turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ecrimisil

Ecrimisil, bir taşınır veya taşınmazın hak sahibinin rızası olmaksızın haksız zilyed tarafından kullanılması nedeniyle bu kullanım süresi karşılığında ödemesi gereken bedel şeklinde tanımlanabilir. Kamu hukukunda yasal düzenlemelere tabi olan kurum, özel hukuk yönünden yasal bir düzenlemeye konu edilmemiştir. Bu nedenle de uygulamamızda içtihadı birleştirme kararlarıyla bu kuruma yön verilmiştir. Kararlar neticesinde bu bedelin hukuki nitelemesi haksız fiil şeklinde yapılmıştır. Ecrimisil için yapılan haksız fiil nitelemesine karşılık içtihatlarımız, bu hükümlerin dışındaki bazı hükümlerin de uygulanması gerektiğine karar vermiştir. İçtihatlarımızda ecrimisil için haksız fiil, haksız zilyedlikte iade ve kira sözleşmesine ilişkin hükümlerin birlikte uygulanması gerektiği kabul edilmiştir. Ancak bu uygulama, yöneltilen ecrimisil taleplerinin tam olarak karşılanamamasına neden olduğu için eleştirilmektedir. Bu nedenle doktrin tarafından ecrimisile ilişkin ileri sürülen görüşlere ayrıca yer verilmiştir. Uygulamada geniş bir yer kaplayan ecrimisilin daha iyi anlaşılabilmesi için konumuz, Mecelle ve Anglo Sakson hukuku yönünden de ele alınmıştır. Bu değerlendirmelerden sonra ise ecrimisil talebi için uygulamada aranan şartlara yer verilmiştir. Maddi hukuk bakımından yaptığımız bu incelemelerden sonra konumuzun usul hukuku yönünden ele alınmasıyla da çalışmamız son bulmuştur.
Ceza mahkemelerinde verilen hükmün türleri, oluşturulma şekilleri ve şartları

Bu çalışmada, yürürlükteki mevzuat kapsamında, ceza mahkemelerinin nasıl kararlar verdiği izah edilmiştir. Esasen, 5271 sayılı CMK' nun 223. maddesinde ceza mahkemelerinin ne tür kararlar verebileceği öngörülmüştür. Bu nedenle, bu çalışma özellikle, CMK' nun 223. maddesi esas alınarak yazılmış. Bununla birlikte, Türk ceza uygulamasında var olan fakat CMK' nun 223. maddesinde hüküm olarak gösterilmeyen bir takım karar türleri de 223. maddesindeki diğer karar türleri ile bağlantıları kurularak anlatılmıştır. TCK ve CMK (özellikle 223. madde) birlikte irdelendiğinde, ceza mahkemelerinde esasen, altı farklı nitelikte karar verildiğini söyleyebiliriz: (1) Beraat kararı, (2) Ceza Verilmesine Yer Olmadığı kararı, (3) Düşme kararı, (4) Usule yönelik kararlar, (5) Mahkumiyet kararı, (6) Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılması kararlarıdır. Belirtilen bu kararlar giriş ve altı bölüm halinde incelenmiştir. Her bir belirtilen kararı incelerken, bu kararın hangi hallerde ve hangi nedenlere dayalı olarak verilebileceği ele alınmıştır. Gerekli görülen yerlerde, Yargıtay kararlarına ve doktrinsel tartışmalara da atıf yapılmıştır.
Ücrete bağlı çalışmaktan kaçınma hakkı

4857 sayılı İş Kanunu'na göre, iş sözleşmesi işçinin bağımlı olarak iş görmeyi ve işverenin ise ücret ödemeyi üstlenmesinden oluşan bir sözleşmedir. İşçinin ücreti, iş hukukunun en önemli konularından biridir. Nitekim bu doğrultuda ücreti koruyucu birçok düzenleme getirilmiştir. Bu koruyucu düzenlemelerden biri ise, muaccel ücretin ödenmemesi durumunda, işçiye çalışmaktan kaçınma hakkını veren İşK m. 34'tür. Söz konusu hakkın sadece İşK düzenlenmiş olması, diğer kanunlara tabi çalışan işçilerin çalışmaktan kaçınma hakkının olmadığı anlamına gelmemektedir. Ancak anılan işçilerin hangi kanun ve hangi madde kapsamında kaçınma hakkını kullanacağı ayrıca incelenmelidir. Şüphesiz sadece muaccel ücretin ödenmemesi değil, muaccel olmamış ancak tehlikeye düşmüş ücret alacağı sebebiyle de işçinin çalışmaktan kaçınma hakkı vardır. Çalışma üç ana başlık altında hem geçmişş hem de gelecek dönem ücrete bağlı ortaya çıkan hakkın detaylıca incelenmesini içermektedir. Bu kapsamda birinci bölümde, söz konusu hakkın tanımı amacı ve hukuki niteliği, Alman ve İsviçre hukuku da göz önünde tutularak incelenmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde ise hem geçmişş dönem ücretin ödenmemesi hem de gelecek dönem ücretin tehlikeye düştüğü durumlarda ortaya çıkan çalışmaktan kaçınma hakkının şartları incelenmiştir. Üçüncü bölümde ise, çalışmaktan kaçınma hakkının kullanılması, sınırları ve sonuçları detaylıca çalışılmıştır.
Demir yolu ile yurt içi yük taşımacılığında taşıyıcının sorumluluğu

Bu çalışma kapsamında ilk olarak okuyucuya genel bir bilgi sunmak için, taşıma kavramı ve taşımacılık faaliyeti genel hususları ile anlatılmıştır. Bununla birlikte demiryolu taşımacılığı hakkında ana hatlarıyla bilgi verilmiş; tarihi ve gelişimi hakkında açıklama yapılmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünde taşıma sözleşmesi hakkında bilgi verilmiştir. Burada özellikle; çalışma konusu olan demiryolu ile yurt içi yük taşıma sözleşmelerinde uygulanacak hukukun belirlenmesi önem arz etmektedir. Demiryolu ile yurt içi yük taşıma sözleşmelerinde uygulanacak hukukun Osmanlı Devleti zamanında yürürlüğe konulan Rumeli Demiryolu Umur-u Nakliyesi Hakkında Nizamnamenin olduğunun tespitiyle çalışma bu Nizamname ekseninde ilerlemektedir. Kanaatimizce Nizamnamenin eski tarihli olması ve demiryolu taşımacılığının genel olarak arka planda kalması nedeniyle bu konuda daha önce yazılmış nispeten kapsamlı bir akademik çalışma tespit edilememiştir. Üçüncü bölümde, demiryolu ile yurt içi yük taşımacılığında taşıyıcının sorumluluğu hakkında açıklama yapılmıştır. Bu konuda gerek Nizamnamenin gerekse de Türk Ticaret Kanunu hükümleri göz önüne alınmış olup; taşıyıcının zıya, hasar ve gecikmeden doğan sorumluluğu incelenmiştir. Sonuç kısmında, demiryolu ile yurt içi yük taşıma sözleşmelerinde uygulanacak hukukun günümüz taşımacılık faaliyetleri ve çağımızın gerekleri karşısında yeterli düzenlemelere sahip olmadığından bahisle; yeni bir mevzuat düzenlemesine ihtiyaç olduğu veyahut da mevcut Türk Ticaret Kanunu hükümlerine tabi olması gerektiği yönündeki çözüm ve görüşlerimizle çalışmamız sonlandırılmıştır.
Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra, Bağımsız Devletler Topluluğu Ülkeleri ceza kanunlarındaki değişiklikler

Sovyetler Birliğinin dağılması ile birlikte bağımsızlığını kazanan ülkelerin hukuksal yapısında değişiklikler yaşanmıştır. İlgili ülkelerin eski ideolojik sistemi terk etmeleri ve öncekinden farklı siyasal yapıları tercih etmeleri bu hukuksal değişimin yönünü belirleyen faktörler olmuştur. Bağımsızlığın ilk yıllarında Sovyet döneminden kalan anayasal ve yasal mevzuata yapılan değişiklikler daha sonraki yıllarda yerini yeni anayasal ve yasal düzenlemelere bırakmıştır. Sovyet sonrası ülkeler 1990'lı yıllarda yeni anayasalarla tanışmış ve bu yeni anayasalar çerçevesinde yeni yasal düzenlemeler yapmışlardır. Bu doğruluktaki yasal düzenlemelerden birisi de ceza kanunlarıdır. Bu tezde Sovyet sonrası ülkelerin kabul ettiği yeni ceza kanunlarıyla Sovyet dönemi ceza kanunlarının karşılaştırılması yapılmıştır. Bu bağlamda bir taraftan yeni ceza kanunlarının benimsediği kurumlar ortaya konulurken, diğer taraftan Sovyet dönemi ceza kanunlarında var olan kurumlara işaret edilmiştir. Bu ise yeni ceza kanunlarının ilkeler, amaçlar, suç ve ceza kavramlarını tanımlama acısından farklı bir anlayış benimsediğini göstermemize yardımcı olmuştur.
Haklı beklentiler ilkesi

Haklı beklentilerin korunması ilkesi, hukuka bağlı ve saygılı devlet anlayışı içerisinde özellikle karşılaştırmalı hukuk ülke uygulamalarında gün geçtikçe önem kazanmakta ve ilkenin benimsenmesi yönünde ortak bir yaklaşım bulunmaktadır. Kişilerin zihninde idarece belli bir şekilde davranılacağı veya belli süreçler sonunda belli bir hakkın elde edileceği şeklinde idarece beklenti oluşturulduktan sonra, idareler alacağı kararlarda kişilerin idareye olan güvenlerine saygı duyması ve bu güvenlerini boşa çıkarmaması gerekmektedir. Genel olarak ifade etmek gerekirse idare hukukunda beklenti, idarenin faaliyetleri, uygulamaları veya işlemleri sonucunda, kişilerin bu işlem, uygulama veya faaliyette belirtilen durum veya taahhütlerin alacağı biçimler konusundaki öngörüsü ya da gerçekleşmesini beklediği şeydir. İdarece yaratılan beklentinin hukukça korunabilmesi ise, onun haklı veya meşru olmasına bağlıdır. İdarenin tasarrufları karşısında kişilerin hukuki güvenliğinin sağlanması için hukuk düzeni bünyesinde bir takım ilke veya kuralları barındırır. İdarenin hukukla sınırlandırılması, kişilerin hukuka olan güvenini sağlaması ve hakkaniyete uygun davranması için gözettiği ve gözetmesi gerektiği önemli ilke ve kurallardan birisi haklı beklentilerin korunması ilkesidir. Kişilerin haklı beklentilerinin korunması, hukuk devletinden beklenen bir işlev ve hukuk devleti olmayı hak eden bir hukuk sisteminin olağan bir sonucudur. İdare, toplumsal yaşamı düzenlerken ortaya koyduğu kurallarla veya gerçekleştirdiği tasarruflarla kişilerde tam bir güven duygusu yaratmalı, onlara hukukun tam anlamıyla geçerli olduğu ve toplumun bütün unsurlarıyla birlikte uyum içinde yürüdüğünü gösteren bir güven ortamını tesis etmelidir. Hukukun kişilere rehberlik etme işlevini ön plana alan ve hukukun ilgililer açısından tutarlı, sürekli, rasyonel ve uygulanabilir kurallara dayalı olacağı, geriye yürümeyeceği ve eşit bir şekilde uygulanacağı beklentisi karşılanmalıdır. Her alanda adalete yönelmek durumunda olan ve kendini hukukla bağlı sayan idarenin, kişilerin haklı beklentilerine saygı göstermesi, onu koruması gerekmektedir. Bu kapsamda tezde, idareye ve idarenin kararlarına güvenden kaynaklanan haklı beklentilerin korunması ilkesinin teorik boyutu ve haklı beklentileri koruma koşullarının ortaya konulması amaçlanmaktadır. İncelemede esas itibarıyla haklı beklentilerin korunması ilkesinin AB, Alman, İngiliz ve Fransız hukukundaki uygulamasından yola çıkarak çerçevesini çizmeye ve ilkenin Türk İdare Hukukundaki izdüşümünü belirlemeye çalışılacaktır. Bu bakış açısıyla, tezin birinci ve ikinci bölümünde haklı beklentilerin korunması ilkesinin teorik temelleri, kavramın ortaya çıkışı, unsurları ve hangi tür beklentilerin hukuken korunabileceği değerlendirilecek ve üçüncü bölümünde ise ilkenin somut uyuşmazlıklara ilişkin uygulanma örnekleri açıklanacaktır. Ayrıca tezin sonunda, Anayasa Mahkemesi'nin, Danıştay'ın, Askeri Yüksek İdare Mahkemesi'nin ve Kamu Başdenetçisi'nin konuya yaklaşımına yer verilecektir.
Yetkisiz temsil

Bu çalışmanın konusunu Türk Borçlar Kanunu'nun 46 -47. maddelerinde düzenlenen yetkisiz temsil oluşturmaktadır. Bir hukuki işlem kural olarak sadece o hukuki işlemi yapan kimsenin hukuk alanında hüküm ve sonuç doğurur. Buna karşın, ekonomik hayatın büyük bir gelişme göstermesi, uzmanlığın önem kazanması, milletlerarası ilişkilerin artması, kişilerin bütün hukuki işlemleri bizzat yapmasını imkansız kılmıştır. Bir kimsenin, hüküm ve sonuçları başka bir kişinin hukuk alanında doğmak üzere o kişinin ad ve hesabına hukuki işlem yapma yetkisine 'temsil' denir. Yetkisiz temsil ise, temsilcinin yetkisi olmadığı halde temsil olunan adına işlem yapmasını ifade eder. Çalışmamızın ilk bölümünde genel olarak temsil kavramı, tarihçesi, temsilin genel ilkeleri, uygulama alanı, temsilin benzer kurumlardan farkı ve türleri anlatılmıştır. Daha sonra temsil yetkisi, temsil yetkisini açıklayan görüşler ve temsil yetkisinin hukuki niteliğine değinilmiştir. Çalışmamızın merkezini oluşturan yetkisiz temsile ise ikinci bölümde yer verilmiştir. Çalışmamızın bu bölümünde yetkisiz temsil kavramı ve yetkisiz temsilin koşulları anlatılmıştır. Daha sonra yetkisiz temsilin hangi durumlarda ortaya çıktığı açıklanmıştır. Üçüncü bölümde ise, yetkisiz temsilin hüküm ve sonuçları anlatılmıştır. Bu bölümde temsil olunanın yetkisiz temsilcinin yapmış olduğu işleme bağlı olmaması ve bunun istisnaları, temsilci ile üçüncü kişinin yaptığı işlemin temsil olunanın işleme dair iradesini ortaya koyuncaya kadar askıda hükümsüz olması, temsil olunan tarafından yapılan işleme onay verilmesi, onayın hukuki niteliği ve geçerli olması için gerekli olan koşullar, temsil olunanın işleme onay vermesi ve vermemesinin hüküm ve sonuçları incelenmiştir. Nihayet son bölüm temsil olunanın temsilci tarafından yetkisiz olarak yapılan işleme onay vermemesi durumunda tarafların hangi haklara ve yükümlülüklere sahip oldukları açıklanmıştır.
Comparison of unfair competition rules under the light of draft Turkish Commercial Code and EU regulations

Ülkeler arasında uluslararası ticaret serbestisi ve tüketicinin en üst düzeyde korunması amacıyla, Avrupa Birliği Hukuku kapsamında bazı hukuki düzenlemeler yapılmıştır. Bu tez ile yönetmelikler ve yönergeler üzerine odaklanılarak, Avrupa Birliği ve Türkiye'de haksız rekabet hukukunun uygulamasına ilişkin olarak, iki bölüm altında kapsamlı bir çalışma sunulmaktadır.
Karşılaştırmalı Hukuk ve Türk Hukukunda aşırı ifa güçlüğü

Aşırı ifa güçlüğü hali ahde vefa ilkesinin bir istisnası olarak görünse de aslında ana kuralın sözleşme koşullarına uymak olduğu tartışmasızdır. Aşırı ifa güçlüğü halinin sonuçlarına yönelik düzenleme ahde vefa ilkesi ile çelişen değil hakkaniyet çerçevesinde onunla uyumlu olan bir düzenlemedir. İmkansızlık derecesine varmayan haller sonucunda edimler arası denge bozulduğunda dahi sözleşme lehine hareket ilkesinden hareketle çözüm bulmak gerekir; ne var ki değişen hal ve şartların sözleşme adaletini ortadan kaldırdığı durumlarda bazen sözleşmenin uyarlanmasından, sözleşmeyi feshetmeye kadar varan tedbirlerin alınması gerekebilir. Aşırı ifa güçlüğü hali ve ilgili düzenlemeler işte tam da bu sorunu düzenlemek için ortaya konulan bir çözümdür.
Anayasa Mahkemesi kararlarının türleri ve nitelikleri

Bu çalışmanın amacı, özellikle Anayasa Mahkemesi kararlarının türleri ve bu kararlarının niteliklerini etraflıca incelemektir. Çalışma giriş ve üç bölümden oluşmaktadır. Bu doğrultuda giriş bölümünde anayasa yargısının dünyadaki ve Türkiye'deki çeşitlerine ve tarihi sürecine değinilmiştir. Çalışmanın birinci bölümünde, Türk Anayasa Mahkemesinin Anayasada düzenlenen karar türleri ele alınmıştır. Bunlar norm denetimi sonucunda verilen kararlar, Yüce Divan sıfatıyla verilen kararlar, siyasi parti kapatma kararları ve siyasi partilerin mali denetimine ilişkin kararlardır. Çalışmanın ikinci bölümünde, Anayasada düzenlenmediği halde Anayasa Mahkemesinin içtihatlarıyla oluşturulan usule ve esasa dair karar türleri ele alınmıştır. İkinci bölümde Anayasada yer almayan esasa ilişkin olarak 'yokluk', 'yorumlu ret' ve 'ihmal' kararlarına yer verilmiştir. Usule ilişkin olarak ise Mahkemenin 'yürürlüğün durdurulması', 'ihtiyati tedbir' ve 'itiraz konusu kural hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair' kararlarına yer verilmiştir. Çalışmanın üçüncü bölümünde, Anayasa Mahkemesi kararlarının nitelikleri incelenmiştir. Anayasanın 153. maddesi doğrultusunda kesinlik, bağlayıcılık, geçmişşe yürümezlik, herkes için etkililik, gerekçesiz açıklanamama ve kanun koyucunun yerine geçememe gibi nitelikleri çeşitli alt başlıklar altında ele alınmıştır.
Terk sebebiyle boşanma (TMK m. 164)

Genel olarak terk, eşlerden birinin bilerek ve isteyerek, haklı bir sebebi olmadan evlilik birliğinden doğan yükümlülüklerini sona erdirmek niyetiyle ortak hayatı sona erdirmesidir. Terk, 4721 sayılı Türk Medeni Kanun m. 164' de düzenlenme alanı bulan kusura dayalı, özel ve mutlak bir boşanma sebebidir. Terk sebebine dayalı olarak boşanma davası açılabilmesi için, terk eden eşe usulüne uygun bir çağrı yapılması ve yapılan bu çağrıya rağmen terk eden eşin kendi iradesi ile eve dönmemiş olması gerekir. Evi terk eden eşe yapılacak olan geri dön çağrısı için mahkeme veya noterler yetkilidir. Mahkeme veya noter aracılığıyla gönderilmeyen eve dön çağrısı geçerli olmaz. Bu çağrıyı tebliğ alan eşin iki aylık bir süre içinde ortak konuta dönmesi halinde, terk sebebine dayalı olarak boşanma davası açılamaz. Fakat terk eden eş, iki aylık süre içinde ortak konuta dönmez ise, terk sebebine dayalı olarak boşanma davası açmak için gerekli ön koşul yerine getirilmiş olur. Terk devam ettiği sürece her zaman bu dava açılabilir. Yani terk devam ettiği sürece dava açmak için kanunda belirli bir süre öngörülmemiştir. Bu dava, belirli bir hak düşümü süresiyle sınırlı değildir.
İmar hukukunda plan hiyerarşisi ve planlama sistemindeki yetki karmaşaları, Başakşehir ilçesi örneği

Tezde imar hukukunda tanımlanan imar planlarının ve kanunlarla bu imar planlarını yapma, onama ve uygulama süreçlerini yöneten kurumlar arasındaki meşruiyet sorunu ele alınmıştır. Bu yetki karmaşasının neden olduğu sorunlara değinilecek olup; özellikle de planların kademeli birlikteliği ilkesinin bu süreçte nasıl işlevsizleştiğinden bahsedilmiştir. İmar hukukundaki yetki karmaşalarına neden olan düzenlemelere, üst ölçekli planlardan bağımsız olarak gelişen ve planlama sürecini oluşturan nedenlere, yasa ve yönetmelikteki eksikliklere ve tüm bu kaotik sürecin kent mekanına ve sosyal mekana yansımasındaki olumsuzluklara değinilerek; planlama sisteminin hiyerarşik düzeninin, yetkilerinin yeniden tanımlanmasının, kurumlar arası eşgüdümün nasıl sağlanacağının, etkin bütüncül ve sağlıklı plan süreçlerinin nasıl oluşturulabileceğinin çözüm yolları aranmıştır.
Cüveynİ'nin Şafiİ'ye muhalefet ettiği usulİ konuların tespit ve tahlili

Bu çalışmada Cüveyni'nin mezhep imamı olan Şafii'ye muhalefet ettiği usuli konular tespit ve tahlil edilmeye çalışılmıştır. Bu bağlamda Cüveyni'nin usul anlayışının oluşumunda etkilendiği ve etkilediği usulcülere de yer yer dikkat çekilmiştir. Cüveyni, Şafii mezhebine müntesip olmakla birlikte yer yer mezhep imamı olan Şafii'ye muhalefet etmiştir. Muhalefet ettiği konuların bir kısmında Şafii ile aynı görüşü paylaşmakla birlikte bazı konuların gerekçelendirmesi hususunda farklı bir yol izlediği görülmüştür. Bazı konularda ise doğrudan Şafii'nin görüşüne muhalefet etmiştir. İhtilaflı konular ele alınırken öncelikle Şafii'nin görüşü tespit ve tahkik edilmiştir. Şafii'nin eserlerinde konuyla ilgili sarih ifadeleri bulunması durumunda bu ifadeleri esas alınmış, bulunmaması durumunda ise Şafii usulcülerin ona nispet ettiği görüşler dikkate alınmıştır. Bunun yanı sıra usule dair görüşlerini ortaya çıkarma adına yer yer fer'i meseleler hakkında verdiği hükümlerden de istifade edilmiştir. Cüveyni'nin görüşleri de usule dair kaleme aldığı kitaplardan ve bizzat kendi ifadelerinden tespit edilmiş ve gerekçeleriyle beraber zikredilmiştir. İhtilaflı görüşler gerekçeleriyle beraber zikredildikten sonra konu sonunda Şafii usulcülerin benimsediği ve mezhep içinde tercih edilen görüş belirtilmiştir.
Küreselleşme sürecinde sağlık hakkı

Küreselleşme sürecinde sağlık hakkının durumunu inceleyen bu doktora tezi başlıca dört bölümden meydana gelmektedir. Birinci Bölümde küreselleşmenin getirdikleri, ikinci bölümde genel olarak yaşam ve sağlık hakkı, üçüncü bölümde küreselleşmenin yarattığı sağlık sorunları ve dördümcü bölümde de kamu hukuku açısından sağlık hakkı bilimsel olarak değerlendirilmeye çalışılmıştır. Küreselleşmenin bir emperyalizm türü olarak bütün dünyayı piyasa üzerinden neoliberal bir hegemonya düzenine sürüklenmesi üzerinden hakların çiğnendiği ve hukuk sistemlerinin ortadan kalktığı yeni dönemde en çok zarar gören hakların başında gelen sağlık hakkının yeniden etkin olabilmesi için bu alanda yeniden kamulaştırma yapılarak, sağlık sektöründeki kamu düzeninin tekrar kurulması gerektiği bu tezin esas özüdür. Küresel şirketlere teslim olmadan ülke gerçekleri doğrultusunda sağlık alanında tekrar kamu hizetine geri dönülmesiyle hem emperyal sömürülere karşı çıkılacak hem de insanların sağlık hakları güvence altına alınacaktır.
The post-Byzantine legal tradition: In theory and in practice

Bu tez zaman içindeki gelişimiyle Bizans hukuk geleneğinin ana özellik ve öğelerinin taslağını çizer ve bu hukuk geleneğinin artık Bizans İmparatorluğu yokken özellikle aile hukuku konusunda nasıl değiştiğini anlatır. Bu tez bir 17. yüzyıl Bizans sonrası kanun koleksiyonu olan Nomokritirion'u detaylı olarak tahlil eder ve Nomokritirioriun içeriğinin diğer Bizans sonrası kanun koleksiyonlarından uygulamada nasıl farklı olduğunu anlamak için bu koleksiyonu dönemin diğer hukuk kaynakları ile karşılaştırır. Bu tezin asıl savı Osmanlı'daki Nomokritirion gibi Bizans sonrası kanun koleksiyonların eski Bizans koleksiyonlarının basitleştirilmiş modifikasyonları olduğudur. Bizans sonrası kanun koleksiyonları sadece kilisenin yasal yargılama yetkisinin bulunduğu alana dair içeriği kapsıyordu ve arkaizmleri içerip genellikle toplumun İslamlaşmasına dair konuları işlemezken o döneme ait yasal gerçeklikleri de tümüyle yansıtmıyordu.
Uluslararası İşgücü Kanunu kapsamında yabancıların çalışma ve sosyal güvenlik hakları

Türkiye, coğrafi konumu itibariyle çeşitli sebeplerle yabancı göçünü çekmektedir. Türkiye'de kaldıkları süre içerisinde farklı hukuki statülere tabi olan yabancıların ihtiyaçlarını karşılayabilmeleri için çalışmak zorunda oldukları bir gerçektir. Çalışma ve sosyal güvenlik hakkı, devletlerin ülkelerinde bulunan yabancılara, kendi ülke vatandaşları ile eşit olarak uygulanması gereken bir hak olması, gerek uluslararası sözleşmelerde gerekse de iç hukuktaki düzenlemelerde kabul edilmiştir. Bu bağlamda, Türkiye'de yabancıların çalışma izinleri, 2003 yılından bu yana 4817 sayılı Yabancıların Çalışma İzinleri Hakkında Kanunda düzenlenmekteydi. Ancak ülkeye giriş yapan yabancı nüfusundaki artış ve buna bağlı olarak yabancıların çalışma izni başvurularındaki çoğalma, ayrıca yabancı yatırımcıyı ve nitelikli yabancı işgücünü ülkeye çekme politikasında mevcut düzenlemenin yetersiz kalması gibi nedenlerle, bu sorunlara çözüm olarak 28 Temmuz 2016 tarihinde 6735 sayılı Uluslararası İşgücü Kanunu yürürlüğe girmiştir. Bu tez çalışmasında, Uluslararası İşgücü Kanunu kapsamında yabancıların çalışma ve sosyal güvenlik hakkı değerlendirilecektir. Bu çalışma, Türkiye'deki yabancıların çalışma ve sosyal güvenlik hakkını, 6735 sayılı kanununun getirdiği yeni düzenlemeler ışığında incelemesinden dolayı ve kanunun etkin bir şekilde uygulanması için sunacağı öneriler bakımından önem taşımaktadır. Çalışmanın birinci bölümünde konuyla ilgili temel kavramlara ve mevzuattaki düzenlemelere yer verilecek, ikinci bölümde, bu kanun kapsamında yabancıların çalışma hakkı, üçüncü bölümde yabancıların sosyal güvenlik hakkı incelenecek ve çalışmanın sonuç kısmında ise genel değerlendirme ve önerilere yer verilecektir