turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Aristoteles ve Rousseau'da yurttaşlık kavramı

Geçmişten günümüze kadar insan yaşamındaki temel sorun, insanların nasıl yaşaması ve bir arada kalabilmek için hangi referans noktalarına sahip olmaları gerektiğidir. Bu da toplumun nasıl düzenleneceği sorununu beraberinde getirmektedir. Bu nedenle politik düşünce, insanların nasıl yaşadıkları ve nasıl bir arada yaşamaya yöneldikleriyle ilgili bir bilgi ortaya koymalıdır. Politik tartışmaların merkezinde ise yurttaşlık kavramı bulunmaktadır. Bu çalışmada, özetle Aristoteles ve Rousseau'nun politika görüşlerinde adalet, hak, yasa, erdem, egemenlik kavramları çerçevesinde ortaya koydukları yurttaşlık anlayışları karşılaştırılmıştır. Aristoteles ve Rousseau'nun yurttaşlık kavramlarının karşılaştırılmasının sebebi her iki düşünürün, politika tasarımlarının farklı ve benzer yönlerini bulmak, onları hangi öncüllerin, vardıkları sonuçlara götürdüğünü açıklamak ve bu yolla politika ve yurttaşlık kavramlarını nasıl içeriklendirdiklerini ortaya çıkarmaktır. Bu amaca ulaşmak için Aristoteles ve Rousseau'nun yurttaşlıkla ilgili düşüncelerinin ortaya konması açısından onların doğa ve insan kavrayışlarına bağlı olarak geliştirdikleri politika öğretileri açıklanmış olup, iki düşünürün yurttaşlığı kavramsallaştırmada başvurdukları kavramları nasıl içeriklendirdikleri incelenerek cumhuriyetçi yurttaşlık kavramını nasıl oluşturdukları belirlenmiştir. Sonuç olarak, Aristoteles ve Rousseau farklı politika geleneklerini temsil ettiklerinden farklı doğa ve insan tasarımlarına dayalı olarak birçok yönden birbirinden farklı politika öğretileri ortaya koymuşlardır. Buna karşın iki düşünürün politika öğretilerinde yurttaşlıkla ilgili ortaya koyduğu fikirlerin birçok noktada kesiştiği de söylenebilir. Her iki düşünür de moraliteyle politika arasında kurdukları ilişkiden dolayı yurttaşlık idealleri açısından benzer özelliklere sahiptirler.
Kierkegaard düşüncesinden hareketle kaygı kavramının bir analizi

Bu çalışma, Danimarkalı filozof Soren Kierkegaard'un ''Kaygı Kavramı'' adlı eserinden hareketle, Kaygı kavramını analiz etmeyi kendine amaç edinmiştir. Kierkegaard, adı geçen eserde Kaygı kavramını psikoloji açısında incelerken aynı zamanda psikolojinin konusu olmayan Mevrus Günah kavramını da göz önünde tutmuştur. Bir diğer ifadeyle, Kierkegaard eserinde, Kaygıyı, ''din-psikolojisi'' çerçevesinde ele almış ve açıklamıştır. Kierkegaard için Kaygı, psikolojinin alanında günah içerikli bir ruh halidir. Nitekim Kierkegaard kavramı açıklarken, ''ilk insan'' Adem'den başlayarak, hem günah hem de günahkarlığı Kaygıyla ilişki içinde ele alır. Bu çalışma, hem Kierkegaard'un kavramsal olarak düşüncesinden etkilendiği Hegel'in, hem de Kierkegaard'un Kaygı konusunda etkilediği Heidegger'in düşünce dünyasına da başvurur. Kierkegaard, Hegel'in Geist kavramından etkilenmekle kalmayıp, hem kavrama kendince bir tanım getirmiş hem de kavramı Kaygı kavramıyla ilişki içinde incelemiştir. Zira Kierkegaard için Kaygı, Geist yoksunluğunda bulunmaz. Diğer yandan Heidegger'e göre Kaygı kavramı, ilk defa Kierkegaard tarafından derinlemesine analiz edilmiştir. Heidegger Varlık ve Zaman'da Dasein'a dair Kaygı kavramını analiz ederken, Kierkegaard'un analizinden etkilenmiştir. Böylece, bu çalışmada Kaygı kavramının farklı yorumları analiz edilirken, Hegel arka planlı, Kierkegaard merkezli ve Heidegger destekli bir düşünce yolu izlenmiştir.
Aristoteles etiği ve Macintyre'nin erdem görüşü

Bu çalışma, Aristoteles'in erdem anlayışı ile çağdaş felsefecilerden 'Yeni- Aristotelesçi' olarak anılan Alasdair Maclntyre'ın erdem anlayışının 'erdemin neliği' bakımından karşılaştırılmasını konu edinmektedir. Etik alanında yürütülen tartışmalarda etiğin araştırma nesnesi olarak genelde normların alındığı ve tartışmaların normların 'evrensel' olup olamayacağı tartışmasına dönüştüğü günümüzde, Aristoteles'in etik anlayışının da Maclntyre ve benzeri görüşü paylaşanlar tarafından aynı normatif anlayışla tartışma içine çekiliyor olması bu çalışmanın temel sorununu oluşturmaktadır. Araştırmada, erdemlerin birer etik değer olduğu görüşünden hareketle, Aristoteles ve Maclnytre anlayışları bağlamında erdemlerin birer etik kişi değeri olarak alınıp alınamayacağı gösterilmeye ve bu iki düşünürün erdem anlayışları arasındaki ortak ve farklı noktalar bu açıdan belirlenmeye çalışılmaktadır. Bu amaçla, çalışmanın birinci bölümünde Aristoteles'in erdem anlayışı Nikomakhos'a Etik temel alınarak ortaya konulmakta. Aristoteles'in erdemin neliğine ilişkin sorgulaması ve bu sorgulama sırasında sergilediği ontolojik yaklaşımı gösterilmektedir. Çalışmanın ikinci bölümünde, Maclntyre'ın Aristoteles'in etik görüşünü eleştirdiği noktalar ele alınmakta, özellikle Maclntyre'ın Aristoteles anlayışında 'metafizik' olduğu gerekçesiyle atılması gerektiğini düşündüğü noktalar incelenerek Maclntyre'ın haklı olup olmadığı açıklığa kavuşturulmaya çalışılmakta. Ayrıca, Aristoteles'in insan anlayışında Maclntyre'ın atılması gerektiğini düşündüğü noktaların atılması durumunda erdemin neliğinin ortaya konulmasında karşılaşılabilecek sorunlar gösterilmektedir. Üçüncü bölümde, Maclntyre'ın erdem görüşü, 'pratik', 'insan yaşamının öyküsel bütünlüğü' ve 'gelenek' tasarımları temelinde serimlenmektedir. Ill Dördüncü bölümde ise Aristoteles ve Maclntyre'ın erdem görüşleri, erdemlerin 'işlevsellik', 'normatiftik, 'iyi' ve 'toplumsallık' ile olan ilişkileri temelinde karşılaştırılıp değerlendirilmektedir. Sonuç olarak, erdemlerin Aristoteles anlayışında ontolojik bir yaklaşımla ele alındığı ve birer etik kişi değeri olarak ortaya konulduğu, buna karşılık, Maclntyre anlayışında ise 'tarihsel ve toplumsal bir yaklaşımla ele alındığı ve birer 'norm' gibi sunulduğu, bu nedenle de Maclntyre erdem anlayışının kendisinin savunduğu gibi 'Aristotelesçi' olmadığı söylenebilir.
Orientalisme et Eurocentrisme comme des problemes philosophiques

Avrupa kimliği, Edward Said'in iddia ettiği gibi, yalnızca Doğu olarak adlandırılan bölgedeki toplumların ve kültürlerin ötekileştirilmesiyle inşa edilmemiştir. Avrupa kendisi ve uzantıları dışındaki tüm toplumlara karşı benzer bir üstünlük iddiası içerisindedir. Bu bağlamda oryantalizmi Avrupamerkezciliğin bir türü olarak ele almak gerekir. Bununla birlikte ötekileştirme yoluyla kimliğin inşası yalnızca Avrupa toplumlarına özgü bir olgu değildir. Tarih boyunca hemen her toplumda Shahid Alam'ın autocentrism adını verdiği benzer bir üstünlük iddiası fikrine rastlanabilir. Ne var ki autocentrism bazı dönemlerde ve bazı toplumlarda başat düşünce biçimi olarak yaygın kabul görürken; bazılarında ise toplumsal ve kültürel yapıları belirleyecek kertede güçlenememiştir. Nitekim autocentrism Avrupa'da öylesine geniş kabul görmüştür ki, sömürgecilik ve ırkcılığın en sert eleştirmenlerinden biri olduğu düşünülen Jean Paul Sartre'ın siyaset felsefesi bile son kertede Avrupa merkezci düşünce biçimlerinin bir tekrarı olmanın ötesine gidememiştir. Dolayısıyla asıl araştırılması gereken autocentrism'in hangi toplumsal ve kültürel koşullarda başat hale gelebildiğidir.
An Analysis of the concept of retrodiction

öz SONRADAN KESTİRİM KAVRAMININ ANALİZİ Sol, Ayhan Doktora, Felsefe Bölümü Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Yasin Ceylan Ortak Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Teo Grünberg Aralık 1998, 210 sayfa Bu tezde, tersinirlik, tersinmezlik, zamanın yönündeki değişime duyarsızlık, zamanın yönündeki değişime duyarlılık, iz, doğanın tekdüzenliliği kavramları kullanılarak sonradan kestirim kavramının bilimsel, felsefi ve mantıksal bir analizi yapılmıştır. Sonradan kestirimin fiziksel süreçlerin tersinirliği ve tersinmezliği ayırımı ile ilişkili olduğu iddia edilmektedir. İzlerin, sonradan kestirimde vazgeçilemez bir rolü olduğu görüşü çok yaygın olduğundan, iz kavramını tanımlayan birçok görüş incelenmiş, ancak tümünün de felsefi olarak savunulamaz olduğu görülmüştür. Bu nedenle, 'iz' olarak tanımlanabilecek ve diğer fiziksel nesnelerden ayırt edilebilecek özel bir nesne sınıfının olamayacağı sonucuna varılmıştır. Sonradan kestirimin olanaklılığı üzerine yürütülen analiz, bu kavram ile doğanın tekdüzenliliği kavramı arasında çok yakın bir ilişki olduğunu göstermektedir. Çünkü aynı fiziksel düzenliliklerin, sınır koşullarının ve diğer fiziksel kanıtların her anda mevcut olmaması durumunda, farklı anlardan geriye doğru kestirim aynı sonucu vermez. Böylece, sonradan kestirimi, sonraki bir pozisyondan önceki bir pozisyona yapılan bir kestirim olarak değerlendirmek katı bir tekdüzenliliği varsaydığından, sonradan kestirimi ifade eden yeterli bir görüş olarak kabul edilemez. Bu sonuç, sonradan kestirimde bugünün öneminin vurgulanması bakımından önemlidir. Yürütülen mantıksal analizde, sonradan kestirimin mantığı açıklama ve önceden kestirimin mantığıyla ilişkili bir şekilde incelenmiştir. Sonradan kestirim diğerlerinden ters yönde olması ile ayırt edilmiştir. Önceki görüşler sonucunda, açıklama, önceden ve sonradan kestirme arasında ortaya çıkan örtüşme sorunu, geçmişşte-önceden-kestirim kavramını açıklama kavramından ve bugünden geçmişşe doğru kestirimi de geçmişşten bugüne doğru ilerleyen açıklamadan ayırt ederek çözülmüştür. Ayrıca, sonradan kestirimin mantıksal yapısının ise tümdengelimsel-nomolojik veya tümevarımsal-istatistiksel türde olduğu sonucuna varılmıştır.
Avrupa merkezci bilim anlayışı

Geleceği iyileştirmenin yolu geçmişşi doğru yorumlamaktan geçer. Tezimiz Avrupa merkezci bilim anlayışının yapay bir bilim anlayışı olduğunu hipotezini savunmaktadır. Bilim tarihi adına yapılmış olan çalışmalar kronolojik açıdan incelendiğinde özellikle Avrupa merkezci bir bilim anlayışı çerçevesinde bilimlerin tarihlerinin kurgulandığına şahit oluyoruz. Bilim tek bir milletin ya da medeniyetin ürünü olamayacak kadar geniş ve büyük bir birikime sahiptir. Bu disiplinin oluşmasında birçok kültürün ortak çabası söz konusudur. 19. yüzyılda pozitivist bir yaklaşımla tanımlanan bilimin dışında tarihte gerçekleştirilen faaliyetleri bilimin kapsamı dışına çıkarmak ne kadar doğru bir yaklaşımdır tartışılır. Çalışmamızın ilk bölümünde bilimin tanımına, sınıflandırılmasına ve Avrupa'da aydınlanma süreci ile başlayan bilim düşüncelerine değinilmiştir. İkinci bölümde oryantalizm ve oksidentalizm düşüncelerine sonrasında Avrupa merkezci bilimin temellendirildiği ana argümanlara yer verilmiştir. Son bölümde ise bilim tarihinin içerisinde İslam bilim tarihinin Avrupa merkezci bilim anlayışı açısından ne ifade ettiği konusu tarihsel ve düşünsel açıdan tekrar serimlenmeye çalışılmıştır.
Özgürlük kavramını yeniden düşünmek: Kant ve Arendt'te etik ve politik bir sorun olarak özgürlük

Felsefe tarihinde özgürlük kavramı neredeyse tüm filozofları ilgilendiği bir mesele olagelmiştir. Özgürlük, günümüzde de hem kişisel hem de toplumsal alanda en çok tartışılan meselelerden biri olarak karşımıza çıkmaktadır. Tarihe baktığımızda, özgürlüğün, uğruna savaşların yapıldığı, insan hayatlarının sonlandırıldığı, her zaman özleneni dile getirilen bir kavram olduğunu görürüz. Özgürlüğe bu kadar önem verilmesinin nedenlerinin başında, özgürlüğün insan olmanın özünü oluşturması, insanın özgürlüğüyle insan olabilmesidir. Başka bir ifadeyle, insan türünün ayırt edici bir özelliği olarak karşımıza çıkan özgürlüğe sahip olmayan bir insan, insanlığından bir şeyler yitirmiş demektir. Özgürlüğün bunca önemine, yüzyıllarca tartışılan bir mesele olmasına rağmen 'özgürlük nedir? sorusuna verilen yanıtlar üzerinde filozofların anlaşamadıklarını görüyoruz. Filozoflar özgürlükten farklı şeyleri anlamakta, özgürlük kavramının içi farklı zaman ve koşullarda farklı şekillerde doldurulmaktadır. Özgürlüğe filozoflarca getirilen farklı bakış açılarından öğrenilecek pek çok şey olduğu kuşku götürmeyecek olsa da, bazen de özgürlüğün gerçek anlamı dışında, özgürlükle pek de ilgisi olmayan başka bağlamlarda da kullanıldığını görmekteyiz. Bunun en önemli nedeni, özgürlük kavramının başka kavramlarla karıştırılması, kavramsal ayrımların yapılmamasıdır. Bunun sonucu olarak da özgürlük kavramı gerçek anlamı dışında kullanılmakta, farklı kişiler ve gruplarca farklı şekillerde anlaşılıp temel anlamını yitirmektedir. Bu çalışmada özgürlüğü felsefi sistemlerinin temeline koymuş ve özgürlüğe farklı açılardan yaklaşmış olan iki düşünürün görüşlerini ele alacağız. Tezin birinci bölümünde Kant'ın, ikinci bölümünde Arendt'in özgürlük anlayışları değerlendirilecektir. Çalışmamızda bu iki filozofu seçmemizin temel nedeni, özgürlük kavramını farklı açılardan olsa da doğru birer yaklaşımla ele almış olmalarıdır. Özgürlüğe biri etik diğeri ise politik olan bu iki farklı bakış açısı sonucunda, özgürlük kavramına doğru yaklaşımın nasıl olması gerektiğini ve insan hayatının vazgeçilmez parçası olan bu kavramın neliğini ve mahiyetini ortaya koyabilmeyi ümit ediyoruz.
İbn Arabi ve Derrida düşünceleri ekseninde kötülük problemi

Kötülük problemi, din felsefesinin temel konularından biri olup hem felsefeyi hem de dinleri ilgilendirmektedir ve çeşitli açılardan teolojik ve felsefi olarak ele alınmıştır. İlgili literatür incelendiğinde birçok teolog ve filozofun kötülük problemine dair çeşitli açıklama ve yorumlar getirdiği görülmektedir. Oldukça farklı düşünce gelenekleri ve dönemlerinin öne çıkan isimleri olan İbn Arabi ve Jacques Derrida'nın geliştirdikleri düşünce sistemlerinde bazı benzerlikler ve paralellikler göze çarpmaktadır. Bu benzerlik ve paralelliklerden bir bağlam veya bakış açısı çıkarılabilmekte, çeşitli konular bu eksende ele alınabilecek potansiyele sahip görünmektedir. Bu çalışmanın amacı, İbn Arabi ve Derrida düşünceleri ekseninde kötülük problemini ele alarak yorumlamaktır. Birinci bölümde kötülük kavramı üzerinde durulmuş, kötülüğün tanımları ve çeşitleri ele alınmıştır. Sonrasında kötülük probleminin mahiyeti üzerinde durulmuş ve hem dini hem de felsefi açıdan kötülük problemine getirilen yaklaşımlar incelenmiştir. İbn Arabi düşüncesine ayrılan ikinci bölümde öncelikle tasavvuftan, İbn Arabi'nin varlık anlayışından ve kötülük problemine dair İbn Arabi'nin görüşlerinden söz edilmiştir. Derrida düşüncesine ayrılan üçüncü bölümde ise dekonstrüksiyon üzerinde durulmuş, Derrida düşüncesinin öne çıkan kavramları ve ana hatları ele alınmıştır. Son olarak İbn Arabi ve Derrida düşüncelerinin benzerliklerine yer verilerek sonuç bölümüne geçilmiştir. İbn Arabi ve Derrida düşünceleri ekseninden hareketle kötülük ve Tanrı'nın varlığının bir tezatlık oluşturmadığı, Tanrı kavramının anlaşılabilmesi için kötülük kavramının da gerekli olduğu, temelde iyilik ve kötülük gibi zıt kavramların birbirlerini içlerinde barındırdıkları ve birbirlerine işaret ettikleri gibi sonuçlara ulaşılmıştır.
Psiko-sosyal değişkenlere göre ortaöğretim öğrencilerinin dini tutumları

Araştırma, ergenlik döneminde bulunan lise öğrencilerinin dini tutumlan üzerinde etkili olan psiko-sosyal faktörleri araştırmak ve elde edilen bulguların din eğitimi açısından ele almak amacıyla düzenlenmiştir. Araştırmanın evreni 2004- 2005 öğretim yılında Samsun İl merkezinde öğrenim gören ortaöğretim öğrencileri oluşturmaktadır. Araştırmanın örneklemi ise Samsun İlinde bulunan Mithat Paşa Lisesi, Endüstri Meslek Lisesi, 100. Yıl Lisesi, Cumhuriyet Lisesi, İmam Hatip Lisesi, Atatürk Anadolu Lisesi'ne devam eden 566 öğrenciden oluşmaktadır. Örneklemi oluşturan öğrencilerin yaşları 14-19 arasında değişmektedir. Araştırmada öğrencilerin dini tutumlan üzerinde etkili olduğu düşünülen cinsiyet, yaş, okul türü, sınıf, yerleşim yeri, anne babanın öğrenim ve inanç durumu, anne baba ile olan iletişim, aile yapısı, okul dışmda din eğitimi almış olma durumu, geçmişşte derinden etkileyen üzücü bir olay yaşamış olma durumu, sürekli bir rahatsızlık veya özür durumu, dini uygulamalar ve dini yayınların okunma sıklığı olmak üzere 18 psiko-sosyal faktör ele alınmıştır. Araştırmanın bağımlı değişkenini oluşturan ergenlerin dini tutumlarım tespit etmek amacıyla araştırmacı tarafından geliştirilen 'Dini Tutum Envanteri' ve 'Kişisel Bilgi Anketi' kullanılmıştır. Araştırmada elde edilen verilerin istatistiksel analizi SPSS paket programı ile yapılmıştır. Hipotezlerin test edilmesinde varyans analizi kullanılmıştır. Sonuç olarak elde edilen bulgular ışığında, özellikle yaş, okul türü ve anne baba ile ilgili çevresel faktörlerin ergenlerin dini gelişimi ve tutumları üzerinde etkili olduğu tespit edilmiştir.
Ortaokul din kültürü ve ahlak bilgisi ders programının kavram haritaları ile işlenişi

İçinde bulunduğumuz yüzyıl bilginin elde edilmesi ve kullanılması alanlarında baş döndürücü bir hıza ulaşmıştır. Daha önceki dönemlerde böyle bir hız olmadığı gibi muhtemelen ihtiyaçta yoktu. Günümüzde yaşanan bu hızlı ilerleme tüm alanlarda olduğu gibi eğitim bilimleri ve eğitim teknolojileri alanında da etkisini göstermekte ve eğitimin her alanında büyük bir değişim ve gelişim yaşanmasına sebep olmaktadır. Günümüz eğitim anlayışı eğitim ortamlarını yeniden düzenleyerek, bilginin öğrenene daha kolay, hızlı ve ekonomik bir şekilde verilebilmesini amaçlamaktadır. Bunun için öğretim materyallerinin hazırlanması ve uygulanabilir olması son derece önem arz etmektedir. Son dönemde eğitimin her alanda kullanılan Kavram Haritaları bilginin kazanılmasında ve işlenmesinde etkili ve yararlı bir yöntemdir. Kavram Haritaları mantık olarak bir temel kavram ve alt kavramlardan oluşan, kavramsal bilgiyi şema haline getirerek örgütleyen ve farklı şekillerde hiyerarşik bir örüntüye sahip olan bilgi edinme metot ve yöntemleridir. Öğrenilen bilgiyi örgütleyerek eski ve yeni kavramlarla karşılaştırması, bilginin hem kolay öğrenilmesine, hem kalıcı olmasına hem de başka alanlara transferine imkan sağlamaktadır. Din eğitiminde öğretilecek kavramların genellikle soyut kavramlardan oluşması ve eğitim ortamlarında televizyon, akıllı tahta, vb. interaktif öğrenme sistemlerinin kullanılabilmesi, kavramların zihnimizde örgütlenmesini sağlayan ve birden fazla duyumuza hitap eden Kavram Haritalarını, kullanılabilir ve önemli bir yöntem haline getirmiştir. Çalışma iki ana bölümden oluşmaktadır. Öncelikle giriş bölümünde çalışmanın kavramsal çerçevesi aktarılmış, daha sonra başlayan birinci bölümde ise, kavramın tanımı, Kavram Haritalarının tanımı, özellikleri, hazırlanışı, türleri ve faydaları verilmiştir. İkinci bölümde Ortaokul Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi derslerinde yer alan müfredat programı, kavramları ve kazanımları ve müfredat programı dahilindeki ünitelerde yer alan konularla ilgili, kazanımlara uygunluk arz eden Kavram Haritaları oluşturulmuştur. Çalışmanın kapsamı, Ortaokul Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Ders programının Kavram Haritalarıyla işlenmesinden ibarettir.
Aristoteles felsefesinde 'öz' ve 'biçim' kavramları

Doğru bilginin güvenceye alınması gerçek varlığın gerçek olmayan varlıktan, görünüşlerden ayırt edilebilmesiyle olur. Bu ayrım varlığın ne olduğu sorusuna karşıt olarak nasıl olduğu sorgulamalarını gerektirir. Varlığın ne olduğu
Kant'ın etik teorisinde eylemin ahlaki değeri

Immanuel Kant felsefe tarihinde en önde gelen rasyonalist filozofların biridir. Ona göre, yalnızca bilgi alanında değil değerler alanında da, doğruya ancak akıl yolu ile ulaşılabilir. Akıl onun zihninde, her şeyden önce, kavramlar ve ilkeler ile ilişkilidir ve önemli olan onu karşılaştığımız problemleri çözmek için doğru bir şekilde kullanabilmemizdir. Bu temelde onun ahlak anlayışı eylemlerimizi yöneten ilkeleri ortaya çıkarmaya yöneliktir. Kant'ın ahlak ilkeleri Antik Yunan dünyasından itibaren mutluluk kavramını merkeze alan yaklaşımların tam karşısındadır. Ona göre mutlulukçu teoriler insanın değerini ve ahlaki kişiliğini tam olarak ortaya koyamamışlardır. Oysa Kant için ahlaki kişiliğimizi belirleyen unsur akıl sahibi varlık olmamızdır. Bununla birlikte akıl sahibi varlık olarak değerimizi de ahlak yasası ortaya koymaktadır. Burada, Kant'a göre, özgürlük ahlak yasasının varlık nedenidir. Bu nedenle, ahlak yasasının temellendirilmesinde özgürlüğün çözümlenmesi hayati bir öneme sahiptir. Bu çözümleme ile Kant hem akıl sahibi bir varlık olarak insanın özgürlüğünü hem de tüm insanlığı kapsayacak ahlaki eylemin dayandığı ahlaki değeri temellendirir. Burada insanın ödevi bu ahlaki değere bağlı bir biçimde eylemde bulunarak yaşamını sürdürmektir. Kant'ın bu yaklaşımı, günümüzde de, ahlaki tartışmanın merkezi sorularına karşı ufuk açıcı cevaplar sunan bir teori olarak değerlendirilir.
An ethical criticism of industrial animal farms

Bu tez 'zarar vermemek' ilkesine dayanarak, sınai hayvan çiftliklerinin uygulamalarını etik olarak savunmanın mümkün olmadığını iddia etmektedir. 'Zarar vermemek' ilkesi birçok etik teori tarafından kabul edilmektedir ve gereksiz acı çektirmenin ahlaki olmadığı savını öne sürer. Tezin ilk bölümünde hayvanların da acı çekme kapasitesine sahip olduğu tartışılmakta ve bu acının önlenmesinin de ahlaki sınırlar içinde olduğu öne sürülmektedir. İkinci bölümde sınai hayvan çiftliklerindeki uygulamaların neden olduğu zararlar incelenmekte ve bu uygulamaların üç farklı gruba, hayvanlara, çalışanlara ve tüketicilere zarar verdiği iddia edilmektedir. Üçüncü bölümde, sınai hayvan çiftliklerinin sağlık için ve ekonomik nedenlerle gerekli olduğu iddiaları çürütülerek verilen zararın gereksiz olduğu tartışılmaktadır. Ayrıca bu çiftliklerin neden olduğu olumsuz sonuçlar ortaya konulmaktadır. Son bölümde sınai hayvan çiftliklerindeki uygulamaların avantajları ve dezavantajları kıyaslanarak bu uygulamaların terk edilmesi gerektiği sonucuna ulaşılmaktadır. Son olarak, bu uygulamaların terk edilmesi için iki çözüm önerilmektedir. Radikal çözüm, hayvanlara karşı davranışımızın onların çıkarları gözetilerek belirlenmesi gerektiğini ve bu bağlamda hayvanları algılayış şeklimizi değiştirmemiz gerektiğini iddia etmektedir. Bu düşünceye dayanarak yiyecek için hayvan yetiştirmeyi terk etmemiz gerektiğini savunmaktadır. Pratik çözüm, sınai yöntemlerin terk edilmesini ve organik ve çevre dostu yöntemlerin benimsenmesini önermektedir.
Hukuk ile etik bağlamında tekillik ve topluluk

Bu araştırmanın temel amacı Deleuze, Balibar, Negri gibi düşünürlerin teorilerinden esinlenerek Spinozacı anlamda birlikteliğin analizi olacaktır. Yapmaya çalışacağım şey, kendisini tekil varlıkların etkileşimi ve çokluğu ile ortaya koyan modern anlamlarının ötesinde yeni bir topluluk düşünme olasılığıdır