turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ukrainian crisis and its impact on Turkey

2013 yılının son aylarında, Ukrayna'da yaşanan gelişmeler akıllara Soğuk Savaş yıllarını getirmiştir. Krizin patlak vermesiyle birlikte Karadeniz coğrafyasında güvenlik kaygıları ön plana çıkmıştır. Yüksek seviyede savaş riskine sahip olan bu kriz uzun süre uluslararası gündemde yer almıştır. Ukrayna Krizi beraberinde Kırım'da yaşanan gelişmeler Kırım Tatarlarının geleceği açısından soru işaretlerinin artmasına neden olmuştur. Krizin patlak vermesinden sonra Rusya Federasyonu'nun Kırım'ı ilhak etmesi bugün hala birçok ülke tarafından uluslararası antlaşmalara uygunluk bakımından illegal olarak nitelendirilmektedir. Aynı zamanda bütün bu gelişmelerin temelinde, Rusya Federasyonu ile Batı dünyası arasında yaşanan rekabet durumunun olduğu birçok kaynak tarafından vurgulanmaktadır. Ukrayna'nın ve özellikle Kırım yarımadasının Rusya açısından büyük öneme sahip olmasının nedenleri arasında askeri, ekonomik ve tarihsel unsurlar ön plana çıkmaktadır. Ukrayna'yı yakın çevresinde tutmak isteyen Rusya bölgede kendi çıkarları doğrultusunda hamleler yapmaktadır. Türkiye açısından ise, Kırım ve Kırım Tatarlarının durumu çok büyük bir öneme sahiptir. Bunun başlıca sebebi Kırım Tatarları ile Türkiye Cumhuriyeti arasında bulunan tarihi, milli, dini ve kültürel bağlardır. Kırım Tatarları için Türkiye ikinci bir vatan konumundadır. Türkiye bu bağlamda, Kırım Tatarları için bölgede eğitim, sağlık ve kültürel konularda faaliyetlerini sürdürmektedir. Sonuç olarak Ukrayna Krizinin Türkiye'ye etkisi, Kırım yarımadasının güncel durumu, Kırım Tatarlarının geleceği konusundaki kaygılar ve Türkiye'nin Rusya ile olan ilişkileri üzerine yoğunlaşmaktadır. Key Words: Ukrainian Crisis, Ukrainian History, Crimea, Crimean Tatars.
Japon stratejik kültürünün dış politika yapımına etkisi: Shinzo Abe Dönemi

Bu çalışma, stratejik kültür kavramını kullanarak genel olarak Japon dış politikasında yaşanan değişimleri ve özelde Shinzo Abe dönemi dış politikasını ele almaktadır. Bunun için mevcut stratejik kültürün yönetici elitler arasında nasıl dominant bir hal aldığı incelenmektedir. Fakat öncesinde stratejik kültür kavramı tanımlanmış ve stratejik kültürü etkileyen kritik olaylar zinciri ayrıntılı bir biçimde tartışılmıştır. Japon stratejik kültürünün militarist mi yoksa pasifist mi olduğu ve stratejik kültürün Shinzo Abe dönemi dış politika kararlarını nasıl etkilediği soruları bu çalışmanın temel sorularını oluşturmaktadır. Bu bağlamda Japon stratejik kültürünün İkinci Dünya Savaşı öncesi dönemde militarist ve saldırgan, yenilgiden sonra ise pasifist bir karakter kazandığı görülmektedir. Başka bir deyişle Japonya yaşadığı bu ağır yenilgi ile öncekine zıt pasifist bir alt kültür oluşturmuştur. Ancak Soğuk Savaş sırasında ve sonrasında yaşanan bazı önemli gelişmeler pasifist stratejik kültürde aşınmalara yol açmıştır. Son dönemde ise Shinzo Abe'nin mevcut dış politika geleneğinin sınırlarını genişletme çabaları göze çarpmaktadır. Abe'nin bu girişimi İkinci Dünya Savaşı öncesindeki stratejik kültürün Japon dış politikasında tekrar etki kazanmaya başladığının bir göstergesi olarak ele alınmıştır. Bu çalışma iki açıdan önemlidir: stratejik kültür kavramını bir dış politika analizi aracı olarak kullanması ve Japonya'nın güncel güvenlik stratejilerine ana akım çalışmalardan farklı olarak kültürel bir bakış açısı ile yaklaşmasıdır. Söz konusu yaklaşımı ile bu çalışmanın hem Japon Dış Politikası ve hem de Stratejik Kültür çalışmalarına katkı sağlayacağı düşünülmektedir.
Orta Asya güvenliğinde bölge dışı güçler ve Rusya

Birliği'nin yıkılmasıyla Orta Asya'da Rusya etkisi giderek zayıflamaya başladı. Güvenlik nedenlerinden dolayı özellikle Tacikistan iç savaşı ve Afganistan'dan kaynaklanan istikrarsızlığın Orta Asya'nın tamamına yayılmaması için bölge ülkelerinin sınır güvenliğini kendisi üslendi. Ancak Orta Asya'da Rusya'nın boşluğunu küresel ve bölgesel güçler doldurmaya çalıştı. Örneğin ABD, Türkiye, AB, Çin, İran, Japonya, Hindistan ve Pakistan bölgede aktif politikalar takip etmiştir. Bu da Rusya'nın tekrar bölgede etkisini kurmanın önündeki engellerdendi. Orta Asya ülkelerinin de kendi ulusal çıkarlarını gözetmeye çalışmaları ve bölgesel rekabette pay elde etmeye çalışmaları ve kendi stratejik konumlarını pazarlamaya çalışmaları Rusya'nın bölge üzerindeki etkisini sınırladığı gibi, diğer güçlerin de etkisini Rusya üzerinde dengeliyordu. Özellikle güvenlik alanında yaşanan gelişmeler, Rusya'nın tekrar ayağa kalkması Moskova'nın bölgedeki etkinliğini eskisine göre nispetten artırmış ve diğer güçlerin etkisini sınırlamak için önemli ilerlemeler kat etmişti. Bu da Rusya'nın bölgede mutlak hakimiyeti olmazsa da güvenlik alanında en önemli aktör olma niteliğini korumaktadır.
Sömürge sonrası dönemde Afrika'da bütünleşme hareketleri

21. yüzyılda özellikle küreselleşmenin etkisiyle uluslararası örgütlerin işlevi ve önemi gün geçtikçe artmaktadır. Bölgesel örgütlenmelerin önem kazandığı günümüzde Avrupa Birliği benzeri örgütlenmelerin önemi ve uluslararası ilişkilerdeki etkinliği artmıştır. Uluslararası örgütlerin etkinliğinin artması bölgesel entegrasyonların oluşmasını hızlandırmıştır. Afrika kıtası da bu bağlamda özellikle bağımsızlık sonrası dönemde kıta içinde çeşitli entegrasyonlara girişmiştir. Kıta, iç sorunlarını bölgesel örgütler aracılığıyla aşmaya çalışmaktadır. Afrika kıtasında şu an BM genel kuruluna üye 54 ülke bulunmaktadır. Bu sayı dünya'da bulunan devlet sayısının yaklaşık dörtte birini oluşturmaktadır. Bu bağlamda bakıldığında 54 devletin oybirliğiyle aldıkları kararlar BM çatısı altında önemli bir ağırlığa sahiptir. Fakat Afrika kıtasında siyasi bir bütünlük henüz bulunmamaktadır. Bunun en büyük nedenlerinden biri sömürge sonrası dönemde bağımsızlığını yeni kazanmış devletlerin kıta içerisinde bir bütünlük oluşturamamalarıdır. Bu çalışmada Afrika kıtasında, kıta çapında tüm devletleri kapsayan siyasi bir bütünlük ve küresel anlamda uluslararası güce sahip etkin bir örgütün neden henüz oluşmadığının cevabı aranmaktadır. Afrika'daki siyasi, bölgesel ve sosyo-kültürel entegrasyonlar sınıflandırılıp kuruluş amaçları ve etkinlikleri üzerinde inceleme yapılmıştır. Kıtada oluşturulan entegrasyonların hangi iç dinamikler doğrultusunda meydana geldiği incelenmiştir. Bu bağlamda kıtada kolonyal bağların etkisinin neo-kolonyal dönemde de devam ettiği ve bölgesel örgütlenmelerde belirleyici olduğu sonucuna ulaşılacaktır.
Kürt sorunu bağlamında Türkiye'nin Irak ve Suriye ile ilişkileri (1991 - 2003)

Bu çalışma ile Türkiye'nin Irak ve Suriye ile ilişkilerinde Kürt sorunununetkisi incelenmeye çalışılmış ve özellikle iki Körfez Savaşı arasında bu etkinintarihsel, uluslararası ilişkiler ve güvenlik açısından boyutu ve ilişkilere yön verme gücü açıklanmıştır. Çalışmamız üç ana bölümden oluşmaktadır: Birinci bölümde, Kürt sorununun tarihsel arka planı incelenmiştir. Bu inceleme ile Osmanlı İmparatorluğu döneminden Türkiye Cumhuriyeti'ninbugünlerine kadar Kürt sorununun ülke içerisinde hangi aşamalardan ve değerlendirmelerden geçtiği anlatılmış ve bu sorunun en son süreci olan ve en büyük etkiyi yapan PKK terör örgütünün anlaşılması amaçlanmıştır. İkinci bölümde, Türkiye Suriye ilişkileri incelenmiştir. Bu inceleme ile Kürt sorununun ve onun direk etkisi ile PKK sorununun, iki ülke arasındaki ilişkilerin her çeşidini nasıl etkilediğini görmek amaçlanmıştır. Üçüncü bölümde ise, Türkiye Irak ilişkileri incelenmiştir. Bu inceleme ile Kuzey Irak'taki Kürt sorunu ile PKK'nın iki ülke ilişkilerine nasıl tesir ettiği ve bölgenin stratejik konumu sebebiyle diğer devletlerin etkilerinin anlaşılması amaçlanmıştır.
Ulusal güvenlik ve stratejik istihbarat açısından 'Savaş ekonomisi ve ekonomik savaş'ın önemi ve özellikleri

21. yüzyıla gelindiğinde artık her şey gibi savaşlar da evrim geçirmiş ve yeni biçimler almıştır. Değişen savaş kavramı artık disiplinler arası bir nitelik taşımaktadır. Ulusal güvenlik ve stratejik istihbarat açısından çok kritik bir öneme sahip olan savaşların ortaya çıkmasının başlıca nedenlerinden biri de ekonomik güç mücadeleleridir. Aynı zamanda başlamış veya olması muhtemel savaşlara hazırlık için ve savaşın kusursuzca yönetilmesi için sağlam ve yeterli bir ekonomik güce gereksinim vardır. Orduların veya diğer silahlı kuvvetlerin yürüttükleri savaşların organize edilmesi ve desteklenmesi için iyi bir 'savaş ekonomisi'ne sahip olunması gerektiği gibi; her türlü ekonomik tehditlere, tehlikelere, yetersizliklere, belirsizliklere, baskı ve saldırılara karşı hazırlıklı olmak ve savunmanı sağlayabilmek için de 'ekonomik savaş'ın yapılandırılması gerekiyor. Klasik askeri bilimin bir parçası olan 'savaş ekonomisi' ile modern istihbarat biliminin bir parçası olan 'ekonomik savaş' bu noktada birleşmektedir. Çünkü ikisinin de sonuç hedefi ülkenin ulusal güvenliğini sağlamak ve karşıya çıkabilecek her türlü stratejik belirsizlikler ile tehlikeleri engellemek ve önlemektir. Bu nedenle, savaş kavramının iki ana dalı olan 'savaş ekonomisi' ile 'ekonomik savaş' birbirleriyle karşılıklı sık ilişkidedir veya daha doğrusu birbirlerini bir kısır döngü içinde takip etmektedirler. Çalışmada savaş kavramının ve onun iki ana dalı olan 'savaş ekonomisi' ile 'ekonomik savaş'ın ne olduğu, neleri içerdiği, ne gibi özelliklerinin olduğu, neleri kapsadığı, ne gibi ortak ve farklı yönlerinin bulunduğu ve ne gibi öneme sahip olduğu ulusal güvenlik ve stratejik istihbarat açısından teorik olarak ele alınmış, araştırılmış ve incelenmiştir.
From Ottoman imperial worldview to Turkish national outlook: The Late Ottoman Diplomatic Service

Bu çalışma Abdülhamid dönemine yoğunlaşarak, geç dönem Osmanlı hariciyesinin kültürel, entelektüel ve ideolojik donanımlarını incelemektedir. Çalışma, Osmanlı hariciyesini Osmanlı bürokratik elitinin küçük bir örneklemi olarak ele alarak, geç Osmanlı bürokratik kültürünün niteliklerini ve bu elitinin sosyal kökenlerini tanımlamaya çalışmaktadır. Çalışma yurtdışı Osmanlı temsilciliklerinden yapılan yazışmalara ve diplomatlarca yazılmış hatırat ve kitaplara dayanarak diplomatların temel kaygı ve duyarlılıklarını ortaya koymaya çalışmaktadır. Çalışma, aynı zamanda Osmanlı bürokratik elitinin Türk ulusal kimliğinin, milliyetçiliğinin ve cumhuriyetin ideolojik dayanaklarının oluşumundaki kayda değer rolünü ortaya sermeyi amaçlamaktadır
Türkiye - Kazakistan dış ticaret ilişkilerinde SSCB sonrası gelişmeler

Bu tez çalışmasında SSCB sonrası bağımsızlığını kazanan Kazakistan ile Türkiye arasındaki dış ticaret ilişkilerinin gelişimi incelenmiştir. Önce, Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla Kazakistan'da ortaya çıkan ekonomik kriz ve bu krizden çıkış yolları tespit edilmiştir. Kazakistan'ın planlı ekonomiden piyasa ekonomisine geçişte tercih ettiği stratejik model ve bu modelin uygulanması neticesinde ulaştığı sonuçlar söz konusu olmuştur. Bununla beraber Türkiye ile Kazakistan arasındaki yatırım ilişkileri ve dış ticaret hacminin yıllar itibarıyla yükselişi ve düşüşü analize dahil edilmiştir. Türkiye'nin Kazakistan'da karşılaştığı sorunlar ve çözüm önerileri de gözden geçirilmiştir.
The Eu politics of Ak Party between the years 2002-2017

Bu tezde, AK Parti'nin 2002- 2017 yılları arasındaki Avrupa Birliği politikası incelenecektir. Tezdeki bölümler, Türkiye'deki seçim süreçlerine göre sıralanarakdüzenlenmiştir. 2002- 2007 yılları arasındaki ilk dönem Türkiye'nin, ilk AK Parti hükümeti sırasında, Avrupa standartlarını hızlıca yasaya uygulamaya başladığı dönemdir.2007- 2011 yılları arasındaki ikinci dönemde ise, süreç bazı uluslararası ve ulusal sebepler dolayısıyla durgun bir ritme girmiştir. AK Parti'nin ikinci hükümet dönemi sırasında, AB katılımı istenmesine rağmen süreç planlandığı şekilde başarılı olmamıştır. 2011 ve 2017 yılları arasındaki üçüncü dönemde, Türkiye ve AB arasında, AB'nin eleştirisi olandemokraside gerileme ve üye ülkeler ile Türkiye arasındaki anlaşmazlıklar gibi sebeplerlesorunların arttığını görmekteyiz. Genel olarak bu tez, akademisyenlerin 2002 -2017dönemindeki Türkiye-AB ilişkilerini Avrupalılaşmadan Avrupa'dan uzaklaşmaya doğru bir süreç olarak incelediklerini saptamaktadır. Fakat, 2011 ve 2017 yılları arasındaki dönem, Türkiye ve AB arasında Suriyeli mülteciler konusunda önemli bir işbirliğine şahit olmuştur. Türkiye ve AB arasındaki ilişkiler hiçbir zaman yok olmadığı ve güçlü ve zayıfolma arasında gidip geldiği için müşterek ilişkileri devam ettirmek adına fırsatlar iyi değerlendirilmeli ve işlevsel bir işbirliği sağlanmalıdır.
Türkiye'nin Kuzey Irak politikası

SAÜ, Sosyal Bilimler Enstitüsü Yüksek Lisans Tez Özeti Tezin Başlığı: 'Türkiye'nin Kuzey Irak Politikası'' Tezin Yazarı: Ayla AKDOĞAN Danışman: Yrd. Doç. Dr. Kemal İNAT Kabul Tarihi: 20 Eylül 2005 Sayfa Sayısı: 7 +128 Anabilim dalı: Uluslararası İlişkiler Kuzey Irak, Türkiye açısından önemli olan yerlerden birinde yer almaktadır. Bu önem coğrafi konumdan çok Türkiye'nin içerisinde barındırdığı Kürtlerden ileri gelmektedir. Tarihte de örnekleri görüldüğü üzere Kuzey Irak'ta önemli bir nüfusa sahip olan Kürtler bu bölgede kendi bağımsız devletlerim kurmayı amaç edinmişlerdir, böyle bir oluşumun gerçekleşmesinin Türkiye'deki Kürtleri de harekete geçirebileceğinden endişe duyulmuş ve bu nedenle bölgede bağımsız bir Kürt devletinin kurulmasına izin verilmeyeceği hatta bunun savaş sebebi sayılacağı açıklanmıştır. Kuzey Irak'ta Kürtler, Körfez Savaşı sonrası Saddam Hüseyin'in saldırılarına karşı oluşturulan güvenli bölgede 1992 yılında kendi idarelerini oluşturmuşlardır. 1992 yılında seçimler yapılmış ve meclis oluşturulmuştur. Ardından kurulan hükümet Kürt Federe Devleti'ni ilan etmiştir. Bununla Irak içerisinde federal bir yapı kurmak hedeflenmiştir. Kürtler kısa bir iç barış döneminin ardından 1994 yılından itibaren iç çatışmalara başlamıştır. Dört yıl süren bu iç çatışmalar bölgede iki merkezli bir yapıya yol açmıştır. 1998 yılında özellikle ABD'nin baskısı nedeniyle bölgede barışın hakim olduğu bir döneme geçilmiştir. Bu çalışmada bu süreç ve Türkiye'nin Kuzey Irak'a yönelik politikası incelenmeye çalışılmıştır. 1992 yılı ve sonrasında meydana gelen gelişmeler Türkiye'nin bu bölgeye yönelik politikasında etkili olduğundan bu döneme ağırlık verilmiştir. Türkiye'nin gelişmelere verdiği tepkiler ve izlediği politikalar ile Türkiye'nin Kuzey Irak politikası anlaşılmaya çalışılmıştır.
Why do states apologize? a systematic study of inter-state apologies for war-crimes

Tarihi pek çok suç, ülkelerin kendi aralarındaki ilişkileri kötü etkilemeye devam etmektedir. Tarihi suçlar için özür dilenmesi, çatışma sonrası dönemler için çeşitli alanlardan pek çok araştırmacının ilgisini çekmiştir. Ancak, hangi şartlar altında, hangi devletlerin işledikleri suçlar için özür dilemesinin araştırılması birkaç vakaa çalışmasından. Dünya Savaşı için diledikleri özürler) öteye geçmemiştir. Bu bağlamda '20. yüzyılda işlenen savaş suçlarından dolayı' dilenen özürler üzerine oluşturduğum yeni veri seti ile bu alandaki boşlukları doldurmayı amaçlıyorum. Özellikle, ekonomik teşvikler, lider ideolojisi, ve kabahat unsurlarına odaklanar devletler arası özrü incelemekteyim. Bulgularımdan birisi, özellikle en şiddetli savaş suçu ihlallerini uygulayan devletler, başka faktörlerin yanı sıra daha özür dilemeye yatkın olmalarıdır. Fakat, ikili ticaret ve iki devlet arasında paylaşılan dini tercihler özür dilenmesiyle ilişkilendirilememiştir. Genel itibariyle tezimin amacı hangi koşullarda ikili ilişkileri etkileyen tarihi savaş suçlardan özür dilendiğini tespit etmektir.
Putin dönemi Rusya Federasyonu'nun Orta Doğu politikasında İran'ın önemi

SSCB'nin dağıldığı dönemde yeni kurulan Rusya Federasyonu kuruluşunun ilk yıllarında iç ve dış alanlarda önemli sorunlarla yüzleşmek zorunda kalmıştır. Bu nedenle Rusya Federasyonu Ortadoğu'ya yönelik yakın ilişkiler geliştirememiştir. Moskova yönetimi 1993 yılından itibaren Rus dış politikasının paradigmalarını açıklayan konseptler ve doktrinler yayınlamaya başlamıştır. 2000'li yıllarda Putin'in iktidara gelmesiyle Rus dış politikasında önemli değişiklikler yaşandı. Rusya Federasyonu'nun Ortadoğu'ya yönelmesiyle İran, Rus dış politikasında vazgeçilmez bir konuma gelmiştir. Bunun nedeni ise Rus yöneticiler tarafından küresel alanda Rusya Federasyonu'nun etkin ve güçlü bir aktör olması için Rusya Federasyonu'nun Ortadoğu ve İran ile yakın ilişkiler kurması gerektiğinin düşünülmesidir. Nitekim Rusya Federasyonu'nun Ortadoğu'daki etkinliğini artırması ve İran ile yakın ilişkilerde bulunması RF'ye hem ekonomik hem de siyasi anlamda önemli kazanımlar edindirmiştir. Çalışmamızda Rusya Federasyonu'nun kuruluşundan günümüze Rus dış politikasında Ortadoğu ile İran ilişkilerinde gelinen süreci anlatmak için tarihsel araştırma yöntemi kullanılmıştır. Bu yöntemle Putin'in iktidara gelmesiyle Rusya Federasyonu'nun Ortadoğu politikasında İran'ın öneminin nasıl bir konuma geldiği etraflıca anlatılmıştır. Bu kapsamda çalışmamızda 'Putin dönemi Rusya Federasyonu'nun ulusal güvenliğini korumak, Ortadoğu'da etkin bir aktör olmak, ABD hegemonyasını engellemek ve Ortadoğu'daki bölgesel çıkarlarını korumak açısından İran önemli bir bölgesel müttefiktir.' hipotezi test edilecektir. 11 Eylül saldırıları, ABD'nin Irak'ı işgali ve Arap Baharı olaylarının Rusya Federasyonu'nun Ortadoğu politikasında önemli dönüm noktaları olduğundan, çalışmamızda bu olaylara genişçe yer verilmiştir. Ayrıca Rusya Federasyonu'nun bölge ülkeleriyle olan ilişkilerinde enerji, ticari ve ulusal güvenlik kaygıları öne çıkmaktadır. Bütün bu olaylar ve bölge ülkeleriyle olan ilişkilerdeki kaygılar RF'nin İran ile ilişkilerini etkilemektedir. Bu etkenler Rusya Federasyonu'nun Ortadoğu politikasında İran'ın önemini artırarak RF-İran ilişkilerini bölgesel müttefiklik boyutuna getirmiştir. Çalışmamızda elde edilen bulgular doğrultusunda Putin dönemi Rusya Federasyonu'nun Ortadoğu politikasında yaşanılan olaylar ve Rusya Federasyonu'nun bölgesel çıkarları doğrultusunda İran'ın önemli bir bölgesel müttefik olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
Türkiye-Rusya uçak krizi ve krizin Türk basınında ele alınış biçimi ekseninde Türkiye-Rusya ilişkileri

Geçmişten günümüze etkileşim halinde olan Türkler ve Ruslar arasındaki ilişkiler özellikle 1991'de Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonraki dönemde farklı bir yapıya sahip olmuştur. Türkiye ve Rusya'nın bölgesel sorunlara karşı bakış açısı zaman zaman siyasi ilişkilerini etkilese de ekonomik ilişkileri devam etmekteydi. İki ülke arasında 2000'li yıllarda daha yakın bir siyasi ve ekonomik ilişki dönemi başlamıştır. Bu süreçte temel faktör enerji arzı ve Türkiye ve Rusya'nın arz-talep ilişkisinin meydana getirdiği ekonomik ortamdır. Türkiye için Rusya, temel enerji sağlayan ülke konumunda, Rusya içinse Türkiye hem Avrupa enerji piyasası açısından farklı bir yol hem de önemli bir pazar demektir. Bunun dışında özellikle 2009- 2012 döneminde iki ülke arasında yapılan pek çok ziyaret ile kurulan siyasi ilişkiler, stratejik ortaklık boyutuna ulaşmıştır. İki ülke arasında tarihin en iyi seviyesinde olan ilişkiler, 2015 yılında meydana gelen uçak krizi nedeniyle soğuk savaş döneminden de kötü bir dönem geçirmiştir. Bu olay Türk medyasında uzun bir süre ele alınmış, manşetlerden düşmemiştir. Çalışmamızda, 1. Dünya Savaşı'ndan 2015 yılına kadar olan dönemde Türk-Rus ekonomik ve siyasi ilişkileri ana hatlarıyla ele alınmış olup, 2015 yılında meydana gelen uçak krizinin iki ülke arasındaki ilişkilere olan etkisinin Türk medyasında yer alış şekli ve zaman içinde söylem tarzının değişmesi üzerinde durulmuştur. Türk basınında olayın nasıl ele alındığının değerlendirilmesi için Teun van Dijk'in eleştirel söylem çözümleme yöntemi kullanılmıştır. Buna göre çalışma 25 Kasım - 1 Aralık 2015 döneminde yurt genelinde yayın yapan Cumhuriyet, Hürriyet, Sabah, Sözcü ve Yeni Şafak gazetelerinin ilk sayfalarında uçak krizine ilişkin yer alan haberler, kullanılan ideolojik çözümleme kategorilerine göre incelenmiş ve analize tabi tutulmuştur. Çalışmanın sonucundaysa, elde edilen bulgular gazeteciliğin tarafsızlık ilkesi bağlamında yorumlanmıştır.
The South Ossetian-Georgian conflict: 1990-2008

Bu tez Gürcü-Güney Oset çatışmasını ve bunun özellikle Gürcistan'daki 2003 Gül Devrimi'nden sonra uluslararasılaştırılmasını ele almaktadır. Tezin temel amacı, Rusya ve Birleşik Devletler'in Kafkasya rekabetindeki değişimleri ve bunların Gürcistan ve Güney Osetya arasındaki ilişkilere olan etkisini incelemektir. Tez, Gürcistan ve Güney Osetya arasındaki çatışmanın gelişiminin Tiflis ile Şinvali arasindaki ikili ilişkilerden ziyade Rusya ve Birleşik Devletlerin müdahale düzeyindeki değişiklikler tarafından şekillendirildiğini iddia etmektedir. Dolayısıyla, bu çatışmada uluslararası ve sistematik faktörler yerel etmenlerden daha belirleyicidir. Giriş ve sonuç bölümleri dahil olmak üzere, tez altı bölümden oluşmaktadır. Giriş kısmından sonraki ikinci bölüm, Osetlerin ve Gürcülerin etnik kökenlerini ve aralarındaki ilişkinin tarihsel arka planını incelemektedir. Üçüncü bölüm, çatışmanın ve Gürcistan ile Güney Osetya arasındaki 1991- 1992 savaşının sebeplerinin analizini yapmaktadır. Dördüncü bölüm Gürcistan'daki 2003 Gül devrimini ve bunun Gürcistan'ın Batılı güçlerle, Birleşik Devletler ve Avrupa Birliği ile, olan ilişkilerine etkilerini tartışmaktadır. Beşinci bölüm ise, Rusya ve Gürcistan'ın Gül devriminden sonra bozulan ilişkilerini ve 2008 Rus-Gürcü savaşı ile sonuçlarını incelemektedir.
Etiyopya'nın Somali'ye yönelik diş politakasının etkisi

Etiyopya ve Somali her daim birbirine düşman olmuş, iki ülke hiçbir zaman aralarında barışçıl, karşılıklı dayanışma üzerine kurulu, dostane ilişkiler kuramamıştır. İki ülke arasındaki düşmanlığın tarihi 16. Yüzyıla, Osmanlı'nın Hristiyan Habeşistan Krallığı'na karşı savaş veren Somali Adal Sultanlığı'nı desteklemesine dek uzanır. Somali merkezi hükümetinin çökmesinden ve bölgedeki dengesizlikten istifade eden Etiyopya 1991'den beri Somali'deki farklı muhalif grupların yol açtığı riskleri minimize etmek veya Somali'yi istikrarsızlaştırmak için farklı yollara başvurmak suretiyle Somali'nin içişlerine sürekli karışmaktadır. Etiyopya Somali'de oluşan yeni statükoyu korumak amacıyla bu ülkeye birçok kez müdahalede bulunmuştur. Bu çalışma, Etiyopya'nın 1991- 2017 arası dönemde Somali'ye yönelik dış politikasının bu ülke üzerindeki etkisini incelemektedir. Dört bölüm halinde kaleme alınan çalışmaya üç temel amaç yön vermektedir: Etiyopya'nın Somali'ye yönelik dış politikasının ve Somali'nin barış süreci üzerindeki etkilerinin tespit edilmesi; Etiyopya'nın Somali'ye yönelik dış politikasına yön veren faktörlerin tanımlanması; ve Etiyopya'nin Somali'ye müdahalesinin ve islamci militanlara karşi mücadelesinin analiz edilmesi.