turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye-Kazakistan ilişkileri (2003-2017)

Türk Dünyasının iki önemli ülkesi Türkiye ve Kazakistan arasındaki ilişkiler Kazakistan'ın bağımsızlık sürecinde başlamıştır. İki ülke 2009 yılından sonra birçok alanda ilişkilerini geliştirmek için önemli adımlar atmıştır. Bu bağlamda ikili ilişkilerin pek çok zeminde güçlendirilmesi noktasında siyasi bir irade ortaya konulmuştur. İkili ilişkilerin istikrarlı seyri ve karşılıklı güven ortamı Kazakistan ve Türkiye arasındaki işbirliği potansiyelini ortaya koymaktadır. Bu çalışma, 2003- 2017 yılları arasındaki dönemde Türkiye ile Kazakistan arasındaki ilişkilerin gelişim sürecini ele alarak siyasi, ekonomik ve kültürel alanlardaki ilişkileri inceleyecek ve ikili ilişkilerin potansiyelini ve sınırlılıklarını tartışacaktır. Zira iki ülke ve halkları arasındaki tarihi ve kültürel irtibat ve 20. yüzyıldaki uzun kopukluk dönemi günümüzdeki ilişkileri etkilemektedir. Dolayısıyla tezin ilk bölümü ikili ilişkilerin tarihsel sürecine odaklanmıştır. Çalışmanın ilk bölümünde genelde Türkiye'nin Orta Asya ile ilişkileri özelde ise Türkiye'nin Kazakistan ile ilişkileri tarihsel bir gelişim içerisinde ele alınmıştır. İkinci bölümde Türkiye ile Kazakistan arasındaki siyasi, ekonomik ve kültürel ilişkilerin temelinin atıldığı 1992- 2003 dönemi tartışılmıştır. Bu çalışmanın odağını oluşturan son bölümde ise 2003- 2017 yılları arasındaki siyasi, ekonomik ve kültürel ilişkilere yer verilerek potansiyeller ve sınırlılıklar incelenmiş ve Kazakistan'ın Türkiye ile Rusya arasında izlemeye çalıştığı denge politikası Uçak Krizi çerçevesinde değerlendirilmiştir. Ayrıca yakın dönemde diğer bir işbirliği alanı olarak ortaya çıkan Suriye İç Savaşı hakkında yürütülmekte olan Astana Görüşmeleri de analize dahil edilmiştir.
Ulusal bir insan hakları kurumu oluşturma sürecinde Başbakanlık İnsan Hakları Başkanlığı

İnsan hakları, yüksek bir medeniyet projesidir. Türkiye'nin bu yüksek düşünceyi ulusal bir hedef haline getirmesine rağmen bu konudaki müesseselerini yeterince oluşturamamıştır. Ulusal bir insan hakları kurumunun olşuturulması acil bir gerekliliktir. Paris Prensipleri çerçevesinde oluşturulacak ulusal bir insan hakları kurumunu sürecinde Başbakanlık bünyesinde oluşturulan Başbakanlık İnsan Hakları Başkanlığı, önemli bir köşe taşı teşkil etmektedir.
Turkish cultural diplomacy in sub Saharan Africa: The case of Benin Republic

Dünya, Soğuk Savaş sonrasında uluslararası ilişkilerde önemli bir değişime şahit olmuştur. Diplomasi ve uluslararası ilişkilerde yumuşak güç, sert gücün beraberinde bir artış göstermiştir. Küreselleşme, bilgi teknolojilerinin yaygınlaşması ve iletişim olanaklarının artması bu durumu etkilemiş ve kolaylaştırmıştır. 'Kültürel Diplomasi' olarak da adlandırılan olgu; ülkelerin birbirlerine ordu, silah ve diğer etkenleri kullanarak etki etmesi yerine, yumuşak güçleriyle birbirlerini etkilemesi ve birbirleriyle yakınlaşması olarak da tanımlanabilir (Snow, 2009, 3). Ayrıca Afrika, Türkiye gibi gelişmiş ülkelerin, çeşitli sebeplerle ilgisini çekmiştir. Kültürel Çalışmalar ana alanında olarak, bu çalışmanın amacı, kültürel unsurların, insanların algı ve davranışlarını etkilemek için nasıl kullanıldığını, bulmaktır. Sonuç olarak, Sahra altı Afrika'daki Türk kültürel diplomasisine neredeyse yirmi yıldan beri ve özellikle Benin Cumhuriyeti'nde daha yakından bakmak, Fransa ve Amerika Birleşik Devletleri ile karşılaştırıldığında, delegasyon yaklaşımıyla liberal bir modele dayanmaktadır. Bu çalışma, Türk kültürel diplomasisinin temel amaçlarının politik ve ekonomik olduğunu ortaya koymaktadır. Ve kullanılan mekanizma şunlardan oluşur: Benin'deki Türk elçiliği, Türkiye İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı, YTB bursları ve Benin'de insani faaliyetlerde bulunan Türk STK'ları. Çalışmada literatür taramasının arından 25 katılımcı ile yapılan yarı yapılandırılmış görüşmeler ve doküman analizi yöntemi kullanılmıştır. Toplanan verileri işlemek için içerik analizi teknikleri ve NVivo nitel analiz yazılımı kullanılmıştır.
Syrian Baath Party and Arab Unity

Bu tez çalışması anti-siyonizm ve anti-emperyalizm vurgusuyla birlikte sosyalizm, milliyetçilik ve Arap birliği temelinde kurulan Baas Partisi'ni incelemektedir. Çalışmanın amacı, 1948'de İsrail'in kurulmasından 1967'deki Arap-İsrail savaşına kadar olan zaman diliminde, Filistin meselesi ve Arap Birliği fikriyle ilgili parti politikalarındaki değişiklikleri etkileyen iç ve dış dinamikler arasındaki etkileşimi analiz etmektir. Çalışmanın genelinde, Baas Partisi, Arap dünyasında Filistin Kurtuluş mücadelesini ve Arap Birliği fikrini, bu iki mesele parti çıkarlarına hizmet ettiği için, destekleyen önemli bir aktör olarak ele alınacaktır. Çalışmanın kapsadığı zaman dilimi içindeki parti politikalarını etkileyen, Filistin meselesi ve Arap Birliği üzerindeki Baasçı duruşu değiştiren mühim olaylar analiz edilecektir. Baasçı Arap Birliği fikrini etkileyen olaylar, 1948'de İsrail'in kuruluşu, 1958'de Birleşik Arap Cumhuriyeti'nin kuruluşu, 1961'de Birleşik Arap Cumhuriyeti'nin çöküşü, 1963'teki Baas devrimi ve 1963'teki Baas darbesi olarak belirtilecektir. Çalışmada, 1967 Arap-İsrail savaşı, Filistin meselesinde partinin tutumunu tamamen değiştiren olay olarak gösterilecektir.
Rusya'nın enerji politikaları

Son zamanlarda dünyada enerji talebinin artması, buna karşın enerji rezervlerinin azalması, enerji kaynaklarının olduğu Orta Doğu, Afrika ve Güney Amerika bölgelerinde siyasi ve ekonomik istikrarsızlıklar yaşanması beraberinde enerji fiyatlarında hızlı yükselişlere neden olmuştur. Bu gelişmeler 1990 sonrasında çözülen, daha sonra ağır ekonomik krize giren enerji zengini Rusya'nın yeniden dirilmesine ve küresel güç olmasına neden olmuştur. Bu çalışmada öncelikle enerji, enerji politikaları ve enerjinin uluslararası ilişkilerdeki önemi üzerinde durulmuş, daha sonra Rusya'nın enerji rezervleri ve enerji nakil hatları ile gelecekteki projeleri incelenmiş, avantaj ve dezavantajları ortaya konmaya çalışılmıştır. Rusya'nın sahip olduğu enerji kaynaklarını uluslararası ilişkilerde çıkarları doğrultusunda sonuçlar elde edecek şekilde enerji politikalarını yönlendirdiği, enerjiyi bir diplomasi aracı olarak kullandığı görülmüştür. Bununla birlikte ABD ve AB'nin Orta Asya ve Kafkas'lardaki enerjiye ulaşma ve Rusya'yı baypas etme çabaları, buna karşın Rusya'nın politikalarının yakın gelecekte dünyada istikrarsızlıklara yol açabileceği öngörülmektedir.
Tarihsel süreçte Rusya'nın Kuzey Kafkasya politikası

Önemli bir noktada bulunan Kafkasya, özellikle Rusya gibi büyük güçlerin yıllar boyunca odak noktası olmuştur. Jeopolitik ve jeostratejik bir bölge olan Kafkasya, bu büyük güçlere karşı yıllar boyu mücadele vermiştir. Bölge, coğrafi olarak Güney ve Kuzey Kafkasya olarak ikiye ayrılmıştır. Bu tezde Kuzey Kafkasya bölgesinin tarih boyunca Rusya'ya karşı verdiği mücadele ele alınmıştır. Rusya'nın Kuzey Kafkasya'daki hakimiyet çabaları uzun süre devam etmiş olsa da Soğuk Savaş sonrasında SSCB'nin dağılmasıyla birlikte Kuzey Kafkasya'da bulunan etnik gruplardan bazıları Rusya içerisinde özerk cumhuriyetler haline gelirken bazıları da bağımsızlıklarına kavuşmuştur. Rusya'nın yayılmacılık politikası başarısızlıkla sonuçlanmıştır. Fakat günümüzde hala, Kuzey Kafkasya halkları üzerindeki politikalarına devam etmiştir. Kuzey Kafkasya halklarının, 1850 yılından itibaren Osmanlı Devleti'ne yaptıkları zorunlu göç hareketleri sonucunda, günümüzde Türkiye Cumhuriyeti'nde geniş bir nüfusa sahip olmuşlardır. Tezimde, Kuzey Kafkasya'da bulunan etnik gruplar tek tek ele alınıp, mücadeleleri ve sonuçları konu edilmiştir. Ayrıca, Rusya'nın tarihsel sürecindeki gelişmeler sonucunda değişen, Kuzey Kafkasya politikalarına geniş bir şekilde yer verilmiştir.
İran'ın ulusal bütünlüğü ve Güney Azerbaycan sorunu

İran, jeopolitik ve jeostratejik açıdan Orta Asya'nın hem Orta Doğu'ya hem de Avrupa'ya açılan kapısı konumundadır. İran multi-etnik yapıya sahip bir ülkedir. İran'ın içinde başta Farslar olmak üzere Türkler, Kürtler, Araplar, Beluçlar, Lorlar, Türkmenler gibi birçok etnik topluluk yaşamaktadır. İran, içindeki bu etnik topluluklara karşı asimilasyon, Farslılaştırma ve siyasi, ekonomik, hukuki, idari, sosyal politikalar uygulayarak bütünlüğünü sağlama yoluna gitmiştir. İran'ın uygulamış olduğu kimlik politikaları sonucunda, içinde yaşayan bütün etnik toplulukların kendi benliklerini koruma yoluna sevk etmiştir. İran'da modernizm ile birlikte Meşrutiyet Devrimi kendisini göstermiş, ardından 1920 -24'te milliyetçilik akımlarıyla birleşerek İran İslam Devrimine (1979) kadar İran iktidarının temel siyasi ideolojisi olmuştur. İran İslam Devrimiyle birlikte İran, hem siyasi ve idari hem de toplumsal ve sosyal olarak bir dönüşüm yaşamış ve bu devrimsel dönüşüm modern devrimlerle karşılaştırılabilecek bir seviyeye ulaşmıştır. İslam Devrimi sonrası İran, ulusal bütünlüğünü 'İslam dininin temel prensipleri' ve 'Fars milliyetçiliği' üzerine inşa etmiştir. İran İslam Devrimi öncesi etnik topluluklar üzerinde uygulanan kimlik politikaları, devrim sonrası da etkisi devam etmiştir. Bu tez çalışmasında, İran'ın ulusal bütünlüğünün temelinde ve ulusal bütünlüğün oluşumunda yer alan unsurlar, kimlik politikaları ve uluslaşma sürecinde kullanılan stratejiler, argümanlar ve ideolojiler ele alınmıştır. Bununla birlikte İran'ın, ulusal bütünlüğünü oluşturmak için öne sürdüğü veya uyguladığı kimlik ideolojileri, başta Güney Azerbaycan Türkleri olmak üzere diğer etnik toplulukların ve bölgelerin nasıl etkilendiği ve karşı tepkilerin boyutları da incelenmiştir.
Soğuk savaş sonrası dönemde Türkiye - Arnavutluk ilişkileri

İdeolojik farklılıklar ve fikir ayrılıkları nedeniyle Soğuk Savaş öncesi dönemde sıklıkla düzelip tekrar soğuyan ilişkilere sahip olan Arnavutluk ile Türkiye ilişkileri, Soğuk Savaş sonrası dönemde ekonomik ve askeri işbirliği konusunda önemli adımlara tanıklık etmiştir. Soğuk Savaş sonrası dönemde, Balkanlar'dakiistikrarsızlık ve karışıklık, SSCB'nin tarih sahnesinden çekilmesi ve ABD'nin tek kutuplu dünya düzeni ve Balkanlardaki yansımaları ikili ilişkileri derinden etkilemiştir. Bu bağlamdaki değişkenler göz önüne alınarak bu çalışma, Soğuk Savaş sonrası dönemde Türkiye Arnavutluk ilişkilerini ortaya koymayı amaçlamıştır. Bu doğrultuda Soğuk Savaş sonrası dönemi etkileyen faktörler ile birlikte, ikili ilişkileri etkileyen unsurlar, ekonomik ve siyasi ilişki boyutları değerlendirilmiştir. Çalışmada, Soğuk Savaş sonrası dönemde Arnavutluk ve Türkiye'nin bölgesel ve ortak kültürel mirasa sahip olmasının, bölgesel ve küresel sorunların çözümünde her iki ülkeyi özellikle de Soğuk Savaş sonrası istikrarsız dönemde birbirlerine yakınlaştırdığı, askeri ve ekonomik işbirliğinde hareket ettikleri iddia edilmektedir.
Economic interdependence and civil conflict onset: An analysis on Tanzania and the Democratic Republic of Congo

Bu çalışmanın amacı sömürgeciliğin hangi özel koşullarda iç savaşa neden olduğunu açıklamaktır. Bu özel koşullar, sömürgeciliğin grupların ekonomik ilişkilerini nasıl etkilediğine odaklanmaktadır. İlk olarak, çalışma karar teorik model inceleyerek ekonomik anlamda grupların birbirine bağlı olmasının çatışmaları azaltma olasılığını incelemektedir. Buna bağlı olarak, statik ve dinamik kurgusal oyunlar yaratılmış ve sonucunda ise grupların gelir kaynaklarında benzerlik var ise grupların savaşa girmesinde yüksek oranda menfaat olduğu görülmüştür. Bu nedenle, sömürgecilikte grupların tek türlü tarıma yönlendirilmesi durumunda gruplar arasında savaşın çıkma riski daha fazladır. Modelin açıklanması için, çalışma iki olay üzerine odaklanmaktadır: Tanganyika'da yer alan Arusha ve Meru grupları ve Demokratik Kongo Cumhuriyeti'nde yer alan Hema ve Lendu grupları. Arusha ve Meru grupları olayı sömürgeciliğin üretim planlaması yaparak bu iki grup arasında farklılaşmaya gitmesi ve bunun neticesinde de bu iki grup arasında gerilimin azaldığını gösterir. Diğer yandan, Hema ve Lendu kabileleri tek türlü tarım etkisi ile iç savaşın başladığını ortaya koyar.
Kolektif hafıza bağlamında sinemada Kıbrıs sorunu

Türkiye'nin Kıbrıs politikaları 1940'lı yıllardan günümüze kadar süreklilikten çok kırılmalar etrafında şekillenmiştir. Bu çalışmanın amacı, Kıbrıs politikalarındaki dönüşümün toplum nezdinde nasıl meşru kılındığını kolektif hafıza inşası ile sinema ilişkisi üzerinden analiz etmektir. Araştırma, Türkiye sinemasında 1963- 1975 yılları arasında ve 2000'li yıllarda çekilen Kıbrıs konulu filmleri inceleyerek ilgili siyasal gelişmelerle filmlerin söylem ve anlatıları arasındaki paralellikleri ve ayrışmaları ortaya koymayı hedeflemektedir. Böylece Kıbrıs politikasındaki dönüşümlerin sinemaya nasıl yansıdığı ve sinemanın bu dönüşümlerden nasıl etkilendiği tespit edilmeye çalışılmaktadır. Sinemanın kolektif hafıza inşa sürecinde nasıl bir rol oynadığı, çalışmanın temel sorunsallarından birini oluşturmaktadır. Bu anlamda öncelikle kolektif hafıza oluşumuna dair teorik perspektifler araştırılmış ve Türkiye'nin Kıbrıs politikalarının tarihsel arka planı incelenmiştir. Ardından, bu bilgiler ışığında Kıbrıs filmlerinde kullanılan kolektif hafıza inşa unsurları deşifre edilmiş ve bunların dönemin siyasi gelişmeleriyle ilgisi irdelenmiştir. Sembol, imge ve mitler ile bunların aktarıldığı söylem, araştırmanın öncelikli odak noktalarını teşkil etmiştir. Dönemsel olarak kategorilere ayrılan filmlerin betimleyici nitel içerik analizi yapılmıştır. Bu araştırma, Türkiye'nin, Kıbrıs sorununun çözüm ya da çözümsüzlüğünde nasıl konumlandığını toplumsal bellek odaklı bir sinema perspektifinden analiz ederek literatüre yeni bir kavramsal bileşimle katkıda bulunacaktır. Literatürde kolektif hafıza oluşumuna dair kavramsal yaklaşımlar üç ana sınıfa ayrılabilir. Bunlardan ilk kategori, kolektif eylemlerin ancak bireysel düzeyde gerçekleştirilebileceğini vurgulayan ve dolayısıyla bireyin hatırlama pratiklerine vurgu yapan bakış açısıdır. İkincisi, bireyin esas hatırlayıcı olduğunu fakat hatırlama sürecinde toplumsal çevreden etkilendiğini savunan anlayıştır. Son olarak da bireysel ve kolektif hafıza pratiklerini birbiriyle etkileşim halindeki iki ayrı kulvar olarak değerlendiren açıklamalardır. Bu çalışma, söz konusu kuramsal yaklaşımlarda bahsi geçen toplumsal süreçlerden biri olan sinemanın, kolektif hafıza pratiklerine nasıl nüfuz ettiğini veya bu pratikleri nasıl bozuma uğrattığını araştırarak ilgili literatürlere katkı sağlamayı hedeflemektedir.
Missionaries and Near East relief society in the U. S. foreign policy towards the Armenian question, 1915-1923

Bu çalışma Amerika'nın Türkiye'ye karşı olan dış politikasını misyonerlik aktiviteleri, Ermeni Sorunu ve Yakın Doğu Yardım Komitesi başlıklarından yola çıkarak incelemeyi amaçlamaktadır. Bu bağlamda çalışmanın temel amacı, din ve politikanın Amerika örneğindeki etkileşimini göstermek ve bu etkileşimin Birleşik Devletlerin Birinci Dünya Savaşı öncesi ve sonrası dönemde Yakın Doğu politikası üzerindeki etkilerini incelemektir
11 Eylül sonrası Türk Amerikan ilişkileri

Bu tezin amacı, ülkelerin uluslararası politika uygulamalarında büyük oranda değişiklikler yapmalarına neden olan 11 Eylül'ün, Türkiye ve Amerika Birleşik Devletleri ilişkilerini nasıl etkilendiğini ayrıntılı bir biçimde araştırmaktır. Bu yapılırken, iki ülke ilişkilerine yön veren dinamiklerle beraber, ilişkilerin başladığı 19. yy başlarından 21. yy başına kadar geçen süre zarfında yaşanan ve ilişkilerin seyrini değiştiren olaylar da tezin asıl konusu olan dönemle karsılaştırılmalı olarak incelenmeye çalışılmıştır. Birinci bölümde iki ülke ilişkilerinin teorik bakımdan bina edildiği sacayakları incelenmiştir. Buna göre güvenlik, ekonomik ve askeri yardım, Türk iç siyaseti ve stratejik nedenler gibi olgular bağlamında ilişkilerin nasıl bir seyir izlediği açıklanmaya çalışılmıştır. İkinci bölümde, dünyanın iki kutba bölünmesiyle beraber iki ülkenin birbirlerine karşı izledikleri siyaset uygulamaları, gelişen olaylar ışığı altında incelenmeye çalışılmıştır. Üçüncü bölümde, 11 Eylül sonrası iki ülkenin karşılıklı dış politika uygulamaları incelenmiştir. Amerika'nın terörle küresel bazda giriştiği mücadelenin Türkiye'ye siyasi, ekonomik ve kamuoyu anlamında etkileri analiz edilmiştir. Bu yapılırken, Amerikan Başkanı George W. Bush'un dış politika uygulamalarında kullandığı yöntem göz önünde bulundurulmuştur. Sonuç kısmında iki ülke müttefikliğinin iniş ve çıkışlara rağmen devam ettiği, iki ülkenin birbiri için vazgeçilmez önemi olduğu, fakat 11 Eylül sonucu değişen dünya düzeni, Amerika'nın ve Türkiye'nin iç politika dinamikleri gibi nedenlerden dolayı Türkiye'nin bölgesinde göreceli olarak daha bağımsız bir siyaset izlediği açıklanmıştır
21. Yüzyılda Çin'in enerji güvenliği: Kuşak ve Yol Girişimi açısından değerlendirme

Dünyanın en büyük nüfusuna ve ikinci büyük ekonomisine sahip olan Çin'in enerji talebi kendi öz üretim kapasitesini aşmış ve küresel enerji tüketiminde ve ithalatında onu ilk sıraya taşımıştır. Bugün Çin'in ulusal stratejisinin bir parçası olarak görülen ekonomik ve sosyal kalkınmasının sürdürülebilir olması, denizaşırı kesintisiz enerjiye erişim ile mümkün olabilmektedir. Bu nedenle yüzyılın projesi olarak adlandırılan ve Çin'in Yeni Mega Kalkınma Girişimi olarak da görülen Kuşak ve Yol Girişimi kapsamında sürdürülen enerji işbirliklerinin Çin'in ulusal enerji güvenliğini sağlamasında önemi büyüktür. Bu çalışma, Çin'in enerji güvenliği ile Kuşak ve Yol Girişimi arasındaki ilişkiyi araştırarak bu Girişimin Çin'in enerji güvenliğini sağlamada nasıl bir rol oynayacağını ortaya koymayı amaçlamıştır. Bu amaç doğrultusunda Çin'in Kuşak ve Yol boyunca enerji konusunda önemli gördüğü ülkeler ile kurduğu enerji ilişkileri ve enerji güvenliğine yönelik bu işbirliklerinden doğan enerji yatırımları incelenmiştir. Çalışma sonucunda elde edilen bulgular, Girişimin bir taraftan Çin'in denizaşırı enerji kaynaklarını, nakliye yollarını, enerji tedarikçilerini çeşitlendirmesine, enerji yatırımlarının güvenliğinin sağlanmasına ve küresel enerji piyasasında söz sahibi olmasına katkıda bulunacağını gösterirken diğer taraftan Girişimin önünde jeopolitik, finansal, güvenlik, şeffaflık eksikliği gibi bir takım zorluklar bulunduğunu ortaya koymuştur. Çin'in uzun vadeli denizaşırı enerji güvenliğini tam olarak sağlayabilmesi Girişimin önündeki bu zorlukları başarılı bir şekilde yönetip yönetememesine bağlı olacağı sonucuna varmıştır.
Uluslararası rejim tartışmaları ve Karadeniz'de çevre yönetimi

Uluslararası işbirliği günümüz dünyasında küresel çevre sorunlarının çözümünde en önemli yöntemlerden biri olarak kabul edilmektedir. Buna paralel olarak, akademik yazında da bu işbirliklerinin analiz edildiği kuramsal yaklaşımlar yaygınlaşmıştır. Bu tezde Uluslararası İlişkiler disiplini içinde 'uluslararası rejim' kavramı etrafında yürütülen tartışmalar analiz edilmiştir. Disiplin içindeki temel yaklaşımların uluslararası rejimler konusundaki önermeleri de birbirinden farklılık göstermiş olsa da, uluslararası rejim tartışmalarının otuz yıllık birikimini şöyle özetlemek mümkündür: bir uluslararası rejim, hangi konu ile ilgili olduğundan bağımsız olarak aktörlerin davranışları üzerinde ya güç ilişkileri ya çıkar ilişkileri ya da bilişsel süreçler ile açıklanabilecek bir etki yaratırlar. Bu tezde yapılan kuramsal tartışmalar sonucunda, uluslararası rejim kuramlarının her üç akımının da uluslararası çevre rejimlerini açıklamakta başarısız olduğu sonucuna varılmıştır. Bunun en temel nedeni olarak bu kuramların üç önemli sorundan mustarip olduğu ileri sürülmüştür: devletin mistifikasyonu, uluslararası rejimlerin içeriksizleştirilmesi ve uluslararası hegemonyanın şeyleştirilmesi. Bu kuramsal sorunların aşılmasına yönelik bir alternatif analiz çerçevesi Uluslararası İlişkiler disiplini içinde gelişen Marksist tartışmaların genel kuramsal çerçevesine dayanarak üç kuramsal sütun üzerinde geliştirilmiştir: uluslararası rejimlerin bir üst yapı kurumu olarak analizi, uluslararası rejim dinamiklerinin birikim rejimi ve eşitsiz gelişim bağlamında analizi ve uluslararası örgütlerin uluslararası organik aydınlar olarak analizi. Karadeniz'in denizel çevresinin korunmasına yönelik işbirliği girişimi olan Bükreş rejimi bu perspektifle analiz edilmiştir. Analiz sonucunda, bütün bölgede kapitalist rejimlerin egemen olmasının Karadeniz'in korunmasına yönelik yeni bir olanak yaratmadığı, aksine kapitalist rekabetin çatışmacı etkilerine daha açık hale geldiği tespit edilmiştir.
DAEŞ ve Boko Haram terör örgütlerinin karşılaştırmalı analizi

Dünyanın en kalabalık ikinci inanç kesimi olan Müslümanların arasına ihtilaf kıvılcımları İslam dininin Peygamberi Hz. Muhammed'in vefatından sonra atılmaya başlanmıştır. Asr-ı Saadet döneminden sonra İslam'ı yorumlamak için ortaya çıkan bazı düşünce sistemleri, siyasi çıkar sağlama ve iktidar olma arzusu ile birleşince, dinin barış üzerine kurulu yapısına tamamen zıt bir görünüm elde etmiştir. Selefilik ve Vahhabilik de bunların içinde yer almaktadır. Bu iki görüşü ve destekçilerini özellikle Soğuk Savaş sonrası büyük devletler kendi çıkarları için kullanmaya başlamışlardır. Üretim araçlarından yoksun bu örgütlerin arkasında devlet desteği olmadan güçlenip var olabilmesi şüphesiz mümkün değildir. Orta Doğu coğrafyasında DAEŞ, Afrika kıtasında ise Boko Haram bu doğrultular ekseninde, 11 Eylül saldırılarından sonra ABD'nin başlattığı kutuplaştırıcı dış politika anlayışında ortaya çıkmışlardır. Bu çalışma, aynı görüş yapısına sahip farklı kıtalardaki DAEŞ ve Boko Haram örgütlerinin aralarındaki benzerlikleri ve farklılıkları ortaya çıkarmayı amaçlamaktadır. Her iki örgütün de temel düşünce yapısını oluşturan Selefilik ve Vahhabilik görüşleri yanında bu örgütlerin birçok benzer özellik ve farklılıklar taşıdığı tespit edilmiştir. Bu çalışmada, söz konusu örgütlerin eylemlerinde İslam dinini esas aldıklarını öne sürmelerine rağmen davranış biçimlerinin İslam hassasiyeti ile bağdaşmadığı, daha ziyade dini motifli politik hareketle çıkar amaçlı olduğu saptanmıştır.
Türkiye'nin Suriye iç savaşı'nda Rusya ile ilişkileri

Bu araştırmanın konusunu Türkiye'nin Suriye İç Savaşı'nda Rusya ile ilişkileri ve bu ilişkilerin tarihi süreçteki analizi oluşturmaktadır. Öncelikle bu iki devletin siyasi tarihi daha çok komşuluk ilişkileri çerçevesinde şekillenmiştir. Komşu olan bu iki devlet bazı zaman amansız mücadelelerle karşı karşıya gelmiş, bazı zamanlar da görülmemiş bir dostluğa imza atmışlardır. Siyasi boyuttaki ilişkilerin öncelik taşıdığı bu komşuluk ilişkisinde ekonomik ve kültürel değerler de siyasi ilişkiler paralelinde ilerleyerek günümüze kadar gelmiştir. İki büyük imparatorluğun ardılı olarak uluslararası sahnede boy gösteren bu devletler köklü bir geçmişşe sahip olmakla birlikte bugün Avrasya coğrafyasında yeni projeler ve yönelimlerle dinamik bir ilişki sürecini yansıtmaktadırlar. Günümüzde değişen dengeler sebebiyle Türkiye ve Rusya arasındaki ilişkiler çok önemli bir boyut kazanmıştır. Özellikle son dönemlerde Rusya'nın 'küresel bir güç olma' talebi, Suriye İç Savaşı ekseninde ortaya çıkan sorunlar, enerji hatlarının kurulması ve liderler arasında geliştirilmiş diyalog süreci Rusya ile ilişkilerin daha çok önem kazanmasına zemin hazırlamıştır. Rusya'nın jeopolitik ve jeostratejik bir noktada bölgesel ve küresel güç olma potansiyeline sahip sınır komşumuz olması, Türk-Rus ilişkilerinin Suriye İç Savaşı bağlamında yakınlaşma ve uzaklaşma süreçlerinin bir arada yaşanmasına neden olmuştur. Bununla birlikte Suriye ile kurulan ilişkiler direkt olarak Rusya ile olan ilişkileri etkilemekte olup iki devlet arasındaki ilişkiler çıkarlar doğrultusunda şekillenmektedir. Bu bağlamda yapılan çalışma Suriye üzerinden ve bölgeye müdahale eden aktörlerin etkisiyle birlikte devletlerin birbirlerine karşı kurduğu stratejik politikalar incelenmiştir.