turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ölüm bilincine yönelik düşünceler bağlamında Macbeth'in sinemadaki izdüşümlerine ilişkin bir inceleme

İnsan, ölüme yazgılı bir varlıktır. Ölüm, yaşamın kendisi kadar nihaidir. İnsan yaşamında ölümün böylesine etkin bir konumunun olması, onun tüm eylemlerini etkileyerek, kimliğinin bir parçasını oluşturur. Varoluşun tam merkezinde yer alan bu olgu, yaşamın yaşanmaya değer olup olmadığı üzerine de bir sorgulamayı açık hale getirir. Yaşamın geçiciliği ve insanın sonluluğu, dünyada gerçekleştirilen eylemlerin bir anlamsızlığa dönüşmesine sebep olur. Her gün benzer eylemleri sürdüren, diğer insanlarla ortak anlamlar yaratmak için çabalayan bireyler kısır bir döngünün de içine hapsolur. Fakat tam da bu sorgulamanın ardından doğan bilinçle yaşamın anlamlı kılınması için bir adım atılma şansı yakalanır. Çünkü yaşamın geçiciliğinin farkında olarak yaşamak, dünyada bir anlam ortaya koymak için insana bir neden verir. Bunun aksi gerçekleştiğinde ve bir gerçeklik olan ölüm göz ardı edildiğinde, insanlar dünyada kalıcı bir anlam taşımayan dünyevi maddelerin izinde, varoluşlarını bir hiçliğe doğru sürüklerler. Böylece yaşamlarındaki sıradan, anlamsız eylemlerin izinden gitmeyi ve varoluşlarını haklı çıkarmayı başaramazlar. Oysaki yaşam geçici ve insan ölümlü olduğuna göre insan tam da yaşadığı yer ve zaman içerisinde eylemlerini anlamlı kılmanın ve yaşamı haklı çıkarmanın bir yolunu bulmalıdır. Ölüm bilincine sahip olmak bu anlamda önemlidir. Ölüm ile birlikte insan sınırlı olan varoluşunu etkin kılarak, ortaya kalıcı anlamlar çıkarmanın bir yolunu bulur. Kendini ancak ölümün bilincine vararak aşabilir. Buradan hareketle tez çalışmasında, öncelikli olarak, düşünce tarihi boyunca ölüm bilincine dair fikirler ortaya koymuş filozofların düşüncelerinden yararlanılmıştır. Bu düşüncelerin izinden gidilerek ilkin Shakespeare'in Macbeth tragedyası üzerinden ve sonrasında Macbeth'in film uyarlamaları üzerinden gidilerek ölüm bilincinin, varoluş üzerindeki önemi, detaylı bir şekilde incelenerek açıklanmaya çalışılmıştır.
'Harun Reşid'in Gözdesi' filmi örneğinde Türk ve Arap müziği etkileşimi

Bu çalışmada, bestekar Sadettin Kaynak'ın 'Harun Reşid'in Gözdesi' adlı filme yaptığı adapte şarkılar ile filmdeki orijinal şarkılar yapısall ve makamsal olarak karşılaştırmalı analizi yöntemiyle, Türk ve Arap müziği'nin makam, üslup, orkestra ve form yönünden etkileşimleri incelenmiştir. Orijinal adı 'Denanir' olan ve 1941 yılında Türkiye'de 'Harun Reşid'n Gözdesi' adı ile İpek sinemalarında gösterime giren konu edindiğimiz Mısır filmi, 29 eylül 1940 yılında Mısırlı yönetmen Ahmed Bedirhan (1909-1959) tarafından çekilmiştir. Başrolünde 'Denanir' rolü ile döneminde çok popüler olan ve 'Şark'ın Bülbülü' diye tabir edilen Ümmü Gülsüm vardır. İlk defa 1939 yılında İpek film ile anlaşıp yine bir Mısır filmi olan 'Leyla ile Mecnun' adlı filmdeki Arapça şarkıların yerine Türkçe adapte şarkılar besteleyen Sadettin Kaynak'ın ikinci olarak sipariş aldığı film 'Harun Reşid'in Gözdesi' 'dir. Ve bu ikinci film, Türk halkının Kaynak'ın şarkılarını daha iyi içselleştirmesinde büyük rol oynayan filmlerdendir. Mısır ve Arap filmlerindeki Arapça şarkılar yerine, büyük kısmının Türkçe şiirlerini güftekar Vecdi Bingöl (1888-1973)'ün yazdığı ve Sadettin Kaynak tarafından bestelenen adapte Türkçe şarkılar Türk müziğinde bir kült oluşturmuş ve şüphe yok ki, özellikle serbest müziksel çalışmalara önemli bir yol açmıştır. Beş bölümden oluşan çalışmanın ilk bölümünde, yapısall ve makamsal analiz yöntemleri ile Türk ve Arap müziği arasındaki etkileşim açıklanmaktadır. İkinci bölümde, 19. yüzyılın ilk çeyreğinden itibaren Osmanlı imparatorluğu'nda yaşanan 'batılılaşma' ve reform süreçleri ışığında dikkat çeken üç padişahın; III. Selim, II. Mahmud ve I. Abdülmecid dönemleri incelenmiştir. Üçüncü bölümde, Türk ve Arap müzisyenlerinin 19 ve 20. yüzyıldaki etkileşimlerine değinilmiş ve daha sonra, Türk halkının Arap filmlerine olan rağbetinin nedenlerinden biri sayılan radyolarda Türk Müziği yasağı anektod ve yazılı belgeler ile kısaca anlatılmıştır. Dördüncü bölümde, ana konu olan Harun Reşid'in Gözdesi filminin konusu ve filmde yer alan orijinal ve adaptasyon şarkılar tablolar ile gösterilmiştir. Ayrıca, filmdeki Arapça şarkıların üç bestekarı olan Zekeriya Ahmed, Muhammed Kasabji ve Riyad el-Sunbati ile Sadettin Kaynak'ın kısa hayat hikayelerine, müzikal geçmişşlerine ve bestecilik anlayışlarına kısaca değinilmiştir. Bunun yanı sıra, Arap müziği'nin Türk müziği üzerinde makamsal, orkestral ve form olarak etkisi de tartışılmıştır. Beşinci ve sonra bölümde ise, filmde yer alan yedi şarkının yapısall ve makamsal analizleri yapılmış, benzerlikler, farklılıklar ortaya konmuştur. Bu analizler ve karşılaştırmalar sonucu, Sadettin Kaynak'ın örnek filmimiz olan Harun Reşid'in Gözdesi filmi gibi Mısır filmlerine şarkılar bestelemesinin, makam, form ve enstruman kullanımı dahilinde Kaynak'a ve Türk müziğine büyük serbest bir müzikal anlayış kazandırdığı görülmektedir.
Türk sineması'nda çocuk filmleri

Bu tez çalışması Türk Sineması'nda üretilen ve çocuklar için yapıldığı kabul edilen başlıca filmler irdelemekte ve günümüz Türk Sineması nasıl çocuk filmleri üretmeli sorusuna yanıt aramaktadır. Tezin ilk bölümünde; dünya sinemasında akımlar ve türler ile Türk Sineması'nın tarihsel gelişim dönemleri incelenerek, çocuk temalı ilk filmlerin Türkiye'de nasıl bir siyasal ve sosyal ortamda üretildiği irdelenmiştir. Tezin ikinci bölümünde ise; sinema - çocuk ilişkisinin hangi kavramsal çerçevede ele alınması gerektiği incelenmektedir. Çalışmanın üçüncü bölümünde; başlıca üç filmin analizi yapılmakta ve Türk Sineması'nda çocuk temalı filmlerin değişen toplum yapısı ve düzenine bağlı olarak hangi kaygılarla üretildiği sorgulanmaktadır.
XXI. yy. film deneyiminin kökenleri: Ayrımsızlaşmayı izlemek

Sinema, teknik gelişmelere paralel bir şekilde ortaya çıkan bir 'sanat' dalı olarak ifade edilmesine karşın, tarihi boyunca kullandığı bu teknik olanaklarla yetinmemiş ve daima yeni teknolojileri bünyesinde barındırmaya başlamıştır. Sinema seyircisiyle kurmuş olduğu izleme pratikleri de daima yetersiz kalmış, gelişen teknolojiyle birlikte sinemayı seyirciye, seyirciyi sinemaya daha çok yaklaştıracak olan farklı deneyimleri hayata geçirmiştir. Sinema ve seyirci yakınlaşması konusunda bugüne kadar hayata geçirilen deneyler sinema tarihi içinde önemli bir yer edinse de bu hiçbir zaman filmlerin öyküsü, oyuncusu ya da filmlerin renkli, siyah-beyaz, sessiz ya da sesli olmaları kadar ön planda tutulmamıştır. Sinema çoğunlukla filmlerin renkleri, sesleri ve auditorium gibi belirli izleme pratiklerinin egemenliğinde anılmıştır. Ancak teknik olanaklar geliştikçe birden fazla deneyimin iç içe geçtiği gözlenmeye başlanır. Bu nedenle bir yüzyılı deviren ve hala popülaritesini koruyan sinemanın artık tek bir deneyimin egemenliğinde tanımlanmasına olanak yoktur. Ayrıca, sinemanın günümüzdeki durumuna baktığımızda bu 'sanat'ın sadece bu çağa özgü olduğuna ilişkin bir deneyim biçimi de yoktur. Çünkü yine sinema bağlamında düşünürsek bu çağ da tek bir deneyimle sınırlandırılamamaktadır. 21. yy'da karşımıza çıkan deneyim biçimlerinin, sinemanın ilk yıllarından itibaren var olduğunu görmek, 21. yy. sinemasını anlamak ve yeniden değerlendirmek için yararlı olacaktır. Ayrımsızlaşma konusu, sinemanın hem ilk yıllarında hem de günümüzde eski özelliklerin teknolojik bir çağda yeniden rağbet gördüğü 'The Artist' ve 'Hugo' filmleri bağlamında değerlendirilmektedir. Türkçe
Bab'aziz filmi bağlamında, tasavvufun sinemasal ifadesi

Bu çalışma, temelde iki bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde tasavvuf ve sinemanın dil, anlam, anlatım ve sanat kavramları üzerinden birbirleriyle olan muhtemel ilişkileri değerlendirilmeye çalışılmış, ikinci bölümde ise somut bir örnek olan Bab'Aziz filmi tasavvuf bağlamında incelenmiştir. Kadim yazılı tasavvuf geleneği ve tarihsel pratiklerinin, anlatım aracı olarak sinemayı kullanma imkanları üzerinde durulmuştur. Geçmişi ve geleceği bağlayabilen kabiliyetiyle Tasavvufi literatürün, yeni denilebilecek bir sanat dalı olan sinemada, sinema diliyle yorumlanması gerekmektedir. Bu yorumlama sürecinde dikkat edilmesi gereken hususların ne olabileceğine dil, anlam, anlatım ve sanat boyutunda işaret edilmeye çalışılmıştır. Bu teorik ve kavramsal çalışma zemini sonrasında, pratik örnek olabilecek Bab'Aziz filmi ele alınmıştır. Filmde, sinema diliyle ifade edilen tasavvufi bazı kavramlara yoğunlaşılarak, bu kavramlar, filmin hikayesi içerisinde çözümlenmeye çalışılmıştır.
Sovyetler Birliği döneminde egemen ideolojinin Azerbaycan sinemasına yansıması

Sovyetler Birliği'nde sistemin amacı, devrim ideolojisini insanlara empoze etmek olmuştur. Bu amaç için de sinema etkin bir şekilde kullanılmıştır. İşte tüm bu konulara tez çerçevesi dahilinde değinilmiştir. 'Sovyetler Birliği Döneminde Egemen İdeolojinin Azerbaycan Sineması'na Yansıması ' adlı tez çalışmasında, 1920 - 1941 yılları arasında Sovyetler Birliği döneminde Azerbaycan Sinemasında çekilen filmler, temaları itibariyle incelenerek, egemen ideolojinin bu filmlere yansıması ortaya konulmaya çalışılmıştır. Bu çalışma kapsamında ideoloji kavramına ve sinema - ideoloji ilişkisine değinilerek Sovyetler birliği öncesi Azerbaycan Sineması da incelenmiştir. Bu aşamalardan sonra 1920 yılından İkinci Dünya Savaşı'na kadar olan dönemde Azerbaycan Sineması'nda yapılan filmler tek tek temaları incelenerek görüş belirtilmiştir. Bu dönemde yapılan filmlerde ağırlıklı olarak hangi temaların işlendiği ortaya konulmuştur. Tezin ana temasını oluşturan egemen ideolojinin Azerbaycan Sineması'na 1920 - 1941 yıları arasında nasıl yansıdığı temalarla araştırılmıştır. İktidarın sinemayı kullanarak, devrim ideolojisini insanlara yansıtma çabaları ve bu çaba içinde de sinemayı bir propaganda aracı olarak kullanması bu tez çalışmasında ortaya konulmuştur.
Ousmane Sembene sinemasında Postkolonyal söylemin çok katmanlı analizi

Afrika sineması ile sömürgecilik ve sömürge sonrası söylem arasındaki ilişkiye odaklanan bu çalışma, Sahra-altı Afrika'da Senegalli yönetmen Ousmane Sembene'nin sinemasını ele almaktadır. Sembene'nin filmlerinde öncelikle hangi postkolonyal söylemlerin ele alındığı belirlenmiş ve bu söylemler çok katmanlı film analizi ile incelenmiştir. Yönetmenin 1960- 2004 yılları arasında çektiği uzun metraj filmlerden dördünün analiz edildiği bu araştırmada, postkolonyal söylemin filmin içeriğinde nasıl bir katkı sağladığı ve bunun çok katmanlı film analizinde biçimsel özellikler ve film tekniği açısından hangi katmanlara karşılık geldiğine yoğunlaşılmıştır. Yönetmenin La Noire de... (1966), Xala (1975), Camp de Thiaroye (1988) ve Moolaade (2004) filmleri bu çalışmanın örneklemini oluşturmuştur. Sembene'nin kırk yılı aşkın film deneyiminde postkolonyal söylemin tarihsel süreçte nasıl bir değişim gösterdiği, sömürge öncesi ve sonrasında ortaya çıkan temaların değişkenlik gösterip göstermediği sonuçları üzerinde durulmuştur. Sembene'nin filmleri analiz edildiğinde üç filmin postkolonyal Afrika'da yaşanan sorunların büyük ölçüde yer edindiği, bir filmde ise ise kolonyal dönemde yaşanan tarihsel olaya dikkat çekildiği sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca bu filmlerde yedi postkolonyal katmanın her filmde eşit ölçüde işlenmediği, filmin ele aldığı tematik yapıya göre değişkenlik gösterdiği çıkarımına da varılmıştır. Neo-kolonyalizm, postkolonyalizm, sömürgeci, sömürgeleştirilen ve postkolonyalizm katmanlarına yer veren filmlerde çok katmanlı film analizinin 'art alan, açıklama, karşıtlık ve kıyaslama' katmanlarıyla doğrudan bir ilişki kurulduğu gözlenmiştir. La Noire de ve Camp de Thiaroye filmlerinin karmaşık anlatı yapısına ve çeşitli film tekniklerine sahip olduğu ve bunun da çok katmanlı analiz açısından farklı katmanların ortaya çıkarılmasına önemli ölçüde katkı sağladığı sonucu elde edilmiştir.
1961 Anayasası'nın getirdiği açılımın Türk sinemasındaki etkileri

Bilindiği gibi 1961 Anayasası Türk anayasacılık tarihi içinde en özgürlükçü anayasa olarak kabul edilir. Türk toplumu daha önce yaşamış olduğu siyasal demokrasiye ilaveten sosyal demokrasi anlayışını 1961 anayasası ile yaşamıştır. Bu anayasanın amacı siyasi haklan yaşama geçirebilmek için sosyal hakların da gerçekleştirilmesini sağlamaktır. Siyasal düzlemde bir aydınlar hareketinin sonucu olan anayasa kültürel alanda da yansımasını buldu. Bu alanlardan birisi de Türk Sinemasıdır. Türk Sinemasmda da Toplumcu gerçekçilik akımı bu anayasa ile doğmuştur. Bu akım içerisinde kabul edilen yönetmenler Türk Sinemasının en ileri örneklerini vermişlerdir. Bu dönemde 1960 öncesinde Türk Sinema tarihinde örneklerine rastlanmayan ve konusunu gündelik yaşamın sorunlarından alan filmler yapılmıştır. Bu filmlerde emek-sermaye çelişkileri, yeraltı ve yerüstü kaynaklarının millileştirilmesi, köy gerçekliği, toprakta ve suda mülkiyet ve bunun sebep olduğu sosyal problemler, aydımn toplumsal işlevi ve kadının toplumdaki yeri gibi pek çok sosyo-ekonomik ve sosyo-politik ve kültürel sorunlar ele alınıp işlenmiştir. Bu dönemde Türk sineması içerisinde kurumsal gelişmeler ve kuramsal tartışmalar yaşanmıştır. Türk Sineması içinde örgütlenmeler başlamıştır. Bunu film festivalleri, film 194 arşivi ve çeşitli sinematekler kurulması izlemiştir. Sinemaya entelektüellerin ilgisi artmış sinema yayınlan çeşitlenmiştir. Ulusal bir sinema dili arayışları yine bu dönemde başlamıştır. İlk defa bu dönemde Türk Sineması uluslararası düzeyde bir basan yakalamıştır. Bütün bu niceliksel ve niteliksel gelişmeler 1961 Anayasasının sağladığı fikir ortamının ve toplumsal malzemelerin sayesinde oluşmuştur. Kısaca bu çalışmada 1961 Anayasasının getirmiş olduğu düşüncelerin o dönemde yapılan filmlere nasıl yansıdığı araştınlmıştır. O dönemde yapılan filmler tarihsel bir bakış anlayışıyla incelenerek bu anlayışlar ortaya koyulmaya çalışılmıştır.
Süperkahraman filmlerinde modernite ve postmodernite ilişkisinin ikili karşıtlıklar yöntemiyle çözümlenmesi

İlk defa ortaya çıktıkları tarihsel dönemler, dünyaya bakışları ve yaptıkları seçimlerle modernitenin birer ürünü ve örneği olan süper kahramanlar, popüler sinema aracılığıyla günümüzün postmodern dünyasına taşınmıştır. Sinema, gerek bir sanat, gerekse bir anlatı biçimi olarak her zaman toplumsal, kültürel ve ideolojik süreçlerle bir arada bulunmuş, özellikle popüler sinema filmleri araştırmacıya verili bir çağa bakmanın, onu anlamanın ve çözümlemenin farklı ve yaratıcı bir yolunu sunmuştur. Popüler sinemada süper kahramanlar ve bu süper kahramanların çevreleriyle olan ilişkilerinin modernite ve postmoderniteyle bağlantılı olarak hangi değerleri, ya da bu değerlerde yaşanan hangi değişim ve dönüşümleri temsil ettiklerinin ortaya konulmasını amaçlayan bu çalışma kapsamında, Batman Begins (2005), The Dark Knight (2008), The Dark Knight Rises (2012), Captain America: The First Avenger (2011), Captain America: The Winter Soldier (2014) ve Man of Steel (2013) filmleri, Levi-Strauss'un İkili Karşıtlıklar yöntemiyle çözümlenmiştir. Bu çözümleme sonucunda ulaşılan ikili karşıtlıklar bağlamında, süper kahramanların temsil ettiği modernite; seçim, özgür irade, düzen, denge, kontrol, üstün insan, adalet, inanç, gerçek, inşa, eski ve umut kavramlarıyla ilişkili olarak ortaya çıkarken, postmodernite ise; kader, kaos ve kontrol kaybı, yozlaşmış hukuk sistemleri, inanç kaybı, yalan ya da korku, yapıbozumu, yeni, çaresizlik ve yıkım kavramlarıyla ilişkili olarak ortaya çıkmış, filmlerde bilhassa modern inşa ve postmodern yapısökümü arasındaki ilişki yoğun biçimde gözlemlenmiştir.
Miş'siz geçmiş zaman

'miş'siz Geçmiş Zaman' kurmaca filminde evrenin sınırlarını çizen ve onun algılanmasını sağlayan 'zaman' kavramının; geçmişş, şimdiki ve gelecek zamanı kapsayan döngüsüne yer verilmiştir. Bu doğrultuda hedeflenen 'zaman' kavramının tek bir sekans içinde çözümlemek ve tek bir an'a indirmektir. Tüm zaman kavramlarının tek bir sekans döngüsünde yer almasına 2012- 2016 yılları arasında yapılan araştırmalar sonucunda rastlanmamıştır. Bu anlamda 'Miş'siz Geçmiş Zaman'ın bu kuramda bir yenilik yaratacaktır.
2000'li yıllardan sonra Türk sinemasında baba-oğul ilişkisi

İlkel zamandan bu yana toplum sürekli olarak değişime uğramıştır. Toplumun en önemli ögelerinden biri olan aile de bu değişime kayıtsız kalamamıştır. Aile yapısındaki değişimler, şüphesiz aile bireylerini de etkileyerek, onların birbirine karşı tutum ve davranışlarına da yansımaktadır. Bu sebeple çalışmada, baba ve oğul arasındaki ilişkiyi etkileyen faktörler üzerinde durularak, bu ilişkinin Türk sinemasındaki yansıması ele alınmaktadır. Çalışmada, baba-oğul ilişkisinin, değişen toplum yapılarıyla beraber yaşadığı süreç gözden geçirilmiştir. Türk toplumunun yanı sıra İlkel, Feodal ve Modern toplumlardaki baba-oğul ilişkisi merkeze alınarak; aile, kadın-erkek, anne-oğul ilişkisi gibi konulara değinilmiştir. Daha sonra, oedipus kompleksi üzerinde durularak başta Freud ve Lacan olmak üzere çeşitli yazarların bu konudaki görüş ve çalışmalarına yer verilmiştir. Oedipus kompleksinin Türk filmlerindeki yansımasına değinilmeden önce Türk sinemasının dönemleri ve bu dönemlere ait filmlerdeki baba-oğul ilişkisi incelenmiştir. Son olarak 2000 sonrasında çekilip gösterime giren dört örnek film üzerinden baba-oğul ilişkisi oedipus kompleksi bağlamında çözümlenmiştir.
Auteur kuram perspektifinden Bahman Ghobadi sineması

Bu araştırma, filmlerinde kendi tarzını ortaya koymayı başarabilmiş İranlı Kürt yönetmen Bahman Ghobadi'nin sinemasını auteur kuram çerçevesinde analiz etmeyi amaçlamaktadır. Araştırmanın kapsamını Ghobadı'nin 1999- 2012 yılları arasında yönetmenliğini üstlendiği altı uzun metrajlı sinema filmi oluşturmaktadır. Bu kapsamda Bahman Ghobadı'nin yapımcılığını, yönetmenliğini ve senaristliğini üstlendiği Sarhoş Atlar Zamanı, Anavatanımın Şarkıları, Kaplumbağalar da Uçar, Yarım Ay, Kimsenin İran Kedilerinden Haberi Yok ve Türkiye-İran ortak yapımı Gergedan Mevsimi filmleri, metin analizleri anlatıları, karakterleri ve dramatik yapıları ile ele alınmaktadır. Yönetmenin filmlerindeki içeriksel, biçemsel özellikler Andrew Sarris'in üç öncülü ve Peter Wollen'ın yapısallcı yaklaşımı göz önüne alınarak yönetmenin Auteur bir yönetmen olup, olmadığı sorusuna cevap aranmaktadır. Ghobadı'nin auteur analizi çerçevesinde teknik ustalığının özellikleri, tarzının oluşumu açısından sinema dilinin özellikleri, sinemasındaki içsel anlam, mekan, karakter ve tema özellikleri incelenmektedir. Araştırmanın sonucunda, öyküleri kadar, yapaylıktan uzak dramatik unsurlarıyla da dikkat çeken filmleri arasında ortak temaların bulunması, karakterlerinin birbirinin devamı niteliğinde olması, mekanın filmlerde bir karakter olarak sergilenmesi, kullandığı metaforik anlatımla yeni bir gerçekçilik anlayışı sergilemesi gibi özellikleriyle Bahman Ghobadi'nin auteur bir yönetmen olduğu ortaya konulmaktadır.
Avrupalı yönetmenlerin yasa dışı göç olgusuna bakışı ve filmlerinde tasviri

Göç olgusu, insanlık tarihi kadar eskidir. İnsanları göçe iten çeşitli faktörler vardır. Göçler; gelişen ekonomik, siyasal ve sosyal olaylar neticesindegerçekleşmektedir. Sanayileşme sonrasında ortaya çıkan küreselleşme süreciyleyeni bir yapılanma içine giren dünyada, göç kavramı da değişkenlik göstererekzamanla sayısal bir artış göstermiştir. Son yıllarda Orta Doğu, Asya, Afrika ve özellikle Suriye'de yaşanan siyasi mücadeleler sonucunda, Avrupa'ya göçmenakınları artmıştır. Yaşanılan bu göç ve devamındaki sığınmacı akınları sinemadaişlenen önemli temalardan biridir. İkinci Dünya Savaşı sonrasında Avrupa'da artan göçmen nüfusu ve bu nüfusun sinema faaliyetlerinde bulunması göç sineması kategorisi üzerine düşünülmesini gerektirmiştir. Çalışmada, ulusal sinema paradigmasının açıklamakta yetersiz kaldığı göç ve göçmen sineması, ulusötesi sinema ve göçmen sinema literatürü üzerinden değerlendirilmiş ve çağımızın ihmal edilemeyen gerçeklerinden olan yasa dışı göç olgusuna gerçekçi sinema perspektifinden bakılmaya çalışılmıştır. Bu doğrultuda çalışmada, son dönemlerde yaşanan yasa dışı göç, mülteci ve sığınmacı krizine Avrupa kökenli yönetmenlerin benzer bir bakış açısı geliştirdikleri tespit edilmiştir.
Gerçekçilik bağlamında Asghar Farhadi sineması

İran sinemasını özellikle Asghar Farhadi filmlerini farklı perspektiflerden incelemek için birçok girişim bulunmaktadır. Bu farklılıklar, bu çalışmanın filmlerini gerçekçi sinema kuramı aracılığıyla gözden geçirmenin temel nedeni oldu. Bu çalışmada; sinemanın gerçekçi kuramı incelendikten sonra ilgili sinematografik kodlar belirlenmiştir. İran sinemasının ortaya çıkışı, gelişimi, siyasal ve kültürel yapısı ve sansür uygulanması incelendikten sonra İran sinemasında önem taşıyan faktörler belirlenmiştir. Farhadi'nin hem senaryo yazarlığını hem yönetmenliğini yaptığı Tozda Dans (2003), Güzel Şehir (2004), Çarşamba Ateşi (2006), Elly Hakkında (2009), Bir Ayrılık (2011), Geçmiş (2013) ve Satıcı (2016) filmleri Andre Bazin, Siegfried Kracauer ve Peter Wollen'in gerçekçi sinemaya dair içgörürlerinden yararlanarak değerlendirilmiştir. Sonuçta; Farhadi'nin İran kurallarına uyumlu olarak film yapması ve gerçekçi akımın özelliklerini bünyesinde barındırması belirlenmiştir.
Korku sinemasında şiddet ve muhafazakarlık

Akademik alanda yeni yeni ciddiye alınıp, üzerinde çalışma yapılmaya başlanan korku ve istismar sineması, kendi alt türlerini oluşturarak zengin bir içerik sunmaktadır. Bu çalışmada korku ve korku sineması hakkında tanımlayıcı bilgilerin ardından korku türünün sıklıkla ürettiği istismar filmleriyle ilgili bilgi verilmiştir. Son yıllarda artış gösteren korku-istismar filmleri, izleyicilerin merakına seslenecek şekilde kanlı şiddet sahnelerine yer verseler de, içlerinden bazıları şiddeti sorunsallaştırabilmekte ve farklı okumalara imkan sağlayabilmektedir. Bu temel iddiamızı ortaya koymak için, korku ve istismar filmlerinin unsurlarını kullanan Wes Craven'ın Soldaki Son Ev (1972) Quentin Tarantino'nun Ölüm Geçirmez (2007) filmleri, Levi-Strauss'un ikili karşıtlık yöntemiyle incelenmiştir
Okul yöneticilerinin eğitim konulu filmlerdeki temsiline ilişkin bir inceleme

Okulların hedeflerinin gerçekleştirilmesi ve verimliliklerinin artırılmasında okul yöneticileri önemli bir rol oynamaktadır. Bu çerçevede, okul yöneticisinin eğitimdeki öneminin toplum tarafından anlaşılması ve benimsenmesi okulların gelişimi için son derece önemlidir. Hem bir sanat dalı hem de geniş kitlelere ulaşan bir kitle iletişim aracı olan filmler, toplumun okul yöneticisine bakışını yansıtması ve izleyicinin bakış açısına yön vermesi nedeniyle okul yöneticisinin toplum tarafından nasıl algılandığını inceleme fırsatı sunan önemli bir araçtır. Bu çalışma, Milli Eğitim Bakanlığı Öğretmen Yetiştirme ve Geliştirme Genel Müdürlüğünün 2018 yılında yayınlamış olduğu 'Mesleki Çalışma Dönemi ve Aday Öğretmen Yetiştirme Programı Örnek Film Listesindeki' filmler aracılığıyla okul yöneticilerinin sinema filmlerindeki temsilini derinlemesine incelemeyi amaçlamaktadır. İncelenen filmlerin ve filmlerde yer alan okul yöneticilerinin betimsel özelliklerine yer verilerek okul yöneticilerinin filmlerde nasıl temsil edildiği sekiz kategoride incelenmiştir. Diğer taraftan, okul yöneticilerinin öğretmen ve öğrencilerle olan iletişimi eleştirel söylem analizi ile irdelenmiştir. Çalışma sonucunda, incelenen filmlerdeki 60 okul yöneticisi karakterinin 46'sının 'erkek' olduğu görülürken 32'sinin 'orta yaş üstü' olduğu görülmüştür. Bununla birlikte, 8 kategoride incelenen okul yöneticisi karakterleri arasında en fazla 'destekleyici okul yöneticisi' karakterine rastlanırken 'otoriter okul yöneticisi' karakteri ikinci sırada yer almıştır.