turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İngiliz Hukukunda yargısal emir ve Türkiye'de uygulanabilirliği

Türkiye'de idari yargı alanında yaşanan en önemli sorunlardan bir tanesi kuşkusuz idari yargı kararlarının uygulanmamasıdır. Yasal düzenlemelerimize yargısal emir kurumunun getirilmesi, yargı kararlarının etkinliğini arttırma yönünde çözüm önerilerinden birisi olarak bu tezin konusunu oluşturmaktadır. Yargısal emir kurumu, yargının verdiği kararların uygulanmasını sağlamak amacıyla idareye emir vererek, bazı eylem ve işlemlerin yapılmasını sağlayabilmesi ve bazılarını ise yapmaktan men etmesi şeklinde ortaya çıkmaktadır. Bugün Fransa gibi Kara Avrupası idare hukuku sistemlerinde yargısal emir uygulanmaya başlamış olsa bile, aslen İngiliz Hukuku kökenli bir Anglo-Amerikan kurumudur. Bu çalışmanın amacı, yargısal emir kurumunun menşei olan İngiliz Hukukundaki görünümünü incelemek ve Türk İdari Yargılama Hukukunda uygulanabilirliğini tartışarak, Türk idare hukukuna faydalı bir gelişme olduğunu savunmaktır. İngiltere'de adli idare sisteminin varlığı, bu ülkede gelişmiş bir idare hukukunun bulunup bulunmadığı konusunda şüpheye yol açabilmektedir. Bu nedenle çalışmaya İngiliz idare hukukunun tarihsel gelişimi ve İngiltere'de İdare hukukunun varlığına ve amacına ilişkin ileri sürülen teoriler açıklanarak başlanılmıştır. Ardından ikinci bölümde yargısal emir kurumunun İngiliz hukukundaki ortak özellikleri ve farklı görünümleri olarak zorlayıcı emir, yasaklayıcı emir ve yaptırıcı emir ayrı ayrı ele alınmıştır. Son bölümde, yargısal emir kurumunun Türkiye'de uygulanabilirliği üzerinde durulmuştur. Günümüzde idari yargıcın verebileceği karar türleri, iptal ve tam yargı kararları ile sınırlıdır. Yargısal emir kurumu, özellikle yargı kararlarını uygulamama eğiliminde olan idareye yargı kararını nasıl uygulayacağı konusunda yol göstererek, yargı kararlarının uygulanmasının etkinliğini arttıracaktır. Hem Anayasa'da hem de İdari Yargılama Usulü Kanununda ifade bulan yerindelik denetimi yasağı ile idari yargı mercilerinin idari eylem ve işlem niteliğinde veya idarenin takdir yetkisini kaldıracak biçimde yargı kararı veremeyeceği hükmü, doktrinde Türk idari yargısında yargısal emir kurumunun yasak olduğu şeklinde yorumlanmıştır. Sonuç olarak, yasal düzenlemelerimizin yargısal emir kurumunun Türk idari yargılama hukukunda uygulanmasına engel teşkil etmediği savunularak, yargısal emir kurumunun Türk idari yargısında uygulanma önerileri üzerinde durulmuştur.
Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun kapsamında abonelik sözleşmeleri

Tezimizde 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun kapsamında düzenlenen abonelik sözleşmeleri incelenmiştir. Tezimiz dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde abonelik sözleşmelerinin tanımı yapılmış, tarafları ve unsurları incelenmiştir. İkinci bölümde abonelik sözleşmesinin hukuki niteliği tespit edilmiş, özellikleri ve türleri incelenmiştir. Üçüncü bölümde abonelik sözleşmesinin taraflarının hak ve yükümlülükleri incelenmiştir. Son bölümde ise abonelik sözleşmesinin sona erme halleri incelenmiştir.
Kuvvetler ayrılığına dayalı hükümet sistemlerinde yürütme ve Türkiye örneği

KUVVETLER AYRILIĞINA DAYALI HÜKÜMET SİSTEMLERİNDE YÜRÜTME VE TÜRKİYE ÖRNEĞİ Günümüzde, kişi ile devlet ve devletin kendi organları arasındaki ilişkilerin giderek daha farklı boyutlar kazandığına ve bunun da, siyasal iktidarın toplum üzerindeki etkinliğini artırdığına tanık olunmaktadır. Bu etkinlik, devletin olaylara müdahale ile yön veren bir rol üstlenmesini, ancak müdahalenin bireyi daha da özgürleştirmekten alıkoymayacak biçimde olmasını gerektirmektedir. Bu ise, siyasal rejimler açısından 'iyi' hükümet anlayışının bir yansımasını oluşturur. Ancak, 'iyi' bir hükümetin de her şeyden önce 'etkili' bir hükümet olma zorunluluğu vardır. Özgürlükler rejimi için 'en az hükümet edenin en iyi hükümet olduğu' anlayışı, günümüzde giderek yerini, en iyi hükümetin etkili, istikrarlı ve güçlü bir hükümet olduğu düşüncesine bırakmakta ve bu çerçevede güçlü yürütme yaklaşımı da özgür kitlelerce daha çok vurgulanır olmaktadır. Bu tez çalışmasında, erkler ayrılığına dayalı hükümet sistemleri açısından yürütmenin görünümü, bu rejimlerin saf olan ve olmayan modelleri için ayın ayrı incelenerek ele alınmıştır. Çağdaş siyasal rejimlerde hükümet kurumunun özü olması itibariyle yürütmenin, yeni kurumlar dengesi içindeki üstün konumunun belirlenmesinde rol oynayan güç ve istikrar olgularının daha etraflıca incelenmesine de ayrı bir önem verilmiştir. Ve son olarak da, yürütmenin Türk siyasal rejimi açısından görünümü ile, güçlü yürütme arayışlarının genel durumuna yer verilerek, karşılaşılan sorunların da neler olduğuna ayın bir bölüm içerisinde değinilmiştir.
Tam hastaneye kabul sözleşmesi kapsamında özel hastanenin hukuki sorumluluğu

Bireyler sağlık hizmetlerini kamu hastanelerinin dışında özel hastanelerden de alabilmekte ve bunun için özel hastane ile aralarında sözleşme ilişkisi kurulmaktadır. Bu sözleşme, her iki tarafa da bir takım yükümlülükler getirmekte olup aynı zamanda bir özel hukuk tüzel kişisi olan özel hastanenin sorumlulukları hastalara göre daha fazla ve daha ağırdır. Özel hastane hem bir tacir olarak hem de yaşam hakkının bir parçası olan sağlık hizmetini sunan bir kurum olarak birçok yükümlülükler üstlenir. Öncelikli olan hastanın tedavisidir. Hasta sağlığına kavuşmalı veya bu mümkün değilse acıları en aza indirilmelidir. Diğer yükümlülükler ise hastanın tedavi sonrası bakımı ile hasta haklarından ve organizasyon sorumluluğundan kaynaklanan yükümlülüklerdir. Özel hastane tüm yükümlülüklerini kendisinden beklenen dikkat ve özen çerçevesinde, tıp biliminin gerek ve standartlarına uygun olarak yerine getirmelidir. Özel hastanenin yükümlülüklerine aykırı davranarak hastanın zararına sebep olması, hasta bakımından tazminat talep etme hakkı doğurur. Nitekim özel hastanenin yükümlülüklerinin karşılığını oluşturan hasta hakları da özel mevzuatıyla yasal koruma altına alınmıştır. Bu nedenle özel hastanenin yükümlülüklerini ihlal etmesi, genellikle hasta haklarının da ihlali anlamına gelmektedir. Bu durumda hakkı ihlal edilen hastalar, ilgili mevzuatta düzenlenen yasal yollara başvurabilecektir. Tezimizde başta özel hastanelerin hukuki sorumlulukları olmak üzere hastaneye kabul sözleşmesinin hukuki niteliği, kuruluşu, taraflar, yükümlülükleri ve sözleşmenin sona ermesi tartışılmıştır. Kısaca hasta hakları ve sorumsuzluk anlaşmalarına da yer verilmiştir. Özel hastanelerle imzalanan sözleşmelerin, son yasal düzenlemeler ile uygulama alanı genişletilen tüketici mevzuatındaki yerinden bahsedilmiş ve bu uygulamaya yönelik eleştirilere de değinilmiştir.
Kamu otoritesi müdahalesi çerçevesinde evlenmenin hükümsüzlüğü

Özel Hukukta kural irade özgürlüğü olmakla birlikte, kişinin her türlü irade beyanına hukuk düzeninin mutlaka olumlu bir sonuç bağlaması düşünülemez. Zira, kişilerce ortaya konulan hukuki işlemler yürürlükteki hukukun aradığı şartlara uygun düştüğü ölçüde geçerlilik kazanır. Bu durum toplumu oluşturan ve onun devamlılığını sağlayan en küçük sosyal grup olan ailenin kurulmasını sağlayan evlilik sözleşmesi için de geçerlidir. Çünkü, devlet bir toplum sözleşmesidir ve aile de toplumun temel taşıdır. Bu gerekçelerle, ailenin korunması, dolayısıyla kamu düzeninin sağlanması amacıyla devlet bir takım özel düzenlemelere ve müdahalelere ihtiyaç duymuştur. Bu kapsamda, eksikliği evlenmenin yokluğuna neden olan kurucu unsurların varlığına rağmen, kanunun taraflarda ya da taraf iradelerinde aradığı niteliklerin bazıları gerçekleşmeden kurulmuş bir evlilik butlanla batıl bir evlenmedir. Eğer butlan sebepleri kamu yararı ve kamu düzeninin korunması düşüncesine dayanıyorsa mutlak butlan hali söz konusudur. Mutlak butlan hallerinde kanun koyucu kamu adına Cumhuriyet Savcısı'na re'sen dava açma ve bu davalara katılma yetkisi ve görevi vermiştir. Kanundan doğan bu yükümlülük kamu düzeni, genel ahlak ve sağlığın korunması amacına dayanmaktadır. Bununla birlikte, olması gereken hukuk açısından mutlak butlan davası açma ve bu davayı takip etme görevinin Savcılık kurumundan alınması gerekmektedir. Çünkü, uygulamada çoğu zaman mutlak butlan halleri nüfus müdürlükleri tarafından tespit edilmekte, Cumhuriyet Savcısı da nüfus müdürlüklerinin bildirimi üzerine harekete geçmektedir. Ayrıca, Cumhuriyet savcıları tarafından kendiliğinden harekete geçilerek veya ilgililer ya da üçüncü kişilerin tetiklemesiyle dava açıldığı ender görülmektedir. Öte yandan, daha önce de belirtildiği üzere adli görevleri yanında birçok idari görevleri de olan ve diğer Avrupa ülkelerine kıyasen muazzam bir işi yükü altında yıpranan Cumhuriyet Savcılarından belirtilen gerekçelerle bu davaların açılmasında ve bu davaların takibinde kanunun öngördüğü anlamda bir katkı beklemek mümkün değildir. Bu gerekçelerle, Cumhuriyet Savcıları'nın gerek bu davaları açmalarında gerekse bu davalara katılmalarında artık hiçbir hukuki ya da sosyal bir yarar yoktur.
818 Sayılı Borçlar Kanunu'nda borçlular arasında teselsül

Borçlular arasında kurulan teselsülün Borçlar Kanunu çerçevesinde incelendiği bu tez, İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü bünyesinde yüksek lisans tezi olarak hazırlanmıştır. Tezin amacı, birden fazla borçlu karşısında alacaklı açısından oldukça elverişli bir durum yaratan teselsülün yapısı, hükümleri ve benzer birlikte borçluluk çeşitlerinden farkları hakkında, hazırlanan Borçlar Kanunu Tasarısı'na da değinerek, açıklamalarda bulunmak, eleştiri ve öneriler getirmektir. Tez bu amaçla üç bölüme ayrılmış, ilk bölümde teselsülün tanımı, tarihçesi, hukuki niteliği ve kaynakları incelenmiştir. İkinci bölümde alacaklının borçlular karşısındaki konumu, borçlulardan birinin işleminin veya değişen hukuki durumunun borçdaşlarına etkisi ve son olarak ifada bulunan borçlunun borçdaşları ile arasındaki ilişki açıklanmıştır. Tezin son bölümünde borçlular arasında teselsül ile kısmi borçluluk, elbirliği halinde borçluluk, bölünmez borçluluk ve kefalet arasındaki benzerlikler ve farklılar kaleme alınmıştır. Dipnotlarda Mahkeme kararlarından, açıklamalar ile yakından ilgisi olanlara işarette bulunulmuştur. Bunların yanı sıra, teselsülün diğer bir görünüşü, alacaklılar arasında teselsül bu tezin konusu kapsamına girmemektedir.
Türk Ceza Kanunu'nda seçenek yaptırımlar (TCK m.50)

Ceza hukukundaki önemli gelişmelerinden biri, cezaların gittikçe daha az şiddetli olması gerektiği yolundaki eğilimin yanı sıra, hapis cezası yerine uygulanacak başka cezaların da uygulamaya konulmasıdır. Türk Ceza Kanunun 50. maddesinde düzenlenmiş olan seçenek yaptırımlar, hükmedilen bir yıl veya daha az süreli hapis cezası yerine uygulanan, adli para cezası, mağdurun zararın giderilmesi, bir meslek veya sanat edinmeyi sağlamak amacıyla bir eğitim kurumuna devam etme, belirli yerlere gitmekten veya belirli etkinlikleri yapmaktan yasaklama, ilgili ehliyet ve ruhsat belgelerinin geri alınması, belli bir meslek ve sanatı yapmaktan yasaklama ve kamuya yararlı bir işte çalıştırma yaptırımlarıdır. Seçenek yaptırımlar, kanundaki düzenlendikleri yer itibariyle güvenlik tedbiri değil cezadır. Bunlar, tıpkı hapis cezası, adli para cezası gibi, ihlale tepki olduklarından ceza yaptırımı olarak Türk Ceza Kanunun ceza tanımı içerisine alınmalıdır. Seçenek yaptırımlar, ceza oldukları için sınırlı sayıdadır, artırılamazlar ve cezaların kanuniliği ilkesi bunlar hakkında da geçerlidir. Seçenek yaptırımlar daha hafif şiddette cezalar olduğundan, bunlardan, yanlızca adli para cezası seçenek yaptırımı tekerrüre esas alınabilir. Diğerleri alınamaz. Ceza olmaları nedeniyle, seçenek yaptırımların genel af ile ve mahkumun ölümü ile ortadan kaldırılmasına karar verilmesi gerekir. Ayrıca seçenek yaptırımlar ceza zamanaşımı nedeniyle infaz edilemezler.
Genetiği değiştirilmiş organizmalarda üreticinin hukuki sorumluluğu

Genetiği Değiştirilmiş Organizmalar, özellikle son yürmü yıldır, kamuoyunu meşgul eden önemli bir tartışma konusudur. Genel düzenleyici kanunlar, GDO'lardan kaynaklanabilecek zararları tazmin etme konusunda ise yetersizdir. Bunun yanında yeni kodifiye edilecek yasalarda da GDO üreticilerinin hukuki sorumluluğuna ilişkin hükümlerin konulmasına ihtiyaç vardır. Çalışma konusu tez, GDO üreticilerinin hukuki sorumluluklarını incelemektedir.
Yeni TCK'da taksirle ölüme sebebiyet verme

Taksir kavramı, ceza hukukunda istisnai bir sorumluluk olarak kabul edilmektedir. Bu nedenle taksirli hareketlere verilen ceza bir misil cezası ya da ıslah etme fonksiyonundan ziyade dikkat ve özen sorumluluğunu hatırlatmadır, hukuk düzeninin sağlıklı islemesini sağlamaya yöneliktir. Bu açıdan taksirle ölüme neden olma suçu eski tarihlerde kabul edildiği gibi bugün de tüm ülkelerin hukuklarında kabul edilmistir. Taksirle ölüme sebebiyet verme suçu sanayinin gelismesi ile artmıstır. Bugün ise teknoloji, tıp ve bioteknoloji alanlarındaki emriyo ve insan üzerine çalısmalar nedeniyle bu alanlarda da gündeme gelmektedir. Bu nedenle bu suçun basit bir ölüme neden olma vasfına ahlaki bir durumda eklenmistir. Bugün bu suçu anlayabilmek için teknik ceza bilgisi yanında sosyolojik ve etik bilgiye de yer verilmesi gerekmektedir.
Ticari satışlarda satıcının ayıba karşı sorumluluğu

Satış sözleşmeleri, kurma şartları ve ona uygulanacak kurallar bakımından birkaç çeşide ayrılmaktadır. Ticari satış sözleşmeleri, tacirler arasında yapılmalarından dolayı, kuruluşu, konusu, tarafları ve özellikle uygulanacak hükümler bakımından adi satış sözleşmelerinden ayrılmaktadır. Ticari satış sözleşmelerinden doğan borçların ayıplı ifa edilmesi halinde uygulanacak kurallar, adi satışlarda aynı durumda olan kurallarla, sorumluluk şartları ve sorumluluk sonuçları açısından aynıdır. Halbuki ticari satış sözleşmesinin konusunun ve taraflarının özelliğinden ve ticari hayatın en önemli işlemlerinden olan satış işlemi ile ilgilidir. Satıcının ayıba karşı sorumluluğunun ise sadece Türk Borçlar Kanunu'nda değil aynı zamanda Türk Ticaret Kanunu'nda da detaylı bir şekilde düzenlenmesi gerekir. Türk Ticaret Kanunu'nda ayıbın tanımı yapılmamıştır. Türk Ticaret Kanunu'nun 23. maddesinin 1. fıkrasının a ve c bentlerinde ise ayıp hususunda, Ticaret Kanunu'nda yer almayan hükümler hakkında Türk Borçlar Kanunu'ndaki hükümlerin uygulanacağına dair açık ve zımni belirtiler yer almaktadır. Buna göre; ayıp, bir malın kullanım değerini azaltan veya ortadan kaldıran her türlü maddi, ekonomik veya hukuki ayıplardan biri olmalıdır. Tezimizde, ticari satışlarda satıcının ayıplı ifasından kaynaklanan sorumluluğu incelenmekte, yasa koyucu, ayıba karşı sorumluluğu konusunda bazı durumlarda kesin bir çözüm yolu izlemediği için tarafımızca eleştirilmektedir. Konumuz kapsamında satıcının ayıba karşı sorumluluğu incelenirken sadece Türk Ticaret Kanunu'nun hükümleri değil, aynı zamanda Borçlar Kanunu ve Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunlarla birlikte 'Mal Satımına İlişkin Sözleşmeler' hakkında Birleşmiş Milletler Antlaşmasının hükümlerine de değinilmiştir.
Pozitif ve normatif hukuk açısından ticaret siciline itimat prensibi

Sicile İtimat Prensibi, hukukun genel ilkelerinden olan amme itimadının, siciller planında bir yansımasından ibarettir. Sicildeki görünen bir kayda dayanarak bir hak iktisabı manasında anlaşılması gereken bu prensip, ticaret sicili itibariyle acaba ne ölçüde kabul edilmiştir veya edilmelidir? Tapu sicili, sınırlı aleniyetiyle, bu prensibi kabul etmişken, daha ileri boyutlarda aleniyeti kabul eden ticaret sicilinin, bu prensibe ne ölçüde yer verdiği merak konusu olmuştur. İlgili sorulara cevaplar aranırken, özellikle de tapu siciliyle olan mukayeselere ağırlık verilmesinin faydalı olduğu düşünülmektedir. Konunun incelenmesi sırasında, itimat prensibinin nazari ve felsefi temellerine de inilmiş olup, özellikle de hukuki görünüş nazariyesine ağırlık verilmiştir. Bu çalışmanın bir nevi yönlendiricisi olan yukarıdaki sorular, pozitif hukuk incelemeleri yanında, normatif hukuk değerlendirmelerine de imkan tanımıştır.
Uluslararası Hukuk açısından denizyolu ile taşımacılıktan kaynaklanan petrol kirliliği

Günümüzde büyük boyutlara ulaşan deniz kirliliği, kıyı devletlerinin yanı sıra uluslararası toplumu da ilgilendiren bir konu haline gelmiştir. Denizlerdeki kirliliğinin en önemli kaynaklarından birisi de denizyolu ile taşımacılıktan kaynaklanan petrol kirliliğidir. Denizyolu ile taşımacılıktan kaynaklanan petrol kirliliği kendi içinde birçok hususu barındıran bir sorundur: Denizyolu ile taşımacılıktan kaynaklanan petrol kirliliğinin önlenmesi için uluslararası hukukta ne gibi kurallar öngörülmüştür? Petrol kirliliğinin önlenmesine ilişkin devletlerin yetkilerinin sınırları nelerdir? Ciddi boyutlarda petrol kirliliğine neden olan acil durumlarda uluslararası işbirliği nasıl gerçekleştirilecektir? Petrol kirliliğinin neden olduğu zararlardan kim sorumlu olacak ve zararlar nasıl tazmin edilecektir? Tezimizde yanıtlamaya çalıştığımız bu sorular, üç ana bölüm halinde incelenmiştir. Öncelikle, genel anlamda deniz kirliliğinin kaynakları ve denizyolu ile taşımacılıktan kaynaklanan petrol kirliliğinin genel deniz kirliliği içindeki konumu üzerinde durularak denizyolu ile taşımacılıktan kaynaklanan petrol kirliliğinin önlenmesi için uluslararası hukukta kabul edilen kurallar ele alınmıştır. Tezimizin ikinci bölümü, denizyolu ile taşımacılıktan kaynaklanan petrol kirliliğinin önlenmesine ilişkin uluslararası kuralları da uygulayacak olan devletlerin yetki ve yükümlülüklerine ayrılmıştır. Petrol kirliliğinin, özellikle de kirliliğe neden olan deniz kazalarının önlenmesi imkansız olduğundan, petrol kirliliğinin önlenmesine ilişkin sistemin tamamlayıcı ve önemli bir boyutunda, kirliliğin neden olduğu zararlardan kimlerin sorumlu olacağı ve zararın nasıl tazmin edileceğidir. Petrol kirliliğine ilişkin sorunların en güncel boyutu olarak karşılaşılan bu husus, incelememizin üçüncü bölümünü konusunu oluşturmaktadır.
Yargı yetkisinin meşruiyeti

Bir toplumsal yapının meşruiyeti iki temel unsurun sağlanması ile tesis edilir. Birincisi maddi unsurdur. Her toplumsal yapı bir ihtiyacın ürünü olarak doğduğuna göre, meşruiyetini sağlayabilmesi için öncelikle bu ihtiyacı karşılayabiliyor olması gerekir. Ancak bu yeterli değildir. Bu ihtiyacı karşılarken aynı zamanda toplumun manevi yaşamında da olumlu bir değer üretmelidir. Bu da meşruiyetin manevi unsurunu oluşturur. Yargı da bir toplumsal yapı olarak, meşruiyetini sağlayabilmek için, işlevlerini yerine getirirken aynı zamanda toplumun manevi dünyasındaki beklentilere de karşılık vermek durumundadır. Bu bakımdan yargının meşruiyetini işlevleri etrafında tartışmak gerekir. Yargının temel işlevi, uyuşmazlıkların çözümü suretiyle toplumsal barış ve düzenin sağlanmasıdır. Bu işlevini yerine getirirken dayandığı temel değer ise adalettir. Adaletin sağlanması için, verilen kararın adil olması kadar, yargılama sürecinin de adil bir biçimde gerçekleştirilmesi önemlidir. Yargının meşruiyeti sorunsalının birinci halkasını da bu oluşturur. Yargı uyuşmazlıkları çözümlerken aynı zamanda toplumsal düzenin de sürdürülmesine katkı sunar. Ancak sınıflı toplumlarda adaletin gerekleri ile toplumsal düzenin gerekleri kimi zaman çatışabilir. Çünkü yargı, toplumsal düzeni korurken aynı zamanda toplumda egemen olan kesimlerin çıkarlarının da korunmasına katkı sunmuş olur. Yargının meşruiyeti sorunsalının ikinci halkasını bu çelişki oluşturur. Bu çelişki karşısında, yargının meşruiyeti bakımından dayandığı temel ilke tarafsızlıktır. Toplum yargının tarafsızlığına inandığı ve güvendiği sürece yargının meşruiyetinden söz edilebilir. Yargının liberal demokrasilere özgü üçüncü işlevi ise devlet çıkarlarının korunması işlevidir. Yargı bir devlet erki olarak kendi varlık koşullarını sürdürmek adına bu işlevi üstlenmiştir. Ancak kimi durumlarda devlet çıkarları ile toplumsal adaletin gerekleri arasında bir çatışma hali ortaya çıkabilmektedir. Yargı-siyaset ilişkisi yargının meşruiyetinin en çok tartışıldığı konulardan birisidir. Dolayısıyla yargının meşruiyeti sorunsalının üçüncü halkasını da bu oluşturmaktadır.
Türk hukukunda kişisel verilerin korunması hakkı

Küreselleşme ile birlikte, veri yayılımı daha kolay hale gelmiş bu durum kişilerin en temel haklarından biri olan kişisel verilerini koruma hakkını da riske atmıştır. Bu durum kişisel verilerin korunması için ulusal ve uluslararası düzenlemeleri de zorunlu hale getirmiştir. Bu çalışmanın amacı Türk hukukunda kişisel verilerin korunması hakkı için yapılan düzenlemeleri incelemektir. Yapılan incelemeler neticesinde Türkiye'nin bu düzenlemeleri yapmak konusunda dünyanın diğer ülkelerine göre epey geç kaldığı görülmüştür. Yapılan kanuni değişiklik ise yalnızca özel sektörde kişisel verilerin işlenmesini kapsamaktadır. Çalışmada kanunun etkilerine ilişkin bir anket ya da mülakat yapılmamış, konu hakkında literatür taraması sunulmuştur.
Lex Commissoria yasağı

Alacağın vadesinde ödenmemesi halinde rehin konusu eşyanın mülkiyetinin alacaklıya geçeceğine ilişkin, rehin akdine eklenen kayda ya da ayrı şekilde yapılan anlaşmaya Roma Hukuku'ndan gelen bir deyimle Lex Commissoria denilmektedir. Çalışmamızın konusunu oluşturan Lex Commissoria Yasağı, Medeni Kanunumuzun gayrimenkul rehnine ilişkin md.788/c. 2 ve teslim şartlı menkul rehnine ilişkin md.863 hükümleri ile düzenlenmiş olması itibariyle, tüm rehin türleri için uygulanması gereken bir müessesedir. Bu nedenle, çalışmanın giriş bölümünde yasağın rehin hukukuna ilişkin temel prensipler ile olan bağlantısı ve bu bağlamda rehin hakkı sahibi alacaklının sahip olduğu temel yetki ve bu yetkinin sınırları üzerinde durulmuş, ayrıca yasağın Roma Hukuku'ndan günümüze dek işlevini sürdürmesi nedeniyle tarihçesine de kısaca değinilmiştir. Bu noktada önem arz eden diğer husus ise, yasak kapsamında değerlendirilmesi gereken anlaşmanın unsurlarının ve yasağın işlevinin tam anlamıyla açıklanabilmesidir ki, çalışmanın birinci bölümünde yasak kapsamına girecek anlaşmanın özellikleri incelenerek, rehnin özel yollardan paraya çevrilmesi, teminat konusunun alacaklıya satımı, alacaklıya iştira hakkı tanınması ve alacak rehnindeki özel durumun yasak karşısındaki konumu incelenmiş, ikinci bölümde ise yasağın işlevi açıklanarak 'gabin' kavramından farklılığı vurgulanmıştır. 169 Çalışmanın ikinci bölümünde değinilen diğer bir husus ise, uygulamada kredi ilişkisi içindeki taraflarca, rehin müessesesi dışında yapılan teminat amaçlı muamelelerin hukuka uygunluğunun hangi kavram çerçevesinde incelenmesi gerektiğidir ki, konuya ilişkin değerlendirme bu konuda verilen Yargıtay kararları ve muvazaa ile kanuna karşı hile kavramları incelenerek yapılmıştır. Çalışmanın son bölümünde Jse, kredi anlaşması içindeki tarafların uygulamada, rehin müessesi dışında sıkça başvurdukları teminat amaçlı temlikler, vefaen satımlar ve gayrimenkul satış vaadleri, usulsüz rehin ve mülkiyetin naklinin cezai şart olarak kararlaştırıldığı durumların yasak karşısındaki konumu ele alınmıştır. Çalışmanın sonuç bölümünde, yukarıda ifade ettiğimiz bölümlere ilişkin olarak ulaştığımız saptamalara kısaca yer verilmiştir. 170
Yürütmenin yasamayı fesih yetkisi

Türkiye'de Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi'ne geçilmesi ile yasama ve yürütme ilişkileri yeniden düzenlenmiştir. Bu kapsamda başkanlık sistemi temelinde yasamanın yürütmeyi fesih yetkisi tartışmaları ortaya çıkmıştır. Yeni düzenleme ile 1982 Anayasası'nda bulunan yürütmenin yasamayı fesih yetkisi, başkanlık sistemine dayanan Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi'nde yer almamıştır. Bununla birlikte hem yürütme hem de yasamaya seçimleri yenileme düzenlemesine gidilmiştir. Yürütmenin yasamayı fesih yetkisi bağlamında yaptığımız bu çalışma göstermiştir ki, yürütme siyasal iktidarın yasama faaliyetlerinde doğacak siyasal kriz ve kaos karşısında seçimlerin yenilenmesi ile bu durumu bertaraf etmek amaçlanmıştır.