turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Tarih felsefesindeki antinomiler

Tarih felsefesi disiplini içinde yer alan bu çalışma tarihte antinomilerin olup olmadığını, varsa olmasının olanağını araştırmaktadır. Detenninizmin doğa kuranımda aldığı anlamın açıklanmasından sonra bunun tarihte kullanılışına, özgürlükle ve ereklilikle karşılaştırılmasına geçilmektedir. Böylece, determinizm-özgürlük, determinizm-ereklilik karşı savlan türevler olarak incelenmektedir. Birinci bölümde doğa bilimlerine egemen olmuş nedensel bakışın determinist karakteri ile hesaplaşılmakta, aynı içerikle tarihe uygulanışının sakatlığına işaret edilmektedir. Bununla beraber mdetenrmnzmin uç noktasına gidilmemekte, bunun tarihte bir olgu olarak kabul edilmesi gerektiğinin savlanmasına wra. karşın, determinist süreç ve öğeler yok sayılmajktadır. Bu da zaten konunun antinomi taşıma özelliğine işaret etmektir. Doğada bulunmayan, tarihe özgü olan özgürlük ve ereklilik, tammlan gereği deteraıinizme karşıdırlar, nedensel bağı aşarlar, ama kendilerine özgü bir determinationu, tarihsel nedenselliği ortaya koyarlar. Bu çalışmadaki temel sav, geleceği kesin bir görüşe dayandırmamak; rastlantıyı da başat kategori' olarak almamak; fakat bu tek yanlılıklara karşı 'tarihi' iki sürecin kesiştiği bir fenomen olarak görmenin gerektiğidir. Bu savla, tarihte özgürlüğün işlenebileceği bir alan açılmış oldu. Bu konu çalışmanın ikinci bölümünü oluşturmaktadır. insanın özgür eyleminin yalnızca tarihsel varlıkta ortaya çıkmasının doğalnedensel bağı gevşettiği öne sürülerek, 87 Die Hauptthese dieser Arbeit lautet: Die Zukuftint nicht in eine deterministische Auffaussung fesseln und auch den Zufall nicht als herrschend annehmen, sondern die geschichtliche Wirklichkeit als ein Phanomen, in dem sich die beidem Elemente einwirken, die beiden Prozesse Über schneiden, sehen. Mit dieser These ist ein Gebiet, in dem die Freiheit innerhalb den geschichtlichen Prozessen bearbeitet werden kann, geöfhet. Dieses Thema beinhaltet den zweiten Teil der Untersuchung. Es wird vorgefuhrt, dass in dem geschichtlichen Sein hervorkommende freie Tatigkeit des Menschen die natürlich-kausalen Verbindungen Lockert und die eigenen Bedingungen der menschlichen Fiktionen, Ideen und Einrichtungen, auch die bewusste Zwecktatigkeit eintreten. Im dritten Teil werden die Auffassungen, die die freie Wille des Menschen übersehen und die objektiven. Bedingungen verabsolutieren, untersucht und kritisiert. Zu zeigen sind die grundsatzlich menschlichen Kategorien wie Zielsetzung und Zielerfullung, Sinngebung und bewusste Veranderung der objektiven Bedingungen. Diese zeigen sich als wesentliche Möglichkeiten des Menschen, die mit Geschichtlickeit verflochten sind. Damıt 1 begriindet die anthropologische Fahigkeit, die Bedingungen innerhelb derselben zu verandern, die Geschichtlichkeit des menschlichen Seins. Begriffe wie Bewegungskraft, Entwicklung, Potenz, Verandenung gewinnen inhaltlichen Sinn nur mit der Verstandnis der Grundgegensatze. Die Antinomien sind uns bekannt durch die Phanomenala
Platon'un ahlak düşüncesinin evrilmesi

Anahtar Kelimeler: Platon, Sokrates, Etik, Erdem, Antik Felsefe Platon'un yazdığı diyaloglar 'gençlik', 'geçiş', 'olgunluk', ve 'yaşlılık' dönemlerine ayrılmaktadır. O, ahlak öğretisinin temel kavramlarını, bu dönemlerde yazdığı diyaloglar içinde geliştirir. Bu nedenle Platon'un ahlak düşüncesinin gelişim aşamalarım görmek için diyalogların gelişim sürecini izlemek zorundayız. Platon'un gençlik diyalogları hocası Sokrates'in düşüncelerini savunduğu eserlerdir. Bu eserlerde Platon da hocası gibi sofistlerle hesaplaşır. Onun tartıştığı felsefe sorunları, kendi ahlak öğretisinin temelini oluşturacak olan 'erdem' ve epistemolojisini oluşturacak olan 'bilgi' sorunudur. Erdemin birliği ve çokluğu, tek tek erdemler ile genel erdem tanımı arasındaki ilişki, erdemin bilgi değeri ve öğretilebilirliği çözümlenmeye çalışılan temel problemlerdir. Erdemin bilgi ile ilişkisi onun bütün diyaloglarında dile gelen argümanlar olarak karşımıza çıkmaktadır. Platon'un kendi özgün felsefesini 'geçiş dönemi' diyaloglarında kurmaya başladığı görülebilir. O, erdemli yaşamı en yüksek iyiye ulaşmak olarak tanımlamıştır. Buna göre erdem, iyiyi bilgi yoluyla gerçekleştirmektir. Bu nedenle iyi kavramından idea düşüncesine geçmişştir. Geçiş dönemi diyaloglarında dile getirilen mutluluğun toplumsal bir düzen ile gerçekleşebileceği düşüncesi, olgunluk dönemi diyaloglarında daha çok işlenmiştir. Bu son dönem diyaloglarında Platon bireysel ahlak yerine toplumsal ahlak düşüncesini geliştirmiştir. Bu düşünceye göre ahlaki iyiye göre düzenlenen bir yasa sayesinde devlet, her bir yurttaşın erdemli ve mutlu bir yaşam yaşamasını sağlayabilir. Bu, devletin görevidir. Devlet adamı da erdemli ve bilge olmalıdır. Platon sonuçta erdem, bilgi, en yüksek iyi, doğru yasa ve erdemli devlet adamı arasında bir ilişki kurarak ahlak düşüncesini tamamlar. m
Paul Karl Feyerabend'in bilim felsefesi

Bilim insana, dünyaya ve evrene yönelik bilgi edinme yollarından yalnızca biridir. Günümüz dünyasında bilim, astroloji, mitoloji, metafizik, sanat ve alternatif tıp gibi birçok disiplini yadsıyarak bilgi üzerinde tek taraflı bir tahakküm kurmuştur. Böylece bilim, insana ve evrene yönelik bilgi edinme sürecinde kendi araştırma yöntemini bilginin tek geçerli yolu olarak görmüştür. Bununla birlikte yirminci yüzyılın önemli bilim felsefecilerinden biri olan Paul Karl Feyerabend, bilimin insan, toplum ve alternatif bilgi türleri üzerinde kurmuş olduğu tahakkümü farklı açılardan eleştirir. Feyerabend, bilimi dünyaya ve evrene yönelik bilgi edinme sürecinde insanlar tarafından oluşturulan birçok bilgi türünden sadece biri olarak görür. O, bilimin, bilginin elde edilme sürecinde alternatif bilgi türleri üzerindeki belirleyici konumunu kabul etmez. Feyerabend, tüm bilgi türlerinin çoğulcu bir perspektif içerisinde ve eşit koşullarda gelişme olanağına sahip olması gerektiğini düşünür. Çünkü ona göre, yaşamda tek bir bilgi türünün ya da bakış açısının varlığı, insanı, toplumu ve alternatif bilgi türlerini yozlaştırmaktadır. Bu nedenle, bilimin günümüzdeki imtiyazlı konumu, Feyerabend'in çoğulcu bilim anlayışı çerçevesinde eleştirel bir bakış açısıyla irdelenmeye çalışılmıştır.
M. Şemseddin Günaltay'da Türk toplumunun problemleri ve felsefe

Jüri M. Şemseddin GÜNALTAY Osmanlı Devletinin son dönemini yaşamış bir fikir adamıdır. O dönemde toplumunun problemlerine her alanda çözümler üretmiştir. Günaltay Doğu ve Batı Kültürünü kavrayan bir kimsedir. Arapça, Farsça ve Fransızca dillerini bilmesi ona bu özelliği kazandırmıştır. islam dünyasının, Batı medeniyeti karşısındaki yenilgisinin nedenlerini araştırmış. O dönemin sosyo-kültürel yapısını tahlil edip toplumunun yanlışlıklarına karşı tezler üretmiştir. Günaltay döneminde, materyalist anlayışların karşısında yer almıştır. Spiritualist anlayışı savunmaktadır. Bu ekolün içinde de düalist-spiritüalist anlayışı tercih etmektedir. Bu görüşleri savunurken, ilmi verilerden oldukça faydalanmıştır.
Efdalüddİn el- Hunecİ'de kipler mantığı

Efdalüddin el- Huneci ( ö. 1248) on üçüncü yüzyılın en önemli mantıkçılarından biridir. Şüphesiz ki kipli önermeler ve kipli kıyaslar da onun mantık görüşlerinin en önemli kısımlarındandır. Ve bu yüzden bu araştırmanın amacı Efdalüddin el-Huneci'nin kipler mantığı ile ilgili görüşlerini analiz etmektir. Bu çalışma giriş, iki bölüm ve sonuçtan oluşmaktadır. Birinci bölümde kipler, kipli önermeler, kipli önermelerde çelişki ve düz döndürme konuları incelenmiştir. İkinci bölümde de kipli kıyaslar konusu incelenmiştir.
Arendt ve Foucault'da öznenin dönüşümü

Bu çalışmada, Hannah Arendt ve Michael Foucault'nun düşüncelerindeki temel kavramlar özne-iktidar ilişkisi bağlamında ele alınarak, her iki düşünürün de geleneksel siyaset felsefesinden hangi noktalarda ayrıldığı tespit edilmeye çalışılacaktır. Totaliter rejime tanıklık etmiş bir düşünür olarak Arendt, Antik Yunanpolis'inden söz konusu rejimin ortaya çıkması için elverişli koşulları oluşturan modern kitle toplumuna dönüşüm sürecinde yaşanan kırılmaları tespit ederek, kamusal alanın çözülmesinin ne gibi tehlikeli sonuçları olabileceğini gözler önüne serer. Foucault ise, öznel deneyimlerin 'tarihsel a priori' olarak nasıl kurgulandığınıçözümleyerek, bir 'öznel deneyimin öznesi olma' durumunun olumsallığına dikkat çeker. Hem Arendt hem de Foucault için ortak olan nokta, iktidarın doğrudan ya da örtük bir tahakküm aracılığıyla kişilerin benzersizliğinin/öngörülemezliğinin ortadan kaldırılması ve öngörülebilir olması dolayısıyla iktidar için kullanışlı yeni toplumsalkategorilerin tarihsel olarak yeniden üretilmesidir. Dolayısıyla bu çalışmada amacımız, özne-iktidar ilişkisini, Arendt ve Foucault'nun perspektiflerinin kesişim noktalarını tespit ederek açıklamaya çalışmaktır.
İbn Sina felsefesinde suret anlayışı

Bu çalışma İbn Sina'nın suret anlayışını felsefi sisteminin özgün ayrımları ışığında değerlendirme amacı taşımaktadır. İbn Sina, duyulur cevherlerin metafizik yapısını açıklarken, genel olarak Aristoteles'le uyum içerisindedir. Aristotelesçi çerçeveyi duyulur bileşik cevherin birliği için bir temel bulma olarak değerlendirirsek, İbn Sina'nın Aristoteles'le mutabık, ancak Eflatucu ve atomculara muhalif olduğu görülür. Çünkü İbn Sina duyulur cevheri vahidun muttasılun bi'z-zat olarak tanımlar. Bununla birlikte, duyulur cevherin birliği hususunda Aristoteles'le ortak olmasına rağmen, bu cevherin sadece oluşunu değil, varlığa gelişini de açıklamayı amaçladığı için, İbn Sina Aristoteles'ten farklı bir suret tasavvuruna ulaşır. İbn Sinacı yeni suret tasavvurunun merkezinde onun varlık-mahiyet ve zorunlu-mümkün ayrımı yer alır. İbn Sina sureti ilk planda varlık ve zorunlulukla değil, mahiyet ve imkanla ilişkilendirir. Bu, Aristoteles'ten İbn Sina'ya gelinceye değin suret anlayışında gerçekleştirilmiş en önemli dönüşümlerden biridir. Bu sayede İbn Sina sureti var olmak için nedene muhtaç, fakat var olduktan sonra kendisi varlık ve zorunluluk kazandıran bir ontolojik öğe olarak yorumlar. Sonuç olarak bu tezde, İbn Sina'nın suret tasavvuru ona özgü varlık-mahiyet ve zorunluluk-imkan ayrımları etrafında ele alınmış, filozofun, suretin felsefi içerimlerinde gerçekleştirdiği dönüşümler ele alınarak, bu dönüşümler sayesinde İbn Sina'nın nasıl hem cevheri birliği hem de varlığa gelişi açıklama imkanı elde ettiği tartışılmıştır.
J. P. Sartre'ın 'varlık ve hiçlik' adlı eserinde özgürlük kavramı

Sartre'ın felsefesinin ana konusu, insan varoluşu ve insanın bu dünya ile olan ilişkisinde açığa çıkan ve hiçbir zaman güncelliğini yetirmeyen özgürlük kavramıdır. Sartre felsefesine ilişkin bir tezin, bu nedenle, özgürlük kavramını ele alması zorunlu görünmektedir. Dolayısıyla, bu çalışmada genel olarak Sartre'ın düşüncesinin temelinde nelerin yattığından hareketle onun özgürlük anlayışına ve varlık görüşüne değinilecektir. Bu bağlamda ilkin Sartre'ın etkilendiği felsefe tarihindeki kimi önemli figürlere değinilecek, daha sonra Sartre'ın Varlığı nasıl yorumladığına bakılacak ve bununla bağlantılı bir biçimde insanın nesneler dünyası ile olan ilişkisinin derin anlamının sorgulanması doğrultusunda ortaya çıkan 'hiçlik' kavramının üzerinde durulmaya çalışılacak ve insanın eylemselliğinin ve beraberinde ortaya çıkan 'iç daralması' ve 'bırakılmışlık' gibi kavramların özgürlükle ne gibi bir bağlantı içerisinde oldukları ele alınacaktır. Sonuç olarak, özgürlük, Sartre'a göre, insan varlığının temelidir ve insan varoluşunun anlaşılması özgürlüğün anlaşılması ile eş-güdümlüdür. Çünkü Sartre, özgürlük dediğimiz şeyin insana sonradan eklenen ya da sonradan elde edilen/kazanılan bir insan niteliği olmadığını; bu özgürlük insanın hiçliği sayesinde ortaya çıkan ve hep insanın varoluşuna bağlı olan bir özgürlük olduğunu ifade eder.
Diyalektik kavramının tarihi değişimi ve günümüzde diyalektik mantık

'Diyalektik' terimi, zamanımızda olduğu gibi, tarih boyunca da değişik anlamlarda kullanılmıştır. Ancak günümüzde çok bilinçli olarak kullanıldığı söylenemez, terimin anlamları birbirine karıştırılmaktadır. Bu nedenle, terimin ortaya çıkışından başlayarak günümüze değin aldığı değişik anlamların ne olduğu araştırılmıştır. Terimin anlamındaki değişmenin nedenlerini saptayabilmek için, tarih içinde felsefe ve mantıkla bağları da incelenmiştir. Gerçekten de, çeşitli dönemlerde felsefe anlayışının değişmesine bağlı olarak, diyalektik anlayış da değişmiştir. Günümüzde kullanılan diyalektik kavramının içeriği üzerine, Hegel'in ve Marx'ın etkisi büyüktür. Bu terim, artık daha önceki filozofların verdiği anlamlarda kullanılmamaktadır. İdealist Hegel'in diyalektik düşüncesine karşı, materyalist Marx'ın diyalektik düşüncesi daha tutarlı ve yaşama daha uygundur. Geleneksel ve formel mantığın salt düşünme dünyasında geçerli olmasına karşılık, diyalektik mantık hem dış dünyada hem de düşünme dünyasında geçerlidir. Buna karşın, Marksistler, diyalektik mantığın kullanılışında çok yanlış yapmaktadır.
«Question technique» À l'age d'information: Nouvelles technologies de l'information et de la communication sont elles une liberation ou déshumanisation?

1980'lerden günümüze, küresel ölçekte, ekonominin materyal endüstriden bilgi sektörüne kayması, sosyal yapının ve buna bağlı olarak kültürel kimliklerin ileri teknoloji donanımlı medya ile çok katmanlı ve dağınık hale gelmesi ve yaşamın her alanında öncelikli kriterin enformasyonla ölçütlendirildiği olgusu, enformasyon çağı olarak tanımlanır. Ne var ki, batı kültürünü tesis eden tüm düşünce ve bilim sistemleri tarihleri boyunca bilmeyi ve tekniği birbirine karşıt iki ayrı kavram olarak ayırmıştır. Bunun sonucu olarak, bugün enformasyon çağı dediğimiz sürekli yenilik süreci içinde bu yapısall kopmanın en şiddetli halini deneyimlemekteyiz. Teknik ve bilme en temelde yalıtılmış ve kültürümüz insan gerçekliğinde bir teknik gerçekliğin varlığını yadsımaktaysa, teknik, kendi dinamikleri açısından kültürümüze nasıl tanıtılabilir? Kültüre yön veren en belirleyici etken olan medya, dolayısıyla iletişim bilimi tekniği neden sorunsal edinmelidir? Söz konusu çalışma, teknik ile insan arasında bir iletişim etiği tesis etmeyi sorunsal edinerek, bu sorulara açıklık getirmeyi amaçlamaktadır.
Reason without sensibility: A study on the problem of freedom in Kant's philosophy

oz DUYARLIKSIZ AKIL: KANT FELSEFESTNDE ÖZGÜRLÜK SORUNU ÜZERİNE BİR İNCELEME ORMAN, Enver Yüksek Lisans Tezi, Felsefe Anabilim Dalı Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Ahmet İNAM Eylül 1993, 52 sayfa Kant'in özgürlüğü saf aldın mutlak ve koşullanmamış özerkliği olarak kavramlaştırması, O'nun insan özgürlüğünün gerçekliğini ve ahlak ile tutarlı bir bağıntısını ortaya koymasında sorunlar yaratmıştır. İnsanın Kantçı anlamda özgür olup olamayacağı bu çalışmanın temel sorunudur. İlk olarak, özgürlüğün 'Saf Aklın Eleştirisi'ndeki kavramsal gelişimi ele alınmaktadır. Daha sonra özgürlük sorunu Kant'ın pratik felsefesi bağlanımda incelenmektedir. Sonuç olarak ise, özgürlüğün bu mutlak ve saf akılsal belirleniminin 'somut insanı' ve somut ahlaki ilişkileri yeterince kavramaktan uzak olduğu savunulmaktadır.
Postmodernizm bağlamında Michel Foucault'nun ahlak anlayışı

Çağdaş felsefenin son yıllarda üzerinde en çok tartışılan söylemi Postmodernizmdir. Postmodernizm günümüz düşünce dünyasını etkisi altına almıştır. Dolayısıyla bir Postmodernizm çalışması yapmak geliştirilen söylemleri anlamak açısından oldukça önemlidir. Tezde amaçlanan, gelişen bu Postmodern söylemin insan ve ahlak ile ilgili alanlarda neler ortaya koyduğunu keşfetmektir. Bu keşif 20. yüzyılın önemli filozoflarından biri olan Michel Foucault'nun ahlak görüşleri ekseninde ele alınır ve sonuçta Foucault'nun ahlak görüşlerinin belirlenmesiyle son bulur. Yüzyılın getirdiği koşullar çerçevesinde ahlaki alanda ortaya çıkan postmodern boyut, ahlak felsefesinin değer, özgürlük ve sorumluluk gibi belirleyici kavramları çerçevesinde ele alınmıştır. Modernizmde belli bir düzen ve yasalar çerçevesinde var olan ahlakın, Postmodernizmde farklı bir söylem içersinde farklı kavramlarla farklı bir yaklaşımla ortaya çıktığı belirlenmiştir. Foucault, ahlak anlayışını, kendine özgü bir söylem içinde, arkeoloji çalışmasıyla, cinsellik, hazların kullanımı ve kendilik teknolojileri gibi kavramların incelenmesiyle ortaya koymuştur. Bu bağlamda Foucault insanı, kendisiyle kurduğu ilişki çerçevesinde bir bilinç ve haz nesnesi ve iktidar ilişkilerinin şekillendirdiği bir yapıda var olan bir öznellik biçimi olarak tanımlar
Modern siyasal düşüncede aydınlanma paradoksu ve yeni bir kavramsallaştırmanın ışığında aydınlanma düşüncesi

Aydınlanma 18. Yüzyıldan günümüze değin çok tartışılan bir kavram olmuştur ve çoğu zaman kavramın anlamlandırılması konusunda bir uzlaşıya varılamamıştır. Bir başka ifadeyle, Aydınlanma konusunda birçok farklı görüş ortaya atılmıştır. Bu çalışmanın amacı Aydınlanmaya ait bu sorunu aşarak, Aydınlanmayla ilgili birbirinden farklı sonuçları birleştiren yeni bir Aydınlanma tanımına ulaşılabileceğini ve bu yeni çerçevenin içinde Aydınlanmanın bütüncül bir biçimde yorumlanabileceğini göstermektir. Çalışmanın temel argümanı, Aydınlanma düşüncesinin homojen yaklaşımlar tarafından öngörülen tekçi bir düşünsel gelenekten ziyade, heterojen yaklaşımlar tarafından savunulan ve birbirinden farklı düşünsel-ideolojik boyutlara referansla incelenebilecek bir fikirler bütününü simgelediğidir. Bu anlamda Aydınlanmayı 18. Yüzyıla kadar uzanan bir dönemde, meydana gelen bilimsel, sosyal ve siyasal dönüşümler karşısında her bir toplumsal sınıfın kendi siyasal olgunlaşma süreci olarak tanımlamak mümkün görünmektedir. Bu tanıma göre, 18. Yüzyılda başlıca iki Aydınlanma türü vardır: 'Sağ Aydınlanma' ve 'Sol Aydınlanma'. Ancak, 'Sağ Aydınlanma' da 'Aristokratik- Dinsel Aydınlanma' ve 'Burjuva-Liberal Aydınlanma' olarak ikiye ayrılmaktadır. Aristokratik- Dinsel Aydınlanma patriarkil-hiyerarşik düzene dayalı haklar söylemini, dine değerlere ve aile kavramına dayalı bir vurguyu 19. Yüzyıl muhafazakar düşüncesine temel olmak suretiyle içermekteydi. Burjuva- Liberal Aydınlanma ise soyut bir doğal haklar ilkesine dayalı bireyci bir dünya görüşünü savunmaktaydı. Diğer taraftan, 'Sol Aydınlanma'; materyalizm, erdem etiği, anti- liberal toplumcu anlayış, ticari ve sınai kapitalizme karşıt bir halkçılık gibi sosyalist düşünceye temel oluşturacak özel niteliklere sahipti.
Walter Benjamin'de flaneur kavramı

Bu çalışmada Walter Benjamin'in Pasajlar yapıtında ele aldığı flaneur kavramı değerlendirilmeye çalışılmıştır. Flaneur kavramının Benjamin'in felsefesinde ne anlama geldiği ve flaneur kavramının nasıl bir düşünce ekseninde konumlandırıldığı modernite, modernleşme, modernizm, kapitalizm olguları bağlamında ele alınmıştır. Onun öncesinde filozofun çeşitli akımlardan etkilenen derin düşünce yapısını anlayabilmek ve flaneur kavramının onun için ne ifade ettiğini kavrayabilmek amacıyla Benjamin felsefesine giriş niteliğinde bir sunum yapılmıştır. Flaneur'ün ortaya çıkış dönemi, aynı zaman da modernleşmenin en hızlı yaşandığı dönem olan on dokuzuncu yüzyıl, modernitenin başkenti olan Paris, modernleşme adı altında yaşanan toplumsal ve kentsel değişime dair yaşanan dönüşümler flanuer tipinin nasıl bir atmosferde hayat bulduğunu anlayabilmek açısından adeta merkezi bir konumdadır. Paris'in kültürel görüngüleri modernliğin ardında yatan gerçekliği açığa çıkarma uğraşında olan Benjamin için önem taşımaktadır. Bu bakımdan çalışmanın devamında yaşanan bu toplumsal ve kentsel dönüşüm aktarılmış, flaneur'ün ve modernizmin mekanı olan Paris kenti etrafında kapitalizm ve modernitenin getirileri aktarılmaya çalışılmıştır. Kapitalizm ve modernleşmeyle birlikte artan kent kalabalıkları kendi içinde bir kahraman yaratmıştır. Modernizmin gerçek öznesi olan bu kahraman aynı zamanda modern çağın kahramanı olan sanatçının kendisidir. Sanatçı kahramanlığını kapitalist sistem içinde artan insanlık dışı yaşam koşullarına direnerek kazanmıştır. Nihayet çalışmamızda sanatçı olarak ifadesini bulan flaneur, Benjamin için modernite ve kapitalizme karşı duruş sergileyen ve dönemin tüm verilerini aktaran bir göz, bir bakış olarak öne çıkmıştır. Flaneur'ün içinden doğduğu koşulların aktarımından sonra tezin devamında flaneur kavramının etimolojik yapısını incelemek önem kazanmıştır. Flaneur kavramının etimolojik yapısı incelenmiş, kavramın geçmişş dönemlerde hangi anlamları içerdiğine değinilmiştir. Benjamin'in, yaşadığı dönemde artan faşizm baskısına karşı sergilediği duruş dikkate alınarak filozofun kendisinin de çağının flaneur'ü olup olmadığı sorusunun peşine düşülmüştür. Kavramımızın günümüzde ne ifade ettiği ve ortaya çıkış dönemi olan on dokuzuncu yüzyılda temsil ettiği protest kimliğin çağımızda da mevcut olan flaneur kimlikler üzerinde bir direniş biçimi olarak vücut bulup bulamayacağı sorusuna yanıt aranmıştır.
Platon ve Farabi'de adalet kavramı

PLATON VE FARABİ'DE ADALET KAVRAMIAdalet, insan yaşamını ahlaki, hukuki, siyasi ve ekonomik açılardan etkileyen önemli bir kavramdır. İnsanın Tanrı'yla, diğer insanlarla, devletle ilişkisini belirlemede adalet kavramı önemli bir rol üstlenir. Platon, adil bir devlet için sınıfsal bir devleti şart koşar. O, vatandaşların devlette üç sınıftan birine ait olmalarını adalete uygun bulur. Adaletsizlik herhangi bir bireyin, kendisiniherhangi bir sınıfa ait hissetmemesi ve sınıfını değiştirmek istemesiyle başlar. Bunun doğal sonucu ise devletin zarar görmesidir. Farabi'nin felsefesinde ise adalet, varlıkta ve insanda denge esasına dayanmaktadır. Ona göre, insanları bir araya getiren ve toplum yapan etken, sevgidir. Adalet de bubirleşmeyi devam ettirecek unsurdur. Sosyal ve hukuk alanında adalet, herkese hakkının verilmesi, tüm sınıfların kendi görevlerini yapması olarak Farabi tarafından vurgulanmaktadır. Platon ve Farabi, iki farklı varlık alanı ortaya koymuşlardır. Platon bunu, idealar ve nesneler ayrımı yaparak, Farabi ise Zorunlu ve Mümkün varlık ayrımı yaparakgerçekleştirmiştir. Platon, toplumu bedenden ziyade, daha çok insanın psikolojik yönüylekıyaslar. Farabi ise devleti, vücudun organlarına benzer kılarak açıklamaya çalışır. AyrıcaFarabi, Platon'dan farklı olarak iradenin önemine daha çok değinir. Farabi, Platon'un adalet anlayışıyla birçok ortak nokta taşımaktadır. Ancak bir İslam filozofu olan Farabi, adalet konusundaki farklı düşünceleriyle özgün bir siyaset anlayışını ortaya koymaktadır.
Dissoi Logoi üzerine bir inceleme

Tezimizde felsefenin kökeninde yer alan bir metin esas alınmıştır. Adı bilinmeyen bir sofiste ait olan bu metin aracılığıyla, bu metnin yeniden okunmasıyla başta sofistler olmak üzere Eski Yunan düşünmesi hakkında daha bütünlüklü bir kavrayış ortaya konulmuştur. Çalışmamız, felsefi bir metnin çok yönlü bir okunmasının örneğini vermiştir.