turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ali Şeriati'nin hümanizm eleştirisi

Şeriati'nin hümanizm eleştirisi, aynı zamanda onun insana ilişkin felsefesini, tasarımını ve nazari yaklaşımını belirler. Bu şekilde insanın gündeme getirilmesi, öncelikli olarak 'İnsan nedir? sorusunun her dönemin en büyük sorunlarından biri olmasıyla açıklanabilir. Söz gelimi modern dönemde hümanist tefekkür biçimleri etrafında bilgi ve teknoloji alanında hasıl olan gelişmelerle birlikte insanın doğa üzerindeki hakimiyeti arttığı bilinen bir gerçekliktir. Ancak bunun bir sonucu olarak insan, maddi ihtiyaçlarını karşılama ve konforlu bir hayat yaşama imkanı elde etmiş olsa da hümanist insanın; insanla, toplumla ve diğer varlıklarla ilişkisinde derin gediklerin meydana geldiği de mevzubahis edilebilir. Şeriati, hümanizmin bu şekildeki insan kavrayışına mukabil öncelikle 'İnsan nedir? sorusunu sorar ve insanın diğer bütün sorunlarının çözümünü verilecek yanıtla ilişkili olduğunu tartışır. Şeriati, bu sorunlara yanıtlara ararken insanın natüralizm, historizm, sosyolojizm ve kendilik zindanı olmak üzere dört zorlayıcının/cebrin etkisinde varoluş mücadelesini sürdürdüğüne dikkatleri çeker. Dolayısıyla insan bu dört zorlayıcı gücün etkisinden özünü kurtarınca, ancak o zaman kemal düzeyinde insan olabilir ve özgürlüğünü hakikat nazarında gerçekleştirebilir. Bu bağlamda Şeriati, modern insanda kutsal bir inanç halini alan hümanizm ve hümanist düşüncelerin mantık süzgecinden geçirilip değerlendirildiklerinde, aslında iddia ettikleri gibi insana değer vermediklerini ve ifadelerinin gerçek hayatta kullanımı mümkün olmayan içi boş düşünceler olduğunu tartışmaktadır. Bu çerçevede bu çalışma, Şeriati'nin düşünceleri temel alınarak, mekanik evren tasarımı önceleyen ve insanı Tanrılaştırma eğilimi içinde olan hümanist düşünmenin/nutkun ve akımların tahlilini amaçlamaktadır.
Costas Douzinas'ın insan hakları eleştirisi: İnsan hakları öznesinin eleştirel temelleri

Bu tezde insan hakları öznesinin felsefi temelleri Costas Douzinas'ın görüşleri çerçevesinde tartışılıyor. Douzinas, 'insanın ölümü'nün ilan edildiği bir entelektüel zeminde, liberal söylemin 1970'li yıllar ve özellikle komünizmin çöküşünden sonra insan haklarına ve 'özne'ye dönüşünün kuramsal açıdan sorunlu olduğunu iddia ediyor. Douzinas'ın eleştirisi, liberal söylemin insan haklarının postmodern toplumlardaki işleyişini açıklamakta yetersiz kaldığını, insan hakları söylemi ile çelişir bir biçimde en büyük hak ihlallerine tanıklık eden çağımızın içine düştüğü açmazın müsebbibi olduğunu söylüyor. İnsan haklarının öznesi, 'insan'ı anlam ve değerin temeline yerleştiren felsefi modernliğin ve öznellik metafiziğinin ürünüdür. Fakat 19. yüzyıldan itibaren eleştirel filozoflar bu 'insan'ı, diğer bir deyişle 'modern özne'yi yapıbozuma uğratmış ve kuramsal olarak güçsüz hale getirmişlerdir. Douzinas, bu bağlamda kuramsal olarak savunulamaz hale gelen liberal söylemin yerine farklı entelektüel kaynaklara başvuran yeni bir özne anlayışı koyar. Bu çerçevede modern özne eleştirisini Hegel ve Lacan'a dayandırır. Hegel ve Lacan'ın birlikte okunması 'özne'nin daima öznelerarası olduğunu ve öteki olmadan hakların bir anlam ifade etmeyeceğini vurgular. Bu, hakları bireysel arzuların ve bencil taleplerin güvencesi olarak gören liberal anlayışın köklü bir biçimde tersine çevrilmesi anlamına gelir. Douzinas'ın insan hakları öznesi, eşsiz ve biricik 'öteki'ne sonsuz sorumluluğu kurucu etik ilke haline getirir ve bu kapsamda insan haklarının öznelerarasılığını vurgulayan ontolojik şema Levinas'ın öteki etiği ile tamamlanır.
John Locke felsefesinde özgürlük sorunu

Özgürlük insanın tarih sahnesine çıkışından bu yana en çok tartışılan kavramlardan birisidir. Özgürlük günümüze kadar farklı değişim ve dönüşümlerle kendini gösterir. Bu anlamda filozofların özgürlük hakkındaki görüşleri hep özgürlük arayışının birer ifadesidir. Her filozofun da özgürlük kavramına yüklediği anlam aynı değildir. Klasik liberalizmin babası olarak bilinen ve Aydınlanma Çağı düşünürlerini etkileyen John Locke (1632- 1704), modern dönemin en etkili siyasi filozofları arasında yer alarak özgürlüğe farklı bir bakış açısı getirir. Bu yüzden bu tezin asıl amacı: John Locke'un felsefesinde ortaya koyduğu özgürlük düşüncesini devlet, din, hoşgörü ve aydınlanma kavramları çerçevesinde analiz etmektir. Tarihsel sürece baktığımızda Locke için insanlar doğuştan özgür ve eşittir. Sosyal sözleşme ile doğa durumundan çıkarak siyasi iktidarın bir parçası haline gelen insan, haklarını güvence altına almak amacıyla bazı haklarını iktidara devreder. Bunu açıklamak için Locke, siyaset felsefesinin temeline doğa durumu kavramını yerleştirir. Doğa durumu kavramı ile insanların siyasal bir toplumda olmadığını açıklayan Locke, insanların bu doğa durumundan kendi istekleri ile çıktıklarını ve siyasal topluma girdiklerini iddia eder. Bu süreçte mülkiyet kavramı Locke için oldukça önemlidir. Çünkü Locke, mülkiyeti insanın yaşama ve özgürlük gibi temel bir hakkı olarak ele alır. Sosyal sözleşme ile toplumu ve devleti böylece sağlam bir zemine oturtan Locke, bireyin özgürlüğü bağlamında devlete de sınırlamalar getirir. Locke aynı zamanda yasama ve yürütme güçlerinin ayrılığı ilkesiyle liberalizmini taçlandırır. Din alanında da liberalizmin etkisini vurgulayan Locke'a göre insanların inançlarını serbestçe yaşamalarına da izin verilmelidir. Böylece Locke hem devlet anlamında hem de dini anlamda bireyin özgürlüğü üzerinde tam ve mutlak bir özgürlük anlayışının savunuculuğunu yapar. Bu düşünceleriyle insanların yaşamlarını özgürlükçü ve eşitlikçi bir çerçevede koruyarak sürdürmeyi amaçlayan Locke; aydınlanma düşüncesinin öncüsü olduğunu kanıtlar. Sonuç olarak onun siyaset felsefesi hakkındaki görüşleri bugün hala etkisini sürdürmektedir.
Nietzsche's critique of clssical epistemology

Nietzsche'nin Klasik Epistemoloji Eleştirisi Erol Mutlu Bu tezde temel ilgi noktası, günümüzde hüküm süren epistemolojinin statüsü ve F. Nietzsche'nin buna yönelttiği eleştiridir. Geleneksel epistemolojik kavrayışlar bilgiyi 'değer' sorunundan ayrı ele almaktadır; bu bakış açısından değerlendirildiğinde epistemoloji ve etik, felsefenin iki ayrı alanı olarak durmaktadır. Nietzsche, sadece epistemolojik nosyonların değil, bütün kültürel yaratımların da 'gerçek' yerlerini, yaşam içindeki değerlerin üretiminde bulacaklarını vurgular. Yaşam, bu üretim sürecinin kendisidir. Modern toplumdaki bütün değerlerin sahip olduğu ideolojik yapıyı deşifre etmek, ancak geleneksel bakış açısının dışına yerleşerek yapılacak topyekün bir eleştiriyle mümkün olabilir. Nietzscheci düşünme tarzının ve O'nun önerdiği yaşam projesinin trajedisi tam da bu nokta da ortaya çıkar: modern kültür dünyası, bütün aygıtlarıyla birlikte, kendisinin sınırlarını aşmayı hedefleyen bu tür bir eleştirel girişime direnç göstermektedir. Ve bu direnme modern kültürün semptomatik doğasını açığa çıkarmaktadır: modernite bir dekadans kültürünü ifade eder. Nietzsche kendi tavrını, modern toplumdaki değerlerin semiyolojik analizini yapacak ve yeni yaşam olanaklarını gösterecek bir eleştiri olarak formüle etmektedir. Ama bu eleştirel çaba, modernitenin sınırlarını aşmaya çalışırken, bir yandan da kendi sınırlamalarını yaratacaktır.
Buharalı Muhammed b. Mübarekşah ve Hidayetü'l-Hikime Şerhi tahkiki ve tercümesi

Hidayetu'l-Hikme Şerhi Muhammed b. Mübarekşah'ın (ö. 1382'den sonra) düşüncesinde önemli yer tutmaktadır. Bu sebepten dolayı, doktora tezi olarak çalışmayı uygun gördük. Bu eserin İstanbul Süleymaniye Kütüphanesinde birçok nüshası bulunmaktadır. Bütün nüshalarda sadece iki bölüm Tabiiyyat ve İlahiyyat bölümü mevcuttur. Dört nüshası esas alınarak ve mukayese edilerek tahkik edildi. Giriş kısmında Buharalı Muhammed b. Mübarekşah'ın hayatı, hocaları-talebeleri, eserleri hakkında sınırlı kaynaklar çerçevesinde bilgi verilmiştir. I. Bölüm'de Hidayetü'l-Hikme Şerhi'nin Tahkikine, II. Bölüm'de Hidayetü'l-Hikme Şerhi'nin Tercümesine ve son olarak sonuç kısmına yer verilmiştir.
Spınoza'da normatif bir etik ilke olarak sempatinin anlamı

Evrenin bütününde faaliyet gösteren 'etkin' bir ilke arayışına karşılık icat edilen sempati, bütün bir geleneksel metafiziğin evren tasarımının odak noktasıdır. Sempatinin evrendeki temel işlerliği, evrenin tüm parçaları arasındaki uyumu tesis etmek ve sürekli hale getirmektir. Bu anlamda kozmik bir özelliği bulunan sempati bütüne yayılması nedeniyle evrenin çatısı altına aldığı tüm oluşumların türlü etkileşim biçimlerini açıklama hizmeti üstlenmektedir. Geleneksel metafiziğe benzer olarak evreni türlü etkileşimlerin toplamı biçimde yorumlayan Spinoza'nın metafiziğinde sempatinin sunduğu açıklama biçimine ayırdığı yeri saptamak tezin ele aldığı konulardan biri olacaktır. Evrenin birliği ya da parçaların bir aradalığından, insanların birlikteliğine geçiş yapan Spinoza sempatiyi düzenleyici etik bir ilke şeklinde düşünmüştür. Spinoza'ya göre doğalarından kaynaklanan bir sempati duygusu ile karşılaşmalara katılmayı arzulayan insanlar, aklın kılavuzluğu ile birleşen duygusal alışveriş sayesinde hem erdemli biri olma ünvanı elde edecekler hem de toplumsal faydaya hizmet ederek evrensel bir uyuma dönüşmenin belirli kriterlerini sağlamış olacaklardır.
Korku ile kurulan devlette özgürlüğün sınırı

Siyaset felsefesi ile ilgili fikir belirten düşünürlerin önem verdikleri başlıca konulardan biri de devletin ve toplumun nedeninin ne olduğu sorusudur. Bu soru bağlamında fikir üreten siyaset bilimcilerden birisi de İngiliz düşünür Thomas Hobbes'tur. Hobbes, devlet olgusunun sonradan, insanların bir araya gelerek sözleşme yapması ile oluştuğunu savunur. Bunu savunurken, insanların devlet olgusundan mahrum olarak yaşadığı bir duruma atıfta bulunur ve bu duruma doğa durumu adını verir. Hobbes, devlet öncesi döneme atıfta bulunmak maksadıyla kullandığı doğa durumunu homo homini lipus yani 'insan insanın kurdudur' temel niteliği ile tanımlar. Hobbes'a göre doğa durumu, yasa ve otoritenin olmadığı, herkesin kısıtsız özgürlüğe sahip olduğu, herkesin her şey üzerinde hak iddia edebileceği ve bu sebeplerle herkesin herkesle savaş potansiyelinde olduğu bir durumdur. Tüm bunlar doğa durumundaki insanda korku oluşturur. Çünkü herkesin her şey üzerinde hak iddia edebileceği bu durumda, biri diğerinin canı üzerinde de hak iddia edebilir. Bu da potansiyel bir savaşı beraberinde getirir. Ancak Hobbes'a göre tüm insanlar doğal akıl gereği bu durumdan kurtulmak isterler ve bir araya gelip sözleşme oluştururlar. Sözleşmenin uygulanabilir olması için de bir otorite belirlerler. O, bu otoriteye devlet adını verir. Bu yüzden Hobbes için devletin nedeni korkudur. Korku, her ne kadar devletin nedeni olarak belirlense de etkisini devlet kurulduktan sonra da hissettirir ve bu etkisiyle devletin devamlılığının garantisi haline gelir. Çünkü devlet durumunda da olunsa doğa durumu her an dönülebilir bir niteliktedir. Bu durum Hobbes ile ilgili olan çalışmalarda üstünde çok durulmayan bir husustur. Korkunun etkili olduğu bir devlette özgürlük-güvenlik dengesinin niceliği de önem kazanmaktadır. Her an doğa durumuna dönülebilme olasılığının yarattığı korku dahilinde, devlet yönetilirken hangi unsurun daha fazla öne çıkması gerektiği farklı bir konu olarak karşımıza çıkar. Bu doğrultuda bu çalışmada temel amaç, korkunun devletin nedeni olduğu kadar, Hobbes için devletin devamının garantisi olarak da görüldüğünü göstermektir. Bu yapılırken siyaset felsefesinin temelini oluşturan doğa durumu kavramı üzerinde sıkça durulacak ve doğa durumunun korku ve devlet ile olan ilişkisine yer verilerek, Hobbes'un devlet anlayışında özgürlük-güvenlik dengesinde hangisinin etkili olduğu gösterilmeye çalışılacaktır.
Alaİ B. Muhibbİ'nin Netİcetü's-süluk Fİ tercme-i Nasİhati'l-Müluk adlı eseri ve siyaset düşüncesi

Bu tezde II. Selim (1566-1574) dönemi mesnevihan ve siyasetname müellifi olan Alai b. Muhibbi eş-Şirazi'nin, (ö. 966 /1559'dan sonra) Gazzali'ye (ö. 505 /1111) ait olan Nasihatü'l-müluk adlı eserinin Türkçe tercümelerinden Neticetü's-süluk fi terceme-i nasihati'l-müluk adlı eserinin tanıtımı, kaynak ve içerik analizi ile siyaset düşüncesi ele alınmıştır. Eser Nasihatü'l-müluk çevirileri içinde yer yer şerhli ve mütercimin önemli ilavelerini havi olması bakımından önem arz ettiği gibi II. Selim'e şehzadeliği döneminde sunulması bakımından da kayda değerdir. Tezde ilk önce Nasihatü'l-müluk hakkındaki tartışmalar ve literatür, ayrıca eserin çevirileri üzerinde durulmuştur. İkinci olarak siyasetname geleneği üzerinde durulmuş ve bir siyasetname müellifi olarak Alai b. Muhibbi hakkında bilgi verilmiştir. Ayrıca Neticetü's-süluk fi terceme-i nasihati'l-müluk'un Muhibbi'ye aidiyeti, yazılış amacı ve tarihi, ayrıca nüshaları ve şerh tekniğine değinilmiştir. Son olarak Muhibbi'nin esere eklediği hususlar bağlamında eserin muhteva tahlili yapılmış ve Muhibbi'nin siyaset düşüncesinin ana hatları sunulmuştur.
Materyalist teoloji ve presokratik felsefe: Alain Badiou ve Giorgio Agamben örneklerinin bir değerlendirmesi

Bu çalışma, kimi çağdaş filozofların dinselin ontolojik statüsüne ilişkin olarak geliştirdiği materyalist teoloji tartışmasının ve etkinliğinin dinselin dönüşüne karşı tepki verme biçimini anlamak üzere, orijinal fragmanların ve göndermelerin yeniden yorumlanması yoluyla presokratik felsefenin bir değerlendirmesini sunmaktadır. Bu kapsamda bu metin, Alain Badiou ve Giorgio Agamben'in materyalist teoloji konusunu irdeleyen çalışmalarının çeşitli problemlerini gün yüzüne çıkarıp eleştirmeyi hedeflemektedir. Söz konusu amaç doğrultusunda ilk olarak Badiou ve Agamben'in ilgili çalışmaları detayla ele alınmaktadır. İkinci olarak, presokratik felsefeyi doğru bir biçimde konumlandırıp felsefenin bu evresine hangi genel eğilimler ve hedefler açısından katkılar sunduğunu anlamak üzere Eski Yunan'ın siyasi ve kültürel tarihi incelenmektedir. Son olarak, kutsalın ve dinselin aşılması çerçevesinde presokratik filozofların fragmanları ve göndermeleri yeniden yorumlanmaktadır.
Buz ve Ateşin Şarkısı roman serisi'ne Platon ve Machiavelli üzerinden bir bakış

Bu çalışmanın amacı; George R. R. Martin'in kaleme aldığı Buz ve Ateşin Şarkısı roman serisindeki belirli karakterleri ve temaları siyasal düşünceler tarihinin iki önemli figürü, Platon ve Machiavelli üzerinden okumaktır. Bu bağlamda söz konusu çalışma, Martin'in Buz ve Ateşin Şarkısı metni ile Platon ve Machiavelli tarafından ileri sürülen siyasal argümanlar arasında bazı paralellikler bulunup bulunmadığını tartışmaya çalışacaktır. Çalışma üç bölümden oluşmaktadır.
Heidegger'in batı metafiziğine yönelik tedirginliği ve modern özne eleştirisi

Heidegger'e göre klasik özne, Varlık'a sadece teorik bilme edimiyle yönelen, dolayısıyla kendini de eksik ve yanlış yorumlayan bir öznedir. Heidegger'in özneye yönelik eleştirisi, batı felsefesinin Platon'la başlayan, oluş sorusunun hak ettiği derinliği görmezden gelen, epistemolojik bir kesinlik arayan, bu nedenle de bağlamdan kopan bir metafizik düşüncede buluşan geleneksel programı hedef alır. Heidegger'e göre batı felsefesinin, Varlık'ı bir bütün olarak ve akış halinde kavramaktan uzak, epistemolojik kesinliklere tutturmak isteyen tavrı ve bu nedenle kaçınılmaz olarak bağlamdan kopuk bir izlekte seyretmesi temel bir hatadır. Dolayısıyla, kendimiz ve dünya hakkındaki kavrayışımızın da hatalı olarak belirlenmesine yol açar. Bu bağlamda, tüm felsefi sorunlar, esaslı bir ontolojik açılımla yeniden ele alınmaya ihtiyaç duymaktadır. Bu, Heidegger'in tüm felsefesine ağırlığını koyan temel argüman olup, onun modern özne değerlendirmesinin de karakteridir. Bu çalışmada, öncelikle geleneksel metafiziğin özne algılayışına yönelik Heidegger'ci eleştiri, ardından da bu eleştiriyi olanaklı kılan temel gerekçeler araştırılacaktır. Sonuç olarak, Heidegger'in modern özne eleştirisi ve Dasein kavrayışı ile, modern özneyi alt etme projesinin başarılı olduğu iddiası ve buna karşılık Heidegger'in yeni bir özne anlayışı geliştirdiği iddiası karşılaştırılarak tartışılacaktır.
Surpassing Wantonness by appealing to emotions: A Neo-Frankfurtian approach to freedom of the will

DUYGULAR SAYESİNDE WANTONLUGU AŞMAK: Özgürlüğün Gerçekleştirilmesine Neo-Frankfurtçu bir Yaklaşım Ayça Boylu Kişinin özgürlüğünü gerçekleştirmesi için bazı tür duyguların gerekli olup olmadıkları sorusu bu tezin yola çıkış noktasını oluşturuyor. Bu soruya yanıt ararken, Harry G. Franfurt'un özgürlük anlayışına odaklanıyorum. Öncelikle Gilbert Harman' in bu anlayışa getirdiği eleştirilerden yola çıkılarak özgürlüğün gerçekleştirilmesi için vazgeçilemez olan 'ikinci derece istençler' le ilgili sorunları tartışıp bu istençleri değişik özelliklerine göre ayırıyorum. İçlerinden yalnızca 'yaratıcı ikinci derece istençler' in gerekli olduğunu savunuyorum. Bu istençlerin belirli türden değer yargılan baz alınarak oluşturulabileceğini ekliyerek, hangi türden değer yargıların özgürlüğün gerçekleştirilmesinde rol oynadığım araştırıyorum. Gary Watson' in önerisini eleştirerek, bu özel değer yargılarının 'öznenin istençsel değer yargılan' olmak zorunda olduğunu savunuyorum. Tüm bu yargıların, 'Olmak istediğim kişi olmam değerlidir' yargısının birer örneklemesi olduğunu belirttikten sonra bu yargının özgürlüğün gerçekleştirilmesi için yeterli motivasyon içermeyeceğini, bu yüzden de bu yargıya neden olacak ve motivasyonel gücü olan bazı duyguların gerekli olduğunu savunuyorum. Bu duygulardan en temel olanının, hayal gücümüz sayesinde oluşturduğumuz 'istenen-ben'e duydğumuz aşk/sevgi sayesinde kendimizi sorguladığımızda, olduğumuza inandığımız kişiye karşı duyduğumuz belli bir tatminsizlik duygusu olduğunu savunuyorum. Özgürlüğün gerçekleştirilmesinde başka duyguların da rol oynayabileceğini belirtiyorum ancak ilk kez wantonluktan özgür bir kişi olmaya doğru adım atarken bu tatminsizlik duygusunun gerekli olduğunu savunuyorum. vm
Quantum theory and some philosophical implications of its two major interpretations

IV ÖZ KUANTUM KURAMI VE YAYGIN KABUL GÖREN İKİ YORUMUNUN BAZI FELSEFİ SONUÇLARI Buğdaycı, Necmi Yüksek Lisans, felsefe Bölümü Tez Yöneticisi: Doç. Dr. Erdinç Sayan Ocak 1999, 60 sayfa Bu tezde kuantum kuramının yapısı ve klasik fizikten farkı betimlenmektedir. Kuantum dünyasını karakterize eden fenomenler ve kuantum kuramının yorumlanma sorunları tartışılmıştır. Kuantum fenomenlerinin belirgin şekilde klasik düşünüşe aykırı davranışını açığa vuran deneyler anlatılmıştır. Tez Kopenhag yorumu ve GRW tipi yorumlan irdelemektedir. Kopenhag yorumu ve GRW tipi yorumlar analiz edilerek, bu yorumların ontolojik, epistemolojik ve mantığa ilişkin bazı sonuçlan karşılaştınlmıştır
The artistic afterlife of electronic waste

Bu tez atılan elektronik parçaları tercih eden sanatsal projelere daha yakından bakmayı amaçlamaktadır. Elektronik atıklar teknolojik çağın sonucu olarak birikmektedir. Bu tezde yer alan sanat eserleri, eski elektroniklerin atık olarak kabul edilmemesi gerektiğini vurgulamaktadır. Elektronik atıkları kullanan, Gregory Chatonsky, Walter Giers ve Gabriel Dishaw gibi sanatçılardan sanatsal eserlere yer verilmiştir bu tezde. Bahsedilen sanat eserlerini incelemek için Deleuze ve Guattari'nin 'oluş,' 'rizom' ve 'yersizyurtsuzluk' kavramlarına dayanan teorik bir bakış açısı benimsenmiştir. Kullanılan teoriler tezin konusu kapsamında geliştirilip elektronik aletlerin derlemesinde kullanılan jeolojik özelliklerinin alüminyum, altın, bakır ve tantal gibi akışkanlığını ele alır. Elektronik aletleri hayata geçiren içerikler, ağırlıklı olarak dünyanın iç katmanlarından çıkarılıyor; bu nedenle oluşları elektronik cihazlardaki işlevselliğinden uzun zaman önce başlar. Deleuze ve Guattari'nin felsefesine katkıda bulunan ve genişleten Braidotti'nin göçebe etiğinin sürdürülebilir bir gelecek için önemini ve yansıra 'göçebe-oluş' kavramı hakkında düşüncelerinden de faydalanılmıştır. Ayrıca, medyaya farklı bir bakış açısıyla yaklaşan Parikka, medya donanımına bakılması ve elektronik işlevi gerçekleştiren içeriklerini anlama ihtiyacını vurgulamaktadır. Sanat aracılığıyla, eski elektronik aletlerin aslında daha fazla kullanım potansiyeline sahip olarak kabul edilmesi sürdürülebilirlik meseleleriyle yakından ilgilidir.
Alienation in Marx and Baudrilliard

Yabancılaşma Marx'ın felsefesinin temel kavramlarındandır. İnsanın doğada kendini gerçekleştirmesine ilişkin pozitif ve negatif yönler içerir. Aynı zamanda insanın çalışma ontolojisine ilişkin tartışmalar da içerir. Yabancılaşma teorisinin analizi aynı zamanda Marx'ı yeni toplum modelleri aramaya yöneltmiştir. Marx yabancılaşmayı politik ekonomi kavramlarıyla birlikte incelemiştir. Diğer yanda Baudrilliard'ın yabancılaşma söylemleri çağdaş dünyanın tüketim ve teknoloji ağırlıklı yapısına göre şekil almıştır. Marx'ın teorisi özne ve obje ilişkisini politik ekonomiye göre açıklarken, Baudrilliard daha çok sosyal ve kültürel olgulara göre açıklamaktadır. Baudrilliard çağdaş dünyanın realite ve anlamdan uzaklaştığını, hipergerçekliğin egemen olduğu simulacrum dünyası olduğunu savunmuştur.
The significance of time in Kant's Critique of Pure Reason

Bu tezin amacı Immanuel Kant'ın Saf Aklın Eleştirisi adlı yapıtında, zamanın duyarlık ve anlak arasındaki birleşimde oynadığı rolü ele alarak, zamanın önemini vurgulamaktır. Öncelikle, zamanın nesnel bilginin oluşumunda oynadığı rol araştırılmaktadır. Zaman, nesnelerin duyarlığımıza verili oluşlarının zorunlu koşulu olduğu için, onsuz tüm tasarımların zamansal düzenlenişten yoksun olacağı ve belki de hiçbir anlam ifade etmeyeceği tartışılmaktadır. Kant, duyarlık ve anlak arasındaki bağlantıyı imgelemin sağladığını ileri sürer. İmgelem yetisi ve zaman arasındaki ilişki araştırıldıktan sonra, duyarlık ve anlak arasındaki bağlantının imkanının en derinlerinde yatan şeyin zaman olduğu savı iddia edilmektedir. Son olarak, zaman ile özne arasındaki bağa odaklanılmaktadır. Fenomenal dünyanın bilgisi söz konusu olduğunda, zamanın aşkınsal özne ile birlikte insanın tüm bilgisinin koşulu olduğu savunulmaktadır.
Gottfried Wilhelm Leibniz felsefesinde bilgi teorisi ve mantık

kuddus BİNGÖL 1999-Sayfa: 214 Jüri: Prof. Dr. Abdulkuddüs BİNGÖL Mantık formel bilim olmanın yanında diğer bütün alanlar içinde en önemli bir alet, bir metot durumundadır. Hele bu anlamda felsefe ile olan ilişkisi çok daha açık ve nettir. Denilebilir ki, felsefi düşüncenin yegane metodudur. Halbuki yurdumuzda mantık konuları ile ilgili araştırmalar felsefi araştırmalara oranla çok daha az sayıdadır. Üstelik Aristoteles mantığına batı dünyasında erken dönemlerde başlayan tepkiler yurdumuzda henüz bütün detaylarıyla ortaya konulmuş değildir. İşte bu mülahazalarla, bu ilk dönem tepkilerini Leibniz modelinde ele alıp incelemeyi yararlı gördük. Leibniz'in bilgi teorisini mantık anlayışından soyutlamak uygun olmayacağı için bilgi anlayışını da araştırmamıza dahil ettik. Araştırmamız sonunda Leibniz'in rasyonalist anlayışa daha yakın olmakla birlikte zaman zaman Rasyonalizm ve Empirizm'i uzlaştırıcı bir tavır içinde olduğunu tespit ettik. Aristoteles mantığına hayranlığını hemen her zeminde dile getiren Leibniz'in, bu mantığın gelişen ve değişen bilim anlayışı karşısında geliştirilip, genişletilip mükemmelleştirilmesi yolunda gayretleri olduğunu gördük. Ayrıcan mantığın tabii dilden arındırılarak matematik gibi kurulması inancında olduğunu ve bunun içinde kendine özgü bir sistem oluşturduğunu, bu sistemin de cebirsel mantık ile modern mantığa temel teşkil ettiğini ve bolca malzeme hazırladığını söyleyebiliriz.