turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
ABD'nin Meksika uyuşturucu savaşı stratejisinin uygulanabilirliğinin çatışma çözümü açısından analizi

Bu çalışmanın amacı, fikir ayrılıklarına sebep veren bu stratejinin sonuçlarınınbeklentileri karşılayıp karşılamadığını değerlendirmek ve Meksika'daki uyuşturucu şiddeti vebağımlılığına yönelik problemlere alternatif ve yeni barışçıl çözümler önermektir. Tez, çatışmaya bir son getirmeye çalışmamaktadır fakat onu değiştirerek ve tüm tarafları dahil ederek onun yönetilebilir bir hal almasını sağlamaktadır. Bu tez Amerika kıtasındaki uyuşturucu mücadelesinin genel durumunu, Birleşik Devletler'de bu mücadelenin nasıl başladığını ve kartellerin sürekli gelişmekte olan taleplerinitamamen kontrol altına almak yerine kaçakçılık ağları ve üretim üzerinde bir zarar oluşturma adına nasıl çözümler üretilmesi gerektiğini incelemektedir. Bu strateji, Meksika'yı da dahil etmek üzere, başka ülkeleri de kapsamaktadır. Bugün Meksika, uyuşturucuyla mücadele konusunda en çok savaş veren ülkelerden biri konumundadır ve burada elde edilen sonuçlar ileriki aşamalarda bir avantaj sağlayıp sağlanmaması konusunda oldukça önem taşımaktadır. Olayların daha iyi anlaşılabilmesi için Meksika'daki uyuşturucu mücadelesi tarihteki bazı benzer olaylar, örneğin Kolombiya'daki uyuşturucu mücadelesi ve ABD'deki Yasaklardönemi ile kıyaslanmaktadır. Kolombiya'daki uyuşturucu mücadelesi bazıları tarafından ulusal ölçekte bir başarı olarak kabul edilmektedir; fakat küresel ölçekte uyuşturucu ticaretinebakıldığında bu başarı sorgulanabilir niteliktedir. Yasaklar dönemi ise bir başka açıdan ele alındığında uyuşturucu çeteleri tarafından işlenen şiddetin nasıl saf dışı bırakıldığını gösteren güzel bir örnektir. Ayrıca alkolizm gibi bir ahlaki sorunun, baskıcı yöntemler yerine nasıltoplum sağlını ve önleyici kampanyalarla tedavi edilebildiğini göstermektedir. Çalışmada bu olaylar çatışma çözümü perspektifinden analiz edilmektedir; böyleceşu an uygulanan stratejinin dezavantajları tanımlanmaktadır. Ayrıca çalışmada bu alanındaki farklı teoriler göz önünde bulundurularak, varsayımsal bir değişiklik durumunda izlenilen yol haritasının gelecekteki olası çıktıları analiz edilmektedir. Buna ilaveten çalışmada bu durumun şiddete alışkın olarak gelişen nüfus üzerindeki etkileri de değerlendirilmektedir.
İnsan hakları alanında çalışan hükümet dışı kuruluşların dış politikaya etkisi

II. Dünya Savaşı'ndan sonra, insan hakları kavramının uluslararası ilişkiler teori ve pratiğindeki yeri artmıştır. Yeni dış politika anlayışı, uluslararası alanda farklı aktörlerin yer almasına olanak tanımaktadır. Bu süreçte, insan haklarının korunması ve geliştirilmesinde uzmanlaşmış Hükümet Dışı Kuruluşlar, devletlerin dış politikalarında insan hakları konularına dikkat çekerek uluslararası arenada yürüttükleri faaliyetlerle, yeni bir alan oluşturdular. Birleşmiş Milletler ve Avrupa Konseyi'nin HDK'ları güçlendirmesi, HDK'ların amaç ve politikalarını sürdürebilmeleri için, devletler ve bireyler karşısında daha fazla meşruiyet ve güç kazanmalarını sağlamıştır. İnsan hakları konusunda uzmanlaşan HDK'lar, diğer ülkelerdeki ihlalleri durdurulmasını zorlamak için ülkelerine baskı yaparak, faaliyet gösterdikleri ülkelerde farklı seçenekler ve eleştirel bakış açıları sunarlar. Bu nedenle, HDK'lar kendi ülkelerinde insan haklarına duyarlı bir dış politika izlenmesinin zorlanmada, insan hakları ihlallerinin yaşandığı devletlere uluslararası dikkati çekmeyi deneyerek, belirleyici rol oynamaktadırlar. Tez, Türkiye'de faaliyetlerini sürdürmekte olan iki önemli HDK'yı, Mazlumder ve İnsan Hakları Derneği'ni ve Türkiye'deki dış politika karar alıcıları için hangi yollarla dış politika girdisi sağladıklarını inceler. 2003'ten itibaren, her iki örgüt de yurt dışındaki insan hakları ihlalleriyle ilgili yeni bir duruş sergilemekte ve uluslararası gündeme bu konuları getirerek görece daha fazla çaba sarf etmiş görünmektedir.
Türk-Fransız diplomatik ilişkileri,1923-1930

Bu çalışmada; Türk-Fransız diplomatik ilişkilerinin ilk başlangıç tarihinden 1930 yılına kadar olan bölümü incelenmiştir. Birinci Dünya Savaşı sonunda, savaşın galipleri ve yenilen milletler arasında imzalanan ateşkes antlaşmaları ile Osmanlı devletine ait topraklar da müttefikler tarafından paylaşılarak işgal edilmiştir. Anadolu'da bu işgale karşı gelişen milli direniş hareketi esnasında, iki devlet arasında izlenen politikalar ile bu politikaların diğer devletlerle olan ilişkilere etkileri ve Lozan'da halledilemeyip, çözümü ileri tarihlere ötelenen meselelerin ne şekilde çözümlendiği araştırılmıştır. Ayrıca Fransız devlet adamları ile Fransız kamuoyunun; yeni Türk devletine ve yöneticilerine bakış açıları, Fransız kaynaklarından araştırılarak aktarılmıştır. Bu çalışma; Paris'de bulunan Fransız Dışişleri ve Avrupa Bakanlığı Diplomatik Arşivlerinde, ilgili döneme ait resmi belgelerin mikrofilmlerinden fotoğraf çekilerek, arşiv araştırması yöntemi ile hazırlanmıştır.
Birleşmiş Milletler ve insani müdahale

Soğuk Savaş'ın ve iki kutuplu sistemin sona ermesiyle, BM'nin hem uluslararası ilişkilerdeki rolü hem de buna paralel olarak Örgüt'e yönelik eleştirilerde büyük bir artış gözlenmiştir. İnsan haklarını korumaya yönelik hareketlerdeki artış, etnik grupların kendi geleceklerini tayin etme istekleri, ekonomik bağımsızlığa ilişkin gelişmeler, mültecisayısındaki artış, devlet egemenliği ilkesinin günümüzde tartışılmasına yol açmaktadır. Bu değişimin bir sonucu olarak özellikle geniş çaplı insan hakları ihlallerinin yaşandığı iç çatışmalar karşısında BM, bir tarafta uymak zorunda olduğu kurucuanlaşmaların hükümleri, diğer tarafta ise ciddi boyutlara ulaşan insan hakları ihlallerinin varlığından kaynaklanan bir ikileme düşmektedir. Bu gelişmelerden hareketle, bu çalışmada ele alınan konu insani müdahale ve Soğuk Savaş sonrası dönemde BM'nin müdahalede bulunduğu ve geniş ölçektetartışmaları beraberinde getiren Irak, Bosna Hersek, Somali ve Raunda olaylarıdır. Örnek olaylar özellikle, BM'nin bu olaylarda sergilediği tutum, yaklaşım ve eylemleri açısından değerlendirilmektedir.
Reconsidering the secular Republic of Turkey: The place of religion in a democratic, secular and muslim majority state

Türkiye Cumhuriyeti'nde halk açısından dinin yeri, ilk zamanlarından bu yana tartışmaya açık bir konu olagelmiştir. Laiklik ilkesi devletin temel bir özelliği olmuştur. Laikliğin ne gerektirdiği anlayışı, laikliğin ilerleyişinde dinin etkisinin azalması olarak gören modernleşme teorisinden etkilenmiştir. Dünya olayları gerçeği oldukça farklı olduğunu kanıtlamıştır ve laiklik fikrinin ne anlama gelip gelmediğinin anlaşılması için bugün tekrar gözden geçirilmektedir. Bu tez çeşitli akademik alanlarda yapılan birçok araştırma üzerine laikliğin aslında ne anlama geldiğini ve bunun çoğulcu bir toplumda demokrasiyle nasıl ilgili olduğunu anlamak amacıyla yazılmıştır. Bu alanlardan elde edilen görüş daha sonra Türkiye'nin özellikle tarihsel ve güncel olaylarla ilişkisi bağlamında değerlendirilmiştir. Türkiye'de laikliğin tarihsel gelişimi detaylarıyla incelenmiştir. Cumhuriyetin kuruluşunda, katı, denetleyici, zorlayıcı ve sadece siyasi değil aynı zamanda toplumun da laikleşmesine bağlı bir laiklik benimsenmişti. Mevcut durum, laiklik anlayışının neden tekrar gözden geçirilmeye ihtiyaç duyulduğunu aydınlatmak için incelenmiştir. Dini kötüye kullanmaya karşı kontroller sağlarken, Türkiye'nin sağlamlaştırılmış bir liberal demokrasiye olan bağlılığına daha çok uyan bir laiklik modeli önerilmiştir. Bu modelin potansiyel etkisi daha sonra çeşitli yurtiçi ve uluslararası konularda incelenmiştir. Yeniden tanımlanan bir laiklik anlayışı sağlam bir demokrasiye ve Türkiye'nin küresel meselelerde etkili rol oynamasına yardımcı olacağı görüşü savunulmaktadır.
Change and countiuity in Turkish foreign policy in the post cold war era with respect to Palestine case

Tezin ilk bölümünde Cumhuriyetin ilanı ile birlikte yeni kurulan ve yeni oluşturulmaya çalışılan bir devlet olarak. Türkiye'nin dış politikasının temellerinde yatan mantığın neler olduğu incelenmye çalışılacaktır. Bu bölümde, Cumhuriyet'in kurucu babalarının oluşturmaya çalıştıkları Batılılaşma merkezli dış politika anlayışının temelleri, Osmanlı dönemine nazaran daha hızlı ve radikal bir Batılılaşma sürecine giren ülkenin kurucu babalarının kimlikleri ve ülkenin siyasi tarihinde baskın bulunan gelenekleri ile nasıl bir şekil aldığı incelenmeye çaılışılacaktır. Bu bölümde ayrıca, Cumhuriyetin ilk yıllarında inşa edilen yeni kimlik ve ona uygun politikalara göre birbirinden gittikçe uzaklaşmaya başlayan devlet ve halk kimliklerine göre dış politika anlayışının nasıl olduğu incelenmeye çalışılacaktır. Bir sonraki bölümde de Türkiye'de Filistin sorununun Soğuk Savaş sırasında hangi kaygı ve ktiterlere göre değerlendirildiği incelenecektir. Bu bölümde kısaca Osmanlı'nın son döneminden başlayarak ikinci dünya savaşıyla birlikte Türk dış politikasında devlet ve halk katmanları arasında Filstin sorunu nasıl algılandığı ve buna gore devlet kimliği ve halk kimlikleri arasında bu sorunun nasıl değerlendirildiği ve buna gore politika yapımı nasıl şekillendiği incelenecektir. Tezin diğer kısmım ise Soğuk Savaş sonrasında Türk dış politikasında Filistin sorununa yönelik ciddi değişimin sebepleri ve bunun altında yatan 150 yıllık Batılışama ve modernleşme projesinin, devlet kimliğinin etkisi oluşturmaktadır. Bunun yanında tezin teorik temeli olarak alınan Devlet kimliği ile Halk kimliklerinin etkileşiminin Soğuk Savaş sonrası döneme nasıl yansıdığı incelenmeye çalışılacaktır. Tezin ana konusu olacak olan bu bölümde Soğuk Savaş döneminde izlenen dış politikanın Soğuk Savaş sırasında izlenen politikadan nasıl ayrıldığı ve buna neden olan etkenlerin neler olduğu halkın ve devletin kısa ve uzun dönemli kimlik ve siyaset dönüşümleri dikkate alınarak incelenmeye çalışılacaktır, Filistin sorunu, özünde barındırdığı farklı kültürler, dinler ve milletler ve bölgesel ülkeler ile bunlarla etkileşim halinde bulunan uluslararası sistem ve bu sistemin aktörlerinin ilgi ve etki alanında bulunması açısından 20. yy'dan 21. yy taşman en önemli cihanşümul insanlık sorunların başında gelmektedir. Bu yönüyle Türk dış politikasında Filistin. sorununun incelenmesi sorunun çok yönlü ve çok değişkenli bir denklemin öğesi olması açısından Türkiye'nin ve bölgenin 'ruhunun' anlaşılması açısından faydalı olacaktır. vı
The English school theory of international relations and peacebuilding: An analysis of peacebuilding interventions in Liberia and Sierra Leone through the world society framework

'Dünya Toplumu' kavramının, İngiliz Okulu'nun teorik üçlüsünün önemli bir köşe taşı olmasına ragmen, diğer kavramlara göre en az geliştirilmiş kavram olduğu görülmektedir (Buzan 2004). Bu tezin amacı, Uluslararası İlişkiler yaklaşımlarından İngiliz Okulu'nun üç ayağından biri olan dünya toplumu kavramını geliştirmeyi ve yeniden canlandırmayı amaçlayan literatüre katkıda bulunmaktır. Tez, barışinşaası müdahalelerine bu kavramsal çerçeve içerisinden yaklaşmaktadır. Tezde, uluslararası toplum kategorisinden dünya toplumu çerçevesine geçişi açıklayan üç spesifik parametre sunulmaktadır. Bu bağlamda, (1) normatif bağlamda, (2) faillikte ve (3) kimlikte meydana gelen değişimler, dünya toplumu çerçevesini farklı kavramsal bir kategori kılan temalar olarak ortaya çıkmaktadır. Tez, uluslararası toplumdan dünya toplumuna ilerlemenin, barışı korumadan barış inşasına doğru evrilen müdahale çerçevesi ile örtüştüğü savını geliştirmektedir. Tezin ampirik bölümleri Liberya ve Sierra Leone'de yaşanan barış inşası deneyimlerine odaklanmaktadır. Bu örnekler, tezin kavramsal bölümlerinde geliştirilen parametreler çerçevesinde incelenmiştir. Ampirik bölümlerde hem nitel yöntemler kullanılmış, hem de nicel içerik analizi yöntemine başvurulmuştur. Sonuçlara göre, normatif bağlam ve failleri açısından devlet-merkezci kalan uluslararası toplum çerçevesi ile karşılaştırıldığında, dünya toplumu çerçevesinin sunduğu bakış açısının barış inşası müdahalelerini daha iyi anlamamızı ve açıklamamızı sağladığı görülmüştür. Sonuçlar, barış inşası literatüründeki, bu müdehale tarzının normatif merkezinin insan/birey güvenliği üzerine inşa edildiğini savunan köklü tartışmalara sorgulamamızı sağlayacak veriler ortaya koymaktadır.
1979 İran İslam devrimi sonrası Türk-İran ilişkileri

Bu çalışmada İran İslam Cumhuriyetinin 1979 yılından günümüze izlediği dış politika incelenmiştir. Tezin başlangıç bölümünde Kaçar Hanedanından bahsedilmiş, ardından Pehlevihanedanı dönemi incelenmiştir. Gerçekte incelenen dönem 1979 İran İslam Devrimi sonrasıdır. Bu nedenle İran tarihini oluşturan dönemler İran devrimine olan etkileri açısından incelenmiştir. Tezin birinci Bölümünde Kaçar Hanedanı döneminin hemen ardından Rıza Şah ve Muhammed Rıza Şah dönemi incelenmiştir. Aynı zaman da İran'ın sosyal ve siyasal koşulları analiz edilmeye çalışılmıştır. İkinci bölümde İran İslam Devrimi ve Humeyni döneminden bahsedilmiş, devriminoluşumu ile beraber getirdiği yenilikler değerlendirilemeye çalışılmıştır. Üçüncü bölümde devrim sonrası Türk-İran ilişkilerini etkileyen faktörler analiz edilmiştir. Dördüncü ve son bölümde ise İran ve Türkiye arasındaki güncel sorunlar değerlendirilerek geleceğe ilişkin bir tahmin yapılmaya çalışılmıştır.
Türkiye-Yunanistan ilişkilerinde KKTC faktörü (1983-2015)

Kıbrıs Türkleri 1983 yılında Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ni kurdu. Bu tarihten itibaren adada iki devlet yer almaya başladı. İki devletli yapı Türkiye-Yunanistan ilişkilerinde çeşitli gelişmelere neden oldu. Bu çalışmanın amacı KKTC'nin Türkiye-Yunanistan ilişkilerini nasıl etkilediğini açıklamaya çalışmaktır. Çalışma meydana getirilirken kitaplardan, dergilerden, gazetelerden, raporlardan, resmi kararlardan ve internet kaynaklarından yararlanıldı. Çalışmanın sonucunda iki saptamaya varıldı. Birincisi, KKTC'nin kuruluşundan 2000 yılına kadar Türkiye ve Yunanistan ilişkileri çok gergin geçti. Hatta iki ülke askeri çatışmanın eşiğinden döndü. Yeşil hat krizi, Loizidu davası ve S-300 füze krizi gibi gelişmeler bu gerginliği artırdı. İkinci saptamaya göre ise 2000 yılından itibaren Türkiye-Yunanistan ilişkileri normalleşmeye başladı. İki ülke askeri çatışmadan uzaklaştı. Ancak yine de Kıbrıs konusunda iki ülke fikir birliğine varabilmiş değildir. Türkiye ve Yunanistan Kıbrıs için farklı çözümleri savunmaktadır.
The 2015 Russian military intervention in Syria: A Neo-Gramscian hegemony approach

2015 Rusya'nın Suriye'ye askeri müdahalesini esas alan Uluslararası İlişkiler yazını, çoğunlukla ana akım Uluslararası İlişkiler teorilerinin yorumlarına dayalıdır ve müdahaleyi askeri ya da ekonomik kaygılar bağlamında görür. Bu yorumlar, müdahalenin maddi olmayan özelliklerini ve Rusya-Suriye ilişkilerinin tarihsel derinliğini göz ardı etmektedir. Aynı konuya neo-Gramşiyan hegemonya bakış açısıyla yaklaşmak bu kayıp parçaları bulmayı sağlamaktadır. Bu teorik çerçevede yapılan analizler sonucunda, bu tez 2015 Rusya'nın Suriye'ye askeri müdahalesinin, Rusya'nın liderlik ettiği neoliberal dünya hegemonyası projesi yolunda hegemonik bir adım olarak değerlendirilebileceğini savunmaktadır.
İsrail Devleti'nin kuruluşunda Türkiye'nin İsrail'i tanıma süreci

Türk Hükümeti tarafından İsrail'i devlet olarak tanıma sürecinde, köklü bir tarihi geçmişşe sahip olan Türk-Yahudi ilişkileri, Türk toplumu, Arap devletleri ve Filistin'in geleceği dikkate alınarak, hassas bir politika izlenmiştir. Bununla birlikte ABD, İngiltere, Rusya ve Batılı devletlerin tanıma sürecine yaklaşımları dikkatli bir şekilde analiz edilmiştir. Türkiye'nin İsrail'i tanıma sürecini etkileyen faktörlerin iç ve dış dinamikler açılarından ele alınmasının yanında, ulusal güvenliğin sağlanması faktörünün önceliği ortaya çıkmıştır. Uluslararası ilişkiler literatürlerinde Türkiye'nin İsrail'i tanıması kararı hakkında, ulusal güvenliğin sağlanmasının etkisi sıkça belirtilmiştir. Bu çalışmada günümüze dek inişli çıkışlı bir diplomasiye sahip olduğumuz İsrail devletinin, Türkiye tarafından tanınması kararında, ulusal güvenliğin sağlanması faktöründen başka ne tür faktörlerin etkili olduğunun araştırılması amaçlanmıştır. Türkiye'nin, ticari ve askeri olarak istikrarlı, politik olarak çalkantılı ilişkilerinin bulunduğu İsrail devletinin, tanınması kararında etkili olan diğer faktörlerin araştırılması ile günümüzdeki Türkiye-İsrail ilişkilerinin daha iyi anlaşılabileceği düşünülmüştür.
Türkiye Cumhuriyeti-SSCB ticari ilişkiler: 1923-1938

Bu tezin konusunu 1923- 1938 döneminde Sovyetler Birliği ile Türkiye arasında gerçekleşen ticari ilişkilerin detaylı çözümlemesi oluşturmaktadır. Tezin birinci bölümünde, iki devletin imparatorluk döneminden kalan iktisadi yapı ve kaynaklarına değinilmiş, dış ticaretlerinin vaziyetleri ayrıca inceleme konusu olmuştur. Böylece tezin diğer bölümlerinde hem uluslararası iktisadi sistemde hem de ikili ticari ilişkilerde, yeni kurulan iki devletin sahip oldukları devlet karakteri temelinde inşa etmeye çalıştıklarıpolitik ve ekonomik sistemlerinin, ne kadar başarıya ulaşıp ulaşmadığının idrakisağlanmaya çalışılmıştır. Tezin ikinci bölümde ise 1923- 1927 döneminde iki devlet arasında herhangi bir ticaret antlaşması imzalanmadan yürütülmeye çalışılan ticari ilişkileri değinilmiş, bu süreç içerisinde politik ilişkilerin iktisadi ilişkileri veya tersi bir durumun dış ticaretlerini nasıl etkilediği üzerine durulmuştur. Tezin bu bölümde ve diğer bölümlerde de değinilen, uluslararası ticaretteki konumlarının ne durumda olduğunun anlaşılması adına, her iki devlete ait genel dış ticaret verileri üzerinde durulduktan sonra ikili ticari ilişkilerin detaylı bir çözümlemesine geçilmiştir. Üçüncü bölümde, iki devlet arasında 11 Mart 1927 tarihli Ticaret ve Seyrisefain Antlaşması imzalanmasından, 1931 yılına kadar olan dönem konu edinilmiştir. Antlaşma maddelerinin tahlili detaylı bir şekilde yapılmıştır. Ayrıca 1929 Ekonomik Krizi sonrası, uluslararası ve iki devlet arasındaki ticaretin durumu da mercek altına alınmıştır. Tezin son bölümde ise 1931- 1938 yılları arasında iki devlet arasında gerçekleşen ticari ilişkilerinin denetim altına alınması ve sürekliliğinin sağlanması adına 16 Mart 1931 ve 8 Ekim 1937 tarihlerinde imzalanmış olan Ticaret ve Seyrisefain Antlaşması'na değinilmiştir. Ayrıca her iki devletin ihracatını ve ithalatını etkilemiş olan, Birinci Beş Yıllık Plan, İkinci Beş Yıllık Plan ve Birinci Beş Yıllık Sanayi Planı incelenme altına alınmıştır. Sovyetler Birliği ile Türkiye'nin 1937 ve 1938 yıllarında ikili ticaretlerine konu olan bütün ürünler tespit edilmiş ve bu ürünler içerisinde, uluslararası ve ikili ticareti en çok ilgilendirenlerinçözümlemesi ayrıca yapılmıştır.
Bir kamu diplomasisi faaliyeti olarak dış yardımlar: Suriye örneği

Kamu diplomasisi kavramının özünü teşkil eden kamudan, günümüzde kapalı karşıtı olan herkese açık kurum anlaşılırken, tarihsel olarak bunun tam tersi bir durum söz konusu olmuştur. Kamu diplomasisinin doğuşunda ise 18. asırdan bu yana gittikçe önem kazanmaya modernleşme süreci etkili olurken; terimin ortaya çıkışıyla diplomasi tarihi açısından da devletlerarası ilişkiler yeni boyut kazanmıştır. Askeri ve ekonomik güce dayalı sert güç anlayışı yerini ikna ve cazibeye dayalı yumuşak güce bırakmıştır. Bu bağlamda kamu diplomasisi, açısından iletişim, teknoloji, soysal ve siyasal alanda yaşanan gelişmelere uyum sağlamak amacıyla mevcut konjonktürün şartlarına uygun gelişimi göstermelidir. Bu şekilde uyum sağlamak ve uzun vadede olumlu algı yaratılması için, televizyon, radyo, internet ve soysal paylaşım siteleri gibi kısa vadede fayda sağlayabilecek araçlar da kullanılmaktadır. Bu sayede ülkeler arasındaki iletişimde ister uzun vadede ister kısa vadede olsun kamu diplomasisi faaliyetlerinin etkisi devam edecektir. AFAD, Türk Kızılay'ı, Kimse Yok Mu? ve İHH gibi kuruluşlarımız da sosyal yardımların toplanması ve dağıtılmasında ve yardım çalışmalarıyla kamu diplomasisi faaliyetlerinde etkin roller üstlenmiştir. Devlet ve STK işbirliğiyle gerçekleştirilen bu faaliyetler, teknik veya kalkınma yardımları olduğu gibi ekonomik veya siyasi amaçlı da olabilmektedir. Bu çerçevede Suriye'de yaşanan iç karışıklık sonucu Türkiye'ye sığınan yüz binlerce Suriyelinin yanında olmuş ve onlara kapılarını açmıştır. Bütün bu iç karışıklık ve kriz ortamında Türkiye, her ne kadar insani, temelli yardım yapmış olsa da, bu yardımlar Türkiye'nin hem uluslararası arenada hem de yardım yaptığı toplumlar üzerinde başlı başına bir tanıtım faaliyetidir. Sorunun daha geniş çerçevede irdelenmesi ve kamu diplomasisi uygulamalarının daha etkin bir şekilde hayata geçirilmesiyle iki ülke toplumu arasında ikili ilişkilerin uzun vadede daha yumuşayarak düzenlenmesi amaçlanmaktadır.
Soğuk savaş sonrası Türkiye'nin Balkanlar üzerindeki etkisi

Balkan yarımadası, hem coğrafi anlamda hem de siyasi ve politik anlamda engebeli, düzensiz ve istikrarsız bir yerdir. Balkanlar terimi, Batılı devletlere çatışma ve şiddetianımsatır. Zaten, daha sonraları Balkan ismi kullanılmayarak Güney Doğu Avrupa olarak değiştirilmiştir. Çeşitli milletlere ev sahipliği yapan Balkanların ilk sahipleri İliryalılar veTrakyalılar olmuş en son olarak da Osmanlı devleti bu bölgede 500 yıl hüküm sürmüştü. Bu yüzden, Balkanlarda Osmanlı mirası devam ede gelmiş fakat Türkiye yeni Osmanlıcılıkpolitikasıyla hareket etmemiş, sadece Türk azınlığın sorunlarıyla ilgilenmeye çalışmıştı. Balkanlar, tarih içerisinde hep Avrupa'nın sınırı muamelesi görmüştür. ÇünküBalkanlardaki belirsizlik ortamına hiçbir devlet bulaşmak istememektedir. Sadece, Balkanmilletleriyle tarihsel bağı olan devletler Balkanlar üzerinde politik emeller taşımıştır. Balkan yarımadası, küçük milletlerin halklarıyla doludur. Örneğin, Sırplar, Arnavutlar, Yunanlılar, Bulgarlar, Makedonyalılar, Romenler bu bölgenin kuzey kısmında yaşayan Rus veUkraynalılara göre sayı olarak azdır. Bu da etnik milliyetçilik akımlarının hat safhadaolmasına neden olmuştur, özellikle de Sırpların tarihsel mitleri yüzünden Sırp olmayanhalklar, Sırplar tarafından baskı altında tutulmaya çalışılmış, çatışma ve vahşetlerle baş başa bırakılmıştır. 1990'lı yıllar boyunca AB üyeliğini hedefleyen ve Batı değerlerini benimseyenbölgedeki liderlerin AB tarafından desteklenmemiş olması, milliyetçi ve komünist liderleringüçlü kalmasına ortam hazırlamıştır. Bu milliyetçi akımların en fanatiği Slobodan Miloseviçliderliğindeki Sırp milliyetçilerdi. Tito'nun ölümüyle birlikte, Tito Yugoslavyası dağılmış veMiloseviç'in aşırı milliyetçililik akımı Balkanlardaki vahşeti başlatmıştı. Sırpların bu saldırgan yaklaşımı Kosova, Voyvodina, Hırvatistan ve Bosna Hersek'de büyük trajedilere yol açmıştı. Balkan ülkelerinden Arnavutluk, Bulgaristan ve Romanya kendilerini bu tür çatışmalar içerisinde bulmama konusunda şanslı ülkelerdir. Diğer Balkan devletleri ise, bu baskın durumdan kurtulmak için bağımsızlıklarını ilan etmişlerdir. BM, Bosna'daki insan haklarını korumak maksadıyla Bosna'ya müdahale etmiş, fakat bu müdahalesi pek etkili olmamıştır. NATO, BM'nin Bosna'daki beceriksiz müdahalesindenders alarak Kosova konusunda siyasi müdahale yerine askeri müdahaleyi uygun görmüş ve bumüdahalesinde de başarılı olmuştur. Türkiye, Balkan devletleriyle tarihsel ve kültürel bağları nedeniyle NATO'ya her konuda destek olmuş, çatışmaların yaşandığı ve Türk azınlıklarınbulunduğu bölgelere Türk askeri birliklerini göndermiştir. Ayrıca, Türkiye, Balkan ülkelerininAB'ne ve NATO'ya üyelik süreçlerini her zaman desteklemiş ve Balkanlarda istikrarın sağlanması için Balkan ülkeleriyle işbirliği anlaşmaları imzalamıştır. Türkiye, sadece Türkazınlıklara ilgi göstererek diğer Balkan devletlerini kendine küstürse de Balkanlardakiliderliği üstlenmiştir ve bu liderliği sürdürmek niyetindedir.