turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Mikro milliyetçi plan olarak Kürt koridoru projesi ve Türkiye'nin bu projeye yönelik tehdit algıları ve politikaları

Bölgenin en önemli etnik unsurlarından biri olan Kürtler, Orta Doğu'da farklı devletlerde yaşamlarını sürdürmektedirler. Kürtler, bu devletlerden özerklik ve bir takım kültürel haklar elde etmek için uzun yıllar mücadele etmişlerdir. Bu ülkelerin başında gelen Türkiye, cumhuriyetin kuruluş aşamasından beri Kürt sorunu ile ilgilenmek durumunda kalmıştır. Kürtler, coğrafyadaki dağılımları ve bölge devletlerinde başlattıkları mücadeleler ile küresel güçlerin ilgisini çekmişlerdir. Özellikle ABD, Kürtlerle yakından ilgilenmiştir. Küresel üstünlüğünü ve ulusal çıkarlarını korumak isteyen ABD, Kürtleri müttefik olarak seçmiştir. ABD, Basra Körfezi'nden Akdeniz'e uzanacak bir Kürt koridoru projesini planlamıştır. Ancak bu proje bölge devletlerinin huzurunu bozmuş ve çatışma ortamı yaratmıştır. Türkiye, Kürt koridoru projesi çerçevesinde yer alan Irak ve Suriye'de başlayan çatışmalardan ciddi şekilde etkilenmiştir. Güvenlik tehlikesi ile karşı karşıya kalan Türkiye, Irak'ta özerk bir Kürt yapısının kurulmasını engelleyememiştir. Türkiye, Suriye'de gelişen Kürt hakimiyet alanına karşı askeri tedbirler alarak, Kürt koridoru projesinin önüne geçmek istemiştir.
Siber caydırıcılık kavramının nükleer caydırıcılık olgusu ile karşılaştırmalı analizi

Son yirmi yıl içinde internet ve mobil iletişim gibi ağ tabanlarının oluşumu, küreselleşme sürecinin etkisiyle her disiplini olduğu gibi uluslararası ilişkileri de etkilemiştir. Siber uzayın devletler açısından kara, deniz, hava ve uzaydan sonra beşinci boyut olarak güvenlik alanı kabul edilmeye başlaması da hiç şüphesiz iletişim teknolojisindeki söz konusu değişimlerin bir sonucudur. Diğer bir deyişle teritoryal sınırların önemini kaybettiği, devletin yanı sıra çok uluslu şirketlerin ve bireylerin aktör olarak yer alabildiği, kontrol edilmesi zor bir güvenlik alanı olan siber uzay, 2000'li yılların başından itibaren uluslararası ilişkilerde etkisini göstermeye başlamıştır. Çalışmamızda ise nükleer caydırıcılık olgusunun siber caydırıcılık kavramı ile karşılaştırmalı analizi çerçevesinde, nükleer silahlarla sağlanan caydırıcılığın siber uzayda sağlanıp sağlanamayacağı sorusuna cevap verilmeye çalışılacaktır. Bu çerçevede çalışmamızın ilk bölümünde realizm, liberalizm, Kopenhag Okulu ve İngiliz Okulu'nun güvenlik olgusuna bakış açıları karşılaştırmalı olarak ele alınacaktır. İkinci bölümde nükleer caydırıcılık kavramı, II. Dünya Savaşı esnasında Almanya ve ABD'nin çabaları, ilk nükleer bombanın kullanılması, hidrojen bombasının üretilmesi, Küba Ekim Füzeleri Krizi'ne kadar ABD Başkanlarının askeri doktrinleri, nükleer silahların kontrol altında tutulma girişimleri ele alınacaktır. Üçüncü ve son bölümde ise siber uzayda saldırı stratejilerine, araçlarına, siber saldırı türlerine ve siber saldırı örneklerine değinilip, siber caydırıcılığın mümkün olup olmadığı literatürdeki teorisyenlerin yaklaşımları çerçevesinde analiz edilecektir.
Jean Baudrillard ve bir simulacrum olarak 'Arap Baharı'

Fransız sosyolog ve düşünür Jean Baudrillard'a göre gerçeklik sona ermiş ve artık hipergerçeklik dönemine girilmiştir. Kamusal alanda üretilmiş gerçeklerle karşılaştığımızı dile getiren Baudrillard, Batı medeniyeti modeline ilişkin eleştirisini simulacrum kavramı ve simülasyon teorisi ile açıklar. Simulacrum, hakikat yerine algılanan görünümü anlatan bir terimdir. Baudrillard'a göre tarih adına söylenen birçok şey simulacrum ile açıklanabilir çünkü unutulmuş geçmişş içinden yeni bir gerçeklik üreterek kitlelerin algısını yönetmek, egemen ideolojinin iktidarını pekiştirmek için her zaman kullandığı yöntemlerden biridir. Soğuk Savaş sonrasında, başta Amerika Birleşik Devletleri olmak üzere tüm dünyada güvenlik ve tehdit algıları değişmiş, buna egemen devletlerin yeni pazar ve kaynak arayışları da eklenince güç mücadelesinin odağına Ortadoğu yerleşmiştir. Bu coğrafyada 1. Körfez Krizi'yle başlayan mücadele süreci 11 Eylül saldırıları sonrasında, 'küresel terörizmle savaş' ve ahlaken 'özgürlük' söylemi üzerinden yapılan gerekçelendirme kullanılarak Irak'ın işgali ile devam etmiş ve 'Arap Baharı'na kadar uzanmıştır. Bu çalışmanın amacı; Baudrillard'ın simülasyon teorisinden yola çıkarak Arap Baharı'nın hakikatle ilgisini tartışmak ve aslında kitlelerin algısını yönetmek üzere imal edilen bir gerçeklik üzerine kurulu yani bir simulacrum olduğunu ortaya koymaktır.
Soğuk savaş sonrası dönemde birleşmiş milletler barış gücü operasyonları ve Türkiye

Bu tez, II. Dünya Savaşı sonrasında dünyada yaşanan gelişmeleri ve değişimleri ele alarak, bunların uluslararası sistemi etkileme biçimini, bu etki sonucunda kurulan uluslararası bir örgüt olan Birleşmiş Milletleri ve Birleşmiş Milletlerin dünyayı etkileyen toplu yıkımların engellenmesini teminen ortaya koyduğu Barış Gücü Operasyonlarının evrimini incelemektedir. Ayrıca, Türkiye'nin bu operasyonlara hangi aşamada katıldığını, neler yaptığını ve neler yapmakta olduğunu da tartışmaktadır. Bu tez ayrıca, tarihi süreci dahilinde Birleşmiş Milletler tarafından ihdas ve icra edilen Barış Gücü Harekatlarının ortaya çıkış şartlarını, söz konusu operasyonların amaç ve görevlerini, hukuki temellerini, prensip ve esaslarını, siyasi, sosyal ve askeri boyutlarını da içerecek biçimde konuyu ele almaktadır. Soğuk Savaş sonrasında icra edilen Barışı Koruma ve Destekleme Operasyonlarının yaşadığı çıkmazlar ve engel olamadığı katliamların sonrasında meydana gelen hukuki değişimler ile bunların sahadaki yansımaları da tezde tartışılmaktadır. Çatışma veya savaşlardan çıkmış toplumların temel ihtiyaçlarının karşılanması ve kamu düzeninin tesisi konularında Barış Gücü unsurlarının faaliyetleri de bu çalışmada değerlendirilmektedir. Soğuk Savaş sonrasında uluslararası barış, istikrar ve güvenliği tehdit eden krizler ve çatışmalar, genellikle uluslararası örgütlerin ve büyük devletlerin müdahalesiyle çözümlenmiştir. Bu süreçte, Barış Gücü Operasyonları BM öncülüğünde uluslararası ve bölgesel örgütler tarafından gerçekleştirilmektedir. Dünya barışına yönelik bir dış politika yürütme iddiasındaki Türkiye'nin bu alandaki katkısı Soğuk Savaş sonrasında önemli bir artış göstermiştir. Değişen dünya düzeni ve dış politika anlayışıyla bağlantılı olarak Türkiye'nin barış gücü harekatlarına yaklaşımının ve katkısının da değiştiği aktarılmaktadır.
Les differends Greco-Turcs dans la Mer Egee

Ege sorunu, Türk-Yunan ilişkilerinde belirleyici rol oynayan ve çözümü konusunda da taraflar arasında farklılıklar yasanan, karasuları genisligi, kıtasahanlıgı, hava sahası, Ege'de sahibi belirlenmemis ada ve adacıkların durumu ve Ege'deki adaların silahsızlandırılması olarak tanımlayabilecegimiz sorunlar silsilesidir. Türkiye bu bes maddeyi, iki devlet arasında çözülmesi gereken sorunlar olarak görürken, Yunanistan sadecekıtasahanlıgı sorununu Uluslararası Adalet Divanı yoluyla çözme taraftarıdır ve Yunanistan, Türkiye'nin AB'ye adaylık sürecinde, bu sorunların divanda çözülmesi için AB üzerinde etkili rol oynamıstır. Türkiye'nin Uluslararası Adalet Divanı'na gitmesi durumunda hangi sorunlar da avantajlıolabilecegi, Uluslararası Deniz Hukuku'nun ilgili maddelerinin ve Ege Sorunu'na emsal teskiledebilecek ictihadların incelenmesiyle mümkündür. Arastırmanın ortaya koymak istedigi, çözüm yolunda, Uluslararası Hukuk'un kuralları ve getirmis olduğu çözümler ısıgında, Ege'nin farklılık gösteren özellikleri ve tarihsel boyutu göz önüne alınarak ve siyasiboyutundan uzaklasarak soruna nesnel bir yaklasım sunabilmektir.
Post-marksizm ve radikal demokrasi projesi

Bu tezin amacı, genel bir felsefi/kuramsal konum olarak - söylem kuramsal yaklaşım veya Essex Okulu olarak da bilinen - post-Marksizmi ve post-Marksizmin alternatif olarak önerdiği toplum tasarımı olan radikal demokrasi projesini incelemektir. Bu inceleme yapılırken, Marksizmin ve onun toplum tasarımı olan sosyalizmin ikiz krizine bir çare/çıkış yolu önermek çabasından hareket eden Ernesto Laclau ve Chantal Mouffe'un, söylem, hegemonya, toplumsal antagonizma, eklemlenme, agonistik çoğulculuk vs. gibi temel kavramlarının tanımlanması üzerinden hareket edildi. Marksizm ve sosyalizmin ikiz krizi argümanından hareket eden Ernesto Laclau ve Chantal Mouffe'un çalışmalarım inceleyen bu tezin temel savlarından biri, özcü, belirlenimci, indirgemeci olmayan bir tarih ve toplum kuramı sunma ve aşamacı bir toplumsal evrim düşüncesinden kopma çabalarına rağmen post-Marksizmin bir dizi sorgulanamaz, tarih-aşın, otarşik içkin kategorilere bağlılıklarını sürdürdükleridir. Post-Marksizm, açıklık ve kapanım arasındaki salınıma son veremez, gereklilik alanım terk etmekte başarılı değildir, Marksizme ilişkin okumaları, hatalı ve kuramsal öncülleriyle çelişir biçimde indirgemeci ve monist bir okumaya dayanır. Temelde, cari liberal demokrasilerin radikalleştirilmesi ve derinleştirilmesi üzerinden tanımladıkları alternatifleri kapitalizmin aşılamaz olduğunun kabulüne dayanmaktadır. iv
Le role des relations entre les alaouites et les sunnites dans le cadre de la legitimation du regime d'Hafez el-Assad en Syrie

Suriye, tarihiyle, kültürüyle ve stratejik özellikleri nedeniyle Orta Doğu'nun önemli ülkelerinden biridir. Orta Doğu bölgesinin en önemli özelliği, farklı birçok dini ve etnik unsuru barındırması ve bu nedenle de bölge ülkelerinin sürekli politik, ekonomik ve sosyal istikrarsızlık yaşamasıdır. Bu özellik, Suriye'ye de 1970'li yılların başına kadar büyük oranda yansımıştır. Bu tarihten itibaren, dini ve etnik açıdan heterogen bir yapıya sahip olan Suriye'de 36 yıldır sürmekte olan Esad ailesinin azınlık rejimi, % 90'ına yakını Sunni Müslüman olan halkı yönetmektedir. Sünni çoğunluğa sahip olan Suriye'de Alevi kimliğiyle ön plana çıkan Baasçı Esad rejiminin sürekliliği siyasi, askeri ve sosyal yapıda birçok değişimi beraberinde getirmesinden kaynaklanmaktadır. Söz konusu çalışma, Hafız Esad'ın 1970'dan 2000 yılına kadar Suriye'deki farklı kimliksel unsurları nasıl dengelediğini inceyerek, yıllarca Osmanlı İmparaluğu ve Fransız mandası hakimiyetinde kalan ülkenin, nasıl Orta Doğu'nun en önemli ülkelerinden birine dönüştüğünü göstermeyi amaçlamaktadır. Bu bakımdan, Suriye'deki Alevi-Sunni ilişkilerinin Hafız Esad iktidarını nasıl meşrulaştırdığı tezin ana konusudur.
Küresel iklim değişikliği rejiminin oluşturulmasında hegemonik güçlerin önemi

Bu tez çalışmasında küresel iklim değişikliği rejiminin oluşması ve hegemonluk kavramı arasındaki ilişki ele alınmaktadır. Küresel iklim değişikliği rejiminin kurulması ve devam ettirilmesi, günümüzün en büyük sorunlarından biri olan iklim değişikliğinin yerküremize, dolayısıyla da insan hayatına etkilerini en aza indirmek adına hayati önem taşımaktadır. Kapsamlı, adil ve etkin bir küresel rejimin önündeki temel engel ise hegemonik bir aktörün eksikliğidir. Bu hipotez iklim değişikliği görüşmeleri, hegemonik teoriler ve bunlar arasındaki ilişki incelenerek açıklanmaya çalışılmaktadır.
Comparison of 1919 and 2011 revolutions of Egypt from social network analysis

Bu çalışma, Mısır toplumunun değişimini, toplumda öne çıkan networklerin 1919 ve 2011 devrimlerinde üstlendikleri rolü karşılaştırarak analiz etmeyi amaçlıyor. Çalışmada özellikle işçilere ve Mısırlı iş adamlarına odaklanılıyor. Sosyal network analizinde networkler toplumu harekete geçiren yapılar olarak tanımlanıyor. Bu bakış açısından yola çıkıldığında işçiler, aktörler arası ilişkilerin gücü ve uyum göz önüne alındığında en etkin network olarak öne çıkıyor. Toplumun iki uç kesimini karşılaştırmak amacıyla işçilerle iş dünyasındaki Mısırlıların incelendiği çalışmada, bu iki networkün iki devrimdeki rolleri ve yüz yıllık süre zarfındaki değişimleri ele alınıyor. Çalışmada varılan temel sonuç ise işçilerin 1919 ve 2011 devrimlerinde en güçlü network olarak otoriterileri zorladığı, bu süreçte Mısırlı iş adamlarının ise varoluş ve yükseliş çabası içinde olup devrimlerde işçiler kadar güçlü rol üstlenemedikleridir. Çalışmada ayrıca iki devrim aşama aşama karşılaştırılmaktadır.
ABD dışişleri belgeleri ışığında Türkiye'de çok partili hayata geçiş

Bu çalışmada Türkiye'nin çok partili hayata geçiş süreci, 1945 ve 1946 yılları odakta tutulmak suretiyle, Amerikan Ulusal Arşivleri dokümanları ışığında incelenmektedir. Literatürde öne çıkan görüş, Türkiye'nin çok partili hayata uluslararası gelişmelerin baskısıyla geçtiği yönündedir. Bu baskının en muhtemel aracı ise 'demokrasi teşviki' kavramını dış politikasının bir unsuru haline getiren Amerikan Birleşik Devletleri'dir. Çalışmanın araştırma sorusu, ABD'nin İkinci Dünya Savaşı sonrasında Türkiye'ye demokrasiye geçmesi yönünde herhangi bir baskısı ya da 'tavsiyesi' olup olmadığına yöneliktir. Türkiye'nin savaştan sonra Sovyetlerden algıladığı tehditle Anglosakson bloğa yakınlaşmasının ve çok partili hayata geçişinin aynı zamana denk gelmesi, iki gelişme arasında bir bağıntının olup olmayacağı sorusunu akıllara getirmektedir. Araştırmada dönemin Türk basınından, İngiltere parlamento zabıtlarından, akademik ve popüler çalışmalardan, siyasetçilerin ve gazetecilerin anılarından faydalanılmıştır. Ayrıca dönemin Cumhurbaşkanı İsmet İnönü'nün kızı Özden Toker'le sözlü bir mülakat gerçekleştirilmiştir. Çalışmada, Amerikalıların İnönü'ye Türkiye'yi demokratikleştirmesi yönünde bir baskı uygulamadıkları ve tavsiyede bulunmadıkları sonuçlarına varılmıştır. Türkiye'nin Ruslardan algıladığı tehdidin ise sanıldığı kadar yüksek olmadığı Amerikan arşiv belgelerine yansımıştır. Amerikalılar, Türkiye'nin 21 Temmuz 1946 seçimlerinde CHP lehine hile yapıldığına yönelik istihbarat bilgilerine ulaşmışlar fakat bu hilelerin sonucu değiştirecek nitelikte olmadığı sonucuna varmışlardır. Türkiye'de görev yapan Amerikan misyonu, 21 Temmuz 1946 seçimlerini Türkiye için şerefli ve prestijli bir başarı olarak değerlendirmiş, bunda tek pay sahibinin yakın çevresinin itirazlarına rağmen çok partili hayata geçen İsmet İnönü olduğunu vurgulamışlardır. Amerikalılara göre İnönü, elinde tek partili otoriter düzeni sürdürecek imkanlar olduğu halde Türkiye'yi çok partili hayata geçirmiştir. Amerikalılara göre bu geçişte İnönü'nün demokrasiye inancı kadar olası serbest seçimlerde yenilebileceğine hiç ihtimal vermemesinin de payı vardı.
Yunanistan ile mübadelenin nedenleri ve sonuçları

Çalışmamızın amacı, ulus devletlerin kurulması ile başlayan ve yaşanan savaşlar sonucunda, Zorunlu Türk-Yunan Nüfus Mübadelesine nasıl gelindiğini incelemektir. Çalışma, Giriş, Tarihsel Arka Plan, Lozan barış Antlaşması, Türk-Yunan Nüfus Mübadelesi, Türk-Yunan Nüfus Mübadelesi Sonuçları ve Günümüze Etkileri ve Sonuç bölümlerini kapsayan altı konu başlığı altında incelenmiştir. Osmanlı Beyliği, Anadolu Selçuklu Devleti'nin Moğol baskısı altında kalarak iyice zayıflamaya başlaması ile birlikte sınırlarda kurulan uç beyliklerden biri olup kuruluşundan itibaren Anadolu'daki Bizans topraklarını ve Balkanları, kendi topraklarını genişletmek için hedef seçmiştir. Gelibolu'nun fethi ile başlayıp, Edirne'nin alınması sonrası Osmanlı Devleti, Balkan topraklarında ilerlemeye başladı. Hoşgörü, adalet ve eğitim, dil, din, vicdan hürriyetine gösterilen özen ile Balkanlardaki tüm halklar huzur, barış ve kardeşlik içinde beş yüzyılı aşkın süre Osmanlı idaresinde yaşamışlardır. 1789 Fransız ihtilali ile başlayan milliyetçilik hareketleri Balkanları da sarmış, çağa ayak uyduramayan Osmanlı İmparatorluğunda da ayaklanmalar başlamış ve ulus devletleri kurulmuştur. Kurulan ulus devletlerinin topraklarını genişletmek istemeleri ile başlayan savaşlar sonucu, birbiri ardına yapılan antlaşmalar neticesinde bölgede yaşayan Türkler, ulus devletleri içinde, artık azınlık haline gelmiştir. Yüzyıllarca Osmanlı Devleti ve Osmanlı İmparatorluğu altında herhangi bir asimilasyona uğramamış halkların oluşturduğu bu yeni kurulmuş ulus devletleri ne yazık ki azınlık haline gelen Türklere baskı, zulüm ve eziyet yapmaya başlamıştır. Artık Türkler için hayat bu bölgelerde eskisi gibi olmayacak, göç kararı alanlar için ayrı bir zorluk, göç etmeme kararı alanları ise baskı ve zulüm beklemektedir.
Propaganda aracı olarak insani yardımın kullanımı: Hilal-i Ahmer örneği

Propaganda, önceden belirlenmiş amaçlar doğrultusunda kitleleri hedef alan ve bu kitlelerin belirlenen amaçlar doğrultusunda davranış geliştirmesini hedefleyen, tek yönlü ve sistematik bir iletişim biçimidir. Tarihsel süreçte modern ulus-devletin ortaya çıkmasıyla birlikte propaganda devlet eliyle kullanılan en etkili araçlardan biri olmuştur. Devletler, propagandayı kullanarak özellikle kriz ve savaş dönemlerinde milli kimlik duygusu ve ortak hedefler yaratarak vatandaşlarını, vatanları ve milletleri için fedakarlık yapmaya ikna etmektedirler. 19. yüzyıldan itibaren savaş, toplumun tüm katmanlarını ilgilendiren ve devletin tüm kaynaklarını kullandığı, düşmanın tümden imha edilmesi ve koşulsuz teslim olmasını amaçlayan topyekun savaş biçimine dönüşmeye başlamıştır. İlk topyekun savaş olan 1. Dünya Savaşı'nda savaş propagandası devletler tarafından, savaşın haklılığını kanıtlamak, halkın savaş haline iknası ve desteğinin sağlanması, müttefik ve tarafsız vatandaşlarını etkilemek, düşmanı demoralize etmek, ulusal kimliğin inşası ve savaş esnasında askerlere insani açıdan yaklaşıldığının gösterilmesi için kullanılmıştır. Savaştaki askerlere insani açıdan yaklaşıldığının gösterilmesinde insani yardım düşüncesine sıklıkla başvurulmuştur. İnsani yardımın kurumsal hale gelmiş şekli olan Kızılhaç ve Kızılay teşkilatları, bağlı oldukları devletlerle kurdukları organik bağları kullanarak, bir taraftan insani yardımın sembolü olmuş diğer taraftan askerlere destek için propaganda çalışmalarında bulunmuşlardır. Ulusal Kızılhaç ve Kızılay teşkilatları bu propaganda faaliyetlerinde milliyetçilik temalarını sıklıkla kullanarak, bu faaliyetlerle toplumun savaş boyunca mobilize edilmesinde de etkin olmuştur. Bu tezde, 1. Dünya savaşında Osmanlı Hilal-i Ahmer Cemiyet'inin savaş içindeki sağlık ve insani yardım çalışmalarının propaganda aracı olarak nasıl kullanıldığı ve toplumdaki izdüşümleri incelenmiştir. Hilal-i Ahmer'in 1. Dünya savaşı sürecindeki faaliyetleri, cemiyetle ilgili gazete haberleri, kartpostallar, post pulları ve benzeri girişimleri incelenerek Cemiyetin propaganda faaliyetleri saptanmaya çalışılmıştır.
Adalet ve Kalkınma Partisi dönemi Türkiye-Sırbistan ilişkileri

Adalet ve Kalkınma Partisi dönemi dış politikası inşa edilirken, Balkanların istikrarı ve güvenliğinin sağlanmasında Türkiye'ye önemli sorumluluğun düştüğü belirtilmiştir. Bu amacın gerçekleştirilmesi ise Türkiye'nin Sırbistan ile kuracağı ilişkilerle doğrudan etkili olmuştur. Sırbistan'ın bu doğrultuda önemi dış politika uygulayıcıları tarafından sürekli olarak vurgulanmıştır. Sırbistan da bölgesel güç unsuru olarak Türkiye ile ilişkilere özel önem atfetmektedir. 2000'li yıllardan sonra karşılıklı olarak iki ülke ilişkilerin geliştirilmesi ve derinleştirilmesinden yana bir tutum izlemişlerdir. Türkiye ve Sırbistan siyasi ilişkileri belli bir zemine kavuşturduktan sonra stratejik ortaklık hedefi fikrini ortaya atmıştır. Bu hedefin sağlanması ve sürdürülmesi için de siyasi ilişkilerin yanı sıra ekonomik ve askeri ilişkilerin geliştirilmesi de gündeme gelmiştir. Ak Parti dönemi boyunca stratejik ortak olarak iki ülkenin ilişkilerde belli bir seviyeye geldiği, hatta zamanla bu hedeflerin sağlanarak yeni hedeflerin belirlendiği görülmüştür. Tez çalışmasının esas kapsamı Ak Parti döneminde ikili ilişkilerin seyri ve gelişimi üzerine olmuştur. Stratejik ortak olarak iki ülkenin zaman içerisinde elde ettiği kazanımlar sadece ikili düzeyde kalmamış, aynı zamanda da Balkanlara yansımıştır. Bu etkiyi siyasi, ekonomik ve askeri ilişkiler çerçevesinde hem ülke hem de bölge bazlı görmek mümkün olmuştur. İki ülkenin bu bağlamda elde ettiği başarılardan en önemlisi ise tez çalışmasında da cevabı aranmış olan Türkiye, Sırbistan ve Bosna-Hersek arasında oluşturulan üçlü danışma mekanizmaları ve bu mekanizmaların getirileridir. Çalışmada ikili ilişkilerin tarihi seyri geçmişşten günümüze kronolojik bir sıralama ile aktarılırken, özellikle iki ülkenin dış politika anlayışları ve yöntemleri üzerinde durulmuştur. 2000'li yıllar sonrası iki ülkenin de dış politikada yaşadığı değişimin, Türkiye-Sırbistan ilişkilerine etkileri, iki ülkenin belirlemiş olduğu hedefler ve elde edilen çıktılar birlikte değerlendirilmiştir.
Devletin açık denizdeki tarafsızlığı

Tarafsızlık hukuku, savaş devam ederken, çatışmaya girmek istemeyen diğerlerinin var olabileceği gerçeğinin kabul edilmesiyle gelişmeye başlamıştır. Egemenlerin ve sonrasında devletlerin uygulamalarıyla şekillenen bu hukuk dalında hem çatışmaya girmek istemeyen tarafsızlara hem de savaşanlara belirli hak ve yükümlülükler getirilmiştir. Okyanuslar başka bir ifadeyle açık denizler ise gerek uluslararası ticaretin yüzde doksanının gerekse güvenliği tehdit eden unsurların deniz yoluyla taşınması sebebiyle, tüm devletlerin menfaatleri ve insanlığın refahı için kritik öneme sahiptir. Savaşan ve tarafsızlar arasındaki menfaat dengesi gereği, geleneksel savaş yöntemleri olan abluka, ticaret gemilerini ziyaret, arama, el koyma hakları ile doğrudan veya dolaylı olarak düşmana yöneltilen savaş için gerekli malzemeleri ifade eden savaş kaçağına el koyma hakkı ortaya çıkmıştır. İlke olarak, tarafsız ticaret gemileri yakalanamaz, müsadere ve imha edilemez. Zira açık denizlerde bu gemiler hakkında ancak taşıdıkları bayrağın devletinin egemenliği geçerlidir. Ancak çatışan güçlerin savaş gemileri, tarafsız suların dışında, tarafsız veya düşman bayraklı tüm ticaret gemilerini durdurma, ziyaret etme ve arama haklarını, eğer denizde tehlike mevcutsa sayılan hakların kullanılabilmesi amacıyla söz konusu gemiyi başka bir alan veya limana gitmesi için rota emri vermek suretiyle, kullanarak yüklerinin neler olduğunu ve varış yerini denetleyebilir. Eğer tarafsız ticaret gemileri, savaş kaçağı taşıma, ablukayı ihlal etme veya ziyaret, arama, rota emrine direniyorsa savaş gemileri tarafından yakalanabilirler. Tarafsızlık hukukunun uygulanabilirliği sorusuna cevap verebilmek için, özellikle kolektif güvenliğe ilişkin BM Şartı hükümleri ile tarafsızlık hukukunun ilişkisini değerlendirmek gerekmektedir. Tarafsızlık hukuku, özellikle deniz taşımacılığına müdahaleyi içeren hakları açık ve detaylı bir biçimde düzenleyen tek hukuk dalı olmayı sürdürmektedir.
Kazakistan'ın Türkiye politikası

Bu çalışma, 1991 yılında bağımsız bir devlet olarak uluslararası ilişkiler sahnesine çıkan Kazakistan'ın Türkiye politikasını belirleyen iç yapı faktörlerini ele almaktadır. İç yapı kavramı, ortak dil, soy, din ve tarih anlayışının Kazakistan'ın Türkiye politikasının oluşmasında önemli olduğu fakat tek başına belirleyici olmadığı düşüncesine zemin hazırlamak ve bunu kuramsal ve kavramsal olarak temellendirmek için ele alınmıştır. Bu tezin amacı, Kazakistan'ın Türkiye politikasını tüm yönleriyle analiz etmek, bu politikanın başarısını ölçmek ya da bu politikada bir kırılma yaşanıp yaşanmadığını tespit etmek değildir. Amaç, Kazakistan'ın Türkiye politikasını belirleyen iç yapı faktörlerinin bu politikanın belirlenmesinde ne düzeyde etkili oldukları üzerine detaylı bir analiz geliştirmektir. Çalışmanın çözümlenebilmesi için birinci bölümde tezin kuramsal çerçevesini açıklamak amacıyla iç yapı kavramı, ikinci bölümde Kazakistan'ın Türkiye politikasında dış politika söylemlerinden Avrasyacılık ve Atlantikçilik söylemi, üçüncü bölümde Kazakistan'daki iç yapının Türkiye politikası üzerindeki etkisi ve son bölümde Kazakistan'ın Türkiye politikasının somut çıktılarına yer verilecektir.