turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Increasing importance of people's Republic of China in world politics and its relations with the European Union and the USA

çalışma, günümüz uluslararası ilişkilerinde muhtemelen en zorlayıcı konu olan Çin'in hızlı ekonomik büyümesinin güvenlikimplikasyonlarını ofensif realizm perspektifinden yararlanarakincelemektedir. Çin'in ekonomik büyümesinin şaşılacak derecede hızlı olduğu açıktır. Gelişen ekonomisi ve büyüyen askeri gücüyleÇin, gerçek bir hegemon olmaya meyledecek ve böylece dünyanın tek süper gücü olan ABD ile bir güvenlik rekabetine girecektir. Dolayısıyla Çin, Amerikan hegemonyasına büyük bir meydan okuma göstermektedir. Diğer taraftan AB, her ne kadar Çin'inyükselen gücüyle mücadelede ABD ile aynı amaçları paylaşsa da, yükselen bir güçle mücadele edecek bir pozisyonda değildir. AB ve Amerika'nın Çin'e stratejik bakışları ve politikaları Çin'in dünya politikasındaki yükselen önemi ışığında tartışılmaktadır. Bu tez, Çin'in gücü yükseldikçe bölgesine egemen olma dürtüsüne sahip olacağını ve dünyanın tek süper gücüyle bir güvenlik mücadelesinegireceğini iddia ederek sonuçlanmaktadır.
Rusya'da iç siyaset: Seçimler, partiler, aktörler

Bu çalışmada, Rusya Federasyonu'nun kurulmasından günümüze kadar gelen süreçteki iç politikası aktörler, partiler ve seçimler olmak üzere üç parametre üzerinden incelenmiştir. Bu çerçevede, çalışmada Rusya Federasyonu'nda iç siyasetin farklı dönemlerde nasıl evrildiğini ve günümüzdeki halini aldığını; partilerin, aktörlerin ve seçimlerin bu dönüşümde ne gibi bir rol oynadıkları ele alınmıştır. Bu bağlamda bu tezin ana amacı Rus iç siyasetinde belirlenen üç dönemde bu üç prametrenin etki ve işleyişini ortaya koymaktır. Bununla birlikte, çalışmada 2000 yılından bugüne kadar ülke yönetimindeki otoriter yapının nasıl kurulduğu ve bu otoritenin iç politika üzerindeki etkisi ortaya koyulmaktır. Bu çalışma Rusya Federasyonu'nda iç siyasetin üç farklı dönemde farklılaşıp konsolide olduğunu ve Boris Yeltsin dönemi siyasi ortam ve politikalarının Putin'in gücünü konsolide etmesine yardımcı olduğunu öne sürmektedir. Çalışma sonucunda elde edilen bilgiler doğrultusunda Rusya Federasyonu'nda iktidar partisinin seçimleri büyük bir farkla kazanmasının nedenleri ortaya koyulmuştur. Ayrıca Vladimir Putin'in 2000 yılından bugüne ülkede istikrarı nasıl sağladığı, kendi otoritesini nasıl sağlamlaştırarak arttırdığı incelenmiştir.
Hegemony in the age of globalisation and governance by the European neighbourhood policy: Is the EU becoming an 'informal hegemon? in the Maghreb by means of the ENP?

Hegemonya uluslararası sistem ve bu sistemde bulunan aktörler üzerinde kurulan en güçlü egemenliği ifade etmekte ve aktör ile tanımlanmaktadır. Ancak küreselleşmenin mutlak meşru otorite olarak bilinen devlet üzerindeki baskıları eski kavramları yeniden tanımlama gereği doğurmuştur. Neoliberal ideolojinin küresel hakimiyeti olarak tanımlanan neoliberal hegemonya kavramı, aktörü hegemonyanın tanımından çıkarmış ve hegemonyayı değerlerin hakimiyeti olarak tanımlamıştır. Bu tezin orijinal kavramını oluşturan gayriresmi hegemonya, kavramın tanımına aktörü geri getirmeye çalışmaktadır. Neoliberal sistem içerisinde tanımlanan gayrıresmi hegemonya kavramı, bir aktörün etkin yönetişim mekanizmaları ile bir bölgede gerekli güç yapıları üzerindeki hakimiyetini ifade etmektedir. Bu doğrultuda, bir yönetişim mekanizmasının etkinliği uygulayan aktöre ilgili bölgedeki uluslararası siyasi iktisat yapıları üzerinde verdiği gücün derecesi ile ölçülmektedir. Bu çerçevede, Avrupa Komşuluk Politikası'nın Mağreb ülkelerinde değişik seviyelerde olsa bile, özellikle AB mevzuatına doğru başlayan mevzuat yakınsaması nedeni ile AB'nin söz konusu bölgede gayriresmi hegemon olması yönünde bir süreç başlattığı görülmektedir.
Political and security dimensions of the Euphrates and Tigris

öz FIRAT VE DİCLE'NİN POLİTİK VE GÜVENLİK BOYUTLARI Şahin, Mehmet Yüksek Lisans, Uluslararası İlişkiler Bölümü Tez Yöneticisi: Hüseyin Bağcı Haziran 2002, 95 sayfa Bu tez, Fırat ve Dicle'nin politik ve güvenlik boyutlarını incelemeyi amaçlamaktadır. Orta Doğu'da artan su kıtlığına paralel olarak, bu nehirlerin Türkiye, Suriye ve Irak arasında bir dış politika meselesi olarak ortaya çıkışını irdelemektedir. Tabii ki, Fırat ve Dicle sularının tek başına bir sorun olamayacağı vurgulanmakta ve bu ülkeler arasıdaki tarihsel gelişmeler ve karşılıklı algılamalarında bu sorunun büyümesindeki katkıları anlatılmaktadır. Bu iki nehir havzasının sularıyla da ilgili maddeler içeren protokolların ve antlaşmaların incelemesi yapılmıştır. Su sorunu bir politik mesele olmakla kalmamış, bir güvenlik meselesi olarak ta algılanmaya başlanmıştır. Bu mesele PKK ile birlikte değerlendirilmiştir. Uluslararası Hukuk'ta Sınıraşan Sular'la ilgili bir kodifıkasyonun olmaması da sorunun çözümsüzlüğüne katkıda bulunmuştur. Bu sorun belki bir silahlı çatışmaya sebep olmayabilir fakat kıyı devletler arasında mevcut olan güvensizliği ve gerilimi artıracaktır.
ABD'nin Büyük Orta Doğu Projesi çerçevesinde Türkiye'nin Türki Cumhuriyetlerle ilişkisi

Amerika Birleşik Devletleri tarafından 2004 yılında uygulamaya koyduğu Büyük Ortadoğu Projesi, Ortadoğu, Orta Asya ve Kuzey Afrika'yı dönüştürmeyi, bu alanları küresel pazarlara açmayı ve Batı demokrasisi standartlarına ulaştırmayı amaçlamaktadır. Proje kapsamındaki ülkelerin çoğunun Müslüman nüfusa ve zengin yeraltı kaynaklarına sahip olmaları, projenin kültürel ve ekonomik boyutunu yansıtmaktadır. BOP yeni bir girişim olarak görülse de, temelleri I. ve II. Dünya Savaşları ve sonraki gelişmelere kadar dayanmaktadır. Buna bağlı olarak, tez çalışması I. Dünya Savaşı'yla birlikte yükselişe geçen Amerikan ekonomisi ve hegemonik hareketleri ile başlatılmıştır. Tezin ileriki bölümlerinde çift kutuplu dünya düzeninin yarattığı şartlar ve sonuçlarının diğer ülkelere etkileri, bu şartlar çerçevesinde ABD'nin ürettiği stratejiler ve çift kutuplu düzenin yıkılmasıyla dünya liderliğini ele geçirme istekleri incelenmiştir. Türkiye'nin jeo-politik konumu Ortadoğu bölgesinde önemli roller almasını gerektirmiştir. SSÇB'nin dağılması post-Sovyet coğrafyayı yabancı yatırımlara açtırmıştır. Petrol ve doğal gaz rezervleri bölgeye yönelik politikalarda belirleyici olurken, Türkiye'nin Orta Asya devletleri ile olan bağlan büyük avantajlar sağlamıştır. Tezin son iki bölümünde Amerikan yayılmacılığı ve ürettiği jeo-stratejiler çerçevesinde Türkiye'nin Orta Asya politikasında basan ve başarısızlıkları incelenerek, Türkiye'nin 21. Yüzyıl jeopolitiği içinde yer alabileceği konumlara ve perspektiflerine yer verilmiştir. Tez çalışmasında Türkçe, İngilizce ve Rusça süreli ve süresiz yayınlar kullanılmış olup, çeşitli yazarların internet sitelerindeki makalelerinden de faydalanılmıştır.
Denizlerde emniyet ve güvenlik: Uluslararası ve ulusal mevzuat ve kurumlar üzerine bir inceleme

Son 150 yıl içerisinde hızla gelişen sanayileşme ve buna bağlı olarak sürekli artış gösteren üretim, liberalleşen ekonomiler, artan talep ve tüketim, gelişen üretim, iletişim ve ulaşım teknolojileri, ülkeler ve kıtalar arası ticareti de geliştirmiş, arttırmış ve bugün dünya ticaretinin yüzde 90'ı deniz taşımacılığıyla gerçekleşir olmuştur. Ticari taşımacılığın yanı sıra, dünyada genel olarak artan refah seviyesi ve denizcilik de dahil olmak üzere her alandaki teknolojik gelişmeler, deniz ulaşımını ve deniz turizmini de artırmıştır. Yeryüzünün dörtte üçünü kaplayan denizlerde bulunan canlı ve cansız doğal kaynaklar gelişen teknoloji ile daha etkin ve kapsamlı çıkarılabilir olmuş ve bu da doğal kaynaklar bakımından da denizlerin önemini insanoğluna mütemadiyen hissettirir olmuştur. Artan kültürel ve refah seviyesine istinaden sportif ve kültürel turistik aktivitelerde de denizcilik yoğun olarak kullanılmaya başlanmıştır. Bahsi geçen tüm bu nedenler muvacehesinde deniz güvenliği ve emniyeti de giderek artan bir öneme haiz olmuştur. Bu çalışmada; uluslararası ticari taşımacılığın büyük bir bölümünün sağlandığı ve ticari olmayan ulaşım, iletişim, doğal kaynaklar, sportif, kültürel turistik aktiviteler açısından günümüzde büyük öneme sahip deniz alanlarında güvenlik ve emniyetin sağlanmasının artan önemine istinaden uluslararası ve ulusal deniz emniyet ve güvenlik mevzuat ve uygulamaları karşılaştırılmalı olarak incelenmiştir. Çalışmada, denizlerde emniyet ve güvenlik üzerinde yapılan hukuki düzenlemeler ve uygulamaların genel bir incelemesi yapılmış ve önemli bulunan noktalar mercek altına alınarak detaylandırılıp öneriler getirilmeye çalışılmıştır. Türkiye'nin kendi öznel şartlarının ve ihtiyaçlarının incelenerek Türkiye'nin deniz emniyet ve güvenlik düzenleme ve uygulamalarının ele alınarak eksikliklere ilişkin öneriler getirilmesinin büyük önemi göz önünde bulundurularak, Türkiye'nin mevcut düzenleme ve uygulamaları eleştirel bir biçimde ele alınmıştır.
Democratization process of Iraq

2003 yılında Irak'ın işgal edilmesi ardından Irak'taki demokrasi süreci batı dünyasının ve ABD'nin en çok vurguladığı konu olmuştur. Savaş tüm dünyada Irak halkının Saddam Hüseyin diktatörlüğüne karşı mücadelesi olarak lanse edilmiştir. Bu durumda ülkede gerçekten bir demokrasi süreci olup olmadığını analiz etmek için öncelikle Irak'daki milliyetçilik anlayışını anlamak gerekmektedir. Irak çok kültürlü bir yapıya sahip olduğu için öncelikle milliyetçilik irdelenmeli ve demokrasi ile bağlantısı üzerinde durulmalıdır. Irak'ta Demokrasi Süreci konulu tezimin amacı: (1) Irak'daki milliyetçilik anlayışını ve hareketlerini analiz etmek, (2) ülkenin etnik ve dini yapısını incelemek, (3) 2003 yılında gerçekleşen Amerikan işgalini ve nedenlerini analiz etmek, (4) Irak işgalinden sonra ülkede demokratik bir yönetim biçiminin oluşmasını sağlamak adına gerçekleşen seçimleri ve sonuçlarını inceleyerek ABD'nin Irak ile yaptığı anlaşma çerçevesinde 2011 yılı sonunda uygulaması gerektiği geri çekilme planını uygulamaya koyup koymayacağı konusunu analiz etmektir. Tüm bu konular ile ilgili çalışmaları yaparken sayısız kitap, dergi, makale ve internet kaynağından yararlanılmıştır. Bu bağlamda Irak içinde yer alan farklı etnik ve dini gruplar büyük önem arz etmektedir. Araştırmamda söz konusu grupların sosyopolitik yapısı Irak tarihindeki yeri irdelenerek savaş dönemindeki etkilerinden bahsedilmiştir. Irak halkının toplumsal yapısı incelendikten sonra Amerikan işgaline yer verilerek Irak halkının demokrasi süreci olarak lanse edilen bu sürecin asıl nedenleri irdelendi. Her ne kadar ülkede ard arda yapılan seçimler gelecek vaad ediyor gibi görünse de geniş anlamda demokrasi tanımını ele aldığımızda buradaki asıl soru bu seçimlerin ülkeye demokrasi getirebilmek için tek başına yeterli olup olmadığı sorusudur.
Bağımsızlık sonrası Azerbaycan'ın yeniden yapılanması ve bu süreçte Türkiye ile ilişkileri

Azerbaycan, sahip olduğu jeostratejik önem nedeniyle, gerek Kafkasya bölgesi, gerekse Türkiye açısından hayati önemi haizdir. Özellikle, Kafkasya ve Orta Asya'ya açılan ulaşım ve ticaret yollarının merkezi konumundadır. Azerbaycan açısından Türkiye; Rusya'nın nüfuzunu dengeleyebilecek bir komşu olmanın yanı sıra, hem Batı'ya açılan bir kapı, hem de gelişmesine katkı sağlayabilecek ekonomik bir güçtür. Komşularıyla iyi ve dostane ilişkiler geliştirme gayreti içerisinde olan Azerbaycan, dış politikasında ABD ve Batı yanlı bir yol izlemektedir. Rusya'nın, bağımsızlığı açısından büyük bir tehdit olmasının önüne geçebilmek için ise, NATO, KEİ, AGİT, AB, AK gibi kuruluşlarla yakın ilişkiler kurmaktadır. Bu araştırmada, Azerbaycan'ın 18 Ekim 1991'de bağımsızlığını kazanmasıyla beraber yeni bir yapılanma içerisine girişi ve bu süreçte Türkiye ile olan siyasi, askeri ve ekonomik ilişkileri, sebep sonuç ilişkisi kurularak incelenmeye çalışılmıştır. Ayrıca, bölgede güç sahibi devletlerin de ilişkileri ele alınarak, ABD, Rusya, AB'nin bu coğrafyadaki çıkarları ve rekabetleri yansıtılmıştır. Diğer taraftan, Azerbaycan'ın yeniden yapılanma sürecinde, etnik sorunlarla mücadelelerine, icraatlarıyla ülke yönetime damgasını vuran cumhurbaşkanlarına da, konuya daha geniş açıdan bakabilmek için geniş yer verilmiştir. Araştırmanın temel hedefi; Azerbaycan'ın iç dinamiklerini de ele alarak, bölgesel konumunun, bölgedeki diğer güçlerle çıkar ilişkilerinin, Türkiye ile birbirlerine yönelik politikalarının ayrıntılı olarak incelenmesidir. Bu çalışma konusunun seçilmesindeki amaç, incelenen alanda çok fazla Türkçe yazılı kaynağın olmayışı sebebiyle, elde edilen bilgilerin, uluslararası ilişkiler alanında çalışanlara katkı sağlayacağının umulmasıdır.
Soğuk savaş sonrası Birleşik Almanya dış politikası (1990-1995)

oz Bu çalışmada Almanya'nın birleşme süreci, bu birleşmenin dış çevrelerde algılanış biçimi ile dış politika uygulamaları ele alınmıştır. Bu bağlamda Almanya dış politikasının bundan sonraki olası çizgisi, ulusal çıkarlar ve uluslararası koşullar çerçevesinde irdelenmeye çalışılmıştır. Ayrıca 1990 sonrası Türkiye-Almanya ilişkileri, bir takım faktörler ışığında tartışılmıştır. Almanya'nın birleşmesi başta Fransa ve İngiltere olmak üzere çoğu çevrelerde, 'Acaba Almanya yeniden hakimiyet politikası geleneğine geri döner mi? sorusunu gündeme getirmiştir. Her ne kadar Alman liderler 'güç' politikasının yerini 'sorumluluk'' politikasının aldığını ve Alman çıkarlarının AB ve Batı ittifakı içinde olduğunu iddia etseler de, Almanların AB'ni sadece kendi çıkarlarını gerçekleştirme aracı olarak kullandığına inanılmaktadır. Yugoslavya krizi, AB ve NATO'nun genişlemesi ile Alman Silahlı Kuvvetleri'nin 'out of area' kullanımı konularında, Almanya sadece ulusal çıkarlarını dillendirmekle kalmamış, gücünü ve etkisini kullanarak politikalarını ve tercihlerini ortaklarına kabul ettirmeyi de başarmışta. Almanya'nın orta ve uzun vadede uluslararası ilişkilerde daha çok 'Almancı' bir dış politika takip edeceğini söyleyebiliriz. Buna karşı II. Dünya Savaşı'ndan sonra Almanya tehlikesini, O'nu ikiye bölerek ortadan kaldırmaya çalışanlar, şimdi de O'nu AB ve NATO gibi çok taraflı kurumlara daha sıkı bağlayarak kontrol altında tutmayı planlamaktadırlar.
Avrupa'da yükselen İslamofobi ve Türkiye-Avrupa Birliği ilişkilerine etkisi

İslamofobi, Avrupa Birliği'nin entegrasyon ve genişleme sürecinde etkili olan bir kavramdır. AB'nin entegrasyon sürecinde göç, küresel finansal kriz, dini radikal terör gruplarının 'İslamcı' terör saldırıları, mülteci krizi ve aşırı sağ popülist partilerin yükselmesi; İslam ve Müslümanların Avrupa ülkelerinde bir güvenlik meselesine dönüşmesini sağlamıştır. Birliğin genişleme sürecinde İslamofobinin Türkiye'nin AB üyelik sürecine nasıl etki ettiğini ele almak bu çalışmanın amacıdır. AB'nin Koşulluluk ilkesi temelinde uygulanan genişleme politikasında, aday ülkelere yönelik bir kimlik kriteri bulunmamasına rağmen; Türkiye'nin dini ve kültürel kimliğinin AB üyelik sürecinde nasıl etkili olduğu Almanya, Avusturya, Fransa ve Hollanda'daki aşırı sağ popülist partilerin seçimlerde aldıkları oy oranı ve sandalye sayıları, parti programları, sloganları, liderlerin vaatleri ve söylemleri irdelenerek inşacı ve postyapısallcı yaklaşım çerçevesinde ele alınmıştır. Bu çalışmanın elde ettiği bulgulara göre, İslamofobi Türkiye'nin AB üyelik sürecinde iki şekilde etkili olmaktadır. İlki, İslamofobi AB'nin daha fazla genişlemesine yönelik karşıtlıkları artırır. Bu durum, Birliğin Türkiye genişlemesi hakkında üye ülkelerin tercihlerini belirler. İkincisi, Avrupa'da yükselen aşırı sağ popülist partilerin Türkiye'nin AB üyeliği konusundaki medeniyetçi ve kültürelist söylemler içeren politikaları, AB üyelik sürecinde Türkiye'nin 'kültürel öteki' kimliğinin yeniden inşa eder. Bu doğrultuda, bu çalışmaya göre Avrupa'da göç, mülteci krizi, küresel finansal kriz, aşırı sağ popülist partilerin yükselişi ve 'İslamcı' terör olaylarıyla birlikte yükselen İslamofobi, üye ülkelerin siyasi tercihlerini etkiler ve bu Türkiye-AB ilişkilerine, sadece resmi katılım müzakereleri sürecine göre değil; çalışmanın öne çıkardığı kültürel perspektiften de engel teşkil eder.
İşlevsel bir bütünleşme alanı olarak küresel sağlık ve sağlık diplomasisi

Bu tezin temel amacı, küresel sağlık işbirliğini işlevsel bir bütünleşme alanı olarak ele almak ve Sağlık Diplomasisi'nin önemini vurgulamaktır. Çalışmada DSÖ'nün küresel sağlık alanında eşgüdümlü bir işleyişi mümkün kılmak için geliştirdiği yeni örgütsel çerçeveler, bu çerçevelerin devletlerin karar alma ve bu kararları uygulama esaslarını nasıl etkilemekte olduğu incelenmiştir. Bunun yanı sıra Sağlık Diplomasisi'nin DSÖ nezdinde nasıl algılanıp uygulamaya dönüştürüldüğü de analiz edilmiş, DSÖ'nün işlevsel faaliyetlerinin ulus devletlerin yerini alacağı bir sisteme doğru dünyaya yön verip vermediği de araştırılmaya çalışılmıştır. Ayrıca Sağlık Diplomasisi konusu, Küba ülke örneği ışığında bir dış politika aracı olarak ele alınmış, Küba'nın Sağlık Diplomasisi yürüterek elde ettiği kazanımlar araştırılmıştır.
Lebanon: Political dilemma from 19th century to present

Bu çalışma, Lübnan'daki iç savaş ve siyasi kriz süreçlerini tarihsel bir çerçeve içinde 1860 iç savaşından 2008 Doha Antlaşması'na kadar olan dönemi kapsayacak şekilde incelemiştir. Bu tez confessionalism kavramını, Lübnan'da iki yüzyıl boyunca değişmeyen ve çok dinli toplumlarda uygulanan bir demokrasi çeşidi olarak tanımlamıştır. Bu çalışma, confessionalism sisteminin Lübnan'daki iç mücadelelere ve politik krizlere ne kadar katkıda bulunduğunu farklı bir yaklaşımla açıklamayı hedeflemiştir. Tez iç savaş dönemlerinin ardından bir çözüm olarak sunulan confessional sistemin, Lübnan'daki toplumlar arası mücadelenin temel kaynağını oluşturduğunu ve bu sistemin kendi çıkarlarına ulaşmak isteyen yabancı aktörlerin manipülasyonuna açık olduğunu savunmaktadır. Ayrıca bu tez confessional sistem yerine ulusal vatandaşlık sistemi uygulanması ve Lübnan halkının ulusal kimlik çerçevesinde bütünleşmesi durumunda, iç savaşların, siyasi krizlerin ve dış güç müdahalesinin engellenebileceğini iddia etmektedir.
Osmanlı Devleti- İspanya ilişkileri (1774-1876)

Osmanlı Devleti'nin kuruluşundan itibaren, Bizans İmparatorluğu ile yaptığı savaşlar sırasında, çatışma şeklinde başlayan Osmanlı-İspanya ilişkileri, 15. ve 16. Yüzyıllarda gergin bir şekilde devam etmiş ve iki ülke arasında büyük savaşlar yaşanmıştır. Cihan imparatorluğu kurma idealindeki iki devlet, bu ideali gerçekleştirebilmek için ilk adım olarak, diğer devlete karşı üstün gelerek Akdeniz'e hakim olmaya çalışmışlardır. Tarihi süreçleri birbiriyle aynı seyreden Osmanlı Devleti ve İspanya, 16. Yüzyıl sonlarından itibaren, yaşadıkları iç sorunlar ve diğer devletlerle olan daha ciddi boyuttaki gerginlikler nedeniyle, Akdeniz mücadelesine son vermişlerdir. Osmanlı Devleti ile İspanya arasındaki iki yüzyıla yakın bir süre devam eden bu savaş dönemi, pek çok tarihçi tarafından araştırılmış ve bu konu üzerine çok sayıda eser ortaya koyulmuştur. Ancak iki devlet arasında, 1581 yılında imzalanan ateşkes ile başlayan ve 1782 yılında taraflar arasında barış antlaşması imzalanması ile resmiyete dökülen Osmanlı-İspanya barışı konusunda yeterli çalışma bulunmamaktadır. Özellikle, 1782 barışından 19. yüzyıl sonlarına kadarki süreç hakkında arşiv belgeleri dışında çok fazla kaynak da bulunmamaktadır. Bu tez aracılığıyla, Osmanlı-İspanya ilişkilerinde çok fazla üzerinde durulmamış olan bu barış döneminin 1774- 1876 yılları arasındaki sürecinin aydınlatılmasına çalışılmıştır. 1782 yılında imzalanan barış antlaşmasının ardından, iki ülke arasındaki dostluk ve ticaret ilişkilerinin gelişimi, Fransız İhtilalının iki ülke ilişkilerine tesiri, iki ülke arasında imzalanan ticaret antlaşmaları, elçiliklerin faaliyetleri ve 1876 yılına kadarki diplomatik ilişkiler gibi konular incelenmiştir. Bu inceleme sırasında, iki ülkenin paralel tarihleri üzerine vurgulamalar yapılmış ve ülkelerin iç ve dış meselelerinin iki ülke ilişkilerine yansımasına da çalışmada yer verilmiştir. Yapılan bu çalışma çerçevesinde, Osmanlı Devleti ve İspanya arasında barış ilişkilerinin kurulmasının ardından, iki ülke arasındaki dostluğun gelişmesinin dinamikleri de tespit edilmiştir. Ayrıca Osmanlı-İspanya ilişkilerinde, İngiltere ve Rusya elçilerinin rolü de yapmış olduğumuz çalışmanın bir konusu olmuştur. İki ülke arasındaki bu gelişen dostluk sayesinde, İspanya, Osmanlı Devleti'nin en imtiyazlı dost devletleri arasına girmiştir. Bu çalışma ile iki ülke arasında 16. yüzyıl sonlarına kadar devam eden çatışmaların, hangi şartlarda ve ne şekilde ileri seviyede bir dostluğa dönüştüğü ortaya koyulmaya çalışılmıştır ve 1782 barış antlaşmasından, Sultan II. Abdulhamid'in Osmanlı tahtına çıktığı 1876 yılına kadarki süreçte yaşanan gelişmeler ele alınmıştır. Anahtarkelimeler:İspanya, Osmanlı Devleti, Akdeniz Tarihi, Osmanlı Dış Politikası, Kraliçe II. İsabel.
58. ve 59. Türkiye Cumhuriyeti hükümetlerinin Ortadoğu politikası

Ortadoğu, gerek stratejik konumu gerekse yeraltı kaynakları bakımından tüm dünyanın dikkatinin yöneldiği bir bölgedir. Bu coğrafyada sürekli yaşanan gerilimler Ortadoğu'nun devamlı dünya gündeminde kalan bir bölge olmasını hazırlamıştır. Bu sorunlardan en bilinenleri kronik hale gelen İsrail-Filistin çatışması, İsrail-Lübnan gerginliği ve ABD'nin Irak işgali sonrası ülkenin içine sürüklendiği iç savaştır. Sorunlarının sadece başlıklarıyla uzun bir liste oluşturulabilecek Ortadoğu'da Türkiye sorunların çözümüne katkı sağlamaya çalışmıştır. 1980 sonrasında Ortadoğu'da daha aktif bir rol arayışına giren Türkiye'nin I. Körfez Krizindeki tutumu nedeniyle ekonomik anlamda yaşadığı kayıpların telafisi güç olmuştur. 11 Eylül sonrasında yine Ortadoğu bölgesinde ortaya çıkan olumsuz gelişmeler Türkiye'yi bu coğrafyada aktif bir politika izlemeye yöneltmiştir. İktidarda olan 58. ve 59. Türkiye Cumhuriyeti Hükümetlerinin Ortadoğu'da sergiledikleri aktif politikalarla, ülkenin bölgesel güç olma hedefi bağlamında önemli yol kat etmesi sağlanmıştır. İzlenen Ortadoğu politikası nedeniyle iç ve dış kamuoyunda eleştirilmiş olmakla birlikte her iki hükümet de geliştirdikleri çok yönlü açılımlar ve uyguladıkları pro-aktif diplomasi ile uluslararası arenada Türkiye'den söz ettirmişlerdir.58. ve 59. Türkiye Cumhuriyeti Hükümetlerinin iktidar dönemi, tarih sahnesinden çekilişi yüzyılı bulmamış Osmanlı Devleti'nin stratejik iktidar alanlarından olan Ortadoğu'da yürütülecek çok yönlü politikalarla Türkiye'nin hareket kabiliyetinin gelişeceğinin görüldüğü bir dönem olmuştur. Tarihsel süreç içerisinde bir çatışma alanı olarak karşımıza çıkan Ortadoğu bölgesinde 58. ve 59. Türkiye Cumhuriyeti Hükümetleri döneminde yaşanan gelişmelere ilişkin yürütülen politikaların incelendiği bu tez Türkiye'nin yakın gelecekte bölgede üstlenmesi muhtemel role ışık tutmaktadır.
Türkiye'den göçün Türkiye- Almanya ilişkilerine etkisi (1961-2000)

Çalışmanın amacı Türkiye'den Almanya'ya göçün 1961- 2000 dönemi için iki ülke ilişkilerine etkilerini kapsamlı bir biçimde analiz etmektir. Bu amaca ulaşmak için başta Türk ve Alman kaynakları olmak üzere, İngiliz ve Fransız kaynaklarından faydalanılmıştır. Çalışmada, iç ve dış dinamiklerin birbiriyle etkileşim içinde oldukları, bu etkileşiminin ikili ilişkiler kapsamında bir yansıması olduğu iddia edilmiştir. Bu çalışmanın hedefi ekonomik düzeyde yoğunlaşan Türkiye-Almanya ilişkilerinin, hangi şartlar altında çok boyutlu hale geldiğini ortaya koymaktır. İleri sürülen savın araştırılması için sözleşme metinleri, tarihi yazılı belgeler ve siyasetçilerin konuşmalarına erişim sağlanmıştır. Bununla birlikte istatistiksel veriler kullanılmıştır. Ayrıca dönemin gazete haberleri ve Siyasi Tarih kaynakları kullanılmıştır. Almanya'da hükümetlerin değişmesi iktidarın Hristiyan- demokratlara veya Sosyal-demokratlara geçmesi sonrası, Türkiye ile olan ilişkilerinde bir politika değişikliği ortaya çıkmamıştır, bir takım nüans farklarıyla ulusal çıkar takip edilerek, bütüncül bir devlet politikası uygulanmıştır. Türkiye ise dönemin şartlarıyla uygun bir diaspora politikası geliştirememiştir. Bu çalışmada ortaya çıkan bir başka nokta, siyasi ağırlığının ve belirleyiciliğinin Almanya lehinde olmasıdır.