turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
A Comparative study on the stability tendencies of balale of power systems: Bipolar and multipolar systems

öz Uluslararası ilişkilerde güç dengelerinin istikrarlılık eğilimlerinin sistem tekniğiyle karşılaştırılması, konunun kolay incelenmesini ve ilişkiler bütününün geniş açıdan görülmesini sağlar. 20. yüzyılda uluslararası ilişkiler sistemi sırasıyla çok kutuplu ve çift kutuplu güç dengeleri üzerine kurulmuştur. Sözü edilen iki güç dengesinin istikrarlılık eğilimlerini karşılaştırmak amacıyla; uluslararası ilişkiler yapısı, gerçekçi görüş çerçevesinde, modellenmiştir. Sistem istikrarlılığı, uluslararası olaylar ve güç dengesi değişimlerinin ölçülmesidir. Ölçüm ; toplam değişim miktarı, değişime sebep olan faktörlerin nitelik ve nicelikleri ve zaman kriterleri göz önüne alınarak yapılır. İstikrarlı sistemlerde toplam değişimin girdi ve geçen zamana oranı küçüktür. Uluslararası ilişkiler sistemini etkileyen faktörler üç ana kümede toplanır: 1) sisteme ait temel ve/veya yapısall faktörler, 2) ulus-devlete özgü faktörler, 3) uluslararası ilişkilerden kaynaklanan faktörler. Sistem yapılan, sistemlerin sayılan faktörlere tepkileri ve sistemde meydana gelen değişimler unsurlarının birleştirilmesiyle yapılan karşılaştırmada aşağıdaki sonuçlar elde edilmiştir: 1) Çift kutuplu sistem- blok üyelerinin, blok liderlerinin sıkı kontrolü altında olmaları sebebiyle- istikrarsızlık unsurlarına karşı daha dayanıklıdır. 2) Bu sistem türü - bloklar arası ilişkilerin soğuk olması ve sistemin sorunları çözmekten öte dondurmasından dolayı- katıdır. 3) Çok kutuplu sistem- çift kutupluluğa oranla daha anarşik yapılanması sebebiyle- ulus-devletler üzerinde kontrol kuramaz ve sistem dayanıklılığı zayıflar. 4) Bu sistemler- daha karmaşık ve dinamik ilişkiler kalıbına sahip olması sebebiyle- esnektirler. 5) Çift kutuplu sistemin dayanıklılığı ona, çok kutuplu sisteme oranla, daha uzun süre istikrarlı varlığını sürdürmeVI şansı tanır. Katılık özelliği ise sistemin, değişikliklere ayak uydurmak suretiyle gerçekleştirebileceği, istikrarlı dönüşümü önler. İki unsurun etkileşiminden çıkan sonuç ise sistemin sorunları çözmeyeceği fakat biriktireceğidir. Biriken problemler sistemin dayanma sınırını aşan boyutlara ulaştığı anda, sistem istikrarsızlığa sürüklenecek ve yerini, biriken problemlerle birlikte, yeni sisteme devredecektir. 6) Çok kutuplu sistem esnek olması sebebiyle sistem özelliklerini daha kolay değiştirebilir. Sistemin istikrarlı işlevi için dayanıklılık ve esneklik yetilerini arttırıcı özelliklerini geliştirmesi gerekir. Ulusların arasındaki karşılıklı bağımlılığın arttırılması, ülkelerin birbirlerinin çıkarlarını gözetmeleri suretiyle, sistem içi otokontrolü sağlayacak ve sistem dayanıklılığını arttıracaktır. Teknoloji, iletişim ve uluslararası ilişkiler tekniklerinin ilerlemesi ve yaygınlaştırılması sistemin değişimlere daha kolay ayak uydurmasını sağlayacaktır. Ne var ki; günümüz, olası çok kutuplu sistemlerinin adaptasyon süreci esnasında istikrarsızlık faktörlerine yenilmeleri olasıdır.
Avrupa Birliği genişleme sürecinde Avrupa Birliği- Türkiye ilişkileri

Birliği, uzun süren dinsel, politik çatışmaların sonucunda, ortak değerlere dayalı bir barış projesi olarak belirir. Türkiye, yaklaşık 40 yıldır çağdaşlaşma hedefinde önemli bir toplumsal dönüşüm projesi olarak gördüğü AB'nin üyesi olmak istiyor.1950'lerden başlayarak Avrupa'nın hemen hemen bütün siyasi, ekonomik ve askeri kurumlarında yer alan Türkiye, birliğin kriterleri konusunda son yıllarda önemli adımlar attı. Tez, Avrupa Birliği'nin tüm genişleme süreçleri, nedenleri ve sonuçlarıyla inceliyor. Çalışmada, Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne üyelik süreci, başından bugüne kadar tümdetaylarıyla, Zirve kararları ışığında irdeleniyor. Bu uzun ve zorlu süreçte, önemli aşamalar kaydeden Türkiye'nin önünde yine bir bu kadar zorlu geçecek olan müzakereler duruyor. Türkiye-AB ilişkileri uzun ve sancılı dönemler geçirdi, ilişkiler uluslararası konjonktüre göre değişen bir yapı sergiledi süreç içinde. Uluslararası konjonktürün Türk politikacılar tarafından takip edilmesi ve buna uygun stratejiler belirlenmesi bundan sonra daha da fazla önem taşıyor. Bugün, Avrupa Birliği, Türkiye'yi birliğe kabul ederek bir Hristiyan Kulübüolmadığını ispatlama şansına sahiptir.
Afrika'daki iç savaşların temel dinamikleri: Sudan örneği

İç savaşlar, Afrika devletlerinin bağımsızlıktan sonra yüzleştiği en önemli problemlerden birisidir. Öyle ki ideoloji, etnisite veya din eksenli iç savaşlar Afrika'nın hemen her bölgesinde karşımıza çıkmaktadır. Sömürgecilik süresince siyasi, ekonomik ve sosyal yapısı sistemli bir şekilde tahrip edilmiş Afrika halklarının, bölge dinamiklerini yansıtmayan, tarihsel süreç içerisinde şekillenmemiş yapay sınırlar üzerinden bağımsızlıklarına kavuşması, kıtada yaşanan iç savaşların en önemli sebebi olmuştur. Kıta devletlerinin, sömürgecilik sisteminin işleyişi için tahrip edilmiş veya dönüştürülmüş istikrarsız yapısı başarısızlığı beraberinde getirmiş ve Afrika kıtası dışa bağımlılıktan kurtulamamıştır. Bu durum küresel politikanın değişen aktörlerinin bu bağımlılıktan istifade ederek Afrika devletlerine müdahale etmesine, çıkarları doğrultusunda muhtelif grupları destekleyerek toplum içerisindeki farklılıkları ayrışmaya sürüklemesine sebep olmuştur. Bu ayrışmalar Afrika devletlerinin bağımsızlıklarından bugüne, sürekli iç savaşlarla yüzleşmesine sebep olmuştur. Sudan devleti, Kızıldeniz'e hakim pozisyonu, Mısır açısından tarihsel rolü ve başta petrol olmak üzere; birçok değerli kaynağa sahip olması nedeniyle küresel güçlerin ilgi odağı olmuştur. Sömürgecilik haritasındaki sınırlarla bağımsız olan Sudan ülkesinde, birbirlerinden farklı kimliklerin bir arada yaşamak durumunda kalması ayrışmayı beraberinde getirmiştir. Özellikle sömürgecilik döneminde Sudan'ın idaresinde izlenen Arap merkezci idare anlayışı ve Güney Sudan'ın 'Güney Politikası' kapsamında ayrıştırılıp dönüştürülmesi, bağımsızlık sonrası şiddetli iç savaşlara sebep olmuştur. Güney Sudan'da kuzey ve güney arasında yıllarca süren iç savaş Güney Sudan'ın bağımsızlığıyla sonuçlanmıştır. Darfur bölgesindeki iç savaş ise uluslararası kamuoyunun baskısına rağmen devam etmektedir. Sudan'daki bu iki iç savaşın en temel dinamiği, sömürgecilik döneminde kimlikler üzerinde yapılan ayrıştırma ve bağımsızlık sonrası küresel güçlerin çıkar mücadelesi içerisinde Sudan'a müdahalesidir.
Celal Bayar'ın siyasi hayatı: Cumhuriyet sağının ilk lideri

İlk sivil kökenli Başbakan Celal Bayar'ı anlamak, günümüz Türkiye'sinin yaşadığı iktisadi ve siyasi birçok meselenin aydınlatılmasında fayda sağlayacağı gibi onun Milli iktisada ve üretime verdiği önemin ne kadar doğru olduğunu tekrar ortaya çıkarmaktadır. Bu bağlamda tezin amacı ve özeti ömrünün yaklaşık 90 yılını siyasetin içerisinde geçirmiş Celal Bey'in yaşadıklarını kendi söylemiyle genç nesillere aktarma arzusuna katkı sağlamaktır. 1914- 1918 Yılları arasında yaşanan 1. Dünya Savaşı Sonrası Mondros Mütarekesi'ni imzalayan Osmanlı Devleti, fiilen ve hukuken sona ermiştir. İtilaf Devletleri, mütareke şartlarına dayanarak Anadolu topraklarını işgal etmeye başlayınca Mustafa Kemal Paşa liderliğinde Milli Mücadele başlamıştır. Milli Mücadele hem düşmana karşı hem de milli iktisadi sistemi oluşturmaya yönelik yapılmıştır. Osmanlı Devleti'nin bünyesinde uzun yıllardır verilen ekonomik tavizler nedeniyle bir hayli geri kalmış olan devletin kalkınabilmesi için milli ekonominin oluşturulması öncelikli mesele olmuştur. Bunun içinde Türkiye'nin tarıma dayalı ekonomisinin yanında sanayileşmesinin de önemi ortaya konmuştur. Atatürk'ün, en güvendiği isimlerden biri olan Celal Bayar'ın büyük ölçüde bu görevi üstlenmesi ve birçok faaliyette bulunması milli iktisadi sistemin oluşturulmasında ve kısa sürede önemli işler başarılmasında oldukça etkili olmuştur. Çalışmamız Milli Mücadele'nin başlangıcından itibaren ve Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin kurulması ve sonrasında, Celal Bayar'ın Kurtuluş Savaşı'nda, Milli Ekonominin kurulmasında gösterdiği çabayı konu edinmiştir.
British - Soviet intervention in Persia: Iran in the context of world imperialism in World War II

İkinci Dünya Savaşı dünya küresel sisteminde aktif merkezlerin kaymasında çok önemli bir rol oynamıştır. Dünya sistemi kapsamında, bir taraftan eskiden oluşmuş, diğer taraftan da yeni oluşan ve ortaya çıkan merkezler arasındaki mücadele, Birinci ve İkinci Dünya Savaşlarında gerçekleşme imkanı bulmuştur. Bu dönemde dünya aktif bir sürece girmiştir. Bu dönem aynı zamanda yüksek dinamik seviyesi ve merkez-kenar dengesinde kaymalar ve değişmeler dönemidir. İran, bu dönemde bölge olarak çok büyük bir öneme sahip olmuştur; zira içerisinde bulunduğu bölge dünya emperyalizminin buluşma ve kesişme noktası olmuştur. Böylelikle, jeopolitik oyunların tam ortasında bulunan ve bütün dünya-sistemi hareketlerinde yer alan İran, net bir şekilde bütün bu hareketleri yansıtmaktadır. Yüzyıllarca merkez güçlerinin emperyalist mücadele için odaklama noktalarından biri olup, İkinci Dünya savaşı esnasında bu bölge aynı şekilde dünya güçlülerinin stratejik ayrılık ve ilgi savaşımı noktasını oluşturmuştur. Ayrıca İran, uzun zaman sürecek olan, bütün dünya kapsamına dağıtılmış, dünya-sistemi bünyesini ve uluslararası ilişkiler prensiplerini önemli derecede etkilemiş ve 'Soğuk Savaş' dönemini başlatan Batı-Sovyet mücadelesinin de başlangıcına sebep olmuştur.
Migration and security: History, practice and theory

Göç alan ülkeler 20. yy'ın sonlarına dek uluslararası göçü ekonomik gelişme için bir araç olarak gördüler. Sonraki dönemlerde, gittikçe artarak ve varsayılan tehlikeyi kontrol etme çabasıyla, göç ve güvenlik arasında ilişkilendirme kurdular. 21. yy'da uluslararası göçün önemi göç akımlarının çoğalması ve yeni şekiller almasıyla birlikte tüm dünya milletlerini etkileyecek biçimde arttı. Bu tez, göç ve güvenlik arasında bir ilişkinin varlığını önceden varsaymadan göçün bazı aktörlerin uygulamalarında güvenlikleştirilmesini tarihsel ve bağlamsal bir çerçevede incelemekte ve göçü güvenlikle ilişkilendirmenin siyasiliğini vurgulamaktadır. Birbiriyle ilişkili iki sav sunulmaktadır. İlk olarak, göçün güvenlikle ilişkilendirilmesi bağlamsal olarak gerçekleşmiştir. İkinci olarak, göçün bir güvenlik meselesi olarak tanımlanıp tanımlanmaması aktörlere göre değişmektedir. Güvenliğe eleştirel bakan yaklaşımlar göçün güvenlikle ilişkilendirilmesinde devletin ve toplumsal aktörlerin rolüne işaret ederek ve sadece devletin değil bireylerin güvenliğini de vurgulayarak göç ve güvenlik konusuna bütünsel açıklamalar getirmektedirler. Güvenliğe geleneksel bakan yaklaşımlar ise devlet güvenliğini vurgulayarak göç konusunu devlete ve ulusal çıkarlara gerçek bir tehdit olarak açıklamaktadır.
Karaparanın aklanmasının önlenmesine ilişkin uluslararası girişimler ve Türkiye'de karaparanın aklanmasıyla mücadele

tarihinde kabul edilen 4208 Sayılı Karaparanın Aklanmasının Önlenmesine Dair Kanun ile başlamıştır. Bu kanun ile Türkiye karapara aklanmasını suç sayan ve bu suçla mücadele eden ülkeler arasında yerini almıştır. 104 Çalışmanın son bölümünde, 4208 Sayılı Kanunun ayrıntılı olarak incelenmiş, Türkiye'deki karapara aklamayla mücadele sistemi bütün yönleriyle ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Soğuk Savaş Sonrası Dönemde Türkiye açısından Türk-Amerikan ilişkilerinin 'düzen' ve 'adalet' kavramları çerçevesinde analizi: Irak örneği

Dünya politikalarında 'düzen' ve 'adalet' kavramları uzun süre bir ikilem olarak algılanmıştır. Soğuk Savaş'ın sonlanmasına kadar olan süreçte, uluslararası toplumda, düzenin adaletle ilgili fikirler karşısında öncelikli olması gerektiği yönündeki inanç hakim olmuştur. Düzen-adalet ilişkisini inceleyen İngiliz Okulu'nun kilit mensuplarından Hedley Bull'un iddia ettiği gibi, bu dönemde, uluslararası düzenin adaletle ilgili fikirler karşısındaki önceliği, uluslararası toplum açısından bir gereklilik olarak ortaya çıkmıştır. Bu çalışma devletlerin dış politika kararlarında kimliklerinin ve dünya politikalarındaki değişimin de rol oynadığı ve dünya politikalarındaki değişimin ise uluslararası toplum nezdinde uluslararası toplumun ortak menfaatleri hakkındaki algının değişimi olarak ele alınması gerektiği noktalarından yola çıkmıştır. Ayrıca Bull tarafından Soğuk Savaş ortamında öne sürülen düzenin adalet karşısındaki önceliğini savunduğu argümanının, Soğuk Savaş sonrası dönemdeki geçerliliğini sorgulanması gerekliliğini ortaya koymuştur. Bu çalışma, Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonraki süreçte güvenlik ve savaş kavramlarının geçirdiği dönüşümler ışığında, Bull'un argümanının geçerliliğini koruduğu ve eksik kaldığı yerleri keşfetmiştir. Soğuk Savaş sonrası dönemde Türkiye'nin genel olarak dış politikasını, özel olarak ise Soğuk Savaş'ın başından itibaren temel müttefiki olan ABD ile ilişkilerini anlamaya çalışmış ve Türkiye açısından Türk-Amerikan ilişkilerindeki devamlılık ve değişim unsurlarını ortaya koyarak, ikili ilişkilere teorik bir temel kazandırma gayreti göstermiştir.
Nkrumah Döneminde Gana (1957-1966)

Bu tezde, 6 Mart 1957 tarihinden, iktidardan düşme tarihi olan 24 Şubat 1966'ya kadar Dr. Kwame Nkrumah'nın liderliği altındaki Gana'nın iç ve dış siyaseti ele alınmaktadır. Tezde öncelikle sömürge yıllarından itibaren günümüz Gana'sının tarihinin gelişimi ele alınmıştır. Bağımsızlığın kazanılması ve Nkrumah'ın iktidara gelişimsürecinin önemli tarihsel noktaları anlatılmıştır. Modern ve bağımsız Gana'nın kurucu lideri olan Nkrumah'ın hayatı anlatılarak, iktidara geldiğinde uygulamaya sokacağı politikaların şekillenmesini sağlayan düşünsel evrimi üzerinde durulmuştur. Nkrumah, Marksizm'den Bağımlılık Ekolüne kadar uzanan çeşitli fikir akımlarından etkilenmiştir. Liderin siyasi eğilimleri bağımsızlık sonrasında uygulamaya sokulan hükümet politikalarının şekillenmesinde çok etkili olmuştur. Nkrumah'ın liderliğindeki Gana 'Afrika sosyalizmi' uygulamalarının kıtada kendini çok açık bir biçimde gösterdiği bir ülke olmuştur. Bu nedenle Gana örneğinin incelenmesi sömürgecilik sonrası Afrika'nın anlaşılabilmesi açısından da önem taşımaktadır. Çalışmada gene Nkrumah tarafından dile getirilen 'Pan-Afrikanizm' anlayışı ve bu çerçevede izlenen politikalar üzerinde durulmuş, Gana'nın Soğuk Savaş döneminde büyük güçlerle ilişkileri de analiz edilmeye çalışılmıştır. Çalışmanın son bölümünde ise Nkrumah iktidarının düşüşüne neden olan faktörler değerlendirilerek, 1966 yılında gerçekleşen darbenin nedenleri ortaya çıkartılmaya çalışılmıştır.
Soğuk Savaş Dönemi'nde Türkiye-ABD ilişkileri

İkinci Dünya Savaşı'nın sonlarına doğru Sovyetler Birliği'nin toprak ve üs talepleriyle karşı karşıya kalan Türkiye, Batı ülkeleri ile ilişkilerini geliştirmeye başlamıştır. Savaş sonrası Sovyetler Birliği'ne karşı yeni stratejiler geliştiren ABD, bu stratejileri ve çıkarları gereği Türkiye'ye destek verme kararı almıştır. Bu kararın ilk uygulamaları 1947'de Truman Doktrini ve 1948'de Marshall Planı çerçevesinde olmuştur. Türkiye, 1950'de başlayan Kore Savaşı'nda Batı ülkelerinin yanında yer alarak Kore'ye asker gönderme kararı almış ve 1952'de ABD'nin de desteğiyle NATO'ya resmen üye olmuştur. Bu tarihten sonra NATO, Türkiye-ABD ilişkilerinde çok önemli bir mihenk taşı haline gelmiştir. Türkiye, NATO'ya üye olduktan sonra özellikle güvenlik boyutunda ABD ile daha sıkı ilişkilere girmiştir. İlk dönemde şartların zorlaması ve iki ülkenin ihtiyaçları çerçevesinde pürüzsüz başlayan ikili ilişkilerde, daha sonra ABD'nin Soğuk Savaş politikaları çerçevesinde ciddi sorunlar ortaya çıkmıştır. Soğuk Savaş döneminde iki ülke arasındaki stratejik ittifak dönemi, Kıbrıs sorunu ile sarsılmaya başlamıştır. Kıbrıs Türklerine karşı yapılan saldırılar nedeniyle 1964 yılında Türkiye adaya müdahale etmek istemiş, fakat ABD'nin tepkisiyle karşılaşmıştır. ABD Başkanı Johnson'un 5 Haziran 1964 tarihinde gönderdiği mektup, Türkiye-ABD ilişkilerine ağır bir darbe vurmuştur. Sarsılan ilişkiler, 1969 Savunma ve İşbirliği Anlaşması ile bir düzene oturtulmak istenmişse de 1974 Kıbrıs Barış Harekatı ve ertesinde Türkiye'ye uygulanan silah ambargosu ilişkileri kopma noktasına getirmiştir. İki ülke arasındaki ilişkilerin tekrar yakınlaşmaya başlaması, 1978'de ambargonun kalkması ve arkasından 1979'da Savunma ve Ekonomik İşbirliği Anlaşması'nın imzalanmasıyla mümkün olmuştur. İmzalanan anlaşmalar ile ABD'nin Türkiye'deki askeri varlığı da yeniden ele alınmıştır. 1980'li yıllarda iki ülke arasında her ne kadar bazı sorunlar yaşansa da ilişkilerde yeniden bir yakınlaşma dönemi başlamıştır. Bu çalışma, Soğuk Savaş döneminde Türkiye-ABD ilişkilerini incelemeyi amaçlarken söz konusu dönemde iki ülke ilişkilerinde ortaya çıkan önemli anlaşmazlıklara da dikkat çekmeyi hedeflemektedir. Ayrıca bu dönemde, Türkiye-ABD ittifakının temel özelliklerini ortaya koymaya çalışmaktadır. Bu bağlamda Türkiye'nin ne derecede ABD'nin etkisi altında kaldığı da incelenmektedir.
The western Balkan states' perception of Turkey's foreign policy since 2002

Bu tez, Türkiye'nin Dış Politikası'ndaki Batı Balkan Ülkeleri'ne yönelik değişimi, uygulanan dış politikanın bu ülkelere olan etkisini ve bu devletlerin uygulanan dış politikaya yönelik algısını analiz etmektedir. Türkiye, İkinci Dünya Savaşı'nın sonuna kadar, Balkanlardaki istikrar ve statükoyu korumaya yönelik bir dış politika takip ediyordu. Ancak, İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesi, Türkiye ve Türkiye'nin Balkanlara yönelik dış politikası için bölgede yeni meydan okumalara neden oldu. Türk Dış Politikası'ndaki değişikliği ilan eden ilk meydan okuma Yugoslavya'nın dağılmasıydı. Türk siyasi liderlerinin bölgeye yönelik politikalarını yeniden tanımlamalarını ve Balkanlar'da daha aktif bir rol almalarını tetikleyen başlıca nedenler: Müslüman azınlıklar sorunu, Osmanlı mirası, bölgede yeni kurulan devletler, Bosna ve Kosova Savaşları'ydı. Türkiye'de yeni siyasi elitin yönetime geldiği 2002 yılına kadar, dış politika söz konusu olduğunda Türkiye her zaman Batılı ülkelere güvenmişti. 2002 sonrası süreç, Batı Balkan Ülkeleri ile olan ilişkisinde, TDP için bir köşe taşı oldu. Öyle ki; Türkiye bu kez bölgeyle olan tarihsel, kültürel ve geleneksel bağlar temelinde proaktif bir dış politika takip etmeye başladı. Bu yeni siyasi yaklaşım sayesinde Türkiye tüm Balkan ülkeleri ile çok iyi ilişkiler inşa etmeyi başardı. 2002'den bu yana, Türkiye tüm bölge ülkeleriyle bütün alanlarda ikili ilişkiler inşa etti. Dolayısıyla bu tezin ana odağı Batı Balkan Ülkeleri resmi makamlarının TDP algısını ve ayrıca TDP'nin siyasi, ekonomik ve kültürel alanlar üstündeki etkisini araştırmaktır.
The Development of Russian Federalism and the republic Sakha

Bu tez Saha Cumhuriyeti'nin tarihi geçmişşini ve şimdiki gelişmesini, ve 'bölgecilik' yaklaşımı açısından Rusya federalizminin gelişmesini açıklamaya ve 1990'dan beri Yakutistan'ın Rusya Federasyonu içinde 'egemen' olmasına getiren sebepleri değerlindermektedir. Rusya Federasyonu'nun 89 biriminin arasında Saha Cumhuriyeti'nin bazı açılardan diğerlerine benzer, bazı açılardan ise tamamen farklı bir konuma sahiptir. Saha Cumhuriyeti'nin Moskova'daki Merkez ile nasıl ilişkliler geliştirmekte olduğu Rusya'nın değişen ve gelişen sisteminde büyük bir önem taşımaktadır. 'Merkeziyetçi' yaklaşım federasyonun dağılma ihtimalini abartmaktadır. Rusya Federasyonu büyük ölçüde yukardan kurulmuştur ve merkez bölgelere nazaran daha güçlüdür. Bunun için Rusya'nın perspektifi dağılma değil, aksine merkeziyeleşme olabilir. Yakutistan'ın açısından bakarsak, Cumhuriyet tam bağımsızlık için gerçekçi bir temele sahip değildir. Bunun için, Saha Cumhuriyeti hükümetinin siyaseti kaçınılmaz olarak federal organlarla işbirliğine yöneliktir. Yakutistan hükümetine göre, Rusya federalizmi, cumhuriyetlerinin 'egemenliği' ile federasyonun egemenliği beraber geliştiği, asimetrik ve anayasal, anlaşmalara dayalı federalizmin ilkelerine göre gelişmesi gerekmektedir. Cumhuriyetin gelecekteki gelişmesi Rusya Federasyonu'ndaki genel duruma ve merkezin politikalarına bağlıdır; fakat aynı zamanda 'egemenlik' haklarının kaldırılması halinde ateşlenebilecek Saha miliyetçiliğini de küçümsememiz gerekmektedir. IV
Current nationalist discourses in Serbia and Turkey

Milliyetçiliğin günümüz dünyasındaki önemi, onun bir ideoloji olarak siyasetenzirveye ulaştığı dönemden yıllar sonra, bugün yeniden artmaktadır. Sırbistan ve Türkiye, siyasetin ve halkın temel özelliklerinin milliyetçilikler tarafından şekillendirildiği iki ülke olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu ülkelerde bugün etnikmilliyetçilikler hala siyasi söylemleri şekillendirmeye devam etmektedir. Bu tez, Yugoslavya'nın dağılmasından sonra Sırbistan'da ve Adalet ve Kalkınma Partisi döneminde Türkiye'de ortaya çıkan milliyetçi söylemleri din, Büyük Sırbistandüşüncesi, Osmanlıcık düşüncesi, mağduriyet, inkar, sosyal taban, ötekileştirme, azınlıklar, zenofobi, kadın, LGBTQ ve aile başlıkları bağlamında analiz etmeye çalışmaktadır. Hem Sırbistan hem de Türkiye milliyetçiliği kimlik temelli bir ideoloji olarak ele almaktadır. Sırp milliyetçiliği, güçlü bir dini etki altındaki etnik milliyetçiliğin açık bir örneği olarak, yalnızca Sırplar'ın değil bütün Balkan milletlerinin de yaşamlarını etkileyen saldırgan, savunmacı, irredantist ve yayılmacı bir milliyetçilik olarak karşımıza çıkmaktadır. Türkiye'de ise Adalet ve Kalkınma Partisi'nin güçlü iktidarı altında, dini milliyetçilik devletin yeni resmimilliyetçiliği olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu bağlamda, Adalet ve Kalkınma Partisi, ülkenin yeni hegemonik gücü olarak kendi millet algısı doğrultusunda Türkiye'nin yeni milletini oluşturmaya çalışmaktadır. Bu tez, her milliyetçiliğin kendine özgü karakterine karşın, Sırbistan ve Türkiye'de milliyetçiliklerin benzeranlayışlardan beslendiği fikrini ileri sürmektedir. Bu nedenle, dünyadaki ve dünya siyasetindeki bütün değişim ve gelişmelere rağmen, milliyetçiliklerden güçlü bir şekilde etkilenmiş iki ülke olan Türkiye ve Sırbistan'ı anlamak için bugün hala ilk önce milliyetçikleri anlamaya ihtiyaç vardır.
The analysis of Turkish foreign policy towards the Palestinian issue in the jdp era within the context of constructivism and post-structuralism

Bu tezde, Türkiye'nin Filistin politikasını analiz etmek için konstrüktivizm ve post-yapısallcılık teorileri kullanılmaktadır. Tezin temel varsayımı, Filistin meselesi hakkındaki söylemin, Türk hükümetlerinin kimliğindeki değişimle ve Türk dış politikasının Ortadoğu'ya yönelik ilkeleriyle bağlantılı olduğu yönündedir. Paylaşılan bilgiyi ve toplumsal ilişkileri üreten ve diğer eylemleri mümkün kılan diskur, aynı zamanda hem yeni kimlikleri hem de mevcut olanları yeniden belirlemektedir. Türkiye Cumhuriyetinin ilk yıllarında, Filistin meselesine ilişkin söylemin zayıf olduğu ve Türk Dış Politikasının hakim söyleminin Araplarla ilgili olumsuz algılarla dolu olan Batılılaşma etkisinde kaldığı varsayılmaktadır. Ancak, Adalet ve Kalkınma Partisi döneminde, Türkiye'nin duyarlılıkları ve Orta Doğu'ya bağlılıkları konusunda köklü bir değişim olmuştur. Buna göre, Araplarla ilgili söyleminde, Filistin yanlısı söylemin belirgin hale gelmesiyle olumsuzluktan olumlu ya doğru değişmiştir. Öncelikle, geçmişşten günümüze Türk dış politikasının Orta Doğu'ya yönelik kırılma noktaları, Laclau ve Mouffe'nin eşitlik ve farklılık mantığı kullanılarak irdelenecektir. Daha sonra, Adalet ve Kalkınma Partisi dönemi öncesi İsrail ve Filistin meselesi hakkında söylemlerin Batı kimliği ve İslam kimliği olan iki karşıt kimliğin varlığından dolayı çatıştığını göstermek için Laclau ve Mouffe'nin 'hakim söylem ve karşıtlığı' teorisi kullanılacak. Adalet ve Kalkınma Partisi döneminde söylemlerdeki bu karşıtlık, İslam yanlısı ve Orta Doğu kimliğinin hakim hale gelmesiyle çözüldü.