turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Oluş sahnesi: Beckett

Oluş Sahnesi: Beckett adlı projede Fransız Filozof Deleuze'un Oluş, Arzu ve Beden kavramlarının edebiyattaki izleri araştırılacaktır. Özellikle Beckett'in eserlerinde Oluş düşüncesinin örnekleri, belirtileri tartışılacaktır. Deleuze'e göre bedenler ve olaylar her zaman şimdiki anda var olurlar. Sonsuz bir oluşun bir parçası olarak eylem, akıl yoluyla değil beden yoluyla anlamaya çalışır. Beden, Deleuze felsefesinde önemli bir yer tutar. İçkinlik felsefesinin önemli bir kavramı olarak beden, zihinle aynı değerdedir. Oluş, bedenin sürecidir. Arzu, hareketi içeren bir akış sürecidir. Bu tür bir arzu hareketi, özne düşüncesinden uzak, iradesiz bir akış sürecidir. Sanat eseri, hangi türden olursa olsun, bir içkinlik eylemidir. Beckett'in; Godot'yu Beklerken, Oyun Sonu, Mutlu Günler oyunları, Molloy, Watt, Adlandırılmayan, Malone Ölüyor gibi romanlarında ve öykülerinde karakterlerin eylemlerini bilinç belirlemez. Karakterlerin hareketleri anlamsız olana doğru bilinçdışının etkisiyle belirlenirler. Beckett karakterleri bir oluş halindedirler. Beckett karakterleri kaçış çizgileri oluşturarak yersizyurtsuzlaşırlar.
Din eğitimi açısından Nurettin Topçu'nun eserlerinde dindar tipler

D N EĞ T M AÇISINDAN NURETT N TOPÇU'NUN ESERLER NDED NDAR T PLERAhmet ÖzerNurettin topçu eserlerinde iki çeşit dindarlıktan bahseder. Bunlar şekilci ve samimi dindarlıktır. Şekilci dindarlık Nurettin topçu tarafından benimsenmez. Budindarlığın en belirgin özelliği dini ritüellere sıkı sıkıya bağlı oldukları halde ciddiahlaki zafiyetlerinin olmasıdır. Nurettin Topçu samimi dindarları benimser. Onun temel özelliği ibadetlerine sıkı sıkıya bağlı olmamalarına rağmen, toplumsal görevlerini ibadet gibi yapmaları ve ahlaki sorumluluklarını bilmeleridir. Almış oldukları yanlış din eğitimi sonucu, şekilci dindarlar dini yaşayışlarında aşırılık gösterirler. Nurettin Topçu'ya göre şekilci dindarlar, bireylere erken yaşta, hayatı boyunca, sağlıklı Din Eğitimi vererek önlenebilir. Sağlıklı Din Eğitimi için felsefe gereklidir. Nurettintopçu'ya göre felsefesiz din eğitimi toplumun ihtiyacı olan bireyler yetiştiremez.
Kınalızade Ali Çelebi'nin Ahlak-ı Alaİ çerçevesinde devlet felsefesi

Siyasi düşünce tarihi içerisinde devlet mefhumu mevcudiyetini daima muhafaza etmiştir. İslam filozofları da tercüme hareketleriyle birlikte devlet felsefesi ve devlet ahlakı üzerine birçok eserler kaleme almışlardır. Bu eserlerden biri de Kınalızade Ali Çelebi'nin Ahlak-ı Alai adlı eseridir. XVI. yy. Osmanlı ilim ve kültür dünyasına derin izler bırakmış, çok yönlü alim, velud bir şahsiyet olan Kınalızade Ali Çelebi (ö.1572), İslam ahlak düşüncesinde İbn Miskeveyh'in Tehzibü'l Ahlak'ı ile başlayan, Nasirüddin-i Tusi'nin Ahlak-ı Nasırisi ve Celaleddin Devvani'nin Ahlak-ı Celali'si ile devam eden ameli hikmet geleneği üzerine Ahlak-ı Alai'yi kaleme almıştır. Bu eser, ameli hikmet üzerine yazılmış felsefi eserlere, konuların ele alınış tarzı, yöntem ve teknikleri cihetiyle benzemektedir. Lakin içerisinde tasavvufi öğelerin yoğun olması, konuların diğer ameli hikmet üzerine yazılan eserlere nazaran daha çok misalle açıklanması, muhtevasının hacimli ve dilinin Türkçe olması yönü ile farklılaşmaktadır. Ahlak-ı Alai, üç kitaptan müteşekkil olup, devlet ahlakı ile ilgili hususlar ikinci kitabın altıncı babından itibaren, üçüncü kitabın tamamını kapsamaktadır. Kınalızade devlet felsefesi hususunda, diğer seleflerine nazaran Tusi ve Devvani'nin daha çok etkisinde kalmış lakin onların eserlerini bizzat nakletmemiş, döneminin ihtiyaç ve problemlerini göz önünde bulundurarak, kendisine ulaşan felsefi birikimi tahlil ederek yer yer tenkit etmiştir. Genel manada devlet mefhumunun, devletin unsurlarının, devletin menşei ile ilgili nazariyelerin, devlet felsefesi ve İslam devlet felsefesi kavramlarının tafsil edildiği özelde ise Ahlak-ı Alai'nin incelendiği bu çalışmada, Kınalızade Ali Efendi'nin Ahlak-ı Alai çerçevesinde devlet felsefesi ile ilgili düşüncelerini tespit etmek, amaçlanmıştır.
Sören Kierkegaard'ın felsefi söyleminde Sokrates'in etkisi

Felsefeyi mümkün tüm düşünme edimlerinden ayıran, onun söylem biçimidir. Felsefi söylem, bir filozofun felsefeden anladığı şeyi dile getiriş tarzıdır. Bu çalışmada S. Kierkegaard'ın geleneksel felsefi söylemde gerçekleştirdiği yeniliklerin, Sokrates'in söylemiyle olan benzerlikleri ortaya konulmaktadır. Bu bağlamda söz konusu filozoflar arasındaki biçimsel ve içeriksel benzerlikler karşılaştırılarak, Sokratik yöntemin Kierkegaard'ın söyleminde bulduğu yansımalar incelenmektedir. Böylelikle Kierkegaard'ın takma adlarla kaleme aldığı eserlerin, Sokratik görevi devam ettirme amacında olduğu ortaya konulmaktadır. Bu görevin aydınlatılmak istenmesindeki en büyük motif ise, modern hayatın ve eğitim sisteminin birörnekleştirdiği insan tipinin, kaybettiği bireysel yetenekleri yeniden kazanabilmesinde felsefi yöntemin söyleyecek önemli bir sözü olduğu olgusudur.
Gazzali'de ahlak

Etik üzerinde, düşünce tarihi içerisinde, filozofların farklı düşünceleri olmuştur. Filozoflar, içinde bulundukları toplumdan kendilerini soyutlayamadıklarından, insanların yapıp ettiklerini, eylemlerini konu edinen ahlak konusunda düşünceler üretmişlerdir. İnsanlık var olduğu sürece de bu durum devam edecektir. Biz. bu çalışmamızda (1058 - 1111) yılları arasında yaşamış Türk - İslam dünyasının önemli düşünürlerinden birisi olan. Gazzali'nin etik ile ilgili olarak ortaya koyduğu fikir ve görüşleri, ayrıntılarıyla ele alıp değerlendirmeye çalıştık. Gazzali, içinde yaşadığı toplumu, devri çok iyi bilen ve kendisini her konuda yetiştirmiş, topluma yön vermeye çalışmış, büyük bir düşünürdür. Biz de Gazzali'nin. etik konusundaki düşüncelerini, tahlil ederek bazı sonuçlara ulaşmaya gayret gösterdik.
Bilimde sınır çizme problemi: Popper, Lakatos, Kuhn ve sonrası

Bilimin ne olduğunun belirlenmesi ve bu bağlamda bilimin sözde bilim ya da bilimsel olmayan alanlara ilişkin sınırının nasıl çizileceği tartışması, bilim felsefesinde sınır çizme problemi olarak ele alınmaktadır. Çalışmanın ana konusunu oluşturan bu problem, özellikle yirminci yüzyıldan itibaren, bilim felsefecileri tarafından birçok ölçüt ortaya konularak çözümlenmeye çalışılmıştır. Bu ölçütler genellikle, bilim ile sözde bilim arasındaki sınırı belirlemek amacıyla, bilimi mantık ve mantıksal önermeler üzerinden değerlendirmektedir. Şu ana kadar Viyana Çevresi, Popper, Kuhn, Lakatos gibi filozoflarca ortaya konulan ölçütler, nihai olarak problemi mantıksal açıdan ele almıştır. Sınır çizme sorununun mantıksal açıdan ya da mantıksal ifadeler aracılığıyla ele alınması demek; sorunu içeriği yerine daha çok biçimsel açıdan ele almak anlamına gelmektedir. Ayrıca, ifade, kuram, araştırma programı gibi bilim öğelerinin bilimsellik durumunu tespit edebilmek amacıyla önerilen ölçütün, tek tek gerekli ve hep birlikte yeterli olan uygun sınır çizme ölçütünü karşılaması anlamına da gelmektedir. Bu çalışma, gerek ve yeter koşul arayışının, bilimin değişken ve çeşitli yapısını tam olarak yakalayamayacağını ve bilimin belirlenmesinin ve sınırının çizilmesinin bu yöntemle mümkün olmayacağını vurgulamaktadır. Bu konunun mutlaka sosyolojik açıdan da ele alınması gerekmektedir. Bilimin sosyal yapısına, değerler sistemine de bakmamız gerekir. Sonuç olarak, sınır çizme probleminin gerek ve yeter koşulun ortaya koyduğu katı ve ortak özellikler üzerinden sonuçlandırılamayacağı, bunun yerine bilimin 'aile benzerliği yaklaşımı' çerçevesinde ele alınması gerektiği vurgulanacaktır. Aile benzerliği yaklaşımının temel oluşturduğu çok boyutlu ölçüt, bu sorunun çözümünde sosyal etkenleri dahil etmesi, bilimin çeşitliliğini kapsayabilecek ölçüde çoklu ve esnek yapıda olması ile katkıda bulunacaktır.
İbn Bacce felsefesinde bireysel ve toplumsal saadetin ön koşulu olarak akli gelişim

İslam Dünyası'nın doğusu ile batısı arasında köprü vazifesi gören düşünürlerinden İbn Bacce'nin akli gelişimi esas alan saadet felsefesi, Platon ve Farabi kanalıyla gelen sosyal ve siyasal düzen idesinin bireysel temeli üzerinden incelenmiştir. İbn Bacce, bireysel yetkinliği, insanın akli gelişim safhalarını tamamlayıp çokluktan birliğe, kendine yeterlik seviyesine yani kısaca hakikate ulaşmasına bağlamakta ve toplumsal saadetin de ancak bu yetkinliğe ulaşmış insanlar eliyle kurulabileceğini iddia etmektedir. Erdemli devlet teorisine katkısı, insani gelişimi esas alan teorisi ile olan filozof, bireyden topluma erdem ve saadetin sebebi olarak akletmeyi görür. İbn Bacce felsefesinde bireysel ve akli yetkinliğin fizik ve metafizik bağlantılarının mahiyetini ve hem bireysel hem de toplumsal açıdan karşılığını 'ittisal' nazariyesi bağlamında ele alacağımız bu çalışmamızda filozofun sunduğu çözüm önerisinin imkanı tartışılacaktır.
Felsefi danışmanlık ve Nermi Uygur'un felsefi söylemi

Bu tez çalışmasında felsefi danışmanlığa ilişkin mevcut kuramsal çerçeve ve uygulamalar ele alınmış ve bunalım kavramı Uygur'un felsefi söyleminde yer aldığı haliyle felsefi danışmanlıkla ilişkilendirilmiştir. Ayrıca, felsefi danışmanlığın gelişmesi ve varlığını sürdürebilmesi adına, felsefi danışmanlığı psikolojik danışmanlık ve psikoterapiden farklı kılan önemli özelliklerin ortaya konması ve özellikle felsefi danışmanlık için onu psikoterapiden ayıran bir uygulama alanının tanımlanmasının, felsefi danışmanlara alanları için güçlü bir kuramsal çerçeve çizmelerine yardım edeceğini göstermek amacıyla felsefi danışmanlık psikolojik danışmanlık ve psikoterapi ile karşılaştırılmıştır. Tez, felsefi danışmanlıkla Nermi Uygur'un bunalım kavramı arasında iki temel benzerlik olduğu savını ileri sürmektedir. Öncelikle, bunalım kavramı, Uygur'un söylemindeki haliyle felsefi danışmanların alanlarını psikolojik danışmanlık ve psikoterapiden ayırmak için önerdikleri dünya görüşü, ilk ilkeler veya yaşam soruları gibi kavramlarla paralellikler içerir. İkinci olarak, Uygur'un bunalımdan önceki yaşamından düşünceleri kullanmak yerine, felsefi düşünüm yoluyla bunların ötesine geçerek, yeni bir felsefi anlamaya ulaştığı ve bir felsefi danışmanın danışana bunalımlarıyla baş etmesine yardım ettiği gibi bunalımıyla nasıl başa çıkabildiği süreci imler. Tez, Nermi Uygur'un 'psikolojik etkilerden uzak' bunalım kavramının ve bununla baş etme yönteminin felsefi danışmanlara alanları için güçlü bir kuramsal çerçeve oluşturmalarına yardım ederek bu yeni felsefe yapma biçimine önemli katkılar yapacağını ileri sürmektedir.
Liberalist devlet anlayışı çerçevesinde kuvvetler ayrılığı ilkesinin gelişimi

Rönesans, Reform hareketleri ve Aydınlanma felsefesi ile insan ve insan aklının ön plana çıkmasıyla gelişen liberalizm bireyi temel değer olarak kabul eder. Devlet, toplum gibi kollektif kavramlardan ayrı olarak bireyin varlığını kabul eder. Liberalizmde bireylerin özgürlüğü en yüksek amaç olarak belirlenmiştir. Liberalizmin özgürlük anlayışı negatif özgürlük olup, bu özgürlük bireyin zorlama olmadan serbestçe hareket edebilmesidir. Liberal düşünürlere göre bireyin özgürlüğüne karşı en büyük tehlike devlettir. Liberalizmde özgür bireyin kendini gerçekleştirmesi piyasa ekonomisinde mümkün olabilir. Piyasa ekonomisi kendiliğinden işleyen bir süreçtir, bu sürece müdahale edilmesi düzeni bozacaktır. Devletin piyasa ekonomisine ve bireyin özgürlüğüne yönelik tehlikesini önlemek için yetkilerinin sınırlandırılması gerekir. Devletin sınırlandırılması devlet yetkilerinin tek kişide toplanıp mutlak nitelik kazanmasını önleyerek mümkün olacaktır. Devlette üç kuvvet vardır: yasama, yürütme, yargı. Kuvvetler ayrı organlara verilmelidir. Bu kuvvetler ayrılığı ilkesi olarak adlandırılmaktadır. Liberalizm ile kuvvetler ayrılığı ilkesi açısından önemli görüşleri olan İngiliz filozofu Locke (1 632- 1 704)'a göre insanın özgürlük, hayat, mülkiyet olmak üzere üç temel hakkı vardır. Bu hakların korunması için devletin bireyin haklarıyla sınırlanması gerekir. Devlette yasama, yürütme ve federatif kuvvet olmak üzere üç kuvvet vardır. Bu kuvvetlerin tek elde toplanması önlenmelidir. Özellikle yasama ve yürütme kuvvetleri birbirinden ayrılmalıdır. VI John Locke'dan etkilenen Montesquie (1 689- 1 755 )'ya göre özgürlüklerin sağlanması kuvvetler ayrılığı ile mümkün olacaktır. Devlette bulunan kuvvetlerden yasama meclise, yürütme hükümdara ve yargı bağımsız mahkemelere verilmelidir.
John Rawls'un hukuk felsefesi ve adalet anlayışı

Bu çalışma çağdaş liberal düşüncenin en önemli temsilcilerinden biri olan John Rawls'un hukuk felsefesini ve adalet anlayışını ortaya koymayı amaçlamaktadır. Rawls, 1971 yılında yayınladığı A Theory of Justice adlı kitabıyla hukuk, siyaset ve ahlak felsefesi alanlarında önemli etkiler yaratmış, bu alanlarda yeni tartışmaların başlamasına sebep olmuştur. Rawls'un hukuk felsefesi klasik toplumsal sözleşme teorisine dayanır. Rawls'un geliştirdiği toplumsal sözleşme teorisinde insanların, toplumda var olan adalet duygusundan hareketle toplumsal işbirliğinin temeli olarak belirlediği adalet ilkeleri, hukuk sisteminin ve toplumsal kurumların çerçevesini çizer. Hukukun bağlayıcılığı toplumsal sözleşme sırasında ifade edilen karşılıklı rızaya dayanır. Hukukun üzerinde herhangi bir ahlaki değer yer almaz. Hukuk, arzularını azami düzeyde tatmin etmek isteyen ve çatışan çıkarları olan rasyonel kişilerin toplumsal işbirliğine gitmeleri sonucunda oluşturdukları bir siyasi uzlaşma zeminini kendine temel alır. Bu açıdan Rawls, ahlak ve hukuk ayrımı yapan, hukukun oluşumunda empirik olgulara müracaat eden hukuksal pozitivistlerden sayılır. Rawls'un adalet anlayışı toplumsal sözleşme ile belirlenen iki adalet ilkesine dayalıdır. İlk ilke herkese eşit özgürlük verilmesini öngörür. İkinci ilke ise ekonomik ve sosyal eşitsizliklerin toplumda en az avantajlı durumda olan kişinin yararına olacak şekilde düzenlenmesini ve görev ve mevkilerin fırsat eşitliğine göre herkese açık olmasını öngörür. Adalet ilkelerine toplumda var olan bir adalet duygusundan hareketle ulaşılır. Bu adalet duygusu, eşitlik ve özgürlük düşüncesini bize verir. Adalet ilkeleri hukukun üstünlüğünün geçerli olduğu bir anayasal sistemde hayata geçirilir. Adalet teorisinin ulaşmak istediği toplum, üyelerinin kendilerince iyi bulduğu yaşam tarzlarını hayata geçirmelerine izin veren ve kamusal bir adalet anlayışı ile etkili bir biçimde yönetilen toplumdur. Bu toplumda herkes diğerlerinin de aynı adalet ilkelerini kabul ettiğini bilir. Temel toplumsal kurumlar adalet ilkelerini hayata geçirecek şekilde düzenlenmiştir. Rawls'un başlangıç konumu dediği durumda kabul edilen adalet ilkeleri takip edildiğinde çerçevesi çizilen bu iyi düzenlenmiş toplum biçimine kavuşmak mümkündür.
Modern Türk düşüncesinde felsefi hermenötik bilincin gelişimi

Son dönem Osmanlı düşüncesiyle başlayan modern Türk düşüncesinde ontolojik anlama tavrıyla hareket eden düşünürlerin felsefi hermenötik bilincin gelişimine katkı yaptıkları görülmektedir. Bu katkıyı tarihsel süreç içerisinde iki kısıma ayırabiliriz. Birincisi pozitivist yöntem bilincinin hakim olduğu bir zeminde kendi pratik kökenlerinin yok sayılmasına karşı çıkarak yaşam gerçekliklerinin içerisinden felsefi yorumlamalarda bulunan düşünürlerin çabası. Bu tavır felsefi hermenötik bilincin düşünce geleneğimizde konumlanmasını sağlamıştır. İkincisi ise pozitivist paradigmanın etkinliğini yitirdiği 1980 sonrasında siyasi, dini vb. toplumsal problemleri anlamak ve çözüm yolları bulmak için teorik zemin arayışlarıyla şekillenen entelektüel zemindir. Bu ise felsefi hermenötik bilincin kendini anlamlandırma süreci olarak değerlendirilmektedir. Konumlandırmayla başlayan bu süreç bize göstermektedir ki, düşünce geleneğimizde felsefi hermenötik bilinç teori-pratik arasında diyalojik bir eksende kendisine yer edinmeyi başarmıştır.
Albert Camus'nün saçma felsefesi

Betimsel nitelikte bir çalışma olan bu araştırmanın amacı Albert Camus'nün felsefesini saçma kavramı bağlamında açıklamak ve A. Camus'yü, kullandığı kavramları ve değindiği konuları bakımından daha önce eserlerinde işleyen diğer filozoflarla, özellikle de varoluşçu filozoflarla karşılaştırmaktır. Bu amaç doğrultusunda, çalışmanın ikinci bölümünde Albert Camus'nün saçmaya verdiği mana ve saçmanın ortaya çıkma nedenleri incelenmiş, üçüncü bölümde saçmaya karşı ele aldığı seçenekler açıklanmış ve diğer filozofların konularla alakalı görüşlerine değinilmiştir. Dördüncü bölümde, A. Camus'nün saçmaya karşı önerdiği asıl çözüm olan başkaldırma konusu ayrıntılı olarak ele alınmış, bölümün sonunda ise A. Camus'ye yöneltilen eleştiriler açıklanmaya çalışılmıştır. Çalışmanın sonuç ve değerlendirme kısmında araştırmacının konuyla ilgili görüş ve değerlendirmelerine yer verilmiştir.
Zihin beden ilişkisi bağlamında William Hasker'ın zuhur teorisinin değerlendirilmesi

Bu çalışmada William Hasker'ın zuhurcu düalizm görüşünün geleneksel düalizmlere bir alternatif olabilme ihtimaline dair bir değerlendirme sunulmuştur. Biyoloji ve felsefede son zamanlarda sık sık gündeme gelen zuhurculuğun zihin felsefesi içerisinde nasıl kullanılabileceğine dair bir örneği de ele alınmıştır. Hasker'ın, zihin konusunda realist olmakla birlikte modern bilimsel verilerle de uyum içerisinde bir görüşün ortaya çıkarılmasına yönelik çabasına değinilmiştir. Sonuç olarak Hasker'ın teorisinin zihin ve özgür irade gibi nitelikleri içerisinde barındırabilen düalist teorilere bir alternatif olarak sunulmuştur.
Aristoteles'in etik görüşü bağlamında ötanazi

Ötanazi etik alanda ama özellikle tıp etiği alanında sıklıkla tartışılan önemli sorunlarından biridir. Ne var ki tartışma genellikle felsefi etikten kopuk olarak sürdürülmektedir. Oysa sorun etik alandan uzaklaşmadan yapılması durumunda, insan ve değer felsefesinin, etiğin ötanazi tartışmalarına ışık tutacağı söylenebilir. Bu tezde amaçlanan, ötanaziye Aristoteles'in etik görüşü bağlamında bakıldığında, bu bakışın, ötanazide ortaya çıkan kimi sorunların çözümünde etkili olacağını ortaya koymaktır. Bu amacın gerçekleşmesi için, birinci bölümde etiğin neliği, onun ahlaktan farkı gösterilmeye çalışılmıştır. Etik ile ahlak aynı görüldüğünde, ötanazi sorunları hakkında tartışmak bile olanaksız hale gelir. Çünkü belirli bir yerde ve zamanda geçerli olan, ahlak anlayışları, bize genele ilişkin bir öneride bulunur, ama her bir durumda yeniden bir değerlendirme yapılması gerektiğini bize söyleyemez. Ayrıca bu bölümde, ötanazi meslek etikleri, özel olarak da tıp bağlamında tartışıldığından meslek etiklerinin amacı ve felsefi etikten farkı da ortaya konulmaya çalışılmıştır. İkinci bölümde genel olarak ötanaziden ne anlaşıldığı, ötanazi türlerinin neler olduğunu üzerinde durulmuştur. Ötanazide ortaya çıkan sorunlar ise Aristoteles'in etiği bağlamında ele alınmıştır. Aristoteles'in eylemler ayrımı, eylemin gerçekleştirildiği ana bakılması gerektiği, eylemin gerçekleştiği durumda başka ne türden eylem olanaklarının olduğu düşüncesinin ötanazi tartışmaları için de önemli olduğu gösterilmeye çalışılmıştır. Üçüncü ve son bölümde ise, ötanazinin yaşamla ölüm, ölümle cinayet arasında bir yerde duran çok hassas bir durum olduğu belirtilmiştir. Bu nedenle Aristoteles'in belirttiği tarzda, her bir durumu tekliğinde ele almanın ve değerlendirmenin gerekli olduğu; bunu değerlendiren hekimin meslek bilgisi yanında, etik, değer ve değerler bilgisinin de mutlak gerekli olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
İdeal toplum düzeni arayışında kurgulanan kentsel planlamalar, ütopyalar ve yavaş şehir akımı

Sanayileşme ve teknolojinin gelişimiyle kontrolsüz büyüyen dünyada, toplumsal düzenin hakim olduğu, doğayla uyumlu, insanların daha mutlu yaşayabilecekleri ideal kent kurguları yapılmaya başlanmış, yeni akımlar, yeni kentsel tasarımlar oluşturulmuştur. İdeal kent oluşturma arzusu yeni oluşmuş bir çaba değildir, antik çağdan beri devam eden bir arayıştır. M. Ö. 300'lü yıllarda edebi bir tür olarak karşımıza çıkan ütopyalarla hayali kentler yaratılmaya başlanmış ve anti-ütopyalarla kentlerdeki var olan düzenin devam etmesi durumda, dünyayı bekleyen gelecek senaryoları anlatılmıştır. Günümüzde dünyanın kötü senaryosuna karşı oluşturulan yavaş şehir akımı da, bir kentin ideal kent olabilmesi için, o kentte yapılabilecek şehirsel kurguları irdelemektedir. Tezde; amacına ulaşabilecek bir ideal kent tasarımda kentsel planlama, ulaşım, gıda gibi çağın sorunları irdelenmiş, bu sorunları azaltan kentsel çözümler incelenmiştir.
Cassirer sembolizminde insan mit ve anlam sorunu

Bu çalışmada Ernst Cassirer'in Sembolik Formlar Felsefesi temelinde ortaya konulan sembol üreten canlı olarak insan tanımı etrafında, insan-sembol ilişkisi üzerinde durulacak ve bu ilişki bir sembolizm biçimi olan mit üzerinden tartışılacaktır. Problem alanımızı modern öznenin kendinde ve Varlık'ta bulduğu parçalanmışlığın neticesi olan anlam problemi, bu problemin aşılması ve anlam probleminin çözümü için sembolün ve mitin işlevi oluşturmaktadır. Bu araştırmamızda Cassirer'in Sembolik Formlar Felsefesi'nin Batı Düşüncesi'ndeki sembol ve mit araştırmaları içinde yerini belirlemeye çalışacak, Sembolik Formlar Felsefesi'nin Mitik Düşünme ayağı üzerinde duracak ve Mitik Düşünüş tarzının Varlık'ta ve insanda gördüğümüz parçalanmışlığı aşma ihtimalini, göreli alanda kalarak anlamlar tablosu üreten ve mutlak olana referans yapmayan bir felsefi çabanın anlama erişme imkanı olup olmadığını tartışacağız. Amacımız modern öznenin anlam problemini Ben'in ve Varlığın anlamı soruları üzerinden tartışmak, sembol ve mitin bu problemi çözme imkanını ele almak ve modernitenin ikonoklast tutumu ile ihmal ettiği sembol ve mitlerin insanın bütünsel varlığında dengeleyici işlevini ve önemini değerlendirmektir. Bu konuda da Cassirer'in yöntemini-yaklaşımını cevaplardan biri olarak değerlendirecek, Cassirer'in anlam probleminde bizce eksik bıraktığı noktayı Gelenekselci Ekol'ün mutlaka referans yapan düşünce sistemiyle tamamlamaya çalışacak, göreli çoklu anlamlardan, mutlak anlama geçme imkanını ve mitin bu imkan içinde nerede durduğunu tartışmaya açacağız.
Leo Strauss ve modernite eleştirisi

Bu çalışmada çağdaş siyaset felsefesinde çok önemli bir yere sahip olduğunu düşündüğümüz Leo Strauss'un felsefesi, onun modernite eleştirisinden hareketle anlatılmaya çalışılmaktadır. Bu noktada bizi harekete geçiren en önemli şey, Strauss'un siyaset felsefesi okumasının çok derinlikli ve çok kapsamlı olması ile Türkçe literatürde kendisi üzerine çok sınırlı sayıda çalışma olmasıdır. Felsefesindeki derinlik ve kapsam, görüşlerini açıklarken çok fazla düşünürün görüşüne çok titiz bir şekilde yer vermesi gerçeğinden hareketle hemen görülebilmektedir. Strauss'a göre modernite üç aşama şeklinde ortaya çıkmış ve nihayetinde Batı düşüncesini bir krize sürüklemiş bir süreçtir. Strauss, bu krizi aşma noktasında Platon, Aristoteles ve Farabi gibi klasik düşünürlerin bilgeliğine dönmeyi önerir. Bu öneri herhangi bir romantizmden kaynaklanmaz. Ona göre bu klasik düşünürler modern haleflerinin aksine insan ve topluma dair daha sağlam ve daha sağduyulu görüşler ortaya koyabilmişler; toplum-felsefe ve toplum-din ilişkisini daha doğru bir şekilde analiz edebilmişlerdir.
Karl R. Popper'ın sosyal bilimlerde yöntem anlayışı üzerine bir inceleme

Bu çalışmanın amacı, Karl R. Popper'ın sosyal bilimlerde yöntem anlayışı üzerine bir inceleme yapmaktır. Popper doğa bilimlerinde kullandığı yöntemini sosyal bilimlere uyguladığından, sosyal bilimlere ilişkin yönteminin anlaşılması doğa bilimlerinde kullandığı yöntemin anlaşılmasıyla mümkündür. Popper'ın bilimsel yöntem anlayışı sistematik bir bütünlüğe sahiptir. Onun doğa bilimlerine uyguladığı yöntemde kilit rol oynayan eleştirel akılcılık ve yanlışlamacı yaklaşım biçimi, sosyal bilimler yönteminde de aynı işleve sahiptir. Eleştirel akılcılık ve yanlışlamacı yaklaşım, doğa bilimlerinde hataların elenmesiyle doğruya yaklaşma olanağı sağlamaktadır. Bu yaklaşım biçimi, sosyal bilimler alanında da yaşanılan sorunlara eleştirel bir bakış açısıyla çözümler üretmektedir. Böylelikle yapılan hatalardan ders çıkarılma imkanı var olur. Popper eleştirel akılcılığın toplumsal yaşama uygulanmasını da öngörmektedir. Ancak bu yönteminin toplumsal hayata uygulanabilmesi için özgür düşüncenin hakim olduğu bir toplum olmalıdır. Bu toplum, onun tarafından açık toplum olarak isimlendirilir. Açık toplumlar, eleştirel akılcılığın egemen olduğu toplumlardır. Böylelikle açık toplumlar sosyal bilimler alanında daha yaşanılır bir dünya arayışı içinde olmakla belirginleşmektedir.