turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Terörizm, insan hakları, güvenlik: 11 Eylül sonrası meydana gelen değişiklikler

İNSAN HAKLARI, GÜVENLİK: 11 EYLÜL SONRASIMEYDANA GELEN DEĞİŞİKLİKLERSelim KANATSüleyman Demirel Üniversitesi, Uluslararası İlişkiler Bölümü, Yüksek Lisans Tezi, 153 sayfa, Ağustos 2005 Danışman: Prof. Dr. Enver BOZKURT. Bu tezin amacı, terörizm, insan hakları ve güvenlik kavramlarını ayrı ayrıinceledikten sonra, 11 Eylül saldırılarının bu kavramlar ve bu kavramlar arasıdaki ilişki üzerine etkilerini incelemektir. Çalışmanın temel çıkış noktası, 11 Eylül saldırıları sonrasında terörizmin insan hakları-güvenlik ilişkisi üzerine etkilerinin incelenmesidir. Bunun içinde öncelikle terörizm, insan hakları ve güvenlik kavramlarının ve bunlar arasındaki bağların anlaşılması gerekmektedir. Çalışma terörizm insan hakları ve güvenlik arasında doğal bir ilişki olduğu ve bu ilişkinin 11 Eylül saldırılarından etkilendiği varsayımına dayanmaktadır. Bu bağlamda ilk önce terörizm kavramına değinilmiş ardından insan hakları ve güvenlik kavramları incelenmiştir. Son bölümde ise 11 Eylül saldırıları ve bu saldırılarınkavramlar üzerindeki ve kavramlar arasındaki ilişkiye etkisi incelenmiştir.
Çerçeveleme kuramı açısından Türk-Amerikan ilişkileri ve Türkiye imajı (The New York Times örnek olayı: 2001-2005)

Bu çalışma, ikili ilişkilerde gerginliklerin söz konusu olduğu 2001 2005 yılları arasındaki Türk-Amerikan ilişkilerini, bu ilişkilerin Amerika'nın en yüksek tirajlı, saygın gazetelerinden birisi olan ve Amerikan kamuoyunu önemli ölçüde temsil ettiği düşünülen The New York Times'a yansıyış biçimini, Türkiye'nin nasıl tek yönlü bir medya akışı ile haberleştirildiğini ve çerçevelendiğini, ne gibi bir imaj sergilenmiş olduğunu araştırmaya yönelik olarak yapılmıştır. Çalışmada gazetenin 5 yıllık süre içerisinde Türkiye ile ilgili yayınlamış olduğu tüm yazılara mikrofilm kaynaklarından ulaşılmıştır. Giriş bölümünde, araştırma konusu ve izlenen yöntem üzerinde kısaca durulduktan sonra, benzer konularda daha önce yapılmış çalışmalardan söz edilmiştir. Ayrıca araştırmaya temel teşkil eden genel kavramlara da ana hatlarıyla değinilmiştir. Birinci bölümde öncelikle küreselleşme süreci, bu süreçte uluslararası haber akışının oynadığı rol ve yeni dünya düzeni ele alınmıştır. 11 Eylül saldırıları sonrasında giderek ön plana çıkan yeni muhafazakar politikalar ve dünyada giderek daha çok gündeme gelmeye başlayan İslamofobi, halkla ilişkiler ve imaj bağlamında değerlendirilmiştir. İkinci bölümde, araştırmanın kuramsal çerçevesini oluşturan gündem kurma ve çerçeveleme üzerinde durulmuş, ulusal bakış açısı Amerikan medyası dolayımlı olarak analiz edilmiştir. Üçüncü bölümde, iki ülke arasındaki ilişkilerin daha iyi anlaşılabilmesi için Türkiye ve ABD arasındaki ilişkiler tarihsel bir perspektif içerisinde karşılıklı bağımlılık ve küreselleşme kapsamında ele alınmıştır. Çalışmanın kapsadığı dönem göz önüne alınarak 1990'lar sonrasına ağırlık verilmiştir. Dördüncü bölümde, Türkiye'yi 2001- 2005 yılları arasında The New York Times'ın gündemine taşıyan olay ve olgular üzerinden araştırma yapılmış, gazetenin söz konusu dönem içerisinde Türkiye'yi yansıtış biçimi ve buna bağlı olarak nasıl bir Türkiye imajı sergilemiş olduğu ortaya koyulmaya çalışılmıştır. Sonuç bölümünde ise, elde edilen verilerin ışığı altında gazetedeki tek yönlü enformasyon akışı ve çerçevelemelerin nasıl bir Türkiye tablosu oluşturmuş olduğuna dikkat çekilmiştir.
Ak Parti Döneminde Türkiye- İsrail ilişkileri

Türk dış politikasında İsrail ile ilişkiler önemli gündem maddelerinden birini oluşturmaktadır. Bu çalışma, Türkiye-İsrail arasında siyasi ve iktisadi alanlarda kurulan ilişkileri Ak Parti öncesi ve Ak Parti dönemi şeklinde bir ayrım yaparak ele almaktadır. Bu bağlamda tarafların gazete ve makalelere konu olan söylem ve eylemleri incelenirken gerçekçilik yaklaşımının güç ve ulusal çıkar kavramlarına başvurulmaktadır. Bu çalışmanın esas amacı, siyasi alanda kopma noktasına gelen ilişkilerin nasıl olup da iktisadi alanda devamlılığının gözetildiğini açıklamaktır. Nihayetinde Türkiye'nin İsrail politikalarının özünde varoluşsal kaygı olduğu ve ilişkilerin seyrine bahsi geçen ortak kaygının yön verdiği tespit edilmiştir. Bu doğrultuda tarafların güçlerini maksimize ederek uluslararası yapı içerisindeki yerlerini sağlamlaştırmak üzere siyasi söylemleri ile eylemleri arasında tutarsızlığı göze aldıkları görülmektedir. Bu çalışmayla Türkiye-İsrail arasında siyasi ve iktisadi alanlarda kurulan ilişkilerin seyrini öngören bir yol haritası ortaya konularak literatüre katkı sağlanmaktadır.
Enlargement, foreign policy and conflict management: Assessing the EU impact on the Turco-Hellenic conflict

Bu tez, Türk-Yunan anlaşmazlığında Avrupa Birliği'nin rolünü analiz etmektedir. Tezin teorik temeli AB genişlemesi, koşulluluk politikaları ve 'Avrupalılaşma' süreci arasındaki bağlantıdır. Tez, AB Ortak Dış Güvenlik Politikası'nın dışında genişlemenin de bir dış politika aracı olduğunu ve bu yolla çevresindeki anlaşmazlıkların dönüştürülmesinde belli bir etkisinin olduğunu belirtmektedir. Bu teorik perspektife bağlı kalarak bu tez, 1960'lardan itibaren Türk-Yunan anlaşmazlığında, Kıbrıs sorununda ve 1981'de Yunanistan'ın üyeliği ile birlikte değişen Türkiye-Avrupa ilişkilerinde Birliğin rolünü ortaya koymaktadır.
The Swedish model: Political, economic and social dimensions and the recent changes

İsveç, İkinci Dünya Savaşı'ndan 1970'lerin ortalarına değin, iç politikasında değişik aktörlerin sisteme uyumluluğu, ekonomisinde kaydedilen sürekli büyüme, sosyal hizmetlerde sağlanan yüksek standardlar ve etkinlik ve iş piyasasında özellikle işçiler için sunulan haklar açısından dünyanın en başarılı ülkelerinin başında gösterildi. Tümüyle karşılıklı mutabakat üzerine oturtulmuş olan karar alma yapısı, değişik görüşlerin ve çıkarların iyi organize olmuş temsilcilerinin, karar taslaklarının hazırlık aşamalarına dahil edilmeleriyle son derece pürüzsüz bir şekilde işledi. Neredeyse 44 yılı aşan bir süre iktidarda kalan Sosyal Demokrat hükümetler, sosyal demokrasinin tüm ilkelerini ülke geneline yaydılar. Sosyal demokrasi, Isveç'de yürürlüğe sokulan tüm kararların hatta toplumsal yaşamın ayrılmaz bir parçası haline geldi. İç politikada sağlanan huzur ve karşılıklı anlayış, küçük bir ülke olan İsveç'in uluslararası ortamda rekabetçi olabilmesi için büyük bir avantaj oldu. İsveç'te uygulanan politik, ekonomik ve sosyal politikalar ve bu politikaları saptayan altyapı öylesine büyük takdir topladı ki bunlar zamanla 'İsveç Modeli' olarak anılan bir bütünün parçaları olarak kabul edildi. İsveç, sosyalizm ile kapitalizmin en mükemmel sentezinin yapıldığı benzersiz bir Model olarak dünya çapında ün kazandı. Ancak, 1970'li yılların ortalarından itibaren gerek ulusal gerekse uluslararası konjonktürde meydana gelen değişiklikler, İsveç Modeli'nin sürdürülebilmesini gittikçe zorlaştırmaya başladı. Bu değişimler, özellikle de 1 980'lerden başlayarak, Isveç'de uygulanan politik, ekonomik ve sosyal politikaların gözden geçirilmesine ve hatta değiştirilmesine neden oldu. Bu çalışmanın amacı isveç Modeli olarak bilinen politik, ekonomik ve sosyal politikaları ve bu politikaları saptayan altyapıyı tanımlamak ve 1 980'lerden itibaren Model'de meydana gelen değişimleri, ulusal ve uluslararası konjonktür çerçevesinde incelemektir. IV
Türkiye'nin Suriye politikasında Kürt meselesi(1979-2015)

Bu tez çalışmasının amacı, Türkiye'nin Suriye politikasının, Kürt meselesi ve bölgesel Kürt sorunu bağlamında analiz edilmesidir. Bu bağlamda çalışmanın temel araştırma sorusu, Kürt meselesinin ve bölgesel Kürt sorununun son 35 yıllık zaman dilimi içerisinde Türkiye'nin Suriye politikasına etkisinin nasıl ve hangi yönde olduğudur. Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasından bugüne Türkiye'nin Suriye politikasına doğrudan ve dolaylı olarak birçok konu başlığının etki ettiğini söylemek mümkündür. Ancak 1980'li yıllarla birlikte Kürt kimliği ve ona bağlı olarak ortaya çıkan bölgesel gelişmeler iki ülke ilişkilerindeki ittifakları, uzlaşmazlıkları ve dengeleri doğrudan inşa etmeye başlayan ana konu başlıkları haline gelmiştir. Suriye yönetiminin 1980'li yılların başından itibaren PKK ile kurduğu ilişki bağlamında Türkiye'deki Kürt meselesine müdahil olması, 1990'lı yıllar boyunca bölgesel Kürt sorunundan iki ülkenin algıladığı ortak tehdit ve Suriye İç Savaşı'nın başlamasının ardından Suriye'nin Kürt meselesinin seyri, son 35 yılda iki ülke ilişkilerini doğrudan inşa eden konu başlıkları olmuştur. Konstrüktivist teorinin varsayımlarından hareketle Türkiye'nin Suriye politikasının incelendiği bu çalışmada, birincil ve ikincil kaynaklar analiz edilerek, kavramsal ve mantıksal çözümlemeler yapılmaya çalışılmıştır.
Atatürk Döneminde Türkiye-Romanya ilişkilerinde dış politika analizi (1923-1938)

İşbu tezim, Osmanlı'dan, Türkiye Cumhuriyeti'ne geçiş dönemini yansıtıcı ortak siyasi bağlantılarını incelemesini, Romen ve Türk ilişkilerini ve iki Savaş arası dönemi, Lozan Antlaşması, Balkan Antlaşması ve Montrö Boğazlar Sözleşmesi başlıklı önemli diplomatik etkinliklerdeki işbirliğinin bir incelemesini çözümlemek önermektedir. Yirminci yüzyılın uluslararası ilişkiler yöntemleri incelendiğinde, üçüncü ve dördüncü on yıllık dönemlerde Türkiye ve Romanya'nın Balkanlar'daki ilişkileri ve işbirliği her iki ülke tarihini tamamlama niteliğindedir. İki Savaş arası Romendiplomasisi, Mustafa Kemal Atatürk'ün demokratik, egemen ve modern Cumhuriyetioluşturmak için yaptıkları faaliyetleri takdirle izledi. Bu açıdan önemli bir nokta yeni cumhuriyetin kurucularının milli kimliği nasıl empoze etmeye çalıştığıdır. 1923 1938 dönemi önemli siyasi ve diplomatik olaylar meydana gelmiştir: Türkiye Cumhuriyeti'nindoğuşu, dünyadaki bütün ülkelerle ilişkilerinin kurulması, Lozan Konferansı, Türk Sovyet ilişkilerinin gelişmesi, revizyonist bir politika desteklemeyen ülkelerle ilişkilerin geliştirilmesi ve bu nedenle savunma amacı ile, Güney Doğu Avrupa'da olası bir savaşı önlemek için çaba gösteren Yunanistan, Yugoslavya, Romanya ve Türkiye'nin üye olduğu Balkan Antlaşması, Lozan Antlaşması'nın ilkelerini gözden geçirmeniyetiyle yapılmış olan Montrö Konferansı gibi bölgesel ittifakların geliştirilmesi gibiçabalar gösterilmiştir.
Yugoslavya'da yükselen milliyetçiliğin Türk dış politikasına etkileri

Milliyetçilik; son yüzyıllarda adından sıkça söz ettiren, sınırları şekillendiren, kitlelere uğrunda savaşacak bir amaç veren güçlü bir ideolojidir. Öyle ki, farklı bölgelerde yükselen milliyetçilik ve değişen statüko sınırdaş olmasa dahi bir başka ülkeyi etkilemekte ve dış politikasına şekil vermektedir. Bunun önemli örneklerinden biri de şüphesiz Yugoslavya ve Türkiye ilişkileridir. Literatür taraması yöntemi ile gerçekleştirilen bu çalışmada millet ve milliyetçilik kavramları farklı görüşler çerçevesinde ele alınmış, Balkan bölgesinde şekillenen milliyetçi düşünceler kronolojik sırayla açıklanmıştır. Milliyetçi ideolojileri besleyen unsurların altı çizilmiştir. Etnik milliyetçiliğin ülkeleri nasıl yeniden şekillendirdiği ve beraberinde yeniden kabileleşmeyi nasıl getirdiği açıklanmıştır. Ülkesel milliyetçilik ve ortak kimlik çabalarının altı çizilmiş ve Türkiye Cumhuriyeti'nin, eski Yugoslavya topraklarında yükselen milliyetçiliğe nasıl tepki verdiği ve dış politikasını nasıl yönlendirdiği ele alınmıştır
Devrimden darbeye: Mısır'da demokrasiye geçiş çabalarının analizi

2010 Aralık ayından itibaren Ortadoğu'da yaşanan devrimlerle bölgede yaşanan rejim değişiklikleri ve demokratikleşme süreçleri, üzerinde durulması gereken çalışma alanlarından biri olmuştur. Arap Baharı olarak adlandırılan bu süreci yaşayan ülkelerden biri olan Mısır'da halk, otuz yıllık bir rejime son vermiş ve demokrasiye geçiş süreci başlamıştır. Bu tez de Mısır'ın 2011 yılında yaşadığı devrim sonrasında içine girdiği sürecin demokratikleşme ile bağlantısı olup olmadığını, Mısır'da demokrasiye geçişi başlatan etkenleri, bu süreçte yer alan aktörlerin demokratikleşmeyle olan ilişkisini, demokratikleşme teorileri bağlamında incelemiştir. Geçiş teorisinin ağırlıkta olduğu bu inceleme sonucu; devrim sonrasında aktörler arasında sağlanamayan uzlaşının demokratikleşme sürecini etkilediği, bunun sonucunda yaşanan darbeyle geçiş sürecinin sona erdiği sonucuna varılmıştır.
Türkiye Afganistan ilişkileri 1991-2014

Afganistan Devleti, Türklerin hüküm sürdüğü kadim coğrafyada ilk çağlarda Aryana, Orta Çağ'da ise Horasan diye adlandıran bölgede 1747 yılında kurulmuştur. Türkiye-Afganistan ilişkileri köklü bir geçmişşe sahiptir. Bu ilişkilerin temeli 18. yüzyılın ortalarına kadar gitmektedir. Türkiye Cumhuriyet döneminde ise, Afganistan'la ilişkilerini canlı tutmaya çalışmış ve imkanları ölçüsünde ülkeye siyasi desteğin yanı sıra, askerlik, eğitim, sağlık ve ekonomik alanlarda yardımlarda bulunmuştur. Tezin konusu Cumhuriyet döneminde Türkiye - Afganistan arasındaki ikili ilişkilerdir. Konunun bu şekilde sınırlandırılmasının nedeni söz konusu dönemde iki ülke ilişkileri üzerine yeterince çalışma yapılmamış olmasıdır. Doğal olarak bu çalışmada tarihsel arka plana sadece konu bütünlüğünü sağlamak adına yer verilmiştir. Çalışmanın bel kemiğini söz konusu yıllar arasında Türkiye ve Afganistan arasındaki askeri, ticari ve eğitim alanındaki ilişkiler oluşturmaktadır. Bu tezin araştırma soruları, 'Uluslararası aktörlerin üstlendikleri sorumluluklar, yaptıkları katkılar ve bunların maddi boyutları nelerdir, Türkiye'nin süreç içindeki rolü nedir? olarak belirlenmiştir. Çalışma dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde Afganistan'ın yapısıyla ilgili genel hususlar, coğrafi konumu, ülkenin tarihi ve bugünkü durumu çözümlenmiştir. İkinci bölümde tarihsel süreçte Türk Afgan İlişkileri ele alınmıştır. Üçüncü bölümde yeniden yapılanma sürecinde Türkiye'nin üstlendiği misyonlar ekonomi, dış ticaret, askeri ilişkileri açısından değerlendirilmiştir. Son bölümde ise Afganistan'da Türkçe eğitim konuları ayrıntılı olarak ele alınmıştır.
Irak yönetiminde Türkmen

'Irak Yönetiminde Türkmenler' başlıklı bu çalışmada, Irak Türkleri'nin tarihini, kültürünü ve bölge toplumu içindeki durumlarını aydınlatmak, gerekse de günümüzdeki sorunlarına ışık tutmak ve daha gerçekçi değerlendirmek amacıyla bu konu ele alınmaya çalışılmıştır. Bugün Irak'ta yaklaşık 2,5 milyon Türk, ülkenin kuzey ve orta bölgelerinde yaşamaktadır. Türkmenler günümüzde, Musul, Erbil, Kerkük, Diyala ve Selahattin illerinin sınırları ile Bağdat'ın bazı mahallelerine dağılmış bulunmaktadır. Bu insanlar çok ciddi problemlerle karşı karşıyadır. Bağdat Yönetimi uzun yıllardan beri, Irak'taki insanlara özellikle de Türkmenlere karşı asimilasyon politikaları izlemektedir. Bu politikalar politik ve kültürel baskı, terör, ölüm cezaları, araplaştırma, zoraki göç gibi insanlık dışı uygulamaları içermektedir. Amaç Türk nüfusu azaltmaktır. Sebep ise bu insanların Türk olmasıdır. 1980'den sonra bölgede meydana gelen gelişmeler, hem bölge ülkeleri, hem de bölgede yaşayan insanlar üzerinde büyük etkiler yaratmıştır. İran-Irak Savaşı ile başlayan sorunlar, Körfez Savaşı ile su yüzüne çıkmış ve Batılı devletlerin güdümü ve Çekiç Güç sayesinde, Kuzey Irak'ta de facto bir 'Kürt İdaresi' kurulmuştur. Böylelikle Kürtler, dünya kamuoyuna seslerini duyurmuşlar ve her konuda yardım elde etmişlerdir. Fakat 2,5 milyon nüfusa sahip olan Türkmenler, ne göz önüne alınmışlar, ne seslerini duyurabilmişler, ne de bir hak iddia edebilmişlerdir. Son zamanlarda gelişen olaylarla, bölgede yaşayan Irak Türkleri'nin önemi anlaşılmış ve kurulacak oluşum içinde yer almaları gerektiği gündeme gelmeye başlamıştır.
The importance of oil in EU's Middle East policy and its effects on relations with Turkey

Dünya enerji tüketiminin özellikle Asya-Pasifik ülkelerinde artmasıyla, enerji güvenliginin günümüzde önemi bir defa daha ortaya çıkmıstır. Bu kapsamda enerji kaynaklarına ulasım, bu kaynakları isletebilme ve bu kaynakların ekonomik kullanımınısağlam ak önemli bir mesele olmustur. Enerji kaynaklarından kullanım oranı dünya çapında %37 orana sahip olan petrol bazı bölgelerde artan kullanımıyla önemini arttıracaktır. Alternatif enerji kaynaklarının kullanımı belli bir düzeyde kalacaktır. AB ise bu kapsamda geçmişsten ihtibaren ortak bir enerji politikası olusturmaya çalısmaktadır. AB'nin petrol tüketiminin birincil enerji kaynakları içindeki oranı %36 seviyesindedir. Çevresel meseleler ve küresel ısınma dolayısıyla bu oranın düsmesi beklense de petrolün önemi azalmamakla beraber fossil yakıtlar içinde en önemli enerji kaynagı olarak önemini korumaktadır. Bu kaynagın tedariginde Avrupa'nın sahip olduğu kendi kaynakları ise yetersizdir. Suan itibari ile yaklasık petrolün %44 oranı Rusya ve Hazarbölgesinden,% 23 ise Ortadogu bölgesinden ithal edilmektedir. AB'nin basat ülkelerinebakıldıgında ise Ortadogudan ithal edilen petrol oranı ise %40-% 46 arası degismektedir. Dünya petrol reservileri içinde %64'lük bir oranla Ortadogu önde gelmektedir. Bilinenreserv miktarı 764 milyar varil olan Ortadogu,2030'lu yıllarda 54 milyon varil/günüretimi ile AB'nin önem verdigi bir merkez olacaktır. Diger bölgeler, reserv miktarı yüksek olmasının yanında üretim kolaylıgı ve ucuzlugu bulunan Ortadogu ile yarısacakdurumda degillerdir. Ama özellikle Rusya ve Hazar bölgesi AB'nin petrol ihtiyacını gidermede yakın zamanda önemini korumaktadır. Bu bölgelere yakınlıgı bulunan Türkiye'nin AB'nin petrol ihtiyacını gidermede transit ülke olarak, Hazar bölgesinde önemini Rusya'nın Kazakistanla yaptıgı son anlasmayla yitirmis, Ortadogu'da Kerkük-Ceyhan hattı vasıtasıyla önemini devam ettirecektir. Rusya ise Samsun-Ceyhan hattı ileOrtadogu'nun petrol tekelinin kırılmasını arzulamaktadır.
Tanzimat dönemi Osmanlı-İngiliz ilişkileri (1833-1878)

XVI. yüzyılın sonlarında tamamen ticari amaçlarla başlayan Osmanlı-İngiliz ilişkileri, ancak XVIII. yüzyıl sonlarında siyasi bir nitelik kazanmıştır. Osmanlı-İngiliz ilişkileri, Osmanlı İmparatorluğu'nun diğer Avrupa devletleriyle olan ilişkilerine nazaran oldukça geç başlamıştır. Buna rağmen özellikle 1833 yılından itibaren ingiltere'nin Osmanlı toprak bütünlüğünü ve bağımsızlığını koruma politikası izlemeye başlamasından sonra, iki devlet arasındaki siyasi ve ticari ilişkiler hızla gelişmiştir. ingiliz Dışişleri Bakam William Pitt tarafından ilk kez gündeme getirilen ve George Canning tararından formüle edilen Osmanlı toprak bütünlüğünü koruma politikası, 1 833 yılından sonra dönemin Dışişleri Bakanı Lord Palmerston'ın İngiltere'nin Yakındoğu'ya ilişkin resmi dış siyasetinin temeli haline getireceği bir doktrin olmuştur. İngiltere için Osmanlı İmparatorluğu'nun Yakındoğu'da varlığının devam etmesi, Hindistan ticaret yollarının güvenliğinin, Rusya ve Fransa'ya karşı korunması anlamına gelmiştir. Üstelik, Osmanlı İmparatorluğu, 1815 yılından sonra hızla artan üretimi için pazar ve gelişmiş sanayisi için de hammadde ihtiyacım fazlasıyla karşılayan bir kaynak olmuştur. Diğer taraftan, bu politika, doğal olarak, Osmanlı İmparatorluğu için de oldukça büyük bir önem taşımaktaydı. XVII. yüzyılın son yıllarından itibaren gerilemeye başlayan ve XIX. yüzyılla birlikte bir ölüm-kalım mücadelesi içinde bulunan bu yaşlı İmparatorluk, ancak Avrupa diplomasisindeki çıkar çatışmalarından faydalanarak hayatta kalmayı başarmıştır. Uluslararası ilişkilerde izlediği denge politikasında, XIX. yüzyıl boyunca, en büyük desteği, ticari ve siyasi çıkarları, Osmanlının hayatta kalmasına bağlı olan İngiltere'den temin etmiştir. 1878 Berlin Kongresi, XIX. yüzyılda Osmanlı-İngiliz işbirliğinin ulaştığı en yüksek nokta olmuştur. Bu tarihten sonra, İngiltere'nin Hindistan ticaret yollarının güvenliğini sağlamak amacıyla, XIX. yüzyıl boyunca izlediği Osmanlı toprak bütünlüğünün korunması politikasını terk ederek, Akdeniz'in güvenliğini Osmanlı İmparatorluğundan koparıp aldığı topraklarla sağlamaya başlamıştır. Osmanlı-İngiliz İlişkilerindeki düşüş, en alt noktaya eriştiği Birinci Dünya Savaşı'na kadar devam etmiştir.
Brexit örneğinde Avrupa'da yükselen aşırı sağın popülist söylemleri

Popülizm ve aşırı sağ kavramları, günümüz siyasi literatüründe kendilerine sıkça yer bulmakta olan iki kavramdır. Toplumu 'biz' ve 'öteki' olmak üzere iki farklı gruba bölen popülizm, ayrıştırıcı özelliklere sahiptir. Popülizmin ayrıştırıcı özelliği, geliştirilen popülist söylemlerle açığa çıkmakta ve kitleleri peşinden sürüklemektedir. Popülizmin kitleleri peşinden sürükleme becerisi, günümüz aşırı sağı tarafından başarılı bir şekilde kullanılmaktadır. Aşırı sağın kullanmakta olduğu popülist söylemler, Avrupa siyasetinde değişimin önünü açmaktadır. Popülist söylemlere sahip aşırı sağ partiler, seçimlerde başarılı sonuçlar elde etmekte ve ana akım partileri bu yükselişe karşı önlem almak zorunda bırakmaktadırlar. Birleşik Krallık'ta hükümetteki Muhafazakar Parti'nin Avrupa Birliği'nden ayrılmayı öngören bir referandum gerçekleştirilmesi kararı alması, bu süreçteki gelişmelerden biri olmuştur. Brexit adı verilen referandum sürecinde popülist aşırı sağ parti Birleşik Krallık Bağımsızlık Partisi, ayrılıkçı tarafta konumlanmış ve bu doğrultuda popülist söylemler geliştirerek seçmenlerini ikna etmeye çalışmıştır. Bu tezin temel argümanı, 'Brexit sonucunun ayrılık lehinde sonuçlanmasında, Avrupa kıtasında ve Birleşik Krallık özelinde son dönemde yükselmekte olan popülist aşırı sağ partiler ve popülist söylemler etkili olmuştur. ' şeklindedir. Bu argümanın doğruluğunun kanıtlanabilmesi adına ilk olarak popülizm ve aşırı sağın birlikteliği üzerine kavramsal bir çerçeve kurulmuştur. Bununla birlikte bu birlikteliğin bir sonucu olan popülist aşırı sağ partiler, bu partilerin seçim başarıları ve seçmen profilleri, Brexit sonuçları ile sağlıklı bir karşılaştırma yapılabilmesi amacıyla bu tezde konu edinilmiştir. Ayrıca aşırı sağın popülist söylemlerinin yükseliş süreci ve bu sürece etki eden faktörler, Brexit'in oluşmasında etkili olan faktörlerin daha iyi anlaşılabilmesi amacıyla açıklanmıştır.
Türkiye'nin iran politikası (2002-2013)

2002 yılında gerçekleştirilen Genel Seçimler sonucu Milli Görüş çizgisindeki siyasilerin ağırlıkta olduğu, liberal ve muhafazakar kişiler tarafından kurulan AK Partinin iktidara gelmesinden sonra Türkiye'nin İran politikası ve iki ülke arasındaki ilişkilerin gelişimi bu çalışmanın konusunu oluşturmaktadır. Çalışmada; İran'ın tarihçesi, ekonomik, sosyal, coğrafi ve siyasal özellikleri literatür taraması ile bilimsel olarak aktarılmaya çalışılmıştır. Bu çalışmanın amacı ise; ortak kültürel ve dini değerlere sahip olduğumuz İran ile ilişkilerimizin AK Parti iktidarı dönemindeki politikalara göre gelişiminin belirlenmesidir. Çalışma sonucunda elde edilen bilgiler doğrultusunda; İran İslam Devrimi sonrası durulan ve gerileyen Türkiye-İran ilişkilerinin AK Parti iktidarları döneminde Türkiye'nin dış politika bağlamında Müslüman ülkeler ve özellikle İran ile geliştirilmesi yönünde önemli aşamalar kaydedildiği, ancak 2011 yılında Suriye'de yaşananlara Türkiye'nin tepki göstermesi, İran'ın ise Suriye yanlısı politikaları sebebiyle kısa bir süreliğine gerilemiş gibi gözükse de aslın da arka planda ilişkilerin artarak devam etmekte olduğunu söyleyebiliriz. Yine bilgiler doğrultusunda, AK Parti içerisindeki İslamcı unsurların partinin dış politikasında ve özellikle İran politikasında belirleyici ve etkin bir role sahip olduğu ve İran ile ilişkilere önem verdiklerini söylememiz mümkündür.