turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Sociological and semiological/psychoanalytical approaches in feminist film theory: 'Woman's films'in Türkish cinema during 1980s

öz FEMİNİST Fi LM KURAMINDA SOSYOLOJİK VE SEMİYOLOJİK/PSİKANALİTİK YAKLAŞIMLAR: 1980'LER BOYUNCA TÜRK SİNEMASINDA 'KADIN FİLMLERİ 1 Asuman Suner Nalçaoğlu Bu tezde, 1960 lerde Türk sinemacında ortaya çıkan 'kadın filmleri olgusu feminist bir yaklaşımla çözümlenmektedir. Bu yapılırken, feminist film kuramı içinde yer alan sosyolojik ve semiyolojik/psikanalitik yaklaşımlar ayrı ayrı tartışılmakta- ve her iki yaklaşım da 'kadın filmleri'nin çözümlenmesinde kullanılmaktadır. Sonuç olarak, feminist film kuramı içinde özgün bir sentezin geliştirilmesi hedeflenmektedir. Bu bağlamda, tezin kuramsal ağırlıklı olan ilk kısmında, feminist film kuramının temel kavramsal çerçevesi, temel öncülleri, savları ve kendi iç görüş ayrılıklarından kaynaklanan farklılıkları vurgulanarak tartışılmaktadır _ Giriş bölümünün ardından, II. bölüm kuramsal bir çerçevenin oluşturulmasına ayrılmıştır. viFeminist film kuramı içinde iki temel yaklaşım vardır, sosyolojik ve 'semiyolojik/psikanalitik yaklaşımlar III. ve IV. bölümlerde bu yaklaşımlar ayrı ayrı tartışılmaktadır. V. bölümde ise, feminist film yapımı incelenmektedir. Bu tezde, 19601er boyunca Türk sinemasında yeni bir türün, 'kadın filmleri', ortaya çıktığı iddia edilmektedir. Bu yeni tür, sosyolojik ve semiyolojik temelli- feminist yaklaşımlarla VI. ve VII. bölümlerde incelenmektedir. İncelemenin sonunda, bu türün ortaya, içerik düzeyinde 'ilerlemeci', ancak kadın bedeninin bir 'nesne' olara temsil edildiği alışılmış sinemasal söylemi yeniden üreten, bir 'ikili alan' çıkardığı sonucuna varılmaktadır.
Maske, maskede ifade ve sinemada maske kullanımı

Sinema teknolojisinin bilgisayar teknolojisiyle bütünleşmeye başlamasıyla birlikte maskeler artık sadece makyaj ya da sabit ifadeler taşıyan birer nesne olarak değil, perdede seyircinin gözleri önünde doğal olan ya da olmayan yüzlerce ifadeye bürünebilme özelliğine kavuşmuşlardır.
1990 sonrası Türk sinemasında taşra, taşralı ve taşracılık olgusu

Seksenli yıllardan başlayarak dünya ölçeğinde örgütlü kapitalizmin yapılarında büyük bir aşınma yaşanmıştır. Sosyo-ekonomik anlamda risk, kaygı, sürekli yeniden yapılanma ve yersiz yurtsuzlaşma yerleşik bir hal almıştır. Bütün bireyler ekonomik gereklilikler karşısında yeniden yapılanma zorunluluğunu içselleştirmek durumunda kalmıştır. Toplum ve sınıf gibi modern cemaatlerin anlamlandırma pratikleri ve güven mekanizmalarından yoksun kalan bireyler için kimlik, aidiyet gibi kavramlar ön plana çıkmıştır. Bu süreçte sınıfsal ve ideolojik taleplerden boşalan kamusal alan, özel yaşam ve kimlik gibi kavramlarla donatılmıştır. Ancak aynı süreç aile kurumunun aşınmasını da barındırmaktadır. Özel ve kamusal alanın aynı anda yaşadığı istikrarsızlığa karşı; uzak bir coğrafyada; hatırlanan geçmişşe yönelik nostaljik bir talep yükselmiştir. Taşra ve kırsal yaşam; gelenek ve birincil ilişkilerin güvenli dünyası ile ailenin istikrarlı yapısının devam ettiği bir imge olarak yükselmiştir. Doksanlara kadar kent dışından kent içine bakan Türk Sineması bu süreçte kent içinden kent dışına bakmaya başlamıştır. Ancak bireysel araç kullanımı, bireysel iletişim araçlarının yaygınlaşması ve paranın mobilleşmesi ölçeğinde, kent dışı alanlar da kapitalizm ve tüketim kültürü tarafından düzenlenmekte ve kırsal yaşam biçimleri hızla dönüşmektedir. Üretilen taşra söylemi ile kırsal alanın sosyo-ekonomik gerçekliği arasında bir uyuşmazlık söz konusudur. Örneklem grubunda taşra imgesini kentin yozlaşma ve gerilemesine karşı bir kutup olarak üreten filmler olduğu gibi, kırsal alanda yaşanan parasallaşma ve kültürel dönüşümü ortaya koyan örnekler de bulunmaktadır.
Oryantalizm üzerinden Avrupa ve Uzak Doğu filmlerinin analizi

Yüzlerce yıldır kültürün güçlü varlığı insanın doğayla olan bağının önüneve insan bilincini ikiye ayırmıştır. Bu ikiliğin Küreselleşme söz konusu olduğunda Doğu-Batı çatışmasına dönüşmesiyse insanlığın kollektif bilincine geri döndürülemez bir darbe vurmuştur. Dünyayı kültürel anlamda yaratılanmanipülasyonlarla yöneten Emperyalist güçlerin Oryantalist söylemi her alanda olduğu gibi medyada da karşılığını bulmaktadır. Tezde bu manipülasyonların anlamsızlığını ve geçersizliğini gözler önüne sermek için estetik seviyeleri birbirine çok yakın olan iki Avrupa ve iki Uzak Doğufilmi kültürel anlamda analiz edilmiş ve insanlık kültürünün benzerlikleribulgulanmıştır. Giriş bölümünde tezin alt yapısı açıklandıktan sonra Oryantalizm farklı yönleriyle ve dönemleriyle açıklanmış ve kavramın genel yapısına açıklık getirilmiştir. Edward Said başta olmak üzere birçok farklı araştırmacının bakış açıları dile getirilmiştir. Oryantalizm'den sonra öyküsel bir incelemenin yapılabilmesi için Yunan paganizm'i merkeze konularak tasarlanmış analiz yöntemleri incelenmiş ve ardından estetik altyapıyı kurgulamak için Avrupalı yazar ve filozofların görüşlerine yer verilmiştir. Son olarak filmler bu bahsedilen kültürel altyapı ile Oryantalizm'e gönderme yapılarak analiz edilmiş ve Kavram'ın Doğu'ya yönlendirdiği temalar Batı'da, Batı'ya ait olduğu savunulan temalarda Doğu'da tespit edilmiştir. Oryantalizm'in sinema eserleri üzerinden incelenmesinin sonucunda, kültürel ve estetik ögelerin empoze edilen fikirlerin aksi bir yapıya sahip olduğu varsayılabilir.
Yunan sinemasında yeni dalga ve Yorgos Lanthimos

Bu çalışma Yunan Sinemasında Yeni Dalganın varlığını ortaya koymayı amaçlamıştır. Hangi filmlerin Yunan Yeni Dalgası içinde yer aldığını Yunan akademisindeki çalışmalardan ve diğer uluslararası kaynaklardan faydalanarak belirlemiştir. Yunan sinemasında Yeni Dalganın ülkenin geçirdiği koşulların ürünü olduğunu göstermiştir. Filmlerin özelliklerini ortaya koymuştur. Yunan Yeni Dalgasının en önemli yönetmeni Yorgos Lanthimos'un filmlerini ele almıştır. 2008'de Alexis Grigoropoulos adında on beş yaşındaki bir gencin polis tarafından öldürülmesi ve 2008'de patlayan global ekonomik kriz ile uygulanan kemer sıkma politikaları sonucu halk hükümete karşı ayaklanmıştır. Haftalar sürecek protestolar düzenlenmiştir. Gündelik hayat kalitesi bozulmuş toplum ve birey dengesizleşmiş ve istikrarsızlaşmıştır. Toplum ve bireydeki bu dengesizlik ve istikrarsızlık sinemada ulusal ve geleneksel anlatıların çöküşüne neden olmuştur. Ülkedeki çalkantılar ve problemlerden dengesi bozulmuş yönetmenler de kendilerini sinemada garip bir dille ifade etmişlerdir. Çalışma bu sosyal olayları temel alarak 2008 sonrası yapılan filmleri ele almıştır. Yeni Dalga filmlerinin 'Garip, Sürükleyici ve Film Türlerini Yaratıcı Kullananlar' olarak üç başlık altında toplandığı belirtilmiştir. Özellikle 'Garip' başlığı altındaki Yeni Dalga filmlerinde oyuncular kayıtsız yüz ifadeleriyle doğal olmayan, deforme olmuş bir oyunculuk sergilerler. Ses tonları monotondur. Filmler sosyal düzeni, gelenekleri ve aileyi ele alırken bugünün sorunlarını ve kendi kuşaklarının travmalarını yansıtır. Şiddet ve cinsellik yoğun olarak filmlerde yer alır.
Recep İvedik: 'Bir halk kahramanı' mı yoksa piyasa kahramanı mı?

Türkiye'de özellikle 2000'li yıllardan itibaren 'yaşam tarzları' birçok açıdan tartışılan bir sorun ya da konu haline gelmiştir. Küreselleşme koşullarıyla birlikte, belli tüketim davranışlarının toplumda statü ve ayrıcalık edinmekle ilişkilendirilmesi, yaşam tarzlarını da tartışmaların merkezine getirmiştir. Tüketim kültürü bir yandan küresel olarak tek tipleştirici bir etki yaratırken, aynı zamanda yerel, otantik ya da 'doğallık' biçiminde kodlanan farklı kültürleri de popülerleştirerek kendi tüketim kültürünün parçası haline getirebilmektedir. Gösterime girdiği andan itibaren kamuoyunda büyük ilgi gören Recep İvedik serisi, bir taraftan küresel tüketim kültürünün hakim kodlarıyla tanımlanan 'yeni orta sınıflar'ın yaşam tarzıyla uyuşmaz olmasından dolayı bu kesimlerin yaşam tarzı ile geleneksel, otantik ya da doğal olanın çatışması olarak görülmüştür. Bununla birlikte, İvedik sonuçta tüketim kültürü ve kültür endüstrisi sayesinde tedavüle girmiş bir üründür. Bu nedenle 'bir halk kahramanı' olarak Recep İvedik'in kültür endüstrisi içinde imalatının koşullarını ve izleyicinin 'gönlünde taht kurması'nı sağlayan özelliklerinin araştırılması, günümüz Türkiye'sinin kültürel kodlarının anlaşılması açısından ön açıcı olacaktır.
Küreselleşme ve çok kültürlülük bağlamında Kürt filmlerinde Türk karakterlerin temsilleri

Küreselleşmenin etkisiyle ulusal sinemalar tartışmalı bir duruma evirilmiştir. Bu durumun çeşitli sebepleri olmakla birlikte, dikkat çeken bir nedeni de, ulus-aşırı bağlamdan da beslenen, minör sinema pratiklerinin ortaya çıkmasıdır. 2000'li yıllar ile birlikte farklı coğrafyalarda ortaya çıkan 'Kürt Filmleri' hem ulus-aşırı hem de ulusal sinema niteliklerine haiz bir sinema pratiğidir. Bu çalışmanın en temel amacı, akademik çalışmanın az sayıda olduğu bu film pratiği hakkında daha fazla bilgiye- veriye ulaşmaktır. Mevzubahis sinemanın bir etnik kimlikle birlikte anılmasından dolayı çalışmanın; temsil araştırılması olması öngörülmüştür. Bu anlamda çok kültürlülük kavramı da filmlerin çok kimlikli yapısından dolayı çalışmaya dahil edilmiştir ve bu kavram bağlamında temsil araştırması yapılmaya çalışılmıştır. Bu çerçevede Kürt filmlerinin etkin bir konumda bulunduğu Türkiye'de üretilen filmlerde Türk karakter temsillerini incelemek ve tartışmak, bu çalışmanın birinci amacı olmuştur. Bu sebeple Türkiye'de çekilen beş Kürt filmi örneği ayrıntılı bir şekilde çözümlenerek, Türk karakterlerinin Kürt filmlerindeki temsilleri üzerine bir sonuca ulaşılmaya çalışılmıştır. Bununla birlikte bazı alt amaçlar da oluşturulmuştur. Bu çerçevede filmlerde genel bir anlatı izleği var olup olmadığı da tespit edilmeye çalışılmıştır. Ayrıca bu sinemanın ulus-aşırı ve ulusal sinema yönleri de tartışılmış ve bu iki eksen etrafında Kürt filmleri konumlandırılmaya çalışılmıştır.
Türk sinemasında Haydarpaşa garı

Bu belgesel filmde, Haydarpaşa garı özelinde Türk sinemasında İstanbul'un zaman ve mekan olarak yeri değerlendirilmekte ve Haydarpaşa garının sinemadaki temsilinin belleklerde edindiği yerele alınmaktadır. Genellikle cumhuriyet döneminde İstanbul'a göçlerin, buluşmaların ve ayrılıkların Türk sinemasına konu oluşu çerçevesinde, göç eden Anadolu insanının ilk karşılaştığı yer olan Haydarpaşa garının, İstanbul'dan ayrılış sırasında da yer aldığı aktarılmaktadır. Bu tezde şimdiye kadar sinemada doğal dekor olarak pek çok yönüyle temsil edilen İstanbul'un, Haydarpaşa garı bağlamında her dönem Türk sinemasında mekan olarak konumlanışı araştırılmıştır.
Edebiyatta ve sinematografik uyarlamalarda Orhan Kemal karakterlerinin kronotopik yapısı

Mihail Bahtin'in edebiyatta sanatsal olarak ifade edilen, zamanla uzam arasında çeşitli toplumsal deneyimler aracılığıyla değişik biçimlerde kurulabilen içsel bağlar olarak tanımladığı 'kronotop', bir romanın öyküsel yapısının, temalarının, karakterlerinin ve imgelerinin analizi ve yorumlanmasında uygulanabilmektedir. Bahtin'in sadece roman için öngördüğü bu kavram, uzamsal ve zamansal göstergeleri biçimlendirerek üretimini gerçekleştiren sinema çalışmaları için de uygun görünmektedir. Bu çalışmada, anlattığı dönemin kültürel olgularını yansıtabilen ve karakterlerini toplumsal yaşamın içinde edindikleri konum bağlamında tanımlayan Orhan Kemal'in sinemaya uyarlanmış romanlarında yer alan karakterlerin oluşumunu etkileyen kronotopların filmlerde nasıl kullanıldığı araştırılmıştır.
Semih Kaplanoğlu sinemasında metafor kullanımı

Son dönem Türk sinemasının yetiştirdiği en önemli yönetmenlerden birisi olan Semih Kaplanoğlu, Türk sineması adına ulusal bir sinema dili oluşturmuş, bağımsız bir yönetmendir. Berlin film festivali dahil olmak üzere, ulusal ve uluslarası festivallerde aldığı sayısız ödülle bu başarısını somutlaştırmış olan yönetmenin sinemasını anlamak için, filmlerinde sıklıkla kullandığı metaforların irdelenmesinin önem taşıdığı söylenebilir. Bu amaç doğrultusunda başlanılan çalışmada, teorik açıdan metafora bakışı, tarihsel perspektifini ve özellikle 20. Yüzyıl da ortaya konan Çağdaş Metafor Kuramı'nın geliştirmiş olduğu analiz tekniklerinin ne olduğu açıklanmaya çalışılmıştır. Semih Kaplanoğlu'nun hayatının sinema filmlerine yansıdığı düşünülerek yönetmenin hayatı ve sineması hakkında bilgi verilmiştir. Semih Kaplanoğlu'nun sinema filmlerinde kullanılan metaforları belirleyebilmek için yönetmenin sinema filmlerinden Meleğin Düşüşü (2005), Yumurta (2007), Süt (2008) ve Bal (2010), analiz edilmiş; senaryo ve yönetmenin anlatım dili içerisinde kaç adet metafor kullandığı ve bu metaforları nasıl ele aldığı saptanmaya çalışılmıştır.
Metaphor of spectrality, psychoanalysis and culture

Bu çalışma Gotik özellikler taşıyan film ve edebiyat eserlerindeki hayalet ve musallat olma temsillerini incelemektedir. Hayalet ve musallat olma motifleri son yıllarda sadece Gotiğe has unsurlar olmakla kalmayıp postyapısallcı kuramda ölüm ve yaşam, varlık ve yokluk, şimdi ve geçmişş gibi ikili karşıtlıkları sorgulamak amacıyla da kullanılan teorik kavramlara dönüşmüşlerdir. Bu çalışma Gotik metinlerdeki hayalet temsillerinin farklı tezahürlerini irdeleyerek hayaletin aslında bireyin ve toplumun kendisine tehdit addettiği için bastırdığı veya dışladığı unsurları anlatmaya yarayan bir metafor olduğunu göstermeyi ve hayalet metaforunun alışılagelmiş benlik, gerçeklik ve normallik anlayışlarının sorgulanmasında önemli bir işleve sahip olduğunu kanıtlamayı hedeflemektedir. Hayalet metaforu, psikanalitik ve sosyo-politik olmak üzere iki farklı açıdan incelenmektedir. Bir yandan psikanalitik okumaya açık, hayaletin devamlı bilince çıkmaya çalışan ve böylelikle özneye musallat olan bastırılmış dürtülerin, korkuların veya travmatik yaşantıların geri dönüşünü temsil eden bir metafor olarak yorumlanabileceği metinlere odaklanılmıştır. Öte yandan hayaletin kölelik, soykırım, savaş, sömürgecilik gibi kültürel travmaların süregelen etkileri ile ırkçı veya cinsiyetçi baskı gibi toplumsal baskıların travmatik etkilerini anlatmaya yarayan bir metafor olarak okunabileceği metinler incelenmiştir. Bu çalışmada psikanalizin yanı sıra Derrida'nın musallat-bilim kavramından yararlanılarak film ve edebiyat eserlerindeki hayalet temsillerinin, toplumda egemen olan kültürel söylemlerin, ideolojilerin ve resmi tarihin bastırıp görünmez kıldığı sosyo-politik ve psiko-seksüel dinamikleri açığa çıkaran metaforlar olduğu gösterilmektedir.
Bir Işık Verin Bana' filmi bağlamında Stanislavski yönteminin tiyatro ve sinema oyunculuğuna yaklaşımı

Sinema ve tiyatro sanatının varoluşsal çizgileri, dramatik yapı ekseninde birbiriyle örtüşen benzerlikler taşımalarının yanı sıra uyarlanış veya sahneleme biçimleri bakımından farklı görsel unsurları içinde barındıran farklı sunuş kodları geliştirirler. Tiyatro sanatında olduğu kadar, sinema sanatında da dramatik yapının orijini olan Aristoteles değişmeden kalacaktır. Değişim, dramatik yapıya sadık kalınarak, anlatım biçimlerinin değişkenliğinde üretkenlik gösterecektir. Sinema ve tiyatroda dramatik yapının serüveni ve kat ettiği yollardaki arayışlar üzerinde durulmuştur. Bu nedenle bir oyunculuk metodu olan Konstantin Stanislavski'nin gerçekçi oyunculuğa bakışındaki değerler göz önüne alınmıştır. Araştırma konumuz olan Harlan Ellison'un 'Korkunun Bütün Sesleri' adlı öyküsünden hareketle uyarlanan 'Bir Işık Verin Bana' adlı kısa film senaryosu ekseninde gerçekçi oyunculuktaki 'Rol' ile 'oyun' kişisi arasındaki ince çizginin mesafe ve mesafesizliğini tartışan bir çalışmadır.
Yedi Kocalı Hürmüz' tiyatro eseri ile sinema filmlerinin zaman ve göstergeler açısından karşılaştırılması

Göstergebilim, anlatıbilim ve söylem çözümlemesi çeşitli dallara uygulanabilirliği nedeniyle birçok çalışmaya olanak sağlamaktadır. Tiyatro eserleri ve sinema filmleri bunlardan biridir. Yedi Kocalı Hürmüz önce senaryo olarak yazılıp filme alınmış, ardından tiyatro eseri olarak kaleme alınmış bir metindir. 1963 yılında Yılmaz Atadeniz, 1971 yılında Atıf Yılmaz, 2009 yılında ise Ezel Akay tarafından beyaz perdeye aktarılmıştır. Sahnelenmeye başladığı günlerden günümüze kadar birçok seyirciye ulaşmıştır. 'Yedi Kocalı Hürmüz Tiyatro Eseri ile Filmlerinin Zaman ve Göstergeler Açısından Karşılaştırması' çalışmasında oyun metni esas alınarak beyaz perdeye aktarılan filmlerin göstergebilimsel ve anlatıbilimsel karşılaştırması yapılmıştır. Son olarak karşılaştırılan anlatıların söylem çözümlemesine yer verilmiştir. Göstergebilim başlığında anlatılar kesitlere ayırılmış ve eyleyenler modelleri incelenmiştir. Anlatıbilim başlığında Gerard Genette'in 'Anlatının Söylemi' yapıtında yer verdiği 'Düzen', 'Süre', 'Sıklık', 'Kip' ve 'Ses başlıkları incelenmiştir. Söylem çözümlemesinde ise kesitlerin söylem çözümlemesi yapılmıştır. Çalışmanın sonucunda uygulamalı dramaturgi çalışmalarında göstergebilim, anlatıbilim ve söylem çözümlemesinden yararlanılabileceği sonucuna ulaşılmıştır.
Drama kurgusu teknikleri ve filme katkıları

İlk sinema filmleri, ortalama 2 dakikalık uzunluğa sahip, oyunculuk, senaryo, kamera hareketi ve kurgu içermeyen, siyah-beyaz ve sessiz görüntü parçacıklarıydı. Sinemanın icadından günümüze gelen bir asırlık süreçte sinema tekniği sürekli olarak bir gelişme göstermiş, hem teknolojik icat ve buluşlar, hem de anlatı dilini zenginleştiren tekniklerinin bulunmasıyla sinema daha kapsayıcı, hem beyne, hem de işitme ve görme duyularına azami oranda ulaşabilen bir araç haline gelmiştir. Sinema dilini oluşturan teknikler, televizyon programcılığı, reklamcılık, habercilik gibi diğer iletişim alanlarında da kullanılmıştır. Bu çalışmada öncelikle film dilinin ve kurgu olanaklarının gelişimi dünya sineması bağlamında aktarıldıktan sonra genel kurgu kuralları ve görüntü geçiş yöntemleri detaylarıyla açıklanmıştır. Anlatıyı farklı yönlerden zenginleştiren 17'si görüntü kurgusu tekniği ile 8'i ses kurgusu tekniği olmak üzere 25 teknik, kullanım amaçları ve yerleri detaylarıyla incelenmiştir. Çalışmanın 3. bölümünde yukarıda sıralanan 25 teknik, belli bir kritere göre seçilmiş 100 filmin içerisinde aranmış, böylelikle bu tekniklerin kullanım yerleri, kullanım amaçları ve kullanım sıklıkları çözümlenmiştir.
Belgesel ve kurmaca kaynaştırılabilir mi? Kırılma

Belgesel ile kurmaca film üzerine yapılan tartışmalar sinema tarihiyle yaşıttır. Sinemanın belge filmlerle başlaması, sinema sanatının gelişmesiyle belgesel filmlerin üretilmesi ve filmin üretim sürecinin kendisi bu tartışmayı her dönem gündemde tutmuştur. Belgesel ve kurmaca film arasındaki sınırlar çizilmeye çalışılmış ancak üretilen filmlerin çeşitliliği herkesin üzerinde uzlaştığı bir belgesel film tanımı yapmayı güçleştirmiştir. Günümüzde ise belgesel ve kurmaca film arasındaki çizgi gerçekten çok incedir. Kırılma adlı proje iki kategori arasındaki sınırın tartışmalı olduğu bu alana eğilmektedir. Belgesel ve kurmaca kaynaştırılabilir mi? sorusu sorularak belgesel ve kurmaca görüntülerin birlikte kullanıldığı ama bu görüntülerin yan yana, birlikte değil iç içe geçtiği bir yöntem denenmektedir. Yarı belgesel yarı kurmaca film yapma amacı taşımadan, seyircinin kafasında belgesel ve kurmaca görüntülerin nerede başlayıp nerede bittiği sorusunu sordurmadan belgesel ve kurmaca görüntülerin kaynaşmasının nasıl mümkün olduğu araştırılmıştır. Sorunun araştırılacağı filmin teması insanlık tarihi kadar eski, çok boyutlu ve katmanlı bir olgu olan aşktır. 'Aşk cam gibidir, kırılırsa eskisi gibi olmaz' temalı kısa metrajlı filmde aşk olgusunun cam sanatı ile birlikte düşünülmesi hedeflenmiştir. Cam yapımı ve aşk ilişkisi arasındaki benzerlik; kaynaşmanın aşkın ve camın oluşumundaki belirleyici rolü filmin biçimine esin kaynağı olmuştur. Filmde cam yapımı görüntüleri aşk ilişkisi için yazılan kurmaca sahnelerle birlikte kurgulanmış; cam yapımı görüntüleri belgesel, aşk ilişkisi de kurmaca görüntülerle anlatılmaya çalışılmıştır. Filmde belgesel olan cam yapım görüntüleri, cam yapımının belgelenmesi ve cam yapımı hakkında bilgi vermenin dışında aşk olgusunu da açıklayan bir işleve sahiptir. Cam yapımı görüntüleri nitelik değiştirerek aşk olgusuna anlam katmıştır. Belgesel görüntüler eğretileme olarak kullanılarak belgesel ve kurmaca kaynaştırılmıştır.
Yabancılara Türkçe öğretiminde filmlerin kullanımı

Bu araştırma, yabancılara Türkçe öğretimi alanında eksik olduğu düşünülen film yapıtlarının kullanımı konusunda yapılmıştır. Yabancılara öğretiminde aşamalar kaydedilmiş olan dillerin öğretimi sırasında kullanılan filmlerin, hedef dilin kültürünü öğrencilere öğretmedeki etkisi dünya çapında bilinmektedir. Kültür öğretiminin, dili öğrencilerin ilgisine açacağı düşünüldüğünde çalışmanın Türkçenin yabancı dil olarak öğretimi alanındaki önemi anlaşılacaktır. Öğrencilerin seviyesine ve kültür öğretimi konusunda kullanılmasının uygun olduğunu düşündüğümüz 'Selvi Boylum Al Yazmalım' filminin izletilmesi ve öğretmen yönlendirmesi ile de kültür öğretimi konusundaki katkılarının araştırıldığı bu çalışma, aynı zamanda öğrencilerin kültür ögelerini öğrenmesinin ardından kalıcılık düzeylerini de ölçmektedir. Öğrencilerden, işlenilen dersler sırasında fark ettiği Türk Kültür ögelerini not alması istenmiş ve not alınan bu kağıtlar doküman analizi yöntemi ile incelenmiştir. Elde edilen veriler göstermiştir ki öğretmen yönlendirmesi sonucunda Türk Kültür ögeleri, geleneksel olarak tabir edilen yöntemlerden çok daha verimli biçimde filmler kullanılarak öğretilebilmiştir. Filmlerin öğrenciler tarafından ilgi ile takip edilmesi, öğrenmedeki verimi arttırmış, görsel olarak sunulan kültürel unsurlar, kuru bilgiden çok daha öteye geçerek kalıcı hale gelmiştir.
Sinema ve ideoloji Türk sinemasında politik filmler

Sinema ve İdeoloji, Türk Sinemasında Politik Filmler başlıklı tez çalışması Türk sinemasındaki politik filmleri incelemeyi konu edinmiştir. Çalışmada öncelikle anahtar kavramlar olan ideoloji ve politika kavramları, sinema ve toplum ilişkileri incelenmiş, kuramsal bir çerçeve oluşturulmaya çalışılmıştır. Bu bölümde sinemanın ideolojik kullanıma son derece açık ve özellikle bir kitle iletişim aracı anlamında politik amaçlara hizmet edebilme potansiyelinin olduğu vurgulanmıştır. Bu bağlamda sinema tarihinde politik amaçla sinemanın kullanılışı önemli örnekler vasıtasıyla irdelenmiştir. Politik film kavramı tanımlanırken tarihsel oluşum içerisinde politik filmlerin nasıl üretildikleri üzerinde durulmuştur. Özellikle otoriter rejimler, diktatörlük rejimlerinin sinemayı kullanış şekilleri önemlidir. Propaganda sineması kavramı burada devreye girer. Nazi Almanya'sı gibi çarpıcı bir tarihsel örnek bize son derece yararlı dersler vermiştir. Liefenstahl gibi yönetmenlerden başlayarak politik sinemanın bir bölümü olarak propaganda sineması aydınlatılmaya çalışılmıştır. Türk sinemasında politik filmler çok güçlü bir geleneğe sahip değildir. Öncelikle sinemanın ülkemize girişinden bugüne politik içeriğe sahip filmlerin üretilip üretilmediğine yönelmiş, bunu yaparken de kronolojik, tarihsel inceleme yöntemi kullanılmıştır. Tezin konusunu oluşturan asıl bölüm 1970'li yıllardan itibaren başlamaktadır, çünkü politik sinemamız var ise bu dönemde gerçekten kendini göstermeye başlamaktadır. Bu nedenle 1970 ve 1980'li yıllar özellikle önemlidir. Türk toplumsal ve siyasal hayatında olanlara koşut olarak dönemlerin politik tandanslı filmleri incelenmiştir. Türk sinemasının en önemli politik figürü olan Yılmaz Güney ise zorunlu olarak ayrı bir bölümde değerlendirilmiş, bu yönetmenin filmlerinin politik sinemamızda önemli yeri olduğu görülmüştür. Türk sinemasında politik tartışmalar yapan, mesaj verme derdine sahip hatta propaganda yapan filmlerin tarihi ve sistemli bir şekilde incelenmesi bugüne kadar çok sınırlı sayıda çalışmaya konu olmuştur, tezimiz burasının genişletmeyi amaçlamaktadır.