turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Boethius mantığında beş tümel

Araştırma, Boethius'un beş tümel üzerine görüşlerini konu edinmektedir. Boethius'un beş tümeli nasıl anladığı sorusunun yanıtını ortaya koymayı hedeflemektedir. Sorunun yanıtına beş tümelin kaynağının araştırılmasıyla başlanmaktadır. Çeşitli araştırmacıların görüşlerinden hareketle, beş tümelin kaynağının, Aristotelesçi yüklem sınıflarının yeni bir düzenlenmesinin ortaya koyulduğu eser olarak İsagoge, kurucusunun ise Porphyrios olduğu sonucuna varılmaktadır. Bu açıdan, Porphyrios da literatüre dahil edilmekte ve bir literatür eleştirisi sunulmaktadır. Birinci bölümde, Boethius düşüncesinde tümel kavramlar, öncelikli olarak soyutlama modelleri yoluyla oluşumları açısından, ardından özellikle dildeki işlevleri açısından incelenmektedir. Böylelikle, beş tümel ekseninde yürütülen bilişsel etkinliğin psikolojik ve iletişimsel temelleri gösterilmektedir. İkinci bölümde, cins, tür, ayrım, hassa ve ilinek Boethius açısından yüklem sınıfları olmaları bakımından detaylı olarak betimlenmektedir. Son aşamada, Porphyrios'un yüklem sınıfları kuramına Boethius'un yaklaşımının ana ilkeleri çözümlenmekte, beş tümelin on kategoriyle bağlantılı bir bütün olarak işleyişine dair bir değerlendirme sunulmaktadır.
Kendi geçerliliğini kanıtlayan bir tarih: Diyalektiğin diyalektik gelişimi ve onto-politika

Bu çalışmada, var olanları belirli bir ilke ya da ilkeler dolayımıyla Varlık olarak örgütleyen diyalektik hareketin kendisinin de diyalektik bir gelişimi olduğu iddia edilmiştir. Söz konusu iddia bu gelişmeyi serimlerken üç temel moment tespit etmiştir: diyalektiğin soyut belirlenimi, olumsuz-ussal belirlenimi ve olumluussal' belirlenimi. İlk momente karşılık gelen, herhangi bir ontolojik belirlenimden yoksun ve aklın kendine içkin ideal formu olarak diyalektik Platon, Aristoteles ve Kant tarafından temsil edilir; ikinci ve aklın kendini gerçeklikte bulmak isteyen momenti ise Fichte, Schelling ve Hegel tarafından. Kendini gerçeklikte bulma arzusunun, ilkenin eksik tespiti yüzünden bir türlü gerçekleşemediği ve bu nedenle de reelliğin uzamında kaldığı ikinci momente karşılık, ürünün meta biçiminin merkezi birim olarak tüm var olanları değişim değeri üzerinden birbirine eklemleyen ontolojik hareketi Marx tarafından tespit edilir ve üçüncü moment de bu figür aracılığıyla belirlenmiş olur. Ontolojinin, özellikle Marx'ın Kapital'i ile temel disiplin olarak koyutlanması ve yaratmış olduğu muazzam politik etkide diyalektiğin oynadığı rol, ontoloji, diyalektik ve felsefe ilişkisinin politikaya sirayet ediş formunun da diyalektiğin diyalektik gelişimiyle paralel bir seyir izlediği iddiasını çalışmamızın ikinci savı olarak ortaya çıkarır. Diyalektik hareketin, var olanları Varlık olarak örgütleyen ilkesinin göstermiş olduğu değişikliklere bağlı olarak, diyalektiğin diyalektik gelişiminin ilk momentine ideal-politik, ikinci momentine reel-politik, üçüncü ve son momentine de onto-politika karşılık gelir. Çalışmamız, çağımız siyasetinin güçsüzleşen/niteliksizleşen kuramsal zeminine, Varlık-diyalektik-politika arasındaki bağlantıları göstermek ve bu suretle ontolojinin temel disiplin olduğunu bir kez daha hatırlatmak arzusundadır.
Retorikte genel inandırma tarzları hakkında bir inceleme

Bu çalışmanın amacı retorikte genel inandırma tarzlarını incelemektir. Retorik kavramının analizi ile başladığımız çalışmada birinci bölümde retoriğin tarihçesini ve etik boyutunu ele aldık. Ayrıca ikna sanatının temelini oluşturan retoriksel bilgileri sentezleyen Aristo'ya ve üç ikna kanıtına değindik. Sonrasında diğer retorlardan bahsedip retoriğin tarihsel gelişim sürecini inceledik. Retoriğin amacı, yararı ve çeşitlerini de anlatıp birinci bölümü tamamladık. İkinci bölümde ise retorikte genel inandırma tarzlarını üç kısımda ele aldık. İlk olarak mesajlar kısmında dilsel yönlerini inceledik. Önermeler, örtük tasımlar, maksimler, örnekler, çürütme yöntemleri, mesaj dilinin özelliklerini işledik. Sonrasında ikna olgusunun ikinci basamağı olan konuşmacı faktörünü ele aldık. Burada hatibin karakterine, beden ve dil zekasına, retorikte eğitim tekniklerine yer verdik. Ve son olarak iknada hedef kitle olan dinleyici analizi ile iletişimde temel yöntemlere değindik. Böylece retorikte sadece söz değil, konuşmacı ve dinleyici faktörlerinin de etkili olduğunu göstermeye çalıştık. Sonuç olarak, retoriğin genel inandırma tarzlarında birbirinden ayrılmaz birer unsur olarak mesaj, dinleyici ve konuşmacı faktörlerinin retoriğin bütününü oluşturduğunu belirtmeye çalıştık.
Color-blindness in Rawls's theory of justice

Bu tezde Rawls'un adalet teorisinin ırka dayanan adaletsizleri düzeltme ve hatta onları ele alma konusunda bize rehberlik edemeyeceğini savunuyorum. Rawls'u eleştirenler renk-körlüğü söylemine vurgu yapmazlarken benim eleştirimin odağında bu sorunsal bulunuyor. Rawls'un teorisinin temel öğelerinden olan başlangıç durumu renk-körü bir perspektif ile kurulmuştur. Irka dayanan adaletsizlikler söz konusu olduğunda renk-körü bir perspektifin ürünü olan hiçbir ideal faydalı olmayacaktır, çünkü bu tür idealler bütün insanların eşitliğine ve aynılığına vurgu yaparlar. Bu da ırksal eşitsizliklerin kökenindeki asıl sebepleri gizleyerek toplumdaki ırksal yapının sürdürülmesini sağlar. Argümanımı açıklamak için Eduardo Bonilla-Silva'nın kavramsallaştırdığı 'renk-körü ırkçılık' fikrini kullanacağım, çünkü bu kavram egaliteryan yaklaşımlar üstüne odaklanmanın olumsuz etkisini açığa çıkarıyor. Rawls'un mükemmelen adil toplum düşüncesi kendisi tarafından ideal teori kapsamında alınmaktadır; lakin ırka dayanan adaletsizlikler ideal olmayan teorinin alanı olsa da Rawls'un ideal teorisinin normatif teorisinin temelini oluşturduğu gerçeği, Charles Mills'in de vurguladığı gibi, bu savunmayı geçersiz kılmaktadır. Bunun sebebi, ideal ve normatif teori arasındaki bu ilişkinin ardında yaşadığımız toplumun ideal toplumla benzeştiği oranda adil olacağı önermesinin bulunmasıdır. İdeal toplum renk-körü bir toplum olduğundan, bu konudaki endişem Rawls'un normatif teorisinin de renk-körü olduğu ve bu yüzden bize vereceği toplumda ırksal yapıların olduğu gibi kalacağı ve ırka dayanan eşitsizlikler üretmeye devam edeceğidir.
Vedanta sistemi çerçevesinde Hinduizm'deki mistik unsurlar

Vedanta, Hint Ortodoks sistemlerinden bir tanesi olup, Hindu inancında temelde Upanişad metinlerine dayanan mistik bir öğretidir. Bu öğreti bir taraftan bireyin Tanrı Brahman karşısındaki konumunu belirlemekle birlikte, diğer taraftan da bireyin sosyal hayatını şekillendirmekte ve ona kurtuluş yolları hakkında fikir vermektedir. Bu çalışmada Vedantayı oluşturan temel kavramlar, Vedanta öğretisinin mistik boyutları, bireylerin kurtuluşa ulaşmalarında öğretinin işlevi, öğretiye göre atmanın Brahman karşısındaki konumu, Shankara başta olmak üzere öğretinin temsilcilerine yer verilecektir. Çalışmanın amacı Vedanta Geleneğinin kapsamlı bir tahlilini yaparak, hem Hint inancındaki konumunu irdelemek, hem de öğretinin mistisizm ile ilgili yönlerini ortaya çıkarmaktır.
Siyaset felsefesi açısından John Rawls'un adalet teorisi

çalışma 20. yüzyılın en önemli siyaset felsefecilerinden biri olan John Rawls'un adalet teorisini incelemeyi amaçlamaktadır. Bu çerçevede çalışmada güdülenhedef, Rawls'un eşitlik ve özgürlük konusundaki temel problemlere nasıl bir çözümgetirdiğini saptamak, farklı etnik, kültürel ya da dinsel gruplara mensup vatandaşlarınbarış içinde bir arada yaşamaları konusunda nasıl bir model öngördüğünü ortaya koymaktır. Rawls 1971'de yayımlanan Adalet Teorisi isimli eserinde adil bir toplumun nasıl düzenlenmesi gerektiğini tartışmakta ve bu doğrultuda iki temel adalet ilkesi ortaya koymaktadır. Birinci ilke herkes için eşit özgürlük ilkesidir. Bu ilke toplumdaki her bireyin diğerleri ile eşit hak ve özgürlüklere sahip olmasını öngörmektedir. İkinci ilke ise toplumsal ve ekonomik eşitsizliklerin düzenlenmesine ilişkindir. Rawls bu ilke ile toplumun temel yapısının toplumdaki en az avantajlıların lehine işleyecek şekilde düzenlenmesini öngörmektedir. Çalışmanın ikinci bölümünde, Rawls'un siyasi adalet anlayışı ele alınmaktadır. Bu kapsamda farklı felsefi, dini ve ahlaki görüşleri içinde barındıran çoğulcu bir liberaltoplumda, istikrar problemi tartışılmaktadır. Çalışmanın üçüncü bölümünde Halkların Yasası adlı eserinden hareketle, Rawls'un teorisinin uluslararası boyutları ele alınmaktadır. Son bölümde Rawls'un teorisi hakkında eleştirel bir değerlendirme yapılmaktadır.
John Toland'ın din felsefesi üzerine bir inceleme

Bu çalışma, Aydınlanma döneminin önemli isimlerinden biri olan John Toland'ın, Din Felsefesini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Din felsefesini, Aydınlanma çağının temel bilgi kaynağı olarak gördüğü aklı ön plana çıkararak şekillendiren Toland, Hıristiyanlıkta yer alan ve akla aykırı olan her türlü olguyu reddetmiştir. Din felsefesinin önemli problemlerinden biri olan Vahiy konusunda da aynı yaklaşımı segileyen Toland'a göre vahiy sağlam akılla çelişemez. Bu nedenle de O, akla aykırı olduğunu düşündüğü her türlü unsuru reddetmiş ve bunların gerçek vahiy olmadığını, dine sonradan eklenen hurafeler olduklarını savunmuştur. Bir giriş, üç ana bölüm ve bir sonuçtan oluşan çalışmamızda, John Toland'ın Din Felsefesi ortaya konulmaya ve objektif bir şekilde tespit edilerek değerlendirilmeye, bir Aydınlanma düşünürü olması nedeniyle de, Aydınlanmanın temel özellikleri bağlamında, fikirlerinin alt yapısı ve etkileri belirlenmeye çalışılmıştır.
Deleuze-Guattari: Yersizyurtsuzlaştırma makinesi olarak şizoanalitik fark ve arzu ontolojisi

Bu doktora çalışması özdeşlikten, düalizmden ve aşkınsallıktan hareketle varlıktaki çokluğu öznellik içerisinde bir'e indirgeyen; bu indirgemeyle varlıktaki farklılıklara ve çokluklara öznel bir şiddet uygulayan ağaç biçimli düşünme yapısındaki negatif fark ve arzu kavrayışını, Deleuze-Guattariyen şizoanalizle yersizyurtsuzlaştırarak, fark'ın ve arzu'nun şizoid makine bağlantılarıyla işleyen üretim düzlemini oluşturmayı amaçlar. Böylece bireyleşme sürecinde negatif fark ve oedipal arzu kavrayışıyla oluşan bilinçdışındaki majöratif yapının, şizoanalizle nasıl yersizyurtsuzlaştırılabileceğini göstererek; düşünme ve bilinçdışı süreçlerinin, şizoanalitik fark ve arzu ontolojisiyle üretim makinelerine dönüştürülmesini ve bu dönüşümle şizoid kavramsal karakterin olanaklılık düzlemini açıklar. Bu çerçevede çalışma, kimliğini merkeze alarak farkı ve arzuyu oluşturan ve merkezdeki kimlikle, varlıktaki çoklu farkları ve arzuyu olumsuzlayan majöratif düşünmenin kodlarını yersizyurtsuzlaştırarak, varlıktaki bireyleşmiş çoklukları olumlamanın ve çoğaltmanın nasıl olanaklı olabileceğini gösterir. Bu bağlamda bu doktora çalışması: 1. Büyük yapılardaki majöratifliğin nedenselliği yerine, bireydeki majöratif yapıların felsefi temellerini gösterir. 2. Bireydeki bilinç ve bilinçdışı düşünme süreçlerindeki majöratif arzunun temellerini açığa çıkararak, arzuyu bastırmak yerine özgürleştirmenin nasıl olanaklı olabileceğini gösterir. 3. Fark ve arzunun pozitif olarak ele alınmasıyla, majöratif yapıların olumsuzladığı farklılıklara ve çokluklara, yeni bağlantılarla kendilerini ifade etme ve üretme olanağı sağlar. 4. Bu üretimi olanaklı kılan şizoanalizle, yaşamı özne merkezli bir kavrayış bağlamında ele alan aşkınsal düşünme yapılarını yersizyurtsuzlaştırarak, yaşamın aktif güç arzusu çerçevesinde, içkinlikle ve oluşla üretim düzleminde akışının olanaklılığını gösterir.
Platon'ın eğitim anlayışı

Platon egitimle insanı bilgilendirmekten daha çok ruhu yüceltmeyi hedefler. Egitim ruhuiyiye dogru yönlendirmedir. Yani ahlaksal bir etkinliktir, bu yüzden egitimli insan aynı zamanda erdemli insandır. Egitimle insan iyi olana yani Tanrı'ya benzemeye çalısmalıdır. Egitim, yöneticiler tarafından en önemli görev olarak görülmelidir. Devlet sadece bir kısıminsanı degil bütün toplumu kapsayan bir egitimi hedeflemeli bu toplumu kendi içinde uyumlu, erdemli hale getirmelidir. Egitimde diyalektik yöntem, örnek olma, yapıp yasayarak ögrenme, çocukluktan itibaren iyi ve kötü konusunda tutumlar kazandırma gibi yöntemlerin uygulanması gerektigini söyler. iyi bir egitimle, birey ve toplum hem kendi içine hem de birbirleri arasında uyumu saglayacak yani mutlu olacaktır. Platon müzigi en büyük amaç olarak belirledigi erdeme ulasma vasıtası olarak görür. Müzik insanlara uyum kazandırmak için Tanrı'nın hediyesidir. Yani insanların yaratılıslarındamüzige karsı bir sevgi vardır. Platon, insanların bu sevgisi vasıtasıyla onların düsüncelerininve duygularının kontrol altına alınabilecegini fark etmis, bu yüzden de müzik egitimine büyük titizlik göstermistir. Beden egitimiyle bedenin mükemmellestirmeyi hedeflemistir. Beden hareketleri ile kisi, evrenin ve aklın düzenli olan hareketlerine, yani Tanrısal olan hareketlere benzemeyeçalısmalıdır. Beden egitimi kisideki taskınlıkları engeller ve atılgan ruh halini saldırganlıktankorur.
Ali Şeriati'nin varoluşçuluk düşüncesi

Çalışmamızda, bireyin deneyimleri ile kendini gerçekleştirme serüvenini konu edinen varoluşçuluğun, yirminci yüzyılın Müslüman düşünürlerinden Ali Şeriati'nin düşünce dizgesinde nasıl şekillendiği değerlendirilmektedir. Konunun ele alınışı, incelenen kaynaklar ve takip edilen yöntem ile ilgili bilgilendirme tezin giriş bölümünde yer almaktadır. Ali Şeriati'nin düşünce dizgesini anlaşılır kılmayı amaçlayan birinci bölümde; düşünürün hayatı, eserleri ve düşünsel değişim süreci ele alınmaktadır. Onu takip eden ikinci bölüm; varoluşçuluğun bir felsefi akım ya da eğilim olarak hangi sorunlar üzerine teşekkül ettiği, tarihsel ve düşünsel arka planı ve düşünürlerinin varoluşla ilgili görüşlerini kapsamaktadır. Şeriati'nin varlık ve varoluş sorununu yaratılış kıssası ve mitolojik anlatılar üzerinden ele alışı ve düşünürün 'tevhid' ekseninde geliştirdiği 'insanbilim' öğretisi üçüncü bölümde incelenmektedir. Tezin son bölümünde, Şeriati'nin varoluşsal tecrübe ile mistik tecrübeyi aynılaştıran fikirleri ve bireye sirayet eden ataleti ve kendine yabancılaşmayı bertaraf etmek için varoluşçu felsefeyi özgürlükle ilişkilendirerek nasıl temellendirdiğine değinilmektedir. Bu çalışmada Şeriati'nin eklektik düşünce sisteminde varoluşçuluk öğretisinin mahiyeti incelenirken, Batılı düşünürlerle benzerlik arz eden görüşleri ve özgün yanı ortaya çıkarılmaya çalışılmaktadır.
Nietzsche'nin hakikat anlayışı çerçevesinde bilim eleştirisi

Bu tez, Nietzsche'nin sürekli akış ve oluş halinde ilerleyen hakikat hakkındaki dü-şüncelerini, döneminin pür pozitivist özellik taşıyan bilimsel görüşe getirdiği eleştiri-lerini ve bunun yerine kendi felsefi kavramları üzerinde yükselen alternatif bilimsel anlayışını ortaya koymayı hedeflemektedir. Özellikle Tanrı, din, metafizik, mutlak gibi kavramlara karşıtlığı hatta düş-manlığıyla ünlenen Nietzsche'nin görüşleri, ilk bakışta bu unsurların itici gücüyle ortaya çıkmış ve modern dönem için adeta yeni bir din haline gelmiş poziti-vizm ile ortak noktalara sahip gibi görünse de bilimsel görüşleri incelendiğinde bu durumun tam tersi olduğu anlaşılmaktadır. Platon ve Aristoteles kökenli Hristiyan teolojisi ile bilimsel anlayışın diğer modern unsurlar gibi Sokratik kültür olarak tanımladığı aynı kökten geldiğini savunmuş ve bunun karşısına bu kültürün yok ettiği Antik trajik kültürü çıkarmıştır. Nietzsche'nin Antik Yunan'ın yoruma ve çoğulculuğa dayanan ancak akıl uğruna feda edilmiş duygu ve içgüdüleri tekrar harekete geçirerek tamamen estetik bir kaygı taşıyan bilimsel görüşleri, tam olarak neye karşı çıktığını anlayabilmek için hakim doğa ve bilim anlayışlarıyla karşılaştırılacaktır. Bu çalışmada Nietzsc-he'nin doğa ve hakikat üzerine düşüncelerinin temelini oluşturan kavramları ışığın-da, bilimsel eleştirilerini ve alternatifi olan geleceğin felsefesi adını verdiği bilimsel anlayışı, bizzat kendi eseri 'Şen Bilim' merkeze alınarak açıklanacaktır. Böylece klasik bilimsel anlayışa göre gerçekten orijinal kalan ve kendi döneminden çok gele-ceğe hitap eden estetik, yaratıcı bir bilimin nasıl ortaya çıktığı gösterilmeye çalışıla-caktır.
Aristoteles'te sözün estetiği ve bildirim sorunu

Bu çalışmada dilin estetiksel kullanımı, hakikati aktarımı ve dilin aktarım gücü ele alınmıştır. Dilin zaman içerisinde gelişip karmaşık bir yapı haline gelmesi, dilin içerdiği örnek, örtük tasım, çürütmeler, tanıklıklar, söylev türleri, uygunluk, ritim, ölçü gibi tüm öğeler ile birlikte ele alınarak incelenmiş ve bu tez hazırlanmıştır. Temele Aristoteles'in Retorik ve Poetika adlı eserleri temel alınarak yapılan bu çalışmada, konuşan-konuşmacı arasındaki ilişki, dilin gücü, sözsel dilin estetiksel olarak kullanımı, dilin hakikati aktarmada nasıl bir araç olduğu, estetik dil ile hakikat aktarımı arasındaki bağ, dilin doğru kullanımında dili kullanan kişiye nasıl bir güç kazandıracağı ve dilin yetkin bir şekilde nasıl kullanılacağı sorgulanmıştır. Sonuç olarak, dilin sürekli gelişim halinde olması, insana büyük bir güç kazandırması, estetik olarak da kullanılabilen ve karmaşık bir yapıda olması tüm bu konuların incelenmesi gerektiği sonucunu ortaya çıkarmıştır.
Osmanlı medrese eğitiminde felsefe

Osmanlı Devleti her alanda kurumsallaşmış bir medeniyettir. Bu kurumlardan en önemlilerinden biri de ilmiye teşkilatıdır. İslam eğitim-öğretim geleneğinin özgün kurumlarından biri olan medreseler, orta ve yükseköğretim kurumları olarak faaliyet göstermiştir. Medreseler mahiyet itibariyle Selçuklu döneminin birikimini büyük ölçüde devam ettirmişlerdir. Çalışmamızın amacı, Osmanlı kurumsal yapısı içerisinde, devletin kuruluşundan Cumhuriyet dönemine kadar büyük bir öneme sahip olan medreseleri, ortaya çıkış süreci ve tarihsel gelişimi ile birlikte, değişimi ve işlevini kaybetmesi; bu süreçte akli ilimlerden olan felsefenin medreselerdeki yeri ile devlet ve toplumsal yapı için önemini ortaya koymaktır. Bu çalışmada devletin kuruluşundan 19. yüzyıla kadar geçen sürede yapılan felsefi çalışmalar ele alınmıştır. Bu dönem içinde felsefeye bakışın nedenleri ve felsefe alanında fikri çalışmalar yapmış alimlerin durumu incelenmiştir. Devletin genel olarak akli ilimlere, özel olarak ise felsefeye bakışı ele alınmıştır. Özellikle 16. yüzyıldan sonra, felsefenin ders programlarında çıkarılması ve kelam ile tasavvuf içerisine dahil edilmesi, bu çalışmamızda kelam ve tasavvufun da ele alınmasına neden olmuştur. Felsefenin ders programlarından çıkarılması ile birlikte devletin gerileme sürecine girmesi aynı döneme denk gelmektedir. Bu durum felsefenin toplum için önemini ortaya koymak ve devletin diğer birimleriyle felsefenin ilişkisini tespit etmek açısından dikkat çekicidir.
Moral enhancement: The case of oxytocin

Biyomedikal ahlaki iyileştirme, normal, sağlıklı insanların ahlaki kapasitelerini artırmak için yapılan biyomedikal müdahalelerdir. Bu tezde bu tip müdahalelerde oksitosin hormonu kullanımı ve bu müdahalelere ivedi bir ihtiyaç olup olmadığı sorgulanmaktadır. Ahlaki iyileştirme tezini savunanlar, bu müdahalelerin küresel sorunları çözmek için acil bir ihtiyaç olduğu konusunda ısrar ederler. Fakat, bu tezde biyomedikal ahlaki iyileştirmeye acil bir ihtiyacın olmadığı, aksine ihtiyacımız olan şeyin bu küresel sorunlara yönelik bilgi ve farkındalığı artırmak olduğu vurgulanmaktadır.
Sadreddin Konevİ'de bilgi, varlık ve ahlak

Tasavvuf tarihinde Muhyiddin İbnu'l-Arabi vahdet-i vücud nazariyesinin kurucusudur. Müteakiben bu düşünceyi geliştiren de Sadreddin Konevidir. Bu konuda hiç kimse Konevi kadar etkili olmamıştır. Konevi'nin eserleri incelendiğinde görüşlerinin derinliği, zekası ve büyük bir düşünür olduğu hemen göze çarpar. Tezimiz Konevi'nin 'Varlık Anlayışı, Bilgi Anlayışı ve Ahlak Anlayışı' olmak üzere dört bölümden oluşmaktadır. Giriş kısmında Sadreddin Konevi'nin kısaca hayatı, hocaları ve eserleri hakkında bilgi verilmektedir. Birinci bölümde Konevi'nin varlıkla ilgili görüşleri ele alınarak varlık kavramı, varlık ve yokluk, varlığın sıfatları, eşyanın hakikati, cevher, araz ve varlık mertebeleri konuları incelenmektedir. Konevi'nin varlık mertebelerini beşe ayırdığı tespit edilerek bu mertebeler ele alınmaktadır. İkinci bölümde bilgi anlayışı gözden geçirilmekte ve bilginin tanımı, kaynağı, değeri, çeşitleri, Allah'ın bilgisi, insanın bilgisi, kesbi bilgi ve vehbi bilgi konuları üzerinde durulmaktadır. Üçüncü bölümde ahlakla ilgili görüşleri değerlendirilmektedir. Ahlakın tanımı, kaynağı, değeri; iyi ahlak, kötü ahlak, Allah'ın ahlakıyla ahlaklanmak, Seyr'ü-sülük konularına değindik. Seyr'ü-süluk, pratik ahlak olarak müridin güzel bir ahlaka sahip olmak için uyguladığı bir yöntemdir. Bu başlık altında da tevbe, takva, tevekkül, kanaat, havf ve reca, zikir, şükür, sabır, rıza, muhabbbet konularını işledik. Dördüncü bölümde Konevi'nin tasavvuf tarihindeki yeri ve etkisini değerlendirdik. Bu etkiyi 'Vahdet-i Vücud' ile Vahdet-i şühud, Panteizm ve Panenteizm görüşlerini mukayese ederek gösterdik ve tezimizi sonuçlandırdık.
Türk düşünce dünyasında Nietzsche

'Türk Düşünce Dünyasında Nietzsche' adlı bu çalışma, 'Giriş' ve 'Sonuç' hariç iki bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde 'Türkiye'de Felsefi Düşünce ve Nietzsche' anlatılmıştır. İkinci bölümde ise; 'Türk Aydınının Nietzsche Felsefesine Bakışı' konu edilmiştir. Bunu yaparken, Türkiye'de, Nietzsche hakkında çalışma yapmış yazar ve mütercimlerin arasından, ulaştığımız kaynakların zenginliğine göre seçtiğimiz 8 kişinin görüşleri ele alınmıştır.
Gazalide bilgi-tanrı ilişkisi

Gazali'nin entellektüel dünyası için bilgi çok büyük bir önem arz etmektedir. O'na göre insanoğlu'nun yaratılışı'nın en önemli özelliği bilgi'dir. Ona göre ilim mutlu olmaktır. Bu mutluluk ise ancak Allah'ın bilinmesiyle gerçekleşir. Bu düşünceleri ile onun Felsefesi'nde Bilgi- Ahlak-Varlık Felsefeleri birbirleri ile ilintilidir. Bilgi'nin birçok türleri'ni sıralayan filozof, bu bilgiler içerisinde kendisinden şüphe duyulmayan, kendisi'nin deyimiyle Yakini Bilgi'ye çok önem verir. Bu ilim ise kalp yoluyla elde edilen, Nübüvvet ve Tasavvuf Bilgileri'dir ve bu bilgilerin kaynağı Tanrı'dır. Gazali'ye göre tek gerçek varlık Tanrı'dır. Farklı varlık türleri Tanrı'nın uzantılarıdır, bu farklı varlık türlerine ait olan bilgiler aslında Tanrı'nın farklı varlık türünün özelliğine ait bilgilerdir. Tek varlık Tanrı olunca bütün bilgilerin kaynağı da Tek olan Tanrı oluyor. Çünkü tek olan Tanrı, varlıkları yaratınca onların bilgi elde etme kaynağı olan duyu organlarını ve aklını da yaratıyor. Dolayısıyla insanın 'kendi kendine bilgi elde ettiğini' sandığı aklın ve duyu organlarının kaynağı da Tanrıdır. Ayrıca ona göre tıp ve astronomi başta olmak üzere insanın kendi başına elde edemeyeceği bütün bilgiler, peygamberlik makamından yayılırlar, bu makam da kaynağını Tanrı'dan alır. Dolayısıyla bütün bilgilerin kaynağı Tanrı'dır. Ona göre Tanrı hem gerçek varlık hem de gerçek bilginin kendisidir. Tanrı, hem kendisine ait olan bu gerçek bilginin kaynağıdır hem de bu gerçek bilgiye ulaşmanın yöntemini verendir. Onun felsefesinde bilgi'nin Tanrı ile olan ilişkisi budur. Gazali, aklın ve duyular'ın verdiği bilgileri reddetmemiş; tersine insandaki ilk bilgiler'in bu kaynaklar vasıtasıyla elde edildiğini söylemiştir. Fakat bu kaynaklar tarafından elde edilen bilgiler'in, kendilerinden şüphe etmeye başlamıştır. Bu metodik şüphesinin sonucunda da, kendisinden şüphe edilmesi mümkün olmayan bilgilerin, kalp ile elde edilen Tanrısal kaynaklı, nübüvvet ve tasavvuf bilgileri olduğunu söylemiştir. Bu metodik şüpheciliği ile Descartes'ın; aklın eleştirisini yapması ile Kant'ın; nedenselciliği eleştirmesi ile Hume ve Ara Nedenciler'in; bilgi'nin kaynağı'nın Tanrı olduğunu söylemesi açısından da İmancılık'ın öncülü olmuştur. Alemi ikiye ayırıp ele alması açısından da Platon'un varlık anlayışı ile benzerlik göstermesine rağmen, filozofun Platon'dan etkilendiği söylenemez. Çünkü bu düalist varlık anlayışı filozofun mensubu olduğu İslam Dini'nin varlık anlayışıdır.