turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Nationalizing through education: The case of Mountain Flowers at Elazığ Girls Institute

Bu tezin amaci erken Cumhuriyet döneminde resmi azinlik statüsü taninmamis gruplarin Turklestirilmesine yönelik uygulamalara bakarak Turk ulus devlet projesinin alternatif bir yorumunu yapmaktir. Turk akademisinde yoğun olarak kabul gören gorusun aksine bu tezde, butun ulus devlet projeleri gibi, Turk uluslasmasinin da uyguladigi homojenlestirme politikalarinin yasal vatandaslik kapsaminda degerlendirilemecegini savunulmuştur. Tez teorik olarak ulus devletin homojenite sorunsali, yaygin eğitimin uluslasma projesi dahilinde aracsalligi ve hem egemen kesimin hem de etnik olarak bunun disinda kalan gruplarin kadinlarina ulus adina biçilen roller çerçevesinde orulmustur. Tezde ulusal sinirlar dahilinde modern ve homojen bir ulus yaratma surecinde özellikle kiz cocuklarinin eğitiminin önemini tartisilmistir. Ayrica 1937 yilinda bölgenin islahi projesininin bir parcasi olarak kurulan ve 1950'ye kadar bu rolunu surderen Elazig Kiz Enstitüsü tezin inceleme konusudur. Tezin arastirilmasi ve yazilmasi-surecinde yoğun olarak resmi çevrelerin aciklamalari, o donemde cikarilan kanunlar, ayni donemde yayınlanan gazeteler, dergiler ve kitaplar gibi birincil kaynaklardan yararlanilmistir. Ayrica bu okulda eğitim veren ve gören kadinlarla derin gorasme metodu kullanılarak soyleşiler yapılmıştır. Tezin sonuç kisminda incelenen dönemden günümüze yansımalar olarak etnik olarak Türk olmayan gruplara uygulanan cinsiyetci homojenlestirme ve modemlestirme politikalarına dikkat cekilmistir.
Türkiye ve Rusya federasyonu gençlerinin sosyal değer anlayışlarının karşılaştırılması

Geçen asrın 2000'li yıllarından beri yapılıp gelen değerler üzerine araştırmalar popülaritesini günümüzde de kaybetmiş değildir. 'Türkiye ve Rusya Federasyonu Gençlerinin Sosyal Değer Anlayışlarının Karşılaştırması' adındaki araştırmamız da değer araştırmalarına bir katkıdır. Gençlerin sosyal değerleri, 'modern-geleneksel', 'Doğu-Batı', 'Hıristiyan- Müslüman' gibi bir takım sosyolojik tanımlama ve bu tanımlamaların yer aldıkları yaklaşımlarca konuyu şekillendirmelerine rağmen bulundukları devre has bir dinamiğe sahiptirler. Kısacası benzer tarihi geçmişşe sahip Rusya ve Türkiye gençleri ortak paydalara sahip olduklarını göstermişlerdir. Değer itemleri, sosyal değerler ve kurumsal değerler olmak üzere iki çeşit değer grubunda toplanmıştır. Varimax Rotasyonlu Faktör Analizinden geçen sosyal değerler araştırmanın sonuçlan-ki bunları genel olarak faktörlere göre yorumluyoruz-, her iki ülke gençlerinin 3-4 kategoriye bölündüklerini gözümüzün önüne seriyor. Türkiye ve Rusya gençlerinin belli bir kısmı toplumcu bir eğilime sahip olmakla birlikte, bu eğilim Rusya gençlerinde daha da geniş bir yer edinmiş gözüküyor. Toplumculuğun yanında Rusya gençleri bireyci alam çizip şenlikten de yanadır. . Kurumlar değerlendirmesinde ise her iki örneklem deneklerinin birbirine son derece yakın yanıtlar verdiklerini görmekteyiz. Toplumcu soyut kurumlar yüksek puan alırken, kuruluş da diyebileceğimiz siyasi-bürokratik kurumlar günümüz Rusya ve Türkiye üniversite öğrencilerinin dikkatlerini pek çekmiyorlar. 63
Mübeccel Belik Kıray'da toplumsal değişme ve sosyal sermaye

Türkiye'nin önde gelen sosyologlarından Mübeccel B. Kıray'ın toplumsal değişme anlayışının somut göstergesi olan tampon kurum kavramının, sosyal sermaye ile ilişkisi bu çalışmada ele alınmıştır. Kıray, evrimci, pozitivist, ampirist, ve ilerlemeci sosyoloji anlayışına sahiptir. Toplumsal değişmenin etkisi, her toplumda farklılık gösterdiğinden, Kıray'ın evrimci ilerleme anlayışına eleştirel olarak yaklaşılmaktadır. Kıray'ın sosyoloji anlayışına, toplumsal değişme yaklaşımına, Türkiye'nin toplumsal yapısını oluşturan farklı kesimler üzerindeki iktidar ilişkilerine dönük tespitlerine, toplumsal tabakalaşma, modernleşme ve tüketim göstergeleri etkileşimini içeren görüşlerine yer verilmektedir. Değişmenin sosyoloğu olarak tanımlanan Kıray, köyden kente göç, gecekondulaşma, gecekondu kültürü, kente uyum süreci ile ilgili konular üzerine yoğunlaşmıştır. Değişme sırasında iki nokta arasında oluşan boşlukları doldurmak ve eski ile yeni arasında denge sağlamak için tampon mekanizmalardan bahsetmiştir. Tampon mekanizmaların işlevselliğini yerine getirecek sosyal sermaye unsurlarına çalışmamızda yer verilmiştir. Tampon kurum mekanizması ile Kıray'ın çalışmalarında yer almayan sosyal sermaye kavramı arasındaki ilişki, örnek olaylar üzerinden anlatılmıştır.
Sosyal yaşamın tıbbileşmesinin bedenin denetim ve biçimlendirilme süreçleriyle ilişkisi: Mide küçültme ameliyatları

Modern bilimsel bilginin bedene ilişkin ilgisi tıbbi teknolojiler aracılığıyla, bir yandan insan yaşamını kolaylaştırıp uzatırken; diğer yandan tam da bu sebeple sosyal yaşamın temel referansı olarak kabul edilmesine sebep olmuştur. Tıbbi bilginin bu çeşit referansı gündelik yaşamın tıbbi bilgi ve uzmanlar çerçevesinde düzenlenip denetlenmesine yol açmıştır. Tıbbın direkt insan bedeni üzerinde çalışması, insan bedeninin en büyük denetim ve düzenleme sahası olmasına sebep olmuştur. Literatürde tıbbileşme olarak adlandırılan bu durum, modern toplumların gerçeği olarak karşımıza çıkmaktadır. Tıbbi gücün beden üzerindeki bu kuşatıcı denetimi bedenlerin nasıl olması, görünmesi ve biçimlenmesinden ne ile besleneceğine kadar pek çok olguyu belirlemektedir. Çalışmada sosyal yaşamın tibbileşmesinin bedenin denetim ve biçimlendirilme süreçleriyle ilişkisi, mide küçültme ameliyatları üzerinden incelenmiştir. Kartopu örnekleme yöntemiyle belirlenen, mide küçültme ameliyatı olmuş 20 katılımcı ve 2 hekim ile çevrimiçi derinlemesine görüşmeler yapılmıştır. Çalışmanın sonuçları denetimsiz kabul edilen fazla kilolu bedenlerin, mide küçültme ameliyatlarıyla disipline edilerek denetim altına alındığı, katılımcıların çoğunun fazla kiloları nedeniyle gündelik yaşamlarında pek çok zorlukla karşılaşmaları ve zayıflama konusunda çaresiz kalmaları nedeniyle mide küçültme ameliyatı olma kararı aldıklarını ortaya koymaktadır.
Türk sinemasında postmodern eğilimler

Bu çalışmanın temel amacı, postmodernizmin Türk sinemasına olan etkilerini ortaya çıkarmaktır. Böylelikle, Türk sinemasında görülen postmodern eğilimler saptanmış ve bu konuda genel bir çerçeve çizilmiştir. Birinci bölümde, modernliğin krizinden yola çıkılarak postmodernizmin ne olduğu irdelenmiştir. Postmodernizm, konuya kaynaklık eden temel metinler çerçevesinde incelenmiştir. İkinci bölümde, modern sinemanın krizi bağlamında postmodern sinema tartışılmış ve postmodern sinemanın genel özellikleri ortaya konmuştur. Üçüncü bölümde ise, Türk sinemasında 1990 sonrasında görülen yeni arayışlar ve Amerikanlaşma yönelimleriyle bağlantılı olarak oluşan postmodern eğilimler ele alınmıştır. Türk sinemasında postmodern eğilimler, zaman ve mekan bağlantısının kopması, yüzeysellik, klişelerin kullanımı, yazar-okuyucu ilişkisi, kişiliksizleştirilmiş görsel tuhaflıklar ve farklılıklara yer açan söylemler çerçevesinde tahlil edilmiştir. Bu bağlamda, Ömer Kavur'un 'Gizli Yüz', Zeki Demirkubuz'un 'C Blok', Erden Kıral'ın 'Avcı', Mustafa Altıoklar'in 'Ağır Roman' ve 'Asansör', Umur Turagay'ın 'Karışık Pizza', Atıf Yılmaz'ın 'Gece Melek ve Bizim Çocuklar' ve Orhan Oğuz'un 'Dönersen Islık Çal' filmleri incelenmiştir.
Üniversite gençliğinin evlilik ve aile kurumuna yaklaşımı

Yüksek Lisans Tezi Üniversite Gençliğinin Evlilik ve Aile Kurumuna Yaklaşımı Maşallah MUTLU j Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Sosyoloji Anabilim Dalı 2004, Sayfa: X + 96 Bu çalışma, 'Üniversite Gençliğinin Evlilik ve Aile Kurumuna Yaklaşımı'nı belirlemeye yönelik bir alan araştırmasıdır. Araştırmanın evreni Fırat Üniversitesi son sınıfta okuyan örgün öğretim öğrencileridir. Araştırmanın örneklemi, evrenin %10'u olan 212 öğrenciden oluşmaktadır. Örneklem grubu ise küme örneklemesi yolu ile fakültelerin öğrenci sayılan ile orantılı olarak belirlenmiştir. Anket formu 54 sorudan oluşmaktadır. Sorular, üniversite gençlerinin düşünce ve tercihlerini mikro düzeyde ortaya çıkarmaya yönelik hazırlanmış, verilen cevaplar titizlikle incelenmeye ve yorumlanmaya çalışılmıştır. Araştırmada genel olarak deneklerin tercihlerinde, doğup büyüdüğü aile ve sosyal çevre ve bunun eş seçimi, eşin seçim biçimi, nikah, düğün merasimi, kurulan ailenin yerleşim yeri ve aile tipi, çocuk sayısı üzerinde etkili olduğu gözlenmiştir. Gençlerin geleneksel Türk aile yapısı ile Batılı/modern aile yapısı arasında bir tercih yapma noktasında olduğu, bir geçiş süreci yaşadığı ve bu geçişin mimarlarının da bu dönem üniversite gençliği olduğu varılan sonuçlardandır.
Hakasya ile Türkiye arasında sosyo-kültürel devamlılık unsuru olarak Şamanlık

İnanç toplumsal yaşamda önemli bir olgudur. Bu noktada tarihi Yukarı Paleolitik Döneme dekgötürülebilen Şamanizm de dünya üzerinde pek çok halkta mevcuttur. Altay kültür çevresindendünyaya yayılan bu inanç sistemi içerisinde eski Türkler de yer almışlardır. Sibirya yerlisi Türk halklarından Hakaslar, Altaylar, Şorlar, Tuvalar, Yakutlar ve diğer budunlar günümüzde deŞamanizm'i yaşatmaktalardır. Hakas Türkleri ile Türkiye Türkleri üzerinde duran bu çalışmada her iki coğrafyanın Şamanizm kökenli tören ve inanışlar boyutunda karşılaştırılmasıamaçlanmış, bu bağlamda Şamanizm'den Hakasya ile Türkiye arasında sosyo-kültüreldevamlılığın bir unsuru olarak söz edilip edilemeyeceğinin irdelenmesi hedeflenmiştir. Hem Rusya Federasyonu'na bağlı Hakasya hem de Türkiye'de anket uygulanmış, elde edilen bulgular çözümlenmiştir. Pitirim Sorokin'in Sosyo-Kültürel Hareketlilik kuramına dayanılarak araştırma modeli geliştirilmiş ve Türk göçünün içyapısı ortaya konulmuştur. Hakasya ile Türkiye arasında sosyo-kültürel devamlılık sürecinin bir unsuru olarak ele alınan Şamanizmkültürel yayılma, kültürleşme, senkretizm ve kreolizasyon kavramları çerçevesinde irdelenmiştir. Araştırma kapsamında geliştirilen dört hipotezin test edilmesi sonucu her iki toplumda konu bağlamında farklılık ve benzerliklerin söz konusu olduğu anlaşılmıştır. Bununla birlikte Hakasya'da yaşayan Şamanizm, Türkiye'de zaman içerisinde anlam kayması ve dönüşüm geçirmişse dahi törenler ve inanışlar boyutunda sosyo-kültürel devamlık sürecininunsuru olarak işlevini sürdürdüğü sonucuna varılmıştır.
Türkiye' de yoksulluk ve yoksullukla mücadele: Biga örneği

Türkiye gibi geç kapitalistleşen ülkelerde sosyal politikanın ve sosyal politika tartışmalarının çok geri planda kaldığını görülmektedir. Türkiye'de bu sistem 1940'larda oluşmaya başlamıştır. Memurları ve formel sektörde çalışan işçileri kapsayan sistem, çalışan nüfusun çok büyük bir kısmını dışarıda bırakmaktadır. 1971 yılında, kendi hesabına çalışanları sigorta kapsamına alan Bağ-Kur'un kurulmuştur. Fakat primlerini kendileri ödemek durumunda olan Bağ-Kurlular çoğu zaman bu primleri ödeyemeyip, dolayısıyla haklarından mahrum kalmışlardır. 1992'de başlayan ve ihtiyaç tespiti yöntemleriyle yoksulların sağlık hizmetlerine ulaşımını sağlayan Yeşil Kart uygulaması sağlık konusundaki sorunları çözmeye çalışmaktadır.1986'da kurulan ve 'FAK FUK FONU' olarak da bilinen 'Sosyal Dayanışma ve Yardımlaşmayı Teşvik Fonu', yeni yoksullukla baş edebilmek için yeni yöntemler geliştirmek gerektiği gerçeğine tepki olarak ortaya çıkmaktadır. 1980'lerde ANAP döneminde ve 1990'larda çok ciddi bir işlevi olmayan fonun çoğu zaman başka amaçlarla kullanıldığını görülmektedir. Sistematik sosyal yardım uygulamalarına benzer bir şekilde ilk kez 1999 depreminden ve 2001 krizinden sonra, Ecevit hükümeti döneminde kullanılmaya başlanan bu fonun işlevi, daha sonra iktidara gelen AKP hükümeti döneminde önem kazanmaktadır. Çalışmada Türkiye'de yoksulluk ve yoksullukla mücadele daha çok kurumlar açısından ele alınmaktadır. Yoksullukla mücadele yöntemleri, çözümleri ve etkili olup olamadıkları araştırılmaktadır. Çalışma 3 bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde yoksulluk kavram, çeşit ve ölçümlerine odaklanılmakta, ikinci bölümde Türkiye'de yoksullukla mücadele eden kurumlar incelenmekte, üçüncü bölümde ise Biga İlçesinde yoksulluk analizine ve yoksullukla mücadele eden kurum ve derneklere yer verilmektedir.
Almanya'da alevi toplumunun örgütlenmesi bağlamında Ludwigsburg Alevi Kültür Merkezi örneği

İkinci Dünya Savaşı sonrasında Almanya tekrar kalkınabilmek için ülkeye yabancı işgücü çağırmıştır. Bu çağrıya yanıt veren ülkelerden biri Türkiye'dir. Özellikle 1960'lı yıllarda Türkiye'den Almanya'ya yoğun bir işçi göçü yaşanmıştır. Söz konusu işçi göçü geçici olarak planlansa da daha sonraki yıllarda Türkiyeli işçilerin büyük çoğunluğu Türkiye'ye geri dönmemiştir. Bu kişiler, ilerleyen yıllarda da aile birleşimleri yoluyla ailelerini de yanlarına almışlardır. Böylelikle göçmen işçilerin aileleri de Almanya'da kalıcı olmuştur. Türkiye'den Almanya'ya göç sürecinde göçmen topluluğu içerisinde Aleviler de vardır. Aleviler, göçün ilk yıllarında çeşitli nedenlerle örgütlenememişlerdir. Göçülen ülkeye ve ülkenin koşullarına yabancı olmanın yanı sıra göçmenlerin kendilerini farklı örgütlerde ifade etmeyi tercih etmesi de Almanya'da Alevi örgütlenmesini geciktiren faktörlerdendir. Daha sonraki yıllarda kimlik siyasetinin yükselmesi ve yeni jenerasyonların Almanya'da doğmasıyla beraber, Aleviler Alevi kimliği çerçevesinde örgütlenmişlerdir. Bu örgütlenmeler Alevilerin dini ve kültürel ihtiyaçlarını karşılamalarına ve kimliklerini yeni jenerasyonlara aktarmalarına yardımcı olmuştur. Bu tez çalışması Ludwigsburg Alevi Kültür Merkezi üzerine yazılmıştır. Söz konusu derneğin kuruluş yılları incelenmiş, derneğin kuruluş atmosferi ve özgün özellikleri anlaşılmaya çalışılmıştır. Bu bağlamda derneğin geçmişş ve güncel faaliyetleri incelenmiş; Türkiye ve Almanya ile ilişkisi araştırılmıştır. Dolayısıyla genelde Almanya'daki Alevilerin, özelde ise Ludwigsburg Alevi Kültür Merkezi derneğinin göç, diaspora, entegrasyon, asimilasyon ve siyasetle ilgili düşünceleri ve eylemleri anlaşılmaya çalışılmıştır. Kısacası dernek özelinde Aleviliğin Almanya'da yeni konumu anlaşılmaya çalışılmış, Aleviliğin Almanya'da kamusal alandaki temsiliyetinin gün geçtikçe iyileştiği sonucuna varılmıştır.
Konya'da kentleşme kentlileşme ve kent içi nüfus hareketleri

ve Şubat 2001 Ekonomik Krizleri neticesinde eğitim seviyesi düşük, niteliksiz bir işgücü portresi çizen aile reisleri için geçim daha da güçleşince, kent içi yer değiştirmek bir yana kentten köye dönmeyi düşünmektedirler.
Batı düşünce tarihi içerisinde komplo ve kuramları

Bu çalışma; komplo ve komplo kuramı fikirlerini, batı düşünce tarihi içerisinde ortaya çıkışları, geçirdiği dönüşümleri ve günümüzde aldığı çağdaş biçimleri incelemektedir. Çalışma, öncelikle yaklaşık iki bin yıllık tarihe sahip komplokavramının ancak ortaçağın sonlarına doğru günümüzde sahip olduğu pejoratif anlamı edinişini, buna nazaran komplo kuramı tabirinin, diğerinden yaklaşık dokuz asır sonra, geçtiğimiz yüzyıl içerisinde ortaya çıkışını tespit eder. Çalışmada, kavramlar üzerine mevcut sosyal bilimler literatüründe yapılan tanım ve tartışmaların bir özeti verildiği gibi, kavramlar tarihsiz ve sabit kategoriler olarak ele alınmış ancak, batı düşünce tarihi içerisinde farklı dönem ve koşullarda anlam değişim ve çeşitlenmesi kazandıklarını vurguladığımız bu iki kavramın bu dönüşümleri, ortaya çıktıkları tarihlerdeki sosyolojik ve siyasal bağlamlar içerisinde tartışılmıştır. Bu şekilde komplo teriminin ilkin günümüzdeki anlamıyla Batı hukuk metinlerinde gözükmeye başladığı geç Ortaçağ, diğeri erken Modern ve Fransız Devrimi ve sonuncusu İkinci Dünya Savaşı sonrası Ulrich Beck ve Slavoj Zizek gibi düşünürlerin 'risk toplumu' ya da 'büyük ötekinin çözülüşü' kavramsallaştırmalarıiçerisinde tartıştıkları dönem koşulları içerisinde olmak üzere, üç farklı dönem içerisinde birbirleriyle alakalı ancak farklı üç komplo kuram form ve kavramsallaştırması ileri sürülür. Çalışmamızın sonuç bölümünde, komplo kuramları üzerine güncel eleştirel, literatür, kendi yaklaşımımızdan farklarına dikkat çekilerek aktarılırken, Karl Popper'ın 'cehaletin komplo kuramları' kavramsallaştırma ve eleştirisinin üzerinde durulmaktadır.
Halkla ilişkiler örneği üzerinden yeni kapitalizmde çalışmanın dönüşümü üzerine

Çalışma, toplumsal ilişkilerin merkezindeki eylemdir. Yalnızca 'ekonomi alanının bir parçası' değil, kültürel yaşamdan, eğitime, kişisel ilişkilerden uluslararası ilişkilere bütün toplumsal alanların kurucu ögelerinden biridir. Bu temel toplumsal ilişki son 30-40 yılda hızlı ve köklü bir değişim geçiyor. Çalışma biçimlerinde, emeğin yapısında, üretim noktalarında, şirketlerin organizasyonlarında, ve çalışma hayatının tümünde yaşanan bu geniş değişim, 1970'lerden itibaren özellikle gelişmiş ekonomilerde üretim tarzının dönüşmesi süreciyle başlıyor ve bugün bireyin üzerinde ve bireyin toplumsal ilişkisinde çok çeşitli etkiler yaratıyor. Bu tez, bu etkileri 'iş yapanın' gündelik iş ilişkileri üzerinden değerlendirerek, bu anlamda aktörlerin kabullenişleri, reddedişleri ve tekrar üretimlerini günlük iş hayatı içerisinde sorgulayarak, çalışmanın dönüşümünü problematize etmeye odaklanıyor.
Sosyo-kültürel, tarihsel ve ideolojik bağlamda islamofobi

İslamofobi ile ilgili en kapsamlı tanım ilk olarak Runnymede Trust raporunda 1997 yılında Batı'da yapılmış, 2001 yılında İkiz Kuleler'e yapılan intihar saldırısının ardından ise kavram yaygın bir kullanım alanı bulmuştur. Bugün dünya genelinde ortaya çıkan islamofobik saldırılar, terör yoluyla ve de medyadaki kışkırtıcı kötü imaj oluşturma çabalarıyla gerçekleştirilmektedir. Aslında Batı'nın İslam algısı 'öteki' üzerine oturmaktadır. Müslümanlar, Hz. İsa'yı ve Hz. Musa'yı peygamber, Hıristiyanlığı ve Yahudiliği birer din olarak kabul etmektedirler. Genellikle Hıristiyan ve Yahudilerin gözünde ise Hz. Muhammed bir peygamber değil bir sahtekardır ve İslam da Hıristiyanlığın sapkın bir koludur. Avrupalı ve Amerikalının tasavvurundaki Doğu yani İslam coğrafyası şiddeti ve şehveti içermektedir. Bu iki tema, İslam coğrafyasının Batı toplumlarındaki algısında birer şifre vazifesi görmekte ve tüm bu coğrafya ile ilgili Hollywood filmlerinde bu konu işlenmektedir. Günümüzde, İslam coğrafyasının diğer ülkelerinde fobinin oluşması için teröre müracaat edilirken, ülkemizde ise terörün yanı sıra yobaz, örümcek kafalı, kaba ve şiddete yatkın din adamı ve dindar profili çizilmiştir. Bu şekilde dimağlarda İslam mahkum edilmeye çalışılırken, İslam'dan korkup kaçınılmak gerektiği algısı oluşturulmaya çalışılmıştır. 15 Temmuz sonrasında ise aynı fobi oluşturma çalışmaları büyük ölçüde cemaatler ve tarikatlar üzerinde yürütülmeye başlanmıştır.
Cemaate katılımı etkileyen sosyal faktörler ve etkileri: Kayseri Erenköy cemaati örneği

Cemaate katılımı etkileyen sosyal faktörler ve etkilerinin incelenmesi bu araştırmanın temel konusudur. Bu araştırmanın konusu, teorik düzeyde, dini gruplar konusuyla ilgili bugüne kadar yapılan araştırmalar ışığında cemaat ve cemaatleşme etkileşiminin ele alınması, pratik düzeyde ise cemaate katılımı etkileyen sosyal faktörlerin Erenköy cemaati örneğinde teorik çerçeve ile ilişkisi içinde Din Sosyolojisi açısından incelenmesidir. Daha detaylı ifade etmek gerekirse teorik düzeyde dini gruplar, dini grup tipolojileri, cemaat olgusunun günümüze kadar hangi süreçlerden geçerek geldiğinin kuramsal temellerinin araştırılmasıdır. İnsanların hangi sosyal sebeplerden dolayı cemaatlere üye olmayı tercih ettikleri incelenirken, pratik düzeyde, insanların hangi sosyal sebeplerden ötürü cemaatlere üye oldukları Kayseri Erenköy cemaati örnekleminde incelenecektir. Konunun sayılarla ifade edilebilir özelliklerinden ziyade sayılarla ifade edilemeyen nitel özellikleri barındırması ve açıklamadan daha çok anlama ve yorumlamayı gerektirmesi nedeniyle nitel araştırma yöntemi tercih edilmiş, katılımlı gözlem, gözlem ve görüşme teknikleriyle problem anlaşılmaya, yorumlanmaya ve çözülmeye çalışılmıştır. Görüşmeler yapılırken kartopu örnekleme tekniği kullanılmıştır. Kartopu örnekleme tekniği ile cemaatte prestij sahibi kişilerle tanışıldıktan sonra, onların iletişim ağlarına dahil olunmuş ve bu sayede mensupların çoğuyla görüşme imkanı sağlanmıştır. Toplanan veriler sınıflandırılmış, birbiriyle ilişkilendirilmiş ve yorumlanarak analiz edilmiştir.
Sivas'ta yoksulluk

Bu çalışmada Sivas'ta yoksulluk sorununun boyutları, yoksulların Avrupa Birliği bağlamında küreselleşme olgusuna bakışları ele alınmaktadır. Örneklem grubu Sivas il merkezinde yaşayan yoksullarlasınırlandırılmıştır. Sivas il merkezi evreninde, her bir mahalleden olmak üzere 1595 aile reisine anket uygulanmıştır. Bu çerçevede Sivas'ta yaşayan yoksulların;yaş, cinsiyet, gelir gider durumları araştırılmış, Avrupa Birliği'ne ve geleceğe bakış açıları değerlendirilmiştir. Özellikle 20. yüzyılın son çeyreğinde varlığını ve buna bağlı olarak olumsuz etkilerini hissettiren küreselleşme olgusunun yoksulluk sorununa etkileri araştırılmıştır. Küreselleşme salt olarak yoksulluk nedeni değildir. Gelişmiş ülkeler için zenginleşme nedeni olabilirken, az gelişmiş ülkeler içinyoksullaştırma tehdidini de barındırmaktadır. Dünya Bankası, IMF gibi uluslararası finans kuruluşlarının az gelişmiş ülkelere yönelik politikalarıyoksulluğun artmasına neden olmuştur. Devlet, küçülmekle birlikte, sosyal olmaktan uzaklaşmış, bu da yoksulluğu artıran etkenlerden biri haline gelmiştir. Yoksulların; küreselleşmenin etkilerinden olumsuz olarak etkilendiği, akraba, komşu gibi formal olmayan geleneksel yardımlaşma şekillerinin de günden güne zayıfladığı, bulgular arasındadır.
19. yüzyıl ortalarında Ayasuluğ'un sosyal ve ekonomik yapısı

Selçuk'un yerleşim yeri birkaç kez yer değiştirmesine rağmen antik çağlardan günümüze uzanan bir tarihe sahiptir. Antik çağların Efes'i, 13. yüzyılda Ayasuluğ adıyla bir kara şehri olarak ortaya çıkmış ve Osmanlı Devletinin ilk zamanlarında önemli bir ticaret merkezi durumuna gelmiştir. Ancak zaman içersinde bu özelliğini yitirerek küçük bir kasaba görünümüne bürünmüştür. Ayrıca Aydın eyaletinin Kuşadası kazasına bağlı bir nahiye olma durumunu Cumhuriyet yıllarına kadar sürdürdü. 19. yüzyıl ortalarında ağırlıklı olarak Hristiyan-Rum nüfusun yaşadığı nahiyenin en büyük yerleşim yeri Çirkince sakinlerinin tamamı Rum olan bir yerleşmedir. Çirkince yüzyıl sonlarında doğru nahiyenin de merkezi durumuna gelecektir. Çirkince hem nüfus hem de ekonomik faaliyetlerin büyük çoğunluğuna sahiptir. Temettuat Defterine göre ise nahiyeye bağlı Çirkince dışında üç yerleşim yeri daha vardır. Bunlar, Nefs-i Ayasuluğ, Arvalya ve Kozpınar dır. Osmanlı ekonomisinin temeli olan tarım ve hayvancılık bu nahiyede de yaygın faaliyetlerdendir. Buğday, arpa, çavdar, sisam, börülce, duhan ekimi yapılan, dut, incir, üzüm ve zeytin de dikimi yapılan ürünlerdir. Hayvancılık ise küçükbaş, büyükbaş ve arıcılık şeklinde yapılmakta olup bunlar içersinde arıcılık pek yaygın değildir. Hemen hemen her hanenin en azından bir büyükbaş hayvanı varken, küçükbaş hayvan sayısı da oldukça fazladır. Küçükbaş hayvan sahipleri büyük oranda geçimlerini bu yolla kazanır. Hane reislerinin mesleklerine baktığımızda ise çoğu hane reisi ziraat ve hayvancılıkla uğraşmaktadır. Büyük bir Rum yerleşmesi olarak söz ettiğimiz Çirkince'de ise esnaf ve zanaatkar kimseler de vardır. Ayasuluğ ahalisinin bir kısmı kendi toprağım işlerken bir kısmı kiralama usulü ile tarım yapmaktadır. Diğer bir kısım özellikle Kozpınar ve Arvalya ahalisi çiftlik toprağım müştereken işlemektedirler. 19. yüzyıl ortalarında Aydın Demiryolunun inşaasıyla bölgenin ekonomisi ve nüfusunda bir canlanma görülür. Selçuk asıl Cumhuriyetin ilk yıllarıyla birlikte gelişme göstermiştir.