turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Transformation of the finance capital in Spain and Turkey: A comparative political economy perspective

Dünya politik ekonomisi 1980'lerin başından itibaren büyük bir değişimin içine girmiştir. Finans kapitalin dönüşümü de bu kapsamlı değişimin çok önemli ve ayrılmaz bir parçasını oluşturmaktadır. Süreç içerisinde birçok ülke finansal sistemlerini dönüştürmek ve liberalleştirmek suretiyle bu değişime ayak uydurmuştur. Ancak, ülkesel bazda ele alındığında çok değişik metodlar izlendiği görülmektedir. Bir grup devletler, finansal sistemdeki dönüşümü daha kapsamlı bir politik ekonomi dönüşümünün parçası olarak değerlendirmiştir. Sonuçta bu ülkelerde devletin sürece stratejik müdahalesi ve finansal elit ile endüstriel elit arasında tesis edilen organik bağ neticesinde finans kapitalin dönüşümü söz konusu ülkenin genel olarak politik ekonomisini olumlu yönde yeniden yapılandırmasının bir aracı olarak kullanılabilmiştir. Diğer bir devlet grubu ise, devlet eliti, finansal ve endüstriel elit arasında verimli bir bağın tesisini sağlayamamış, finans kapitalin dönüşümü yapısall sorunların şiddetlenmesi sonucunu doğurmuştur. Bu açıdan bakıldığında İspanya ve Türkiye birinci ve ikinci kategorilere ilişkin aydınlatıcı örnekler olarak ön plana çıkmaktadır. Bu bağlamda bu tezin amacı İspanya ve Türkiyedeki finans kapitalin dönüşümünü mukayeseli politik ekonomi perspektifinden analiz etmek ve iki ülkenin politik ekonomilerinin nasıl farklı şekillerde dönüştüğünü incelemektir.
Federal bargaining in post-Soviet Russia: A comparative study on Moscow's negotiations with Tatarstan and Bashkortostan

Öz SOVYET SONRASI RUSYA'DA FEDERAL MÜZAKERE: MOSKOVA'NIN TATARİSTAN VE BAŞKURDİSTAN İLE MÜZAKERELERİNİN KARŞILAŞTIRMALI BİR İNCELEMESİ Deniz Yalçın Yüksek Lisans., Avrasya Çalışmaları Tez Yöneticisi: Yard. Doç. Dr. Oktay F. Tanrısever Nisan 2005, 195 sayfa Bu tezin amacı Sovyet sonrası Rusya'da federal müzakerenin doğasını Moskova'nın Rusya Federasyonu'nun iki petrol zengini cumhuriyeti olan Tataristan ve Başkurdistan ile müzakerelerini karşılaştırmalı bir şekilde incelemektir. Tez özellikle Tataristan ile karşılaştırıldığında göreli şekilde daha dezavantajlı durumda olan Başkurdistan'ın Tataristan'ın elde ettiği özerkliğe çok yakın bir özerkliği nasıl elde edebildiğim açıklamaya çalışmaktadır. Bu tezin temel aldığı varsayıma göre bazen federal müzakerelerde göreli olarak daha zayıf olan taraflara elde edebileceklerinden daha fazla özerklik verilmesi onların müzakere güçlerine değil, federal merkezin genel müzakere stratejisine bağlıdır. Bu tez, Tataristan'ın Orta Volga bölgesinde egemen bir güç olarak ortaya çıkmasından çekinen Moskova'nın, Tataristan'ın karşısında Başkurdistan'ın pozisyonunu nasıl güçlendirdiğini ve Başkurt politik kadrosunun ikili federal müzakerelerde Moskova'nın Sovyet sonrası dönemdeki zaaflarım beceriyle kullanmadaki başarısının da Başkurdistan'a Tataristan'ın federal müzakerelerdeki kazanımlarına çok denk bir pozisyonu nasıl sağladığını tartışmaktadır.
The place of energy security in the international relations theories on the axis of supply, demand & transit security

Bu çalışmadaki ana amaç literatürde sadece enerji arz güvenliği adı altında incelenmiş olan enerji güvenliği meselelerini; arz, talep ve geçiş güvenliği olarak üç ayrı kolda inceleyip, enerji güvenliği olgusunun uluslararası ilişkiler teorilerindeki yerinin altını çizmektir. Bu doğrultuda çalışmanın giriş bölümünde teori ve pratiğin nasıl birleştirileceği konusunda bazı ipuçları verilmiştir. Girişi takip eden bölümlerde ilk olarak enerji kaynaklarının ve türlerinin tarihçesinden bahsedilmiş olup enerji konusunda bir çerçeve oluşturulmuştur. Daha sonra oluşturulan bu çerçeve enerji güvenliğine dair yapılan tanımlamalar ve enerji güvenliği konseptinin üç ayrı başlık altında incelenmesiyle doldurularak enerji güvenliği konsepti sağlam bir temele oturtulmuştur. Ardından, enerji güvenliği konsepti uluslararası ilişkiler disiplininde yer alan ana düşünce okulları ile bağdaşlaştırılarak, enerji güvenliğinin uluslararası ilişkiler disiplini içerisindeki yeri gözler önüne serilmiştir. Çalışmanın son bölümünde ise enerji güvenliğinin genel güvenlik konseptindeki diğer güvenlik dallarıyla olan ilişkilerine yönelik bazı tespitler ve açıklamalarda bulunulmuştur. Tüm bunlar kaynaklar üzerinde yapılan nitel araştırmaların toplanıp harmanlanması yoluyla yapılmıştır. Bu araştırmaların sonucunda da enerji güvenliği olgusu hakkında yapılan araştırmalarda, sadece arz güvenliği değil talep ve geçiş güvenliği konularının da ayrı ayrı incelenmesi ile kapsamlı araştırmaların yapılmasının mümkün olacağı kanıtlanmış, ayrıca enerji güvenliğinin uluslararası ilişkiler disipliniyle olan teorik bağlarının altı da kalın çizgilerle çizilmiştir.
Dekolonizasyon süreci ve sonrası Afrika

Dünyanın büyük kıtalarından biri olan ve tüm kıtalar arasında en fazla genç nüfusa sahip Afrika kıtası, dini inançlar, etnik yapılar ve sosyokültürel açılardan çok renkli bir coğrafyaya tekabül etmektedir. Dünya kara parçasının önemli bir kısmını oluşturan kıta, aynı zamanda önemli yeraltı ve yerüstü zenginliklerine sahip olmasıyla da bilinir. Nitekim değerli hammadde kaynaklarının varlığı, kıtanın önemini artırmakla beraber, bu durum kıta halkının kolonyalist güçler tarafından büyük zararlara uğratılmasını da beraberinde getirmiştir. Bu anlamda Afrika, kıtalar arasında en zengin bölge olarak bilinse de, 15. yüzyıldan itibaren kolonyalist güçlerce sömürülmesi nedeniyle giderek fakirleşmiştir. Böylece sömürgecilik faaliyetleri ile gerçekleştirilen fakirleştirme politikası kısa sürede kıtayı sarıp sarmalamıştır. Çünkü sömürgeciliğin temelinde ekonomik değeri yüksek hammadde kaynaklarının ele geçirilip sömürgecilerce götürülmesi fikri söz konusu olduğundan kıta genel bir fakirliğe mahkum edilmiştir. 15. yüzyıla kadar Avrupa'nın dışa kapalı bir politika sergilemesi, kendi içinde bazı ekonomik problemlerin yaşanmasına sebebiyet vermiştir. Nitekim Avrupalı bazı kaşiflerin kıta dışına çıkmalarıyla birlikte, Afrika'nın zenginliği fark edilmiştir. Çünkü Afrika, dünyanın en zengin hammadde kaynaklarına sahip bir kıta olmakla beraber Batı Afrika'da yaşayan Mali İmparatoru Mansa Musa gibi zengin imparatorların da yaşadığı bir yerdi. Altın, uranyum ve elmas gibi önemli hammadde kaynaklarını elinde bulunduran Mansa Musa, sadece Batı Afrika'da değil aynı zamanda Afrika'nın neredeyse tümünde etkili bir imparatordu. Fakat Avrupalı kaşiflerin bu durumu fark etmesi ile Afrika'nın kara talihine giden yol açılmış oluyordu. Böylece Afrika, kıyılarından uzakta yaşayanlar için yeni bir yaşam alanı ve önemli bir geçim kaynağı olarak görülmeye başlandı. Nitekim başta Portekiz olmak üzere, İspanya, Hollanda, Fransa ve İngiltere gibi Avrupalı kolonyalist güçlerce istila, ilhak ve iskan edilmeye başlanan kıta, 19. yüzyılda ulusal kimliklerini kazanan Almanya, İtalya ve Belçika gibi Avrupalı yeni güçlerin de ortaya çıkması ile birlikte adeta bir Avrupalı istilasına uğramıştır. II. Dünya Savaşı'na kadar devam eden bu sömürgecilik faaliyetlerine, ABD ve İngiltere'nin imzalamış oldukları Ağustos 1944 Atlantik Bildirgesi ile son verilmek istenmiştir. Böylece Gana ile başlayan bağımsızlık talepleri, kısa sürede Afrika geneline yayılarak dekolonizasyon sürecinin başlamasına yol açmıştır. Fakat dekolonizasyon süreci ile Afrika kıtasında yeni güçler yer almıştır: ABD, SSCB ve bağımsızlığını yeni kazanmış Çin Halk Cumhuriyeti. Hem Soğuk Savaş'ın hem de dekolonizasyon sürecinin etkisi, ABD, SSCB ve ÇHC'nin Afrika'ya yönelik politikalar üretmelerine yol açtı. Böylece Afrika kıtası sömürülme yarışında yeni devletlerle tanışmış oldu.
Türkiye ve Güney Kıbrıs Rum yönetiminin Avrupa Birliği'ne adaylık süreçlerinin karşılaştırılması

Avrupa Birliği ile olan ilişkiler Türk Dış Politikasında önemli bir yer teşkil etmektedir. Ankara Anlaşması'ndan itibaren Avrupa Topluluklan'na entegre olma siyaseti izleyen Türkiye Helsinki Zirvesi'nde adaylık statüsünü elde ederken Güçlendirilmiş Siyasi Diyalog başlığı altında Kıbrıs sorununu karşısında bulmuştur. 1972'de Toplulukla Ortaklık Anlaşmasını imzalayan Güney Kıbrıs Rum Yönetimi'nin 1990'da adanın tümü adına yapmış olduğu üyelik başvurusu kabul edilmiş ve 2004'ün Mayıs'inda AB'ye üye olmuştur. Bu tez çalışmasında, Türkiye'nin ve Güney Kıbrıs Rum Yönetimi'nin adaylık süreçleri olayların tarihi alt yapısı ortaya konarak ele alınmış ve karşılaştırmalı bir analiz yapılmıştır. Kıbrıs sorununun bu süreçleri ne yönde etkilediği tartışılmış ve Türkiye-AB ilişkilerinde 'din farklılığı'nın nasıl bir rol oynadığı ortaya konmuştur. Hazırlanan tezin birinci bölümünde Türkiye'nin ve ikinci bölümünde GKRY'nin AB ile olan ilişkileri önemli konu başlıklarıyla ele alınmıştır. Üçüncü Bölümde Annan Planı'nm içeriği anlatılmış, taraflar açısından olumlu ve olumsuz yanlan ortaya konmuş ve referandumdan çıkan sonucun taraflara nasıl yansıdığı tartışılmıştır. Son olarak dördüncü bölümde ise her iki aday ülkenin üye üyelik kriterlerini yerine getirmekte gösterdiği performanslar ilerleme raporları baz alınarak değerlendirilmiş ve karşılaştırmalı bir analiz yapılmıştır.
Türkiye'nin ulusal güvenliğinin ekonomi politik analizi: 2002-2015

Karşılaştırmalı siyasal yaklaşımlar bağlamında ele aldığımızda 21. yüzyıl ekonomik, siyasal ve toplumsal açıdan önceki yüzyıllara nazaran önemli farklılıklar göstermektedir. Yirminci yüzyıldan devralınan uluslararası sistem yeni yüzyılda ciddi dönüşümler geçirerek kendine has bir eksen kazanmıştır. Yeni dönemde siyasal ve ekonomik parametrelere paralel olarak değişen en önemli algı ise 'güvenlik' kavramının yeni formudur. Terör, etnik ve radikal dini çatışmalar ve nükleer silahların yaygınlaşması gibi yeni tehdit unsurları küresel, bölgesel ve ulusal güvenlik algısını daha karmaşık bir boyuta taşımaktadır. Adalet ve Kalkınma Partisi'nin 3 Kasım 2002 seçimlerinde tek başına iktidar olmasının ardından siyasi ve ekonomik istikrarında belirli oranda iyileşme sağlansa da, iç ve dış tehditler nedeniyle güvenlik politikalarında restorasyona ihtiyaç duyulmuştur. Bu çalışma Türkiye'de değişen güvenlik paradigmasını uluslararası ekonomi politik perspektiften değerlendirmeyi amaçlamaktadır.
Türkiye-İsrail askeri işbirliğinin Türkiye'nin Ortadoğu politikasına etkileri

Türkiye bulunduğu coğrafyada kendisi gibi benzer bir yönetim tarzına sahip srail'le ilişkilerini son yıllarda geliştirmiş ve geliştirmeye devam etmektedir. Türkiye-srail ilişkilerinin geliştirilmesinde önemli bir yer tutan veimzalandığı günden beri Arap ülkelerinden yoğun tepki alan Türkiye-srailAskeri Eğitim ve şbirliği Anlaşması, Orta Doğu'da yeni bir güç dengesimeydana getirmiştir. Askeri boyutta başlayan iki ülke ilişkileri zamanla ekonomik ve siyasi açıdan da benzer gelişme göstermiştir. Bu işbirliğinin gelişmesinde iki ülkenintarihten gelen dostluğunun ve Ortadoğu bölgesinde benzer problemlerle karşı karşıya bulunmalarının oldukça büyük etkisi olmuştur. 1996 yılından günümüze kadar olan zaman sürecinde iki ülke yöneticilileri ve siyasi liderleribirçok kez karşılıklı olarak ziyarette bulunmuşlardır. Bu ziyaretlerde, Türkiye-srail Stratejik şbirliğinin önemi ve iki ülke açısından faydaları vurgulanmıştır. Çalışmada, 1996 Yıllarında Askeri Eğitim ve şbirliği Antlaşması ile zirveye çıkan Türkiye-srail Stratejik şbirliği'nin, tarihsel bir süreç içinde tüm yönleri ile incelenerek iki ülkeyi yakınlaşmaya iten sebepler ve bu ittifakınfayda ve mahsurlarının tespiti amaçlanmıştır. Yine tezde, Türkiye-srail Stratejik şbirliği'nin Türkiye'nin Ortadoğu ve Araplara yönelik politikalarına ne gibi etkisinin olduğu araştırılmıştır. Türkiye'nin orta ve uzun vadede srail'le olan stratejik işbirliğininboyutlarının neler olacağı ve ki ülkenin bölge ile ilgili çıkarlarının çatışması durumunda nasıl bir politika uygulayacakları hala belirsizliğini korumaktadır. Diğer yandan, Türkiye ya da srail'in çevresindeki ülkelerle bir savaşagirişmesi ya da küçük çaplı bölgesel bir çatışma yaşaması durumunda, diğer ülke nasıl bir tepki gösterecektir? Türkiye-srail Stratejik şbirliği'ninsorgulanması gereken en önemli unsurunun bu konu olduğunudeğerlendiriyorum.
Tracing the evolution of un peacekeeping: Peacebuilding, internal conflicts and liberal restructuring

Birleşmiş Milletler sisteminin bir yeniliği olarak Soğuk Savaş döneminde ortaya çıkmış olan Barışı Koruma Operasyonları, Soğuk Savaş sonrası dönemde değişime uğramıştır. Soğuk Savaş sonrası dönemde söz konusu operasyonların sayısı artmış, yeni görevler belirlenmiş ve operasyonların arzu edilen hedefi değişmiştir. Bunun yanı sıra, Birleşmiş Milletler Barışı Koruma Operasyonları'na hakim olan anlayış da değişmiş ve Barışı Kurma ve Barış Operasyonları kavramlarını da kullanma zorunluluğu doğmuştur. Soğuk Savaş döneminde barışı koruma operasyonlarınınfonksiyonu devletlerarası savaşlardan sonra ateşkesi denetlemek iken, Soğuk Savaş sonrası dönemde barış operasyonları iç savaş yaşanan ülkelerde kalıcı barış temin etmek amacıyla çoğunlukla iç savaşlara yönelik olarak kullanılmıştır. Ayrıca, Soğuk Savaş döneminde barışı koruma operasyonları, çatışmalara barış/güvenlik ile egemenlik kavramları çerçevesinde yaklaşırken, Soğuk Savaş sonrası dönemde insan güvenliği ve sosyo-ekonomik kalkınma barış operasyonlarının gündemine girmiştir. Söz konusu değişimi açıklamak için, tez normatif bir değişikliğe bağlı olarak ikidinamiği sebep olarak önermektedir. Soğuk Savaş sonrası dönemde uluslararası normlar değişmiş ve iç savaşlar ile ilgilenilmesi gerektiğine dair yeni bir parametredoğurmuştur. Bu normatif değişikliğe bağlı olarak; iç savaşların barış operasyonları için yarattığı güçlükler ilk dinamik; devletlerin iç yapılarını organize etmeye eğilimli olan liberal uluslararacılığın yükselmesi de ikinci dinamik olarak önerilmiştir.
İngiliz Okulu ve inşacılık çerçevesinde egemenliğin dönüşümü ve uluslararası toplumun genişlemesi

Bu çalışmanın konusu, egemenliğin dönüşümünün ve uluslararası toplum yapısının giderek genişlemesinin, uluslararası ilişkiler teorileri içerisinde bulunan İngiliz Okulu ve inşacılık çerçevesinde değerlendirilmesidir. Uluslararası İlişkiler teorilerinden yararlanılarak hazırlanan bu çalışmada, uluslararası toplumun genişlemesinde, egemenliğin dönüşümünün etkili olup olmadığına cevap aranacak ve seçilen her iki teorinin de, bu süreci en iyi açıklayan teoriler olduğu kanıtlanmaya çalışılacaktır. Egemenliğin dönüşümünü ve uluslararası toplumun genişlemesini inceleyen bu araştırma şu basamaklardan oluşmaktadır: Öncelikle, tarihsel metot kullanılarak egemenliğin dönüşüm süreci anlatılmış, uluslararası sistemin değişmesiyle ortaya çıkan farklı değerlerin, egemenliğin dönüşümüne neden olan etmenlerle örtüştüğüne değinilmiştir. Ele alınan İngiliz Okulu'nun temel argümanları incelenmiş, egemenliğin dönüşümünü ve uluslararası toplumun genişlemesini nasıl etkilediği belirtilmiştir. Son olarak ise, inşacılığın temel varsayımları açıklanmış ve bu süreci hangi değerlerin daha iyi açıkladığı tespit edilerek, bu iki teorinin karşılaştırmalı analizi yapılmıştır. Araştırma sonucunda ise, uluslararası sistemde devlet egemenliğinin iç politikadaki etkinliğinin sürdürülmesine zıt olarak, dış politikadaki egemenliğin, uluslararası toplum olarak hareket etme olgusundan dolayı dönüşüme uğradığı ve tek tek devletlerin söz sahibi olmalarından ziyade, uluslararası alanda, dirlik, düzen ve barışın sağlanması amacıyla bir bütün olarak karar almalarının daha etkili olduğu belirtilmeye çalışılmıştır. İngiliz Okulu teorisinin uluslararası toplum anlayışını benimsemesi, neden ve ne zaman oluşturulacağına dair açıklamalar getirmesi; inşacılık teorisinin ise, sistemi açıklamada devlet kimliği, düşünce ve yapı gibi olguları değerlendirmesi bu sonucun ortaya çıkmasında etkili olmuştur.
Origins of Eurasianism and the emergence of Turkish Eurasianism

Bu tezde Avrasyacılık ve Türk Avrasyacılığının tarihi gelişim süreci açıklanmaya çalışılmıştır, aynı zamanda Rusya ve diğer ülkelerin politik gündemleriyle olan ilişkileri üzerinden değerlendirilmiştir. Ağırlıklı olarak Türk Avrasyacılığı fikrinin gelişimi ve Rusya'nın Türk Avrasyacılığına katkıları araştırılmıştır. Avrasyacılık hangi ülkeler ile birlikte oluşturuldu, nerede, ne zaman, hangi düşüncelerle ortaya çıktı bunların cevabını araştırmamızda bulmak mümkündür. Hangi ülkeler, hangi düşüncelerle Avrasyacılığı destekliyor veya izlemekle yetiniyor, günümüz penceresinden bakılarak sentezlenmiş bir çalışmadır. Tüm bunların yanı sıra Türk Avrasyacılığın kökeni etniksel ve ulusal açıdan analiz edilmiş, Rusya, Türk Cumhuriyetleri ve Türkiye'nin Avrasya Birliği projesi üzerinde odaklanmış olduğu gözlemlenmiştir. Bu projeyle Türk Avrasyacılığı ve Evrazia düşüncelerinin nasıl geliştiği ve gelişeceği, Türkiye ve Rusya'nın ileriye yönelik attığı adımlardan bahsedilmiştir. Son olarak Avrasyacılık ve Türk Avrasyacılığı sentezi sonucu gelecekte siyasi iyileşmeler adına neler olacağını öngörmek adına yapılmış bir çalışmadır.
Sultan Abdülaziz'in Avrupa seyahati ve Osmanlı modernleşmesi

18. yüzyıla gelindiğinde Osmanlı İmparatorluğu kendisini kazanamayacağı bir yarışın içerisinde bulacaktır. Osmanlı'nın bu modernleşme yarışına Sultan III. Selim döneminde dahil olduğunu kabul edersek, Sultan III. Selim'den Sultan Abdülaziz'e kadar geçen süreçte Osmanlı İmparatorluğu yarışa katılabilmenin şartlarını yerine getirebilmek için bir ön hazırlık yapmıştır desek yanlış olmaz. Bir karşılaştırma yapacak olursak Batı medeniyetinin Sanayi Devrimini tamamladığı dönemde Osmanlı İmparatorluğu daha, sonunda kalemiyenin kazanacağı, bir iktidar savaşı yaşamaktadır. Bu tezin iddiası Osmanlı modernleşmesinin sorunlarının Sultan Abdülaziz'in Avrupa seyahati ile belirgin hale geldiğidir. Sultan Abdülaziz Avrupa seyahatine çıkmadan önce de Batı medeniyeti hakkındaki bir fikri olsa da gerçekleştirilen seyahat sırasında iki medeniyet arasındaki modernleşme farkını kendisi gözlemlemiştir. Osmanlı İmparatorluğunun modernleşmesi yukarıdan aşağıya doğru gerçekleştirilmeye çalışılan bir süreç olduğu için halk tabanında çok karşılık bulamamıştır. Bu yüzden en tepedeki isim olan Sultanın Avrupa'da kendi medeniyetleri ile rakip gördüğü medeniyet arasındaki farkı gözlemlemesi, Sultan'da modernleşme yarışında geri kalındığı düşüncesinin oluşmasına neden olmuştur.
Türkiye'nin su potansiyeli ve su politikası

Her stratejik konuda olduğu gibi su konusunda da her dönemde sorunlar ve beraberinde gelen önemli gelişmeler mevcuttur. Dünyadaki su talebinin artması, şehirleşme ve suyun kirlenme oranlarında görülen artışlar, küresel ısınma, artan nüfusun beslenme ihtiyacını karşılamak amacıyla tarımda fazla olarak kullanılmaya başlanması, endüstriyel gelişme ve politik unsurlar su konusunu evrensel boyutlara taşımıştır. 'Türkiye'nin Su Potansiyeli Ve Su Politikası' isimli bu çalışmada, konu üç bölümde incelenmiştir. Birinci bölümde suyun önemi, su arz ve talebi ele alınarak hukuksal boyutta incelenmiş, Ortadoğu bölgesi su açısından değerlendirilerek bölgedeki belli başlı su kaynaklan hakkında bilgiler verilmiştir. İkinci bölümde ise, ülkemizdeki tüm su havzaları ele alınarak potansiyeli belirlenmiştir. Türkiye'nin su potansiyeli içinde en önemli paya sahip Fırat, Dicle, Araş, Çoruh, Asi ve Meriç nehirleri, su potansiyelleri, ekonomik değerlendirilmeleri ve üzerlerinde yapılan ve yapılmakta olan çalışmaları ile ele alınmıştır. Üçüncü bölümünde de ülkemizin su politikasında yer alan projeler ile Güneydoğu Anadolu Projesinin, ekonomik değerlendirmesi, sektörel beklentileri ve sonuçları aktarılmıştır.
Economic interdependence and security in Southeast Asia: A realist analysis

Çin uyguladığı liberal reformlar sonucunda uluslararası ekonomiye entegre oldu. Bunun bir sonucu olarak önemli bir ekonomik gelişmeye imza attı ve dünyanın en büyük ikinci ekonomisi haline geldi. Böylece, Çin'in ekonomik yükselişi Asya-Pasifik'in ekonomik ilerlemesini ve güç diplomasisini ne yönde etkileyeceği günümüz uluslararası ilişkilerinde önemli bir konu haline geldi. Bu etki Çin'in 1997 Asya Ekonomik Krizi boyunca güneydoğu asyadaki komşularına finansal destek sağlamasıyle başladı. Çin'in yardımları ile bölge ekonomisi canlanmaya başladı ve ticaret ile yatırım akışında ciddi bir artış yaşandı. Güneydoğu Asya ülkeleri özellikle de Filipinler ve Vietnam ekonomik büyümelerinin devamlılığını sağlamak adına, Çin'in sağladığı ekonomik fırsatlardan faydalandılar. Bu yüzden, Çin ile ekonomik ilişkilerini birçok farklı yönde geliştirdiler. Bu iki ülke Çin'e pazar, hammade, enerji kaynakları ve ara ürün sağlarken karşılığında finansal destek ve ticarette düşük tarife gibi ayrıcalıklar elde ettiler. Çin ile gelişen ekonomik ilişkileri sonucunda ticaret hacimlerini önemli ölçüde artırdılar. Tüm bu gelişmeler sözü geçen ülkelerin ekonomileri arasında karşılıklı bağımlılığın artmasına yol açtı. Bu noktada, gelişmiş ekonomik ilişkilerin, güvenlik ilişkilerini nasıl etkilediği sorusunu sormak önemli hale gelmiştir. Bu çalışma, Çin-Filipinler ve Çin-Vietnam arasındaki ekonomik karşılıklı bağımlılığın, Güney Çin Denizi anlaşmazlığındaki güvenlik politikaları üzerinde realist uluslararası ilişkiler perspektifinden nasıl etkilendiğini incelemeyi amaçlamaktadır. Birincisi, bu çalışma yukarıda bahsedilen ülkeler arasında inkar edilemez bir ekonomik karşılıklı bağımlılık olduğunu ve Filipinler ile Vietnam'ın ekonomik olarak kırılgan bir konumda olduğunu iddia etmektedir. İkincisi, bu çalışma, ekonomik dayanışmanın yüksek çatışma maliyeti nedeniyle devletler arasında barışçıl ilişkilere yol açacağı yönündeki neoliberal iddia karşı çıkmaktadır. Neoliberal varsayımdan farklı olarak, bu çalışma, güvenlik meseleleri söz konusu olduğunda devletlerin güvenlik tehditlerini tolere edemeyeceğini belirtmektedir. Devletler, güvenlik sorunları ve politikalarını, devletin hayatta kalması ve toprak bütünlüğü ile bağlantılı olduğu için çok önemli olarak görmektedir. Bu çerçevede, bu çalışma Filipinler ve Vietnam'ın Çin'in saldırganlığına hiçbir ekonomik kayıp gözetmeden nasıl karşılık verdiğini ortaya koymaktadır. Buna ek olarak, bu çalışma ekonomik karşılıklı bağımlılık veya kırılganlığa sahip olmanın, Filipinler ve Vietnam'ın Güney Çin Denizi anlaşmazlığında Çin menfaatlerine ters davranmasını engellediğine dair bir kanıt olmadığını savunmaktadır.
Yeltsin sonrası dönem Putin'in siyasal pazarlama çalışmaları (2000-2008 dönemi)

Sovyetler Birliği'nin dağılması uluslararası boyutta temel dengeleri değiştiren dönüm noktalarındandır. Bu olay sonrasında iki kutuplu dünya düzeninin sona ermesi ile yeni bir dünya düzeni oluşmuştur. Sovyetler Birliğinin dağılması sonrasında kurulan Rusya Federasyonu da bu yeni dünya düzeninde temel dengeleri belirlemedeki rolünü korumayı bilmiştir. Uluslararası arenada hatrı sayılır bir aktör olan bu ülkenin siyasi lideri olmak da bir o kadar önem arz etmektedir. Bu kapsamda öne çıkan aktörlerden biri de Vladimir Putin'dir. Bu bağlamda Vladimir Putin Rusya Federasyonu siyasetinde hızla yükselen bir ivmeyle yer almıştır. 'Yeltsin Sonrası Dönem Putin'in Siyasal Pazarlama Çalışmaları (2000- 2008 Dönemi)' adlı bu çalışmada Putin'in bu hızlı yükselişinde kullandığı siyasal pazarlama uygulamaları incelenmiştir. Sovyetler Birliğinin dağılması sonrası uluslararası alanda temel dengeler değişmiştir. Sovyetler Birliğinin dağılması sonrasında kurulan Rusya Federasyonu siyasetinde rol alan liderler görev başına gelmeden önce seçmenlerini etkilemek için bir takım uygulamalara başvurmaktadırlar. Çalışmada Rusya Federasyonu ilk lideri Boris Yeltsin ve ardından yönetimi ele alan ve Rusya'da merkezi yönetimi sağlamlaştıran Vladimir Putin'in seçmenleri nasıl, ne derece ve hangi yöntemleri kullanarak etkilediği izlenmiştir. Bu çalışma Rusya Federasyonunun Putin Dönemi siyasal pazarlama uygulamalarını ortaya koymayı amaçlamıştır. Çalışmada ayrıca tarihsel gerçeklikler sunularak Rusya Federasyonu siyaseti de değerlendirilmeye çalışılmıştır. Putin'in yeni kurulan devlet düzeni içinde yükselişinin değerlendirilmesi açısından 'Yeltsin Sonrası Dönem Putin'in Siyasal Pazarlama Çalışmaları (2000- 2008 Dönemi)' adlı çalışma bir sonraki çalışmalar için yol gösterici olma özelliği taşımaktadır