II. Dünya Savaşından sonra 1974 Kıbrıs Barış Harekatı ve çevre ülkelerin soruna bakışı

Kıbrıs Sorununun ortaya çıkışı Megola İdea düşüncesinin ilk ortaya çıktığı tarih itibari ile ele alınmalıdır. II. Dünya Savaşı sonrası Rumlar tarafından ENOSİS adı altında Megola İdea düşüncesi Kıbrıs Adası için de uygulanmaya çalışılmıştır. Rumların bu isteği başta batılı devletler tarafından destek görmemiştir. Rumlar bu düşünceyi gerçekleştirebilmek amacıyla önce İngiliz yönetimine daha sonra da uzun yıllar birlikte yaşadıkları Türklere karşı şiddet uygulamaya başlamışlardır. Rumların şiddet planı tam olarak faaliyete geçirilemeyince bu defa da Akritas Planı devreye sokulmuştur. Bu plan ile adadaki Türkler yok edilmeye ya da adadan zorunlu olarak göç ettirilmeye çalışılmıştır. Türkiye Cumhuriyeti 1960 yılında imzalanan Londra Antlaşması ile elde ettiği Garantör Devlet olma hakkını adada bulunan Türkler'in hakkını savunmak adına buraya müdahale etme gereği duymuştur. 1960 yılında Kıbrıs Cumhuriyeti'nin kurulması ve kısa süre sonra Rum lideri Makarios'un mutabakat sağlanan antlaşmanın hükümlerinde değişiklik yapmak istemesi ile sorunlar 1963 yılında tekrar başlamıştır. Türkiye'nin bu dönemde adaya yapacağı müdahale ABD tarafından engellenmiştir. Bunu fırsat bilen Rumlar tekrar adada bulunan Türklere karşı katliamlara ve Enosis'i gerçekleştirmek amacıyla tekrar faaliyetlere başlamıştır. Daha sonraki süreç içerisinde Rum tarafının uzlaşmaz tutumu nedeniyle taraflar arasında antlaşma sağlanamamış ve adadaki Türklere karşı başlatılan katliamlar sonucunda garantör ülke olan Türkiye'nin 1974 yılında Kıbrıs Barış Harekatını gerçekleştirmesi bir zorunluluk haline gelmiştir. Türkiye tarafından Kıbrıs Barış Harekatı'nın gerçekleştirilmesine başta Yunanistan, İngiltere ve ABD gibi birçok ülke tepki göstermiştir. II. Dünya Savaşı sonrasında müttefikimiz olan ABD bu gelişme sonrasında Türkiye Cumhuriyeti'ne ve ada halkına karşı ambargo uygulamıştır. Türkiye'ye karşı ABD'nin bu şekilde ambargo uygulamasında, Rumların burada büyük bir lobiye sahip olmaları ve Yunanlılara tarihten gelen sempati etili olmuştur. Startejik bir konuma sahip olan Kıbrıs adası, birçok devlet tarafından ele geçirilmek veya kendi çıkarları için kullanabilecekleri bir üs haline getirilmek istenmektedir. Orta Doğuyu kontrol altına almak isteyen devletler Kıbrıs Sorununu kendi kazanımları doğrultusunda değerlendirmektedir. Başta Türkiye Cumhuriyeti, Yunanistan, ABD, İngiltere, Rusya Federasyonu ve İsrail gibi devletler bu soruna kendi pencerelerinden bakmaktadır. Birçok devlet tarafından oluşturulan Uluslararası kurum ve kuruluşlarda ülkelerde olduğu gibi kendi kazanımları doğrultusunda soruna bakmaktadır. Bu kuruluşların kendi görüşleri ve istekleri doğrultusunda karar almasında dünya üzerinde güç sahibi olan ülkeler etkili olmaktadır. Kıbrıs Rum Yönetimi'nin AB'ye girmesiyle birlikte Rum tarafı ve Yunanistan sorunu kendi lehlerine çözmek için büyük bir güç elde etmişlerdir. Uluslararası arenada ada ile ilgili olarak kendi lehlerine kararlar aldırtmaktadırlar. Ayrıca AB'ye giren Rum yönetimi adanın tamamını temsil ettiğini ilan etmiş ve yapılan tüm yardımları kendisi almaktadır. Adada bulunan Türkler tarafından Rumların adanın tamamını temsil etmediğinin anlatılmaya çalışılmasına rağmen bu durum batılı devletler ve onların oluşturduğu kuruluşlar tarafından görmemezlikten gelinmiş olup hala daha görmemezlikten gelinmeye de devam edilmektedir. 1983 yılından itibaren adanın kuzeyinde kurulan KKTC dünya devletleri tarafından yok sayılmakta ve burada bulunan Türklere karşı izolasyonlar ve yaptırımlar artarak devam etmektedir. KKTC'yi tanımak veya ekonomik ilişki içinde bulunmak isteyen ülkelere de baskı uygulanmaktadır. KKTC'nin ayrı bir devlet olduğu dünya kamuoyuna iyi bir şekilde anlatılmalı ve bu ülkenin dünya devletleri tarafından tanınması sağlanmalıdır. Diğer devletler tarafından burada yatırımlar yapılarak izolasyonların kaldırılması sağlanmalıdır. Türkiye Cumhuriyeti, burada yaşayan Türkler ile irtibatı kesilmemeli, tarihi ve kültürel bağlar daha da güçlendirilmelidir. Adanın Türkiye Cumhuriyeti'nin hem güvenlik açısından hem de siyasi açıdan milli bir dava olduğu dünya devletlerine anlatılmalı ve bu doğrultuda politikalar geliştirilmelidir.