turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Etiyopya-Türkiye ilişkileri: Karşılıklı şüphe ve anlaşmazlıktan karşılıklı anlayış ve işbiriliğine

Etiyopya ve Türkiye, geçmişşi birkaç yüzyılı aşmış bir süreye dayanan ilişkilere sahiptir. Bununla birlikte ilişkiler uzun bir tarihe sahip olsa da, Etiyopya-Türkiye ilişkileri üzerine geniş kapsamlı hiçbir çalışma bulunmamaktadır. Bu çalışma, birbirinden ayrı fakat tarihsel klişelerle bağlı iki ülke ilişkilerinde gerekli araştırmaları yerine getirmeyi hedef edinmiştir. Çalışma, 485 yıllık bir dönemi ele almakta ve bu şekilde, okuyucuya bu uzun soluklu süreç hakkında bir izlenim edinme olanağını sağlamaktadır. Genel olarak Etiyopya ve Türk birincil kaynaklarının karşılaştırmalı analizine dayanarak, konunun titiz ve çok yönlü bir bakış açısını mümkün kılan bu araştırma Etiyopya-Türkiye ilişkileri üzerinde etkide bulunan neredeyse tüm faktörler üzerine eğilmektedir. Çalışma, çoğunlukla göz ardı edilen ve her daim pürüzsüz, sürekli ve her havaya elverişli bir serim üzerine oturtulduğu düşünülen Etiyopya-Türkiye ilişkilerinin, esasında iki ülkenin ulusal çıkarlarının ve uluslararası gelişmelerin yoğun etkileri doğrultusunda farklılıklar gösteren bir çizgide ilerlediğini göstermeyi amaçlar. Bu zamanla iyiliğini ispat etmiş ve derin köklere sahip tarihi ilişkiler, altı ana dönemde incelenebilir:Karşılıklı Anlaşmazlıklar ve Çatışmalar Dönemi, 1527 -1896; Karşılıklı Anlayış ve Barış içinde Bir Arada Var Oluş Dönemi, 1896 -1936; Geçici Gerileme Dönemi, 1936 -1957; Samimi Dostluk Dönemi, 1957 -1974; Soğuk İlişkiler Dönemi, 1974 -1991; Daha Yakın Bağlar, 1991 -Günümüz. İncelenen konunun sistematik ve mantıksal sunumu için, tüm çalışma şu sıralamada ilerlemiştir:Önsöz bölümü çalışmanın bir açıklamasıdır. Tarihsel arka planı sağlar ve sunulan çalışmanın bu arka plana uygunluğunu açıklar. Başta araştırma sorularını, formüle edilen hipotezleri ve uygulanan metodolojik stratejileri ortaya koyar. İlaveten, çalışmanın kapsamını ve sınırlarını denetler. Kısaca, tezimin bu bölümü tüm çalışmaya açılan bir pencere görevini ihtiva eder.1527- 1543 yıllarını ele alan birinci bölümde, o dönemin önemli olaylarını açıklamak suretiyle iki ulusun ilişkilerinin kökeni belirtilir. Osmanlı Habeş eyaletinin evrimi ve bu olayın Etiyopya-Türk ilişkileri üzerindeki etkisini ele alan ikinci bölümde ise, birinci bölümde bırakılan noktadan devam edilir. Üçüncü bölümde, XVIII. ve XIX. Yüzyıllarda Etiyopya-Türk ilişkilerinin doğası incelenirken, dördüncü bölüm Osmanlı Dönemi'nin sonuna doğru Etiyopya-Türk ilişkilerine tahsis edilmiştir. Beşinci bölüm ise, Etiyopya-Türk ilişkileri tarihinin çağdaş ve en dinamik dönemini analiz eder. Sonuç bölümünde, çalışmada bahsi geçen ana konular, çalışmaya belirli bir sonuç getirmek amacıyla, belli bir başlık altında toplanır.
Küreselleşme etkisinde Türk dış politikasında eğilimler: Avrupa mı, Avrasya mı, Orta Asya mı?

Küresellesme beraberinde bölgesellesmeyi, gruplasmayı getirmistir. Bölgesellesmenin en basarılı örnegi Avrupa Birliği 'dir. Türkiye 1963 AnkaraAntlasması ile baslayan süreçle AB'ye katılmayı hedeflemistir. Ancak Komünizmtehlikesi ortadan kalktıktan sonra, AB Türkiye'ye bakısında kendi arasında ikiyebölünmüstür. Muhafazakar olan grup; sınırları belirli bir Avrupa'yı desteklemekte, kültürel ve dinsel farklılıkları vurgulayarak Türkiye'nin Birlige katılımına karsıçıkmaktadırlar. Evrensel Avrupa'yı savunan, liberal düsünceli diger grup ise;Avrupa'nın küresellesme ile daha iyi bas edebilmesi, medeniyetler arasında uyumaolumlu katkıda bulunulabilmesi ve belki de en önemlisi, gelecekteki güvenlikgereksinimlerini en etkin sekilde karsılayabilmesi için Türkiye'ye ihtiyaç duyup, üyeligini desteklemektedir. Müzakerelerin çok uzun sürebilecegi, üyelikle sonuçlanamayabilecegi, imtiyazlı ortaklık teklifi gibi karısık mesajlar ile Türkiye'nin iç güvenligini dogrudanilgilendiren konulardaki karsılıklı uyusmazlıklar ve Kıbrıs, Türkiye-AB ilişkileriningelecegini belirsizlestirmektedir. Türkiye için alternatif politikalar Sovyetler Birliği'nin çöküsü ile ortaya çıkmıstır. Bunlar Avrasyacılık ve Orta Asyacılık olarak genellenebilir. Türkiye'nin yeniden pasif ortaklıga adaylıgı anlamına gelecek Avrasyacılıkfikrini ikinci plana iterek, Orta Asya devletleri ile olan isbirligini somutlastıracakadımları atmasının, kendisini küresellesmenin gelecekte yaratacagı ortama, siyasi, ekonomik ve güvenlik açısından daha hazır hale getirebilecegi degerlendirilmektedir.
Ömer Seyfettin'in hikayelerinde kelime grupları

Edebiyatımızda olay hikayeciliginin en büyük temsilcisi olarak bilinen Ömer SEYFETTN, otuz altı yıllık ömrüne basta yüz elliden fazla hikaye olmak üzere siir, roman, piyes, makale gibi pek çok türde eser sıgdırmıs, çok üretken bir sanatçımızdır. Onun yazmıs olduğu eserler, özellikle de hikayeleri, okuyucularınaedebi hazzı fazlasıyla tattırmalarının yanında dil malzemesi yönünden de tetkikedegerdir. Dil ve üslup, birbirinden ayrı düsünülmemesi gereken bir ikili olduğunagöre dil malzemesinin yani cümlelerin, kelime gruplarının, kelimelerin vb. nin üsluba, anlatım güzelligine etkisi büyüktür. Bundan hareketle bu çalısmada, Ömer SEYFETTN'in Giris bölümünde isimleri verilen dört hikaye kitabındaki kelime grupları incelendi. Öncelikle her bir kelime grubu ile ilgili olarak arastırmacıların görüslerine yer verildikten sonra bunlar, yapısına ve diger kelime grupları içindeki kullanımlarına göre degerlendirildi. Söz konusu kelime grupları için hikayelerden örnek cümleler verildi. Çalısmanın Sonuç kısmında ise inceleye esas olan kelime grupları ile ilgili istatistiki bilgiler verildi.
2001 sonrası ABD enerji politikası: Bush, Obama ve Trump yönetimlerinin mukayeseli analizi

Bu çalışmada, ABD dış politikasında oldukça önemli bir kırılma noktası teşkil eden 11 Eylül 2001 saldırılarının akabinde izlenen enerji güvenliği politikalarının, farklı ekollere mensup olsalar da üç başkan döneminde ABD dış siyasetinde oldukça belirleyici bir rol ve etkiye sahip olduğu ve 2001 sonrasında benimsenen türlü enerji güvenliği yaklaşımlarının halen devam ettirildiği ileri sürülmektedir. Bu çerçevede 2001 sonrasında Bush, Obama ve Trump yönetimleri süresince uygulanan ABD enerji politikalarına yer verilmekte; akabinde söz konusu dönemlerdeki enerji politikaları mukayeseli olarak açıklanmaktadır. Son olarak, Bush, Obama ve Trump yönetimlerinin enerji politikaları, Neorealizm ve Neoliberalizm çerçevesinde değerlendirilmekte ve nihai tahlilde, ABD'nin gelecekteki olası enerji güvenliği yaklaşımlarına ilişkin olarak öngörülere kısaca değinilmektedir.
Search for a common North Caucasian identity: The mountaineers attempts for survial and unity in response to the Russian rule

Kuzey Kafkasya, tarih boyunca, dilleri ve etnik yapıları birbirinden farklı çok sayıda halka ev sahipliği yapmıştır. Bölgenin dini yapısı da bu farklılığa değişik bir boyut kazandırmış ve karmaşık bir toplumsal yapının oluşmasına katkıda bulunmuştur. Bu karmaşık durum ve birbirinden farklı etnik grupların varlığına rağmen Kuzey Kafkasya halkları, zorlu coğrafi koşullar tarafından şekillendirilen benzer yaşam tarzları, gelenek, örf ve adetleriyle ve hatta benzer giyim biçimleriyle ortak bir kültür çerçevesinde benzeşmektedirler. Bu benzerliklerin, Gortsy ya da Dağlı olarak nitelendirilebilecek olan ve Kuzey Kafkasya'nın tüm halklarını kapsayan bir ortak kimlik yarattığına inanılmaktadır. Bu çerçevede Kuzey Kafkasya halkları Ruslar tarafından Dağlı Halklar olarak adlandırılmış ve bu, Kuzey Kafkasyalıların kendileri tarafından da benimsenmiştir. Bu halklar, Ruslar'ın bölgeye gelişlerine kadar, herhangi bir bütüncül yapı ya da devlete ihtiyaç duymadan dağınık bir biçimde varlıklarını sürdürmüşlerdir. Yabancı bir güç olarak Ruslar'ın Kuzey Kafkasya'ya sızmalarıyla birlikte özgürlük, ortak kültür ve yaşam tarzı gibi kavramlar ortak bir kimliğin ve bilincin yaratılmasının unsurları olarak önem kazanmışlardır. Böylece 16. Yüzyılın ikinci yarısından itibaren Dağlıların uzun soluklu özgürlük ve kimlik mücadelesi başlar. Bu çalışmanın temel amacı da Kuzey Kafkasya halklarının, ister vatan topraklarında olsun ister sürgünde, bu uzun soluklu kimlik ve dolayısıyla özgürlük mücadelelerini incelemek ve devamlılıkları ortaya koymaktır. Bu çerçevede bu çalışma, mücadelelerin tüm safhalarını kapsayan ilk kapsamlı çalışma olmayı hedeflemektedir.
Yurttaşlık ve uluslararası göç

Bu tezin amacı yurttaşlığın uluslararası göçten ne şekilde etkilendiğini araştırmaktır. Yurttaşlık kavramı Eski Yunan'a kadar götürülebilirse de burada ulus-devlet ve sonrası bağlamında ele alınacaktır. Modern yurttaşlık kavramı Fransız Devrimi'yle birlikte ortaya çıkmıştır. Ulus-devletin oluşumuna paralel bir şekilde kurgulandığı için ulusal kimlik ile yurttaşlık arasında yakın bir bağ oluşmuştur. Ulusal kimlik olarak yurttaşlık, yönetici elitlerce homojen uluslar yaratmak amacıyla kullanılmıştır. Ancak, homojen toplumlar yaratma projesi dünyanın hiçbir yerinde başarılı olamamıştır. Toplumların heterojenliğinin sebeplerinden bir tanesi de insanların bir ülkeden diğerine hareketliliği anlamına gelen uluslararası göçlerdir. Bu tezde, uluslararası göç biçimleri olarak II. Dünya Savaşı'ndan sonra gerçekleşen işçi göçü ve de sömürgecilik sonrası göçlere yoğunlaşılacaktır. Batı'daki ülkelerin birçoğu II. Dünya Savaşı'ndan sonra işgücü açıklarım kapatmak için diğer ülkelerden işgücü alma politikaları yürüttüler. Almanya, 'misafir işçi' programıyla örnek bir vaka oluşturdu ve Güneydoğu Avrupa ülkelerinden birçok göçmem istihdam etti. Diğer taraftan Fransa ve İngiltere ise, sömürgecilik sonrası göç için çekim merkezleri olarak karşımıza çıktı. Bu tezde, Almanya, Fransa ve İngiltere'nin göç ve göçmen politikaları özellikle göçmenlerin yurttaşlığa kabulüyle ilintili olarak derinlemesine ele alınacaktır. Bu da bizi bir başka soruya taşımaktadır: ulus-sonrası yurttaşlık mümkün müdür? Bu tezde, ulus-sonrası yurttaşlığın olabilirliğine ilişkin savlara değinilecektir. Avrupa yurttaşlığı ve küresel yurttaşlığın mümkün olup olmadığı da tartışılacaktır. Yurttaşlık kurumunda meydana gelen dönüşüm uluslararası göç üzerinden incelenecektir.
Syrian foreign policy from independence to the baath party's accession to power:1946-1963

Bu tezde, 1946 ve 1963 arasında Baas öncesi dönem Suriye dış politikası analiz edilmektedir. Tezin ana hedefi Suriye dış politikasının temel karakteristiğini incelemektir. Bu tez, Suriyeli politikacıların dış politika anlayışının onların sınıf, ideoloji ve politik yönelimlerine bakılmaksızın, içerisinde çıkar hesapları, değişen ittifaklar ve dış patronajın özel bir yere sahip olduğu tarihsel kökleri olan bir pragmatizme dayandığını savunmaktadır. Suriye dış politikasında pragmatizmi anlamak için, Suriye dış politikasının unsurları birbiriyle etkileşim halinde olan iç, bölgesel ve uluslararası çevrelerine bakılarak incelenecektir. Suriye dış politikasının birbiriyle bağlantılı bu üç çevre ve Suriyeli politikacıların bu çevrelerden gelen fırsatlar ve sorunlara verdikleri pragmatik cevaplar tarafından şekillendirildiği gösterilecektir. 1946 ve 1963 arasında Suriye politikası, hizipçilik, peş peşe gelen darbeler ve karşı darbeler şeklinde aşırı bir istikrarsızlık olarak karakterize edilebilir. Bu tez ayrıca darbeler ve dış politika arasındaki ilişkiyi ve darbelerin Suriye dış politikasını etkileyip etkilemediğini incelemektedir.
Azerbaycan ve Birleşmiş Milletler

Bağımsızlığını 1991 yılında kazanması ile birlikte azerbaycan Birleşmiş Milletlere üyelik başvurunda bulunmuştur. Bu üyelik Azerbaycan için büyük olanak ve fırsatları da beraberinde getirmiştir. Azerbaycan bir BM üyesi gibi insan hakları, barışın korunması ve diğer şartları uygulayacağını kabul etmiştir. Bu normları benimsemek ve uygulamak için Azerbaycan büyük çaba harcamış ve bu aşamada BM tavsiye ve önerilerinden de yararlanmıştır. Ayrıca BM Güvenlik Konseyinin Karabağ ile ilgili almış olduğu kararlar da Azerbaycan'ın uluslararası sistemdeki haklılığını vurgulamıştır. İnsan hakları ve demokrasi ile ilgili sözleşme ve düzenlemelere taraf olmakla Azerbaycan demokrasi ve insan haklarının gelişmesi için büyük fırsatlar yakalamıştır. Aynı zamanda Azerbaycan diğer uluslararası ve bölgesel örgütlerle insan hakları ve demokrasi alanında işbirliği yapacağını taahhüt etmektedir. Azerbaycan BM ilişkilerinin Azerbaycan ekonomisinin kalkınmasında da büyük etkisi olmuştur.
Wilson vs. Lenin revisited: The contending ideas of a new world order

1914'te bir suikastçının kurşunuyla patlak verdiğinde Cihan Harbi yıkım ve ölüm getirmişti. Fakat bu aynı zamanda bir Yeni Düzenin başlangıcı anlamına gelirken bir o kadar da Eski Düzenin sonu anlamına gelmekteydi. Thomas Woodrow Wilson ve Vladimir Ilyich 'Lenin' Ulyanov, Ocak 1918'de On Dört Madde ve Ekim 1917'de Sovyet Barış Kararnamesi ile barışın sağlanması için çözümlerini duyurduklarında bu Yeni Çağın liderleri dünyanın iki uç köşesinden, yani Amerika ve Rusya'dan çıka gelmişlerdi. Bu çalışma, barış için ortaya atılan bu çözüm önerileri arasındaki farklılıklara ve paralelliklere dair bir inceleme sunar. Bu amaçla, bu önerilere ait mevzu bahis niteliklerin iki liderin farklı kişisel tecrübelerinin ve kültürel geçmişşlerinin olduğu kadar ülkelerinin iç sorunlarının ve geçmişşlerinin bir sonucu olduğu savunulmaktadır. Bu nedenle, Wilson ve Lenin'in kişisel biyografileri ve Birleşik Devletler ile Rusya'nın geçmişşleri detaylı bir şekilde incelenmektedirler. Çalışma, Wilson ve Lenin'in birbirlerine paralel argümanlarla, Cihan Harbi'ni Eski Dünya'nın nihai krizi olarak nitelendirdikleri ana savının çevresinde yapılanmaktadır. Emperyal Çağ'ın sonunun geldiğini görmüşler ve bu bağlamda Yeni Dünya'nın yeni askeri, diplomatik ve ekonomik ilkelerini öne sürmüşlerdir. Ancak Wilson ve Lenin, bu Yeni Düzen için çok farklı sebepler, yöntemler ve tasarılara sahiptiler. Bu farklı söylemler, Yeni Çağ'ın düzen ve düzensizliklerinin tamamının kökenleri olmuşlardır.
Representation of Russian-Georgian 2008 war in the Eyes of Georgia: A critical geopolitical perspective

Coğrafi konumu itibariyle iki komşu ülke olan Gürcistan ve Rusya arasındaki tarihi geçmişş, bir köprü haline gelmiştir. Sovyetler Birliği'nin çöküşünden bu yana, Rusya'nın Sovyetler sonrası ülkelerdeki nüfuzunu koruma konusundaki tutkusu, eski Sovyet devletlerinde, özellikle de Batı'nın değerlerinden ilham alan Gürcistan'da büyük sorun haline geldi. Gürcistan'ın Rus yanlılarını azaltma konusundaki istekleri ve NATO'nun ittifaklarına katılarak Batı'ya yönelik görüşleri artırma yönündeki tavırları, Gürcü-Rus ilişkilerinin Kırmızı Çizgisi olan ve beklenmedik ancak kaçınılmaz olan, Ağustos Savaşı'na yol açmıştır. Ağustos savaşı ile ilgili farklı bakış açıları gözden geçirildi. Bununla birlikte, mağdur olan Gürcistan'ın görüşüne daha az dikkat edildi. Bunun bir sonucu olarak çalışma, Gürcistan devlet yapısının 2008 Ağustos Savaşı'nın konstrüksiyonunu ve kavramsallaşmasını anlamayı amaçlamaktadır. Bu tez, Gürcülerin Beş günlük savaş perspektifini araştırmakta ve incelemektedir. Rus işgali ile ilgili olayların eleştirel olarak jeopolitik perspektiften analizini sunmaktadır. Tez, Gürcü söylem analizi ve devletin günlük performansıyla ilgili olarak, Gürcistan topraklarına yapılan Rus askeri müdahalesinin, Avrupa'nın enerji kaynaklarını kontrol etmek için 'saldırgan bir askeri müdahale' ve 'Batı'ya saldırı' olduğu sonucuna varmıştır. Gürcistan devleti Rusya'yı 'saldırganlar', '21. yüzyılın barbarları' ve 'işgalciler' olarak tanımladı. Bu savaş Rusya'yı, uluslararası normları ve aynı zamanda Batı'nın değerini bozan Gürcü toprak bütünlüğüne bir tehdit olarak görüyordu.
Civil society and democratization in Turkey: A critical evaluation of civil society-democracy relationship in the context of Turkey-EU relations

Bu çalışma, sivil toplumun Türkiye'de demokratikleşme sürecindeki rolünü, Avrupa Birliği'nin sivil toplum politikalarının Türkiye'deki sivil toplum kuruluşlarının iç işleyişleri üzerindeki etkilerine vurgu yaparak anlamaya çalışmaktadır. Bu çerçevede, sivil toplum kavramı üzerine yapılmış geniş tartışmaların incelenmesi ve bu incelemenin çalışmanın konusuna ilişkin edinilen gözlemler ve ampirik verilerle birleştirilmesi suretiyle, sivil toplum-demokrasiilişkisinin eleştirel bir değerlendirmesi ortaya konulmaya çalışılmıştır. Sivil toplum kavramının yakın zamanda demokrasinin vazgeçilmez bir ön koşulu olarak popülerleşmesinin arkasındaki nedenleri ortaya çıkarma ve söz konusu kavramın demokratikleşme sürecini desteklemekten çok zarara uğratabileği belli koşulların varlığını sorgulama temel amaç olarak benimsenmiştir. Bu bağlamda, hem Türkiye'deki demokratikleşme süreci hem de bu sürecin önemli bir parçası olarak Türkiye'de sivil toplumun geliştirilmesi üzerindeki ana etkilerinden dolayı, Avrupa Birliği'nin Türkiye'de uygulanmakta olan sivil toplum politikalarının ele alınması son derece zaruri görülmüştür. Çalışmanın amacı doğrultusunda, Türkiye'deki sivil toplum kuruluşlarınındemokratik kapasitelerinin kapsamının ve bu anlamda Avrupa Birliği sivil toplum politikalarının etkilerinin anlaşılması amacıyla, Ankara'da, çoğunlukla kadın, çocuk, engelliler, insan hakları ve çevre alanlarında çalışma yapan 46 sivil toplum kuruluşunun katılımı ile bir saha çalışması gerçekleştirilmiştir. Saha çalışmasıvasıtası ile bir yandan katılımcı kuruluşların iç işleyişlerine ilişkin dinamikler, devletle ve diğer sivil toplum kuruluşları ile olan ilişkileri, diğer yandan ise Avrupa Birliği'nin Türkiye'de sivil topluma yönelik olarak uygulamakta olduğuprogramlara katılımlarının örgütsel yapıları üzerinde ne gibi etkilere yol açtığıanlaşılmaya çalışılmıştır. Gerçekleştirilen saha çalışmasının sonuçları doğrultusunda, katılımcı 46 kuruluşun deneyimleri üzerinden, Avrupa Birliği'nin Türkiye'de sivil topluma yönelik olarak uyguladığı programların ne ölçüde Türkiye'deki sivil toplum kuruluşlarının demokratik kapasitelerinin geliştirilmesine katkıda bulunduğuna ilişkin bir analiz yapılmaya çalışılmıştır.
Humanitarian intervention in international law: European Conflicts

Bugünün Uluslararası Hukuku, özellikle de kuvvet kullanımına ilişkin hükümleri, Birleşmiş Milletler Şartının hükümleri üzerinde kurulmuştur. Birleşmiş Milletler Şartı II. Dünya savaşı sonrasında, savaş karşıtı düşüncelerin etkisi altında kabul edilmiştir. Barışı korumak için Şartkuvvet kullanımına ilişkin çok katı kurallar içermektedir. Bu kurallar jus cogens olarak kabul edilmekte ve bu kurallarla çelişen anlaşmalar geçersiz olmaktadır. Şartı hazırlayanlar kuvvet kullanımı konusunda sadece iki istisnaya müsaade etmişlerdi. İnsani Müdahale 1945 öncesinde de mevcut olmasına rağmen Şartta bu doktrinle ilgili herhangi bir kuralbulunmamaktadır. Bugün anladığımız manasıyla İnsani Müdahalenin ilk örnekleri soğuk savaş döneminde ortaya çıkmıştır. Ülkeler komşularına müdahalede bulunmakta ve bu müdahalelerini meşru müdafaa haklarına dayandığını ileri sürmektedirler. Soğuk savaş sonrası dönem bu doktriniçin çok yararlı olmuştur. Somali Güvenlik Konseyinin insani kriz için kuvvet kullanımınayetki verdiği ilk olaydır. Bazı durumlarda ülkelerin tek başlarına yaptıkları müdahalelerGüvenlik Konseyi tarafından, çatışmaların sona ermesinden sonra meşru kılındığı da bu dönemde görülmüştür. Kosova olayının doktrinin hukukiliğinin değerlendirilmesinde önemli bir rol oynadığı açıktır. Uluslararası Hukukun mevcut yazılı kaynaklarına göre gerçekleştirilen müdahale hukukaaykırıdır ancak insani müdahalenin uluslararası teamülün bir parçası haline geldiğini iddia eden görüş lehine tartışmalara katkı sağlamıştır.
Kalkınma ve modernleşme sürecinde Japonya örneği: Türkiye ile bir kıyaslama

Yaptığımız çalışmada Japon kalkınması arka planıyla beraber takip edilmiş ve anakronizme düşmemeye özen gösterilmiştir. Tarihsel bir gözle Japon modernleşme ve kalkınma süreçlerini izlediğimiz çalışmamızda Şogunluk dönemi, Meiji dönemi, Birinci Dünya Savaşı sonrası dönem ve İkinci Dünya Savaşı sonrası dönem ayrı ayrı incelenmiştir. Her bir dönemden diğerine geçişte nasıl süreçlerden geçildiği ve nasıl dönüşümler yaşandığı dikkatlice izlenmeye çalışılmıştır. Bu dönemler arasındaki organik ilişki ortaya çıkartılarak her bir dönemi birbiriyle eşleyen ortak değerler tespit edilmiş, bu değerlere yapılan müdahaleler sonuçlarıyla birlikte kaydedilmeye çalışılmıştır. Japon modernleşme ve kalkınma süreçlerinin birbirini nasıl beslediği izah edilmeye çalışılmıştır. Türkiye ve Japonya arasındaki tarihsel ve fiziki ortak noktalar işaretlenmiştir. Daha sonra ise Osmanlı'dan Cumhuriyet Dönemine oradan da günümüze kadar Türkiye Cumhuriyeti'nin liberal değerlerle tanışma ve modernleşme süreci incelenmiş bu süreç Japonya'daki süreç ekseninde değerlendirilmiştir. Kapitalist ve modern toplum için gerekli olan yapıları ortaya çıkarma konusunda Türkiye'nin ve Japonya'nın deneyimleri birbiriyle karşılaştırılmıştır. Sovyet modeli ve ABD modelinin Türkiye üzerine etkileri tartışılmış, kalkınma için elzem sayılan istikrarın Türkiye'deki dayanakları incelenmiştir. Söz konusu dayanak noktaları Japonya'dakiler ile karşılaştırılarak demokratikleşme ve modernleşmenin kalkınma üzerine etkisi vurgulanmıştır. Çalışmanın son kısmında ise Japonya ve Türkiye için benzer nitelikteki kalkınma ve modernleşme basamakları tespit edilmiş. Bu benzer problem ve olaylara iki ülkenin verdiği cevap ve tepkiler nedenleriyle birlikte işaretlenmiştir. Son olarak Japonya'da söz konusu problemlere üretilen cevapların rehberliğinde Türkiye için tavsiyeler üretilmiştir.
II. Dünya Savaşı sonrası Türkiye-ABD ilişkileri (1945-1955)

II. Dünya Savaşı süresince ve ardından yaşanan gelişmeler Türk siyasasında oldukça önemli değişiklikler meydana getirmiştir. Çalışmada II. Dünya Savaşı sonrasında Türkiye'nin Batı demokrasilerinin Amerika Birleşik Devletleri liderliğinde oluşturduğu bloğa dahil olma süreci ele alınmıştır. Türkiye, İkinci Dünya Savaşı'nın başlamasından sonra İngiltere ve Fransa ile bir ittifak antlaşması imzalamışsa da Türk devlet adamlarının genel politikalarını savaşa girmeme üzerine kurmaları, Türkiye'nin İkinci Dünya Savaşı'ndaki politikalarının savaşın gidişatına göre değişiklikler göstermesine neden olmuştur. Türkiye, 1943 yılında Kahire Konferansına katıldıktan sonra Müttefik Devletlerin yanında savaşa girmiştir. II. Dünya Savaşı'ndan hemen sonra Türkiye, savaşta yürüttüğü tarafsızlık politikasının sonucu olarak uluslararası arenada yalnız kalmıştır. Bu yalnızlık döneminde Sovyetler Birliği'nin doğuda toprak ve Boğazlarda üs talepleriyle karşı karşıya kalmıştır. Kendini Sovyetler Birliği'ne karşı tek başına savunabilmesi mümkün olmayan Türkiye, Batı dünyasından destek aramıştır. Aynı yıllarda, Sovyetler Birliği'ne karşı yeni stratejiler geliştiren ABD, bu stratejileri ve çıkarları gereği Türkiye'ye yardım etme kararı almıştır. Bu kararın ilk uygulamaları da 1947'deki Truman Doktrini ve 1948'deki Marshall Planı çerçevesinde olmuştur. ABD'nin Türkiye'ye sağladığı desteğin karşılıklı bir ittifaka dayanmaması sebebiyle, Türkiye'nin Sovyetler Birliği'nden duyduğu endişeler tamamen giderilememiştir. Üstelik Sovyetler Birliği, Türkiye üzerindeki isteklerini geri almadığı gibi, dünyanın çeşitli bölgelerinden yayılmacı bir politika takip etmiştir. Dünyadaki Sovyet davranışları, Türkiye'nin endişelerinin daha da artmasına sebep olmuştur. İşte bu endişeyle hareket eden Türkiye, Sovyet tehditlerinin yinelenmesi karşısında, güvenliğini sağlamak amacıyla, ABD'nin askeri ve ekonomik desteğinin de ötesinde bir güvenlik aramaya başlamıştır. 25 Haziran 1950 tarihinde başlayan Kore Savaşı'nı bir fırsat olarak değerlendiren Türkiye, ABD'nin ardından kara askeri gücünü Kore'ye gönderme kararı almıştır. Türkiye'nin NATO'ya katılmasında Kore Savaşı, önemli bir fırsat olarak değerlendirilmiştir. Türkiye 18 Şubat 1952'de NATO'ya resmen üye olmuştur.