turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Uluslararası Hukukta toprak bütünlüğü kavramı: Sırbistan ve Gürcistan örnekleri

Çalışmada uluslararası hukukta ve ilişkilerde en önemli ve tartışmalı kavramlardan biri olan toprak bütünlüğü kavramı, tarihi süreç içerisindeki gelişimi ve uluslararası hukuk açısından anlamı itibariyle incelenmiştir. Toprak bütünlüğü ilkesinin uluslararası hukukun yapı taşlarından birisi olduğunun tespitinin amaçlandığı bu çalışmada, toprak bütünlüğü ilkesiyle beraber diğer uluslararası hukukun temel ilkeleri ve toprak bütünlüğünü koruyan mekanizmalar, ulusal ve uluslararası kaynaklar taranarak incelenmiştir. Sırbistan'ın özerk bir bölgesi olan Kosova'nın Batılı devletlerin desteğiyle beraber bağımsız bir ülke haline gelmesi ve ardından daha önce Gürcistan'ın özerk bir cumhuriyeti olan Abhazya'nın ve özerk bir bölgesi olan Güney Osetya'nın Rusya Federasyonu tarafından bağımsız iki ayrı devlet olarak tanınması Sırbistan ve Gürcistan'ın toprak bütünlüğü açısından değerlendirilmiş ve yaşanan tüm bu sürecin toprak bütünlüğü kavramına etkileri ortaya konulmuştur.
Türkiye'de çocuk haklarının bilinirliği

Bu çalışma ile çocuk haklarının bilinirliğine odaklanırken aslında bu konuda gelinen noktanın ortaya çıkarılması amaçlanmıştır. Çocuk haklarının tanıtımı ve yaygınlaştırılması konularında yapılanlar ve yapılması gerekenler, günümüzdeki işlerliği, yapılan anketlerle gelinen nokta gibi konulara odaklanan bu çalışmanın özünü oluşturan 'çocuk' konusunda kat edilmiş yollar üzerinden alınması gereken yolların değerlendirmesi yapılacaktır.
Politique de la Georgie a l'Egard de l'Ossetie du sud et de l'Abkhazie: de la 'reintegration des territoires occupes' a la 'politique de reconciliation'

Çalışma, müzakere sürecini karmaşıklaştıran ve daha fazla anlaşmazlık çözümü için engeller yaratan Ağustos savaşı öncesi ve sonrasında aktörlerin amaç ve amaçlarının yanı sıra dış ve iç faktörlerin birleşimini keşfetmeye çalışmaktadır. Çağdaş siyasi gerçeklikler çerçevesinde ihtilafların çözümüne dair Gürcü, Abhaz ve Oseti vizyonunun kapsamlı bir şekilde anlaşılması, çatışan kurumlar arasındaki işbirliğinin hala hem mümkün hem de karşılıklı olarak yararlı olabileceği potansiyel işbirliği noktalarını ortaya koymamızı sağlayabilir.
Alman arşiv belgelerine göre Hitler rejiminin Türkiye'deki faaliyetleri (1933-1945)

Türk-Alman münasebetleri uzun bir geleneğe sahip olup 1930'lu yıllara kadar çeşitli aşamalardan geçmişştir. Almanya, takip ettiği dış politikası çerçevesinde Türkiye'yi Balkanlar ve Ortadoğu coğrafyasında daima yakından takip etmiştir. 1923 yılında kurulan Türkiye Cumhuriyeti ise çok yönlü bir dış politikayı takip etmekle beraber Almanya'yı önemli bir ekonomik ortak olarak kabul etmiştir; buna karşın Almanya Türk dış politikasında ayrıcalıklı bir konuma sahip değildi. Adolf Hitler'in Ocak 1933 yılında iktidara gelmesiyle Alman dış politikası Türkiye'ye yönelik geleneksel konumunu korumakla beraber gittikçe kendi ideolojisini yayma gayretinde bulunmuştur. Türkiye ise karşılıklı münasebetleri ileri seviyede muhafaza etmekle beraber Almanya'nın resmi ideolojisi olan Nasyonal Sosyalizmi'ne yönelik uzak bir tavrı göstermiştir. Ne Nasyonal Sosyalist ideolojisinin ne de sahip olduğu Yahudi düşmanlığının Türkiye'de yayılmasına izin verilmemiştir. Almanya ise buna karşın sahip olduğu propaganda yöntemlere başvurarak, radyo yayınlarıyla, Türk gazetecileri doğrudan veyahut dolaylı olarak etkileme yoluyla, gazete ve dergilerle Türk kamuoyunu derinden etkilemeye çalışmıştır. Ayrıca İkinci Dünya Savaşının patlak vermesi ve Almanya'nın stratejik bakımdan Avrupa'da hegemon konumuna ulaşma durumu Türkiye'nin dış politik hareket serbestliliğini azaltmıştır. Türkiye Cumhuriyeti ise Atatürk'ün 'Yurtta sulh cihanda sulh' prensibine sadık kalarak, çok yönlü dış politikasıyla savaşan taraflar arasında tarafsız konumunu muhafaza etmeye başarıp 1945 yılı Şubat ayına kadar savaşan taraf olmamıştır. Almanya'nın Türkiye'ye yönelik propaganda politikası istenilen seviyeye ulaşmamasına rağmen yine de derin izler bırakmıştır ve Alman imajının Türkiye'de uzun vadede olumlu olmasına katkıda bulunmuştur.
Neo-klasik realizm bağlamında Türkiye - Romanya ikili ilişkileri (1990-2015)

Uluslararası sistem içerisinde bölgesel bir alt sistem olan Balkanlar, Soğuk Savaş'ın hemen ardından uluslararası politika bağlamında önemli bir konuma gelmeye başlamıştır. Bölgedeki rejim değişiklikleri ve Yugoslavya'nın parçalanması ön plana çıkmakla birlikte, Soğuk Savaş sonrası meydana gelen değişimler Romanya'nın dış politikasını etkilemekle kalmamış aynı zamanda iç politikasını da yakından kapsamı alanına almıştır. İki kutuplu uluslararası sistemin ortaya çıktığı ve 'Soğuk Savaş Dönemi' olarak adlandırılan 1947- 1989 yılları arasında Türkiye ve Romanya farklı blokların üyeleriydi. ABD, Batı Bloku'nun liderliğini yaparken Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği ise Doğu Bloku'nun liderliğini üstlenmiştir. Nitekim bu dönemde Türkiye ve Romanya arasında politik, ekonomik, askeri, stratejik ve jeopolitik tutum ve uygulamaların farklı olmasından ötürü ikili ilişkiler minimal düzeyde kalmıştır. Köklü bir geçmişşi olan Türkiye ile Romanya arasındaki ilişkiler, karşılıklı güven ve sağlam irade temelinde gerçekleşmektedir. Türkiye ve Romanya'nın siyasi, askeri ve ekonomik ilişkileri Türk ekonomisinin gelişiminin etkisiyle son yirmi beş senedir daha aktif bir şekilde gelişim göstermiştir. İkili ilişkilerde coğrafi yakınlık ve tarih faktörünün de etkisiyle siyasi ilişkilerden ekonomik ilişkilere, sosyo-kültürel ilişkilerden askeri ilişkilere değin birçok alanda güçlü bağlar tesis edilmiştir. Bu ilişkiler ağında özellikle ekonomik ve güvenlik işbirliği diğer alanlardaki ilişkilere yön verebilmektedir. Bu çalışma, neo-klasik gerçekçiliğin teorik temeline dayalıdır ve Soğuk Savaş sonrası dönemde, Türk-Romen ikili ilişkilerinin nasıl bir istikamet izlediği sorusunun yanıtlarını kaleme almıştır. Bu çerçevede önce iki ülke arasındaki ilişkilerin genel kadrosu özetlenmiştir. Bunun ardından da ikili ilişkilerindeki işbirliği alanlarına ve işbirliğindeki başlıca sorunlara değinilmiştir. AB ve Kuzey NATO üyelikleri konusunda iki ülke birbirine karşılıklı destek vermiştir/vermektedir. Bu durumun Karadeniz'deki konjonktürel bir süreç olmasından ziyade, Romanya ve Türkiye işbirliğinin derinleşmesine katkı sağladığına da değinilmektedir.
Mısır'da din devlet ilişkisi ve ihvan hareketinin Mısır dış siyasetinin mısır dış politikasına etkisi

İSLAMİ ESASLARIN DEVLET VE TOPLUM YAPISINA YANSITILMASI AMACI İLE KURULAN MÜSLÜMAN KARDEŞLER ÖRGÜTÜ; KİMİLERİ TARAFINDAN TERÖR ÖRGÜTÜ, KİMİLERİ TARAFINDAN İSE RADİKAL İSLAMIN ENSTRÜMANI OLARAK DEĞERLENİDRİLMİŞTİR. ÖRGÜT HALİFESİZ KALAN SÜNNİ MÜSLÜMAN CEMAATİN LİDERLİK ARAYIŞINA ÇÖZÜM OLARAK KURGULANMIŞ OLSA DA ESASINDA SÖMÜRGE SONRASI BAĞIMSIZLIĞINA KAVUŞAN MÜSLÜMAN HALKLARIN UMUDU OLARAK GÖRÜLMÜŞTÜR. HRISTİYAN ÜLKELER VE HALK ÜZERİNDEKİ TAHAKKÜMÜNE SON VERMEK AMACIYLA YOLA ÇIKAN ÖRGÜT ORTA DOĞU VE KUZEY AFRİKA'YI ŞEKİLLENDİRMEYE ÇALIŞAN BATI ZİHNİYETİNE KARŞI DİRENİŞ OLUŞTURARAK ÇEŞİTLİ ÜLKELERİ DOLAYLI YA DA DOĞRUDAN ETKİLEMİŞTİR. ÇALIŞMANIN İLK BÖLÜMLERİNDE MISIR'IN SOSYAL YAPISI, TOPLUMSAL YAPISI VE SOSYAL HAREKETLERDEN BAHSEDİLİRKEN, İLERLEYEN BÖLÜMLERDE MISIR'IN SİYASİ TARİHİNDE MÜSLÜMAN KARDEŞLER HAREKETİ BAŞLIĞI ALTINDA MÜSLÜMAN KARDEŞLER HAREKETİNİN MISIR DIŞ SİYASETİNE ETKİSİ VE DİN DEVLET İLİŞKİSİNDE NASIL BİR ROL OYNADIĞINDAN BAHSEDİLMİŞTİR. ÇALIŞMANIN SONUÇ KISMINDA İSE GENEL BİR DEĞERLENDİRME YAPILARAK ÇALIŞMA SONLANDIRILMIŞTIR.
Algerian national identity and the state (1962-1978)

öz CEZAYİR ULUSAL KİMLİĞİ VE DEVLET (1962-1978) Boyar, Ebru Yüksek Lisans, Uluslararası ilişkiler Anabilim Dalı Tez Yöneticisi: Meliha Altunışık Ağustos, 2000, 118 sayfa Bu çalışmada Cezayir ulusal kimliğinin oluşmasında devletin rolü incelenmektedir. Ulusal kimlik kavramının ikili bir karaktere sahip olduğu tartışmasından hareketle, devletin bir yandan 'öteki'nin tekrar yaratılmasında ve yeni ötekilerin yaratılmasındaki aktif rolü bir yandan da 'aidiyet duygusu' nun güçlendirilmesi için uyguladığı politikalar üzerinde durulmaktadır. Bu amaçla, çalışma üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde genel bir teorik çerçeve çizilmekte, ikinci bölümde Cezayir'deki uzun süreli Fransız sömürgeciliğinin 'öteki' ne göre tanımlanan ve kendiliğinden oludan Cezayir ulusal kimliği tanımlanmasındaki rolü tartışılmakta, üçüncü bölümde ise Cezayir devletinin 1962 ve 1978 yılları arasında ulusal kimliği devam ettirmek ve sağlamlaştırmak amacıyla uyguladığı belli başlı politikalar ışığında Cezayir devleti ve Cezayir ulusal kimliği arasındaki ilişki ortaya konulmaktadır. Bu çalışma, 1980 ve 1990'h IVyıllarda Cezayir'de yaşanan olaylar çerçevesinde, devletin kimlik üzerindeki rolünün değerlendirilmesi ile sonuçlanmaktadır.
Birleşmiş Milletler barışı koruma operasyonları

Uluslararası barış ve güvenliği korumak için geliştirilen kolektif güvenlik sistemi, çoğu kez beklentileri karşılamaktan uzak kalmıştır. Alternatif bir yöntem olan barışı koruma operasyonları, kolektif güvenlik anlayışına yeni bir boyut kazandırmakla kalmamış aynı zamanda uyuşmazlıkların çözümünde farklı yöntemler kullanılmasına olanak sağlamıştır. Barışı koruma operasyonları, yapıları ve işleyişleri ile ilgili yeterli bilgi sahibi olunmamasından kaynaklanan bazı eleştirilere maruz kalsa da uluslararası barış ve güvenliğin sağlanmasında en çok kullanılan yöntem olarak karşımıza çıkmaktadır. Operasyonlar esnek yapısı sayesinde zaman içinde değişen çatışma koşullarına daha kolay adapte olmuştur. Çatışmalara yol açan sebeplerin köklerine eğilme imkanı tanıyan barışı koruma operasyonları, zorlayıcı operasyonların aksine daha kalıcı bir barış sağlanmasına da zemin hazırlamaktadır. Bu özellikleriyle öne çıkan barışı koruma operasyonları hakkında bilgi sahibi olmak, daha yapıcı eleştiriler getirmeyi kolaylaştıracaktır.
Cyclical rise and fall of offense and defense: A new approach to structural realism

Bu tez, 'Saldırı ve Savunmanın Döngüsel Yükseliş ve Düşüşü' adıyla Yapısal Realizme yeni bir bakış açısı getirmeyi amaçlamaktadır. Bu amaç doğrultusunda, yapısall realizmin öncü teorisyenleri sistemik faktörlerin Büyük Güçlere olan etkilerini incelerken, bu tez, esas olarak, sistemik geçiş kavramına ve sistemik geçişin hem Büyük Güçlere, hem de İkincil Birimlere etkilerini incelemektedir. Uluslararası siyasetin sistemlerinden arındırılmış halde saf anarşik yapıda, bütün aktörler etki alanlarını genişletmek için uğraşacaklardır. Oysa ki, uluslararası siyasetin sistemleri ve imkanların dağılımı, devletlerin eylemlerini sınırlandırabilmekte ve bazıları güvenlikleri için çabalarken, diğerleri de etkinlik alanlarını genişletmekte olabilmektedirler. Çift ve Tek Kutuplu sistemlerde Büyük Güçler etkinlik alanlarını genişletirken, İkincil Birimler güvenliklerini sağlama almak için çabalamaktaydılar. Günümüzde ise uluslararası siyaset bir sistemik geçiş döneminin eşiğindedir ve bu sefer tek Büyük Güç güvenliğini sağlama almak için çabalarken, İkincil Birimler ise etkinlik alanlarını genişletmeye çalışmaktadırlar. Bu değişim sebebiyle de bu tez, Saldırı ve Savunmanın Döngüsel Yükselişi ve Düşüşü olarak adlandırılmıştır.
The Eastern and Western dimensions of the Russian foreign policy in the post-cold war period

Sovyetler Birliğinin dağılmasından ve Soğuk Savaşın bitmesinden sonra Rusya Federasyonu yeni dünya düzeni içinde dış politikasını çizerken bir takım vazifelerle karşı karşıya kaldı. Bu tez Boris Yeltsin ve Vladimir Putin'in bu vazifeleri nasıl yerine getirebildiklerini, ayrıca Yeltsin ve Putin yönetimlerinin dış siyaset dalındaki davranışlarında ne tür belirleyici faktörlerin yer aldığını analiz etmeye çalısacak. İki Cumhurbaşkanının dış siyaseti, bireysel açıdan ve ilgili dönemin kurumsal çerçevesi açısından değerlendirilecek. Rusya'nın dış politika oluşturma sürecinde bir takım yeni eğilimler belirleniyordu; bunların arasında en belirgini, 19. yüzyıldan bu yana Rus siyaset adamları ve felsefeciler arasında devam eden 'Avrasyacılığa karşı Batıcılık' ideolojik fikir mücadelesi idi. Bu mücadele, Rus dış politikasının dünyanın Batı ve Doğu bölümlerindeki tercihlerinde yansıtılmıştı. Yeltsin ve Putin dönemlerinde Rusya'nın dış siyasetinde Avrasyacılığın mı, yoksa Batıcılığın mı hakim olduğunu veya bu ideolojilerin dengeli biçimde ya da bir araç olarak kullanıldıklarını ortaya çıkarmak önemlidir. Bu çalışma, Yeltsin ve Putin yönetimlerinin, dünyanın Batı ve Doğu bölgelerinde bulunan, Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa Birliği, NATO, ve diğer taraftan Asya ve Orta Doğu ülkeleri ile ilişkilerinde ne tür etkenlerin yer aldığını ortaya çıkarmaya çalışacak.
Van Akdamar Kilisesi restorasyonunun Türkiye Ermenistan siyasi ilişkilerine etkisi

SSCB'nin dağılmasından sonra ortaya çıkan bağımsız Ermenistan Cumhuriyeti'nin Türkiye Cumhuriyeti ile olan ilişkileri, 1915 yılında Osmanlı devleti ve Ermenistan arasında yaşanan üzücü olaylardan dolayı oldukça sancılı bir zemin üzerine inşa edilmiştir. Ermenistan Cumhuriyeti 1991'de bağımsızlığını ilan ettiğinde bu devleti ilk tanıyanlardan biri de Türkiye Cumhuriyeti olmuştur. Ancak aynı dönemlerde Ermenistan'ın Karabağ ile Azerbaycan topraklarının %20'sini işgal etmesi ilişkilerin kesilmesine, sınır kapılarının kapanmasına neden olmuştur. 2009 yılı içerisinde Türkiye-Ermenistan ilişkilerinde atılan tarihi bir adım olarak nitelendirebileceğimiz protokol ise tüm ayrıntılarıyla incelenmiştir. Tezimiz, Türkiye-Ermenistan siyasi ilişkilerinin genel yapısını göz önünde bulundurarak, Ortaçağ Ermeni sanatının en önemli eseri olarak gösterilen tarihi Van Akdamar kilisesinin restorasyonunu ve bu restorasyon sürecinin öncesi sonrasında yaşanan siyasi gelişmeleri içermektedir. Bu gelişmeler çoğunlukla siyasi alanda gerçekleşmiş olup, büyük yankılar uyandırmıştır.
Orhun Yazıtlarının söz dizimi

Köktürk devri dil yadigarlarından Köl Tlgln, Bilge Kağan ve Tonyukuk yazıtlarının söz dizimini ihtiva eden bu çalışma, 'Kavramların İşaretlenmesi', 'İsim ve Fiil Tabanları', 'Kavram İlişkileri' başlıklarını taşıyan üç ana bölümden oluşmaktadır. 'Kavramların İşaretlenmesi' ve 'İsim ve Fiil Tabanları' başlıklarım taşıyan bölümler aslında çalışmanın esas konusunu oluşturan 'Kavram İlişkileri' bölümünün 'Giriş' niteliğindedir. 'Kavram İlişkileri' bölümü de 'Çekimli Yapılar', 'Belirtili Tamlamalar' ve 'Cümle' başlıklarını taşıyan üç bölümden oluşur. Bu bölümlerin ilki nde: isim ve fiil çekimleri; ikincisi (Belirtili Tamlamalarınde: belirtili isim ve belirtili sıfat tamlamaları; üçüncüsünde ise: yazıtlarda geçen cümleler (1025 cümlelin öğeleri, cümle kalıpları (251 cümle kalıbı), cümlelerin ve cümle kalıplarının kendi. grupları ve genel toplam (1025 cümle- 251 cümle kalıbı) içindeki durumu, kullanım oranlan vs. ayrıntılı bir şekilde dikkatlere sunulmuştur. Çalışmanın sonunda ise bir 'Şekil Bilgisi Dizini' ve söz dizimi; Orhun yazıtları, Köktürk devri ile ilgili geniş bir 'Bibliyografyaya yer verilmiştir.
The United States, Turkey and the Cyprus issue from 1949 to 1964 Johnson letter

Bu tez, 1949- 1964 yılları arasındaki Amerika Birleşik Devletleri'nin ve Türkiye'nin Kıbrıs meselesine karşı olan yaklaşımlarını incelemeyi amaçlamaktadır. Bu çalışma, Türkiye'nin ve Amerika'nın Kıbrıs meselesiyle ilgili politikalarında bir uyumun mu yoksa bir anlaşmazlığın mı bulunduğunu sorgular. Bu amaç doğrultusunda, bu tez, 1940'larda kurulan Amerikan-Türk ittifakının doğasını analiz etmekte ve 1964 Johnson mektubuna kadar Kıbrıs meselesinin iki ülkenin tutumlarını nasıl şekillendirdiğini ve bu tutumlardan da nasıl etkilendiğini değerlendirilmektedir. Bu tez Amerika Birleşik Devletleri ve Türkiye arasındaki ittifakın 1964 yılına kadar önemli bir çatışmaya tanık olmadığı sonucuna varmaktadır. Kıbrıs meselesi boyunca, Amerikan hedefleri kendi Soğuk Savaş stratejileriyle aynı çizgideydi. Bu strateji bölgedeki Amerikan ve NATO gücünü korumak ve arttırmaktı. Bu doğrultuda, Amerika Türkiyeyi adayla ilgili olarak göz önünde bulundurulması gerekilen meşru bir taraf olarak görmüştür. Ayrıca, Türkiye için, Amerika'nın meseleye dahil olması sürdürülebilir bir çözüm için hayati önem taşımaktadır. Ancak, bu çalışma, 1964 yılında, ada dinamiklerinin, özel olarak Makarios'un, Amerikan politikasının enosis'e doğru kaymasının ve Türkiye'nin artan askeri müdahale çağrılarının Kıbrıs meselesi bağlamında ittifak içindeki uyumu uyumsuzluğa dönüştürdüğünü göstermektedir. Bu süreç Johnson mektubuyla bitmiştir. Bu teze göre, mektup Amerika'nın çoğunlukla 'tedbirli' ve 'dolaylı' müdahaleyle stratejilerini sürdürdüğü Kıbrıs meselesindeki en doğrudan müdahalesiydi.
A 'democratic realist' foreign policy: U. S. democracy promotion in the Middle East and the case of Egypt

Bu tez 11 Eylül'den sonra ABD'nin Ortadoğu'ya yönelik başlattığıdemokrasileri destekleme siyasetini yöneten tasavvuru Mısır örneğinde incelemektedir. Tez ABD'nin demokrasi destekleme siyasetinin, otoriter fakatişbirliğine açık olan rejimleri, siyasal muhalefete dar bir kapı açmak, fakatyürütme organlarının yetkilerini ve etkinliklerini artırmak suretiyle daha dagüçlendirmeyi amaçlayan yeni-muhafazakar 'demokratik realist' bir çerçevedekurgulandığını ve uygulandığını savunmaktadır. Diğer bir ifadeyle bu tez, yenimuhafazakar'demokratik realist' çerçevelerin ABD'nin Ortadoğu'ya yönelik demokrasi destekleme siyasetinde mevcut otoriter müttefiklerin siyasalçoğulculuğu reddetmek yerine kurumsal ve yasal mühendislik yoluyla, ve gerektiğinde zor kullanarak yönetmesini, dolayısıyla siyasal sistemindemokratikleşmesini değil, otoriter rejimin daha da güçlenmesini öngören'liberal otokratik' bir model benimsemesi gerektiğini savunduklarınıgöstermektedir. Bu bağlamda tez, bu yeni-muhafazakar 'demokratik realist'çerçevenin uluslararası ilişkiler teorisi içindeki yansımalarını tartışarakkonstrüktivist okumanın realizm ve liberalizm şeklindekiortodoks çatallanmanın ötesine geçerek, yeni-muhafazakar düşünürlerinABD'nin demokrasi destekleme siyasetiyle ilgili olarak realist ve liberaldüşünceleri nasıl harmanladıklarını göstermektedir. Tez ayrıca radikal/eleştireluluslararası ilişkiler teorilerinin özellikle ABD'nin demokrasi desteklemegündeminde yer alan demokrasi modelinin mahiyetine yönelik eleştirilerinideğerlendirmektedir.
Contemporary healthcare policies and theories in Turkey

Bu tez 2000'li yılların başından günümüze Türkiye'de radikal bir biçimde değişen sağlık politikalarını incelemeyi ve bu politikaları incelemek için güncel teorileri ortaya çıkarmayı amaçlamaktadır. Neo-liberal politikalar çerçevesinde 1980'lerde başlayanrefah devleti tartışmaları Dünya Bankası, Uluslararası Para Fonu ve Avrupa Birliği gibi uluslararası örgütlerin yönetişim kavramı çerçevesinde yeni bir boyut kazanmıştır. TezdeAdalet ve Kalkınma Partisi'nin 2002 seçimlerinin hemen ardından yönetişim teorisine göre formüle ettiği ve uluslararası örgütler ile işbirliği içerisinde yürürlüğe koyduğuSağlıkta Dönüşüm Programı güncel sağlık politikalarını etkileyen temel dönüşümdinamiği olarak ele alınmıştır. Güncel sağlık politikalarının hastalar, doktorlar ve kurumlar üzerine etkileri Sağlıkta Dönüşüm Programının politika yapım süreci bağlamında ele alınmıştır. Tezde kullanılan sistematik literatür taraması metodu ile sağlık politikalarındaki dönüşüme ilişkin veriler derlenirken sağlık politikalarındaki dönüşümünhasta-doktor ilişkisine etkisi söylem düzeyinde incelenmiştir. Bu bağlamda Türkiye'de güncel sağlık politikaları hasta güçlendirme, izomorfizm ve vekilharçlık teorileri çatısı altında tartışılmıştır.
Sovyet sonrası Estonya'nın siyasi yapılanma sürecinin tarihsel arka planı

Baltık ülkeleri, Sovyet öncesi dönemdeki bağımsızlık deneyimleri ile diğer Sovyet ülkelerinden ayrılmaktadır. Bu çalışmada ele alınan Estonya örneğinde, 1918 yılında başlayan ve bir süre kesintiye uğradıktan sonra tekrar devam eden bağımsız devlet yapısı, temel aktörleri ile ortaya kondu. Etnik çeşitlilikten 1991 sonrası vatandaşlık sorununa kadar uzanan azınlık sorununun iç ve dış politikaya etkileri ön planda tutuldu. Araştırmada Baltık ülkeleri ile ilgili yazılmış temel eserlerin yanı sıra birçok süreli yayın tarandı. Ayrıca Estonya Cumhuriyeti resmi kurumlarından konuyla ilgili bilgi alındı. Estonya'nın bağımsızlığını elde etmesinde topyekun bir hareketten ziyade, az farkla da olsa çoğunluğun mücadelesinin etkili olduğu sonucuna varıldı. Bölünmüş toplumsal yapı ve etnik çeşitliliğe rağmen demokratik, bağımsız ve AB üyesi bir Estonya Devleti kuruldu.
Çok katmanlı toplumlarda demokrasi: Suriye örneği

Siyaset biliminde yapılan yoğun tartışmalardan biri, farklı alt kültürlere sahip ülkelere, hangi demokrasi modellerinin uygun olabileceği konusudur. Bu bağlamda, 'iç savaş' halindeki toplumlarda dahi, toplumlar için gerekli 'politik' koşulu sağlamak açısından demokrasinin son modellerini incelemek önemlidir. Suriye'deki 'siyasal rejim' sorusunu problem haline getirmek; oydaşmacı, müzakereci ve agonistik demokrasi modellerinin değerlendirilmesinde bize eşsiz bir fırsat sunmaktadır. Bu tür teorik çabalar, bu tezin önündeki pratik gerçeklikler göz önüne alındığında, ilk bakışta çok riskli görünmektedir. Fakat evrenselcilik veya kültürel özcülüğün popülaritesini yitirmesinden ayrı olarak, radikal kültürel farklılıklara sahip ülkeler veya toplumlar için, en azından ikinci en iyi çözümü ele almak, bu tezin ana gayesi olacaktır. Pek çok kimse tezin konusunu, devam eden iç savaşın gerçekliğinden dolayı, ütopik olarak düşünebilecektir. Yine de, Avrupa'daki din savaşları, Amerika'daki kuzey-güney savaşı gibi iç savaşların bugünkü liberal demokrasilerin oluşumunda çok önemli rolünü vurgulamak, abartmak anlamına gelmemektedir. Nitekim, liberal demokrasilerin meşruiyet krizine bir cevap olarak, hem müzakereci hem de agonistik modeller liberal demokratik rejimlerin deneyimlerinin bir eleştirisi olarak ortaya çıkmıştır. Dolayısıyla bu tez, Suriye'nin politik durumunun trajik karakteri ile uyuşmaktadır. Bu çalışmada, ilgili demokrasi teorileri öncelikle ayrıntılı olarak ele alınmış ve Suriye'nin tarihi yapısı incelenmiştir. Daha sonra Suriye'nin siyasal ve toplumsal dokusu analiz edilmiş, bunu genel olarak medya haberlerinin taranması ve ilgili kişisel görüşmelerin kullanılması yoluyla mevcut sürecin araştırılması takip etmiştir. Bütün bunların ışığında, her üç demokrasi modelinin öğelerini içeren, bir tür 'karma' model geliştirilmeye çalışılmıştır. Buna göre; yeni demokratik sistem, müzakereci demokrasi temelinde fikir birliği ideali üzerine kurulmalıdır. Yine de, her toplumun geleneksel liderlerinin verimli komisyonlar oluşturarak bir araya gelebildiği, toplumun entelektüel kaynaklarını dikkate alarak, oydaşmacı araçları yerleştirmek kaçınılmazdır. Farklılıklara yol açmadan toplulukların agonik birlikteliğini de anımsamak çok önemlidir. Bütün bunlara sivil toplumun güçlendirileceği, radikal demokrasi tarafından kabul edilen bir yapıyla ulaşılabilecektir. Farklılıkların ve şiddetli rekabetin toplumda nefret içermemesi gerektiği, bunların hükümet tarafından normal görüldüğü, agonistik modele uygun olarak siyaset içinde tutulduğu bir sistem tasarlanmaktadır. Sonuç olarak; bu üç demokrasi modelinin bazı özelliklerini kullanan karma bir politik sistemin Suriye için uygun olacağı düşünülmektedir.