turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Görünmeyen göçmenler Afganlar: Türkiye köprü mü, hedef mi?

Birleşmiş Milletler Göç Raporu'na göre dünyada 257 milyon göçmen bulunuyor ve bu sayının 30 yıl sonra 400 milyonu aşacağı tahmin ediliyor. Tüm dünyanın sorunu haline gelen göçmen akını, son yıllarda Türkiye'nin de geçiş güzergahı olarak gündeme gelmesine neden oluyor. Fakat ülkenin dört bir yanında sayıları bariz şekilde artan göçmenler için sorulması gereken asıl soru şu: Türkiye'yi bir köprü olarak mı yoksa yoksa nihai hedef olarak mı görüyorlar? Türkiye'de Suriyeliler ile özdeşleşen göçmenlik -yanlış kullanımıyla mültecilik- kavramı diğer milletlerin göz ardı edilmesine neden oluyor. Oysa 2017 yılında Türkiye'ye yönelik düzensiz göçte Suriyeliler birinci sıradayken 2018 yılında Afganlar iki kat artarak birinci sıraya yükseldi. Yine 2019 yılının ilk aylarında düzensiz göçte Afganların çoğunlukta olduğu görülüyor. Afganların Türkiye'ye göçünün ele alındığı bu nitel çalışmada 17 düzensiz Afgan göçmenle yarı yapılandırılmış görüşme yapılmış ve Türkiye'ye neden geldikleri, ne yapmayı planladıkları incelenmiştir. Önceden ziyaret edilen Afganistan'da yapılan gözlemler ve Bosna'da Afganistanlılarla yapılan görüşmelerin de katkılarıyla hazırlanan çalışmada göçün nedenleri üzerinde durulmuştur. Göçte, 40 yıldır devam eden savaş ve kaos ortamının yanı sıra başlık parası gibi maddi gerekçeler ile çok kimlikli yapının ve coğrafyanın etkili olduğu saptanmıştır. Yapılan görüşmelerde Türkiye'nin en azından belli bir kesim için hedef olduğu anlaşılmakta ve istikrarsızlığın neden olduğu bu göçün uzun yıllar devam edeceği tahmin edilmektedir. Ayrıca Türkiye'deki ekonomik refahın da etkili olduğu bu göçün, son zamanlarda yaşanan krizle yön değiştirebilmesi de ihtimaller arasında.
Televizyon izlemek ile yetişkin aile bireyleri arasındaki ilişkilerin analizi

Televizyon her geçen gün izleyiciyi kendine çeken ve çoğunluğun kesinlikle izlediği bir kitle iletişim aracı olmaktadır. Birçok kişi için televizyon bulunduğu mekanın en önemli aksesuarı ve vazgeçilmez araçlarından biridir. Kendini sürekli yenileyen ve diğer kitle iletişim araçlarından çok farklı dinamiklere sahip yapısı her zaman önemini korumaktadır. Çekici program, reklam, show, yarışma ve içeriği her geçen gün farklılaşan teknikleriyle televizyon, kişileri ve aileleri etkilemekte ve aile üzerinde farklı algılar oluşturmaktadır. Bireyleri farklı dünyalara götürerek, farklılaştıran, onlara yön veren ve diyaloglarını etkileyen televizyon, günümüzün en önemli kurumu olan aileyi ve hemen her şeyi önemsizleştirmiştir. Bu çalışmada televizyon izlemenin ve televizyon algısının aile ilişkilerine etkisi araştırılmıştır. Bu çalışmanın amacı, televizyon izlemenin ve aile ilişkileri arasında bir ilişkinin olup olmadığını, var ise de iki kavram arasındaki etki düzeyini tespit etmek ve televizyonun aile ilişkileri üzerindeki ilişkiyi saptamaktır.
İslam mecmuası üzerine sosyolojik çözümleme

İslam Mecmuası (1914-1918), I. Dünya Savaşı yıllarında yayımlanan, II. Meşrutiyet (1908)'ten itibaren ortaya çıkmaya başlayan düşünce akımlarından Türkçülük ile İslamiyet'i birleştirme gayesiyle ortaya çıkan bir fikir dergisidir. Derginin yayımlanış amacı, her sayının kapağında yazan 'dinli bir hayat, hayatlı bir din' düsturuyla açıklanmıştır. İslam Mecmuası'nın İslamcı düşüncede olan diğer dergilerden farkı, 'inillet' kavramı ile İslamcılık düşüncesini birlikte ele alması ve İslam'ın sosyal tarafı ile ilgili konularda yoğunlaşmış olmasıdır. Kazanlı Halim Sabit'in idaresinde iki haftalık olarak 12 Şubat 1914 - 30 Ekim 1918 tarihleri arasında yayım hayatını sürdüren İslam Mecmuası, 63 sayı çıkmıştır. Başlangıçta 32 sayfa iken maddi sıkıntıların baş gösterdiği savaş yıllarında sayfa sayısı 16, bazen de sekiz sayfaya inmiştir. İslam dünyasının geri kalış sebepleri, derginin ele aldığı önemli konulardan biridir. Başta Cemalettin Efgani, İslam'ın ilerlemeye engel olmadığını makalelerinde izah etmiştir. İslamiyet, yaşanması gerektiğinden farklı bir şekilde yaşandığı için sıkıntıların oluştuğu ifade edilmiştir. Ayrıca dinde olmayan şeylerin etkisinde kalındığı, ilerlemek için din dışı uygulamaların atılarak Hz. Peygamber zamanındaki öz ve sade hayata dönülmesi gerekliliği vurgulanmıştır. Müslümanların içinde bulunduğu kötü durum sert ve eleştirel bir dille tartışılmış, ıslahat faaliyetlerine önem verilmesi istenmiştir. İttihad ve Terakki ilk başta 'İslam Birliği' siyasetini savunurken, daha sonra Türkçülük siyasetini benimsemiştir. Tam da bu zamanda ortaya çıkan İslam mecmuası, savaş ortamından ve İttihat Terakki'den etkilenmiş, ancak yine de temel islami düşünceden sapmamıştır.
Zihinsel engelli çocuğa sahip ailelerin psiko-sosyal sorunları

Zihinsel engelli çocuk sahibi olan ailelerin sosyal alanın her aşamasında yaşadıkları problemleri ortaya çıkararak bu problemlerin giderilmesi hususunda çözüm önerileri getirmek bu araştırma projesinin temel amacıdır. Bu amaç çerçevesinde örneklem, İstanbul ili Maltepe ilçesinde bulunan 5 rehabilitasyon merkezine kayıtlı zihinsel engelli çocuk sahibi olan anne ve babalardan oluşmaktadır. Çalışmanın doğrultusunda veriler anket yoluyla toplanmıştır. Çalışmanın teorik boyutunu oluşturmak için konuyla ilgili literatür taraması yapılmış olup, konunun uygulama boyutunda ise anket yoluyla elde edilen verilerin frekans değerleri yüzde oranlarıyla değerlendirilmesi uygun görülmüştür. Anket formunda ise hipotezleri test edilmesini sağlayacak kadar soru bulundurulmuştur. Ayrıca zihinsel engelli çocuk sahibi olan ebeveynlerin bazı demografik özelliklerinin belirlenmesi amacıyla da 6 sorudan oluşan demografik bilgiler formu hazırlanmıştır. Bu çalışmada elde edilen bilgiler sonucunda, zihinsel engelli çocuk sahibi olan ebeveynlerin karşılaştıkları sorunları giderebilecek çözüm önerileri getirilmiş ve bundan sonra yapılacak olan çalışmalara kaynak olabilecek nitelikte bir proje hazırlanmıştır.
Kültürel / kamusal bir deneyim mekanı, gündelik hayat ve boş zaman etkinliği olarak park: Gaziantep kenti örneği

sanayileşmenin ve kentleşmenin sonucunda ortaya çıkmış mekanlardır. Bu anlamda park deyince ilk olarak, insanların çeşitli rekreasyonel ihtiyaçlarını karşıladığı, dinlendiği, yeşilliğin ve doğanın ön planda olduğu bir alan akla gelmektedir. Ancak park, yalnızca fiziksel niteliklerle tarif edilebilecek bir unsur değildir. Özellikle Gaziantep kenti açısından toplumsal perspektiften bakıldığında, insanların anlam yüklediği mekanlar olarak karşımıza çıkmaktadır. Nitekim Ramazan ayı içerisinde çeşitli etkinliklerin gerçekleştirildiği parklar; geçmişşten beri sahre, kaymak yemeye gitme, Hıdırellez kutlamaları gibi geleneklere ev sahipliği yapmaktadır. Bu gelenekler parklara bir kimlik atfederken, aynı zamanda onları kent kültürünün ve gündelik hayatın bir parçası; sıradan bir yer değil, anlam yüklenmiş bir mekan haline getirmektedir. Böylece insanların boş zamanlarını değerlendirmede kültürel bir role sahip olan parklar, Gaziantep insanının evle olan ilişkisinin bir devamı olarak görülmektedir. Neticede park diye gördüğümüz yeşillik, insanların anlam dünyalarında bambaşka kıvrımlara ve güzergahlara sahiptir. Dolayısıyla çalışmada Gaziantep insanının parkla kurduğu temas ve bu mekanda büyüttükleri hikayeler açıklanmaya çalışılacaktır. Öte yandan parkın kökenlerine baktığımızda biçimsel, toplumsal ve kültürel açıdan çeşitli uğraklar karşımıza çıkmaktadır. Nitekim kökeni 'Cennet Bahçesi' mitine kadar yaslanan park kavramının modern dünyadan önce daha çok kraliyet ve sarayların sınırları içerisinde yer alan ya da zengin insanların evlerinin etrafına inşa ettikleri bahçelere işaret ettiği görülmektedir. Ayrıca tarihsel süreç içerisinde günümüz parklarıyla toplumsal ve kültürel olarak benzer işlevlere sahip kamusal mekanlar kendini göstermektedir. Bu noktada Antik dönemden Rönesans'a kadar uzanan; Antik Yunan'da agoralar, Roma'da forumlar, Ortaçağ meydanları ve Rönesans meydanları gibi farklı tarihsel uğraklara baktığımızda, içerisinde bulundukları dönemin toplumsal hayatının vazgeçilmez mekanlarından biri olduğu görülmekte ve günümüz kamusal mekanlarının, dolayısıyla parkların toplumsal ve işlevsel anlamda ilk örneklerini oluşturduğunu söylemek mümkündür.
Türkiye'deki ulus-ötesi evlilikler ve yabancı gelinlerin Sosyo-psikolojik tahlili

Bu çalışma, Türkiye'deki ulus-ötesi evlilikler ve yabancı gelinlerin sosyo-psikolojik tahlili başlığı altında, İstanbul'da yaşayan ve Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı bir erkekle evli olan 22 yabancı uyruklu kadın ile nitel araştırma tekniği kullanılarak yapılmıştır. Gelinler, amaçlı örneklem tekniği olan kartopu kullanılarak seçilmiştir. Araştırma bulgularına göre, yabancı uyruklu gelinlerin yaşları 24 ile 49 arasında değişmekte olup, %54'nü 30-39 yaş grubundaki kadınlar oluşturmaktadır. Her birinin bir profesyonel meslek sahibi olduğu, ancak %77'sinin işgücüne katılım sağlamadığı tespit edilmiştir. Eşlerin sosyo-demografik verileri ile yabancı uyruklu gelinlerin verilerinin eş değer olduğu elde edilen bulgular arasındadır. Yabancı uyruklu gelinlerin evlilikleri sonucunda Türkiye'ye yerleştikleri görülmektedir. Bu nedenle ikamet süreleri ve evlilik sürelerinin korelasyon içinde olduğu tespit edilmiştir. Araştırmada ortaya çıkan bir başka bulgu ise gelinlerden 18'nin çocuk sahibi olduğu ve %50'sinin 1 çocuğu olduğu yönündedir. Gelinlerin çocukları için isim tercihlerini Türkçe isimlerden yana kullandıkları, aynı zamanda bu isimlerin kendi dillerinde de kolay telaffuz edilmesine özen gösterdikleri görülmüştür. Ayrıca çocuklarını yetiştirirken baskın olan kültürün Türk kültürü olması durumunda dahi, iki kültürün pozitif yönlerinden etkilenerek ve en az iki dil öğreterek yetiştirdikleri görülmektedir. Bireysel çabaları sonucu eşleri ile tanışan gelinlerin tamamının ulus-ötesi evliliğe yaklaşımlarının pozitif olduğu görülmüş, ailelerinin yaklaşımlarının ise farklılık arz ettiği ifade edilmiştir. Türkiye ile kültürel bağların daha yakın olduğu ülkeler arasında ailelerin bu tür evliliklere yaklaşımlarının daha olumlu olduğu tespit edilmiştir. Araştırma kapsamında dil, din, ırk, uyruk fark etmeksizin gelinlerin tamamının kültürel uyum problemi yaşadığı sonucuna varılmıştır.
Bir alt kültürün dışlanma mekanı: Ülker Sokak

Beyoğlu'nun Cihangir semtinde, travesti ve transeksüel alt kültürünün uzun bir süredir yaşadığı Ülker sokakta, Habitat toplantısı başlamadan hemen önce, medyaya olduğundan farklı yansıyan bir sosyal çatışma yaşandı ve eşcinseller, bayrak-din-namus-aile sloganlarıyla, bu sokaktan kovuldular. Olayın görünen boyutu, fuhuş yapan travesti ve transeksüellerin Ülker sokağa gelerek oradaki geleneksel yaşam tarzının kabul etmeyeceği biçimde davranmaları, güçlendikçe hiçbir toplumsal kuralı tanımayarak, hatta bu düzeni bozarak çevreyi tehdit etmeleri, bu nedenle de, mahallelinin, kolluk kuvvetlerini ve mahalli güçleri yardıma çağırarak travesti ve transeksüel I eri sokaktan kovmasıdır. 8u olayın arka planında gizli olan hakikatte ise, on binlerce yıldır süregelen erkek egemen sosyal ve siyasal değerler ve kurumlaşmalann niteliği vardır. Bu değer ve kurumlaşmalar, iktidar esasına dayandıkları için farklı olan ya imha edilmekte, ya sindirilmekte ya da dışlanmaktadır. Eşcinselliğe, hatta tüm cinsiyet ilişkilerine bakış erkek egemen ölçülerce belirlenmiştir. Bu ölçülere rağmen, eşcinsellik, çok eski dönemlerden beri var olmuş, sürekli dışlanmayla, hatta imhayla karşı karşıya olmasına rağmen kendisini bir alt kültür olarak örgütlemiştir. Ülkemizde, özellikle travesti ve transeksüellerin, alt kültürel bir toplumsal grup olarak çok eskilere giden bir tarihsel mirasları vardır. Cihangir ve Ülker Sokak, bu alt kültürel özelliklerin gelişmesinde önemli bir rol oynamışlardır. Ancak 1996'da gerçekleşen Habitat sürecinde, kentin ve Beyoğlu'nun yeniden yapılandırılması programı uyarınca, travesti ve transeksüeller, sokaktan kovul muşlardır. Bu dışlama tutumuna katılanlar, bir grup mahalleli, polis, ülkücü gruplar, klüp sahipleri, BeyoğluVI Güzelleştirme Derneği, medya gibi farklı kesimlerdir. Tüm bu grupları birleştiren, güçlendiren ve meşrulaştıran medya olmuştur. Uzun bir tarihsel dönem boyunca eşcinsellere mekan olmuş olan bu sokak birdenbire başka türlü tanımlanmış, diğer yandan toplumsal bir sorun haline gelen bir alt kültür grubu sokaktan kovularak kavga bitirilmiştir. Travesti ve transeksüeller açısından ise sorun bambaşka görünmektedir. İki taraf arasında empati ile birbirini anlama çabası gelişmediğinden ortaya çıkan sorunların köklü çözümü için bir arayış iki tarafta da yaşanmamıştır. Bu durum, ülkemizde, her alanda yaşanan bir sorundur. Sorunların şiddet temelinde çözülmeye çalışılması, ya da ertelenmesi geleceğe daha büyük bir şiddeti taşımaktadır. Ülker Sokaktaki olan olaylardan sonra yaşanan gelişmeler bu hakikatin küçük bir örneğidir.
Gümüşhane halkevleri

Halkevleri, Cumhuriyet Dönemi'nde ulusal bilinci sağlayarak, Cumhuriyet'in temel ilkelerini ve Atatürk İnkılaplarını halkla bütünleştirmek amacıyla kurulmuştur. Bu kurumlar Cumhuriyet Türkiye'sinin en önemli kültür kurumları olmuştur. Gümüşhane Halkevi, 24 Şubat 1933'de kurulmuştur. Bu tarihten itibaren Gümüşhane Halkevi, Halkevlerinin genel amaçlarına uygun olarak katkılarda bulunmaya başlamıştır. Ülkemizdeki diğer Halkevleri gibi Gümüşhane Halkevi de 1951'de kapatılmış ve faaliyetlerine son verilmiştir. Gümüşhane Halkevi'nde zamanla Halkevlerinin çoğunda olduğu gibi dokuz şubenin tamamı kurulmuştur. Gümüşhane Halkevi çalıştığı dönem sürecinde her şube kendi görev sorumluluğunda konferanslar, temsiller verilmesi, köy gezileri tertiplenmesi, film gösterimleri sunulması, kurslar düzenlenmesi gibi çalışmalar yapmıştır. Halkevi ve Şubeleri Halkevlerinin kuruluş amaçları doğrultusunda halka aydınlanma ışığının götürülmesinde araç olmuştur. Gümüşhane Halkevi, faaliyette bulunduğu on sekiz yıl içinde Gümüşhane kentinin sosyal kültürel yaşamında derin izler bırakmıştır. Gümüşhane Halkevi, kurulduğu dönem öncesi eğitim, kültür ve sosyal şartları göz önünde bulundurularak yetişkinlerin eğitiminde etkin rol oynamaya çalışmıştır. Halkevi, genel amaçlarını gerçekleştirmede bazı imkansızlıklardan ve çevre şartlarından dolayı pek çok zorluklarla karşılaşsa da, daha önceki dönemleriyle kıyaslandığında 1933- 51 yılları arasında Gümüşhane'nin sosyokültürel hayatına önemli katkılar sağladığı açıkça görülmüştür.
Adalet duygusu açısından iki farklı sosyo-ekonomik düzeyden çocuklar arasında bir karşılaştırma

Bu tez, adalet duygusunun 10-12 yaş arasındaki çocukların benlik-kimlik yapılarında nasıl temsil edildiğini anlamak amacıyla yapılmıştır. Sosyal inşacı yaklaşım ve bilişsel ahlaki gelişim kuramları bu çalışmanın dayanaklarını oluşturmaktadır. Bir başka deyişle, bu tez hem Piaget ve Kohlberg'in ahlaki gelişim dönemlerinin evrenselci bakış açısına hem de sosyal inşacı yaklaşımın göreci bakış açısına dayanmaktadır. Alt-orta sosyo-ekonomik düzeyden 15 çocuk ve üst-orta sosyo-ekonomik düzeyden 15 çocuktan oluşan örneklem grubunun benlik-kimlik yapılarındaki temsilleri anlamak için masal tamamlama tekniği kullanılmıştır. Çocuklara, her birinde haksızlık olarak ifade edilebilecek bir durum içeren dört adet tamamlanmamış masal okunarak bu masalları tamamlamaları istenmiştir. Elde edilen veriler anlatı analizi yoluyla çözümlenmiş ve iki farklı SED arasında bir karşılaştırma yapılmıştır. Buna göre, her iki SED'deki çocuklar, olayları değerlendirirken vücut bütünlüğü ve yaşam hakkına yaptıkları vurgu ile doğal hak kavramının; bir toplulukta yaşandığı için uyulmak zorunda olunan kurallara yaptıkları vurgu ile ahlaki hak kavramının; yasayı ve adaleti temsil eden mercilere yaptıkları vurgu ile hukuki hak kavramının zihinlerinde bir arada var olabildiğini göstermiştir. Her iki düzeydeki çocukların doğal hakları, her türlü hakkın ve ihtiyacın üzerinde tuttukları görülmüştür. Bununla birlikte, her iki grup arasında ahlaki hakların değerlendirilmesinde bazı farklılıklar olduğu da gözlenmiştir. Örneğin hak edene hak ettiğinin verilmesi hususunda, ilahi adalete güvenme eğilimi üst-orta SED'e göre alt-orta SED'de daha fazla görülmüştür. Bazı çocuklarda işlevleri hakkında bilgi eksiklikleri de olsa, yasayı ve adaleti temsil eden mercilere ait şemalar her iki SED'de de bulunmaktadır. Ancak bu mercilere başvurma önceliği konusunda orta-üst SED'deki çocukların düşünceleri, diğer gruptaki çocukların düşüncelerinden farklıdır. Üst-orta SED'deki çocuklar son çare olarak söz konusu mercilere başvurmaktan bahsederken, alt-orta SED'deki çocukların haksızlık karşısında ilk olarak bu mercilere başvurma eğilimleri olduğu görülmüştür. Bu veriler, hukuki hak kavramı kapsamında da her iki SED'den çocuklar arasında bir farklılığın olduğunu ortaya koymaktadır.
Merton's strain theory: Evidence from the high schools in Ankara

oz MERTON'IN GERİLİM TEORİSİ' ANKARA'DAKİ LİSELERDEN DELİLLER Özbay, Özden Doktora, Sosyoloji Bölümü Tez Yöneticisi: Doç. Dr. Yusuf Ziya Özcan Ağustos 2002, 188 sayfa Bu çalışma, Ankara'daki lise öğrencilerinin sapma davranışlarını farklı bağlamlar içinde Merton'ın gerilim teorisinin ne derece açıklayıcı olacağı sorusuna cevap aramaya çalışmaktadır. İki aşamalı tabakalı kümeli örneklem kullanarak, 1,710 öğrenciyi kapsayan bir örneklem lise öğrencileri evreninden elde edildi. Kendi kendine cevaplamaya dayalı anket, 2001 yılında öğrencilerden bilgi edinmek için kullanıldı. Araştırma bulguları, Merton'ın gerilim teorisinin yaralama, okul sapma davranışları, kamuyu rahatsız edici davranışlar ve çeşitli küçük sapkın davranışları hiç veya az bir açıklayıcı güce sahip olduğunu göstermektedir.
Ünver Günay'ın sosyolojisinde dini gruplar

Türk din sosyolojisinin oluşumuna yaptığı büyük katkılarıyla bilinen Prof. Dr. Ünver Günay, 1942 yılında Bilecik ilinin Söğüt ilçesinde doğmuştur. İlk, orta ve lise eğitimini bitirdikten sonra Ankara Üniversitesi'nde İlahiyat bölümünü okumuştur. Lisansüstü eğitimini yurt dışında alan Günay, ülkemizin çeşitli kurumlarında görev yapmıştır. Günay'ın gerek dini gerekse sosyal bilimler alanında bilgi sahibi olması ve sosyolojik yaklaşım çerçevesinde kendine has geliştirdiği metodolojik bakış açısı onu diğer sosyologlardan farklı kılmaktadır. Günay, sosyolojisinde diğer konularda olduğu gibi dini gruplar konusunu da incelerken çok titiz davranmıştır. Dini grupların doğuşu, gelişmesi ve çöküşünün dinler tarihçileri gibi din sosyologlarını da ilgilendirdiğini söylemektedir. Ona göre tarihçi, bir dinin tarihinin seyrini yatay bir şekilde incelerken; Sosyolog, gelişmenin dikey kesiti ile ilgilenir, dini grubun doğası ve türlerini, yapısı ve kuruluşunu, uğradığı değişmeleri ele almaktadır. Günay, dini grupları incelerken öncelikle sosyal grupların bilinmesinin önemini vurgulamaktadır. Bu bağlamda dini grupların sosyal gruplarla ilişkili olduğunu söylemektedir. Dini grupları, 'Tabii' ve 'Sırf' dini gruplar adı altında inceleyen Günay, bunları da kendi içinde alt kategorilere ayırarak bu yönüyle konu hakkında daha fazla bilgilere yer vermektedir. Günay, sosyolojisinde batı ülkelerinin yetiştirdiği din sosyologlarının, dini grupların sistemi ile ilgili yaptıkları çalışmaları bağlamında, kendi inançları olan Hristiyan gelenek ve kültürünü toplumsal yapıları içerisinde dini grupların sistemi ile alakalı kavramsallaştırmaları genele yayılmış bir usul veya yol olarak görmenin yanlış olduğunu ifade etmiştir. Günay, ezberci bir yaklaşımı kabul etmemekle, Batı'da yetişen sosyologların düşüncelerinin peşinen kabullenmeyi ve onları doğru yöntemmiş gibi Türk toplumunun sorunlarına uygulayıp çözüm bulma çabasında olanları eleştirmektedir. O Türk toplumunun sorunlarına çözüm ararken, yabancıların izinden gitmenin yanlışlığını vurgularken, aynı zamanda kişilerin sahip olduğu din temelli sosyal olayları, tarihi bakış açısıyla inceleyip geçmişşteki İslam topluluklarının parlak deneyimlerini günümüze uyarlamak ve bu şekilde sonuca ulaşmak isteyenlerin de yanlış yaptıklarını söylemektedir. Günay, günümüzün sosyal, ekonomik ve kültürel ihtiyaç ve değişimleri göz önünde bulundurarak ilmi klasik ve ezbere dayanan düşünce ve kalıplara karşı çıkıp durağan dini bir algı yerine toplumsal çevre ile etkileşim halinde dinamik bir dini algıya dikkat çekmektedir.
Türkiye'de işçi sınıfı, DİSK ve TÜRK-İŞ karşılaştırmalı sınıf bilinci algısı ve sendikacılık faaliyetleri

Bu araştırma Türkiye'de farklı düşünce yapıları üzerinde kurulan iki konfederasyonun sendikacılık faaliyetlerini ve işçi sınıfı ve sınıf bilincine yönelik algılarını ortaya koymayı amaçlamaktadır. Toplumsal sınıfların oluşması ve gelişim süreci, her coğrafyada söz konusu coğrafyanın sosyal, ekonomik ve siyasal yapısına bağlı olarak farklılık göstermiştir. Dolayısıyla bu araştırmada Türkiye'de genel olarak sınıflı toplumsal yapının oluşumunun, özelde işçi sınıfının ortaya çıkmasının ülkemize özgü boyutları ele alınmaktadır. Ülkemizde işçi sınıfının oluşmasıyla beraber işçiler arasında sınıf kültürü ve sınıf bilinci gelişmeye başlamıştır. Sınıf bilinci; işçilerin bir arada olmasına ve dayanışma ve beraberlik ağı geliştirebilmelerine, 'kendisi için sınıf' olabilmelerine bağlıdır. Ancak 1980'li yıllardan sonra ülkenin ekonomik yapısına hakim olan Neo-liberalizmin birlik ve dayanışmayı engellemeye yönelik politikalarının işçi sınıfına hakim olan sınıf bilincini etkisizleştirmeye başladığı düşünülmüştür. Modern toplumlarda insanlar bir arada yaşayabilmek ve dayanışma sağlayabilmek adına örgütlenme gereksinimi duymaktadırlar. Sendikalar da işçi sınıfı örgütleri olarak Avrupa'da Sanayi Devrimi ile beraber ortaya çıkmış örgütlenmelerden biridir. Sendikal örgütlenme, işçi sınıfının giderek kötüleşen Sosyo-ekonomik koşullar karşısında birleşerek mücadele etmesine imkan sağlamıştır. Türkiye'de de benzer şekilde işçi sınıfının örgütlenmesi ve sendikaların kurulması sınıf hareketlerine ivme kazandırmıştır. Ülkemizde sendikaların, konfederasyon çatısı altında faaliyetlerine devam etmesi ilk defa TÜRK-İŞ'in kurulmasıyla sağlanmış ardından DİSK'in kurulmasıyla birlikte sendikacılık faaliyetleri gelişme göstermiştir. Birbirlerinden farklı ideolojileri temel alarak kurulan bu konfederasyonlar sendikacılık tarihinde önemli bir konuma sahiptirler. Bu çalışmada, Türkiye'de işçi sınıfı, sınıf bilinci ve sendika kavramlarına yönelik kuramsal yaklaşımlar ele alınmıştır. Araştırmada ele alınan bu olgular DİSK ve TÜRK-İŞ'e bağlı sendikalarda görev yapan yetkililerle yapılan anket çalışmasında sendika yetkilileri tarafından değerlendirilmiştir. Araştırmada elde edilen veriler ile iki konfederasyon bazında sendika yetkililerinin işçi sınıfı, sınıf bilinci ve sendikacılık faaliyetlerine ilişkin değerlendirmeleri karşılaştırılmıştır. Bunun yanı sıra ülkemizde 1980 yılında 24 Ocak Kararları olarak literatüre geçirilen program ekonomi alanında yapısall dönüşümlerin gerçekleşmesine yol açmış ve yeni ekonomik politikaların işçi sınıfının sınıf bilinci, sınıf kültürü ve örgütlenmesi üzerindeki etkileri alanyazında önemli bir yere sahip olmuştur. Böylece araştırma kapsamında yeni ekonomik politikaların etkileri üzerine kuramsal yaklaşımlara ve anket çalışmasına katılan TÜRK-İŞ ve DİSK'e bağlı sendikalarda görev alan yetkililerin değerlendirmelerine yer verilmiştir.