bir ön kosulu haline getirmeye çalısmaktadırlar. Çalısmada sırasıyla Türkiye-Avrupa Birliği ilişkilerinintarihçesi özetlenmis, ulusal parlamentolarda ve Avrupa Birliği kurumlarındakonunun gündeme gelmesi ve bunun Türkiye üzerindeki etkileri üzerinde durulmus ve Türkiye'nin bu gelismeler karsısında izlemesi gereken yol üzerine görüsleraçıklanmıstır. Son olarak sorunun neden Avrupa gündeminde olduğu tartısılmıs, sözde soykırımın kabulünün bir ön kosul olup olamayacagı üzerinde durulmustur.