turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
The qualitative research culture: Reflections from the field

Nitel araştırmaya ilişkin yaklaşımları ve yöntemleri anlamanın en verimli yollarından bir tanesi araştırmacıların kendi deneyimleri üzerinden araştırma süreçlerine bakmaktır. Bu çalışma, araştırmacıların nitel araştırmaya ilişkin deneyimlerini ve araştırma süreçlerini anlamayı ve ülkedeki nitel araştırma kültürünün özelliklerini keşfetmeyi amaçlamaktadır. Araştırma süreçlerine ilişkin kapsamlı bir yaklaşım benimseyerek, nitel araştırma süreçlerini etkileyen çeşitli etkenleri ve araştırmacıların nitel araştırma yöntemlerini öğretirken ve öğrencilerin bu yöntemleri öğrenirken karşılaştıkları zorlukları tartışmaktadır. Bu çalışma, akademide farklı disiplinlerde çalışan nitel araştırmacıların deneyim, algı ve süreçlerine odaklanmaktadır. Fakat araştırma süreçleri araştırmacının içinde bulunduğu bağlama göre değişiklik gösterebileceği için araştırmacı deneyimlerine zenginlik katması açısından akademisyenlerin yanı sıra özel araştırma şirketlerinde çalışan araştırmacılarla da derinlemesine görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Bu çalışmada, yarı-yapılandırılmış görüşme yönergesi kullanılarak 15 derinlemesine görüşme gerçekleştirilmiştir. Bu çalışma, geçmişşte eleştiriyle karşılaşmış olsa da, son 30 yıl içerisinde nitel araştırmanın daha kabul görmüş ve daha sık kullanılan bir noktada olduğuna işaret etmektedir. Bununla birlikte, araştırmacıların çeşitli kısıtlılıklardan dolayı bazı noktalarda araştırma pratiklerini tercih ettikleri doğrultuda ilerletemedikleri görülmüştür. Bunlara ek olarak, nitel araştırmaya ilişkin metodolojik tartışmaları ilerletme amacıyla yapılan çalışmalar artarak devam etse de, görüşmeler nitel araştırma metodolojisine yönelik tartışmaların hala geri planda kaldığına işaret etmektedir.
Ebu'l-Ula Mardin'in Türk toplum düşüncesindeki yeri ve önemi

Ebu'l-ula Mardin, Osmanlı İmparatorluğu'nun son döneminden 1950'li yılların ortalarına kadar pek çok eser ortaya koymuş bir Türk düşünürüdür. Sırat-ı Müstakim ve Kelime-i Tayyibe dergilerinin kuruculuğunu üstlenmesinin yanı sıra, Meşihat mektupçuluğu döneminde Ceride-i İlmiyye'nin çıkmasında önemli bir rol üstlenmiş, İlmiyye Salnamesi'nin hazırlanması aşamasında büyük bir çaba sarf etmiştir. Hem İmparatorluk hem de Cumhuriyet dönemlerinde uzun yıllar hukuk hocalığı da yapan Ebu'l-ula Mardin, yaşamının son yıllarını ise Huzur Dersleri isimli eserini hazırlamakla geçirmiştir. Ebu'l-ula Mardin'in günümüzde ne yazık ki pek hatırlanmaması kültür tarihimiz açısından bir eksikliktir. Söz konusu eksikliği gidermeye yönelik mütevazı bir katkı niteliğindeki bu çalışmanın amacı, bu son devir Osmanlı alimini yeniden tanıtmak ve Türk düşünce tarihi içerisinde hak ettiği yere yerleştirmektir.
Gazalİ'de din ve devlet ilişkisi

Günümüzde slam toplumlarındaki din-devlet ilişkileri yorumlanırkenkonunun tarihi arka planının dikkate alınmadan islenmesi, önemli bir problem alanıolusturur. Her toplumun din-siyaset tecrübesi bir digerinden farklıdır. Kurumsal yapısı ve tarihi gelisimi farklı olan slam kültürünün, yeterince irdelenmeden, Batı kültür kavramları ile nitelendirilmesi daima karısıklıklara ve fikri tartısmalaraneden olmaktadır. Bu açıdan slam toplumlarındaki din-devlet ilişkilerini anlamak için özellikle slam tarihi boyunca gelisen tarihi gelismeleri ve önemli tecrübelerideğerlendirmek gerekir. Çalısmada, bu bakıs açısıyla XI. yüzyılda yasamıs bir slam düsünürü olanGazali'nin, din-siyaset, din-devlet iliskisi hakkındaki görüsleri incelenmistir. Giriskısmında, arastırmanın konusu, önemi, amacı ve metodolojisi yanında ayrıcaGazali'nin dönemi, hayatı ve ilmi sahsiyeti hakkında bilgiler verilmistir. Birinci Bölüm'de arastırmanın temel konusu olan din ve siyaset/devlet ilişkilerinedeginilmektedir. kinci Bölüm'de ise Gazali'nin eserlerinden hareketle onun din ve devlet iliskisine dair düsünceleri incelenerek yorumlanmaya çalısılmıstır. Gazali'nin yasadıgı dönemde, din ve devlet iliskisi sosyal ve siyasi hayatın önemli bir boyutunu olusturmaktadır. Niteliklerini kaybeden bir hilafet kurumu ile slam toplumunda giderek kendini hissettiren ve siyasal bir güç olarak belirenSelçuklu sultanları bu iliskinin iki tarafı olmuslardır. Gazali, böylesi bir sosyaldegismenin topluma olumsuz yansımalarını görmüs ve bu iki kurum arasındakiilişkilere dair önemli teoriler gelistirmistir. Gazali, din ve devlet ikilemi yerine 'din ve devlet' isbirligini teklif ederek, dini, dünya ve ahiret hayatının saadeti için önemli bir araç olarak düsünmektedir. Devleti ise onun koruyucusu ve uygulayıcısı olarak görmektedir. Bu bakımdan din açısından devletin zorunlulugu üzerinde durmakta, her iki kurumu ikiz kardes ilan etmektedir.
Türkiye'ye zorunlu göçle gelen Suriyeli kadınların haklar ve toplumsal cinsiyet eşitliği bağlamındaki deneyimleri

Bu çalışmada Suriye'de meydana gelen savaş sonrası zorunlu göç ile Türkiye'ye gelen Suriyeli kadınların göç öncesi Suriye'deki yaşamları boyunca kadın hakları, toplumsal cinsiyet rolleri ve eşitliği konusundaki gözlemleri, düşünceleri ve uygulamaları onların anlam dünyaları üzerinden ele alınmıştır. Çalışmada ayrıca, Suriyeli kadınların Türkiye'ye geldikten sonraki yeni yaşamlarında toplumsal cinsiyet temelli görüş ve davranışlarında bir değişim yaşayıp yaşamadıkları, yaşadılar ise bunların neler olduğu, kadınların yaşam öyküleri üzerinden feminist duruş noktası kuramı aracılığıyla verilmiştir. Nitel yaklaşım kullanılan bu çalışmada zorunlu göç sonucu Türkiye'ye gelen üç Suriyeli kadından yaşam öyküsü formu aracılığı ile veri toplanmıştır. Araştırma sonucunda katılımcı kadınların, Türkiye'ye geldikten sonra Suriye'deki yaşam deneyimleri üzerinden toplumsal cinsiyet eşitliğine yönelik sorgulamaları olduğu fakat kadınların ve erkeklerin eşit olabileceğine dair inançlarının güçlü olmadığı görülmüştür. Toplumsal cinsiyet eşitliğini sorgulamalarında, Türkiye'ye geldikten sonra kadın haklarına ilişkin bilgi sahibi olmalarının etkili olduğu görülse de benimsemiş oldukları ataerkil kodları dönüştürebilmek konusunda oldukça güçlük yaşadıkları saptanmıştır. Katılımcılar, eğitim, çalışma yaşamı ya da miras paylaşımı gibi alanlarda erkeklerle eşit olunabileceği görüşünü savunsalar da kadın hakları konusunda bunun ötesine geçememektedirler. Katılımcı kadınların geleceğe yönelik beklentilerinde ise kendisini merkeze almak yerine, ataerkil toplumlardaki toplumsal cinsiyet rolleriyle örtüşen beklentilere sahip oldukları görülmüştür.
Marksist düşünce geleneğinde hegemonya kavramının tarihsel serüveni

Bu çalışma hegemonya kavramının tarihsel serüveninin ve kavram üzerinden toplumsal alandaki tahakküm ilişkilerinde yaşanan dönüşümü tespit etmek amacıyla yapılmıştır. Bu çerçevede öncelikli olarak hegemonya kavramının klasik Marksizm'de ki kullanım formuna değinilmiştir. Burada sınıf temelli değinilen hegemonya kavramının sonraki Marksist literatürde eklemlenerek geliştirilmesiyle neo-Marksist gelenekte önemli bir boyut kazandığı görülmüştür. Neo-Marksist gelenek içerisinde öne çıkan düşünür Antonio Gramsci, kavrama önemli bir boyut kazandırarak literatüre kayda değer bir katkı sunmuştur. Hegemonya kavramını ele alan sonraki düşünürler bir şekilde Gramsci'ci hegemonya kavramı üzerinden eklektik bir şekilde ilerledikleri görülmüştür. Post- Hegemonya Tartışmaları'nda ele alınan hegemonya kavramı klasik Marksist ve neo-Marksist gelenekte tartışılan hegemonya kavramından daha belirgin çizgilerle farklılaşmıştır. Burada hegemonya tartışmaları daha mikro izlekler sunmuştur. Önceki iki dönemin sınıf temelli tartışmalarından ziyade burada çoklu hegemonik ilişki biçimleri ile ön plana çıktığı tespit edilmiştir. Hegemonya kavramının, farklı okuma biçimleri ile hegemonyanın belli bir sabitesinin olmadığı toplumsal alandaki her yerdeliği ile sürekli ve devingen bir şekilde toplumsal pratikler alanına evrildiği görülmüştür. Bu anlamda toplumsal ilişkiler ağı, gündelik hayat pratiği ve mekanın hegemonik varyantları üzerinden hegemonya eksenli toplumsal pratikler alanındaki değişimlerde sunulmuştur.
Hayatın geçiş dönemine ilişkin inanç ve ritüeller:Niğde Gümüşler kasabası örneği

Bu tez çalışmasında, Niğde İli Gümüşler Kasabası geçiş dönemlerinin belirli inanç ve ritüelleri ele alınmıştır. Geçiş dönemleri, yıllar içinde halkın yaşadığı tüm değişim ve gelişimleri gözler önüne serer. İnsan hayatının en önemli geçiş süreçleri doğum, evlenme ve ölümdür. İnsanların geçiş süreçlerine kolay uyum sağlayabilmesi ve eşik dönemlerini rahat geçirebilmesi adına bazı inanç ve ritüeller yapılır. Bu inanç ve ritüeller, toplumun kültürel yapısı ve ahlaki değerlerini yansıtır. Çalışmada elde edilen bilgiler yazılı ve sözlü kaynaklara göre düzenlenmiş, geçmişşten günümüze karşılaştırmalı analizleri yapılarak anlatılmıştır. Araştırma kapsamında Niğde İli Gümüşler Kasabası'nda yaşayan 10'u erkek, 20'si kadın olmak üzere 30 kişi ile derinlemesine mülakat yapılmıştır. Araştırmanın ilk bölümde araştırmanın yöntemi, konusu, amacı, kapsamı ve sınırlılıkları hakkında bilgi verilmiştir. İkinci bölümde araştırma sahasının tanıtımı yapılmıştır. Üçüncü, dördüncü ve beşinci bölümlerde sırasıyla doğum, evlenme ve ölüm süreçlerinde yapılan inanç ve ritüeller ele alınmıştır. Son bölüm olan altıncı bölümde ise araştırma sonuçlarına yer verilerek değerlendirme yapılmıştır.
Türk modernleşmesi ekseninde Türk muhafazakarlığı ve Samiha Ayverdi

Bu çalışmanın konusunu, Osmanlı-Türk modernleşmesi ekseninde gelişen siyasal akım olarak Türk muhafazakarlığı perspektifinde Samiha Ayverdi'nin söylemi oluşturmaktadır. Bu konu bağlamında çalışmada, Osmanlı ve Türk modernleşmesi ve bu sürecin eleştirel bir tavırla ele alınmasının sonucu olarak kendini gösteren Türk muhafazakarlığı ve bir Türk muhafazakarı olan, edebiyatçı, mütefekkire Samiha Ayverdi hakkında sistematik bilgiye ulaşmak amaçlanmıştır. Modernite sürecinin gerek oluşturucu unsurlarının gerekse parametrelerinin eleştirisiyle gelişen tutum, ideoloji, düşünce biçimi olarak muhafazakarlık, tarihten, dinden, gelenekten bağımsız rasyonalist siyasetin aksine geleneksel ılımlı ve tedrici değişimi öngören sınırlı bir siyaset yanlılığı olarak kendini göstermektedir. Muhafazakar zihniyetin el üstünde tuttuğu kavram ikilileri olarak gelenek ve tarih, birey ve toplum, hiyerarşi ve otorite, özgürlük ve mülkiyet, anahtar kurumlar olarak ise toplumun yapısall ve kurumsal unsurlarından olarak aile, din ve devlet sayılabilir. Modernleşme ise moderniteyi kendi irade, süreç ve dinamikleriyle yaşamamış toplumların modernitenin ürünlerini, kavram, değer, kural ve ilkelerini, kendi toplumlarına aktarması, uyarlaması, sürecine karşılık gelmektedir. Kökleri Osmanlı'da olan Türk modernleşmesinin eleştirisi üzerine Türk muhafazakarlığı gelişmiştir. Türk muhafazakarlığı modernleşmeden yana fakat baskın, pozitivist ve toplumsal mühendisçi, toplumu çok yönlü olarak dönüştürme hareketi olarak modernleşme karşısında alternatif bir modernleşme arayışı içindedirÇalışmamızda Türk muhafazakarlığının önemli figürleri arasında Samiha Ayverdi'nin konumu belirtilerek hayatı, edebi şahsiyeti, dernek ve vakıf faaliyetleri anlatılmıştır. Bir Türk muhafazakarı olarak Samiha Ayverdi'nin söylemi, yedi bileşen ve bileşenlerin problematik ettiği konular analize tabi tutulmuştur. Söylem, sosyo-kültürel bileşen ve sosyal yabancılaşma ve benlik yitimi problemi, ideolojik bileşen ve misyonerlik ve komünizm problemi, düşünsel bileşen ve materyalizm ve pozitivizm problemi, mitsel ve nostaljik bileşen ve sembol şehir, mekan ve ideal şahsiyet problemi, dinsel bileşen ve taassup problemi, tarihsel bileşen ve devamlılık ve kopuş problemi, politik bileşen ve devletin bekası problemi başlıklarıyla incelenmiştir. Sonuçta Türk muhafazakarlığının ve bir Türk muhafazakarı olarak Samiha Ayverdi'nin söyleminin medeniyet kurucu zihniyetimizi, arkeolojik olmaktan çıkararak, kurucu ve ihya edici niteliğine tekrar kavuşturmanın kaynaklarını verdiğine ulaşılmıştır. Medeniyet anlayışımızın yeniden canlandırılmasında ve entelektüel inşasında Türk sosyolojisine düşen görevin, insan, toplum ve evrene ilişkin bütüncü bakış açısının açtığı ufuktan, geçmişş, bugün ve gelecek dengesini kuran, madde ve manayı birleyerek kucaklayan, insani ve evrensel değerleri kurumsallaştıracak entelektüel malzemeyi hazırlamak olduğu anlaşılmıştır.
Yaşlı kültürü ve emekli derneklerindeki yaşlıların sosyo-kültürel özellikleri

Yaşlılık; herkesin yaşamak durumunda olduğu geri dönülmez bir süreçtir. Gerek dünyada, gerekse ülkemizde, yaşlı nüfusun hızla çoğalmasına paralel olarak yaşlılara ve yaşlılara yönelik yapılan çalışmalara verilen önem de giderek artmaktadır. Ülkemizde özellikle endüstrileşme ve kentleşme süreçlerine bağlı olarak, aile yapısı küçülmüş ve fonksiyonlarının önemli bir bölümünü bürokratik organizasyonlara devretmiştir. Buna bağlı olarak da, yaşlılara yönelik hizmet veren sektörler önem kazanmaya başlamıştır. Bu çalışmanın amacı, yaşlıların, sosyo-ekonomik ve sosyo-kültürel değişkenlere göre, incelenerek, yaşlıların özellikle emeklilik sonrası sosyal uyum süreçlerine sosyal ilişkilerine, sosyal aktivite ve davranış biçimlerine ışık tutmaktadır. Bu amaç doğrultusunda, Ankara'daki 8 emekli derneğinde bir saha çalışması gerçekleştirilmiştir. Araştırma 84 kişiyle gerçekleştirilmiş ve yapılan mülakatlarla da desteklenmiştir. Araştırmada, emekli demeklerine katılım gösteren emekliler, yaş, cinsiyet, gelir ve öğrenim düzeyi, doğum yeri, çocuk ve torun sayısı gibi değişkenler yönünden karşılaştırmalı olarak incelenmiştir. Çalışmada ayrıca, yaşlılık ve emeklilik kavramları, yaşlılara yönelik sosyal hizmet uygulamaları kavramları, yaşlılara yönelik sosyal hizmet uygulamaları ve teorik gelişmeler üzerinde de durulmuştur. Araştırmanın çıkış noktasını 'Aktivite Kuramı' oluşturmuş olup, elde edilen veriler bu doğrultuda incelenmiştir. Araştırmanın sonucunda, emekli derneklerine katılım gösteren yaşlıların büyük bir çoğunluğunun gelir ve öğrenim düzeyinin yüksek olduğu belirlenmiştir. Yine dernekteki yaşlıların önemli bir bölümünün, derneklere 'yalnızlık hissinden kurtulmak arkadaş edinme', 'boş vakitleri değerlendirmeIV ve sosyo-kültürel etkinlikleri devam ettirme' ihtiyaçlarını karşılamak için üye oldukları saptanmıştır. Derneğe katılım ile çocuk ve torun sayısı arasında kuvvetli bir ilişki saptanamadıysa da bunda örneklem seçiminin etkisi de büyüktür. Çalışmamızda elde ettiğimiz sonuçlar doğrultusunda, yaşlılara yönelik sosyal, kültürel ve ekonomik yatırımların arttırılması ve emeklilik sürecine çok iyi hazırlanılması gerektiğini önemle vurgulamak gerekmektedir.
Catastrophic futures, anxious presents: Lifestyle activism and hope in the permaculture movement in Turkey

Bu tez, Türkiye'deki permakültür hareketine dair eleştirel bir değerlendirmeyi birbiriyle bağlantılı çeşitli açılardan yaklaşarak sunmaktadır. Hem insanları, hem de dünyayı gözetmeyi ve üretim fazlasını paylaşmayı öngören etik değerler çerçevesinde faaliyet gösteren ekolojik bir tasarım sistemi olan permakültür, 1970'lerde Avusturalya'da geliştirildiğinden beri dünya çapında bir harekete dönüşmüştür. Ekolojik ve kendine yeterli topluluklardan meydana gelen 'küresel bir alternatif ulus' inşa etmeyi nihai amaç edinmesine rağmen, hareket politik bir dil kullanmaktan kaçınmaktadır. Bu tezde, permakültür gruplarıyla gerçekleştirdiğim etnografik saha çalışması aracılığıyla, Türkiye'deki darbe sonrası neoliberal bağlamda bu hareketin ve kullandığı postideolojik dilin yansımalarını inceliyorum. Çoğu eğitimli, orta ve üst orta sınıf mensubu şehirliler olan görüşmecilerimin anlatıları üzerinden, permakültürcü olma sürecini irdeliyorum. Orta sınıf habituslarının nasıl ekolojik bir habitusa dönüştüğünü araştırarak bu dönüşümün zaten permakültürcülerin içinde bulunduğu ayrıcalıklı pozisyonlar sayesinde gerçekleştiğini öne sürüyorum. Daha sonra, permakültürcülerin dünyaya değişim getirmek üzere uyguladıkları yaşam tarzı stratejilerini değerlendiriyor, permakültürün öne sürdüğü toplumsal dönüşüm algısının Bourdieu'nün çerçevelendirdiği pratik kuramını içerdiğini iddia ediyorum. Ayrıca permakültürün postpolitik niteliğini inceleyip dönüştürücü potansiyelini tartışıyorum. Son olarak, dünyanın geleceği hakkında dolaşan felaket senaryolarını irdeleyerek permakültürcülerin endişeli umut ve felaket umudu olarak iki farklı tür umut beslediğini, bu ikisi arasındaki etkileşimin umudu hem şimdiki zaman hem de gelecek zamanda konumlandırdığını öne sürüyorum.
Yakup Kadri'nin romanlarında toplumsal değişme

Toplumsal değişme, insanlaruı davramşlanndaki genel değişimi ifade eder. Değişmenin dinamikleri noktasından bakıldığında; toplumsal değişmenin dinamiklerinin 'ideoloji' ve 'teknoloji' olarak smıflandırılabildiği görülür. Toplumsal değişmenin dinamiğini oluşturan unsura göre toplumsal değişme özel bir durum gösterir bunun sonucu toplumsal değişme ile Modernleşme -Batılılaşma ilişkisi ortaya çıkarJBununla birlikte toplumsal değişme sureci, toplumsal kontrol mekanizmalarının da değişimden etkilenmesi sonucu, bir toplumsal çözülme tehlikesini de içinde taşır. Batılı ülkelerin endüstriyel alanda yaşamış oldukları değişim süreci, lS. yüzyıldan itibaren Osmanlı İmparatorluğu tarafından, Batılı ülkelerin üstünlüğü olarak algılanınca, yönü belirlenmiş bir değişim sürecine girilir. Değişim önce teknik alanda başlar ve zamanla sosyc-küKürel alana yayılır, insan davramşlanndaki bu değişimin en geniş şekilde anlatıldığı yer ise, 19. Yüzyılm ikinci yarısından sonra Osmanlı toplumunun edebi dünyasında yerini almaya başlayan, romanlardır. Yakup Kadri Karaosmafloğlu, İL Meşratiyet'ten sonra yayın hayatına girer. Tanzimat sonrasından 1950'lere kadar olan toplumsal değişim sürecini dokuz ayrı roman halinde hikaydeştirir Anlattığı dönem itibariyle sıralanan romanlarda; toplumsal değişim sürecinin zaman zaman toplumsal yozlaşmaya, zaman zaman da olağan dışı koşulların etkisiyle kısmi bir toplumsal bütünleşmeye dönüştüğü gözlemlenir. Hep O Şarkı' da başlayan zihniyet değişimi süreci Bir Sürgün'de devam ederAynca Bir Sürgün'de, Osmanlı aydının teorik düzeyde oluşturduğu Batı medeniyeti imajı, Osmanlı aydının bu medeniyet içinde bizzat yaşayarak yapmış olduğu gözlemlerle sorgulanmaya başlanır. Hüküm Gecesi'nde toplumsal değişme sürecinin siyasal kurumda olan yansımaları ele alınırken; Kiralık Konak'ta aile kurumu, Nur Baba'da, din kurumu olarak, bir bektaşi tekkesinin, toplumsal değişme süreci içinde yaşamış olduğu yozlaşma ve çözülüş ele alınır. Sodom ve Gomore' de ise bu yozlaşma ve çürümenin, toplumun geneline yayılış süreci anlatılır. Yaban'da toplumsal değişim sürecinin ulaştığı noktada merkez-çevre kopukluğu ele alınırken; Ankara'da merkezi oluşturan güçlerin istediği yönde bir toplumsal değişim sürecine girişin ve Panorama'da çevre'nin bu değişim sürecinde merkez'e verdiği cevap anlatılır. Sonuçta, 1850'li yıllardan 1950'li yıllara kadar olan dönemdeki toplumsal değişme sürecinde, bir 'Model Toplum'un kabul edilmesi toplumsal değişme sürecinde müdehaleyi zorunlu kılar.;fakat bu durum toplumların kendilerine özgü dinamiklerinin yadsınarak, toplumlara istenilen biçimin verüemiyeceği sosyal gerçeğiyle de bir çelişki oluşturur. Türkiye 1850'li yıllar ile 1950'li yıllar arasmda bu çelişkiyi yaşar.
Kırsal kesimden kente gelen ailelerin kentlileşme süreçleri ve sorunları

200 QZET Kırsal kesimden kente gelen gecekondu ailelerinin kentlileşme süreçleri ve sorunları adındaki bu çalışma, Sivas'ın Yeşilyurt ile Emek mahallelerinde yapılmıştır. Çalışma 'beş bölümden meydana gelmiştir. Sorunun çevçevesinin çizilerek, tanımının yapıldığı birinci bölümde, soruna kuramsal olarak yaklaşımda bulunulmuştur. İkinci bölüm, araştırmanın yöntemine ilişkin genel bilgileri içermiştir. Araştırmanın amaçları, önemi, sınırlılıkları ve uygulanışı hakkındaki bilgiler bu bölümde verilmiştir. Sivas ili hakkında genel bilgiler ile örnekleme giren mahallelere ilişkin genel bilgilerin yer aldığı bölüm üçüncü bölüm olmuştur. Dördüncü bölümde örnekleme giren hane halkı reislerine uygulanan anket sonucu elde edilen bulgular ile bunların yorumlanması yer almıştır. Beşinci ve son bölümde ise bulgular ve sonuç ile türkçe ve ingilizce birer özet verilmiştir. Anket- uygulaması, 35 tanesi bayan, 145 tanesi erkek olmak Üzere toplam 180 hane halkı reisine yapılmıştır. Anketi yanıtlayan hane halkı reislerinden çoğunluğunun köy doğumlu olduğu ve çeşitli yıllar arasında kente göç ettiği anlaşılmıştır. Hane halkı reislerinden 201 yarısı göç kararını hiç kimseye danışmadan kendileri vermiştir, yarısı da kırsal kesimden kente göç ederken birilerinden yardım aldıklarını belirtmişlerdir. Hane halkı reislerinden çoğunluğu daha iyi bir gelecek, çocuk okutmak ve iş olanakları ile kente göç- etmişlerdir. İmar ve iskanın kolay olması gibi nedenlerle de oturdukları mahalleyi tercih etmişlerdir. Ailelerin oturdukları evlerin altyapı olanakları tam olmamakla birlikte, oldukça kötü değildir. Ev içi aletlerinden birçoğu bu konutlarda bulunabilmektedir. Hane halkı reislerinin çoğunun düzenli işi yoktur. Meslek olarak, çoğunluğu işçi ve memur sınıfında- Gelir düzeyleri ortanın altında veya ona yakındır. Aileler, bir sağlık sorunuyla karşılaştıkların da büyük oranda doktor ya da sağlık kuruluşuna başvur maktadırlar, ancak içlerinde kırıkçı-çıkıkçı türünden yerlere de başvuranlar bulunmaktadır. Özet olarak, gecekondu mahallelerinde oturan ailelerin bütünleşme ve uyum açısından toplumsal ilişkileri zayıf, kentsel ilişkilere ve örgütlere katılım düzeyleri düşük, kentte kalış süreleri ise görece kısa bulunmuştur. Bu bağlamda, göç veren kırsal kesimler ile gecekondu semtlerinde yapılacak araştırmalara göre düzenlenecek bir kentleşme politikası içerisinde, göç ve kent-le bütünleşme konusunda duyarlı davranmaktadırlar. Ancak, ilgili kurum ve kuruluşlar da bu olumlu yönelimleri desteklemelidirler. Ayrıca, kırsal kesimden kente gelen ailelerin kentle bütünleşmelerini engelleyen engeller ortadan kaldırılmalıdır.
Suriyeli göçmen çocukların ev bağlamında mekanla olan ilişkileri ve Türkiye'ye uyum süreçlerinde çocukluk deneyimleri

Sosyo-kültürel, sosyo-mekansal ve sosyo-politik bir hareketlilik olarak göç olgusunu ve bir göçmen toplumunun inşasında çocuk aktör temelinde değerlendirmeyi amaçlayan bu çalışma temelde ise Suriye'den Türkiye'de yaşanan göç hareketi ile birlikte göçmen çocukların yeni mekanlarında nasıl bir yaşam inşa ettiğini, evlerinin alt üst olmasından sonra yeni mekansal kompozisyonu oluşturma sürecinde yeni mekansal ve sosyal örüntüye uyum sağlama deneyimlerini ve bu deneyimi nasıl yorumladıklarını betimlemeye yöneliktir. Bu anlamda insanların yaşamında önemli bir referans noktası olarak ve çocukluk döneminin geçirildiği yer olarak ev, araştırmanın mekanını oluşturmaktadır. Bu doğrultuda ev ve evi refere edebilecek; çocuk-mekan, çocuk-sosyal çevre, barınma-ev mekanı gibi kavramlar operasyonel hale getirilerek, mekan ve çocuk arasındaki dönüştürücü ilişkiyi ifade eden olgular çocuğun iyilik hali gereği irdelenmiştir. Çalışmada, nitel araştırma yöntemi kullanılarak 15 Suriyeli çocuk ile derinlemesine görüşmeler yapılmıştır. Göçmen çocukların göç deneyimlerinin analizi tematik kodlama yapılarak ve veri analiz yöntemlerimden NVIVO 11 programı kullanılarak gerçekleştirilmiştir. Araştırmayla birlikte göç pratiğinin mekansal değişim ve dönüşüme etkisinin çocukluk olgusuna da mekansallık kattığını bu yüzden de ev, mahalle, okul, şehir gibi mekanların fiziki birer oluşumun ötesinde çeşitli kültürel ve toplumsal örüntülerle etkileşimli öğeler olduğunu ve göçle gelinen ortamın mekansal bağlamı ile varılana noktadaki bölgenin mekansal bağlamı arasındaki benzerliklerin, farklılıkların uyum sürecini etkilediği ve çocukların böyle bir bağlam içerisindeki çocukluk organizasyonunda özellikle sosyal ve duygusal boyutlarda bölüntülere sebep olduğu, daha önce geliştirdikleri sosyal ve duygusal bağların da zedelendiği anlaşılmıştır.