turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk ceza hukukunda sarkıntılık suçu

İnsanlar, her ne kadar sosyal varlıklar olmaları sebebiyle toplum içerisinde yaşamaya ve fiziksel veya sözel olarak diğer bireylerle iletişimde olmaya bir bakıma zorunlu olsalar da, herkesin kendine özgü sınırları olan, dışardan herhangi bir müdahale kabul edemeyeceği özgürlük alanı mevcuttur. Bu çalışmada da detaylı olarak, kişilerin özgürlük alanlarından cinsel özgürlük alanlarına ilişkin açıklamalar yapılmıştır. İnsanların sınırlarını kendisinin oluşturduğu ve içerisinde bazı duyguları da barındıran bu alanın korunmasına hukuken de önem verilmiş olup özgürlük alanları ulusal ve uluslararası geçerliliği olan birçok belge ile koruma altına alınmıştır. Bu belgelerin başında Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin Anayasası gelmektedir. İç hukuktaki yasal düzenlemelere bakıldığında Türk Ceza Kanunu ile cinsel dokunulmazlığa karşı suçlar başlığı altında çeşitli hükümler ile cinsel dokunulmazlıklarının ve cinsel özgürlüklerinin kapsamlı olarak koruma altına alınmış olduğu görülmektedir. TCK ile hüküm altına alınmış bulunan cinsel dokunulmazlığa karşı suçlar, toplum içerisinde yaygın olarak karşılaşılan suçlardandır. Bu suçların işlenmesiyle birlikte kişi özgürlükleri zarar gördüğü gibi toplumsal hayatta var olan güven ilişkileri de zarar görmektedir. Hukukumuzda, işlenen bu suçlara ilişkin olarak, yaşanmış olayları da göz önünde bulundurarak, failin ve mağdurun yaşına, sosyal çevresine, dış etkenlere ve bunun gibi cezayı etkileyebilecek birçok etmeni nazara alarak düzenleme yapılması yoluna gidilmiştir. Çalışma kapsamında, öncelikle cinsel özgürlüğü ihlal eden suçlara ilişkin temel açıklamalarda bulunulmuş, bu suçların özellikle hukukumuzdaki tarihi gelişimine değinilmiştir. Akabinde tez çalışmasının konusu sarkıntılık fiili olduğundan özellikle cinsel saldırı ve cinsel istismar suçları baz alınarak, daha az cezayı gerektiren sarkıntılık fiili ile ilgili Yargıtay kararları ve doktrindeki görüşler ışığında, açıklama yapılmıştır. Ayrıca, sarkıntılık fiilinin hukukumuzda tanımlanmamış ve ayrı bir suç olarak düzenlenmemiş olması sebebiyle hangi fiillerin bu kapsamda değerlendirileceği hususunda karışıklığın olduğu da bir gerçektir. Bu nedenle hukukumuzda sarkıntılık fiili ile ilgili ayrı bir düzenleme yapılarak hem bu karışıklığın giderilebileceğinden hem de ceza hukuku bakımından caydırıcılığının artacağından bahsedilmiştir.
Önceki hukukumuzda hacr

İnsan, dünyaya gelmesiyle beraber hakların üzerinde doğmasını mümkün kılan bir zimmete sahiptir. Bu zimmetin sayesinde ehliyet sahibi olur. Ehliyet, hakların şahsın zimmetinde toplanmasına müsaade etmesi itibarıyla vücub, zimmetinde toplanan bu haklar üzerinde şahsın tasarruf kabiliyetini ifade etmesi itibarıyla eda ehliyeti olarak tarif edilmiştir. Şahsın kendi başına hak edinebilmesi ve mükellefiyet altına girebilmesi için eda ehliyetine sahip olması gerekir. Eda ehliyeti belli hallerde noksanlaşır. Bu hallere ehliyet arızaları denir. Hacr, bu hallerde kişilerin hukuki tasarruflarından kısmen veya tamamen menedilmesidir. Bununla birlikte ehliyet arızaları arasında sayılmayan borçluluk ve amme menfaati ihlal etme hallerine de şamil olarak daha umumi bir mana taşır. Hacr, esas olarak kendiliğinden ve mahkeme kararıyla vuku bulan hacr şeklinde ikiye ayrılır. İlk kısma küçüklük, akıl hastalığı, akıl zayıflığı, kölelik, ölüm hastalığı halleri; ikinci kısma, borçluluk, sefeh, gaflet, amme menfaatini ihlal etme halleri girer. Şer'iye sicilleri, fetva kitapları, kanunnameler, mühimme defterleri ve nizamnameler gibi tatbikatı aksettiren vesikalara bakıldığında, Osmanlı Devleti zamanında, hacre dair şer'i hükümlerin bütün unsurlarıyla tatbik edildiği görülür. Bu tatbikat umumiyetle Hanefi mezhebi görüşlerinden hacre daha geniş bir saha tanıyan İmam Ebu Yusuf ve İmam Muhammed'in kavilleri üzere vuku bulmuştur.
KÜLTÜR VARLIĞI KAÇAKÇILIĞI SUÇU ve YASA DIŞI KÜLTÜR VARLIĞI TİCARETİ SUÇLARI

'Kültür Varlığı Kaçakçılığı Suçu ve Yasa Dışı Kültür Varlığı Ticareti Suçları' isimli tezimizde öncelikle kültür varlığıyla ilgili kavramlar tanımlanmıştır. Sonrasındakültür varlıklarına ilişkin korumanın ulusal alandaki gelişim süreci ele alınmıştır. İncelemeye henüz kültür varlıklarına özgülenmiş bir düzenleme olmayandönemlerden başlanmıştır. Ulusal düzenlemelerin ele alınmasının ardından kültür varlıklarının kaçakçılığı suçunun uluslararası niteliği de göz önünde tutularak uluslararası alandaki düzenlemeler ele alınmıştır. Söz konusu düzenlemelerin hayata geçirilmesinde payı olan uluslararası örgütlerden de kısaca bahsedilmiştir. Bölümün sonunda kültür varlıklarının korunması hususunda ceza hukukuna başvurulmasınıngerekçelerine değinilmiştir. Çalışmanın bundan sonraki kısmında konumuzun temelini oluşturan 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu'ndakisuçlar ele alınmıştır. Suçlar incelenirken suçların unsurları ve bu suçlara özgü durumlar ele alınmıştır. Genel tanımlamalar ve her üç suç içinde ortak olan bilgiler ilk ele alınan suç olan ticareti yasak olan kültür ve tabiat varlıklarının ticareti suçuna(m.67/2) ilişkin başlık altında incelenmiş, sonraki bölümlerde tekrardan kaçınılmıştır. Çalışmayla kültür varlıklarının hukuka aykırı şekilde ticari hayata sokulmasıylamücadele açısından mevzuata ve uygulamaya dikkat çekilmiştir.
Delil başlangıcı ve elektronik belgelerin delil başlangıcı niteliği

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nda 'yazılı delil başlangıcı' olarak düzenlenen kurum, 01.10. 2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununda 'delil başlangıcı' olarak düzenlenmiş olup söz konusu kavramın kapsamı değişmiştir. Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile delil başlangıcı sayılma kıstaslarındaki yazılı olma niteliği kaldırıldığı için konunun özellikle elektronik deliller çerçevesinde ele alınması amaçlanmış olup, bu yönü itibariyle konu günceldir ve konunun yeniden ele alınıp incelenmesi ihtiyacı ortaya çıkmıştır. Bu bağlamda, Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile getirilen belge kavramı, nelerin delil başlangıcı sayılacağı ve delil başlangıcının ispat gücünün ne olduğu önem arz etmektedir. Çalışma üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölüm delil başlangıcının tarihçesinin, tanımının, düzenlenmesindeki amaçların ve hukuki niteliğinin ne olduğunun tespit edildiği ve delil başlangıcının unsurlarının ele alındığı bölümdür. İkinci bölüm, elektronik belge kavramından yola çıkarak elektronik delillerin, delil başlangıcı sayılma niteliğinin incelendiği bölümdür. Son bölüm olan üçüncü bölümde ise delil başlangıcının ispat gücü ve tek başına ispata yetebilme durumu ile bir delil olarak değeri incelenmiştir.
Neoliberal dönemde cezalandırmanın değişen amacı ve faile bakış açısı

Suç teşkil eden bir fiil karşısında bu fiilin failine uygulanan ceza yaptırımının hem uygulanma biçimi hem de uygulanma amacı tarihsel dönemlere göre farklılıklar göstermiştir. Nihayetinde devletin ideolojik araçlarından biri olan cezalandırmanın şeklinin ve amacının izlediği bu seyir, modern devletin doğuşu ve geçirdiği sosyoekonomik değişimlerle oldukça bağlantılıdır. Buradan hareketle tez kapsamında, merkez kapitalist ülkelerde Keynesyen refah devleti ve neoliberal devlet dönemleri arasındaki toplumsal yapı ve hakim cezalandırma anlayışının karşılaştırması yapılacak, dönemlerin sosyoekonomik özelliklerinin cezanın amacına nasıl etki ettiği ele alınacak, son olarak yaşanan değişimin ülkemiz bazında ne derece benzerlikler taşıdığı tartışılacaktır.
Türk vergi usul hukukunda tebliğ kurumu

Türk vergi hukukunda, verginin tahakkuk etmesi tebliğe bağlanmış olup, vergiye ilişkin yükümlendirici işlemlere karşı başvurulacak yasal yolların süresi tebliğ ile başlamaktadır. Yükümlülerin nezdinde vergisel sonuçların doğması ve verginin tahsil edilebilirliği bakımından son derece önemli bir yere sahip olan tebliğe ilişkin hükümler, Vergi Usul Kanunu'nda düzenlenmektedir. Her gün işletilen bu hükümlerin uygulamasında çeşitli sorunlarla karşılaşılmakta ve bu durum çeşitli ihtilaflara yol açmaktadır. Dolayısıyla vergi hukukunda çok sayıda yargı kararının konusunu teşkil etmektedir. Aynı zamanda, sorunların çözümü için zaman zaman yasama organı tarafından mevzuatta değişiklik yapılmaktadır. Özellikle mevzuat ve içtihatta meydana gelen değişikliklere odaklanılan çalışmada, Türk vergi usul hukuku bağlamında tebliğin kavramsal içeriği, kaynakları, hukuki niteliği, unsurları ve yöntemleri ile kendisine bağlanan sonuçlar ele almaktadır. Gümrük vergilerinin tebliği, Vergi Usul Kanunu hükümleri yerine Tebligat Kanunu hükümlerinin uygulanması nedeniyle, çalışmanın kapsamı dışında bırakılmıştır.
Önalım hakkının kullanılması

Önalım hakkı, hakka konu olan malın üçüncü kişiye satılması üzerine hak sahibine bu malı öncelikle satın alma yetkisi veren yenilik doğuran bir haktır. Önalım hakkının biri kanundan diğeri sözleşmeden doğan olmak üzere iki türü bulunmaktadır. Yasal önalım hakkı, paylı mülkiyete konu taşınmazlarda paydaşlara tanınmış bir haktır. Yasal önalım hakkının kaynağı kanundur. Sözleşmeden doğan önalım hakkının kaynağı ise taraflar arasında bir önalım sözleşmesidir. Önalım sözleşmesinde özel kayıtlar bulunup bulunmamasına göre sözleşmeden doğan önalım hakkı, basit önalım ve nitelikli önalım hakkı olmak üzere ikiye ayrılmaktadır. İster kanundan ister sözleşmeden doğsun, önalım hakkının kullanılması önalım olayının gerçekleşmesi şartına bağlıdır. Önalım olayı, hakka konu malın, yasal önalım hakkında paydaş olmayan bir üçüncü kişiye, sözleşmeden doğan önalım hakkında ise önalım sözleşmesinin tarafı olmayan herhangi bir üçüncü kişiye yapılan satımıdır. Önalım olayını gerçekleştiren satımın önalım yükümlüsü tarafından hak sahibine bildirilmesinden üç ay ve her halde satımdan itibaren iki yıl içinde, hakkın dava yoluyla kullanılması gerekmektedir. Hakkın kullanılması üzerine, önalım hakkı sahibi ile önalım yükümlüsü arasında yeni bir satım ilişkisi kurulmaktadır. Önalım yükümlüsü, satımdan sonra tescil yapılmışsa alıcı, yapılmamışsa satıcıdır. Önalım davası olarak adlandırılan bu dava sonunda mahkemenin vereceği kararın kesinleşmesi ile taşınmazın mülkiyeti önalım hakkı sahibine geçer.
Beden muayenesi ve vücuttan örnek alma

Beden muayenesi ve vücuttan örnek alma, 5271 Sayılı Ceza Muhakemesinin Kanunun75-82. maddelerinde ve ayrıca Ceza Muhakemesinde Beden Muayenesi Genetik İncelemeler ve Fizik Kimliğinin Tespiti Hakkında Yönetmeliğinde ayrıntılı olarak düzenlenmiş olup, beden muayenesi ve vücuttan örnek alma, doğrudan vücut bütünlüğüne yönelik müdahale niteliğinde işlemlerdendir. Vücut bütünlüğünün dokunulmazlığı ve ihlali her ne kadar Anayasada güvence altına alınmışsa da, bu işlemlere uygulanacak tedbir kapsamında Ceza Muhakemesi Kanununda ve Yönetmelikte ayrıntılı bir şekilde düzenlenmiş ve önceki kanun döneminde var olan boşluğu doldurarak bu konudaki ihtiyaca cevap vermektedir. Beden muayenesi şüpheli, sanık, diğer muhakeme süjeleri ve kadının bedenindeinceleme yapılmasını ve vücuttan alınan örnekler neticesinde; muhakeme hukukunda delil elde etmek ve elde edilen delilleri değerlendirmek bakımından büyük önem taşımaktadır. Kanunda şüpheli ve sanık açısından sadece iç beden muayenesine ve vücuttan örnek alınmasına yer verilirken, dış beden muayenesi Yönetmeliğin düzenleme alanınabırakılmıştır. Diğer muhakeme süjeleri için ise kanunda hem iç ve dış beden muayenesi, hem de vücuttan örnek alınmasına ilişkin hükümler öngörülmektedir.
İşverenin mali mevzuattan doğan yükümlülükleri

Mali yükümlülük kavramı, kamusal egemenliğe dayalı getirilebilecek tüm mali içerikli yükümlülükleri kapsamaktadır. Mali yükümlülükler, kamu giderlerinin karşılanmasını amaçlar. En belirgin özellikleri, kamu gücüne dayanması ve zora dayalı olmasıdır. Ödeyenin özel bir fayda sağlayıp sağlamadığına bakılmaz. Bu mali yükümlülüklerin muhataplarından biri de işverenlerdir. Ayrıca, işveren vekilleri ve alt işverenler de bazı mali yükümlülüklerden sorumludurlar. Bu mali yükümlülükler, keyfi olarak konulamaz ancak; mali mevzuatta düzenlenen mali yükümlülükler, tüm bireyler, dolayısıyla işverenlerce de yerine getirilmelidir. İşverenlerin mali yükümlülüklerinden ilki, ücret ödeme işleminden doğan gelir vergisini kesip yükümlü adına vergi dairesine yatırmaktır. İşveren, hizmet erbabına ödenen ücretlerle Gelir Vergisi Kanununun 61. maddesine göre ücret sayılan ödemelerden, Kanunun 103 ve 104. maddelerindeki tarife ve esaslara uygun olarak vergi kesintisi yapmak zorundadır. İşveren, vergi kesintisini yaparken, bir muhtasar beyanname doldurup ilgili vergi dairesine verir. İşveren, ücretlerden, ayrıca damga vergisini de kesmek zorundadır. Damga vergisi, pul yapıştırılmak, basılı damga konulması, makbuz verilmesi veya istihkaktan kesinti suretiyle ödenebilir. İşverenlerin en önemli yükümlülüklerinden biri de, sigortalının primlerini Sosyal Sigortalar Kurumuna ödemektir. İşçinin ücretinden, işçi ve işveren sigorta prim payları kesilir ve işveren tarafından Sosyal Sigortalar Kurumuna yatırılır. Bunu yaparken de çeşitli prim belgelerini de Sosyal Sigortalar Kurumuna vermek zorundadır. İşverenin, işçinin işini iyi yapmasından dolayı memnuniyeti göstermek için yaptığı ödeme olan ikramiyelerden bir kısmının kanunen ödenmesi zorunludur. 6772 sayılı Kanun uyarınca, kamu kesiminde çalışan tüm işçilere 117 her yıl için Ver aylık istihkakları tutarında ilave ödeme yapılır. Ek ödeme miktarı işçinin temel ücreti üzerinden hesaplanır. Bunun dışında, 5953 sayılı Kanun da basın işçilerine her hizmet yılı sonunda en az 1'er aylık ücret tutarında ikramiye verilmesini zorunlu kılmıştır. İşverenlere, işveren vekillerine ve alt işverenlere yüklenen bu mali yükümlülükler yerine getirilmezse, bu kişiler, çeşitli yaptırımlarla karşılaşırlar. Bu yaptırımlar hukuki veya cezai olabilmektedir. Ancak, ülkemizin ekonomik koşulları, kayıt dışı istihdamı teşvik ettiğinden bu yaptırımlar yetersiz kalmaktadır.
Hastanelerde iş sağlığı ve güvenliğinin korunmasında işverenin yükümlülüğü

Bu çalışma, hastane işvereninin iş sağlığı ve güvenliğini koruma yükümlülüğünün incelenmesini ve koruma yükümlülüğüne aykırı davranılması halinde ortaya çıkacak sonuçların açıklanmasını amaçlamaktadır. Çalışanların iş sağlığı ve güvenliği hakkı, büyük ölçüde işverenlerin iş sağlığı ve güvenliği yükümlülükleri ile anlam bulmaktadır. Sağlıklı ve güvenli bir çalışma ortamının tesis edilmesinde sadece çalışanların değil, aynı zamanda işverenin ve genel olarak toplumun menfaati söz konusudur. Her işyerinde, o işyerinin özelliklerine ve yürütülen işe özgü tehlike ve riskler mevcuttur. Hastaneler, sunulan hizmetlerin türü ve çeşitliliğine göre oldukça fazla sayıda tehlike ve riskin bulunduğu işyerleridir. Hastanelerde sunulan hizmetler, farklı meslek gruplarına mensup ve genellikle farklı statüdeki çalışanlar tarafından sunulmaktadır. Çalışmamızda hastanelere ve çalışanlarına özgü tehlike ve mesleki riskler üzerinde durulmuş, hastane işvereninin iş sağlığı ve güvenliğini koruma yükümlülüğünü yerine getirmediği hallerde, çalışanların uğrayabileceği iş kazaları ve tutulabilecekleri meslek hastalıkları açıklanmıştır. Ulusal ve uluslararası mevzuatın iş sağlığı ve güvenliğinin korunmasına yaklaşımı ve yükümlülükler açısından işveren merkezli anlayışı gereğince, hastane işvereninin iş sağlığı ve güvenliği yükümlülükleri önleme, denetleme ve uyarlama ekseninde incelenmiştir. Son olarak iş sağlığı ve güvenliği yükümlülüklerinin hiç veya gereği gibi yerine getirmemesinin hukuki, cezai ve idari sonuçları açıklanmıştır.
Sebepsiz zenginleşenin iade borcu

Bu çalısmada borçlar hukukunun konusunu olusturan borç kaynaklarından biri olan sebepsizzenginlesme kurumu zenginlesenin iade borcu bakımından incelenmektedir. Bu incelemeyi yapmak bakımından bir ön sorun teskil eden, tasınır mülkiyetinin geçersiz borçlandırıcıisleme ragmen, yalnız tasarruf islemi ile bir baskasına devredilip devredilemeyecegi tartısmasıüzerinde durulmustur. Sebepsiz zenginlesenin iade borcu incelenirken zenginlesen, iyiniyetlikötüniyetliayırımına tabi tutulmus ve iade borcunun kapsamı her ikisi bakımından ayrı ayrıirdelenmistir. Son olarak sebepsiz zenginlesme kurumunun iadeyi saglayan diger kurumlarlailiskisine, bu kurumlarla benzerliklerine ve farklılıklarına, zenginlesmenin zenginlesmealacaklısı tarafından ne zamana kadar dava yolu ile ileri sürülebilecegine yer verilmistir.
Uluslararası tahkim ve uluslararası tahkimde üçüncü kişi finansmanı

Uluslararası tahkim, günümüzde uluslararası uyuşmazlık çözümünde en popüler çözüm yollarının başında gelmektedir. Artık, neredeyse bütün uluslararası sözleşmelerin vazgeçilmez bir maddesi haline gelen 'Tahkim şartı' ileride doğması muhtemel bir uyuşmazlıkta tarafların haklarını devlet mahkemelerinde değil, özel ve devletlerden bağımsız bir kurum olan, ve tarafların hakimiyetinin devlet yargısından çok daha fazla olduğu, tahkim yoluyla çözümleneceği anlamına gelmektedir. Uluslararası tahkim bu derece popüler hale gelip yaygınlaşırken, tahkim yargılamasına dair belirsizlikler ve problemler de güncellenmekte, eski bazı sorunlar ortadan kalkarken, yeni kurumlar da belirmektedir. Uluslararası terminolojide Third-party Funding olarak adlandırılan, dilimize Üçüncü Kişi Fonlaması olarak çevirebileceğimiz yeni bir kurum, tahkim konferanslarında son zamanların en hararetle tartışılan popüler bir konusu haline gelmiştir. Temel olarak, taraflardan en az birinin tahkim yoluna başvuracak maddi imkandan mahrum olması durumunda, tahkim masraflarının tarafın bulacağı bir fon aracılığıyla karşılandığı kuruma verilen bu isim adalete erişimi kolaylaştırırken, hukuki birçok problemi de beraberinde getirmiştir. Bu tez, üç bölüme ayrılmaktadır. Tezin ilk bölümünde uluslararası tahkimin bir uyuşmazlık çözüm yöntemi olarak temel ilkelerinin ve kaynaklarının neler olduğu anlatılacak, tahkimin gelişiminin daha iyi anlaşılması için kısa bir tarihçesinden ve gelişiminden bahsedilecektir. İkinci bölüm üçüncü kişi fonlamasında dünyadaki gelişmeleri incelemekte, İngiltere ve diğer önemli tahkim merkezlerinde bu konu hakkında verilen önemli yargı kararlarını değerlendirerek, üçüncü kişi fonlamasında ülkelerin ve mahkemelerin hangi safta yer aldığını açıklamaktadır. Üçüncü bölümde de piyasanın temel oyuncuları, en önemli fon şirketleri ve onların konumu incelenecektir. Merkezleri genelde Londra'da olan bu şirketler bünyelerindeki hukuki departmanlar aracılığıyla fon isteklerini incelemekte, tarafın davayı kazanma ve kaybetme olasılıklarına göre fonlamayı kabul veya reddetmektedirler. Bu bölümde fonlama süreci hakkında okuyucunun kafasında, fon teklifinin gelmesinden fonlama kabul veya red edilinceye kadar ne gibi süreçler olduğu hakkında fikir oluşturulması amaçlanmaktadır.
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararları çerçevesinde makul sürede yargılanma hakkı

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nde öngörülen adil yargılanma hakkının unsurlarından olan makul sürede yargılama yapma yükümlülüğü ile, yargılama faaliyetinin uzun sürmesinin önlenmesi amaçlanmıştır. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin ortaya koyduğu gibi Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi, adaletin etkin bir şekilde sağlanması ve ona duyulan güvenin azalmaması için adaletin geciktirilmeksizin gerçekleştirilmesinin önemini belirtmiştir. Bu tez çalışmasının ilk bölümünde makul sürede yargılanma hakkı incelenmiştir. İkinci bölümde Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6. maddesi ışığı altında makul sürede yargılanma hakkı tartışılmıştır. Bu bağlamda, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin değerlendirmeye esas alınan sürenin makul olup olmadığını nasıl değerlendirdiğini ve makul olup olmama değerlendirmesi yaparken kullandığı kriterler açıklanmaya çalışılmıştır. Son bölümde, makul sürede yargılama yapma yükümlülüğünün ihlal edildiğine dair iddialara ilişkin olarak iç hukuk sisteminde bir çare oluşturulması yükümlülüğüne dikkat çekilmiştir. Bu tez çalışmasında makul sürede yargılama yapma yükümlülüğüne ilişkin olarak Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararları da ayrıntılı bir biçimde incelenmiştir.
İbn Rüşd ile Ibn Maze'nin boşama konusundaki görüşlerinin karşılaştırılması

Bu çalışma üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, El-Muhitu'l-Burhani isimli eserinde İbn Maze'nin talakla ilgili görüşleri hakkında bilgi verilmiştir. Müellif, talak konusunu çoğunlukla farazi meseleler üzerinden açıklamıştır. Bundan dolayı çalışmada talakla ilgili eserde bulunan bütün meselelere değil konuların anlaşılmasına katkı sağlayacak sayıda meseleye yer verilmiştir. Ayrıca İbn Maze, eserinde bazı konularda Farsça meselelere de yer vermiştir. Müellifin Farsçayı da kullandığını belirtmek üzere birkaç Farsça mesele çalışmaya alınmıştır. İkinci bölümde, Bidayetü'l-Müctehid ve Nihayetü'l-Muktesıd isimli eserinde İbn Rüşd'ün talakla ilgili görüşleri hakkında bilgi verilmiştir. Müellif, eserinde mezhepler arasında karşılaştırma yaparak fıkıh konularını ele almıştır. Bu çalışmanın amacı iki müellif üzerinden bir nevi Hanefi mezhebiyle Maliki mezhebinin talakla ilgili görüşlerinin karşılaştırılması olduğu için bu bölümde İbn Rüşd'ün Maliki mezhebine atfettiği görüşlere yer verilmiştir. Üçüncü bölümde, İbn Maze ve İbn Rüşd'ün bu çalışmanın kaynakları konumundaki eserlerinde yer alan talakla ilgili görüşleri karşılaştırmalı olarak ele alınmıştır. İbn Maze, konuyu daha kapsamlı açıkladığı için karşılaştırma onun eserindeki konu başlıkları merkeze alınarak yapılmıştır. Sonuç ve değerlendirme bölümünde ise iki müellifin talakla ilgili görüşleri değerlendirilip, önemli görülen hususlarla ilgili tespitlere yer verilerek çalışma sonlandırılmıştır.
Bir kitlesel fonlama türü olarak bir kitlesel fonlama türü olarak ıco : Hukuksal alt yapı açısından bir değerlendirme

Kitlesel fonlama aslında Anadolu kültürünün çokta uzak olmadığı bir kavramdır. Anadolu topraklarında birlikten kuvvetin doğduğu, imece olarak bilinen yöntemin internet ile günümüze uyarlanmış halidir. Bir başka ifadeyle kitlesel fonlamayı en kısa ve öz tanımlamak istersek bir kişinin yapamadığını hep birlikte yapmaktır diyebiliriz. 6362 sayılı Sermaye Piyasası Kanunu'na 28.11. 2017 tarihinde yapılan değişiklik ile mevzuatımıza giriş yapan bu kavramı kanunumuzun 'Kısaltmalar ve tanımlar' başlıklı 3. Maddesinin 1. Fıkra bendinde şöyle tanımlanmaktadır; 'Kitle fonlaması: Bir projenin veya girişim şirketinin ihtiyaç duyduğu fonu sağlamak amacıyla Kurul tarafından belirlenen esaslar dahilinde bu Kanunun yatırımcı tazminine ilişkin hükümlerine tabi olmaksızın kitle fonlama platformları aracılığıyla halktan para toplanmasını, ifade eder.' Ülkemiz açısından getirilen bu düzenleme ile kitle fonlaması finansman yöntemine ilişkin olarak hukuki altyapının temelleri atılmıştır. ICO'lar da yatırımcılara geleneksel para birimleri ya da diğer kripto para birimleri karşılığında yeni oluşturulmuş kripto para birimi sunan ve blockchain sistemi üzerine kurulu olan bir kitle fonlama yöntemidir. ICO'lar yatırım karşılığında akçe veya jeton vermekte ve kurucusu tarafından geliştirildikten sonra vadettiği teknolojiyi kullanma hakkını vermektedir. ICO'lar ve dolayısıyla Coin'ler ile ilgili en temel mesele yasal konumunun hemen hemen hiçbir ülkede tam olarak belirlenmemiş olmasıdır. Coin'lerin yasal statüsü gri bir alan, yasal rejimin bunları ve ICO'yu nasıl uygulandığına ilişkin çok az netlik söz konusudur. Para ve döviz mevzuatı, ödeme sistemi mevzuatı, menkul kıymetler ve emtia mevzuatı ve kara para aklama karşıtı mevzuatların sanal para birimleri için uygulanmasında zorluklar bulunmaktadır. İsviçre Finansal Piyasalar Denetleme Kurumu'nun bir takım regülasyonları bazı düzenlemeler getirmeye çalışmıştır. Ülkemizde de konuyla ilgili 2019 yılında yayınlanan bir taslak tebliğ söz konusudur. Bu kapsamda çalışmamızda, bir kitlesel fonlama türü olarak ICO'ların hukuki statüsü, ülkemiz ve diğer devletler açısından belirlenmeye çalışılacaktır.