turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Aydınlanma düşüncesi ve eleştirel teoride bilgi ve özgürlük ilişkisi

Düşünce tarihi boyunca sevgi, erdem, yönetim, güç, ilerleme ve özgürlük gibi farklı ideallerle ilişkilendirilen bilgi, Aydınlanma düşüncesinde özgürlük ve özgürleşimle ilişkilendirilmiş; bilimsel bilginin toplumda yaygınlaşmasıyla birlikte önyargılar ve boş inançlara dayanan düzenin yıkılacağı öngörülmüştür. 20. yüzyıla gelindiğinde Aydınlanmanın birçok idealinin gerçekleşmiş gibi göründüğü bir dönemde, bu ilerlemenin ne derece özgürlük getirdiği sorgulanmaya başlamış; Frankfurt'ta kurulan Toplumsal Araştırmalar Enstitüsü bu bağlamda Aydınlanmanın çok boyutlu bir eleştirisini geliştirmiştir. Teori, bilgi ve özgürleşim arasındaki ilişkinin bir takipçisi olarak Aydınlanma geleneğine yönelen Enstitü, bununla birlikte Aydınlanmanın bilimsel bilgisiyle özgürleşimin mümkün olmadığını ileri sürmüştür. Böyle bir eleştiri sürecinde ve özgürleşim doğrultusunda kendi eleştirel teorilerini geliştiren düşünürler, bilginin tarihsel ve toplumsal niteliği üzerinde özellikle durmuş; bilgiyi değerlerden arındırarak mevcut düzenle sınırlayan pozitivizmi eleştirerek, bilginin mevcut düzenin aşılması noktasında bir özgürleşim sağlayabileceğini ileri sürmüştür. Bununla birlikte eleştirel teorinin Aydınlanma eleştirisi bu eleştiriyle sınırlı kalmamış; Adorno ve Horkheimer'ın 1947'de yayımlanan Aydınlanmanın Diyalektiği isimli eserle birlikte, Aydınlanma eleştirisi farklı bir eleştiriye dönüşmüştür. Bu çalışma boyunca Aydınlanma ve eleştirel teorinin bilgi, özgürlük ve özgürleşim arasında kurduğu ilişkiler karşılıklı olarak incelenmiş; eleştirel teorinin Aydınlanma eleştirisinin sanıldığından çok boyutlu olduğu ortaya konulmuştur.
Sokrates ve Nietzsche'de felsefenin yöntemi ve filozofun kimliği sorunu

Bu tezin amacı, Sokrates ve Friedrich Wilhelm Nietzsche'nin felsefe yapma yöntemleri ve filozofun kimliğine dair düşüncelerini araştırmak ve bu düşünceleri aracılığıyla felsefi düşünme biçiminin değişimine katkıda bulunduklarını göstermektir. Sokrates ve Nietzsche üzerine araştırmalar genellikle onların felsefelerine odaklanır. Onlar hakkındaki genel bakış, sadece ahlak üzerine düşünceler geliştirdikleri ve somut anlamda felsefe yapmanın dışında kaldıkları yönündedir. Ancak bu doğru bir bakış açısı değildir. Bu araştırmanın konusu, onların ahlak üzerine düşünceleri veya felsefeleri değildir. Bu araştırmanın konusu, metafelsefe alanında Sokrates ve Nietzsche'nin felsefenin yöntemi açısından konumlarını belirlemektir. Metafelsefe, felsefe üzerine felsefi düşünceler üreten bir alandır. Felsefenin kendisini, sorularını, yöntemlerini, vb. üzerine tartışır. Ayrıca metafelsefe filozofun kim olduğu veya kimin felsefe yaptığını sorgular. Filozofun kendisiyle ilgili düşünceleri üreten filozofa da metafilozof adı verilebilir. Bu minvalde, bu araştırmanın konusu aynı zamanda birer metafilozof olarak Sokrates ve Nietzsche'nin filozofun kimliğine yani filozofun kim olduğu üzerine konumlarını belirlemektir. Tezin yöntemi, Sokrates'i içeren metinleri ve Nietzsche'nin metinlerini incelemek için kullanılan hermeneutik metin çözümleme yöntemidir. Ayrıca bazı noktalarda fenomenolojik yöntem kullanılmaktadır.
Whitehead felsefesinde insan

'Whitehead Felsefesinde İnsan' olarak isimlendirilen bu doktora tez çalışmamızda, Whitehead'in süreç felsefesi açısından insan doğasının mahiyetinifelsefi antropoloji çerçevesinde araştırmayı hedef edindik. Bu çerçevede tez çalışmamızda öncelikle yapı üzerinde durduk, A. N. Whitehead'in insan doğasınıhangi değer ve ilkeler üzerine inşa edilebileceğine dair temel iddialarını belirledik. Bu noktada, biri süreç felsefesi bağlamında sınırları çizilebilecek olan bir felsefi antropolojinin ilkelerini belirlemek diğeri de bu felsefe ve kozmoloji çerçevesinde nasıl bir insan doğası anlayışı geliştirilebileceğini araştırmak olmak üzere temel iki konu üzerinde durduk. İİnsan nedir? İnsanı diğer varlıklardan ayıran ve insanı 'insan kılan' temel değerlerden bahsedilebilir mi? Bu değerler nelerdir ve hangi kozmoloji içindebiçimlendirilmektedir soruları çerçevesinde ele alınan insanın mahiyeti vevarlıklarla ilişkisi 19. yy. ve sonrasında yaşanan toplumsal, teolojik, felsefi, ekonomik ve politik problemlerle birlikte anlamsızlaştırılarak insanın doğası ve varlıklarlailişkisi belirsizlik, kaos ve 'hiçlik' boyutuna taşınmıştır. Bu belirsizliği ve hiçlikduygusunu aşarak yaşanan sorunlara farklı bir kozmoloji ve medeniyet anlayışı çerçevesinde çözüm getirebilecek olan ve paradigma içi geliştirilen iddialar arasında yer alan A. N. Whitehead'in süreç felsefesi önemli ve değerli bir konumdadır. Süreçfelsefesi sınırları içinde tanımlanmaya çalışılan insanın mahiyeti ve onun estetik değer açısından anlamı, ne Aristotelesçi töz kavramıyla ne Hıristiyan teolojisiningünah anlayışıyla ne Descartes'ın 'yer kaplayan' ve 'düşünen' töz ayrımıyla ne deevrimci biyolojinin ve psikolojinin davranış kalıplarıyla açıklanabilecek yapıdadır. A. N. Whitehead'in sınırlarını çizdiği kozmolojide insan 'şimdi ve burada'olan, içinde bulunduğu varlık evreniyle ilişkiler ağı içinde akli iradesi ve subjektifamaç çerçevesinde varlığa gelen, geçmişşinin izlerini taşıyan ve tek bir varlıkformunda zihinsel ve fiziksel iki farklı kipe sahip olan dinamik, ölümlü ve ilkgünahtan bağımsız olarak kendi bireysel tarihini biçimlendiren bir canlıdır. Buiibağlamda, süreç felsefesi kapsamında M. Scheler'in belirlediği felsefi antropolojiilkelerini kuşatan ve Batı Felsefe geleneği açısından paradigma içinde kalarakproblemleri yeni bir bakış açısıyla ele almayı gerektiren bir felsefi antropoloji teorisigeliştirilebilecektir. Böylece süreç felsefesiyle sınırları çizilmeye çalışılan felsefi antropolojinin temelleri, kozmoloji ve teoloji kabulleriyle biçimlendirilebilecektir.
Kant'ta özgürlük ve ödev sorunu

İKant'ta Özgürlük ve Ödev Sorunu? adlı bu çalışmada Immanuel Kant'ın ahlak felsefesinin temel unsurları olan özgürlük ve ödev kavramları, ahlak anlayışı doğrultusunda ele alınıp iki kavramın birbiriyle olan ilişkileri araştırılmıştır. Bu ilişkiler hem Kant'ın ahlak sisteminin mekanizması ile hem de günlük hayattan örneklerle yorumlanmıştır. Çalışmanın ana kaynakları Ahlak Metafiziğinin Temellendirilmesi ve Pratik Aklın Eleştirisi'dir. Kavramların ele alınışı ve ilişkilendirilmesi Kant'ın felsefi sistem anlayışına göre yapılmıştır. Bu çalışmanın kaygısı, Kant'ın ahlak felsefesinin temelini oluşturan bu iki kavramın, özellikle eylemler söz konusu olduğunda birbirleriyle çelişebileceğinin gösterilmesidir. Çalışmada özgürlük ile ödev yükümlülüğünün hem teorik olarak hem de pratik olarak bir arada bulunabilme imkanları incelenmiştir.
Rousseau ve demokrasilerde moral meşruluğunun kaynağı

Demokratik gelenek içinde ortaya çıkan temel kavramlardan biri olan rıza kavramını hem diğer kavramlarla olan ilişkisinde, hem de politika felsefesi içindeki yerini göstermeyi amaçladık. Ancak çalışmamızı yaparken rıza kavramının arka planını ve bunlarka planın modern rıza anlayışı üzerindeki etkisini göstermeye çalıştık. Çalışmamızı üç bölüm halinde özetledik. Birinci bölümde, rıza kavramının tarihsel ve kavramsal yönünü ele alarak kavramı analiz etmeye çalıştık, ikinci bölümde, liberal politik geleneğin kavrama verdiği anlamın ne olduğunu ortaya koyduk ve bu geleneğin başına yerleştirilen Hobbes ve Locke 1 un bir rıza kavramcısı sayılıp sayılmayacağını, Onların kendi öğretilerinden hareketle tartışmaya çalıştık. Çalışmamızın üçüncü bölümünde ise Öğretisi için de rızaya oldukça önemli bir yer veren Rousseau'nun rıza kavramını Onun öğretisinin kavramsal yapısı içindeki yerini ve önemini göstermeye çalıştık. Bu bölümde Rousseau'nun neden bir rıza kuramcısı olarak kabul edildiğini ve onun öğretisi içinde önemli bir yer verdiği rızanın kuramsal temelinin ne olduğunu ortaya koymaya çalıştık.
Muhammed İkbal'in düşüncesinde Mevlana etkisi

Mevlana; düşünce, edebiyat ve sanat gibi çeşitli alanlarda birçok düşünürüetkilemiştir. Mevlana'nın etkilerinin görüldüğü düşünürlerden biri de Pakistanlı ünlüşair, filozof ve siyasetçi Muhammed İkbal'dir. Bu çalışmada, her iki düşünürüneserlerinden hareketle, Muhammed İkbal'in hangi alanlarda Mevlana'dan etkilendiği ve bu etkilerin nedenleri araştırılmıştır. Çalışmada öncelikle Muhammed İkbal'in Mevlana'dan etkilenmesinde rol oynayan etkenler üzerinde durulmuştur. Muhammed İkbal'in yetiştiği aileMevlana'yı tanımasında, sevmesinde ve etkilenmesinde rol oynayan ilk etkendir. Mevlana ve Muhammed İkbal'in yaşadıkları zaman dilimlerindeki şartların ve koşulların benzerliği de bu etkenlerden biridir. Mevlana'nın dinamik hayat felsefesiMuhammed İkbal'i etkileyen ve Mevlana'yı örnek almasında rol oynayan en önemli etkenlerdendir. Ayrıca Mevlana ve Muhammed İkbal'in sanat anlayışları, şiir yazmaamaçları, şiirlerindeki tarz ve biçim benzerlikleri de Muhammed İkbal'in etkileyen unsurlardandır. Çalışmanın üçüncü bölümünde öncelikle Muhammed İkbal'in eserlerindeMevlana'nın etkisi araştırılmıştır. Mevlana etkisinin en çok görüldüğü ve Muhammed İkbal'in Mevlana'ya olan hayranlığının hissedildiği eser Cavidname'dir. Ayrıca Muhammed İkbal'in Esrar-ı Hodi, Rumuz-i Bi- Hodi, Armağan-ı Hicaz, Bal'iCibril ve Peyam-ı Meşrik eserleri de Mevlana etkisinin görüldüğü diğer eserleridir. Çalışmanın son bölümünde Muhammed İkbal'in benlik felsefesindeMevlana'nın etkileri araştırılmıştır. Muhammed İkbal'in felsefesinin temelindeVbenlik düşüncesi vardır. İkbal'e göre insanın en büyük amacı benliğini tanımak, eğitmek, güçlendirmek ve kamil insan mertebesine yükselmek olmalıdır. Benliğinöncelikle itaat, nefis hakimiyeti ve ilahi niyabet aşamalarından geçerek terbiye edilmesi gerekir. Benliğin terbiye edildikten sonra güçlendirilmesi gerekir. Aşk, fakr, hoşgörü ve yüce bir amaç edinme unsurları benliği güçlendirenunsurların en önemlileridir. Ayrıca benliği zayıflatan korku, tembellik, dilenmek ve ırkçılık gibi unsurlarla başa çıkılmalı ve bu unsurlardan uzak durulmalıdır. Bu aşamalardan sonra insan benliğini bulur ve Muhammed İkbal'in 'Merd-i Mü'inin'dediği kamil insan mertebesine yükselerek sahip olduğu gerçek değere ulaşır.
Schopenhauer'da ölüm ve ölümsüzlük

Bu çalışmada Arthur Schopenhauer'ın ölüm ve ölümsüzlük üzerine düşünceleri araştırılmıştır. Schopenhauer'ın kötümserlik etiğinden hareketle, insana, hayata, ölüme ve ölümsüzlüğe karamsar bakışı, onun metafizik bakış açısıyla ele alınmıştır. Schopenhauer, hayatı ıstırap çekmekten ibaret görür. İnsanlar bu dünyaya, günahlarının bedelini ödemek için gelir. Çekilen ıstırabın sonunda ölüm gerçeği kaçınılmazdır. Ölüm, yaşayan canlılar için gerçek bir kurtuluştur. Sonsuz mutluluk ve hiçlik durumudur. Yaşamayı istemek yerine, ölümü arzulamak daha doğrudur. Çile çekmek için gelinen dünyada, ölümsüzlüğü istemek ise saçmalıktır. İnsanın ölümsüzlüğü umut etmesi, çekeceği acıların süresini uzatmak istemesidir. Ölümü arzulamak ve ölüme kavuşmak ise, mutlulukların ve huzurun en gerçek halidir. Schopenhauer ölümsüzlük yerine yok edilemezlik tabirini kullanır. Nitekim ölümsüzlükten kastı, ölümden sonra bir yaşama inanıyor olması değil, yaşam döngüsünün yok edilemeyeceği düşüncesidir. Schopenhauer, yaşamanın aksine ölümü, sonsuz bir mutluluk ve dinginlik hali olarak görür.
Jean - Paul Sartre felsefesinde 'ben'in egzistansiyalitesi

Yirminci yüzyılın önemli filozoflarından biri olan Jean Paul Sartre, felsefesinde insanın varoluşundan kaynaklanan temel problemleri ele alır. Filozofa göre insan varoluşuna ilişkin en temel problem 'ben'in ne olduğudur. 'Ben nedir? sorusu kapsamında düşünen Sartre, varoluş felsefesinde insan 'beni'nin oluşumunu ve 'ben'in yaşamla olan etkileşimini problem edinir. Bu çalışmada Sartre'ın varoluş felsefesinde 'ben'in ne ol-duğu' problemi tartışılacaktır. Bu problemin seçilme nedeni ise çağın temel sorunların-dan biri olan 'ben'in ne olduğunu' Sartre felsefesiyle açıklamaya çalışarak, alandaki çalışmalara katkıda bulunmaktır. Sartre'ın varoluş felsefesinde insan, 'benliği' üzerinden tanımlanır. Çünkü ona göre insan varoluşunun belirleyicisi olan 'benlik'tir. Sartre'ın 'ben'e yaklaşımı varoluşçu bir yaklaşımdır. Varoluşçu yaklaşımda insan önce var olur ve sonrasında yaşam içerisinde seçimleriyle 'beni'ni kurar. Çünkü varoluşçu felsefede insanın doğuştan sahip olduğu bir öz olmadığından, insan kendi seçimleriyle 'öz'ünü kurar. Bu nedenle de insan seçimlerinden sorumludur ve seçimlerinin sorumluluğunu yüklenmelidir. Fakat insanın seçimlerini etkileyen unsurlar vardır. Yabancılaşma, hiçlik, yalnızlık, öteki, kendinde varlık, insan seçimlerini etkileyen unsurlardır. Dolayısıyla insan 'ben'inin ne olduğu bu öğeler içerisindeki seçimleriyle oluşur. Çalışmada'bu seçimlerin neler olduğu?, 'seçimle yüz yüze gelen insanın nasıl bir tutum takınması gerektiği?; 'bulantı', 'özgürlük', 'yabancılaşma', 'hiçlik', 'yalnızlık' ve 'öteki' kavramları ile tartışılacaktır.
A philosophical analysis of computational modeling in cognitive science

Bu çalısma, bilissel bilimlerdeki arastırma yöntemlerinden biri olan bilgisayarlı bilissel modelleme metodolojisini incelemektedir. Çalısmanın amacı, insaninbilisini anlamada bilgisayarlı bilissel modellerin nasıl bir yere sahip olduğunugösteren bir anlayıs sunmaktır. Yalnızca, belirli bir deneysel çalısmayı simule ederek ve deneysel verileri tekrarlayarak belirli bir bilissel fenomen için görüsbildiren modellerin çoklugu düsünülerek, bu çalısmada modeli yaratan kisininyaptıgı isi anlamak ve böylece bilgisayarlı bilissel modellerin simülasyon aracıolmalarının dısındaki potansiyellerinin kesfedilebilmek için pratigi anlamaya dayalı bir yaklasım içinde bulunulmustur. Bu amaç için bilim felsefesi literatüründenpratigi anlamaya dayalı bir yaklasım olan Morgan ve Morrison (1999)'ın görüsü bir örnek model üzerinde uygulanmıstır. Bu görüs, modellerin bilimdeki yerini anlamak için dört temel eleman üzerinde vurgu yapmaktadır; modellerin kurulması, modellerin isleyisi, modellerin temsili ve modellerden ögrenme sekillerimiz. Üzerinde çalısılan örnek, Soar mimarisiyle yaratılmıs bir model olan ve belirli bir grup modeli temsil eden Q-Soar modelidir. Çalısmada, bu grup modeller dısındakibilgisayarlı bilissel modeller için nasıl genellemeler yapılabilecegi hakkındatartısmalar verilmistir.
Kant'ın transandantal düşüncesinde sentetik birlik ilkesi çerçevesinde insanın insan olarak varolması

Kant'ın transandantal düşüncesinde, insanın var olması, görüsel temsillerin transandantal öz-bilinç altında transandantal sentetik birlik faaliyeti ile tesis edilen kökensel, yalın bir temsil veya bilinçlilik olarak 'Düşünüyorum' temsili ile ifade edilmiştir. Bu anlamda, insanın var olması, transandantal görü ve düşünme formlarını önceleyen, ve bu formları kuşatan saf ve kökensel düşünme formu olan saf bir olanak olarak verili olan ve kendisinin dışındaki şeyler ile kurulan bağ ile tesis edilen, ve böylelikle insana ait evrensel ve nesnel geçerli öğelerin birliği olarak oluşturulan kökensel bir temsil olarak görülmüştür. Bunun yanında, Kant, saf olanaklılığı ve yönelimselliği içinde insanın akli olarak, doğasından gelen bir zorunluluk ile, uzay ve zaman formundaki öğelerin sentetik birliğinin en son zemini olarak gördüğü mutlak bir birlik ve bütünlüğe yöneldiğini ve koşulsuz olana dair oluşturduğu idelerinin, koşullu olanın sentetik birliğine yönelik olarak birlik ve bütünlük verici temel ve kökensel bir kural olarak kullanıldığını ifade eder. Bu bağlamda, bu çalışma, Saf Aklın Eleştirisi çerçevesinde Kant'ın transandantal düşüncesinde, insanın insan olarak, veya fiili olarak varolmasının, koşullu olan öğelerin kökensel sentetik birliğinin yanında, ancak saf aklın koşulsuz olan ile kurduğu bağ ve koşulsuzluk idelerinin uzay ve zamandaki öğelerin sentetik birliği üzerindeki birlik ve bütünlük verici faaliyeti zemininde açığa çıkabilecek kökensel ve transandantal bir birlik olarak yorumlanabileceğini ifade etmektedir.
Ütopyalar ve karşı-ütopyalar bağlamında modern felsefi düşünce ve eleştirisi

Bu çalışmanın amacı ütopya örneklerinden bazılarının incelenmesi yoluyla modern felsefi düşüncenin temel karakteristiklerini ortaya koymak ve karşı-ütopyalardan bazılarının tetkik edilmesi kanalıyla da modern felsefi düşüncenin nasıl eleştirildiğine ışık tutabilmektir. İlk bölümde ütopya ve karşı-ütopya kavramları tanımlanmaya çalışılmış ve onları oluşturan temalar ve tarihi süreçler araştırılmıştır. Ayrıca, çalışmamızda örnek olarak kullandığımız ütopya örnekleri olan Utopia, Güneş Ülkesi ve Yeni Atlantis ile karşı-ütopya örnekleri olan Biz, Cesur Yeni Dünya ve Bin Dokuz Yüz Seksen Dört hakkında bilgi verilmiştir. İkinci bölüm modern felsefi düşüncenin ne olduğu ve nasıl meydana geldiği ile ilgili bir soruşturmadır. Modern felsefi düşüncenin tarihi seyri Rönesans'tan başlayıp on sekizinci yüzyıl Aydınlanma düşüncesine kadar izlenmeye çalışılmıştır. Üçüncü bölümde önce ütopya ve modernizm arasındaki ilişkiye değinilmiş, ardından da seçilen ütopya örnekleri bağlamında modern felsefenin temel özellikleri incelemeye tabi tutulmuş; modern düşüncenin, toplum felsefeleri olarak görülebilecek ütopya metinlerinde kendini nasıl ve ne ölçüde gösterdiği araştırılmıştır. Son bölümde ise modern düşüncenin on dokuz ve yirminci yüzyıldaki seyri resmedilmeye çalışılmış ve kendisine yöneltilen eleştiriler karşı-ütopyalar bağlamında ele alınmıştır.
Kant felsefesinde Tanrı anlayışı

Kuş, Selim, Kant FelsefesindeTann Anlayışı, Yüksek Lisans Tezi, Danışman: Prof. Dr. Recep Kılıç, 84s. Kant, çağdaş felsefeye kapı açmış ve ona yön vermiştir. Onun felsefi eleştirileri, felsefe tarihinde dönüm noktası olmuştur. Kant'in din ve Tanrı konusunda yazdığı en önemli eser, 'Sadece Aklın Sınırları İçinde Din ' dir. Bu tez çalışmamızda da temel olarak bu eseri göz önünde bulundurduk. Bu tezi yapmamızdaki amaç, Kant'in felsefe sistemi içersinde 'Tanrı' kavramının yeri ve önemim belirtmektir. Bu tez, giriş ve sonuç dışında dört bölümden oluşmaktadır. Giriş kısmında, öncelikle felsefi bir problem olarak Tanrı kavramına kısa bir giriş yaptık. Bu kısa girişten sonra, Kant'ın yetiştiği dönemde Almanya'daki dini ve felsefi atmosferi ve ayrıca bu zamana kadarki felsefi gelişmeyi genel olarak inceleme konusu yaptık. Birinci bölümde, bilgi, metafizik ve iman-bilgi/akıl-vahiy ilişkisini araştırıp, bunların birbirleriyle olan ilişkilerini inceledik. Çünkü Kant'in Tanrı anlayışının daha iyi kavranabilmesi için, bu kavramların incelenmesini gerekli gördük. İkinci bölümde, Tann'ya atfedilen sıfatların niteliği, Tanrı kavramı düşüncesinin kaynağı ve bunların sonucunda oluşan din-Tann bağıntısını açıklamaya çalıştık. Burada özellikle dini yapılanma sürecinin işleyişi ve Kant'in nasıl bir din anlayışım benimsediğini inceleme konusu yaptık. Üçüncü bölümde, Tann'nm varlığının temellendirilmesi hususunda diğer filozofların kanıtları, temellendirme tarzları ve Kant'in bu görüşlere olan eleştirel tutumunu açıkladık. Dördüncü bölümde, ilk önce felsefe tarihi içerisinde Tanrı-ahlak ilişkisinin nasıl anlaşıldığını ortaya koyduktan sonra, Kant'in felsefesinin esasım oluşturan Tann-ahlak ilişkisi ve bu ilişkide anahtar rol oynayan Ahlak Kanıtını inceledik. Sonuç kısmında ise, bütün bu bölümlerin felsefi açıdan eleştirel bir değerlendirilmesi yapılmıştır.
The problem of agency in the politics of victimhood: Nietzsche, Arendt, and Foucault

Sosyo-politik bir kolektif kimlik inşaası olarak ve siyasette, özellikle demokrasilerde giderek yükselen bir fenomen olarak mağduriyet, fail sorunu bakımından pek çok bilim insanı tarafından sorunsallaştırılmıştır. Mağduriyet siyaseti her ne kadar politik olarak tanınma arayışına tekabül etse ve buna bağlı olarak faillik belirtse de, mağduriyet siyasetinin ürettiği belli ilişki türleri failliği zayıflatma riskini taşımaktadır. Mağduriyet siyasetinin işlevleri ve sonuçları üzerine bir takım araştırmalar bulunmaktadır, fakat literatürde konuyu Politik Teori bağlamında detaylı olarak incelemek anlamında bir boşluk bulunmaktadır. Bu tezde, mağduriyet siyasetindeki fail sorunu Nietzsche, Arendt ve Foucault'un kuramsal çerçevesi altında hem mağduriyet siyasetinin failliğe zarar verebilecek işlevleri ve sonuçlarına dair sorunsallaştırmaların geçerliliği araştırılmakta hem de faillik sorunu ile mağduriyetin aşılması adına yeni yollar geliştirilmektedir. Analizler, iktidar/güç, kimlik ve özgürlük gibi kavramların farklı kavranışı ile birlikte yaratıcı değerler ve siyasal eylemi failliği güçlendirecek ve mağduriyeti aşmayı sağlayacak şeyler olarak sunmaktadır.
Hegel'in teslisi: Ruh'un Fenomenolojisi'nde benlik-şuuru şeması

Hegel düşüncesinin ortaya çıktığı dönemden bu yana felsefi ve teolojik arenadaki etkisi her halde inkar edilemez. Burada Ruh'un Fenomenolojisi'nden hareket ederek eserin belkemiğini oluşturduğunu düşündüğümüz dahili bir şema ortaya çıkarılmaya çalışılacaktır. Buna göre, tüm muğlaklığının ve çetrefilliğinin ardında Ruh'un Fenomenolojisi istikrarlı bir şekilde tatbik edilen ve eserin her bir bahsine zerk edilmiş olan bir şema üzerine bina edilmiştir. Bu şema her ne kadar Teslis akidesine tekabül eder görünse de, bu benzerlik sadece formeldir. Muhtevası irdelendiğinde, Teslis akidesinin her bir aşamasına tekabül edecek şekilde karşımıza Descartes, Kant ve Hegel benlik-şuuru nazariyeleri, ya da cogito, apperzeption ve geist ortaya çıkar. Dolayısıyla da, Ruh'un Fenomenolojisi'nin itici gücü olarak bir üçlü benlik-şuuru şeması ile karşı karşıyayız. Ruh'un Fenomenolojisi'nin Hegel düşüncesindeki yeri düşünülürse, bu teşhis şayet isabetli ise Hegel düşüncesi noktasından önemli sonuçlar doğurmaktadır. Benzer ölçüde, Hegel'in kendisinden sonrası üzerindeki etkisi hesaba katıldığında, Hegel'den beslenerek ya da Hegel'e karşı mevzilenerek ortaya çıkan düşünce akımlarının temelinde yatan saikleri de açıklama gücüne sahip olabilir.
Contextualism versus universalism? Rorty and Habermas on truth and rationality

Bu tezde, Rorty ve Habermas'taki doğruluk ve rasyonalite kavramları her iki filozofun sunduğu eleştirel bakış açılarından değerlendirilecektir. Bu, hem Habermas'ın temellendirimcilik-benzeri görüşünün Rorty'nin dayandığı, felsefi yorumsama, epistemolojik bütünselcilik, ve postmodernizm gibi bakış açılarindan eleştirisini, hem de Rorty'nin etnik-merkezci göreciliğinin Habermas'taki gibi bir evrenselci acıdan eleştirisini içerir. Her iki filozofun görüşlerinin de önemli ve güçlü tarafları olduğu varsayılmaktadır. Bu güçlü tarafları birleştiren ve eleştirel bakış açılarının ortaya koyduğu zayıf noktaları ortadan kaldırmaya çalışan bir doğruluk ve rasyonalitemodeli önerilecektir. Bu tezde, Rorty ve Habermas, ve de kendileri için seçmiş oldukları belirli tartışma tarafları birbirlerinin eleştirmeni olacaktır. Önereceğim model, evrenselci meşrulaştırma kuramlarının Habermas'ta olduğundan daha zayıf bir nitelikte olmak şartıyla, paragmacı-bütünselci bir benimsenişini içermektedir.