turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Din dilinin mantıki statüsü üzerine bir inceleme

39, Jüri : Yrd. Doç. Dr. Vahdettin BAŞÇI Bu çalışmanın konusunu, din dilinin mantiki statüsünün tahlili, din dili ve dil problemleri oluşturmaktadır. Bu konular işlenirken; konuya temel oluşturması bakımından, birinci bölümde genel dil problemleri üzerinde durulmakta ve konuyla ilgili teori ve düşünceler sunulmakta; ikinci bölümde konu daha özelleştirilip, Tanrı hakkındaki konuşma üzerinde yoğunlaşmakta ve son dönem düşünürlerinin konuya bakış açıları gerek açımlama gerekse karşılaştırma şeklinde sunulmakta; üçüncü bölümde ise, din dilinin içerildiği metinlerin doğru anlaşılıp isabetli ve tutarlı değerlendirme yapılabilmesi için gerekli minimum şartlar belirtilmekte ve böylece din dilinin mantiki statüsünün, bir şekilde, belirlenebilmesi imkanı sunulmaktadır. Konu işlenirken, tüm din dili tartışmalarının kaynağının dil oluşu üzerinde durulup, gerektiğinde dilbilimcilerin görüşleri de sunulmaktadır. Ancak, genel olarak, bu çalışmanın temel eksenini din dilinin olgusallığı, anlamlılığı, doğrulanabilir/yanlışlanabilirliliği ve dini tecrübenin din dilindeki yeri gibi konular oluşturmaktadır. Bu doğrultuda, Wittgenstein, R. M. Hare, J. Hick, R. Swinburne, R. B. Braithwaite, A. J. Ayer, M. Aydın, T. Koç ve diğer düşünürlerin değerli görüşleri sunulmaktadır.
Simone de Beauvoir'da ahlak ve özgürlük sorunu

Bu tezde Simone De Beauvoir'ın (1908-1986) ahlak ve özgürlük ile ilgili görüşleri ele alınmıştır. Simone De Beauvoir'ın ahlak anlayışı, özgürlük anlayışı ile yakından ilişkilidir. Ona göre insan, kendisini içerisinde bulduğu dünyada, özgür seçimleri doğrultusunda eylemler yaparak ve bu eylemlerin sorumluluğunu üstlenerek hayatı anlamlandırmaya çalışır. Bunu yaparken de diğer varlıklarla karşılıklı bir ilişki içerisinde olduğunun bilincinde olup, eylemlerini bu doğrultuda yapmak durumunda olan insan, bu varlıklara karşı sorumluluk duygusuyla kendi ahlak anlayışını oluşturur. Simone De Beauvoir'a göre özgürlük, insana başkası tarafından verilmiş olmayıp, mücadele ile kazanılan bir şeydir. Ona göre ben'in özgürlüğü, öteki'nin varlığı ve özgürlüğüne bağlıdır. Bu anlamda insan, özgür olmak için başkasına muhtaçtır. Çünkü insan, içerisinde bulunduğu durumun koşullarına bağlı olarak seçimler yapar ve başkalarının bu seçimlerini tanıması ile kendisini var kılar. Simone De Beauvoir'ın özellikle feminizm alanında öne çıkan kadın yani 'öteki'nin özgürlüğü sorunu da, kendisinin özgürlük felsefesinin anlaşılmasında oldukça önemlidir. Çünkü erkek karşısında bir 'öteki' olarak görülen kadın, gerçekte özgür değildir ve bu durumdan kurtulmalıdır.
Felsefi bilginin nesnesi olarak ölümün imkanı

Bu tez, felsefe tarihinin her döneminde filozoflarca sıkça tartışma konusu yapılan ölüm kavramının, felsefe tarihindeki bu izlenimine rağmen felsefi bilginin nesnesi olup olamayacağına ilişkin bir yaklaşım sergilemek amacındadır. Bu amaç doğrultusunda tezin Birinci Bölümü'nde insanın ölümü merkezinde ölüm bilim, din ve felsefeyle ilişkisinde ele alınmaktadır. İkinci Bölüm'de birer örneklem olarak farklı dönemlerde yaşayan filozoflar Epiküros, İbni Sina ve Camus'nün ölüm hakkındaki düşüncelerine yer verilmektedir. Tezin Üçüncü Bölümü'nde ise sonuca kapı aralamakyaklaşımı temelinde bilgi ve inanç ayrımının gerekliliği vurgulanarak bu noktadaHartmann'ın bilgi anlayışının önemi ön plana çıkarılmaktadır. Bu bağlamda da Sonuç Bölümü'nde ölümün Hartmann'ın anladığı anlamda bir 'kendi başına varlığı' söz konusu olmadığı için ölüme ilişki bir bilgiden söz edilemeyeceği düşüncesitemellendirilecektir.
Model kavramı ve Karl R. Popper'ın platon eleştirisi

Bu çalışma, Karl R. Popper'in Platon'u değerlendirmesine farklı model kavramları açısından bir bakış olarak görülebilir. Çalışmanın birinci bölümünde model teriminin çeşitli bilim dallarında kullanılışı ele alınarak, modellerin kullanıldıkları bilim dallarına ve onlara yüklenen işlevlere göre özellikleri gösterilmektedir. Bu farklı özellikler, modelleri iki ana gruba ayırmayı ve açıklama modelleri ile toplum modelleri ayrımını yapmayı gerekli kılmaktadır. Toplum modellerinin de kendi içlerindeki farklılık, varlık modaliteleri sorunu bakımından temel lendir ilmeye çalışılmaktadır. Bu ayrımlar göz önünde bulundurulduğunda, Popper'in sözünü ettiği historisizmin bir açıklama modeli olduğu; Platon'un Politeia'sının ise bir toplum modeli, hem de varlık modalitesi bakımından özellik gösteren bir 'toplum modeli' olduğu ortaya çıkmaktadır. ikinci bölümde, K. R. Popper' m bilim ve toplumbilim görüşü serimlenmektedir. Bundan sonra, Popper'in toplumbilim ve Platon eleştirisini mümkün kılan bir açıklama modeli olarak historisizmin özellikleri üzerinde durulmakta ve onun Popper'in 'kapalı toplum' dediği toplum tipiyle bağlantıları gösterilmektedir. Aynı şekilde, Ill Popper'in historisizme bir alternatif olarak getirdiği 'rasyonalizm' in 'açık toplum'la ilgisi üzerinde durulmaktadır. üçüncü bölümde, Popper'in eleştirisinde Platon'da varsaydığı historisizmin, Platon'da bulunmadığı noktasından hareket edilmekte; ve Popper'in Platon'u historisist olarak görmesini ve ona 'metodolojik özcülük', 'utopyacılık', 'totaliterlik' v. b. atfetmesini mümkün kılanın, Platon'un idealar görüşünün onun metinlerine dayanarak haklı çıkarılamayacak yorumu olduğu gösterilmektedir. Bunun yanında Platon'a toplumbilimci bir yaklaşımında, onu doğru anlamada yardımcı olamayacağına işaret edilmektedir. Bu çalışmanın başında yapılan model ayrımlarına dayanarak bakıldığında Politeia'nın 'kapalı toplum' özelliği taşımadığı, 'ütopya' sayıl am ıyacağı, Platon' un yaptığının da 'utopyacılık' olamıyacagı ve 'totaliter' nitelemesinin Platon'un 'adalet' kavramı için kullanılamayacağı; Politeia'nın bir toplumsal ilişkiler imkanını ya da adaletli bir toplumun -Kant' ın ifadesiyle- 'imkanının koşullarını' gösteren felsefi bir görüş olduğu sonucu çıkarılmaktadır.
The Theory of times as relations

Bu tezin amacı 'Değişim Problemi'ni çözümlemek ve problemin olası bir çözümüaraştırmaktır. Bu amaca ulaşmak için birbirlerine rakip olan iki analitik yaklaşım,'endurance teorisi' ve 'perdurance teorisi' incelenmiştir. Bu iki yaklaşımın da farklı sebeplerden ötürü bir çözüm teşkil etmediği görülmüştür. Bununla birlikte'endurance' teorisinin önemli bir avantajı vardır: Söz konusu teori değişim hakkındaki sezgilerimiz ile daha uyumludur. Bundan ötürü 'İlişkiler Olarak ZamanınTeorisi' isminde yeni bir yaklaşım geliştirmeye çalıştım. Bu yaklaşım, zamansürelerini ilişkiler olarak ele almaktadır. Maddi bir nesne bir özelliğe ancak oözelliğe dair bir zaman-süresi ilişkisi taşıyarak sahip olabilir. Bunun ardındanyaklaşımımı diğer çözümler ile kıyasladım. Sonuç olarak, her ne kadar ilişkiler olarak zaman yaklaşımı değişim problemini tam olarak çözemese de verimli bir yaklaşım sunduğu ve daha hassas bir çözüme ya da böyle bir çözüm için destek teşkil etmeye açık olduğu öne sürülebilir.
Antik Yunan felsefesinde zaman kavramı: Başlangıçtan Platon'a kadar

İlkçağda bir fail ve yaratıcı olarak görülen zaman, bazı teolojik müşküllere ve zorluklara sebep olmuş görünmektedir. Zaman, aynı müşkülü antik Yunan dünyasında- da arzetmistir.. Milet olculunun üyeleri, Brendel'in yorumuna güvenirsek, doğal süreçleri etkilediğine ve yönlendirdiğine inandıkları bazı faillerle birlikte zamanında, birçok sorunu çözdüğüne inandıkları apeironun bir niteliği olarak görmüşlerdir. Pythagorasçılıkta apeiron, zaman ve boşlukla şcynı anlama gelmesi itibariyle, Aristoteles'e göre kendisiyle zamanım algılandığı yeti olan hafızanın bir işlevi olarak görülen kehaneti de açıklayan bir kavram olabilir. Hafıza, Parmenides için de önem taşınış görünmektedir. Bu filozof, geçmişşteki olfuların hafızada 'şimdi' bulunmasından, var olan şeyin geçmişşte ve gelecekle değil, şimdi var olması gerektiğini çıkarsamış olabilir. Elea okulunun bu devrimiyle, Empedokles, Anaxagoras ve Demokritos, Pythagorasçılığı ve lonia geleneğini revize etmek zorunda kalmışlardır.
Muhammed İkbal'in benlik düşüncesi ve siyaset felsefesindeki yeri

Tezimizin konusu Muhammed İkbal açısından Ben in toplum inşasındakikonumunun ne olduğu ile alakalıdır. Tezimiz toplamda üç bölümden oluşmaktadır. Giriş kısmında İkbal in yaşadığı ortamı, eğitim hayatını verdiği eserleri ele aldık. Birinci bölümde İkbal de benliğin 'neliği', benliğin gelişim aşamaları olan;'itaat, Nefsin Zabtı, Allah a Halife Olmak' gibi kavramları ifade ettik daha sonrabenliği kuvvetlendiren ve benliği yıkan unsurları ele aldık. İkbal e göre, Aşk, arzu, fakr, hoşgörü, helal kazanç vb. özellikler bireyin şahsiyetini kuvvetlendiren unsurlar olarak, 'Yeis, korku, dilencilik, ırkçılık, kölelik' vb. unsurların benliği zayıflatan unsurlar olarak karşımıza çıkar. İkinci bölüme geldiğimizde İkbal in siyaset düşüncesini ele aldık. Çünkü ikbalhiçbir zaman toplumu ve bireyi birbirinden ayırmamış aksine birbirini tamamlayan iki öğe olarak görmüştür. Mükemmel bir birey inşasından sonra mükemmel bir toplum ve sistem inşa etmek, şahsiyetini kazanmış bireyle mümkün hale gelir. İkbal in siyasi düşünesinin temellerine atıfta bulunduk. Üçüncü bölümde ise İkbal in ideal devlet Anlayışının ne olduğundan bahsettik. İdeal devletinin temel unsurlarından olan Din, Hukuk, Hilafet ve Meclis gibi kavramların İkbal açısından ne anlam ifade ettiğini irdeledik. İslam Ahlak anlayışını ve fert ve toplum ilişkisini inceleyerek bu bölümü bitirdik.
Unreliable narrator: Memory, accuracy and function

Eğer geçmişş geçmişşte kaldıysa, neden aklımızdan çıkaramıyoruz? Cevap basit. Geçmişimize takıntılıyız ve o her zaman bizimle yanımızda akıyor. Üstelik bizi geçmişşe bağlayan yegane kaynak hatırladıklarımız olduğundan, bunların doğru olduğunu düşünmeye eğilimliyiz. Bu tezde, hafızaya ilişkin birbirinden farklı yaklaşımları ve hatıraların makul bir şekilde hakikat ile örtüşür olup olmadığını veya hafızayı kullanmamızın sebebinin hakikati temsil etmekten daha fazlası olduğu durumlarda gerçeğin öneminin olup olmadığını gözden geçirmekteyim. Hafıza sisteminin karmaşıklığı ve çeşitliliği düşünüldüğünde, hafızanın bütün işlevlerini başarılı bir şekilde kapsayan tek yönlü işleyen bir teori olabilmesinin makul olmadığını savunuyorum. Bu noktada, hakikat kavramı hafızanın farklı fonksiyonlarının üstesinden gelmek için uygun değilken, doğruluk bu iş için daha uygun bir kavramdır. Hafıza, günlük yaşam örnekleri çerçevesinde ele alındığında, doğruluğun hedeflenen fonksiyonlarda başarılı olabilmesi için oldukça çeşitlilik gösterdiğini ele aldım. Nihayetinde, hafızamızdan faydanlanmamızın nedeninin geçmişşimiz hakkında güvenilir bir kaynak oluşundan değil, onun sosyal işlevleri karşılamak üzere itimat ettiğimiz bir araç olduğunu savunuyorum.
İsmail Hakkı İzmirli ve felsefe

'İsmail Hakkı İzmirli ve Felsefe' adını taşıyan bu çalışmada, İzmirli' nin İslam felsefesine, İslam filozoflarına, felsefi ekollere, felsefi kavram ve problemlere bakış açısını ortaya koymaya çalıştık. Tezimizin muhtevası; girişle birlikte üç bölüm ve sonuçtan oluşmaktadır. Giriş bölümünde, Tanzimat ve Meşrutiyet dönemindeki felsefi akımları, temsilcileri ve eserleri üzerinde durduk. Dönemin felsefi akımlarını, pozitivistler, materyalistler ve anti-materyalistler diye üç kısımda değerlendirdik. Ayrıca Tanzimat ve Meşrutiyet döneminde mantık alanındaki çalışmalara da kısaca değindik. Birinci bölümde; İzmirli' nin kısaca hayatını özetledik. Onun her sahada verdiği eserlerin sadece isimlerini, basım yerlerini ve tarihlerini vermeye çalıştık. Ancak tezimizin sınırları içerisinde bulunduğundan, özellikle felsefi eserlerini tanıttık ve kısaca değerlendirmelerde bulunduk. İkinci bölümde; İzmirli İsmail Hakkı düşüncesinde İslam filozoftan ve felsefi düşüncelerini inceledik, önemli İslam filozoflarının hemen hemen tümü hakkında çalışmalar yapan İzmirli' nin fikirlerini değerlendirdik. Ayrıca onun felsefi kavramlar ve problemlere bakış açısını ortaya koymaya çalıştık. Bununla birlikte İzmirli' nin çağdaş felsefe ekollerine, İslam felsefesi ekollerine ve tasavvuf felsefesi ekollerine bakış açısını belirlemeye gayret ettik. Üçüncü bölümde; çeşitli münevver ve ilim adamlarının, İzmirli' nin felsefi birikim ve kültürü hususundaki düşüncelerini değerlendirdik ve yer yer eleştirilerde bulunduk. Tezimiz, İzmirli ve felsefe ilişkisinin genel bir değerlendirmesi ile sonuçlanmaktadır.
Slavoj Zizek: İdeoloji kavramına Lacancı psikanalizden bakışın felsefi bir değerlendirmesi

Bu tez, Slavoj Zizek'in Lacancı psikanaliz ile birlikte ele aldığı ideoloji kavramını incelemektedir. Çalışma üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölüm, Slavoj Zizek, Zizek'in düşüncelerini felsefelerine uyarladığı Fransız psikanalist Jacques Lacan ve ideoloji kavramını genel hatlarıyla ele almıştır. Bu bölüm, Zizek'in ideoloji kavramı temelinde Lacan'ı nasıl okuduğuna dair bir ön hazırlık olacaktır. İkinci bölümde Lacan'ın semptom kavramı ve bu kavramın Zizek tarafından nasıl ele alındığı incelenmiştir. Bu bölüm, ayrıca, semptomun Lacan'ı Freud'dan ayıran yönleri ve bu yönlerin ideoloji kavramına yaptığı katkılar vurgulanmaktadır. Üçüncü bölümde ise Lacancı sintome kavramı, arzu ve Jouissance kavramları ile birlikte incelenmiştir. Bu bölüm, sinthome olarak semptomun, literatürdeki semptom kavramına verilen anlamlardan farkını ve bu kavramın, öznenin, sadece ideolojisine sıkı sıkıya bağlı kalmasını sağlayan psikolojik etmenlerini değil, aynı zamanda özneyi kendine bağlayan ontolojik temelini de ortaya koymayı hedeflemektedir.
David Hume'a göre dinin kaynağı

19. Yüzyılda sosyal bilimler çeşitli alt dallara ayrılmaya başlamıştır. Aynı dönemde ortaya çıkan bu yeni disiplinleri etkisi altına alan kaynak araştırmaları ortaya çıkmıştır. Dinin kaynağı araştırmaları da bu dönemde en yoğun şekilde görülmüştür. Hemen her sosyal bilimler disiplininden dinin kaynağına dair bir teori sunulmuştur. Bu çalışma ile dinin kaynağı meselesinin sistemli bir şekilde 1700'lerde İskoç Aydınlanma filozofu David Hume tarafından ele alındığı gösterilmeye çalışılmıştır. Yani dinin kaynağı problemi dinler tarihinin problemi olduğu kadar din felsefesinin de problemidir. Dinin kaynağı meselesinde David Hume'un teorisinin kendisinden sonra ortaya atılan teorilerle temelde örtüştüğü görülmüştür. Bu sebepten dinin kaynağı tartışmaları ele alınırken ilk sıranın David Hume'a verilmesi gerekmektedir.
Gabriel Marcel'de bağlanma

'Gabriel Marcel'de Bağlanma' adını taşıyan bu çalışmada, Marcel felsefesi içinde 'bağlanma'nın anlamı ve bu anlamın felsefe açısından getireceği yeni boyut ele alınmıştır. Marcel, var olmak birlikte-var olmaktır diyerek var olmaya yeni bir anlam yüklemiş ve bu birlikte oluşu da 'bağlanma' açısından değerlendirmiştir. Bu bakımdan Marcel, felsefe tarihi açısından bakıldığında yeni ve özgün bir insan tanımı ile karşımıza çıkmaktadır. İnsan, bağlanarak varolandır Marcel'e göre. Ayrıca Marcel'in bağlanma dediği şey de yine kendine özgü ve yeni bir anlamlandırma biçimidir. Bu anlamlandırma çerçevesinde, insan varoluşu kendi anlamını Mutlak Sen'e olan bağlanmasında bulur. Bu, önce sen'e daha sonra Mutlak Sen'e karşı olan 'bağlanma' hareketi, Marcel felsefesinin de hareket noktasıdır. Aynı zamanda nihai noktasıdır. Bağlanma'nın Marcel'ci anlamı göz önüne alındığında, karşımıza çıkan yeni ve özgün insan tarifi ile beraber, yine yeni ve özgün bir dini hayat telakkisi ile karşılaşmaktayız. Bunun yanında yine bu insan tarifi bize değerlerin yeniden inşa edildiği yeni bir toplum fikrini de vermektedir. Bu çalışma, 'bağlanma'yı bütün bu açılardan incelemek ve Marcel'in ona yüklediği anlam çerçevesinde bize açtığı ufukları görebilmek umudu ile gerçekleştirilmiştir. 116
Martha Nussbaum'da iyi yaşam ve talih

Bu çalışmada, M. C. Nussbaum'un rehberliği altında iyi yaşam ve talih ilişkisini ele aldık. Günümüz etik, hatta politik sorunları bağlamında modern felsefenin kimi açmazları, örneğin talihin hükmüne açık olan değerler karşısında sessizlikleri, bizi tekrardan başlangıca, kökene, kaynağa yönlendirmiştir. Nussbaum bu geri dönüşü yapan filozoflardan biri olmuş, özel olarak iyi yaşam ve talih ilişkisine dikkat etmiştir. İlk eserlerinden Kantçı ve Utiliteryan öğretilerin açmazlarını doktriner olmayan bir şekilde kritik etmiş, onlar karşısında Aristoteles'in etiğini daha derin ve kompleks bulmuştur. O, gündelik pratik yaşamın realitesi karşısında, bağımlılıklar, olumsallıklar, talihe açık türlü değerler karşısında, Aristoteles'in rehberliğini izlemiştir. Klasik bir eğitim görmüş olan Nussbaum'un bu çizgiyi izlemesinde şaşılacak bir durum yoktur. Ancak Nussbaum adım adım politikaya ilgi duymakla, çağdaş etik ve politik meselelere eğilmekle birlikte, etiko-politik bir çizgide ilerlemiş, bir kadın olarak kadınların maruz kaldığı sorunları, insanların yaşadığı ve yaşamakta olduğu korkuları, tehlikeleri, eşitsizlikleri, adaletsizlikleri kendine dert edinmiştir. Bununla birlikte Nussbaum günümüz etik ve politik sorunlara dair değerlendirmelerinde, tespitlerinde ve önerilerinde Greklerde başat olan iyi yaşam ve talih tartışmasının içgörülerini, kavrayışlarını beslemiş, zenginleştirmiş, işlevsel hale getirebilmiştir. Gelgelelim Nussbaum'un bu okuma çizgisi her nedense yeterince ön plana çıkarılmamış, vurgulanmamıştır. Genelde Nussbaum, en popüler açıklamaları doğrultusunda, bir teori karakterinde olanaklar/kapasiteler yaklaşımı içerisinde, The Fragility of Goodness'ın merkezinde olan talih meselesi unutularak okunmuştur. Bu çalışma ile birlikte, dağılarak ve saçılarak yazan Nussbaum'u, talih üzerinden okumamız gerektiğini, bu okuma ile onun felsefesinin genel taslağını ve özünü ortaya çıkarabileceğimizi göstermeye çalıştık.
Hobbes'un hukuk kavramsallaştırmasının Arendt'in 'toplumsal' kavramı üzerinden eleştirisi

Bu çalışma, 'Arendt'in Modernite Anlayışı Çerçevesinde 'Toplumsal'ın Yükselişi' ve 'Hobbes'un Hukuk Kavramsallaştırmasının Toplumsal Üzerinden Eleştirilmesi' adlı iki kısımdan oluşmaktadır. İlk bölüm, iki alt bölüm altında Hannah Arendt'in 'toplumsal' ve 'toplumsalın yükselişi' kavramlarının incelenmesine ayrılmıştır. Birinci bölüm, böyle bir incelemenin gerektirdiği kavramsal çerçevenin çizilmesine ayrılmıştır. İkinci alt bölümde, 'toplumsal' ne anlama geldiği tespit edilmeye çalışılmıştır. Bu amaç farklı yazarların Arendt okumalarına başvurularak gerçekleştirilmiştir. Bu çerçevede kavramın, kapitalist üretim biçiminin yaygınlaşması başta olmak üzere birden fazla değişime işaret ettiği saptanmış ve 'kitle toplumu' kavramıyla ilişkili olduğu değerlendirilmiştir. İkinci bölüm, 'toplumsalın yükselişi' eleştirisinin modern hukuka uygulanmasına ayrılmıştır. İlk alt bölüm, Hobbes'un modern hukuk için neden önemli olduğuna ve neden onun seçildiğinin açıklanmasına ayrılmıştır. Bu bağlamda Hobbes'un doğal haklar teorisinin kurucusu olduğu, modern hukukun meşruiyet zeminin sağlanması bakımından önemli olduğu ve hem liberalizmin hem de totalitarizmin kuramsal temellerini attığı yönündeki iddia ve tartışmaların düşünürü daha verimli kıldığı kanaatine varılmıştır. İkinci alt bölümde öncelikle Hobbes'un hukuka nasıl bir meşruiyet zemini oluşturduğu kısaca özetlenmiştir. Ardından, Arendt'in Hobbes okuması üzerinden bu meşruiyet zemini ile 'toplumsalın yükselişi' arasında nasıl bir bağ kurulabileceği araştırılmıştır. Bu çerçevede Hobbes'un devleti kişilerin özel çıkarlarını ve gücünü daima arttırma güdüsü üzerinden düşünmesinin 'toplumsal'a bir normatiflik kazandırdığı sonucuna varılmıştır. Üçüncü alt bölümde bu eleştiri, insan hakları düşüncesiyle ilişkilendirilmeye çalışılmıştır. Bu çerçevede, insan haklarının 'toplumsal' kavramıyla ilişkili olan modern hukuku değiştirmediği ortaya koyulmuştur. Son olarak, insan haklarının uluslararası hukuk aracılığıyla korunmasının bu anlayışı değişip değiştirmediği sorusu ortaya atılmıştır. Ancak bu soru nihai bir biçimde cevaplanmamış; yalnızca bu konudaki iyimser görüşlerin şüpheyle karşılanmasına dair bulgularla yetinilmiştir.
Hans-Georg Gadamer'in Hakikat ve Yöntem isimli eserinde fenomenolojik yöntem

Gadamer'e gelinceye kadar fenomenolojik yöntemin geçirdiği dönüşüm ve değişimler, Hakikat ve Yöntem'de yeni bir şekle bürünmüştür. Çalışmamızda fenomenolojik yöntemin yaşadığı dönüşüm ve değişim irdelenmekle birlikte, Gadamer'in Hakikat ve Yöntem'de bu yöntemle irtibatı ve nasıl uyguladığı gösterilmiştir. Hakikat tecrübesine maruz kalan insanın yaşadığı halinin fenomenolojik yöntemi kullanarak betimleyen Gadamer'in Hakikat ve Yöntem eserine de fenomenolojik projeksiyondan yaklaşılmıştır.
Bazı yönleriyle Erol Güngör

1995, SAYFA: Jüri: Doç. Dr. Mehmet AKGÜN Bu çalışmada biz, Erol Güngör'ün kültür, tarih, dil, sanat, ahlak, din, hukuk, iktisad konularındaki fikirlerini göstermeye gayret ettik. Ayrıca toplumsal yapı gereği bu değerlerin ne derece etkili olabileceğini araştırdık. Erol Güngör, ülkemizde bu konuları bütün bir toplumun geçmişşini oluşturan vasıflarıyla incelemiş nadir insanlardan biri olduğu için kendi öz kimliğimiz paralelinde verilen örnekler üzerinde özellikle durduk. Böylece geçmişşi bir sebep olarak yeni nesillere aktarım yönünde Erol Güngör'ün ne denli önemli bir yapı taşını oluşturduğunu vurgulamaya elimizden geldiğince çalıştık.
Eğitimde yapılandırmacılık yaklaşımı ve eleştirel bir bakış

Bu tez çalışmasında günümüzün eğitim modeli olarak kabul edilen ve ülkemizde de uygulamasına geçilen eğitimde yapılandırmacı yaklaşımının özellikleri araştırılmıştır. Geleneksel eğitim anlayışının dışında farklı bir bakış açısı sunan yapılandırmacı eğitim kuramı, aslında öğrenmenin nasıl gerçekleştirildiği ile ilgilenen bir bilgi kuramı olmasına karşın, elde ettiği bulgularla eğitimin yanı sıra, birçok farklı disiplini de etkisi altına almayı başarmıştır. Postmodern çağın en çarpıcı özelliklerini bir araya getiren bu yaklaşım modeli, günümüze kadar süregelen eğitim felsefelerinden de çıkarımlar yaparak, eklektik bir yapı oluşturmuş ve dinamik yapısıyla determinist eğitim anlayışını derinden sarsan bir alternatife dönüşmüştür. Öğrenilmesi gerekenler yerine bireyin bilişselliğini öne çıkaran, mutlak gerçeklik olgusundan uzaklaşıp görecelik kavramını eğitimin merkezine yerleştiren bu yaklaşım yeni paradigmalar oluşturmuştur. Bu noktada üzerinde durulmak istenen konu ise geliştirilen bu yeni yaklaşımın uygulama alanındaki sonuçları olmuştur. Özellikle ülkemizde yapılandırmacılık teorisinin amacını ve özelliklerini tanıtan detaylı çalışmalar yapmadan ve daha da önemlisi, uygulayıcılara uygulama yöntem ve teknikleri hakkında geniş bilgi sunma ve pratik yapma olanağı tanımadan, ulusal eğitim programının başka ülkelerdeki sonuçlardan yola çıkarak, radikal olarak dönüştürülmesi, aslında sadece içeriğin değişmesiyle sınırlı kalmıştır. Uygulamadaki yetersizlik ve bilgisizlik eğitimdeki verimliliği arttıramadığı gibi, bir tür kaos yaratarak, iyice azalttığı düşünülmektedir.
İslam filozoflarının tıp bilimine katkıları

Kendi tarihimize, değerlerimize ve bilim adamlarımıza sahip çıkıp onları gün yüzüne çıkartmak, tüm dünyaya anlatmak ve tanıtmak asli görevlerimizden olsa gerek. Tarihde önemli buluşlarla tıp bilimine önemli katkılarda bulunmuş çok sayıda Türk-İslam alimi bulunmaktadır. Bunların içinde en çok göze çarpanlardan biri İbn Sina'dır. Bu şahsiyetleri anlamayı, onların tıp sahasındaki buluşlarını ve görüşlerini derleyip toparlayarak sunmayı amaçladık. Tıp tarihinde önemli yeri olan filozoflarımızı özellikle de İbn Sina'yı batılı bilim adamları bizden daha iyi incelemiş ve onlardan yıllarca faydalanma yoluna gitmişlerdir. Bizim bu noktadaki eksikliğimizi giderip onlara hak ettiği yeri ve değeri vermemiz gerektiği kanaatindeyiz. Amacımız eksiksiz ve mükemmel bir çalışma yapmaktan çok bu konuyu ele alıp daha geniş ve daha iyi çalışmalara önayak olmaktır. Bugün hala geçerliliğini koruyan birçok tıbbi buluşun altında Müslüman filozofların imzası vardır. Mesela İbn Sina'nın el- Kanun'da anatomi, fizyoloji, ilaç bilimi ve klinik bilimler ile ilgili tesbitleri dikkat çekicidir. Biz bunları çalışmamızda kısmen irdeledik. tıp tarihi ve deontoloji ile ilgilenen ülkemiz bilim adamları başta olmak üzere temel tıp ve klinik bilim dallarında çalışan bilim adamlarımızın özellikle İbn Sina'nın el- Kanun'unu iyice inceleyip modern tıp ile karşılaştırarak yeni yaklaşımlar sergilemelerinin kaçınılmaz olduğunu düşünüyoruz. İnanıyoruz ve umuyoruz ki önümüzdeki zaman dilimi Türk-İslam alimlerinin tarihteki yerlerinin daha iyi anlaşılacağı ve görüleceği yıllar olacaktır.