turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Karizmatik lider örneği olarak Hz. Ömer

Mustafa YÜKSEL Araştırmamız iki bölümden oluşmakta olup, birinci bölümünde öncelikle lider ve karizma kavramları tanımlanmaya çalışılmıştır. Ayrıca karizmatik liderin şahsiözellikleri, sosyal-psikoloji disiplini içerisinde vurgulanmıştır. Yine bu bölüm içerisinde genel geçer liderlik teorileri incelenmiş, bunlar ikisi doğudan, ikisi batıdan büyük siyaset kuramcıları olmak üzere Farabu, İbn Haldun, Machiavelli ve Max Weber'insiyasi liderlik teorileri ile sınırlı tutulmuştur. İkinci bölümde tezin ana konusu olarak, Hz. Ömer ve onun karizmatik liderliği ele alınmıştır. Bu bölümün başlangıcında, Hz. Ömer'in lider olarak benimsenmesinde etkin olan, hilafeti öncesindeki sosyal konumu üzerinde durulmuştur. Öncelikle Hz. Ömer'in o dönemki kabile merkezli toplumsal yapılanmada, kendisinin sosyal konumunu belirleyici güçlü faktörler hakkında bilgiler verilmiştir. Hz. Ömer'i tarih sahnesine çıkartan Müslümanlığı kabul edişi, ayrı bir başlık altında ve farklı rivayetleraktarılarak sunulmuştur. Bu olayla İslam tarihinin önemli bir öznesi olan Hz. Ömer'in, hilafete getirilişine kadarki devresi, Hz. Muhammed ve Hz. Ebu Bekirdönemlerindeki fiilleri öne çıkarılarak iki başlık altında aktarılmıştır. Yine hilafetiöncesinde, sosyal konumuna etki eden şahsiyetine ait hususiyetleri ve ilmu derinliği, Hz. Ömer'in şahsiyeti başlığı altında verilmiştir. Hz. Ömer'in hilafetinde sergilemiş olduğu liderliğini ise, Hz. Ömer'in karizmatikliderliği başlığı altında, onun karizmatik icraatlarını vurgulayan bir şekilde ele aldık. Evvela sevk ve idarede karizmatik özellikleri öne çıkarır bir biçimde halife olarakkişiliğini, fetih hareketlerinin sevkini ve idaresini, yöneticilerin denetlenmesini ayrı başlıklar altında inceledik. Karizmatik liderliğin nitelikleri arasında önemle belirtilenyenilikçi icraatlar çerçevesinde ise, Hz. Ömer'in hukuki, siyasi, ekonomik ve bayındırlık alanında gerçekleştirmiş olduğu yenilikleri irdeledik. Son olarak Hz. Ömer'in liderliğini, kuramlarını incelediğimiz Farabu, İbn Haldun, Machiavelli ve Max Weber'in siyasi liderlik teorileri ile değerlendirdik..
Onur:Emotional habitus' of LGBTI activism in Turkey

Bu tez Türkiye'deki Onur Haftası aktivizmi çerçevesinde oluşan duygulara odaklanmaktadır. Bu çalışma, Türkiye'deki LGBTİ aktivizminin parçası olan insanlarla yapılan derinlemesine ve yarı-yapılandırılmış mülakatlara dayanarak; siyasi aktivizmin nasıl bir duygulanım alanı olduğunu araştırmaktadır. Ayrıca, bu duyguların siyasi katılıma ve aktivizme olanak veren eşitlik, adalet ve insanlık söylemlerini nasıl oluşturduğuna bakmaktadır. 'Duygusal habitus' nedir? 'Pride' uluslararası LGBTİ aktivizmi bağlamında tarihsel olarak neye işaret etmektedir? 'Pride'ın siyasi aktivizm yoluyla ne gibi duygusal yüklenimleri vardır? Yerel bağlamda 'pride' ve onur arasındaki fark nedir? Onur Yürüyüşleri, organizasyonunda çalışan insanlarda ne gibi duygular ortaya çıkartıyor? Onur Haftası aktivizmi utanç, korku, kaygı, yalnızlık ve kırılganlık gibi duyguları nasıl kızgınlık, motivasyon, cesaret, neşe, heves, dayanışma ve güçlenme gibi duygulara dönüştürmektedir? Bu duygular Türkiye'nin değişen sosyal, siyasi ve ekonomik gündemi içerisinde nasıl farklılaşmaktadır? Bu duygusal pratiklere karşı ne gibi durumlar ortaya çıkmaktadır? Bu ve benzeri sorular minvalinde, bu araştırma Deborah Gould'un kavramsallaştırdığı 'duygusal habitus'u incelemektedir. Buradan yola çıkarak heteronormatif toplumsallığın LGBTİ'lere atfettiği çelişen duygu ve hislerin, siyasi hareket ve bu toplumsallığa karşı gelen aktivizmi nasıl desteklediğini ortaya koymaktadır. Onur Haftaları ve Yürüyüşleri duygular ve siyasi aktivizmin arasındaki ilişkiyi incelemek adına odak noktası olarak alınmıştır; çünkü bu etkinlikler duygular ve bu duygular yoluyla oluşan siyasi aktivizmin en belirgin fiziksel sonucunu oluşturmaktadır. Diğer bir neden ise 'pride' ve onur'un konvansiyonel olarak birer duygulanım belirtmesidir. Sonuç olarak bu çalışma Türkiye'de henüz yeni gelişmekte olan LGBTİ çalışmaları ve literatürüne; 'duygusal habitus'un siyasi hareket oluşumunu anlamakta sağlayabileceği açılımlar ve olasılıkları tartışarak yeni bir perspektif katmayı amaçlamaktadır.
Göçmen gençlerde kültürel dönüşüm üzerine sosyolojik bir analiz: İnegöl Huzur Mahallesi örneği

Bu çalışma, Doğu ve Güneydoğu'nun kırsal bölgelerinden 1990'lı yıllarda göç ederek, Bursa'nın İnegöl ilçesinde Huzur mahallesine yerleşen Kürt göçmenlerin kültürel dönüşümlerini analiz etmeyi amaçlamaktadır. Araştırma, Kürt göçmenlerin ve çocuklarının deneyimledikleri kimlik oluşum süreçleri, kent yaşamına uyumları, toplumsal cinsiyet, geleneksel ve dinsel davranış örüntüleri ve sosyal bütünleşme boyutlarındaki deneyimlerine referansla göçün mekan kaynaklı meydana getirdiği kültürel dönüşümleri ele alacaktır. Kürt göçmenlerin ikinci kuşak gençlerinin yaşadığı kültürel dönüşümler çalışmanın odak noktasını oluşturmaktır. Çalışma sonucunda, ikinci kuşak gençlerin deneyimledikleri kültürel dönüşüme bakıldığında, bu konuda gençlerin tahmin edilenden çok daha güçlü bir rol üstlendikleri gözlenmiştir. Huzur mahallesinde ikamet eden ikinci kuşak gençlerin kendi davranışlarını şekillendirirken, çoğu durumda ebeveynlerinin bilinçli olarak kaçındığı kentin popüler kültürünü örnek aldıkları görülmektedir. Diğer taraftan, ikinci kuşak gençlerin kendi anadillerine hakim olmamaları, tam anlamıyla Türkçeye hakim olmayan ebeveynleri ile aralarındaki iletişimi zorlaştırmaktadır. Bu durum birinci ve ikinci kuşak arasındaki duygusal bağların zayıflamasına ve dolayısıyla zaman zaman evde bir yabancılaşmaya neden olabilmektedir. Ayrıca, ikinci kuşak genç kadın ve erkeklerin geleneksel ilişkilere yönelik tutumlarında bazı durumlarda farklılıklar göze çarpmaktadır. Kadının toplum içindeki geleneksel konumu ikinci kuşak kadınlar tarafından daha fazla eleştirilmektedir. Bunun yanında, çalışmada ikinci kuşak erkeklerin kendi ebeveynleri ile ikinci kuşak kadınlardan daha fazla çatıştıkları gözlenmiştir. Bu çalışma, ikinci kuşak gençlerin her ne kadar ebeveynlerinin bazı kültürel kodlarını ve habituslarını taşıyor olsalar da, karşılaştıkları kent ortamı ve kültürüne uyumları açısından 'geçiş kuşağı' özellikleri göstermekte olduklarını öne sürmektedir. Alan araştırmasının verilerine dayanan bu çalışmanın örneklemi, Bursa'nın İnegöl İlçesinin Huzur mahallesinde adrese dayalı nüfus kayıt sisteminden yararlanarak rastgele seçilmiş Doğu ve Güneydoğu'dan göç eden birinci kuşak göçmenler ve onların çocukları olan ikinci kuşaktan oluşan 300 kişidir. Yüz yüze uygulanmış olan anket formu, birinci kuşak göçmenlerin ve ikinci kuşak gençlerin kültürel normlarını ve geleneksel değerlerini şekillendiren temel öğelere, kültürel davranış kalıplarına ve siyasal ilgilerine odaklanan sorulardan oluşmuştur. Ayrıca, birinci kuşak göçmenler ve ikinci kuşak gençlerin içinde yaşadıkları kente uyum süreçlerindeki kültürel ve sosyal koşulların ayrıntılı bilgisine ulaşmak için bu gruplardan seçilmiş 30 kişi ile derinlemesine mülakat ve odak grup görüşmeleri yapılmıştır.
Göç, sosyal değişme; ve bütünleşme

Göç olgusu, birey ve toplumun hayatında çok önemli bir kırılmayı ifade etmektedir. Bu süreçte birçok şey yeniden düşünülmekte ve yeniden kurulmaktadır. Konunun göçmenler açısından en hayati tarafı, sosyo-ekonomik ve sosyo-kültürel değişime uğramayı beraberinde getirmesidir. Öte yandan göçmenlerin yeni fiziki ve sosyal çevreye intibakı sadece kendileri için değil, bütün toplum için önemlidir. Bu araştırmada. Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nden İzmit'e göç eden aileler örnek grup olarak incelenmiştir. Geleneksel bir toplum olan göçmenlerin, modern kent ortamında yapısall ve fonksiyonel özelliklerinde meydana gelen değişmeler ele alınmıştır. İncelenen değişme alanları, sosyo-ekonomik ve sosyo-kültürel değişme unsurlarıdır. Ayrıca göçmenlerin kentsel ve sosyal bütünleşmesi incelenen diğer önemli bir husustur. Araştırmadan elde edilen veriler, göç hadisesinin, göçmenlerin daha çok sosyo-ekonomik olmak üzere sosyal değişime uğramalarına yol açtığını ortaya koymuştur. Göçmenlerin kentsel fonksiyonlara katılımları düşük, kentle bütünleşmeleri arzulanan düzeyde gerçekleşmemiştir. Buna karşılık, sosyal bütünleşmenin yokluğuna dair işaretler azdır. Göçmenlerin sosyal bütünleşmeyi gerçekleştirmede önemli bir sıkıntıları olmadığı ulaşılan diğer bir tespittir. Bu örneklem özelinde geleneksel toplumun kentte modern topluma geçiş yapmadığı, ama statik de kalmadığı tespit edilmiştir. Göçmenlerin sosyo-kültürel değişimi yavaş gerçekleşmekte, modern kültür unsurlarına karşı seçici davranmaktadırlar. Bu süreç karşımıza 'yeni tarz modernleşme' diyebileceğimiz bir olguyu çıkarmaktadır. Birçok sosyologun geçiş süreci olarak tanımladığı bu durum, uzun süredir benzer süreçler yaşayan toplumumuzun geldiği nokta dikkate alındığında geçiş süreci olmaktan çıkmış, yeni bir durum özelliği kazanmıştır. XXİİİ
Adalet ve Kalkınma Partisi'nin din politikaları

Türkiye'de hakim olan dışlayıcı laiklik anlayışı 2002'de iktidara gelen Adalet ve Kalkınma Partisi'nin yaklaşık on beş yıllık tek başına iktidarda olduğu dönemde ciddi kırılmalar yaşayarak etkisini kaybetmiştir. Bu çalışmanın konusunu, tarihsel arka planıyla birlikte Türkiye'de din-devlet ilişkileri ve cumhuriyetin ilk yıllarında tesis edilen dışlayıcı laiklik anlayışı ve uygulamalarının Adalet ve Kalkınma Partisi iktidarların da (2002-2014) yaşadığı değişimin, partinin dini özgürlükler, din eğitimi ve din hizmetleri alanlarındaki politikaları bağlamında sosyolojik bakış açısıyla ortaya konması oluşturmaktadır. Bu anlamda tarihsel arka planın anlatıldığı çalışmanın birinci bölümünde öncelikle modern dünyadaki din-devlet ilişkilerinin nasıl bu noktaya geldiği modernizm ve din bağlamında ele alınmış, modernizm sürecinin konumuz açısından en önemli sonucu olan laikliğin günümüzde anlaşılma ve uygulanma biçimleri ortaya konmuştur. Ardından modernleşme ve laiklik bağlamında Türkiye'deki din-devlet ilişkileri ve din politikaları Adalet ve Kalkınma Partisi'nin iktidara geldiği döneme kadar incelenmiş, yapılan dörtlü tipoloji bağlamında değerlendirilmiştir. Her dönemin konjonktürel istisnaları ve kendinden önceki veya sonraki dönemlere uzanabilen yönleri olmakla birlikte devletin din politikaları genel olarak şu şekilde tipleştirilmiştir: 1924- 1950 arası dini özgürlükleri kısıtlama ve kontrol etme dönemi, 1950- 1980 arası dini özgürlükleri görmezden gelme dönemi, 1980- 1997 arası dini araçsallaştırma dönemi, 1997- 2002 arası dini özgürlükleri kısıtlama denemesi dönemi. Çalışmanın ikinci bölümünde modernleşme ve batılılaşmaya karşıt bir ideoloji olarak ortaya çıkan İslamcılığın ve bunun politik alana yansıması olan siyasal İslam'ın Osmanlı'da ortaya çıkışı ile Cumhuriyet döneminde izlediği seyir, Adalet ve Kalkınma Partisi'nin içinden çıktığı Milli Görüş Hareketi bağlamında ele alınmıştır. Bu bağlamda Adalet ve Kalkınma Partisi'nin siyasi kimlik olarak benimsediği Muhafazakar Demokrasi din-devlet ilişkileri, laiklik, AB uyum süreci, sivilleşme ve İslamcılık çerçevesinde tartışılarak din politikalarında etkili olan temel dinamikler açığa çıkarılmıştır. Üçüncü bölümde ise Adalet ve Kalkınma Partisi'nin dini özgürlükler, din eğitimi ve din hizmetleri alanlarında attığı adımlar, yasal düzenlemeler bağlamında ele alınarak dışlayıcı laiklikten pasif laikliğe giden süreç, yaşanan tartışmalarla birlikte ortaya konmuştur. Bu bölümde Ak Parti döneminde, dini özgürlükler bağlamında başörtüsü yasağının kaldırılması, Alevi meselesi çerçevesinde Alevi açılımı ve gayrimüslim azınlıkları ilgilendiren düzenlemeler; din eğitimi bağlamında DKAB dersleri uygulanma ve öğretim programı değişiklikleri ile müfredata seçmeli din derslerinin koyulması, İmam Hatip okullarıyla ilgili düzenlemeler ve İlahiyat Fakültelerinin durumu; din hizmetleri bağlamında ise Diyanet İşleri Başkanlığı'nın nicel ve nitel değişimi ele alınmıştır.
Cybercodification and invisible documentation of the population

Topal, Çağatay Yüksek Lisans, Sosyoloji Anabilim Dalı Tez Yöneticisi: Yrd. Doç. Dr. Kenneth Barr Haziran 2002, 169 sayfa Bu çalışmanın amacı iktidar ve birey arasındaki gerilimli ilişkiyi incelemektir. İktidar ve birey birbirlerini karşılıklı olarak üreten kurumlar olarak tarih sahnesine çıkarlar. Bu üretim ilişkisinde baskın olan güç iktidardır. İktidar, bireyi denetim teknikleri vasıtasıyla sürekli bir kontrole tabi tutarak üretim sürecine dahil etmeye çalışır. İktidarın uyguladığı denetim teknikleri günümüzde hiç olmadığı kadar etkili bir hal almıştır. Kapitalist iktidar küresel bir karakter kazanmış, tarihte ilk defa kendini kendi olarak deneyimleme şansına kavuşmuştur. Deleuze tarihin bu dönemini kontrol toplumlarının çağı olarak adlandırır. Kontrol toplumlarında birey çeşitli ve farklı birçok disiplin kurumu tarafından aynı anda kurulur. Bu toplumlarda iktidar bireyi kontrol etmek için ağırlıklı olarak bilgi ve iletişim teknolojilerindenyararlanır. Nüfus kayıt sistemlerinin bu teknolojiler içinde önemli bir yeri vardır. Bu sistemler iktidarın bireyi sürekli izleyebilmesi ve üretim sürecine dahil edebilmesi açısından oldukça etkili iktidar araçlarıdır. Nüfus kayıt sistemleri küresel iktidar ağlarının bir parçasıdır ve vatandaşlığın kavramsal kurulutuna dodrudan etkide bulunurlar. Türkiye'de uygulanmaya calytylan MERNİS -Merkezi Nüfus İdaresi Sistemi- nüfus kayit sistemlerine örnek teşkil edebilecek bir yapılanmayı işaret eder. MERNİS kontrol toplumlarının rasyonalitesine uygun olarak ulusal çapta örgütlenmiş bir denetim mekanizması olarak ele alınabilir. Bu gerçeğe rağmen MERNİS'in verimli çalıştığı iddia edilemez. MERNIS'in işletilmesinde açık bir rasyonalite eksikliği göze çarpmaktadır. Türk devleti MERNİS'in günümüz tarihsel bağlamındaki etkisini kavrayamamakta ve MERNIS'e gereken önemi vermemektedir.
Damgalama ve çerçeveleme boyutlarıyla yazılı basında Suriyeli göçmenler

Göç, insanlığın varlığından itibaren dünyanın şekillenmesinde etkili olan bir olgudur. Coğrafi olarak yer değiştirme kadar basit bir anlama karşılık gelecek bir kavram olmanın ötesine geçen yapısıyla göç, sadece günümüz dünyasının görüngüsü değil aynı zamanda insanlığın zihninde derin bir yer açan meseledir. Günümüzde yaşanan göçler kriz olarak görülürken, göçmenler sorun olarak çerçevelenmektedir. Medyanın göç ve göçmene olan yaklaşımı bu bağlamda araştırmanın problemi olarak belirlenmiştir. Nitekim medyanın göç ve göçmene karşı olan tutumu bu çalışmanın üzerinde durduğu konu olmuştur. Türk yazılı basınında Suriyeli göçmenlerin anlamsal kurulumuna odaklanan bu çalışmanın kuramsal alt yapısı Erving Goffman'ın Damga kuramıyla birlikte Çerçeveleme Analizi'ni temel almış, eleştirel ve inşacı yaklaşımların izleğini takip etmiştir. Çalışmanın ana argümanı, yazılı basında yer alan Suriyeli göçmen haberlerinin bazı konu ve olaylarla çerçevelenerek göçmenleri damgaladığı yönündedir. Medyada yer alan göçmenlere yönelik damga söylemi toplumsal söylemin de kaynağı olduğundan göçmenlerle toplum arasındaki iletişim ve etkileşimde medyanın etkin rolü önem kazanmakta toplumda göçmen imajı medya aracılığıyla oluşmaktadır. Bu bağlamdan hareketle, Suriyeli göçmenlere yönelik yazılı basın haberlerinde göçmenlerin damgalanıp damgalanmadığı, Suriyeli göçmen kimliğinin medyada nasıl tanımlandığı ve toplumsal gerçeklik bağlamında Suriyeli göçmen kimliğinin nasıl inşa edildiği soruları, çalışmanın araştırma soruları olarak belirlenmiştir. Çalışma Suriyeli göçmenlerin ilk kez Türkiye'ye gelmeye başladıkları 2011 yılının Mayıs-Haziran-Temmuz aylarını kapsamakta, tiraja bağlı olarak seçilen Hürriyet-Sabah-Posta gazeteleri örneklemi oluşturmaktadır. Söz konusu gazetelerdeki haberler amaçlı örnekleme yoluyla belirlenip, haberde çerçeveleme ve retoriksel söylem yöntem ve tekniklerinin yardımıyla analiz edilmiştir. Genel olarak haber analizlerinden elde edilen sonuç Suriyeli göçmenlerin damgalandığı yönünde olmuş, dünyada özne olan insanın göçmen kimliği taşımasıyla haberde nesne konumuna düşmesi gözlemlenmiştir.
Günümüz Yezidiliği

Yezidi dini geleneği Ortadoğu bölgesinde İslami bir tarikat olan Adeviliğin; aşırı fikirler ve heretik anlayışlar bağlamında değişim göstererek baskı, tecrit, etkileşim ve cehalet gibi etkenler nedeniyle tarihi süreç içerisinde oluşmuş olan gizemci, bağdaştırmacı, etnosentrik bir dini gelenek ve sınıfsal ve kapalı bir toplumsal gelenek etrafında ortaya çıkmıştır. Yezidiliğin varlığını sağlam bir şekilde devam ettirmesini sağlayan bu etkenler XX. yy'ın başlarına kadar süregelmiştir. Geleneksel kır toplumu olan Yezidilerin şehirleşmesi, ekonomik ilişki biçimlerinin değişimi ve göçle beraber 'Kutsal'dan kopuşla beraber Yezidi toplumu Modernite ile karşı karşıya kalmıştır. Modern dönem ile beraber geleneksel Yezidiliğin varlığını güçlendiren coğrafik, siyasi ve sosyo-kültürel alt yapının değişimi ile Yezidi toplumsal yapısı esnemiş ve dini anlayışı değişime uğramıştır. Modern dönemde varlığını devam ettirebilmek için yeni bir tanımlama ihtiyacı duyulmuştur. Bu nedenle ilk kez Yezidiler dini geleneklerini yazılı hale getirerek, derlenen materyallerden sistemli, bütüncül ve standart bir dini inşa sürecini başlatmışlardır. Geleneksel Yezidiliğin modern dünyada var olabilmesini hedefleyerek dönemin realitesi ile örtüşecek bir şekilde uygun olmayan yönleri törpülenerek yeni bir okumaya tabi tutulmaktadır. Batılı toplumlar içerisinde yaşayan Yezidi nesilleri arasında bireyselleşmenin artması ile beraber toplumsal hafıza ve kontrol azalmıştır. Bu durum Yezidiliğin varlığını tehlikeye sokmaktadır. Irak sınırları içerisinde yaşayan Yezidi toplumu yeni oluşan siyasi şartlar ortamında dini, siyasi, hukuki, eğitim ve kültürel bakımından çeşitli statüler elde etmiştir. Bu şekilde geleceğini güvence altına almak istemektedir. Geleneksel Yezidi dini geleneği modernite ile karşılaşmasında ilk olarak sarsılmış ardından yeniden oluşmuş ve en son yeni duruma uyum sağlamaya çalışmıştır.
Yaş gruplarına göre zaman kullanımı tercihlerini etkileyen faktörler:Birleşik Krallık ve Türkiye üzerine karşılaştırmalı bir analiz

Amaç: Türkiye ve Birleşik Krallık'ı bireylerin zaman kullanımınları açısından kıyaslayarak, farklı kültür ve dinamiklere sahip toplumlarda, toplumsal cinsiyet temelinde farklılıkları ve benzerlikleri değerlendirerek ulusal literatüre özgün bir çalışma sunmak ve politika üretilirken kullanılabilecek bir kaynak oluşturmak. Yöntem: Çalışma nicel bir metodolojik yaklaşıma sahiptir. Türkiye Zaman Kullanımı Araştırması 2014- 2015 (TÜİK, 2015) ve Birleşik Krallık Zaman Kullanım Araştırması 2014- 2015 (CTUR, 2015) mikro verileri ile ikincil veri analizi gerçekleştirilmiştir. 'Türkiye'de ve Birleşik Krallık'da bireylerin zaman kullanımı tercihlerini etkileyen faktörler nelerdir? sorusuna yanıt verebilmek adına her iki ülkenin zaman kullanımları ve zaman kullanımlarının alt boyutları karşılaştırmalı olarak SPSS programı aracılığıyla tanımlayıcı istatistikler, t-test, ANOVA ve çoklu doğrusal regresyon teknikleri ile analiz edilmiştir. Bulgular: Birleşik Krallık ve Türkiye'de bireylerin zaman kullanımlarını etkileyen faktörler 3 temel başlık altında toplanmaktadır. Bu başlıklar Kişisel Özellikler, Haftalık Çalışma Süresi ve Hane Halkı Gelir Düzeyi'dir. Kişisel özellikler yaş, toplumsal cinsiyet ve medeni durumdur. Türkiye ve Birleşik Krallık'ta Psikolojik Alan, Aile Alanı, Toplumsal Alan, Kişisel Alan ve Seyahat Alanı arasında modellerin açıklama oranları ve etkili faktörler farklılıklar göstermektedir. Türkiye'de birçok yaşam stratejisi alanında en etkili olan faktör toplumsal cinsiyet olmuştur. Birleşik Krallık'ta ise haftalık çalışma süresi birden fazla alanda en etkili faktördür. Sonuç: Çalışma sonucunda Birleşik Krallık ve Türkiye'de zaman kullanımı tercihlerini etkileyen faktörlerin farklılıklar barındırdığı görülmüştür. Bu durum öne sürülmüş olan zaman kullanımının farklı sosyal yapılara sahip kültürlerde farklı eğilimlerinin olduğu savını desteleklemektedir. Sosyal politikalarda sosyal yapı içerisinde tespit edilmiş olan toplumsal eşitsizliklere yönelik düzenlemelere ihtiyaç duyulmaktadır.
Türk Yurdu dergisinde milliyetçilik (1911-1931)

Türk Yurdu dergisi Türk milliyetçiliğinin en eski yayın organıdır. Dergi, Türk Yurdu Cemiyeti'nin yayın organıdır ve 30 Kasım 1911'de çıkmaya başlamıştır. 1918 yılına kadar 14 cilt, 161 sayı yayınlanmıştır. Türk Yurdu dergisi, Osmanlı İmparatorluğu'nun çöküş döneminde, Türk milletine bir çıkış yolu göstermiştir. Türklüğün her alanda yükselmesi için çalışmıştır. Dil ve edebiyat, tarih, eğitim, din, iktisat, mimari ve sağlık gibi konular dergide yer alan başlıca temalardır. Türk Yurdu dergisine ilham veren Kırımlı İsmail Gasprinski olmuştur. Dergide özellikle Akçuraoğlu Yusuf, Ahmet Agayef, Sadri Maksudi, Hüseyinzade Ali, Mehmet Emin, Celal Sahir, Necip Asım, Hamdullah Suphi, Ziya Gökalp, Halide Edip, Reşit Galip, Yakup Kadri gibi yazarlar etkili olmuştur. Türk Yurdu dergisi Kurtuluş savaşı nedeniyle bir süre yayınına ara vermiş ve 1924 yılında yeniden yayın hayatına başlamıştır. Bu dönemde Anadolu'nun kültürel homojenleşmesi, iktisadi kalkınması ve eğitim yoluyla modernleşmesi için çalışmıştır. Türk devrimlerinin yerleşmesine katkı sunmuştur. Türk dilinin geliştirilmesi, milli tarih yazımı, Türklüğe ait malzemelerin toplanması için çaba göstermiştir. Türk Yurdu dergisi 1929 iktisadi buhran ve buna eşlik eden siyasi krizden etkilenmiştir. 10 Nisan 1931 tarihinde Türk Ocağı'nın kendini feshetmesi ile Türk Yurdu dergisi kapanmıştır. Bu dönemde (1924-1931) 12 cilt 72 sayı yayınlanmıştır. Türk Yurdu dergisi bazı aralarla bugün yayın hayatına devam etmektedir.
Türkiye'de kültür politikaları ve kütüphaneler: 1923-1980

Bu çalışmada Türkiye'de uygulanan kültür politikaları kapsamında ele alınan Anayasalar ve diğer yasal düzenlemeler, hükümet programları, siyasi parti programları, eğitim ve kültürle ilgili sosyal hayatta gerçekleşen gelişmeler, beş yılık kalkınma planları ve yıllık programlar değerlendirilmiş, elde edilen bulguların kütüphanelere ve kütüphaneciliğe yansımaları tartışılmıştır. Bu süreçte kültür ve kütüphane ilişkisi dikkate alınmış, kütüphanelerin toplumsal gelişime katkı sağlarken taşıdıkları kültürel misyonları ön planda tutulmuştur. Elde edilen bulgular doğrultusunda söz konusu kültürel misyonun araştırma kapsamında değerlendirilen 1923 -1945, 1946- 1960 ve 1961- 1980 yılları arasında Türkiye'deki toplumsal, ekonomik ve sosyal karakteristiklerin farklılığına bağlı olarak farklılıklar gösterdiği belirlenmiştir. Türk siyasi hayatının 1923- 1980 yılları arasındaki ara kesitlerini yansıtan her bir dönemin karakteristik özellikleri, yönetim anlayışı, demokratikleşme ve kültürel kalkınmaya bakış açısı kütüphanelerin gelişim süreçleri üzerinde doğrudan ya da dolaylı etkiler yaratmıştır. Her bir dönemin kendisine özgü gereksinimleri ve öncelikleri kütüphanelerin toplumsal yapı içindeki rolünü belirleyen unsurlar olmuştur. Bu unsurların Türkiye'de kütüphanelerin ve kütüphane hizmetlerinin gelişimi üzerinde etkilerinin olduğu görülmüştür.
Gençlerin kimlik oluşumunda dijital kültürün etkisinin araştırılması: Selçuklu örneği

İnsanın yaşamsal dönemlerinden birisi de ergenlik dönemidir. Gençlik çağı olarak bilinir. Bu dönemin en önemli özelliğini kimlik kazanımı oluşturur. Bireyler kişisel ve sosyal kimliklerini kazanırlar. Bireyler sosyal kimliğini içinde yaşadığı kültürün etkisiyle tanımlar. Kültür insan yaşamını etkileyen en önemli sosyal baskı ve sosyal kimlik sağlayıcıdır. Günümüzde değişime bağlı, medya ve teknolojik yeniliklerle oluşan dijital kültürün varlığını görmekteyiz. Dijital kültür kendine ait özellikleri olan, popülerliğini gün geçtikçe artıran bir ortamdır. Kendine ait dijital dil oluşturmuştur. Toplumsal yapıyı etkilediği gibi gençleri de etkilemektedir. Gençlerin bireysel ve sosyal kimliklerini kazanmalarında, sosyal medya araçları ve sosyal ağlar önemli bir konumdadır. Gençlerin dijital kimlik sahibi olmalarını sağlamaktadır. Bunu yaparken de popülerliğini; taleplere, ihtiyaçlara göre şekillenen bir yapıda olmasına bağlıdır. Kültürün baskıcı unsurlarını kırarak bireylere özgürlüğü yaşıyormuş gibi yaptırarak etkisi altına almaktadır. Sanal dünyanın cazibesine kapılan gençlerin bu durumdan nasıl etkilendiklerini ortaya koymaktadır.