turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Combining theoria and virtuous activity in the best possible life according to Aristotle

Aristoteles'in Düşüncesinde Theoria Faaliyeti ile Etik Erdemlerin Mümkün Olan En İyi Hayatta Birleştirilmesi Sanem Soyarslan Bu tez çalışması, Aristoteles'in Nikomakhos'a Etik isimli eserindeki eudaimonia görüşüyle ilgili olarak John Ackrill tarafından ortaya konan bir soruna çözüm getirmek amacındadır. AckrilPe göre Aristoteles, bize theoria faaliyetiyle etik erdemlerin mümkün olan en iyi hayatta nasıl birleştirilebileceğine dair bir yol önermediği için, 'insan için mümkün olan en iyi hayat nedir? sorusuna da yeterli bir cevap veremez. Bu çalışma, Aristoteles'in düşüncesinde theoria faaliyeti ile etik erdemlerin mümkün olan en iyi hayatta nasıl birleştirilebileceğine dair bir yol önermeye yönelik bir girişimdir. Çalışmamın başlıca amacı, theoria faaliyeti ile etik erdemlerin mümkün olan en iyi hayatta phronesis'in. rehberliğinde nasıl birleştirilebileceğini göstermek ve bu doğrultuda bir birleştirme ilkesi önermektir. Bu nedenle çalışmamda phronesis'i ele almaya ve insan pratiği söz konusu olduğunda phronesis'in. ne kadar merkezi bir yere sahip olduğunu göstermeye çalıştım. vı
Heidegger's Hölderlin interpretations in andenken hymn: The feast

Bu çalışma Heidegger'in, Hölderlin şiirine getirdiği yorumlar çerçevesinde, tarihi insanlar ve tanrıların karşılaşmalarının zaman-mekanını oluşturan bayramın ve bu bayramda muvazeneye kavuşan kaderin bir neticesi olarak açıklaması konu edilmiştir. Tarih bir sebep-sonuç zinciri olarak değil, bayramda muvazenesini bulan kadere uyumun hasılası olarak izah edilmiştir.
İlkçağ Yunan felsefesinde tanrıya benzeme düşüncesi

İlkçağ Yunan felsefesinin antik Yunan dini ile olan irtibatı, oldukça münbit tartışmalara konu olmuş bir alandır. Dini anlatıların hakim olduğu kültürel ortamdan, felsefi söylemin hakim olacağı bir kültürel ortama geçişin ne şekilde olduğu hala tartışılmaktadır. Bu tez, söz konusu dönüşümü, tanrıya benzeme konusu üzerinden incelemektedir. Antik Yunan dininde, özellikle de Dionysos tapınmalarında rastlanan tanrıyla bir olma ritüellerinin ve bu ritüellerin sahip olduğu kültürel arka planın, felsefi metinlere aktarılışının ne şekilde olduğu tezde analiz edilmektedir. Tez, üç ana bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde, Sokrates öncesi dönemde tanrıya benzeme fikri incelenmektedir. Bu bölümde öncelikle antik Yunan dininin genel özellikleri analiz edilmiş, ardından Sokrates öncesi felsefi birikim tanrıya benzeme yönünden incelenmiştir. Tezin ikinci bölümü, Platon'un metinlerinde tanrıya benzeme konusunun nasıl yer aldığını konu edinmektedir. Bu bölüm, dini uygulamalardaki tanrıyla bir olma ritüellerinin Platon tarafından nasıl felsefi bir zemine çekildiğini ve nasıl dönüştürüldüğünü incelemektedir. Platon'un kullandığı anamnesis, mimesis, metheksis gibi kavramlar, tanrıya benzeme konusu etrafında işlenmektedir. Son bölüm olan üçüncü bölümde ise, Aristoteles metinlerinde tanrıya benzeme konusunun nasıl ele alındığı analiz edilmektedir. Aristoteles'in, tanrı benzeri hayat, telos ve eudaimonia kurguları, tanrıya benzeme konusu açısından yorumlanmaktadır.
Kant'ın barış felsefesinin özgünlüğü ve günümüze yansımaları

Bu çalışmada Kant'ın barışla ilgili düşünceleri onun genel felsefe karakteri içinde, özellikle de siyaset, ahlak ve hukuk felsefesi çerçevesinde ele alınmaktadır. Temel olarak onun ebedi barış teorisinde barışı ahlak ve hukuk bağlamında konumlandırması sistematik olarak incelenmektedir. Bu temelde onun barış anlayışının özgünlüğü, diğer barış düşünürleriyle mukayeseli olarak tartışılmaktadır. Platon'dan Rousseau'ya kadar olan felsefe tarihi içinde ortaya çıkan barış kuramlarına karşı Kant'ın takındığı eleştirel tavır ve bunların üzerine onun ortaya koyduğu yeni anlayış analiz edilmektedir. Bununla beraber ikinci adımda ise onun teorisinin geçen yüzyıla ve günümüze yansımaları siyaset felsefesi bağlamında irdelenmektedir. 20. yüzyılda ortaya çıkmış uluslararası barış organizasyonlarının temelleri, Kant'ın barış teorisi bağlamında soruşturularak, onun teorisinin günümüze olan yansımaları ve aktüelliği tartışılmaktadır
Sofistlerin bilgi ve varlık anlayışı: Epistemolojik ve ontolojik bir inceleme

Bu çalışmada M. Ö. 450- 380 yılları arasında ortaya çıkan sofistlerin bilgi ve varlık anlayışı ele alınmıştır. Sofistlerin bilgi ve varlıkla ilgili görüşleri; onların devlet, eğitim, erdem ve din gibi pratik konulardaki görüşlerinde yattığından, bu konulardaki görüşleri etraflıca incelenmiştir. İlkin, sofistlerin ortaya çıkışını hazırlayan felsefi, siyasi ve toplumsal koşullar ve bu koşulların sofist düşüncenin oluşmasındaki etkileri incelenmiştir. Sofistler öncesi doğa filozoflarının varlığın ilk ilkesi konusunda çeşitli ve birbirleriyle tutarsız sonuçlara ulaşmaları sofist düşüncenin ortaya çıkışında etkili olan etmenlerden birisi olarak gösterilmiştir. O dönemdeki Yunan siyasi yaşamının gereksinimleri ve erdemli yurttaşların nasıl yetiştirileceği sorunu, sofistlerin etkili olmasında bir başka önemli etmen olarak değerlendirilmiştir. Sofistler doğa yasalarını; din, ahlak ve geleneklerin oluşturduğu yasalardan ayırt etmişlerdir. Zorunlu yasaların ancak doğaya ait olduğunu, diğer yasaların insan yapımı olduğunu savunurlar. Bu çalışmada physis-nomos ayrımının nasıl oluştuğu açıklanmıştır. İkinci olarak, sofistlerin neredeyse hiçbir konuda ortak bir görüşe sahip olmamaları, bazen birbirlerine ters görüşler ileri sürmeleri, onların düşüncelerini bireysel olarak ele almayı gerektirmiştir. İncelenen sofistler şunlardır: Protagoras, Gorgias, Hippias, Prodikos, Antiphon, Thrasymakhos, Kallikles, Kritias, Anonymos Iamblikhou, Lykophron, Kseniades, Euthydemos ve Dionysodoros. Sofistlerden günümüze neredeyse kalmış olan hiçbir eser olmadığından, sofistlerle ilgili bilgiler için özellikle Platon'un ve Aristoteles'in eserlerine ve sofistleri konu alan o dönemdeki yazılı eserlere başvurulmuştur. Son olarak, Platon'un ve Aristoteles'in sofistlerin bilgi ve varlık anlayışlarına yönelttikleri eleştiriler ele alınıp açıklanmıştır. Özelikle, erdem, eğitim, devlet, yasa, dil gibi konularda sofistlere yöneltilen eleştirilerin aslında sofistlerin bilgi ve varlık anlayışına yöneltilen eleştiriler olduğu tartışılmıştır. Sonuç olarak, sofistlerin göreceliğinin ve bilinemezciliğinin, felsefede bilgi ve varlık konusunda önemli yaklaşımların gelişmesine katkı yaptığı ileri sürülmüştür.
Liberal ve marksist özgürlük anlayışlarının karşılaştırılması

İLiberal ve Marksist Özgürlük Anlayışlarının Karşılaştırılması? başlıklı bu tezin amacı, modern toplumsal ve siyasal gelişmeler de etkilerini hala güçlü bir biçimde devam ettirmekte olan liberal ve marksist düşünce sistemlerinin kurucu önermelerinden hareketle, liberal ve marksist özgürlük anlayışlarının birleşen ve ayrılan yönlerini tespit etmek ve karşılaştırmalı bir özgürlük analizi yapmaktır. Normatif bir özgürlük teorisi ortaya koymak bu tezin amaçları arasında yer almamaktadır. Geniş çaplı bir literatür taraması niteliği taşıyan bu çalışmada, liberal ve marksist özgürlük anlayışları hakkında farklı kaynaklarda yer alan çeşitli görüşler incelenmiş ve elde edilen sonuçlar eleştirel bir çözümlemeye tabi tutulmuştur. Liberalizm ve marksizm birbirine karşıt özgürlük anlayışları ortaya koymuş olan iki önemli Aydınlanma akımıdır. İnsanlık tarihinin gelişimci ve dönüşümcü bir seyir izlediğini ve bu dönüşümün evrensel bir yasa çerçevesinde gerçekleşmediğini savunan liberalizm, özgürlüğe ilişkin bireyci bir teori ortaya koymuştur. Bireyi daha üstün bir idealin aracı olarak gören marksizm ise, özgürlüğü insanın diğer insanlarla akılcı ve uyumlu ilişkiler kurabileceği ideal bir toplumsal sistemin temel karakteristiği olarak gören toplumsal bir özgürlük teorisi ortaya koymuştur. Bu birbirine zıt özgürlük anlayışları, negatif ve pozitif özgürlük anlayışları olarak da bilinmektedir. İki özgürlük anlayışının en önemli iki ortak yönü; dışsal/siyasal bir özgürlük kavrayışını benimsemeleri ve ilerlemeci bir özgürlük konsepsiyonuna sahip olmalarıdır. Bu tez beş bölümden oluşmaktadır. Kavramsal Çerçeve başlıklı birinci bölümde, iki özgürlük anlayışının karşılaştırılmasında kullanılabilecek dört kavram çifti üzerinden kavramsal bir analiz çerçevesi oluşturulmaya çalışılmıştır. İkinci bölümde, liberal ve marksist düşünce sistemleri, klasik dönemlerinden güncel kuramsal tartışmalara uzanan geniş bir çerçevede ele alınmıştır. Üçüncü ve dördüncü bölümlerde, liberal ve marksist öğretilerin özgürlüğün temellendirilmesinde kullandıkları argümanlar ve özgürlük ve ahlak ilişkisi, sınırlı/sınırsız özgürlük sorunu, özgürlüğün bireysel ve toplumsal içerimleri vb. konulardaki özgül yaklaşımları ayrıntılı bir biçimde incelenmiştir. Tezin son bölümünü oluşturan beşinci bölüm, iki özgürlük anlayışının tartışmacı bir yöntem izlenerek karşılaştırılmasına ayrılmıştır.
Definition and classification of Turkish nationalism

Bu tezin amacı Türk Milliyetçiliğinin doğuşunu ve gelişimini incelemektir. Öncelikle, milliyetçiliğin kökeni, siyasal tarih ve siyasal kuram açısından açıklanacaktır. Bu bağlamda, ikinci bölümde, tez boyunca bahsdilecek olan milliyetçilik kavramının tarihi geçmişşi incelenecektir. Üçüncü bölümde, tezin metodolojisi ve milliyetçilik kuramları üzerinde devam eden tartışmalar üzerinde durulacaktır. Dördüncü bölümde, tezin ana konusuna girilecek ve Osmanlı modernleşmesinin, Türk milliyetçiliğinin oluşmasına katkısı üzerinde durulacaktır. Beşinci bölümde, Türk milliyetçiliğinin ana özelliklerinin nasıl oluştuğu ve bu oluşuma Genç Türkler ve İttihat ve Terakki Partisi'nin etkisi konu edilecektir. Altıncı bölümde Türk milliyetçiliğinin, Cumhuriyet döneminde oluşan ana özellikleri ve farklılaşan yönleri belirtilecektir. Bu tezin ikinci amacı, günümüzün Türk milliyetçiliğini değerlendirebilmek için, bir kılavuz olmaktır. Bu bağlamda, yedinci bölümde, Türk Milliyetçiliğinin boyutları, Cumhuriyet Halk Partisi, Milliyetçi Hareket Partisi ve Adalet ve Kalkınma Partisi'nin siyasetleri incelenerek, belirlenecektir.
İrade meselesi bağlamında Nurettin Topçu'nun Henri Bergson'a yönelik eleştirileri

tez, irade ve özgürlük bağlamında Nurettin Topçu'nun Bergson'a yönelik eleştirilerinin analizini hedeflemektedir. Bu amaçla çalışmamızın birinci bölümünde Bergson'un özgürlük düşüncesini inceliyoruz. Fakat Bergson'un özgürlük düşüncesi onun mekan ve zaman düşüncesine dayanmaktadır. Bu nedenle öncelikle Bergson'un mekan ve zaman düşüncesine odaklanıyor ve bu bağlamda onun özgürlük düşüncesiyle özgür irade ve determinizm eleştirisini analiz etmeye çalışıyoruz. Sonraki aşamada ise Bergson'un özgürlük düşüncesine yönelik Nurettin Topçu'nun eleştirilerini iki kısımda inceliyoruz. Birinci kısım indeterminizmden hareketle özgürlüğün savunulamayacağına ilişkindir. Bu kısımda Topçu'nun eleştirilerini üç aşamada analiz ediyoruz: Birinci aşamada 'benlik' konusuyla ilgili eleştirileri, ikinci aşamada imkan, niyet ve seçim konularıyla ilgili eleştirileri, üçüncü aşamada ise 'yaratıcılık' konusuyla ilgili eleştirileri ele alıyoruz. İkinci kısım ise determinizm olmaksızın özgürlüğün savunulamayacağına ilişkindir. Bu çerçevede Topçu'nun determinizm anlayışını, onun deterministlere ve Bergson'a yönelik eleştirilerini inceliyoruz. Son olarak Topçu'nun kendi yaratıcılık düşüncesine odaklanarak onun özgürlük, yaratıcılık ve determinizm arasında kurmaya çalıştığı uzlaşımı açıklamaya gayret ediyoruz.
The practice of soul-leading by means of rhetoric and myth in plato's Phaedrus

Bu çalışma Platon'un Phaidros diyaloğunda yer alan mitik imgelerin temel itibariyle nasıl bir işlev ya da kullanım görmüş olabileceğine dair bir açıklama getirmeyi hedeflemektedir. Platonik diyalogların mitik imgelere birçok sefer yer vermiş olduğu bilinmektedir, bununla birlikte Phaidros ilginç bir vaka teşkil etmektedir. Zira, mitik imge diyaloğun geri kalanıyla görünürde bir bağ taşımayan bir bölüm içine yerleştirilmiştir. Phaidros'un ilgi çekici tarafı metnin iki ayrı parçaya bölünmüş gibi görünmesinden ileri gelmektedir. Her bir kısım tematik ve yapısall anlamda bir diğerinden dikkate değer bir şekilde farklılıklar göstermektedir. Nesiller boyunca birçok okurun da gözlemlediği üzere, diyaloğun ilk yarısında aşkın doğası hakkında yürütülen bir dizi tartışma yer almaktadır. Mitik imgeler aşk hakkında yapılan bu tartışmalar bağlamında metinde yer bulmaktadır. Diyaloğun ikinci yarısı ise neredeyse tamamen retorik sanatıyla ilgili tartışmalara ayrılmıştır. Bu çalışmanın ortaya koyduğu üzere diyaloğun bu iki yarısı arasında bir bütünlük bulmak üzere birçok girişimde bulunulmuştur. Bu tez diyaloğun bir bütünlük taşıdığını savunmak adına, diyaloğun iki yarısını bir araya getiren öğenin 'ruh rehberliği' fikri olduğunu iddia etmektedir.
Aristoteles'in ruh görüşünün zihin kuramlarına yansıması

Bu çalışma Aristoteles'in ruh görüşünün zihinsel özellikler barındırması sebebiyle zihin kuramları içerisinde Aristoteles'in yerinin olup olamayacağını değerlendirmektedir. Aristoteles ruh görüşü ile kendisinden önceki anlayışlara bir eleştiri getirmekte, kendisinden sonra gelen bazı filozofları etkilemekte ve modern dönemde sistematikleşmeye başlayan zihin felsefesi kuramlarında yer alan bazı problemleri de tartışmaktadır. Bu çalışma ile Antik Yunan geleneğine önemli katkı yapmış olan Aristoteles'in ruh anlayışının zihin felsefesindeki bazı temel problemler açısından güncel bir değerlendirmesi amaçlanmıştır. Bu amacı gerçekleştirmek üzere çalışmanın içeriği birbirini temellendiren üç bölüm halinde oluşturulmuştur. İlk bölümde Aristoteles'in kendinden önceki ruh görüşlerine eleştirisi ve bu eleştiriler temelinde inşa ettiği kendi ruh anlayışı değerlendirilmektedir. İkinci bölümde Aristoteles ve Aristoteles sonrası ruhun zihne evrimi ve zihin felsefesinin temel problemlerini içeren zihin kuramlarına yer verilmektedir. Son bölümde ise Aristoteles'in ruh görüşünün zihinsel öğeler taşımasıyla birlikte zihin kuramları perspektifinden eleştirel bir okumaya tabi tutulmuş ve filozofun ruh anlayışının monist ve düalist yaklaşımlar açısından değerlendirmesi yapılmıştır.
Meta-etik ve William David Ross'un deontolojik sezgici ahlak kuramı

Bu çalışmada, temel ahlak teorilerini eleştiren ve farklı bir bakış açısıyla çoğulcu bir ahlak anlayışı geliştiren William David Rossun deontolojik sezgici ahlak kuramı ele alınmıştır. Rossun ahlak kuramı ünlü ahlakçılardan biri olan Immanuel Kantın geleneksel deontolojisinden farklı olan bir deontoloji olarak sınıflandırılmıştır. Geleneksel deontoloji, ahlaki bir eylemin doğru ya da yanlış olup olmadığını belirleyen temel kriteri yani kriterin tekliğini vurgular. Lakin Ross, çoğulcu bir yaklaşımla erdem, haz, paylaşım gibi temel değerlerden söz etmiştir. David Ross, bir eylemi doğru yapma eğiliminde olan birkaç farklı özellik olduğunu ve bunların tek bir özelliğe indirgenemeyeceği iddiasıyla tanınır. Ahlak filozofunun en önemli görevinin ahlaka içerik kazandırmak olduğunu düşünen Ross, doğru eylemlerde ifadesini bulan ahlaki yükümlülüklerin analizini yapmaya çalışmıştır. Sezgi yoluyla bilinen vazgeçilmez yükümlülükler olarak ortaya koyduğu bu yükümlülükleri ilk elden/ilk bakışta ödevler olarak kategorize etmiştir.
Les operations dialectiques chez les philosophes allemands post-kantiens precede d'une presentation raisonnee de l'usage que font les grecs du terme 'dialectique'

Diyalektik kavramı son zamanlarda epey eleştirilmiştir ama yine de onufelsefe için vazgeçilmez yapan bir özelliği vardır. Önce eski Yunan düşünürlerindetartışma karşılıklı çürütme gibi anlamlardan başlayarak Platon'da karşılıklı akıl yürütme, Aristoteles'te olası çelişki hesaplama, Stoikacılarda bir mantık düzeninibelirten diyalektik Alman idealist düşünürleri tarafından yeniden ele alınmıştır. Kant diyalektiği görünüşün mantığını açıklamayı sağlayan bir silah olarak ele alırken Aristoteles'e daha yakındır. Ondan sonra gelen düşünürlerden Fichte felsefi bir bilimin oluşumunda temel varsayım olarak çatışmalı diyalektiği göxündemegetirir. Schleiermacher'de duyguların aracılığıyla dış dünyayı kavrarken bir çatışma yaratan diyalektik, Schelling' de mutlak bir doğaya özdeş giden düşünce felsefesi olarak açılır. Hegel ise diyalektiği varlığın başkalaşımları sürecinde kendine dönendüşüncenin taçlandığı bir ana dönüştürmüştür. Özle ilgili tartışmalarda, her türlü ölçünün göreciliği sorununda ortaya çıkandiyalektik, Alman idealistleride belirlenimle dönüşüm arasındaki Aristoteles'inmetafiziğinden bu yana yapılan ayrımın ortadan kaldırılması olarak da tanımlanabilir. Öznellik ve özdeşliğe aşırı vurgu yapan Alman İdealistleri bu bakımdaneliştirilseler de bu kavramlar gündeme geldikçe sorunların çözülmesinde yardımcı olacaklardır.
Mehmet Şemseddin Günaltay'ın laiklik anlayışı

Türkiye'nin demokratik ve laik bir yönetimi benimsemesini, tıpkı aydınlarının ve yöneticilerinin olduğu gibi modernleşme sürecini de selefi Osmanlı İmparatorluğundan tevarüs etmiş olduğu bir miras olarak değerlendirmek gerekir. Türkiye'nin genel anlamda Batılılaşması ve yönetimde laiklik merkezli din dışı bir yapıyı benimsemesi bugün bile ülke içerisinde tam manasıyla kavranmış ve sindirilmiş olmaktan uzaktır. Türkiye'nin laik ve yüzünü Batıya çevirmiş yapısının anlaşılması için Türkiye'nin kuruluşu ile Osmanlı'nın yıkılışı arasındaki sürecin iyi bilinmesi gerekmektedir. Mehmet Şemseddin Günaltay'ın hem Osmanlı'nın son döneminde ülkenin bilim ve siyaset alanında yükselmiş önemli bir konumda bulunmuş olması, hem de yeni Devlette başta sistemin meşruiyetinin bilimsel alanda tesisi ile bizzat Mustafa Kemal Atatürk tarafından görevlendirilmiş olması ve siyasette de başbakanlığa kadar yükselmesi, Türk laikleşmesinin anlaşılması konusunda Günaltay'ı son derece önemli kılar. Bu çalışma Türkiye'nin laikleşme sürecini ve Günaltay gibi önemli bir değerin laiklik bağlamında duruşunu ve görüşlerini ortaya koymaktadır. Bu bağlamda giriş kısmında laiklik ile ilgili temel kavramlar ve Türkiye'nin laikliğe geçiş süreci ele alınmıştır. Birinci bölümde Günaltay'ın hayatı ve eserleri İkinci bölümde ise Günaltay'ın laiklik görüşü incelenmiştir.
Erasmus von Rotterdam ve Martin Luther'in görüşlerinin günümüze yansıması

Bu çalışmamız, Hümanizmin en önemli temsilcisi Erasmus von Rotterdam ile Reformasyonun önderi olan Martin Luther'in görüşlerinin günümüze olan etkilerini değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Erasmus'un düşünür, Martin Luther'in ise teolog olması, Alman fikir dünyasının iki farklı alanını oluşturur. Erasmus, akla dayanan eleştiriyi savunan, hoşgörülü, aydın modelini temsil ederken;Luther heyecanlı, inatçı ve mücadeleci din adamı tipini oluşturur. Luther bilimin dinin emrinde olmasını isterken, Erasmus bilimin özgürlüğünü savunmuştur. Erasmus ile Luther arasındaki temel farklılık dine bakış açılarıdır. Erasmus için din bir ahlak öğretisidir, bir doktrinden ve uyulması gereken kurallardan çok bir yaşama biçimidir. Luther'e göre ise din, bir doktrinler bütünüdür, insanı ebedi kurtuluşa götürecek amacı verir ve bunun için yaşam dinin üstüne kurulmalıdır, yani insan iman için yaşamalıdır. Erasmus, toplumun huzuru için uzlaşmayı önemli kılarken, Luther için dinden daha önemli bir şey yoktur. Luther Reform hareketiyle amacına ulaşmış ve benimsediği öğretiyi uygulamaya koymuştur. Böylece Hümanizm ve Reformun toplum üzerindeki etkilerini Erasmus ve Luther'in görüşleri çerçevesinde vermeye çalıştık.
F. W. J Von Schelling ve R. G. Collingwood felsefelerinde doğa ürünü ve sanat ürününün yaratım süreci

Felsefe tarihinin başından beri insan yaşadığı çevre içinde kendi yerini bulmaya çalışmış, bu bağlamda insan ve doğa arasındaki ilişkiyi çeşitli yönlerinden ele alıp çözüme ulaştırmak istemiştir. İnsan ve doğa, reel ve ideal problemi bugüne dek varlığını sürdürmeye devam etmiştir. Bu çalışmanın amacı, bu problem temelinde, Romantik felsefenin iki büyük temsilcisi olan F. W. J. von Schelling ve R. G. Collingwood'un bakış açılarını doğanın ve insanın yaratıcı süreci ekseninde ele almaktır. Romantik felsefeye önemli katkılarının yadsımanın olanaksız olan iki düşünür de insanı doğadan çok net çizgilerle ayırmamış, her ikisi de insanın bir yanıyla zorunlu olarak doğaya bağlı olduğunu savunmuşlardır. Bununla beraber akıl sahibi insanın bir yanıyla da zorunlu olarak doğadan ayrı bir yerde durduğunu düşünürler. Her iki düşünür de insanın yaratıcı sürecinin onun sahip olduğu bilinç sayesinde doğanın yaratıcılığından farklı olduğunu, insanın bu sayede güzel nesneler yaratabildiğini, sanat eserini ortaya koyabilmek için öncelikle ona güzeli yaratma bilinci ile yaklaşmak gerektiğini savunmuşlardır. Bu da yalnızca insana mahsus bir yetidir. Bu bağlamda, bu çalışmanın ilk bölümünde F. W. J. von Schelling'in sanat felsefesini kavrayabilmek için gerekli olan Mutlak Ayrımsızlık Sistemi ve doğa felsefesi anlatılmaya çalışılmış, daha sonra sanat felsefesi ele alınıp sanat ve doğa yaratımının arasındaki fark aydınlatılmak istenmiştir. İkinci bölümde R. G. Collingwood'un metafizik görüşünden başlanarak doğa felsefesine geçilmiş, sonrasında sanat ile ilgili görüşlerinin ele alınmasıyla sanat alanındaki yaratıcı süreç ile doğa alanındaki yaratıcı süreç arasında bir karşılaştırmaya gidilmiştir. Üçüncü bölüm ise, F. W. J. von Schelling ve R. G. Collingwood'un bu problemi ele alarak vardıkları sonuçlar karşılaştırılmaya ve bu anlamda bir sonuca varılmaya çalışılmıştır. Çalışmada sonuç olarak insan ve doğa yaratımı arasındaki farkın aslında bir bilinçlilik durumu olduğu, insanda var olan bilincin ve amaçlılığın doğada var olmamasının sanatsal yaratım dediğimiz şeyi insana ait bir yeti haline getirdiği sonucuna varılmıştır.
Cemil Meriç'te aydın problemi

Jüri : Doç. Dr. Niyazi USTA 'Cemil Meriç'te Aydın Problemi' isimli bu çalışma; Meric'in genelde 'aydın' kavramına yüklediği anlamı ve özelde Türk aydınına yönelttiği eleştirileri ortaya koymayı amaçlamaktadır. 'Aydın' kavramı Cemil Meric'in düşünce dünyasında öncelik taşımaktadır. O, bu kavrama yüklediği misyon ile onu bir ülkenin kurtuluşu ve tarihteki yerini almasının temel taşı olarak kabul etmektedir. Çalışmamız, Giriş kısmına ilaveten üç ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde; belli dönemeçleri ile Meric'in hayatı, düşünce serüveninden ana çizgiler ve eserlerinin öz olarak muhtevası belirlenmeye çalışıldı. İkinci bölümde; gerek Batı'da, gerekse ülkemizde, tarihsel ve sosyal oluşumlar ekseninde aydının değişim süreci ele alındı. Üçüncü bölümde ise; önceki bölümde belirlenen yaklaşımlar Cemil Meriç bağlamında somutlaştırılmaya çalışıldı.
La Conception de l'infinité d'Aristote À Nicolas de Cues

Bu çalışma genel olarak sonsuz kavramını, özel olarak ise aktüel sonsuz kavramını konu almaktadır. Çalışmanın temel amacı; Aristoteles'te asla aktüel varlık olmayan, potansiyel varlık olarak ele alınan ve eksiklik atfedilen sonsuzluk kavramının nasıl daha sonra eksiksizliğin ve aktüel varlık olmanın bizatihi kendisi haline geldiğini anlamaya ve açıklamaya çalışmaktır. Bu çerçevede Aristoteles'in sonsuz analizi ve privatif sonsuz kavramıyla başlıyoruz. Sonra Tanrı'ya uygun olarak negatif sonsuzluğu savunan Aquinolu Thomas'la devam ediyoruz. Daha sonra Tanrı'yı intensif sonsuz olarak ifade eden John Duns Scotus üzerinde duruyoruz. Son olarak aktüel sonsuzu tam olarak ortaya koyan Kuzalı Nikolas'ı ele alıyoruz.