turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Social democratic parties and European integration: The case of the Turkish Republican People's Party

Bu tez, Cumhuriyet Halk Partisi'nin Avrupa entegrasyonuna ve Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne üyelik sürecine bakışını ve davranışlarını analiz etmektedir. Sosyal demokrat partilerin Avrupa entegrasyonuna bakışlarını inceleyerek literatüre katkıda bulunmayı hedeflemektedir. Sosyal demokrat bir parti olarak Cumhuriyet Halk Partisi'nin hangi koşullarda ve nasıl Avrupa entegrasyonuna bakışını şekillendirdiği araştırmanın temel odağını oluşturmaktadır. Bu çalışma, Cumhuriyet Halk Partisi'nin tarihsel olarak Avrupa yanlısı bir parti olduğunu, fakat 2002 yılından sonra koşulsal durumlara bağlı olarak kısmi Avrupa kuşkucu bir parti olduğu fikrini savunmaktadır.
The stillborn neo-Ottomanist foreign policy aspiration of the Özal Era

Türk dış politika yapıcıları, zaman zaman bölgesel liderliğe dair alt-emperyalist heveslere kapılmışlardır. Turgut Özal'ın 1983'ten 1989'a kadar önce Başbakan, 1989'dan 1993'teki ölümüne kadar Cumhurbaşkanı olarak görev yaptığı dönemde gündeme gelen 'Yeni Osmanlıcılık', oldukça önemli fakat tartışmalı bir dış politika meselesidir. Bu yüzden bu tez, Özal döneminde bu hevesin nasıl ve hangi şartlar altında ortaya çıkıp geliştiğini incelemeyi hedeflemektedir. Bu tez, 1980'ler boyunca ülke içinde gerçekleşen neoliberal yeniden yapılanmanın, 1990'ların başında alt-emperyalist bir hegemonya projesi olarak değerlendirilebilecek bir biçimde önerilen Yeni Osmanlıcılığın temelini oluşturan önemli bir etmen olduğunu ileri sürmektedir. Uluslararası düzende 1980'lerin sonu ve 1990'ların başında gerçekleşen dönüşüm, bölgesel güç heveslilerine alan açtığı düşünülen bir diğer önemli etmendir. Bununla birlikte, o dönemde bölgesel liderliğe ilişkin Yeni Osmanlıcı heves, uluslararası düzenin hiyerarşik yapısının Türkiye gibi bölgesel liderlik heveslisi ülkelerin üzerine getirdiği kısıtlar ve Türkiye'nin maddi kapasitesinin yetersizliği gibi nedenlerle, başarısızlığa uğramıştır. Bu tezde, Özal'ın siyasi liderliği döneminde söz konusu hevesin nasıl oluştuğu, hangi şartlar altında öne çıkıp nihayetinde inişe geçtiği; Balkanlar, Orta Doğu, Orta Asya ve Kafkasya'ya yönelik dış politika uygulamalarının incelenmesiyle Yeni Gramscici bir yaklaşımla analiz edilmektedir.
Turkish - İsraeli ties; a comparison between knots Refahyol and AKP

Bu çalısma Türk ? srail baglarını Refahyol ve AKP dönemleri arasında bir karsılastırmayaparak okuma çabasıdır. Bu okuma teorik bir bakıs açısı üzerinden yürütülmüstür. ç politika ve dıspolitikanın bağlılıgını ve dıs politika karar alma süreçlerine katılan ya da etkileyenaktörlerin çesitliligini gözler önüne seren iki ? seviyeli oyun yaklasımı, Türk ? sraililişkilerinin derinlik ve genisligi üzerine yapılacak bir inceleme için yasamsal önemdedir. Türk dıs politika karar alma sürecinin içinde isledigi çerçeve ve bu sürece katkıda bulunan aktörler çalısmanın ilk inceleme nesneleridir. Refahyol dönemi Türkiye'deki, dıspolitikanınatanmıslar, isimlendirirsek Genelkurmay Baskanlıgı ve Dısisleri Bakanlıgı bürokratları, tarafından seçilmislerin niyetlerine ragmen belirlenebildigi karar alma sürecinin kendine has niteliklerini ortaya koyan bir dönemdir. Diger taraftan bu dönem, söylem ve eylem arasındakifarklılasmayı da gözler önüne serer. Türk ? srail ilişkilerinin, Refah Partisi'nin sert ve muhalif söylemine karsın, Refahyol hükümeti döneminde önemli bir ivme kazanması sadece az önce bahsedilen karar alma sürecinin dogasından degil, aynı zamanda Refah Partisinintakınmıs olduğu faydacı tavırdan da kaynaklanmaktadır. Adalet ve Kalkınma Partisi dönemindeki Türk ? srail bagları, Türkiye'deki siyasal slamın ılımlılasması sürecini gözler önüne serer. AKP sürekli olarak kendisini muhafazakar merkez sag bir siyasi olusum olarakkonumladıgını iddia etse de, aynı zamanda Milli Görüs oylarına da talip olmus ve bu oylaramazhar olmustur. Adalet ve Kalkınma Partisi, birkaç söylem düzeyindeki çıkıs dısında, srail ile yakın baglar kurmayı basarmıstır.
Türkiye-AB geri kabul anlaşmasının Türkiye-AB ilişkileri ve mülteci meselesi üzerine etkileri

Göç ve onun özel bir görünüm şekli olarak iltica ve düzensiz göç, yönetilmesi ve dolayısıyla mücadele edilmesi gereken bir hadise olarak karşımıza çıkmaktadır. Göç hareketlerinin hedefi konumunda bulunan Avrupa Birliği ülkeleri sınır yönetimi, göçe ilişkin mevzuatları ve geri kabul anlaşmaları yoluyla düzensiz göçü kontrol altına almak amacındadır. Avrupa Birliği'ne aday ülke konumunda bulunan Türkiye, Avrupa'ya gerçekleştirilen göç hareketleri bakımından kaynak ve transit ülke konumunda bulunması nedeniyle ayrı bir önem arz etmektedir. Buna göre Türkiye ile yapılacak işbirliği düzensiz göçün önlenmesinde kilit rol oynamasıyla AB'yi güvende tutabilme potansiyeli taşırken, Türkiye açısından on yıllardır kapısında bekletildiği AB ile müzakere edebiliyor olmak anlamını taşımaktadır. Bu koşullar altında Türkiye-AB ilişkileri açısından yeni bir dönemin başlangıcı olarak 16 Aralık 2013 tarihinde imzalanan Geri Kabul Anlaşması ve devamında vize muafiyeti süreci ile Arap Baharı neticesinde Orta Doğu'daki iltica hareketlerini tetikleyen siyasi atmosfer birbirine sıkı sıkıya bağlı gelişmeler olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu çalışmada göç ve onun Türkiye-AB ilişkileri açısından rolü ele alınırken yapılan anlaşmanın içeriğine de kısaca değinilecektir.
Neoliberal küreselleşme ve popülist eğilimler: 2007-2009 küresel finans krizi bağlamında bir değerlendirme

Tez çalışmasında neoliberal küreselleşme ve dünyadaki popülist eğilimler arasındaki ilişki ele alınmıştır. Neoliberal küreselleşmenin 2007- 2009 küresel finans krizindeki rolü sorgulanmış ve bununla beraber dünyadaki gelir dağılımı adaletsizliği, işsizlik veya işçi ücretlerinin düşmesi gibi ekonomik eşitsizlik yaratan durumlardaki etkisi ampirik verilere dayanarak araştırılmıştır. Bu ekonomik eşitsizliklerin insanların sosyo-ekonomik durumlarını nasıl etkilediğini görmek için ABD ve Avrupa ülkelerinde yapılmış anketlerden yararlanılmıştır. Anketler özellikle ABD ve Avrupa ülkelerinde yaşayan orta sınıf ve altı insanların krizden kötü etkilendikleri ve bundan dolayı krizin nedeni olarak görülen ekonomik küreselleşmeye karşı tepkili olduklarını göstermiştir. Bununla birlikte, bu dönemlere denk gelen popülist söylemlerin artması ve ABD ve Avrupa'nın birçok ülkesinde yapılan seçim sonuçlarında da açıkça görülen popülist partilere doğru artan eğilimler oldukça anlamlıdır. Çalışmanın sonucu, olumsuz ekonomik koşullar sebebiyle insanlarda oluşan kızgınlık ve öfkenin, yabancı düşmanlığı ve ırkçılığı kullanan popülist partilere oy olarak döndüğünü işaret etmektedir.
Sultan II. Abdülhamid'in Kuzey Afrika siyasetinde tarikatların rolü

Sultan II. Abdülhamid devletin kuruluş geleneği olan tekke ve tarikat kültürünü devam ettirmiştir. Bu anlamda Sultan tekkeleri, dergahları saygıya layık mekanlar olarak görmüş; tarikatların liderlerine ve şeyhlerine büyük bir önem atfetmiştir. Ehl-i Sünnete mugayir olmayan tarikat ve ilim erbabı ile sık sık görüşmüş ve ulemaya hürmet göstermiştir. Bu dönemde tarikatlar devletin sosyo-politik ihtiyaçlarına cevap vermesi bağlamında değerlendirilmiş ve özellikle Arap ve Afrika coğrafyasındaki tarikatlar desteklenmiştir. II. Abdülhamid'in bazı tarikatlara ve bu tarikatların şeyhlerine ayrı bir önem vermesinin sebebi, Müslümanlar lehine değişen demografik durumun sonucu olarak Sultan'ın uyguladığı İslam Birliği stratejisinin bir parçasıdır. İngiltere, Fransa gibi Batılı devletler Osmanlı sultanının 'hilafet' ünvanının gücünü yok etmeye çalışırken, Sultan II. Abdülhamid tarikatları bir anlamda Avrupa'ya karşı bir güç olarak kullanmıştır. Sultan II. Abdülhamid Kuzey Afrika'da nüfuz sahibi olan büyük tarikat şeyhlerini madalyalar, nişanlar ve maaşlarla ödüllendirmiştir. Sultan'ın bu dönemde tekkelere maddi destek verip Rufaiyye, Şazeliyye, Senusiyye ve Ticaniyye tarikatlarına ve şeyhlerine alaka göstermesinin sebebi, geniş kitlelere hitap eden bu tarikatların gücünden yararlanmak istemesidir. Cemaatleri üzerinde nüfuzu olan bu tarikat şeyhlerinin Sultan II. Abdülhamid lehine propaganda yapması geniş bir kitlenin sultana destek vermesi anlamını taşıdığı için Sultan her zaman bu liderlerin desteğini önemsemiştir. Bu sebeple Sultan II. Abdülhamid Şeyh Muhammed Zafir, Şeyh Ebü'l-Hüda, Feraşet-i Şerife Vekili Seyyid Ahmed Esad Efendi, Şeyh Rahmetullah ya da Hüseyin el-Cisr gibi tarikat temsilcilerini İstanbul'a davet etmiş ve onlar vasıtasıyla mensup oldukları bölgeleri kontrol altında tutmak istemiştir.
Atatürk'ün Kurtuluş Savaşında Türk dili topluluklarla ilişkileri

oz Ulusal Kurtuluş Savaşı'nda, Mustafa Kemal Paşa'nın, Kafkasya ve Orta Asya'daki Türk dilli topluluklar ve Türk halklarıyla ilişkileri incelenmiştir. Mustafa Kemal, Milli Mücadele döneminde, bir yandan, Batı emperyalizmine karşı mücadele ederek, yurdun bağımsızlığını kazanmaya uğraşmış, diğer yandan da, bu kavgadaki en büyük siyasal, diplomatik ve stratejik müttefiki olan Sovyet Rusya ile ilişkileri güçlendirmeye çalışmıştır. Bu bağlamda, hem Mustafa Kemal ile eski İttihatçı kadroların ilişkileri ve bu kadrolar ile Bolşeviklerin temasları, hem de Bolşevik önderlik ile Müslüman Türk halkları arasındaki çelişkilerde, Mustafa Kemal'in kurduğu denge ve izlediği yol araşurılmıştır. Araştırma kapsamında, öncelikle Mustafa Kemal'in söylev, demeç ve yazışmalarına başvurulmuş, konuyla ilgili tüm kaynaklar taranmaya çalışılmıştır. Mustafa Kemal'in gerçekçi, tutarlı, dengeli ve pragmatik bir önder olarak, antiemperyalist bir çizgide, mazlum milletlerin dayanışmasını esas aldığı belirlenmiştir. Gazi'nin, bölgedeki Türk halklarına da bu bakış açısıyla yaklaştığı, onlarla yalan kültürel işbirliğinin yollarını ararken, siyasal birlik hayali kurmadığı ve Sovyet Rusya'yı rahatsız etmekten de özenle kaçındığı sonucuna varılmıştır.
Alfred Thayer Mahan ve Deniz Hakimiyeti Teorisi

Bu çalışma Alfred Thayer Mahan'ın Deniz Hakimiyeti Teorisi ve onun İngiltere üzerine temellendirilişi üzerinde durmaktadır. Alfred Thayer Mahan tanıtılmaya çalışılmakta ve Deniz Hakimiyeti Teorisi'nin teknik detaylarıyla birlikte açıklanması amaçlanmaktadır. Mahan'ın İngiltere'nin denizlerde yükselmesini açıklarken üzerinde durduğu dönem ile George Modelski'nin Uzun Döngüler Teorisi'nde bahsettiği üçüncü döngünün örtüşmesi üzerine ortaya çıkan paralellik takip edilmektedir. Ayrıca İngiltere'nin yükselişini açıklamak ve Deniz Hakimiyeti Teorisi'ni somutlaştırabilmek adına 17. ve 18. yüzyıl Avrupa'sının siyasi tarihi ve deniz muharebeleri detaylarıyla anlatılmaktadır. Böylelikle İngiltere ile diğer Avrupa güçlerinin durumu karşılaştırılabilmektedir. Son olarak ise Mahan'ın İngiltere'nin yükselişinde değinmediği ya da denizlere bağladığı sebepler takip edilmektedir. Böylelikle ilerlemenin sadece deniz kaynaklı olup olmadığı tartışılmaktadır.
Suriye iç savaşında İsrail'in politikası

2010 yılının sonlarına doğru Tunus'ta bir seyyar satıcının kendisini yakması ile başlayan, daha sonra sırasıyla Mısır, Suriye, Bahreyn ve Yemen'e sıçrayan halk ayaklanmalarında, Suriye önemli bir yer teşkil etmektedir. Zira 2011 yılının Mart ayında başlayan Esad rejimi karşıtı protestolar, kısa zaman içerisinde muhalifler ile rejim arasında, daha sonra ise terör örgütleri, bölgesel ve küresel aktörlerin de dahil olduğu doğrudan ve vekaleten yürütülen bir savaşa dönüşmüştür. Suriye'de 8'inci yılına giren iç savaşta, Avrupa Birliği, ABD ve Türkiye gibi ülkeler Esad rejimi karşıtı muhaliflerin tarafında yer almışken, Rusya, İran ve Hizbullah Suriye rejimini desteklemiştir. Suriye'nin 20'inci yüzyılın ikinci yarısı itibari ile birçok kez karşı karşıya geldiği İsrail ise sekizinci yılına giren iç savaşta yerel, bölgesel ve küresel aktörlerin politikalarına etkisi ile iç savaşta birçok farklı politika belirleme yoluna gitmiştir. İsrail, Suriye iç savaşında politikasını, İran, Suriye ve Lübnan olarak tanımladığı 'şer üçgeni'nin güçlenmemesi, İran'dan Hizbullah'a gelişmiş füzelerin naklinin engellenmesi, İran ve Hizbullah milislerinin Suriye'de sınırına yakın bölgelerde kalıcı üsler kurmaması ve Rus modern silahlarının Hizbullah ve İran militanlarının eline geçmemesi üzerine bina etmiştir. İsrail politika elitlerinin bir kısmı 'tanınan düşman' olarak nitelendirdikleri Esad rejiminin varlığını sürdürmesi yönünde politika izlemişlerdir. Ancak daha önce girdikleri bütün savaşlarda mağlup ettikleri Esad rejiminin zayıflığının İran tarafından, İsrail sınırlarında mevzilenmesine de neden olmamasını arzulamışlardır. Bu tez, Suriye-İsrail ilişkilerinin ana kaynağı olan Filistin sorunundan başlayarak, ABD Başkanı Donald Trump'ın Golan Tepelerini İsrail toprağı olarak tanımasına kadar geçen süreyi ele alarak İsrail'in Suriye'de izlediği politikayı belirlemeye çalışmıştır.
Doğu Akdeniz deniz yetki alanları paylaşımı sorununda Türkiye- Libya mutabakatı

Bu çalışma, Doğu Akdeniz'deki deniz yetki alanlarının sınırlandırılması sorununa sahildar ülkelerin yaklaşımlarını ve politikalarını uluslararası yargı kararları ekseninde değerlendirerek daha hakça bir çözüm yolu sunmayı amaçlamaktadır. Bu çerçevede bu tez, Doğu Akdeniz'de yapılacak sınırlandırmada kullanılması gereken prensip ve yöntemler nelerdir sorusuna cevap aranmaktadır. Bunun için çalışmada, öncelikle deniz hukuku incelenerek uluslararası yargı kuruluşlarının deniz alanlarını sınırlandırılırken dikkate aldığı prensipler ve yöntemler saptanmaktadır. İkinci olarak deniz alanlarının sınırlandırılmasında ilgili davalar hakkında uluslararası yargı kuruluşlarının kararlarında dikkate alınan kriterler ortaya koyulmuştur. Bu çerçevede Türkiye- Libya Mutabakatının uluslararası hukuk açısından değerlendirip, buradan hareketle de Doğu Akdeniz'deki sahildar devletlerin soruna farklı yaklaşımlarını ele alarak bu devletlerin deniz yetki alanlarındaki hak kazanım esasları ve sınırlandırmada uyguladığı yöntemler üzerinde durulmaktadır. Sonuç olarak çalışmada, sınırlandırma ihtilaflarına yönelik uygulanan prensiplerle Doğu Akdeniz'de sınırlandırma ihtilafının uluslararası hukuk perspektifinden nasıl çözüleceği üzerine bir öneri sunmaktadır.
German ostpolitik before and after unification: Continuity and change

da Helmut Kohl'un zamanlaması ve uygulaması, iyi seçilmiş politikaları ve Soğuk Savaş dönemi yapısının da değişimine paralel olarak gerçekleştirilen Doğu Politikası ile mümkün olmuştur. Araştırmayı tamamlamak ve Doğu Politikasındaki değişimi ortaya koymak amacı ile Almanyanın eski Sovyetler Birliği, Polanya ve Çekoslavakya ile yeni oluşan ilişkileri analiz edilmiştir. Son olarak Bonn'un yeni Doğu Politika anlayışı değerlendirilmiş ve tartışılmıştır. ii
Tanıkların gözünden Bulgaristan'daki Türklerin asimilasyonu (1984-1989)

Osmanlı Devleti'nin iskan politikası gereği bölgeye yerleştirilen Türkler, 500 yıllık Osmanlı hakimiyetin sonra, Bulgaristan devletinin kuruluşu için demografik bir tehlike olarak görülmüş ve buna müdahale edilmiştir. Belirlenen politika genel olarak şuydu:Türklerin bölgeden ayrılmasını sağlamak, kalanları da yok etmek veya Bulgarlaştırmak. Özetle tamamen ortadan kaldırılamasa da, bölgedeki Türk nüfusun sayısı mümkün olduğunca azaltılmalıdır. Osmanlı-Rus Savaşı'yla hayata geçirilen plan, zaman zaman şiddetlenip, zaman zaman hız keserek yüzyılı aşmışlar. Tüm bu uygulamalara rağmen, hedeflenen 'kaynaşmış sosyalist Bulgaristan' yaratılamamış ve nihayetinde Türk ve Müslüman azınlığa yönelik asimilasyon politikası 1984 yılında 'Soya Dönüş Süreci' adıyla tüm ülkeye yayılarak doruk noktasına ulaşmıştır. Bu iyi planlanmış, belirli bir sisteme oturtulmuş, uzun vadeli bir satranç oyunudur. Ülkedeki azınlık grupları mümkün olduğunca parçalara bölünerek yakınlaşmaları engellenmiş, ulusal kimlik bilinci zayıf olanlardan işe başlanmıştır. Bu esnada eğitime, halkın kılık, kıyafet ve ibadetlerine müdahale edilerek de bu asimilasyon desteklenmiştir. Gelinen son nokta Türk-Müslüman halkın Slav/Bulgar isimleri almaya zorlanmasıdır. Direnenler öldürülmüş, yer alanmış, işkence görmüş ve tutuklanarak ceza evlerine, temerküz ve çalışma kamplarına gönderilmiştir. 1989 yılında yaklaşık yarım milyon insanın sınır dışı edilmesine neden olacak protestolara ve Bulgaristan'da komünist rejimin devrilmesine kadar ülke Türk-Müslüman azınlık için bir açık hava hapishanesine dönüştürülmüştür. Bulgaristan'ın aldığı tüm önlemlere rağmen olayların bir süre sonra dış dünyaya yansıması, başta Türkiye olmak üzere bütün gözlerin Bulgaristan'a çevrilmesine yol açmıştır. Bulgaristan, hiç beklemediği şekilde aleyhte ciddi bir kamuoyu ve tepki ile karşılaşmıştır. Uluslararası kamuoyu, hatta müttefiki olduğu ülkeler karşısında kendini savunmak durumunda kalmıştır.
Avrupa Birliği'nin son genişlemesinin birlik dış politikasına etkileri

Birliği beşinci genişlemesini 1 Mayıs 2004'te tamamlamıştır. Bu genişlemesonunda, AB'nin üye sayısı 15'ten, 25'e çıkmıştır. AB'nin beşinci genişlemesi birçok politikayı etkileyecektir. Genişlemeden etkilenecek politikaların başında ODGP gelmektedir. Genişleme aynı zamanda AB'nin en önemli dış politika aracıdır. AB, genişleme sayesinde Avrupa kıtasını demokratikleştirmiş ve istikrara kavuşturmuştur. Aday ülkelere üyelik perspektifinin verilmesi, demokratikleşme için gereken reformların gerçekleştirilmesi için gerekli olan motivasyonu sağlamıştır. Ancak bundan sonra bu kadar kapsamlı bir genişlemegerçekleşmeyecektir. Avrupa Birliği, çevrenin demokratikleştirilmesini AKP ile gerçekleştirmeye çalışacaktır. Bu noktada bazı sorunlar yaşanması olasılığı bulunmaktadır. Üyelik pespektifi olmadan, reformların gerçekleştirilmesi için gerekli motivasyonsağlanamayacaktır. Genişlemenin ardından AB dış politikası olumsuz etkilenecektir. ODGP'ninhükümetlerarası yapısından dolayı 25 üyeli AB, karar alma sürecinde zorluklarla karşılaşacaktır. AB'ye yeni katılan üyeler, ABD'yi güvenlik garantisi olarak görmektedirlerbundan dolayı genişlemenin ardından, AB içerisindeki Atlantikçi kamp güçlenmiştir. Bu da gelecekte ODGP'de bölünmelerin yaşanmasına yol açacaktır. Olası bölünmenin ilk işaretleriIrak Savaşı'nda yaşanmıştır, üye devletler Irak konusunda ortak bir pozisyonbelirleyememişlerdir.
Küreselleşme ve bölgeselleşme eğilimleri açısından Azerbaycan'ın konumu

Yapılan bu tez çalışmasında küreselleşme ve bölgeselleşme kavramları ve içerdikleri unsurlar bilgi veriliyor. Bu iki sürecin etkileşimi konusu farklı açılardan ele alınarak tartışılıyor. Daha sonra Azerbaycan'in bağımsızlık sonrası dış politikası ve ekonomik yapısına ilişkin belirgin özellikler aktarılıyor. Oluşturulan bu zemin üzerinde ise, küreselleşme ve bölgeselleşme akımlarının siyasal ve ekonomik boyutları çerçevesinde, yeni atılımlar içindeki Azerbaycan'ın uluslararası iktisadi ve siyasi ilişki ve girişimlerinin ne yönde geliştiği, bu konuda çözülmesi gereken sorunlar ve nihayet ülkenin gelecek perspektifleri hakkında bazı hususlar analize tabi tutuluyor. 175
The great powers and Poland: The national and international dynamics behind the first partition of Poland

Bu çalışma, Polonya'nın Prusya, Rusya ve Avusturya tarafından 1772 yılında gerçekleştirilen ilk taksimindeki etmenleri incelemeyi amaçlamaktadır. Poniatowski'nin 1764 yılında Rusya ve Prusya'nın desteğiyle Polonya Kralı seçilmesinden Polonya'nın ilk taksimine kadar olan dönemde Polonya'nın iç dinamikleri ile Doğu Avrupa'daki güçler dengesi arasındaki etkileşim irdelenecektir. Rusya ve Prusya'nın Polonya içişlerine müdahalesiyle Polonya'da ortaya çıkan milliyetçi reaksiyonun oluşumuna değinilecektir. Polonya'da yaşanan iç savaşın çevre ülkelere sıçrayarak neden olduğu Osmanlı-Rus Savaşının, Leh sorununu nasıl uluslararasılaştığı incelenecektir. Osmanlı-Rus Savaşı süresince, Doğu Avrupa'nın diğer iki büyük devleti Prusya ve Avusturya'nın diplomatik manevraları ele alınacaktır. Bölgedeki güçler dengesinin Polonya'nın taksimine nasıl neden olduğu sorgulanacaktır.
Competing and shifting hegemonic discourses: the Turkey-EU relations between 1999 and 2005

Bu çalısmada, 1999 Helsinki Zirvesi ve 3 Ekim 2005 tarihleri arasında Türkiye-Avrupa Birliği ilişkilerinde degisen ve yeniden tanımlanan hegemonya söylemleriNeo-Gramscian perspektifleri çerçevesinde incelenmektedir. Çalısmada ilk olarak klasik entegrasyon teorileri incelenmis ve bu teorilerin kapasitesinin Avrupa Birliği entegrasyon sürecini açıklamakta yetersiz kaldıgı fikrine dayanılarak, Neo-Gramscian perspektifler alternatif olarak sunulmustur. Türkiye-Avrupa Birliğiilişkilerinin değişken karakterinden yola çıkarak, belirlenen zaman aralıgındakidönüm noktaları tanımlanarak, her iki taraf içinde tanımlanan ve yenilenenhegemonya söylemleri tartısılmaktadır. Tezin ana argümanı, Türkiye-Avrupa Birliği ilişkilerinin baslangıcından bu yana dalgalı bir karaktere sahip olduğu ve bu yapının belirlenen zaman aralıgına sosyal aktörlerin de katılımlarıyla değişken ve rekabetçi hegemonya söylemleri üzerinden yeniden tanımlanarak üretildigidir.
Analysis of Greek foreign policy towards Turkey in the late 1990s through conflict resolution frameworks

Doksanlı yıllar boyunca ikili ilişkilerdeki birçok kriz ve gerilime rağmen,1990'ların sonunda Türkiye ve Yunanistan arasında yakınlaşma başlamıştır. Doksanlı yılların sonuna doğru gelişen bu yakınlaşmanın arkasında, Yunanistan'ın dış politikasının Avrupalılaşması, Türk ve Yunan Dış İşleriBakanları olarak İsmail Cem ve George Papandreou tarafından başlatılan siyasi diyalog süreci ve 1999 yılında İzmit ve Atina'yı vuran deprem felaketi sonucu iki halkın birbirine yakınlaşması sayılabilir. Yunanistan ilk defa Türkiye'nin AB üyelik sürecini veto etmemiş ve Türkiye'nin 1999 yılında Helsinki Zirvesi'nde AB adaylık statüsünü kazanmasını desteklemiştir. Ancak, ikili ilişkilerdeki bu yakınlaşmaya rağmen, Kıbrıs ve Ege Sorunları hala çözüme kavuşmamıştır. Bahsedilen bu nedenlerin ilişkilerin gelişmesine katkısını kabul ederken, bu tez aynı zamanda yakınlaşmanın arkasındaki perdeyi aralamaya çalışmaktadır. Bu amaçla, anlaşmazlık çözümündeki yaklaşımlarıyla bilinen Peter Wallensteen ve özellikle yedinci mekanizması, Frank R. Pfetsch'in yaklaşımları ve gayriresmidiplomasi ile ilgili yaklaşımlardan faydalanılmıştır.
Contiunity in French security policy: De Gaulle, Mitterand and Chirac

oz FRANSIZ GÜVENLİK POLİTİKASINDA SÜREKLİLİK: DE GAULLE. MİTTERRAND VE CHİRAC Ormancı, Emriye Yüksek Lisans. Uluslararası İlişkiler Bölümü Tez Yöneticisi: Doç. Dr. Hüseyin Bağcı Ağustos 1997, 92 sayfa Bu tezde Beşinci Fransız Cumhuriyeti'nin güvenlik poitikası incelenmektedir. Tez kapsamında, güvenlik politikasındaki ulusal uzlaşma nedeniyle politikanın Beşinci Cumhuriyet döneminde süreklilik gösterdiği savunulmaktadır. Bu bağlamda, analiz General de Gaulle tarafından meydana getirilen güvenlik politikasının değerlendirmesiyle başlar. Çalışma, Gaullist güvenlik politikasını dört ana başlık altında inceler: Fransa ve birleşmiş bir Avrupa. Fransız-Alman uzlaşması ve işbirliği, Fransız- Amerikan ilişkileri ve NATO, ve son olarak Fransız nükleer politikası. Çalışma, aynı dört temayı izleyerek, Francois Mitterand ve Jacques Chirac dönemlerinde süreklilik kavramını irdelemektedir.
Bir Dışişleri Bakanı olarak İlter Türkmen (1980-1983)

Bu çalışmamızda, Türkiye'nin içinden geçtiği olağanüstü dönemlerden ve tarihin kırılma noktalarından birini teşkil eden 12 Eylül 1980 Askeri Darbesi ile seçimlerin tekrar yapılarak demokrasiye dönüşün gerçekleştiği 1983 yılına kadar dışişleri bakanlığı görevini yürüten tecrübeli diplomat İlter Türkmen üzerine bir inceleme gerçekleştirilmiştir. İlter Türkmen'in hayatı ve diplomatik kariyeri ele alınarak, Türkmen'in bakanlığı döneminde yaşanan olaylara etkisi ele alınmak istemiştir. 12 Eylül 1980 Darbesini giden süreçteki dış politika konuları ile darbenin ardından bu dış politika konularının yürütüldüğü yeni mecra arasındaki farklar vurgulanmıştır. İlter Türkmen'in askeri yönetim ile olan ilişkileri ve 12 Eylül 1980 Darbesi sonrası temel dış politika konularına bakış açısı kendisi ile İstanbul Kadıköy'deki evinde yapılan sözlü tarih çalışması, dönemin gazeteleri ve diğer kaynaklar araştırılarak verilmiştir. İlter Türkmen'in dışişlerine girişinden ve askerlik döneminden itibaren Amerikalı askerler ile birlikte çalışması ve ilk yurt dışı görev yeri olarak NATO'da görevlendirilmesinin O'nun diplomatik kariyeri boyunca ABD'ye en yakın diplomatlardan biri olarak anılmasında ve bakanlığı döneminde artan Türkiye-ABD ilişkilerinde etkisi de bu çalışma ile incelenmiştir.