turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Güvenlik çıkarları bağlamında Rusya'nın Suriye krizi'ne ilişkin politikaları (2011-2016)

Sovyetler Birliğinin 1991 yılında dağılmasından sonra ardılı olarak ortaya çıkan Rusya ilk dönemlerde güvenliğini iç meseleleri ve ekonomik konularla tanımlamıştır. Bu güvenlik sorunlarının da ABD ve Batıyla hareket ederek çözülebileceği öngörülmüştür. Ancak daha sonra ABD ve Batı'nın öncülüğünde gerçekleşen Yugoslavya'nın dağılma süreci ve 1999 Kosova Müdahalesi gibi olaylar Rusya'nın güvenliğin Batıyla birlikte hareket ederek çözülemeyeceğini göstermiş ve Rusya'nın güvenliğini korumak için Batı ve ABD ile birlikte olmak yerine onları dengeleyerek olacağına karar vermiştir. Bu bağlamda kendisi ve güvenliği için önem arz eden bir devlet olan Suriye'de yaşananlar da Rusya'nın güvenliğini pek çok yönden etkilemektedir. Tezde Suriye'nin, Rusya'nın güvenlik çıkarlarını nasıl etkilediği araştırılmıştır. Rusya'nın güvenlik çıkarları bağlamında Rusya'nın Suriye politikasını analiz etmek için tezde güç dengesi modelleri içinden Stephan Walt'ın Tehdit Dengesi Modeli seçilmiştir. Birinci bölümde teori açıklanmıştır. İkinci bölümde Rusya'nın güvenlik politikası ana hatlarıyla incelenmiştir. Rusya'nın güvenlik kültürünü oluşturan faktörler ve güvenlik algısının değişimi açıklanmıştır. Üçüncü bölümde ise iki ülkenin birbiriyle olan güvenlik ilişkisi bakımından müttefikliği ele alınmıştır. Dördüncü bölümde de 2011- 2016 arasında ortaya çıkan Suriye Krizi; Rusya'nın algıladığı tehditler bağlamında incelenmiştir.
XIX. yüzyılı'ın ikinci yarısında Rusya'nın Osmanlı'ya yönelik casusluk faaliyetleri (1850-1900)

Osmanlı-Rus Savaşları, her iki toplumun arasında süregelen mücadelelerin su yüzüne çıktığı dönemlerdir. Devletler birlik ve bütünlüklerini korumak için sürekli bir hazırlık içinde olmak zorundadır. Bunun için devletler, barış zamanında dost ve düşmanlarını saptayarak bunların zayıf yanlarını bulmak ve bunlardan yararlanmak için çalışırlar. Bu amaçla yabancı devletler hakkında bilgi toplamak, toplanan bilgileri değerlendirmek ve bu devletlerin hassas noktalarını kullanmak yoluyla onları zayıflatmak ve bölmek maksadıyla yapılan çalışmalar genel anlamda 'istihbarat' olarak adlandırılır. Rusya, dış istihbaratı devletler arası ilişkilerde casusluğu etkili bir şekilde kullandığı ve en başarılı olduğu ülke Osmanlı Devleti'dir. Bunun en büyük nedenlerin başında elbette Rus çıkarlarının büyük ölçüde Osmanlı topraklarında olmasıdır. Rusya'nın Osmanlı Devleti topraklarında yaptığı istihbarat çalışmaları Osmanlı arşiv belgelerinin de gösterdiği gibi açıktır. Bu belgeler Rusya'nın Osmanlı Devleti'nin Asya ve Avrupa topraklarında savaş ve barış dönemlerinde faal bir çalışma içinde olduğunu göstermektedir. Bu belgelerden anlaşıldığı gibi Rusların casusluk faaliyetlerinde Sırp, Bulgar, Yahudi, Ermeni gibi Osmanlı tebaasını kullandığı ve bu toplumları Osmanlı Devleti'ne karşı isyana teşvik ettiği de Rusya'nın rolünü ortaya koymaktadır.
Dynamics behind Sadrist-Iranian relations 2003-2018: A social movements theory perspective

Ortadoğu ve Kuzey Afrika bölgesindeki devlet dışı silahlı aktörler hakkındaki araştırmalar 2011 Arap isyanlarından sonra ve özellikle Libya, Suriye, Irak ve Yemen'deki gelişmeler üzerine ivme kazandı. Vekalet savaşı literatürü bu aktörleri bölgesel ve küresel güçlerin birer dış politika aracı olarak görürken bu tez, silahlı gruplar tarafına odaklanıp Toplumsal Hareketler Teorisi üzerinden daha geniş bir perspektif sunmaktadır. Sadr Hareketi'nin 2003- 2018 arasında İran ile olan ilişkilerini vaka çalışması olarak kullanan bu tez, İran'ın Irak'taki müdahalelerinden en ciddi şekilde etkilenen Şii alt sınıfın Irak milliyetçisi bir ideoloji benimseyerek söz konusu ilişkiyi büyük oranda biçimlendirdiğini savunmaktadır. İran'a karşı kızgınlık besleyen toplumsal tabanlarından ötürü Sadrcılar, kısa ömürlü yakınlaşmaları dönemlerinde bile Tahran rejiminden bağımsızlıklarını korumak zorunda kalmıştır. Bu çalışma, toplumsal tabanın rolünü ele alarak silahlı gruplar literatürüne ve silahlı kanadı olan bir toplumsal hareketi inceleyip liderliğin rolünü göstererek de THT'ye katkı yapmaktadır. Son olarak bu tez, hem mezhep içi rekabetlerin hem de mezhepler arası ittifakların bulunduğunu gözlemleyerek mezhep kimliğinin MENA bölgesinde zorunlu olarak ittifak veya çatışmalara neden olmadığını göstermektedir.
BM Antlaşması'nda meşru müdafaa hakkı

BM antlaşmasının kabul edilmesiyle birlikte devletlerin sadece kuvvet kullanımı değil aynı zamanda kuvvet kullanma tehdidinde bulunması da yasaktır. BM sistemi, devletler arası ilişkilerde bu yasağın tek istisnası olarak da bireysel veya müşterek meşru müdafaa hakkım kabul etmektedir. I. Bölüm'de BM antlaşmasında kaleme alındığı şekliyle meşru müdafaa hakkının 51. madde kapsamındaki özelliklerine yer verilmektedir. Bu çerçevede, silahlı saldın, doğal hak, Güvenlik Konseyi ve Genel Kurulun rolü, müşterek meşru müdafaa durumu ile yapılagelişteki meşru müdafaa konulan incelenmektedir. Silahlı saldın durumunun tespitindeki zorluklar ve haklan doğallığı meşru müdafaanın devletler tarafından suiistimalini de beraberinde getirmektedir. Bazı devletlerin kuvvet kullanımı yasağım aşmak için 51. maddeye içeriğinden daha fazla anlam yüklemesi söz konusudur. Buna bağlı olarak, bu devletler ile bazı devletler hukuku uzmanları önleyici meşru müdafaa iddialarında bulunmaktadır. Bu iddialarda önleyici meşru müdafaa kavramının incelenmesi gereğini doğurmaktadır. II. Bölüm'de ABD'nin bu çeşit iddiaları bağlamında UAD'ın soruna ilişkin görüşü ve önleyiciliğin gerek yazarlar gerekse devletler açısından analizi yapılmaktadır. Aynı şekilde III. Bölüm'de ise; son Irak savaşıyla yeniden canlanan önleyici meşru müdafaa kavramına getirilen yeni bakış açısı değerlendirilmektedir. Yakın tehdit fikrinin içeriğinin değiştiği iddiasıyla önleyici müdahalede bulunulabileceği düşüncesi son dönemde gündeme gelmektedir. Bu gelişmede önleyici meşru müdafaa tartışmalarını yeniden canlandırmıştır. Sonuç kısmında, BM antlaşmasının 2/4. maddesinin günümüzde de jus cogens niteliğini korumasına bağlı olarak meşru müdafaa hakkının silahlı saldırının varlığı dışında geniş yorumlara imkan verecek şekilde kullanılamayacağı sonucuna ulaşılmıştır. Devletlerin yakın tehdide karşı dahi ancak orantılı önlemlerle karşılık verebileceği kabul edilmelidir. Zira meşru müdafaa, genel bir hak olmayıp, sınırlı ve geçici mahiyette istisnai bir haktır. Dolayısıyla devletler arasındaki uyuşmazlıkların öncelikle çözüm merci halen BM çatışıdır. 119
Yükselen donörler arasında Türkiye: Karşılaştırmalı bir analiz

Bu tezin amacı günümüzde önemli inceleme alanlarından olan kalkınma yardımlarının kavramsal boyutlarını ortaya koyarak yükselen donörler adı verilen ve örneklem için seçilen dokuz ülkenin karşılaştırmasını yapıp Türkiye'nin bu donörler arasında nasıl konumlandığını saptamaktır. Yükselen donörler ve geleneksel donörler tartışması çalışmanın ortaya çıkış noktasını oluşturmaktadır ve buradan hareketle yükselen donörler üzerine yoğunlaşılmıştır. Bu grupta bulunan ülkelere atfedilen özellikler örneklemin her bir üyesi için analiz edilmiştir. Analizlerden elde edilen veriler ile birlikte atfedilen özelliklerin çoğunlukla örneklemdeki ülkelerde uyuşmadığı saptanmıştır. Bununla birlikte ülkeler çoğunlukla farklı duruşlar sergilemektedirler. Çalışmada elde edilen veriler ışığında Türkiye'nin bütün benzerlikleri ve farklılıkları ile iki gruba da tam anlamıyla dahil olamadığı tespit edilmiştir. Türkiye'nin izlediği politikalar iki gruptan da bağımsız özellikler sergilemektedir. Türk kalkınma yardımlarının en önemli özelliklerinden biri yardım yapma sürecinin talep ile başlamasıdır. Örneklem ülkelerden farklı olarak Türkiye, sosyal ve kültürel miraslara sahip çıkmaya yönelik çalışmalar yapmaktadır. Türkiye'yi yükselen donörlere yakın tutan en belirgin özellik ise Güney- Güney İşbirliğinin bir parçası olmak ile de yakından ilgilenmesidir. Yardımların bağlayıcılığı konusunda Türkiye sıkı politikalar uygulamamaktadır; aksine verdiği yardımların çoğu insani yardımlardan oluşmaktadır. Çoğu geleneksel donör bağlayıcılığı azaltmak için çabalarken Türkiye bunu zaten başarmıştır. Bu bakımdan da geleneksel donörlerle aynı çabanın içerisindedir. Elde edilen verilerden de anlaşılacağı üzere kendine özgü bir yardım anlayışı benimseyen Türkiye günümüzde kalkınma yardımları konusunda olumlu adımlar attığı bir süreç içerisindedir.
ABD ve Irak Şiileri arasındaki ilişkiler: 2003-2010 dönemi

11 Eylül 2001 tarihinde ABD'de gerçekleşen saldırıların ardından, hedef ülkelerden biri de Irak olmuştur. Kitle imha silahları bulundurduğu iddia edilen Irak, ABD tarafından 2003 yılında saldırı ihtimaline saldırıyla karşılık verme stratejisi doğrultusunda işgal edilmiştir. ABD'nin Irak Savaşı'yla birlikte bölgede yeni aktörler de ortaya çıkmıştır. İşte bu aktörlerden biri Irak Şiileri olmuştur. Irak devletinin kurulduğu ilk yıllardan Amerikan işgaline kadar geçen sürede Şiiler, Irak yönetimleri tarafından bir tehlike unsuru olarak görülmüşlerdir. Bu nedenle ciddi baskılara maruz kalmışlar ve yönetimden dışlanmışlardır. Ancak ABD'nin Irak'ı işgaliyle birlikte Irak'ın Şii çoğunluğu, seksen yılı bulan baskı döneminden kurtulmuştur. 2003'ten sonra büyük bir güç elde eden Şiiler, ABD ile ilişkilerini de ilerleterek, Irak yönetiminde etkili olmuşlardır. Irak'ta bir Şii gücü ortaya çıkmıştır. Şiilerin ABD ile ilişkilerini sıkı tutmalarının nedenlerinden biri, 1920'li yıllarda İngiltere işgalinde almış oldukları tavır olmuştur. O yıllarda Irak'ta bağımsız ve İslami bir devletin kurulması noktasında Şiilerin İngiltere ile ters düşmesi, yönetimden pay alamamalarına neden olmuştur. Şiiler, Irak'ta çoğunluk olmalarına rağmen, Sünni bir Arap azınlık tarafından senelerce yönetilmişlerdir. Bu olay, 2003'teki Amerikan işgaline karşı Şiilerin tavırlarını etkilemiş ve yönetimden dışlanma korkusuyla Şiiler, ABD'ye karşı güçlü bir direnişten kaçınmışlardır. Her ne kadar ABD ve Iraklı Şiiler arasındaki ilişkiler, geçmişşte bazı olumsuz olayları barındırsa da, Saddam Hüseyin ve Baas iktidarının devrilmesi noktasında bir işbirliği yapıldığı görülebilmektedir. Irak işgali sırasında Şiiler ciddi çekincelere sahip olmuştur. 1991 yılındaki ayaklanma sırasında ABD'nin Iraklı muhaliflere verdiği desteği çekmesi sonucu yaşadıkları acı tecrübeden dolayı, savaş sırasında verdikleri demeçlerde daha dikkatli davranmışlardır. Ancak Baas iktidarının devrilmesi ve kısa sürede Amerikan ve Koalisyon güçlerinin Irak'ın kontrolünü ele geçirmesi üzerine Şiiler daha rahat hareket alanı bulmuşlardır. Sonrasında Şiiler, geçici Irak yönetimde ciddi oranda bir temsil gücüne sahip olmuşlardır. Nüfus gücünü iyi kullanabilen ve aralarında birliktelik sağlayabilen Şiiler, Irak seçimlerinden de iyi sonuçlar elde etmişlerdir.
Self-determinasyon ilkesi çerçevesinde Katalonya ve Kuzey Irak'taki bağımsızlık hareketleri

Yirminci yüzyılın başı itibari ile uluslararası literatüre giren self-determinasyon ilkesi halkların kendi kaderlerini tayin etme hakkına sahip olmasıdır. Self-determinasyon başlangıçta bir ilke olarak kullanılmış ancak tarihsel olarak evrimleşerek BM Şartı ve birçok uluslararası antlaşmaya girerek uluslararası bir hak olmuştur. Bu çalışmada self-determinasyon ilkesinin türleri incelenmiş, uluslararası hukuk açısından nasıl uygulandığı örneklerle açıklanmış, bağımsızlık taleplerinin bu türlerden hangisinin içinde değerlendirilmesi gerektiği anlatılmaya çalışılmıştır. Katalan ve Kuzey Iraklı Kürtlerin ayrılma talepleri, kavramsal, tarihsel ve kültürel izler çerçevesinde incelenmiş, self-determinasyon açısından temel gerekçelerin neler olduğu yakalanmaya çalışılmıştır. Her iki topluluğunda bağımsızlık talepleri, insan hakları, kültürel değerler, din ve dil birliği açısından değerlendirilerek self-determinasyon ilkesinin koşulları ile ilişkilendirilmeye çalışılmıştır. Ayrıca 2017 yılında yapılan bağımsızlık referandumlarının uluslararası yansımaları incelenerek bağımsızlık taleplerinin gelecekte alabileceği yönler ortaya konmaya çalışılmıştır.
Kafkasya Bölgesinin Türkiye enerji güvenliğinde yeri ve önemi

Sovyetlerin parçalanmasından sonra ve 11 Eylül terörist saldırılarını takiben, enerji transferinde yaşanan güç çekişmesinde yeni aktörler ve yeni rekabetler ortaya çıkmıştır. Hem Türkiye hem de bölge de çıkarı olan diğer aktörler için önemli bir bölge olan Kafkasya Bölgesi, güç çekişmelerine sahne olan yeni bir bölge olarak dünya politikasında yerini almıştır. Türkiye tüm bunların ortasında bölgedeki enerji projelerinin transferinde komşu ve kilit bir ülke olarak önem taşımaktadır. Bu çalışmada, Türkiye'nin jeopolitik konumunun önemi vurgulanarak, Soğuk Savaş sonrası dönemde değişen güvenlik algılamalarıyla birlikte yeni oluşan güvenlik dengelerinde, Türkiye enerji güvenliğinin izlediği seyir incelenmiştir. Ayrıca Türkiye'nin üzerinden geçen petrol ve doğalgaz boru hatlarının ve Kafkasya bölgesindeki enerji güvenliğinde etkili olan belli başlı aktörlerin enerji politikalarının Türkiye enerji politikasının gelişimindeki etkisi incelenmiştir. Türkiye enerji politikasının aksayan yönleri ortaya konularak, Türkiye'nin etkin bir enerji politikası nasıl olmalı sorusuna cevap aranmıştır.
Analyzing the impact of climate change on energy security policy of Russia in the arctic region

İklim değişikliği, uluslararası siyasi gündemdeki konuların arasında en önemli konulardan biri olarak kabul edilmektedir. Çünkü iklim değişikliği, Dünya'nın bölgelerindeki çevresel koşulları riske atarak, Dünya'nın ekosistemini tehdit etmektedir. Dünya'nın diğer bölgelerine nazaran, iklim değişikliğinin etkileri Kuzey Kutbu bölgesinde daha fazla görülmektedir. Hatta insanlığın kayıt edilen tarihi süresince, iklim değişikliği sebebiyle buzullarının geniş ölçekte erimesi sonucu Kuzey Kutbu bölgesi ilk defa çıplak hale gelmiştir. Bu durum, Kuzey Kutbu Okyanusunun tabanında bulunan ve bölgenin önemini artıran enerji kaynaklarının araştırılıp çıkarılmasını mümkün kılmıştır. Kuzey Kutbu bölgesi, Kuzey Deniz Yolu ve Kuzey Batı Geçişi gibi ulaştırmaya açık nakliye deniz yollarının yanı sıra el değmemiş büyük miktarlarda enerji ve mineral kaynaklarını bulundurmaktadır. Bu kaynaklar ve denizyolları, kıyı devletlerinin bunları kendi çıkarları doğrultusunda kullanması konusunda iştahlarını kabartırken aralarındaki sınır uyuşmazlıklarını gün yüzüne çıkarmıştır. Kıyı devletlerinden biri olan Rusya, iklim değişikliğinin Kuzey Kutbu bölgesindeki etkilerini bir nimet olarak görerek bölgedeki enerji kaynaklarını ve NSR'ı kullanabileceği bir enerji güvenliği politikası oluşturmak istemektedir. Bu bağlamda, Rusya, bölgedeki sınırlarını, NSR ve çıkarlarını güvence altında tutmak için Realizmin baskın olduğu güvenlik politikalarını uygulamaya koydu. Fakat Rusya, bölge için enerji güvenliği politikasını oluştururken, genel olarak enerji ve çevre ile ilgili konularda güvenlik politikalarının Realist tabanını Liberal varsayımlarla genişletmektedir. Rusya bu iki anlayışı birleştirerek Kuzey Kutbu bölgesi için melez bir enerji güvenliği politikası oluşturmuştur. Bu nedenle bu tez, iklim değişikliğinin Rusya'nın Kuzey Kutbu bölgesindeki enerji güvenliği politikasını araştırmayı ve analiz etmeyi amaçlamıştır.
NATO enlargement

Bu çalışma, NATO'nun Soğuk Savaş dönemi sonrası Doğu Avurpa ülkelerinin üyelik talepleriyle başlayan 1997 Madrid zirvesine kadar olan genişleme sürecini anlatmaktadır. NATO'un kurmuş olduğu NACC, PfP ve EAPC genişleme politikasının temelini oluşturmuş ve genişleme politikasını belirlemiştir. NATO'nun kendi seçtiği genişleme politikası NATO üyeliği için muhtemel kriterler ve değişik genişleme alternatifleri ile birlikte sunulmuştur. NATO'nun genişleme tartışmasında genişlemeyi destekleyen ve reddedenlerin iddiaları, genişlemenin avantajları ve dezavantajları ayrıntılı biçimde ortaya konulmuş olup; çalışma, genişlemenin NATOya getireceği finansal ve stratejik yükümlülükleri değerlendirmektedir. Finansal ve stratejik yükümlülükler konusunda yayınlanan üç çalışma kısaca ele alınmıştır. Çalışma Çek Cumhuriyeti, Macaristan ve Polonya'nın üyeliklerinin değerlendirilmesinin ardından genişleme konusunda genel bir izah ile sona ermektedir. IV
Uluslararası öğrencilerin uyum yıllarındaki deneyimleri, sorunları ve çözüm önerileri

Bu çalışmanın amacı Türkiye'ye üniversite eğitimi almak amacıyla gelmiş olan uluslararası öğrencilerin özellikle ilk yıllarında deneyimledikleri uyum süreçleri, yaşadıkları sorunlar ve çözüm önerilerinin ve uluslararasılaşmaya dair düşüncelerinin incelenmesidir. Bu amaca bağlı olarak, çalışma nitel olarak yürütülmüş bir fenomenoloji çalışmasıdır. Araştırmanın çalışma grubunu Ankara'da bulunan bir devlet üniversitenin hazırlık okulunda İngilizce hazırlık eğitimi alan, 21 farklı ülkeden gelmiş, farklı geçmişşlere sahip, 40 uluslararası öğrenci oluşturmaktadır. Araştırmanın verileri odak grup toplantılarında kullanılan yarı yapılandırılmış mülakat soruları ile toplanmış ve içerik analizi yöntemi ile analiz edilmiştir. Araştırma bulguları, uluslararası öğrencilerin en önemli sorunlarının dil, sosyo-kültürel, finansal ve barınma ile ilgili olduğunu, çözüm önerileri olarak da uluslararası öğrencilerinülkeye gelmeden önce iyi araştırma yapılarak dil ve kültürel farklılıklar hakkında bilgi edinmeleri, üniversiteler açısından öğrencilerin uyum yıllarında tam destek olunması, uzun vadeye yayılan oryantasyon uygulanması ve burs imkanlarının geliştirilmesi konularını ortaya koymuştur.
AKP dönemi Türkiye-İran ilişkileri

Orta Doğu'nun iki büyük ve önemli gücü olan Türkiye ve İran, uzun bir ilişkilergeçmişşine sahiptir. Türk dış politikasında, özellikle Orta Doğu ve Orta Asya ülkeleri ile olan yakın ilişkileri ve siyasi etkisi sebebiyle İran oldukça önemli bir aktör olarak öne çıkmaktadır. İran sahip olduğu İslami rejimin ve Şii nüfusun yanında doğalgaz ve petrole dayalı enerji kaynaklarını da kullanarak bölgede etkin olmaya çalışmaktadır. Ayrıca öndeki yıllarda yoğun bir şekilde batıdan gelen eleştirilere ve ekonomik yaptırımlara rağmen nükleer çalışmalara da devam ederek bölgede varlığını hissettirmektedir. Türkiye ise, Avrupa ile Asya arasında köprü olma özelliğinin yanı sıraordusunun ve ekonomisinin gücü ile XX. yüzyıl başından itibaren komşularına göresağlam bir demokrasiye sahip bir ülke olarak göze çarpmaktadır. Sahip oldukları bu nitelikler çerçevesinde iki ülkenin dış politika stratejileri ve bölgesel politikalarıkarşılıklı ilişkilerin seyrinin belirlemektedir. 1639 yılında imzalanan Kasr-ı ŞirinAntlaşması ile çizilen ve bugüne kadar değişmeyen sınır ile komşumuz olan İran'ı, hem bölgede oynadığı rol, hem de başta nükleer program olmak üzere sahip olduğu enerji kaynakları ile dünya çapındaki etkileri sebebiyle Türkiye'nin mutlaka yakından takip etmesi gerekmektedir.
Balkanlar ve Ortadoğu'da görülen örnekler ışığında Kıbrıs'ın siyasal geleceği: Bir devlet modeli

Kıbrıs sorunu yarım yüzyıldır uluslararası toplumun gündemindedir ve hala çözüm beklemektedir. Mesele, hem Türk hem de Rum halkının malvarlığını ve daha önemlisi hayatlarım kaybetmesine; yıllarca belirsizlik ve geleceği ile ilgili endişe içinde yaşamasına mal olmuştur. Jeopolitik ve jeostratejik açıdan bakıldığında, Türkiye'nin çıkarları açısından en uygun çözümler, öncelik sırasına göre: 1) KKTC'nin Türkiye'ye bağlanması, 2) KKTC'nin -Türkiye ile entegrasyona girerek- minyatür devlet varlığım sürdürmesi, 3) Kıbrıs'ta -KKTC'nin devlet olarak varlığını sürdürebileceği- bir konfederasyon kurulmasıdır. Ancak, uluslararası toplum çözümü 'federasyon' olarak ilan etmiştir ve bu konuda ısrarlıdır. Üstelik artık Ada Türklerinde böyle bir çözüme razı olduklarım referandum ile ilan etmiştir. İlaveten Kıbrıs meselesi ile ilgili tüm taraflar da federasyon tezini savunan beyanlarda bulunmaktadır. Kıbrıs'ta Türk tarafı gevşek bir federasyon talep ederken, Rum- Yunan tarafı, merkezi yanı çok kuvvetli, bir nevi üniter devlet halini almış bir 'federasyonu' savunmaktadır. Rum görüşü, Türkler için ölümcül tehlike teşkil eden, çoğunluk- azmlık ilişkisine dayanan ve nüfus olarak çoğunlukta olan Rum toplumunun egemen olacağı bir anlaşmayı amaçlar fakat Kıbrıs'ta ilk aşamada merkezi yanı zayıf bir federasyon kurulmalı ve karşılıklı güvenin pekişmesi, alışkanlıkların kazanılması ve kurumların oturmasına paralel olarak daha merkezi bir federasyona geçiş yapılmalıdır. Kıbrıs'ta iki toplumlu ve iki bölgeli bir federasyon kurulması, 1959- 60 andlaşmalarında öngörülen eşitlik ve ortaklık statüsünü coğrafi bir temele dayandırarak, hukuki olduğu kadar fiili bir güvence de yaratmak gereğini yansıtmaktadır. Kurulacak federasyonda; içeride İsviçre'deki konsey kurumu, konfederal unsurlar ve rotasyon ilkeleri; dış ilişkilerde ise federe birimlerin bir takım uluslararası ilişkiler kurabildiği Belçika modelinden yararlanılmalıdır. Ek olarak Kıbrıs'ta, Yugoslavya ve Birleşik Arap Cumhuriyeti modellerinden faydalanarak öne sürdüklerimiz çerçevesinde kurulacak bir federasyon, düşüncemize göre en doğru, en adil ve en yaşayabilir model olacaktır.
AK Parti Dönemi kültürel diplomasi uygulamaları

Türkiye, Soğuk Savaş dönemi sonrasında Doğu ve Batı blokları arasındaki dengeleyici konumu, kültürel kimliği ve tarihsel zenginliği ile birlikte kültürel diplomasi yolunda önemli bir aktördür. AK Parti döneminde de aktif diplomasi faaliyetlerini sürdüren Türkiye, içinde bulunduğu coğrafyadaki istikrarsızlıklar sebebiyle dış politikasında farklı yaklaşımlar denemeye başlamış, bölgenin çalkantılı gündemi ile stratejik bakış açısı ve vizyonun sürekli değişimi kültürel diplomasi etkinliklerini daha önemli kılmıştır. AK Parti kendinden önceki dönemde kurulmuş olan TİKA, TÜRKSOY, TÜRKOLOJİ PROJESİ gibi kültürel diplomasi kurumlarını daha işlevsel hale getirmiştir. Türkiye Cumhuriyeti Devleti bu kurum ve kuruluşlar ile birçok ülkede faaliyet gerçekleştirmiş ve bu sayede çok geniş bir coğrafyaya ve çok sayıda insana ulaşma imkanı bulmuştur. AK Partinin iktidar döneminde kurulan Yunus Emre Enstitüsü, YTB gibi kurum ve projelerle eğitim, kültür, sanat, burs faaliyetleri ile etki alanını arttırmıştır. Bu kapsamda kültürel diplomasinin önemi anlaşılmış ve kültürel diplomasi daha etkin ve işlevsel bir biçimde kullanılmaya başlanılmıştır.
Türk dış politikasının belirlenmesinde kişisel etken üzerine bir analiz

En geniş anlamıyla, devletlerin uluslararası sistemde birbirlerine karşı davranışları olarak tanımlanan dış politika, belirli bir yaklaşımın sınırlarında kalamayacak ölçüde engin niteliğinden ötürü, Uluslararası İlişkiler disiplininin farklı yaklaşımlarınca, farklı biçimlerde analiz edilmektedir. Bu yaklaşımlardan sadece biri olan dış politika analizi, açıklama alanı doğrudan, yalnızca dış politika olan tek yaklaşımdır. Dış politika analizi, dış politikanın kaynaklan ve dış politikanın tasarlandığı, kararlaştırıldığı ve uygulandığı süreçleri açıklama girişimlerinin bir sonucu olarak ortaya çıkmış bir çözümleme düzeyidir. Dış politika analizinde bir analiz türü olarak karar alma yaklaşımı, dış politikayı bir karar alma süreci olarak ele almakta ve karar alma sürecini bu süreci etkileyen faktörlerin analiziyle ortaya koymaya çalışmaktadır. Bütün uluslararası olaylar gibi dış politika da insanların bir ürünüdür. Anılan yaklaşımın benimsenmesi durumunda belirtilen unsurun analizlerde göz ardı edilmesi olanaksızdır. Karar alıcılar, algılamaları, algılamalarını yönlendiren inanç sistemleri, bürokratik rolleri, siyasal kültürleri ve hatta kişilik özellikleriyle karar alma sürecini etkilemektedirler. Bu etki, doğal olarak devletlerin dış politika davranışlarına yansımaktadır. Bu çalışma, Türk Dış Politikasının oluşturulmasında, karar alıcıların kişisel etkilerinin boyutlarını belirlemeye odaklanmıştır. İncelemelerden anlaşılmaktadır ki; dönem dönem egemen koşulların yönlendirmesiyle, , bazı dönemler yasal statülerin oluşturduğu konumlarla (1982 Anayasası'nın Yürütmeye ilişkin düzenlemelerinin etkileri) ve bazen de tamamen bireysel karakterlerin etkileriyle, Türkiye'de dış politika, kişisel düzeyde oluşturulmuştur. VII
The Role of neoconservative ideas in the security policies of the the first George W. Bush administration

terörist saldırılarının önemini vurgulamaktadır. Fikir ve politika arasındaki karşılıklı etkileşime odaklanmasıyla bu çalışma, yeni-muhafazakar fikirlerin ABD dış ve güvenlik politikalarını nasıl etkilediğine dair önemli bir perspektif sunmaktadır.