turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Belirli bir yönetmenin sosyal karakter analizi

Bu tez çalışmasında Ömer Kavur sinemasındaki karakter olgusu, Anayurt Oteli adlı eser merkez alınarak işlenmiştir. Buna göre Anayurt Oteli bireyin yalnızlığı, yabancılaşmasının sinemaya aktarmadaki başarısı karakter yaratımında bir örnek oluşturmaktadır. Özellikle çoğu zaman tıpkı sinemada olduğu gibi hayatın gerçekliğinden konulara sahip olan edebiyat eserlerinin sinemaya uyarlanması dikkate alınarak incelenmiş ve konu ile ilgili yetkin kişilerle kayıtlar gerçekleştirilerek açıklanmaya çalışılmaktadır.
Modern sinema ve mitoloji: Angelopoulos Sinemasında Yunan Mitolojisinin izleri

Mitoloji, tarihin en eski disiplinlerinden biri olmasının yanında, insanlığın bilinçdışında varlığını günümüzde de sürdürmektedir. Mitler ve efsaneler, tarih boyunca bireyin ve toplumun yaşamına etki ederken, özellikle sanata verdikleri ilham sayesinde günümüze dek ulaşmayı başarmışlardır. Yüzyıllar boyunca sanatın geleneği haline gelen anlatı yapılarının temelini de mitlerde bulmak mümkündür. On dokuzuncu yüzyılın sonunda ortaya çıkan sinema, en yeni sanat dalı olarak gösterilmektedir. İlk yıllarında yalnızca kitlesel bir eğlence aracı olarak görülen sinema, anlatı olanaklarının keşfedilmesinin ardından, kendi anlatı geleneğini mitleri ve destanları temel alan Aristotelesçi anlatı yapısı üzerine kurmuştur. Yirminci yüzyılın başlarında diğer sanat dallarındaki modern akımların etkisi, bir süre sonra sinemaya da yansımış ve özellikle Avrupa'da filizlenen akımlarda geleneksel anlatı tekniklerinin terk edilmesiyle modern sinema ortaya çıkmıştır. Yunan sineması denilince akla gelen ilk yönetmenlerden olan Theodoros Angelopoulos, modern sinema akımlarının sona erdiği dönemde yönetmenlik kariyerine başlasa da, son modernist yönetmenlerden biri olarak anılmaktadır. Geleneksel anlatının temeli olan mitler ise Angelopoulos'un filmlerinde kullandığı başlıca unsurlardan birisidir. Bu araştırmada; modern sinema tekniklerini ustalıkla kullanan Angelopoulos'un, kendi ulusunun mitlerini modern teknikler ile nasıl bir araya getirdiği ve filmlerindeki mitik unsurların bu bağlamda nasıl bir dönüşüm geçirdiği ele alınacaktır.
1960-1970 Türk fantastik sinemasında ses ve görüntü efekt üretimi

Bu belgesel film, 1960- 1970 yılları arasında yapılan fantastik filmlerde ses ve görüntü efekti üretimi üzerine bir bilgi yolculuğudur. Ülkemizde çok az örneği görülen ancak sinema tarihimizde adı geçen bir döneme ait filmler ve yapılış özellikleri konu edilmiştir.
Sinema'da elektronik müzik kullanımı

1970'li yıllarda film müziğinde klasik orkestral müziğe alternatifler arayışına girişilmiş ve popüler müziğe ait bazı türler beyazperdede yer almaya başlamıştı. Çağdaş sinemada günümüze ait olgular işleniyor, caz ve klasik müzik gibi türler artık anlatılmak isteneni ifade etmekte güçleniyordu. Ken Russel'ın 'Tommy' ve 'Listzomania' isimli müzikallerinde Rock gündeme gelirken, New York'lu bir polis'in hikayesini anlatan 1971 tarihli 'Shaft', Isaac Hayes'in pop-soul müziğini siyahi kanun adamının macerasına başarıyla eşliyordu. Milos Forman'ın Hair müzikalinde ise modernize edilmiş Gospel şarkılar yer alıyordu. Dönem, pop müzikte Pink Floyd ve Led Zepplin gibi grupların synthesizer' ı yoğunca kullandıkları, bazı sanatçıların ise 'elektronik müzik, uzay müziği' gibi adlar altında çalışmalarını sergiledikleri dönemdi. 70'lerin ikinci yarısıyla birlikte elektronik müzikte Jean Michel Jarre ve Giorgio Moroder özgün stilleriyle bu müzik türüne yenilikler getirdiler. Dönem için henüz tanınmamış bir yönetmen olan Alan Parker, besteci Giorgio Moroder ile ortak çalışması sonucu 1977 yılında çağdaş elektronik müziği ya da diğer adıyla New Age'i sinemaya sokan ilk film olan 'Midnight Express/Geceyarısı Ekspresi'ni gerçekleştirdi. Filmin Oskar kazanan müziği o kadar beğenildi ki gerek Moroder, gerekse o zamana kadar solo albümler yapan Vangelis gibi müzisyenlerin çalışmalarını içeren filmler kısa zamanda piyasayı sardılar. 1980'li yıllar ağırlıklı olarak bu iki sanatçının popüler olduğu ve New Age'de başka isimlerin de yetiştiği, 'Sinema' da New Age'in Altın Yılları'dır. Klasik müzik gibi film müziğine uygun olan bir tür olan New Age, film müziğinde popüler müziği arayan seyirciyi müziğe doyurdu. Sinema'da modern müziğe hasret seyirci elektronik tınılara dört elle sarıldı. 80'lerin sonu, doksanların başıyla birlikte, New Age müziği, akustik enstrümanlara da yer veren, bir boyut kazandı. Akustik New Age olarak adlandırılan bu tür kısa zamanda film müziğine de yansıdı. Hans Zimmer'in B. Levinson'un 'Rain Man/Yağmur Adam' filmindeki çalışması ya da Mark Isham'ın 'Nell'i için bestelediği müzik bu eğilimin ilkleriydi ve günümüzde de sürmektedir.
Sinemada kültürel unsur olarak dinsel kodların kullanımı: 'Beş Vakit' ve 'Çile' filmleri örneği

Sinema, bir yandan kendi yapısı itibariyle içinde bulundurduğu teknik kodlardan, diğer yandan ise kültürel fenomenlerden yararlanarak, anlam yaratma aracı olma özelliğine sahiptir. Yaratılan bu anlam, görsel ve işitsel öğelerin birbiri ardına sıralanmasına dayanırken, hikayenin temelini oluşturan kültürel konuların sunduğu öğeler de anlatımın araçları olma niteliğine sahiptirler. İki unsurun kullanımı sayesinde ise göstergeler oluşturulmaktadır. Sinemada belirli bir hikaye çerçevesinde kullanılan kültürel ve dinsel kodlar, yarattıkları anlam açısından ve ilgili toplumun kültür ile din algısına işaret etmeleri bakımından ayrı bir öneme sahiptir. Bu sebeple, bir filmi anlamlandırmak için sinemaya ait kodlar dışında, kültürel ve toplumsal kodların da incelenmesi gerekmektedir. Christian Metz'in sinema göstergebilimi çalışması kapsamında geliştirdiği imge şeridinin dizimsel tablosu, bu karşılıklı etkileri çözümlemekte bir yöntem sunmaktadır. Bu çerçevede, 2006 Türkiye yapımı Reha Erdem'in yönettiği 'Beş Vakit' adlı filmi ile 2014 Almanya yapımı Dietrich Brüggemann'ın yönettiği 'Çile' adlı film, Metz'in sinema göstergebilimi yöntemini temel alınarak çözümlenmiştir. Filmlerde kullanılan kültürel ve dinsel öğeler ile sinemaya ait teknik kodların birlikte incelenmesi sonucunda, Türk ve Alman kültürlerinde İslam ve Hrıstiyanlık'ın etkileri karşılaştırmalı olarak çözümlenmeye ve yorumlanmaya çalışılmıştır. Çalışmanın amacı, iki farklı kütür ve din perspektifinden yola çıkarak sinema ile kültür ve din ilişkisini açıklamak ve bu doğrultuda karşılaştırmalı film çözümlemeleri için bir örnek oluşturmaktır.
Dijital video teknikleriyle oluşturulan amatör video gerçeğinin profesyonel görüntü sanatına yansıması

Yaşadığımız çağa damgasını vuran dijital teknoloji, pek çok alanı dönüştürdüğü gibi sinemayı da dönüştürmüştür. Dijital iletişim araçlarının kitleselleşmesi ile birlikte iletişim biçimleri değişmiş böylece yeni iletişim pratikleri doğmuştur. Teknolojik imkanlar sayesinde dönüşen sinema artık sinema salonlarından çıkarak televizyon, bilgisayar, tablet hatta mobil araçların ekranına yansımış böylelikle değişen izleme pratiği, üretilen filmlerin anlatı yapısını da değiştirmiştir. Bu çalışmada küreselleşme ve teknolojik yöndeşmenin filmin anlatı yapısını ve biçem üzerindeki estetik, etik söylemi nasıl değiştirdiği anlatılacaktır. Ayrıca sinemanın uğradığı dijital dönüşümle ortaya çıkan üretim pratiklerinin oluşturduğu 'yeni film dili'nin gerçekliği nasıl yansıttığı tartışılacaktır.
Sahne dövüşü koreografisi ve aksiyon oyuncusunun hazırlanma evreleri

Sahne Dövüşü Koreografisi, yüzyılların geleneklerini ve çok yönlü disiplinlerini, kendi bünyesinde toplayıp harmanlayarak, sanata dönüştüren bir oyunculuk disiplinidir. İnsanlık tarihi, savaş, şiddet ve çatışmalarla doludur. Tiyatronun ortaya çıkışından bu yana bu kavramlar, seyirci ile paylaşılmıştır. Bu paylaşım, çatışma eyleminin yüzyıllar içerisinde evrim geçirmesini ve sistematik bir branşın ortaya çıkmasını sağlamıştır. Ülkemizde henüz tam olarak sistemleşmemiş bu alanı araştırmak, gelişimine katkı sağlamak amacıyla yürütülmüş bu çalışmada, sahne dövüşü koreografisini ve aksiyon oyunculuğunu besleyen tarihi süreç ve disiplinler incelenerek, bir oyuncunun bu teknikleri sadece tiyatroda değil, sinemada da nasıl kullanılabileceği, bu alanda kendisini nasıl yetiştirebileceğine dair bilgilere yer verilmiştir. Çalışmanın içeriğinde, çeşitli toplumların savaş dövüş sanatlarının tarihi, kullanılan silahların özgül özellikleri ve kullanım yöntemleri ile birlikte, çeşitli dövüş stillerinin metotları, atlı savaş sanatları, kostüm ve güvenliğe dair kurallardan bahsedilmiş, bu bilgiler ışığında aksiyon illüzyonunun nasıl yaratılabilineceğine dair uygulamalar aktarılmıştır. Çalışma, anlaşılır olması açısından 5 bölüme ayrılmıştır. Birinci bölümde, sahne dövüşü koreografisinin varoluş sebepleri ve araştırılmasının gerekliliğinden bahsedilmiştir. İkinci bölümde, sahne dövüşü koreografisini var eden alt tanımlamalar açıklanmıştır. Üçüncü bölümde Avrupa, Asya ve Uzak Doğu toplumlarının savaş - dövüş sanatları araştırılmış, Viking kalkanlarından katanaya, uzun kılıçtan, Türk okçuluğuna kadar geniş bir yelpazede askeri teçhizat, silah ve stratejilerin spesifik özelliklerine değinilmiştir. Dördüncü bölümde, araştırılan savaş-dövüş tekniklerinin ve materyallerin tatbik ediliş biçimine yer verilmiş, pratiği anlatılan tüm metotların koreografide nasıl uygulanması gerektiği açıklanmıştır. Ayrıca aksiyon oyuncusunun fiziksel yolculuğuna yardımcı olması adına, çeşitli etütlere yer vermekle birlikte, koreografa, aksesuar ve kostüm tasarımcısına dikkat edilmesi gereken bazı hususlar konusunda önerilerde bulunulmuştur. Beşinci bölüm, araştırma sonucunda varılan nokta ve elde edilen verilerin paylaşıldığı ana başlıktır.
Eğlenceli film izlemenin ameliyat sonrası ağrı düzeyine etkisi

Amaç: Bu çalışma, ortopedi hastalarının ameliyat sonrası ağrı düzeyine eğlenceli film izlemenin etkisini araştırmak amacı ile yapılmıştır. Materyal ve Metot: Araştırma, Ekim 2014 -Mayıs 2015 tarihleri arasında Atatürk Üniversitesi Araştırma Hastanesi Ortopedi ve Travmatoloji AD. Kliniği'nde cerrahi operasyon geçirmiş ve randomizasyonla belirlenen 90 hasta ile yapılmıştır. Veriler 'Tanıtıcı Form' ve 'Görsel Kıyaslama Ölçeği' kullanılarak toplanmıştır. Deney grubundaki hastalara şakalardan oluşan komik bir film ve ülkelerin tanıtıldığı bir belgesel izletilmiştir. Ağrı ölçümü girişimden önce, girişimden hemen sonra ve girişimden 30 dakika sonra olacak şekilde üç kez yapılmıştır. Veriler frekans, yüzde hesaplamaları, aritmetik ortalama, student t-testi, ki-kare testi ve tek yönlü varyans analizi kullanılarak değerlendirilmiştir. Bulgular: Çalışmaya alınan hastaların yaş ortalamaları 37.41 14. 82 ve hastaların % 68 .9'unun erkek olduğu saptanmıştır. Komik film izleyen grubun birinci ağrı puan ortalaması 40 .83 22.62, ikinci ağrı puan ortalaması 32.93 20. 28 ve üçüncü ağrı puan ortalaması 37.43 23. 07 olarak, belgesel izleyen hastaların, birinci ağrı puan ortalaması 37 .46 24.31, ikinci ağrı puan ortalaması 29.76 20. 26 ve üçüncü ağrı puan ortalaması 36.80 22. 67 olarak bulunmuştur. Kontrol grubuna alınan hastaların ortalama ağrı puanları incelendiğinde ise, birinci ağrı puan ortalamasının 48 .86 24.06, ikinci ağrı puan ortalamasının 48.96 24. 11 ve üçüncü ağrı puan ortalamasının 52.30 23. 97 olduğu belirlenmiştir. Komik ve belgesel film izleyen hastaların grup içinde, birinci ve ikinci ağrı puan ortalamaları arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlı bulunurken, kontrol grubunda herhangi bir farklılık bulunmamıştır. Üçüncü ağrı ölçümlerinde ise film izleyen grupların ortalama ağrı puanlarının ilk ölçüme göre düşük, ikinci ölçüme göre yüksek olduğu; kontrol grubundaki hastaların ise üçüncü ağrı ölçüm puanlarının önceki ölçümlere göre yüksek olduğu tespit edilmiştir. Sonuç: Araştırmanın sonucunda ameliyat sonrası ağrı tedavisinde nonfarmakolojik bir yöntem olarak, ağrısı olan hastalara eğlenceli film izletilmesinin, ağrı hissini kısa süreli olarak azaltabileceği ve farmakolojik ağrı tedavisine destek olarak kullanılabileceği düşünülmektedir.
'Auteur kuram' çerçevesinde Reha Erdem sineması

Bu çalışma, Reha Erdem'in filmografisini oluşturan uzun metrajlı filmlerin yapısall çözümleme yönteminden faydalanarak analiz edilmesi sonucunda yönetmeni auteur yapan öğelerin belirlenmesinden oluşmaktadır. Yapılan bu kapsamlı çalışmada 'auteur kuram' kılavuz olarak seçilmiştir. İlk bölümde auteur kuramın ne olduğuna, nasıl ortaya çıkıp geliştiğine, kuram hakkındaki tartışmalara ve kuramın günümüzdeki karşılığına yer verilmiştir. İkinci bölümde yönetmenin biyografisi, yaşadığı dönemin sosyo-ekonomik, politik, kültürel, teknolojik yapısı ve yönetmenle aynı kuşağı paylaşan diğer yönetmenler incelenmiştir. Bu bölümde yönetmenin filmlerinin künyesine ve detaylı öyküsüne yer verilerek filmlerdeki görsel ve işitsel kodlar, göstergeler aracılığıyla çözümlenmeye çalışılmıştır. Reha Erdem sinemasının kendine özgü nitelikleri ön plana çıkarılıp, kaynaklar yardımıyla somutlaştırılmıştır. Yapılan analizler neticesinde Reha Erdem'i auteur yapan filmler arasındaki ortak paydalar tespit edilmiş, son bölümde on bir başlık altında ele alınmıştır. Gerçekleştirilen bu çalışma, şimdiye dek Reha Erdem üzerine yapılan en kapsamlı araştırma olması ve literatüre sağladığı katkı bakımından önem taşımaktadır.
Posthümanizm açısından bilim kurgu sinemasında robot kavramı

Teknoloji çağında toplumsal kurum ve değerleri insanmerkezci olmayan bir anlayışla niçin yeniden düşünmek gerektiğini, bilim kurgu sinemasının robot karakterleri üzerinden, posthümanizm çerçevesinde açıklamayı hedefleyen bu tez, 'Posthümanist Değerlerin Bilim Kurgu Sinemasında Robot Kavramı Üzerinden İncelenmesi' başlığını taşımakta ve dört bölümden oluşmaktadır. I. Bölümde, teknoloji ve insan ilişkisini incelemek adına uygun bir ortam sunan 'bilim kurgu kavramı' ve 'bilim kurgunun tarihsel gelişimi'; ardından, türün 'edebiyatta ve sinemada nasıl biçimlendiği' araştırılmıştır. II. Bölümde, teknoloji ve insan ilişkisini beyaz perdede kültürel açıdan gözlemlemeye olanak sunan 'robot ve yapay zeka teknolojileri, tarihsel gelişim süreci içerisinde' ele alınmıştır. Ardından, 'teknoloji ile kurduğumuz ilişkide neleri, niçin göz ardı etmememiz gerektiğine' dair bir inceleme yapılmıştır. III. Bölümde, öncelikle 'hümanizme'; ardından 'hümanizm karşıtlığına' ve 'kültürel çalışmalarda posthümanizme' değinilmiştir. Devamında ise araştırma yönteminin temalarını oluşturan 'beden ve benlik sonrası', 'iktidar sonrası' ve 'zaman-mekan sonrası' özelinde, 'posthümanizm' düşüncesi derinleştirilmiştir. IV. Bölümde, insan-robot ilişkisini, teknolojinin gelişimiyle paralel bir tarihsel perspektifte yansıttığı düşünülen ve birbirinden farklı temalara sahip yedi adet film seçilmiştir. Bu filmler Metropolis, Westworld, The Matrix Üçlemesi, Artificial Intelligence ve Her'dür. Seçilen filmler, üçüncü bölümde detaylı biçimde yer verilen 'beden ve benlik sonrası', 'iktidar sonrası' ve 'zaman-mekan sonrası' temaları kapsamında, 'tematik içerik analizi yöntemiyle' incelenmiş ve 'posthümanizm' düşüncesi çerçevesinde yorumlanmıştır. Araştırmanın sonunda, bilim kurgu filmlerinde yer bulan 'insan ve robot' ilişkisinden yola çıkarak; teknoloji ile beraber hızla dönüşen ve değişen yaşam alanlarına rağmen, 'insan kavramına yönelik bakış açımızın', genetik bir mirasmışcasına kanıksadığı, hatta tabu haline dönüştürdüğü sonucuna ulaşılmıştır.
1980 sonrası Türk filmlerindeki bireyleşme çabaları

Konumuz açısından filmlerdeki karakterlerin analizinden elde ettiğimiz en kayda değer veri 'bireyleşme' çabasının bütün filmlere genellenebilmesidir. Adı geçen 'bireyleşme çabası' sosyolojik bölümde belirtilen toplumsal eğilimlere koşut olarak bireyin kendine özgü yapısının, onu başkalarından ayıran özelliklerin ve davranış biçimlerinin betimlenmesi yoluyla bir 'karakter ya da kimlik kazanma çabası' seklinde belirmektedir. 1. Böl umde Türkiye Değerler Araştırması'na göre Türk insanı ve toplumunun ne geleneksel ne de çağdaş toplum- i asan yapısına uyduğunu, hem geleneksel toplum yapımıza, hem de sanayi ve sanayi ötesi toplum yapılarına ait bazı izler taşıdığını belirtmiştik. Bu 'geçiş toplum' u yapısına koşut olarak 80 sonrası Türk Sineması'nda gözlenen karakter ya da öykü anlatım biçimi ne geleneksel ne de çağdaş anlatım biçimine tam olarak oturmakta, her iki biçimin de izlerini taşımaktadır. Araştırmanın 2. Bölümünde ise karakterlerin eylemlerine, ikincil kişiler ve zaman/mekan' la olan ilişkilerine dayalı bir yöntemle filmler incelenmiş ve Türk Fiİmleri 'ndeki bireyleşme çabalarına ışık tutacak bulgular elde edilmiştir.
1969-1973 yılları arası Türk filmlerinin mitolojik ve göstergebilimsel çözümlemesi: Tarkan filmi örneği

Sinema sanatını anlamak için Türk Sinema tarihinin doğuşunu, gelişme evrelerini, Türk toplumunun siyasi ve ekonomik yapısını, Türk sinemasında düşünce oluşumlarını ve dönem yönetmenlerini bilmek gerekmektedir. Türk sinemasında duyguların daha farklı şekillendiği, çok yönlü bir boyut kazandığı 1960- 1980 dönemi Türk Sineması; döneminin ağır koşullarından fazlasıyla etkilenmiştir. Türkiye'de nitelikli bir sinema endüstrisinin oluşumu gecikmiş, Muhsin Ertuğrul'un tiyatro kökenli egemenliği de nitelikli bir sinema anlatımını engellemiştir. Türk Sinema endüstrisinin şansı, 1940'larda özel vergi indirimi ile dönmüş, 1950'lerin değişen ekonomi politikalarıyla beraber zamanla gerçek filmlerin oluşumu sağlanmıştır. Bu oluşumla beraber endüstri içerisinde çok sayıda sinemacının film yapması gerçekleştirilmiştir. 1960'lı yıllar Türk sineması için toplumsal gerçekçi olarak nitelenen dönem olmuştur. 1970'li yıllarda devrimci film örnekleri görülmüş ve 1980 sonrasında çevre ve feminizm temaları Türk sinemasında işlenmiştir. Kısaca 1960- 1980 yılları arasındaki sinema dönemi, Türk sinemasının kendine özgü bir kimlik oluşturduğu dönem olmuştur. Bu çalışmada 1960- 1980 yılları arasında Türkiye'de Türk destan yapısını ve Türk milliyetçiliğini öne çıkaran, Türk sinemasında düşünce oluşumlarının dışında bir yolda ilerleyen, genel amacı ticari unsurlara dayanan ama aynı zamanda Türk mitolojisini döneminde iyi şekilde yansıtmaya çalışan filmler arasından seçilen Tarkan filmi ve serileri, temel göstergebilimsel ve mitolojik açıdan incelenerek analiz edilmiştir.
Kimlik, öteki ve ötekileştirme bağlamında sinema

'Kimlik, Öteki ve Ötekileştirme Bağlamında Sinema: Fatih Akın'ın Filmlerinde Göç ve Kimlik Olgusu' adlı bu çalışma üç bölüm ile çok sayıda alt bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde kavramların çerçeveleri oluşturulmuş ve bu kavramsal çerçevede kimlik, öteki, stereotip gibi kavramların sosyolojik boyutları araştırılarak kavramların toplumsal yansımaları, karşılaştırmalarla, analizlerle derinleştirilmeye çalışılmıştır. 'Modernite Sorunu Kimlik ve Öteki' başlıklı ikinci bölümde, modern çağda başlayan bireysel ve toplumsal kimlik bunalımlarının yaratmış olduğu şiddet ve ayrımcılık ele alınmış ve modernleşmeyle başlayan kimlik dayatmaları ile farklılıkları, postmodern dönemde nasıl değişim-dönüşüm geçirdiği işlenmiştir.'Fatih Akın'ın Filmlerinde Göç ve Kimlik Olgusu' başlığı altındaki üçüncü bölümde sadece Fatih Akın'ın ilişkili olduğu melez, aksanlı, ulusötesi, üçüncü sinema gibi kavramlar açıklanmış ve bu kavramların Akın'ın sinemasından örneklerle temsillerine değinilmiştir. Çalışmanın uzamaması ve özünden uzaklaşmaması için sadece Akın'ın filmlerinde göç ve kimlik konuları irdelenmiş, konu birçok başlık altında teorik çalışmalarla geniş bir şekilde derinleştirilmiştir.
Bağlantılı hak sahiplerinin korunması

FSEK, 4630 sayılı yasa değişikliğine kadar, bağlantılı hak kavramı yerine, icracı sanatçıların, fonogram yapımcılarının ve radyo ve televizyon kuruluşlarının haklarını ifade etmek üzere komşu hak kavramını tercih ederken değişiklik sonrası, bunların yanına sinema eserlerinin ilk tespitini gerçekleştiren film yapımcılarının haklarını da eklemiş ve bu hak kategorisini ifade için 'eser sahibinin hakları ile bağlantılı haklar' terimini kabul etmiştir. Türk Hukukunda bağlantılı haklar, komşu haklar ve film yapımcılarının hakları olmak üzere iki başlık halinde incelenmektedir. Tezimizde öncelikle, birinci bölümde genel olarak bağlantılı hak kavramı açıklanmaya çalışılarak bağlantılı hak sahiplerinin hakları ve korunma şartları incelenecek, ardından ikinci bölümde bağlantılı hak sahiplerinin korunmasının sınırlandırılması konusu ve üçüncü bölümde, bağlantılı hak ihlallerine karşı açılabilecek dava ve yaptırımların neler olduğu irdelenecektir. Konular ele alınırken mümkün olduğu kadar uluslararası anlaşmalara ve Avrupa Birliği Hukukuna da değinilecektir.
Bir bilim olarak sosyal hizmetin sanatsal yönü ve bir sanat olarak sinema ile ilişkisi

Bu tez çalışmasında sosyal hizmetin sanatsal olarak değerlendirilmesine neden olan tarihsel süreç ve bağlamlar araştırılarak yorumlanmıştır. Sosyal hizmetin sanatla bağlantılı olarak ele alınması, onun bir bilim olarak bilimin sınırlarını kabul etmesi anlamına gelmektedir. Bu aynı zamanda, modern bilim geleneğinin insanı mekanik bir doğa varlığına indirgeyen tavrına getirilen bir eleştiri niteliği de taşımaktadır. Sosyal hizmet bilimi sanatla amaç, işlev ve görev bakımından birçok benzerlik taşımaktadır. Ancak sanat ile uygulamalı bir bilim olarak sosyal hizmet arasındaki ilişkinin kurulmasında en belirleyici ölçütün değerler olduğu görülmektedir. Sanat olarak yaşam algısının temelinde de etik değerlere göre şekillenmiş eylemler yer almaktadır. Dolayısıyla sosyal hizmet bilimi ve sanat arasında bir bağ kurulacaksa, bunun felsefi bir bağlamı gerektirdiği görülmelidir. Değerlerden yalıtılmış bir sanat ve bilimin insanlık için yarattığı yıkıcı sonuçlar ise bu durumu daha da güçlendirmektedir. Bundan dolayı sosyal hizmet bilimi, sanatta olduğu gibi, uygulamalarında insanı ölçüt olarak aldığı sürece insanlığı ileriye taşıma olanağını gerçekleştirebilecektir. Sosyal hizmet ve sanat arasındaki ilişki sosyal hizmetin sanattan yararlanma olanaklarının araştırılmasını da gerektirmektedir. Bundan dolayı sinema ile, bir bilim olarak, insanı anlama, kavrama ve kavradığı duruma müdahale etme sorumluluğunu taşıyan uygulamalı bir bilim olan sosyal hizmet arasındaki ilişki derinlemesine ve ayrıntılı olarak araştırılmıştır. Bu şekilde sanatın ve sinema sanatı özelinde filmlerin sosyal hizmet açısından önemi, işlevleri ve değerinin ortaya konulması amaçlanmıştır. Bu amaçlar çerçevesinde sosyal hizmetin temel kavram ve kuramlarının sinema ile ilişkisi, sosyal hizmet eğitiminde filmlerden nasıl yararlanılabileceği, bu filmlerin sosyal hizmet uygulamalarına sağlayabileceği katkılar üzerine amaçlı örnekleme yöntemiyle seçilen 30 film üzerinden değerlendirmeler yapılmıştır. Çocuk istismarı konusunda yaşanmış olaylara dayanan 'Portakallar ve Günışığı' (Orange and Sunshine, 2011) filminin ayrıntılı analizi ile sosyal hizmet ve sinema üzerine yapılan tüm değerlendirmelerin somutlaştırılması amaçlanmıştır. Film değerlendirmesinde filmin sosyal hizmet için olduğu kadar insanlık için de önemini ortaya koyması açısından felsefi değerlendirmeyi olanaklı kılan ölçütlerden olabildiğince yararlanılmıştır.