turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
1960-1979 yılları arasında İran'da dış politika

1960- 1979 yıllarında İran'da izlenilen dış politika; 1941- 1960 dönemi İran'da yaşanan işgal sürecinin politik gelişmeleri ve savaş sonrası 'Negatif Dengeleme Politikası' olarak nitelendirilen dış politikanın Dr. Musaddık hükümeti tarafından izlenilen dış politikanın etkisinde kalmıştır. Sözü edilen bu dış politika 'Müsbet Milliyetçilik' kavramını esas alan 'Ulusal Bağımsızlık Politikası' anlayışıyla Şah rejimi tarafından, rejimin resmi dış politikası olarak benimsenmiştir. Ulusal Bağımsızlık Politikasının izlenmesinde etkin unsurlar; Amerika Birleşik Devletleri'nin 1960'lı yıllarda Üçüncü Dünya Ülkeleri, İran ve Sovyet Birliği ile ilişkilerindeki tutumu, stratejik değişmeler ve 'Yumuşama Süreci' olmuştur. 1960 sonrası İran dış politikasının, belirlenen niteliğinin dışında Amerika Birleşik Devletleri ile Batı Bloku'nun beklentilerine yönelmesi ve aynı zamanda bu blokla anlaşmazlıklarına alternatif olarak da, Sovyetler Birliği ve Doğu Bloku ile yumuşayan ilişkiler sürecini başlatması, ülkenin iç politikasının izlenmekte olan dış politikanın güdümüne girmesine yol açmıştır. Şah rejimi, Ulusal Bağımsızlık Politikası'nın belirlenen ilke ve niteliklerinin karşıtı uygulamalarla Körfez Bölgesinde etkinliğini sağlamayı başarmıştır. Bölge Arap Ülkeleri ve süper güçlerle - Britanya'nın bölgeden 103 çekilme sürecinde - gelişen ilişkileri kapsamında, İran, politik etkinliğini Körfez Girişi Bölgesi ve Hint Okyanusu'na taşımaya yönelmiştir. Bu gelişmelere bağlı olarak, 1972'den sonra İran'ın savunma politikası Hint Okyanusu'na dek uzanan bölgeyi savunma şemsiyesi altına alabilmek için hızlı ve yoğun bir silahlanma sürecine girmiştir. 1960- 1979 yılları arasında dış politikanın iç politika kapsamından bağımsız olarak izlenmesi toplumsal bir kaosun oluşmasına neden olmuştur. Bu durum toplumdaki politik eğilimlerin teokratik eksende toplanmalarına ve İslam Devrimi olarak tanımlanan toplumsal hareketin patlak vermesine yol açmıştır. 104
Orta doğu'da hibrit terör yapılanması örneği olarak DEAŞ

Uluslararası arenada terörün genel geçer bir tanımlamasının olmamasından kaynaklı terörün varlığının insanlık tarihi ile paralel bir gelişimi olduğu ileri sürülebilir. Orta Doğu, bilinen terör sınıflandırılmaları açısından değerlendirildiğinde örgüt ve eylem çeşitliliği zengin bir bölgedir. Geçmişten günümüze evrensel bir terör sistematiğinin mevcut olmamasına karşılık olaylar, kullanılan yöntemler, amaç, hedef, etki alanı, sınır aşan organize faaliyetler gibi kapsamlar dahilinde sınıflandırılarak DEAŞ'ın yapılanmasının çözümlenmesi hedeflenmiştir. Terörün beslendiği en büyük kaynak, kaos ve kargaşa ortamıdır. Bu nedenle İslami devlet kurma hedefiyle ortaya çıkmış/oluşturulmuş hibrit terör örgütü olan DEAŞ için Suriye'deki kriz aranan fırsatı yaratmıştır. Buradan güç elde ederek DEAŞ, globalizasyon ve teknoloji ile nüfuz alanını genişletmiş ve küresel bir terör örgütü olarak dünyanın birçok ülkesinde yankı uyandırmıştır. Küresel çapta etki yaratan ve Orta Doğu'da askeri müdahale için zemin oluşturan bölgesel hibrit yapıya sahip terör aktörü DEAŞ, amaç, ideoloji, etkinlik haritası, askeri-siyasi güç, yapılanma ve yöntem bakımlarından ele alınarak yerel ve otonom gruplar, bölgesel ve küresel aktörlerin rolleri ile birlikte incelenmektedir. Neo-realist kuramın açıklayıcılığından yararlanılarak uluslararası aktörlerin DEAŞ kapsamındaki politikaları değerlendirilmektedir.
Türkiye-Suriye ilişkileri (1946-1960)

Bu çalışma, 1946- 1960 yılları arası Türkiye-Suriye ilişkilerini konu almaktadır. Köklü bir tarihsel geçmişşe sahip olan Suriye özellikle XII. yy. dan itibaren bir Türk yurdu haline gelmiştir. Selçuklulardan itibaren I. Dünya Savaşı'na kadar Türklerin elinde kalmış olan bölge, gerek coğrafyası ve gerekse sosyo-kültürel açıdan ortak bir maziye sahip olması dolayısıyla her iki ülke arasındaki ilişkiler son derece önem kazanmıştır. Cumhuriyet döneminde Hatay sorunu, iki ülke arasındaki ilişkilerin temelini oluşturmuştur. M. Kemal Atatürk'ün Hatay'ı anavatana katma çabaları, Suriye tarafında hoşnutsuzluk yaratmış, netice olarak 1939'da Hatay'ın anavatana katılması iki ülke arasında bugüne kadar devam eden bir tartışmanın başlamasına da sebep olmuştur. Bu sorunun yanında 1950'li yıllarda Türkiye'nin Batı yanlısı politikaları, tüm Arap Dünyasında olduğu gibi Suriye'de de tepkiyle karşılanmıştır. Bu tepki II. Dünya Savaşı'nı müteakip ortaya çıkan 'Soğuk Savaş' yıllarında doruk noktasına ulaşmış, öyle ki 1957 yılında Türkiye ve Suriye bir savaşın eşiğine gelmiştir. Bu yıllarda iki ülke arasındaki ilişkiler özellikle siyasal zemin üzerinde şekillenmekle birlikte, sosyal, kültürel, ekonomik ve askeri alanlarda da faaliyetler olduğu gözlemlenmiştir. 1960 yılında Türkiye'de yaşanan askeri darbeyle birlikte iki ülke arasındaki ilişkiler de durgun hale gelmiştir.
Tarihsel süreç içerisinde küreselleşmenin ideolojik dönüşümü: Hegemonik güç

Dünya tarihi, durağan bir düşünce yapısının çok ötesinde değerlendirilmesi gereken bir olgudur. Öyle ki, tarihsel süreç içerisinde yaşanan birçok olay hem öncülünün bir getirisi olmuş hem de ardılına teorik bir zemin hazırlamıştır. İktisadi, kültürel ve siyasal birçok alandaki pratikler belirli bir zeminin üzerine inşa olur. Küreselleşme olgusu da bu şekildedir. Bugün kavramsal olarak çeşitli disiplinler tarafından tanımlanmaya çalışılan küreselleşme, bu tanımlamalar içerisindeki tarihlendirmeden çok daha önceye dayanmaktadır. İçerisinde yaşadığımız dönemde kullanılmakta olan küreselleşme kavramı ideolojik bir temelde betimlenmektedir. Ancak, süreç olarak bu betimlemeye olanak tanıyan unsurlar ve aksiyonlar bulunmaktadır. Bu noktada, günümüzde kullanılan küreselleşmenin tarihsel zemini, bu zemin neticesinde oluşan ideolojik formu anlamak gerekmektedir. Bununla da beraber bahsi edilen ideolojik formdaki küreselleşmenin sebebiyet verdiği çeşitli politikaların uluslararası sistemi belirli ölçüde şekillendirdiği de göz önüne alınmalıdır. Hegemonya olgusu bu çerçevede oldukça önemlidir. Yaşadığımız dünyada meydana gelen tutarsızlıkların, çeşitli kavramsal teorilerin ve tabii ki pratiklerin temelinde yatan hususlardan birisi budur. İdeolojik küreselleşme hegemonya olgusunu ortaya çıkarmış ve onu bir güç unsuru haline getirerek, uluslararası sistemi şekillendirme noktasına ulaşmıştır.
Soğuk savaş sonrası değişen güvenlik anlayışı bağlamında NATO

Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü, realist yaklaşıma uygun bir şekilde, gerektiğinde güç kullanmak suretiyle, Batı Blokunun güvenliğini sağlamak amacıyla kurulmuştur. Ancak Soğuk Savaş sonrası dönemde Doğu Bloku tehdidinin ortadan kalkmasına ve nükleer silahların sınırlandırılması konusundaki girişimlerin olumlu sonuçlanmasına rağmen NATO'nun mevcudiyetini yitirmediği gözlemlenmiş ve örgüt, neo-liberal yaklaşım doğrultusunda, üye devletlerin güvenlik işbirliğini kolaylaştırdığı ve insani müdahalede bulunma kapasitesine sahip olduğu gerekçesiyle varlığını sürdürmeye devam etmiştir. Bu durum birçok görüş çerçevesinde de eleştirilere maruz kalmıştır. Soğuk Savaş sonrası dönemde güvenlik konularının ve buna bağlı olarak ortaya atılan tehditlerin çoğalması sonucunda NATO, 1990 sonrası dönemde sorumluluk sahasını da genişleterek, neo-liberalizme uygun şekilde, güvenlik işbirliğini kolaylaştırdığı ve insani sorumluluk ilkesiyle hareket ettiği gerekçesiyle, 'alan dışı' görev ve yetkilerle hegemonyasını arttırmaya çalışmıştır. Bu çaba, NATO zirvelerinden de gözlemlenmiştir. Ayrıca 11 Eylül 2001 terör saldırılarından sonra, neo-liberal düşünce yanında, sosyal inşacı yaklaşımın 'şiddetin durduğu ama düşman ve tehdit algılamalarının devam ettiği bir ortamın barış olarak kabul edilemeyeceği' tezini savunarak, son on dört yıldaki NATO zirvelerinde kabul görmesi söz konusu olmuştur. Çalışma, küresel güvenlik sistemi içindeki değişimin unsurlarını tespit etmek, eski ve yeni dönem arasındaki bağlantıyı kurabilmek ve değişen/dönüşen güvenlik anlayışında, realist, neo-liberal ve sosyal inşacı kuramlar ışığında, Soğuk Savaş sonrası dönemdeki zirveleri ve müdahaleleri çerçevesinde NATO'nun dönüşümünü değerlendirmektedir.
ABD Elçisi Samuel S. Cox'un İstanbul elçilik yılları (1885-1886)

Sullivan Cox, Amerika Birleşik Devletleri'nin seçkinşahsiyetlerinden birisiydi. 30 Eylül 1824 tarihinde ABD'nin Ohioeyaletinde dünyaya geldi. Ohio ve Brown Üniversitelerine devam etti. Mezuniyetinin ardından Cincinnati şehrinde avukat olarak çalıştı. 1853 yılında gazeteciliğe başladı ve Ohio Statesmen gazetesinin editörlüğünüyaptı. Gerçek bir Demokrat Parti destekçisiydi. 1856 yılında seçildiğiTemsilciler Meclisi üyeliğinde 1857- 1865 yılları arasında aralıksız dört dönem boyunca görev yaptı. 1865 yılında New York şehrine taşındı. 1868 yılında yeniden seçildiği kongrede 1885'e kadar görev yaptı. 1885 yılında ABD Başkanı Cleveland tarafından yaklaşık on beş ay sürecek bir görev olan Birleşik Devletler stanbul Elçiliğine atandı. Bu görev sırasında iki ülkenin dostluğunda önemli katkıları oldu ve yaptıklarıylaSultan II. Abdülhamit'in güven ve takdirini kazandı. Ayrıca stanbul'dabulunduğu günlerde ülkesinin çıkarlarını gözetme ve ileriye götürmenoktasında faaliyetlerde bulunmakta tereddüt göstermedi. Görevibırakmasının ardından New York'a geri dönen Cox, 10 Eylül 1889 tarihinde öldü. Yaşadığı dönemde Türkleri seven nadir Amerikalılardanbiri olarak tarihe geçti. Tezi Hazırlayan : Ahmet PEKCANTez Danışmanı : Yrd. Doç. Dr. Bekir GÜNAYTez Kabul Tarih ve No : 28 .06.2006- 2006 /12Jüri Üyeleri : Prof. Dr. Hasret ÇOMAKDoç. Dr. Bedri GENCERYrd. Doç. Dr. Bekir GÜNAY
Turkish-Israeli relations in the post-cold war era: Prospect for regional cooperation

oz SOĞUK SAVAŞ SONRASINDA TÜRKİYE-İSRAİL İLİŞKİLERİ: BÖLGESEL İŞBİRLİĞİ İMKANLARI Anıl, Işıl Yüksek Lisans, Uluslararası İlişkiler Anabilim Dalı Tez Yöneticisi: Doç. Dr. Meliha Altunışık Ocak 2000, 153 sayfa Bu çalışma, Soğuk Savaş sonrasında Türkiye-İsrail ilişkilerinin gelişimini ve bölgesel işbirliği olasılıklarım incelemeyi amaçlamaktadır. Başlıca iki bölümden oluşmaktadır, tik bölüm Sovyetler Birliği'nin yıkılmasından sonra ortaya çıkan yeni uluslararası ortamın Türk dış politikasına etkileri, bölgesel gelişmeler ve bunların Türkiye-İsrail yakınlaşmasındaki rolünü tartışmayı hedeflemektedir. Bu çerçevede, Kuzey Irak'taki durum ve PKK terörü, su sorunu ve radikal İslamın yükselişi incelenmektedir. İkinci bölüm Türkiye-İsrail ilişldlerinin geHşimini ve iki ülke arasındaki önemli işbirliği alanlarım ortaya koymaktadır. Savunma ve güvenlik, terörizm, ekonomi, turizm, kültür ve su konuları ayrıntılı olarak değerlendirilmektedir. Bu konularda imzalanan anlaşmalara ve süregelen projelere de ayrıca değinilmektedir. İncelenen diğer önemli bir başlık da Türkiye'nin bölgedeki ve Orta Doğu barış sürecindeki rolü olmuştur. Bu kısımda Ankara'nın Filistinlilerle ve barış sürecinin diğer ayaklarıyla olan ilişkileri tartışılmaktadır. İki ülke arasında gelişen işbirliğine rağmen, bazı sınırlayıcı faktörler de vardır. Bu sınırlamalar üzerinde durulduktan sonra bu çalışma son zamanlardaki gelişmelerin, onların Türkiye-İsrail ilişkileri üzerindeki etkilerinin ve gelecek yıllardaki işbirliği imkanlarının değerlendiril-mesiyle sonuçlanmaktadır.
Şanghay İşbirliği Örgütü'nün askeri boyutu bağlamında Türkiye savunma harcamaları öngörüsü

Şanghay İşbirliği Örgütü, Rusya ve Çin önderliğinde öncelikle Çin'in artan enerji ihtiyaçlarının karşılanması ve Rusya'nın, Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonraki dönemde içinde bulunduğu ekonomik buhrandan çıkış yolu olarak bir ekonomik işbirliği şeklinde gelişmiştir. Bunun yanında katılımcı ülkeler arasındaki sınır anlaşmazlıklarının çözümünün sağlanması maksadıyla çalışmalarına devam etmiş; beklenmedik şekilde olumlu gelişen ilişkiler neticesinde, yapılan ortak askeri tatbikatlar ile ekonomik işbirliğinin yanında askeri bir işbirliğinin temelleri atılmıştır. Örgütün kurulduğu 1996 yılından itibaren gelinen süreçte örgütün misyonu değişmiş; eski Varşova Paktı'nın yeniden canlanabileceği yönündeki yorumlar artmıştır. Süper güç çekişmelerinin olduğu soğuk savaş döneminde de görüldüğü gibi lider ülkelerin güdümünde karşı taraflarda bulunan diğer müttefik ülkeler arasında gerginlikler, küçük çaplı çatışmalar ve hatta savaşlar meydana gelmiştir. Şanghay İşbirliği Örgütü'ne gözlemci üye vasfıyla katılan ve son dönemde ABD ile olan ilişkileri gergin olan İran'ın durumu, Türkiye açısından önem arz etmektedir. Bu çalışmada Orta Doğu'da uzun yıllardan beri süregelen siyasi, ekonomik, dini ve ideolojik çekişmelerin ekseninde, NATO üyesi olan Türkiye ile Şanghay İşbirliği Örgütü üyesi İran arasında oluşabilecek gerginliklere dikkat çekilmek istenmiştir. Çalışmada zaman serileri yöntemleri kullanılarak, savunma harcamalarının öngörüsünü yapmak maksadıyla ekonometrik model kurulmuştur. Model oluşturulurken ARIMAX tekniği üzerine değinilmiş; modele etki edebileceği değerlendirilen İran Savunma Harcamaları verileri bağımsız değişken olarak ilave edilmiştir. Devletin öncelikli görevi, harcamaları düzenlemek, bütçeyi hazırlayarak vatandaşların her türlü ihtiyaçları için kaynakları belirlemek ve bunları yönlendirmektir. Bir kamusal mal olan savunma harcamalarının belirlenmesinde, marjinal faydalar toplamının, marjinal maliyetlere eşit olduğu miktar olacağı düşüncesinin yanında, bu harcama şeklinin belirlenmesinde caydırıcılık sağlayarak gelebilecek tehdidin önlenebileceği düşüncesinin de önemi vurgulanmak istenmiştir.
Avrupa Konseyi Azerbaycan ilişkileri

Konseyi ile Azerbaycan arasındaki ilişkilerin incelendiği bu tezde öncelikle insan hakları ve demokrasi kavramları üzerinde durulmuştur. İnsan hakları ve demokrasi kavramlarının incelenerek gelişim süreçlerinin anlaşılması önemlidir. Avrupa Konseyi ile kurulan ilişkilerin Azerbaycan'da İnsan Hakları ve Demokrasi kavramlarının gelişimi üzerinde önemli etkileri olmuştur. Medya özgürlüğü, seçim sistemindeki reformlar ve benzeridönüşümler Avrupa Konseyi ile ilişkilerin kurulmasıyla gözlemlenmeye başlayarak hızla artmıştır. Azerbaycan devleti İnsan Hakları ve demokrasinin geliştirilmesi adına özverili çalışmaları da göz ardı edilmemelidir. Savaşın yıkıcı etkisini üzerinden atmağa çalışanAzerbaycan savaş sonrası oluşan kaotik ortamın insan hakları ve demokrasi üzerindeki olumsuz etkilerini ortadan kaldırmak için ülke içi istikrarı sağlamış, ekonomik kalkınma ile içistikrar arasında paralellik kurulmasını başarmıştır. Bu aşamadan itibaren ekonomik ve siyasi gelişmeler insan hakları ve demokrasinin gelişmesinde etkili olmuştur. Bu sürece bir de Avrupa Konseyi ile olan ilişkilerin etkisini deeklediğimiz zaman Azerbaycan'ın bağımsızlıktan kısa bir süre sonraki dönemde demokrasi ve insan haklarının geliştirilmesi adına başarılı adımlar attığını söylememiz yanlış olmayacaktır. i
Türk dış politikasında kuvvet kullanımı

Devletlerin dış politikalarını gerçekleştirmek için kullandıkları birçok araç vardır. Bu araçların en önemlileri siyasi, ekonomik ve askeri nitelikli olanlardır. Bu araştırmada, Türk dış politikasında askeri kuvvet kullanımı aracıyla dış politika hedeflerinin gerçekleştirildiği Kore ve Kıbrıs Sorunu incelenmiştir. Birinci bölümde farklı siyasal sistemlerde dış politikanın oluşturulma süreci ele alınmıştır. Bu süreçte, yasama-yürütmenin rolü, sistem içinde oluşmuş eğilimler/teamüller belirlenmeye çalışılmıştır. İkinci bölümde, Kore Sorunu uluslararası ortam ve iç siyasal ortam bağlamında incelenmiştir. Çalışmanın Üçüncü bölümünde, Kıbrıs Sorunu, aynı analitik bakış açısından incelenmiştir. Körfez krizi ve savaşı, ayrı bir bölümde değil, tezin bütünlüğü içinde sonuçları açısından sonuç başlığı altında değerlendirilmiştir. Çalışma boyunca, genellikle, birincil kaynakların kullanılmasına çaba gösterilmiştir. Bu amaçla, ele alınan dönemlerdeki TBMM Tutanağı, günlük basın vb. yayınlar incelenmiştir.
Türkiye'de sağ muhafazakar-İslamcılık akımının Filistin sorununa yaklaşımı

Türkiye'de özellikle 1970'li yıllarda sol akımların Filistin sorunu ile ilgilendikleri görülmektedir. Bu çalışmada Sağ Muhafazakar-İslamcılık akımının temsilcisi olan beş periyodik incelenerek, akımın Filistin sorununa yaklaşımı analiz edilmeye çalışılacaktır. Çalışma sadece 1970'li yılların değil, Filistin sorununun ortaya çıktığı dönemden itibaren Sağ Muhafazakar-İslamcılık akımının yaklaşımını ortaya koyma iddiasındadır. Akımın analizinin eksiksiz olarak yapılabilmesi için çalışma Filistinliler ile Yahudiler arasında çatışmaların şiddetlendiği 1940'lı yıllardan 2000 yılına kadar olan dönemi kapsamaktadır. Bu çalışmada tematik başlıklar oluşturabilmek için Filistin sorununda önemli olaylar olan; 1948-1967- 1973 Savaşları, 'Kara Eylül', Camp David Antlaşması, Lübnan İç Savaşı, İntifada hareketleri, FKÖ'nün devlet ilanı, Hamas'ın ortaya çıkışı ve Madrid Konferansı'na Sağ Muhafazakar-İslamcılık akımının verdiği tepkiler araştırılmıştır.
Küreselleşen dünyada çok uluslu şirketler ve politik risk

Kökleri tarihe dayanan ve güncel olarak Sanayi Devrimi'nden bugüne tartışılmakta olan küreselleşme, toplumların ekonomik, siyasi ve sosyal yapılarına ciddi etkiler getirmekte, kimilerince yeni bir siyasi akım olarak da adlandırılmaktadır. Küreselleşme kavramının farklı aktörleri olmakla birlikte özellikle ekonomik ve sosyo-kültürel etkileri açısından Çok Uluslu Şirketler ilk sıralarda gelmektedir. Farklı alanlarda farklı ülkelerde yatırımlar yapan Çok Uluslu Şirketler, ilgili yatırımlarından önce ve yatırım süresince karşı karşıya kaldıkları risklere karşın gerekli risk analizlerini yapmakta ve önlemlerini almaktadırlar. Bu çalışma ile küreselleşme kavramı, Çok Uluslu Şirketler ile risk ve politik risk kavramları anlatılmaya çalışılmıştır. Küreselleşmenin dünyaya etkileri, Çok Uluslu Şirketler'in tarihi süreci, gelişimleri neticesinde risk ile politik risk kavramları incelenmiştir.
Güç olgusunda nükleer silahlanma: Kazakistan - Kuzey Kore örneği

Uluslararası sistemde devletler, sürekli olarak güç arayışı içerisinde olmuştur. Bu durumun sebepleri arasında, devletlerin tarihsel tecrübe ile birbirlerine güvenmemesi bulunmaktadır. Bu doğrultuda devletler, savaşlarda daha kitlesel silah yapım sürecine girmiştir. Ancak 21. Yüzyılda kitlesel silahların devletler için salt kuvvet olması düşünülemeyeceğinden dolayı, söz konusu askeri güç, ancak milli güç unsurlarının nitelik ve nicelik açısından potansiyellerinin arttırılması ile gerçekleşebilir. Klasik realist teorisyenlerin 'nükleer silahlanma politikalarına' ılımlı bakışı vardır. Ancak neo-realist teorisyen olan Hans Morgenthau'nun belirtmiş olduğu 'milli güç' kavramı ile devletlerin sadece 'askeri güç' anlayışına ve bu doğrultuda devletlerin nükleer silahlanma politikasına farklı bir boyut kazandırmıştır. Çünkü nükleer silahlanmalar devlet ekonomisini etkilediği gibi nükleer denemeler coğrafyayı ve toplum sağlığı gibi devletlerin milli güç unsurunu etkilemektedir. Devletlerin nükleer silahlanma veya silahsızlanma politikalarının devletin milli güç unsurları göz önüne alınarak belirlenmesi gerektiği, klasik realistlerin bu durumu göz ardı ettiği tez çalışması sonucunda yer almaktadır. Tez çalışmasında Kuzey Kore'nin nükleer silahlara sahip olması, Kuzey Kore milli güç unsurlarına olumsuz etki etmektedir. Bu doğrultuda Kuzey Kore nükleer güç olsa da, 'güçlü devlet' statüsüne sahip olmadığı sonucuna varılmıştır. Ayrıca tez çalışmasında Kazakistan'ın nükleer silahlardan vazgeçmesi ile Kazakistan milli güç unsurları üzerinde olumlu etki ettiği sonucuna varılmıştır. Tez çalışmasında bu sonuç Kazakistan'da gerçekleştirilen saha araştırması ile de desteklenmiştir.
Türk-Yunan ilişkilerinde mülteci krizi

Dünya genelinde yaşanan kimlik çatışmaları, iç savaşlar, siyasi ve sosyal olaylar adaletsiz gelir dağılımı ve ekonomik gelişmeler kişilerin göç eylemini gerçekleştirmesine neden olmaktadır. Bu da göçmenleri güvenli bölge arayışına itmekte, gelir düzeyi yüksek yerlere yöneltmektedir. Dolayısıyla bu özelliklere sahip bazı Avrupa ülkeleri, Afrika'daki kimlik çatışmasından kaçan göçmenler ile Ortadoğu'da yaşanan iç savaşların etkileri ve terör örgütlerin eylemlerinden korkan göçmenlerin kaçak girişlerine maruz kalmaktadır. Göçmenler, Afrika kıtasından Akdeniz'i geçerek İspanya, Fransa ve İtalya gibi en önemli göç güzergahını veya Mısır, Suriye ve Türkiye'yi kara ve deniz sınırlarını geçerek Yunanistan'a ulaşan göç güzergahını kullanmaktadırlar. Dolayısıyla Türkiye ve Yunanistan önemli göç güzergahları üzerinde bulunan iki devlet olarak görülmektedir. Türkiye ve Yunanistan'ın önemli göç güzergahları üzerinde yer alması, ikili ilişkilerde yeni bir sorun olan mülteci krizinin ortaya çıkmasına neden olmaktadır. Bahse konu ikili ilişkilerde Yunanistan'ın mülteci krizini eşit sorumluluk çerçevesinde çözme eğiliminden uzakta olduğu gözlenmektedir. Bu eylem karşısında Türkiye, geri gönderme taleplerinin ve gönderme işlemlerin iki devlet arasında imzalanan antlaşmalar çerçevesinde hukuka uygun şekilde yapılmasından yana tavır sergilerken Yunanistan'ın sınırları içerisinde yer alan daha fazla göçmeni Türkiye'ye gönderme çabası içinde olduğu görülmektedir. Yunanistan, kendi sınırlarından daha fazla göçmeni Türkiye'ye geri gönderme yolu açısından iki devlet arasındaki sınırlarda gerçekleşen geri itme yöntemini kullanmaktadır. Yunanistan'ın bu davranışı Türkiye'ye daha fazla göçmen gönderme eğiliminin iki devlet arasında imzalanan antlaşmaları hükümsüz kıldığını ve ikili ilişkilerde mevcut mülteci krizini çıkmaza sürüklediğini söylemek mümkündür.
International relations studies in asia: Japan, China, and India compared

Bu tez, uluslararası ilişkiler disiplininin Asya'daki gelişimini, Japonya, Çin ve Hindistan üzerinden inceleyerek analiz etmeyi amaçlamıştır. Tezin ana araştırma sorusu, Asya'daki uluslararası ilişkiler çalışmalarının Batı'dakilere göre epistemolojik ve ontolojik olarak somut bir farklılık getirip getirmediğidir. Bu soruya yanıt aramak için, çalışılan üç ülkenin siyasi düşünce tarihini etkileyen filozofları, geliştirdikleri önemli kavramları ve düşünce kuruluşları incelenmiştir. Bu bağlamda, önemli düşünürlerin ve kavramların katkılarının mevcut uluslararası ilişkiler literatürünün kaynaklarını ve sınırlarını genişletebilecek nitelikte olduğu gözlemlenmiştir. Ancak ana araştırma sorusuna cevaben, her ne kadar Asya'daki filozofların katkılarını ve Asya özelindeki problemleri içerse de, bu tez, Asya'daki uluslararası ilişkiler çalışmalarının Batı'daki epistemolojik ve ontolojik kabulleri yansıttığını savunmaktadır.
İnsan hakları ve kültürel görelilik

Bu çalısmanın amacı, kültürel görelilik elestirisini felsefe, antropoloji ve uluslararası ilişkiler boyutları ile ele alarak, nsan Hakları Evrensel Beyannamesi ve onu takip eden uluslararası sözlesmeler ile çerçevesi çizileninsan haklarının, evrensel haklar olarak savunulmasının mümkün olup olmadıgını tartısmaktır. Bu amaçla ilk bölümde insan haklarının evrensel haklar olaraktemellendirilmesinin mümkün olup olmadıgı sorusuna yanıt aranacak, bu baglamda öne çıkan temellendirme girisimleri incelenecektir. kinci bölümde, kültürel görelilik yaklasımının antropolojik boyutu ele alınarak, bu yaklasımın gelisimi aktarıldıktan sonra insan haklarınınevrenselligi iddiasına getirdigi elestiriler degerlendirilecektir. Üçüncü bölümde, kültürel görelilik iddiasının uygulamada aldıgı biçimideğerlendirmek amacıyla bu iddiayı dile getiren uluslararası deklarasyonlar ve bölgesel insan hakları sözlesmeleri incelenecektir. Sonuç bölümünde ise önceki bölümlerin tespitleri dogrultusundakültürel farklılıkların insan haklarının evrensellesmesinin önünde bir engel teskil edip etmedigi sorusu yanıtlanmaya çalısılacaktır.