turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye'nin sınıraşan suları ve sınıraşan sular politikası

Bu çalışmanın amacı, artan nüfusu ve gelişen ekonomisiyle birlikte suya olan ihtiyacı gün geçtikçe artan Türkiye'nin, sahip olduğu su potansiyelinin önemli bir kısmını oluşturan sınıraşan nehir havzalarındaki politikasını ortaya koymak ve küresel anlamda sınıraşan sular konusunda özellikle son dönemde artan mevzuat çalışmalarına ilişkin görüşlerini değerlendirmektir. Bu çerçevede çalışmanın birinci bölümünde, sınıraşan sular konusunda ülkeler arasında temel ihtilaflardan birini teşkil eden 'kavramlar' hususu ele alınarak konu hakkında ülkelerin havzalarda bulundukları konumlara göre farklı tutumlarına yer verilmiştir. İkinci bölümde, sınıraşan suların kullanımında problemlerin ortaya çıkmaya başladığı ilk dönemlerde ortaya atılan doktrinler ve söz konusu doktrinlere ilişkin ülkelerin yaklaşımları değerlendirilerek günümüz dünyasında artık kabul görmedikleri vurgulanmıştır. İkinci bölümde devamla, sınıraşan sular konusunda yeni yeni oluşturulmaya başlayan uluslararası mevzuata yönelik Türkiye'nin sınıraşan sular politikası çerçevesindeki tutumu aktarılmıştır. Son bölümde ise, Türkiye'nin sınıraşan nehir havzalarındaki su potansiyeli, suyun kullanım yöntemleri ve mevcut projeler ele alınarak kıyıdaş ülkeler arasındaki ilişkilere olan yansımaları değerlendirilmiştir.
Turkey's relations with the Bolsheviks (1919-1922)

NesrinMaster Tezi, Uluslararsı İlişkiler Bölümü Tez Yöneticisi: Yar. Doç. Nur Bilge CrissMayıs 2007Rus İmparatorluğu 6-7 Kasım 1917 Bolşevik Devrimiyle tamamen yıkılırken, Osmanlı İmparatorluğu son nefesini 30 Ekim 1918'de Mondrosta verecektir. Artık her iki devlet içinde geriye dönülmez yeni bir başlangıç başlayacaktır. Rusya'da iktidara gelen Bolşevik Hükümeti ile Türkiye'de ayaklanmanın öncülüğünü yapan Ankara Hükümeti ortak düşmana karşı savaşmaktadır. Her iki hükümet de kendisiniispatlamak, Bolşevikler için rejimini ve hareketini de, dünyaya duyurmak ve yaymakamacındadır. İşte bu noktada Moskova ve Ankara Emperyalist Avrupa Devletlerine karşı birbirlerinin müttefiki olurlar. Fakat dostluk ilişkileri karşılıksız değildir. Bolşevikler kendi rejimlerini Anadoluya yaymak ve mümkünse Anadolu'yu daSosyalist bir Cumhuriyet olarak Sovyetler Birliğine katma arzusundayken, Kemalistler Anadoluyu Bolşevik egemenliğine sokmadan Rusların maddi ve manevi desteklerini almak arzusundadır. İşte bu arzular arasında gidip gelen Türk Bolşevikİlişkileri de her gün değişmektedir. Bu tez çalışmasında Rusya'daki Bolşevik Devleti ile Türkiye'deki Milliyetçi Hareket arasında Türk Kurtuluş Savaşı esnasındaki ilişkileri inceleyerek, iki ülke arasındaki müttefikliğinboyutlarını ve nedenlerini açıklamaya çalıştım.
Türkiye-Irak ilişkilerinde Türkmen faktörü (1990-2006)

Asırlardır Irak'ta yaşayan Türkmenler I. Dünya Savaşı'nın sona ermesi ile birlikte tarihleri boyunca en karanlık dönemlerini yaşmışlardır. Her türlü asimilasyon ve baskıya maruz kalmışlardır. Ancak 1990 yılında Birinci Körfez Savaşından sonra Irak'ın çevresinde ve ülkenin kuzeyinde uçuşa yasak bölgenin oluşumuyla birlikte o tarihe kadar Türkiye'nin Irakla olan ilişkilerinde ön plana çıkmayan Türkmen meselesi önem kazanmıştır. İşte bu çalışmada Irak'ta Osmanlı hakimiyetinin sona ermesinden 1990 yılına kadar olan süreçte Türkmenlerin içinde bulunduğu durumu ve Irak İle Türkiye arasındaki ilişkileri göz önünde bulundurarak 1990'dan 2006 yılları arasındaki dönemi mercek altında bulundurduk. 1990 yılından itibaren Türkmenlerin siyasi faaliyeti giderek artmış ve Irak Türkmen Cephesi kurulmuştur. Erbil başta olmak üzere Türkmenler gayet aktif faaliyet göstermişlerdir. 2003 yılında ABD liderliğindeki koalisyon kuvvetleri harekatı sonucunda Baas rejimi devrilmiş ve ülkede yeni bir dönem başlamıştır. Irak savaşıyla ülkedeki siyaset biçimi değişmiş, tek parti sisteminden çoğulcu sisteme geçilmiş ve ülkedeki güç dengesi değişmiştir. Bu dönemde, uzun yıllar baskı altında tutulan Kürtler ve Şiiler iktidar olmuştur, Türkmenlerse yine hazmedilmeye yönelik politikalarla azımsanıp iktidar dışı bırakılmışlardır. Türkmenler, yeni Irak'ta siyasi ve kültürel haklarının tanınması amacıyla mücadele etmektedir. Yeni Irak'ta oluşan siyasi durum Türkmen toplumunun sorunlarını ve gelecekleri konusunda hem kendilerinin hem de Türkiye'nin endişelerini attırmaktadır. Yeni rejim federalliği kabul ettiğinde Türkmenler 1991'den beri olduğu gibi bölünmeye maruz kalmışlar, bir kısmı Kürt bölgesinde diğer bir kısmı da merkezi hükümete tabi tutulmuştur. Türkmenler her iki bölgede de yasal haklarına kavuşamamış ve diğer etnik ve dini grupların baskısına maruz kalmıştır, medetlerine Türkiye'den başka kimse yetişmemektedir. Irak'ın yeni oluşumunda Türkmenlerin yerlerini almaları Türkiye ile Irak ilişkilerinin düzene oturmasında kilit nokta konumundadır.
Mikro-milliyetçiliğin uluslararası güvenlik boyutu kapsamında Kafkasya'da etnik çatışmalar

Kafkasya, SSCB'nin dağılmasından sonra çatışmaya eğilimli bölgelerden biri haline gelmiştir. Bölge SSCB'nin zayıflayan devlet yapısıyla mücadele ederken mikro-milliyetçi etnik hareketler yükselişe geçmişştir. Azerbaycan, Ermenistan ve Gürcistan bağımsız devletler olarak ortaya çıkmış, fakat bu devletler SSCB'den bir devlet yönetim geleneği devralmamışlardır. Bununla birlikte, SSCB coğrafyasının etnik kökene göre bölündüğü etno-federal devlet yapısını miras almışlardır. Sosyal yapısallcı teoriye göre çıkarların yönünü tayin etmesi bakımından hayati öneme sahip ulusal kimlikleri, ulusal çıkarlar karakterize eder. Kafkas devletleri ulusal çıkarlarını gerçekleştirmek için, SSCB'nin mirasından dolayı mikro-milliyetçi bir yön seçmek zorunda kalmışlardır. Bu nedenle ulus inşa süreçlerine sivil unsurlar yerine etnik kökenin şekillendirdiği bir ortak kimlikle başlamışlardır. Bağımsızlık deneyimlerinin kısalığı göz önüne alındığında bir ölçüde güçlenmişler ve etnik çatışmalara yaklaşımlarını yeniden değerlendirmeye müsait hale gelmişlerdir. Uluslararası toplumun ve bölgenin zengin enerji kaynaklarının artan önemi çerçevesinde uluslararası marketin bir parçası olma yönünde istekli oluşları onları donmuş etnik çatışmalarını çözmeye mecbur etmektedir. ABD, RF, Türkiye ve İran başta olmak üzere Kafkasya ile bağlantılı olan küresel ve bölgesel güçlerin ilişkileri düşmanlıktan çok rekabet esasına dayanmaktadır. Sosyal yapısallcı yaklaşım, bu tür rekabet temelli bir durumda da işbirliğinin mümkün olduğunu ileri sürmektedir. Azerbaycan, Ermenistan ve Gürcistan'ın ulusal güvenlikleri birbirlerinden ayrı düşünülemeyeceği için bu devletler kendi aralarında bir güvenlik kompleksi oluşturacaklardır. Bu güvenlik kompleksini, ABD-Türkiye-İran-RF arasında rekabete rağmen gelişecek işbirliğinin oluşturacağı güvenlik çemberi saracaktır. Dış politika süreci iç koşullara ve ulusal kimlikleğe bağlı olduğundan Kafkas devletleri, dışlarında gelişen rekabet temelli işbirliğine uygun politikalar geliştirebilmek amacıyla etnik problemlerini çözmek için daha fazla çaba sarf etmek zorunda kalacaklardır.
İran dış politikasında bölgesel güvenliğin rolü: 11 Eylül sonrası İran'ın Afganistan siyaseti

Ortadoğu ve Avrasya'nın kesiştiği bir coğrafyada yer alan İran ve Afganistan'ın gerek kültürel gerekse etnik açıdan birbiri ile köklü ilişkiler içinde olduğu aşikardır. Bu iki devletin 20. yüzyıldaki ilişkilerinin 1980'lere kadar çok fazla gelişmediği, İran İslam Devrimi ve Sovyet İşgali gibi gelişmelerden sonra iki ülke arasındaki etkileşimin arttığını görmek mümkündür. İran ile Afganistan arasındaki ilişkilerin Kopenhag Okulu'nun Bölgesel Güvenlik Kompleksi bağlamında ele alındığı bu çalışmamızda, karşılıklı bağımlılığın ne tür bir güvenlik ilişkisini meydana getirdiği üzerinde durulmuştur. Özellikle 11 Eylül öncesi ve sonrası dönemde söz konusu iki ülke arasında ortaya çıkan gelişmelerin Kopenhag Okulu'nun sektörel analizi çerçevesinde, güvenlik alanı üzerindeki etkileri ele alınmıştır. Bununla birlikte, Tahran-Kabil yakınlaşmasının bölgesel anlamda meydana getirdiği değişiklikler ve bunun bölgesel güvenliğe etkileri üzerinde durulmuştur.
Amerikan dış politikası oluşum sürecinde başkanın rolü ve Türkiye-Amerika ilişkileri (1993-2004)

Amerikan dıs politikası olusum sürecinde Baskanın rolünün ne olduğu ve bunun Türkiye ile ilişkilere nasıl yansıdığı soruları üzerine kurulu olan bu çalısmada genel olarak Soğuk Savas sonrası ikili ilişkilerin nasıl gelistiğine bakılmaktadır. Bu çalısmada Soğuk Savas sonrası seçilen ilk Baskan olan William J. Clinton'ın Baskanlık dönemi ile George W. Bush'un ilk Baskanlık dönemini kapsayan süreçteki (1993-2004) iki ülke ilişkilerinin analizi yapılırken, aynı zamanda bu Baskanlar döneminde dıs politika ilkeleri ve uygulamalarının neler olduğu ve bunların Türkiye ile ilişkilere nasıl yansıdığı sorularına da cevap aranmaktadır. Amerikan Baskanları dıs politika olusum sürecindeki diğer kisi ve kurumlardan yardım alsalar da bu sürecin merkezinde yer almaktadırlar. Baskanlarınkisilikleri, deneyimleri ve dünya görüsleri, hem dıs politika ekibinin seçimine hem de izlenen dıs politikaya yansımaktadır. Bu tercihler farklı Baskanlar dönemindedeğistiği gibi, aynı Baskanın farklı dönemlerindeki tercihlerinin de değistiğigörülebilir. Nitekim Clinton'ın iki Baskanlık döneminde uygulanan dıs politikadakifarklılıklar bunu doğrulamaktadır. Bu nedenlerle William J. Clinton ve George W. Bush dönemlerinin karsılastırmalı analizi bize hem bir süreç analizi yapabilme, hem de bu farklılıkları görebilme olanağı sağlamaktadır.
China in Africa: The rise of hegemonic power in the world-system

Çin'in kapitalist dünya sisteminde başat bir oyuncu olarak yükselişi, 21. yüzyılın muhtemelen en önemli gelişmesidir. Yirmi yıldan uzun süren bir reform dalgasından sonra Çin şu anda Amerika'nın ardından dünyanın en büyük ikinci ekonomisidir. Ekonomide geçirdiği Rönesans, dünyanın geri kalanı ile olan yeni ilişkilerinin temelini oluşturmuştur. Çin'in Doğu Asya ve ötesindeki artan faaliyetleri, bu Doğu Asya ulusunu Birleşik Devletler'in dünya sistemindeki güçsüzleşen hegemonyasının açık bir mirasçısı olarak konumlandırmıştır. Afrika ile gelişmeye başlayan ilişkileri, Batılı devletlerin geçmişşte yaptıkları gibi Çin'in de dünya sistemindeki hegemonyacı arzularını artırmak için Afrika'yı kullandığı şeklindeki endişeleri ortaya çıkarmıştır. Bu tez, on altıncı yüzyıldaki başlangıcından bu yana dünya sisteminde hegemonya yapımında Afrika'nın rolünü ve Afrika'nın Çin'in yirmi birinci yüzyılda hegemonya konumuna yükselmesindeki belirgin rolünü araştırmaktadır.
Endonezya ve Güneydoğu Asya Bölgeselciliği: ASEAN ve Endonezya dış politikası

Güneydoğu Asya'da bölgeselcilik ve bölgeselleşme sürecinde Endonezya'nın rolü konusundaki araştırmalar, çağdaş bölgeselci örgütlenmenin ortaya çıkmasından önce bile Güneydoğu Asya'daki entegrasyon sürecinin değerlendirilmesiyle sonuçlanmaktadır. Bu çalışmadaki araştırma, sömürge öncesi, sömürgecilik ve ASEAN dönemlerinde Güneydoğu Asya'da bölgesel entegrasyon sürecini kapsamaktadır. Ayrıca, diğer Güneydoğu Asya ülkeleri arasındaki önemli göreceli gücü göz önüne alındığında, Endonezya'nın dış politikaları ve bölgesel entegrasyon sürecine katkısı önemli bulunmuştur. Araştırma, literatürlerin değerlendirilmesi, uzmanların yorumları ve araştırma konularıyla ilgili anlaşma ve protokollerin değerlendirilmesi yoluyla nitel araştırma yöntemi kullanılarak gerçekleştirilmektedir. Araştırma dört önemli sonuç çıkarmaktadır; Güneydoğu Asya'da bölgeselcilik dinamikleri, Güneydoğu Asya kimliğinin teorik yapısı, Güneydoğu Asya'da bölgeselciliğin teorik değerlendirmeleri ve Güneydoğu Asya'da bölgeselleşmeye yönelik Endonezya dış politikasının teorik değerlendirmeleri.
1962 Küba Füze Krizi ve uluslararası alandaki yansımaları

II. Dünya Savaşı sonunda süper güç olarak ortaya çıkan ABD ve SSCB ideolojik karşıtlığa dayalı ve iki kutuplu bir dünya düzeni doğmasına sebep olmuşlardır. Kutuplar arası güç mücadelesinin kaçınılmaz sonucu ise silahlanma yarışı olmuştur. Nükleer silahların geliştirilmesi ile tepe noktasına ulaşan bu güç mücadelesi, mesafelerin önemini ortadan kaldırmış ve karşılıkla tehdit algısını çok ciddi boyutlara taşımıştır. Küba Füze Krizi, bu iki süper gücün doğrudan karşı karşıya geldiği ilk ve tek örnektir. Karşıt kutupların çatışmasını toptan bir felakete dönüşmeden uzlaşma yoluyla çözümlemek için bütün uluslararası aktörlerin çaba ve katkıları ile kriz sona ermiştir. İç dinamikler ile dış politikalar arasında kurulacak dengenin, silahlı çatışmaları önleyecek önemli bir etken olduğu bu kriz sayesinde kanıtlanmıştır. Silahlı güç kullanımının çözüm için her zaman başvurulacak bir yol olmadığı aksine uluslararası görüşmenin ve diplomatik girişimlerin dünya barışını sağlamak yolunda önemli bir yer tuttuğu yine bu kriz sayesinde kabul görmüştür. Süper güçlerin kendi çıkarları söz konusu olduğunda daha güçsüz durumdaki müttefiklerinin varlık ve güvenliklerini göz ardı edebilecekleri, özellikle Türkiye uygulaması bakımından öğretici olmuştur. Nükleer tehdit ölümcül bir maliyet getirdiğinden krizden sonraki yaklaşık 30 yıllık dönemde süper güçler arasındaki mücadele daha bölgesel nitelikli ve konvansiyonel çatışmalarla dolaylı bir görünüm almıştır. Bu nedenle uluslararası örgütlerin konvansiyonel çatışmanın unsuru olan güçsüz ülkeler üzerindeki müdahalesi kolaylaşmış ve etkin hale gelmiştir. Bu örgütlerin ve uluslararası diğer aktörlerin süper güçler arasındaki barışı sağlamak konusunda tek başlarına yeterli olmadıklarını kabul etmek gerekir. Güçlülerin kendi aralarındaki barışı yine kendi istekleriyle sağlayabilecekleri bir gerçektir. Bu yüzden böylesi girişimlerin ikincil ve yardımcı önlem düzeyinde kalacaklarını kabul etmek gerekir. Mutlak güç sahibi olmanın önemi Küba Füze Krizi sayesinde stratejik bir ilke haline gelmiştir. Kriz yapısall olarak karmaşık bir süreç olduğundan analitik bir bakış açısını gerekli kılmaktadır. Öte yandan her kriz kendine özgü olduğundan konuyla ilgili tartışılmaz yargılarda bulunmak da mümkün değildir. Sonuç olarak bu çalışma uluslararası bir krizin doğru yönetilmesi için neler yapıldığı ve aksi halde olabilecekleri Küba Füze Krizi deneyimi üzerinden karşılaştırmayı amaçlamaktadır.
Rus dış politikasını şekillediren temel dinamikler çerçevesinde Rusya Federasyonu-Orta Asya Türk Cumhuriyetleri ilişkileri (1991-1999)

Bu çalışmada, Soğuk Savaş sonrası dönemde değişen uluslararası şartlar karşısında Rusya'nın Orta Asya Türk cumhuriyetlerine yönelik politikası ele alınacaktır. 1991- 93 yılları arasında Atlantikçi ekolün etkisiyle Rusya'nın izlediği Batı yanlısı ve 'yakın çevreye' ilgisiz politika, 1993 yılında açıklanan 'Dış Politika Konsepti' çerçevesinde şekillenen 'yakın çevre' doktirini ile bütünüyle değişmiştir. Bu dönemde Rusya 'yaşam sahası' olarak gördüğü eski Sovyet coğrafyasını ekonomik, siyasi ve askeri araçlarla yeniden etki altına almaya çalışmıştır. Çalışmanın amacı, Soğuk Savaş sonrası dönemde Rusya'nın Orta Asya Türk cumhuriyetleri ile ilişkilerini bölgenin etnik, ekonomik ve siyasi unsurlarını göz önünde bulundurarak aktarmaktır. Bu çerçevede, Rusya'nın bölgeye yeniden egemenlik kurmak için kullandığı araçlar olan Bağımsızlık Devletler Topluluğu, Şanghay İşbirliği Örgütü, Kolektif Güvenlik Örgütü ve Avrasya Ekonomik Topluluğu ayrıntılarıyla ortaya koyulacaktır. Son bölümde ise, Rusya'nın dört Orta Asya Türk cumhuriyeti ile ilişkileri her ülkenin kendi iç dinemikleri çerçevesinde ele alınmaktadır.
Obama döneminde Abd'nin ortadoğu politikasının Türkiye-Irak Bölgesel Kürt Yönetimi ilişkilerine etkisi: Karşılıklı bağımlılık kuramı üzerinden bir değerlendirme

Bu tez, ABD'nin Başkan Barack Obama döneminde Ortadoğu'ya yönelik değişen dış politika yaklaşımı ve araçlarının, Türkiye-IBKY ilişkilerine nasıl bir etkisi olduğu temel sorusuna cevap bulmaya çalışmaktadır. Bu bağlamda, Obama döneminin barışcı-müzakereci, çok taraflı ve bölgesel aktörlere dinamik yaratabilme fırsatı verdiği dış politika anlayışının söz konusu olan ilişkiye etkisini analiz etmeyi amaçlamaktadır. 1970'lerle birlikte uluslararası sistemin yapısında yaşanan dönüşüm, ekonomik araçları, siyasal düzen içerisindeki ilişkilerin boyutunu farklılaştırması açısından önemli kılmaktadır. Bu dönüşümden, devletlerin dış politika yöntem ve araçları da etkilenmekte hatta değişmektedir. Çalışmada, analiz aracı olarak Robert Keohane ve Joseph Nye'ın 'güç ve karşılıklı bağımlılık' teorik yaklaşımı kullanılacaktır. Devletler arasında giderek artan karşılıklı bağımlılık ilişkisi, yerleşik realist teorinin askeri güç ve ulusal çıkar şeklindeki güvenlik kaygısı yaklaşımını geride bırakarak ekonomik işbirliği süreçlerini oluşturması açısından önemli bir kuramsal değere sahiptir. Bu bağlamda, Obama Dönemi Ortadoğu politikasının Türkiye-IBKY ilişkilerinde ne şekilde ve nasıl bir 'fırsat alanı' ortaya çıkardığı sorusundan hareket edilerek, Türkiye-Irak Bölgesel Kürt Yönetimi arasındaki yaşanan yakınlaşmanın boyutları ve sınırlılıkları ifade edilen kuramsal yaklaşım ile analiz edilecektir. Bu doğrultuda, 2008- 2016 yılları arasında oluşan ekonomik ve kültürel entegrasyon sonrası enerji ve ticaret alanlarında gelişen ekonomik ilişkiler, karşılıklı bağımlılık temelinde açıklanmaya çalışılacaktır.
Theoretical approaches to Turkey's accession to the European Union

3 Ekim 2005'te Türkiye ile Avrupa Birliği arasında katılım müzarekelerinin başlamasıAvrupalıları, Avrupa entegrasyon projesini gözden geçirmeye zorladı. Türkiye bir günAvrupalı olabilecek mi türünden tartışmalar sayıca hızla arttı. Bu aşamaya dek, Avrupa entegrasyon projesinin daha çok siyasal, yasal, ve ekonomik boyutları ön plandaydı. Tam bu bağlamda, kültürel etmenler Türkiye'nin AB'ye olası katkılarını gölgelemektedir. Teorik olarak, rasyonel kurumculuk ve sosyolojik/yapısallcı kurumculuk kısmen rekabetçi, kısmen tamamlayıcı bulundu. Diğer bir ifadeyle, Türkiye'nin AB üyeliği, Türkiye'nin materyalfayda/maliyet durumuna göre belirlenecektir. Bununla beraber, maliyetlerin algılanışı büyük çoğunlukta Avrupa kamuoyunun Türkiye'yi kabul etme arzusuna göre şekil alacaktır. Bundan dolayı, bu süreçte kültür ve kimlik eşit önemde rol oynayacaktır.
Soğuk Savaş sonrasında ABD, AB ve NATO üçgeninde Atlantik İşbirliğinin güvenlik boyutu

Soğuk Savaş döneminde başlayan Avrupa güvenliği ve savunma yapılanması, Soğuk Savaş'tan sonra AGSK olarak NATO içinde gelişti. 1990'lı yılların sonunda bu oluşum, AGSP olarak olarak devam etti ve AB'nin iç politikası haline geldi. ABD, Avrupa güvenlik ve savunma yapılanmasının NATO'dan bağımsız olmasını istememektedir; çünkü Avrupa üzerindeki denetimim kaybetmemek istiyor. Bununla birlikte, Avrupa olmadan NATO'nun marjinalleşeceğini düşünmektedir. Avrupalı devletler, AGSP orta ve uzun vadede, NATO'dan ve ABD'den bağımsız olamayacaktır. Çünkü Avrupa'nın askeri imkan ve kabiliyetleri yetersiz ve ortak bir siyasi iradeye sahip değiller. Bununla birlikte, savunma bütçeleri yetersiz ve bunu artırma çabalan da bulunmamaktadır. Ancak ABD ile AB arasındaki ayrılıklar da artmaktadır. Özellikle 1 1 Eylül olaylarından sonra ABD'nin ortaya koyduğu tek yanlı, kuvvet kullanmaya dayalı politika Avrupa'yı rahatsız etmektedir. Bu nedenle, Avrupa hem ABD'ye bağımlı olmak istemiyor hem de bir dünya hegemonyası olan ABD'den kopamıyor.
Doğu akdeniz'de Türkiye-Avrupa Birliği ilişkilerinde enerji nakil hatları: Güvenlikleştirme sürecinin analizi

Enerji teriminin öneminin gittikçe arttığı günümüz dünyasında, enerji; devletler için bir gelişmişlik standardıdır. Dünya piyasalarında artan enerji ihtiyacı enerji güvenliği kavramını uluslararası politikada ilk sıraya yerleştirmiş, güvenlik kavramı enerji, toplumsal olaylar, ekonomi politik ile birleşerek çerçevesini genişletmiştir. Bu genişleme bir takım sorunları da beraberinde getirmiştir. Başka bir ifadeyle uluslararası toplumda enerji kaynaklarının güvenli çıkarılması ve taşınması konuları en önemli problem haline gelmiştir. Hidrokarbon kaynaklarında Rusya'nın en önemli ihracat ortağı olan Avrupa Birliği ile ilişkileri 2006- 2009 yılları Ukrayna Enerji Krizleri ile gerilmiştir. Enerji güvenliği için kaynak çeşitlendirmesine yönelinmesi gerektiğini fark eden Avrupa Birliği; son dönemdekeşfedilen Doğu Akdeniz enerji kaynaklarına yönelmiştir. Doğu Akdeniz enerji kaynaklarının dünya enerji görünümünde yeri alt sıralardaolmasına rağmen, hidrokarbon kaynakları açısından zengin ve ihtilaflı Orta Doğu bölgesine yakın olması, Avrupa'ya yönelik dünya deniz ticaretinde bir merkez olması, birbirileri ile karmaşık ilişkiler ağına sahip komşuları olması ile stratejik açıdan keşfedilen kaynaklar Doğu Akdeniz'i uluslararası politikada üst sıraya oturtmuştur. Doğu Akdeniz'de sadece keşfedilen kaynaklar değil, kaynakların çıkarımı ve taşınması da problem niteliğindedir. Keşfedilen kaynakların güvenli bir şekilde Avrupa'yatransferi için öngörülen projeler dahi bölgede ihtilaf konularındandır. Avrupa Birliği'nin enerji güvenliğini güvenlikleştirme yollarından biri olarak görülen East-Med projesi bunun bir örneğidir. Avrupa Birliği'nin desteği ile ön anlaşma imzaları atılan projede karşılaşılanyüksek maliyet ve düşük verim sebebiyle halihazırda bir gelişme olmamış, Avrupa Birliği enerji güvenliğini sağlamada planlarının gerisinde kalmış, Mısır üzerinden girişimlereyönelmiştir.
Suriye iç savaşında İran'ın rolü: Şiiliğin etkisi

İran kadim tarihi, güçlü kültürü ve mezhep anlayışı itibariyle Orta Doğu'da bulunan nadir bir devlettir. Orta Doğu coğrafyasında bölgesel güç olma hedefi olan İran, dış politikada birçok farklı etmene bağlıdır. İran, Şii nüfusun yoğunlukta olduğu bir ülkedir. Şiiliğin İran tarihinde siyasallaşma süreci yüzlerce yıla tekabül eder. 1501 yılında Şah İsmail'in Şiiliği resmileştirmesi ile Şiilik siyasallaşma sürecine girmiştir. Bu süre zarfında İran hem toplumsal düzeyde hem de yönetimsel düzeyde değişime uğramıştır. İran 1979 İslam Devrimi sonrası bölgede Şii hamisi görevini üstlenmiş ve bölge ülkelerini mezhepsel bakımdan etki altına almıştır. Tunus'ta 2010 yılında başlayan Arap Baharı ayaklanmalarıyla birlikte Orta Doğu'da aktörlerin dış politikaları da çıkarları açısından değişikliğe uğramıştır. Arap Baharı'nın Suriye'de patlak vermesiyle birlikte Ortadoğu'da İran'ın en önemli müttefiki tehdit altında kalmıştır. İran Arap Baharı ile birlikte gelen tehditleri bertaraf etme girişimlerinde bulunmuştur. Bu girişimlerin belirginleştiği en önemli nokta Suriye İç Savaşı'dır. Tezin ana amacı İran'ın Suriye İç Savaşı'ndaki rolünü tartışıp İran'ın bu savaşta elde edeceği kazançları analiz etmektir. Bir diğer amaç ise bölgesel güç olma hedefini diri tutan İran'ın bu yolda Şiiliği hangi bakımda ele aldığı incelenecektir. Tez kapsam bakımından İran'ın tarihsel süreci ile başlayıp bu süreç içerisinde İran'ın Şiileşmesi ve bu mezhebin siyasallaşma sürecine değinilecektir. Arap Baharı ile Orta Doğu'yu etkisi altına alan ayaklanmaların Suriye'ye sıçraması ele alınacaktır. Son minvalde İran'ın Suriye İç Savaşı boyunca politikası ve çıkarları vurgulanacaktır.
Bağımsızlık sonrası Kazakistan'da göç ve oralmanlar

tarihinde kabul edilen göç programı) programıyla Oralmanların ülkeye olan dönüşlerini inceleyen bu çalışmanın temel hipotezi, Kazakistan'ın göç politikasının temelini oluşturan Nurlu Göç programının birincil amaçlarına uygun yapılmadığını ortaya çıkarmaktır. Çalışmanın hipotezini doğrulamak amacıyla Oralmanların topluma uyumu konusunda devletin ne tür politikalar uyguladığı ve uygulanan politikaların sonuç verip vermediği sorularına cevap aranacaktır. Çalışma dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde Oralman kimliği ile kimliğe en çok vurgu yapan inşacı uluslararası ilişkiler teorisi arasında pratik bir bağlantı kurulacaktır. İkinci bölümde Oralmanların ana vatanına dönme tarihi ve süreçleri Sovyetler Birliği ve Bağımsız Kazakistan Cumhuriyeti dönemleri ele alınarak anlatılacaktır. Çalışmanın üçüncü bölümünde Kazakistan'ın göç politikası ve Nurlu Göç programı detaylıca ele alınacaktır. Çalışmanın dördüncü ve son bölümünde ise Oralmanların Kazakistan'daki genel durumları, barınma ve istihdam koşulları, nerelerde yaşadıkları, eğitim olanakları ve sosyo-ekonomik durumları detaylıca incelenecektir. Çalışmada ilk elden bilgilerin toplanabilmesi için saha araştırması yapılarak Kazakistan'a gidilmiş ve çeşitli bölgedeki Oralmanlar ile mülakatlar yapılmıştır.