turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Soğuk savaş sonrası yeni diplomasi anlayışı

SAÜ, Sosyal Bilimler Enstitüsü Yüksek Lisans TeziÖzetiTezin Başlığı: Soğuk Savaş sonrası Yeni Diplomasi AnlayışıTezin Yazarı: Kemal Esercan Danışman: Doç. Dr. Emin GürsesKabul Tarihi: 2 Haziran 2006 Sayfa Sayısı: V + 97 Anabilimdalı: Uluslararası İlişkiler Bilimdalı: Uluslararası İlişkilerSoğuk savaş sonrası dönemde, diplomasi anlayışı, birçok bakımdan yeni sorunlar ve kavramlarla yüz yüze gelmiştir. SSCB'nin yıkılmasıyla, öncelikli olarak dünyanın daha barışçıl bir sürece girildiği iddia edilse de, bölgesel çatışmalar ve terör bu iyimserliğin çabuk yok olmasına yol açmıştır. ABD'nin tek hegemon güç olarak yükseldiği bu süreçte, hakim görüş dünyada uluslararası hukuk ve Birleşmiş Milletler sisteminin güç kaybettiği şeklindedir. Özellikle 11 Eylül terörist saldırıları sonrasında, ABD'nin askeri müdahaleleri, uluslararası bölgesel güçlerin muhalefetine rağmen gerçekleşmiş, bu durum yeni bir diplomasi anlayışının gelişmesine yol açmıştır. Bu nedenle günümüzde, soğuk savaşta etkin olan diplomatik kavramlar belirleyiciliğini yitirmiş, uluslararası ilişkilerde küreselleşme, insani müdahale ve önleyici savunma gibi kavramlar tartışılmaya başlamıştır. Belirtmemiz gerek bir noktada, yeni dönemde güç merkezinin Avrasya'ya kaydığı ve güvenliğinyapısının değiştiği gerçeğidir. 11 Eylül 2001'deki terör saldırıları sonrası, ABD'nin Afganistan'a ve Irak'a askeri müdahaleleri, Ortadoğu ve Ortaasya'da yeni bir dönem başlatmıştır. 1996'da kurulan Şanghay İşbirliği Örgütü sayesinde Çin ve Rusya dünya politikalarında ABD'yi dengelemeyi hedeflemekteydi. Avrupa Birliği bu yıllarda bütünleşme sürecini hızlandırmıştır. Ancak ABD'nin tek süper güç olarakpolitikaları, günümüzde diplomasi anlayışının hegemonyaya dayalı olduğunu kanıtlamaktadır. Bu nedenle bu tezde işlenecek konular, büyük ölçüde ABD'nin politikalarını incelemek şeklinde olacaktır.
The impact of 2003 US-led invasion on the rise of terrorism in Iraq

Bu çalışma, ABD önderliğinde 2003 yılında gerçekleştirilen Irak işgalinin, ülkede artan radikalleşme ve yükselen şedit örgütler için zemin hazırladığını ortaya koymayı hedeflemektedir. Çalışmada, IŞİD ve diğer örgütlerin doğuşuna ve radikalleşmenin yükselmesine katkı sağlayan faktörlerin aydınlatılması amacıyla ABD uygulamalarının askeri ve politik yönü mercek altına alınmıştır. Böylelikle, ABD'nin 'Teröre Karşı Savaş' amacıyla gerçekleştirdiği işgalin, nasıl radikalizm ve terörizmi tetikleyen bir değişkene dönüştüğünü açıklamayı amaçlamıştır. İlk olarak, terörü besleyen koşullar 'geniş katılımlı' çalışmalardan yola çıkılarak tartışılmıştır. ABD'nin askeri ve siyasi uygulamalarının bu koşulları nasıl ortaya çıkardığı, 'siyasi dışlama' ve 'intikam alma duygusu' gibi iki değişken üzerinden irdelenmiştir. Bu kapsamda, bu iki değişkenin şedit örgütlere katılım konusunda insanların kararlarını nasıl etkilediği tartışılmıştır. Sonuç olarak, 'Teröre Karşı Savaş' adı altında gerçekleştirilen ABD işgalinin terörizmin artmasına katkı sağladığı görülmüştür.
1979 sonrası Türkiye - İran ilişkileri

Dünyanın ve Ortadoğu bölgesinin iki büyük ve güçlü ülkesi durumunda olan Türkiye ile İran arasında tarihten günümüze kadar gelmiş derinlemesine, denge ve çekişme içerisinde yürütülmüş ilişkiler bulunmaktadır. Ekonomik, siyasi ve kültürel birçok konuda uzlaşı ve uyuşmazlık hadiseleri yaşamış bu iki büyük devlet arasında özellikle ekonomik ve güvenlik konuları ön plana çıkmaktadır. Türkiye açısından İran gerek uluslararası alanda, gerekse komşuluk ve bölgesel yakınlık açısından sürekli takip edilmesi gereken ülkeler arasında görülmüştür. Özellikle İran 1979 tarihinde yaşadığı İslam Devrimi sonrasında bölgesinde söz sahibi olmak isteyen ve güçlü devlet yapısı olan bir görüntü çizmek istemiştir. Bununla birlikte uluslararası alanda büyük tepkilere yol açan nükleer programlara ilişkin konular ve enerji kaynaklarına yönelik zenginliği ve bunun getirdiği ticaret İran'ın dış politikasını belirlemekte, bu hususlarda Türkiye'yi yakından ilgilendirmektedir. Ayrıca iki ülkenin komşu olması beraberinde sınır güvenliği ve bölgesel güvenlik gibi siyasi ilişkileri de sıcak tutmuştur. İran'da 1979 senesinde yaşanan İslam Devrimi sonrası Türkiye İran ilişkilerini ele alan bu çalışma; her iki ülkenin dış politika uygulamalarını detaylı bir şekilde irdelemektedir. Özellikle güvenlik sorunları, yönetimsel ayrılıklar ve nükleer programlar ile silahlanmalara bağlı siyasi ilişkiler, farklı etnik nüfusuna sahip Türkiye ve İran toplumlarının kültürel ilişkileri ile enerji kaynakları ve sınır ticaretine bağlı ekonomik ilişkiler 1979 İslam Devriminden günümüze kadar geçen süre için araştırılmış, literatür ayrıntılı olarak incelenmiştir. Her iki devlet iç işlerinde yaşanan birçok gelişmeyi yakından takip etmiş, bazı gelişmeleri kendisine tehdit olarak görmüştür. Türkiye, İran'da yaşanan rejim değişikliğini uzun yıllar 'rejim ihracı' tehlikesi olarak görürken, İran'da aynı şekilde laik Türk yönetim sistemini kendisi için tehdit olarak görmüştür. Mezhepsel farklılıklar, nükleer programlanma ve silahlanma, Batı devletleri ile olan ilişkiler, terör faaliyetleri, bölgesel ve Orta Asya politikaları konularda ayrışılmış, bu nedenler de ötürü Türk İran ilişkileri birçok kez gerilmiştir. Bunun dışında 2011 yılı ve sonrası Ortadoğu bölgesinde yaşanan 'Arap Baharı' olayları, Irak'ta yaşanan gelişmeler, Yemen krizi, DAEŞ ile mücadele ve özellikle Suriye'de yaşanan savaşa ilişkin farklı dış politika uygulamaları iki ülke arasında ilişkileri oldukça germiştir. Özellikle son yıllarda İran; Suriye topraklarında terörle mücadelenin ancak mevcut hükümetin bilgisi dahilinde ve işbirliği ile yapılması gerekliliğini savunurken, Türkiye bu düşüncenin tam aksine Suriye'deki Esad rejimini 'devlet terörü' olarak nitelendirmekte ve Esad rejimini tanımaz politikaları Türk İran ilişkilerini olumsuz olarak etkilemektedir.
Arap Baharı sonrası Ortadoğu'nun uluslararası ilişkileri ve Türk dış politikası

Ortadoğu bölgesi; siyasal, ekonomik ve kültürel yapısı sebebiyle uluslararası ilişkilerde çok önemli bir yere sahiptir. Enerji kaynakları açısından dünyanın en zengin bölgelerinden biridir. Bölge, Soğuk Savaş'ın sona ermesiyle birlikte ciddi bir değişime sahne olmuştur. Soğuk Savaş sonrası Türkiye'nin bölge devletleriyle olan ilişkileri de değişime uğramıştır. 2010 yılı sonlarında Tunus'ta başlayan Arap Baharı, Ortadoğu'da yeni bir değişim dalgası yaratmıştır. Bölgede yaşanan gelişmeler ve akabinde Suriye'de ortaya çıkan iç savaş, Türkiye'nin ulusal güvenliğini tehdit eder hale gelmiştir. Ulusal çıkarlarını korumak isteyen Türkiye'nin Ortadoğu politikasına yeni boyutlar eklenmiştir. Bu çalışmada; Arap Baharı sonrası Ortadoğu'da yaşanan uluslararası gelişmeler bağlamında Türkiye'nin izlediği bölgesel politikalar analiz edilmektedir. Ortadoğu coğrafyasında Arap Baharı sürecinden etkilenen devletler incelenmiş, bölgede yaşanan gelişmelerin Türk Dış Politikası'na yansımaları değerlendirilmiştir.
Insecurity and trust in Cyprus: Rethinking the security dilemma within the context of the Cyprus problem

Bu çalışma, Kıbrıs sorunu bağlamında güvenlik ikilemini yeniden düşünmektedir. Kıbrıs'ta yerleşik siyasi söylemleri ve toplumsal güvensizlikleri incelemekte ve sorunsallaştırmaktadır. Temel olarak; anarşi, düzen ve güven merkezli güvensizlik mantıklarından yararlanılarak, Kıbrıs sorununun eleştirel güvenlik bakış açısıyla yeniden kavramsallaştırılmasını savunmaktadır. Bu anlamda, Kıbrıs'taki güvenlik paradoksunun uzlaşı ve güven inşaası yoluyla aşılması bakımından yeniden düşünülmesi fikrini öne sürmektedir. Bu çalışma, ayrıca, gerek devlet gerekse de toplum düzeyinde insan faktörünün uzlaşı ve güven inşaası süreçlerindeki rolüne dikkat çekerek, bu süreçlerin adadaki iki toplumu millet sonrası ve çoğulcu bir topluma dönüştürmede anahtar olduğu sonucuna varmaktadır.
Çin ulusal kimliği ve bölgesel stratejileri: Uluslararası sistemdeki normatif değişime etkileri

Bu tezin temel amacı uluslararası sistemde meydana gelen yapısall değişime eşlik eden normatif değişimi mümkün kılan koşulları ortaya çıkarmak ve bu süreçte hangi faktörlerin belirleyici olduğunu incelemektir. Çin'in uluslararası sistemde devam eden değişimi yönetebilme yeteneği, akıllı güç kombinasyonuna dayanan stratejik tercihleriyle yeni bir düzen inşa edebilmesine bağlıdır. Bu çalışmada analitik eklektisizm yöntemine başvurularak, güç geçişi ve güç yayılımı modelleri teorik bir inşa olarak birleştirilmiştir. Bu perspektiften bakıldığında uluslararası sistemdeki değişim, yükselen güçlerin ABD hegemonik düzenine karşı direniş stratejileri geliştirmelerine imkan sağlamaktadır. Gücün normatif yayılımı maliyet dayatan stratejiler izleme iradesini pekiştirirken, gücün materyal dağılımı bunun yapılabilirliğini belirlemektedir. Bununla beraber Çin'in akıllı gücü, diğer yükselen güçler arasında ayrıcalıklı bir konum edinmesine yol açmaktadır. Uluslararası kurumlarda artan etkinliğiyle sağladığı Dışsal Bağdaşım; düşünsel, ekonomik ve askeri güç unsurlarını birleştiren Kapsamlı Ulusal Güç projeksiyonu ve kendine duyduğu özgüvenle geliştirdiği Stratejik Kimlik, Çin akıllı güç kombinasyonunu doğrudan yansıtmaktadır. Öte yandan, Çin, yeni düzen arayışında öncelikle bölgesel düzeyde ulusal çıkarlarına uygun düşecek jeopolitik norm ve pratikler üretmeyi amaçlamaktadır. Barışçıl kalkınma stratejisi, bir yandan Çin'in yükselişi karşısında diğer devletlerin duydukları endişeleri gidermeye yararken, diğer yandan ileride uluslararası sistemi kendi lehine şekillendirecek koşulları hazırlamasına imkan vermektedir. Neticede, Çin'in uluslararası tutumunu belirleyen temel faktör barış içinde bir arada yaşama ilkelerine dayanan diplomatik etkinliği ve üstlendiği düzen inşa edici rol olmuştur. Çin'in diplomatik etkinliğinde çok rollü bir stratejik tutum ortaya çıkmasına rağmen, sergilediği ilkesel duruş başta gelişmekte olan ülkeler olmak üzere diğer aktörler nazarında da meşruiyet kazanmasına yol açmıştır.
Dynamics of the Iranian role in the Syrian civil war

Bu tez, İran'ın Suriye'deki dış politikasında pragmatizmin ve ideolojinin etkisini değerlendirerek, Suriye iç savaşında İran rolünün dinamiklerini analiz etmeyi amaçlamaktadır. Ayrıca, bu çalışma, İran'ın tarihsel savunmacı askeri doktrinini daha saldırgan ve agresif bir politika haline dönüşüp dönüşmediğini tartışarak İslam Cumhuriyeti'nin stratejik doktrinini analiz etmektedir. Tez, İran'ın Suriye'deki varlığının ilk safhasında Suriye ile olan tarihsel ittifakı nedeniyle bu politikanın arkasındaki nedenleri savunmacı bir tutuma dayandırdığını iddia etmektedir. Buna rağmen, çatışmalarda Esad'ın konumunun zayıflaması nedeniyle, İran'ın eylemleri sürekli olarak daha iddialı hale gelmiş ve böylece İran'ın asimetrik savaşında kayda değer bir değişim olmuştur. Sonuç olarak, bu çalışma, İran'ın Suriye'deki askeri varlığının artması nedeniyle İran'ın güç tahmini kapasitesini artırdığına ve İran'ın konvansiyonel ve simetrik savaşlara devam edebilme kabiliyetine sahip olduğuna işaret etmektedir.
Hannah Arendt'in 'Haklara sahip olma hakkı' kavramı çerçevesinde Türkiye'deki Suriyelilerin çalışma hakkı

Bu tezin amacı; mültecilik ve çalışma hakkı kavramlarını Hannah Arendt'in 'haklara sahip olma hakkı' kavramı çerçevesinde incelemektir. Bir mültecinin, Arendt'in İnsanlık Durumu adlı eserindeki insan tanımında olduğu gibi bir canlılık gösterme ihtimalinin, o mültecinin çalışma hakkına sahip olmasına bağlı olduğu düşünülmektedir. Çalışma hakkına sahip olan mülteciler, kamusal alanda görünür olabileceklerdir. Buradaki asıl soru, bu görünürlüğün ne kadar mümkün olabildiği ve ulus devletlerin buna ne ölçüde izin verdiği üzerine kuruludur. Bu tezde de bu sorudan hareketle mülteciler ve çalışma hakkına sahip olma hakkı arasındaki ilişkinin Türkiye'deki Suriyeliler üzerinden test edilmesi amaçlanmıştır. İlk olarak Hannah Arendt'in vita activa ve haklara sahip olma hakkı kavramlarının teorik arka planı açıklanmıştır. Bir sonraki bölümde ise uluslararası hukukta bu hakkın nasıl düzenlendiği yine Arendtçi bir yaklaşımla incelenmiş ve ulus devletlerdeki uygulama örneklerine bakılmıştır. Son bölümde ise Türkiye'deki hukuki düzenlemeler çerçevesinde mültecilik kavramına ve Suriyeliler özelinde çalışma hakkınaodaklanılmıştır. İncelenen hukuki metinler ve uygulama örnekleri göstermiştir ki insan hakları olarak kabul edilen temel haklar aslında ulus devletin yarattığı bir kategori olan vatandaşlık haklarıdır. Kendi ülkelerini terk etmek zorunda kalan mülteciler çoğu zaman sahip oldukları bu hakları da terk etmek zorunda kalmaktadırlar.
İklim değişikliği politikalarının Avrupa Birliği ve Türkiye'de sanayi sektörüne olası etkileri: Maliyetler ve rekabet edebilirlik bakımından değerlendirme

Büyüyen ekonomilerin belkemiğini oluşturan sanayi sektörü son günlerde bir 'paradigma değişikliği' ile karşı karşıyadır. Bu durum, daha ziyade, sürdürülebilir, kaynak-etkin ve iklime dayanıklı bir kalkınma modeli tesis etme ihtiyacının sonucu olarak karşımıza çıkmaktadır. En son yayımlanan bilimsel kanıtlar göz önünde bulundurulduğunda, çağımızda, hem sanayileşme hem de yeşil kalkınmanın birlikte gözetildiği stratejiler tasarlamak kaçınılmaz görünmektedir. Diğer taraftan, düşük karbon ekonomileri tesis etmenin maliyetleri ve zorlukları özellikle kısa vadede sanayi işletmelerinin rekabet edebilirliği üzerinde olumsuz etkilere yol açmaktadır. Bu çalışma, AB ve Türkiye'de iklim politika ve önlemlerinin sanayi sektörü üzerindeki olası etkilerini maliyetler ve rekabet edebilirlik bakımından değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Öncelikle, iklim değişikliği sorunsalının kavramsal çerçevesi ve kalkınma ile ilişkisi ile bu sorunsala uluslararası alanda çözüm arayışları hakkında bilgi verilmiştir. İkinci olarak, AB'nin uyguladığı politikalar incelenmiştir. Üçüncü olarak, Türkiye'de sera gazı emisyonu azaltımı amacıyla uygulanan 'yatay kesen' nitelikteki iklim değişikliği politikaları, ülkenin uluslararası iklim rejimindeki 'özel koşulları' çerçevesinde sınıflandırılmıştır. Dördüncü olarak, sanayi sektörünün iklim değişikliğine mevcut ve beklenen katkısı ve emisyon azaltımı amacıyla uygulanan politika ve önlemler incelenmiştir. Son olarak, bu politika ve önlemlerin maliyetleri ve sanayi sektörünün rekabet edebilirliği üzerindeki olası etkileri halihazırda kullanılan farklı model ve senaryolar ışığında ele alınmıştır. Sonuç olarak, Türkiye'de hem genel düzeyde hem de sanayi sektöründe uygulanan iklim politikaları AB'nin politikaları ile kıyaslanarak sanayi sektöründe uygulanabilecek ilave emisyon azaltım seçeneklerine ilişkin bazı politika tavsiyelerinde bulunulmuştur.
Güneydoğu Anadolu Projesi GAP'ın Türkiye ve Ortadoğu ekonomi politiğine etkileri

İkinci Dünya Savaşı sonrasının ortamında siyasi, ekonomik ve coğrafi olarak şekillenen 'Soğuk Savaş' ifadesi ile isimlendirilen çift kutuplu dünya 1990'lı yıllardan sonra ABD tarafından hegemonyal tarzda tek kutuplu hale sokulmaya çalışılmıştır. Ancak 2000'li yıllarda yaşanan siyasi, ekonomik ve sosyal, gelişmeler dünyada çok kutuplu bir geleceğin teşekkül ettiğini göstermektedir. Yaşanan gelişmeler Soğuk Savaş döneminin jeopolitik konjonktürüne göre şekillenen bölgesel ve küresel ortama, alanlara ve sorunlara yeniden günümüzün değişen şartlarıyla ve multidisipliner nazarla bakmayı gerektirmektedir. 1936 yılı 'Keban Projesi' etütleri ile başlangıcı tarihlenen ve 1977 yılında Güneydoğu Anadolu Projesi olarak adlandırılan GAP'ın da bu bakış açısıyla ve her yönüyle değerlendirilmesi kaçınılmazdır. Projenin GAP ismini almasıyla aynı tarihlerde terör olaylarının başlaması ve günümüzde de sürmesi tesadüf değildir. Güneydoğu Anadolu Bölgesi ve Projesi, ekonomi ve politika disiplinlerinin bakışıyla değerlendirildiğinde, beliren yeni dönemde taşıdığı enerji, tarım, gıda, hayvancılık, turizm, lojistik potansiyeli ve dinamik nüfusuyla Türkiye için insani ve iktisadi kalkınmanın lokomotifi olabilecek özelliklere sahiptir. Bölgenin Ortadoğu ülkelerinin ticaretinin yoğun olduğu merkezlere ve şehirlere yakınlığı göz önüne alındığında ortaya çıkacak fırsatlar daha net anlaşılacaktır. GAP Bölgesi'nin jeopolitik, ekopolitik ve teopolitik sütunların üzerine oturan jeo-stratejik konumundan kaynaklanan iktisadi ve sosyal fırsatların değerlendirilip sürdürülebilmesi, riskleri ortadan kaldıracak istikrarlı bir iç siyasi ortam ile bölgeye ilişkin çalışmaları kesintisiz sürdürecek siyasi iradenin varlığını gerektirmektedir.
Karzai Döneminde Afganistan-Pakistan ilişkileri(2001-2014)

İkinci Dünya savaşının ardından 1947 yılında Hindistanla birlikte bağımsızlığına kavuşan Pakistan'ın, doğuşundan itibaren Afganistan ile ilişkileri Durand Sınır Hattı ve Peştunistan meselesi yüzünden ihtilaflıdır. Bu sorunlar uzun süre iki ülke arasında gerginliklere neden olmuş ve zaman zaman çatışmalar da yaşanmıştır. Sınır sorunu, Afganistan ve Pakistan arasındaki ilişkilerde sorunların ana kaynağını oluşturmakla birlikte, terörizm, çatışma ve istikrarsızlık gibi bölge güvenliği ve uluslararası güvenlik bağlamında önem arz eden önemli meselelerin de temelini teşkil etmektedir. Günümüzde 'Durand Hattı' adıyla bilinen iki ülke sınırı, her ne kadar uluslararası camiada Pakistan ile Afganistan arasındaki resmi sınırı olarak kabul edilmekte ise de, Afganistan bu konuda resmi bir tutum ortaya koymuştur. Bu sınır, Kral Zahir Şah'tan itibaren bugüne kadar iktidara gelen yöneticilerin hiçbiri tarafından tanınmamıştır. Karzai yönetimi de söz konusu sınır hattını tanımamaktadır. Pakistan'ın kuruluş döneminde Afganistan tarafından ortaya atılıp günümüze kadar 'taviz verilmez' bir iddia olarak gündemdeki yerini koruyan Peştunistan meselesi de, Pakistan açısından ciddi bir tehdit olarak algılanmaktadır. Bu nedenle daha önceki dönemlerde olduğu gibi Karzai döneminde de Afganistan-Pakistan ilişkilerinin daha çok bu eksende gelişmektedir. Afganistan-Pakistan ilişkileri Taliban sorunu yüzünden gerginleştiğinde, üçüncü bir ülkenin girişimleri ile İki ülke liderleri, bir araya gelip, dostluk mesajları vererek bölgesel güvenlik açısından iki ülkenin 'işbirliği' içinde hareket etmelerinin önemini vurgulasalar da, bu ülkelerin birbirine karşı 'düşmanca' tavırları esas itibariyle değişmemiştir. 2001- 2014 yıllar arasında iki ülke ilişkileri gerginliklerle devam etmesine rağmen karşılıklı ziyaretler de olmuştur. Karzai, 14 yıllık hükümet süresi dönemindeki güvenlik sorunları nedeniyle, özellikle de Taliban'la müzakere konusunda destek almak için 21 kez Pakistan'ı ziyaret etmiştir. Fakat tüm bu ziyaretlere rağmen Karzai, Pakistan'ı güvenlik sorunlarını çözmek ve Taliban'ı müzakere masasına oturtmak için ikna edememiştir. İki ülke ilişkilerinde Durand hattı, Peştunistan ve Taliban sorunları varlığını korumaktadır. Anahter Kelimeler: Afganistan, Pakistan, 11 Eylül, Bonn Konferansı, Durand Hattı, Peştunistan, Taliban
Yunanistan siyasetinde Makedonya sorunu (1991-2019)

Yugoslavya'nın yıkılması ile başlayan Balkanlardaki savaş ve istikrarsızlık Yunanistan siyasetini derinden etkileyen bir dönem yaratmıştır. Yugoslav İç savaşından kansız bir şekilde çıkarak bağımsızlığını ilan etmeyi başaran Makedonya Cumhuriyeti uluslararası arenada tanınmak için oldukça büyük bir savaş vermiştir. Çok uluslu yapısı ve güçsüz ekonomisi ile hızlı bir şekilde demokratikleşme sürecine giren Makedonya Cumhuriyeti, Avrupa ülkeleri ve ABD tarafından takdirle karşılanmıştır. Ancak Balkan Savaşları sonrasında ortaya çıkan tarihsel Makedonya Sorunu kırk beş yıllık bir uykudan sonra yeniden uyanmış ve Yunanistan isim, bayrak ve anayasasına karşı çıktığı Makedonya Cumhuriyeti'ni tanımamak ve uluslararası örgütlerde yer bulmasını engellemek için büyük bir çaba göstermiştir. Nihayet 27 yıl sonra gerek Makedonya'da gerekse Yunanistan'da başa gelen ılımlı hükümetler ulusal çıkarları için önemli bir adım atmış ve imzalanan Prespa Anlaşması ile iki ülke arasındaki isim sorunu Makedonya Cumhuriyeti'nin adının Kuzey Makedonya Cumhuriyeti olarak değişmesi ile son bulmuştur.
Türkiye'nin orta Asya politikalarında Rusya faktörü

Batıcılık ve statükoculuk olmak üzere iki temel parametre üzerinden tesis edilen Türk dış politikası için merkezi önem atfedilmese de Türkiye için her zaman önemli bir bölge olan Orta Asya ile ilişkiler sadece söz konusu bölge devletleri üzerinden şekillenmiş ilişkiler değildir. Uluslararası sistemin yapısının ana belirleyici parametre olduğu bu ilişkilerde Rusya faktörü de en önemli parametrelerin başında yer almaktadır. Tarihsel olarak köklü ve rekabet temelinde tesis edilen iki devlet arasındaki ilişkiler Orta Asya jeopolitiğinde de karşılık bulmuştur. Osmanlı İmparatorluğu'nun yıkılmasının ardından tesis edilen Türkiye'nin gerek içsel dinamikleri gerekse uluslararası sistemin yapısı uzun bir süre Orta Asya politikasının Türk karar alıcılar nezdinde ele alınmamasını zorunlu kılmıştır. 1990'lı yıllarla beraber Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından Orta Asya'daki aktörlerin bağımsızlıklarını ilan etmesi Türkiye'nin dış politika ajandasını yeniden ele almasına sebebiyet teşkil etmiştir. Orta Asya devletlerinin bağımsızlıklarını ilk tanıyan ülke olan Türkiye, bu devletler ile ilişkilerinde ortak tarih, kültür, etnisite ve dini unsurlara vurgu yaparak bölgeye hızlı bir şekilde girmiştir. Rusya Federasyonu'nun içsel dinamiklerini sağlamlaştırması ve bölge ile yeniden aktif şekilde ilgilenmeye başlamasıyla beraber ilişkilerde en belirleyici parametrelerden biri yeniden Rus faktörü olmuştur. Türk dış politika yapıcıları bu parametreyi göz önüne alarak pragmatist bir anlayışla rasyonel olanın Orta Asya politikasında Rusya'nın dengeleyici rolünün dikkate alınması ve bölge ile ilişkilerde göz ardı edilmemesi olarak ele almışlardır. Dolayısıyla temel ilişkilerde moral unsurlar ve idealist yaklaşımlardan ziyade realist bir bakış açısı temel alınmıştır.
İkinci Dünya Savaşı'nda Türkiye'nin değişken dış politikalarının basına yansıması (1939-1945)

1939- 1945 süreci hemen hemen tüm dünya devletleri için olduğu gibi Türkiye Cumhuriyeti için de oldukça önemli dönemdir. Jeopolitik konumu sebebiyle hem Mihver Devletlerinin hem de Müttefiklerin, yanında savaşa girmesini istediği Türkiye, bu baskıları her defasında farklı politik stratejilerle savuşturmayı başarmıştır. Bu farklı stratejiler ise kısa vadede Türk dış politikasında çarpıcı değişikliklere yol açmıştır. Dönemin basınında hükümet etkisi ve sansürü oldukça yüksek olduğundan bu değişken politikaları, devrin gazeteleri ve yazarları her defasında farklı dinamikleri savunarak benimsenmesi için çaba harcamışlardır. Sadece dış politikadaki gelişmeler değil, ülke içi siyasi hareketlerde de Türkiye yine kısa süreli olağanüstü yasalar, vergiler çıkarmıştır. Bunları başta ulusal basının neredeyse tamamı desteklemişse de; savaşın sonlarına doğru tüm dünyada oluşan liberal-demokratik atmosfer sayesinde basında muhalif sesler yükselmeye başlamıştır. Sonuç olarak savaş dönemi boyunca basında çıkan haberler tetkik edildiğinde kısa vade zarfında, aynı konu hakkında çok tutarsız yorumlamalar göze çarpmaktadır. Tezin ana hedefi bu yorum farklılıklarını tespit ederek, dönemin politik ve fikirsel realitesini gözler önüne sermektir.
The Place of social identity in Turkey's foreign policy options in the post-cold war era in the light of liberal and constructivist approaches

Bu tez, soğuk savaş sonrası dönemde Türkiye'de çeşitli sosyal kimliklerin Türkiye'nin dış politika seçeneklerinin oluşumundaki yerlerini açıklamayı amaçlamaktadır. Bu uğraş içerisinde liberal ve konstrüktivist uluslararası ilişkiler teorilerinin, özellikle kimliğin dış politika yapımındaki rolünü vurgulayan teorik çerçevelerinden karşılaştırmalı olarak yararlanılacaktır. Liberal teorisyenlere gore dış politika yapımındaki anahtar kavram 'devlet tercihleri' dir. Onlar, devlet tercihlerinin toplumdaki farklı sosyal kimliklerin görüşlerinin rekabeti sürecinde ve diğer devletlerin tercihlerinden kaynaklanan sınırlamalarla oluşturulduğunu iddia ederler. Konstrüktivist teoride anahtar kavram farklı kimlikler arasındaki söylemlerin bir neticesi olarak inşa edilen 'ulusal çıkarlar' dır. Bu çerçevede, başlıca, Kemalist, liberal, milliyetçi, Kürt ve İslamcı olmak üzere çeşitli sosyal kimliklerin, Türkiye'nin Avrupa ve Avrasya'ya yönelik dış politikalarının oluşumuna olan etkileri üzerinde durulacaktır.