turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Güvencesizliğin sosyolojisi: Tuzla Tersaneler Bölgesi çalışanları üzerine bir araştırma

Bu çalışma, Tuzla Tersaneler Bölgesi, gemi inşa sektöründeki çalışma ilişkileri kapsamında ortaya çıkan güvencesizliğin çalışanlar üzerindeki çok yönlü etkilerini konu edinmektedir. Tersane işlerinde çalışanların deneyimlediği, çalışma şartlarının neden olduğu güvencesizliğin, oluşumunda ve gelişiminde rol oynayan faktörler ve güvencesiz şartlarda çalışan kesimlerin anlam dünyaları bütüncül bir bakış açısıyla irdelenmektedir. Ayrıca güvencesizliğin yarattığı ve dayattığı belirsiz ve riskli durumlar ile başa çıkma stratejileri konusunda tersane çalışanlarının kendi bakış açıları ve beklentilerinin tespiti amaçlanmaktadır. Alan araştırmasına dayanan bu doktara tezi, İstanbul/Tuzla Tersaneler Bölgesi'ndeki gemicilik işlerinde, taşeron ve gündelik olarak istihdam edilen 301 tersane çalışanına 70 sorudan oluşan anket formu uygulanarak gerçekleştirilmiştir. Elde edilen veriler yapılan gözlemler ve enformel görüşmelerle desteklenmiştir. Araştırma bulguları bağlamında şu tespitlere ulaşılmıştır: Gemi inşa sektöründe çalışanlar kötü çalışma şartları, düşük ücret, sosyal hakların zayıflatılması vb. boyutları/sonuçlarıyla güvencesizliği derinlikli bir şekilde deneyimlemektedir. Taşeronluk uygulamalarıyla geçiciliği, belirsizliği yoğun yaşayan tersane çalışanlarında iş güvencesizliği algısı artmaktadır. Gemi inşa sektöründe iş kazalarının yaşanmasında güvencesiz çalışma ortamı ve koşulları büyük etkendir. Yaşanan güvencesizlikler çalışanların fiziksel ve psikolojik sağlıklarını olumsuz etkilemekte ve sosyal yaşam dünyalarını bozarak dayanışma bağlarını zayıflatmaktadır. Tersane çalışanları arasında düşük ücret ve ödemelerdeki belirsizlikler süreklileşmiş borçlu bir yaşamı dayatmaktadır. Çalışanlar arasındaki yaygın güvencesizlik sendikal faaliyetlere yaklaşımı geriletmekte ve onların örgütlenmelerini engellemektedir. Bu bağlamda güvencesizlik, işveren/sermaye karşısında kırılgan ve savunmasız bir varoluşun, kötü şartlarda, düşük ücrete ve sürekli iş güvencesizliği algısının, iş yaşamında yaygın istikrarsızlığın vb. durumların egemen olduğu bir yaşam şeklini dayatmaktadır. Sosyolojik bir travma halinin yarattığı örselenmişliğin genelleşmiş hali olan güvencesizlik, toplumsal açıdan yoksulluğun, yalnızlaştırılmanın, dışlanmanın, ötekileştirilmenin, sömürülmenin yeni boyutunu oluşturmaktadır.
Park as urban public space: A case study in Zeytinburnu Seyitnizam Parkı

Son zamanlarda İstanbul'da parklar şehir planlamasında önemli bir yer teşkil etmektedir. Parklar doğaya kaçış yeri, rahatlamak için bir alan, çocuklar için oyun alanı ve sosyalleşme yeri olarak şehrin önemli kamusal alanlarındandır. Mahalle parkı ise, yabancılara tanışma ve değişik sosyal gruplara kaynaşma olanağı tanıyan kentin ayrılamaz bir sosyal unsurudur. Bu çalışma, parkı hem kentsel planlama, kontrol ve düzenlemenin öznesi olarak, hem de tartışılan, değişen ve yeniden üretilen bir mekan olarak ele alacaktır. Foucalt'nun da belirttiği üzere, mekan ancak mekan-birey ilişkisi, mekanın içindeki unsurlarla olan ilişkisi ve bu farklı unsurların getirdiği anlamlar bağlamında ele alınabilir. Kentsel açık yeşil alanlar, ilkel toplumlardan modern dünyaya kadar dini anlamlar, siyasi güç sembolleri, sakin ve huzur verici alanlar, şehir sakinlerinin fiziksel ve psikolojik sağlığına iyi gelen alanlar olarak çok farklı anlamlar taşımışlardır. Bu nedenle, şehir parkına geniş bir bakış açısıyla bakabilmek için, parkı bir kamusal alan olarak, kamusal alanın tarihsel incelemesi ışığında değerlendirmek gereklidir. Bu tarihsel bakış açısı sayesinde, kamusal mekanın tarih içindeki işlevleri ve anlamlandırılmaları ve kamusal mekanın kentsel açık yeşil alanlara dönüşümü incelenmiş, böylelikle parkı bir kamusal mekan olarak geniş bir kapsamda değerlendirmek mümkün olmuştur. Ortaçağ, erken modern dönem ve modern dönem park ve bahçe literatür taraması parkların tarih içindeki sosyal işlevlerine ışık tutması açısından yol gösterici olmuştur. Bununla birlikte, erişilebilirlik, kamusal alan, kent hakkı tartışmaları ele alınarak Zeytinburnu Seyitnizam parkının fonksiyonları ve kamusallığı tartışılmıştır. Alan araştırması için Zeytinburnunda Seyitnizam parkı seçilmiştir. Zeytinburnu son zamanlarda Suriyeli göçmenlerin, öncesinde de kırsal alandan şehre göçmüş insanların ve dezavantajlı grupların ikamet ettiği bir semttir. Bu parka giden kişilerle derinlemesine mülakatlar yapılarak, mülakatlar ışığında parkın kamusal karakteri, parkın özel alanın bir uzantısı olması, otoriteler tarafından yapılan düzenlemeler ve bu düzenlemelerin bireylere etkileri, bireylerin parka dair kararlarda etkin rol alıp almadığı, bireylerin mekanı yer olarak benimsemeleri konuları irdelenmiştir. Bu unsurlar minvalinde çalışma kentsel bir kamusal alan olarak parkın farklı sosyal katmanlarını ortaya çıkarmayı hedeflemiştir. Her üretim şekli kendi mekanını yarattığı gibi, her yer ve o yerle kurulan ilişkiler de yeni bir ürün yaratır. Bu bağlamda, Zeytinburnu-Seyitnizam Parkı yeni bir kentsel ürün olarak ele alınmıştır.
Pierre Bourdieu'nün sosyolojik beden kavrayışının Fransız kökenleri: Emile Durkheim, Marcel Mauss, Maurice Halbwachs

Pierre Bourdieu'ye göre beden, iktidar ilişkilerinin somutlaştığı en önemli merkezlerden bir tanesidir. Bu çalışmanın amacı, Pierre Bourdieu'nün beden ve toplumsal sınıflaşma/sınıflandırma arasında kurduğu ilişkinin Fransız sosyolojisindeki kökenlerini araştırmaktır. Bu çerçevede Emile Durkheim, Marcel Mauss ve Maurice Halbwachs'ın Pierre Bourdieu'ye olan katkılarının gösterilmesi amaçlanmaktadır.
Türkiye'de sosyal yardım ve sosyal yardımların tek merkezden yürütülebilirliği

Yoksul bireylere veya hanelere devlet tarafından yapılan para, mal veya hizmet şeklindeki desteklere sosyal yardım adı verilmektedir. Toplum refahının artırılmasını ve yoksullukla mücadeleyi hedefleyen sosyal yardım programları, çağın değişen koşullara uygun olarak şekillendirilmeli ve ihtiyaç sahiplerinin talepleri en uygun şekilde giderilmelidir. Bu çalışmada; sosyal yardımların daha etkili bir şekilde yerine getirilmesi ve kaynakların daha verimli kullanılabilmesi için merkezi bir sistem veya uygulama yoluyla sosyal yardım ve hizmetlerin ihtiyaç sahiplerine daha fazla fayda sağlayacağı düşüncesi ortaya konulmuştur. Türkiye'deki sosyal yardım sisteminin işleyişinin incelenmesi yoluyla, sistemdeki sorunların tespit edilmesi, yeni bir sistem önerisi olan merkezi uygulama ve bu yöndeki sorunların çözümüne yönelik önerilerin getirilmesi gerekmektedir. Uygulamadaki yaşanan aksaklıkların ortaya konulabilmesi için; farklı hizmet sunucuları tarafından yürütülen sosyal yardım programlarının neler olduğu ve nasıl uygulandığı gösterilmiştir. Çalışmada; yoksulluk, sosyal hizmet, sosyal güvenlik, sosyal yardım ve sosyal politika kavramları ayrıntılı olarak incelenmiştir. Sosyal yardımlara ilişkin ulusal ve uluslararası yasal kaynaklargösterilerek Türkiye'deki sosyal yardım kurum ve kuruluşları irdelenmiş. Sosyal yardım uygulamalarının en üst düzeyde ve kapsamda uygulandığı refah devleti konusu kapsamlı bir şekilde ele alınmış ve Almanya, İngiltere, İsveç, Fransa ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki sosyal politika uygulamaları belirtilmiş ayrıca Cumhuriyetin ilanından bu yana Türkiye'deki sosyal yardımların tarihsel süreci anlatılmıştır. Sosyal yardımlarla ilgili karşılaşılan başlıca sorunlar bu sorunlara ilişkin çözüm önerileri olarak; sosyal yardım alanında faaliyet gösteren ve sosyal yardım yapan kamu kurum ve kuruluşlarını tek bir çatı altında toplanarak merkezi bir uygulamanın hayata geçirilmesi, bu kurum ve kuruluşların mevzuatları gözden geçirilerek çağın ihtiyaçlarına uygun, gerçekçi değerlendirme kriterlerinin getirilmesi, sosyal yardım aktörlerinin yapmış olduğu yardımlara ilişkin yararlanıcı bilgilerinin ortak ve her an ulaşılabilir bir bilgi ağında bir araya getirilmesi gerektiği, ortak değerlendirme kriterlerin getirilmesinin önem arz ettiği ve ihtiyaç sahibine 'balık yemeyi değil balık tutmayı öğretmek' diğer bir deyişle sosyal yardım-istihdam bağı kurularak kişinin kendi ayakları üstünde durmasının sağlanması gerektiği önerilmiştir.
Zonguldak halkevinden izlenimler: Karaelmas dergisi

Genel olarak Cumhuriyet ideolojisini oluşturmada, iletişimde ve eğitimde önemli bir araç görevi üstlenen, dönemin ekonomik ve sosyal koşullarının yarattığı ihtiyaçlardan doğan Halkevleri, Cumhuriyet Halk Fırkası'nın 10-18 Mayıs 1931'de toplanan üçüncü büyük kongresinde alınan karara dayanılarak 19 Şubat 1932'de resmi olarak kurulmuştur. Eski Türk ocağı binası Halkevlerinin genel merkezi olarak saptanmış ve aynı anda 14 halkevi açılarak çalışmalara başlanmıştır. 1932 yılının sonunda Halkevleri sayısı 34' e çıkmış, kapandığı tarihte ise bu sayı 478 olarak tespit edilmiştir. Halkevleri, çalışmalarını Dil, Tarih ve Edebiyat şubesi, Güzel sanatlar şubesi, Spor Şubesi, Sosyal Yardım şubesi, Halk Dershaneleri ve Kurslar şubesi, Kitapsaray ve Yayın şubesi, Köycülük şubesi. Müze ve Sergi şubesi olmak üzere dokuz kol aracılığıyla gerçekleştirmiştir. Çalışmanın konusunu oluşturan ve Karaelmas dergisi çerçevesinde incelenen Zonguldak Halkevi de söz konusu yapılanmanın bir parçası olarak karşımıza çıkmaktadır. Zonguldak Halkevi diğer halkevleri gibi hem Türk devrimini hızlandırmak hem de Türk toplumunu geleceğe hazırlarken, sosyal ve kültürel ihtiyaçlarını karşılamak, çalışmaları desteklemek ve ulusal devlet ideolojisini halka benimsetmek amacını taşımıştır. Etkinliklerini halka bir takım yayınlar aracılığıyla yansıtan halkevlerinden biri olarak Zonguldak Halkevinin çıkardığı Karaelmas dergisi, içinde barındırdığı bölgesel yazılar, edebi eserler, şiirler, makaleler, spor bilgileri, eğitim, sağlık, tiyatro gibi geniş çalışma yelpazesiyle halka ulaşmaya çalışmıştır. Bu dergi çıkarıldığı ilk günden yayımına son verildiği tarihe kadar kültür ve ülkü seferberliğinin odak noktası olmuş aynı zamanda Atatürk devrimlerinin halka iletilmesinde, toplumsal eğitimde, aydınlatmada ve bilinçlendirmede üzerine aldığı görevi büyük bir sorumlulukla yerine getirmiştir.
Tying the knot: A comparison of marriage shows in two cultures

Bu tezin amacı, Türkiye'de üretilen Esra Erol'da Evlen Benimle ile, ABD'de üretilen The Bachelors adlı, evlendirme temalı iki gerçeklik gösterisinin geniş kapsamlı bir karşılaştırmasını sunmaktır. Analizde kullanılan yaklaşımda, medya, bilgi ve iletişim alanlarının hızla değişen dinamikleri dikkate alınarak, kişiye özellik ve mahremiyet kavramları gözetilerek hareket edilmiştir. Soruna, iki farklı kültürün penceresinden ve bu kültürlerin kendi sosyal normları ve adı konulmamış yasaları açısından bakılmıştır. Reality TV, kendini tanıtma amaçlı bir Yeni Çağ aracı olarak, yalnızca yayında kullanılmak üzere yaratılmış hipergerçek kimliklerle analiz edilmiştir. Araştırma sorularının incelenmesine iki nicel analiz hattı olarak içerik analizi ve kritik söylem analizi kullanılmıştır. Bu bağlamda, Esra Erol'da Evlen Benimle'nin sürekli dizginleme ve ketumiyet ilkelerine bağlı kalan, ve The Bachelors'ın özgürlük, özgür irade ve demokratik bir toplumun önkoşullarına dayanan değerleri destekleyen, bireycilik ve bağımsızlığı öne çıkaran senaryolarıyla, nasıl birbirinden çok farklı iki değerler sisteminin kurulduğunu görüyoruz. Ayrıca, bu analize göre, Türk programının katılımcıları, kendi hayatları hakkında daha fazla kişisel bilgi veriyor gibidirler. Amerikan programının katılımcıları ise, mali durumları, dini veya siyasi inançları gibi kişisel bilgilerini daha az açıklıyor gibi görünmekte, ancak duygularını ifade etme ve cinsellik bakımından belirli bir özgürlük sergilemektedirler.
Üniversite öğrencilerinin siyasi tutumları ve bu tutumlarını etkileyen sosyo -ekonomik ve kültürel süreçler

Bir siyasal sistemin dengeli bir şekilde varlığının devamlılığını sağlaması sistem için önemlidir. Siyasal sistemler incelendiğinde, tüm siyasal rejimler gerek resmi gerekse gayri resmi programlarla sistemlerinin devamlılığını sağlamak isterler. Sistemin karar alma mekanizmasını oluşturan hakim otoritenin bu varlığını sürdürmesi sisteme yeni üyelerin kazandırılması süreciyle mümkün olmaktadır. Burada karşımıza çıkan temel unsur politik sosyalizasyondur. Politik sosyalizasyon sürecinde birey içinde yaşadığı politik kültüre uyum sağlayacak, politik değerleri içselleştirecek ve içinde bulunduğu toplumun bir üyesi haline gelecektir. Politik sosyalizasyon çalışmaları bu anlamda bu süreci anlamaya, sürece katkıda bulunan temel unsurları ortaya koymaya yöneliktir. Bu alanda yapılan sosyalizasyon çalışmalarının iki farklı bakış açısına sahip olduğu görülmektedir. Bu bakış açılarından birincisi bireyi inceleme nesnesi olarak ön plana çıkartırken diğer yaklaşım ise bireyi kendine benzeten bir süreç olarak toplumu esas almaktadır. Temelde benimsenen yaklaşım ne olursa olsun sosyalizasyon süreci sosyal bütünleşmeyi ve sistemin devamını sağlamaktadır. Çalışmamızda üniversite öğrencilerinin politik sosyalizasyonu sürecinde çeşitli sosyal kurumların etkisinin ortaya konulması amacıyla Hacettepe, Başkent ve Gazi Üniversitelerinin Edebiyat/Fen-Edebiyat, Mühendislik/Mühendislik-Mimarlık ve Tıp Fakülteleri öğrencileriyle gerçekleştirilmiştir. Çalışmada birinci ve dördüncü sınıf öğrencilerine uygulanan soru kağıdı ile öğrencilerin sosyo-ekonomik düzeyleri ile siyasal tutumları arasındaki ilişki tespit edilmeye çalışılmıştır.
Sırbistan'da yaşayan Arnavut azınlığın sosyal-kültürel sorunları

Çalışmada Sırbistan'da yaşayan Arnavut azınlığın sosyal, ekonomik ve siyasal sorunları ele alınacaktır. Sosyolojinin ana konularından biri olan etnik sorunların giderek arttığı dünyamızda azınlıklar ve azınlıkların korunması ile ilgili konular günümüzde önem kazanmış ve uluslararası gündemin en önemli konularından biri haline gelmiştir. Balkanlarda etnik ve bölgesel çatışmaların üstesinden gelerek ülkeyi yeniden inşa etmede büyük sorunlarla karşılaşılmaktadır. Birçok ülke, siyasi iradenin eksik olması nedeniyle azınlıkların varlığını kabul etmek istememektedir. Sırplar, Preşevo Vadisi'nde yaşayan Arnavut'ların haklarının tanınmasını reddetmekle kalmayıp, aynı zamanda onlara ayrımcı politikalar ve asimilasyon teknikleri de uygulamaktadır. Buradan hareketle çalışmada Sırbistan'da yaşayan Arnavut kimliğine sahip 20 kişi ile derinlemesine görüşmeler yapılarak Arnavut Azınlığın sosyal, ekonomik ve siyasal sorunlarını saptamak ve çözüm önerilerinde bulunmak amaçlanmaktadır. Bu amaçı gercekleştirmek için güney Sırbistanda görüşmeler yapılarak onların yaşıdıkları değişimler ve karşılaştıkları sorunlar ortaya konulmaya çalıştırıcaktır.
Habitus of sustainability: Daily life consumption practices among green consumers in Turkey

Bu tez sürdürülebilirlik habitusunun tüketim modelleri ve Türkiye'de şehir ortamında yaşayan yeşil tüketicilerin yaşam tarzlarının ekolojik olarak dönüşümü üzerindeki etkisini incelemektedir. Bu çalışma, Bourdieu nun alan, habitus ve sermaye kavramlarına ve Giddens ın söylemsel bilinç kavramına değinerek pratik teorilerinin kavramsal çerçevesini kullanmıştır. Ayrıca, Warde ın sürdürülebilir tüketim ve pratik teorileri arasında kurmuş olduğu ilişkiden yola çıkılarak gündelik hayat rutinleri ve alışkanlıkları sürdürülebilir tüketici davranışının bir parçası olarak analiz edilmiştir. Çevresel sermaye ve sürdürülebilirlik habitusu kavramları orta sınıf pozisyonuyla ilişkilendirilmiş ve bu çalışma içerisindeki yeşil tüketiciler orta sınıf sürdürülebilir tüketim pratikleri uygulayıcıları olarak değerlendirilmiştir. Sürdürülebilirlik habitusu gündelik hayat pratikleri, tüketim modelleri ve yaşam tarzları üzerinden tartışılmıştır. Böylece, sürdürülebilir tüketim pratiklerinin zayıf ve güçlü yönleri belirlenmiş ve yaşam tarzı dönüşümünün bireysel ve kolektif boyutları vurgulanmıştır. Bu kapsamda, İstanbul, Ankara ve Eskişehir de yaşayan 17 katılımcı ile derinlemesine görüşmeler yapılmıştır. Ayrıca, sürdürülebilir tüketim alanında faaliyet gösteren taban örgütleri tarafından organize edilen atölyeler katılımcı gözlem tekniğinin kullanımı yoluyla çalışmaya dahil edilmiştir.
Kırsal alanda tarım işletmelerinde yoksulluk ve yoksulluğun toplumsal cinsiyet çerçevesinde değerlendirilmesi: Konya ili Hadim ilçesi örneği

Bu çalışmada, Konya ilinin en eski yerleşim birimi olan ve Devlet Planlama Teşkilatı gelişmişlik indeksine göre de toplam 858 ilçe arasında 615. sırada yer alan Hadim ilçesi kırsalında tarım işletmelerinde yoksulluğun ölçülmesi ve yoksulluğun toplumsal cinsiyet çerçevesinde değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Bu amaçla, Hadim ilçesinde öncelikle Çiftçi Kayıt Sistemi ve Veteriner Kayıt Sistemi incelenerek Gayeli Örnekleme Yöntemi ile 13 yerleşim yeri belirlenmiş ve bu yerleşim yerlerindeki ÇKS ve TÜRKVET'e kayıtlı çiftçiler ana popülasyonu oluşturmuştur. Gayeli Örnekleme Yöntemi ile belirlenen köylerdeki ÇKS'ye kayıtlı üreticilerin toplam arazi genişlikleri dikkate alınarak homojen dağılımı sağlamak amacı ile Tabakalı Örnekleme Yöntemi ile örnek işletme seçimi yapılmıştır. Yapılan örnekleme sonucu 0-25 dekar, 26-60 dekar ve 61 dekar ve üzeri olmak üzere 3 tabakada toplam 112 çiftçi ailesi ile görüşülmüştür. Ayrıca araştırma bölgesinde farklı iki ekolojik bölge olduğundan araştırma sonuçlarının yorumlanmasında ekolojik bölgeler de dikkate alınmıştır. Çalışmada göreceli yoksulluk, eşdeğer kişi başına toplam gelir üzerinden ortanca değerin %50'si alınarak hesaplanmıştır. Araştırma sonucunda bölgeler ortalamasında yoksulluk sınırının eşdeğer kişi başına 2.656 TL ve yoksulluk sınırı altında kalan işletmelerin oranının %20, 00 olduğu hesaplanmıştır. Günlük eşdeğer kişi başına 1 $'ın altında yaşayan işletmelerin oranı %0,89 iken, bu değer 2 ,15$ için %1,79, 4 ,30$ için ise %11, 61 olarak hesaplanmıştır. Yoksulluk analizleri sonucu bölge ortalamasında Yoksulluk Açığı İndeksi %29,63, Sen Yoksulluk İndeksi %7,55 ve FGT Ölçüsü ise %9,75 olarak belirlenmiştir. Hesaplanan Gini Katsayıları ise Merkez Bölgede 0 ,35, Aladağ bölgesinde 0,40 ve bölge ortalamasında ise 0 ,38'dir. Gelir dağılımının en adaletsiz yaşandığı bölge Aladağ Bölgesidir. Yoksulluğun toplumsal cinsiyet boyutuna bakıldığında ise, araştırma bölgesinde kadın ve erkeklerin rollerinin toplumun erkek ve kadınlara biçtiği rollerle büyük oranda benzeştiği görülmüştür. Kadının ev içinde geleneksel rollerin dışında tarımsal üretim sürecinde erkekle beraber yoğun bir şekilde yer aldığı, buna rağmen gelirin harcanması konusunda erkeğin üstünlüğünün olduğu tespit edilmiştir. Araştırma bölgesinde kadınların sadece %12,50'si mülk sahibidir. Kadınların eğitim durumu erkeklere göre düşüktür. Bölgede kadının çalışması ile ilgili genel bir kanaat olup, kadının çalışacağı işin kadının ev içi rollerini aksatmayacak şekilde olması gerektiği belirtilmiştir. Bölgede kadının yoksulluktan etkilenme düzeyi daha fazladır. Görüşülen kadınların %61,61'i köy yaşamından memnun olmayıp, elinde fırsat olsa şehirde yaşamayı seçeceğini bildirmiştir. Bu oran erkeklerde ise köy lehinedir. Sonuç olarak, araştırma bölgesinde yoksulluğun azaltılmasında tarımsal faaliyetlerin desteklenmesi gerektiği belirtilirken, bunun devlet destekli olması konusunda yaygın görüş mevcuttur. Özellikle alt yapı yatırımlarının bölgede kalkınmayı teşvik edici en önemli unsur olduğu belirlenmiştir.
Bir koleksiyon pratiği olarak Türkiye'de tesbih kültürü

Tesbih; Hinduizm, Budizm, Hristiyanlık ve İslam gibi çeşitli dinsel geleneklerde farklı dini, kültürel, işlevsel-anlamsal kodlar ve roller taşımaktadır. Günümüzde ise tesbih, toplumların değişen sosyo-kültürel mekanizmaları, tüketim pratikleri ve boş zaman faaliyetleriyle birlikte kendisini farklı bir düzleme taşımış ve dini işlevleri ve anlamlarından sıyrılarak farklı bir boyut kazanmıştır. Bu ayrışma onu farklı bir gösterge unsuru haline getirerek bir koleksiyon nesnesi konumuna aday hale getirmekle kalmamış aynı doğrultuda bu değişim tesbih koleksiyonculuğunu Türkiye'de çok köklü ve zengin bir alanı temsil etmesine olanak tanımıştır. Bu çalışma bu kültürel pratiğin koleksiyonerlere temas ettiği noktalarına ve koleksiyonerler tarafından yeniden biçimlendirildiği boyutlarına odaklanmaktadır. Bazı durumlarda malzemenin sahip olduğu kendi karakteristiğinin tesbihi fetiş unsuru özelliğini kazandırdığı bazı durumlarda ise esnaf ve uzman konumunda bulunan aktörler tarafından tesbihe mitsel bir söylem alanı inşa edildiği görülmüştür. Aynı zamanda ustaların tesbihi yapım sürecinde kendisini gösteren bir takım estetik müdahalelerin tesbihin otantik inşa sürecine hizmet ettiği izlenimini doğurmuştur. Bu çalışma bu inşa süreçlerinin belirli bir boyutuna ve bu süreç de aktif bir rol alan koleksiyoner, uzman ve usta aktörlerine odaklanmaktadır.
Özel eğitim öğretmenlerinin evliliğe ve çocuk sahibi olmalarına yönelik tutumu

araştırmanın amacı özel eğitim öğretmenlerinin bireylerin evliliğe ve çocuk sahibi olmaya yönelik tutumlarını tespit etmektir. Bu çalışmada elde edilen veriler ile özel eğitim öğretmenlerinin evliliğe ve çocuk sahibi olmaya yönelik tutumları konusunda önerilerde bulunulması ve önemli görüşler sunulması, çalışmanın diğer amaçlarındandır. Araştırmanın çalışma grubu, Kayseri ilinde evreni temsil eden 77'si erkek 137'si kadın 214 özel eğitim öğretmeninden oluşmaktadır. Veriler, İnönü Evlilik Tutum Ölçeği, Türkçe'ye uyarlaması ve geçerlik güvenirlik çalışması araştırmacı tarafından yapılan Desire to Have Children Scale ile bazı değişkenler hakkında bilgi toplanması için araştırmacı tarafından hazırlanan 'Kişisel Bilgi Formu' kullanılarak toplanmıştır. Özel eğitim öğretmenlerinin evliliğe yönelik tutum ve çocuk sahibi olma isteklerinin demeografik özelliklerine göre farklılaşma durumunu ortaya koymak amacıyla cinsiyet ve medeni durum değişkenine göre bağımsız gruplar için t testi analizi yapılmıştır. Yaş, çocuk sayısı ve kıdem değişkenlerine göre farklılaşmayı ortaya koymak amacıyla tek yönlü varyans analizi yapılmıştır. Farklılaşma ortaya çıkan gruplarda farkın kaynağını tespit etmek amacıyla ileri analiz tekniği olarak Scheffe testi kullanılmıştır. Evliliğe yönelik tutum ve çocuk sahibi olma isteği arasındaki ilişkiyi ortaya koymak amacıyla pearson momentler çarpımı korelasyon katsayısı hesaplanmıştır. Öğretmenlerin evliliğe yönelik tutumlarının çocuk sahibi olma isteğini anlamlı düzeyde yordama durumunu ortaya koymak amacıyla doğrusal regrasyon analizi tekniği kullanılmıştır. Elde edilen veriler analiz edildiğinde aşağıdaki sonuçlara ulaşılmıştır: 41 yaş ve üzerindeki özel eğitim öğretmenlerinin diğer yaş gruplarına göre evlilik tutumunun daha olumlu olduğu görülmüştür. Evli olan özel eğitim öğretmenlerinin bekar olan özel eğitim öğretmenlerine göre evlilik tutumlarının anlamlı düzeyde daha olumlu olduğu görülmektedir. Evli özel eğitim öğretmenlerinin bekar olan özel eğitim öğretmenlerine kıyasla çocuk sahibi olmayı daha çok istedikleri anlaşılmaktadır. Özel eğitim öğretmenlerinin sahip olduğu çocuk sayısına göre çocuk sahibi olma isteklerinin anlamlı ölçüde farklılaştığı görülmektedir. Özel eğitim öğretmenlerinin çocuk sahibi olma isteğinin çocuk sayısına göre farklılaşmasına yönelik bulgulara bakıldığında anlamlı düzeyde farklılaşma olduğu görülmektedir. 2 veya 3 çocuğu olan özel eğitim öğretmenleri hiç çocuğu olmayan özel eğitim öğretmenlerine kıyasla çocuk sahibi olmaya daha olumlu bakmaktadırlar. Özel eğitim öğretmenlerinin evlilik tutumları ile çocuk sahibi olma istekleri arasında pozitif yönde anlamlı bir ilişki vardır. (r = ,402, p < 0 ,05). Özel eğitim öğretmenlerinin evlilik tutumları çocuk sahibi olma isteklerini anlamlı derecede yordamakta ve çocuk sahibi olma isteğinin %16, 1 ini açıklamaktadır. Çalışmadan elde edilen bulgulara dayalı olarak öneriler sunulmuştur.