turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Alfred Hitchcock sinemasında psikanalitik açıdan İd, Ego, Süperego 'Psycho/ Sapık örneği'

Dünya sinemasının en önemli isimlerinden, ekol yaratıcı yönetmen Alfred Hitchcock, sessiz sinema döneminden baslayarak sinemada çesitli akımlara öncülük etmis, filmleriyle sinema tarihinde çok önemli köse tasları olusturmustur. Büyük yönetmenin en önemli filmlerindenbiri olan Sapık/ Psycho sinemada psikanalizin önemli ilk eserlerinden biridir. Filminkarakterleri Norman Bates ve Marion Crane üzerinden psikanalitik okumalar yapıldığında, Hitchcock'un psikanalizin temel tasları id, ego ve süperegoyu karakterler üzerinden anlattığınıgörmek mümkündür. Karakterler, film siyah beyaz olmasına karsın filmin renkleri ve anlatım dili, olay örgüsü filmin sinema tarihinin en önemli psikolojik gerilimlerinden biri olmasınısağlamıs, ardından gelen sinemanın da öncüsü olmustur. Gerilim ve psikolojik filmlerin atası kabul edilebilecek Sapık/ Psycho psikanalitik açıdan önemli bir filmdir. Bu çalısma, 1963 yapımı Sapık/ Psycho filmindeki id, ego ve süper ego kavramlarının psikanalitik açıdanokunması üzerinedir.
Yeşilçam sineması'ndaki melodram geleneğinin kötülüğün temsili ekseninde sorgulanması:Tanrı Konuşur Şeytan Fısıldar filmi

Melodram geleneğine yaslanan Yeşilçam Sineması'nda üretilen senaryoların temel sorunu, kötülerin iyi yönlerinin olabileceği ve iyilerin de kötülük yapabileceği gerçeğinin göz ardı edilmesinden kaynaklanır. Melodram sinemasından kurtulmanın yollarından biri, iyilik ve kötülük konusundaki felsefi yaklaşımı değiştirmektir. Hayatta nasıl mutlak iyi ve mutlak kötü diye bir şey yoksa sanatta da mutlak iyi ve mutlak kötü olmamalıdır. Söz konusu görüş, Hannah Arendt (2009)'in 'kötülüğün sıradanlığı', Adam Morton (2006)'ın 'erdem paranoyası' ve Michael Shermer (2004)'ın 'bulanık mantık' argümanlarında karşılık bulmaktadır. Bu çalışmanın amacı, Yeşilçam Sineması'ndaki melodramatik kalıpları kötülüğün temsili ekseninde sorgulamak ve trajedi eksikliğinin tarihsel, toplumsal, kültürel, ekonomik, teolojik ve psikolojik kökenlerini saptamaktır. Bu amaç çerçevesinde hazırlanan Tanrı Konuşur Şeytan Fısıldar filmi aracılığıyla melodrama yatkın bir hikayenin melodram kalıplarından uzak durularak anlatılmasının mümkün olabileceği ortaya konulmaktadır. Tanrı Konuşur Şeytan Fısıldar filminin arka planı, Türkiye'de yaşanan 2001 ekonomik krizinin yarattığı toplumsal ve ekonomik sorunlara dayanmaktadır. Bu film için minimalist yaklaşıma uygun bir hikaye seçilmiş ve öykülemeye öncelik verilmiştir. Sinema dramaturjisindeki mutlak iyi ve mutlak kötü kavramları felsefi açıdan sorgulanarak Yeşilçam Sineması'ndaki içerik sorununa dikkat çekilmiştir.
Reha Erdem sinemasındaki mitolojik unsurlar

Mitler, arkaik insan için aşkın ve kutsal anlama sahipken modern insan için engin bir üretim alanıdır. Yedinci sanat olan sinemada etkin biçimde kullanılan mitler yönetmenlerin imgelem dünyasına katkıda bulunur. Reha Erdem Sinemasındaki Mitolojik Unsurlar adlı bu çalışmanın amacı, mit-sinema ilişkisini ele almak, arkaik dönemden bu yana insan hayatını derinden etkileyen mitlerin Reha Erdem sinemasındaki yansımalarını tespit etmektir. Reha Erdem'in yönetmiş olduğu dokuz uzun metraj filmi çalışmanın evrenini oluşturmaktadır. Reha Erdem, Kosmos'tan önce bireyin sosyal yaşam içindeki sancılarına yer verir. Kosmos'tan itibaren ise filmlerinde mitolojiden beslendiği görülür. Bu nedenle nitel bir araştırma modeli olan amaçlı örnekleme yöntemi kullanılarak Kosmos, Jin, Şarkı Söyleyen Kadınlar ve Koca Dünya filmleri örneklem olarak seçilmiştir. Bulgular, 'betimsel analiz' tekniği ile değerlendirilmiştir. Böylelikle araştırmanın sonuçları okuyucuya daha net ve açık şekilde iletilmeye çalışılmıştır. Örneklem olarak seçilen filmlerde sosyal yaşamın asgari düzeyde yer aldığı, insanın doğayla olan ilişkisine ağırlık verildiği söylenebilir. Filmler incelendiğinde yönetmenin Türk ve Yunan mitolojilerinden ağırlıklı olarak faydalandığı görülmüştür. Özellikle doğaya ait unsurlardan olan ağaç, hayvan ve mağara motiflerine sıklıkla başvuran Erdem, Kosmos'da Battal, Şarkı Söyleyen Kadınlar'da Esma karakterleri aracılığıyla şamanik unsurlardan faydalanmıştır. Filmlerde zaman zaman Dionysos ve Bakkhalar'dan izler görülür. Kültürü simgeleyen Apollonik sistemi doğaya, kadına verilen zarar nedeniyle eleştirdiği, doğayı ve coşkuyu simgeleyen Diyonizyak unsurlara ise olumlu bir bakış getirdiği görülür. Ayrıca Reha Erdem'in filmlerinde yer alan imgelerde kozmik unsurların izlerine rastlanır. Reha Erdem, çalışmanın örneklemini oluşturan bu filmlerde mitolojiyi bir kaynak olarak kullanmış; hem yaratmış olduğu karakterler aracılığıyla hem imgelem dünyasıyla mitik unsurları yeniden dönüştürmüştür.
Bağımsız Türk sineması için alternatif izleyicilik deneyimleri

Bu çalışma Bağımsız Türk Sineması için alternatif izleyicilik deneyimlerini tartışan bir izleyici araştırmasıdır. Çalışmanın birinci bölümünde sinema izleyiciliğine dair yapılan araştırmalar ve kuramsal tartışmalara değinilmiştir. İkinci bölümde Bağımsız Türk Sineması, Bağımsız Türk Sineması'nın izleyicisi ile olan ilişkisi ve Bağımsız Türk Sineması'nın gösterim mekanları incelenmiştir. İlk iki bölümde edinilen kuramsal ve tarihsel bilgiler göz önünde bulundurularak yapılan çıkarımlara göre değişik izleme koşulları belirlenmiş; bu koşullar içinde yapılan birebir izleyici görüşmeleri, odak grup görüşmesi ve anket çalışması ile filmi idrak sürecini etkileyen etkenler tartışılmıştır.
Türkiye'de dublaj ve sinemamıza etkisi

Türkiye'de dublaj çalışmaları İpekçi Kardeşler'in kurduğu sesli film stüdyosunda pek çok önemli sanatçının katılımıyla 1933 yılında başlamıştır. Stüdyo burada üretilen ilk örneklerden sonra kendi yöntemlerini bulmuş, böylece yabancı filmlerin dublajı yerlileştirilerek yapılmıştır. Bu yöntem halk tarafından da benimsenmiş, özellikle Ferdi Tayfur'un yerel ögeler katarak dublajını yaptığı filmler çok izlenmiştir. Dublajın ilk döneminin genel özelliği; Türkçe'nin doğru kullanılması, film diyaloglarının yerlileştirilerek çevrilmesi, özenle yapılan işlerde yaratıcılık ve özgünlüğün sağlanmasıdır. Dublajın maddi ve teknik sebeplerden ötürü 1943 yılında yönetmen Faruk Kenç'in girişimiyle yerli filmlerde de kullanılması, Türk sinemasındaki yönetmen-stüdyo tekelini kırmış, filmlerin çekim maliyetlerini düşürmüştür. Böylece on yedi yıl boyunca tek yönetmen olarak çalışan Muhsin Ertuğrul dışında başka kişilerin de film çekebilmesinin önü açılmıştır. Büyük bir ilgiyle izlenen Türkçeleştirilmiş Arap ve Hint filmleriyse; 1950'li yıllarda içerik ve dil açısından arayış içinde olan yeni yönetmenlere seyircinin ne tür filmleri beğendiği konusunda ipucu olmuştur. Türk sineması özellikle 1960- 1975 yılları arasında altın dönemini yaşamıştır. Bu dönemde Türk sineması; seyirciye göre biçimlenmiş, dublajda belli sesler belli oyuncularla bütünleşmeye başlamıştır. Teknolojik yetersizliklerden ötürü filmlerde benzer efekt, müzik ve ortam seslerinin kullanılması; melodram filmlerinde bir dublaj illüzyonu sağlarken nitelikli filmlerin gerçekliğini zayıflatmıştır.1970'li yıllarda TRT Ankara Stüdyosu'nda ilk dublaj çalışmaları başlamış, bu girişimle yabancı içerik dublajı televizyonda yayınlanan film ve dizilere de yapılmıştır. Böylece yabancı dizi ve filmler daha çok izlenmiştir. 1990'lı yıllarda özel kanalların açılmasıyla birlikte dublaja meslekle alakasız insanlar girmeye başlamış, işe gösterilen özen yitirilmiştir. Bu dönemde yapılan dublaj çalışmalarında dilin kötü kullanılması ise seyircinin içerikle ilk dönemdeki gibi doğru bir ilişki kurmasını engellemiştir. Bu dublajlarda doğrudan çeviri nedeniyle ortaya çıkan yanlış kelime ve deyimler Türkçe'yi de bozarak konuşma diline yerleşmiş, bu durum; seyircinin kendi diline ve kültürüne yabancılaşmasının önemli nedenlerinden biri olmuştur.
Kahraman olgusunun çizgi romandan sinemaya uyarlamadaki görünümü: Tarkan ve Conan örnekleri

Kahraman olgusunun mit ve masal gibi geleneksel sözlü anlatı türlerinin sahip olduğu yapısall kalıplar bağlamında irdelenmesi araştırmanın temel çıkış noktasıdır. Bu amaç doğrultusunda geleneksel sözlü anlatılar üzerine üç temel görüş incelenmiştir. Elde edilen bilgiler ışığında, sözlü anlatı türleriyle, modern anlatı türlerinden çizgi roman ve sinemanın bu kalıplar bağlamında benzerliklere sahip olduğu görülmüştür. Araştırma sonucunda günümüz anlatı türlerinden çizgi roman ve sinema ile geleneksel anlatı türleri arasındaki tespit edilen benzerlikler ortaya koyulmuştur. Bu noktadan hareketle seçilen Tarkan Gümüş Eyer ve Barbar Conan filmleri geleneksel anlatı türlerinin sahip olduğu yapısall kalıplara göre çözümlenmiştir.
1960'lı ve 1970'li yıllar Türkiyesi'ndeki sinema deneyimlerini hatırlamak

Türkiye'de 1960'lı ve 1970'li yıllarda sinemaya gitme deneyimlerine ve bu deneyimlerin bugün nasıl hatırlandığına odaklanan bu çalışmada, sinemaya gitmenin toplumsal ve kültürel bir etkinlik olduğu vurgulanmaktadır. Yeni sinema tarihi yaklaşımı, Annette Kuhn'un sinema belleğini bir metin olarak ele alışı ve sözlü tarihin sessiz kalan/bırakılan topluluklara ses veren bakış açısı bu çalışma için yol gösterici olmuştur. Sinemaya gitme anılarının tarihsel bir perspektifle incelendiği bu tezin kuramsal çerçevesi, sinema araştırmalarındaki tarihsel dönüş, izleyiciyi tarihselleştirme meselesi ve toplumsal bir deneyim olarak sinemaya gitme üzerine kuruludur. Ayrıca izleyicilerin sinemayla kurdukları ilişki ve bu ilişkinin olayları ve deneyimlerini hatırlamalarına/unutmalarına etki eden tarihselliği ile geçmişşin bugün nasıl inşa edildiği sorusu da tartışmaya dahil edilmiştir. Alan araştırması kapsamında yaş, cinsiyet, eğitim düzeyi, yaşanılan bölge, etnik kimlik, dini inanç ve politik görüş bakımından farklılık gösteren 30 kişiyle sözlü tarih görüşmeleri yapılmış, görüşmecilerin 1960'lı ve 1970'li yıllardaki sinemaya gitme hatıraları sosyalleşme, aidiyet, kültür, kimlik, sınıf, toplumsal cinsiyet ve duygular üzerinden anlaşılmaya ve açıklanmaya çalışılmıştır. Tezin bulgularına göre 1960'lı ve 1970'li yılların Türkiye'sinde sinemaya gitmenin ve film izlemenin kolektif bir etkinliğe dönüştüğü, sosyalleşme ve modernleşme aracı olarak kullanılan mekanın kolektif belleğin inşasında belirgin bir rol oynadığı; ayrıca literatürdeki diğer çalışmalara paralel biçimde sinemaya gitme etkinliğinin film izlemenin ötesinde anlamlar taşıdığı ve bu anlamların sınıf, toplumsal cinsiyet, eğitim düzeyi, yaşanılan yere göre farklılaştığı; sinema hatıraları aracılığıyla ortaya çıkan başlıca duygunun ise 'geçmişşe özlem' olduğu görülmektedir.
Yavaş sinemada özne/beden temaşası

Yavaş sinema, çağdaş film anlatısında öznelerin bedensel varoluşlarını öne çıkaran ve özne/beden temaşasının ve buna bağlı olarak yavaşlığın belirleyici estetik öğe olarak benimsendiği bir kavrayışa işaret etmektedir. Tezimizde özgün bir sanatsal yaklaşım olarak ele aldığımız yavaş sinemanın karakteristik özellikleri, Maurice Merleau-Ponty felsefesinin dünyayı bedeniyle algılayan ve bir bilinç-beden birleşimi olduğu vurgulanan öznesine dair tanımlamalar ışığında incelenmiştir. Tsai Ming-liang, Apichatpong Weerasethakul, Sharunas Bartas, Pedro Costa ve Aleksandr Sokurov gibi yönetmenlerin filmlerine başvurulduğu bu analiz neticesinde, yavaş sinemanın salt biçimsel tercihlerle oluşturulmuş bir sinema stili olmadığı; aksine, sanatçıların özneleriyle aralarındaki derin ilişkiden ve bedenin gözlemlenmesine yönelik ilgilerinden doğduğu sonucuna varılmıştır.
Bilim kurgu sinemasında tekno-kültürün inşası

Bu tez çalışmasının kuramsal kısmının ilk ana başlığında tekno-kültürün etrafını sardığı tekno-bilim kavramı, insan ve teknoloji ilişkisi ve bilimsel bilginin araçsal akıl ekseninde dönüşümü temaları etrafında kendine yer bulmaktadır. Ardından tekno-kültürün kavramsal çerçevesi içinde tanımı yapıldıktan sonra sanayileşme, askeri yöntemler ve kapitalist söyleme dayanan tarihçesi çıkarılıp ve tekno-kültüre dair literatürün birçok farklı düşünceden oluştuğu ortaya konmaktadır. Son alt başlıkta ise tekno-kültürün bir sosyal temsil olarak günlük düşüncede nasıl inşa edildiği ele alınmaktadır. Sıradan insanın günlük hayatı her geçen gün daha çok teknoloji merkezli olmakta ve bu da günlük düşünce içeriklerini derinlemesine etkilemektedir. Günlük düşünceye müdahale tekno-kültürün kodlarına göre kurgulanmış yeni bir görselliğe sahip kültür ürünleri üzerinden gerçekleşmektedir. Kuramsal kısmın ikinci ana başlığında, yapılan literatür araştırması sonucunda belirlenmiş tekno-kültüre ait temalar çözümlenmektir. İlk olarak tekno-kültürel söylemin içeriğini oluşturan ideolojiler, ikinci olarak da ideolojileri taşıyan ve biçimini oluşturan söylem düzeni ele alınmaktadır. Tekno-kültürel söylem düzeninin içeriğini oluşturan çeşitli ideolojilerin dönüştürdüğü mekan ve zaman algısı, bu mekan ve zaman içinde yaşayan bireyin benliği ve bireye dayatılan tüketim kültürü ilk alt başlığın konusudur. Tekno-kültürün temaları hakkındaki ikinci alt başlıkta, tekno-kültürel söylemin dönüştürdüğü ve teknik meseleye indirgediği beden algısı ve inanç kavramları ele alınmaktır. Ardından ağ toplumunda dönüşen bilgi ve iktidar ilişkileri ve teknolojik tahakküme bir muhalefet oluşturmanın potansiyelleri ortaya konmaktadır. Kuramsal kısım boyunca tekno-kültüre ait ideoloji ve söylemin görsel kültür ürünlerinde nasıl ifade edildiğine dair örnekler de kendine yer bulmaktır. Araştırma kısmında ise ilk olarak tekno-kültürün temaları göz önüne alınarak seçilmiş 2000 yılı sonrası bilim-kurgu filmleri çözümlenmektedir. Bilim kurgu sineması tekno-kültürün yürüttüğü günlük düşüncenin ve praksisin anlatısı haline gelmiştir. Tekno-kültürel söyleme uyarlanmış benlik, beden ve zaman/mekan kurgusu bilimkurgu sinemasında görsel olarak temsil edilmektedir. Çoğunlukla popüler bilimkurgu filmlerinin seçilmesinin nedeni; tekno-kültürel söylemin, belli bir praksisin anlatısı haline gelen bu tür filmler ile yayılıp bir sosyal temsil olarak kabulü kolay olacak biçimde inşa edilmesidir. İkinci olarak üniversite öğrencileri ile tekno-kültür ve gelecek hakkında görüşleri üzerine bir odak grup çalışması da yapılmıştır.
Demokrat parti siyasetinin Türk sinemasına yansıması

Türkiye'de 1946'dan itibaren, çok partili hayata geçilmiş olsa da, 1950- 1960 dönemi, demokratik hayatın başlangıcı kabul edilmektedir. Uzun süren tek partiliCumhuriyet Halk Partisi iktidarının, Demokrat Parti'ye geçmesiyle, 1950'li yıllarda başlayan çalkantılı politik süreç, yalnızca siyasi hayatla sınırlı kalmayıp, günlük yaşamdinamiklerine, bilime, kültür-sanata da yayılmıştır. Osmanlı Devleti'nin son dönemindeyükselemeye başlayan sinema da bu dönemden etkilenmiştir. 1950'ye dek teknik ve kısmen iktisadi problemlerini aşmış olan Türk sineması, Demokrat Parti iktidarında, zaman zaman iç ve dış politikaya göre şekil almak zorunda kalmıştır. İktidarın bu noktadaki en büyük dayanağı, geçmişş iktidarların da etkili silahı olan sansürmekanizması olmuştur. Tabanı itibariyle, taşranın en ücra noktalarına kadar ulaşmayı başarmış olan Demokrat Parti, zirai kalkınma, imar ve altyapıya öncelik verenprogramlarıyla, dolaylı olarak sinema pazarını da genişletmiştir. Bu dönem kendi olanaklarıyla tırmanışa geçen Yeşilçam sektörünün doğmasını sağlamış, seyirci beğenisi ve gişe kaygısı ülke sinemasının belirleyici etkeni olmuştur. Demokrat Parti siyaseti Türk sinemasında daha çok, 27 Mayıs 1960 askeri darbesi sonrası, olumsuz eleştirilerle kendine yer bulmuştur. Demokrat Parti liderleri, 27 Mayıs ihtilali sonrasında, iktidarları döneminde kullanmayı hiç düşünmediği sinemanınpropaganda etkisinin, kendisine karşı kullandığını göreceklerdir. Demokrat Parti'nin on yılı kapsayan etkili siyaseti, günümüzde hala Türk sineması üzerinden takip edilebilmektedir. Çalışmada ana hatlarının daha net ortaya konulabilmesi için, Türk sinemasınınDemokrat Parti iktidarı dönemine kadar gelişimine, geçmişş iktidarların ve kamuoyununsinemaya bakışına da yer verilmiş, tez kapsamında Demokrat Parti siyaseti ve busiyasete yön veren ana etkenler hakkında bilgi sunulmuştur. Türk sinemasındaDemokrat Parti siyaseti, yalnızca 1950- 1960 aralığı olarak değerlendirilmemiş, 1960 sonrasından günümüze uzanan süreçte, alt metinlerinde bu siyasetin okunabileceği birçok film değerlendirme kapsamına alınmıştır.
Transsexual complex in the crisis of gender

Bu çalışmada toplumsal cinsiyet, cinsiyet rolleri, toplumsal kimlikler ve bu kimliklerindayattığı modeller, cinsellik ve bütün bu kavramlardan yola çıkarak psikanalitik teori, queer teori ve feminist teori gibi ilgili alanlardaki teoriler ile transeksüelin bütün bu kavram, terim ve teorilerdeki rolü ele alınarak hangi noktada durduğu ortaya çıkarılmıştır. Bütün bu bulgular ışığında bir beden geçişinin, aslında cinsiyetli olanbedeni tekrardan cinsiyetlendirmenin bir toplumsal cinsiyet üretimini sağladığı savıkarşısında aslında transseksüelin nasıl marjinalize edilmeye çalışıldığını ve aslındaaltında nasıl bir öz tartışmasının yattığını ortaya çıkarmıştır. Bununla birlikte, tezime yardımcı olduğuna inandığım bir belgesel projesi ile kenditransseksüelliğim üzerinden bu konuyu işledim ve birçok yerde olduğu gibi Türkiye'de de görünürlüğü daha az olan trans erkeklerin de bu mücadelede nerede durduklarını, toplumdaki yerlerini, geçirdikleri süreçlerle birlikte anlattım.
Ölüm ve ölümsüzlük düşü temasının sinemada vampir karakterindeki görünümü

Korku sinemasında başlı başına bir yere sahip olan vampir karakterinde irdelenen ölüm ve ölümsüzlük temalarının dayandığı temellerin araştırılması, çalışmanın çıkış noktasıdır. Bu amaçla insanın ilksel korkularından olan ölüm ve ölümsüzlük temaları esas alınarak literatür taraması yapılmış ve kültür tarihinde yer alan inanç ve pratikler incelenmiş, filmlerin uyarlandığı ya da esinlenildiği kaynaklar araştırılmış ve film çözümlemeleri yapılmıştır. Araştırma sonucunda, yeni ölüden duyulan korku ve bu konuda alınan önlemlerin ve ölümsüzlük düşünün ise yeniden doğum, sembolik ölüm ritüelleriyle erginlenen kişiye atfedilen özelliklerin sinemadaki vampir karakterinde görüldüğü bulgulanmıştır.
Mimarlıkta video'nun tasarım sürecinde kullanımı üzerine bir yöntem: Hareket eşleştirme

Mimarlıkta bilgisayar desteğinin kullanımı oldukça yaygın olmasına rağmen bilgisayarın etkili bir tasarım aracı olarak kullanımına dair örneklere sıklıkla rastlanmamaktadır. Film endüstrilerinde bilgisayarın kullanımı ise bugün itibariyle neredeyse kaçınılmazdır. Bu nedenle bu sektörde kullanılan teknikler ve yazılımlar her gün gelişmektedir. Sinema yapımcılığında post-prodüksiyon aşamasında kullanımı mevcut olan tekniklerden biri de hareket eşleştirme işlemidir. Bu işlemi yapan yazılımlar, çekimdeki kamera hareketinin dijital ortamda yeniden üretilmesini sağlamaktadırlar. Bu sayede bilgisayar ortamında üretilen görseller bu kamera hareketi verisi doğrultusunda gerçek çekimle bütünleştirilebilmektedir. Yazılım kamera rotasının çıkarılması işlemini yaparken fotogrametri tekniklerini kullanarak, çekimi yapılan mekanın 3 boyutlu konum bilgisini de oluşturmaktadır. Bu araştırma kapsamında, video çekiminden hareket eşleştirme yazılımının dijital ortamda mekan bilgisi ve 3 boyutlu ortamda nokta oluşumu özelliklerinden mimarlıkta nasıl faydalanılabileceği araştırılmıştır. Bunu sağlamak üzere çeşitli hareket eşleştirme yazılımları incelenmiş, yapılan çekimlerin işleme tabi tutulması ardından elde edilen veriler analiz edilmiştir. Araştırma kapsamında yapılan örnek çalışmalarla bu tekniğin mimari tasarım sürecinin analiz, konsept oluşum ve sunum aşamalarında kullanım önerileri sunulmuş ve bu yöntemin etkili kullanımına dair ipuçları verilmiştir. Son aşamada ise bu tekniğin mevcut araştırma ve çalışmalar doğrultusunda ne şekilde geliştirilebileceğine dair bir öngörüde bulunulmuştur.
Mitoloji ve mitoslar kapsamında bireylerin tanrılaşma düşüncesi

Mitoloji insanların her zaman etkisinde olduğu bir mitoslar bütünüdür. İnsanlar farkında olmadan ya da bilerek kökenini oluşturan mitolojinin etkisi altında yaşamaktadır. Davranışlarını ve hayatını bu etki altında sürdürerek biçimlendirir. Mitolojilerin ve mitosların günümüze kadar gelmesi hala onları bir yerlerde canlı tutan insanların, toplumların varlığını kanıtlamaktadır. Mitolojik anlatılar toplumlarda ortak bir dil oluşturup, insanları ortak bir yaşayışa yönlendirmiştir. Bu sebeple bu bağdan kopmak o kadar kolay değildir. Mitoloji imgeleri hepimizin içinde olan ruhsal potansiyelin birer yansımasıdır. Bu imgeleri gözümüzde canlandırarak, bu ruhsal potansiyelin gücünü hayatımızda uyandırmış oluruz. Mitolojilerde geçen onlarca tanrının, kahramanların, büyük olayların günümüzdeki anlatılarla bağdaşması da çokça görülmektedir. Dinlerin ortaya çıkması ve bu düzenin değişmesi göz ardı edilemez. Ancak bireylerin içlerinde hala o arketipleri taşıması aşikardır. Bize sunulan popüler anlatılarda da bu durum böyledir. Bireylerin tanrılaşma düşüncesi içerisinde bu arketiplerden beslendiği göz önüne alınmalıdır. Bu arketiplerin varlığını bolca görebileceğimiz Westworld anlatısının çözümlemesi bize bu konuda yardımcı olacaktır. Westworld anlatısı bir televizyon anlatısı olsa da televizyon anlatısının işleyişi sinema anlatısının işleyişiyle örtüşmektedir. Bu çalışmada bireylerin yaşamı şekillendirme ve yaşamı yaratma arzusuyla birlikte tanrılaşma düşüncelerinin temelleri ve bu göstergelerin popüler anlatılarda bizlere nasıl yansıtıldığı açıklanacaktır. Elde edilen veriler, betimsel analiz yöntemi kullanılarak yorumlayıcı yaklaşımla çözümlenecektir. Carl Gustav Jung, kurucusu olduğu Analitik Psikoloji ve bununla bağlantılı kolektif bilinçdışı olgusuyla başta psikoloji olmak üzere, disiplinler arası çalışmalarda sıkça başvurulan bir kuramcıdır. Jung'un çalışmalarında ele aldığı arketipler birçok dizi ve sinema filmi çözümlemesinde kullanılmaktadır. Bu yüzden yararlanacağımız diğer bir yaklaşım Jung'un anlatılarındaki öğretiler olacaktır.
Sinemada iktidar ilişkileri, Factotum ve Paterson filmlerinin eleştirel söylem çözümlemesi

Michel Foucault'da etik, bireyin kendisiyle olan ilişkisi sonucunda kendisini davranışlarının ahlaksal öznesi olarak kurması biçiminde ele alınır. Etik, bireyin kendi öznesini kurmasını, özneleşmeyi sağlar. Bireyin kendisi dışında içinde özneleştirildiği diğer ilişki, iktidarla kurulan ilişkidir. İktidar kendi varlığını güçlendirmek, toplumsal uyumu ve düzeni korumak, ekonomik üretimin devamlılığını sağlamak için bireyselleştirmeler olarak adlandırılan iktidar teknolojileriyle bireyi özneleştirir. Öznenin tek bir toplumsal beden haline dönüştürülmesiyle kontrol edilebilmesi mümkün bireyler yaratılır. Özne, hem kendi etiği hem de ahlak yasasının dayattığı özneleşme biçimleriyle birlikte var olur. Kendi bireysel iktidarı ve toplumsal iktidar süzgecinden birlikte geçen birey, özneleşme sürecini bu iki denetim mekanizmasıyla girdiği ilişkiler sonucunda tamamlar. Çalışmada, kendi edebi söylemleri yoluyla bilinçli bir var olma çabası içinde olan karakterlerin hikayesini anlatan Factotum ve Paterson adlı filmler ele alınmıştır. Chinaski ve Paterson adlı kahramanların sanatsal söylemlerini oluşturmak için kendileriyle nasıl bir ilişki kurdukları, kendilerini nasıl davranışlarının etik birer özneleri haline getirdikleri incelenmiştir. Filmlerde kendilik ilişkisi, başkalarıyla olan ilişkilerle birlikte ele alınmış, kahramanların yakın ilişki içinde oldukları insanlar ve çalışma hayatları mikro iktidar ilişkileri çerçevesinde araştırılmıştır. Karakterlerin benzer var olma çabaları; birinde toplumun ahlak yasalarının reddedilmesi ve tamamen kendi ahlaksal davranışları ile var olmaya çalışan Chinaski, diğerinde kendi etiğinin ahlak yasalarına uyumlu bir şekilde geliştiği Paterson ile iki farklı kendilik ilişkisi içinde gerçekleşmektedir. Davranışlarının etik tözünü kısa öyküler ve şiirler yazmak olarak ortaya koyan Chinaski'nin ve Paterson'ın kendilik ilişkilerinin bu yönünün diğerleriyle ilişkiler bağlamında özgürlük sorgulaması yapılmış ve böylece filmlerde karakterlerin nasıl birer özne olarak kurulduklarının eleştirel söylem çözümlenmesi yapılmıştır.