turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
SSCB sonrası Türk-Rus siyasal ve askeri ilişkileri (1992-2002)

SSCB SONRASI TÜRK - RUS SİYASAL ve ASKERİ İLİŞKİLERİ (1992 -2002) Tez çalışmasının birinci bölümünde Türk-Rus ilişkilerinin tarihi gelişim süreci, Soğuk Savaş sonrası Türkiye'nin ve Rusya'nın yeni jeopolitik konumu, Rusya'da jeopolitik kuramlar ve uygulamalar, Rusya Federasyonu'nun dış politika doktrini gibi konular ele alınıp incelenmiştir. Türk-Rus ilişkileri tarihi 500 yıllık bir dönemi kapsamaktadır. XVIII asırdan başlayarak yoğunlaşan Rus-Türk ilişkileri çok sayıda savaş etrafında dönmüştür. İkinci Dünya Savaşından sonra Türkiye, komünizm karşıtı blokta yer almış, NATO'nun önemli bir kanat ülkesi konumuna gelmiştir. Soğuk Savaşın sona ermesiyle, Türkiye ve Rusya arasında ikili ilişkiler hızlanmış, yeni işbirliği olanakları ortaya çıkmıştır. Bu dönemde Türk-Rus ilişkilerinin karakteri, Rusya'daki siyasi iktidarlardan büyük ölçüde etkilenmiştir. Yeltsin dönemindeki 'rekabet' dönemi, Putin'in iktidara gelmesinden sonra 'kontrollü işbirliği' şeklinde olmuştur. Tezimizin ikinci bölümünde Türkiye-Rusya makilerinin temel dinamikleri, Türkiye ve Rusya arasında sorunlu alanlar, Türkiye ve Rusya arasındaki işbirliği olanakları ele alınıp incelenmiştir. Türkiye ve Rusya ilişkilerindeki sorunlu alanlar Kafkaslar ve Orta Asya bölgesi, Karabağ sorunu, Çeçenistan sorunu, PKK sorunu, Avrupa da Konvansiyonel Silahların İndirimi Antlaşmasının Rusya tarafından ihlali, Boğazlar, S-300 füzeleri sorunu olmuştur. - Türkiye ve Rusya arasındaki olumlu seyir izleyen işbirliği alanlarından birisi de savunma sanayisidir. Rusya Türk ordusunun 30 yıl içinde 150 milyar harcama yapacak modernizasyon programında yer almak için çaba sarf etmektedir. Diğer taraftan Batı'da üretilen silahlara oranla Rus silahının daha ucuz olması ve üstün teknik özelliklere sahip olması nedeniyle iki ülke arasındaki savunma sanayisi alanındaki işbirliği için iyi imkanlar ortaya çıktığını söyleyebiliriz, iki ülke arasında 1998'de imzalanmış 'Ortak Askeri Teknoloji Komisyonu'nun kurulması, Askeri Alanda İşbirliği Çerçeve ve Askeri Personel Eğitim İşbirliği anlaşmalarının imzalanması çok önemli bir gelişmedir.
Modernizing Neighbors: Turkish-Iranian Relations from the Interwar Period to the Early Cold War

Türkiye Cumhuriyeti ve Pehlevi hanedanının kurulmasından sonra, Türkiye-İran ikili ilişkileri, Mustafa Kemal Atatürk ve Rıza Şah Pehlevi liderliğinde zirveye ulaşmıştır. Ardından İran'da Muhammed Mossadegh'in başbakanlık yaptığı yıllar (1951-1953), ikili ilişkilerin test edildiği bir dönem olmuştur. Bu çalışma, devletlerarası ilişkilerde bu iki farklı dönemin arkasındaki etkenleri ele almaktadır. Hem iki dünya savaşı arası dönemin milliyetçi-yenilikçi rejimlerinde hem de Mossadegh'in popüler milliyetçi hareketinde milliyetçi ideolojinin önemli bir siyasal güç olarak gelişimi ele alındığında, 2. Dünya Savaşı öncesi ve sonrasında milliyetçi ideolojinin Türkiye ve İran'daki farklı ifadelendirilmelerini açıklamaya çalıştık. Bu çalışmanın bulgularının gösterdiği üzere, iki dünya savaşı arası Türkiye ve İran'ın da milliyetçilik, tüm ülke sathında devlet otoritesi kurmayı amaçlayan resmi bir devlet ideolojisi olarak ortaya çıkmıştır. Her bir devletin ulus-devlet fikrine ve diğerinin egemenliğine olan bağlılığının yakın ilişkilerde önemli olduğu kanıtlanmıştır. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, Türk milliyetçiliği anti-komünist bir kimliğe bürünmüştür. Öte yandan, İran'da yükselen milliyetçilik, anti-emperyalizm ve komünizm eğilimleri, 1951'de İran petrolünün millileşmesine zemin hazırlamıştır. Erken Soğuk Savaş dönemi Türkiye ve İran'da milliyetçi ideolojinin yorumunda ayrılığa işaret etmiştir ve ideolojik ayrışma ikili ilişkilerin zayıflamasına sebep olmuştur.
Almanya'nın İngiltere ile Osmanlı Devleti üzerindeki nüfuz mücadelesi (1890-1914)

Osmanlı Devleti'nin 1877- 78 Osmanlı-Rus savaşındaki beklenmedik hezimetiyle, Ruslar hem Akdeniz'i hem de Basra körfezini tehdit eder hale gelmiştir. Bunun üzerine, yıllardır Doğu'daki menfaatlerim Osmanlı toprak bütünlüğünü savunarak koruyan İngiltere, bu politikasından vazgeçerek donanma gücüyle bölgedeki çıkarlarını koruma yoluna gitmiştir. Bunun yanında, bölgede üs edinmek amacıyla Osmanlı topraklarından Kıbrıs'a yerleşmiş ve Mısır'ı da işgal etmiştir. İngiltere'nin Osmanlı topraklarının paylaşımına katılmasıyla, Osmanlı Devleti Avrupa'da yeni bir müttefik arayışına girmiş ve kendisi için en iyi müttefikin, topraklarında gözü olmayan Almanya olduğuna karar vermiştir. Almanya'nın takip ettiği 'Dünya Siyaseti'nin yanı sıra, Osmanlı Devleti'nde elde ettiği ticari ve siyasi nüfuz, en başta İngiltere'nin tepkisini çekmiştir. Almanya'nın Osmanlı topraklarında inşa imtiyazım elde ettiği Bağdat demiryolunun İngiltere'nin can daman olan Hindistan yolunu tehdit eder mahiyette yapılacak olması, İngiltere ve Almanya arasındaki gerilimi daha da arttırmıştır. Almanya ve İngiltere, Birinci Dünya Savaşı'nın hemen öncesinde Bağdat demiryolu ve Basra körfezi ile ilgili problemleri anlaşarak halletmişlerdir. Fakat çıkar çatışmaları ve uyuşmaları neticesinde şekillenen iki blokun halledemediği problemler, 1914 yılında Almanya ve Osmanlı Devleti'nin sonunu hazırlayan büyük bir savaşın çıkmasına sebep olmuştur.
The illusional effect of democracy on FDI inflows: The case of Turkey

Demokrasinin doğrudan yabancı yatırımlar üzerindeki etkisi, uluslararası politik ekonomide en çok tartışılan konular arasındadır. Liberal yaklaşımlara göre demokrasi ve DYY arasında pozitif nedensel bir ilişki vardır. Demokrasinin, DYY girişlerini olumlu yönde etkilediği iddia edilmektedir. Öte yandan eleştirel yaklaşımlarda bu ilişki daha karmaşık olarak tanımlanmıştır. Türkiye literatüründe ise demokrasinin DYY girişlerine etkisi üzerinde pek fazla çalışılmamıştır. Ancak, günümüzde demokratik yapının hızla azalması ile birlikte liberal ekonomi politikalarına devam etmeye çalışan Türkiye için, gelecekteki DYY girişlerini öngörebilmek adına, yabancı yatırım ve demokrasi arasındaki ilişki önemli bir çalışma alanı haline gelecektir. Bu sebeple, bu tezin temel amacı, Türkiye'de son zamanlarda düşüş gösteren DYY girişlerinin belirleyicilerini anlama ve bu konuda geniş bir perspektif sunma şeklinde belirlenmiştir. Tüm bunlar ışığında bu tez öncelikle Türkiye'de 2002- 2018 yılları arasında yaşanan demokrasideki negatif yönlü değişimi incelemektedir. Daha sonra ise bu değişimin DYY girişlerine olan etkisi tartışılmıştır. Sonuç olarak DYY girişleri ile demokrasi arasında nedensel bir ilişki bulunmamıştır
Karşılıklı bağımlılık ve asimetrik bağımlılık bağlamında Avrasya Ekonomik Birliği: Karşılaştırmalı bir analiz

SSCB'nin dağılması ile tek kutuplu düzene evrilmiş olan dünyada, Batı Bloğu Avrupa'nın doğusunda yer alan eski Sovyet ülkelerini AB ve NATO ile saflarına katarak bir anlamda Rusya'ya karşı çevreleme politikası izlemekte ve tabiri caizse Rusya'nın arka bahçesinde hakimiyeti ele geçirmek istemektedirler. Bakıldığında bunu başardıklarını da söylemek yanlış olmaz. Rusya ise çok kutuplu dünya düzenini savunmakta ve bu amaçla bölgesel kuruluşlar oluşturarak yeni arayışlara yönelmektedir. Küreselleşmenin de itici gücüyle devletlerin karşı karşıya kaldıkları, özellikle ekonomi başta olmak üzere, siyasi ve güvenlik açısından karşılaşılan sorunların çözülebilmesinin en önemli yolu uluslararası kuruluşlar kurmaktır. Bu bağlamda Rusya liderliğinde kurulan Avrasya Ekonomik Birliği ile Avrasya'da etkin bir ekonomik düzen ve bölgesel güvenliğin sağlanması hedeflenmiştir. Rusya, AEB ile her ne kadar güçlü bir ekonomik birlik oluşturmak istese de üye diğer devletlerin kendisine olan ekonomik ve politik bağımlılığından faydalanmakta ve bölgede Rus nüfuzunu sağlamlaştırarak SSCB dönemindeki merkezi konumunu yeniden inşa etme yolunda aslında siyasi bir Birlik de oluşturma gayreti içindedir. Çalışmada Birlik içindeki üye devletlerin Rusya karşısında eşitsiz gelişiminden bahsedilerek, entegrasyonun olumlu çıktılarından tam olarak yararlanamadıklarından, karşılıklı bağımlılıktan ziyade Rusya'nın yararına bir asimetrik bağımlılığın Birlik içinde hakim olduğuna ve Birliğin kısa-orta vadede tam anlamıyla başarılı bir entegrasyon olamayacağına değinilecektir.
Soğuk savaş sonrası Ortadoğu'da güç dengesi: Silahlanma dinamiklerinin ittifaklar ve büyük güçlerle ilişkilere etkisi

Soğuk Savaş dönemi sonrası tüm dünyada askeri harcamalar ve silahlanma girişimleri azalırken Ortadoğu bölgesinde hız kaybetmeden artmaya devam etmesi dünya siyasetinde bölgenin kendine has yapısını göstermektedir. Bu durumun ortaya çıkmasında bölgedeki savaş ve çatışmaların etkisi olduğu kadar siyasi istikrarsızlık ve bölgedeki ülkelerin yönetim biçimleri gibi birçok faktör etkili olmuştur. Soğuk Savaş dönemindeki tehditlerin yerini bölgesel ve etnik çatışmalar, örgütlü suçlar ve uluslararası terörizme bırakmasıyla da askeri harcama ve silahlanma girişimlerindeki ivme katlanarak artmaya devam etmiştir. Bunların yanında küresel güçlerin de bölgedeki ülkelerin silahlanmasına vermiş olduğu destekle Ortadoğu bölgesi 1990'lı yıllarda askeri harcamalarda büyük bir ivme yakalamış, 2000'li yıllarda dünyada en çok silah ihraç edilen bölge haline gelmiştir. Özellikle 2000'li yıllardan itibaren S. Arabistan çok ciddi miktarlarda askeri harcama yaparak bölgede ve dünyada adından söz ettiren bir ülke haline gelirken yaşanan bu durumun bölgesel sorunlar da olası etkileri merak konusu haline gelmiştir. Bu çalışmada Ortadoğu bölgesindeki konvansiyonel güçler olan Türkiye, İran ve S. Arabistan'ın Soğuk Savaş dönemi sonrası askeri harcamaları ve silahlanma dinamikleri araştırılacaktır. Ele alınan ülkelerin askeri harcamaları ve silahlanma trendleri dönemsel olarak masaya yatırılacak, silahlanma politikalarında meydana gelen kırılma ve dinamikler ortaya konacaktır. Bu dinamiklerin ise aktörlerin ittifak yönelimleri ile ABD ve Rusya gibi bölgeye yönelik angajmanlara giren büyük güçlerle olan ilişkilerine etkisi incelenecektir. Böylelikle söz konusu ülkelerin savunma harcamaları ve silahlanma dinamikleri üzerinden bölgedeki güç dengesine yönelik tespitler yapılacaktır.
ABD ile Rusya'nın Suriye politikası ve Türkiye'ye etkileri

Bu çalışmada, Soğuk Savaş döneminden itibaren günümüze kadar gelen ABD ile Rusya'nın Ortadoğu politikalarına ilişkin tek yönlü yapıdan çok yönlü yapıya dönüşümün ve Suriye'deki Esad yönetiminin söz konusu durumunun Türkiye'ye etkilerine değinilmiştir. Ortadoğu'da bulunan Suriye üzerindeki petrol rezervleri ve enerji kaynaklarına dayalı hakimiyet kurma çabalarında ABD ve Rusya arasındaki fikir ayrılıkları, iki ülkenin de Suriye'deki kaynaklara hakim olma hedeflerinde izlemiş oldukları politikalar ele alınmıştır. ABD ve Rusya arasında yaşanan global güç olma çekişmesinde Türkiye'nin her iki ülke arasındaki tutumu, Arap Baharı olarak adlandırılan Mısır ve Tunus ayaklanmalarının başlangıcı ve 2011 yılında bu ayaklanmanın Suriye'ye sıçraması, ayaklanmalara karşı ABD-Rusya-Türkiye üçleminin izlemiş olduğu politikalar irdelenmiştir. Türkiye, sınır komşusu olan Suriye'de yaşanan buhrandan dolayı dış politikasında sıkıntılı bir süreç yaşamaktadır. ABD-Rusya ve Türkiye stratejik bir mücadele içindedirler. Esad yönetiminin uygulamış olduğu stratejiye karşı Türkiye-Rusya-ABD ülkelerinin tutumları incelenmiş ve çıkar çatışmalarında ABD'nin aksine Rusya'nın Suriye üzerindeki etkili rolünden bahsedilmiştir. Rusya ve Türkiye Suriye'deki Esad yönetimine karşı önceleri fikir ayrılığı yaşamış olsalar da iki ülkenin arasındaki sıcak temasları bozmamak adına bazı konularda fikir birliği yapmışlardır. Ortadoğu bölgesinde merkez güç olma yolunda ilerleyen Rusya ve Türkiye çıkarları uyuştuğu takdirde önemli hedefler elde edeceklerdir.
Evolution of political İslam in Turkey: The case of hilal circle

Bu tez, Müslüman Kardeşler ve Cemaat-i İslami ideolojilerini tercüme ederek Siyasal İslam'ın Türkiye'deki gelişiminde kilit rol oynayan Hilal Dergisinin yayınlarını incelemektedir. Tezin amacı, Siyasi İslam ideolojisinin Türk izleyicilere ilk kez nasıl sunulduğunu ve bu sürecin hem uluslararası hem de ulusal dinamikler tarafından nasıl etkilendiğini anlamaktır. Bu amaçla Hilal'ın 1960'lı yıllarda Dünya, Ortadoğu / Müslüman Ülkeler ve Türkiye siyasetine bakışı araştırılmıştır. Bu anlamda, bu çalışma Soğuk Savaş ideolojik bölünmelerinin Hilal tarafından nasıl yeniden üretildiğini anlatmaya çalışmaktadır. Bu araştırmada Hilal'in Kasım 1958 -Kasım 1971 tarihleri arasında yayınlanmış olan toplam 122 sayısı incelenmiştir. İsmail Kazdal'ın gelişinin yayın politikasında bir kırılma yarattığını tespit ederek, Hilal'in yayınları iki periyoda bölünmüştür: Başlangıç Dönemi (Kasım 1958 -Şubat 1965) ve Tercüme Dönemi (Şubat 1965 -Kasım 1971). Buna bağlı olarak, bulgularım, Hilal'in siyasal perspektifinin 1965'te küresel, bölgesel ve yerel dinamiklerden etkilenerek, anti-komünizmden İslamcılığa dönüştüğünü göstermektedir.
Uluslararası ilişkilerde güvenlik imajı ve algısı: Türkiye ve Türk Hava Yolları örneği (2015-2018)

Uluslararası ilişkilerde güvenlik imajı ve algısı kavramları üzerinden, Türkiye'de 2015- 2018 yılları arasında yaşanan terör olaylarının Türkiye'nin güvenlik imajı ve algısında yol açtığı tahribat ve Türk Hava Yolları'nın bu süreçte gördüğü zarar bu tezin merkezini oluşturmaktadır. Bu kapsamda uluslararası güvenlikte imaj ve algı kavramları detaylı olarak ele alınmış, bu kavramların bir ülkenin uluslararası kamuoyundaki itibarı üzerindeki etkilerine ve önemine bakılmıştır. Terörizm ile turizm ve seyahat sektörü arasındaki tehlikeli ilişkinin temelleri anlaşılmaya çalışılmış, medyanın bu ilişkinin neresinde olduğu tayin edilmeye çalışılmıştır. Türkiye'nin terör saldırıları sonucu güvenlik imajı ve algısında yaşadığı kayıp ile Türk Hava Yolları'nın, kısa-orta ve uzun vadedeki hedeflerine ulaşmada karşılaştığı sorunlar arasında nedensellik ilişkisi kurulmaya çalışılmıştır. Türk Hava Yolları 2015- 2017 yılları arasında Türkiye'de yaşanan terörist saldırılardan, doğrudan kendisi hedef alınmamış olsa da, hem uluslararası kamuoyu nezdinde imaj ve algı anlamında hem de sektörel bazda ekonomik göstergelerinde büyük zarara uğramıştır. Türkiye turizm ve seyahat sektörü ile Türk Hava Yolları'nın toparlanması rakamsal olarak ancak 2018 ilk çeyreğinde mümkün olsa da 2015 yılında sahip olunan ivmeyle devam edilebilmesi durumunda gelinecek noktaya ulaşılması ancak 2019 yılında İstanbul Havalimanı'nın açılışıyla kazanılacak yeni bir ivmeyle sağlanabilecektir.
Collective memory of German-Turkish political relations in the late 19th and early 20th centuries and its impact today

Almanya ve Türkiye arasında oldukça farklı ve karışık siyasi ilişkiler bulunmaktadır. İki ülkenin siyasi ilişkileri temelde Osmanlı İmparatorluğu döneminde gelişmiş ve 20. yüzyıl sonları ile 21. yüzyılında yakın ekonomik, askeri ve eğitimsel ilişkilere zemin oluşturmuştur. Bu gelişme, Almanya ile Türkiye arasındaki ilişkilere ait literatürün genişlemesine ve çeşitli konuları kapsamasına yol açmıştır. Yine de, literatürün büyük bir kısmı tarihi ilişkilere veya kapsamındaki güncel konulara odaklanmaktadır. Bu tezin amacı, Almanya ve Türkiye arasındaki siyasi ilişkileri imparatorluk öncesi veya sonrası olarak ayrılamayacağını göstermektir. Bu amaçla Maurice Halbwachs'ın kolektif hafıza teorisinin yardımı ile Osmanlı İmparatorluğu ve Alman Kaiserreich arasındaki geçmişş ilişkilerle ilgili kolektif hafızanın günümüzde Almanya ile Türkiye arasındaki siyasi ilişkileri nasıl etkilediğini ve şekillendirdiğini incelenerek gösterilmektedir. Bu tezin sonuçunda iki ülke arasındaki farklı alanlardaki ilişkilerin günümüze kadar büyük ölçüde etkilemiş olan bir fikir anlaşmazlığı olduğunu göstermektedir. Bu fikir anlaşmazlığı siyasi ilişki ile yakın ekonomik, askeri ve eğitimsel işbirliği arasındaki dengesizlik ile nitelendirilmekte ve yeni gelişmeler ve çıkan zorluklar konusunda belirleyici bir faktör teşkil etmektedir.
A comparative analysis of the construction of national narratives by the refugee and exchangee associations in Greece and Turkey

Bu tez, Türkiye'de son on yılda sayıları giderek artmakta olan mübadil derneklerinin ve Yunanistan'da köklü bir geçmişşi olan mülteci derneklerinin kendi milliyetçi anlatılarının inşasında oynadıkları rolleri karşılaştırmalı olarak analiz etmektedir. Her iki ülkedeki 1922- 23 Zorunlu Göç/Nüfus Mübadelesi söyleminden yola çıkarak, çalışma tarihsel bir tartışma ile başlayıp, bu söylemlerin nasıl Yunanistan'daki mülteci ve Türkiye'deki mübadil dernekleri tarafından yeniden üretildiğini göstermeyi amaçlamıştır. Bu anlamda, derneklerin resmi açıklamaları, organize ettikleri etkinlikler ve dernek üyeleriyle gerçekleştirilmiş yarı-yapılandırılmış mülakatlar analiz edilecek ve elde edilen bilgiler ışığında bu tezin üç ana hipotezi test edilecektir. Araştırmayı gerçekleştirmek için, modernist milliyetçi yaklaşımlar bir başlangıç noktası olarak alınacak, özellikle Micheal Billig'in banal milliyetçilik varsayımları tezin teorik çerçevesini oluşturmak için kullanılmıştır. Bu bulgularla, her iki ülkede de mülteci/mübadele araştırmalarına katkıda bulunulmasının yanı sıra, mülteci ve mübadele dernekleri gibi, yardımcı aktörlerin rolleri hakkında Uluslararası İlişkiler ve Siyaset Bilimi literatüründe bir boşluğun doldurulması umulmaktadır.
Uluslararası pazarlara açılma sürecinde ürün yerleştirme stratejileri ile marka farkındalığı ve marka bilinci yaratılması

Araştırmamızda kullanılmak üzere belirlenen filmler ve o filmlerde ürün yerleştirmesi olarak kullanılan markaların Türk ve Yabancı uyruklular üzerinde marka farkındalığı ölçülmeye çalışılmış ve uluslararası pazarlara açılmak isteyen ya da uluslararası pazarlarda büyümek isteyen Türk markalarına yol göstermek amaçlanmıştır. Çalışmada Ankara da yaşayan 100 Türk ve 100 yabancı uyruklu katılımcı yer almıştır. Her bir katılımcıya araştırma kapsamında hazırlanan anket uygulanmıştır. Ankette seçilen filmlerde yer alan marka ve ürün türleri ile ilgili sorulara yer verilmiş ve ürün yerleştirmenin uygulandığı sahnelerin görselleri verilerek hatırlanma durumu sorulmuştur. Belirlenen hipotezler anketlere verilen cevaplar doğrultusunda analiz edilmiş ve sonuçlar açıklanmıştır.
Neoklasik realizm yaklaşımı ile Rusya'nın Ukrayna müdahalesinin analizi

Devletlerin davranışları, sistemik faktörlerin yanı sıra iç faktörler tarafından da şekillenmektedir. Bu sebeple, iki düzeyi birleştiren bir yaklaşıma ihtiyaç duyulmaktadır. Bahsedilen gerekliliğin bir sonucu olan neoklasik realizm, bir devletin dış politikasının anlaşılabilmesi adına sistemsel uyarıları, ara değişkenler -stratejik kültür, liderlik, devlet-toplum ilişkisi ve iç kurumların düzenlenişi- üzerinden incelemektedir. Teorinin kategorize ettiği ara değişkenleri birbirinden ayrı değerlendirmek zor olduğundan, tüm ara değişkenler incelenmiş olsa da bu çalışmada ağırlıklı olarak liderlik faktörüne odaklanılmıştır. Bu çalışmada Rusya Federasyonu'nun son yıllarda oldukça kapsamlı şekilde tartışılan Ukrayna'ya yönelik revizyonist hamleleri, neoklasik realist perspektif ile ele alınmıştır. Çalışma, dış politikanın kurumlardan ziyade lider tarafından belirlendiğini savunmaktadır. Buradan hareketle Ukrayna müdahalesini anlamak adına sistemsel baskılar önemli olsa da böylesine cüretkar bir hamlede oldukça önemli bir değişken olan Vladimir Putin'in liderliğini ve karar alma sürecindeki rolünü incelemeyen bir açıklama yetersiz kalacaktır.
Devletin, uluslararası ilişkilerin ve devlet merkezli pozitivist uluslararası ilişkiler teorilerinde ontolojik varsayımsallığın kökeni

Uluslararası ilişkiler, ulus-altı ve ulus-üstü pek çok değişkenin rol oynadığı bir olgu alanıdır. Ekonomik, siyasal, toplumsal, kültürel v. b. kapsamlarda analiz yaparak bu olgu alanını anlamak ve açıklamak çabasında olan çok ciddi yaklaşımlar bulunmasına karşın, disiplin hala devlet merkezli pozitivist bir Amerikan disiplini olma karakterini korumaktadır. Bu durum, uluslararası ilişkilerin oldukça sınırlı bir çerçeveden analiz edilmesini, reel-politikte yaşanan ancak devlet merkezli pozitivist teorilerin görmezden geldiği pek çok gelişmeyi aydınlatma yeteneğine sahip teorik yaklaşımların dışarıda bırakılmasını ve olgu alanının gerçek anlamda anlaşılıp açıklanamamasını da beraberinde getirmektedir. Bu çalışmayla amaç, Liberal ve Realist Uluslararası İlişkiler teorilerinin güncel varyantları olan Neoliberalizm ve Neorealizme ait felsefi, meta-teorik ve teorik varsayımların, varlık felsefesine, bilgi felsefesine, bilim felsefesine, antropolojiye, tarihe, iktisada ve olgu alanına ilişkin kimi veriler ışığında Marksist bir okumasını yaparak, ilgili problemin çözümüne ilişkin yürütülen tartışmalara katkı sunmaktır.
21. yüzyılda yeni silah teknolojileri, silahların kontrolü ve Uluslararası Hukuk

Türkçe literatürde, silahların kontrolu ve Uluslararası Hukuk alanındaki çalışmalarda bir boşluk bulunmaktadır. Dolayısıyla, yazarın ana hedefi, 21. yüzyılda yeni silah teknolojilerinin geliştirilmesine fırsat veren, önemli silahların kontrolu andlaşmalarını yorumlamak, sistematize etmek ve tanıtmaktır. Bu nedenle, çalışmada; ilk olarak, silahların kontrolu andlaşmaları tarihi ve kavramı hakkında bazı bilgiler verilmiş; daha sonra nükleer güç veya nükleer silahlar ile ilgili silahların kontrolu andlaşmaları ile nükleer silahlar dışındaki kitle imha imha silahları olan kimyasal silahlar ve biyolojik silahlar ve bazı konvansiyonel silah tipleri, örneğin, anti personel mayınlar ve salkım bombaları, hakkında ve Avrupa'da Konvansiyonel Silahlı Kuvvetler Hakkında Andlaşma'yı ilgilendiren silahların kontrolu andlaşmaları analiz edilerek silahların kontrolu andlaşmalarının, Andlaşmalar Hukuku yönünden, özellikleri ve sakıncaları gösterilmeye çalışılmıştır.
Çevrenin silahlı çatışmalar esnasında korunması

Uluslararası kamuoyunun çevre sorunları ile ilgilenmeye başlaması oldukça yeni bir gelişme olarak görülmelidir. Bu ilgi genellikle barış zamanında ortaya çıkabilecek kirlenmelere yönelik olmakla beraber, Vietnam ve diğer çatışmalar sırasında yaşanan olumsuzlukların da etkisi ile silahlı çatışmalar sırasında da çevresel unsurların korunmasının gerekliliğine ve bu amacı gerçekleştirecek hukuki altyapının eksikliğine ilişkin bir bilinç oluşmuştur. Bu fark edilen ihtiyacın karşılanmasına yönelik olarak Uluslararası İnsancıl Hukuk'un bünyesine eklenen düzenlemeler mevcuttur. Bu, dolaysız olarak çevresel korumayı amaçlayan insancıl hukuk hükümlerinin incelenmesi çalışmanın önemli bir kısmını oluşturmaktadır. Ayrıca, insancıl hukukun diğer konularda öngörülmüş ve fakat dolaylı olarak çevresel korumaya da katkısı bulunan hükümleriyle genel ilkeleri de bu incelemede ele alınacaktır. İkinci bölümdeki bu incelemenin bünyesine Uluslararası Ceza Hukuku'nun konu hakkındaki hükümleri de ele alınacaktır. Son olarak da silahlı çatışmalar sırasında, aslında barış zamanı için öngörülmüş olan Uluslararası Çevre Hukuku hükümlerinin uygulamasının mümkün olup olmadığı araştırılacaktır. Eğer bu şekilde bir uygulama mümkün ise bunun nasıl gerçekleştirilmesi gerektiği de 3. bölümde ele alınacaktır. Yapılan inceleme neticesinde sayıca hiç azımsanmayacak olan hukuki düzenlemelerin yine de tatmin edici seviyede bir çevresel koruma rejimi getirmekten uzak olduğu sonucuna ulaşılmıştır.