turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Science diplomacy: A proactive policy approach for international cooperation in science and technology and an alternative model for Turkey

Bu çalışmanın en temel amacı; uluslararası bilim, teknoloji ve yenilik alanında yeni bir işbirliği politika aracı olan bilim diplomasi alanında iyi uygulama örneklerine sahip ülkelerin takip ettikleri mekanizmaları incelemek ve ulusal politikaların geliştirilmesinde tatbik edilebilecek dersler çıkarmaktır. Bu amaca; 'Ülkelerin BD alanında hangi aktiviteleri yaptıkları ve birbirlerinden nasıl farklılık gösterdikleri ve de Türkiye'nin BD politika aracından başarılı şekilde faydalanabilmesi için nasıl bir yapı oluşturması gerektiği' ile ilgili araştırma soruları cevaplandırılarak ulaşılacaktır. Çalışmada politika yapıcılar, akademisyenler ve BTY danışmanlarından oluşan 55 kişilik uzman grubu ile gerçekleştirilen görüşmeler ve örnek ülke incelemeleri ile elde edilen bilgiler incelendikten sonra Türkiye için model önerisinde bulunulmaktadır. Yenilikçi bir yaklaşım olarak özellikle iyi planlanan ve tutarlı bir BD stratejisine sahip ülkelerin sürdürülebilir bir rekabet ve gelişim aracı olarak bu girişimden daha fazla faydalandıkları sonucuna varılmıştır. Ayrıca, araştırma sonuçlarında elde edilen bilimsel bilgilerin kullanıldığı bir politika oluşturma sürecindeki paydaşlar olan kamu kurumları, üniversiteler ve özel sektörün birlikte daha gerçekçi, etkili ve uzun vadeli politikalar geliştirilebilmesine katkı sağlayacaktır. Devletler kanıta dayalı uygulamalara ihtiyaç duymaktadırlar. Türkiye'nin BD ağı, ülkemizin karşılaşacağı küresel risklerin önceden tahmin edilebilmesine ve zamanında tedbirler alınabilmesine imkan sağlayacaktır. Türkiye; marka ve itibar yönetimi ile küresel rekabet edebilirlik ve uzun dönemde büyüme konularında istikrar yakalamak için BD konusunda strateji ve politikalar geliştirmelidir.
AKP dönemi Türk dış politikası: Süreklilikler ve değişiklikler

Dış politika bir ülkenin varlığını, uluslararası düzen içerisindeki durumunu belirleyen politika ayaklarından biridir. İç politikada ne kadar istikrarlı olursa olsun dış politikada başarıyı sağlayamamış bir ülke varlığını sürdürmekte problemler yaşar. Zaten iç ve dış politika birbirleriyle karşılıklı etkileşimde bulunan unsurlardır. Bu eksende, Türkiye Cumhuriyeti'nin dış politikası incelenmesi gereken konu alanlarından biridir. Yıllardan beri söylendiği üzere, Türkiye jeopolitik konumu, heterojen nüfusu, kuruluş tarihi ile dünyanın diğer taraflarındaki ülkelerle karmaşık ilişkilere sahip olmuştur. Çevresindeki tüm komşularıyla kültürel, tarihi ortak paydalarda bulunması nedeniyle Türkiye'nin dış politikası bir yandan tek yönlülükten uzak kalmış, diğer yandan ise sorunlu bir alan haline gelmiştir. Bu bakımdan AKP dönemi dış politikası ise incelenmeye değer bir konudur. Çalışma kapsamında ilk önce Türkiye'de uygulanmakta olan dış politikanın temel ilkeleri ve süreklilik öğeleri incelenecek ve farklılıklar tanımlanacak, bu farklılıkların ise nereden kaynaklandığı tartışılacaktır.
Uluslararası ekonomi politiği açısından Türkiye-İran ilişkileri

Türkiye ve İran, coğrafi konum, tarih, jeopolitik, nüfus ve kültürel kimlik itibariyle Ortadoğu bölgesinin en önemli ülkeleridir. İki ülkenin de, iyi komşuluk ilişkilerine ihtiyacı vardır. Büyüklükleri, taraflara geniş bir coğrafi alanda işbirliği imkanı ve ihtiyacı sunmaktadır. İran, Türkiye'ye Orta Asya'ya karayolu ulaşımı fırsatı sunarken Türkiye, İran için Avrupa'ya açılan bir kapı konumundadır. Konumları, taraflar açısından önemli stratejik değerler oluşturmaktadır. İran'ın, Türkiye üzerinden doğal kaynaklarını Avrupa pazarlarına sunma şansı varken, Türkiye de İran üzerinden Orta Asya ile çeşitli ekonomik ilişkiler kurma potansiyeline sahiptir. Ortadoğu'da, etkin olan bu iki ülke, sürekli bölgesel hegemonya mücadelesi ve rekabeti içindedir. Bu çalışmada, İran ve Türkiye ilişkilerinin seyrini anlamak için tüm unsurlar ve stratejileri bir bütünlük içinde ele alınmıştır. Türkiye-İran arasında gelişen ilişkilerin tarihsel, ekonomik, siyasi, Ortadoğu'da bölgesel güç olma arayışları, İran'ın, Türkiye'yi olduğu gibi birçok ülkeyi de tehdit eden nükleer silah üretiminin kontrol altına alınmasına kadar geniş çaplı bir araştırma yapılmış eski tarihlerden, günümüze kadar olan bilgiler toplanmıştır.
Türk Milletlerarası Özel Hukukunda nafaka yükümlüğü

Türk Milletlerarası özel Hukukunda Nafaka Yükümlülüğü konulu çalışmamızda, nafaka yükümlülüğü kanuni rejim ve milletlerarası sözleşmeler bağlamında ele alınmaya çalışılmıştır. Nafaka, aile birliğine dahil fertlerin birbirlerine bakım ve yardımlarına ilişkin kuralları ifade eden bir aile hukuku kurumu olup, aile ve hısımlık ilişkilerine dayanmaktadır. Aile hukukunda meydana gelen değişiklikler, devletleri nafaka hukuku konusunda hem ulusal hem uluslararası platformda düzenlemeler yapmaya yöneltmiştir. Çalışmada, Türk milletlerarası özel hukukunda nafaka yükümlülüğünün ortaya konulabilmesini teminen, nafaka yükümlülüğüne uygulanacak hukukun tesbiti ve nafaka yükümlülüğü konusundaki kararların tanınması ve tenfizi konularından hareket edilerek inceleme yapılmaya başlanmış ve her iki konu da yukarıda ifade edildiği gibi, kanuni rejim ve milletlerarası sözleşmeler rejimi kapsamında değerlendirilmeye çalışılmıştır. Nafaka, bakım ve yardım nafakası olarak iki ana kısımda incelenebilir; ancak geçici tedbir niteliğindeki nafaka talepleri konusunda mevcut tartışmaların daha iyi değerlendirilebilmesi için, konu ayrıca incelenmiştir. Nafaka yükümlülüğü konusunda - hepsi Türkiye tarafından onaylanmış çok sayıda milletlerarası sözleşme bulunmaktadır. Bu sözleşmeler, nafakaya ilişkin uygulamaların milletllerarası alanda paralelleştirmesini sağlamak amacına yönelik olarak düzenlenmiştir. Sözleşmeler, nafaka yükümlülüğü konusu bakımından MÖHUK sistemini ikinci plana itmiştir.
Türkiye-Gürcistan ilişkileri ve Abhazya

Kafkasya coğrafyası tarihin her diliminde çetin hakimiyet mücadelelerine sahne olmuştur. SSCB'nin dağılması ile birlikte Güney Kafkasya'da bağımsızlığını ilan eden üç ülkeden biri olan Gürcistan ile Türkiye'nin ilişkilerinin incelenmesi, tezin ana temasını oluşturmaktadır. Çalışmadaki veriler literatür taraması ve ikincil kaynaklara ulaşılarak elde edilmiştir. Çalışmanın ilk kısmında, toplum olarak pek aşina olmadığımız Gürcistan'ın ülke profili hakkında genel bilgiler verilmiştir. Bir bölgedeki problemin arka planına hakim olmadan sorunsal incelemenin yeterince doğru olmayacağı düşüncesi ile Gürcistan'da tarihsel süreçte yaşanan olaylarda kısmen derine inilmiştir. Akabinde bağımsızlığının ilanından itibaren Gürcistan'da hiç bitmeyen etnik sıkıntılar üzerinde durulmuştur. Bu noktada Abhazya hakkında detaylı bilgilere yer verilmiştir. İkinci kısımda, Türkiye ile Gürcistan'ın jeopolitik ve jeostratejik konumları itibariyle ortaklıklarının haklı sebeplerinden bahsedilmiştir. Türkiye-Gürcistan ilişkilerinin siyasi, ekonomik, sosyo-kültürel ve askeri boyutları incelenmiştir. Siyasi ilişkiler, devlet başkanları dönemi itibariyle kronolojik olarak işlenmiştir. Ekonomik ilişkilerde, iki ülke için oldukça önem arz eden işbirliği projelerine yer verilmiştir. Son kısımda ise, elde edilen bulgular ışığında Türkiye-Gürcistan ilişkilerinin ekonomik ve siyasi zorunluluklardan dolayı iyi seviyede tutulmaya çalışıldığı sonucuna ulaşılmıştır. Türkiye Kafkasya üzerinden Orta Asya'daki Türk devletlerine ulaşmak istemektedir. Enerji konusunda Türkiye'nin Rusya ve İran'a olan bağımlılığını azaltmak için Gürcistan, çok önemli bir konumda bulunmaktadır. Gürcistan için de Türkiye, Batı'ya açılan bir kapı pozisyonundadır. Bu kapsamda iki ülke, birbirleri için stratejik açıdan vazgeçilmez
Vladimir Putin Dönemi Rusya'nın Ortadoğu politikası: Suriye örneği

1990 yılının sonuna doğru Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'nin dağılmasından sonra halefi olarak Rusya bağımsızlığını kazanmıştır. Rusya yeni aktör olarak sisteme katıldığı günden itibaren dış politikasında yeni arayışlara girmiş ve önceliklerini belirlemeye çalışmıştır. Yeni sistemde SSCB döneminden kalan sorunların çözümünde aktif rol almaya çalışan ve kendi nüfuzunu genişletmeye özen gösteren Rusya post-sovyet coğrafyaları kendi kontrolüne almaya çalışırken Ortadoğu bölgesinde de gücünü tekrar arttırarak uluslararası politikada başat güç ve yeniden süper güç olma yolunda ilerlemektedir. Ayrıca, Vladimir Putin'in devlet başkanı olmasından sonra Rusya uluslararası politikada söz sahibi olmakla beraber Ortadoğu'da ve özellikle Suriye'de etkinliğini sürekli arttırmakta ve konumunu kuvvetlendirmektedir.
Unity in diversity? Changing threat perception and security considerations of India in the post-cold war era

Bu çalışmanın amacı, Soğuk Savaş'ın sona ermesiyle birlikte Hindistan'ın değişen güvenlik anlayışı ve tehdit algılamalarını incelemektir. Ülke olarak Hindistan'ın seçilmesinin nedeni Soğuk Savaş'ın sona ermesiyle beraber küreselleşmenin ortaya çıkardığı yeni durumlar ve eğilimler ışığında, çok etnili, çok dilli, çok kültürlü devletlerin karşı karşıya kaldıkları problemleri analiz edebilmektir. Çalışma yapılırken bugünkü sosyo-kültürel çoğul yapının oluşmasına etki eden tarihsel arka plan incelenmiştir. Ayrıca Soğuk Savaş sonrası güvenlik anlayışı ve tehdit algılamasının nasıl değiştiğini anlayabilmek için Soğuk Savaş dönemindeki güvenlik algısına yer verilmiştir. Çalışma sonunda Hindistan'ın tehdit algılaması dışa yönelikken, Soğuk Savaş'ın bitişiyle içe yönelik hale geldiği görülmüştür. Ulus-üstü kurumların ve ulus-altı birimlerin ve hareketlerin uluslararsı alanda meşruiyet kazandığı ve devletin hem kavramsal hem de uygulamada sorgulandığı bir dönemde; Hindistan gibi, devletin toplumsal birliği sağlamada temel bir işleve sahip olduğu ülkelerde, devlet içi sorunlar ve bunlara bulunacak çözüm yolları hayati bir öneme sahip hale gelmiştir. Güney Asya bölgesinin etnik ve demografik özellikleri iç sorunlara bölgesel bir boyut kazandırmış ve Hindistan'ın sorunlarının çözümü için bölge merkezli politikalar izleyeceği sonucuna varılmıştır.
Türkiye'nin 1990-2000 yıllarında Türk Cumhuriyetleri ile kültürel, siyasi ve ekonomik ilişkileri

Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'nin dağılmasından sonra bağımsızlıklarını kazanan Türk Cumhuriyetlerinin bulundukları coğrafyanın jeopolitik ve jeostratejik konumu ve bölgenin zengin doğal kaynakları bu bölgeyi bir cazibe merkezi haline getirmiştir. Yine bu bölge sahip olduğu enerji ile de dünyanın en önemli bölgelerinden biridir. 1991 yılında Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'nin dağılması ile tarih sahnesine on beş yeni devlet çıkmıştır. Bu on beş yeni devlet içinde Türk Devletleri de bulunmaktadır ki Sovyetler Birliği'nin dağılmasına bağlı olarak Orta Asya'daki Türk varlığı, bu coğrafya üzerinde devletler şeklinde siyasal varlığını oluşturmuştur. Bu zaman dilimine kadar siyasi teşekküllerin Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği içinde yer alması ve merkezi idarenin Moskova olması nedeniyle Türk Cumhuriyetlerinin Türkiye Cumhuriyeti ile ilişkileri dağılma sürecine kadar sınırlı olmuştur. Nitekim Sovyetler Birliği'nin dağılmasının hemen ardından Türkiye, bağımsızlıklarını ilan eden Türk Cumhuriyetlerini tanıyan ilk ülke olmuş ve ihtiyaç duyacakları her konuda kendilerine yardım ve destek sözü vermiştir. Türkiye, Türk Cumhuriyetleri ile olan ekonomik, kültürel ve siyasi ilişkilerini 1990 yılından sonra geliştirmeye özen göstererek bu bölgede rol - model olma özelliği taşımıştır. Bu çalışma, 1990'dan sonra Türkiye Cumhuriyeti'nin bu bölgedeki aktif siyasal politikalarından, kültürel ve ekonomik ilişkilerinden, desteklerinden, Sovyet Birliği'nin dağılmasının ardından Rusya'nın yeni dünya düzeninde Türkiye ve Türk Cumhuriyetleri ile olan ilişkilerinden ve bu yeni konjonktürdeki Türkiye ve Türk Cumhuriyetlerinin konumlanmasından meydana gelmektedir. Yine bu süreç içinde Türkiye'nin, 1990'dan sonra oluşan yeni devletlerle ilişkisi başta Türk dış politikası odaklı olmak üzere, mevcut coğrafyanın önemi, bölgenin jeopolitik ve jeostratejik konumu ve Türkiye Cumhuriyeti'nin bu bölge ile tarihsel ve kültürel yakınlığı da göz önüne alınarak incelenmiştir.
İkinci Dünya Savaşı sonrası dönemde Avrupa'nın inşasında ABD'nin rolü

Bu çalışmada II. Dünya Savaşı'yla birlikte başlayan güçler dengesi sisteminin değişimi ve bunun Batı Avrupa ile ABD üzerindeki etkileri anlatılacaktır. Savaş sonrası dönemde değişen güvenlik ortamının ve misyonların çerçevesinde sistemde meydana gelen dönüşümle İki Kutuplu Yapı'nın temel dinamikleri analiz edilecektir. Monroe Doktrini ile izolasyonist politikalar izleyen ABD'nin, Avrupa'nın Sovyetler Birliği tehlikesine karşılık kabuğundan ayrılmasına yer verilecektir. Ayrıca Avrupa'nın tarihsel süreçte yer alan birleşme ve bütünleşme fikrinin, ABD'nin verdiği siyasal, ekonomik, askeri ve sosyal destekle nasıl ilerlediği tartışılacaktır. Bununla birlikte Avrupa bütünleşmesinde ileri sürülen teorilerin içeriği tartışılacak ve ABD'nin Çevreleme Politikası adını verdiği korumacı politika ile temel prensiplerinin getirdiklerine vurgu yapılacaktır.
Examining the policy approaches of Myanmar and Bangladesh towards Rohingya issue

Bu çalışma, Myanmar ve Bangladeş'in Rohingya Müslümanlara karşı benimsediği politika yaklaşımları incelemektedir. Dünya mülteci sayısındaki endişe verici artışla birlikte Bangladeş'tede Rohingya mülteci sayısı artmıştır. Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği'nin tahminine göre, 1978- 2017 yıllarında Myanmar'daki zulmden kaçarak yaklaşık923. 000 Rohingya Müslümanı Bangladeş'e sığınmıştır. İnsan Hakları örgütleri, Arakaneyaletindeki Rohingya sivil köylerine karşı yürütülen bu hareketi sistematik bir katliamkampanyası olarak nitelendirdi. Böylece, Rohingya Müslümanlar Myanmar'da güvenliklerini veistikrarlarını kaybettiler zira askeri cunta Rohingya Müslümanlara bağışçı ülkelerin gönderdiğikalkınma yardımlarını kısıtladı. Bunun yanı sıra, bir diğer önemli etken ise Myanmar askeri yönetiminin etnik politikası bölgesel ve küresel politikalardan mı yoksa iç çatışmalardanetkilendiğidir. Bu politika ile Rohingya Müslümanları hem Myanmar hem de Bangladeş'tekimlik yoksunluğuyla karşı karşıya kalmıştır. Rohingya Müslüman'larının Bangladeş'esığınması, her ne kadar onlara bir güven ve geçici bir kimlik kazandırmış olsa da, uzun süreBangladeş'te kaldıklarında, orada yaptığı evlilikler yerel kültürle kaynaşmasürecini hızlandıracak ve böylece asıl kimliklerini temelli kaybedecekler. Myanmar'a kıyasla, Bangladeş'teki Rohingya Müslümanlarına yönelik kalkınma bağışları ve insanı yardım programlarını yürütmek daha güvenlidir ama diğer tarafında Rohingyaların Bangladeş'ingüvenlik açısından sorun oluşturacağını idda edilmektedi. Bu çalışma, Bangladeş ve Myanmar'ınRohingya meselesine yönelik izlediği politika yaklaşımlarını yukarıda bahsedilen anlayışları ışığında uygulamaktadır.
İktisadi bütünleşme ve ekonomik etkileri: Türkiye - İslam İşbirliği Teşkilatı ilişkileri

20. yüzyılın başlarından itibaren dünya ekonomisinde iktisadi bütünleşme hareketleri, özellikle uluslararası ticaretin gelişmesine önemli katkı sağlamaktadır. Türkiye, İslam İşbirliği Teşkilatı içerisinde kuruluşundan itibaren yer almaktadır. Bu tezin amacı, IIT ülkeleri ile Türkiye dış ticaret ilişkilerinin incelenmesidir. Bu çalışmada şu soruya cevap aranmıştır: İİT üyesi olmak, Türkiye'nin dış ticaretinin gelişmesine ne ölçüde katkı sağlamıştır? Analiz, hem genelde İİT hem de önde gelen İİT ülkeleri itibariyle yapılmıştır. Araştırmanın sonunda, Türkiye ile İİT ülkeleri arasındaki dış ticaretin bugüne kadar olan gelişiminde entegrasyon politikalarından ziyade, bölge içindeki ikili işbirliklerinin belirleyici olduğu sonuncuna ulaşılmıştır
Üçüncü Reich döneminde Almanya'da Yahudi basını

Çalışmanın ilk bölümünde Yahudiliğin ortaya çıkışından ve antik çağlara dek varan geniş tarihine değinilmiş, ardından Yahudiliğin Avrupa'ya yayılışı ve Almanya'daki Yahudi cemaatlerinden bahsedilmiştir. İkinci bölümde antisemitizm ve onun kavramsal boyutu incelenmiş ve Üçüncü Reich döneminde Yahudilerin durumu analiz edilmiştir. Çalışmanın son bölümü olan üçüncü bölümde ise, tezin asıl konusunu oluşturan Üçüncü Reich dönemi Yahudi basını derinlemesine incelenmiştir. Yine bu bölümde Yahudi basın tarihine değinilmiş ve Yahudi süreli yayınlarının söz konusu dönemdeki içerikleri incelenmiştir.
Renewable energy promotion strategies of individual states and regional frameworks: A comparative approach

Bu tez, sürdürülebilir bir geleceğe ulaşmak için yenilenebilir enerjinin farklı ülkeler ve bölgesel kuruluşlardaki politikalarını, tanıtım stratejilerini ve yöntemlerini incelemeyi hedeflemektedir. Bu tezin temel argümanı; Bazı yazarların, ülkelerin yenilenebilir enerji potansiyellerinin, yenilenebilir enerji sektörünün gelişmesi için ana faktör olduğunu savunmalarına karşın, bu tez temelde ülkelerin ve bölgesel kuruluşların, yenilenebilir enerjinin kalkınmasını ve üretim potansiyelini anlamalarında ve kullanmalarında, yenilenebilir enerji dostu politikaların, makul fiyatlı teknolojilerin uygunluğunun, toplum desteğinin ve aynı zamanda yeterli finansal desteğin belirlediğini savunmaktadır. Bu tez beş bölümden oluşmaktadır, ilk bölüm giriş kısmından oluşmakta; ilaveten ikinci bölüm Dünya pazarındaki yenilenebilir enerji kaynaklarından bahsetmekte ve genel olarak yenilenebilir enerjiyi teşvik etmek için uygulanan yöntemler ve stratejilerde değinilerek devam etmektedir. Diğer yandan üçüncü bölümde ise ülkelerdeki yenilenebilir enerjinin gelişimi karşılaştırılacaktır. Dördüncü bölümde ise bölgesel kurumların yenilenebilir enerji gelişimleri karşılaştırılacaktır. Son olarak beşinci kısımda ise sonuç kısmı sunulmaktadır.
Etiyopya dış politikası ve Afrika boynuzu'na etkisi

Dışişleri ve Ulusal Güvenlik Stratejisi (FANSS, 2002) belgesi, Etiyopya halkının milli çıkarlarını korumak için demokratikleşmeyi, ulusal gurur inşa etmeyi, küresel sisteme katılımayı ve ulusu ayakta tutmayı dört temeler dış politika prinsipler olarak tanımlamaktadır. Belge, 2002'den bu yana ülkenin dış politika oluşumuna hakim olmaktadır. Bu çalışma, belirtilen dış politika temelleriyle hükümetin son 20 yılda yürütüğü performansını sorgulamak için ikincil veri kaynaklarını kullanmaktadır. Analizimizden çıkan sonuça göre, Etiyopya hükümetinin küresel sisteme kayda değer katılımı sürdürmek ve ekonomik alnada gösterdiği iyi performansı FANSS'ın ilkelerine dikkate almadığını göstermektedir. Rejimi tarafından yapılan büyük insani ve siyasi hak ihlali, ülkede demokratikleşmeyi önemli ölçüde engelledi. Üstelik, ülkedeki etnik federalizmin kötü uygulanması, rejimin etnik farklılıkların kasıtlı manipülasyonu ile birleştiğinde, ulusal konsensüs oluşturma konusundaki büyük ulusal ajandalar üzerinde bile ulusal uzlaşı yaratma şansını yitirmiştir. Böylece, ülkenin gururunu tehlikeye atmış ve ulusun kendisinin hayatta kalmasını zorlaştırmıştır. Bundan dolayı, ülkedeki diktatörlük uygulamalarının etkileri ve Afrika Boynuzu'na yönelik yürütüğü hatalı dış politika uygulamaları FANSPS temellerin etkileyen ciddi bir endişe kaynağı haline gelmektedir. Bu nedenle, Etiyopya hükümetinin, giderek artan iç demokratikleşme talebine saygı gösterme ve ülkenin kendi ulusal varlığın korumak için iç soruların zamanı katkıda bulunma ve çözme zamanı gelmiştir.
Russia's Arctic region policy through geopolitical perspective

21. asır dünyaya son 10 yılda sıcak tartışmalara konu olan yeni bir coğrafi bölge olan Arktik'i getirmiştir. Arktik bölgesi çift kutuplu Soğuk Savaş dönemindeki muhtemel çatışma sahası durumundan, uluslararası işbirliği ve ekonomik rekabet alanına dönüşmektedir. 2007 yılından bu yana cereyan etmekte olan gelişmeler, özetle doğal kaynak ve mineraller ile avantajlı taşıma yolu olarak tanımlanabilecek faydalara büyük ilgi uyandırmaktadır. Bölgeden elde edilebilecek faydalar uzun vadede çok bilinmez olsa da, Arktik'e olan ilgi yüksek düzeyde devam etmektedir. Etkin olan tüm aktörlerin kabul ettiği üzere, Arktik bölgesinin aşırı zor koşulları nedeniyle gerek duyulan yüksek maliyet, bölgenin gelişimini sağlamada en başarılı yöntemin işbirliği yapmak ve yatırımları teşvik etmek olacağını ortaya koymaktadır. Bu duruma paralel olarak bölgenin jeopolitik önemi de artmaktadır. Bu çalışmada Arktik'teki tüm bölgesel oyuncular ile bölge dışında yer alan oyuncular değerlendirilse de, çalışma özellikle bölgenin en büyük ülkesi olan Rusya Federasyonu ve onun Arktik bölgesi jeopolitiği üzerine odaklanmaktadır. Çalışmada model olarak, Soğuk Savaş sonrası Rus jeopolitiğinin tanınmayan dahisi Vadim Leonidovich Tsimbursky'nin temel çalışması olan ' Rus Adası' alınmıştır. Bu modelin temel sütunları analiz edildiğinde, kavramsal olarak esnek ve uygulanabilir olduğu ortaya çıkmaktadır ki, bu özelliği nedeniyle Rusya Federasyonu'nun Arktik jeopolitiği için bütünüyle veya kısmen uygulanabilir bir model olacağı görülmektedir.
Osmanlı-Safevi münasebetleri (1612-1639)

1603'te başlayan Osmanlı-Safevi savaşı 1612'de yapılan barışla sona erdi. Ancak barış dönemi sadece iki yıl sürdü. Çeşitli sebeplerle 1614'ten sonra ilişkiler yeniden gerginleşti ve savaş tekrar başladı. Osmanlılar bu süreçte iki defa Azerbaycan'a sefer düzenlediler. Birincisinde Revan kuşatıldı, fakat alınamadı. İkincisinde ise Osmanlı ordusuna yardıma gelen Kırım hanı Erdebil yakınlarında Safevi ordusuna yenildi. Buna rağmen Halil Paşa Erdebil'e yürüdü. Sonuçta Safeviler barış istediler ve 1618'de Serav'da yeni bir barış yapıldı. Bu anlaşmanın 1612 yılında imzalanan anlaşmadan tek farkı Safevilerin vermek zorunda oldukları ipek haracının yarı yarıya düşürülmesiydi. Barış sadece altı yıl sürdü. Bağdat 1624 yılında Safeviler tarafından zapt edilince savaş tekrar başladı. Sonraki on beş yıl süresince Bağdat'ı geri almak Osmanlılar için gurur meselesi oldu. Lakin Bağdat iki defa kuşatılmasına rağmen alınamadı. Çünkü yanlış askeri planlamalar ve Abaza meselesinin devleti ciddi şekilde meşgul etmesi buna engel oldu. 1625 yılından sonra Bağdat'a düzenlenen bütün seferler başarısız olmuş, mali ve askeri kayıplar yanında devlet ciddi şekilde itibar kaybetmişti. Sonunda tamamen iktidarı ele geçiren IV. Murad bizzat harekete geçti. Amacı hem kaybolan devlet otoritesini yeniden tesis etmek, hem de Bağdat'ı geri almaktı. Ancak 1635'te çıktığı ilk doğu seferi Bağdat yerine Revan'ın fethiyle sonuçlandı. Revan'ın altı ay sonra Safeviler tarafından geri alınması ve Van'ın kuşatılması, IV. Murad'ın bir kez daha doğuya sefere çıkmasına yol açtı. Kırk günlük kuşatmadan sonra 1638 yılı sonunda Bağdat fethedildi. Ardından Safevileri barışa zorlamak için İran'ın içlerine doğru bir harekata girişildi. Neticede 1639 yılında iki devlet Kasr-ı Şirin'de barış yaptılar. Bu anlaşmayla belirlenen sınırlar sonraki süreçte iki devlet arasındaki anlaşmazlıklarda sınır konusunda en önemli referans oldu. Bu anlaşma aynı zamanda yüz elli yıllık Osmanlı-Safevi mücadelesini bitirdi.