turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Soğuk savaş öncesi ve sonrası Türk dış politikasının karşılaştırmalı incelenmesi

Türkiye Cumhuriyeti Devleti, I. Dünya Savaşı sonrasında fiilen bitirilen Osmanlı imparatorluğunun yerine, dönemin sömürgeci ve hegemon güçlerine karşı ilk ve tek kurtuluş savaşı sonucunda bağımsızlığını kazanarak, 24 Temmuz 1923 tarihinde imzalanan Lozan Barış Antlaşması ile uluslararası arenada saygın yerini almıştır. Türkiye, II. Dünya Savaşı sonuna kadar ulusal çıkarları doğrultusunda bir dış politika izlemiştir. 1923- 1945 yıllan arasında, uluslararası siyasi, ekonomik ve askeri koşulları kendi politik hedefleri açısından değerlendiren, yönlendiren ve kullanan Türkiye, hiçbir devlet ile silahlı çatışmaya girmeden diplomasinin tüm olanak ve araçlarını kullanarak dış ilişkilerini yürütmüş ve sorunlarını çözmüştür. Soğuk Savaş sürecinde Türkiye-ABD liderliğindeki Batı bloğunun SSCB liderliğindeki Doğu bloğu karşıtı politika doğrultusunda bir dış politika izlemiştir. Bu süreç, Türkiye'nin savunma, politika, ekonomi ve eğitim alanlarındaki hedeflerini ve yapılanmasını Batı bloğu çerçevesinde geliştirmesi sonucunu doğurmuştur. 1980'li yıllardan itibaren Batı'nın Doğu'ya karşı siyasi, ekonomik, askeri ve kültürel üstünlüğünün belirginleşmesi ile başlayan Soğuk Savaş sonrası süreçte Türk dış politikası ulusal çıkar özünü kaybederek, tutarsız ve saygın olmayan bir sürece girmiştir. Tarihi, etnik, kültürel, ekonomik bağ ve çıkarlarının bulunduğu, Balkan, Kafkas, Türk cumhuriyetleri ve Ortadoğu bölgelerinde, Türkiye'nin bölge dışı güçlerin politikaları doğrultusunda hareket ettiği gözlemlenmektedir. Türkiye'nin izlediği edilgen dış politika ve iç yansımaları Türkiye'nin ulusal çıkarlarına aykırıdır. Mevcut uluslararası ve bölgesel koşullar devam ettiği sürece yürütülen Türk dış politikası Türkiye'nin refahı ve güvenliği için bir tehdit oluşturmaktadır.
Sovyet arşiv belgeleri ışığında, Sovyetler Birliği'nin Türkiye algısındaki değişim ve dış politikaya yansımaları (1939-1953)

İkinci Dünya Savaşına katılmayarak savaş dışı kalmayı başarmış olan Türkiye savaşın hemen ardından dönemin büyüyen gücü Sovyetler Birliğinin malum talepleriyle karşı karşıya kalmıştır. Egemenlik haklarıyla bağdaşmayan bu talepler karşısında Türkiye'nin atacağı adımlar devlet olarak kaderini belirleyecek ve Orta Doğu'daki dengeleri değiştirecekti. Tezde somut bir tehdit karşısında kalan Türkiye'nin uyguladığı dış siyaset ve bu siyaset sonucunda Sovyetlerin Türkiye algısındaki değişim irdelenmiştir. Türkiye'nin Batıya entegrasyonu yönünde attığı adımlar ve özellikle NATO üyeliği ile safını belli ettiği bu süreç, Sovyet arşivinden derlenen belgelerle ele alınmış, bu dönemde iki devlet arasındaki gerginliğin her iki devletin dış politikasına yansımaları araştırılmıştır.
2002-2015 yılları arasında AK Parti'nin Ortadoğu politikası: Suriye örneği

Bu tez, Arap Bahar'ından sonra Türkiye'nin değişen Suriye politikasının gidişatını göstermeyi amaçlamaktadır. Modern Türkiye'nin Ortadoğu'ya yönelik dış politikası, Cumhuriyetin ilk günlerinden beri sürekli bir değişime sahiptir. AK Parti, 2002 yılında iktidara geldikten sonra partinin önde gelenleri, bölgeye yönelik olarak Cumhuriyet elitleri tarafından daha önce hiç geliştirilmeyen ölçüde bir ilgi göstermeyi tercih ettiler. Ekonomik, kültürel ve stratejik çıkarlar, AK Parti rejiminin ilk yıllarında, 'Komşularla Sıfır Sorun' politikası doğrultusunda bir Türkiye-Suriye ittifakının ortaya çıkmasına yol açtı. Fakat Arap Baharı, Türkiye-Suriye ittifakının akıbetini geri dönülemez bir biçimde değiştirdi. Bölgedeki eski diktatoryal rejimleri değiştirmeyi amaçlayan Arap Baharı, Suriye de dahil olmak üzere bölgedeki tüm önemli Arap ülkeleri için bir dönüm noktası niteliği taşımaktadır. Suriye hükümeti bu süreçte ülkedeki muhalefet güçlerini bastırmayı ve mevcut rejimini İran, Rusya ve Çin gibi dış güçlerin yardımıyla güçlendirmek istedi. Bu arada Türkiye, Suriye'deki muhalefet güçlerini destekledi ve Esad'ın yönetimindeki mevcut Suriye rejimini devirmek için çalıştı. Beklenildiği gibi tüm bu gelişmeler iki ülke arasındaki ilişkiyi ciddi bir şekilde bozdu ve ilişkilerdeki bu bozulmanın getirileri de halen açıkça görülmektedir.
Pre-Westphalian ve Westphalian dönemden Post- Westphalian döneme geçerken diplomasinin değişen rolünün analizi

'Pre-Westphalian ve Westphalian Dönemden Post-Westphalian Döneme Geçerken Diplomasinin Değişen Rolünün Analizi' başlıklı tez çalışmamız üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde Pre-Westphalian dönemde diplomasinin gelişimine ve diplomasi kavramına değinilmektedir. İkinci bölümde Westphalia Barış Andlaşmaları'nın imzalandığı 1648 yılından 1991 yılına kadar Westphalian Sistem'de meydana gelen değişimlere diplomasinin ve uluslararası aktörler arası diplomatik ilişkilerin etkileri vurgulanmaktadır. Çalışmamızın son bölümünde Soğuk Savaş'ın sonundan günümüze Westphalian Sistem'deki dönüşümlerin diplomatik ilişkilere olan etkileri ve diplomasinin bu dönüşümlerdeki rolü analiz edilmektedir. Hipotezimize göre Post-Westphalian dönemden sonra devletlerin klasik egemenlik yaklaşımları belirleyici etkisini kaybetmeye başlamış; kamuoyu, gerçek kişiler, sivil toplum kuruluşları ve asimetrik aktörler gibi aktörler devletlerin egemenliğini sınırlamış ve diplomatik ilişkilerini etkilemeye başlamıştır. Çalışmada Post-Westphalian dönemde özgün bir diplomasi sistemi kurulabilmesi ve uluslararası sistemdeki aktörlerin diplomatik ilişkilerini belirleyebilmesi için hukuksal ve kurumsal süreçlerden geçmesi gerektiğini ileri sürülmüştür, diplomasideki söz konusu değişimler Thomas Kuhn'un paradigma kavramı çerçevesinde değerlendirilmiştir. Çalışmada yerli ve yabancı kitaplar, akademik makaleler ve akademik niteliği olan süreli yayınlar kullanılmış, çeşitli kütüphanelerin ve internet veri tabanları taranmıştır.
Azerbaycan'ın dış politikasında uluslararası örgütlerin işlevselliği sorunu

Bu çalışmada bağımsızlığın kazanılmasından sonra Azerbaycan'ın yürüttüğü dış politika çerçevesinde uluslararası örgütlerin işlevsellik sorunlarını incelenmiştir. Uluslararası sistemde uluslararası örgütlerin yeri ve rolü, mevcut türleri ve özellikleri incelenmekle çalışmanın teorik çerçevesi oluşturulmuştur. Azerbaycan'ın dış politikasının öncelikleri ve uluslararası örgütlerle ilişkileri incelenmiş, ve uluslararası örgütlerin bu ilişkilerden doğan işlevsellik sorunları değerlendirilmiştir.
Turkish foreign policy in Davutoğlu era: A critical assessment

Bu tez arabuluculuk konseptini ve bu konseptin Türk dış politikasında nasıl uygulandığını araştırmayı amaçlamaktadır. Bu tezde temel olarak ele alınan, Türkiye'nin arabuluculuk girişimlerinin ardındaki nedenler, arabuluculuk süreçlerinin ilerleyişi ve nihayetinde seçilmiş arabuluculuk davalarının sonlarında tecrübe edilen sonuçlardır. Bu süreçleri doğru bir şekilde ortaya koymak ve nesnel yorumlar yapmak için öncelikle uluslararası uyuşmazlık çözüm yöntemleri tanımlanmıştır. İkinci olarak, teorik ve tarihsel geçmişşlerini alarak, diğer yöntemler ile 'arabuluculuk' arasındaki benzerlikler ve farklılıklar netleştirilmiştir. Üçüncü olarak, 'arabuluculuk' uygulamasının dış politika yaklaşımlarına uygulanması dikkate alınmış ve Birleşmiş Milletler tarafından yayınlanan arabuluculuk bileşenleri gösterilmiştir. Dördüncü olarak, Türkiye'nin arabuluculuğunun nedenleri göz önünde bulundurulurken, Türkiye'nin bu bileşenleri, özellikle İsrail-Suriye ve ABD-İran arasındaki arabuluculuk davalarında ne kadar benimseyebildiği tartışılmaktadır. Sonuç olarak, bu bileşenlere ek olarak, seçilen arabuluculuk süreçleri üzerindeki diğer iç ve dış değişkenlerin etkileri, bu arabuluculuk girişimlerinin gerekçeleri ve sonuçları için daha makul açıklamalar sağlamak amacıyla dikkate alınmıştır.
Küresel toplumsal hareketlerin örgütlenme, strateji ve politik etki sorunları: Dünya Sosyal Forumu üzerine bir inceleme

Küresel toplumsal hareketler 1980'lerden itibaren uygulanan neoliberal politikalara ve küreselleşmeye gösterilen tepkilerin küresel bir harekete dönüşmesi sonucu ortaya çıkmıştır. 1990'larda etkili olmaya başlayan küresel toplumsal hareketler, 1999 yılının Kasım ayında Seattle'da yapılan büyük çaplı gösterilerde adını dünya kamuoyuna duyurdu. Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra kapitalizmin kesin zaferini ilan ettiği, ilerici toplumsal hareketlerin karamsarlıkla geri çekildiği bir dönemde ortaya çıkan küresel toplumsal hareketler bir umut yarattı. Küresel toplumsal hareketlerin örgütü olan Dünya Sosyal Forumu, bazı sosyal bilimciler tarafından yeni bir enternasyonal olarak tanımlanmıştır. Ancak hem küresel toplumsal hareketler hem de DSF kendilerinden beklenen politik etkiyi gösterememiştir. Hareket ve DSF belli bir farkındalık yaratmak, küreselleşmenin ve çok uluslu şirketlerin zararları konusunda kamuoyu oluşturmak dışında sistem içi reformist hedeflerine bile ulaşamamıştır. Küresel toplumsal hareketlerin ve DSF'nin umulan politik etkiyi gösteremeyişinin ve hareketin giderek sönümlenmesinin nedeni, örgütlenme ve strateji seçimlerinde hareketin içindeki reformist grupların belirleyici olmalarıdır. Hareket, örgütlülük yerine kendiliğindenliği, iktidar hedefi yerine sivil toplumcu mücadeleyi seçmiş, kapitalizm yerine küreselleşmeyi bir sorun olarak görmüş ve bunun sonucunda reformist bir çizgiye savrularak politik etkisini kaybetmiştir.
Türk-Amerikan ilişkilerinin Türk basınında yansımaları (Atatürk'ün ölümünden 1960'a kadar)

Atatürk'ün ölümünden sonra II. Dünya savaşının başlamasıyla değişen dünya düzeninde, Türkiye'nin izlemiş olduğu politika değişmiş ve Batı'ya yakınlaşmıştır. Bunun sonucunda Amerika Birleşik Devletleriyle ilişkilerde gelişmeler yaşanmıştır. Türkiye bu gelişmeyle belirli kuruluşlara üye olmuş, belirli anlaşmalar yapmış, olaylar karşısında destek vermiş ve bu doğrultuda yardımlar almıştır. Fakat bunun sonucunda dışa bağımlı hale gelmiştir. Bugün dahi ABD ile ilişkilerimiz önemini sürdürmektedir. Bu çalışmada da ele alınan dönem içerisinde Amerika Birleşik Devletleri ile Türkiye arasındaki ilişkilerin gelişim süreci, Atatürk'ün ölümünden sonra (1960'a kadar) önemli gelişmelerin yaşandığı belirli tarihler, Türk basını dikkate alınarak farklı bir açıdan değerlendirilmeye çalışılmıştır.
Mısır'da Müslüman Kardeşler Cemiyeti dünü, bugünü ve yarını

Bu çalışmada, Arap dünyasının en etkili hareketi olarak kabul edilen Müslüman Kardeşler Cemiyeti ele alınmaktadır. 1928 yılında Hasan el-Benna tarafından kurulan cemiyet kısa süre içinde Mısır'da büyük kitlelere ulaşmış ve hayatın her alanında etkin bir konuma kavuşmuştur. Arap Baharı ile birlikte de Müslüman Kardeşler Hareketi, Mısır'da iktidara sahip olmuş, ancak bir yıllık iktidarın ardından demokratik olmayan yöntemlerle bu güç elinden alınmıştır. Çalışmanın ilk bölümünde Mısır'da kurulan bu hareketin ortaya çıkış süreci ile bu sürece etki eden faktörler, kurucu el-Benna'nın rolü, siyasi, ekonomik ve sosyal hayata etkileri ve kuruluş ideolojisi irdelenmiştir. Bununla birlikte kuruluşundan itibaren hareketin Mısır siyasi hayatındaki yeri ve geçirdiği evreler anlatılmıştır. Günümüzde Müslüman Kardeşler Cemiyeti'nin incelendiği ikince bölümde ise, Arap Baharı sürecinde hareketin iktidara gelişi, yaptıkları ve neden darbe ile iktidardan indirildiği anlatılarak Mısır ve Müslüman Kardeşler Cemiyeti'nin yakın tarihine ışık tutmaya çalışılmıştır. Ayrıca çalışma içerisinde darbe sonrası Mısır'da yer bulmaktadır. Çalışmanın son bölümünde ise Arap Dünyasının en yüksek entelektüel birikiminin bulunduğu Mısır ve cemiyetin geleceği, jeopolitik konum, doğal kaynaklar ve gençlerin geleceğe bakışı konu başlıklarında anlatılmıştır.
Oman's foreign policy between 1970-2008

Bu tezde, Oman'ın 1970- 2008 yılları arasındaki dış politikası incelenmektedir. Tezin ana sorusu Oman dış politikasının ana karakteristiklerinin neler olduğudur. Oman'ın dış politikasının ana karakteristiklerinin tanımlanabilmesi amacıyla Oman'ın iç, bölgesel ve uluslararası çevrelerini incelemek suretiyle Oman dış politikasını belirleyen unsurlar analiz edilmiştir. Bir diğer ifadeyle, Söz konusu üç çevrenin Oman'ın dış politika kavrayış, davranış ve kararları üzerindeki etkisi tartışılmıştır. Oman'ın dış politikası incelenirken, Körfez'in en etkili bölgesel gücü İran'a yönelik dış politikasına özel önem verilmiştir. Oman'ın İran'a yönelik dış politikasının, Oman'ın anılan üç çevrenin getirdiği fırsat ve sınırlamaları nasıl dengelediğine ilişkin en açıklayıcı örnek olduğu gözlemlenmiştir.
Bağımsızlıktan sonra Azerbaycan-ABD ilişkileri

1991 yılında bağımsızlığını kazanan ve önemli jeopolitik konuma sahip olan Azerbaycan Cumhuriyeti'nin temel amacı uluslararası camianın eşit ve bağımsız bir aktörü haline gelerek, bağımsızlığını ve güvenliğini korumak olmuştur. Bölgesel güçler arasında denge kurma veya bir bölgesel güç ile daha yakın ilişki içerisinde olma şeklinde bir politika izleyen Azerbaycan dış politikasını oluştururken, dünyanın liderliğini üstlenen ABD'ye önem vermiş, uluslararası ilişkilerini bu yönde geliştirmiştir. Ermenistan'la savaş durumu, ülkedeki iç karışıklıklar ve ekonomik sorunlar nedeniyle toprak bütünlüğünün parçalanması tehlikesiyle karşı karşıya kalan Azerbaycan, bağımsızlığını korumak ve toprak bütünlüğünü sağlamak için uluslararası toplumun desteğine ihtiyaç duymuş ve bunlara yönelik olarak da, dış politikasında ABD'ye öncelik vermiştir. İlk yıllarda, ABD'deki güçlü Ermeni lobisinin ciddi çalışmaları, Azerbaycan'ın içindeki bir takım sorunlar ve ABD Yönetimi'nin de Azerbaycan'ı önemsememesi ilişkilerin gelişimini engellemiştir. Belirsizlik şeklinde değerlendirilebilecek bu dönemde, ABD Azerbaycan'ı Ermenistan'a saldırmakla suçlayarak Azerbaycan'a yönelik her türlü ABD yardımım engelleyen 'Özgürlükleri Destekleme Yasası'na 907 Sayılı Ek' maddeyi uygulamaya sokmuştur. Bu yaptırım kararının uygulanmasıyla ikili ilişkiler, asimetrik bir görüntü çizerek gelişmiştir. Özellikle, 1994'ten itibaren Azerbaycan petrollerine yönelik anlaşmaların imzalanmasıyla, ilişkilerde gelişme görülmüş ve ABD Karabağ sorununun çözümünde çeşitli kurumlar aracılığıyla etkin bir şekilde rol almaya başlamıştır. İki 287 taraflı görüşmeler sıklaşsa da, ilişkilerin gelişimine yönelik olumlu adımlar arılamamış, ABD sadece çeşitli sivil toplum örgütleri aracılığıyla Azerbaycan'a yardım programını uygulamaya sokmuştur. 11 Eylül olayları sonrası ABD'nin Azerbaycan'a yönelik politikasında değişim görülmüştür. Azerbaycan'ın toprak bütünlüğünü daha fazla destekleyen ABD, 907 sayılı kararın yürürlüğünü şartlı olarak durdurmuştur. 'Uluslararası terörizme karşı savaş' çerçevesinde Azerbaycan'ın ABD'ye tam destek vermesi ve ABD'nin de Azerbaycan'daki ekonomik ve stratejik çıkarlarının önem kazanmasıyla birlikte iki ülke ilişkileri askeri işbirliği çerçevesinde gelişmektedir. 288
Kopenhag Okulu ve realist güvenlik çalışmalarında aktör, tehdit ve politika: Avrupa güvenliği üzerine bir değerlendirme

Kopenhag Okulu ve Realist Güvenlik Çalışmaları'nda Aktör, Tehdit ve Politika: Avrupa Güvenliği Üzerine bir Değerlendirme, Doktora Tezi, Danışman: Prof. Dr. Mustafa Aydın, 310 s. Bu çalışmada Güvenlik Çalışmaları çatısı altında yer alan iki yaklaşım güvenliğin ana unsurları temelinde ve Avrupa örneğinde karşılaştırılmaktadır. Tez, 1980'lerde günümüzdeki diğer güvenlik yaklaşımları gibi realist güvenlik anlayışına tepki olarak doğan Kopenhag Okulu'nun farklılaşmaya çalıştığı bu yaklaşımdan aslında fazla uzaklaşamadığı argümanı üzerine kurulmuştur. Realist Güvenlik Çalışmalarını yeknesak bir okul olarak değerlendirmeyen bu çalışmada, Kopenhag Okulu'nun kimi zaman realist anlayışın ortak paydasıyla, kimi zaman yapısall, kimi zaman da neoklasik realistlerle yolunun kesiştiği savı ileri sürülmektedir. Güvenlik aktörleri bağlamında, Kopenhag Okulu ve Realist Güvenlik Çalışmaları'nın devlete güvenlik alanında atfettikleri rol itibarıyla ortak bir paydada birleştikleri iddia edilmektedir. Güvenlik tehditleri bakımından, güvenlikleştirme teorisi ile realist geleneğin geneline aykırı olup, neoklasik realistlere yakın duran Kopenhag Okulu'nun bölgesel güvenlik kompleksi teorisi ve bölgesel analizlerde yapısall realistlerle benzer yöntemlere başvurduğu belirtilmektedir. Bir başka deyişle, Okulun teoride güvenlikleştirme yaklaşımında kullandığı subjektivist metodoloji ile neoklasiklerle, pratikte de bölgesel analizlerde başvurulan objektivist metodoloji ile yapısall realistlerle benzeştiği vurgulanmaktadır. Güvenlik politikaları bağlamında ise Kopenhag Okulu'nun diğer güvenlik unsurlarına kıyasla realist güvenlik anlayışından sınırlı düzeyde öğe devraldığı belirtilmekte, buna karşılık neoklasik realistler ile Kopenhag Okulu'nun güvenlik önlemlerinin gerektirdiği fedakarlıklara halkın katlanması/onay vermesine dair önermeleri noktasında benzeştiği ifade edilmektedir. Bu çalışma tüm bu bulguları Soğuk Savaş öncesi, sırası ve sonrası dönemlerde Avrupa coğrafyasında test ederek, Kopenhag Okulu'nun Realist Güvenlik Çalışmaları ile aktör, tehdit ve politikalar temelinde benzeştiği sonucuna varmıştır.
Suriye iç savaşında yerel aktörlerin rolü ve Türkiye'nin Suriye ihtilafına yaklaşımı (2011-2018)

2011 Mart ayında Suriye'nin Dera kentinde başlayan gösteriler, güvenlik güçlerinin sert müdahaleleri sonrası tüm ülkeye yayılmıştır. Zamanla artan gösteri ve protestolar ülkedeki barış ve istikrar ortamını bozarak yerini sokak çatışmaları ve iç savaşa bırakmıştır. Suriye'de gerçekleşen bu yeni konjonktür karşısında yerel, bölgesel ve küresel aktörlerin de olaylara müdahil olmasıyla ülkedeki durum vekalet savaşına dönüşmüştür. Çin ve Rusya'nın hükümet yanlısı, ABD ve AB'nin hükümet karşıtı politikalar sürdürmesi ülkedeki çözüm arayışlarını olumsuz etkileyerek sürecin uzamasına ve barışın tesis edilememesine neden olmuştur. Türkiye, Suriye'de yaşanan gelişmeleri başından itibaren takip etmiş, sorunun çözümüne ilişkin Esad Rejimine reformlar konusunda çağrıda bulunmuştur. Esad'ın bu süreçte Türkiye'nin beklentilerini dikkate almaması üzerine Türkiye, diplomatik girişimlerde bulunarak krizin büyümemesi yönünde çaba göstermiştir. Türkiye güney sınırında yaşanan krizin güvenliğini tehdit eder duruma dönüşmesinin ardından etkin güvenlik politikaları üreterek sınır ötesi harekatlar gerçekleştirmiştir. Bu çalışma, Suriye'de yaşanan olayları anlamlandırmak ve arka planını görmek adına kapsamlı bir inceleme ortaya koymaktadır. Çalışmada tarihsel bağlamda devlet kurulma süreci, Fransız manda idaresi ve darbeler dönemine değinilerek sonrasında Ortadoğu'da çıkan isyanların Suriye'ye yansımaları tüm taraflarıyla ve aktörleriyle değerlendirilmiştir. İç savaşın sonlanmasına yönelik Arap Birliği ve Birleşmiş Milletlerin çözüm arayışlarına da değinilerek bu kapsamda Cenevre görüşmeleri detaylı olarak ele alınmıştır. Ayrıca Suriye iç savaşında bölgede oluşan terör gruplarının Türkiye'nin sınır güvenliğini ve iç dinamiklerini etkilemesi sonucu Türkiye'nin değişen güvenlik gündemi değerlendirilmiştir.
A critical perspective on state failure, its consequences, and reconstruction of the state. Afghanistan: A case study.

Bu tez devletin düşkünlüğünün sonuçlarına yönelik eleştirel bir bakışsunarken, düşkünlüğe bağlı çöküşün ardından devletin yeniden inşası sürecini irdelemektedir. Tez, 'çağdaş' ulus devletlerin oluşumlarını tartışarakyola çıkmakta, bugünkü devletin özelliklerini 'klasik' ulus devletin nitelikleriylekıyaslamaktadır. Tezin amacı, devletin çöküşü kavramını incelerken, devletinyerleşik özelliklerinin bugün karşılaşılan zafiyetler karşısındauygulanabilirliğini incelemektir. İçselleştirdiği zafiyetlere ve uluslararası ilişkilerin dinamiklerinin zorlamasına karşın devletin sürdürülmesininzorluklarını inceleyen tez, devletin çöküşünü engelleyici süreçlerideğerlendirirken, bu süreçlerin başarısızlığından dolayı çöküşün kaçınılmaz hale gelmesi durumunda devletin yeniden kurulmasını da irdelemektedir. Bu tahlilin ışığında tez, devletin düşkünlüğü ve çökmesi üzerine tipik bir örnek oluşturan Afganistan'da devletin yeniden inşası sürecinde uluslararası toplumun çalışmalarını çeşitli yönleriyle örnek olay incelemesi çerçevesinde tartışmaktadır. Tez, edinilen deneyimlerin ışığındaAfganistan'da devletin yeniden inşasının başarılı ve başarısız yönlerinigelecekte karşılaşılabilecek benzer olaylarda yararlı olabilecek ipuçlarıedinmek amacıyla ortaya çıkarmaya çalışmaktadır.
Uluslararası hukukta deniz alanlarının sınırlandırılması gelişmeleri ve Türkiye'nin deniz alanlarının sınırlandırılması

Koç, Mustafa, Uluslararası Hukukta Deniz Alanlarının Sınırlandırılması Gelişmelerive Türkiye'nin Deniz Alanlarının Sınırlandırılması, Doktora Tezi, Danışman: Prof. Dr. Sertaç Hami Başeren, 408 s. Bu çalışma, deniz alanlarının sınırlandırılması hukukunun gelişimini, Truman Deklerasyonu ile başlayan süreçten başlayarak, I. BMDHK çalışmaları, 1958 KSS, 1982 BMDHS kapsamında sözleşmeler hukuku ve uluslararası yargı kararları ile anlatan kronolojik bir çalışmadır. Kıta sahanlığı ve münhasır ekonomik bölgenin sınırlandırılmasını esas alan çalışma, sınırlandırmakonusundaki bütün yargı kararlarını geniş kapsamlı olarak ele almaktadır. Burada kıta sahanlığında veya münhasır ekonomik bölgede hak sahibi olmanın esaslarından ziyade sınırlandırma hukukunun ilke ve kurallarınınbelirlenmesinin amaçlandığı görülmektedir. Bu nedenle sözleşmeler hukukununkesin hatlar ile belirleyemediği ilke ve kuralların içtihat hukuku tarafından doldurulması sonucunda bugün için sınırlandırma hukukundaki son gelişmeler tespit edilmeye çalışılmaktadır. Deniz alanlarının sınırlandırılmasında gündeme getirilen somut uyuşmazlığın şekillendirilmesinde ve çözüme kavuşturulmasında mevcut uluslararası hukuk parametrelerinin iyi değerlendirilmesi maksadıyla gerçekte bir içtihat hukuku olan sınırlandırma hukukunun incelendiği, eşit uzaklık/özel şartlar ve hakkaniyet ilkeleri/ilgili şartlar ilişkisinin sergilendiği görülmektedir. Hakkaniyet ilkelerinin sınırlandırma hukukundaki yeri ve bu ilkelerin somut uygulamaları belirlenmekte, sınırlandırmada ilgili şartlar tespit edilmektedir. Uluslararası hukukun sınırlandırma hukukunda gösterdiği gelişiminışığında Türkiye'nin denizden komşu ülkeleriyle Ege ve Akdeniz'de hakkaniyet ilkelerine görevlileri sürebileceği sınırlandırma hatları belirlenmeye çalışılmaktadır. Türkiye'nin Ege ve Doğu Akdeniz'deki deniz alanlarının sınırlandırılmasımaksadıyla çok amaçlı tek sınırlandırma hattının çizilmesi maksadıyla, öncelikle geçici eşit uzaklık hatları anakaralar esas alınarak belirlenmektedir. Sınırlandırma alanındaki ilgili kıyıların uzunluklarına, adalara, deniz ulaştırmasının serbestliği ve azami erişim hakkına, savunma ve güvenlik şartlarına bağlı olarak eşit uzaklık hattı tadil edilerek teknik çalışmalarla desteklenenteklifler sunulmaktadır.
Sovyet sonrası Kazakistan'da etnik siyasetin yönetiminde halk asamblesi'nin rolü

Dünyadaki mevcut siyasi durum gereği, çeşitli bölgelerin uluslararası ve farklı etnik gruplar arası ilişkileri de oldukça karmaşıktır. Etnik çeşitliliği fazla olan ülkelerin çoğu, farklı etnik gruplar arasındaki ilişkilerde hoşgörülü ve barışçıl yaşamakta zorlanmaktadır. Dünyanın çeşitli bölgelerinde etnik çatışmaların meydana gelme sebepleri arasında siyasi liderlerin ve devlet kurumlarının faaliyetlerindeki etnik gruplar arasında hoşgörü anlayışının sürdürülemediği bilinmektedir. Dolayısıyla sosyal ve siyasal kurumların, Kazakistan Halk Asamblesi gibi, etnik gruplar arasındaki ilişkilerin düzenlenmesi ve geliştirilmesi alanında gösterdiği faaliyetler doğrultusunda bilimsel araştırmaların nesneleri haline gelmektedir. 1995 yılında kurulan Kazakistan Halk Asamblesi, Bağımsız Kazakistan'ın etnik siyasetinin oluşum sürecinde önemli rol oynamıştır. Bu çalışmada, Kazakistan'ın çok etnikli yapısının oluşum süreçleri, 1991 yılından itibaren etnik gruplar arası ilişkilerine yönelik uygulanan etnik siyasetinin, 'etnik gruplar arası hoşgörü ve toplumsal uyum modeli' bağlamında Kazakistan Halk Asamblesi'nin rolü, Asamble'nin temelini oluşturan etnokültürel derneklerin ve Kazakistan Halk Asamblesi tarafından Kazakistan Cumhuriyeti Parlamentosu'nun Meclis'ine seçilen milletvekillerinin çok etnikli Kazakistan toplumunun sosyal ve siyasal yaşamına katkıları incelenmektedir.