turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Immigration politics in Germany civil society and problems of immigrants

Göç olgusuyla uzun yıllardır karşı karşıya olmasına rağmen Almanya'nın bir göç ülkesi olmanın sorumluluklarını ve sonuçlarını anlaması uzun bir bekleyişi gerektirmiştir. Alman vatandaşlarının kafasında Alman olmanın değişik karşılıkları vardır. Bu çeşitlilik siyasal partilerin göç konusuna yaklaşımında kendini göstermiştir. Göç karşıtı tutumuylatanınmalarına rağmen Almanya'nın göçe olan ihtiyacı siyasal partilerin göz ardı edemeyeceği bir gerçek haline gelmiştir. Azalmakta olan nufüs ve doğum oranları Almanya için göçügerekli kılmıştır. Almanya'ya özgü vatandaşlık anlayışı ve buna bağlı olarak, yabancılara karşı tutum değişik dönemlerde farklılık göstermiş ve bu farklılıklar yabancılara karşı şiddet içeren aktiviteler ve ırk ayrımının artışıyla ortaya çıkmıştır. Berlin Duvarı'nın yıkımı ile Almaya'nın kitleler halinde göçmen akımıyla karşılaşmaşı bu ülkenin çeşitli bölgelerinde yabancı karşıtı radikaldavranışların artmasına yol açmıştır. New York'taki Dünya Ticaret Merkezine yapılan 11 Eylül saldırıları ve dünyanın diğer kesimlerinde meydana gelen terrörist saldırılar Müslümannufüsa olan tepkileri arttırmıştır. Bütün bu gelişmeler Almanya ve Göç konusunungüncelliğini ve ilginçliğini korumuş, ayrıca uyum konusunun Almanya gibi göçmengerçeğiyle baş başa yaşamak zorunda olan bir ülke için ne kadar önemli olduğunu göstermiştir. Siyasi partilerin tam desteği ve sivil toplum kuruluşlarının katkıları olmadan sürdürülebilir bir uyum ve huzur ortamı yaratılması mümkün değildir.
Doğu Akdeniz'de münhasır ekonomik bölge sorunu ve Türkiye açısından değerlendirilmesi

Bu çalışma ile, Doğu Akdeniz'in hukuki statüsünün, öneminin ve Türkiye Cumhuriyeti için stratejik değerinin ortaya konarak, kıyıdaş devletler ve bölge dışı aktörlerin politika ve uygulamaları incelenmiş olup, orta ve uzun vade gelecek için bölgeye ilişkin stratejiler üretilmesine yardımcı olmak amaçlanmıştır. Münhasır ekonomik bölge, karasularının genişliğinin ölçülmeye başlandığı esas hatlardan itibaren 200 deniz miline kadar olan deniz alanıdır. Uluslararası Hukuka göre münhasır ekonomik bölge sınırlandırması hakkaniyet ilkelerine uygun yapılmalıdır. Sınırlandırmada önem taşıyan bir diğer konu ise adaların varlığıdır. Türkiye ile diğer kıyıdaş ülkeler arasında münhasır ekonomik bölgeye ilişkin herhangi bir deniz sınırlandırması bulunmamaktadır. Türkiye, Doğu Akdeniz'de en uzun kıyı şeridine sahip ülkedir. Tarihi geçmişşinden devraldığı miras ve uluslararası hukuktan kaynaklanan hakları bulunmaktadır. Başbakanlık koordinatörlüğünde; Milli Savunma Bakanlığı, Dışişleri Bakanlığı, Ulaştırma Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığı, Deniz Kuvvetleri Komutanlığı, Milli İstihbarat Teşkilatı ve uluslararası hukuk alanında uzman yetiştirmiş üniversitelerin katımıyla bir çalıştay oluşturulması gerekmektedir. Bu çalışmalar sonucunda Türkiye'nin uluslararası hukuka göre hak ve çıkarlarına uygun ulusal Münhasır Ekonomik Bölge haritası ortaya konulması mümkün olabilecektir.
Uluslararası ticarette Türkiye-Çin ilişkileri ve taşımacılık

Günümüzde uluslararası ticaretin hızlandığı, ilişkilerin kuvvetlendiği ve teknoloji ile taşımacılığın yükseldiği ve daha da yükseleceği bir dönemden geçmekteyiz. Ürün ve üretim kapasitelerinin artması, ürünün gamının artması ve tüketicinin artık hem manuel hem de teknoloji ile ürünlere kolaylıkla ulaşması günümüz teknolojilerinin arttığının birer göstergesidir. Bunun yanı sıra taşımacılıkta da hız ve hacmin artması artık ürünlere daha kolay ulaşabilmemizi sağlamaktadır. Ulusların coğrafi konumlarına göre taşımacılıkta ciddi yollar kat etmesi, hem ekonomik hem de kültürel anlamda barışçıl bir yol izlendiğini gözlemleyebilmekteyiz. Bu noktalara bakarak bu tezde Çin ve Türkiye arasındaki ticari, lojistik ve taşımacılık ilişkilerinden bahsedeceğiz.
Mısır siyasetinde Vefd Partisi (1918-1952)

Vefd Partisi, sokak eylemleri, grev, boykot ve protesto gibi araçların kullanıldığı toplumsal ve milliyetçi bir hareketin siyasal partiye dönüşmesinin öncü bir modelidir. Toplumsal hareketler ve siyaset ilişkisini somut bir biçimde ortaya koyan siyasal bir parti olması açısından önem arz etmektedir. Bu çalışmada, Mısır'ın İngiltere karşısında bağımsızlık mücadelesinde önemli bir rolü olan Vefd Partisi'ni ortaya çıkaran etmenler siyasi, sosyal ve ekonomik sebepler ışığında incelenerek, Mısır'ın bağımsızlığını kazanmasında ve kısıtlı anayasal demokratik sisteme geçişinde sağladığı katkı ve Mısır siyasetinde oynadığı rol ele alınacaktır. Üç bölümden oluşan tezin birinci bölümünde siyasal parti tanımları, siyasal partilerin oluşumu üzerine kuramsal yaklaşımlar ve siyasal parti tipolojisi incelenmiştir. İkinci bölümde, bağımsızlık mücadelesinde milli bir hareket olarak ortaya çıkan ve daha sonra siyasal bir partiye dönüşen Vefd Partisi'ni ortaya çıkaran tarihi arka plan incelenmektedir. Üçüncü bölümde ise Vefd Partisi'nin kuruluşu ve Mısır siyasetindeki etkisi ele alınarak partinin yönetimi, programı tüzük ve teşkilat yapısı gibi konulara yer verilmiştir.
The analysis of Turkey's approach to peace operations

YE'N N BARIŞ OPERASYONLARINA YAKLAŞIMININ ANAL ZGüngör, UğurDoktora, Uluslararası lişkiler Bölümü Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Ali L. KaraosmanoğluŞubat 2007Bu tez çoğunlukla Soğuk Savaş sonrası dönemde Birleşmiş Milletlerliderliğinde düzenlenen barış operasyonlarına Türkiye'nin katılmasının temelinde yatan güdüleri analiz etmeyi amaçlamaktadır. Tezin ana iddiası şudur; Türkiye'ninyıpranan batı kimliğini 1990'larda bu yol aracılığıyla güçlendirmeye çalışmış olması anlamında bu tip operasyonlara katılım kimlik yapıcı bir faaliyet olmuştur. Bu tez Türkiye'nin barış operasyonlarına katılmasının ardındaki güvenlikle ilgili hususlar ve etnik ve dinsel baskı gruplarının ülke içindeki etkileri gibi diğer güdüleri detartışmakta fakat bu açıklamaların ikna edici açıklamalar sunmakta yetersiz olduğunu savunmaktadır. Yöntemsel olarak, bu tez için yapılan araştırma teorik değil konusal olacaktır. Bu çalışmanın maksadı Türkiye'nin barış operasyonlarına katılımıyla ilgili değer yargılarına varmak değil, bundan ziyade Türkiye'nin rolünü tanımlamak, anlamak ve açıklamaktır. Türkiye'nin barış operasyonlarındaki deneyimlerine dayanarak, bu tez şu sonuçlara ulaşmaktadır. Öncelikle Türkiye'nin batılı imajı gelişmiştir. kinci olarak, Türkiye batının değişen güvenlik tanımlamalarına uyumlu olarak kendi güvenlik kimliğini ve güvenlik çıkarlarını dönüştürebilmiştir. Üçüncü olarak, Türkiye'nin bu tip operasyonlarda varlık göstermesini müteakip Türk Silahlı Kuvvetlerininmodernizasyon süreci daha da kolaylaşmıştır. Dördüncü olarak, Türkiye'nin dünyanın değişik bölgelerindeki değişik barış operasyonlarında AB üyeleri ile işbirliğini müteakip Türkiye'nin Avrupa Birliğine üyelik ihtimali artmıştır. Son olarak, barış operasyonlarına katılımı Türkiye'nin Soğuk Savaş sonrası dönemdekötüleşen ABD ile ilişkilerinin iyileşmesine katkıda bulunmuştur
Humanitarian intervention: legality, legitimacy, and morality-any prospects for a solution?

Soğuk savaş sonrasında uluslararası ilişkiler literatüründe çok sık anılmaya başlanan İnsani Müdahale Kavramı kökleri çok eski çağlara dayanan haklı savaş anlayışının bir ürünü olmakla beraber bugün evrimleşerek şimdiki tartışmalı, standart tanımı olmayan halini almıştır. İnsani müdahale tartışmalarında meşruluk ve ahlakilik doğru orantıda işlenirken, müdahalenin hukuksallığı bu ilişkiye zıt bir değer olarak ortaya çıkar. Mevcut devletlerarası hukuk sistemine göre BM Sözleşmesinde belirlenen kurallar haricinde devletlerin birbirine karşı askeri güç kullanması ve birbirlerinin iç işlerine karışması yasaktır. Müdahale tartışmaları, hukukun üstünlüğünü öne sürenler ile hukukun ve egemenliğin insan haklarının önüne geçmesini eleştirenler arasındadır. Soğuk Savaş sonrası gerçekleştirilen her müdahale bu tartışmalarda yeni sorunlar ve başlıklar ortaya çıkarmıştır. Bu çalışmada ilk kısımda insani müdahale kavramının bir tanımı yapılmaya çalışılmış, tarihi açıdan meşru, ahlaki ve hukuksal gelişimi ortaya konmaya çalışılmıştır. İkinci kısımda günümüzde insani müdahale tartışmalarının meşruluk, ahlakilik ve hukuki açıdan sorun odaklı bir incelemesi yapılmıştır. Son kısımda ise mevcut sorunlara getirilebilecek çözüm önerileri ile insani müdahale için bir model sunulmaya çalışılmıştır.
Ak Parti Dönemi Türk-Yunan ilişkileri ve batı Trakya Türklerine etkisi

Geçmişi yüzyıllara dayanan Türk-Yunan ilişkileri aynı coğrafyada yaşanan rekabet nedeniyle güvenlik ve çıkarların egemen olduğu düzene sahiptir. Osmanlı Devleti'nin Balkanlardan çekilmeye başlaması ile beraber iki ulus sürekli olarak karşı karşıya gelmiş, Türk Ulusal Mücadelesi'nin en önemli adımları Yunanlılara karşı atılmıştır. Lozan Barış Antlaşması ile iki ülkenin sınırları belirlenmiş, Batı Trakya toprakları Yunanistan sınırları içerisinde kalmıştır. Türk azınlığın hakları antlaşma sonrasında istikrarlı bir şekilde ihlal edilirken, iki ülke Kıbrıs, Ege, azınlıklar, doğal kaynaklar, karasuları ve hava sahası konuları nedeniyle sürekli karşı karşıya gelmiştir. Türk-Yunan ilişkilerinde Batı Trakya Türk azınlığı önemli bir konu olması nedeniyle incelenmesi ihtiyacını duyulmuştur. Çalışma Yunanistan'ın bağımsızlığından 2018 yılının sonuna kadar ilişkiler ele alınırken, ilişkilerin Türk azınlığa etkisinin ne şekilde olduğu belirlenmeye çalışılmıştır. Türk-Yunan ilişkilerinde sorunlara güvenlik temelli bakış açısı olması nedeniyle çalışma içerisinde realist teori tercih edilmiştir. Çalışmanın argümanı ise Adalet ve Kalkınma Partisi öncesi ve sonrası dönemde yüksek politika konularında ilerleme olmadığı, alçak politika konularında çeşitli ilerlemeler sağlandığıdır. İlişkilerde güç, ulusal güvenlik, göreli kazanç ve güvenlik ikileminin hakim olması yüksek politika alanlarında sorunların çözümünü zorlaştırmış, ilişkilerin alçak politika alanlarında ilerlemesini sağlamıştır. Tarihsel süreçte ilişkilerin bozulmaya başlaması ile Türk azınlığın haklarına yönelik sınırlama ve askıya alma gelişmeleri yaşanırken, azınlığın toplumsal hayatında derin izler bırakacak olan ve azınlığın kendi içerisinde bölünmesine yönelik bir siyaset izlenmiştir. Ak Parti döneminde Türk-Yunan ilişkilerinde özellikle alçak politika konularında gelişmeler yaşanırken, yüksek politika konularında iyi niyet açıklamaları ve tartışmalar dışında gelişme olmamıştır. Türk azınlık gündeme geldiğinde Yunanistan'dan Türkiye'ye sert eleştiriler gelmiştir. Batı Trakya Türk azınlığı ilişkilere bağlı olarak dönem dönem olumlu adımlarla karşılaşmış ancak on yıllardır yaşanan sorunların çözülmesine yönelik adımlar atılmamıştır. İlişkilerden bağımsız olarak hakların kullanımı ve ihlal edilmesi noktasında sorunlar yaşamaya devam ederken, yeni sorunların eklendiği bir sürece girilmiştir.
Balkanlar'da Sırp milliyetçiliği

Fransız Devrimi sonrasında etkili olmaya başlayan milliyetçilik olgusu, 19. yüzyılda dünyayı derinden etkilemiştir. Balkan topluluklarıda; milliyetçilik fikirlerinden etkilenerek yönetimi altında oldukları imparatorluklara karşı bağımsızlık alma girişiminde bulunmuşlardır. Balkan toplulukları arasında ise ilk başkaldırı, söz konusu yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu'nun egemenliği altında bulunan Sırplar tarafından gerçekleştirilmiştir. Birinci Dünya Savaşı sırasında Büyük Sırbistan hayallerini gerçekleştiremeyen Sırplar, İkinci Dünya Savaşı sonrasında kurulan Sosyalist Federal Yugoslavya Cumhuriyeti içinde kendilerinin tek söz sahibi olduğu bir yapıyı hayata geçirmek istemişlerdir. SFYC'nin yıkılması sırasında ve daha sonrasında ise amaçlarına ulaşmaktan vazgeçmeyen Sırplar, Hırvatlarla ve Boşnaklarla uzun süren çatışmalar yaşamışlar ve Kosova'yı işgal etmişlerdir; ancak 1999'da NATO'nun müdahalesi ile bu toprakları terk etmek zorunda kalmışlardır. Balkanlar üzerinde görülen Sırp milliyetçiliği, bir arada yaşama konusunda isteksiz milletlerin talepleri karşısında sorunların diplomatik yollardan çözülmesini imkansız hale getirmiş, hadiselerin savaş meydanlarına taşınmasına sebep olmuştur.
Karşılıklı bağımlılık teorisi üzerinden Türkiye-Rusya ilişkileri

Son yirmi yılda Türkiye ve Rusya arasında politik-ekonomik ilişkilerde belirgin gelişmeler yaşandı. Bu tezin amacı iki ülke arasında yaşanan bu gelişmeleri teorik bir çerçeveye oturtmaktır. Özellikle Rus uçağının Türkiye tarafından düşürülmesinin ardından meyve-sebze ihracatı, turizm, inşaat gibi alanlarda Türkiye'ye ambargo uygulayan Rusya neden doğal gaz kesintisine gitmemiştir ve Rus büyükelçisinin öldürülmesi neden krize sebep olmamıştır gibi sorulara cevap aranmıştır. İki ülke arasında yaşanan olayları açıklayabilmek için dört neden-sonuç ilişkisi kurulmuştur. Neden-sonuç ilişkilerinin ortaya konabilmesi adına her ilişki için bağımlı ve bağımsız değişkenler belirlenmiştir. Bu neden sonuç ilişkileri; Rus uçağının düşürülmesi ve sonuçları, Rus büyükelçisinin öldürülmesi ve sonuçları, 15 Temmuz darbe girişimi sonrasında Türkiye ve Rusya'nın yakınlaşması ve Suriye konusunda farklı bloklarda yer alan Türkiye ve Rusya'nın 2016 yılından sonra işbirliğine gitmesidir. Bu sorulara cevap aranırken karşılıklı bağımlılık kuramı test edilmiş ve iki ülke arasında ne düzeyde bir karşılıklı bağımlılık olduğu ölçülmeye çalışılmıştır. Uluslararası İlişkilerin ana teorilerinden olan liberal paradigmanın bir kuramı olan 'Karşılıklı Bağımlılık Kuramı' , realist paradigmanın aksine ülkeler arasındaki ilişkileri sadece güç bağlamında açıklamayıp, devletler üstü ve devletler altı aktörlerin de etkili olduğu politik, ekonomik, ve toplumsal ilişkilerin oluşturduğu karmaşık bir ilişkiler bütünü olarak açıklar. Keohane ve Nye'ın 1977 yılında ortaya koyduğu Karşılıklı Bağımlılık teorisi, ekonomik ve toplumsal ilişkilerin diplomatik kararlara olan etkilerini temel aldığı için, Türkiye-Rusya ilişkilerini açıklayabilmek için uygun bir bakış açısı sunmaktadır. Teori, maliyet, hassasiyet ve kırılganlık gibi kavramlar ile bir tarafın yaptığı olumsuz hareketin iki taraf için de negatif sonuçlar doğurması durumunda karşılıklı bağımlılık olduğunu savunur. Bu çalışmanın tezi, Rusya savaş uçağının düşürülmesinden sonra turizm, vizesiz seyahat, tarım ürünleri gibi alanlarda alternatifi olduğu için ambargo uygularken, maliyetin yüksek olmasından dolayı enerji alanında ambargoya gitmemiş, doğalgaz akışını kesmemiştir. Karşılıklı bağımlılığın yüksek olmasından dolayı ve uluslararası konjonktürün de etkisiyle bir yıl içinde ilişkiler iyileşme yoluna gitmiştir. Bu çalışma nitel bir çalışma olup süreç izleme gibi nitel araştırma metotları kullanılmıştır. Bu tez teori test eden örnek olay çalışmasıdır ancak karşılıklı bağımlılığın olup olmadığı tespitinin yapılabilmesi için bu örnek olay içinde dört olay karşılaştırılarak ele alındığı için karşılaştırma yöntemi de kullanılmıştır.
Birinci Dünya Savaşı döneminde Türk Dış Politikası

Birinci ve İkinci Dünya savaşları 'Paylaşım Savaşları' olarak da adlandırılır. Burada paylaşanlar batılı emperyalist devletler, paylaşılan ise dönemi itibariyle hakimiyeti altındaki topraklar dikkate alındığında Osmanlı Devleti ve Türklerin/Müslümanların yaşadığı coğrafya olmuştur. Nitekim Birinci Dünya Savaşı öncesinde ve sonrasında yaşanan gelişmeler; savaş sırasında yapılan anlaşmalar, çizilen sınırlar, atanan yöneticiler, geliştirilen ittifaklar, kurulan teşkilatlar hep bu paylaşımı gerçekleştirme amacına yöneliktir. Emperyalist güçlerin doğu coğrafyasını sömürmesi ve paylaşımın geniş bir alanı içine almasının ilk somut örneği İngiltere'nin önderliğindeki Birinci Dünya Savaşı'dır. Batı dünyası ile Türklerin ve Müslümanların ilişkileri tarihsel süreçte de hep rakip olarak ve rekabet içinde kendini göstermiştir. Birinci Dünya Savaşı öncesinde emperyalist devletler, Şark Meselesi, Trablusgarp savaşları ve Balkan savaşları ile Osmanlı Devleti'ne, Türklere karşı somut başarılar kazanmışlardır. Birinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesiyle de hedeflerini gerçekleştirme fırsatını yakalamışlardır. Türkleri Anadolu topraklarından atmak üzere İngiltere'nin öncülüğünde planlarını uygulamaya koymuşlardır. Osmanlı Devleti, bu devletlere karşı Birinci Dünya Savaşı öncesinden başlamak üzere savaş sonuna kadar dış politikasında diplomatik çareler aramıştır. Dış politikasında bir taraftan kendisi olarak, diğer taraftan da İslam dünyasının halifesi olarak var olabilmek, ayakta kalabilmek mücadelesini vermiştir. Neticede diplomasinin yeterli olmadığı ve savaşa girilmesi kararı verilmiştir. Hatta İttihat ve Terakki Fırkası'nın liderlerine göre, Osmanlı Devleti savaşa girdiğinde, Birinci Dünya Savaşı öncesinde kaybettiği toprakları dahi geri alabilirdi. Bu hedefleri gerçekleştirmek üzere bir dış politika benimsenmiştir. Takip edilen dış politikanın gerçekleşmesi için ittifak girişimlerinde bulunulmuş, bu girişimler Almanya'nın tercih edilmesiyle sonuçlanmıştır. Ancak, savaş süresince gerek cephelerde ve gerekse diplomatik alanda verdiği mücadeleler yeterli olmamıştır. Bu çalışmada Almanya bloğunda yer alan Osmanlı Devleti'nin Birinci Dünya Savaşı öncesinde ve savaş yıllarında takip ettiği dış politika, yani Türk dış politikası incelenmeye çalışılmıştır.
Uluslararası Hukukta savaş durumu dışında kuvvet kullanma

Uluslararası hukuktaki en temel kurallardan birisi, devletlerin uluslararası ilişkilerinde kuvvet kullanmaya ya da kuvvet kullanma tehdidine başvurmalarının yasak olmasıdır. Bu yasak B. M. Antlaşması 2 /4'te belirtilmektedir. Mevcut hukuk düzeni içinde devletlerin kuvvet kullanmalarının hukuka uygun olduğu tek durum, bireysel ya da birlikte meşru savunma hakkıdır. I. Bölümde, kuvvet kullanma ve savaş durumu kavranılan tanımlanarak çalışmanın kapsamı dışında bırakılıp devletlerin başvurdukları ve savaş oluşturmayan diğer yollar incelenmektedir. Bu yollar silahlı kuvvet kullanılmasına karşın bansın bir parçası olarak değerlendirilirler. B. M Antlaşması 2 /4'ün getirdiği kapsamlı yasak devletlerin bu yollara başvurmasını hukuka aykın hale getirmiştir. Ancak yine de bazı nedenlerle kuvvet kullanmanın hukuka uygun olduğu şeklindeki iddialar ileri halen sürülmektedir. Devletler tarafindan kuvvet kullanılması yasaklandığından birlikte kuvvet kullanma yollan büyük önem kazanmıştır. II. Bölüm'de önce B. M. Antlaşması'nın kurduğu ortak güvenlik sistemi analiz edilmektedir. Ancak ortak güvenlik sistemi düşünüldüğü gibi çalışmadığından Güvenlik Konseyi üye devletlere kuvvet kullanma izni vermeyi seçmiştir ancak bunu da sadece üç olayda yapabilmiştir. Bunun sonucunda, zorlama yerine bir işbirliği yolu olan banş gücü uluslararası banş ve güvenliğin sağlanması amacına ulaşmak için bir araç olarak ortaya çıkmıştır. II. Bölümün son kısmında ise, silahlı çatışmalar hukukunun bu operasyonlara uygulanabilirliği sorunu incelenmiştir. Sonuç kısmında, devletler tarafından kuvvet kullanılmasına getirilen yasağın geçerli olduğu ve bunun tek istisnasının meşru savunma hakkı olduğu sonucuna vanlmıştır. Devletler haksız fiil işleyen devlete karşı orantılı karşı önlemler alabilirler ama kuvvete başvuramazlar. Güvenlik Konseyi'nde uluslararası barış ve güvenliği korumaktan ana sorumlu organ olarak halen devletlere kuvvet kullanma izni ya da yetkisi verebilir ve silahlı çatışmalar hukuku kurallan hem bu zorlama önlemi karannı yerine getiren kuvvetlere hem de banş gücü operasyonu üyelerine uygulanır.
İran's foreign policy towards shiite groups in the Middle East: The case of Lebanon and Iraq

Bu tez Irak ve Lübnan'ı temel alarak, Ortadoğu'daki Şii gruplarına karşı İran'ın dış politikasını tartışmaktadır. Bu çalışma, devrim sonrası bölge dinamikleri ve bugüne kadar İran'ın Şii stratejisini analiz etmektedir. İran-Irak üzerindeki politik oyunu, Lübnan'da Hizbullah'a desteği, Yemen ve Bahreyn politikaları Iranın çıkarları doğrultusunda ortaya çıkmıştır. Ayrıca İran dış politikasına Velayet-i Fakih teorisinin etkisi incelenmiştir. Hipotez olarak ortaya bir soru ortaya çıkmakta, İran çoğunluğu Şii mezhebine sahip olan Irak ve Lübnan gibi devletleri nasıl etkiliyor? Kanıt olarak İran'ın Irakta ve Lübnan'da siyasi haraketliliği ve Arap Körfezindeki çoğunluğu Şii mezhepli olan Bahreyn ve Yemen gibi devletlerde nüfus etme etkisini sürdürmesini söyleyebiliriz. Diğer yandan, İran Şii mezhepsel kültürel zenginliği Velayet-i Fakih kavramıyla bağdaştırması ve bir norm gibi Şiilere dayatma çabası Iranı bölgede Şiiler için güçlü devlet model görüşünü yaratmıştır. Humeyni devrimini farklı kılan etken, devrime kadar var olan Şia grupları harekete geçirecek etkileyici gücün olmasıydı. İç siyasette normalleşme sürecinden sonra devrim kendi kabuğunda kalamazdı ve normal olarak yayılmaya başladı. Devrim ilkeleri ve Humeyni'nin başarısı ve gücü Irana yakın olan Şii gruplar tarafından kabul gördü. Devrim ilkeleri Körfez ülkeleri dahil birçok yerde kendisini hissettirmiş oldu. Ayrıca İran, dış siyasi araçlarını mükemmel olarak kullanmaktadır. Yukarıda da bahsi edildiği gibi, İran askeri, kültürel, din, dini eğitim, sosyal yardım, finans ve bu gibi başka siyasi araçlar kullanmaktadır. Bu siyasi araçların uygulanma şekli, Şia gruplarının jeopolitik ve stratejik konumuna göre değişmektedir. Örnek verecek olursak; Azerbaycan, Türkiye, Kuveyt ve bu gibi ülkelerde, Şiileri etkilemek için dini eğitimi siyasi araç olarak kullanmaktadır. Ancak Lübnan, Yemen, Irak, Bahreyn gibi ülkelerde İran güç yöntemini kullanmaktadır. Ek olarak, İran siyasi çıkarı olduğu her bir ülkede, muazzam istihbarı ağları kurmuştur. Öte yandan, Şiilerin yaşadığı yerlere, Yüce Lider tarafından temsilci atanmaktadır.
Ekim 1998 öncesi ve sonrası Türkiye'nin İsrail-Suriye ilişkilerine bakışı

Arap-İsrail ilişkileri Türkiye'nin genel anlamda Ortadoğu politikasını etkilerken, Suriye-İsrail ilişkilerinin Türk dış politikasında ayrı bir önemi bulunmaktadır. Bölgedeki diğer barış çabalarının aksine İsrail-Suriye Barış görüşmelerinde Türkiye iki farklı tutum sergilemiştir. Bu açıdan Ekim 1998, Türkiye'nin İsrail-Suriye ilişkilerine bakışında önemli bir kırılma anıdır. Ekim 1998, Türk Dış Politikasının vizyonunda öyle bir etki yaratmıştır ki, doksanlı yılların ortalarında İsrail-Suriye barış görüşmelerine kuşkuyla yaklaşan Türkiye, 2000'li yıllarda bu iki ülkenin bir araya gelebilmesi için arabuluculuk rolünü üstlenebilecek bir konuma gelmiştir. Bu çalışma, Türk dış politikasındaki, İsrail-Suriye ilişkileri üzerinde yaşanan kırılmanın sebeplerini inceleme amacıyla hazırlanmıştır. Türkiye'nin İsrail'le artan işbirliğinin incelenmesinin ardından, Suriye ile yaşanan gerilim ve gerilimin zirve yaptığı Ekim 1998 incelenmiş ve son olarak doksanlı yıllarla birlikte başlayan İsrail-Suriye barış görüşmeleri ve Türkiye'nin arabuluculuk yaptığı 2000'li yıllar analiz edilmiştir.
Postkolonyal perspektiften Ruanda'da etnisite temelli ayrım ve Ruanda iç savaşı

Bu çalışma, Ruanda'da ırk ya da etnik temelli ayrımın koloni döneminde inşa edilip edilmediği ve bu ayrımın iç savaş ve soykırıma neden olup olmadığı tespit edilmek üzere yapılmıştır. Postkolonyal perspektif esas alınarak hazırlanan çalışmada, Ruanda'da tarihi süreç ve postkolonyal teorinin kimlik inşası ile ilgilisorunsallaştırmaları birlikte verilmiştir. Bu çalışma sonucunda ulaşılan sonuç, Ruanda'da Hutu ve Tutsi kimliklerinin koloni döneminde ırk ve etnisite temelli olarakkoloniciler tarafından inşa edildiği ve bu inşanın da iç savaşa ve soykırıma neden olduğudur. Koloni dönemi boyunca Hutu ve Tutsiler ırksal anlamda birbirinden ayrıştırılmıştır. 1970'li yıllarda yine batı kaynaklı bir kimlikleştirme olan etnisitetemelli ayrım ortaya koyulmuştur. Bu ayrımlar uzun vadede iç savaşa ve soykırımaneden olmakla birlikte, Batılı ülkeler, katliamların engellenmesi noktasında etkisiz kalmıştır.