turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Dini kavramlar ve öğrenme ortamları: Salih Amel örneği

İnsan davranışı; davranışın altında yatan temel nedenler, gözlenebilen davranış ve davranışın sonuçları olmak üzere üç boyutta incelenebilir. Bir insan davranışı olarak salih amel kavramı araştırmada bu bakış açısı ile çalışılmıştır. Giriş bölümünde kavram, düşünce ve dilin birbirleri ve Din Eğitimi alanı ile ilişkisi çerçevesinde araştırmanın problemi, amacı ve önemi ortaya konulmuştur. Birinci bölümde salih amelin oluşmasını sağlayan onu besleyen nedenler ve gerekçeler olarak hakikat-iman-islam-hidayet kavramları teolojik arka plan olarak ele alınmış, ayrıca salih amel kavramının dini kavramlar içindeki yeri gösterilmiştir. İkinci bölüm salih amel kavramına ayrılmıştır. Bu bölümde salih kavramı, ilk dönemden günümüze salih amel kavramın tanımı ve anlam içeriği üzerinde durulmuştur. Salih amel kavramının kavramsal çerçevesi ise Allah-insan ve çevre ilişkileri bağlamında tasnif edilmiştir. Yine bu bölümde salih amel kavramı bilgi, içtenlik, denge, tevekkül, dua, sabır, kalıcılık, uygunluk, temizlik, yararlılık ve estetik gibi nitelikleri ile ele alınmıştır. Üçüncü ve son bölümde ise salih amel kavramı kapsam, çeşitlilik ve süreklilik özellikleri ile yaşam boyu öğrenme felsefesi ile öğrenme ortamına taşınmıştır. Din eğitiminde öğrenmenin niteliği, yaşam boyu öğrenme ilkeleri ve öğrenme düzeyleri malumat-bilme anlama-duygusal-değer üretme-uygulama ve yansıtma başlıkları altında ele alınmıştır. Araştırmada salih amelin sonuçları dinin insana kazandırmak istediği yetkinlikler olarak dinin amaçları ile ilişkilendirilmiştir. Yaşam boyu öğrenme çerçevesinde salih amellerin insana kazandıracağı yetkinlikler; bireysel alanda ve insan-Allah, insan-insan ve insan-çevre ilişkileri bağlamında işlenmiştir. Son olarak salih ameller ile kazanılan yetkinliklerin korunmasına dikkat çekilmiştir.
Çağdaş siyasİ liberalizmde güç ve adalet problemi

Siyaset felsefesinde, adalet kavramı hakkındaki bazı önemli uzlaşmazlıklar, Sokratikgeleneğin başlangıcından beri açığa çıkmış durumdadır ve Platon diyaloglarından beri buproblematik, çoğunlukla adalet ve güç ilişkisiyle ilgilidir. Zamanla sosyal hayatın gelişmesiyle, özellikle de ticaret ve sanayiden zenginleşmiş'burjuva' sınıfının oluşup politik yapıda etkili olmasıyla güç ve adalet problemine yeni çözüm teklifleri eklenmiştir. Bu eklenmelerle Batı tarihindeki teokratik ve feodal niteliklisiyasi yapı sarsılırken, seküler/laik doğrultuda değişiklik isteyen ilk sistematik felsefiakımın, on yedinci asırda John Locke ile başladığı ve giderek kitlesel kabul gördüğü anlaşılmaktadır. Sonradan 'liberalizm' diye adlandırılan o fikri akımı, yine sosyopolitikhayattaki gelişmelerle başka ideolojilerin doğuşu izlemiş; böylece çözüm teklifleridaha da çoğalan problem, ilk çağdakinden daha da karmaşık hale gelmiştir. O zamana kadarki başarısının tersine olarak liberalizm, özellikle sosyalist ideoloji karşısında gerilemeye yüz tutmuş; yirminci asrın ortalarından itibaren ise, tekrar yükselişe geçmişştir. Bu çalışmada, liberalizmin başlangıcından itibaren, kendi içinde de görüş ayrılıkları olduğu gösterilmekle kalınmamış; diğer ideolojilerin etkisini kaybettiği yirminci asrın ortalarından sonra, liberalizmdeki adalet anlayışı farklılıklarının, genellikle birbirlerine zıt olarak çoğaldığı da gösterilmiştir. Bu yapılırken, liberalizmdeki farklılıklar hem ilk hem de ikinci dönemindeki en etkili görülen filozoflarının fikirleri üzerinden eleştirel bir yaklaşımla ele alınmıştır. Fikirleri incelenen filozoflar, ilk dönem için John Locke, David Hume, Adam Smith, Immanuel Kant, Frederic Bastiat, John Stuart Mill ve HerbertSpencer; ikinci dönem için ise Ludwig von Mises, Milton Friedman, Friedrich August von Hayek, Karl Raimund Popper, John Rawls ve Robert Nozick'tir. Bu arada güç ve adalet probleminin acilen çözülmesi gerektiği görüşü savunulmuş, bunun için de bazı tekliflerde bulunulmuştur. O tekliflerden biri, fikir insanlarının kendi ideolojik tercihlerine bağlı kalsalar bile, onların içinden herkesin kolayca kabul edebileceğiniumdukları görüşlere öncelik vermeleri; bir diğeri ise, sekülerlik hassasiyetlerindendolayı, dini kaynaklı bazı görüşlerin dikkate alınmamasının hata olduğu, o alandan da seküler mantıkla kabullenilebilecek çözüm yollarının dikkate alınmasıdır. Bu minvaldeİslami kaynaklı bazı önerilerde bulunulmuştur.
Logical form and grammatical form in Bertrand Russell

oz BERTRAND RUSSSELL'DA MANTIKSAL FORM VE GRAMATİK FORM Adanalı, Ahmet Hadi Tüksek Lisans, Felsefe Bölümü Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Teo Grünberg Ortak Tez Yöneticisi: Y. Doç. Dr. David Grünberg Ağustos 2001, 107 sayfa Bertrand Russell analitik felsefenin kurucularından biridir ve mantıksal form kavramını çağdaş dil ve mantık felsefesinin merkezi bir konusu haline getirmiştir. Russell'ın analiz kavramı onun felsefe, mantık ve matematik alanları hakkındaki düşünceleriyle yakından ilgilidir. Russell tüm felsefi problemlerin, gereği gibi analiz edildiğinde, mantıksal problemlere dönüştüğünü savunmaktadır. Ayrıca, matematiğin mantığa indirgenebileceğini ileri sürmektedir. Her iki durumda da, mantıksal form fikri ve önermelerin mantıksal formlarının analizleri önemli bir rol oynamaktadır. Russell doğal dilleri felsefi araştırmalarda bir araç olarak kullanılamayacak kadar eksik ve özürlü bulmaktadır. Ona göre, doğal diller içerdikleri kelimeler ve gramerleri açısından yanlış neticelere yönlendirmektedir. Doğal dillerde çok anlamlı ve anlamı belirsiz kelimeler bulunmaktadır. Ayrıca bu dillerde sözel açıdan anlamlı gibi gözükse de mantıksal açıdan bir anlam içermeyen ifadeler bulunmaktadır. Russell mantıksal dilin, doğal dillerin bu eksikliklerini giderdiğini savunmaktadır. Mantıksal form ve gramatik form arasındaki fark Russell'ın felsefesinin anahtar konularından birini oluşturur. Modern mantıksal form kavramının kökleri Russell'ın çalışmalarına götürülebilir. Russell'ın mantıksal form teorisi, doğal dillerin incelenmesine uygun gözükmemekle birlikte, yapılan çağdaş çalışmalar, özde Russellcı bir mantıksal formun doğal dillerin işleyişinde faal olduğunu destekler mahiyettedir. iv
Metafiziksel İyiden Değere: Ahlakın Yolculuğu

Emrullah, Metafiziksel İyi'den Değer'e; Ahlak'ın Yolculuğu, Doktora Tezi Ankara Üniversitesi 2020. s. 40 6. Çalışmamızda, İlk çağlardan itibaren tezahür eden ve 'Metafiziksel İyi' olarak nitelendirdiğimiz normatif ahlak anlayışının özellikle modern dönemle birlikte Batı dünyasında özgürlük, insan doğası, öz çıkar, ilgi ve yönelim gibi saiklerle birden çok iyi'yi ifade eden 'değer'e dönüşmesi ele alınmıştır. Birinci bölümde metafiziksel İyi'nin varlık, bilgi ve değer arasında sağlanan birliktelikle varlık alanından doğup, ona ufuk verdiği ortaya konulmuştur. Ayrıca kadim dönemde daha çok teorik hakikatler ve zorunluluk üzerine kurulan ve tek biçimli şemalardan oluşan ahlaki hayatın aynı zamanda kısıtlayıcı, kural koyucu ve ahistorik bir yapıdan oluştuğu çeşitli filozofların görüşleri üzerinden temellendirilmiştir. İkinci bölümde ise kadim dönemde değişmez ve ebedi olarak kabul edilen ontolojik hakikat anlayışının modern dönemde değerler alanıyla birlikte epistemolojik alana kayması, ahlaki alandaki etkileriyle birlikte ele alınmıştır. Değerler alanı olarak ifade edilen ve ahlakın ağırlık merkezini değiştiren yeni anlayış ile söz konusu alan nesnellik ve zorunluluk alanı olmaktan çıkarak olumsallık ve öznellik alanı olarak inşa edilmiştir. Bu çerçevede, olgusal gerçeklik ve meşruiyet zemininde inşa edilen değerler alanında, neyin değerli olup olmadığını belirlemede henüz öznelerarası bir ontolojinin oluşturulamadığı da ortaya konulmuştur. Ayrıca ahlak alanının da bizim dışımızdaki ölçü ve metafiziksel bir konu olmaktan çıkıp yerini insanın içsel mutluluk ve insanlar arası karşılıklı mutabakata bırakması, bireysel ve toplumsal sonuçlarıyla ele alınmıştır. Tüm bu hususlardan hareketle İyi'den kopuş olarak ifade edebileceğimiz değerler alanı, belirlediğimiz konu başlıklarıyla ele alınıp tüm görünüm ve gerilimleri ile birlikte ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Wittgenstein'de dil oyunları ve dini inanç

Witgenstein'in düşünceleri şu şekilde özetlenebilir; Dünya, Almanca aslı 'sachverhalten' olan, 'şey durumları' diye tercüme edilen belirlenimleri içeren olguların toplamıdır. Şey durumları, her biri adlandırılabilir yalın objelerden oluşurlar. Bu adların hepsinin başlangıç önermelerinde bir karşılığı olması gerekir. Her başlangıç önermesi diğerinden bağımsız olarak vardır. Dini önermeler sadece gösterilebilen ama ispatlanamayan önermelerdir. Dini inanç ne bir ispat, ne de bir hipotezdir. Sadece bir referans sistemine istekli bir bağlanmadır. Geç dönem Wittgenstein' in düşünceleri birinci dönemden farklılaşmıştır. Dil oyunları, kural takip etme, aile benzerlikleri, bu dönemde çok önemli terimler olmuştur. Bir dili konuşmak, yaşam formunun ve aktivitesinin bir parçası olmuştur. Bir tek dil değil, bilim dili, sanat dili, din dili gibi birçok dilin olabileceği söylenmiştir. Anlam ancak kullanımda anlaşılabilir. 'Anlamı değil, kullanımı sor' temel slogan olmuştur bu devirde. Eğer dini önermeleri anlamak istiyorsanız, dini önermelerin sahip olduğu dilbilgisini bilmeniz gerekir. Bir dili anlamak, o dilin tekniğine sahip olmak demektir. Bu dönemde dini önermeler hem anlamlandınlabilir, hem de gösterilebilir bir niteliğe kavuşmuştur.
The impasse of Descartes' modern subject and a politics of the historicity of Dasein in Heidegger's philosophy

Modern felsefenin kurucusu olarak kabul edilen Descartes'ın kurduğufelsefi sistem kendisinden sonra gelen filozoflar üzerinde büyük bir etki yaratmıştır. Özellikle Descartes'ın kuruduğu mutlak özne anlayışı felsefeninmerkezini oluşturmuştur. Descartes ile birlikte ontoloji önemini yitirmiş ve asıl sorun öznenin bilmesine yani epistemolojiye indirgenmiştir. Descartes, modernözneyi yaratma uğruna geri kalan bütün varolanların nesne kategorisineindirgenmesine neden olan düalizmi literatüre yerleştirmiştir. Bunun en önemli sonucu da dünya fenomeninin maddi nesnelerin toplamından ibaret hale gelmesidir. Descartes bunu da res cogitans ile res extensa olarak varlığı bölerekonlara düşünen töz ve yer kaplayan şeyler olarak tözsellik atfederek yapmıştır. Bütün bu sebepler Kartezyen dünya dediğimiz olguyu ortaya çıkarmış ve bununçıkardığı sorunlar içinden çıkılamaz hale gelmiştir. Bütün bu sebeplerden dolayıHeidegger Varlık ve Zaman kitabında doğrudan Descartes'ı hedef alır. Heidegger'in eleştirileri özellikle Descartes'ın özne merkezli anlayışı, tözselliğiönceleyen felsefesi ve dünya kavramını yanlış yorumlaması üzerine temellenir. Ancak Heidegger'in en büyük eleştirisi kuşkusuz öznenin yani bir var olan olarak insanın zamansallığının Descartes tarafından dışarıda bırakılmasıdır. OysaHeidegger bize öznenesne ayrımına dayanmayan bir ontoloji sunar. Buontolojinin temeli, Dasein'ın dünyada olma durumu ve onun sonluzamansallığıdır. Ayrıca Dasein belirli bir töz olarak sunulmaz ve onun varoluşusorunsallaştırılır. Bu bağlamda, bu tezin ana amacı, Heidegger'in Dasein'ıntarihselliğini incelerken kullandığı tekrar kavramına başvurarak Descartes'ınmodern öznesinin açmazlarını aşmak adına politik bir zemin aramaktır. Burada, tekrar, Dasein'ın tarihselliğini bugününe devralarak kendisini geleceğe doğrutasarlamasının bir yoludur; bu tasarlama da Dasein'ın içine doğduğu bir nesil ile birlikte gerçekleşir. Modern politik öznenin statik bir şekilde ele alınmasına ve onun bir takım tözlere uygun olarak belirlenimine karşılık, Dasein'ın tarihselliğiDasein'ın yaratıcı ve dinamik karakterini ortaya çıkarır. Dolayısıyla, Dasein'ıntarihselliği, Dasein'ın kendi nesli ile birlikte politik bir karakter kazanması adına bir imkan sağlar.
Edmund Husserl'in fenomenolojisi: Saf bilince doğru kartezyen bir transandantal dönüş

Edmund Husserl (1859-1938) yirminci yüzyılın başlarında bilincin saf bilimi olarak tasarladığı fenomenolojiyi kurar. Kısa zamanda fenomenoloji, yeni çağın filozoflarını ve düşünce yapısını derinden etkileyen önemli bir felsefe akımı haline gelir. Husserl modern bilimlerin kesinlik ve güvenilirlik iddiasını eleştirir: Dönemin düşünce ve bilim dünyasına hakim olan doğal tutumun temellerinde birçok varsayım içerdiğine dikkat çeker. Doğal tutum bilinci şeyleştirirken, Husserl, onu saf kendiliğinde inceleyen varsayımsız ve kesin bir bilim kurmak üzere fenomenolojik tutumu önerir. Bu tutumun ortaya koyulmasında Descartes felsefesinin etkisi önemlidir: Onun meditasyon tekniği Husserl'e gerçek kabul edilen her şeyden geri çekilme ve bir mutlak var olan olarak saf bilinci bulma imkanı verir. Buradan hareketle tüm bildiklerimizi bu mutlak temel üzerine, bilinçte birer 'fenomen' olarak yeniden yapılandırır. Husserl'in, doğalcı nesnellikten transandantal öznelliğe doğru yaptığı bu radikal geçişe yaygın olarak 'transandantal dönüş' adı verilir. Bu tez Husserl'in fenomenolojisinde çok önemli bir yeri olan transandantal dönüşün ortaya çıkışındaki yöntem ve sebeplerin detaylı bir araştırmasını ve bu kapsamda Kartezyen düşüncelerin oynadığı kilit rolün gösterilmesini amaçlar. Bu amaçla, birinci bölümde Husserl'in fenomenolojisine genel bir giriş yapıldıktan sonra, ikinci bölümde bu akımın temel öğelerinin ve kavramlarının nasıl ortaya çıktığı incelenir. Üçüncü ve son bölümde ise iki filozofun transandantal dönüşe kadar olan düşünsel izlencedeki benzerlikler ve farklılıklar gösterilmeye çalışılır.
The Discovery of non-euclidean geometries and Kant: The Passibility of non-euclidean geometry in Kant's philosophy

öz ÖKLİTÇI OLMAYAN GEOMETRİLERİN KEŞFİ VE KANT: ÖKLİTÇİ OLMAYAN GEOMETRİNİN KANT FELSEFESİ İÇİNDEKİ OLABİLİRLİĞİ İnaltong, Mutlu Cem Yüksek Lisans, Felsefe Bölümü Tez Yöneticisi: Y. Doç. Dr. Samet Bağçe Şubat 2000, 104 sayfa Bu çalışma, Öklitçi olmayan geometrinin Kant felsefesi içindeki olabilirliğinin analizini yapmayı amaçlamaktadır. Aynı zamanda, Öklitçi olmayan geometrilerin keşfine neden olan geometri çalışmalarındaki gelişmeler incelenmiştir. Bunun yanı sıra, çalışmada Kant'ın saf görüdeki yapılandırma fikrinin Öklit'in ispat yöntemiyle ve Kant'ın uzay anlayışıyla ilişkilendirilmesi incelenmiştir.
İnsan hakikat ve anlam: René Guénon'da modern insanın anlam problemi ve insan hakikat ilişkisi

Modernite bireycilikle şekillenen, hayatının gayesi ilerlemecilikle ifade edilen, ahlaki alanda yararcı ve evrene, kendine, ötekine yabancılaşmış bir insan profili ortaya çıkarmıştır. Bu nedenle modern insan anlam ve hakikat problemi içindedir. Rene Guenon'a ve öncülüğünde gelişen Gelenekselci Ekol'e göre anlam ve hakikat ne insan zihninde ne de doğadadır ancak varlığı aşkın özlerde ve varlığı belirleyen metafizik ilkeler de bulunmaktadır. Modernite öncesi dönemlerde insanlık vahiy ve hikmet merkezli metafizik öğretiler ve teolojiler sayesinde varlığın özlerine ve metafizik ilkelere ilişkin bilgi sahibiydi. Modernite ile insanlık şüphenin neden olduğu bir kopuşla, birey-üstü hiçbir bilgi kaynağını tanımayan ve fenomenal alanla sınırlı bilginin varlığın kendisine dair bir bilgi sunmadığı bir çerçeveye oturtulmuştur. Çalışmamız modern bireyin anlam ve hakikat probleminin kaynaklarını Rene Guenon'un görüşleri ekseninde araştırmaktadır. Gelenekselci Ekol Moderniteyi insani hakikatten bir sapma olarak tanımlamaktadır. Rene Guenon'a göre problem modernitenin temellerinden neşet eder ve postmodern çözüm arayışları problemin temelleri bakımından bir sorgulamaya girişmemektedirler. Rene Guenon modernitenin temellerine ve onun varlık felsefesine, epistemolojisine, insan tanımına ilişkin eleştiriler getirmekte ve modern insana anlam ve hakikat probleminin çözümünde Geleneksel Öğretileri ve Geleneksel bir eğitim metodu olan inisiyasyonu adres göstermektedirler. Bu çalışmada çözüm olarak söz konusu edilen Geleneksel Öğretiler ve İnisiyatik Eğitim Guenon metinleri üzerinde incelenecektir.
Paul Ricoeur'de geleneğin dini düşüncenin teşekkülündeki rolü

Bu araştırma Paul Ricoeur'de gelenek olgusunun hermeneutik ve dil bağlamında dini nasıl etkilediğini incelemektedir. Buna bağlı olarak ilk olarak gelenek ve din kavramlarının tarihsel arka planı ile bunların birbiriyle ilişkileri kısaca ele alınmıştır. Ricoeur'de gelenek kavramını ele almadan önce Ricoeur'ü etkileyen filozoflar olan Heidegger ve Gadamer özelinde gelenek kavramı tarihsel arka plana oranla daha özel olarak dil-hermeneutik ve gelenek çerçevesinde irdelenmiştir. Zira bu iki filozof Ricoeur'ün gelenek kavramının oluşumunda tesiri olan düşünürlerdir. Gelenek dediğimiz olgunun oluşum sürecine etki eden faktörlerden tarih, hafıza ve anlatı bu bağlamda geleneği anlamak, onun nasıl oluştuğunu ve yeniden nasıl oluşturulacağını ayırt etmek açısından ele alınmakla beraber, geleneğin nasıl bugüne ait olacağı, geçmişşteki birikimin bugün nasıl anlaşılacağı da aynı bağlamda Paul Ricoeur özelinde ele alınmıştır. Hafıza ve tarihin ilişkisi, bunun metinlere aktarılma boyutu olan anlatı, aynı şekilde geleneğin bu oluşumunun dini metinlere yansıyan boyutunda da çalışılmış, tarihsel metinlerde olduğu gibi tarihe ait olan kutsal metinlerin de ancak yorumlama yoluyla fakat imanın olduğu, böylesi bir bakış açısıyla anlaşılabileceği üzerinde durulmuştur. Zira geleneğin birikiminin bugüne ait kılınması, bir diğer deyişle geçmişşin şimdide yaşatılması olgusu nasıl ki belgesel arşivlere, canlı hafıza tanıklarına başvurularak elde edilen bilgilerin yorumlanmasıyla oluşuyorsa aynı durum dini metinlerin anlaşılması sırasında meydana gelen tefsirlerin, metinlerin yorumlanması sonucu ortaya çıkan eski pratiklerin, olayların da canlı hafıza tanıkları olarak değerlendirilip, böylesi bir bağlamda ve geleneğin bu kaynakları göz önünde tutularak yorumlanıp, bugüne geri getirilebilir ya da bugüne ait kılınabilir.
Tuhaf Alan: Sessizlik ile iletişim üzerine bir sahneleme denemesi

Tuhaf Alan ; iletişim ile sessizlik üzerine bir sahneleme denemesidir. Çalışma sessizliği yazmayı değil; sessizliğe yazmayı imlemektedir. Yazı ve sahne birbirleriyle etkileşimde bulunan uzamlar olarak ele alınmıştır. Bu tez sessizliği; diğer sessizlik incelemelerinden farklı bir biçimde çalışmıştır. Yazma denemesi; Blanchot, Derrida, Nietzsche ve Beckett'in çalışmalarını her bir düşünüre göre sessizliği inceleyerek değil; sessizliği düşünürlerden çekip alınan sözlerle sahneleyerek ele almıştır.
Necati Öner'de Hürriyet anlayışı

Çalışmamızın ana konusunu oluşturan hürriyet problemi, felsefe sahasındaki temel meselelerden biridir. Geçmişten günümüze birçok düşünür bu konu üzerine açıklamalarda bulunarak, meselenin anlaşılması için çaba sarf etmiştir. Son dönemde ülkemizde yetişmiş olan düşünürlerden Prof. Dr. Necati Öner'de hürriyet meselesi üzerine görüşler ileri sürerek, konuya açıklık kazandırmaya çalışmıştır. Çalışmamaızın esasını Necati Öner'in hürriyet üzerine yaptığı görüşler oluşturmaktadır. Bununla beraber konunun daha iyiy anlaşılması için hürriyet kavramının tanımlarına ve bazı düşünürlerin hürriyet ile ilgili görüşlerine de yer verilmiştir. Üç bölümden oluşan çalışmamızın birinci bölümünü; Necati Öner'in kısaca özgeçmişşi, ilmi şahsiyet ve eserleri ile ilgili bilgiler oluşturmaktadır. İkinci bölümünü ise; hürriyet kavramı üzerine yapılan tanımlar, felsefe tarihi içerisinde yer almış birkaç filozofun görüşü ve İslam düşüncesi içerisinde hürriyet üzerine yaptığı açıklamalarla etkili olan ekollerin görüşleri oluşturmaktadır. Üçüncü bölüm ise; Necati Öner'in metafizik ve pratik alanda hürriyet üzerine yaptığı açıklamalar oluşturmaktadır.
Derrida'nın metafor kullanımı

Bu tez, Derrida'nın metafor kullanımına, çogulcu bir üslupla yaklasmaktadır. Soru sormaktan çok cevaplar aramaya çalıstıgımız bu tez yazma sürecinde, metaforun Derrida'nın niyetlerinin de ötesinde, çoklu cevaplara gebe olduğunuanlatmaya çalıstık. Bu süreçte, metaforun geleneksel uygulamalarına alternatif bir yaklasım getirerek, felsefenin kökeninden gelen merkezi bir paradoksu canlandıranhas anlam ve figüratif anlam çıkmazının yeni açılımlarını aramaktayız. Bu baglamda, Derrida'nın differance yarı kavramı, Derrida'nın metafor kullanımında, kendisinisaklı bir sekilde sunan cevaptır.
Mantıkta ad hominem, merhamet, otorite ve kaba kuvvete başvurma yanlışları

Mantıkta konudışılık veya non sequitur, tartışılan konuyla ilgili makul, uygun ve yeterli delil getirileceğine onu saf dışı veya örtbas etmek, saptırmak yahut o konudan kaçmak amacıyla oldukça yaygın kullanılan bir yanlış çeşididir. Konudışılık, tartışılan konuyla tam bir mantıksal bağın veya ilginin kurulamadığı yahut konuyla alakalı olanın kavranamadığı, çarpıtıldığı veya gizli tutulduğu genel bir yanlış çeşididir. Tezde incelenen dört yanlış, konudışılık yanlışının altında yer alan ve günlük hayatta sıkça işlenen yanlış türleridir. Kişiyi hedef alan delil, kişinin savunmuş olduğu tezi değerlendirmek yerine onun kişiliğine veya tutumlarına yönelerek, onun iddiasını çürütmeyi hedef alan konudışılık yanlışıdır. Bu yanlış, doğrudan kişiyi hedef alma, özel şartları kişinin aleyhine kullanma ve sen de olmak üzere üç şekilde işlenir. Tezde incelenen ikinci yanlış, uygun bir delil getirme yerine insanların şefkat ve acıma hislerinin kullanıldığı merhamete başvurma yanlışıdır. Tezde ele alınıp incelenen üçüncü yanlış ise 'tartışılan bir konu hakkında kişilerin uzman olmadıkları alanlarda ahkam kesme, fikir beyan etme ya da uygun olmayan deliller ileri sürmeye çalışmaları' şeklinde ortaya çıkan otoriteye başvurma yanlışıdır. Çalışmada son olarak, ileri sürülen iddia ile ilgili sağlam bir delil, uygun bir neden sunulup geçerli bir ilişki kurulacağına, bu fikri karşı tarafa kabul ettirmede gözünü korkutma veya gözdağı verme şeklinde işlenen kaba kuvvete başvurma yanlışı incelenmiş ve bu yanlışların bir genel değerlendirilmesi yapılmıştır. Anahtar kavramlar: Konudışılık, kişiyi hedef alan delil, merhamete başvurma yanlışı, otorite, otoriteye başvurma yanlışı, kuvvet, kaba kuvvete başvurma yanlışı.
2009 ortaöğretim felsefe dersi öğretim programı ile 2017 ortaöğretim felsefe dersi öğretim programının içeriksel açıdan değerlendirilmesi

BÜLBÜL, Merve, 2009 Ortaöğretim Felsefe Dersi Öğretim Programı İle 2017 Ortaöğretim Felsefe Dersi Öğretim Programının İçeriksel Açıdan Değerlendirilmesi, Yüksek Lisans Tezi, Sivas, 2018. Bu araştırmanın amacı, 2017 yılında felsefe dersi öğretim programının yenilenmesi üzerine, 2009 felsefe dersi öğretim programıyla kıyas yapılarak felsefe dersinde meydana gelen değişikliklerin, farklılıkların, eksikliklerin, yeniliklerin hem olumlu hem de olumsuz yönlerini değerlendirmektir. Araştırmada nitel araştırma yöntemlerinden doküman incelemesi yapılmıştır. Araştırmanın evren ve örneklemini, belirlenen hedef evren, Türkiye'de 'Felsefe Dersi Öğretim Programları' iken, örneklemi ise '2009 ve 2017 Ortaöğretim Felsefe Dersi Öğretim Programları' oluşturmaktadır. Araştırma sonucunda 2017 yılında felsefe dersi öğretim programının yenilenmesi üzerine, 2009 felsefe dersi öğretim programıyla kıyas yapıldığında felsefe dersi öğretim programlarının içeriksel olarak yapılan yeniliklere rağmen hem olumlu hem de olumsuz yönlerini bulunmaktadır.
Dostoyevski'de varoluşçuluk

Bu çalışmada 19. yüzyıl düşünürlerini en çok etkileyen ve bir insan felsefesi olarak kabul edilen 'varoluşçuluk' anlayışının Dostoyevski'deki yansımaları üzerinde durulmuştur. Konunun daha iyi anlaşılması için birinci bölümde Dostoyevski'nin hayatı ve eserleri ele alınmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünde konuyla ilgisi bakımından 'Varoluşçu Felsefe ve Varoluşçu Filozoflar' üzerinde durulmuştur. Bu konuyu irdelerken, öncelikle 'Varoluşçuluk'un genel bir tarihinden ve Varoluşçu olarak kabul edilen Kierkegaard, J. Paul Sartre, Martin Heidegger, Karl Jaspers ve Gabriel Marcel gibi filozofların varoluşçuluk anlayışlarından bahsedilmiştir. Üçüncü ve son bölümde ise, Dostoyevski'deki Varoluşçuluk onun eserlerinden yararlanılarak ortaya konulmaya çalışılmıştır.