Kant'ta tarih kavramı

Bu çalışma Kant'ın Tarih kavramını ele almaktadır. Kant için Aydınlanma insanın kendi suçu ile düşmüş olduğu durumdan kurtulmasıdır ve Aydınlanmanın 'Aklını, kendin kullanmak cesaretini göster ' buyruğu tüm insanlık tarihi içinde geçerlidir. Kant'ın tarih kavramı ahlaksal görevlerin ancak toplum içinde etkin olarak gerçekleşeceğinden hareket eder. Tarihin değerinin doğru ölçütü toplum ve devletin birliğinin bireyin özgürlüğü için bir araç olmasındadır. Doğa fiziksel açıdan bakıldığında, insanı diğer yaratıklardan daha muhtaç ve korumasız kılmıştır. Fakat bu muhtaçlık, insanın doğal sınırlarından kurtulması için itici gücü oluşturmaktadır. Akıl insan yaşamını tek yönlü olmaktan kurtarır. Kant'a göre 'akılsal' olan ile 'tarihsel' olan birbirine karşıttır. Kant için tarihteki ilerleme teorik değil pratik açıdan ele alınması gereken bir konudur bu niteliği ile ahlaksal bir değer taşır. Herder tarihe 'yeryüzüne yön veren bir tanrısallığın alanı' olarak bakar. Doğada tanrısal bir düzen varsa bu tarihte de tanrının etkisini görmek için yeterlidir. Herder'e göre bütündeki bu tanrısal plan tek bir insan tarafından asla kavranamaz çünkü insan tarihin başlangıcını ve sonunu göremez. Herder'e göre tarihi hep ilerleyen bir süreç olarak görmek 'Aydınlanmacı iyimserlik' olarak nitelendirilir. Herder'e göre insan gelenek içinde yaşar. Geleneği olmayan insan-doğa varlığı olarak kalırdı. Hegel'de akıl dünyaya egemendir ve dünya tarihinde her şey akla uygun olmuştur. Doğa tanrısal aklın kavramsızlık içinde olduğu alandır. Tinin özünde birey vardır ama dünya tarihi bireyselliklerle işlemez. Genellik taşıyarak halk tini olarak kendini gösterir. Öznel istenç ve genelin oluşturdukları somut bütün devlettir. Devlette özgürlük nesnelleşir. Hegel Kant'ın öznenin özerkliği kavramını sisteminin temeline koymasına karşı çıkmaz ama Hegel'e göre özgür birey ancak akılsal bir devlette ortaya çıkabilir. Hegel'deki nesnel ahlaklılık Kant'taki soyut hukuku yadsıyarak ortaya çıkan daha hakiki bir özgürlüktür. Bu çalışma Kant'ın Tarih kavramını ele almaktadır. Kant için Aydınlanma insanın kendi suçu ile düşmüş olduğu durumdan kurtulmasıdır ve Aydınlanmanın 'Aklını, kendin kullanmak cesaretini göster ' buyruğu tüm insanlık tarihi içinde geçerlidir. Kant'ın tarih kavramı ahlaksal görevlerin ancak toplum içinde etkin olarak gerçekleşeceğinden hareket eder. Tarihin değerinin doğru ölçütü toplum ve devletin birliğinin bireyin özgürlüğü için bir araç olmasındadır. Doğa fiziksel açıdan bakıldığında, insanı diğer yaratıklardan daha muhtaç ve korumasız kılmıştır. Fakat bu muhtaçlık, insanın doğal sınırlarından kurtulması için itici gücü oluşturmaktadır. Akıl insan yaşamını tek yönlü olmaktan kurtarır. Kant'a göre 'akılsal' olan ile 'tarihsel' olan birbirine karşıttır. Kant için tarihteki ilerleme teorik değil pratik açıdan ele alınması gereken bir konudur bu niteliği ile ahlaksal bir değer taşır. Herder tarihe 'yeryüzüne yön veren bir tanrısallığın alanı' olarak bakar. Doğada tanrısal bir düzen varsa bu tarihte de tanrının etkisini görmek için yeterlidir. Herder'e göre bütündeki bu tanrısal plan tek bir insan tarafından asla kavranamaz çünkü insan tarihin başlangıcını ve sonunu göremez. Herder'e göre tarihi hep ilerleyen bir süreç olarak görmek 'Aydınlanmacı iyimserlik' olarak nitelendirilir. Herder'e göre insan gelenek içinde yaşar. Geleneği olmayan insan-doğa varlığı olarak kalırdı. Hegel'de akıl dünyaya egemendir ve dünya tarihinde her şey akla uygun olmuştur. Doğa tanrısal aklın kavramsızlık içinde olduğu alandır. Tinin özünde birey vardır ama dünya tarihi bireyselliklerle işlemez. Genellik taşıyarak halk tini olarak kendini gösterir. Öznel istenç ve genelin oluşturdukları somut bütün devlettir. Devlette özgürlük nesnelleşir. Hegel Kant'ın öznenin özerkliği kavramını sisteminin temeline koymasına karşı çıkmaz ama Hegel'e göre özgür birey ancak akılsal bir devlette ortaya çıkabilir. Hegel'deki nesnel ahlaklılık Kant'taki soyut hukuku yadsıyarak ortaya çıkan daha hakiki bir özgürlüktür.