turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Birinci Dünya Savaşında Osmanlı ve Avusturya-Macaristan İmparatorlukları arasındaki iktisadi ilişkiler

Osmanlı Devleti ve Avusturya- Macaristan, Birinci Dünya Savaşı'na müttefik olarak dahil olmuşlardır. Bu tezde söz konusu ittifak, iktisadi ilişkiler çerçevesinde ele alınmıştır. Osmanlı Devleti'nin Birinci Dünya Savaşı'nda müttefik devletler ile olan ilişkileri genelde Almanya ile olan ilişkiler çerçevesinde ele alındığından Avusturya-Macaristan ile olan ilişkiler Almanya'nın gölgesinde kalmıştır. Bu tez çalışmasında amaçlanan gölgede kalmış bu müttefikliği aydınlatmaktır. Tezin temel sorunsalı Avusturya- Macaristan'ın Osmanlı Devleti'ne yönelik takip ettiği iktisadi nüfuz politikalarının Osmanlı Devleti'nde özellikle savaşa arifesinde oluşmaya başlamış olan milli iktisat anlayışı ve modernleşme amaçlı reform çabaları karşısında nasıl işlerlik kazandığıdır. Bu dış politikanın analizi ile hem Osmanlı Devleti'nin Almanya ile olan ilişkisi, Almanya ve Avusturya- Macaristan'ın Osmanlı Devleti üzerinde giriştikleri rekabet hem de Osmanlı Devleti'nin savaşa giriş nedenleri ve savaştan beklentileri aydınlatılacaktır. İttifak söz konusu iki devletin karşılıklı bakış açıları üzerinden ele alınmıştır. Bu sebeple her iki tarafın da arşiv kaynakları, süreli yayınları ve konu ile alakalı literatür taranmıştır. Tezde iktisadi ilişkiler iki başlık altında incelenmiştir. Bunlardan birincisi askeri yardımlar başlığı diğeri de cephe gerisindeki iktisadi ilişkileri oluşturan gıda ticareti ve iktisadi reform faaliyetleridir. Bu iki ana başlık tezde yukarıda bahsedilen çerçeve içerisinde ele alınmıştır.
Why are some countries immune to the negative political effects of natural resource wealth: An empirical analysis

Bu araştırma doğal kaynak zenginliğinin neden bazı ülkelerde güçlü anti-demokratik etkilere sebep olurken diğer bir takım ülkelerde böyle bir etkinin görülmediği sorusu üzerine kantitatif bir analiz sunmaktadır. Her ne kadar ilgili literatür genel olarak doğal kaynak zenginliğinin demokratik yönetim üzerindeki kötü etkilerini sistematik analizlerle göstermiş olsa da bazı ülkelerin bu etkilere karşı olan bağışıklığı hakkında sadece anekdotlara dayalı kanıtlar sunulmuştur. Mevcut tez bu konuyu sistematik olarak inceleyen ilk çalışma olup, soruya yeni bir değişken ile yanıt aramaktadır: toplumdaki sözleşmelere dayalı işlemlerin düzeyi, yani bireylerin ne derecede gelirleri, malları ve servisleri pazarda sözleşmelere dayalı işlemlerle elde ettiği. Kuramsal olarak ekonomik normlar teorisini baz alan çalışmanın ampirik sonuçlarına göre sözleşmelere dayalı işlemlerin yüksek düzeyde gerçekleştiği toplumlarda doğal kaynak zenginliğinin demokratik yönetim üzerindeki kötü etkileri diğer toplumlara göre çok daha az görülmektedir. Bu duruma neden olarak sözleşmelere dayalı işlemlerin yüksek düzeyde gerçekleştiği toplumlarda iltimasa dayalı ilişkilerin azlığı ve hukukun üstünlüğü ilkesinin toplumun ortak çıkarı olması öne sürülmektedir.
Sosyal inşacı bakış açısından Türkiye-İran ilişkilerinde çatışma ve işbirliği alanları

Bu çalışmada 1990 sonrası dönemde Türkiye ? İran ilişkileri, sosyal inşacılık yaklaşımının sosyal unsurların maddi yapılar üzerindeki belirleyiciliği iddiasından hareketle ilişkilerdeki değişimin vurgulanabilmesi bağlamında çatışma ve işbirliği alanları özelinde analiz edilmiştir. Güç ve çıkar ikilisi üzerinden devletler arası ilişkileri ve uluslararası sistemin işleyişini maddi yapılara dayandıran uluslararası ilişkiler disiplininin hakim kuramlarının ihmal ettiği öznelerarası düzeyde inşa edilen sosyal unsurlara inşacı yaklaşım tarafından birincil belirleyicilik rolü atfedilmiştir. Türkiye ve İran ilişkileri analiz edilirken de bu belirleyicilik üzerinden hareket edilerek, geçmişşten gelen karşılıklı algıların ve kimliklendirmelerin zaman içerisinde ilişkileri nasıl etkilediği ve nasıl dönüştürdüğü açıklanabilir. Bu bağlamda, öncelikle sosyal inşacılığın dış politika analizine yönelik açıklamaları verilmiş, her iki ülkenin de ayrı ayrı dış politika yapım süreçleri sosyal unsurlar üzerinden incelenmiş ve ilişkiler çatışma ve işbirliği alanları şeklinde dönemsel ve yapısall olarak analiz edilmiştir. Sonuç olarak da, 2000'li yıllar boyunca karşılıklı olarak inşa edilen olumlu kimliklendirmeler ve diyalog ortamı sayesinde kısa ve orta vadede ilişkilerin düşük yoğunluklu çatışma alanlarının varlığına rağmen işbirliği temelinde devam edeceği öngörüsünde bulunulmuştur.
Avrupa güvenlik ve savunma politikasının küresel terörizme yaklaşımı

Soğuk Savaş sonrasında gittikçe daha çok sözü edilen küreselleşme, avantajları kadar dezavantajlarımla da dünyayı etkilemektedir. Her ne kadar bu olgunun insanlığa refahı, insan haklarını, demokratikleşmeyi vs. getirdiği iddia edilse de küreselleşme siyasi, ekonomik ve sosyal eşitsizliklerin kaynağı olarak da gösterilebilmektedir. öte yandan küreselleşmenin karanlık yüzü olarak adlandırılan terörizm, günümüzde gittikçe küreselleşmekte ve bir ülkenin kendi basma çözemeyeceği bir sorun haline gelmektedir. Her ne kadar bu olguyla uluslararası, bölgesel ve alt bölgesel kuruluşlar aracılığıyla mücadele edilmeye çalışılmakta ise de başardı olunamamaktadır. Küresel terörizmin etkileri Soğuk Savaş sonrasında Avrupa Birliği'ne de yansımış ve yeni yapılatın inşasına neden olmuştur. Her ne kadar Avrupa Birliği küresel terörizmle üçüncü sütun olarak adlandırılan Adalet ve İçişleri Alanı'nda mücadele etmekteyse de bu sorunla mücadelenin küresel anlamda işbirliğini gerektirmesi Avrupa Birliği'nin Ortak Dış ve Güvenlik Politikası'na ve bu politikanın içinde yer alan Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikası'na önem vermesine neden olmuştur. Bu çalışmada öncelikle terörizmin tanımı, nedenleri, amaçları, diğer suç türleri ve küreselleşmeyle ilişkileri, ardından uluslararası kuruluşların ve Avrupa Birliği'nin bu sorunla mücadelesi incelenmiştir. Çalışmanın amacı Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikasının küresel terörizmle mücadelesini analiz etmek ve bu analiz sonucunda elde edilen veriler yardımıyla bu politikanın eksikliklerini ortaya koyarak yapılması gerekenleri tespit etmektir. Bu amaçla öncelikle Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikası'nın gelişimi ve bu politikaya ilişkin yetenekler ele alınmış daha sonra bu yeteneklerin Avrupa Birliği'nin terörizmle mücadele için girişeceği operasyonlar için yeterli olup olmadığı açıklanmaya çalışılmıştır.
Front National and securitization of migration in France

Bu çalışmanın amacı Fransa'da göç olgusunun nasıl güvenlik konusuna dönüştürüldüğü ve bu göç-güvenlik ilişkisinin inşasında Ulusal Cephe Partisi'nin rolünü Kopenhag Okulu'nun güvenlikleştirme teorisi çerçevesinde incelemektir. Çalışmada Fransa'da göç olgusu etrafında meydana gelen tartışmalar tarihsel olarak ele alınacaktır. Kopenhag Okulu'na göre güvenlikleştirme belirli bir konunun aktörler tarafından bir güvenlik meselesi olarak inşa edilmesi sürecine işaret eder. Kopenhag Okulu güvenliği bir sözeylem olarak kavramsallaştırır. Fransa, Avrupa'da en çok göçmen ve Müslüman göçmen nüfusuna sahip ülkelerden biri. İkinci Dünya Savaşından sonra Fransa'da göç, ekonomik kalkınma için zorunlu ve gerekli bir olgu olarak görülmüş ve bu nedenle olumlu karşılanmıştır. Fakat 1970'lerin ortalarından itibaren göç olgusu Fransız siyasi tartışmalarının önemli bir konusu haline gelmiştir ve toplumsal bir projeden ziyade ekseriyetle kimlik ve güvenlik ekseninde tartışılmaktadır. Batı'da olduğu gibi Fransa'da da göçün güvenlikleştirilmesi Amerika Birleşik Devletleri'nde meydana gelen 11 Eylül 2001 terörist saldırılarından sonra derinleşmiştir. Bu bağlamda, Ulusal Cephe Partisi göç karşıtı söylemleri ile Fransa'da göçün bir güvenlik sorunu olarak inşa edilmesinde rolü olan başat aktörlerden biridir. Bu çalışma, Fransa'da göçün güvenlikleştirilmesinin yeni bir olgu olmadığı, göç güvenlik ilişkisinin çeşitli söylemler ve ülkede uygulanan göç yasaları ile sağlamlaştığını ortaya çıkarmaktadır. Diğer bir ifadeyle, bu çalışma Fransa'da göçün güvenlikleştirilmesinin 11 Eylül saldırılarından öncesine dayandığı, 11 Eylül saldırıları ve 2000'li yıllarda Avrupa topraklarında meydana gelen saldırılardan sonra derinleştiğini göstermektedir. Bu çalışmanın bulguları, Ulusal Cephe Partisi'nin göçün Fransız ulusal kimliğine, kültürüne, ulusal ve iç güvenliğine bir tehdit oluşturduğuna dair söylemler inşa ettiğini ortaya koymaktadır. Marine Le Pen'nin göçmen karşıtı ve AB karşıtı söylemlerinin eleştirel analizi, göçü sınır kontrolü, terörizm ve suç ile ilişkilendiren ulusal ve iç güvenlik temalarının Marine Le Pen'nin göçmen karşıtı söylemlerinde yaygın olarak kullanıldığını göstermiştir.
Hüsnü mübarek dönemi ve Arap baharında Türkiye Mısır ilişkileri

Osmanlı Devleti'nin son dönemlerinden günümüze kadar Mısır ile kültürel ve tarihi köklü bir bağ vardır. Mısır ile Türkiye arasındaki ilişkiler tarihsel süreç içerisinde sürekli inişli çıkışlı bir seyir izlemiştir. Türkiye cumhuriyeti kuruluşundan itibaren Batı'ya yönelik politikalar izlemiş, batılılaşma yönünde bir dizi reformlar gerçekleştirmiş, laikliğin benimsenmesiyle Ortadoğu ülkelerinden uzaklaşmıştır. Bu durum Mısır ile olan ilişkilere de yansımış ilişkilerde soğuk rüzgarlar esmesine neden olmuştur. Nitekim Araplar ile İsrail arasında yaşanan savaşlarda Türkiye sürekli Arapları desteklemiş, Araplardan yana tavır sergilemiştir. Fakat bu şekilde tavır sergilemesi Araplar tarafından içten karşılanmamış Kıbrıs meselesi yüzünden destek arayışı içinde olan Türkiye ile ilişkilerde pek bir artış söz konusu olmamıştır. 1990'lı ve 2000'li yıllarda yaşanan terör gibi sorunların ortaya çıkmasıyla birlikte bu durumdan etkilenen Türkiye dış politikasını artık Batı'dan Ortadoğu'ya çevirmiştir. 2011 yılında Mısır'da yaşanan devrime Türkiye destek vermiş bu da Mısır tarafından oldukça iyimser bir şekilde karşılanmıştır. Özellikle devrim sonrasında Müslüman Kardeşler'in iktidara gelmesiyle Türkiye ile Mısır arasındaki ilişkiler ivme kazanmış ve altın çağını yaşamıştır. 2013 yılında yaşanan askeri darbeye Türkiye oldukça sert şekilde tepki göstermiştir. Mısır'da devrim öncesi döneme geri dönülmüştür. Halkın demokratikleşme yolundaki çabaları boşa çıkmıştır. Bunun üzerine iki ülke arasındaki ilişkiler gerilmeye başlamıştır. Bu tez, çağdaş tarihin ardından Türk-Mısır ilişkilerinde yaşanan değişimlerin ve sürekliliğin altında yatan nedenleri incelemektedir.
Türkiye-İsrail ilişkileri (1948-1960)

Bu çalışmada, 'Türkiye ve İsrail arasındaki yakınlaşmanın ve işbirliğinin kaçınılmaz olduğu' temel sorunsalı, özelde, iki ülke ilişkilerinin 1948- 1960 yıllan arası tarihi ve genelde de İkinci Dünya Savaşı sonrasında, dünyada ve Ortadoğu'da meydana gelen gelişmeler ele alınarak, incelenmeye çalışılmıştır. Bu dönemin seçilmesinde temel faktör, dönemin nisbeten tarihselleşmesinden dolayı bu tarihe ait bilgilerin daha net olmasıdır. Çalışma, dört bölümünden müteşekkil olup, bölümler, iki ülke arasındaki ilişkilerin gelişme trendinin iniş ve çıkışına göre tespit edilmiştir. Birinci Bölümde; İsrail devletinin kuruluşu ele alınarak, iki ülke arasındaki ilişkinin nasıl teşekkül ettiği ortaya konmuştur. İkinci Bölüm'de; hızla gelişine kaydeden Türk-tsrail ilişkileri ele alınırken, bunu etkileyen sebepler gösterilmeye çalışılmıştır. Üçüncü Bölüm'de; Ortadoğu'da meydana gelen bazı olaylar çerçevesinde Türk-İsrail ilişkilerinin aldığı boyuta değinilmiştir. Dördüncü Bölüm'de ise; 1960'lı yılların sonlarına doğru iki ülke arasında akdedilen istihbarat ve güvenlik anlaşması ele alınmıştır. İsrail Devleti'nin kuruluşundan kısa bir süre sonra başlayan Türkiye ve İsrail arasındaki yakınlaşma, gelişen olaylar çerçevesinde çeşitli formlar alarak, hiç kesintiye uğramadan günümüze kadar devam etmiştir. Çalışmanın kapsadığı 1948- 1960 arasındaki dönemde iki ülke arasındaki ilişkileri etkileyen temel faktör Türkiye'nin genel dış politika beklentileri ve özellikle Araplarla olan ilişkileridir. İlişkilerin belirlenmesinde Türkiye'nin daha etkili olduğu; İsrail'in Türkiye ile işbirliğine her zaman hazır olduğu görülmektedir. Çalışma sonunda, bütün olumsuz etmenlere rağmen Türk-İsrail ilişkilerinin yoğun bir şekilde devam ettiği ve her iki ülkenin her fırsatta birbirlerine yaklaştıkları tespit edilmiştir.
Biyopolitika kavramı çerçevesinde 1938 beden terbiyesi kanunu

Spor, yalnızca bedeni iyi tutmak için değil siyaseti anlamak için de kullanışlı bir kavram olabilir. Özellikle toplumsal boyutları açısından spor, çokça politik süreç içerdiği için politika analizinde yeni ama berrak bir bakış açısı sunar. Türkiye'nin siyasi tarihine yeni bir perspektiften yaklaşma çabasında olan bu çalışmada erken dönem cumhuriyet tarihi beden politikalarının bir projesi olan 1938 Beden Terbiyesi Kanunu üzerine çalışılmıştır. Siyasetin analizini biyopolitika kavramı üzerinden kurgulamaya çalışırken dönemin tüm beden politikaları değil yalnızca Beden Terbiyesi Kanunu'nu ortaya çıkaran sürecin dinamikleri incelenmiştir. Bu inceleme sırasında beden politikalarının kapsamı sporun politik anlamda araçsallaştırarak kullanılması ve devletin sporun yönetiminin kontrolünü sağlama istenci ile sınırlandırılmıştır. Sporun politikası üzerine yapılan akademik çalışmaların sayıca az oluşu, bu çalışmayı yaparken kullanılabilecek kaynakların sayısını arttırabilmekte zorlayıcı bir unsur olmuştur. Bu nedenle siyaset bilimi ve genel siyasi tarih konularında yazılmış eserlere başvurulmuş olsa da tez çalışmasının temel bilgi kaynağı arşiv belgeleri ve dönemin süreli yayınlarıdır. Birincil belge niteliği taşıyan meclis tutanakları ve arşiv belgelerinin ışığında hem dönemin hem de ilgili kanunun bir biyopolitik tahlili yapılmaya çabalanmıştır. Süreli yayınların en önemli katkısı ise dönemin eğilimlerini hem devlet hem de sivil toplum açısından anlayabilme noktasında olmuştur. Olay örgüsünün, sırasının ve diyalektiğinin kurgulanabilmesi de yine süreli yayınların detaylı incelemesinin katkısıyla olmuştur.
L'ascension de l'indépendantisme en Catalogne: la crise du régime des communautés autonomes dans la dépression économique

Bu tez, Katalonya'da bağımsızlıkçı hareketin yükselişini incelemektedir. İspanya'nın 17 özerk topluluğundan biri olan Katalonya'da, özellikle 2010'dan itibaren bağımsızlıkçı eğilimin Katalan siyaset sahnesinde nasıl baskın hale geldiği, İspanya'nın özerk topluluklar rejiminin Katalan halkının öz-yönetim taleplerine neden daha fazla yanıt üretemediği soruları ele alınmaktadır. Katalan meselesinin tarihsel, politik ve ekonomik olmak üzere üç temel boyutu analiz edilmekte ve İspanyol hükümetinin yeni-merkeziyetçi politikalarına ve ekonomik krizin ardından uygulanan kemer sıkma politikalarına karşı Katalonya'da toplumsal tepkinin bağımsızlık talebinde somutlaştığı savunulmaktadır.
Syrian refugees and the politics of migration in Europe: An ontological security perspective

Tez Suriyeli mu ltecilerin kitlesel göçu nu n Avrupa siyasetine etkisini varlıksal gu venlik konsepti çerçevesinde incelemektedir. Çalışma varlıksal gu venlik veu lteci karşıtı söylem ile devletlerin politikaları arasındaki ilişkiyi açığa çıkararakkonunun kimlik boyutuna odaklanmaktadır. Tezin temel argu manı şu şekildedir:Mu lteci karşıtı söylem ve mu ltecileri dışlayıcı politikaların yu kselişe geçmesininsebebi varlıksal gu venliğin bozulmaya uğramasıdır. Almanya ve Macaristan örneku lkeler olarak seçimiş ve 2015- 2017 arasındaki periyotta inceleme yapılmıştır. Araştırmada tezin teorik çerçevesini oluşturmak için varlıksal gu venlik kavramıu zerine şekillenen literatu r; söylem analizi için siyasi aktörlerin açıklama, röportaj ve parti programlarının yer aldığı medya organları ve devletlerin dışlama metotlarınıbelirlemek için yasal belge ve siyasi gelişmeler incelenmiştir. Söylem alanında örneku lkelerde söylemi inşa su recinde u ç temel strateji belirlenmiştir. Politika u retimialanında iki tip dışlayıcılık ele alınmıştır: fiziksel ve hukuki. Tez Suriyelimu ltecilerin kitlesel göçu nden ortaya çıkan varlıksal gu vensizliğin birbirinden farklı iki u lkede, Macaristan ve Almanya, bile aynı sonuca götu rdu ğu nu göstermeyiamaçlamaktadır: mu lteci karşıtı söylem ve politikalar.
Hilafet kurumundaki yapısal değişim ve Osmanlı Hilafeti

Oz Bu çalışmada İslam siyaset geleneği ve kurumlar tarihi içinde özel bir yere sahip olan hilafet kurumun merkeziyetçilikten kopuş süreci ve buna bağlı olarak gelişen Osmanlı hilafet anlayışının dayanakları incelenmiştir. Hilafetin İslam dünyasının siyasal gelişimine göre beliren yapısall değişiminde etkili olan kırılma noktaları tespit edilerek bunun sosyo-politik ve kültürel alanlardaki yansımaları değerlendirilmiştir. Osmanlıların siyasal bir güç olarak İslam dünyasının batısında yükselişleriyle birlikte yaşanan gelişmeler, buna bağlı oluşan ve giderek devletin ideolojisini biçimlendiren hilafet anlayışı yalnızca siyasal anlamda değil, sembolik ve kültürel açılardan da ele alınmıştır. Klasik dönemdeki gazaya dayalı hilafet anlayışından, 19. Yüzyılda yeniden yorumlanan hilafet anlayışına geçişte yaşanan sorunlar, özellikle Abdülhamit'in siyaset anlayışında hilafetin yeri ve konumu bu bağlamda incelenmiştir. Diplomatik ilişkilerdeki yansımaları ve dönemin güç mücadelesi içinde üzerinde<yaşanan tartışmalar II. Meşrutiyet'e kadar olan dönemde kurumun ne şekilde bir seyir takip ettiğini belirleyebilmek açısından ele alınmıştır. Çalışma ilk ve ikinci el kaynakların bir arada kullanımıyla gerçekleştirilmiştir.
1848 revolutions and Wallachia

Günümüzde güney Romanya sınırları içerisinde yer alan Eflak, 19. yüzyıl başlarında Osmanlı egemenliği altındaki Balkan coğrafyası ve merkez aşırı Avrupa'nın oldukça ufak bir vilayeti idi. Ancak, aynı yüzyılın ilk yarısında Eflak'ın seçkin sınıfı ve tebaası takip eden iki yüzyıl boyunca bölgenin kaderini derinden etkileyecek olan yoğun bir değişim sürecini yaşadı. 1848 Eflak İhtilali, bu fenomenin gerçek anlamda ilk ortaya çıkışı ve Romanya tarihinin ileri gelen devlet adamlarının ve kişiliklerinin politik aktivist eylemleri ve yükümlülüğünü ilk olarak deneyimlediği olaydır. Ancak onların ortaya koyduğu idealize edilmiş ihtilal, o çağın önüne geçilemez özellikleriyle mücadele etmek durumunda kaldı ve atılımları bir fiyaskoyla sonuçlandı. Bu çalışmanın amacı yeni yönetim şekillerindeki idari ve devrim - misyonuna sahip performansların ayrıntılı bir biçimde ve geniş bir araştırma sonucuna dayanarak incelenmesidir.
Adalet ve Kalkınma Partisi döneminde Türkiye'nin Irak, iran ve Suriye ile ilişkileri

İslam, 'Adalet ve Kalkınma Partisi Döneminde Türkiye'nin Irak, İran ve Suriye ile İlişkileri', Yüksek Lisans, Ankara, 2014. AKP döneminde Türkiye'nin Irak, İran ve Suriye ile ilişkilerinin ekonomik, siyasi gelişmeler ve bölgesel gelişmelerin ilişkilere yansımaları temel alınarak incelenmesi ve AKP öncesi dönem ile AKP dönemi arasında bir karşılaştırma yapmak, bu çalışmanın temel amacıdır. Çalışmada karşılaştırma metodu kullanılmakla birlikte, konuyla ilgili yayınlanmış kitap, dergi, makale ve gazetelerden yararlanılmıştır. Çalışma dört ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, Türkiye'nin cumhuriyetin kuruluşundan AKP iktidarına kadar olan dönemde Ortadoğu politikası ile AKP döneminde Türkiye'nin Ortadoğu politikası ele alınmıştır. İkinci bölümde AKP dönemi Türkiye-Irak ilişkileri incelenmiştir. Bu bölümde Türkiye'nin AKP öncesi dönemde Irak ile ilişkilerinin genel bir değerlendirmesi yapılmıştır. 11 Eylül ve sonrasında ABD'nin Ortadoğu politikasının genel bir değerlendirmesi yapılıp, İkinci Körfez Savaşı'nın Türkiye-Irak ve Türkiye-ABD ilişkilerine yansımaları ele alınmıştır. Bu bölümde Türkiye-Irak ekonomik ve siyasi ilişkileri, Kerkük'ün statüsü sorunu ele alınmıştır. Ayrıca Türkiye'nin Kuzey Irak politikası incelenmiştir. Üçüncü bölümde AKP dönemi Türkiye-İran ilişkileri ele alınmıştır. Bu bölümde Türkiye-İran ilişkileri bölgesel ve küresel gelişmeler göz önünde bulundurularak değerlendirilmiştir. İkilinin İkinci Körfez Savaşı'nda ve sonrasında yürüttükleri politikalar ve bu politikaların ikili ilişkilere yansımaları ele alınmıştır. İki ülkenin ekonomik ilişkileri, PJAK'a ve PKK'ya tutumları, Filistin sorunu bağlamındaki yakınlaşmaları değerlendirilmiştir. İlaveten İran'ın nükleer çalışmaları nedeniyle ABD ile yaşadığı sorunlar, Türkiye'nin sorunun çözümünde oynadığı rol değerlendirilmiştir. Ayrıca ikilinin Suriye sorunu nedeniyle yaşadığı gerginlikler de incelenmiştir. Dördüncü bölümde AKP dönemi Türkiye-Suriye ilişkileri ele alınmıştır. İkilinin İkinci Körfez Savaşı ve sonrasına Irak politikaları, Refik Hariri suikastı, Türkiye-Irak Krizi, Suriye-İsrail füze krizi gibi gelişmelerin ikili ilişkilere yansımaları incelenmiştir. İkilinin AKP döneminde siyasi ve ekonomik ilişkileri ile Suriye sorunu, Türkiye'nin ve diğer güçlerin Suriye sorununa yönelik politikaları ve Suriye muhalefetinin yapısı hakkında bir değerlendirme yapılmıştır. Suriye sorununun çözümü için ortaya atılan Annan Planı, Cenevre-1, Cenevre- 2 toplantıları da incelenmiştir.
Breakpoints of US foreign policy and its changing structure in W. Bush era

Uluslararası ilişkiler ve dünya politikalarının yürütülmesi ile ilgili çeşitli teoriler vardır. Bunların başlıcalan; Realizm, Liberalizm, Dünya Sistemi Teorisi, Yapısalcılık Teorisi ve Feminizm'dir. ABD Dış ve güvenlik stratejisi, soğuk savaş sonrası, daha komplike ve sofistike bir yapı arz etmektedir. Bunda, dünyanın global bir köy haline gelmesinin yanında, ülke içi baskı gruplarının da kayda değer etkileri bulunmaktadır. ABD Dış ve Güvenlik Stratejisi karar alma mekanizmasında, Başkan, Başkan Yardımcısı, Dışişleri ve Savunma Bakanlıkları, Milli Güvenlik Konseyi, Başkanın Milli Güvenlik Danışmanı ve Kongrenin rolleri bulunmaktadır. Söz konusu mekanizmanın en önemli aktörü-Kongrenin ve kamuoyunun desteğini alması ön koşulu ile- 'Başkan'dır. Yürütmenin dış ülkelere asker gönderme ve savaş ilam teklifi Kongrenin 2/3 oranının onayını gerektirmektedir. ABD'nin kurucuları, bu ülkenin okyanus-ötesi dünyaya karışmalarını istememişlerdir. Yalnızlıkçı olarak da bilinen bu yaklaşım, 1823 yılında Başkan Monroe ile formal olarak deklare edilmiş ve Birleşik Devletler'in Dış Politika Doktrini olarak kabul edilmiştir. ABD, 1 nci Dünya Savaşında Başkan Wilson'un 'Müdahaleci' yaklaşımı ile Monroe Doktrinine ara, 2 nci Dünya Savaşmda da son vermiştir. Birleşik Devletler, 2 nci Dünya Savaşı sonrasında Sovyetler Birliğinin yayılmacı politikasını engelleyebilmek maksadıyla Başkan Truman ile tarihin en büyük 'Çevreleme' doktrinini uygulamaya konmuş ve iki kutuplu, nükleer dehşet dengeli bir sistem meydana getirmiştir. Varşova Paktının çözülmesine kadar geçen sürede söz konusu iki kutup paktlanyla beraber silahlı veya diplomatik olarak 1950'de Kore'de, 1956'da Süveyş Krizi ile Mısır'da, 1962'de Füze krizi ile Küba'da, 1965'de Vietnam'da, 1979'da Afganistan'da vb. karşı karşıya gelmişlerdir. Soğuk savaş sonrası tek kutuplu kalan dünyada tehdidin şekli değişmiş, terör, asimetrik savaş, kitle imha silahlan, uyuşturucu ve kaçakçılıkla mücadele kavramları ön plana çıkmıştır. Geleneksel Amerikan dış ve güvenlik politikası 11 EYLÜL Terörist saldırıları ile radikal bir değişim geçirmiştir. Başkan Bush; 1992 yılında, dönemin Savunma bakan yardımcısı P. Wolfowitz tarafından taslağı çizilmiş ve ABD'yi tek egemen güç tarzı bir yaklaşıma yönlendiren 'Savunma Planlama Rehberi'ni güncelleştirmiş ve Bush Doktrini olarak da bilinen 'Önleyici Saldın' yı, TEMMUZ 2002'de West Point' de ortaya koymuştur. Söz konusu yaklaşım Dünya askeri ve bilimsel platformlarında halen çeşitli yönleriyle tartışılmaktadır. Bu çalışmada, yukanda küçük bir özeti verilen konulara değinildikten sonra Başkan Bush'un Doktrini etüt edilmeye çalışılmıştır. XV