turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İş yargısı

İş mahkemeleri bireysel iş uyuşmazlıkları konusunda uzman mahkemelerdir. Tezimizde Türk iş mahkemeleri tarafından uygulanan yargılama usulü incelenmeye çalışılmıştır. Bu bağlamda öncelikle iş hukuku alanında uzmanlaşmış yargıçların gerekliliği ve iş yargılamasında çabukluğun önemi vurgulanmıştır. Daha sonra ise, Türk iş mahkemelerinde uygulanan yargılama usulü, davanın açılmasından başlanarak temyize kadar adım adım incelenmeye çalışılmış ve yürürlükteki iş yargılaması usulünün sorunlarına ilişkin bazı çözüm önerileri getirilmeye çaba gösterilmiştir. Tezde üzerinde durulan başlıca noktaları şöylece özetlemek mümkündür. Türk iş hukuku sisteminde iş mahkemelerinin nasıl ve nerede kurulacaklarına ilişkin bir düzenleme bulunmamaktadır. Uygulamada iş mahkemeleri diğer mahkemeler gibi, Adalet Bakanlığının kararı ile kurulmaktadır. Oysa bu kararı, Adalet ve Çalışma Bakanlıklarının, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun görüşünü de alarak birlikte vermeleri isabetli olacaktır. Gelişmiş ülkelerin yargılama sistemleri incelendiğinde iş mahkemelerinin genellikle biri profesyonel, ikisi işçi ve işveren temsilcileri olmak üzere üç yargıçtan oluştuğu görülmektedir. Buna karşılık Türk iş mahkemeleri meslekten olan tek yargıçtan oluşmaktadır. Henüz erken olmakla birlikte, sendikacılığın gelişmesini tamamlaması koşuluyla Türkiye'de de bu yapılanmanın benimsenmesi isabetli bulunmaktadır. 295 İş Mahkemeleri Kanununa göre, iş mahkemeleri, İK'nuna göre işçi sayılanlarla işveren veya işveren vekilleri arasındaki hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarına bakmakla görevlidir (m.1). Bu uyuşmazlıklarda iş mahkemeleri münhasır yetkilidir. Ancak, İMK'nun göreve ilişkin hükümleri bugün modern iş hukukunun ihtiyaçlarına cevap veremez duruma gelmiştir. Dolayısıyla yenilenmesi gerekmektedir. Aynı şekilde Kanunun yetkiyi düzenleyen 5. maddesinin de gözden geçirilmesine ihtiyaç vardır. İş Mahkemeleri Kanunu iş yargılaması usulüne ilişkin bazı özel hükümleri içermektedir. Ancak, bu hükümler iş yargılamasının kolaylık ve çabukluk ilkelerine yeterince hizmet edemez durumdadır. Bu eksikliğin giderilmesi için hakimlerin re'sen araştırma yetkisi ile donatılması ve ön inceleme kurumunun kabulünde yarar vardır. Türk iş mahkemeleri sistemi sadece temyiz kanun yolunu kabul etmektedir. İlk derece mahkemelerinin kararlarına karşı hükmün tefhiminden itibaren sekiz gün içerisinde temyiz başvurusunda bulunulabilir. Bu kısa temyiz süresi iş yargısının basitlik ve çabukluk ilkelerine uygundur. Karar düzeltme yolu ise, iş yargılamasında kapalı tutulmuştur. Fakat bu kanun yolunun bütünüyle reddinin isabetli olup olmadığı öğretide tartışmalıdır. Sonuç olarak belirtilmelidir ki, Türk iş yargılaması sisteminin acilen yeniden yapılandırılmasına ve iş yargılaması usulünde bazı yeni kurumların benimsenmesine ihtiyaç vardır. Bu çerçevede iş mahkemeleri yargıçlarının özel eğitim alarak uzmanlaşmaları da önemli bir yer tutmaktadır.
Çocuk mallarının yönetimi

Çocuk mallarının yönetimi velayet hakkı çerçevesinde eie alınması gereken bir konudur. Velayet çocuğun hem şahsına hem de mallarının yönetimine ilişkin bir kapsama sahip bulunmaktadır. Kamın ana-babaya çocuk mallarının yönetimi yetkisini, velayetleri devam ettiği sürece bir hak ve yükümlülük olarak vermiştir. Çocuğun korunması ve çocuk yararının önceliği ilkeleri çocuk mallarının yönetiminde de geçerli olan ilkelerdir. Velayet hakkının sahibi olan ana-baba, çocuk mallarını yönetme hak ve yükümlülüğüne sahiptir. Bu çerçevede Medeni Kanun, çocuk mallarının yönetimini bir hak ve yükümlülük olarak öngörmüştür. Bu nedenle ana baba-çocuk mallarını yönetmekten vazgeçemezler, bu hak ve yükümlülüğü başkasına devredemezler. Ana-baba-çocuk mallarını herhangi bir ücret almadan yönetirler ve kural olarak hesap ve güvence vermek zorunda değildirler. Çocuğun korunması ilkesi çocuk mallarının yönetiminde de geçerli olan bir ilkedir. Bu bağlamda, ana babanın çocuk mallarını yönetmede yükümlülüklerini yerine getirmemeleri durumunda hakimin müdahalesi söz konusudur. Küçük velayet altında değilse bu durumda çocuğun mallan vasi tarafından yönetilir. Ana-baba kural olarak çocuğa ait bütün malları yönetirler. Ancak çeşitli sebeplerle ana babanın yönetimi altında bulunmayan çocuk malları vardır. Çocuğun ana babanın yönetimi altında bulunmayan mallarına, serbest mallar adı verilmektedir. Serbest mallar Medeni kanun tarafından, kazandırmalar, saklı pay, meslek veya sanat için verilen mal ve kişisel kazanç olarak öngörülmüştür. Ana-baba, kusurları sebebiyle velayetleri kaldırılmadıkça, çocuk mallarını kullanma hakkına da sahiptirler. Ana ve baba, çocuk mallarının gelirlerini önce çocuğun bakımı, yetiştirilmesi ve eğitimi için, hakkaniyete uyduğu ölçüde de aile ihtiyaçlarını karşılamak üzere sarf edebilirler. Aynı şekilde Medeni Kanun belirli durumlarda çocuk mallarının kısmen sarfına da olanak tanımıştır. Bunun yanı sıra çocuk mallarının tehlikeye düşmesi halinde çocuk mallarının yönetimi hakim tarafından ana babadan alınabilir. Ana ve baba, velayetleri ya da çocuk mallarını yönetme hakları sona erince, çocuğun mallarını, hesabıyla birlikte ergin çocuğa, vasisine veya kayyıma devredeler. Çocuk mallarının yönetimi yetkisine sahip olan aha baba, çocuk mallarının geri verilmesinde Medeni Kanun tarafından vekil gibi sorumlu tutulmuştur. VI
Yargıtay kararları ışığında işverenin işçinin ahlak ve iyi niyet kurallarına uymayan davranışları sebebiyle iş sözleşmesini haklı nedenle feshi

Bu çalışmanın amacı, işverenin işçinin ahlak ve iyi niyet kurallarına uymayan halleri ve benzerleri sebebiyle haklı nedenle feshini, öncelikle iş sözleşmesinin sona erme hallerini inceleyerek, fesih türlerinin hukuki niteliklerini açıklayarak, fesih türleri arasındaki benzerlikleri ve farklılıkları ortaya koyarak anlatmaktır. Haklı nedenle fesih, taraflardan biri için dürüstlük kuralı gereği sözleşmenin devamının imkansız hale gelmesi halinde sözleşmenin sona erdirilmesidir. Haklı nedenle fesih hakkının kullanılabilmesi için hukuki şart haklı bir nedenin varlığıdır. İşverenin haklı nedenle feshi, özellikle çalışmanın konusunu oluşturan haklı fesih sebepleri ile işçinin davranışlarından kaynaklanan geçerli nedenle feshi hem işçi hem de işveren açısından oldukça büyük öneme sahiptir. Bu iki fesih türü arasındaki farkı belirleyen işçinin kusurlu davranışlarındaki ağırlık farkı ve iş ilişkisindeki güven ilişkisinin sarsılması ya da çökmesi durumları Yargıtay kararları ile ele alınacak ve benzer kusurlu davranışlarda somut olaya göre uygulamalar tespit edilecektir.
Marka haczi ve değerlemesi

Marka değerinin doğru belirlenmesi, marka ile ilgili işlemlere sağlam bir zemin oluşturacaktır. Farklı marka değerleme yöntemleri bulunmaktadır. Türkiye'de henüz ciddi bir marka değeri hesaplaması yapılmamıştır. Uluslararası markaların her yıl açıklanan değerleri bizim için haber ve gıpta konusu olmaktan öteye gitmemiştir. Bunun temelinde hiç kuşkusuz markanın mali değerinin hesaplanması öne çıkmaktadır. İcra ve iflas hukukunun en temel kuralı alacaklının para ile tatmin edilmesiamaçlandığından, ve markanın gayri maddi hak ve bir iktisadi kıymet olarak belirlenmesi ve günümüzde markanın bir değer taşımasından, ve haczinin mümkün olmasından dolayı, tez çalışmasında ayrıntılı olarak markanın haczedilmesidurumunda uygulanacak işlemler, mevzuatımızdaki eksiklikler incelenecektir.
Türk Medeni Kanunu ve Yargıtay kararları kapsamında yardım nafakası

'Türk Medeni Kanunu ve Yargıtay Kararları Kapsamında Yardım Nafakası' başlıklı tez çalışmasında yoksul haldeki kişinin kanunda belirtilen derecedeki kan hısımlarından, birlikte yaşayıp yaşamamalarına bakılmaksızın, hangi yolla yardım talebinde bulunabileceği incelenmiştir. Türk Medeni Hukuku'nda nafaka türleri bakım nafakası ve yardım nafakası olarak ikiye ayrılmaktadır. Bakım nafakası ise; tedbir nafakası, yoksulluk nafakası ve iştirak nafakası olmak üzere üç başlığı içermektedir. Bu tez çalışmasında yoksulluk, tedbir ve iştirak nafakalarına yalnızca gereken yerlerde değinilmiş; çalışmanın genelinde yardım nafakası konusu üzerinde durulmuştur. Çalışmanın konusunu olan yardım nafakası, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 364, 365 ve 366'ıncı maddelerinde düzenlenmiştir. İhtiyacı olan kimselere, toplumun diğer bireylerinin şartların sağlanması halinde yardım etmesi ahlaki bir görevdir. Aynı zamanda kanun koyucu belirli derecedeki aile bireylerinin ahlaki bir görev olan yardım etme yükümlülüğünü hukuki bir yükümlülük olarak düzenlemiştir. O halde kanuna göre yardım nafakası, kişinin yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan altsoy, üstsoy ve kardeşlerine gerekli yardımı sağlamayı amaçlayan ve yardımın şartlarını düzenleyen bir aile kurumudur. Bu tez çalışması yürürlükteki kanun hükümleri, uygulamadaki Yargıtay kararları, doktrindeki görüşler ve teamül ışığında hazırlanmıştır.
Uluslararası Vergi Hukuku ve çözüm yolları

Türkiye'deki ticari tahkim, davalarla kıyaslandığında iç vergi tartışmalar kadar yaygın şekilde kullanılmamaktadır. Tahkim, önemli tutarları kapsamayan iç vergi tartışmalarına bir çözüm getiren bir maliyet-etkinlik yöntemi olarak görülmemektedir. Buna rağmen, tahkim, uluslararası vergi uyuşmazlıklarını çözmede yaygı olarak kullanılmaktadır. Tahkimin çok yaygın olarak kullanıldığı yasal sahalar; inşaatçılık, denizcilik ve ticarettir. Yabancı hakem hükümlerinin tanınması ve uygulanmasıyla ilgili 1958 yılı Birleşmiş Milletler anlaşmasının, bir yabancı imza ülkesinin bölgesinde uygulanan tahkim kararının zorla kabul edilmesi yoluyla, Türkiye mahkemelerinde uygulanması olasıdır. Tahkim hükümlerinin Türkiye'de tanınmasına ve uygulanmasına, uygun koşulların sağlanması halinde izin verilmiştir.
Anonim ortaklıkta şirkete borçlanma yasağı

Çalışmamız, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nda ilk kez düzenlenen anonim ortaklıkta şirkete borçlanma yasağını konu edinmektedir. Anılan yasak, pay sahipleri için TTK m. 358'de, pay sahibi olmayan yönetim kurulu üyeleri içinse TTK m. 395'te düzenlenmiştir. Her iki hüküm de Türk hukukuna özgüdür ve Kanun'da yalnızca ana hatları ile düzenlenmiştir. Bu nedenle çalışmada, düzenlemelerin kapsamı, istisnaların sınırı ve yasağa aykırılığın sonuçları incelenmiş ve değerlendirilmiştir.
Kırkambar Sözleşmesi

Türk Hukuku'nda navlun sözleşmeleri; yolculuk çarteri sözleşmesi ve kırkambar sözleşmesi olmak üzere iki ana gruba ayrılmıştır. Bunlardan çarter sözleşmeleri arızi deniz taşımacılığında, kırkambar sözleşmesi ise genellikle düzenli hat taşımacılığında kullanılır. Günümüzde deniz taşımacılığında yaşanan gelişmelerin sonucu olarak düzenli hat taşımacılığının ve kırkambar sözleşmesinin önemi artmaktadır. Bu tezde; Türk Hukuku'nda kırkambar sözleşmesi kavramı, sözleşmenin asli unsurları, özellikleri, benzer sözleşmelerle karşılaştırılması, sözleşmeye uygulanacak hükümlerin tespiti gibi konuların yanında sözleşmenin tarafları, ilgili kişileri, sözleşmenin ifasında yer alan yardımcı kişileri, tarafların hak ve yükümlülükleri ve sözleşmenin sona ermesine değinilmiş Türk Ticaret Kanunu ve diğer mevzuat hükümlerinden, ilgili uluslararası andlaşmalardan, ticari örf-adet kurallarından, yüksek mahkeme kararlarından, öğretiden, uygulamada kullanılan tip sözleşme ve konişmento örneklerinden yararlanılmıştır.
TTK md. 62/ı-b, c, d kapsamında haksız rekabet suçları

Serbest rekabetin varlığını ve korunmasını amaçlayan iki alandan biri olan haksız rekabet, rekabet hukukundan farklı olarak rakipler ve diğer piyasa katılımcıları arasındaki dürüst olmayan davranışları ve ticari uygulamaları yasaklamakta, bu surette dürüst ve bozulmamış bir rekabet düzenini sağlamayı amaçlamaktadır. Bu amaç doğrultusunda çeşitli haksız rekabet fiilleri aynı zamanda suç olarak düzenlenmiş olup bu fiilleri işleyenlerin cezalandırılması öngörülmüştür. Bu çalışma kapsamında da aynı zamanda ekonomik suçlardan olan ve TTK md 62 /I-b, c, d'de düzenlenen haksız rekabet suçları incelenerek unsurları ortaya konulmuş ve tartışmalı noktalar belirlenerek bunlara ilişkin çeşitli çözüm önerileri getirilmeye çalışılmıştır.
Avrupa Birliği ve Türk Hukuku açısından tüketim mallarında ayıp ve bu yönden tüketicinin korunması

Tüketicinin Korunması 1960'lı yıllardan itibaren topluluğun el attığı bir konu olmuş ve bugün için de sadece ortak pazarın işlemesi için bir araç politika değil;topluluktaki tüketicilerin başlı başına korunması için, topluluğun geliştirdiği temelpolitikalardan biri halini almıştır. Ülkemizin hedeflediği Birlik üyeliğine giden yolda, mevzuatın uyumlaştırılması aranan baş koşullardan biridir. Tarihimizde geçmişşiSelçuklulara kadar giden tüketici yanlı hareketler, 1995'te 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun çıkması ile, ilk kez özel bir hukuk dalı niteliğine kavuşmuştur. Bugün için, ülkemizde tüketicinin korunması ile ilgili 60'a yakın kanun, yüzlerce tüzük, yönetmelik ve kanun hükmünde kararname yürürlüktedir. Çalışma, tüketicinin ayıplı mal sebebi ile satıcıya karşı korunmasınaözgülenmiştir. Bu çerçevede, mevzuatımızın gerek usulen gerek esastan Topluluk hukukuna uyumu esastır. Tüketicinin mevzuatımızda topluluğunkine kıyasla daha yoğunkorunması topluluk hukukuna aykırılık olarak kabul edilmeyecektir. Mevzuatımızdausulen gerçekleştirilen uyumun yanı sıra, esastan birebir uyumun varlığından bahsedilemez. Bu sebeple mevzuatımız bazı noktalarda topluluk mevzuatınınemrediciliğini ihlal etmektedir. Çalışmamızın amacı ve ağırlıklı yönü, tüketicininmevzuatımızda satıcıya karşı korunmasını tüm yönleri ile ele almak değil; satıcınıntüketiciye karşı olan sorumluluğunu hukuki ve maddi kaynakları, hukuki niteliği, unsurları, şartları, yaptırımları ve uyuşmazlıkların çözüm yolları ile karşılaştırmalı olarak ortaya koymak ve çözüm önerilerinde bulunmaktır.
İdari yargılama usulünde hukuk muhakemeleri kanunu'nun uygulanabilirliği

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu, idari yargılama hukukundaki usul kurallarını düzenleyen bir kanundur. Ancak, bütün usulü müesseseler bu kanunda düzenlenmemiş, Kanun'un 31. maddesi ile, 'Hakimin davaya bakmaktan memnuiyeti ve reddi, ehliyet, üçüncü şahısların davaya katılması, davanın ihbarı, tarafların vekilleri, feragat ve kabul, teminat, mukabil dava, bilirkişi, keşif, delillerin tespiti, yargılama giderleri, adli yardım hallerinde ve duruşma sırasında tarafların mahkemenin sükununu ve inzibatını bozacak hareketlerine karşı yapılacak işlemler ile elektronik işlemlerde' Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na atıf yapma yoluna gidilmiştir. Bu kapsamda yapılan çalışmamızda, idari yargının ortaya çıkışı, varlık nedeni, amacı, idari yargılama usulünün özellikleri, medeni yargılama usulü ile karşılaştırma yaparak farkları ortaya konmuş, medeni usulden yararlanma yolu olarak atıf yapılmasının nedenleri, atıf yapılmayan müesseselerin idari yargıda uygulanması gerekliliği, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na atıf yapılan müesseselerin idari yargılama usulünde uygulanabilirliği üzerinde durulmuştur.
Ev başkanının hukuki sorumluluğu

Toplum, aile adını verdiğimiz küçük parçaların birleşmesinden meydana gelmektedir. İyi bir toplum ise bir düzen içinde iyi bir biçimde idare edilen ailelerin yetiştirdiği sağlıklı bireylerden meydana gelmektedir. Ailelerde düzeni ve idareyi genellikle ev başkanı olarak adlandırdığımız kişiler sağlamaktadır. Ev başkanları, düzeni ve idareyi sağlamak şeklinde kendilerine yüklenen görevleri yerine getirirken kusursuz olmalarına rağmen otoritesi altındaki özen ve gözetime muhtaç küçük, kısıtlı, akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunan kişilerin davranışları nedeniyle toplumu oluşturan bireylerin zarar görmelerine sebep olabilmektedirler. Kanun koyucu tarafından bu durum göz önüne alınmış ve velayet ve vesayet kavramlarından farklı olarak ev düzeni başlığı altında 4721 sayılı Türk Medeni Kanunumuzda düzenlenmiş ve yürürlüğe girmiştir. Çalışmamız üç ana bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde aile ve ev başkanı kavramları ile ev başkanının sorumluluğu kavramı ele alınmıştır. İkinci bölümde ise ev başkanının sorumluluğunun olumlu ve olumsuz şartları ele alınmıştır. Son bölümde ev başkanının sorumluluğunun hüküm ve sonuçları konuları incelenmiştir. Çalışmamızda ev başkanının hukuki sorumluluğu, Türk Medeni Kanunu, Türk Borçlar Kanunu, yargı kararları ve doktrinde bulunan görüşler çerçevesinde değerlendirilmeye çalışılmıştır.
Uluslararası gemi ve liman tesisi güvenlik kodu ve Türk hukukundaki uygulaması

SOLAS Bölüm XI-2 kapsamında 1 Temmuz 2004 tarihinde yürürlüğe giren ISPS Kod, ABD'ndeki 11 Eylül terör saldırılarından sonra IMO öncülüğünde gemi ve liman tesislerine yönelik şiddet eylemlerini önlemek amacıyla kabul edilmiştir. Bu çalışmada ISPS Kod hukuki bir bakış açısıyla ele alınmış, ISPS Kod'un diğer deniz güvenliği önlemlerinden ayrılan yönleri, ISPS Kod kapsamında IMO'nun yetkileri, Taraf Devletlerin hak ve yükümlülükleri incelenmiştir. Ayrıca ISPS Kod hükümleri, Türk deniz mevzuatındaki ilgili diğer düzenlemelerle birlikte değerlendirilerek birbiri ile çelişen veya eksik bırakılan hükümler tespit edilmiştir.
Banka genel kredi sözleşmelerinde genel işlem koşullarının içerik denetimi

Bankaların; sunduğu tüm hizmetleri kapsayan ve ihtiyaçlarına cevap veren katılmalı sözleşme yapma ihtiyacı neticesinde genel kredi sözleşmeleri meydana gelmiştir. Bir sözleşme yapılırken, düzenleyen tarafın ileride çok sayıda benzer sözleşmede kullanmak amacı ile düzenlediği hükümler ise genel işlem koşullarını oluşturmaktadır. Bankalara sözleşme ilişkisi içinde olduğu taraflara nazaran geniş yetkiler veren genel kredi sözleşmeleri, karşı tarafın ekonomik özgürlüğünü kabul edilemeyecek derecede sınırlayan ve diğer tarafa bağımlı hale getiren kelepçeleme sözleşmesi niteliğini alacak olur ise sebep olduğu adaletsizlikleri önlemek ve karşı tarafı korumak amacı ile bir takım yasal düzenlemeler getirilmiş ve denetim yolları öngörülmüştür. Genel işlem koşulu içeren genel kredi sözleşmelerinin, yürürlük ve yorum denetiminden geçerek sözleşmenin içeriği haline gelen hükümleri, dürüstlük kuralına aykırılık teşkil edecek olursa içerik denetimi gereğince kısmi hükümsüzlük yaptırımına tabi tutulacaktır.
Kiralananın sözleşmenin bitiminden önce geri verilmesi (TBK M. 325)

Günümüzde hızla artan kentleşme ve kentleşmeye bağlı olarak ortaya çıkan barınma ihtiyacı, kişilerin mülk edinme taleplerini arttırdığı gibi, alternatif bir model olan kiralama yöntemlerinin gelişmesine de imkan tanımıştır. Özellikle büyük şehirlerde artan barınma ihtiyacı, inşaat sektöründeki aşağı yönlü ivmelenme sebebiyle, satın alma yerine kira sözleşmeleri eliyle giderilmeye çalışılmaktadır. Ortaya çıkan bu yeni durum karşısında, kiracı-kiraya veren arasındaki ilişkiler de etkilenmiş, kira sözleşmesi taraflarının, sözleşme kurulma anında vermiş oldukları sözlere yeterince riayet edememeleri sonucunu meydana getirmiştir. Son yıllarda üst üste gelen ekonomik krizlerle, dövizin Türk Lirası karşısında hızlı yükselişi, özellikle işyeri kira sözleşmelerinde ticari teamüller gereği kira bedellerinin döviz cinsinden belirlenmiş olması, bir sektörün bir anda popüler hale gelmesi ancak kısa süre sonra hızla o alana olan ilginin azalması, yıllık veya dönemlik kira artış oranlarının olağanüstü yüzdelere ulaşması gibi gerekçelerle özellikle işyeri, taşınır ve uzun süreli ürün kiralarında kiracı istediği kar oranlarını yakalayamadığı, hatta kimi zaman kira bedellerini ödemekte dahi temerrüde düşmesi nedeniyle; kiracı, kira sözleşmesini herhangi bir haklı gerekçe göstermeden feshetmek istemektedir. Kiracı kiraya veren arasındaki sorunlar günlük hayatta çok sık karşımıza çıkan konulardan biridir. Son zamanlarda kiracı-kiraya veren ve 'kiralananın erken iadesi' sorununun artması, sıklıkla kira ilişkilerinin erken sonlanması, kiraya verenlerin işyerlerinin, konutlarının aylarca boş kalması nedeniyle bu konu detaylıca araştırılması gereken bir konudur. Çalışmamızın içeriği Türk Borçlar Kanunu'nun kira sözleşmesine ilişkin genel hükümlerin içerisinde 'kiralananın kullanılmaması' başlığı altında yer alan 'kiralananın erken iadesi' durumudur. Bu kapsamda olağan ve olağanüstü şekilde olmak üzere kira sözleşmesinin sona erme sebepleri birinci bölümde, kiralananın erken iadesi, hukuki niteliği, uygulama alanı ve şartları ikinci bölümde ve kiralananın erken iadesinin sonuçları, şartları, tazminat hususu ve hükmün uygulanmasını erteleme karşısında maddenin yürürlüğü üçüncü bölümde incelenecektir.
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararları ile Ceza Muhakemesi Hukukunda telekomünikasyon yoluyla yapılan iletişimin denetlenmesi

Özel hayatın gizliliği ve haberleşme hürriyeti, 1982 Anayasasında güvence altına alındığı gibi, uluslararası sözleşmelerde ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarında da koruma altına alınmış en temel haklardandır. Bu hakların, devlet tarafından korunması ne kadar önemli ise, iletişimin denetlenmesi kapsamında bu haklara yapılacak müdahaleler de o kadar önemlidir. Suçla mücadelede ve özellikle organize suçluluk ve terör örgütleriyle mücadelede bir takım gizli tedbirlerin alınması doğaldır. Toplumda yaşayan bireylerin özel hayatını ve haberleşme hürriyetini kısıtlayan önemli tedbirlerden biri de telekomünikasyon yoluyla yapılan iletişimlerinin denetlenmesidir. Telekomünikasyon yoluyla yapılan iletişimlerinin denetlenmesi ülkemizde ilk olarak 30.07. 1999 tarihli ve 4422 Sayılı Kanun ile düzenlenmiş ve daha sonra 04.12. 2004 tarihli ve 5271 Sayılı CMK ile geliştirilmiştir. Bu sistemin ana hatları itibariyle, AİHM standartlarına uyumlu olduğu söylenebilir. Ancak, bununla birlikte, önleyici amaçlı iletişimin denetlenmesi tedbirini düzenleyen 03.07. 2005 tarihli ve 5397 Sayılı Kanun hükümlerindeki eksiklik ve uygulamalar, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi tarafından belirlenen demokratik toplum standartlarına uygun hale getirilmeli ve ülkemiz açısından uluslararası alanda olumsuz algılamalara sebebiyet verebilecek durumların önüne geçilmelidir. Telekomünikasyon yoluyla yapılan iletişimin denetlenmesi konusunu ceza muhakemesi açısından ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi içtihatları kapsamında incelenmesini hedefleyen bu çalışmamızın birinci bölümünde iletişimin denetlenmesi kavramı ve bu kavramla bağlantılı ilkeler açıklanmış; ikinci bölümde, konuya ilişkin uluslararası düzenlemelerdeki örnekler ve bazı ülkelerdeki uygulamalar Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararları doğrultusunda ana hatlarıyla incelenmiştir. Çalışmanın üçüncü bölümünde ise adli amaçlı ve önleyici amaçlı iletişimin denetlenmesi tedbirine ilişkin olarak güncel uygulamalar ile sorumluluk durumuna ilişkin hususlar yargı kararları ışığında mercek altına alınmıştır.
Türk Ceza Kanununda irtikap suçu (TCK 250)

Çalışmamızda Türk Ceza Kanununun 250. Maddesinde düzenlenen irtikap suçu incelenmektedir. Bu inceleme yapılırken öğretideki çeşitli görüşlere yer verilmiş ve yargı kararları ışığında değerlendirmeler yapılmıştır. Kamu görevlisinin görevinin sağladığı nüfuzu veya güveni kötüye kullanarak ya da mağdurun hatasından yararlanarak haksız bir menfaat elde etmesi irtikap suçu kapsamında cezalandırılmaktadır. Bu çalışmada tarihsel süreçte irtikap suçunun nasıl değişim gösterdiği incelenerek 765 sayılı Türk Ceza Kanunu ve 5237 Türk Ceza Kanununda yer alan irtikap suçu düzenlemeleri karşılaştırmalı olarak ele alınmıştır. 6352 sayılı kanun ile Türk Ceza Kanununda yapılan değişikliklerin irtikap suçununasıl etkilediği incelenerek, değişiklikten sonra yargı kararlarının nasıl şekillendiği üzerinde durulmuştur. İrtikap suçunun Türk Ceza Kanununda düzenlenen rüşvet, görevi kötüye kullanma, dolandırıcılık, yağma gibi suçlardan farkı ortaya konulmaya çalışılmıştır.