turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Menderes Hükümetleri Dönemi Türkiye-Amerika Birleşik Devletleri ilişkileri: 1950-1960

Türkiye II. Dünya Savaşı sonrasında sıkıntılar içerisindeydi. Ülke kaynaklarının büyük bir kısmı Türk Silahlı Kuvvetlerinin ihtiyacına ayrılmıştı. Bütçe üzerinde oluşan bu ağır yük, ekonominin diğer alanlarını da derinden etkiliyordu. Genel tüketim maddeleri kolaylıkla bulunamıyordu. Buna karşılık dış politikada da yalnızdı. Türkiye II. Dünya Savaşı'na fiilen katılmadı. Savaşın sonuna doğru galip devletlerin safında yer alabilmek için Almanya ve Japonya'ya savaş ilan etmişse de umduğunu bulamadı. Dünya Doğu ve Batı Bloğu olmak üzere ikiye bölündü. Türkiye geleneksel politikası doğrultusunda Batı Bloğu'nu seçti. Onun askeri ve ekonomik imkanlarından faydalanmak istedi. ABD'nin tavrı bu açıdan oldukça önemliydi. Komşusu SSCB'nin tehdidi altındaydı. Hem güvenlik açısından hem de ekonomik gerekçelerle ABD'den yardım almalıydı. CHP iktidarı döneminde başlatılan Batı Bloğu ile yakınlaşma politikası DP iktidarında daha ileriye götürülecekti. DP, Türkiye'de yapılan üç genel seçimde (14 Mayıs 1950, 2 Mayıs 1954, 27 Ekim 1957) yüksek oranda oy alarak birinci parti oldu. 1950- 1960 arasında Adnan Menderes tarafından ilki 22 Mayıs 1950'de olmak beş hükümet (9 Mart 1951, 17 Mayıs 1954, 9 Aralık 1955, 27 Kasım 1957) kuruldu. Bu hükümetlerin tamamına Adnan Menderes Başbakanlık yaptı. Dış Politika ilkesi olarak da ABD başta olmak üzere Batı Bloğu ile ilişkilerin geliştirilmesi ve o dönemin en büyük tehdidi olan uluslararası Komünizm tehlikesine karşı mücadeleyi benimsedi. Ancak işi kolay değildi. Ülkenin ekonomik ve askeri sorunlarının çözümü yüksek miktarda ekonomik desteğe ihtiyaç duyuyordu. Bunu iç ve dış tedbirlerle temin edebilirdi. Fakat Adnan Menderes ülkenin ekonomik yükünü özellikle nüfusun %80'ini oluşturan çiftçiye yansıtmak istemiyordu. Çünkü onlardan oy alıyordu. Bu sebeple başta ABD olmak üzere Avrupa ülkelerinden yardım almaya çalıştı. Bununla birlikte yine ABD'nin yönlendirmesiyle bölgesel işbirliği organizasyonlarında yer aldı. 1950- 1960 Dönemi 'güvenlik' ve 'ekonomi' kavramlarının sıkça vurgulandığı yıllardı. NATO üyeliği, Balkan Paktı, Türkiye-Pakistan İşbirliği Antlaşması, Bağdat Paktı, CENTO bu bağlamda değerlendirilmelidir. Türkiye-ABD ile yaptığı görüşmelerde sürekli olarak güvenliği gerekçe gösterecek ve aldığı ekonomik yardımı artırmaya çalışacaktı. Buna karşılık ABD, Türk ekonomisini yakından takip edecek ve aktarılan kaynakların doğru alanlarda kullanılmasını isteyecekti. Türkiye'nin ekonomisinin istikrarlı olmamasından yakınarak, Ekonomik İstikrar Programları'nın uygulanmasını ısrarla belirtecekti. Kontrollü bütçe de bir diğer talebiydi. Bütün bunlara rağmen ABD, Türkiye'ye yardım fonlarından kaynak ayırmış ve desteğini sürdürmüştü. Türkiye her defasında daha fazla yardım isteyecekti. Fakat sonuçta ABD kendi planlamaları doğrultusunda hareket edecekti. Kültür, eğitim ve sağlık alanında da ilişkiler geliştirilmeye çalışılacaktı. 27 Mayıs 1960 Askeri Darbesi'ne kadar süreç böyle işleyecekti.
Etnik çeşitliliğin 2003 sonrası dönemde Irak'ın siyasal istikrarına etkisi

Etnik çeşitlilik, zaman içinde gelişen ve geçmişşten geleceğe doğru aktarılan küresel bir olgudur. Soğuk Savaş'tan sonra, etnik çeşitlilik daha da önemli hale gelmiştir. İç çatışmaların etnik çeşitlilik üzerindeki ve ülkelerin siyasi istikrarı üzerindeki etkisi göz önüne alındığında birçok kanaat önderi tarafından etnik çeşitlilik olgusuna özel bir önem atfedilmiştir. Irak da kültürel, dilbilimsel, dini ve ulusal farklılaşmanın doğası çerçevesinde etnik çeşitlilik ile şekillendirilmiş bu ülkeler arasında yer almaktadır. Irak, 2003'ten önce tek bir parti yönetimi altındaydı. Etnik köken, politik yaşamda hiçbir rol oynamıyordu. Oysa 2003 Anayasası siyaset hayatında etnik topluluklara daha fazla rol vermiştir. Bu çalışmada Irak'taki etnik çeşitliliğin 2003 sonrası siyasi duruma ve siyasal yaşama etkisi, etnik kimlik ile ulusal kimlik arasındaki ilişki, etnik çeşitliliğin da yapıcı bir rol oynaması için nasıl yönetilmesi gerektiği ele alınmıştır. Araştırmada etnik köken çeşitliliğine yapılan vurguyla Irak'taki siyasi istikrarsızlık arasındaki ilişki ortaya koyulmuştur. Bu araştırma, bazı önerilerde bulunmaktadır: Etnik çeşitliliğin rolünü siyasi yaşamda olumlu bir hale getirmek için, ulusal kimliği güçlendirerek demokrasiye işlerlik kazandırmak; refahı adil bir şekilde yeniden dağıtmak; iç ve dış çevrenin önemini yadsımamak; bir referans olarak anayasanın toplumsal hayattaki rolünü güçlendirerek ulusal birliğe erişerek farklılıkları kucaklamak.
The position of minorities in the Turkish foreign policy (1923-1974)

Türkiye'deki azınlıkların hakları ve bu hakların idaresi çoğu zaman yoğuntartışmaların, siyasi farklılıkların ve toplumsal yargıların konusu olmuştur. Tüm bu ayırımlara rağmen azınlıklarla ilgili iç ve dış politika tüm dönemler içinde değişmez bir şekilde Cumhuriyet'in ideolojik milli kimlik anlayışına bağlı bir şekilde yürütülmüştür. Bu resmi 'Türk milleti' kavramıpolitikacıların azınlıkları, onların etnik farklılıklarının gerçeklerini de yok sayan, zorlu bir Türkleşme sürecinden geçirmelerine ve bu süreç içinde de azınlıkların dışlanmasına yol açmıştır. Bu programlar azınlıkları ikinci sınıf vatandaş olarak gören ve onları uluslararası arenanın reel-politiği içinde sürekli koz olarak kullanan dış politika uygulamaları ile el ele gitmiştir. Bu tarz dış politikalar azınlık nüfusunun dışlanmasının yanı sıra Türk insanınpsikolojisinde de kişisel seviyede bu dışlanmayı benimseyen vecesaretlendiren bir ulusal kimlik hissi oluşmasında da etkili olmuştur. Varlık Vergisi, Mübadele, 6-7 Eylül Olayları ve Rumların sınır dışı edilmesi gibi olaylar bu süreci işaretleyen tarihsel vakaların kimileri olmuştur, ve toplumsal hafızada silinmez bir yer etmelerine bağlı olarak tarafsıztoplumsal analizlere muhtaçtır.
11 Eylül sonrasında Türkiye-ABD ilişkilerinin güvenlik boyutu

Soğuk Savaş sonrası yeni tehdit algılamaları ile ortaya çıkaran uluslararası güvenlik sistemin yapısı, 11 Eylül saldırılarından sonra küresel terörizm tehdidinin ön plana çıktığı bir boyut kazanmıştır. 11 Eylül'de ABD'nin yaşadığı tedhiş başta Avrupa olmak üzere birçok bölgede hassas güvenlik tedbirleri almayı zorunlu kılmıştır. ABD'nin dış politikasını Ortadoğu eksenli belirleyeceği bu dönemde, müttefikleri için ciddi bir tehdit oluşturan terörizm karşısında yeni güvenlik politikaları üretilmeye başlanmış, jeopolitik açıdan önemli bir konumda ve tarihsel olarak da ABD ile işbirliği içinde olan Türkiye'nin ABD ile ilişkileri önem kazanmıştır. Bununla birlikte ABD'nin Afganistan ve Irak işgallerinden sonra kritik bir şekilde seyreden ikili ilişkiler, 1 Mart Tezkeresi'yle şiddetli bir dönemden geçmişştir. Ardından yaşanan Çuval Krizi'yle ilişkiler diplomatik manada durma noktasına gelmiştir. Bu maksatla çalışmada, öncelikle güvenlik kavramı ve 11 Eylül öncesi ABD güvenlik politikası incelenmiş, ardından 11 Eylül saldırılarının Türkiye - ABD güvenlik ilişkilerine etkileri ele alınmıştır. Son bölümde ise, 11 Eylül sonrası dönemde Türkiye-ABD ilişkilerinde güvenlik merkezli sorunlar ve yeni arayışlar değerlendirilmiştir.
AKP hükümetlerinin dış politika söylem ve pratiği: İnşacı perspektiften bir analiz

Bu tez çalışmasında, 3 Kasım 2002 seçimlerinde iktidara gelen Adalet ve Kalkınma Partisi'nin; 2002 ve 2014 yılları arasındaki siyasi kimliği, hükümet dönemleri arasında kimlik kurgusunda yaşanan farklılıklar, AKP kimliğinin dış politika pratiklerinde meydana getirdiği değişiklikler ve İnşacı yaklaşımın bu değişikleri ne ölçüde açıklayabildiği incelenecektir. Devlet kimliği konusunun önemli bir yer teşkil ettiği Türkiye Cumhuriyeti siyasi hayatında, kimliği ile ön plana çıkan bir siyasal aktör olarak AKP, içinden çıktğı 'Milli Görüş' geçmişşini reddetmiş ve özellikle iktidarının ilk yıllarında Türk siyasal sisteminin temel parametreleri ile barışık bir kimlik kurgusu geliştirmiştir. Ancak seküler muhalefet karşısında güvenlik ve meşruiyet arayışının şekillendirdiği pragmatik bir kimlik olan 'Muhafazakar Demokrat' parti kimliği, farklı hükümet dönemlerinde farklı şekillerde kurgulanmış ve bu farklılıklar dış politika pratiklerine de yansımıştır. Bu durum, kimliği, dış politikanın temeline oturtan ve verili bir kimlik ve çıkar tanımı olmadığı varsayımından hareket eden İnşacı yaklaşımın, kimlik ve dış politikaya atfettiği esneklik ile örtüşmektedir. Ancak AKP'nin iktidara gelmesi ile birlikte yeni karar alıcıların çıkar ve güvenlik algıları kapsamında dış politika pratiklerinde neden olduğu değişikliklerin, metot ve tutum değişikliklerini mi, yoksa köklü dış politika değişikliklerini mi yansıttığı tartışmalı bir konudur. Bu açıdan, İnşacı yaklaşımın, AKP kimliğinin Türk dış politikasının pratiklerinde meydana getirdiği değişimin derecesini açıklamadaki sınırlılık da belirtilmelidir. Bu faktörleri göz önünde bulundurarak yapılacak olan bu çalışmada, AKP mensuplarının, siyasal ve toplumsal söylemleri, farklı hükümet dönemlerinde farklı şekilde kurgulanan AKP kimliğinin daha iyi anlaşılmasını mümkün kılacaktır. Başta AKP lideri Recep Tayyip Erdoğan olmak üzere Parti mensuplarının söylem ve beyanları, karar alıcıların güvenlik ve çıkar algılarını yansıtması ve kimlik kurgusundaki dönemsel farklılıkların anlaşılabilmesi açısından önemli bir yere sahiptir. Diğer yandan, çalışma kapsamında incelenen Irak ve Kıbrıs politikaları da AKP'nin kimlik kurgusu ve siyasal söylemlerinde yaşadığı dönüşümün dış politika pratiklerine nasıl yansıdığının görülmesine olanak tanıyacaktır. Ayrıca AKP kimliğinin geleneksel dış politika olayları açısından özsel bir farklılık yaratıp yaratmadığının anlaşılmasını mümkün kılacak olan bu dış politika olayları, AKP kimliğinin stratejik ve pragmatik bir tercihi yansıtıp yansıtmadığının da belirlenmesine yardımcı olacaktır.
Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu hükümleri uyarınca yabancıların sınır dışı edilmeleri

Sınır dışı etme, kişi dokunulmazlığı ve güvenliği ilkesine yabancılar hukuku açısından getirilmiş olan bir istisnadır. Çalışmamızda yabancıların sınır dışı edilmeleri konusu iki bölümde incelenecektir. İlk bölümde, Türk Hukukunda yabancıların sınır dışı edilmeleri başlığı altında öncelikle genel olarak sınır dışı etme kavramı sınır dışı işlemine karşı geliştirilen koruma mekanizmaları ile benzer kavramlar ile olan ilişkisine değinilerek anlatılacak; daha sonra Türkiye'nin taraf olduğu uluslararası düzenlemelerde ve iç hukukumuzda konunun düzenleniş şekli Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu öncesindeki dönem de anlatılarak incelenecektir. İkinci bölümde ise, 1 Ekim 2016 tarihinde çıkarılan 676 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile getirilen değişiklikleri de kapsayacak şekilde Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu hükümleri uyarınca yabancıların sınır dışı edilmeleri başlığı altında yabancıların sınır dışı edilmesi sebepleri, sınır dışı edilmeyi önleyici sebepler, sınır dışı kararının alınması ve uygulanması, karara karşı yargı yolu ve nihayet sınır dışı kararının sonuçları incelenecektir.
Hindistan'ın taksimi ve Pakistan devletinin kuruluşu (1857-1947)

Son dönemde gerek ekonomik gerekse askeri açıdan batı karşısında giderek güçlenen Asya'nın önemli ve büyük ülkelerinden olan Hindistan ve Pakistan ile ilgili çalışmalara küçük de olsa bir katkı yapmak amacı ile bu tez konusu seçilmiştir. Uluslararası İlişkiler Bilim Dalında bu iki ülke hakkında, Türkiye'de fazlaca bir çalışmanın olmaması da bu konunun seçilmesinde etkendir. Tezin yazımı için öncelikli olarak konuya ilişkin yapılmış olan akademik çalışmalar, yayınlanmış kitaplar ve süreli yayınlar araştırılarak kaynak taraması yapılmıştır. Kaynaklardan elde edilen bilgiler ışığında yapılan bu çalışmanın, Dünya ve Asya siyasetini yakından etkileyen bu iki ülkenin daha iyi tanınması ve değerlendirilmesi açısından bir katkı sağlayacağını umuyorum. Günümüz siyasetini de oldukça yakından etkileyen bu iki nükleer gücün aralarındaki rekabet ve çatışmaların daha iyi anlaşılabilmesi için geçmişşlerinin iyi bilinmesi gerekmektedir.
Approaches to the root causes of state failure and collapse

Soğuk Savaş'ı izleyen dönemde, başarısız devletler yarattıkları sayısız insani ve güvenlik sorunları nedeniyle uluslararası sistem tarafından giderek artan bir endişe kaynağı olarak görüldüler. O zamandan beri, uluslararası toplum tarafından devlet başarısızlığına yönelik çeşitli uluslararası tepkiler ortaya kondu ve önerildi. Devlet başarısızlığı olgusunun devam eden doğası ve neden oldukları güvenlik tehditleri, devlet başarısızlığının 21. yüzyıl için yerleşik bir sorun olduğunu kanıtlamıştır. Bu tez devlet başarısızlığının literatürdeki temel nedenlerine odaklanmakta ve buna yönelik farklı yaklaşımları incelemektedir. Bunu yaparken, tarihsel, küresel politik, birey merkezli ve eleştirel yaklaşımlara göre kategorize edilmiş kapsamlı bir literatür taraması yapmayı amaçlamaktadır.
Capitalizing on the Cold War: Turkey, Greece and the Cyprus problem, 1963-1974

Soğuk Savaş yalnızca iki kutuplu dünyada süper güç mücadelesini değil aynı zamanda nispeten küçük ve güçsüz devletlerin yararlanabileceği bir çevreyi de beraberinde getirmiştir. Bu tez 1963- 1974 yılları arasında Türkiye ve Yunanistan'ın Soğuk Savaş atmosferinde süper güçleri hesaba katarak geliştirdikleri Kıbrıs politikalarını inceliyor. Bu iki devlet kendi çıkarları doğrultusunda süper güçlerden ne derece faydalanmaya çalışmışlar ve ne kadar başarılı olmuşlar, bunun cevabını aradık. Elde edilen bulgular ışığında gerek Türkiye'nin gerekse Yunanistan'ın üç ana krizin (1964, 1967, 1974) gerçekleştiği söz konusu süreçte büyük güçleri olabildiğince yanlarına çekmeye çalıştıkları, bu doğrultuda Soğuk Savaş'tan ve özellikle de detanttan fazlaca yararlandıkları görülmektedir. Bir diğer ifadeyle, iki kutuplu dünyanın liderlerinin özellikle kendi aralarındaki tansiyonu düşürme çabası içine girdiği bir süreçte NATO müttefikleri olan Türkiye ve Yunanistan gerekli gördükleri ölçüde SSCB ile dirsek temasına geçmişş ve Sovyetler bu iki ülke için ABD'den bekledikleri desteği alamadıklarında başvuracakları göz ardı edilemez bir seçenek olmuştur. Coğrafi konumu itibariyle büyük öneme sahip Kıbrıs, süper güçlerin de ilgisini çekmiş ve onlar da kendi çıkarları doğrultusunda Türkiye veya Yunanistan'ın yanında yer almaktan çekinmemişlerdir.
Ahmet Davutoğlu yönetiminde Türkiye-Suriye ilişkileri

Tezin amacı Ahmet Davutoğlu'nun Dışişleri Bakanlığı yaptığı dönemde Türkiye-Suriye ilişkilerinin arkasındaki motivasyonu bulmaktır. Bu motivasyonu bulmak için iki uluslararası ilişkiler teorisi incelenmiştir. İncelenen teoriler neorealizm ve sosyal inşacı teoridir. Temel olarak neorealizm için Waltz'un, sosyal inşacı teori için Wendt'in varsayımlarına değinilmiştir. Teoriler Davutoğlu'nun Dışişleri Bakanı olduğu dönemden Suriye Krizi sonrası çıkarılan tezkereye kadar olan süreçte test edilmiştir. Tezin hipotezi Türkiye-Suriye ilişkilerinin ardındaki motivasyonun güç olduğu ve kimliğin bir araç olarak kullanıldığıdır. Araştırma yöntemi olarak literatür tarama kullanılmıştır. İlk bölümde teorilerin varsayımları karşılaştırılmıştır. İkinci bölümde Adalet ve Kalkınma Partisi'nin politikarına değinilmiştir. Son bölümde Türkiye-Suriye ilişkileri incelenmiştir.
Cumhuriyet dönemi Türkiye'nin Balkan Türkleri politikası

Asya ile Avrupa arasında büyük bir arter olan Balkanlar, ivme kazanan ticaret ve enerji trafiği ile artan stratejik önemi nedeniyle, dünyadaki hakim güçlerin çeşitli politikalarının kesiştiği noktadadır. Türkiye'nin coğrafi nedenlerden dolayı, doğal olarak Balkanlarda yakın ilgi ve çıkarları mevcuttur. Balkanlar, Türkiye için sadece coğrafi ve siyasi açıdan değil, aynı zamanda tarihi, kültürel ve insani mirasımız olması nedeniyle de büyük önem taşımaktadır. Türkiye'nin dış politikasında Balkanlar komşuluğu ve soydaşlarımızın bulunması nedeniyle önemli bir yer tutmaktadır. Balkanlarda bulunan bu Türk toplulukları, Türkiye'nin Balkan politikasının şekillenmesinde çoğunlukla belirleyici rol oynamışlardır. Balkanlar, yakın tarihimizde Osmanlı İmparatorluğu'nun bölgeden çekilmesiyle birlikte çok sayıda, küçük, siyasal olarak yetersiz, ve çoğu zaman birbirlerine karşı düşmanlık besleyen, parçalara ayrılmış bir sorunlar yumağı haline gelmiştir. Dünyanın çeşitli bölgelerinde de azınlıkların kendi özel koşullarından kaynaklanan bir takım hareketleri olmaktadır. Bunların çoğunda amaç, ya özerklik ya da bağımsızlığa yöneliktir. Ancak Balkanlardaki Türk azınlığının istekleri, kendilerine ikili antlaşmalarla ve uluslararası sözleşmelerle tanınan ve Anayasa ile yasalarda var olan hak ve özgürlükleri istemenin ötesine gitmemiştir.
Türk gücü

Bu çalışma, 'Güç' olgusundan ziyade Uluslararası İlişkiler açısından gücün bir yansıması olan 'Yumuşak Güce' odaklanmaktadır. Öncelikle 'Güç' kavramının tanımı üzerinde durulmakta, Uluslararası İlişkiler açısından gücün tanımı yapılırken, gücün çeşitleriyle beraber kavram analiz edilmektedir. 'Yumuşak Güç' ve yumuşak gücün kullanımı Türk Dış Politikası üzerinden tartışmaya açılırken Türkiye'nin yumuşak güç politikaları neden sonuç bağlamında ele alınmaktadır. Aslında Türk Yumuşak gücünü oluşturan etmenler ile bu gücün Türkiye açısından tarihsel arka planında nasıl şekillendirildiği konusu, 11 Eylül 2001 tarihinden sonra ortaya çıkan yeni dünya düzeninde Türkiye'nin yumuşak güç kullanımındaki yetkinliği sorunsalı tartışılmaktadır. Çalışmanın son kısmında Türk Dış Politikasının 2001- 2011 yılları arasındaki yumuşak güç etkinliği ve uygulama alanları üzerinde durulmakta ve olaylar, politikalar, reaksiyonlar Türkiye'nin avantajları ile dezavantajları açısından değerlendirilmektedir.
Türk dış politikasında yumuşak gücün rolü: Orta Asya örneği

Uluslararası ilişkiler tarihi incelendiğinde, devletler, askeri unsurları ve kuvvet kullanımını barındıran, sert güç kullanımını belirli bir amaca ulaşmak için, neredeyse tek alternatif olarak algılamışlardır. Teknoloji, bilgi ve küreselleşmenin hızlı bir şekilde geliştiği günümüzde, uluslararası sistemde güç algısı da değişmiştir. Kaynağını bir ülkenin kültürü, siyasi değerleri ve dış politikasından alan yumuşak gücün önemi, özellikle Soğuk Savaş sonrasında artmıştır. Türk dış politikasında yumuşak gücün rolü ve Orta Asya'da yumuşak gücün kullanımının, yerinin ve öneminin anlaşılması amacıyla hazırlanan bu çalışma, Türkiye'nin bu alandaki potansiyelini, faaliyet alanlarını ve uygulamalarını ortaya çıkarmayı amaçlamaktadır. Bu bağlamda, çalışmada, Türk dış politikasında yumuşak gücün rolü nedir, Türkiye'nin yumuşak güç kaynakları nelerdir, Türkiye'nin Orta Asya'da yumuşak güç potansiyeli, faaliyet alanları ve eksiklikleri nelerdir? sorularının cevapları aranmıştır. Bu tez, 1991 yılından Nisan 2017 tarihleri arasını kapsamaktadır. Yöntem olarak, araştırma ve inceleme yöntemleri kullanılmıştır. Bu amaçla, kaynak olarak bu alanda yazılmış kitap ve makaleler başta olmak üzere, gazete ve internet bazlı haber kaynaklarına da başvurulmuştur. Çalışmanın hipotezi olarak, Türkiye'nin Orta Asya'daki yumuşak güç kullanımı 2002 sonrasında daha etkili olduğunu öngörmektedir. Elde edilen sonuç, Orta Asya Cumhuriyetlerinin bağımsızlıklarını kazandığı 1991 tarihinden sonra, Türkiye'nin, bölge politikalarında yumuşak güç gündeme gelmiştir. Adalet ve Kalkınma Partisi hükümetleri döneminde ise, bu yöndeki politikalar ağırlık kazanmış ve bu da yumuşak güç faaliyetlerinin, AK Parti döneminde ortaya çıktığı algısına neden olmuştur. Özellikle, ekonomik ve insani yardımlar, kültürel faaliyetler ve eğitim faaliyetleri, yumuşak güç stratejileri olarak belirlenmiştir. Türkiye, Orta Asya'da özellikle, eğitim, kültür, sosyal, ekonomi, din ve dış politika alanlarında yumuşak güç stratejileri izlemiştir.
Türkiye'nin deniz yetki alanları üzerine bir inceleme

Tezli Yüksek Lisans Tezi Türkiye'nin Deniz Yetki Alanları Üzerine Bir İncelemeBülent Okan GÜNGÖRENDokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler EnstitüsüDenizcilik İşletmeleri Yönetimi Anabilim DalıArtan nüfus yoğunluğu ve ihtiyaç duyulan yeni kaynakların denizlerdekeşfiyle, karaya bağımlı insanlar XV'inci yüzyılda açık denizlerde menfaatarayışına başlamışlardır. Bu uluslararası etkileşimin doğurduğu deniz hukuku, denizlerden faydalanmanın kurallarını iki açıdan şekillendirmiştir. Birincisi, denizlerde ulaşım ve deniz ticareti, diğeri de doğal kaynakların işletimi ve kullanımı ile ilgilidir. Ulaşım ve deniz ticaretinde deniz alanlarına serbestigetirilirken, doğal kaynakların işletimi ve kullanımı kıyı ülkesine tanınanyetkilerle aynı alanlara kısıtlama getirilmektedir. Bu ikilem ile birlikte devletlerin yetkilerini kullanabilecekleri sahalardabir takım ihtilaflar oluşmuştur. Deniz yetki alanları olarak tanımladığımız bu yeni sahalar öncelikle teamül şeklinde deniz hukukuna dahil olmuş, kodifikasyonlar ve Deniz Hukuku Sözleşmeleriyle de yasal statü kazanmıştır. Başlangıçta devletlerin yetki sahibi olabildiği tek alan olan karasuları dışındakibölgelerde, deniz hukukundaki gelişmelere paralel olarak farklı hukukurejimlerin uygulandığı yeni yetki alanları meydana gelmiştir. Karasuları dışında kalan ve klasik hukukun açık deniz alanı olarak tanımladığı bölgelerde kıyıdaş devletler lehine oluşturulan bitişik bölge, kıta sahanlığı, münhasır ekonomik bölge, açık deniz ve saha kavramları sınırlandırma sorunlarına yeni boyutlar kazandırmıştır. Bu çalışmada öncelikle deniz yetki alanlarının tanımları ve sınırları ile hukuku işleyişi irdelenmiş, daha sonra ilgili devletlere tanıdıkları imkanlar ve sınırlandırma kriterlerine dair teknik detaylar sunulmuştur. 1958 ve 1982 DenizHukuk Sözleşmelerinin ilgili maddeleri, UAD ve uluslararası mahkeme kararları incelenerek, alınması gereken önlemler ve ulusal deniz yetki alanlarımıza ait sorunlar tespit edilmeye çalışılmış, ulusal politikalarımızın oluşturulmasına yönelik önerilerde bulunulmuştur. Bu öneriler, denizcilik çevresini oluşturan farklı düşüncelere sahip uzman gruplarına iki aşamalı Delphi anketleriylesunularak, yeni fikirlerle desteklenmiş, üzerinde uzlaşma sağlanan öneriler, sonuç ve teklifler olarak bilgilerinize sunulmuştur.
Kıbrıs sorunu'na bir çözüm arayışı: Annan Planı

Annan Planı, en genel ifadeyle, Rum yönetiminin Avrupa Birliği'ne üyeliği öncesinde 'Kıbrıs'ın tek bir yönetim altında birleştirilmesi' vizyonunun bir parçası olarak ortaya çıkmıştır. Kıbrıs sorununun, bu vizyona taşınması sürecini başlatan gelişme ise, Rum yönetiminin AB'ye üyelik başvurusu ve üyeliği süreci olmuştur. Bu tez çalışması ise; Kıbrıs sorunu çözüm sürecinde Annan Planı'nın, tarihsel süreç içerisinde ele alarak, Kıbrıs sorununa yönelik çözüm arayışları ve bu doğrultuda geliştirilen Annan Planını irdelemektedir. Çalışmanın ilk bölümünde Annan Planına kadar olan süreçte Kıbrıs sorunu ile ilgili yaşanan gelişmeler, ikinci bölümde ise Annan Planının ortaya çıkışı ve müzakere süreci ele alınmakta olup, son bölümde referandum sonrası yaşanan gelişmeler ortaya konumuştur.
Neoliberal pension reform as a class project: The cases of Chile and Turkey

Bu tez çalışmasının amacı David Harvey'in 'neoliberalizm bir sınıf projesidir' savını 1980'den bu yana Uluslararası Finans Kuruluşları tarafından Güney ülkelerine uygulatılan emeklilik sistemi reformları bağlamında açıklamaktır. Söz konusu reform süreçleri yaşlanma sorunu çerçevesinde emeklilik sistemlerinin sürdürülebilirliği üzerinden meşrulaştırılmaya çalışılmaktadır. Halbuki yaşlanma sorunu Güney ülkelerinden çok Kuzey ülkelerinin önemli bir demografik sorunudur. Her ne kadar reform süreci devletin rolünü küçültmeyi amaçlasa da pratikte Andrew Gamble'in 'güçlü devlet' savını doğrulamaktadır. Diğer bir ifadeyle, emeklilik alanının serbest piyasa koşullarında düzenlenmesinde sermaye yanlısı dağıtım politikalarını ancak güçlü bir devlet sürdürebilir ve emeklilik reformunun sosyal ve politik sonuçlarını yine ancak güçlü bir devlet yönetebilir. Neoliberal emeklilik reformu sermaye açısından iki önemli başarıya imza atmıştır: Emeklilik meselesi yeniden tanımlanmış, önemli bir politik konu olmaktan çıkmış ve teknik bir konuya indirgenmiştir. Buna ek olarak, emeklilik alanı sermaye birikimine açılmıştır. Bu tez çalışması siyasi ve ekonomik süreçler bağlamında Şili ve Türkiye'de emeklilik reformuna odaklanmakta ve sürecin çelişkilerini tezin temel savları çerçevesinde anlamaya çalışmaktadır.