turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Siyasal teolojiye giriş: Antik Yunan'da kutsal, siyasal ve felsefe

Siyasal teoloji, belki de siyaset bilimciler siyasetin bir bilim olduğunu düşündükleri için, ihmal edilmiş bir disiplindir. Oysaki her siyasal düşünce, sadece görünüşte bilimsel olan, spekülatif bir temel üzerine kurulur. Ancak uçdurumlarda, bu temel gözle görülür hale gelir ve bir sorgulama nesnesine dönüşür. Bu ikilik, her siyasal kuramın temelini oluşturan, insan anlayışımızı çarpıtır. Bu yüzden, bu tez antik Yunan'dan başlayarak her siyasal düşüncenin teolojik bir temele dayandığını göstermeyi hedeflemektedir. Bu kapsamda antik Yunan filozoflarının düşüncelerini, kendi toplumlarının sosyopolitik yapılarınınontoteolojik yansıması olarak yapısöküme tabi tutmaktadır. Yapısökümde, sosyoloji, antropoloji ve siyaset bilim gibi çeşitli bilimsel disiplinlerin araçları kullanılmaktadır. Bu analize dayalı olarak, tez en laikleştirilmiş düşüncelerin dahiontoteolojik yapılar olarak nesnel gerçekler değil, birer seçim oldukları sonucuna varmaktadır. Bu çerçevede Batılı olmayan medeniyetlerin dinsel bir görünüme sahip siyasal düşünceleriyle eşitliğe dayalı bir iletişim tesis edilebilir. Bu da mevcut yıkıcı ideolojilere karşı daha yapısall bir alternatif inşa edilmesi yönündeki ilk adım olacaktır.
Platon'un felsefesinde ruhun doğası ve işlevleri üzerine bir inceleme

İnsanın, her şeyin varlık nedeni olan noeta'ya doğrudan temas etmesinin bir yolu yoktur. Anamnesis ediminde bulunmak, duyuların yardımıyla hareket eden dolaylı bir yol olmakla birlikte, insanın, noeta'ya ulaşmasının mümkün tek yoludur. Platon'un felsefe anlayışı, özünde eros'a, görüsel tecrübeye ve aletheia'ya dayalı bir nitelik taşıdığı için, her meselede fiilen anamnesis ediminde bulunmuş olmayı esas almaktadır. Buna uygun olarak, ruhun ölümsüz olduğunu fark etmede fiilen anamnesis ediminde bulunmanın doğrudan bir rolü vardır; buna karşın, anamnesis kuramı ya da anamnesis kanıtının, ancak dolaylı bir rolü olduğundan söz edilebilir.
Muhammed Abdullah Draz'da din ve ahlak

Bu çalışma düşünce tarihinin önde gelen ilim adamlarından Muhammed Abdullah Draz'ın, din ve ahlak görüşlerini ele almaktadır. İnsanın mutluluğunu, faydasını amaç edinen din ve ahlak kavramları, tarihin birçok aşamasında, düşünürler tarafından önemle ele alınmıştır. Bu kavramlar, her dönem farklı düşüncelerle yoğrularak, ayrı ayrı birçok tanım ve değerlendirmeye tabi tutulmuştur. Mısırlı ilim adamı Muhammed AbdullahDraz, doğu ve batı düşüncesine ait derin kavrayışıyla bu terimlerianlamlandırmış ve aralarındaki zihni karmaşayı aydınlatmaya çalışmıştır.
Gabriel Marcel'de somut felsefe

Gabriel Marcel'de Somut Felsefe' adlı bu çalışmada Marcel düşüncesinde 'somut felsefe'nin yeri ve önemi ele alınmıştır. Bu açıdan soyut ve kavramsal düşüncenin karşısına varoluşun somutluğunu koyan Marcel için somut olmayan her felsefe nihai olarak çıkmaza girecek olan bir düşünme serüvenidir. Bu nedenle de Marcel felsefenin varoluşsal bir kesinliğe dayanması gerektiğini söyler. Bu somut kesinlik her şeyden önce varoluşun içinde bedenen bulunan insanın deneyimi ile başlar. Bu açıdan geleneksel deneyim anlayışını eleştiren Marcel, deneyimin içinde metafiziksel bir boyutolduğunda ısrar eder. Bu metafiziksel boyutun anlaşılması ile de insan kavramsal düşünerek varoluşu sınırlandırma yerine, onu kendi zenginliği içinde keşfeder. Varoluşa somut yaklaşımların ele alındığı somut felsefenin favori deneyimleri olan aşk, sadakat ve umut buradaki metafiziksel boyutun keşfi için son derece önemlidir. Varoluşçu felsefe içinde Marcel bir başka önemli konu olan insanın bireyden toplum aşamasına geçme durumunu intersubjektif ilişkilere vurgu yapmak suretiyle gerçekleştirir. Ben durumunda insanın eksik bir varlık olduğunu düşünen Marcel için insan ancak ben'den biz'e ve oradan da Mutlak Sen'e ulaşarak anlamını bulur.
El-Farabİ'nin felsefesinde ahlaki kavramlar

Farabi İslam Felsefesi'nin en meşhur filozoflarından biri olarak hakkında birçok çalışma yapılmış önemli bir sistem filozofudur. Onun felsefesini anlamak ise kullandığı kavramların doğru anlaşılmasından geçmektedir. Farabi'nin sistemli ve bütüncül felsefesi içerisinde ahlak ve ahlakla ilgili kavramlar büyük önem arz etmektedir. Farabi'nin düşünce dünyası içinde yeniden şekillenen bu kavramlar İslam Felsefe geleneği için de kaynak olmuştur. Bu çalışmada Farabi'nin ahlak kavramları tespit edilerek, analiz edilmeye çalışılmıştır. Bu kavramlar analiz edilirken kavramların temas ettiği farklı boyutlar ortaya koyulmuş, kaynakları ve kullanım farklılıkları gösterilmeye çalışılmıştır. Bu anlamda, Farabi'nin varlık ve siyaset felsefeleri de ahlaki kavramlar ekseninde değerlendirilmiştir.
Benedictus Spinoza'nın siyaset felsefesi

Spinoza, yeni bir çağın doğuşunda toplumsal siyasal çelişkilerin yoğun olduğu ve modern devlet şeklinin öncelikli geliştiği XVII. yüzyıl Hollanda'sında yaşamıştır. Ortaçağın son dönemlerinde güçlenen siyasal sorunların aşkın unsurlardan arınarak dünyevi bir düzlemde temellendirilmesi anlayışı, Spinoza'da oldukça tutarlı bir yapıya kavuşmuş ve modern devlet düşüncesine kapsamlı teorik katkı sunmuştur. Spinoza, insanı doğa içerisinde kendi doğal gerçekliğiyle ele alarak, insanın davranışlarının temelinde ereksel bir ilkenin değil kendinde var olma çabasının olduğunu düşünür. Spinoza'ya göre insanların doğal yapılarından kaynaklanan, kendi güçleri ile sınırlı hakları vardır. İnsanlar bu hakları doğal durumda gerçekte koruyamayacaklarından, hedeflerine ulaşmalarını ve güvenliklerini sağlayabilecek toplumsal siyasal bir bütün oluştururlar. Bu siyasal bütünün temelinde herhangi aşkın ilkesel bir güç yoktur, tersine herkesin kendi doğal hakkı uyarınca davranmasını dengeleyecek sözleşme fikri vardır ve doğal hak uyarınca, devlet karşısında bütün insanlar aynı haklara sahiptirler. Ancak insanların doğaları gereği hiçbir zaman devredemeyeceği hakları vardır. Dolayısıyla insan bir devlet ya da kişi tarafından hiçbir şekilde belli bir şeyi düşünmeye ya da inanca zorlanamaz. Bu yüzden iyi bir siyasal bütün, kendisi zarar görmeyecek şekilde insanların temel doğal haklarını en geniş biçimde yaşayabilecekleri devlettir. O halde devletin gerçek amacı, insanların zihinsel ve bedensel işlevlerini özgür akıllarını kullanarak güvenlik içinde yerine getirmelerini sağlamaktan ibarettir. Devletin gerçek amacı özgürlüktür. Spinoza'ya göre deneyimin gösterdiği, temelde üç farklı yönetim vardır. Bunlar bazı yöntemlerle demokratik yönetime yaklaştırılabilirlerse de iktidarın belli bir kesime ait olmasının önüne geçilemeyeceği monarşik ve aristokratik yönetimlerdir. Devletin gerçek amacı ile uyumlu olarak, insanların doğasına uygun ve en özgür şekilde yaşayabileceği düzen ise demokratik yönetimdir.
Moral justification of private property

Bu tezde özel mülkiyetin haklar, özgürlük ve mahremiyet gibi bazı temel ahlaki kavramlarla ilişkilerini inceleyerek ahlaki imalarını açmayı amaçlıyorum. Bu ilişkileri ele alırken, pratik bir ahlakın temel prensibini, yani 'sahiplenme'yi ortaya çıkarabildiğime inanıyorum. Bu prensibe ilişkin olarak özel mülkiyetin ahlakla bağlantısının 'değerlerin sahiplenilmesi' perspektifini gerektirdiğini ileri sürüyorum. Değerlerin sahiplenilmesi Objektivizm'in epistemolojik ve etik prensiplerinin üzerine inşa edilen benim kendi Objektivizm okumamdır. Objektivizm Ayn Rand'ın kurduğu, kişinin objektif değerleri ve mutluluğu elde edişinde kendi rasyonel çıkarlarının peşinde olmasına dayanan felsefi bir sistemdir. Bununla beraber, tezimin amacı doğrultusunda, Objektivizm'in ana kavramlarını aldığı üzere özel mülkiyetin ahlaki temellendirmesine dair başlıca kendi argümanlarımı sunmaya ve geliştirmeye odaklanıyorum.
The relation between ethics and aesthetics in philosophy of Mikhail Bakhtin

Bu tezde asıl amacım Mihail Bahtin felsefesinde yazar ve kahraman arasındaki ilişkiyi 'ben' ve 'öteki' arasındaki ayrıma dayanarak açıklamaktır. Bu çalışmayı yazar-kahraman arasındaki etik ilişkinin, sevgi ve sempatiye dayalı yeni bir dünya görüşü tasarladığını öne sürerek genişleteceğim. Sonuç olarak ise yazar-kahraman ilişkisi üzerinden edebiyat türlerinde etiğin rolünü sorgulayacağım. Kısacası, bu tez Bahtin'in edebiyat teorisinin bizi kaçınılmaz olarak estetiğin etik alanına girdiği detaylı olarak tartışılacaktır.
Wittgenstein'ın Tractatus'unda felsefenin geleneksel sorunarının kaynağı ve çözümü

Wittgenstein Tractatus'da felsefede ortaya atılan soruların pek çoğunun dilin mantığını yanlış anlamaktan kaynaklandığı öne sürer. Bu yanlış anlama, aslında anlamı olmayan önermelerin, anlamlı önermeler gibi kabul edilmesinde kendisini gösterir. Tractatus'a göre filozofların soruları cevaplanamaz, yalnızca saçma oldukları gösterilebilir. Wittgenstein'a göre bu tür ifadelerin saçma olmasının nedeni, söylenemeyeni söylemeye çalışmak, bu bağlamda söylenebilir olan ile söylenemeyeni birbirine karıştırmaktır. Wittgenstein için felsefenin görevi ortaya 'felsefi önermeler' atmak değil, önermeleri mantıksal açıdan çözümlemektir. Felsefe, önermeleri mantıksal gramere boyun eğen bir dil bağlamında eleştirme etkinliğidir. Böyle bir eleştirinin gerekli olmasının nedeni, önermenin görünür yapısının gerçek yapısı olmaması, dilin düşünceyi örtmesidir. Wittgenstein'ın Tractatus'unda felsefenin amacı doğa biliminin diline sınır çizmek, bu dilde neyin söylenebilir olduğunu belirlemektir. Bilimsel dil açısından söylenebilen olgulardır. Böylece bu dilde ifadesini bulan sorunlar, temelde olguların ve olguların toplamı olarak dünyanın nasıl olduğuyla ilgili olan bilimsel sorunlardır. Bilimde kullanılan dilinin mantıksal yapısını açığa çıkarmak, temelde hayatın anlamı, insanın dünyadaki yeri ve değerler ile ilgili olan felsefenin geleneksel sorunlarının böyle bir dilde ifade edilmesinin mümkün olmadığını gösterir. Dolayısıyla bu alanlara dair sorulacak hiçbir soru yoktur. Ve aslında cevap da budur.
Tibet Budizmi

Sümer, İbrahim, Tibet Budizmi. Doktora Tezi, Danışman: Prof. Dr. Abdurrahman Küçük, 225$. Budda, M. Ö. VI. yüzyılda yaşamış, öğretisi, zaman içinde paradigma değişmelerine uğrayarak 'Budizm' adını almıştır. Budizm; değişik biçimlere bürünerek, Hinayana, Mahayana, Vajrayana veya Tantrik Budizm adıyla varlığım günümüze kadar sürdürmüştür. Tibet Budizmi veya Lamaizm, Budizmin değişik türlerinin M. S. VB, yüzyılda Tibet'te aldığı biçime verilen addır. Lamaizm adlandırması, Batili araştırmacıların kullandığı bir tanımlama olup Tibetliler dinlerine, 'Budda dini' adım vermektedir. Tibet Budizmi, başlı başına bir din olmayıp bir Budizm türüdür; o, Tibet'in yerel dini olan Bon ve diğer kültür unsurlarıyla karışarak bu adı almıştır. Tibet Budizmi' nde, İlk Dönem Budizminden farklı olarak, Ezeli Buddalar, semavi Bodhisattva'lar anlayışı -bir tür Tanrı telakkisi- görülmektedir. Budizm, Mahayana' dan sonra müstakil bir din halini almıştır. Tibetliler, Mahayana ve Tantra Budizmi' nin etkisiyle, kendi kültürlerinde de var olan, görünmeyen ruhsal ve tanrısal varlıklara tazimde bulunmaktadır. Tibet Budizm'nde, inisiye adayım daha hızlı bir şekilde kurtuluşa götüren kişi olan lama da büyük yer tutmaktadır. Tibet'in yönetiminde, tarikat ve manastır yapılanmalarının büyük etkisi olmuş, ülke nüfusunun yaklaşık beşte birinin manastırlarda barındığı dönemler görülmüştür. Tibet Budizmi 'ndeki Gelug-pa Tarikatının Büyük Laması olan Dolay Lamalar, Tibet'in hem dini hem ruhani otoriteleridir. Bu anlamda Tibet, birkaç yüzyıl boyunca teokrasi ile yönetilmiştir. Tibet Budizmi' nde, XVIH. Yüzyıldan itibaren yeni sentez denemeleri görülmüştür. 'Rimed Hareketi' olarak adlandırılan bu akımın mensupları, Dalay Lama'nın temsil ettiği anlayışın dışında, kurtuluşun, manastırın rolüne ihtiyaç duyulmadan elde edebileceğine inanmakta; düşüncelerini, Batı'nın yükselen değerleriyle uyarlayıp, Batı ülkelerinde 'Merkez'ler açarak, kendi anlayışlarım yaymaktadır.
Gazzali'de ahlak tasavvuf ilişkisi

Hiç şüphesiz, tslam medeniyetinin en önemli öğesi olan düşünce alanında Gazzali'nin tartışılmaz bir yeri ve önceliği vardır. Bu yüzden ona 'Hüccetü'l -tslam' denilmiştir. Gazzali'ye bu lakabın verilmesinin bazı sebepleri vardır. Bunlardan biri, ahlak alanında yaptığı analizleridir. Zira o, dinin ahlaksal öğretiminde geleneksel olanlarla yetinmemiş, ayet ve hadisleri temel almkla birlikte yepyeni teşhis ve yorumlara da gitmiştir. Gazzali'nin düşünce sistemine değer ve önem katan diğer bir özelliği de tasavvufun ağırlığını vurgulanmasında yatar. O bunu, yani tassavufi yaşantıyı önce kendi hayatına uygulamış sonra da dini bilgilerin teorik yanıyla birleştirerek insanlara eserlerinde nasihat etmiştir. Yaptığımız çalışmada, önce ahlak felsefesi tarihinde belli başlı bazı filozofların görüşlerini, daha sonra Gazzali'nin ahlak anlayışını ortaya koyduk. Ardından onun tassavufi kimliğini ve daha sonra da ahlak-tasavvuf ilişkisini inceledik. Bu çalışmadaki en önemli amacımız; bireyin deruni yaşantısında ahlaksal davranışların etkisini Gazzali'nin penceresinden görebilmektir.
Şihabüddİn Sühreverdİ'nin ahiret anlayışı

'Şihabüddin Sühreverdi'nin Ahiret Anlayışı' isimli bu çalışma, felsefe ve din açısından hayli önem arz eden meselelerden biri olan ve çeşitli tartışmalara sebebiyet veren ahiret hayatının mahiyeti meselesini Sühreverdi felsefesi açısından irdelemeyi hedeflemektedir. Ahiret hayatının mahiyeti meselesi ve bu meseleyle ilgili tartışmalar denince ilk akla gelen isimler İbn Sina ve Gazzali'dir. İbn Sina'nın ölüm sonrası hayatın ruhaniliğine dair görüşleri Gazzali tarafından eleştirilmesine ve hatta tekfir edilmesine sebep olmuştur. Bu sebeple İslam düşüncesi çerçevesinde meydana gelen tartışmalar, Sühreverdi felsefesi sayesinde çözüme ulaşacaktır. Tezin giriş kısmında Sühreverdi'nin ahiret anlayışının zemini olarak İbn Sina'nın nefs ve ahiret anlayışı ile Gazzali'nin bu konuda ona yönelttiği eleştirileri, birinci bölümde ise bu eleştirilere çözüm niteliği taşıyan Sühreverdi'nin ölüm sonrası hayatla ilgili görüşleri incelenerek meseleye açıklık getirilmeye çalışılmıştır.
Kierkegaard'ta insan ve varoluş problemi

Bu çalışmanın ana teması Sören Kierkegaard'ın somut ve öznel insanın yaşamına ilişkin düşünceleridir. Bu nedenle çalışmada Kierkegaard'ın varoluşdüşüncesine ağırlık verilmiştir. İnsanın doğası üzerine özgün düşünceler geliştiren Kierkegaard onun kendi benliğini kurduğu ilişkiler sonucundaoluşturduğunu düşünür. İnsanın kendisiyle kurduğu ilişki sonucu umutsuzluk, dünya ile kurduğu ilişki sonucu ise kaygı ortaya çıkar. Kierkegaard'a göre, insan kendi varoluşunu ancak Tanrı ile ilişki kurarak gerçekleştirebilir. Tanrı ile sevgi ilişkisi kurmak isteyen insan öncelikle kendi sınırlarını ve olanaklarınıbilmelidir. Umutsuzluğa düşen insan kendi sınırlarının farkına varır. Kaygıduyan insan ise kendi sonluluğunun farkına varır. Böylelikle bu duygularıyaşayan insanlar kendi gerçeğinin bilincine vararak bir benlik oluşturmaya çalışırlar. Bundan dolayı çalışmanın önemli bir bölümünü insanın kurduğu ilişkiler oluşturur. Çünkü benlik, insanın kendisi, çevresi ve Tanrı ile ilgisinikuran, onun kendisini öznel bir hakikat olarak kavramasına neden olan bir kavramdır. Bu nedenle çalışmada benlik kavramı oluşturduğu öğeleri bakımından irdelenerek onun gelişimi açıklanmaya çalışılmıştır. Kierkegaardinsanın estetik, etik ve dinsel aşamada ne ile nasıl ilişki kurduğunugöstermeye çalışmıştır. Tezin tümü dikkatle okunduğunda Kierkegaard'a göre, insanın ideal bir benliğe ulaşma yolunda atması gereken adımların neler olduğu ve onun varoluşunu nasıl anlamlı hale getirebileceği sorularına cevap verilebileceğini umut ediyorum
On the possibility of epistemic justification: A semantico-epistemic approach

oz BİLGİSEL HAKLI GÖSTERMENİN OLANAKLILIGI ÜZERİNE: ANLAM KURAMSAL- BİLGİSEL BİR YAKLAŞIM GRÜNBERG, David Doktora Tezi, Felsefe Anabilim Dalı Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Ahmet İnam Şubat, 1994, 169 sayfa. Bu tezde daaruiuksavtarının haklı gösterilmesinin olanaksız olduğunu savunanj<ujşkuçuluktürü ele alınmış, bu kuşkuculuk türüne verilen çeşitli yanıtlar incelenmiş, sonuçta bu yanıtların yetersiz olduğu öne sürülmüştür: Aşkın çıkarımları kullanan kuşkucu karşıtı görüşleryürümemektedir: Keskin doğrulamacı ilkeye dayanan aşkın çıkarımları kullanan görüşler bu ilkenin kendisi onaylanamıyacağından, zayıf doğrulamacı ilkeye dayananlar ise, ya istenilen amaca ulaşamadıklarından ya da, önemli bir durum için, zayıf ilkenin keskin ilkeye indirgenmesinden yürümemektedir. Hiçbir doğrulamacı ilkeye dayanmayan aşkın çıkarımcı görüşler ise kesin bir 'aşkın çıkarım' kavramı sağlayamadığından kuşkuculuğun çürütülmesinde etkisiz kalmaktadır. Temeldencilik' in yürümediği tezde geliştirilen anlam kuramsal-bilgisel tümcülüğün her türlü temeldenciliği dışlanması ile açıklanmıştır. Salt bilgisel tutarlıkçı görüş 'yeri', 'bir dizgeden çok oluş' ve 'doğruluk-bağlantısf olarak adlandırılan sorunları çözemediği için yürümemektedir; bu görüşün idealist türü 'bir dizgeden çok oluş' ve, sonucu olarak, 'doğruluk bağlantısı' sorunlarını yanttlıyamadığından, gerçekçi türü ise'bir dizgeden çok oluş' sorununu yanıtlıyamamakla kalmayıp, bu sorunu çözebilseydi bile 'doğruluk bağlantısı' sorununu çözemiyeceğinden yürümemektedir. Doarulamacılık hoşgörülemiyecek bir anlam kuramı içerdiğinden, Dayidsonculuk ise, bu tezde geliştirilen anlam kuramsal-bilgisel Vtümcülüğe çok yaklaşmasına karşın, tutarlı sistemin bireylerinin çoğunun doğru olduğunu gösterecek güçlü bir felsefi açıklama sağlıyamadığından yürümemektedir. Öte yandan, temel olarak Wittgenstein' m ikinci döneminde yazdıklarınadayan arak geliştirilen anlam kuramsal-bilgiseltümcülüğün, gerek salt bilgisel tutarlı kçı I iğin gerekse Davidsonculuğun güçlüklerini karşıladığı öne sürülmüştür. Bilgi savlarının çoğunun doğru olduğunu nedensel olarak açıklayan Davidsonculuk yerini anlam kuramsal bir açıklamaya bırakarak, nedenselliğin yetersiz bir felsefi açıklama olmasından çıkan güçlüğü önlemiştir. Salt bilgisel tutarlıkçılık ile karşılaştırıldığında ise, yukarda sözü geçen anlam kuramsal uslamlama 'veri' sorununun çözümü olarak verilmiş, böylelikle bilgisel kuşkucunun sorusu salt çözüm varsayılarak yanıtlanmamıştır. 'Bir dizgeden çok oluş' sorunu 'eş anlam-ayrımlı çok dizgeler' sorununa dönüşerek ortadan kalkmıştır. Son olarak, 'doğruluk-bağlantısı sorunu' nun çözümü 'bir dizgeden çok oluş' sorununun çözümü ile özdeşleştirilmesine karşın, bu idealism içerilmeden yapılmıştır.
Sartre'ın özgürlük etiğinin oluşumu

Bu çalışmada, Sartre'ın tüm felsefi yapıtları incelenerek, onun özgürlük etiğinin oluşumsal bir yapı izlediği savı sorgulanmaktadır. Sartre ilk çalışmasından, verdiği son röportajına kadar, ahlaki birlikteliğin olanağını araştırmıştır. Böyle bir birliktelik olanağı, öncelikle Sartre'ın bilincin ontolojik ve olgusal yapısına odaklanmasını ve sonra da bilinçler çoğulluğunun etik varoluşu sorunsallına yönelmesini gerektmiştir. Bu açıdan bu çalışma, Sartre etiğini mutlak özgürlük ve sorumluluk açısından bilincin ontolojik yapısı içinde inceleyerek, insan gerçekliğinin etik varoluşa nasıl evrilebilleceğini, yalnızca bu mutlak özgürlük ve sorumluluk üzerinde temellendirmeye çalışır. Sartre etiği genel olarak her bireyin uyması gereken standart kurallar ya da normlar sunmaz. Bununla birlikte Sartrecı etik, zorunlu olarak tüm insanlığın otantikliğe dönüşümünü ve kötülüğün, ortak amaç dolayımıyla, dayanışma içindeki bir mücadele aracılığıyla yok edilmesini gerektirir. İnsan varlığının ontolojik belirsizliği ve mutlak özgürlüğü, etiğin belirsizliği ya da oluşum halinde bir süreç olduğu düşüncesini açımlar. Dolayısıyla Sartre etiği tamamlanmamış, oluşmakta olan, dönüşen ve değişen, belirlenmemiş bir etiktir. Bilincin kendiliğindenliği ve mutlak özgürlüğü Sartre etiğinin temelini oluşturur. Bu temel üzerinde otantikliğe dönüşüm gerçekleşir; ancak bu dönüşümün tüm insanlığa genişlemesi için, insan varlıklarını belirleyen ve koşullayan, pratik özgürlük önündeki engellerin aşılması, ortak amacın özgürce benimsenmesi ve ortak mücadele gerekir. Ancak bundan sonra, kıtlığın ortadan kaldırıldığı, insanların kendi mutlak özgürlük oyunlarını özgürce oynadıkları bir ideal-etik topluma ulaşılabilinir.
Empedokles ve Davud El-Kayserİ'nin düşüncesinde sevginin yeri

Bu çalışmada sevgi kavramı, Empedokles ve Davud el-Kayseri'nin düşüncelerinden hareketle ele alınmıştır. Öncelikle her iki düşünürün de hayatı ve genel hatlarıyla düşünceleri üzerinde durulmuştur. Daha sonra sevgi-varlık ilişkisi bağlamında, sevginin ontolojik ve kozmolojik boyutu, Empedokles ve Davud el-Kayseri'nin açıklamaları doğrultusunda ortaya konmuştur. Devamında ise konuyla ilintili olarak insanın evrendeki yeri ve kimliği, insanın ontolojik kökeni ve kaderi, başlıkları altında her iki düşünürün de insan anlayışları incelenmiştir. Sonuçta sevginin alem ve içindekilerle, özellikle de insanla olan münasebeti vurgulanmıştır.
Monadoloji ve fenomenoloji çerçevesinde yeni bir seçenek olarak 'sözcükbilim'in olanağı

Bu çalışmamızın temel sorunsalı 'sözcük' sözcüğünün genel yazın ve felsefe tarihi içinde 'algılanma' ve 'yorumlanma' biçimlerinin anlaşılması ve netleştirilmesinin 'monadoloji' ve 'fenomenoloji ' çerçevesinde araştırılarak, 'dünyagörüşsel değil' de bilimsel açıdan 'sözcükbilim'in olanağının 'antropontolojik' tutumlar da göz önünde bulundurularak değerlendirilmesine taban oluşturmaktır. Bilindiği üzere nasıl ki yalnızca iç açıları toplamı 180 derecelik üçgen yoktur, iç açıları toplamı 270 derece olan bir üçgenden de söz edilebilmektedir, böylece 'üçgen' sözcüğünün tanımı sınırlanmamaktadır; benzer biçimde yalnızca yazılan, konuşulan sözcükler sözcük değildir, tek tek varlıklar da birer sözcük olarak kabul edilebilecektir. Evren de bir kitaptır bu anlamda. Bu açıdan çalışmamız; 'Monadoloji', 'Fenomenoloji', 'Antropontoloji' gibi yöntembilimsel yaklaşımlara 'Wordology' çerçevesinde katkı sunarak felsefe içinde 'hakikat arayışı'ndaki bakış açısı çokluğunda arada olan insanın duruşuna küçük de olsa bir tür köprü ve bağlantı olanağı oluşturma açısından önem verme savındadır. Bu yönde tezimiz yöntembilimsel yaklaşımlar olarak 'Monadolojik', 'Fenomenolojik', 'Antropontolojik' yaklaşım çerçevelerinde oluşan 'Sözcükbilimsel' bağlantılara dayalı çoğul ve eklektik bir bakış açısı oluşturma doğrultusunda bir kuramsal çerçeve içinde hareket etmiş olup; ulaştığı sonuçlar bakımından daha kapsamlı çalışmalara taban oluşturacaktır.
Bilgi anlayışının din eğitimi alanına etkisi: İhvan-ı Safa örneği

Bu çalışmanın amacı bilgi anlayışının eğitim ve din eğitimi alanına etkisini ve İhvan-ı Safa'da bunun nasıl tezahür ettiğini incelemektir. Bu bağlamda öncelikle bilgi olgusu ele alınmış ve bilginin Nesnelci ve Yapılandırmacı yaklaşımlar özelinde eğitime/din eğitimine etkisi incelenmiştir. Buradan hareketle bilgi hakkındaki farklı yaklaşımların eğitimi-öğretimi şekillendirdiği görülmüştür. Daha sonra İhvan-ı Safa'nın bilgi anlayışı üzerinde durulmuş ve bu anlayış çerçevesinde yaptıkları eğitim/din eğitimi, Nesnelci ve Yapılandırmacı yaklaşımlar bağlamında değerlendirilmiştir. Buna göre İhvan-ı Safa'nın felsefesinde insanın merkezde olduğu, bilgi konusunda eklektik bir yapıya sahip oldukları, bilgi kaynaklarını duyu, akıl, burhan, vahiy ve ilham olarak kabul ettikleri tespit edilmiştir. İhvan-ı Safa'nın eğitim felsefesine öğretmen ve öğrenci, öğrenme ve öğretme durumları açısından bakıldığında hem Nesnelci hem de Yapılandırmacı niteliklerle benzerliklere sahip olduğu, bununla birlikte Nesnelci yaklaşımla olan benzerliklerin daha ağır bastığı tespit edilmiştir.