turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Uluslararası Bakalorya eğitim felsefesine ilişkin öğretmen ve okul yöneticilerinin görüşleri

Bu çalışmanın amacı Uluslararası Bakalorya eğitim felsefesinin öğretmen ve yönetici görüşleri ile incelenmesidir. Araştırma, nitel araştırma yöntemlerinden durum çalışması ile yürütülmüştür. Veri toplama aracı olarak görüşme ve yarı yapılandırılmış görüşme formu kullanılmıştır. Görüşmeler, katılımcıların uygun olduğu zaman dilimlerinde yüz yüze gerçekleştirilmiştir. Elde edilen veriler nitel araştırma analiz yöntemleri doğrultusunda içerik analizi şeklinde gerçekleştirilmiştir. Katılımcılardan elde edilen bulgulara göre kodlar 12 tema altında toplanmıştır Araştırmanın sonucunda, katılımcı görüşlerine göre; IB eğitim felsefesinde 'dünya vatandaşı' olarak tarif edilen kültürler arası bilince ve evrensel değerlere sahip bireylerin yetiştirilmek istendiği anlaşılmıştır. IB eğitim felsefesinin bilgiden ziyade beceri geliştirmeye odaklandığı ve günümüz ihtiyaçlarına uygun bir eğitim anlayışına sahip olduğu görüşü öne çıkmıştır. IB eğitim felsefesinin yöntem ve yaklaşımlarının etkililiği hayatın içinden olgulara yer vererek bireyin yaşantısını merkeze alması ve sorgulama süreçleriyle öğrenci tarafından şekillendiriliyor olmasıyla açıklanmıştır. Felsefenin hayata geçmesi adına öğretmen yeterliliklerinin ve veli anlayışlarının geliştirilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır. Yöneticilerin öğretmenleri destekleyen ve yol gösterici rolünün, öğretmenlerin ise öğrencilere rol model ve rehber olmalarının önemi öne çıkmıştır. IB felsefesine göre öğretmen beklentilerinin; kendilerini sürekli yenileyen, hayat boyu öğrenen ve IB profillerini yansıtan bireyler olmaları gerektiği düşünülmektedir. IB öğretmenlerinin; dünyadan farklı örneklere, felsefeye ilişkin ortak bakış açısı geliştirmeye ve farklılaştırma eğitimleriyle desteklenmeye ihtiyaç duydukları sonucuna ulaşılmıştır. Velilerin IB eğitim felsefesini benimsiyor, uyguluyor ve okulla işbirliğine gidiyor olmalarının öğrencilerin eğitim felsefesine uygun yetişmelerini sağlamak adına gerekli olduğu düşüncesi öne çıkmıştır. IB eğitim felsefesine ilişkin sürdürülen eğitim çalışmalarının ulusal eğitim hedefleriyle olan ilişkisine dair kültürel ve akademik boyutlarda uyumlanmanın sağlanabildiği ve herhangi bir çatışma durumunun oluşmadığı sonucuna ulaşılmıştır.
A critical analysis of J. Bentham and J. S. Mill's utilitarianism

Bu tez J. Bentham ve J. S. Mill faydacılığında 'kendinde iyi' olarak tanımlanan 'fayda' kavramını inceleyip eleştirmeyi amaçlamaktadır. Faydacılık bir ahlak teorisi olarak Bentham tarafından geliştirilmiş ve daha sonra Mill tarafından işlenip sistemleştirilmiştir. Dolayısıyla bu iki düşünürün etik görüşleri ve eserleri bu çalışmanın kapsamını oluşturmaktadır. Bentham ve Mill'de insan edimine yön veren temel bir ilke olarak fayda, haz maksimizasyonu ve acının minimizasyonu olarak anlaşılmaktadır. Fayda kavramına ödev, zorunluluk ve erdem gibi ahlaki nosyonların üzerinde bir değer biçilmekte, bu ve benzeri kavramlar 'fayda'nın bir türevi olarak ele alınmaktadır. Evrensel bir insan doğası varsayımı üzerine inşa edilen fayda kavramının sadece ahlak alanını değil, yasal veya siyasal tüm diğer alanları da düzenlemesi ve şekillendirmesi gerektiği ileri sürülmekte; fayda ilkesi sadece bir ahlak teorisi değil, yaşamın ve yaşamsal süreçlerin bütününü kapsayan bir teori olarak anlaşılmaktadır. Faydacılığa göre insan sürekli haz peşinde koşan bencil bir doğaya sahiptir. Bu çalışmada, bu türden bir insan doğası kavrayışının, insan ediminin doğası, insan kollektivitesi ve mutluluğu gibi konuların doğru anlaşılması önünde ciddi engeller yarattığı ve en çok sayıda insanın en çok mutluluğu olarak anlaşılan fayda ilkesinin hayata geçirilmesini neredeyse imkansız kıldığı iddia edilmektedir. Bu tez faydacılık yerine Antik Yunan düşünürlerinden Platon ve Aristo'nun eudaimonia, mükemmellik, karakter ve benzeri kavramlar üzerinde yükselen 'erdem etiği'nin daha sağlam ve derinlikli bir mutluluk ve iyi yaşam olanağı sağladığını savunmaktadır. Bu çalışmada 'erdem etiği' faydacılık yerine alternatif bir teori olarak tartışılmakta; Bentham ve Mill'ın faydacılığının baş edemediği tüm çelişki ve zorlukların üstesinden kolaylıkla gelebildiği iddia edilmektedir.
Reinhart P. A. Dozy'nin Tarih-i İslamiyet adlı eserinin felsefi açıdan incelenmesi

Dozy'nin 'Tarih-i İslamiyet' kitabında İslamiyet ve Müslümanlar hakkındaki ifadeleri bilimsel ve felsefi olarak birçok çelişik ifadeye sahiptir. Ancak bu durum ülkemizde bazı düşünürler tarafından normal karşılanırken, bazı milliyetçi ve İslamcı düşünürler tarafından yoğun şekilde eleştirilmiş ve bu düşüncelere reddiyeler yazılma ihtiyacı hissedilmiştir. Abdullah Cevdet'in Dozy'nin kitabını tercüme etmesi ve bu kitaba karşı yapmış olduğu aşırı övgüler, İsmail Fenni Ertuğrul, Filibeli Ahmet Hilmi, Manastırlı İsmail Hakkı gibi İslamcı ve milliyetçi düşünürleri harekete geçirmiştir. Tezimizde, bu düşünürlerin eleştirilerinin amacını, bunları hangi felsefi ve bilimsel yöntemler ile yapmaya çalıştıklarını ve Dozy'e eleştirilerini incelemeye çalıştık.
Çelişmezlik ilkesinin kesinliği sorunu

Bu çalışmada çelişmezlik ilkesinin kesinliği incelenmiştir. Çelişkiler neredeyse felsefe tarihinin başlangıcından bu yana insan zihnini meşgul etmiştir. Bazı düşünce gelenekleri çelişkileri doğru kabul ederken birçok düşünür çelişkilerin doğru olamayacağını savunmuştur. Çelişkilerle ilgili sınırları açık bir şekilde ortaya koyan isim ise Aristoteles olmuştur. Çelişkileri mantıksal, ontolojik ve psikolojik imkansızlıklar olarak belirleyen Aristoteles, çelişmezlik ilkesinin en kesin ilke olduğunu belirtmiştir. Tüm diğer ilkelerin çelişmezlik ilkesine dayandığını ve çelişmezlik ilkesinin doğruluğunun kanıtlanmaya ihtiyaç duymadığını savunan Aristoteles'in bu görüşü 1910 yılında Jan Lukasiewicz tarafından karşı çıkılmıştır. Çelişmezlik ilkesinin kesinliği bu tarihten itibaren bir sorun haline gelmiş, bu ilkeyi reddeden ya da ihlal eden mantık ve düşünce sistemleri ortaya çıkmıştır. Çalışmamız, sorunun tarihsel arka planını görebilmek için düşünce tarihinde çelişkilere ilişkin görüşlere ve Aristoteles'in bu ilke ile ilgili tezlerine ışık tutmayı ve bu sorunla ilgili çağdaş görüşleri ortaya koymayı amaçlamaktadır.
Max Horkheimer ve Herbert Marcuse'da akıl toplum ilişkisi

Max Horkheimer ve Herbert Marcuse, toplum kuramındaki pozitivist yaklaşımları zayıflatacak olanaklar sunar. Her ikisi de olguya ayrıcalıklı konum atfeden katı bir belirlenimciliğe karşıdır. Her ikisi de bu belirlenimci anlayışı kıran ve özerk bilinç üzerinde vurgu yapan farklı bir toplumsal kurama katkıda bulunur. Alman İdealizmi ile olan ilişkileri ve özellikle bu idealizmdeki Akıl kavrayışı, onlara böyle bir toplum kuramı inşa etmede yardımcı olur. Horkheimer, bu köklü akıl geleneğinden ayrı olan ve onun tam karşısında yer alan Öznel Akıl'ı eleştiriden uzak bir akıl biçimi olarak koyar. Ona göre bu akıl biçimi, topluma sorunsuz bir şekilde ayak uydurmayı telkin eder. Toplumu aşıp değişimi getirecek olanaklardan yoksundur. Halbuki Nesnel Akıl, toplumun uyuşumcu özellikleriyle yetinmeyen ve bu özelliklerden iz taşımayan gerçekleri düşünmeyi sağlar. Horkheimer' a göre bu akıl, toplumda değişimi sağlayabilecek tek kavrayış biçimidir. Bu akıl biçimini dışlayıp sadece olguyla yetinen pozitivist temelli bir toplum kuramı, bu nedenle gerici bir siyasal tavırla birleşir. Tıpkı Horkheimer gibi Marcuse da nesnel akim olumsuzlama yeteneği üzerinde durur. Nesnel akim taşıdığı 'değer' bu olumsuzlamayı mümkün kılar Marcuse'a göre Akıl'da somutlaşan bu değerin kökeni öznel değildir. Sadece bireyin düşünebilme yeteneğini temsil etmez. Değer,, ontolojik bir kökene sahiptir. Bu nedenle herkesi eşit ölçüde ilgilendiren evrensel bir anlamı vardır. Değer, sadece olguya eşlik eden insani bir belirti değil, olguyu önce kavramayı sonra da değiştirmeyi mümkün kılan akılcı bir kavrama biçimidir. Horkheimer ve Marcuse tarafından bu eleştirel toplum kuramı, bilimle özgürlük istencini bir araya getirir. Bu nedenle, günümüzde sadece olguylayetinmeyen ama aynı zamanda normatif ilkelere de sahip olabilen eleştirel bir tavrın sürdürülmesine yardımcı olur. Fakat eleştirel toplum kuramının sunduğu bu çerçeve aynı zamanda dikkatli olunması gereken bir durumu da doğurur. Çünkü değer ve akıl arasında kurduğu ilişki, metafiziğin varsayımlarıyla hala tam olarak kopmuş değildir. TJC 10
Mathematical ontology: The question of the mathematical source of objectivity

Bu tez, zihnimiz ve dilimizin nasıl evrimleştiğinden hareketle, matematikselniteliklerin gerçekliğini gerekçelendirmeye yönelik bir yaklaşım olarak, matematikselobjektivitenin kaynağını araştırmaktadır. Kaçınılmazlık argümanının ve matematiğinakıl dışı etkililiğinin ışığında, dünya ve zihnin neden ontolojik olarak aynı yapılarda olduğunu, onların ontolojik olarak aynı kökenden geldikleri şeklinde bir argüman ile savunacağız. Bu bağlamda, göstermek istediklerim (1) 'zihin ve dünya aynı ontolojik kökene sahiptir' ifadesinin nasıl ve neden 'zihin ve dünyaontolojik olarak benzer yapı ve niteliklere sahiptir' ifadesini açıklaması, ve (2)ontolojik köken bakımından aynılığın kendini kanıtlar nitelikte olduğudur.
Theodor Adorno, on the relationship between critical theory and art

Eleştirel teori felsefe, politik teori, sanat teorisi sosyoloji, psikoloji ve kültür çalışmaları açısından Yirminci Yüzyılın en etkili teorilerinden birisidir. Adorno Frankfurt Okulu Eleştirel Teori içinde yer alan düşünürlerin önde gelenlerinden biri olarak, kapitalizmi kültür vurgusu üzerinden analiz etmiş ve sanatın özgürleştirici potansiyel taşıdığını savunmuştur. Frankfurt Okulu düşünürleri genel olarak araçsal rasyonalitenin baskın anlayış haline geldiğini ve özdüşünümsel ve eleştirel olmaktan uzaklaştığını iddia etmişlerdir. Kültür endüstri eleştirisi, bireyin bilincini kontrol eden egemen ideolojinin eleştirisidir. Bu nedenle Adorno ve Frankfurt Okulu düşünürleri teorilerinde, Freud'dan kavramları kullanmışlardır. Egemen ideolojinin kontrolü altında sanat da tüketim araçları arasında yerini almaktadır. Adorno sanatın özgürleştirici yanına vurgu yaparak, felsefesinde 'Her şey daha iyi nasıl olabilir? sorusuna yanıt aramaktadır.
Kendinin-bilinci ve öteki diyalektiği:Hegel felsefesinde bilincin dolayımı ve nesnelleşmesi

Bu çalışmada, Hegel felsefesinde, bilincin diyalektiği ve özbilince geçiş süreci ele alınarak, bu süreç içinde, Hegelci diyalektiğin bilince ne ölçüde dolayım ve nesnellik sağladığı sorgulanmaktadır. Çalışma, öncelikle Kant'ın aşkınsal felsefesi örneğinde, modern felsefenin özbilinci zaman ve mekandan, dolayısıyla nesnel gerçeklikten tümüyle bağımsız gören, kendi içinde saltözdeşlik ve pekinliğe indirgeyen dolayımsız bilinç anlayışına karşı, bilincinnesnesiyle dolayım ve gelişimine olanak sağlayan Hegel'in kurgusal ya da diyalektikyaklaşımını karşılaştırmakta, Hegel felsefesinin kendinden önceki bilinç ya dadüşünüm felsefeleri karşısında özgün konumunu belirlemektedir. Kendinden öncekibilinç felsefelerinden farklı olarak, Hegel, özbilinci, sadece kendi üzerine düşünen ve bilen bir bilinç olmanın ötesinde, ancak bir başkasının bilinci aracılığıyla kendi içinde bir soyutlama olmaktan çıkarmakta, özbilince diğer özneler ile ilişkisinde ve kendi eylemi yoluyla nesnel bir nitelik kazandırmaktadır. Fakat, Hegel bu farklı özbilinç anlayışıyla, bilince nesnellik açısından tarihsel bir boyut katsa da, Hegel'in aşkınsal bilinç eleştirisine karşın, Hegel felsefesininsaltık idealizmin özdeşlik anlayışıyla bilincin kendi dışındaki dünya ile dolayımsorununu tümüyle çözememiş olduğunu görürüz. Bu çalışmada, ulaşılan sonuç, özne ile nesne arasında tam bir özdeşlik ya da ayrım yoluyla kurulacak ilişki biçiminindiyalektik düşünce açısından bir dolayım sorununa yol açabileceğidir. Özneninkurgusal felsefede olduğu gibi, nesnesiyle bütünüyle örtüşen içkin özdeşliği, ayrım ve dolayımın silindiği bir saltık idealizme yol açarken, ayrımın kesin bir ayrım olarak soyut uzlaşmaz karşıtlığa dönüştürülmesi de benzer biçimde öznenin nesnesiyledolayımına ya da ilişkisine izin vermemekle birlikte, hem bilginin gelişmesine hem de düşünce ve varlığın devimden yoksun kalmasına neden olmaktadır. Fakat, Hegel felsefesi olumsuzlama ya da aşma diyalektiğiyle karşıtlık ve ayrımları ortadan kaldırdığı için eleştirilse de, yine buna bağlı olarak, karşıtlık ve ayrımı kendi içinde barındıran, özsel ayrım düşüncesiyle Hegel diyalektiği düşünce ve varlığın devim ve gelişim sürecini en iyi biçimde açıklayabilmektedir
Beytül'l-Hikme ve tercümeler dönemindeki önemi

Fethedilen yeni bölgelerle geniş bir coğrafyaya hakim olan Müslümanlar, bu topraklarda farklı kültür ve medeniyetlerle etkileşime girmişlerdir. Gerek İslam düşüncesinin iç dinamikleri, gerekse sosyal, kültürel ve siyasi faktörler miladi 9. yüzyılda Abbasilerin başkenti Bağdat'ı bir bilim ve felsefe merkezi haline getirmiştir. Halife Me'inun döneminde gelişimini tamamlayıp sistemleşen Beytü'l-Hikme ile zirveye ulaşan tercüme faaliyetleri sonucunda başta Yunanca olmak üzere, Süryanice, Farsça ve Hintçe gibi dillerde üretilen felsefe-bilim literatürü Arapçaya tercüme edilerek kadim medeniyetlerin mirası Müslümanlara intikal etmiştir. Çalışmamızın birinci bölümünde tercüme hareketini hazırlayan tarihi seyri ve fikri arka planı ele almaya çalıştık. İkinci bölümde ise öncelikle Beytü'l-Hikme'nin kuruluşu ve işleyişini değerlendirdik. Akabinde tercüme faaliyetinin hamilerini, mütercimleri ve tercüme ettikleri eserleri ele alarak, tercümenin İslam kültüründeki etkilerini inceledik. Sonuç olarak Beytü'l-Hikme ve tercüme faaliyetlerinin İslam dünyasında felsefi düşüncenin teşekkülündeki rolünü mercek altına aldık.
Gazali ve Swinburne'de Tanrı'nın bilgisi

Tez giriş ve sonuç bölümlerinin dışında, üç bölümden oluşmaktadır. Giriş kısmında, Tann'nm bilgisi sorunu ve bunun diğer bölümlerde nasıl tartışılacağı ele alınmaktadır. Tann'nm bilgisini temellendirme sorunu olarak ele alman birinci bölümde; dış dünya ve insandan hareketle, Tann'nm bilgisine ilişkin kanıtlar fle Tann'nm bilgisinin mahiyeti ile ilgili tanımlamalara değinilmektedir. Tezin ana sorunu olarak belirlenen Tann'nm değişen olgulara ilişkin bilgisi ikinci bölümde ele alınmaktadır. Bu bölümde, Tann'nm 7 -amaTilı ya da zamansız bir varlık ohm olmadığı paralelinde, bilgisinin değişip değişmediği sorunu merkeze alınmaktadır. Sorunla ilgili olarak, Tann'nm bilgisinin değişmezliğini savunan teorilere genişçe yer verilmektedir, fbn-i Sina'nın Tann'nm tikelleri tümel yolla bildiğini savunan görüşlerine karşılık, Gazali'nin; Tann'nm aynı bilgi ile -değişmeksizin- tüm değişkenleri bildiği' görüşü tartışılmaktadır. Swinburae'un soruna yaklaşımında, 'Tann'nm rpantıksal imkan dahilindeki önermeleri bilmesi' iddiası çerçevesinde ele alınmaktadır. Üçüncü bölümde, mantıksal imkanın sınırlan ele alınarak, Swinburne'cu yaklaşımda, Tann'nm geleceğe ve özgür faillerin eylemlerine ilişkin önermeleri bilemeyeceği sonucuna varılmaktadır. Bu iddia aynı zamanda Tann'nm ve insanın iradesini savunma adına bilgisinin sınırlandırılması anlamına da gelmektedir. Bu bölümde Gazali'nin konu ile ilgili görüşleri hakkında, Tann'nm bilgisinde herhangi bir sınırlamanın tanrısal yetkinliğe aykm olacağı ve onun sıfatlarının birbirini gerektirdiği sonucuna varılmaktadır. . Sonuç kısmında, Gazali'nin ileri sürdüğü; 'Tann'nm hem değişmediği hem de değişken olgulan doğrudan büdiğT görüşü, teizm açısından daha tutarlı görülmekle birlikte, felsefi temellendirmeye ihtiyaç duyduğu belirtilmektedir. Swinburne'un yaklaşımı ise, zamanda aktif bir Tann'yı anlayışım geliştirme çabası olumlu görülmekle birlikte, Tann'nm bilgisini zayıflatılmış ve sınırlandırılmış bir yolla kabul etmesi teizmin Tamı anlayışıyla tutarlı görülmemektedir.
Thomas Hobbes ve J. J. Rousseau'da insan doğası ve barışın olanağı

Bu tezde, belirli bir insan doğası düşüncesinden hareketle geliştirilen toplumsal barışı sağlama önerilerinin barındırdığı sorunlar T. Hobbes ve J. J. Rousseau'nun düşüncelerinden hareketle gösterilecektir. İki düşünür de, insan doğası, doğa durumu, toplum sözleşmesi, egemenlik gibi kavramlar üzerinde durmalarına rağmen farklı yönetim şekillerini savunurlar. Hobbes, insanın doğası gereği bencil ve şiddete meyilli olduğu düşüncesinden yola çıkarak iktidarın mutlak bir güce sahip olması gerektiğini savunur çünkü ancak mutlak güçteki bir iktidar savaşı sonlandırıp toplumsal barışı sağlayabilir. Bu şekilde sağlanan barışın bedeli, özgürlüğün yitirilmesidir. Rousseau ise, insanın doğal halinin iyi ve merhametli olduğunu ama toplumsallaşmayla birlikte bu durumun değiştiğini, insanın doğasındaki masumiyeti yitirerek yozlaştığını savunur. Toplumsallaşmayla birlikte ortaya çıkan yozlaşmaya özgürlüğün yitimi de eşlik eder ve bütün bunlar, insanlar arasında savaşlara neden olur. Rousseau, insanın tekrar özgürleşmesi ve toplumsal barışın sağlanması için genel iradeye dayalı bir yönetimi savunur. Her ne kadar insan doğasının tarihsel olarak değiştiğini söylese de, Rousseau'nun genel iradeye dayalı yönetimi, insanın özünde merhametli ve işbirliğine eğilimli olduğu düşüncesine dayanmaktadır. Rousseau'ya göre, genel iradeye dayalı bir yönetim, toplumsal barışı sağlayabilecek temel güçtür. Toplumsallaşma ile birlikte insanın doğası değiştiği ve genel irade kendiliğinden oluşamayacağı için, Rousseau yurttaşlık eğitimine başvurur. Fakat değişen insan doğasına rağmen gerçekleştirilen bu eğitim, özel iradeyi biraz da zorlayarak genel irade içerisinde eriten bir eğitim olma tehlikesini barındırır.
Müzikal tekillik

Bu tezde müzik nerede ve nasıl birleştirir temel sorusundan yola çıkarak, bir form olarak şarkı özelinde, müzikal deneyim ile tekillik deneyimi arasındaki ilişki araştırılmıştır. Öncelikle şarkının öznelliğin dışına davet eden aşkınlık pratiğinin neye karşılık var olduğunun yanıtı için Antik Yunan'dan bugüne aklın dönüşen tasavvuru, Kartezyen gelenekle birlikte kendine dönen bilinç, içkinlik pratiği ve bu dönüşümün müzik algısına yansımasına bakılmıştır. Müziğin ekonomi-politik tarihi ardından müziğin insanda uyandırdığı etkiyi inceleyen dışavurum kuramlarına yer verilmiştir. Buradan müziksel 'hareket' ve müziksel 'uzam' kavramlarına geçip, bu iki faktörün müziksel deneyim içindeki metaforik kurucu etkisi üzerinde durulmuştur. Müzik ile birlikte 'hareket' ve 'uzam' kazanan şarkı açılımından sonra, Bataille, Nancy, Blanchot ve Agamben'in kuramlarından derlenen tekillik deneyimleri 'Tuhaf Meyve' şarkısının tarihsel olarak ortaya çıkış ve müziksel dolaşımı bazında analiz edilmiştir. Şarkı özelinde yaşanan tekillik deneyiminin bir egzersiz ve ihtiyaç olarak, geçici de olsa bir aşkınlık, özgürlük ve cemaat pratiği olduğu vurgusu ile tez tamamlanmıştır.
Platon'un 'Khora' kavramının çağdaş feminist kuramlar açısından eleştirel bir yorumu ve Kristeva örneği

Bu tezde Platon'un Timaios metninde yer alan ''khora'' kavramının Kristeva tarafından nasıl dönüştürüldüğü incelenmektedir. Platon'un evrenin yaratılışını açıklarken kullandığı kavramı, Kristeva çağdaş feminist tartışmalar ışığında yeniden inşa etmektedir. Platon'a göre khora oluşun meydana geldiği yer, kab, mekan anlamlarına gelirken Kristeva'ya göre khora kadının kendi öznelliğini ve benliğini inşa ettiği bir yerdir. Dolayısıyla ilkinde khora ve kozmoloji ilişkisi, ikincisinde khora ve feminizm ilişkisi yer almaktadır. Üç bölümden oluşan bu tezde ilk olarak Platon'un Timaios metni merkeze alınarak khora kavramı ve filozofun kadın anlayışı üzerinde durulmaktadır. Platon için khora evrenin meydana gelmesinde kullanılan bir araçtır. Khora bir anne gibi evreni besler. Onun oluşması için bir yer temin eder. İkinci bölümde feminizmin tanımına, tarihsel arka planına ve çağdaş feminist tartışmalara yer verilmektedir. Fransız feminizm ekolüne dahil olan Kristeva, toplumda hakim olan patriarkal ideoloji ile ''dil'' arasındaki bağlantıyı inceler. Bunu yaparken yapısallcılık, post-yapısallcılık, psikanalitik gibi sahalardan yola çıkar. Kristeva'ya göre dil dediğimiz şey eril tahakküm altındadır. Erkeğin her zaman üstün, akıllı, güçlü, iyi; buna karşılık kadının aşağı, güçsüz, zayıf kabul edildiği bir dil mevcuttur. Şayet kadın özgürleşmek, toplumda var olmak, ''özne'' olmak ve kendine has bir kadın tanımı yapmak istiyorsa öncelikle bu dile meydan okumalı ve onu bozguna uğratmalıdır. Ayrımcılığı, ötekileştirmeyi, hiyerarşiyi içinde barındıran dil dönüştürülebilirse, içinde bulunduğumuz ataerkil anlam-değer dünyası da yıkılabilir. Hatta yeni bir dil ve böylece yeni bir toplum-kültür-yaşam inşa etmek mümkün hale gelebilir. Kristeva sözünü ettiğimiz tüm bu şeylerin gerçekleşebilmesi ve kadının kendi öznelliğini inşa edebilmesi için khorayı bir imkan olarak görür. Kadınlar khora sayesinde kendi benliklerini oluştururlar. Tezin son bölümünde Platon'un ve Kristeva'nın khora yorumlarının bir mukayesesi yapılmıştır.
Çevre kavramına dinİ ve felsefİ bir yaklaşım

Düşünen ve sorgulayan bir varlık olması sebebiyle insan, kendisinin ve çevresindekilerin nereden geldiğini ve nereye gittiğini, bu görünenin arkasındaki görünmeyeni arayıp durmuştur. Felsefe ve din, bu arayışa cevap veren iki temel kurumdur. Bunların zaman zaman bilimle kurdukları bağlar da bu cevaplara katkıda bulunmuştur. Dinler, birçok defa, insanın çevresini izleyerek ondaki Tanrısal özü müşahede edip doğru yolu bulmasını istemektedir. Biz de tezimizde, klasik delil olarak bilinen, ontolojik, kozmolojik ve teleolojik delilden, çevreye dayalı olan kozmolojik ve teleolojik delilin Tanrı'yı ispatta kullanılmalarının imkan ve başarısını araştırdık. Girişte, kısaca çevre kavramı ve tarihsel gelişimine değindik. Birinci bölümde, delil getirmek için kendisine dayanılan çevrenin ne derece sağlam ve kabul edilebilir olduğunu, ikinci bölümde ise, dinlerin çevreyi nasıl değerlendirdiklerini ele aldıktan sonra, üçüncü bölümde çevreye dayanılarak getirilen delilleri ele alıp inceledik. Bu araştırma sonucunda da, son dönemlerdeki bilimsel gelişmelerinde, çoğunlukla, çevreye dayanan bu delilerin temel dayanağı olan, evrenle ilgili öncüllerini desteklemekte olduklarını gördük. Bu sonuç da, söz konusu delillerin, Tanrı'yı ispatta kullanılmasının imkan ve geçerliliklerini hala korumakta olduklarını göstermiş oldu. Bizim önerimiz ise, çevre kavramını kullanarak bu delillerin yeniden tasnif edilmeleri yönündedir.