turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
ABD'nin Afganistan müdahalesi; Ülkedeki güven açığı ve istikrarsızlığın analizi

Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'nin 1989 yılında Afganistan'dan çekilmesinin ardından farklı etnik grupların iktidar mücadelesi başlamıştır. Bu mücadeleden sonuç alınamaması üzerine patlak veren iç savaş ve Taliban'ın 1996 yılında Afganistan'ın yaklaşık yüzde 90'ı üzerinde hakimiyet kurmasına kadar devam etmiştir. Ancak bu durum kurumsallaşmış devlet yapısının tam anlamıyla yok olmasına sebebiyet vermiştir. Taliban'ın iktidarda olduğu süreçte ise ülkede modern devlet yapısının varlığından bahsetmek mümkün değildir. Amerika Birleşik Devletleri'nin 2001 yılında Afganistan'a yaptığı askeri müdahalesiyle birlikte, ülkede Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'nin işgalinden beri süren istikrarsızlığı daha da derinleştirmiştir. Bu çalışmada; Afganistan'da devam eden istikrarsızlık, güven açığı, Amerika Birleşik Devletleri'nin bölgeye müdahalesi ve etkilerinin analizi yapılmıştır. Afganistan'da yıllardan beri süren istikrarsızlığın derinleşmesine sebebiyet veren faktörlerin neler olduğu sorusunun cevabı aranmaktadır. Afganistan'daki etnik çatışmalar ülkede var olan istikrarsızlığın temelini oluşturuyor. Ülkede Sovyetler'in işgali sonrası başlayan etnik çatışmalar büyük kutuplaşmalara yol açmıştır. Kutuplaşmalar egemen güçlerin müdahale edebilmeleri için bir fırsat olarak değerlendiriliyor. Ayrıca etnik çatışmalar ülkede güçlü bir merkezi devletin egemen olması yönünde ciddi engellere yol açmıştır. Bu nedenle Afganistan'da yolsuzluk ve uyuşturucu ticareti yapan örgütlerin güçlenmesi de istikrarı olumsuz etkilemektedir. Afganistan ile Pakistan arasındaki var olan sınır sorunu da Afganistan'daki merkezi etnik grubun, sınır ötesindeki kabileleri kendi soydaşları olarak gördüklerinden dolayı sınır hattında anlaşmazlıklar yaşanıyor. Bu anlaşmazlıklar ülkedeki mevcut sorunu daha da derinleştirmektedir. Geliştirilen argümanlara göre Afganistan'da Federal devlet sisteminin uygulanması, Çokkültürcülük izlenimine giden yolların serbest olması, Pakistan ile sınır sorunun BM ve/veya İslam İşbirliği Teşkilatı gözetiminde çözülmesi ve yabancı aktörlerin ülkeyi terk etmeleri, istikrarsızlığı aşmanın yollarıdır
2001 ABD'nin müdahalesi sonrası Afganistan'daki ekonomik kalkınma dönüşümü

Bu çalışmada 2001 ABD'nin müdahalesi sonrası Afganistan'daki ekonomik kalkınma dönüşümü incelenmiştir. Afganistan önemli coğrafi konumundan dolayı hep süper güçlerin istila sahnesine dönüşmüştür. 18. Yüzyıl Büyük Britanya, 19. Yüzyıl SSCB ve en son 20. Yüzyıl'da ABD müdahalede bulundu. 11 Eylül saldırısı sonrası ABD terörü bitirme ve ekonomik kalkınma söylemiyle Afganistan'a girmiştir. ABD ve NATO müttefikleri son 15 sene içinde Afganistan'ı kalkındırma adına 100 milyar dolardan fazla para masraf etmiştir. Bu çalışma son 15 sene içinde Afganistan'da ekonomik kalkınma olup olmadığına cevap vermektedir. . Tezimin Birinci bölümünde Afganistan'ın genel ekonomik durumu ve yeraltı kaynakları incelenmiş olup, ikinci bölümde 11 Eylül saldırısı, ABD'nin müdahalesi, müdahalenin hukuksal boyutu, nedenleri ve Bon Konferansı'na yer verilmiştir. Üçüncü bölümde ise ABD müdahalesi sonrası Afganistan'ın eğitim, sağlık, ulaşım, enerji ve reel sektördeki mevcut ekonomik göstergeler ve gelecek tahminleri detaylı bir şekilde ele alınmıştır ve en son olarak son 15 sene içinde Afganistan ekonomik kalkınmasını engelleyen faktörler araştırılmıştır.
Almanya'nın 1990-2018 yılları arasındaki ekonomik gücünün askeri güce tahvili

Uluslararası İlişkiler disiplininde her devletin milli gücünü meydana getiren bir takım unsurlar vardır. Bunlar nüfus, milli kültür, coğrafya, doğal kaynaklar, ekonomik güç, askeri güç ve diplomatik güçtür. Konumuzu en çok ilgilendiren ekonomik ve askeri güç daha detaylı olarak ele alınıp incelenecektir. Bu tez Federal Almanya Cumhuriyeti'nin ekonomik gücünün 1990- 2018 yılları arasında askeri güce nasıl dönüştürüldüğünün analizini içermektedir. Tez çalışmasında Neorealist bir yaklaşım ve Askeri-Endüstriyel model benimsenmiştir. Çalışmamızda ekonomik güç ve askeri güç kıyaslamaları yapılarak gerek Almanya hakkında gerekse de diğer büyük güçler kıyaslanmış, elde edilen verilerin sonuçlarına göre değerlendirmeler yapılmıştır. Ayrıca Almanya'nın ekonomik gücünün askeri güce oranla daha belirgin olduğu ve akıllı güç unsurları gözetilerek özellikle dış politika stratejilerinin buradan hareketle belirlendiği sonucuna varılmıştır. 1990'lardan günümüze kadar olan zaman dilimi incelenmiş ve buradan hareketle güç projeksiyonları değerlendirilmiştir.
Çin Halk Cumhuriyeti'nin ABD'nin küresel hegemonyasına meydan okumasında deniz gücünün rolü

Bu çalışma çağdaş dünya siyasetinde Çin Halk Cumhuriyeti'nin ABD'nin küresel hegemonyasına nasıl meydan okuduğunu 'Deniz Gücü' üzerinden incelemektedir. Böylece günümüzde ve yakın gelecekte uluslararası sistemde güç değişimini açıklamaya ve öngörmeye çalışmaktadır. Özellikle Uzakdoğu bölgesindeki güç değişimini 'deniz hegemonyası' çerçevesinde analiz eden bu çalışma ÇHC'nin yükselen deniz gücüne odaklanmaktadır. Böylelikle küresel bir güç olma hedefi taşıdığı düşünülen ÇHC için 'Neden Deniz Gücü' sorusuna yanıt vermektedir. ÇHC'nin neden deniz gücüne büyük önem verdiğini bu çalışma bölgesel ve küresel hegemonya tesisinin temeline deniz gücünü yerleştiren bir teorik çerçevede tartışır. Deniz gücünün gerek geçmişşte, gerekse de günümüzde bölgesel ve küresel hegemonyanın temelini oluşturduğu varsayımından hareketle ÇHC'nin deniz kuvvetlerine yaptığı büyük yatırımları ABD ile küresel ve bölgesel hegemonya yarışının önemli bir parçası olarak görür. ÇHC'nin deniz gücüne ihtiyaç duymasının nedenlerini bu çalışma öncelikle tarihsel bir perspektifle ele almıştır. Geçmişte deniz gücüne yeterince önem vermemesi sonucunda Çin'in batılı güçlerin sömürge siyasetlerine denizden sürekli açık olduğunu göstermiştir. Sömürge geçmişşinden dersler ve ödevler çıkaran ÇHC, günümüzde güçlü bir deniz kuvveti ve donanma oluşturma çabası içindedir. Yakın geçmişşte hızlı bir iktisadi büyüme ve kalkınma hamlesi gerçekleştiren ÇHC deniz gücünü yalnızca savunma amaçlı değil, ofansif amaçlar için de kullanmaktadır. En azından şimdilik kendi bölgesinde bir deniz hegemonyası tesis ederek ABD'nin küresel ve bölgesel hegemonyasına karşı çıkmaktadır. Bu amaçla deniz kuvvetlerine büyük yatırımlar yaparak ABD'nin deniz gücüne erişmeye çalıştığı gibi, mevcut deniz gücüyle 'Yeni Asya Kimliği' oluşturarak ve bölgesel sorunların çözümünde kendi tezlerini kabul ettirerek Uzakdoğu Asya'da ABD hegmonyasını kırmaya çalışmaktadır.
Adalet ve Kalkınma Partisi Döneminde Afganistan-Türkiye ilişkilerinde ABD etkisi

Bilindiği üzere 11 Eylül 2001'de dünya kamuoyu ABD'ye gerçekleştirilen terör saldırıları ile sarsılmıştır. Saldırılar sonrasında yapılan istihbarat çalışmaları neticesinde olayların Afganistan'da yönetimde yer alan Taliban ve El Kaide mensuplarınca yapıldığı ortaya çıkmıştır. Bu gelişmelerle birlikte ABD ve NATO'nun Afganistan'daki terör unsurlarını yok etmek üzere askeri operasyonları başlamıştır. Tam da bu dönemde Türkiye'de siyasi çalkantılar yaşanmaktayken 2002 yılında siyasi iktidar değişmiş ve günümüze kadar süren Ak Parti iktidarı dönemi başlamıştır. Bu kapsamda araştırmanın amacı Ak Parti dönemi Türkiye-Afganistan ilişkileri ve bu ilişkilerde ABD'nin etkisi şeklinde belirlenmiştir. Yapılan literatür araştırması neticesinde oldukça köklü bir geçmişşe dayanan Türkiye-Afganistan ilişkilerinin günümüze kadar olumlu fakat çalkantılı geçtiği söylenebilir. Özellikle Taliban yönetimi döneminde Türkiye-Afganistan ile ilişkilerini askıya almıştır. Fakat 11 Eylül saldırıları sonrasında Türkiye'nin Afganistan'a askeri personel göndermesi sonrasında, gerek ekonomik, gerek askeri gerekse sosyo-politik ilişkilere önem verdiği bir dönem olmuştur. Taliban rejiminin devrilmesi ile farklı boyut kazanan Türk Afgan ilişkilerinde ABD'nin etkisine değinecek olursak genelde ABD'nin bu ilişkilerde olumlu yaklaşımının olduğunu söylemek mümkündür.
Samel P. Huntington'in Medeniyetler Çatışması ve Çağdaş Dünya Düzeninin Yeniden Oluşumu adlı yapıtındaki tezlerin savaş kavramı açısından incelenmesi

öz Çağdaş dünya olaylarım bütüncül bir bakış açısı ve tek bir argüman çerçevesi içinde kavramaya çalışan Huntington'in temel bir varsayımı, tüm tezinin dayanak noktasıdır. Bu varsayım, 'kendimi, olmadığım şeye duyduğum karşıtlık ve nefretle tanımlayabileceğim' dir. 'Ben/biz'in bu şekilde kendini gerçekleştirebileceği birimler ise uygarlıklardır. Dolayısıyla, uygarlıklar günümüz dünyasının temel çatışma eksenini oluşturmaktadır. Çokuygarlıklı bir dünyada Batı uygarlığı, dünyanın geri kalan tüm uygarlıkları karşısında farklı değerlere sahiptir, bu değerler evrensel değildir, batıya özgüdür. Bu çerçevede, Batılılaşma ile modernleşme de aynı şey değildir, yani modernleşerek de Batılı olunamaz. Mevcut çatışmalar ve anlaşmazlıkların tümü bu farklı değerlere sahip uygarlıklar arasında ve tam da değerlerinin farklılığı yüzünden olmaktadır. Bu tez kapsamında, Huntington'in temel öncülünün, Hegel'i Aristo'ya bağlayan bir felsefe dizgesi içinde gelişen ontolojik bir söylemin kısmen vulgarize bir devamı olduğu ve bu söylemin kendiliğinden sonucunun, Huntington'in iddiasının aksine savaş olasılıklarının güçlendirdiği üzerinde durulacaktır. Bu söylem zorunlu olarak kapalı bir devre oluşturmakta, yani söylemin içselleştirilmesi durumunda zaten çatışma kendiliğinden kaçınılmaz olmakta, söylem yeniden üremektedir. Yine, Huntington'in uygarlıkların tanımının dayandığını iddia ettiği kaynaklara ilişkin yaptığı değerlendirmelerin genel olarak yüzeysel, kimi zaman bir hayli tarafgir bazen de düpedüz gerçek dışı olduğunun sergilenmesi tezin bir parçasını oluşturmaktadır. Genel bir ifadeyle tezin işleyişi, Huntington' da dağınık bir şekilde ileri sürülen fikirleri ontolojik sorunsal da odaklanan temel bir paradigma içinde incelemek ve savaş kavramıyla ilişkisini kurmaktır. Huntington'da geriye kalan tablolar, dokümantasyonlar, haritalar, diplomasi tarihi sıralamaları tümüyle ikincil önemdedir. Böylelikle, Huntington'ı parametre alarak temel bir eğilimi irdelemeye çalışmış oluyoruz. Savımızca; bu paradigma, uygarlıklar çatışmasmın-eğer ki bu kavram kullanılacaksa-daha da keskinleşmesine hizmet etmektedir ve politik karar verme merkezlerinde arttığı gözlemlenen gücü, 'the rest' için olumlu bir perspektif çizmemektedir.
Vicious cycle in the Russia-Japanese territorial dispute

Siyaset Bilimi ve Uluslararası lişkiler dalında Yüksek Lisans derecesi için Ekim 2006 tarihinde Demir Chavynchak tarafından Sosyal BilimlerEnstitüsü'ne teslim edilen tezin özeti Başlık: Rusya ve Japonya arasında Güney Kuril Adaları Anlaşmazlığında Kısır DöngüBu çalışma, Rusya ve Japonya arasında süregelen Güney Kuril Adalarıanlaşmazlığında ortaya çıkan son gelişmeyi Rus dış siyasetindeki değişimler çerçevesi dahilinde değerlendirmektedir. Bu değerlendirme, eski Sovyetler Birliği'nin Soğuk Savaş ve Gorbachev dönemleri ile Rusya'nın Yeltsin ve Putin dönemlerini kapsamaktadır. Bu analiz, Rus dış siyasetindeki değişimleri açıklayarak niye bu değişim ortaya çıktı sorusuna cevap aramaktadır. 2004 yılında Rusya, bu tartışmayısonlandırmak için 1956 yılında imzalanan Sovyet-Japon Ortak Bildirge'yi esasalacaklarını duyurdu. Bu Ortak Bildirge'yi Rusya, tartışmanın sonu olarak nitelerkenJaponya ise anlaşmazlık konusu olan dört adanın hepsini almak için bir ön safha olarak algılamaktadır. Bu politika değişikliğinin sebebini anlayabilmek için Rus dış siyasetbakışlarını incelemeye aldım. Soğuk Savaş, Gorbachev, Yeltsin ve Putin donemlerindeoluşturulan Rus dış siyasetlerinin analizi Rusya'nın yaptığı bu değişikliğin arkasındaPutin'in dünya görüşü olan büyük güç pragmatizm'i yatmaktadır. Ayrıca, Rusya'nın bu tartışmada aldığı son kararı, eski Sovyetler Birliği'nin aynı konuda takındığı tavırlabüyük benzerlik taşımaktadır. Onun için, Güney Kuril Adaları anlaşmazlığındakigelişmeler bir bütün daire çizerek kısır döngüyü devam ettirmektedir. iv
Basına göre Türk-Amerikan ilişkileri: 1960-1964

Türkler ve Amerikalıların ilk karşılaşmaları, İngiliz himayesindeki Amerikan gemilerinin 1676 yılında İskenderun limanına uğraması ile başlar. Amerika Birleşik Devletleri, bağımsızlığını ilan etmeden önce İngiliz bayrağı ile Akdeniz'de güven içerisinde taşımacılık yaparken, bağımsızlığını ilan edip İngiliz güvencesinden çıktıktan sonra ise eski güven ortamını bulamamıştır. O dönemde Akdeniz'e egemen olan Osmanlı İmparatorluğu ile Amerika'nın ilk teması da Amerika'nın Akdeniz'de yaptığı ticaret sırasında olmuş, Amerika, Akdeniz'de güvenle ticaret yapabilmek için 1786- 1797 arasında Fas, Cezayir, Trablus ve Tunus Beylerbeylikleri ile anlaşmalar yapmak zorunda kalmıştır. İki kıta arasındaki mesafenin uzak olması sebebiyle doğrudan siyasi bir ilişki kurulamamakla beraber, Amerika'nın yaptığı bu anlaşmalar, iki ülke arasındaki siyasi ilişkilerin zeminini hazırlamıştır. 1800'lü yılların başından itibaren artmaya başlayan Türk Amerikan ilişkileri, çoğunlukla ekonomik mahiyette olmuşsa da Amerika, Osmanlı pazarına girerek ticaretini geliştirmeye çalışırken aynı zamanda gelecekte atacağı siyasi adımların temellerini de oluşturma yoluna gitmiştir. Osmanlı topraklarında Amerika'ya ve Amerika'nın uyguladığı politikalara sempati duyan bir kesim oluşturma amacında olan Amerika, Türkiye'de kurulan okul, hastane ve ibadethaneleri her zaman desteklemiştir. Kurtuluş savaşının başlamasıyla birlikte durma noktasına gelen Türk-Amerikan ilişkileri, 1918- 1922 yıllarında beliren Amerikan mandası düşüncesiyle tekrar gündeme gelmiş, Cumhuriyetin ilanından sonra da hızlanmıştır. 1 Ekim 1929'da imzalanan Ticaret ve Seyr-i Sefain anlaşması, Türkiye'nin ekonomik kalkınmasına yardım edecek Amerikan yabancı sermayesinin Türkiye'ye çekilmesi olarak görülmüştür. Amerika tarafından Türkiye'ye yapılacak yardımlar bu tarihten sonra da sık sık dile getirilmiş, yardımların boyutu, kapsamı ve ABD'nin yardımlardan beklentileri her geçen gün artarak devam etmiştir. 1960- 1963 arası Türk - Amerikan ilişkilerinin incelendiği bu çalışmada, Türkiye'nin NATO'ya üyeliğinin sonrasında, Amerika'nın Türkiye'ye olan ekonomik ve askeri yardımlarının iyiden iyiye arttığı, Türkiye'nin kalkınma planını uygulamak amacıyla talep ettiği yardımların Amerika tarafından olumlu karşılandığı ve Amerika'nın bölge ve Türkiye üzerindeki çıkarlarını korumak amacıyla sürekli olarak Türkiye'yi dost ve müttefik ülke olarak göstermeye çalıştığı tespit edilmiştir.
The genesis of think-tank culture in Turkey: Past, present and future

Bu tez Türkiye'de düşünce kuruluşlarının doğuşunu ve gelişimini inceler. Tez, öncelikle, Türkiye'de düşünce kuruluşu kültüründen bahsedilip bahsedilemeye-ceğinin cevabını arar. Düşünce kuruluşu teriminin tanımı, özellikleri ve çeşitleritartışıldıktan sonra dünyadaki düşünce kuruluşlarının tarihsel arka planı incelenir. Tez, büyüklükleri ve uzmanlaştıkları alanlara göre Türkiye'deki düşünce kuruluşlarının yurt dışındakilerden farklarını ve benzerliklerini inceler. Tez, aynı zamanda, Türkiye'de düşünce kuruluşlarının kurulmasına kimlerin öncülük ettiğini, düşünce kuruluşlarının kimlere hizmet verdiğini, bunların hangi mali kaynaklara ve işlevlere sahip olduğunu anlamaya çalışır.
Hungarian-Turkish relations: An approach in political history

Bu tezin temel amacı, Türkiye ve Macaristan arasındaki tarihi, kültürel ve politikilişki temellerini ortaya koymaktır. Bu bağlamda, tarihsel ve siyasi olaylarcumhuriyetin kuruluşundan itibaren günümüze kadar tartışılmıştır. Türk-Macarinsanları arasındaki ilişkilerin hangi dönem geliştiği ve kötü olduğu gerekçeleri ile ayrıntılı şekilde açıklanmıştır. Macaristan ve Türkiye arasında bugünün ilişkisiniaydınlatmak ve netleştirmek için, ayrıca Cumhuriyet öncesi dönem ve Osmanlı İmparatorluğu dönemi de incelendi. İlk bölümde, Osmanlılar ve Macarlar arasındaki ilk çatışmalar ele alındı ve ayrıca aralarındaki anlaşmalar siyasi anlaşmazlıklar da incelenmiştir. Birinci Süleyman dönemi önemlidir. I. Süleyman (Muhteşem 1520 -1566) Macaristan'ın anahtarıBelgrad ve diğer birçok önemli Macar kaleleri ele geçirmiştir. Macaristan İmparatorluğu Buda'nın fethi ve devamında Transilvanya'nın işgaliyle çökmüştür. İkinci bölümde ise, Habsburglar ve Osmanlılar tarafından işgal ve saldırıya uğrayanMacarların durumu incelenmiştir. Macarlar ağırlıklı olarak 16. ve 17. yüzyılda bu saldırılara maruz kalmıştır. Transilvanya Valisi Sigismund (1586-1597) Osmanlı egemenliğinden kurtulmaya çalışmıştır. Macaristan öncelikle ikiye bölünmüş ve birbirleriyle uzun süre çatışan ikikrallık, John Zapolya (1526-1540) ve Ferdinand Habsburg (1527-1540), tarafından yönetildi. 1541 yılında ülke, Buda'nın Türkler tarafından fethi ile üçe bölünmüştür. Aynı zamanda Macaristan üzerinde kontrol kurmaya çalışan diğer bir devletAvusturya idi. Üçüncü bölümde, yirminci yüzyıl Türkiye-Macaristan ilişkileri ele alınmıştır. Turancılık hareketi, 20. Yüzyılın başlarında Macaristan'da doğmuştur. Osmanlı İmparatorluğu Almanya ve Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun yanında yer aldığından Türk-Macar dostluğu I. Dünya Savaşı sırasında güçlendi. TrianonAntlaşması ile topraklarını kaybeden Macaristan yönünü doğuya dönmüştür. Dördüncü bölümde, AB üyesi olmak için Türkiye ve Macaristan'da hangi süreçlerin takip edildiği belirtiliyor. Beşinci bölümde, günümüzde Turancılığın anlamı ve amacı tartışılmıştır. Geçmişten günümüze kadar nasıl değiştiği belirtilmektedir. Macaristan'ın Türkiye için önemli rollere sahip olduğu sonucuna varılmıştır. Macaristan Avrupalılar arasında en Türk dostu ülkedir. Türkiye'ninüniversitelerindeki Macar öğrencilerin sayılarını artırmak için çalışmalar yapılmalıdır. Macaristan'daki Türkler'in tarihi eserlerinin ortaya çıkarılması ve tanımlanması iki ülke arasındaki kültürel bağların güçlendirilmesi açısından önemli bir rol oynar.
1991'den günümüze Rusya-Çin ilişkileri bağlamında Orta Asya

SAÜ, Sosyal Bilimler Enstitüsü Yüksek Lisans Tez Özeti Tezin Başlığı: '1991'den Günümüze Rusya - Çin İlişkileri Bağlamında Orta Asya' Tezin Yazan: Tolga ERMAN Danışman: Yrd. Doç. Dr. Neziha MUSAOGLU Kabul Tarihi: 28 Temmuz 2005 Sayfa Sayısı: VE + 1 15 Anabilimdalı: Uluslararası İlişkiler 1991 yılında Sovyetler Birliği'nin dağılması, çift kutuplu uluslararası sistemi tek kutuplu bir yapıya dönüştürürken, bölgesel bazda bir takım değişiklikleri de beraberinde getirmiştir. Bu değişiklikten payı alan bölgelerin başında Orta Asya gelmiştir. Radikal dini hareketler, uyuşturucu ve silah kaçakçılığı gibi faaliyetler bölge istikrarım bozan faktörler olarak baş göstermiştir. Bu gelişmeler ulusal menfaatleri gereği istikrarlı bir Orta Asya isteyen Rusya ve Çin'i birbirine yakınlaştırmıştır. 26 Nisan 1996 tarihinde Şangay'da Kazakistan, Kırgızistan ve Tacikistan ile birlikte, ortak sınırlarda asker sayısının azaltılması ve güven arttırıcı önlemlerin alınması, terörizm, kaçakçılık ve radikal dinciliğe karşı ortak hareket etme karan alınmıştır. Daha sonra bu görüşmeler düzenli bir hal alarak Şangay İş Birliği Örgütü'ne dönüşmüştür. Rusya-Çin ilişkilerinin geleceği açısından Şangay İşbirliği Örgütü büyük bir adım olmuştur. 11 Eylül 2001 tarihi de Rusya-Çin ilişkileri için önemli bir diğer tarih olmuştur. Amerika Birleşik Devletleri bu tarihten sonra uluslararası terörizm üe savaş adı altında Orta Asya'da güçlenen radikal dini hareketlerle mücadeleye girmiş, bu hareket Rusya tarafından başlarda olumlu karşılanmıştır. Fakat ABD'nin gittikçe artan nüfuzu elde ettiği askeri üsler Rusya'yı rahatsız etmiş ve ABD'nin artan nüfuzunu dengelemek için Çin ile olan ilişkilerini daha da arttırmıştır. Bu dönemden sonra da Rus-Çin ilişkileri artık sadece bölgesel ilişkileri değil bütün dünya politikalarım ve dengeleri etkileyebilecek 'stratejik ortaklık' olarak anılan yeni bir döneme girmiştir. Rusya-Çin ilişkileri yalan ve orta vadede köklü bir değişikliğe uğramayacaktır. ABD'nin iki ülke arasında izleyeceği denge politikaları ve özellikle Orta Asya politikaları Rusya-Çin arasındaki işbirliğinin boyutunu belirleyecektir. Diğer taraftan uzun vadede Çin'in büyük stratejisini gerçekleştirmesi durumunda, Orta Asya'da oluşacak yeni güç denkleminde yalnız kalması muhtemel bir sonuçtur. Rusya, bölgedeki Çin hakimiyetini önlemek için uzun vadede Japonya ile stratejik ortaklığa gidebilir.
Assessing intra-regional state-led interventions: A case study of the Ethiopian intervention in Somalia 2006-2009

1991'de devletin çöküşünün ardından, Somali'de çatışma sonrası istikrarı getirmeye yönelik önemli müdahaleler meydana geldi. Bu müdahaleler hem insani hem de askeri müdahaleler şeklinde olmuştur; BM şemsiyesi altındaki ABD önderliğindeki müdahale, AMISOM müdahalesi ve Etiyopya müdahalesi en önemli müdahaleleri oluşturmaktadır. Etiyopya'nın gerçekleştirdiği müdahale, son on yıl boyunca bilim adamları arasında, Afrika Birliği ve Birleşmiş Milletlerin bakış açısıyla analiz edilen müdahaleler arasında büyük ilgi gördü. Bununla birlikte, Etiyopya'nın Somali'ye müdahalesinin bütünsel bir incelemesi hala mevcut değildir. Bu çalışmanın hedefleri: müdahaleye neden olan meseleleri incelemeyi, bu devlet destekli müdahalenin temelini oluşturan yasal zemin ve bunun Somali üzerindeki sonuçları yerel, bölgesel ve uluslararası düzeyde desteklemeyi içermektedir. Çalışma, çalışma hedeflerini test etmek için nitel araştırma metodolojisi ile gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın verileri; gazeteler, dergiler, Etiyopya ve Somali'nin Anayasası gibi yasal hükümet belgeleri, Birleşmiş Milletler kararları, yayınlanmış kitaplar ve bu konuda yayımlanmamış akademik çalışmaları içeren İkincil veri kaynaklarından toplanmıştır. Çalışma bulgularına dayanarak yapılan araştırma, Somali'deki Etiyopya hükümetinin işgalinin TFG hükümetinin kapasitesini güçlendirmek ve İslamcı ideolojik etkinin Etiyopya ve dünyadaki yayılmasını durdurmak olduğunu ortaya koydu. Etiyopya misyonunun yasallığı üzerine, bulgular bu istila ile aynı çizgide sayılmayacağını; BM Tüzüğünün 2 (4) ve 51 inci Maddelerinin ruhu, önemli etki ve ölçek gerekliliğini yerine getirme konusunda başarısız olur. Ayrıca, Etiyopyalı istilasının sonuçlarının da ortaya çıktığını ortaya koydu: Orta ve Güney Somali'de güçlendirilmiş terörizm, klan davalarına katılmış, genel nüfus için ekonomik erime, genç işsizliği ve çok bölünmüş bir siyasi devlet habercisi. Bu bağlamda, çalışma Etiyopya işgalinin bölgesel bir hegemon olarak hareket ederek motive olduğu ve BM tüzüğü uyarınca sınırlı bir meşruiyetle Somali halkına önemli sosyo-ekonomik maliyetlerle sonuçlandığı sonucuna varmıştır.
Osmanlı-Floransa ilişkileri: XV-XVI. yüzyıl

Osmanlılar ve İtalyan şehir devletleri arasındaki ilişkiler Osmanlı ve Akdeniz tarihinin önemli bir bölümünü oluşturur. Bilhassa Venedik ve Ceneviz'le olan inişli çıkışlı ilişkilerin çok kritik bir devresinde Osmanlı-Floransa münasebetleri başladı. İtalya Yarımadası'nda Toskana Bölgesinin merkezi olan Floransa XV. ve XVI. yüzyıllarda Avrupa'nın en müreffeh ve gelişmiş şehirlerinden biri durumundaydı. Bu zenginliğin başlıca nedenlerinden biri de Osmanlı Devleti ile yapılan ticaretti. Özellikle, ilim ve sanatın koruyucuları olarak bilinen Medici sülalesi ile Osmanlılar arasındaki bu siyasi-ticari ilişkiler düzenli olarak yaklaşık 100 yıl kadar devam etti. Osmanlıca kayıtlarda Florentin, Fiorentin, Flordin vb. yazımlarla karşımıza çıkan Floransa, Osmanlı Devleti'nin XV. yüzyıldaki İtalya siyasetinde önemli bir yer tuttu. Aynı dönemde iki ülke arasında çok önemli siyasi gelişmeler yaşandı. Fatih Sultan Mehmed'den başlayarak Osmanlı Sultanlarından ticari imtiyazlar elde eden Floransa, Osmanlılar için bilhassa Venedik'e karşı bir müttefik durumundaydı. Bundan yararlanan Floransalı tacirler uzun süre İstanbul ve Bursa'da ipek ticareti ile meşgul oldular. Fakat II. Süleyman döneminde sorunlar yaşandı ve 1566 yılında İstanbul'dan kovuldular. Bu tarihten sonra XVI. yüzyıl boyunca ilişkiler bir daha düzeltilemedi. Çalışmada iki ülke arasındaki siyasi ve ticari ilişkilerde Bursa Şer'iye Sicilleri, Başbakanlık Osmanlı Arşivi ve Floransa Devlet Arşivi'nde bulunan Osmanlılar ile ilgili kayıtlardan yararlanıldı. Gerek ülkemizde gerekse yurtdışında Osmanlı Devleti ile İtalyan devletleri arasındaki ilişkiler özellikle Venedik ve Ceneviz devletleri üzerinde yoğunlaşmıştır. Bu çalışma ile birlikte Osmanlı-İtalya ilişkilerinin önemli bir bölümü olan Osmanlı-Floransa ilişkileri ayrıntılı biçimde ortaya konmuş oldu.