turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İlk felsefi önermenin onurunu taşıyan bir bilge: Thales

Öz Felsefenin yaratıcı doğasında, kavramsal bilgi soruşturmasında bütünleyici bir temel ve yön kazanan problematik düşüncenin devinimi yatar. Eski Yunan düşüncesinde; felsefenin doğuşunda yaşam bulan 'gerçekliğin bilgisini' elde etme saiki, aklı, bilginin ilkeleştirilmesi gibi tarihsel bir başarıya götürür. Bilginin kuramsal temelde ilkeleştirilmesi ise, nesnel düşünce tarzının belirdiği bilimsel bilgi çağını açar. Felsefe arkhe nedir sorusuyla başlar. Bilimsel düşünceye kuramsal temel vererek tarihsel bir ivme ve eleştirel içerik kazandıran felsefi düşünce, ilk kez Thales'in arkhe görüşünde belirir. Arkhe problematiği ile birlikte doğa, eski-mitsel açıklama biçimlerinin dışında, kendi kendisiyle açıklanan, eleştirel aklın yürüttüğü muhakemelerin ışığında yeniden yorumlanan, yeniden anlamlandırılan bir bilgi nesnesi olarak alınır. Doğayı, kendisinden kalkılarak açıklanan fizik varlık bütünlüğü olarak işlemesiyle; gerçekliğin arayışında zihinsel muhakeme yetisini bileyen insan, kazanmış olduğu bu donanımla, kendisini bir olanaklar varlığı olarak kavrar. Duyumsal ile rasyonel olanın, ampirik ile teorik olanın birliği böylece felsefede kurulur. Filozofta cisimleşen; doğa felsefesiyle birlikte Grek düşünce geleneğini soruşturma çizgisine taşıyan ve problem bilincinde kendi ışığını keşfeden eleştirel akıl, bundan böyle evrenin sır perdesini aralamaya başlayacaktır. m
Thomas Hobbes and Carl Schmitt on the tension between sovereign and law

Bu tezin amacı, Thomas Hobbes (1588-1679) ve Carl Schmitt'in (1888-1985) anayasa kuramlarını inceleyerek, siyasi kararın, egemen ve yasa arasındaki gerilimde oynadığı hayati rolü konumlandırmaktır. Schmitt'in 1921 tarihli Diktatörlük incelemesinde, egemenin istisna konusundaki kararı, meşruiyetini var olan normların korumasından alırken, 1922 tarihli Siyasi İlahiyat metninde, kararın meşruiyeti, norm-verme gücünde yatar. 1932 tarihli Siyasal Olan kitabında ise, düşmanın belirlenmesi konusundaki siyasi karar, henüz yasal anlamını kazanmadan, yasa-yapıcı kararı önceleyecek biçimde varoluşsal bir değer kazanır. Schmitt'in kararcılığındaki bu kuramsal dönüşümün nüvesi Diktatörlük incelemesinde, Hobbes'un De Corpore Politico, De Cive ve Leviathan'da geliştirdiği üç anayasa kuramı üzerine verdiği bir dipnotta halihazırda mevcuttur. Norm ve karar arasında bir ayrıma gidildiği sürece, norm her zaman için normun dışladığı istisnayı kapsama alanına alma riskini taşır. Bunu yapacak olan karardır. Bu bakımdan, norm ve karar arasındaki ayrım, yalnızca Schmitt'in kararcı pozisyonlarını değil, Hobbes'un siyasi oluşumlarını da ayırt edilemez kılar. Buna rağmen Hobbes'un liberal kararcılığına bu riski aldığını düşünerek yaklaşmak mümkündür. İlkin karar, dağıtıcı içeriğe sahip olduğu için kuruluş anı bütünüyle normdan yoksun değildir. İkinci olarak, egemenin kararı sözleşmenin içeriğini dikkate almak zorundadır çünkü egemenin ilk eylemi gönüllü değildir. Bu bakımdan, Hobbes'un yasal düzeni meşruiyetini, karardan aldığı kadar doğa yasalarından da almaktadır.
Felsefenin felsefesi felsefe kavramının tarihsel dönüşümleri ve birliği

Felsefenin tarihi boyunca aldığı farklı anlamlar ve üstlendiği farklı görevler onun tarihsel değişkenliğini sergilemekle birlikte bu tarihsel ligini sınırlarını zorlayan bir yanı yahut gücü de vardır. Buna 'philosophia perennis' denir. Bu nedenle, felsefe tarihinin değerlendirilmesi, neliğinin gösterilmesidir de. Bunlar birbirinden ayrı tutulamaz. Felsefenin tanımlanmasında diğer bilimlerle ilişkisinin dile getirilmesi zorunludur. Fakat bu, felsefenin yöneldiği herhangi bir bilimin yöntemini uygulayacağı anlamına gelmez. Onun kendine özgü bakış açısı ve genel yöntemi vardır. Felsefe tarihini bir yazboz tahtası olarak sergilememek için, doğrular üzerine kurulu, problemlerin çözümüne yönelik bir anlayışla yazımına gidilmelidir. Bu yönelimde sistemci düşünüş dışarıda bırakılacak sistematik felsefe yapılacaktır. Bu çalışma, felsefenin başlangıçlarından çağımıza kadar kendini tanımlamalar ı yla nasıl geliştiğini göstermeyi amaçlamaktadır
İbn Rüşd ve Sühreverdİ'de töz kavramının karşılaştırmalı incelemesi

Bu çalışmada, İbn Rüşd ve Sühreverdi'nin töz kavramı konusundaki düşünceleri ele alınmıştır. Bu çalışmanın amacı, İbn Rüşd ve Sühreverdi'nin felsefenin temel kavramlarından biri olan töz kavramı hakkındaki düşüncelerini incelemek; iki ayrı felsefi ekole mensup bu iki filozofun töz konusundaki düşüncelerindeki ortak, benzer ve farklı yanları karşılaştırmalar yaparak ortaya koymaktır. İbn Rüşd'e göre, asla bir öznede olmayan ve bir özneye yüklem olmayan somut şey töz olarak adlandırır. Tözlerin bir kısmı, somut ve duyulur olup oluş ve bozuluşa uğrayan tözdür. Bu tözlerin parçaları olan madde ve suret de birer töz olarak kabul edilir. Duyulur tözlerin bazısı ise, oluş ve bozuluşa uğramayan ezeli ve ebedi tözlerdir ki, bunlar gök cisimleridir. Tözlerin bir kısmı ise hareketsiz, ayrık olan ve duyulur olmayan tözdür. Akıl ve nefis de İbn Rüşd'e göre birer töz olarak kabul edilir. Sühreverdi tözü, bir öznede bulunmaksızın var olan şey olarak tanımlar. Sühreverdi'ye göre, ana hatlarıyla dört çeşit tözden söz edilmektedir: cisim, onun iki parçası olan madde ve suret, diğeri ise ayrık varlıklardır. Fakat o, madde ve suretin birer töz olmasına karşı çıkar. Ayrık olan töz, cisimleri yöneten töz yani nefis; cisimleri yönetmeyip onlarla alakası olmayan töz yani akıl olmak üzere iki kısma ayrılır. Bunun ötesinde İbn Rüşd Tanrı için töz kavramının kullanılabileceğini düşünür. Fakat Sühreverdi'ye göre Tanrı, töz ya da ilinek hiçbir kategorinin altında yer almaz. İbn Rüşd töz ve dokuz ilinekten oluşan on kategori kabul etmektedir. Sühreverdi kategorilerin sayısını beşe indirir.
Political liberalism and religious discourses: An evaluation of the asymmetry objection

John Rawls'un Siyasal Liberalizm (2005) başlıklı eseri, demokratik rejimlerde yaşayan toplumlarda süregelen birbiriyle çatışan/çelişen dünya görüşlerinin çoğulluğunu ele almaktadır. Bir gerekçelendirme teorisi olarak siyasal liberalizm, dini temelli gerekçeleri kamusal aklın kapsamı ve içeriğinden dışlamaktadır. Asimetri eleştirisi siyasal liberalizme üç noktada itiraz etmektedir: (1) gerekçelendirmenin külfetleri dindar ve dindar olmayan vatandaşlar arasında dengesiz biçimde dağıtılmaktadır, (2) siyasal liberalizm kapsayıcı liberal doktrinlere liberal olmayan kapsayıcı doktrinlere göre ayrıcalık tanımaktadır, (3) iyi yaşamın ne olduğu ve nasıl olması gerektiğine dair fikir ayrılıklarıyla siyasal adalet kavramsallaştırmasına dair fikir ayrılıklarına karşı asimetrik muamelesi siyasal liberalizmin içindeki bir tutarsızlığa işaret etmektedir. Bu çalışma, asimetri eleştirisine verilmiş mevcut yanıtlara açıklamalar getirerek şu soruyu sormaktadır: Siyasal Liberalizm asimetri eleştirisini yeterli ölçüde çürütebilir mi? Anayasal normların gerekçelendirilmesinde ve bunların yasalar şeklinde yorumlanmasında dini söylemlere izin verilebilir mi? Bu tezde, literatürdeki yanıtlar genişletilip yorumlanarak asimetri eleştirisinin üstesinden gelme olanakları gösterilmiştir. Asimetri eleştirisinin buradaki değerlendirmesi bizi Siyasal Liberalizm'in Kantçı ama kapsayıcı olmayan bir ahlaki-siyasal doktrin olarak belirli bir okumasına götürmektedir.
A study on logos: Heidegger's 'logos (Heraclitus fragment b 50)

Herakleitos felsefesinin temel kavramsal yapısı olan felsefe tarihindeki, felsefi düşünce yapısını da şekillendirdiği söylenebilecek en temel ve eski kavramlardan biridir. Antik felsefenin Heidegger'in düşünce yapısı üzerinde önemli bir etkisi vardır. Farklı çağların bu iki filozofu, Herakleitos'un bir fragmanında bir araya geliyorlar. Heidegger, kavramını ışığa çıkarmak için Herakleitos'un fragman B 50'si üzerine çalışıyor. kavramının ve Varlık ile olan bağlantısındaki perdeyi kaldırmaya çalışarak işe başlıyor. Bunun için, filolojik çözümlemelerle tüm kelimeler ve oluşturdukları cümleler üzerine tek tek çalışarak fragmanı derinlemesine inceliyor. Heidegger kavramını kavramı ile ilişkisi içinde, 'toplayıcı bir serme' olarak tanımlıyor. Varolanların kendini göstermesi, bulunması anlamındaki Varolanların Varlığı, 'toplayıcı serme' olarak kendini gösteriyor. Heidegger'e göre, Herakleitos daha önce Varlık'ı ışığa çıkartmıştı ancak zaman içinde dilden ve kavramından anlaşılan, değişikliğe uğradı. Dolayısıyla Heidegger, ve kavramlarının özel anlamını gizlendiği yerden açığa çıkarmayı hedefliyor ve en azından bu kavram üzerine nasıl düşünmemiz gerektiği yönünde bizi aydınlatmada başarılı oluyor. Heidegger, bu incelemeleriyle kavramının kendi açıkladığı gibi olduğunu savunarak kendi felsefi görüşüne katkı sağlıyor. Key Words: , , Varlık, Varolanların Varlığı, toplayıcı serme, açığa çıkartmak
Meslek etiği: Turist rehberleri üzerine araştırma

Turist rehberleri, ülkeye belli önyargılarla gelen turistin önyargılarının kırılması, ülkenin olumlu veya olumsuz propagandasını yaparak ülke imajı oluşturulması bakımından önemli bir turizm çalışanıdır. Böylesine önemli bir görevi üstlenen meslek erbaplarının faaliyetlerini yürütürken tavır ve davranışlarına azami derecede dikkat etmesi, meslek etiğine uygun davranması beklenmektedir. Bundan dolayı bu araştırma ile turist rehberlerinin çalışma hayatında meslek etiğine uygun davranıp davranmadığı, hangi konularda etik dışı davranışlarda bulunduğu ve bu etik dışı davranışları tespit edip çözüm önerileri sunmak amaçlanmıştır. Araştırmanın modeli olarak betimsel ve bağıntısal model seçilmiştir. Araştırmanın evrenini bir paket tur kapsamında tura katılan, milliyetlerine göre Türkiye'ye en fazla turistin geldiği Alman, Rus, İngiliz turistler ile yerli turist grupları oluşturmaktadır. Bu kapsamda Türkiye'de en çok turistin geldiği il olan Antalya ilini ziyaret eden Alman, Rus, İngiliz ile yerli turist grupları araştırmanın örneklemi olarak seçilmiştir. Verilerin toplanmasında anket tekniğinden yararlanılmıştır. Anket, turistlerin demografik özelliklerini tespit etmeye yönelik sorular ile rehberlerin meslek etiğine uygun davranıp davranmadıklarını ölçmeye yönelik 5'li Likert Ölçeğinde sorular olmak üzere iki bölümden, toplam 60 sorudan oluşmuştur. Uygulama 2013 yılı nisan, mayıs ve haziran ayları içerisinde Antalya'da 114 Alman, 105 Rus, 95 İngiliz ve 90 Türk olmak üzere toplam 404 turistin katılımıyla yürütülmüştür. Araştırmada, rehberlere yönelik etik algısının turistlerin yaş, cinsiyet, milliyet, eğitim durumu, medeni durum gibi sosyo-demoğrafik özelliklerine göre farklılık gösterip göstermediği araştırılmış, elde edilen veriler SPSS programı kullanılarak analiz edilmiştir. Veriler, Cronbach's Alpha Güvenilirlik Analizi, Frekans Dağılımı Testi, Faktör Analizi, ANOVA, t testi, Kaiser-Meyer-Olkin Örneklem Yeterliği Ölçüsü Testi, Bartlett's Küresellik Testi ve Tukey Testine tabi tutulmuştur. Turistlerin rehberlere yönelik etik algısı, genel etik ilkeler (boyut 1), bilgi güvenliği (boyut 2) ve maddi çıkar sağlama (boyut 3) olmak üzere toplam 3 boyutta ele alınmıştır. Araştırmada, rehberlerin genel etik ilkeler, bilgi güvenliği ve maddi çıkar sağlama bağlamında turistlerin cinsiyeti, medeni durumu, eğitim durumuna göre anlamlı farklılık bulunmadığı; ancak milliyet ve yaş değişkeni bağlamında ise turistler arasında anlamlı farklılık olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Milliyet değişkeni, bilgi güvenliği (boyut 2) bağlamında farklılığın Türk ? İngiliz turist, Alman ? İngiliz turist ve Rus turistler ile diğer tüm milliyetten turistler arasında olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Maddi çıkar sağlama (boyut 3) bağlamında ise farklılığın Türk ? Rus turist ile İngiliz ? Rus turist arasında olduğu görülmüştür. Yaş değişkeni, genel etik ilkeler (boyut 1) bağlamında farklılığın 16-29 yaş grubu turistler ile 60 ve üstü yaş grubundaki turistler arasında olduğu görülmüştür. Araştırmaya katılan turistlerin büyük çoğunluğu rehberleri genel etik ilkeler, bilgi güvenliği ve maddi çıkar sağlama boyutunda etik bulmaktadırlar.
Deontolojist ve teleolojist kuramlar ikileminde 'erdem etiği'

KART Berfin. Deontolojist ve Teleolojist Kuramlar İkileminde 'Erdem Etiği', Yüksek Lisans, Ankara, 2006. Bu çalışmada, son yıllarda üzerinde çokça konuşulan 'Erdem Etiği' kuramının ne olduğu ve bu kuramın deontolojist ve teleolojist kuramlarla ilişkisi konu edilmektedir. Erdem etiği kuramı, kendisini 'teleoloji ' ve 'deontoloji ' kuramlarına alternatif 'yeni' bir kuram olarak görmektedir. Sadece normatif kuramlar bakımından değil, Aristoteles'in erdem etiği kuramıyla ilgisinde de, erdem etiği kendini 'yeni' ya da 'yenilenmiş' bir kuram olarak görmektedir. Bu kuramın savunucularına göre, 'yeni erdem etiği kuramı', erdem veya karaktere verdikleri önem ve öncelik bakımından diğer kuramlardan ayrılmaktadır. Onlara göre etik, eylem-merkezli değil, eyleyen-merkezli olmalıdır. Etiğin ilk başlangıçlarından bu yana eylemle birlikte düşünüldüğü, ama tek başına eylemin değil, erdemli eylemin etiğin ana araştırma konusunu oluşturduğu düşüncesinden hareketle, 'erdem etiği'nin yeni bir etik olduğu iddiası eleştirel bir biçimde irdelenecektir. Bu amaçla çalışmanın birinci bölümünde, erdem etiğinin ne olduğu ortaya konulmakta ve 'erdem etiği'nin yeni bir kuram olduğunu iddia edenlerin görüşleri ile bu kurama yöneltilen eleştirilere yer verilmektedir. Çalışmanın ikinci bölümünde, erdem etiğinin karşılaştırıldığı diğer etik kuramlar sınıflanması karşısındaki yeri ele alınarak, erdem etiğinin de deontolojist ya da teleolojist bir kuram olup olmadığı ve onun normatiflik tartışmasındaki yeri gösterilmeye çalışılmaktadır. Üçüncü bölümde ise Aristoteles'in erdem anlayışı Nikomakhos'a Etik adlı yapıtı esas alınarak ortaya konulmakta, Aristoteles'in de bir erdem etikçisi sayılıp sayılamayacağı tartışılmaktadır. Sonuç olarak, 'erdem etiği' kuramının hem Aristoteles'in erdem etiği görüşüyle hem de teleolojik ve deontolojik kuramlarla kimi ortaklıklar taşıdığı, dolayısıyla, Aristoteles'tenIV bugüne kadar etikte olduğu gibi, erdem-eylem ikilisinin, birine Öncelik tanımadan birlikte ele alınması gerektiği söylenebilir.
Soren Kierkegaard felsefesinde öznel hakikat olarak ironi

İroni kavramı edebiyatta ve felsefede yüzyıllardır önemli bir araç ve bir varoluş tarzı olarak ele alınmıştır. Bu çalışmada ironinin antik dünyadan günümüz düşünce akımlarına kadar geldiği yol ve kazandığı anlamlar irdelenmiştir. Antik Yunan'dan, Roma'ya ve Ortaçağ kültürüne, oradan batı dillerine geçişine ve romantik dönem düşünürlerinden çağdaş roman kurgusuna katılış süreçleri anlatılmıştır. Bu açıdan ironi, edebiyatın ve felsefenin anlam dünyasında yerini koruyan ve genişleten bir kavram olagelmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde Kierkegaard felsefesinin ana hatları ve ironi hakkındaki fikirleri aktarılmış, metinlerindeki ironinin izi sürülmüştür. Üçüncü ve son bölümde ise onun temel iddiası olan öznelliğin hakikat olduğu savının, ironik varoluş yoluyla mümkün olup olamayacağı tartışılmış ve ironik varoluş ya da ironik tavrın kendi kendini inşa etmeye çabalayan insanın en büyük yardımcısı olduğu gösterilmiştir.
Platon'da varlık ve düşünce öğretisi

Platon insan düşüncesinden hareket ederek doğru bilginin olabilirliğini göstermeye çalışmaktadır. Platon, bunu edebi türlerden diyalog içinde gerçekleştirirken insanlar arası iletişimden hareketle de tek insan tecrübesindeki evrensel boyutu ortaya koymaktadır. Nitekim çalışmamızın gayesi bu metafiziksel yapıdan hareketle Platon'da dil, düşünce ve varlık ilişkisini irdelemektir. Çalışmamızda varlık kavramını ilk başta incelememizin sebebi Platon için çıkış noktası olmasıdır. Şöyle ki Platon için düşünsel aleme konu olan varlık, yani idealar alemi her şeyin gerçekliğinin bulunduğu yeri bize gösterir. Daha sonra düşünsel alemin gerçekliğinin zihnimizde yer edinmesi bizi düşüncenin alanına taşıyacaktır. Zihnimizde gerçekleştirilen düşünme faaliyeti son olarak bizi dile götürecektir. Hasılı, Platon'da varlık aleminden çıkış alan şey daha sonra zihnimizin kavramasıyla dilsel bir boyuta taşınır. Platon'da varlık, düşünce ve dil ilişkisi gerçek manada iç içedir. Düşünceye konu olan nesnenin varlık olarak ifade edilmesi gerekir. Bu konu düşünce başlığında ve ikinci bölümde yer alan dil, düşünce ve varlık ilişkisinde irdelenmiştir. Yine aynı şekilde düşüncenin aktarılmasında dil, en önemli rolü üstlenir. Tabii ki bu üç kavram kendi içerisinde bağlantılıdır. Bu kavramların Platon'da tek başlık altında açıklanması belli bir seviyeye bizi taşır bu açıdan birbirleriyle zorunlu olarak bağlantı kurulması gerekecektir. Çalışmamızdaki bu bağlantıyı, üçüncü bölümde değerlendirdik. Sonuç kısmında ise dilin o toplumun yansımalarından meydana geldiğini, zihinsel faaliyetin harekete geçmek için bir şeye ihtiyaç duyduğunu ve bunun üzerine düşündüğünü, zihinsel faaliyet için ihtiyaç duyulan şeyin varlık olduğunu ortaya koyduk. Yine aynı şekilde varlık, soyut veya somut varoluş alanına bakmaksızın sadece doğru önermenin konusu olması itibariyle düşünceye yol gösterici olur.
Eleştiri ve şüphe temelinde Gazali'de bilgi meselesi

Gazali, özgün ve eleştirel yaklaşımı sayesinde Türk ve İslam düşünce tarihi içerisinde kendisine önemli ve güçlü bir yer edinmiştir. O, tüm yaşamını hakikati arayarak geçirmiştir. Bu arayış bazen derin bir kelami tartışmada, bazen dine özgü en basit tartışmalarda, bazen de filozofların tutarsızlığını anlatma çabası içerisinde sürmüştür. Bu çalışma Gazali'nin hakikat arayışının bir betimlemesi niteliğindedir. Çalışmanın ana muhtevası, üç alt bölümde ele alınmıştır. İlk bölümde Gazali'nin genel bilgi meselesini ele alışı tanıtılmıştır. İkinci bölümde şüpheyi ele alışı, kullanışı ve şüphe duyduğu meseleler ele alınmıştır. Üçüncü bölümde ise eleştirdiği konulara ve görüşlere yer verilerek bu konulardaki tartışmalar tanıtılmaya çalışılmıştır. Gazali ile ilgili yapılan diğer çalışmalardan farklı olarak, bu çalışmada Gazali çok yönlü bir biçimde ele alınmıştır. Gazali ile ilgili genel bir bakış açısı kazandırmayı amaçlayan bu çalışmada değinilen bütün konular farklı başlıklar taşımakla birlikte aslında, O'nun hakikat arayışının, dolayısıyla bilgi anlayışının birer parçası niteliğindedir.
Türkiye'de reenkarnasyon

Bu çalışmada, çok eski çağlardan beri farklı coğrafyalarda varlığını sürdüren reenkarnasyon inancı çeşitli yönlerden ele alınmaktadır. Dört bölümden oluşan bu çalışmanın birinci bölümünde reenkarnasyon ve tenasüh inancı değerlendirilmektedir. İkinci bölümde, tarihi süreçte reenkarnasyon ve tenasüh inancının, farklı dinlerdeki yansımaları incelenmiştir. Üçüncü bölüm, tenasüh inancının günümüzdeki karşılığı olan reenkarnasyon düşüncesi ele alınmış ve bu bağlamda ülkemizde yapılan çalışmalar yer almıştır. Dördüncü bölümde ise reenkarnasyon inancını benimsemiş kişilerden dinlediğimiz hikayeler yer almaktadır. Esas olarak reenkarnasyon veya tenasüh diye adlandırılan yeniden doğuş inancının İslam düşüncesindeki yerini sorguladık. Bu çalışmamızın sonucunda reenkarnasyon inancının, İslam dininin en temelde Tanrı, evren ve insan zihniyle uyuşmadığını ortaya koyduk.
Şeyh Galip'in Hüsn ü Aşk'ında bilgi, varlık ve ilahİ aşk

Osmanlı divan şiirinin son büyük temsilcisi sayılan Şeyh Galip, XVIII. asırda Osmanlı Devleti'ndeki kültür, sanat ve düşünce hayatının önemli bir temsilcisi olmuş, dönemin padişahı III. Selim ile yakınlığı dolayısıyla saray ve çevresinden ilgi görmüş, diğer Mevlevi şairler gibi Mevlana'dan etkilenmiş ve bunu şiirlerinde göstermiştir. Şeyh Galip, Mevlevi bir mutasavvıf olduğundan şiirlerinde yoğun olarak tasavvuf felsefesi izleri görülür. Ondaki bu tasavvuf felsefesi, İbnü'l-Arabi'nin vahdet-i vücud sistemi merkez alınarak oluşturulmuştur. Şiirlerindeki bu tasavvuf sistemini İran ve Hint kökenli bir divan şiiri akımı olan Sebk-i Hindi'nin edebiyat felsefesi ve tekniğiyle bizlere sunmuş ve yepyeni bir şiir dilini ortaya çıkarmıştır. Şeyh Galip'in diğer eserleriyle birlikte Hüsn ü Aşk mesnevisi ve Divan'ı edebiyat, tasavvuf ve hayat felsefesini yansıtan en önemli eserlerindendir. Bu tezde de Şeyh Galip'in Hüsn ü Aşk'ındaki tasavvuf felsefesi bu eserlerden hareketle ortaya konulmuştur.
Albert Camus düşüncesinde ölüm

Albert Camus düşüncesinin en önemli kavramlarından ikisi uyumsuz ve başkaldırıdır. Camus düşüncesi 'uyumsuz' fikrinden hareketle 'başkaldırı' tavrına bir geçiş üzerine kuruludur. Bu geçiş yolu ile kurulan düşünce sistemi; 'uyumsuz' ve uyumsuzun yadsınması 'başkaldırı' diye iki kısma ayrılır. 'Ölüm düşüncesi' bu iki kısmın en önemli öğesidir. 'Ölüm', ilk dönemde -uyumsuz fikri döneminde- yaşamın anlamsızlığını ve dolayısıyla uyumsuz durumun ortaya çıkmasının en önemli kaynaklarındandır. Ortaya çıkan uyumsuz durumdan kaçış -çözüm- yolu olarak ele alınan 'intihar' ve 'umut' ise Camus düşüncesinde yadsınan öğelerdir. İkinci dönemde ise ortaya çıkan bu uyumsuz yaşantının yadsınması yani 'ölüm'ün yadsınması başkaldırı tavrı ile gerçekleşir. Bu çalışma Camus düşüncesinin temel kavramları olan uyumsuz, intihar, umut ve başkaldırı ile ölüm düşüncesi ilişkisini kurarak 'Camus Düşüncesinde Ölüm'ü incelemektedir.
Toward a reconciliation of virtue and freedom in contemporary political philosophy

Aydınlanma'dan bu yana modernlik kendini bir insani kurtuluş öyküsü ve bir özgürlük kültürü olarak suna geldi. Modern düşüncenin tarihi serüveni içinde özgürlük muhtelif felsefi yaklaşımlar için ahlakın ana ilkesi, siyasetin temel öncülü oldu. Bu tema felsefi olarak en kuvvetli biçimde Aydınlanma çağında geliştirilmiş, en açık şekilde de Kant tarafından telaffuz edilmiştir. Siyasi olarak ise özgürlük fikri büyük Batı devrimlerinde zirveye çıkmış, insan ve vatandaşlık haklarına ilişkin bildirgelerde de formel bir hüviyet kazanmıştır. Aynı süreçte, ahlak ve siyaset düşüncesi daha eski bir gelenekten, klasik 'erdem' geleneğinden kısmen uzaklaşmıştır. Öyle ki, kimi düşünürlere bakılırsa, modernler ile antikler arasındaki temel fark özgürlük ve erdem ilkelerine yönelik vurgularında görülür. Fakat yakın dönemde ve yine modernliğin tam ortasında klasik erdem geleneğinin uyanışına şahit olduk. Öyleyse burada yalnızca tarihi dönemler arasındaki bir karşıtlıktan değil, çağdaş siyaset felsefesine içkin bir gerilimden söz etmek gerekir. Bu tez çağdaş siyaset felsefesinde Rawls gibi özgürlüğe öncelik tanıyan düşünürlerle, MacIntyre gibi erdeme öncelik veren bazı önemli düşünürlere odaklanarak söz konusu gerilimi aydınlatmayı amaçlamaktadır. Özgürlük ve erdem arasında zorunlu, içkin bir gerilim var mıdır? Birini diğeri ile uzlaştırmak, telif etmek mümkün müdür? 'Asgari erdemler' fikri, liberal erdemler ve Aristocu cemaatçilik gibi yaklaşımların eleştirel bir tahlilinin ardından, Taylor'da gördüğümüz türden bir 'iyi etiğinin' erdemli ya da ahlaki bir özgürlük anlayışına açık güçlü bir telif çerçevesi sunduğu ileri sürülmektedir.
Deleuze ve minör felsefe

Deleuze yalnızca filozoflar için değil, filozof olmayanlar için de yazar. İçin, birisi adına ya da birisi yerine yazmak değil; karşısında olmaktır, onun yararına yazmaktır. Bu keyfiyet, felsefe tarihinin rasyonalist izleğinin felsefe üzerindeki ödipal şemasına karşı, felsefe tarihinin içinden geçen ve onu yersizyurtsuzlaştıran minör bir felsefe ile mümkündür. Minör felsefe, felsefi olduğu kadar felsefi olmayan bir okumanın, hatta eş zamanlı iki okumanın olanağını sağlayarak felsefe tarihini yersizyurtsuzlaştırır. Ancak felsefi olmayanın felsefede yeniden yerliyurtlulaştırılması içinde, filozofun, filozof olmayan bir minör oluşu olmalıdır. Felsefe ve yaşam ilişkisi, oluş ile alakalıdır. Bu nedenle Deleuze'de değiliz, Deleuze ile birlikte oluştayız. Deleuze'ün felsefesi, içimizde 'ben' demenin imkansızlaştığı, kolektif bir sözcelemenin belirmeye başladığı neşeli kederdir. Bu çalışmanın gayesi; Deleuze'ün felsefesini, fark, olay, oluş ve arzu felsefesi olarak adlandırmaktan öte, tüm bunların serimleneceği düzlem olan minör felsefenin incelenmesi olacaktır.