turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İstanbul ilinde doğal olarak yetişen bahçe ve peyzaj düzenlemelerinde kullanılabilecek pereniyallerin habitatları üzerine araştırmalar

Çalışma alanı olarak seçilen İstanbul İli'nin coğrafi konumu, jeolojik, jeomorfolojik ve klimatik özellikleri ile bitkilerin gelişmesine çok elverişli olduğu görülmektedir. Bu nedenle İstanbul, olağanüstü bir bitki çeşitliliğine sahiptir. Bu kadar büyük bir zenginliğin değeri ise bilinmemekte ve her geçen gün biraz daha yok edilmektedir. Peyzaj çalışmaları açısından uzun bir geçmişş ve deneyimi olan ülkeler doğadaki bitkilerini kültüre almış ve yeni türler ıslah etmişlerdir. Ülkemizde ise doğal bitkiler yeterince tanınmadığından peyzaj düzenlemelerinde kendilerine kullanım alanları bulamamaktadır. Bu çalışmada; İstanbul İli'nde doğal yayılış gösteren bitkilerin yarısına yakın kısmını oluşturan pereniyallerin bahçe ve peyzaj düzenlemelerinde kullanılabilecek olan türlerinin saptanması, bu bitkilere uygun bahçe habitatlarının belirlenmesi, habitatlarına göre peyzaj düzenlemelerindeki kullanım olanaklarının ortaya konulması ve bu doğrultuda yeni yaklaşım ve öneriler getirilmesi amaçlanmıştır
XIX. yüzyılda tarihi yarımada hanlarının ekonomik yönü

İstanbul hanları, iktisat tarihi araştırmaları çalışmaları arasında değerlendirildiğinde geniş ve bakir bir alan olduğu görülmektedir. 19. yy.'da İstanbul hanlarını çalışmak hedefiyle başlanmış bu çalışma, döneme ilişkin arşiv belgeleri ve diğer kaynaklarla çerçevesi çizilmiştir. Arşiv belgelerinde hanlardaki esnaf tespit edilmiştir. Çalışmamızda bu arşiv belgeleri transkript edilerek tablolar haline getirilmiş akabinde de esnaf grupları esas alınarak yeni bir tasnif elde edilmiştir. Esnaf gruplarının hangi hanlarda ve hangi sayıda bulunduğunun tespit edildiği bu tasnif, çalışmamızın en önemli kısımlarından birini oluşturmaktadır. Tespit edilen hanlara ilişkin arşiv belgeleri arasında yapılan taramalar neticesinde ilgili hanın ve esnaf hayatının özüne ilişkin olan kayıtlar özenle incelenmiştir. Esnaf grupları bağlamında kaynak eserler ve sözlükler taranarak arşiv belgelerinde karşılaşılan mesleklerin tespitine çalışılmıştır. Apayrı bir çalışma konusu olsa da değinilmesi zorunlu bir alandı, fakat gene de bu konuda boşluğu doldurulma iddiasında değildir. Sonuca varmanın mümkün olmadığı noktalarda spekülatif görüşler ileri sürmek doğru olmayacaktır. Eklektik katkılarla desteklenmesi halinde yeni çalışmalara kaynaklık edebilecek olan çalışmamızın kesin bir sonuç ile keskin iddialarda bulunması doğru olmayacaktır. Ancak ulaşılan veriler ve bunların derlenmesi ve sunulmasında izlenilen metodoloji açısından gelecekte yapılacak çalışmalar için bir temel vazifesi görmesi halinde de hedefine ulaşmış bir çalışma olacaktır.
19. yüzyılda İstanbul çiftlikleri: Hekimbaşı, Çavuşbaşı ve Alemdağı örnekleri

Osmanlı devri çiftlikleri, ekonominin esasen tarıma dayalı olduğu devirlerde önemli birer iktisadi işletme örneğidir. Anadolu'da bu çiftlikler timar sistemi içinde umumi bir yekun tutarken; İstanbul ve yakın hinterlandında kurulmuş olan birçok çiftlik bizzat padişaha ve saray efradına tahsis edilmiş hassa çiftliklerden oluşmakta ve Hazine-i Hassa İdaresi'ne bağlı olarak işletilmekteydi. Bu çiftlikler arasından seçilmiş olan üç çiftlik aynı yönetim altında birbirleriyle uyumlu olarak işletilmekteydi. Seçilen çiftlik örnekleri üzerinde ayrıntılı verilerin gün yüzüne çıkarılması; güncel metotlarla bunların idare ve işletme faaliyetleri üzerinde istatistiki analizler yapılması bu çalışmamızın amacını oluşturmaktadır. Bu çalışmada, ilgili çiftliklerde 1848 1874 tarihleri arasında meydana gelmiş olan zirai üretim faaliyetleri, hizmetkar ücretleri ve kira gelirleri gibi iktisadi ve sosyal hayatın temel alanlarıyla ilgili olarak ayrıntılı bilgilere, Hazine-i Hassa Defterleri yardımıyla, ulaşılmaya çalışılmıştır.
İstanbul ilinde 2013-2017 yılları arasında yaşanan can kayıplı iş kazalarının sektörel sıklıklarının analizi

İstanbul ilinde 2013- 2017 yıllarını kapsayan beş yıllık zaman diliminde meydana gelen ve Sosyal Güvenlik Kurumu'na bildirimi yapılan can kayıplı iş kazaları (1.120 adet) istatistiksel olarak analiz edilmiştir. Bu çalışmadan elde edilecek sonuçların İSG ile ilgili olarak yapılacak denetim programlarında kullanılması, yerel yönetimler ve kamu kurumları tarafından alan ve sektör bazında bilinçlendirme faaliyetleri yapılmasına olanak sağlaması ve bu konuda yapılacak akademik çalışmalarda eksikliği yoğun olarak hissedilen nicel verilerin konunun ilgili taraflarına sunulması amaçlanmıştır. Son beş yıl içerisinde İstanbul ilinde kayıtlara geçen iş kazalarının; yıllar içindeki değişimi ile İstanbul'un ilçelerine, kaza tarihinde iş yerinde çalışan sayısına, meslek kodlarına ve tehlike sınıflarına göre dağılımı istatistik programları aracılığı ile incelenmiştir. Elde edilen sonuçlar tablolar ve şekiller haline getirilerek yorumlanmıştır. Kayıtlara geçen iş kazaları belirli sektör ve ilçelerde daha sık gerçekleşmektedir. Bunula birlikte NACE kodlarına göre incelendiğinde inşaat, imalat ve taşımacılık-depolama sektörlerinde iş kazalarına daha sık rastlanmaktadır. Tehlike sınıfları açısından değerlendirildiğinde ise can kayıplı iş kazalarının büyük kısmı çok tehlikeli sınıftaki işyerlerinde gerçekleşmektedir. Ayrıca can kayıplı iş kazalarının erkek cinsiyet grubunda daha sık yaşanmaktadır. Bu çalışmanın sonuçlarının iş kazalarının önlenmesinde tüm paydaşlara ve konu ile ilgili akademisyenlere fayda sunması amaçlanmaktadır.
Osmanlı kefalet sistemi ve 1792 tarihli bir kefalet defterine göre Boğaziçi

Osmanlı tarihinde düzenin devamı için takip olunan usullerin ve bunların nitelikleriyle uygulanabilirliğinin tesbiti amacıyla yapılan çalışmada kefalet konusuna temas olunmuştur. Kefalet uygulamasında şahısların birbirlerine kefil olması zorunluluğu getirilerek bir çeşit oto-kontrol sistemi kurulmuştur. Her düzende bir yapı ve bu yapının yürümesi için oluşturulmuş bir takım esaslar bulunmaktadır. Osmanlı toplumu içinse genellikle yapı araştırmaları yapılmaktadır. Ancak yapının bizzat yürümesini sağlayan unsurların ne olduğuna pek girilmemektedir. Osmanlı sosyal düzeninin yürümesini sağlayan kendine has bir takım maddi ve manevi yaptırımlar bulunmaktadır. Bu araştırmada bunlardan sadece birisinin, yani kefalet sisteminin mahiyeti, uygulanışı, aksayan yönleri özellikle Arşiv belgelerinden tahlil ve tesbit olunmaya çalışılmıştır. Kefalet kısaca şahısların birbirlerine kefil edilmeleriyle onları birbirinden sorumlu hale getirmektir. Böylece yasaları ihlal edip kaybolan bir şahsın bulunması kefiline düşmektedir. Kefalet sistemiyle Osmanlı'nın bir dereceye kadar düzeni sağladığı görülmektedir ki aslında devletin düzen bozukluğunu önlemek için aldığı tedbirlerin ilkidir. Kefalet gruplar halinde şahısların birbirlerine kefil edilmesi veya muayyen olaylarda şahısların birbirlerine ferden kefil olmaları şeklinde umumi ve ferdi denilebilecek başhca iki türde görülmektedir. Umumi kefillemelerin diğerinden ayrılan en önemli Özelliği ise şahsın kefilli olmak zorunluluğudur. Kefalet uygulamasından özellikle büyük şehirlere göçün önlenmesi, genel asayişin sağlanması ve beledi nizamın yürütülmesinde yararlanılmıştır. Belki bugünde özellikle ticari sahada bu tip bir müteselsil kefilleme sistemine ihtiyaç bulunmaktadır. VI
Mütareke döneminde İstanbul'da işçi hareketleri (1919-1922)

Mütareke Dönemi (1919-1922) boyunca, işgal altında olan başkent İstanbul'daki işçi örgütlenmeleri ve grevler bu çalışmanın başlıca konusunu oluşturmaktadır. İstanbul'un bu dönemdeki özgül siyasal ve ekonomik yönleri ele alınmış, işgücü yapısı ve çalışma yaşamı ayrıntılı bir biçimde incelenmiştir. Bu koşullar altında ortaya çıkan işçi örgütlenmeleri ve grevler derinlemesine analiz edilmiştir.1908'de hız kazanan işçi hareketleri, I. Dünya Savaşı yıllarında gerilemiş ve Mütareke Dönemi'nde tekrar canlanmaya başlamıştır. Osmanlı'dan Cumhuriyet'e geçişin son eşiği olan bu dönemde, İstanbul'daki işçilerin örgütlenme ve grev deneyimleri birincil kaynaklardan yararlanılarak ayrıntılı bir biçimde ele alınmıştır. Siyasal ve ekonomik alanda kaosun hakim olduğu bu dönemde, işçilerin mücadele deneyimlerinin, bütün olumsuzluklara rağmen dikkate değer olduğu görülmektedir.
İstanbul'da camiye dönüştürülmüş Orta Bizans Dönemi kilise onarımlarının 19. yüzyıl keşif defterleri üzerinden incelenmesi

İstanbul'daki Bizans Dönemi yapıları üzerinde Osmanlı Dönemi kullanımları, koruma yaklaşımları ve müdahale biçimlerine ilişkin bir çalışmanın yapılmamış olması, çalışmamızın çıkış noktasını teşkil etmiştir. İstanbul'daki bütün Bizans yapılarını kapsayacak bir çalışmanın sadece bir bölümünü oluşturan araştırmamız, camiye dönüştürülmüş Orta Bizans Dönemi kilise yapılarından Başbakanlık Osmanlı Arşivinde keşif defterlerine ulaşılabilenleri kapsamaktadır. Bu kapsamda örnek alınan yapılarda gerçekleştirilen Osmanlı dönemi onarımlarına ilişkin keşif defterleri incelenmiş, yapılar üzerinde elde edilen verilere ilişkin gözlemsel incelemeler yapılmıştır. Tarihi harita ve çizimlerden de yararlanarak mevcut arşiv belgeleri ışığında söz konusu yapılardaki onarımlara ilişkin teknik bilgi, malzeme bilgisi ve koruma yaklaşımları araştırılmıştır. 19. Yüzyılda Osmanlı imparatorluğunda onarım faaliyetlerinde hangi aletlerin kullanıldığı, hangi meslek alanlarından işçilerin çalıştırıldığı ve hangi müdahale şekillerine başvurulduğu gibi bazı bilgiler tespit edilmiştir. Bu kapsamda onarım detaylarına ilişkin ortaya çıkacak her türlü özgün bilgi, mimari ve restorasyon tarihi açısından şüphesiz ki önem arz etmektedir.
'Crisis? which crisis?' Society in a state of emergency: Faces of a crisis in İstanbul

Bu tez, İstanbul'da 2016 ile 2017 yılları arasında yaşanan krizlerin sosyo-kültürel algılanış biçimlerine dair bir saha araştırmasının analizidir. Çalışmanın amacı, aynı şehirde yaşayan ancak farklı arkaplanlardan gelen insanların krizler ve toplumsal çalkantıları nasıl karşıladıkları ve bunlarla baş etmek için ne tür mekanizmalar geliştirdiklerini sorgulamaktır. Bu amaca varmak için kullanılan başlıca yöntem, dönemsel niteliksel görüşmelerdir. Krizleri tanımlama ve sınırlamanın güçlüğü nedeni ile bu çalışmada kavramın geçici bir tanımı kullanılacaktır. Bu çerçevede 'kriz' kavramı, güvensizlik ve umutsuzluk yaratan beklenmedik bir olayın, giderek korku ve paralize olma haline evrildiği bir durumu betimler. Bu araştırmanın temel bulgusu, kriz algısının kişinin geçmişş deneyimleri ve içinde bulunduğu duruma bağımlı olduğudur. Bunun ötesinde, kısmen kişinin sosyal ve kültürel arka planına da bağlı olduğudur. Kişi kendisini, kendi hayatından sorumlu hissetmiyor ise, sosyal bir kriz, kişisel bir krize de dönüşebilir: Örneğin kişi, savaş halindeki bir ülkeden kaçıp, 'sığınmacı' olmuş ise. Krizle baş etmenin en temel mekanizması, kişinin kendisini hayatını eline alacak kadar güçlü hissetmesi, ve kendini işler sarpa sardığında güvenli bir yere atacak kadar ayrıcalıklı olduğuna güvenmesidir. Bunun ötesinde, kendini güvende ve özgür hissetmemek, bir yandan teslimiyetçiliğe, öte yandan durumu yok saymaya yol açabilir. Bir diğer toplu baş etme mekanizması ise sanat projeleridir.
Emeviler ve Abbasİler Döneminde İstanbul kuşatmaları

İstanbul, siyasi, iktisadi ve kültürel inkişaflara müsait olan coğrafi mevkiinden dolayı tarihin akışı içinde her dönem, ulaşılmak istenen bir cazibe merkezi olmuştur. Nitekim Müslümanlar da Hz. Peygamber'in teşvikiyle erken dönemden itibaren bu şehre hakim olmayı hedeflemişler ve bu amaçla kuşatmalarda bulunmuşlardır. Bu bağlamda, araştırmada Emeviler ve Abbasiler dönemindeki İstanbul kuşatmaları ve bu kuşatmalara katılan meşhur şahsiyetler ele alınmış, erken dönem İslam-Bizans mücadelesine genel hatlarıyla değinilmiştir.
Tarihsel çevreyi korumanın Türkiye'ye özgü koşulları (İstanbul 1923-1973)

Bu çalışmanın amacı, koruma kavramının Türk toplumunun kültürel söylemine katıldığı on dokuzuncu yüzyıl ortalarından, kurumlaşmasını tamamladığı 1970'lere kadar uzanan süreç boyunca İstanbul'da tarihsel çevrenin geçirdiği değişimleri, etkilendiği düşünülen ideolojik ve ekonomik öncelikler ile mimarlık ve kent planlamasındaki yönelişler bağlamında inceleyerek, Türkiye'ye özgü koşulların koruma etkinliği üzerindeki belirleyiciliğini ortaya koymaktır. Tarihsel çevrenin korunmasında karşılaşılan güçlükleri çözümlemek amacıyla, Türkiye'yi Batı toplumlarından farklılaştıran temel özellikler göz ardı edilmeden, belirlenen dönemlerde tarihsel kentin değişiminde etkili olan özgül unsurlar irdelenmiştir. Avrupa'da ve Türkiye'de korumanın kökenlerine kısaca değinildikten sonra, 1874- 1923 arasındaki elli yıl, tezin asıl konusu olan cumhuriyet sonrasındaki gelişmelere ışık tutmak üzere, sınırlı olarak ele alınmıştır. Hem kentleşme ve değişmenin, hem de korumaya ilişkin tartışma ve uygulamaların odağında yer alan İstanbul'da tarihsel çevrenin değişimi, 1923- 1973 arasındaki elli yıl boyunca ve dört ayrı dönemde izlenmiştir. Zaman dilimlerini birbirinden ayırdeden nitelikler, iktisadi, siyasal ve toplumsal değişimler ve her bir dönem ile çakışan ayrı mimari eğilimlerdir. Dönemleri farklılaştıran özellikler, kültürel duyarlılıkları ve öncelikleri etkileyerek, tarihsel çevrenin değerlendirilme ölçütlerine de yansımıştır. Tarihsel yapılarla ilgili tutum, imar adı verilen tümel yapılanmada, koruma çabaları ile onları göz ardı eden uygulamalar bağlamında incelenmiştir. Soyut düşünce boyutundaki gelişmiş koruma anlayışı, somut uygulamaları denetlemek üzere koruma alanını yöneten yasalara, yönetmeliklere ve kararlara yansıtılmıştır. Ancak tarihsel çevrenin korunmasını özendirecek bir kültürel ortamın yokluğunda, sürekli ve tutarlı bir koruma yaklaşımı etkinleşememiştir. Tarihsel çevrenin siyasal ve ekonomik yararlılığı kültürel değerlerinin önüne geçmişş, uygulamaları yönlendirenler de uzmanlar yerine yöneticiler olmuştur. Eski eserleri kültürel değerleri için korumak üzere oluşturulan ilkeleri, kuralları ve kurumlan aşarak tarihsel çevrenin geleceğini belirleyen yöneticiler, korumaya karşı yenilemeye öncelik veren tavırlarını tutarlılıkla sürdürmüşlerdir. Denetimsizlik, yalnızca yeni kent parçalarının biçimlenmesini değil, tarihsel çevrenin korunmasını da bireysel çıkarlarla toplumsal yararın arasındaki çatışmanın konusu durumuna getirmiştir. Tüm yapı alanı gibi, tarihsel çevre de kamu yararına öncelik verilerek ve bilimsel ilkeler izlenerek düzenlenmek yerine, siyasal öncelikler ve bireysel çıkarlar doğrultusunda biçimlenmiştir. Sonuçta kuramsal düzlemde varılan yetkinlik ile uygulama alanında yaşanan etkinlik arasında koşutluk yerine karşıtlık yaratılmıştır.
İktisadi ve sosyal yönleriyle Kethüda Canfeda Hatun vakıfları

Bu tez çalışmasının konusu; Kethüda Canfeda Hatun'un hayatı, tesis ettiği vakıfları ve İstanbul Vakfı'nın XVII. yüzyıla ait muhasebe bilançolarının analizidir. Sultan III. Murad'ın harem kethüdası Canfeda Hatun resmi belgelerde bu unvanı kullandığı görülen ilk kadındır. Kendisi saltanat ailesine evlilik veya akrabalık yoluyla bağlı değildir. Tarihçi Gelibolulu Mustafa Ali, Nurbanu Sultan'ın güvenini kazandığını, Valide Sultan'ın ölmeden oğluna Canfeda Hatun'u yanında bulundurmasını vasiyet ettiğini bildirir. Böylece Sultan III. Murad nazarında itibarı artıp, nüfuzu genişlemiştir. O zamana kadar görülmedik şekilde 'kethüda kadın' unvanıyla şöhret bulan Canfeda Hatun, gelirleri ve servetini çok sayıda hayır eseri tesis ederek Osmanlı toplumuna geri döndürür. Başbakanlık Osmanlı Arşivi'nde kayıtlı vakıf muhasebe defterlerine göre; İstanbul'da Karagümrük, Saraçhane ve Gedikpaşa semtlerinde ve Beykoz'un Akbaba köyünde, ayrıca İzmit'te çok sayıda hayır eseri yaptırmıştır. Hacca gidip dönen yolcuların ihtiyaçlarının giderilmesi için kurduğu bir de Haremeyn Vakfı vardır. Mısır'daki bazı gayrimenkullerinin gelirlerini bu vakfa tahsis etmiştir. Canfeda Hatun'un günümüze gelememiş hayır eserlerini ortaya çıkarmanın bir yolu muhasebe defterlerindeki bakım ve onarım kayıtlarıdır. Bilançolardaki gelir kaynaklarıysa serveti açısından ele alınmıştır. Zira İslam hukukunda vakıf ancak mülkiyetindeki malları vakıf yapabilir. Çalışmada ele alınan diğer konu, İstanbul Vakfı'nın XVII. yüzyıl bilançoları üzerinden analizidir. Osmanlı Devleti'nde klasik dönemin tamamlandığı, taht mücadeleleri, yeniçeri isyanları, Celali isyanları gibi karmaşaların görüldüğü, ayrıca 1660 İstanbul Yangını gibi o zamana dek görülmüş en geniş çaplı yangınla karşılaşılan bir dönem Canfeda Hatun'un İstanbul Vakfı'nın özelinde değerlendirilecektir. Vakfın gelirlerinin ve giderlerinin karşılaştırılmasıyla mali dengesi, karşılaştığı krizler ve bunların çözüm yolları ve vakıf idaresinin etkinliği ele alınacaktır.
İstanbul' da bir ilçede gıda katkı maddesi içeren bazı besinlerin tüketiminin ve sağlığa etkilerinin araştırılması: Gıdaların risk analizi

Gıda katkı maddeleri, ticari gıdalara olumlu özellikler katmak amacıyla kullanılmaktadır. Ancak toplumun bu konudaki bilgisi ve katkı maddelerini tüketim oranları tam bilinmemektedir. Bu çalışmada, bireylerin gıda katkı maddelerine maruziyetlerinin potansiyel riskini ve katkı maddeleri hakkındaki bilgilerini saptamak amaçlandı. Bu kesitsel çalışma Şubat 2010 -Nisan 2011'de İstanbul'un Beşiktaş ilçesinde yürütüldü. Yüz yüze görüşmeyle uygulanan anketlerde bireylerin eğitim düzeyi, bazı antropometrik özellikler, öğün düzenleri, kronik hastalıklar, katkı maddeleri hakkındaki bilgi durumları sorgulandı. Sağlığa olası olumsuz etkileri nedeniyle üstünde sıkça tartışılan; nitrit, nitrat, monosodyumglutamat ve yüksek fruktozlu mısır şurubu içeren seçili bazı gıdaların tüketim sıklıkları sorgulandı. Veriler frekans, yüzde oran, ortalama, standart sapma, Fisher'in kesin ki-kare testi ve ki-kare testleri kullanılarak SPSS 15.0 programıyla değerlendirildi. %95 güven düzeyinde p<0. 05 anlamlı kabul edildi. Örnekleme alınan 253'ü kadın, 133'ü erkek 384 bireyin yaş ağırlık, boy ve VKI ortalamaları sırasıyla 42,31 15,01, 72kg, 167cm, 26 kg/boy idi. Bireyler katkı maddeleri hakkında yeterli bilgiye sahip değildi. Risk değerlendirmesi yapılan katkı maddelerinden nitrit ve nitrat, sorgulanan gıdalar içinde sırasıyla en çok sucuk, pişirilmiş-dondurulmuş etlerden ve sosisten alınıyordu. YFMŞ kola, şekerli meyve suyu ve çikolatadan alınıyordu. MSG'li gıdalardan en çok cips, dondurulmuş patates ve salata sosu tüketilmekteydi. Bu gıdalardan sucuk ve pişirilmiş-dondurulmuş etlerle alınan nitritin ADI değerlerini geçtiği saptandı. Diğer gıdaların da gün içinde bir kaçının birlikte alınması halinde nitrat, MSG ve YFMŞ için de limit aşımı olabileceği öngörüldü. Gıdalardan alınan katkı maddelerinin ADI değerlerinin üzerinde olması durumunda sağlığa olumsuz etkileri olduğu bilindiği için aşırı tüketimleriyle ilgili önlemler alınmalı, bireyler bilinçlendirilmeli, üretim denetlenmeli ve standardizasyonlara uyum sağlanmalıdır.
Beden eğitimi öğretmenlerinin öz-yeterlik düzeylerinin çeşitli değişkenlere göre incelenmesi

Bu araştırmanın amacı beden eğitimi öğretmenlerinin öz-yeterlik düzeyinin cinsiyet, mesleki kıdem, yaş ve görev yapılan okul türü açısından incelenmesi ve bunu yaparken de konu bilgisi, bilimsel bilgileri uygulama, öğrencilerin beceri düzeylerindeki farklılıklara müdahale, engelli öğrencilerin öğretimindeki uygulama, öğrenme öğretmen süreçlerindeki öğretim, değerlendirme, teknolojiyi kullanma alt boyutlarında öğretmenlerin öz-yeterliklerinin belirlenerek bu alanların öğretmenin beden eğitimi öz-yeterliğini oluşturmasına katkısını tespit etmektir. Araştırmaya İstanbul ilinde ortaokul ve liselerde görev yapan 225 erkek 136 kadın toplamda 361 beden eğitimi öğretmeni katılmıştır. Veri toplama olarak aracı 'Beden Eğitimi Öz-yeterlik Ölçeği' kullanılmıştır. Veriler sadece internet üzerinden Beden Eğitimi Öğretmenleri dernek ve sosyal medya platformlarına dağıtılmış. Veriler gönüllülük esas alınarak toplanmıştır. Araştırma verilerinin analizinde SPSS istatistik programı kullanılmıştır. Analizlerde bağımsız değişkenler t testi ve tek yönlü varyans analizi kullanılmıştır. Yapılan analiz sonuçları p<0. 05 anlamlılık düzeyinde değerlendirilmiştir. Beden eğitimi öğretmenlerinin öz-yeterlikleri incelendiğinde cinsiyet değişkeninde erkekler lehine anlamlı farklılık bulunurken, yaş değişkeninde sadece teknoloji alt boyutunda 23-27 yaş aralığında diğer yaş gruplarına göre anlamlı farklılık bulunmuştur. Bunun yanında görev yapılan okul türü değişkeninde tüm alt boyutlarda lisede görev yapan beden eğitimi öğretmenlerinin ortaokulda görev yapan beden eğitimi öğretmenlerine göre ortalama puanı yüksek iken anlamlı düzeyde farklılığa rastlanmamıştır. Yine mesleki kıdem değişkeninde öğretmenlerin öz-yeterlik düzeylerinde anlamlı farklılık bulunmamıştır.
Kentsel dış mekan yaşantısının desteklenmesi bağlamında kent unsurlarına ilişkin sorunların saptanması ve çözüm önerileri

'Kentsel Dış Mekan Yaşantısı' kentlinin kentsel dış mekanlarda sürdürdüğü sosyo-kültürel yaşantıların tümüdür ve insan varlığı için 'bütünleşme' kavramı ışığında anlam bulmaktadır. İnsanın temel ihtiyacı, bir 'açılış' olması nedeniyle sosyo-kültürel bağlamda 'çevresi ile bütünleşmek'tir ve kentsel fiziksel çevredeki dış mekanlar çok önemli bütünleşme alanlarıdır. İnsan çevresi ile daima bir aktivite içinde karşı karşıyadır. Çevrenin algılanmasında, insan, nesne ile ilişkisinden farklı olarak salt bir gözlemci değil, rol alan, katılan ve kuşatılan bir öğedir. İnsan ve aktiviteleri, başka insanlar için, fiziksel nesnelerden ve fiziksel çevrelerden daha çekicidir. İnsanlar başkalarının yaptıklarıyla ilgilenirler, insan-insan ilişkisi aktivite çekirdek modülüdür. Bu bilgiler ışığında görülmektedir ki, dış mekan yaşantısının en önemli öğesi insan aktiviteleridir ve dış mekan yaşantısı içindeki insanın ideal düzeyde, dış mekandan beklentilerinin; a. Dış mekanın bilme ve ilişki kurma gereksinimi doğrultusunda algıya açık ve harekete elverişli olması, b. Dış mekanın insan ölçeği ve 'mekan duygusu' içermesi, c. Dış mekanın aktivite olanağı açısından çeşitlilik, çekicilik, tutarlılık ve süreklilik içermesi, olduğu ortaya çıkmaktadır. Bu bağlamda bu çalışmada; günümüz kentinde giderek anlamım yitirmekte olan 'Kentsel Dış Mekan Yaşantısı'nın desteklenmesine yönelik olarak sorun/çözüm tanımlamaları araştırılmıştır. 1. Bölüm tez çalışmasının giriş bölümüdür. 2. Bölümde; Kentsel dış mekan yaşantısı gereklerine göre oluşan mekansal çevrenin taşıması gereken özelliklere ilişkin düşünsel-kavramsal bir bakış açısı oluşturulmuş, soruna ilişkin teorik yaklaşımlardan bahsedilmiştir. 3. Bölümde; İstanbul kentinde yapılan alan çalışması ve literatür taraması ile sorunlar/çözümler tanımlanıp, adlandırılmışlardır. 4. Bölümde ise; tezin sonuçları yer almakta, yapılan çalışmanın tasarım çalışmalarında klavuz olarak kullanılabileceği dile getirilmektedir.
İstanbul'daki alışveriş merkezlerinin kira değerlerinin dağılımının modellenmesi

Bu tezde, İstanbul'da yer alan alışveriş merkezlerinin dağılımları incelenerek, alışveriş merkezi kira değeri belirleyicileri modellenmiştir. Bu amaçla, faktör analizi ve çoklu regresyon analizi kullanılarak, 1988 ve 2008 yılları arasında İstanbul'da açılan 60 alışveriş merkezinin kira değerleri ile alışveriş merkezi özellikleri ve alışveriş merkezi çevresindeki ortalama gelir verileri arasındaki ilişki test edilmiştir. Model sonucuna göre, kira değerleri ile alışveriş merkezi çevresinde yer alan aylık ortalama hane halkı geliri, kiralanamayan alanlar, lokomotif mağaza sayısı ve 'alışveriş dışı diğer ziyaret amaçlı birimler' faktörü arasında pozitif yönde bir ilişki ortaya çıkmıştır. Literatürde daha önce yapılmış çalışmalarda yer alan lokomotif mağazalar ve ortalama gelir verisinin alışveriş merkezi kira değerlerine etkisi, bu çalışmada da beklenen bir bulgudur. Bunlara ek olarak alışveriş merkezlerindeki alışveriş dışı diğer ziyaret amaçlı birimler ile kiralanamayan alanların kira değerlerine etkisi ise alışveriş merkezlerinin Türkiye'deki kullanım özelliklerini ve kentsel yaşamdaki yerini ortaya koymakta ve aynı zamanda Türkiye'de, özellikle metropol niteliklerini fazlasıyla taşıyan İstanbul'da yapılanan alışveriş merkezlerinin, kentsel mekanda kamusal alanlara alternatif olacaklarını desteklemektedir. Elde edilen bulguların, gelecekte kent yaşamındaki yeri ve önemi daha da artacak olan alışveriş merkezlerinin planlanma ve tasarlanmasında yol gösterici olması beklenmektedir