turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
On the 34-letter Common Turkic Frame Alphabet

Sovyetler Birliği'nin dağılması Avrasya'daki Türk halkları üzerinde göreli bir rahatlamaya neden olmuştur çünkü beş Türki ulus Azerbaycan, Kazakistan, Kırgızistan, Özbekistan ve Türkmenistan - bağımsızlığını ilan etmiştir. Sovyet sonrası dönem ayrıca bazı Türk halkları için de yeni devletlerin egemenliği altında belirli seviyede bir özgürlük sağlamıştır, Moldova idaresi altındaki Ga-gavuzlar ve Ukrayna idaresi altındaki Kırım Tatarları gibi. Rusya'da da Tatar-istan örneğinde görüldüğü üzere belirli bir düzey liberalleşme gerçekleşmiştir. Bu yeni şartlar altında bu diller arasında karşılıklı okuryazarlık kurmak yoluyla Türk halkları arasında daha yakın bir bağ kurmak için bir ortak çerçeve alfabesi yaratmak üzere 1991- 1993 döneminde bir toplantılar süreci başlatıldı. Bu toplantılara sadece akademisyenler ve dilbilimciler değil bağımsızlığını yeni kazanmış cumhuriyetlerden de yetkililer katıldı. Sonuç olarak 34 harfli Ortak Türk Çerçeve Alfabesi yaratıldı. Uluslar bu çerçeve alfabeden aynı fonemler için aynı harfleri seçerek kendi alfabelerini yaratacaklardı. Lakin bazı Türki uluslar, bu çerçeveyi bozan alfabeler kabul etti. Benim çalışmam, bu toplantılar sürecinde Türkiye tarafında diğer Türki ulusların fikirleriyle uzlaşmaya yönelik güçlü bir temayül olduğunu da gösteriyor. Sonuç olarak, bu projenin kısmi başarısızlığını anlamak için bölgedeki sosyoekonomik etmenlere ve ulus inşası sürecine bakılması gerektiği kanısındayım.
Küresel bir güç olarak Çin'in yükselişi

'Soğuk Savaş ' ve '11 Eylül' sonrası dünya yeni bir düzene doğru yol almaya başlamıştır. Orta Asya tarihte hiç bu kadar ön plana çıkmamıştır. ABD, Orta Asya'yı dolayısıyla enerji kaynaklarını kontrol altında tutarsa hegomanikgüç olarak varlığını sürdürecektir. Çin ekonomik olarak hızla büyümekte ve küresel bir güç olarak ABD'nin karşısına çıkmaktadır. Önümüzdeki yirmi yıl içerisinde ABD'yi ekonomik olarakdengeleyecektir. Güç mücadelesinin yeni aktörü Çin'dir. Çin'in enerjiye olan bağımlılığını çok iyi bilen ABD, Çin'in enerji kaynaklarını kontrol altında tutmaya çalışacaktır. Çin, bölgesinde Şanghay şbirliği Örgütü ile gerek ekonomik gerekse askeri bir güç olarak söz sahibi olmuştur. Ş Ö çerçevesinde toplanan ülkelerOrta Asya'da ABD hegemonyasını istememektedirler. Enerji kaynakları açısından zengin olan Rusya ve ran bölgede Çin ile ABD'yi dengeleyeceklerdir. ABD ise Çin'in tehdit algıladığı Tayvan, Doğu Türkistan, Nepal ve Tibetsorunları ile Çin'i tedirgin edecektir. Dünyadaki nükleer güçlerin çoğunluğunun bir arada olduğu Orta Asya ABD-Çin-Rusya mücadelesine dünya ise Çin-ABDmücadelesine tanık olmaktadır. Çin günümüzde askeri, stratejik ve ekonomik olarak dünyanın diğer süper gücü olarak uluslararası alanda ve başta Orta Asya'da olmak üzere dünya politikalarında söz sahibi, küresel bir güç olarak yerini alacaktır. Büyük güçlerin Orta Asya'daki bu stratejik mücadelesi o kadar çok yönlüdür ki; coğrafyası açısından önemli bir konumda bulunan Türkiye için geleceğe yönelik stratejilerin belirlenmesi önemlidir. Etrafında çok çeşitli krizbölgeleri olan Türkiye'nin kendi sorunları da eklenirse Türkiye üzerindençıkarları olan büyük güçler için Türkiye de bir stratejik mücadele bölgesidir. Orta Asya enerji havzalarının ve güzergahlarını geçiş koridorlarında olan TürkiyeAvrupa-Karadeniz-Ortadoğu ve Orta Asya'nın kesişim noktasıdır. ABD'nin şerekseni kabul ettiği ülkelere sınır komşusu olup Karadeniz bölgesinin en önemliülkesidir. Boğazların ve Doğu Akdeniz'in kontrolünü elinde tutan ABD'nin müttefiki AB'ye aday ülke konumundadır. Alternatif enerji kaynakları ve madenler açısından çok zengin olan Türkiye bir mücadele bölgesidir. Çin'in küresel bir güç olarak özellikle Orta Asya'da ABD çıkarlarıyla çatışmasımutlaka Türkiye'yi de etkileyecektir. Sonuç olarak Napolyon'un '' Ülkelerin kaderlerini coğrafyaları belirler.''sözüne uygun olarak büyük güçlerin, Orta Asya'daki bu stratejik mücadelesiniçok iyi analiz eden bir Türkiye, bu 'dengeler savaşında' kendisi için en iyi'dengeyi' bulması gerekecektir ya da kendisi 'denge unsuru' olacaktır.
Gümrük Birliği'nden sonra Türkiye-AB İlişkileri

İnsanlık tarihinde bir dönüm noktası olan II. Dünya Savaşı'nın izleri, uzun süre hafızalardan silinememiştir. XX. yüzyıl'da Avrupa'da yaşanan bu dram, Avrupa ülkelerini harekete geçirmiş, ve yeni bir arayışa girmelerine sebep olmuştur. Avrupa özellikle dünya ticaretinde çok yönlü denkleşmeye imkan sağlamak, dış ticareti canlandırmak amacıyla ekonomik bütünleşme sürecine girmiş ve çeşitli organizasyonlar kurmuştur. Bunlardan en önemlisi ve etkilisi; bugün Avrupa Birliği olarak adlandırdığımız yapıda üyeler arasında uygulanan Gümrük Birliği'dir. Avrupa Kömür Çelik Teşkilatı'nı kuran Paris Antlaşması'nın imzalanmasıyla gelecekteki AB'nin temelleri atılmıştır. Türkiye, Avrupa Birliği'ne üye olmak isteyen ve bunun için çaba gösteren bir ülkedir. Bu bağlamda Türkiye, çağdaş bir Avrupa ülkesi olma yolundaki azmini ekonomik, siyasi, kültürel ve güvenlik alanlarındaki batılı kuruluşlarla ilişkilerini geliştirerek göstermektedir. 1963 yılında Türkiye ile Avrupa Ekonomi Topluluğu arasında imzalanan Ortaklık Antlaşması, Avrupa ülkeleriyle ilişkimizin temelini oluşturmuştur. 1996'da imzalanan Gümrük Birliği Antlaşması ise ilişkimizin dönüm noktasıdır. AB-Türkiye ilişkileri, 10-12 Aralık 1999'da Helsinki'de gerçekleştirilen zirvede Türkiye'nin adaylığının kabul edilmesiyle birlikte tam anlamıyla tam üyelik perspektifine oturmuştur. Bundan sonra Türkiye'nin AB üyesi olma yolundaki adımları sertleşmiş, kapsamlı reformları gerçekleştirmek için çalışmalara başlamıştır. Hazırlanan Uyum Yasası Paketleri, Türkiye İlerleme Raporları, Ulusal Programlar, AB Zirvelerinde alınan kararlar; Türkiye'yi bir adım daha AB'ne yaklaştırmıştır. Fakat zaman zaman yaşanan olumsuz gelişmeler, özellikle 1 Mayıs 2004'te on yeni ülkenin AB'ye katılması, uzun zamandır AB'ye girmek için çaba gösteren Türkiye'yi hayal kırıklığına uğratmıştır. 3 Ekim 2005 tarihinde Lüksemburg'da yapılan Hükümetlerarası Konferans'ta alınan karar uyarınca, 20 Ekim 2005 tarihinde AB Katılım Müzakerelerimizin başlaması, Türkiye'yi yeniden umutlandırmış, İlişkilerimizin canlanmasına neden olmuştur.
İkinci Meşrutiyet'in önemli siyasi partileri ve Lütfi Fikri Bey'in siyasi mücadelesi

Osmanlı İmparatorluğu'nda Tanzimat'tan beri süregelen hürriyetçi akımlar, 1876 yılında Birinci Meşrutiyet ve 1908 yılında da ikinci Meşrutiyet'in ilanı olarak kendini göstermiştir. İttihat ve Terakki'nin bu dönemde ağırlığı en üst safhadadır. Çünkü Meşrutiyet'in ilan edilmesinde baş rolü oynamış ve ülkenin yönetimini eline almıştı, ittihat ve Terakki hürriyet ve özgürlükler adına iktidara gelmiş fakat zaman içinde kendinden olmayanlara karşı baskıcı bir tutum takınmaya başlamıştır. İttihat ve Terakki'nin bu tutumu karşısında meclis içinde ve dışında kendisine muhalif birçok oluşum ortaya çıkmıştır. Bu oluşumlar, meclis içinde ilk önce Mutedil Hürriyetperveran ve Ahali partisi olarak kendisini göstermiş, daha sonra, bu iki partinin birleşmesi ile içte ve dışta İttihat ve Terakki'ye karşı büyük bir muhalefet kütlesi haline gelen Hürriyet ve itilaf partisi ortaya çıkmıştır. İktidar mevkiinde bulunanlara karşı bütün muhalif hareketler içinde, daha önce muhalif tutumunu tek başına sürdüren, Dersim mebusu Lütfi Fikri Bey vardır. O, örf-i idare rejimine rağmen, gerek birbiri ardınca kapatılan gazetelerin de eleştirici kalemi, gerekse meclis kürsüsün de iğneli üslubu ile iktidar mevkiinde bulunan ittihat ve Terakkiyi ve onun icraatlannı etkin bir şekilde tenkid etmiştir. Fıtraten muhalif bir yaratılışta olan Lütfi Fikri Bey Avrupa'da yetişmiş Meşrutiyetçi bir parlamenter olarak Avrupa, özellikle de Fransa tarihi ve hukukunu çok iyi bilen birisi olarak, ülkesinde, Batı kültürü ve sosyal yapısının ufak tefek değişikliklerle hakim olması için sürekli çalışmış ve fikir üretmiştir. O, zamanına göre çok ileri fikirlere sahiptir. Hilafet'in kaldırılması sürecinde buna şiddetle karşı çıkmış ve İstiklal Mahkemesi'nde yargılanıp ceza almıştır. TBMM, cezasını özel bir kanunla affetmiştir. O, Hilafet makamının yeni Türkiye Cumhuriyeti için Avrupa ve İslam ülkeleri açısından önemli bir koz olduğunu düşünülmekte ve bu makamın ülkenin menfaatleri doğrultusunda kullanılmasını söylemektedir. Fakat Lütfi Fikri'nin bu görüşlerne itibar edilmemiştir. Tezi Hazırlayan : Murat KURT Tez Danışmanı : Prof. Dr. Ömür Ş. BABAOĞLU Tez Kabul Tarihi : 1 1 Temmuz 200 Jüri Üyeleri : Doç. Dr. Mustafa KOÇAK Yrd. Doç. Dr. Alaeddin Yalçmkaya
Siyasi kampanyaların finansmanı:ABD ve Türkiye modellerinin karşılaştırılması

Bu çalışma, siyasi kampanyalarda büyük önem arz eden 'finansman' konusu üzerine odaklanmaktadır. Siyasetin finansmanı uzun yıllardır birçok ülkede, farklı platformlarda tartışılmakta ve bu konu üzerine önemli araştırmalar yapılmaktadır. Dünya üzerindeki birçok ülkede siyasi yarışların ortak paydasının seçim kazanmak olduğu bir gerçektir. Bu bağlamda; seçim kazanmanın yolunun da etkili seçim kampanyalarından geçtiği genel kabul görmektedir. Etkili bir seçim kampanyası yürütebilmek de yine uygun ve sürdürülebilir finansman bulmaya dayanmaktadır. Birinci bölümde, genel olarak siyasetin finansmanı incelenerek, siyasi partilerin finansmanı konusu ve seçim kampanyalarının finansman süreci araştırılacaktır. İkinci bölümde ise, öncelikle Amerika Birleşik Devletleri'nde seçim kampanyalarının finansmanı genel anlamda incelenerek; Senato Seçimleri, Temsilciler Meclisi Seçimleri, Yerel Seçimler ve Başkanlık Seçimi süresince yürütülen finansman çalışmaları yorumlanacaktır. Bunun yanı sıra, Türkiye'de seçim kampanyalarının finansmanı genel anlamda ele alınarak; Türkiye Büyük Millet Meclisi Seçimleri, Yerel Seçimler ve Başkanlık Seçimi süresince yürütülen finansman çalışmaları mevzuat çerçevesinde incelenecektir. Federal bir yapıya sahip olan Amerika Birleşik Devletleri'nde siyasetin finansmanı kişiler üzerinden ve bağış odaklı olarak sürdürülürken, üniter bir devlet yapısına sahip Türkiye'de sistem daha çok siyasi partiler üzerinden ve devlet desteğiyle yürütülmektedir. Üçüncü bölümde ise; bu iki ayrı modelin kendi içindeki olumlu ve olumsuz noktaları ortaya koyularak, günümüzde hangi sistemin daha sürdürülebilir, işlevsel ve şeffaf olduğu anlatılacaktır. Bu tez çalışmasında siyasi kampanyaların finansmanında ABD modeli ile Türkiye modelinin karşılaştırılarak, tartışılması ve Türkiye'deki mevcut duruma çözüm önerileri sunulmasının yanı sıra, siyasetin finansmanı konusunda toplumsal farkındalık yaratılması amaçlanmaktadır.
Türk-Japon siyasi ilişkileri (1876-1908)

ABSTRAKT Türk-Japon ilişkileri, Padişah II. Abdülhamid ve İmparator Meiji dönemlerinde başlamıştır. Özellikle de Meiji ile Japonya'da başlayan yenilik hareketi sonucunda pek çok Japon çeşitli sebeblerle Osmanlı Devleti'ni ziyaret etmiş ve bu ziyaretler ilişkileri geliştirmiştir. Sultan II. Abdülhamid de bu ziyaretlere ve İmparatorun kendisine hediye ettiği nişana karşılık, Ertuğrul Fırkateyni'ni 14 Temmuz 1889'da Japonya'ya göndermiştir. Başarılı bir yolculuktan sonra Japonya'ya varan Ertuğrul, dönüş yolculuğuna başladıktan bir gün sonra, 16 Eylül 1890'da yakalandığı fırtına sonucunda batmıştır. Bu hadise, Türk-Japon ilişkilerinin sağlam temeller üzerine kurulmasına vesile olmuştur. Şehitler için düzenlenen törenler iki ülke münasebetlerini daha anlamlı kılmıştır. Ertuğrul'un Japonya sularında batmasından sonra, iki ülke ilişkilerini etkileyen önemli hadiseler olmuştur. Bunlara Rus-Japon harbi ve Japonlar tarafından İslamiyet'in merak edilip incelenmesi örnek olarak verilebilir. Japonların Ruslar karşısında kazandıkları galibiyet, 'şarkı bir milletin, garplı bir milleti yenebileceği'T göstermiş, bu da Osmanlı Devleti'nde Japonlara büyük ilgi, merak ve sempatinin oluşmasına yol açmıştır. Rus-Japon harbi sonrasında Japonlar hakkında pek çok eser Türkçe'ye tercüme edilmiş, kaleme alınmıştır. Japonların ise İslamiyet'e olan meraklan Müslümanların dikkatinden kaçmamış ve bu ülkede İslamiyet'in yayılmasına çalışılmıştır. Bu çalışmalar, özellikle de Abdürreşid İbrahim'in faaliyetleri Japonya'da İslamiyet'in resmi dinler arasına girmesini sağlamıştır. II. Abdülhamid'in tahttan indirilmesinden sonra, iki ülke arasındaki ilişkilerde bir azalma görülse de Japonya'ya olan ilgi kesilmemiş, bu konudaki faaliyetler şahsi olarak devam etmiştir.
Ortadoğu'da dini ve siyasi hizipçilik, korunma veçözüm yolları

Ortadoğu kelimesi daha önce olmayan, batılılar tarafından son yüzyılda İslam coğrafyasını parçalamak için ortaya konulan bir ifadedir. Ortadoğu ifadesi ile değişik görüşler olmakla beraber Irak, Suriye, Lübnan, Filistin, Suudi Arabistan, Yemen, Türkiye, Afganistan, Mısır, Libya, İran, Kıbrıs ve yalnızca Müslüman olmayan ülke İsrail gibi devletlerkastedilmeltedir. İslam ülkelerini bölüp parçlamak için Ortadoğu diye isimlendirdikleri bölgedebatılılar hizipçilik fitnesini ortaya çıkararak bunu körüklemeye başladılar. Bunun için hem dini ve etnik görüşleri, hem de siyasi görüşleri alet olarak kullandılar. Aslında herkesin mensup olduğu bir ırkı vardır. Benimsediği inancı, mezhebi, hizbive görüşü olması gayet normal bir durumdur. Bunun aksini düşünmek bile mümkün değildir. Yeter ki başkalarının inancına, görüşüne saygılı olsun. Kişinin kendi grubunu ve hizbini doğru kabul ederek üstün görmesinde de sakınca yoktur. Yeter ki diğerlerini yok sayıp onlaradüşmanlık beslemeye başlamasın. O zaman hizipçilik tehlikeli olmaktadır. Bugün Irak, Suriye ve diğer birçok İslam ülkesinde hizipçilik fitnesi dolayısıyla yüz binlerce insan ölmüş, kadınlar dul, çocuklar yetim kalmıştır. Milyonlarca insan da ülkesini terk etmiştir. Bu fitne halen devam etmektedir. Dış güçlerin hazırladığı planlara göre hizipçilik fitnesinin bundan sonraki aşamasıbölgedeki ülkeleri parçalamak, küçük küçük devletçikler oluşturmaktır. İslam dini hoşgörü ve insan haklarına saygı dinidir. Can, mal, akıl, nesil ve din gibi değerlerin korunmasını istemektedir. Günümüzde İslam'ın hoşgörü, merhamet, şefkat, adalet, insana verdiği değer gibi güzel hasletleri yok sayılmaya çalışılmaktadır. Hizipçiliğin tehlikelerinden korunmanın yolu yine aynı şekilde bu değerleri hakim kılmak, Hz. Peygamberin ve sahabelerinin örnek uygulamalarını yeniden hayata geçirmektir. Bu tez Ortadoğu da çıkarılan hizipçiliğin tanımını, olumlu ve olumsuz yönlerini, hizipçiliğin kötü sonuçlarından korunma ve çözüm yollarını incelemektedir. .
Amsterdam Antlaşması ile getirilen yenilikler ve bunların Avrupa Birliğine etkileri

Amsterdam Antlasması'nın hazırlık asamaları ve onay süreci, Avrupa Birliğiiçin çok önemli bir dönemin baslangıcı olmustur. Amsterdam Antlasması ile getirilen yenilikler ve revize edilen prosedürler, Birliğin Maastricht Antlasması'nın eksik kalantaraflarını tamamlamıs ve Birlige yepyeni bir vizyon kazandırmıstır. Olumlugelismelerin yanında Amsterdam Antlasması'nın etki edemedigi veya yeterince etkiliolamadıgı politik ya da kurumsal alanlar da olmustur. Bu çalısmayla, AmsterdamAntlasması ile Birlik Antlasması'na getirilen yeni provizyonlar incelenmis, Antlasma'nın Birlik ve Birlik vatandasları üzerindeki olumlu ve olumsuz etkileribelirtilmeye çalısılmıstır. Özellikle 4 büyük politik alanda Amsterdam Antlasması, beklentileri büyük ölçüde karsılamıs fakatüzerinden tekrar geçilmesi gereken noktaları da beraberinde getirmistir. Çalısmanın sonucunda, Amsterdam Antlasması'nın önceki antlasmaların birçok eksigini giderdigive Birlige hem kendi içinde hem de uluslararası alanda etkinlik kazandırdıgı ve de aynı zamanda kendinden sonra gelecek antlasmalar için de uygun zemini hazırladıgısonucuna varılmıstır.
Şanghay İşbirliği Örgütü: Bölgesel güç dengeleri açısından

Bu çalışma, Şanghay İşbirliği Örgütü şemsiyesi altında örgütlenen Rusya Federasyonu, Çin Halk Cumhuriyeti, Kazakistan, Özbekistan, Kırgızistan ve Tacikistan arasındaki ilişkileri ve örgütün geleceğine ilişkin beklentileri tartışmaktadır.
2014 Ukrayna krizi sonrası Ukrayna-Rusya ilişkileri

Slav kökenli olan Ukraynalılar ve Ruslar, ortak tarihe sahip olsalar da kültürel ve mezhepsel farklılıklara sahiptirler. Bu farklılıklar, Sovyet dönemi ve sonrasında ikili ilişkilerde belli başlı sorunların ortaya çıkmasına yol açmıştır. 1991 yılında SSCB'nin dağılmasıyla birlikte bağımsızlığını kazanan Ukrayna'nın kendi yolunu çizme isteğine karşın Rusya Ukrayna'yı çeşitli yollarla kontrolünde tutmaya çalışmıştır. Bu kontrol, Ukrayna'nın yönetimlerinde değişimler yaratmıştır. İki ülke arasında farklı boyutlarda yaşanan gerilimler Rusya'nın Kırım'ı ilhakı sonrasında ortaya çıkan halk protestolarıyla derinleşmiş ve Ukrayna Krizi olarak bilinen çözümsüz bir soruna dönüşmüştür. Bu çalışmada, 2014 Ukrayna Krizi'nin, Ukrayna-Rusya ilişkilerinde hangi değişimlere sebep olduğu araştırılmıştır. Çalışmada seçilen konu; ortak bir geçmişşe sahip olan Rusya ile Ukrayna'nın, 1990'lı yıllardan bu yana ikili ilişkilerinde yaşadıkları kırılmaların ortaya çıkarılması ve bu kırılmaların dış politikalarında yol açtığı değişimler hakkında değerlendirmelerin yapılabilmesi için ele alınmıştır. Çalışmanın ilk bölümünde araştırma sorusunun cevaplanması sürecinde tarihsel bir arka plan oluşturmak için Ukrayna-Rusya ilişkilerinin tarihine odaklanılmıştır. İkinci bölümde, SSCB'nin dağılmasıyla bağımsızlığını kazanan Ukrayna'nın Rusya Federasyonu ile ilişkileri ele alınarak değişimler çözümlenmiştir. Son bölümde ise Ukrayna Krizi ile beraber ilişkilerde oluşan kırılma süreci irdelenmiştir. Ukrayna Krizi başlığı altında 'Turuncu Devrim', Euromeydan olayları, Kırım'ın ilhakı, Ukrayna'nın Donbas bölgesinde ortaya çıkan savaş, sürecin önemli olayları olarak saptanmış ve incelenmiştir. Sonuç kısmında, devam etmekte olan krizin çözümü doğrultusunda taraflar arasında yaşanan gelişmeler ele alınmış ve krizin, ilişkilerin genel seyri içindeki konumu saptanmıştır.
A History of Turkey the European Community the road to Customs Union

Uluslararası politika Türkiyenin Avrupa Topluluğu üyeliğinin önemini arttırdı. Cumhuriyetin kurulmasıyla başlayan modernizasyon hareketi Avrupa Topluluğu tam üyeliği ile hedefine ulaşabilir. Bütün Türk hükümetlerinin Avrupa Topluluğu tam üyeliği için istekliliği Türkiyenin yönünün Batı olduğunu kanıtladı. Türkiye dünya politikasındaki gücünü Avrupa Topluluğu tam üyeliği ile güçlendirmeye çalışıyor. Türkiyenin Avrupa Topluluğu tam üyeliği Türkiyenin Avrupa ideallerini paylaşıp paylaşmadığı temel alınarak incelendi. Avrupa Topluluğu politikalarındaki değişikliğinin Türkiyenin başvurusu üzerinde etkisi de aynca incelendi. Avrupa Topluluğu güvenlik amacıyla İkinci Dünya Savaşından sonra kuruldu. Avrupa Topluluğu daha sonra dmamiklerini değiştirdi ve demokrasi en önemli olgu oldu. Avrupa Topluluğu Türkiyeden hem Gümrük Birliği hem de tam üyelik için demokratik gelişmeler talep etti. Türkiyedeki partilerin bu taleplere ve tam üyeliğe bakışlanda önemlidir. Türkiyenin tutarlı bir politikasının olmaması tam üyeliğinin önündeki en büyük engel olarak görülmektedir. Sonuç olarak, Türkiye tam üyelik için belli avantajlara ve dejavantajlara sahiptir. Türk ekonomisinin zayıflığı, Kıbrıs sorunu ve yüksek oranlan en önemli engel olarak görülmektedir. Diğer taraftan, Türkiyenin jeo-politik konumu ve Kafkaslar üzerindeki etkisi Türk hükümetinin istekliliğiyle Türkiyenin avatajlan olarak ortaya çıkıyor. Avrupa Topluluğu ve Türkiye bu problerin üzerinden ortak politik isteklilikle gelebilir. u
Turkey in the post-cold war era: Relations with Turkic republics

Soğuk Savaş Sonrası Dönemde Türkiye: Türki Cumhuriyetlerle İlişkiler Selami Erbaş Danışman: Dr. Paul Williams Sovyetler Birliği'nin dağılması ve Güney Kafkasya ile Orta Asya'da yeni bağımsızlığını kazanan Türki Cumhuriyetlerin ortaya çıkması Türkiye'ye Soğuk Savaş sonrası dönemin yeni oluşan uluslararası sisteminde rolünü ve kimliğini tammlaması açısından hem önemli imkanlar hem de ciddi tehlikeler sunmuştur. 1990'lann başında beş Türki Cumhuriyet, yani Azerbeycan, Kazakistan, Kırgizistan, Türkmenistan ve Özbekistan, eski Sovyetler Birliği'nden bağımsızlıklarını kazanınca Türkiye'de 21. yüzyılın Türk dünyasının yüzyılı olacağına ilişkin büyük bir heyecan ve iyimserlik mevcuttu. Ancak, söz konusu cumhuriyetlerin bağımsızlık ilanlarım takiben geçen yıllar sonunda bu heyecan yerini kültürel ve etnik birlikten ziyade ulusal çıkarların her iki tarafta da dış politika kararlarını belirlediği yönündeki gerçekçi anlayışa bırakmıştır. İşte bu tez, Türkiye'nin Türki Cumhuriyetlerle bağımsızlıklarının ilk 9 yılı süresince sürdürdüğü ilişkilerin değişik yönlerini analiz ederek, Türkiye'nin bölgeyle olan büyük tarihsel ve kültürel bağlarına rağmen niçin beklentilerini gerçekleştiremediğini açıklamaya çalışmakta ve Soğuk Savaş sonrası dönemde Türk dış politikasının temel yöneliminde ve stilinde herhangi bir değişiklik olup olmadığını incelemektedir. iv
Küreselleşen dünyada çok uluslu şirketlerin artan rolü ve Latin Amerika'daki darbelere etkileri: Guatemala, Şili ve Bolivya örnekleri

Günümüzde uluslararası ilişkiler sadece devletleri değil, devlet dışı aktörlerin varlığını da dikkate almayı gerektirmektedir. Örneğin bu devlet dışı aktörlerden birisi olan çok uluslu şirketlerin, küreselleşme ile birlikte hem sayıları hem de etkinlikleri artmıştır. Küreselleşen dünyada ÇUŞ'ların artan rolleri sadece ekonomik faaliyetlerle sınırlı kalmamaya başlamıştır. Öyle ki az gelişmiş ulus devletlerin politikalarını şekillendirici bir işlev üstlenebilmektedirler. Hatta bu şirketlerin, devletlerle çıkarları örtüşmediği durumlarda o ülkelerde vuku bulan darbelerde rolleri bulunabilmektedir. İşte bu çalışmada, küreselleşen dünyada ÇUŞ'ların yeri ve rolleri, devlet politikalarına etkilerinin ne ölçüde olabileceği ve Latin Amerika'daki üç örnek üzerinden darbelerdeki rolleri araştırılmıştır. Yapılan çalışmada küreselleşmeyle rolleri artan ÇUŞ'ların her zaman ekonomik faaliyetlerle sınırlı kalmadıkları, özellikle az gelişmiş ülkelerin devlet politikaları üzerinde olumsuz etkiye sahip olabildikleri gözlemlenmiştir. Dahası Latin Amerika ülkelerinden Guatemala, Şili ve Bolivya üzerinden yapılan analizde söz konusu ÇUŞ'ların darbelerde rolü olduğu gözlemlenmiştir.