turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Küreselleşme ve bölgeselleşme çerçevesinde Türkiye İsrail ilişkilerinin Türkiye'deki basına yansıması

Çok karmaşık ve çok boyutlu bir kavram olan küreselleşme, onu savunanların iddialarının tersine yeni bir süreç ya da olgu değildir. Tarih boyunca kapitalizmin ritmik evrelerle geliştiğini ve her bir everenin öncekilerle benzerlikleri ve farklılıkları, bilim adamları tarafından saptanmıştır. Bu perspektif ile bakıldığında küreselleşmenin kapitalizmin yemden yapılanması olduğunu yani kapitalizmin bir aşaması olduğunu görmek zor değildir. Küreselleşme hakkında farklı perspektifler olmakla birlikte politik tartışmaların hemen hepsi küresel dünyaya nasıl dahil olunabileceği üzerine yoğunlaşmaktadır. Bölgesel ve küresel olarak karşılıklı bağımlılık fikrini öngörenler küresel ekonominin, sınırlan olmayan devletin, enformasyon ağının gelişmesinin, merkezi sorumluluğun dağıtılmasının bütün ülkelerin çıkarına olacağına inanmaktadırlar. Küreselleşme bir yandan dünyayı tek bir pazar haline getirmeye çalışırken bir yandan da bölgesel yapılanmalarla gelişimine devam etmektedir. Genel anlamda iletişim alam ve bu alanın en önemli çıktılarından birisi olan haber söylemi küreselleşme ideolojisi doğrultusunda şekillenmektedir. Bu nedenle Türkiye-İsrail ilişkilerinin gelişimi ve Türkiye'deki yazılı basının bu ilişkileri yansıtma biçimi bu çerçevede değerlendirilebilir. Türkiye'deki yazılı basın Türkiye - İsrail ilişkileri bağlamında küreselleşme ideolojisini desteklemiştir. Bir başka deyişle örneklemi oluşturan gazeteler, Türkiye'nin İsrail ile birlikte bölgesel bir yapılanma oluşturarak küreselleşme sürecine eklemlenme çabalarını ulusal çıkarın bir gereği olarak görmüştür. 322
Politics of neoliberal transformation: A comparative analysis of debt-led consumption and crisis in Greece and Turkey

Bu tez, Yunanistan ve Türkiye örneklerindeki neoliberal dönüşümü ve borca dayalı gelişme stratejisinin bu süreçteki rolünü analiz eder. Bugün ortaya çıkan farklılıkları yaratan tarihsel özellikleri açıklamak için, karşılaştırmalı bir analiz yürütülecektir. Bu amaçla, devlet-pazar, uluslararası kurumlar ve kredilerin kurucu gücü arasındaki karmaşık ve çok taraflı ilişki araştırılacak ve çalışmanın alanı, borçluluk ve neoliberal dönüşüm ilişkisi ile sınırlandırılacaktır. Bu tezde, Yunan ve Türk neoliberal dönüşüm gidişatlarını birbirinden ayıran şeyin, bu iki ülkenin 1980 sonrası dönemde, farklı toplumsal muhalefet modellerine dayanan, değişik siyasi eğilimler içine girmeleri olarak sunulmuş ve bu farklı siyasi eğilimlerin uzun dönemli sonuçlarının gelecekte ortaya çıkacağı savunulmuştur.
Batı medyasında Cezayir İslami selamet cephesi hareketi (1989-1992)

Tez çalışmasının temel konusu İslami Selamet Cephesi'nin kuruluş süreci ve bu sürece batı dünyasının medya üzerinden bakışıdır. Bu kapsamda gazete, dergi, makale gibi çeşitli batı medyası organlarına başvurulmuş, bu sayede söz konusu dönemde yaşanan olaylar yakından ve ayrıntılı inceleme fırsatı bulunmuştur. Cezayir hakkında genel bir kanı oluşturmak amacıyla geniş kapsamlı bilgiler sunulmuştur. Bu bağlamda Cezayir'in coğrafi konumu, tarımı, ekonomisi gibi konuların yanı sıra Osmanlı ve sömürge dönemi tarihine ana hatları ile yer verilmiştir. Sömürge dönemi sonrası siyasi süreç ve yaşanan siyasi sorunlar, demokratik yönetime geçiş öncesi yaşanan gelişmeler, batı medyasında yer alan haberler ışığında ele alınmıştır. İslami Selamet Cephesi'nin savunduğu fikirler ve desteklediği siyasi yapının daha iyi anlaşılması amacıyla söz konusu partinin kurucuları ele alınmış, ayrıca İslami Selamet Cephesi'nin kuruluşu ve partinin idari yapısına yer verilirken, partinin yükselişinin batı dünyasındaki algılanışı vurgulanmaya çalışılmıştır. Sancılı seçim dönemleri, darbeye zemin hazırlayan süreç, darbe dönemi ve akabinde yaşanan olaylar incelenirken darbe sonrasında Cezayir'de ortaya çıkan silahlı gruplar ele alınmış ve son olarak parti programına yer verilmiştir.
The effect of PKK/PJAK on Turkish-Iranian relations (1979-2015)

Bu tez, terörist grup Kürdistan İşçi Partisi'nin / PJAK'ın Türk-İran İlişkilerini ne yönde etkilediğini açıklamaktadır. Tezin zaman aralığı 1979- 2015 yıllarını kapsamaktadır ancak PKK'yı ortaya çıkaran durum tarihsel bir geçmişşe sahiptir. Tez dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümün ilk kısmı, terörist grup PKK'nın kurulmasından önce Türkiye'de var olan siyasi atmosferin tarihsel arka planına odaklanmakladır. Birinci bölümün ikinci kısmı ise doğrudan yangının patlak vermesini ve PKK'nın 1984'ten bu yana Türkiye'ye getirdiği şiddeti incelemektedir. Bu kısımda İran-PKK ilişkilerinin nasıl olduğu, Türkiye'nin İran-Irak savaşı (1980-1988) ile nasıl başa çıktığı, bölgedeki PKK şiddetini nasıl etkilediğini ve tüm bu değişimlerle Türk-İran ilişkilerinin nasıl devam ettiği açıklanmaya çalışılmıştır. İkinci bölüm daha çok 1990'larda yaşanan duruma odaklanmaktadır. Araştırmaya göre bu dönem PKK-İran ilişkilerinin ilkbaharıydı ve bu nedenle Türk-İran ilişkileri en kötü dönemdeydi. Üçüncü bölümde, 2000'li yıllarda, özellikle Türk-İran ilişkilerini başka bir aşamaya getiren Türkiye Adalet ve Kalkınma Partisi'nin bu konuyu nasıl ele aldığı açıklanmaktadır. 2003'te Irak'ın Amerikan İşgali gibi bölgesel değişimler, PKK/PJAK'ın şiddet olaylarını tırmandırmış ve bunun sonucunda hem Türkiye hem de İran ilişkilerini yeniden gözden geçirmiş ve sınırlardaki şiddeti azaltmışlardır. Ancak, Kuzey Irak'taki Kürtlerle Türkiye arasındaki ilişkiler, bölgedeki Amerikan kuvvetlerinin varlığı/geri çekilmesi, Arap Baharı ve Suriye krizi gibi bölgedeki son değişiklikler, PKK'nın kontrolü için Türk-İran işbirliğini doğrudan etkilemiştir. Son bölümde, Suriye İç Savaşı örneği üzerinden bölgedeki son değişiklikler ve ilişkilerin dinamiği çözümlenmeye çalışılmıştır. Burada Suriye krizinde tam olarak PKK'nın rolünün ne olduğunu ve bu krizde PKK'nın Türk-İran ilişkilerini nasıl etkilediğini açıklanmaktadır.
The role of the global media in world politics: A case of Iraq war of 2003

ÖZKÜRESEL MEDYANIN DÜNYA POLİTİKASINDAKİ ROLÜ: 2003 IRAK SAVAŞI ÖRNEĞİAşkın, BerrinYüksek Lisans, Uluslararası İlişkiler Bölümü Tez Yöneticisi : Prof. Dr. Hüseyin BağcıNisan 2006, 124 sayfa Bu çalışma, küresel medyanın dünya politikasındaki rolünü incelemektedir. Bilginin temel kaynağı olarak küresel medya dünya politikasında çok sayıda işlevgerçekleştirmektedir. Teknolojik gelişmeler, hem küresel medyanın hem de dünya politikasının alanını ve içeriğini genişletmiştir. Bu tezin amacı, küresel medya ve dünya politikasındaki değişimlerin ne derecede olduğunu ve küresel medyanın dünya politikasını ne derecede etkilediğini ortaya koymaktır. Dahası, bu tez küresel medya ve dünya politikasıilişkisinde önemli rol oynayan aktörlerin analiz edilmesini amaçlamaktadır. Bu tez ayrıca, küresel medyanın dünya politikasındaki etkilerini ve önemini 2003 Irak Savaşı'ndanörneklerle sorgulayacaktır. Bu tezde ileri sürülen argüman şudur; küresel medya, dünya politikasında gündem oluşturma, engelleme ve hızlandırma etkileriyle kamuoyunu etkileyen önemli bir aktördür. Bu tez, bir yandan küresel medyanın kamuoyu üzerindeki gücünü mevcut medya yapılarından hareketle sorgularken, diğer yandan 2003 Irak Savaşı'ndan örneklerleküresel medyanın etkilerinin gösterilmesini amaçlamaktadır.
1990 sonrası Türk dış politikası'nda dış Türkler faktörü

Soğuk Savas'ın sona ermesiyle birlikte uluslararası ilişkilerde stratejik bir konuma gelen Orta Asya ve Kafkasya'nın, kültürel ve jeopolitik olarak Türk Dıs Politikası açısından ayrı bir önemi vardır. Türkiye, yeni bağımsız olan Türk Cumhuriyetleri ile tarihsel, kültürel, etnik ve dilsel bağlara sahiptir. Ayrıca Orta Asya ve Kafkasya, bulundukları jeopolitik konum itibariyleTürkiye'ye enerji, güvenlik ve uluslararası politika alanında fırsatlar sunmaktadır. Diğer yandan Türk Cumhuriyetleri açısından da Türkiye büyük önem arz etmektedir. Zira Türkiye, siyasi ve ekonomik alanda bu ülkelere kıyasla çok daha deneyimli bir pozisyondadır. Laik ve demokratik yapısı da onlara örnek teskil edecek konuma sahiptir. Bu nedenle Türkiye ve Türk Cumhuriyetleri'nin birbirlerine çesitli konularda ihtiyaç duyması söz konusu olmustur. Bu çalısmanın amacı, Türkiye'nin Dıs Türkler ile ilişkileri ve onlara yönelik politikasını tarihten günümüze ayrıntılı olarak inceleyerek, genel bir değerlendirme ısığında gelecekte izlemesi gereken politikalara yönelik bazıyaklasımlar ortaya koyabilmektir. Çalısmanın kapsamını Türkiye'nin SSCB sonrası yeni bağımsız olan Azerbaycan, Kazakistan, Kırgızistan, Özbekistan ve Türkmenistan ile kültürel, siyasi ve ekonomik ilişkileri; Orta Asya ve Kafkasya'nın Türkiye açısından önemi ve büyük güçlerin bölge politikalarıolusturmaktadır. Bu doğrultuda, Türkiye'nin yakın tarihinde Türk Cumhuriyetleri ile ilişkileri, olumlu ve olumsuz politikaları incelenmistir. Bu incelemede, 1990'ların basında Türkiye'nin Dıs Türkler politikasındaduygusal ve hayalperest davranmaktan kaynaklanan basarısız girisimleriolduğu; ancak zamanla bu politikasını daha gerçekçi temellere dayandırdığı ve bölgesel politikalardaki basarısını arttırdığı sonucuna varılmıstır.
Türkiye ve Irak hükümet politikalarının Kürt kimliğinin siyasallaşma sürecine etkileri (1920-1980)

Osmanlı İmparatorluğu'nun son yüzyılında ortaya çıkan ilk Kürt siyasal hareketleri, modern milliyetçiliğin unsurlarından yoksun, aşiret çıkarlarına dayalı ve geniş bir özerklik kazanma amacı taşıyan siyasal hareketlerdir. İstanbul'un Kürt aşiretleriyle yüzyıl süren mücadelesi, imparatorluğun dağılması sonrasında Ankara'ya ve Bağdat'a miras kalmıştır. Kürt siyasal hareketlerine karşı hükümetler tarafından geliştirilen politikalar, yürütülen uygulamalar ve alınan tedbirler, her iki ülkede, Kürt kimliğinin siyasallaşmasına uygun bir zemin hazırlamıştır. Bununla birlikte, ekonomik ve bölgesel politikalar ile hükümetlerin aşiretlerle ilişkileri, Kürt siyasal hareketlerinin ideolojik yönünün ve liderlik biçiminin belirlenmesine doğrudan katkı sağlamıştır. Kürt kimliğinin siyasallaşması ile Kürt siyasal hareketlerinin sınıfsal ve ideolojik dönüşümü, birbirine paralel ve birbirleriyle etkileşimli bir seyir izlemiştir. Böylece Kürt hareketinin evrimi, iki ülkede farklı yapıların oluşmasına neden olmuştur. Kürt siyasal hareketi, Türkiye'de 1980 sonrası sol ve etnik milliyetçi bir terör örgütü ortaya çıkarırken, Irak'ta ise 1990'lı yıllarda otonom bir yapıya dönüşmüş ve bu yapının tedrici olarak gelişmesini sağlamıştır. Türkiye'de Kürt kimliğinin siyasallaşması ve 1979 yılından beri devam eden şiddet eylemleri, Türkiye'de etnik ve bölücü terörün gelişmesine yol açmıştır. Buna karşın Kürt kökenli yurttaşların büyük bir çoğunluğu, etnik kimlik bilincine sahip oldukları halde, üniter yapı içerisinde Türkiye Cumhuriyeti'nin asli bir parçası olarak kalmayı tercih etmişlerdir. Irak'ta ise Kürt toplumu, otonom yapının ortaya çıkışıyla birlikte merkezi otoriteden ve Irak halkından giderek daha fazla uzaklaşmıştır. Bugün gelinen noktada Irak Kürtleri, millet sıfatını kazanmalarının önünde son engel olan otonom yapıyı, bağımsız bir devlete dönüştürmek için uygun siyasal konjonktürün oluşmasını beklemektedirler. Bu çalışma, Türkiye ve Irak hükümetlerinin 1920- 1980 yılları arasında uyguladığı politikaların, Kürt kimliğinin siyasallaşması ve Kürt siyasal hareketlerinin evrimi üzerinde doğrudan etkili olduğu tezine dayanmaktadır. Çalışmada öncelikle Kürt topluluklarının genel bir profili ortaya çıkarılmıştır. Sonraki iki bölümde, ilgili ülkelerde Kürt siyasal hareketlerinin geçirdiği evreler, hükümet politikaları ve uygulamalarının etkileri bağlamında ele alınmıştır. Son bölümde, ise Türkiye ve Irak'ta hükümet politikaları ve uygulamalarının, Kürt siyasal hareketlerinin evrimi ve Kürt kimliğinin siyasallaşması üzerindeki etkileri, muhtelif düzeylerde karşılaştırılarak analiz edilmeye çalışılmıştır.
Geçmişten günümüze Nato

İkinci Dünya Savaşından sonra Dünya, Amerika ve Sovyetler Birliği önderliğinde iki kutba ayrılarak, bu durumunu Doğu Blokunun çökmesine kadar devam ettirmiştir. Sovyetler Birliğinin yayılmacı politikalarına karşı kurulan NATO, bu görevini Soğuk Savaş dönemi boyunca sürdürmüştür. Ancak iki kutuplu yapının yılışından sonra, karşısında somut bir düşman kalmayan NATO'nun varlığı tartışılmaya başlanmıştır. Soğuk Savaş sonrasında varlık nedeni ortadan kalan NATO, kendini yeni koşullara adapte ederek varlığını sürdürmüştür. Yeni dönemde artık tehdidin boyutları değişmiş farklı sorunlar Avrupa güvenliğini tehdit eder hale gelmişti. Soğuk Savaş sonrasında gerçekleştirdiği zirvelerde yeni stratejik konsepti belirleyerek, yeni görev ve misyonlar üstlenmiştir.1990'lı yılların başında Balkanlarda yaşanan olaylar, Avrupa'nın henüz kendi güvenlini sağlayacak durumda olmadığını ortaya koymuştur. Bu olayların da etkisiyle NATO'nun yeni dönemde de üstlenmesi gereken görevler olduğu ve güvenliği sağlayacak alternatifsiz örgüt olması düşünceleri ağırlık kazanmıştır.
İsrail'in barış politikası

Yahudilik dünyanın ilk evrensel dini olmakla birlikte, MS II. yüzyılla birlikte bu özelliğini yitirmiş ve kavmi bir niteliğe sahip olmuştur. 'Seçilmiş Halk' düşüncesi bu dönemle birlikte ön plana çıkarılmış ve Yahudilik dıştalayıcı bir kimlik olarak bugüne dek varlığım sürdürmüştür. Avrupa'da Aydınlanmanın gelişimi sürerken, yüzlerce yıllık Yahudi Sorununun çözümü olarak da 'normalizasyon' adı verilen entegrasyon ve kısmen de asimilasyon politikaları öngörülmüştür. Ancak aynı dönemde Doğu Avrupa'daki pogromlar gibi gelişimler de Yahudiliği baskı ya da yok olma arasında bir kıskaca sokmuştur. Bu kıskaçtan kurtulmanın yolu olarak ise, milliyetçilikler çağının ruhuna uygun olarak, Theodor Herzl tarafından modern Siyonizm tesis edilmiştir. Tam anlamıyla Batılı ve Batıcı bir nosyona sahip olan modern Siyonizm, bir dini milliyetçiliğin tek referansı olarak kullanmasından doğan özgün yapısı ve politik başarı için dinsel ritüele başvurmak zorunda kalmıştır. İsrail devletini var eden ideoloji olan Siyonizm, bugünün İsrail politikalarının anlaşılmasının temel anahtarıdır. Siyonizmin seküler ve dini yorumları bugünün İsrail politik yapısının da temelidir. Bu karşıtlık, aynı zamanda toplumsal yapıdaki Eşkenaz ve Oryantal Yahudi karşıtlığı ile de desteklenerek devam etmektedir. Politik yaşamdaki Mapai-Likud karşıtlığı da bu karşıtlıkların devamıdır. Barış Sürecindeki İsrail politikalarım da bu karşıtlıklar belirlemektedir. Seküler taraf barışa daha meyyalken, dini taraf Filistin'e dair dinsel ritüel gereği Arablarla çatışmadan yana bir tavır izlemektedir. Son süreçte ikincisi yükseliştedir. 126
11 Eylül sonrası Türkiye-Irak ilişkilerini etkileyen paradigmalar

Osmanlı İmparatorluğu yıkıldıktan sonra iki bağımsız ülke olarak ortaya çıkan Türkiye ile Irak arasındaki ilişkiler Ortadoğu'da ve dünyada yaşanan siyasi ve ekonomik gelişmeler gölgesinde şekillenmiştir. Osmanlı'dan sonra 1920 yıllında tarih sahnesine çıkan 'Modern Irak Devleti' uzun yıllar İngiliz Mandası altında kalmıştır. Dolayısıyla bu dönemde Irak devleti dış politikasında herhangi bir varlık göstermemiştir. Genelde bu dönemde Irak dış dünya ile ilişkilerini İngiliz Mandası kontrolü altında kurmaya çalışmıştır. 1932 yılında İngiliz Mandası'ndan kurtulduktan sonra Irak, dış dünya ile özellikle Batı'ya açılan kapısı olan Türkiye ile doğrudan ilişki kurmaya başlamıştır. Türkiye'nin ve Irak'ın 1937 yılında Ortadoğu bölgesinde kurulan Sadabat Paktı'na katılmaları iki ülke arasındaki ilişkileri olumlu yönde etkilemiştir. 1955 yılında Soğuk Savaş şartları altında Ortadoğu'da SSCB'nin tehdidini engellemek adına tanzim edilen Bağdat Paktı, Türkiye-Irak ilişkilerini pekiştirmiştir. Fakat 1958 yılında Irak'ta askeri ihtilal olmasından ötürü kısa bir süreliğine ikili ilişkiler kötüleşmiştir. 1980'lerden sonra Türkiye-Irak ilişkilerini olumsuz bir şekilde etkileyen bazı faktörler ortaya çıkmaya başlamıştır. Bunlardan en önemlisi PKK terör örgütünün özellikle İran-Irak Savaşı sırasında Kuzey Irak'ta oluşan güç boşluğundan istifade ederek bölgeye yerleşmesi ve oradan Türkiye aleyhine silahlı eylemlerde bulunması olmuştur. Bu dönemde iki ülke ilişkilerini belirleyen bir diğer önemli faktör Saddam Rejimi'nin Türkmenlere yönelik yaptığı baskılar olmuştur. Bunlara rağmen Türkiye-Irak ilişkileri 1990 yılına kadar olan sürede Ortadoğu'da bulunan diğer ülkelerinin ilişkileri ile kıyasla daha istikrarlı bir istikamette ilerlemiştir. İki ülke arasındaki ilişkilerin kırılma noktası ise 1990 yılında Kuveyt'in Irak tarafından işgal edilmesiyle başlayan ve Birinci Körfez Krizi olarak adlandırılan süreç olmuştur. Söz konusu krizde Türkiye'nin Irak'a karşı cephe alması, krizin ardından büyüyen PKK terör örgütü, Kuzey Irak'ta oluşan Kürt yapılanması ve Türkmenlerin durumu gibi gelişmeler 1990 yılından sonra Türkiye ile Irak arasındaki ilişkileri belirleyen en önemli paradigmalar olarak görülmüştür. ABD'nin 2003 yılında Irak'a yönelik gerçekleştirdiği askeri müdahale zaten sorunlu olan Türkiye-Irak ilişkilerini daha da karmaşık bir hale getirmiştir. ABD'nin 2003 yılında Irak'ı işgali, Türkiye-Irak ilişkilerini etkileyen ciddi sorunların ortaya çıkmasına neden olmuştur. İşgalin ardından Irak'ta merkezi otoritenin zayıflaması, Şii grupların yükselişi, PKK'nın Kuzey Irak'ta manevra kabiliyetini yükseltmesi, Kürtlerin devletleşme sürecine girmeleri, Irak'ın İran nüfuzu altına girmesi, Türkmenlerin durumu, Sünni grupların işgal sonrası Irak siyasetine yeniden entegre olması ve ülkenin mezhep çatışmasından dolayı bir istikrarsızlığa doğru sürüklenmesi gibi Irak kaynaklı sorunlar Türkiye-Irak ilişkilerinin yönünü belirlemiştir. Çalışmada yukarıda özet olarak anlatılan bu gelişmelerin Türkiye-Irak ilişkilerini nasıl etkilediği konusu üzerinde durulmuştur.
Moskova-Pekin siyasi ilişkilerinde enerji faktörü: 2000-2015

Rusya Federasyonu-Çin Halk Cumhuriyeti çok boyutlu ilişkilerinin tarihten günümüze en iyi dönemini yaşadığı söylenebilir. Dünyanın ikinci büyük petrol tüketicisi ve büyüyen bir doğal gaz tüketicisi olan ÇHC ile dünyanın en büyük ikinci petrol üreticisi ve en büyük doğal gaz tedarikçisi RF, enerji alanında karşılıklı çıkar odaklı iyi bir uyum oluşturmaktadır. Nitekim iki ülke ilşkileri 21. yüzyılda yeni bir ivme kazanmıştır. Ancak, RF-ÇHC enerji ilişkilerinin düzeyi coğrafyalarının ve ekonomilerinin getirmiş olduğu yakınlık seviyesine henüz ulaşmamıştır. RF-ÇHC enerji ortaklığı çerçevesinde petrol ve doğal gaz alanlarında özellikle son yıllarda kayda değer gelişmeler kaydedilmiştir. Esas mesele, RF-ÇHC enerji işbirliğinin daha üst düzey bir seviyeye ulaşıp ulaşmayacağı tartışmasıdır. RF-ÇHC ilişkilerini beklemekte olan gelecekteki sınamaların çoğu; Amerika Birleşik Devletleri'nin politik hamleleri, Orta Asya'da gerçekleşmesi muhtemel siyasi değişimler, Orta Doğu'daki kaos ve diğer sınıraşan sorunlar gibi öngörülemeyen küresel gelişmelere bağlı olacaktır. İki ülke arasındaki ekonomik-finansal açıklık giderek artmasına rağmen, bu durum ikili arasında bir gerilime yol açmadığı gibi işbirliklerini de kısıtlamamaktadır. Tam tersine, Ukrayna krizi sonrası iki ülkenin yakınlaşması olumlu yönde ivme kazanmıştır. RF ve ÇHC arasındaki bu gelişmeyi açıklayabilmek ve anlayabilmek için bunlar arasındaki ilişkilerin ikili, bölgesel ve küresel ölçekte değerlendirilmesi önem arz etmektedir. Gelişen RF-ÇHC ilişkilerini daha iyi analiz edebilmek için iki ülke arasındaki güvensizlik, birbirini yanlış anlama ve rekabet de dikkate alınmalıdır. Nihayetinde, RF-ÇHC ortaklığını daha iyi değerlendirebilmek için iki ülke ilişkilerinin, dış politika konseptlerine nasıl uyum sağladığını anlamak gerekmektedir. Dolayısıyla bu çalışma, esasen iki ülkenin enerji ortaklığının siyasi ilişkilerine yansımasını incelemeyi hedeflemektedir. Buna ilave olarak, söz konusu çalışma güvenlik, siyasi, ekonomik ve askeri ilişkilerden uluslararası gelişmelere kadar geniş bir ölçekte iki ülkenin çıkarlarını ve politikalarını analiz etmeyi amaç edinmiştir.
Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin karasuları

tarihli Birleşmiş Milletler Deniz Hukuku Sözleşmesi'nde bir sonuca varılabilmiştir. Karasuları kavramına yeni boyutlar kazandıran sözleşme 10 Aralık 1982 ile 9 Aralık 1984 tarihleri arasında imzaya açık tutulmuş ve aralarında Yunanistan'ın da bulunduğu 159 devlet tarafından imzalanmıştır. Sözleşme 16 Kasım 1994 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Aralarında Türkiye'nin de bulunduğu dokuz devlet ise sözleşmeyi imzalamamıştır. Sözleşmenin 3 ncü maddesinde 'Her devlet, karasularının genişliğini, bu sözleşmeye göre tespit edilen esas hatlardan ölçülmek üzere, 12 deniz milini aşmayacak bir sınıra kadar saptamak hakkına haizdir' denmektedir. Bu hüküm, beyan edici bir nitelik taşır. Diğer taraftan akit devletlere karasularının genişliğini 12 mil olarak belirlemek konusunda bir yüküm yüklememektedir. Türkiye; karasularının genişliği konusundaki tutumunu kuşkuya yer bırakmayacak şekilde açıklamak amacıyla, III. Deniz Hukuku Konferansı sonrasında 20 Mayıs 1982 tarih ve 2674 sayılı Karasuları Kanunu'nu çıkarmak gereğini duymuştur. Bu kanuna göre; Türk karasularının genişliği 6 deniz mili olarak belirlendikten sonra Bakanlar Kurulu'na, 'Belirli denizler için o denizlerle ilgili bütün özellikleri ve durumları göz önünde bulundurmak ve hakkaniyet ilkesine uygun olmak şartıyla, altı deniz milinin üstünde karasuları genişliği tespit etmek' yetkisi tanınmıştır. Bu yetkisini kullanan Bakanlar Kurulu. 29 Mayıs 1982 tarihinden önce Karadeniz ve Akdeniz'de mevcut olan 12 millik genişliğin sürdürülmesine karar vermiştir. Bu yetkiyi kullanan Bakanlar Kurulu, 29 Mayıs 1982 tarih ve 8/4742 sayılı kararıyla '2674 sayılı Karasuları Kanunu'nun yürürlüğe girmesinden önce karasuları genişliği ile ilgili olarak Karadeniz (18 Mart 1981 tarih ve 8/2674 sayılı Bakanlar Kurulu Karan) ve Akdeniz (1964 tarih ve 476 sayılı Karasuları Kanunu)'de mevcut olan durumun sürdürülmesi'ni başka bir deyişle karasularının 12 deniz mili olarak kalmasını kabul etmiştir. Sonuç olarak, Türkiye karasularının genişliğini Ege'de 6 deniz mili, Karadeniz ve Akdeniz'de 12 deniz mili olarak belirlemiştir. vi
Milletlerarası Adalet Divanı'nın deniz alanlarının sınırlandırılmasına dair kararlarında dikkate aldığı ilkeler

Bu tezde, Milletlerarası Adalet Divanı'nın kararları ışığında deniz alanlarının sınırlandırılması hukukuna dair bir inceleme yapılmış ve bu çerçevede çeşitli sonuçlara varılmıştır. İlk defa 20. yüzyılın ikinci yarısında ortaya çıkan deniz alanlarının sınırlandırılması uyuşmazlıklarının divan tarafından çözüme bağlanması, aşağı yukarı 40 yıldan beri süregelen bir durumdur. Dolayısıyla, bu alandaki içtihadın yeni gelişmekte olduğunu söylemek de mümkündür. Bu alandaki Divan kararlarının incelenmesi ile birlikte, yeni gelişmekte olan bu hukukun divan tarafından bugüne kadar nasıl yorumlandığı saptanmış olmaktadır. Yapılan bu saptamalar, ülkemizin tarafı olduğu Ege Denizi Kıta Sahanlığı Uyuşmazlığının ve ileride tarafı olabileceği çeşitli deniz alanlarının sınırlandırılması uyuşmazlıklarının daha sağlıklı şekilde incelenebilmesi ve yorumlanabilmesi açısından, oldukça önemlidir. Bu inceleme ile, deniz alanlarının sınırlandırılması hukukunun temel ilke ve kavramları sistematik bir şekilde ele alınmıştır. Her bir temel ilke ve kavram; örf ve adet hukuku, Divan kararları ve doktrindeki görüşler çerçevesinde ayrıntılı bir biçimde incelenmeye çalışılmıştır. Başta Ege Denizi Kıta Sahanlığı Uyuşmazlığı ve ülkemizi yakından ilgilendirebilecek diğer uyuşmazlıklar, bu çalışmanın çeşitli bölümlerinde özlü bir biçimde ele alınmıştır. Böylelikle, ülkemizi yakından ilgilendiren uyuşmazlıklara bu yeni gelişen hukukun etkisinin nasıl olacağı hakkında bir fikir yürütebilme olanağı da sağlanmıştır. Tezimizde, öncelikle, genel olarak deniz alanlarının sınırlandırılması hukukuna değinilmiştir. Ardından, bir deniz alanı sınırlandırılması uyuşmazlığının söz konusu olabilmesi için önkoşul niteliğinde olan, deniz alanlarının üzerindeki hak kazanım esasları incelenmiştir. Bu önkoşulun içeriği net bir biçimde saptandıktan sonra ise, üçüncü bölüm kapsamında olmak üzere, deniz alanlarının sınırlandırılmasında söz konusu olan ilkeler ve kullanılan yöntemler ayrıntılı bir biçimde açıklanmıştır.