turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Exact semantics for ındicative conditionals

Bu tezde Kit Fine'ın kesinlik semantiğini ve bunun dilek koşul cümlelerine uygulanışınıalışkanlık ve tahmin içermeyen bildirme koşul cümlelerine uygulayacağım. İlk önce KitFine'ın kesinlik semantiğinin ve onun dilek koşul cümlelerine uygulanışınıözetleyeceğim. Ardından semantiğe formal bir bağlam kavramı tanımlayıp bu kavramıkullanarak bildirme koşul cümleleri için doğruluk koşullarını tanımlayacağım. Doğrulukkoşullarını tanımladıktan sonra koşul cümlelerinin mantık kurallarına dönüp bizimsemantiğimizin hangi çıkarım kurallarını destekleyip hangilerini desteklemeyeceğinitartışacağım. Bizim teorimizin diğerlerine nazaran güçlü yanları koşul cümlelerininmantığında ortaya çıktığını göreceğiz. Bizim teorimizin şu zamana kadar ortaya atılmışkatı ve monotonik olmayan katı koşul cümleleri teorilerinin desteklediği makul olmayan kuralları desteklemezken, onların avantajlarını ortaya çıkardıkları çıkarım kurallarını da destekleyerek literatürdeki teorilere kıyasla güçlü bir koşul cümlesi mantığı ortaya koyduğunu göstereceğim. Son olarak genel olarak teorimizin diğer teorilere nazarannerede durduğunu tartışarak tezi sonlandıracağım.
Aristoteles ve Farabi'de etik-siyaset ilişkisi

Bu çalışmada siyasetin etikten bağımsız olamayacağını düşünen Aristoteles ve Farabi'nin görüşleri ele alınacaktır. Çalışmamızın konusu iki filozofun etiğe ve siyasete dair görüşlerinin incelenmesi, karşılaştırılması ve değerlendirilmesidir. Çalışmamız üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, Aristoteles'in etik ve siyaset üzerine görüşleri ele alınacak, etiğin siyasetle olan ilişkisi hakkındaki düşünceleri incelenecektir. İkinci bölümde İslam filozofu olan Farabi'nin etik ve siyaset ilişkisine dair düşünceleri aktarılarak İslam etkisini de taşıyan düşüncelerden hareketle İlk Başkan, erdemli ve erdemsiz şehir gibi başlıklar ele alınacaktır. Üçüncü bölümde Aristoteles ve Farabi'nin görüşleri karşılaştırılarak, etik ve siyaset üzerine düşünceleri değerlendirilecektir. Sonuç bölümünde ise çalışmamızda incelenen meselelerin değerlendirilmesi aktarılmaya çalışılacaktır.
Kierkegaard'da kaygı ve özgürlük

oz Bu tez çalışmasında Sören Aabye Kierkegaard' in kaygı ile ilgili düşünceleri özgürlükle bağlantısı içinde ele alınmıştır. Kaygı, varoluşun anlamsızlığını gösteren psikolojik bir belirtidir. Kaygı insanın benlik bilincidir. Varoluşu, kendini anlamsal olarak araştırma olan insan, kendisini yalnızca Tanrı ile anlamlandırabilir. Kierkegaard, insanın kaygısal varoluşunu imanın ontolojik zemini olarak kavramıştır. İman, kişinin varoluşunun anlamsızlığında güçsüzlüğünü kavramasıyla, Tann'ya içsel olarak ulaşmadır. İnsanın özgürlüğü olan iman varolmaktan kaynaklan acılardan kurtulmadır.
The moral self: An exploratory study of moral agency and conceptions of self

Bu tezin amacı, benliğin doğasının ve bireylerin benlik kavramlarının, onların ahlaki muhakeme, ahlaki eylem ve sahip oldukları ahlaki kuramlar üzerindeki etkisini sorgulamaktır. Bu amaç doğrultusunda iki temel yol izlenmektedir. İlk inceleme, ahlaki eyleyiciliğin tanımlanmasında ve değerlendirilmesinde kullanılan terminolojinin kavramsal açıdan netleştirilmesi ve en yaygın benlik kuramlarına genel bir bakıştan oluşur. İkinci inceleme hattı ise, ilişkisel benlik anlayışlarına dayanan iki prosedürel ahlak kuramını eleştirel olarak ele alır. Bu iki yönlü incelemenin vardığı sonuç, Martin Buber ve Arne Naess örneklerinde işlenen ilişkisel benlik kuramlarının, ahlaki eyleyiciliğin prosedürel yönlerine ve sahiciliğin rolüne odaklanan, partikülarist ve diyalojik bir ahlaki kuram için gerekli temellendirmeyi sağladığı yönündedir.
Paul Ricoeur'de sembol ve metin hermeneutiği

Hermeneutik İlk Çağ'da mitolojik temelli bir anlam yüklenen, daha sonra-ları tefsir bilimiyle eş anlamlı kullanılan bir kavramdır. Çağımıza yaklaştıkça da bu kavram sosyal bilim epistemolojisinde karşımıza çıkmaktadır. Ayrıca bu kavramın ontolojik anlamda kullanılmaya başlandığı da görülmektedir. Bu kavram, bu yönüyle çağımızın önemli problemleri arasında yer almaktadır. Hermeneutik kavramını yeniden ele alan filozoflardan biri de, Paul Ricoeur'dür. O, bu konuda önemli fikirler öne süren bir günümüz filozofudur. Semboller düşünceyi doğuran, kendilerinde farklı bir anlamı barındıran ve ikinci bir esas anlama göndermede bulunan yapılardır. Onlar, hermeneutik yön-temde, şifrelerinin çözülmesi gereken kavramlardır. Metinler de, kendi oluştur-dukları dünyada, başka bir anlam saklarlar. Hermeneutik, bu anlama ulaşma ça-bası olarak da görülür. Ricoeur de, ilk başta sembolik yapılar etrafında açıklamaya çalıştığı görüşlerini, daha sonra metin alanına taşımıştır. Bu iki kavram birbirinden kopuk ve tutarsız ele alınmamış, birbirini tamamlayan süreçler olarak görülmüştür. Anlam ve yorum problemini çözüme kavuşturmak için semboller ve metinler bir dolayım işlevini gerçekleştirmek için daima var olacaklardır. Epistemolojik bir yöntemin hermeneutiğe uygulanacak bir yaklaşım olma-dığını düşünen filozofun yaklaşımında, insanı ve dünyayı temele alan ontolojik bir bakış açısı hakim olmuştur. Hermeneutik bu yönüyle Ricoeur'ün felsefesinde yeni bir yöntem ve anlam çerçevesinde kendini göstermektedir. Ricoeur'ün hermene-utiğini ele alan bu çalışma, onun felsefesini oluşturan sembol ve metin kavramları etrafında gelişen düşüncelerini derinlemesine inceleme ve tartışma amacındadır.
Habermas'ta kamusal alanın yeniden inşası ve iletişimsel aklın rolü

Habermas'ı 20. yüzyılın en önemli düşünürlerinden biri yapan şüphesiz ki onun eleştirel ve rasyonel iletişim temelli bir toplum yapısını oluşturmak istemesiydi. Çalışmamızda Habermas'ın yeniden inşa ettiği, müzakere, rasyonel iletişim ve rasyonel eylem niteliklerini içeren kamusal alanın, geçmişşini genel anlamıyla araştırdık ve modernite etkileri sonrasında oluşan yeni yaşam dünyasına kısa bir yolculuk yaptık. Bunu yaparken moderniteden, rasyonel iletişim ve iletişimsel eyleme kadar uzanan kamusal alan dönüşümlerin de detaylarını inceledik. Modernitenin yıkıcı etkilerinden kaçamadığı düşünülen klasik kamusal alanı incelerken ele aldığımız kritik nokta ise; Habermas'a göre modernitenin hangi yönüyle yıkıcı, hangi yönüyle kurucu olabileceğiydi. Üzerinde durduğumuz diğer bir husus ise; Habermas'ın rasyonalite temelinde oluşturmak istediği kamusal alan tasarımındaki kurucu aklın, ne türden bir yapısı olması gerektiğiydi. Gidişatımız sonucunda incelediğimiz son konu ise; Habermas'ın rasyonel sentez ile yeniden kurduğu ortak yaşam dünyası sayesinde bizlere sağladığı imkanları değerlendirmektir. Çalışmamızın asıl amacı; modernitenin ve araçsal aklın etkileri devam ederken Habermas'ın, aklı, normatif bir çerçeve oluşturmak için kullanmasını, rasyonel iletişim temelinde iletişimsel eylemi şekillendirmesini ve tüm bunların ışığında bizlere yeni bir yaşam dünyası ve kamusal alan imkanını sunmasını ortaya koymaktır.
Logicism and Gödel's incompleteness theorems

Leibniz'ın matematiksel önermelerin aslında basit eşitlik önermelerinden ibaret olduğunu düşündüğü on sekizinci yüzyıla dayanan mantıkçılık düşüncesi kısaca, matematiğin mantığa indirgenebileceğini ileri sürer ve matematiğin doğası hakkındaki epistemolojik ve ontolojik sorulara cevaplar arar. Bu çalışma, Gödel'in eksiklik teoremlerinin mantıkçılık akımını tamamen yıktığını ileri süren genel görüşü ele alacak ve sonunda şu sonuca varmaya çalışacak: Mantıkçılık görüşü birçok yoruma açıktır ve mantıkçılığın bazı türleri, Gödel'in eksiklik teoremleri ile bağdaşır durumda olabilir.
Sartre'da özgürlük ve sorumluluk ilişkisi

Bu tez, Sartre'ın felsefesinde önemli bir yere sahip olan 'özgürlük ve sorumluluk' kavramları üzerindeki düşüncelerini değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Sartre, tanrı olmadığı için 'özgür olmaya mahkum bir varlık' olarak gördüğü insanın her davranışından sorumlu olduğunu söyler. İşte bu tez, Sartre'ın bu denli geniş olarak kullandığı sorumluluk kavramının, sorumluluklarımızdaki öncelik sorununu ortadan kaldırıp kaldırmadığı sorunu üzerinde temelini bulmaktadır. Bu sorunsal üzerinde tezin Birinci bölümünde 'Varoluşçuluk' kavramı merkezinde Sartre felsefesine bir giriş yapılmaktadır. İkinci bölümde özellikle bilinç ve hiçlik kavramlarıyla ilişkisinde özgürlük kavramı ele alınmaktadır. Son bölümde ise özgürlük kavramı ile ilişkisinde sorumluluk kavramına yoğunlaşmaktadır. Sonuçta ise, Sartre'ın sorumluluk anlayışı 'sorumlu olma' ile 'sorumlu duyma' ayrımı yapılarak değerlendirilmeye çalışılacaktır.
A critical inquiry into the demarcation of logical constants

Bu tez, başlıca önerişlerin eleştirisi üzerinden, mantıksal sabitlerin ayrımı sorununun daha ileri araştırılması için elverişli bir metodolojik çatı kurmayı amaçlamaktadır. Mantıksal sabitler, mantığın özsel değerleri olan zorunluluk, normatiflik ve formalliği garanti edecek şekilde karakterize edilmelidirler. Önerilen çatı geçerliliğe olan ilişkisini göz önüne alarak, formalliği merkeze almakta, zorunluluğu ve normatifliği formalliğe başvurarak kurmaktadır. Mantıksal sabitlik, mantıksal form üzrindeki koşulları ve kısıtlamaları incelemek için mantıksallığa ve sabitliğe çözümlenmiştir. Bunların belirlenmesi için dilin yansımalı özerkliğinin odakta olduğu Wittgensteincıl dil görüşü benimsenmiştir. Dilin özekliği mantıksal formun varoluşsal olarak bu özerlik tarafından sunulan olanaklarda temellendiğini gösteren bir görüş açısı sağlar. Gentzen'in doğal dedüksiyon ve ardışıklık sistemleri mantıksallığın ve sabitliğin formalleştirme ile olan ilişkilerini tartışmak için uygun perspektifler olarak alınmıştır. Mantıksal sabitler, ortaya çıkan form içerik açısından steril ve çıkarım içeriğine göre semantik olarak etkisiz olacak şekilde belirlenmelidir. Mantıksal formdaki uyum koşullarına ek olarak, karşılıklı uyumsuzluk koşulu önerilmiştir. Analitik ve gramatik doğrular mantıksal form üzerinde sınırlamalar olarak görülmektedir. Elde edilen bir sunuç korunum koşulunun mantıksal form için ilgisiz olduğudur. Önerilen çatı metodolojik çoğulculuğu mantıksallığa bir araştırma olarak kapsamaktadır. Tez, formal koşullara ve gramatik sınırlamara ilişkin iki-boyutlu bir araştıma programı önermektedir.
Geçirgen yaşam ideali üzerine kurgulanmış mekanlar

Bir benzetme yoluyla konuya yaklaşılmak istenirse; tıpkı bir bireye, bilmek, fayda sağlamak, istenilene dönüştürmek gibi bir takım dış dürtülerle yüklenen, varoluşsal -yalnızca var olma durumunun getirisi- rollerinden bahsedilebileceği gibi, aynı geçerli dürtülerle mekana yüklenen varoluşsal rollerden de bahsetmek mümkün. Mekana yüklenen bu rollerin yanı sıra, türlü etken ve edilgen tasarlama eylemlerinden geçen, sonuç itibariyle varlığını ilan ederek imgesel ve fiziksel çevre parçacığı olan bir mekanın da iletmekte olduğu bağımsız bir ifadesinin varlığı kabul edilebilir. Bu ifadenin alımında ve tanımlanmasında birey algısının çeşitleyici rolü etkin olmakla beraber, buradaki asıl kapsam, mekanın varoluşsal rolündeki geçirgenlik unsurudur. Tasarlama eylemleri ve bu eylem süreçlerinin nihai ürünü olan yapıtlardan, konu itibariyle asıl üzerinde durulan mekan; kavram belirteçlerinin ışığında aktarılmak istenen esas olgu ise mekanın yapıt-yaşantısallık iletkenliğidir. Yapıtın, yaşantısallık aktarışındaki elverişliliği üzerine dikkat çekilmektedir. Bu yapıt, söz konusu mekan olduğunda, var oluşu, var edeni, kullanıcısı, izleyicisi veya bunların tümü arasındaki 'iletişim- deneyimleme- deneyim' süreçleri döngüsüyle varlığını sürdürür. Deneyim ve iletişim ise, aktarım sağlamanın, ilişkilendirmenin ve ilişki yaymanın doğal bir sonucudur. Dolayısıyla, mekan kavramıyla paralel, konuya ilişkin destek bulmak üzere mekansal iletişim ve mekansal deneyim kavramlarına giriş yapılmıştır. Çalışmada bahsi geçen yaşantısallık aktarımı olgusu, 'geçirgenlik' kavramı ile ilişkilendirilmiş ve mekanın sağlayıcı rollerinden biri olarak ele alınmıştır. Sonuç ve sentez kapsamında ise, içerikte üzerine ışık tutulan tüm konuların birbirleriyle olan gerilimleri irdelenerek, spesifik yönlendirisi bulunan bir tanıma ulaşmak yerine; mekanın varoluşsal rollerinden, üzeri diğerlerine kıyasla biraz daha kapalı olan bir diğerine, 'geçirgenlik' rolüne doğru bir görüş açısı sağlamak esas alınmıştır.
Doğa yasasından ahlaka: John Locke

Locke, bir etik filozofu olmamasına rağmen, ahlak problemini doğa yasasından hareketle tartışıp temellendirmiştir. Onun felsefesinde hem toplum sözleşmesinin dolayısıyla devletin ortaya çıkmasında hem de bireyin kendisi, çevresi ve devletle sağlıklı bir iletişiminin kurulmasını sağlayan temel unsur ahlaktır. Bu çalışmanın amacı, doğal hak, doğal eşitlik, mülkiyet ve yasa gibi kavramlar ışığında John Locke'un ortaya koyduğu doğa yasası görüşünü açıklayıp buna paralel olarak nasıl bir ahlak anlayışına geçiş yaptığını gözler önüne sermektir. Böylece amaçlanan, filozofun doğa yasası düşüncesinde ahlakın izini sürmektir. Bu çalışma giriş, iki bölüm ve sonuç kısımlarından oluşmaktadır. Giriş kısmında doğa yasası ve ahlak kavramlarının felsefe tarihindeki yerine dikkat çekilmiştir. Ayrıca filozofun yaşamına değinilmiştir. Birinci Bölüm'de Locke'un doğa yasası üzerine öne sürdüğü fikirler irdelenmiştir. İkinci Bölüm'de filozofun ahlak görüşleri incelenerek sisteminde ahlaka açtığı yer belirginleştirilmeye çalışılmıştır. Sonuç kısmında ise önceki bölümlerdeki bilgiler sentezlenerek Locke'un doğa yasasından ahlaka uzanan düşünceleri değerlendirilmiştir.
J. P. Sartre'in toplum felsefesinde diyalektik aklın yeri

Sartre, toplum felsefesinde, diyalektik akim eleştirisi temelinde ortaya koyduğu oluş kuramıyla tarihin ve toplumun oluşumunu açıklamaya çalışır. Ona göre diyalektik akim hareketi tarihin ve toplumun oluşumunun temelidir. Diyalektik akıl ise akim bir türüdür. Akıl, bilgiyle varlık arasındaki ilgi, düşünceyle nesnesi arasında kurulan ilişkidir. Buna göre, bilginin nesnesi insan olduğunda ya da düşünce insan gerçekliğini nesne edindiğinde düşünceyle varlık arasındaki hareketli ilişkiye diyalektik akıl demek gerekir. İnsanla insana ilişkin bilgi arasındaki hareketli tamlaşma ilişkisi olarak diyalektik akıl, eş zamanlı ve art zamanlı tarihsel bir tamlaşma ilişkisidir. Başka bir ifadeyle, Sartre'da tarihin ve toplumun oluşumu eş zamanlı ve art zamanlı bir tamlaşma hareketidir. Sartre' a göre inşam anlamak için 'diyalektik aklı' kurmak, bilgiyle insan gerçekliği arasındaki ilgiyi meydana çıkarmak, diyalektiği, antropolojinin evrensel metodu ve yasası olarak temellendirmek gerekir; başka bir ifadeyle, yapısall ve tarihsel bir antropoloji ortaya koymak gerekir. Bu çalışma, Sartre'ın tarih ve toplum felsefesinde ortaya koyduğu metodu değerlendirmeyi amaçlanmaktadır. Bu amaç doğrultusunda çalışmanın 'Giriş' Bölümünde 'akıl' ve 'diyalektik' kavram çifti temele alınarak konunun tarihsel arka planı ortaya konmaya çalışılacaktır. Çalışmanın Birinci Bölümünde Sartre'ın 'diyalektik akıl' olarak adlandırdığı akıl anlayışı ve yapısall-tarihsel antropoloji adım verdiği görüşü serimlenecektir. İkinci Bölümde, Sartre' m diyalektikçi olarak yaptığı incelenecek ve kuramının tarihsel ve toplumsal gerçekliği ne derece aydınlatabildiği araştırılacaktır. Ill 'Sonuç' bölümünde ise Sartre'in kuramının genel bir değerlendirmesi yapılmaya çalışılacaktır. Bu değerlendirmeye göre, tarihsel ve toplumsal oluşu, hazır bir 'oluş kuramı' temelinde açıklamaya çalışan her anlayış, ancak değişen yapılan açıklayan, değişken ilişkilerin yapısall açıklamasını yapan anlayışlardır. Böyle olunca da bu anlayış, oluşun dışında oldukları için değişmez yapılan ve oluşan bir defalık olduğundan tek tek tarihsel olaylan açıklayamaz
Ali Şeriati'de varoluşçuluk düşüncesi

Şeriati eserlerinde, varoluş ve öz, kendilik bilinci, yaratma, yalnızlık, kendine bırakılmışlık, özgürlük, isyan, insanı tutsak hale getiren unsurular gibi varoluşçu literatürde yaygın olarak karşımıza çıkan kavramları ele almakta ve bu konulardaki görüşlerini açıkça dile getirmektedir. Bu çalışmanın amacı, Ali Şeriati'nin varoluşçu literatürle ilişkisini ortaya koymaktır. Giriş ve iki bölümden oluşan bu çalışmanın birinci bölümünde Şeriati'nin ele aldığı varoluşçu temalar ele alındı. Şeriati varoluşçulara karşı eleştirel davranmaktadır. Ancak bu tavrı onun varoluşçu olmadığı anlamına gelmez. Nitekim Şeriati de insanın bir 'beşer' bir de 'insan' tarafının olduğunu söylemektedir. Buna göre. 'Beşer' insanın fizyolojik tarafını ederken 'insan' ise sınırlı olmayan tarafını ifade etmektedir. Beşerin öncesinde bir özü vardır. Ancak insanın özü ise sadece insanın seçimleri tarafından belirlenmektedir. İnsan; kendilik bilinci, özgürlük, yaratma ve yalnızlık sayesinden özünü yaratabilir. Çalışmamızın ikinci bölümünde ise insanı tutsak hale getiren unsurlar ve onlardan kurtulabilme yolları üzerinde duruldu. Şeriati'ye göre doğa, toplum ve tarihi determinist bir şekilde yorumlamak onları birer zindan hale getirir. Kaldı ki bilim yoluyla onların belirleyiciliği en aza indirilebilir. Ancak diğer bir tutsak hali olan kendiliği ise bilimle aşmak mümkün değildir. Kendilik zindanı ancak din, aşk, irfan ve sanatla aşılabilir. Bu şekilde insan özgürlüğüne kavuşabilir.
Kant estetiği bağlamında sanat-ahlak bağıntısı ve kavramsal sanatın zemini

Bu tezin amacı, sanatın ahlaktan özerkleştiği söyleminin arkasında gözlemlenen ahlaki duruşu çalışmaktır. Bu duruş muhatabından da aynısını bekler. Son yüzyıllara damgasını vuran 'fikir olarak sanat'ın ardında yer alan sanat ve ahlak arasında kurulan ilişkinin zemini üzerine düşündüğümüzde Kant'ın 'Güzel ahlaki iyinin sembolüdür' kavramıyla karşılaştık. Bu bağlamda Kant'ın felsefesinde 'iyi'nin ve 'güzel'in anlamını bulmak önemliydi. Günümüze etkisi babında 'yüce' de ele alındı. Çağdaş Sanat temelinde sanat ve ahlak arasındaki bağıntının yansımasını açığa çıkarmak için sanat çalışmaları ve sanat kuramlarından örnekler de sunuldu. Manet'den Duchamp'a yol alındı. Kant'ın izini takip ederek anti-retinal, düşünce pratiğine dönüşmüş kavramsal sanatı anlamak için 'Neden Kant? sorusunu cevaplamanın önemi ortaya çıktı. Kant'la başlayan bu çalışma, nihai varış noktası olarak da Kant'a ulaştı.
Spinoza ve özgürlük

Spinoza felsefesinde, her çeşit kayıtsız özgürlük düşüncesi reddedilmektedir. Spinoza'ya göre gerçek özgürlük; tam olarak kayıtsız özgürlüğün karşıtı olan şeydir ve bu, insanın kendisi için en yüksek derecede ve en büyük kendiliğinden oluşla birleşmiş en mükemmel belirlenmişliği ifade etmektedir. Spinoza'ya göre; hareketlerimizin dış nedenler tarafından belirlenmesi, hareket yeteneğimizi azaltmaktadır. Ancak bizim için sadece dış belirleyiciler değil, aynı zamanda iç belirleyiciler de söz konusudur. Bu nedenle de bizim özgür olabilmemiz için, hareketimizin bizzat kendimiz tarafından belirlenmesi gerekmektedir. Bununla birlikte bu belirlenme, hareketimizin nedensiz olduğu anlamına değil, tüm bu nedenlere kendi içimizde sahip olduğumuz anlamına gelmektedir. Dolayısıyla da özgürlük ilkesi, bu iç belirleme temelinde algılanmalıdır.
Tanrı tasavvuru ve mutluluk ilişkisi

İnsanoğlunun varlık nedeninin tezahürü olan Tanrı tasavvuru hayatının her alanını kuşatan bir yapıya sahiptir. Aynı zamanda insan yaşadığı hayatta kendisine mutlu olmayı hedef edinmiştir. Araştırmanın amacı pozitif ve negatif Tanrı tasavvuru ile mutluluk algısı arasındaki ilişkiyi incelemek olup demografik değişkenler; yaş, cinsiyet, medeni durum, ebeveyn tutumları, öznel dindarlık algısı, dini bilgi düzeyi gibi etkenlerin de ele alındığı din psikolojisi alanında yapılan bir alan araştırmasıdır. Bu çalışmada, tarama modeli içerisinde yer alan anket tekniği ile kurgulanan bağımlı ve bağımsız değişkenleri ölçmek için kişisel değişkenlerin yer aldığı, Türkiye'de oluşturulmuş ve aynı kültür içerisinde psikometrik açıdan geçerlik ve güvenirlik testleri yapılmış 'Tanrı Tasavvuru Ölçeği' ve 'Oxford Mutluluk Ölçeği' isimli ölçme araçları kullanılmıştır. Temel problemi kişinin zihninde oluşturduğu ve daha sonra duyguya dönüşen Tanrı tasavvurunun mutluluk algısını etkileyip etkilemediğidir. Aynı zamanda inanan insanı mutluluğa ulaştıran en önemli şeyin Allah inancı ve onu nasıl tasavvur ettiği gerçeğidir. Bu araştırmaya 25 yaş ve üstü olan Bursa ilinden 194, İstanbul ilinden 176 toplamda 370 kişinin katılımı sağlanmıştır. Cinsiyet bazında ve genel olarak değerlendirildiğinde Allah'ı daha çok Merhametli, Koruyup Gözeten, Teslim Olunan, Dost, Yakın/İçkin, Seven ve Aşırı Talepte Bulunmayan ve daha az Cezalandıran ve daha az İntikam Alan olarak algılandığı tespit edilmiş olup buna bağlı olarak mutluluk algısının arttığı bulunmuştur. Cinsiyet bazında ve genel olarak incelendiğinde Allah inancı ve olumlu Allah tasavvuru arttıkça insanların mutluluk algısının artmakta olduğu tespit edilmiştir.
Aristoteles'te yargı sorunu

Yargı, düşünme biçimlerindendir. Düşünmelerimizi, yargılarla dile getiririz. Düşünmenin konu edilmesindeki güçlük, nesnelleştirilmesinde yatar. Biçim olarak düşünme süreci ile onun sonuçlan olan düşüncelerin en açık şekilde tezahür ettiği yer, teorik bilimlerdir. Her bilimin biçimsel yapısı, ona has düşünme tarzıdır. Bilimlerdeki düşünme tarzlarının, başka düşünme biçimlerini de açıklayacak şekilde genelleştirilmesiyle mantığın çalışma alanı ortaya çıkar. Zira konu ile yüklem, bütün bilimlerdeki yargılan ifade edecek şekilde genelleştirilmiş mantık deyimleridir. Fakat Aristoteles'te teşekkül eden şekliyle mantık, düşünme biçimlerinin değil, doğru düşünme biçimlerinin incelenmesidir. Böylece mantığın konusu, onun çalışma sahasının, doğru düşünme sorunu tarafından daraltılmasıyla ortaya çıkar. Yargının bilgiyle ilişkili oluşu, doğru düşünme tekniğinin yanı sıra, yöntem olarak mantığın gelişmesine yol açmıştır. Felsefe tarihi boyunca, üç teorik bilime uygun olarak, fizik, metafizik ile matematik olmak üzre, üç türlü mantık anlayışının geliştiği görülmektedir. Bilim olarak mantığa ilişkin ilk belirtiler, İslam mantığında ortaya çıkmasına rağmen, onun kavramlarının ortaya atılışı, Frege'de görülmektedir. Böylece, doğru düşünme sorununu ele alan, düşünme tekniği olarak mantık; doğru bilme sorununu ele alan, yöntem olarak mantık; doğruluğu düşünmenin özüne ilişkin bir sorun olarak görüp düşünme biçimlerini konu alansa, bilim olarak mantıktır. m
Cumhuriyet Dönemi teknoloji tarihi: Tarım alet ve makineleri teknolojileri, demir çelik üretim teknolojileri ve demiryolu teknolojileri

Türkiye'de bilim tarihi çalışmaları XIX. yüzyılın sonunda başlamış ve 1950'lerde akademik düzeye kavuşmuştur. Bilim tarihimizdeki bu gelişmelere karşın teknoloji tarihimizde benzer bir gelişme yaşanmamıştır. Buna ilaveten teknoloji tarihimize ilişkin yapılmış olan az sayıdaki çalışmanın çok az bir bölümü Cumhuriyet Dönemini kapsamaktadır. Bu doğrultuda, tez de Cumhuriyet'in kuruluş dönemlerinde üzerinde en fazla durulan tarım, demir sanayi ve demiryolu alanlarına ilişkin teknolojiler çalışma konusu yapılmıştır. Üç ana bölümden oluşan tezin birinci bölümünde Türkiye Tarım Alet ve Makineleri Teknoloji Tarihi, ikinci bölümünde Türkiye Demir Çelik Üretim Teknolojileri Tarihi ve üçüncü ve son bölümünde ise Türkiye Demiryolu Teknolojileri Tarihi çalışılmıştır. Tez çalışması, her üç alandaki ilk çabaların görüldüğü Osmanlı son döneminden başlamakta ve Cumhuriyet'in kuruluşundan sonra Dünya'da ve Türkiye'de iktisadi ve siyasi büyük değişimlerin yaşandığı II. Dünya Savaşı sonrası döneme kadar geçen yaklaşık bir asırlık zaman dilimini kapsamaktadır. Tez konusu üç alanın teknoloji tarihleri çıkarılmaya çalışıldığı gibi aynı zamanda teknolojik alanlarla bağlantılı olan bilimlerin ülkemizdeki geçmişşine ilişkin verilere de ulaşılmaya çalışılmıştır. Bu çerçevede, bilim-teknoloji ilişkisi tarihimizin aydınlatılmasına yardımcı olacak verilere ulaşma çabasına girilmiştir.