turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Azınlık hakları bağlamında Türkiye'de gayrimüslim cemaat vakıfları

Tez çalışmasının konusu Türkiye'deki gayrimüslim cemaat vakıflarının Osmanlı Devletinden bugüne değişen hukuki statüsü ve azınlık hakları bağlamında çözüm bekleyen temel sorunlarıdır. Bu tez çalışmasında, öncelikle azınlık ve vakıf kavramları genel çerçevede izah edildikten sonra, gayrimüslim cemaat vakıflarının Osmanlı dönemindeki durumu ve Lozan Barış Antlaşması'ndaki hukuki statüsü ele alınmıştır. Devamında, Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşundan itibaren bu vakıfların karşılaştığı temel sorunlar ve bu sorunların çözümüne ilişkin vakıf mevzuatında yapılan düzenlemeler ortaya konulmaya çalışılmıştır. Son olarak, söz konusu vakıflarla ilgili Avrupa Birliği Türkiye İlerleme Raporları'nda eleştirilere konu edinilen uygulamalar ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin konuya ilişkin emsal kararları incelenerek bu bağlamda vakıf mevzuatındaki yeni düzenlemeler değerlendirilmeye çalışılmıştır.
Uluslararası hukukta angajman kuralları: Türkiye'nin Rus savaş uçağını düşürmesi

Uluslararası Hukukta, belirlenen notam belgelerinde ilan edilen angajman kural-larına göre; hava sahasının başka ülke platformlarıyla ihlal edilmesi durumunda angajman kurallarını ilan eden devlet, ihlali gerçekleştiren devleti 'saldırgan' olarak addedip uluslararası hukuk kuralları çerçevesinde müdahale etme yetkisine sahiptir. Bir örnek olarak; bir devletin hava sahasına izinsiz giriş yapan bir savaş uçağına, bir devletin ilan ettiği angajman kuralları çerçevesinde müdahale edilmesi meşru görülmektedir. Bu ko-nudaki en somut örneklerden birisi, tez kapsamında irdelenecek olan Türk Hava Kuv-vetleri'nin 24 Kasım 2015 tarihinde bir SU-24 Rus Savaş Uçağını angajman kuralları çerçevesinde düşürmesi olayıdır. Bu tez içeriğinde; Angajman kuralları, Savaş Uçağı Düşürülmesinin Hukuki Bo-yutları, Kuvvet Kullanma, Kuvvet Kullanmanın İstisnaları, Meşru Müdafaa Hakkı ve Türkiye Cumhuriyeti'nin Rusya Federasyonu'na ait bir savaş uçağını düşürmesinin hukuki incelemesi ele alınacaktır. Bu tez kapsamında; Türkiye ve Rusya'nın Ortado-ğu'da karşı karşıya gelmesi noktasından hareketle, 24 Kasım 2015 tarihinde Türkiye tarafından düşürülen SU-24 Rus savaş uçağı örnek teşkil etmek üzere, Angajman Kural-ları çerçevesinde savaş uçağı düşürmenin hukuki olduğu, bir devletin hava sahasına izinsiz girilmesi durumunda, o devletin meşru müdafaa hakkının bulunduğu ve uçak düşürme dahil olmak üzere her türlü savunma durumuna geçebilmesinin mümkün olacağı çıkarımlarında bulunulacaktır.
Roma Hukukundan günümüz hukukuna dek bona fides ilkesi

Roma medeniyetinde önemle benimsenmiş değerlerden olan fides, Roma usul hukuku uygulamaları neticesinde bona fides kavramına dönüşerek; hukuki bir nitelik kazanmıştır. Iudicia bonae fidei'ye eklenen ve yargıca, ilgili tarafı dürüstlük kuralının gerektirdiklerine mahkum etmesi olanağını vererek, gerekli hukuki esnekliği sağlayan 'ex fide bona' kayıtları ile exceptio doli kurumları neticesinde gelişen bona fides kuralı, Roma hukukunda iyi niyet ve dürüstlük kuralını ifade etmiştir. Bona fides'in objektif boyutu ile dürüstlük kuralı biçiminde uygulama alanı bulduğu en önemli mecra ise, Roma'dan bu yana sözleşmeler hukuku olmuştur. Objektif anlamı ile bona fides ilkesinin temel ölçütleri: Sadakat, dürüstlük ve makul davranmadır. Çağdaş sözleşmeler hukukunda dürüstlük kuralı olarak karşımıza çıkan bona fides, sözleşmeler bakımından yorumlayıcı; tamamlayıcı; düzeltici ve borç doğurucu işlevler göstermektedir. Bu işlevleri dolayısıyla, bona fides kavramı, hakkın kötüye kullanılması yasağı; çelişkili davranış yasağı; pacta sunt servanda ve clausula rebus sic standibus gibi pek çok farklı kuramın doğuşuna da kaynaklık etmiştir. Bona fides ilkesi, amorf yapısı ve ahlaki-etik değerlere dayanıyor olması sayesinde, farklı hukuk sistemleri arasında bir köprü görevi görmektedir. Değişen sosyo-ekonomik paradigma neticesinde uluslarüstü metinler açısından da büyük rol oynamaya başlayan bona fides, hukukun küreselleşmesi için ihtiyaç duyulan, ulusal hukuk kurallarının katılığını aşacak esnekliği ve hukuki dinamizmi sağlamaya elverişlidir.
İstihbarat faaliyetlerinin özel hayatın gizliliğine saygı hakkı açısından değerlendirilmesi

Devletin güvenlik saiki ile yürüttüğü ve hayati fonksiyonlarından birisi olan istihbarat faaliyetleri, bireyin temel hak ve özgürlüklerinden olan özel hayatın gizliliğine saygı hakkı ile zaman zaman çelişmekte ve bu hakkı sınırlandırabilmektedir. Bu durum esasında hak ve özgürlüklerin güvenlik ile yaşadığı mücadelenin bir alt kategorisi olarak da değerlendirilebilir. Bu bağlamda güvenlik ihtiyacı temelli istihbarat faaliyetleri ile vazgeçilmez hak ve özgürlüklerden birisi olan özel hayatın gizliliğine saygı hakkı arasında hassas bir dengenin kurulması gerektiği aşikardır. Artan güvenlik ihtiyacı ve teknolojik gelişmelerle birlikte gelen yoğun istihbarat faaliyetlerinin, gizli ve dinamik yapıları sebebiyle özel hayatın gizliliğine saygı hakkına zaman zaman haksız müdahalelerde bulunmaları riski mevcuttur. Bu sebeple güvenlik açısından kritik öneme sahip istihbarat faaliyetleri icra edilirken hukuk devleti ve demokratik toplum olmanın getirdiği hukuki zorunluluklara uyulması ve özel hayatın gizliliğine saygı hakkına yönelik hukuk dışı müdahalelerden özenle sakınılması gerekmektedir. Bu çalışmada istihbarat faaliyetlerinin hangi hukuki zeminde yürütüldüğü ve hangi hukuki zeminde yürütülmesi gerektiği, uluslararası kriterler de göz önüne alınarak incelenmiş ve bu yönde mevzuatta ve uygulamada görülen eksikliklere işaret edilerek çözüm önerilerinin üretilmesi amaçlanmıştır.
Haksız fiil sorumluluğunda tazminatın belirlenmesi bakımından zarar görenin kusuru

Zarar görenin kusuru, normal, makul ve orta zekalı bir insanın, kendi menfaati gereği, zarara uğramamak için kaçınacağı veya kaçınması gereken davranış tarzı olarak tanımlanmaktadır. Zarar görenin kusuru, BK m. 44 /I'in en önemli uygulanma durumunu oluşturmakta olup; bu hüküm, haksız fiil sorumluluğunun yanı sıra BK m. 98/II uyarınca, sözleşmeden doğan sorumlulukta da uygulanır. Ayrıca, sadece Borçlar Kanunu'nda yer alan sorumluluk türlerinde değil, aksine bir hüküm bulunmadıkça, özel kanunlarla düzenlenen tüm sorumluluk türlerinde de uygulanabilir. Yine, bu hüküm, kusur sorumluluğu ile birlikte sebep sorumluluğunda da göz önünde bulundurulacağı gibi, hem maddi hem manevi tazminata hükmedilirken de göz önünde bulundurulur. Bu itibarla, BK m. 44/I hükmünün çok geniş bir uygulama alanı bulunmaktadır. BK m. 44/I uyarınca zarar göre ne kusur olarak isnat edilen iki hal bulunmaktadır. Bunlar; zarar görenin, zararın doğmasına yardım etmesi ve zararın artmasına sebep olmasıdır. Zarar göre ne kusur olarak isnat edilememekle birlikte, BK m. 44/I uyarınca tazminattan indirim yapılması sonucunu doğuran bazı haller de bulunmaktadır. Bunlar zarar görenin, zarara razı olması ve zarar tehlikesini göze almasıdır. BK m. 44 /I'e göre, zarar görenin kusuru halinde, hakim, tazminattan indirim yapma ya da tazminata hükmetmekten vazgeçme yetkisine sahiptir. Bununla birlikte, zarar görenin kusuru nedeniyle tazminata hükmetmekten vazgeçilmesi, ancak istisnai durumlarda söz konusu olmaktadır.
Devletin mirasçılığı

Türk Hukuk Sistemi ve gelişmiş ülkelerin birçoğunda, bireylerin geride herhangi bir mirasçı bırakmadan ölmeleri gibi bir durum söz konusu olamamaktadır. Bu durum, kişinin ölümünün ardından sahip olduğu malların bir başkasının mülkiyetine girmesine sebep olmaktadır. Kişinin ilk üç zümresinde herhangi bir mirasçı bulunmaması ve ölüme bağlı bir tasarruf ile yasal mirasçı ataması gerçekleştirilmemesi halinde Devlet'in yasal mirasçılığı söz konusu olmaktadır. Devlet'in mirasçılıktaki durumu da diğer yasal mirasçılara benzer bir biçimde külli haleflik şeklindedir. Fakat burada farklı bir durum da söz konusudur. Devlet'in yasal mirasçılığında, murisin borçları dolayısıyla devletin sorumluluğu, yalnızca kendisine intikal eden tereke değerleri ile sınırlıdır. Devlet'in yasal mirasçılığı dışında atanmış mirasçı olması da mümkündür. Bu çalışmada, Devlet'in yasal ve atanmış mirasçılıktaki pozisyonu, buna ilişkin hüküm ve sonuçlar detaylı bir biçimde ele alınmıştır.
Kira parasının tespiti

Kira sözleşmesi hukukumuzda BK. ve 6570 sayılı Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanun hükümlerine tabidir. Belirli bir bedel karşılığında geçici bir süre için başkasına ait, taşınır veya taşınmaz malın kullanılmasına kira, buna ilişkin anlaşmaya da kira sözleşmesi denir. Kira sözleşmesi karşılıklı iradelerin birleşmesiyle oluşur. Kira sözleşmesinde de iki taraf bulunmaktadır. Sözleşmenin konusu, taşınır veya taşınmaz olabileceği gibi, gelir getiren ve getirmeyen mal da olabilir. Kira sözleşmesi, adi kira ve hasılat kirası olmak üzere iki çeşittir. Adi kira sözleşmelerinin konusu kullanma hakkı iken, hasılat kiralarının konusu kullanma ve semerelerden faydalanmadır. Kira sözleşmesinde geçerlilik şartı olarak şekil yoktur. Sözleşme yazılı olabileceği gibi, sözlü de yapılabilir. Ancak sözleşmenin varlığını kolaylıkla ispat etmek için yazılı olarak yapılması daha uygundur. Tüm bunlardan da anlaşıldığı üzere, kira sözleşmesi iki tarafın serbest iradesiyle oluşmaktadır. Taraflar, kanuna ve kamu düzenine aykırı olmamak şartıyla bu sözleşmenin hükümlerini istedikleri gibi belirleyebilirler. İki tarafa borç yükleyen kira sözleşmesi kiralayan ile kiracı arasında sürekli nitelikteki bir ilişkiyi öngörür. Bu özelliği sonucu olarak uygulamada görülmekte olan hukuk davaları içinde bu sözleşmeden kaynaklanan davalar büyük yer tutmaktadır. Bu çalışmanın konusu Kira Parasının Tespiti olup, söz konusu davanın ikamesinden hükmün kurulmasına kadar takip edilmesi gerekli olan usul ve esaslar ile kira parasının nasıl, ne şekilde ve hangi oranda artırılacağına dair yöntemler, ilgili Yargıtay kararları ışığı altında incelenmeye ve somut olaylardan örnekler sunularak, konu aydınlatılmaya çalışılmıştır.
Tüketici işlemlerinde kefalet sözleşmesi

6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun ile tüketici işleminin kapsamı genişletilmiş ve tüm tüketici işlemlerine uygulanacak temel ilkeler düzenlenmiştir. Bu ilkelerden biri de tüketici işlemleri için verilen tüm şahsi teminatların kefalet olarak kabul edilmesidir. Tüketici işlemleri için verilen şahsi teminatlar kefalet sözleşmesi olarak sonuç doğuracaktır. Kefalet sözleşmesi kefil olan kişinin alacaklıya karşı, borçlunun borcunu ifa etmemesinin sonuçlarından kişisel olarak sorumlu olmayıüstlendiği, fer'i ve tali nitelikli bir sözleşmedir. Söz konusu ilke ile tüketicinin borçları için verilen her türlü şahsi teminatın adi kefalet sayılması zorunluluğu getirilmiş, böylece tüketici işlemlerine kefil olmayı teşvik etmek ve kefili korumakamaçlanmıştır. Tüketicinin alacakları için verilen şahsi teminatların ise müteselsil kefalet sayılması kuralı getirilerek ve bu kez tüketiciyi koruyucu bir düzenleme yapılması amaçlanmıştır.
Eser sözleşmelerinde yüklenicinin özen borcuna aykırı davranması ve hukuki sonuçları

Türk Borçlar Kanunu'nun 470- 486. Maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesi, uygulaması en fazla olan sözleşmelerin başında yer aldığı için, doktrinde birçok yazar tarafından inceleme konusu yapılmış ve sayısız esere konu olmuştur. Eser sözleşmesinin tarafı olan yüklenicinin borçları uygulamada çokça ihtilaflara yol açtığı için çalışmamızda yüklenicinin özen borcu ve aykırı davranışın hukuki sonuçları ayrıntılı bir şekilde ele alınmıştır. Yüklenicinin özen borcuna aykırı davranışı nedeniyle iş sahibinin hakları; Tazminat talebi, eserin yüklenicinin kendisine düzelttirilmesi veya üçüncü kişiye yaptırılması ve sözleşmeyi feshetme hakları Türk Borçlar Kanunu, ilgili diğer kanunlar ve Yargıtay kararları ışığında incelenmiştir. Bunun yanında eser sözleşmesinde yüklenicinin özen yükümlülüğüne aykırı davranışın hukuki sonuçları ile ilgi kitaplar, makale ve her türlü yazılı ve internet kaynakları ve doktrinde hakim görüşlerden de yararlanılmıştır. Çalışmamızın temel hedefi, eser sözleşmelerinde yüklenicinin özen yükümlülüğü ve aykırı davranışın hukuki sonuçları ile ilgili faydalı bir tez ortaya çıkarmak olup bu yönde çaba harcanmıştır.
Ceza Hukukunda hümanizm ilkesi açısından kastrasyon yaptırımı

Günümüz toplumlarının en önemli problemlerinden birini cinsel suçlar oluşturmaktadır. Artan cinsel suçlulukla mücadele açısından hapis cezalarının yetersiz kaldığı görülmektedir. Bu durum, devletleri yeni arayışlara yöneltmektedir. Birçok toplumda, cinsel suçlarda tekerrürün önlenerek söz konusu suçların azaltılması amacıyla cinsel suç faillerine kastrasyon uygulanması gündeme gelmektedir. Kastrasyon yönteminin bir tedavi yöntemi olarak uygulanması söz konusu olabileceği gibi, bir ceza hukuku yaptırımı şeklinde uygulanması da mümkündür. Bir yaptırım olarak kastrasyona başvurulabilmesi için, bu yöntemin suç politikasının temel ilkelerinden olan hümanizm ilkesine uygun olması gerekmektedir. Hümanizm ilkesi açısından kastrasyon yaptırımının değerlendirilmesinde ise, kastrasyonun çeşitlerini oluşturan cerrahi kastrasyon ve kimyasal kastrasyonun ayrı ayrı ele alınması gerekir. Çalışmamızda ilk olarak, ceza hukukunda hümanizm ilkesi ve hümanizm ilkesi açısından ceza hukuku yaptırımları incelenmiştir. Ardından kastrasyon kavramı ve kastrasyon çeşitleri açıklanmış, kastrasyonun hukuki niteliği belirlenmeye çalışılmıştır. Çeşitli ülkelerdeki kastrasyon düzenlemelerine yer verilerek, kastrasyonun ülkeden ülkeye farklılık gösteren uygulanma şartları somut bir şekilde ortaya konulmuştur. Kastrasyon yaptırımına ilişkin Türk hukukundaki durum da ayrıntılı olarak ele alınmıştır. Temel haklar ve hümanizm ilkesi açısından kastrasyon yaptırımı incelenirken, cerrahi kastrasyon ve kimyasal kastrasyon için ayrı ayrı değerlendirmelerde bulunulmuştur. Kastrasyon yaptırımının hümanizm ilkesine uygun olup olmadığının değerlendirilmesinin yanında, bu yöntemin etkinliği de tartışılmıştır. Bu bağlamda, cinsel suçlarda kastrasyona alternatif çözümlerin ve tedavi uygulamalarının gerekliliği üzerinde durularak, cinsel suç faillerine yönelik psikiyatrik tedavi yöntemlerinin uygulanmasının etkili sonuçlar verebileceği değerlendirilmiştir.
İslam Hukukunda vaadin bağlayıcılığı ve İslam finans uygulamalarına yansımaları

Vaadin bağlayıcılığı, İslam iktisadının ve modern akitlerin en tartışmalı meselelerinden birisidir. Teorik planda tartışılan temel mesele; akitlerde taraflardan birinin veya her iki tarafın ortaya koyduğu vaadin taraflar açısından bağlayıcı olup olmadığıdır. Bu çalışma giriş ve dört bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde araştırmanın konusu ve önemi ele alınmıştır. Birinci bölümde ilk olarak 'vaad' kelimesinin kavramsal analizi ile bu kavramın ilişkili olduğu diğer kavramlar üzerinde durulmuştur. Daha sonra konuyla ilgili temel kaynaklar dikkatlice incelenip mezheplerin ve önde gelen fıkıh alimlerinin konuya ilişkin görüşleri tespit edilmeye çalışılmıştır. İlk dönem kaynakları analiz edilirken ağırlıklı olarak Hanefi mezhebinin metinleri kullanılmıştır. Ancak konuyu bütüncül bir şekilde görmek için diğer mezheplerin ve alimlerin bu konuya ilişkin görüşlerine de yer verilmiştir. İkinci bölümde, şarta bağlanan vaadin hükmü incelenmiştir. Konuyla ilgili olduğu için bu bölümün birinci kısmında 'şart ' ve 'ta'lik' konusuna değinilmiştir. Bu bağlamda şartın lugavi ve ıstılahi anlamı ile çeşitleri ele alındıktan sonra 'şarta ta'lik' konusu ortaya konulmuştur. İkinci kısımda ise, şarta ta'lik edilen vaadin hükmü ve sonuçları incelenmiştir. Üçüncü bölümde ise, içerisinde vaad unsurunu barındırması sebebiyle ' bey' bi'l-vefa' akdi ele alınıp incelenmeye çalışılmıştır. Bu bağlamda bu akdin tanımı, ortaya çıkışı, keyfiyeti, hükmü ve hukuki sonuçları üzerinde durulmuştur. Dördüncü bölümde de murabaha bağlamında modern dönemdeki vaad tartışmaları ele alıp incelenmiştir.
Silahlı çatışmalarda sivil-askeri hedef ayrımı kuralının tarihsel kökleri, hukuki ve cezai niteliği

Savaş ilk çağlardan itibaren toplumların yaşadığı doğal gerçeklik halini günümüzde de sürdürmektedir. En temel haliyle, iki tarafın düştüğü anlaşmazlığın şiddete dönüşmüş hali olarak tanımlanabilecek olan savaş olgusunun insanlık üzerinde yarattığı olumsuz etki şüphesiz ki tarihin her döneminde artarak var olmuştur. Savaşın şiddetinin esasen bu iki tarafı etkilemesi uluslararası hukuk kapsamında değerlendirildiğinde olması gerekendir. Ancak bu iki tarafın haricinde kalan bir taraf daha bulunmaktadır. Tarihsel süreçte savaşların şiddetinden en bağışık olması gerekirken yıkıcılığından en çok etkilenen bu üçüncü taraf ise her daim siviller olmuştur. Savaşın yıkıcı etkisinden ve şiddetinden gerek savaşan tarafları gerekse sivilleri korumak amacıyla uluslararası toplumlar tarafından zamanla teamüli nitelikte kurallar geliştirilmiştir. Neredeyse ilk savaşlardan itibaren varlığı bilinen bu kuralların hukuki nitelik kazanması ise ancak 19. Yüzyılda gerçekleştirilmiştir. Bu kurallardan ilki ve belki de en önemlisi savaşların icrasında sivillerin korunmasına yönelik uygulanan ayırt etme ilkesidir. Ayırt etme ilkesi sivil askeri hedef ayırımı kuralının temelini oluşturmaktadır. Sivil askeri hedef ayırımı kuralı, silahlı çatışmalarda askeri hedef niteliği taşımayan sivillerin veya sivil nitelikteki varlıkların saldırı hedefi yapılamayacağını, ayrıca savaşanlar ile siviller arasında ayrım yapamayan silah ve savaş yöntemlerinin de kullanılamayacağına yönelik kuralların bütününü ifade etmektedir. Günümüzde silahlı çatışma hukuku içerisinde düzenlenen kural, savaşın konusunun veya şiddetinin dışında kalan herkesi ve her şeyi korumayı amaçlar. Teknolojik gelişmeler başta olmak üzere farklı etkenler, tarih boyunca savaşların icrasında olağanüstü dönüşümlere neden olmuş, bu etkenler farklı yöntem ve uygulamaları da beraberinde getirerek çatışan tarafların savaşma stratejilerini farklılaştırmıştır. Her ne kadar zamanla sivilleri korumaya yönelik kurallar geliştirilmiş olsa da savaşların mahiyetinde gerçekleşen bu değişikliklerden en çok etkilenen kitlenin değişmediği açıktır.
1982 anayasasına göre yürütmenin olağan dönemde kanun hükmünde kararnamelerle ve cumhurbaşkanlığı kararnameleriyle düzenleme yetkisi

1971 yılında 1961 Anayasasına getirilen değişiklikle Türk anayasal düzenine giren kanun hükmünde kararnameler, hem teoride hem de uygulamada yoğun bir şekilde tartışılmıştır. Benzer yoğunluktaki tartışmalar 1982 Anayasası döneminde de sürmüştür. Bu çalışmada 1982 Anayasasının sistematiğine göre yürütmenin olağan düzenleyici işlemleri bağlamında kanun hükmünde kararnameler incelenmiştir. Dolayısıyla olağanüstü hal veya sıkıyönetim dönemlerinde çıkarılan olağanüstü hal kanun hükmünde kararnameleri inceleme kapsamına alınmamıştır. Çalışmanın birinci bölümünde kuvvetler ayrılığı prensibi ile yasama yürütme fonksiyonlarının özellikleri aktarılmaya çalışılmıştır. Bu bölümde devletin her iki fonksiyonunun niteliği belirlenmeye çalışılmış, yürütmenin düzenleyici işlem yapma yetkisi detaylı bir şekilde açıklanmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünde yürütmenin, kanun hükmünde kararname çıkarma yetkisi ve bu kararnamelerle sahip olduğu düzenleme yetkisi incelenmiştir. Bu bölümde yetki kanunlarının nitelikleri açıklanmış ve yetki kanunlarına dayanılarak çıkarılan kanun hükmünde kararnamelerin düzenleme alanları tespit edilmeye çalışılmıştır. Tezin son kısmında 6771 sayılı Kanunla getirilen hükümet sisteminde Cumhurbaşkanının, Cumhurbaşkanlığı kararnamesiyle düzenleme yetkisi ortaya konmak istenmiştir. Bu amaçla tezin ikinci bölümünde izlenen metotla da paralel şekilde, Cumhurbaşkanlığı kararnamesinin unsurları incelenmeye çalışılmıştır. Çalışma konusu dışında kaldığı için olağan dönem kanun hükmünde kararnamelerin ve Cumhurbaşkanlığı kararnamelerinin yargısal denetimi spesifik olarak incelenmemiştir. Bununla birlikte Anayasa Mahkemesi'nin yürütmenin düzenleyici işlem yapma yetkisine ve kanun hükmünde kararnameler rejimine ilişkin çeşitlilik gösteren zengin içtihatları genişçe incelenmiştir.
Medeni Usul Hukukunda davaya vekalet ehliyeti

Davaya vekalet ehliyeti, davanın tarafları dışında üçüncü bir kimsenin vekil sıfatıyla bir davayı yürütebilmesi için kanunen sahip olması gereken ehliyettir. Türk hukukunda dava açmak ve davayı takip etmek için vekil tutmak zorunlu değildir;taraflar davalarını kendileri açıp takip edebilirler. Ancak, taraflardan biri, davayı vekil aracılığı ile takip etmek isterse, yalnız belirli kişileri vekil tayin edebilir. Avukatlık Kanunu'na göre, davaya vekalet ehliyetine sahip olan kimselerşunlardır: Avukatlar, stajyer avukatlar, avukatlık ortaklıkları, dava vekilleri ve davatakipçileri. Bundan başka, özel bir kanun hükmünde, Avukatlık Kanunu'nun m.35/IVhükmü gereği, belirli kişilerin temsilcisi oldukları kişileri mahkemelerde de temsiledebilecekleri açıkça belirtilmiş ise, o kişiler, avukat, avukatlık ortaklığı, avukatstajyeri, dava vekili veya dava takipçisi olmadıkları halde, temsilci olarakmahkemelerde usul işlemlerini yapabilirler. Dolayısıyla bu kimseler, belirli alanlarda özel kanun hükümleri ile davaya vekalet ehliyetine sahip olmaktadırlar. Davaya vekalet ehliyetine sahip olmayan kişiler, vekil sıfatıyla mahkemeyekabul olunmaz. Zira, davada vekil olamayacak bu kişilerin davaya vekalet ehliyetiyoktur. Davaya vekalet ehliyeti dava şartıdır. Bu nedenle, mahkemenin, davayı vekil olarak takip eden kişinin davaya vekalet ehliyetinin bulunup bulunmadığınıkendiliğinden gözetmesi gerekir.
Çoğunluğun Tiranlığı

Çoğunluğun tiranlığı kavramı, mutlak bir çoğunluk yönetiminin azınlığın hak ve özgürlüklerini ihlal etme tehlikesini barındırdığına dikkat çeker ve diğer tüm egemenliklerin tahdit edilmesi gerektiği gibi çoğunluk hakimiyetine de sınırlar getirilmesinin zorunlu olduğunu savunur. Tezin amaçlarından ilki, hangi kavramların, teorilerin sınırsız, mutlak bir çoğunluk yönetimini meşrulaştırdığını ve bu şekilde çoğunluğun tiranlığı için elverişli bir zemin yarattığını incelemektir. Çoğunluğun tiranlığının nasıl önlenebileceği konusunda ileri sürülen görüşleri değerlendirmek ve çoğunluğun azınlık üzerinde tahakküm kurmasını engelleyebilecek kurumların neler olduğunu araştırmak da tezin bir diğer amacını teşkil etmektedir. Tezde cevaplanması hedeflenen soruların arasında hangi tür çoğunlukların hangi tip azınlıklar üzerinde tiranlık kurabileceği ve gerçekten çoğunluğun tiranlığı gibi bir tehlikenin var olup olmadığı da bulunmaktadır. Bu sorular çoğunluğun tiranlığına yönelik eleştiriler çerçevesinde ele alınmıştır.
Ege denizi kıyılarında yasadışı balıkçılık uygumalarına bir bakış

Bu çalışmada, Ege Denizi'nin Türkiye kıyılarında uygulanan yasadışı balıkçılık yöntemlerinin incelenmesi ve İzmir ili kıyı şeridinde yasadışı avcılığın işleyiş şekil ve boyutlarının belirlenmesi amaçlanmıştır, Çalışmada 2018 yılına ait Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı, Balıkçılık ve Su Ürünleri Genel Müdürlüğü verileri, Sahil Güvenlik Komutanlığı, yasadışı avcılık kayıtları incelenmiştir. İzmir iline bağlı 14 su ürünleri kooperatifi ziyaret edilmiş, 74 balıkçıyla görüşmeler yapılmıştır. Yasadışı avcılığın yoğun olduğu 5 bölgeden deniz saha çalışmalarıyla tespit ve kayıtlar yapılmıştır. BSGM verilerine göre 2017 yılında 604 yasadışı avcılık faaliyeti tespit edilmiş ve 696 616 TL para cezası kesilmiştir. Sahil Güvenlik Komutanlığı verilerine göre 1778 yasadışı avcılık faaliyeti tespit edilmiş ve 3621 631 TL para cezası uygulanmıştır. Tespit edilen toplam 2382 yasadışı avcılık faaliyetinin %2.75'i patlayıcı madde ve zararlı madde kullanımı, %81.43'ü Gırgır avcılık yöntemi ile bölge, sezon, boy ve tür yasağı ihlali, %15,80'i yasadışı trol yasağı olarak belirlenmiştir. 'Yasadışı avcılık yönteminin belirlenmesi, kıyı ve zemin yapısı ve türlerin bölge ve habitat tercihi ve avcılık yöntemiyle doğrudan ilişkili şekillendiği tespit edilmiştir. Bu çalışma sonuçları, bölgede uygulanan yöntemlerin yoğunluğu ve dağılımına göre yasadışı balıkçılıkla mücadele ve kontrol çalışmalarına ışık tutabilecektir.