turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İran ve ABD/İsrail güç mücadelesi: İran'ın nükleer silah elde etme çabaları ve muhtemel senaryolar

Son dönemde İran'ın nükleer çalışmaları dünya gündemini meşgul eden konuların başında gelmektedir ve açık kaynakta taraflar arasında devam eden gerginliğe ilişkin olarak sayısız savaş senaryoları üretilmektedir. Taraflar arasında devam eden gerginlikte, ABD ve İsrailli üst düzey yetkililer İran nükleer faaliyetlerinin nükleer silah üretimine yönelik olduğunu ve İran Nükleer Programının durdurulamaması halinde askeri harekat dahil her türlü seçeneğin masada olduğunu ifade ederken; nükleer çalışmalarını kesintiye uğratmadan sürdüren İran, bundan geri adım atmayacağını, nükleer çalışmalarının barışçıl olduğunu ileri sürmektedir. BM çatısı altında devam eden müzakerelerden bir sonuç alınamaması halinde; tarafların küresel güç mücadelesi kapsamında çatışan menfaatleri neticesinde bir savaşa girebileceğine dair kuvvetli belirtiler görülmektedir. Söz konusu olası savaşın sonuçları sadece Orta Doğu'yu değil, tüm dünyayı etkileyecektir.
Türkiye'nin Gürcistan ile dış ticaret ilişkilerinin değerlendirilmesi

Ekonomik faaliyetlerin nihai amacı refahı yükseltmek ve bunun için tüketicilerin kullanacağı mal ve hizmetlerin miktarını ve niteliğini geliştirmektir. Ülkelerin bu amaca ulaşabilmeleri için uluslararası ticareti geliştirmeleri zorunlu hale gelmiştir. Ülkelerin sahip oldukları üretim faktörleri farklı düzeydedir. Bu farklılık malların miktar, fiyat ve kalitesindeki değişikliklere yol açmaktadır. Bu sebeple ülkeler, kendilerinde fiyat ve kalite olarak farklı olan malları ülke dışından alma ihtiyacı hissettirmektedir. Bu durum karşımıza dış ticareti çıkarmaktadır. Ödemeler dengesi içinde önemli bir yere sahip olan dış ticaret, ithalat ve ihracat işlemlerinin her ikisini de kapsamaktadır. İthalat; gelişmekte olan ülkelerin kalkınma hızlarını artırmaları, gelişmiş ülkelerin de istikrarlı büyümelerini sürdürmeleri amacıyla başvurdukları bir araçtır. Türkiye'de özellikle son on yılda artarak devam eden cari açık sorunu, ekonominin ciddi bir problemi haline gelmiştir. Cari açık, bir ülkenin Dünya ile olan ekonomik ilişkilerinde, giderlerinin gelirlerinden yüksek olduğu anlamına gelmektedir. Türkiye'de cari açığın temel nedeni ithalattır. Neredeyse tüm dünya ülke ekonomilerinin birbirlerine bağımlı hale geldiği günümüzde dış ticarete ilişkin akademik çalışmalar hızla devam etmektedir. Dolayısıyla dış ticaret teorileri ve politikaları da değişmeye ve gelişmeye devam etmektedir. Dış ticaretin öneminin hızla artmasıyla birlikte değerlendirilmesinde kullanılan kavramlar ve yöntemler de farklı hale gelmiştir. Bu sebeple ihracat ve ithalatın birimce ifade edilmesi ya da gelir cinsinden bilinmesi yetersiz kalmaktadır. Çalışmada Türkiye ekonomisinin dış ticaretinin incelenmesi amaçlanırken bu yetersizlik göz önüne alınmıştır. Bu bağlamda çalışmada ihracatın ithalatı karşılama oranı kavramı kullanılmıştır. Bu kavram, dış ticaret dengesi, ithalat ve ihracat kavramlarının hepsiyle ilgili bilgiyi barındırması nedeniyle önemlidir.
Sosyal konstrüktivist teori çerçevesinde Türkiye - İran dış politika söylemleri ve ilişkileri (2001-2016)

Ulusal kimlik ve dış politikanın ilişkisi yıllar boyunca uluslararası ilişkiler disiplininde göz ardı edilmiştir. Bu durum Konstrüktivizm teorisinin itibar kazandığından sonra Uluslararası İlişkiler akımını değişmiştir. Bu çalışmada Türkçe, Farsça ve İngilizce kaynaklardan yararlanarak Türkiye Cumhuriyeti ve İran İslam Cumhuriyeti devletlerinin ulusal kimlik ve nesnel ve öznel çıkarları ve dış politikada kimliksel söylemleri anket, görüşmeler ve İçerik analizi ve Söylem yöntemleriyle Alexander Wendt'in Sosyal Konstrüktivizm kuramsal çerçevesinde açıklanmakta ve bu çerçevede iki aktörün anarşik kültür algısı makro ve mikro düzeylerde yani devletler topluluğu düzeyi ve devletler düzeylerinde belirlenmiştir. Çalışma 2001- 2016 yılları arasını kapsamaktadır. Analiz birimi olarak devlet yani Türkiye ve İran ve analiz düzeyleri olarak birey ve devlet, iç ve dış faktörler yani yapı dikkate alınmıştır. Bu çerçevede İran İslam Cumhuriyeti'nin devlet ve hükümet kimlik, öznel çıkarları ve anarşik algısı hakkında varılan sonuçlar makro düzeyde şöyledir: Ali Hamenei, revizyonist ve Hobbescu Kültür, Muhamad Hatemi: Statükocu ve Lockecu kültür, Mahmut Ahmedinejad: Revizyonist ve Hobbescu kültür, ve son olarak Hasan Ruhani: Statükocu ve Lockecu kültür. Türkiye vakası ise aynı konular dikkate alınırak üç zaman diliminde sınıflandırılmıştır. Sonuçları öznel çıkarlar ve anarşik kültür çerçevesinde sırayla her dönemde şöyle özetlemek mümkündür: 2001 -2003: Statükoculuk, ve Lockecu kültür, 2003- 2013: Statükoculuk, Lockecu kültür, 2013 -2016: Revizyonist, Hobbescu kültür. Mikro düzeyde yani Türkiye-İran ilişkileri kapsamında Lockecu anarşik kültür algısı baskındır. Bu düzeyde özellikle iki vaka üzerine yani İran nükleer programı ve Irak konusuna odaklanılmaktadır.
Türkiye-Avrupa Birliği ilişkileri ve terör

saldırılarıyla yeni bir döneme girmiş; terörizm, insanların yaşam alanını her zamankinden daha fazla tehdit eder hale gelmiştir. Bu çalışmada terörizm sorunu bilimsel bir şekilde ele alınmış, Türkiye-Avrupa Birliği ilişkileri temelinde terör örgütlerinin ikili ilişkilere etkisi irdelenmiştir. Çalışmada ilk olarak uluslararası örgütlerin terörizmiele alış biçimleri ve bazı AB üye devletlerinin terörizme yaklaşımları incelenmiş ve ardından PKK örneği üzerinden Türkiye-AB ilişkilerinin analizi yapılmıştır. 11 Eylül sonrasında AB, terörizme karşı kapsamlı bir mücadelebaşlatmıştır. Terörizmin uluslararasılaşması ve terör faaliyetlerinin Avrupa topraklarında yaygınlaşması, terörizmin AB bünyesinde daha fazla sorgulanması sonucunu doğurmuştur. Tezde, ilerleme raporları üzerinden terörle mücadele konusunda atılan adımlar sorgulanmış ve yapılması gerekenler ifade edilmiştir. Türkiye'nin AB tam üyesi olabilme yolunda gerçekleştirdiği reformlar, Türkiye'de hem terörle mücadeleye hem de demokrasiye katkıda bulunmuştur. Her ülkenin terörizmi farklı tanımlıyor ve algılıyor olması işbirliği sürecine hala tam olarak geçilememiş olunmasının temel nedenidir. Üye devletler, terörizmle mücadelede istedikleri sonuca ulaşılabilmek için aralarındaki bilgi aktarımınıartırmalı ve işbirliği yoluna gitmelilerdir.
Azgelişmiş ülkelerin dünya politikasındaki rolü: Soğuk savaş dönemi ve sonrasının karşılaştırmalı analizi

Bu tezin amacı, Soğuk Savaş dönemindeki ve Soğuk Savaş sonrası dönemdeki az gelişmiş ülkelerin dünya politikasındaki rollerinin ne olduğunu incelemektir. Çalışmanın temel çıkış noktası, az gelişmiş ülkelerin dünya politikasısahnesine ilk bir grup bilinci ile çıktıkları Soğuk Savaş döneminden Soğuk Savaş sonrası dönemde dahil olmak üzere dünya politikasındaki etkinliklerini araştırmaktır. Bu konuyu tahlil edebilmek için azgelişmişliğin kavramsal ve teorik sorunlarının bilinmesi gerekir. Daha sonra az gelişmiş ülkelerin ortaya çıktıkları Soğuk Savaş döneminin dünya düzeninin ve Soğuk Savaş sonrası dönemin dünyasının bilinmesi gerekmektedir. Bu iki dönemdeki etkinliklerinin kıyaslanması için de her iki dönemdeki izledikleri stratejinin ne olduğunun açıklığa kavuşturulmasında fayda vardır. Tezin ana kavramlarından biri olan azgelişmişliğin kavramsal ve teoriksorunlarında bir birliktelik söz konusu değildir. Genelin kabul ettiği bir doğruazgelişmiş ülkelerin çevre-yoksul ve güney ülkeleri olmalarıdır. Az gelişmiş ülkelerin dünya politikasında rol almalarının başlangıcı olarak 1955 yılı alınsa da bu rol diğer ülkelerin oynadıkları rol kadar etkili ve uzun süreliolmamıştır. Soğuk Savaş döneminde biraz da olsa Doğu Bloku ve Batı Bloku ile kurmuş oldukları ilişkiler sayesinde seslerini duyuran az gelişmiş ülkeler Soğuk Savaş sonrası dönemde bu biraz olan etkilerini de kaybetmişlerdir. Soğuk Savaş dönemindeki yaşanan olaylara tutumları bu dönemde iki blok içinde yani hem Amerika Birleşik Devletleri hem de Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği tarafından dikkatle izlenirken, Soğuk Savaş sonrası dönemdeki yaşanan olaylarda az gelişmiş ülkeler kesin bir tutum geliştirememişlerdir. Sonuç olarak az gelişmiş ülkelerin dünya politikasındaki rolleri sınırlıdır. Merkezin çevresi, zenginin yoksulu olan bu ülkelerin dünya politikasında etkin hale gelmeleri güçlülerin hüküm sürdüğü dünyada beklenmemektedir.
The failures of the Afghan reconciliation processbetween 2001 and 2014

Bu tez çalışması Afganistan'da 2001 ve 2014 yılları arasında yürütülen barış sürecinin başarısız olmasının nedenlerini araştırır. Çalışma, bu barış sürecinin başarısız olma nedeninin Pakistan'ın bozgunculuk yapması ve Amerika Birleşik Devletleri'nin Afganistan'da Taliban'a karşı yanlış politikalar yürütmesi olduğunu iddia etmektedir. Bu çalışma, nitel araştırma yöntemi ve bozgunculuk teorisini kullanarak argümanlarını sunmaktadır. Bu tezde birincil kaynak olarak; barış sürecini yürüten, sürece dahil olan ve yakından takip eden 13 kişi ile yapılan orijinal mülakatlar kullanılmıştır. Bunların arasında; Yüksek Barış Konseyi başkan yardımcısı, Afganistan Ayan Meclisi başkan yardımcısı, eski Taliban üyeleri, siyasi parti başkanları, senatörler, akademisyenler, televizyon yorumcuları ve barış sürecini yürüten devlet görevlileri yer almaktadır. Bu on üç kişiden on ikisi barış sürecinin asıl barışsız olmasının nedeninin Pakistan'ın spoil etmesi olduğuna ve beşi de Amerika'nın spoil etmesi olduğuna inanmaktadırlar. Bu şahıslar, Pakistan'ın Afganistan'daki barış sürecini spoil etmesindeki ana nedenler olarak; Afganistan ve Pakistan arasındaki sınır sıkıntısı, su sıkıntısı, Pakistan'ın Afganistan'daki ve bölgedeki ekonomik çıkarları ve Pakistan'ın Afganistan ve bölgeye karşı olan güvensizlik hissi olduğuna inanıyorlardı. Pakistan spoil etmek için, barış sürecine katılmak isteyen Taliban mensuplarını ya öldürmüş ya hapishaneye attırmıştır. Ki çoğu Taliban liderleri Pakistan'ın Peşawer, Islamabad ve Karaçi gibi büyük şehirlerinde yaşamaktalar. Mülakat yapılan on üç kişiden beşine göre, Amerika'nın bu barış sürecini spoil etmesinin ana nedenlerini ise ideolojik faktörler ve Afganistan'daki ve bölgedeki çıkarlar oluşturmaktadır. Fakat bu mülakat yapılan on üç kişiden sekizi iddia edilenin tersine Afganistan'ın Amerika'nın stratejik güvenlik ortağı olduğuna, Afganistan'ın barış sürecini spoil etmediğine fakat Amerika'nın yanlış siyasetlerinin bu süreci başarısız kıldığına inanıyorlardı. Bu sekiz şahsa göre, Amerikan'ın yanlış siyasetlerinin örnekleri olarak; 2001 yılındaki Bonn Konferansı'na Taliban'ı davet etmemesi, eski Taliban mensuplarını ülkenin yeni sistemine asimle edememesi ve Pakistan'a karşı belli bir duruşu olmaması olarak görülmektedir.
Reconsidering durability of authoritarian regime and possibilities of democratization in Tunisia

Bu tez başarılı demokratik dönüşüm olanaklarını incelemek amacıyla Tunus örneği üzerinden otoriter rejimlerin dayanıklığı ve istikrarını etkileyen değişkenleri incelemektedir. Bu tezde Tunus'un örnek olay incelemesi seçilmesinin nedeni, Tunus otoriter rejimlerin hem dayanıklılığının hem de kırılganlığının büyüleyici bir örneğidir. Resmi bağımsızlığını kazandığı 1956 yılından 1987 anayasa darbesine kadar geçen süre içinde Tunus Habib Burgiba önderliğinde tek parti tarafından yönetilmiştir. 1970'lerin sonunda ve 1980'lerin başında yaşanan ekonomik krizin etkisiyle, Zeynelabidin Bin Ali siyasi elitlerin desteği ile yeni cumhurbaşkanı olmuş ve Burgiba dönemini sonlandırmıştır. Bin Ali'nin Burgiba'nın yerine cumhurbaşkanı olması otoriter yükseltmenin yolunu açmıştır. Bin Ali döneminde Tunus'ta otoriter rejim Orta Doğu ve Kuzey Afrika'daki en dirençli otoriter rejimlerden biri olarak kabul edilmekteydi; ancak Tunuslular bir şekilde 2010 ve 2011'de ortaya çıkan halk ayaklanmaları ile rejim üzerinde anlamlı bir baskı oluşturmayı başarmış ve ülkelerinde demokratik dönüşümün yolunu açmışlardır. Bu bakımdan bu tez rejimin ve muhalefetin kapasitelerinin Tunus'ta otoriter direnç üzerindeki etkisini incelemeyi amaçlamaktadır. Buna ek olarak, bu tez otoriter rejimlerin yönetici elitleri arasındaki ayrışma/bölünme ile demokratic dönüşüm arasındaki ilişkiyi incelemektedir. Bu tezde ulaşılan en temel sonuç ise otoriter rejimlerin dayanıklılığı, istikrarı ve kırılganlığı ile rejim ve muhalefetin kapasitesi arasında nedensel ilişki olduğudur.
Sosyal inşacılık kuramı çerçevesinde Türk ve Bulgar kimliği: Hak ve özgürlükler hareketi

Soğuk Savaş'ın sona ermesiyle birlikte 1990'lı yıllarda uluslararası ilişkilerde 'inşacı dönüş' yaşanmış; kimlik, kültür, normlar gibi düşünsel ve toplumsal öğeler uluslararası politikada canlanmıştır. Bu sebeple normatif unsurlar uluslararası ilişkiler çalışmalarında tekrar önem kazanmıştır. Sosyal inşacılığın uluslararası ilişkiler kuramında yakın zamanda merkezi bir konum edinmiş olmasında, bu yaklaşımın uluslararası ilişkilerin özellikle toplumsal niteliğine yaptığı vurgu ile uluslararası kuramda pozitivist yaklaşımlar ile post-pozitivist yaklaşımlar arasında bir 'orta yolu' temsil veya 'inşa' ettiği iddiası etkili olmuştur. Uluslararası İlişkileri ve dış politikayı sürekli değişim halindeki sosyal ilişkiler olarak tanımlayan sosyal inşacı yaklaşım, kimlik politikalarını ve inşa süreçlerini yakından analiz ederek değişen dünyayı açıklama iddiasındadır. Bu yüzden bu çalışmada Türk ve Bulgar kimliklerin oluşum süreçleri sosyal inşacı bakış açısı çerçevesinde ortaya konulmaya çalışılmıştır. Osmanlı Devleti çatısı altında bir arada yaşamış olan Türkler ve Bulgarlar Osmanlı Devleti dağıldıktan sonra ulusal kimlik inşa etme çabasına girişmiştir. Türk kimliğinin ulusal inşa süreci Osmanlı Devleti'nin modernleşme süreci ile başlamış ve Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulması ile içselleştirilmiştir. Osmanlı Devleti'nden bağımsızlığını ilan eden Bulgaristan ise öncelikle kimliğini ulusal olarak inşa etmiş, daha sonra Soğuk Savaş ile birlikte sosyalist kimlik inşa çabasına girmiştir. Soğuk Savaş sonrasında yüzünü tekrar batıya dönen Bulgaristan Avrupa Birliği üyeliği ile Avrupalı kimlik çatısı altında birleşmiştir. Bulgaristan'da yaşayan Türklerin kimlik inşa süreci ise her iki ulusun inşa süreçlerinden karşılıklı olarak etkilenmiştir. Bu bağlamda Soğuk Savaş sonrası dönemde Bulgaristan'da yaşayan Türk topluluğunun kimliğinin inşa sürecinde Hak ve Özgürlükler Hareketi siyasal bir aktör olarak oynadığı rol sosyal inşacı bakış açısı ile incelenmiştir. Tarihsel kırılmalar ve dönüşümlerin toplumların sosyal inşalarının önemli belirleyicilerinin olması gerektiği savından hareketle çalışma üç ana bölümden oluşmak üzere düzenlenmiştir. Birinci bölümde çalışmanın teorik altyapısını oluşturan sosyal inşacılık kuramı açıklanmış ve ikinci bölümde tarihsel süreç içerisinde Türk ve Bulgar kimliklerinin inşası analiz edilmiştir. Son bölüm olan üçüncü bölümde ise Soğuk Savaş sonrası inşa edilen yeni kimlikler Bulgaristan'da Türk kimliğinin inşasında etkili olduğu düşünülen HÖH'ün bu inşa sürecindeki önemi bakımından ele alınarak incelenmiştir. Bu çalışmada yapılan analizler sonucunda Türk ve Bulgar kimliklerinin birbirlerini karşılıklı olarak öznelerarası temelde inşa ettikleri sonucuna varılmıştır. Bu inşa süreçlerinin ise uluslararası yapı, iç çevre ve dış çevre dinamiklerinin karşılıklı etkileşimi sonucunda meydana geldiği ortaya konmuştur. Bu bağlamda HÖH'ün Bulgaristan'daki Türk kimliğinin inşasında önemli bir rol oynadığı sonucu çıkarılmıştır.
Turkey - Iran relations during ahmadinejad era (2005-2013) effective factors on convergence 'a persian perspective'

Son yıllarda ve özellikle Ahmedinecad (2005-2013) döneminde Türkiye-İran ilişkilerinde önemli gelişmeler kaydedildi. Her iki ülkenin birbirine karşı sergilediği tutumlardaki bu değişim nasıl açıklanabilir? Bu tez, Ahmedinecad döneminde Türkiye-İran ilişkilerindeki genişleme nedenlerini analiz etmekte ve Türkiye ile İran arasındaki etkileşimleri ve Ahmedinecad başkanlığı sırasında politik ilişkilere etki eden faktörleri araştırmaktadır. Bu tezde, Suriye ve Irak'taki kriz dahil önemli jeopolitik faktörler, bölgesel ve bölgeler arası etkileşim ve anlaşmazlık, ekonomik etkileşim ile dini meseleler ve bunların ülkeler arasındaki ilişkilerdeki rolü tartışılmaktadır. Genel olarak bu tez, Türkiye ile İran arasındaki yakınlaşma konusuna değinmenin gerekliliğini ve her iki ülkenin çıkarlarını açıklama yollarını incelemektedir. Ekonomik ve kültürel ilişkilerin yakınlaşma üzerindeki etkisi, bu faktörleri inceleyerek ikili ilişkileri etkileyen olumlu ve olumsuz noktaları açıklamaktadır. Ekonominin diplomasiye ve uluslararası ilişkilere yaklaşımı ve iki ülke arasındaki ikili ilişkiler ve rekabet geçmişşinin incelenmesi, Türkiye ve İran arasındaki yakınlaşmaya ulaşmak için en iyi ve en etkili stratejinin ekonomik çözüm olduğunu savunmaktadır.
Kıyıdaş devletlerin talepleri çerçevesinde Hazar'ın hukuki statü sorunu

SSCB'nin dağılmasının ardından Hazar Havzası'nda birçok sorun ortaya çıkmıştır. Hazar'ın hukuki statüsünün belirsizliği ile birlikte yaşanan paylaşım problemi, bölgenin en önemli sorunlarından biridir. Hazar'ın tarihsel mirasçıları olan Rusya ile İran arasında yapılan ve günümüzde de geçerli olan antlaşmalar sorunun çözümünde yetersiz kalmaktadır. Zira SSCB'nin dağılması ile birlikte Hazar'a kıyısı olan devlet sayısı, Rusya'dan başka SSCB'den ayrılarak bağımsızlıklarını kazanan Azerbaycan, Türkmenistan ve Kazakistan ile birlikte beşe yükselmiş; yeni kıyı devletler bölgede ve dolayısıyla Hazar'ın paylaşımı konusunda söz hakkına sahip olmuşlardır. Böylece, Rusya ve İran'ın eski anlaşmalara dayandırdıkları paylaşım önemini yitirmiş, yeni bağımsız ülkelerin paylaşım konusundaki farklı talepleri Hazar'ın hukuki statü sorununu ortaya çıkarmıştır. Bölgede birçok iki taraflı anlaşma yapılmış olmakla birlikte bütün kıyı devletlerini içeren bir anlaşma ise henüz imzalanamamıştır. Bu çalışmanın amacı Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla birlikte Hazar'da yeni jeopolitik düzenin neden olduğu Hazar'ın hukuki statü sorununu beş kıyı devletinin talepleri çerçevesinde incelenmesidir. Sorun, daha çok SSCB'nin dağılmasının ardından ele alınmakla birlikte güncel olaylar ve verilerden de yararlanılacaktır. Bu çalışma sürdürülürken bu alanda yapılan çalışmalardan, ünlü düşünce kuruluşlarının yayınlarından, akademik makalelerden, ilgili dergi ve yayın organlarından yararlanılmıştır.
Arktika bölgesi'nin uluslararası güvenlik çerçevesinde incelenmesi

İklim krizi günümüzün en önemli sorunlardan biri haline gelerek, insanlık için büyük riskler oluşturmaktadır. Arktika Bölgesi de iklim krizinden etkilenecek olan bölgelerin başında gelmektedir. Bu çalışmanın amacı Arktika Bölgesi'nin uluslararası güvenlik çerçevesinde kuramsal tartışmalarla çevre, enerji, ekonomik, siyasi ve askeri konularda incelenmesidir. Bu amaç doğrultusunda ilk olarak 'UluslararasıGüvenlik Kuramları' başlığı altında, güvenlik kavramının gelişimi incelenmekte, bölgedeki çeşitli faaliyetler üzerinde durulmaktadır. Ardından uluslararası güvenlikkuramları incelenmektedir. İkinci olarak 'Arktika Bölgesi' başlığı ile bölgenin coğrafi tanımı yapılmakta, bölgenin stratejik önemine değinilmekte ve bölge devletlerinin anlaşmazlıkları incelenmektedir. Son olarak 'Uluslararası GüvenlikÇerçevesinde Arktika Bölgesi' başlığı ile bölge devletleri, bölge dışı devletler ve uluslararası kuruluşların bölgedeki güvenlik politikalarına değinilmektedir. ArdındanNeorealizm, Neoliberalizm, Kopanhag ve Aberystwyth Ekolü gibi uluslararası güvenlik kuramları aracılığı ile bölge güvenliği incelenmektedir. Bu çerçevede bu çalışma, Arktika Bölgesi sahip olduğu potansiyel kaynak zenginliği ile bir yandan ilgili devletler için rekabet unsuru oluştururken, diğer yandan bölgesel ve küresel açıdan uluslararası sistemde güvensizlik ortamı yaratmaktadır hipotezine dayanmaktadır. Hipotezi doğrulamak için şu sorulara yer verilmiştir: Bölge hangi kaynaklara sahip ve ne tür bir güvensizlik ortamı yaratıyor? Bölgesel ve küresel risk ve tehditler nelerdir? Bu risk ve tehditlerden etkilenen aktörler kimlerdir? Arktika Bölgesi'nde uluslararası güvenlik kuramlarından yola çıkılarak ne tür bir barış ortamısağlanabilir?
The strategic interest of Turkey's foreign policy in Somalia

Bu çalışmanın amacı, Türkiye'nin Somali'yle olan ilişkisini, özellikle de Somali'deki dış politikasının stratejik çıkarlarını incelemek ve tespit etmektir. 2011'den bu yana, Türk hükümeti '1998 Afrika Eylem Planı' çerçevesinde Somali ile diplomatik ve siyasi ilişkilerini artırmak için yumuşak güç diplomasisi bağlamında önemli adımlar atmıştır. O zamandan beri Afrika Boynuzu, Türkiye, İran, İsrail ve Körfez ülkeleri gibi Orta Doğu ülkeleri için güç mücadelesi zeminine dönüşmüş durumdadır. Bu yenilenen ilgi, hem jeo-güvenlik hem de jeo-ekonomik zorunluluklar tarafından yönlendirilen bu ülkeler arasındaki etkileşim nedeniyle bölgenin -günümüzün mücadele ortamıyla sonuçlanan- stratejik ve jeopolitik öneminden kaynaklanmaktadır. Bu sebeple, Türk dış politika yapıcıları, Somali'de tek taraflı bir dış politikadan çok yönlü bir dış politikaya kayan yeni stratejiler geliştirmişlerdir. Mamafih bu çalışma, Türkiye'nin dış politikasının Somali'deki stratejik çıkarlarını, özellikle Mogadişu'daki yeni ekonomik ve güvenlik politikasını incelemektedir. Çalışmanın ilk bölümü, anahtar kavramlar ve Türkiye'nin Somali'ye yönelik dış politikasının kilit argümanları da dahil olmak üzere çalışmanın literatür taramasını içermektedir. İkinci bölüm, Türkiye'nin Somali'deki politikası Afrika'daki Türk genel politikası ile iç içe geçtiği için Türkiye'nin Afrika'daki dış politikasını, özellikle de Somali'yi ele almaktadır. Üçüncü bölüm, Türkiye'nin Mogadişu'daki askeri üssü ve Somali'nin bazı bölgelerine yaptığı yatırım gibi Türkiye'nin güvenlik, ekonomik ve jeopolitik çıkarlarına yönelik eylemleri hakkında fikir vererek, Türkiye'nin Somali'deki stratejik çıkarlarını tartışmakta ve analiz etmektedir. Çalışmada hem birincil hem de ikincil veri kaynakları kullanılmıştır.
Factionalism over foreigns policy in post-khomeini Iran: A case study on the clash between the forces of continuit and change over the Gulf Crisis of 1990-1991

Bu tez kapsamında İran'ın 1990- 91 Körfez Krizi politikası, Humeyni sonrası dönemde ülkenin dış politikası üzerinde yoğunlaşan, Pragmatikler ve Muhafazakarlar arasındaki hizipleşmelerin boyutunu ve sınırlarını belirlemek üzere bir örnek olarak incelenmektedir. Çalışmada, zamanlaması ve İslami rejim açısından çok önemli ülkelerin katılması nedeniyle Kuwait Krizi örnek olarak seçilmiştir. Humeyni'nin ölümünden sonraki dönemde, iç politik yapıdaki çok önemli değişikliklerin bölgesel ve uluslararası konjonktürlerdeki dönüşümlerle yan yana gelmesi, ülkenin dış politikasının gözden geçirilmesini zorunlu kılmıştır. Bu ise, değişimci ve muhafazakar güçler arasında benzeri görülmemiş bir mücadeleyi başlatmış ve İran'ın dış politikasını gruplar arası mücadelenin ana konusu yapmıştır. Bu çerçevede, çalışma iki büyük grup arasında Körfez Krizi politikası üzerine yapılan tartışmayı, bu grupların genel dış politika vizyonlarını, ve bunlar arasındaki farklılıkları ortaya çıkarmak üzere analiz eder. Tartışmanın ülkenin dış politika davranışlarına etki ve yansımalarını tespit etmeye çalışır. Bunu yaparken ise, nihai amacı İran'ın dış politikasında kökten bir değişimin mümkün olup olmadığım ortaya çıkarmaktır. Çalışmanın ana argümanı şudur: Her iki grubun temelde Cumhuriyetçi İslami rejime bağlılıklarına rağmen, dış politika söz konusu olduğunda aralarında büyük farklılıklar vardır. Ve bu iç hizipleşmenin ülkenin dış politikasına yansımaları göz ardı edilemeyecek denli önemlidir. 1990'larda, değişim yanlısı grubun yükselişine rağmen Muhafazakar grup da bu dönemde varlığını güçlü bir şekilde sürdürmeye devam etmiştir. Bunun sonucu olarak, bu iki güçlü grup arasında süregiden mücadele İran'ın dış politikasının doğasını belirlemiş ve 'tutarsızlık' ve 'ikicilik' olarak yansımışta.