turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Gana'dan Almanya'ya göçlerde sınır geçişleri ve sorunları

Göç ve sınırlar arasındaki ilişki hakkında hala devam eden bir tartışma mevcuttur. Akademik camiada göç ve sınırlar önemli bir konu haline gelmektedir. Çalışmaların çoğu, sınırlar ve göç arasındaki ilişki ve sınırlardaki göçmen deneyimleri hakkında pek az şey söylemektedir. Bu çalışma, Gana-Türkiye-Almanya Göç Sistemi'nde, göç ile sınır geçişleri arasındaki ilişkiyi kurmayı amaçlamaktadır. Ayrıca, çalışma, göç ve sınır geçişi deneyimlerini ve göçmenlerin başa çıkma stratejilerini özel olarak incelemiştir. Çeşitli ülkelerin sınır yönetim stratejileri ve politikaları çalışmada ortaya koyulmuştur. Bu, açımlayıcı, betimleyici ve var olan bağlamı gözeten tasarımlar ile yürütülmüş nitel bir çalışmadır. Araştırma için Türkiye ve Almanya'daki otuz altı (36) Ganalı göçmen, amaçlı örnekleme tekniği kullanılarak seçilmiştir. Sınır geçiş deneyimlerini ve stratejilerini incelemek için seçilen bu Ganalı göçmenler ile yarı yapılandırılmış görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Ganalı göçmenlerin sınır geçişleri ve göç deneyimleri, sınır kavramını bir kurum ve bir süreç olarak tanıyan Newman'ın perspektifinden incelenmiştir. Sonuçlar, sınırların göç söyleminde belirleyici etkenler olduğunu göstermektedir. Çalışma, sınırlar ve göç arasında anlaşılır bir ilişki bulmaktadır. Göçmenlerin sınır deneyimleri, sınır yönetimi politikalarının, göçmenlerin sınır geçiş hareketlerini etkilediğini göstermektedir. Ayrıca, araştırmacı, Ganalı göçlerinin karakteristik ve eğilimlerinin son zamanlarda çeşitli sınırlardaki sınır yönetimi politikaları nedeniyle değiştiğini savunmaktadır. Çalışmanın bulguları, Ganalı göçmenlerin göç süreci boyunca sınırlarda çeşitli zorluklarla karşılaştıklarını ortaya koymaktadır. Bununla beraber, Ganalı göçmenler sınır geçişi ve göç sürecinin çeşitli aşamalarında çeşitli başa çıkma stratejileri benimsemişlerdir.
Doğu - batı, kuzey - güney ekseninde enerji terminali türkiye

Dünya siyasetinde söz sahibi olmanın yolu, enerjiye sahip olmak ya daenerjiyi kontrol etmekten geçer hale gelmistir. Dünya tarihi enerji için verilen mücadelenin örnekleri ile doludur. Bu her zaman açık olarak görülmeyip, özgürlestirme, terörle mücadele gibi isimlerle maskelenmeye çalısılsa da, asıl amacın ne olduğu kuvvetli bir sekilde kendini hissettirmektedir. Dünya genelinde enerji ihtiyacının sürekli olarak artması, enerji talebinin zamanında ve güvenilir bir sekilde karsılanmasını ve bu çerçevede ülkelerin enerji kaynaklarına sahip olma ve enerji dagıtımını kontrol altında bulundurma ihtiyacını ön plana çıkarmaktadır. Bu durum, ülkeler arasında uluslararası boyutta güç mücadelelerine neden olmakta, enerji kaynaklarına sahip olan veya yakınındaolan cografyalar, bu mücadelelerin harekat alanı haline gelmektedir. Enerji kaynakları, çıkarıldıgı bölgeleri, tasındıgı güzergahları ve tasımavasıtalarını da dogru orantılı olarak etkilemekte ve stratejik önemini arttırmaktadır. Bazı ülkeler enerji bölgelerinde olmanın avantajını kullanırken, bazıları tasıma yollarını ve vasıtalarını kontrol ederek güç elde etmeyeçalısmaktadırlar. Bu kapsamda yapılan mücadelenin en siddetle yasandıgı Orta Dogu bölgesine, son yıllarda Hazar Bölgesi ve Orta Asya'da eklenmistir. Bu bölgelere komsu olması sebebiyle de Türkiye'nin stratejik önemi artmıs, enerji terminali olması hususu ortaya çıkmıstır.
11 Eylül öncesi Afganistan

XVIII. yüzyıla kadar bugünkü Afganistan coğrafyasını tam olarak ifade edecek herhangi bir ad bulunmamaktadır. Ancak 1747 yılında Abdali reislerinden Ahmed Şah'ın, 'Milli Afgan Devleti' ni kurmasından sonra, siyasi alanda ortaya çıkan bölge 'Avganlar' bölgesi anlamına gelen 'Afganistan' adını almıştır. İngiltere'nin 18. yüzyıl ve 19. yüzyıl içerisinde Hindistan'ı sömürge alanı olarak belirlemesinden sonra Afganistan üzerinde, Sovyetler Birliği ile İngiltere arasında nüfuz mücadelesi başlamıştı. İngiltere, Hindistan'ı koruyabilmek; Sovyetler Birliği ise sıcak denizlere inmek için Afganistan üzerinde hakimiyet kurmak istemişti. 20. yüzyılın başlarına kadar bu mücadele devam etmiş ve 1921 yılında İngiltere - Afganistan arasında imzalanan antlaşma ile sona ermişti. I. Dünya Savaşı'ndan sonra Türkiye-Afganistan ilişkileri oldukça gelişmiş ve iki ülke arasında eğitim, kültür ve dostluk antlaşmaları imzalanmıştı. II. Dünya Savaşı'ndan sonra dengeler değişmiş; 1947'de İngiltere, Hindistan'dan çekilmişti. İngiltere'nin bölgeden çekilmesiyle çizilen 'Durand Hattı' ile Afganistan'ın bir kısmı Pakistan sınırlan içerisinde kalmıştı. İngiltere'nin bölgeden çekilmesiyle oluşan boşluğu, ABD ve Sovyetler Birliği doldurmaya çalışmıştı. Sovyetler Birliği, Afganistan ile eğitim, kültür antlaşmaları ile ülkede komünizmi yaymış ve kurulan komünist parti aracılığıyla etkinliğini arttırmıştı. Ülkede uygulanan komünist reformlara halk tepki vermiş ve 1978 yılında rejime karşı isyanlar başlamıştı. Hükümetin başarısızlığı üzerine, komünist rejimin güçlendirilmesi ve kendisine bağlı cumhuriyetlerin yönetimi ele geçirecek İslami rejimden etkilenmemesi için 1979 yılında Afganistan'ı işgal etmişti. 1989 yılına kadar, 10 yıl boyunca Afganistan'da kalan Sovyetler Birliği, oluşan muhalif grupları bastıramamış, kontrolü sağlayamamış ve ekonomik yönden çok büyük kayba uğramıştı. Muhalif gruplara dünya devletlerinin verdiği destek karşısında başarısızlığa uğrayan Sovyetler Birliği, 14 Nisan 1988'de imzalanan Cenevre Antlaşmaları ile 15 Şubat 1989'da tamamen Afganistan'ı terk etmişti. Fakat bu başarısızlığı ve prestij kaybı, Doğu Blok ülkeleri ve bağlı cumhuriyetlere örnek teşkil etmiş ve 1991 yılında Sovyetler Birliği'nin dağılmasına sebep olmuştu. Sovyetler Birliği'nin Afganistan'dan çekilmesiyle ülkede uzun sürecek bir iç savaş başlamıştı. 1994'de, Pakistan destekli Taliban, Afganistan'daki iktidar mücadelesine ortak olmuştu. 1996 yılında Kabil'i ele geçiren Taliban, 2000 yılı sonlarına gelindiğinde, Afganistan'ın % 90 -95' ini kontrol edebilecek hale gelmişti. Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla birlikte bağımsızlığını kazanan Orta Asya ülkeleri üzerinde dünya devletlerinin politikaları değişmişti. Zengin doğalgaz ve petrol rezervleri bulunan cumhuriyetler üzerinde, Afganistan'ı da kapsayan doğalgaz boru hattı çekişmesi başlamıştı. Taliban' m Afganistan'ın çoğunu kontrol eder duruma gelmesiyle komşu ülkeler arasında güvenlik ve işbirliği anlaşmaları imzalanmıştı. BM'nin tüm barış girişimleri başarısızlıkla sonuçlanmış, diğer ülkelerin Taliban ve muhalif gruplara yaptıkları destekler önlenememişti. IX
The impact of domestic politics on mediation behavior

Devletler neden diğer ülkelerin uyuşmazlıklarına arabuluculuk yaparlar? Arabuluculuk literatüründeki bu sorunun ana cevabı, devletlerin uyuşmazlıkların sonuçlarını önemsediği ve arabuluculuğun bu sonuçları etkilemek için bir girişim olduğu yönündedir. Bu tezde, bir ülkedeki iç siyasi koşulların ülkenin arabuluculuk yapma kapasitesini ve istekliliğini etkilediği iddia edilmiştir. Ülkelerdeki liderlerin iç siyasal performansları göz önüne alındığında, kendilerini siyasal olarak zayıf gören liderlerin, arabulucu olarak dış politikada varlık göstermeye daha yatkın oldukları önerilmektedir. Liderler dış politika faaliyetlerini siyasi pozisyonlarını korumak adına bir araç olarak kullanmaya eğilimli oldukları için, arabuluculuğu da bir siyasi başarı örneği olarak kullanabilecekleri öngörülmüştür. Bu önerinin güvenilirliğini test etmek adına 1950- 2000 yılları arasında OECD ülkelerinin arabuluculuk girişimlerinin iç siyasal faktörlerden nasıl etkilendiği üzerine doğrusal regresyon analizi yapılmıştır. Bu tezde arabuluculuk faaliyeti ve iç siyasal koşullar arasında bir ilişki tespit edilememiştir. Bunun yerine bu tezde bulunan sonuçlar, iç siyasal koşullar liderlerin siyasal performansının düşük olduğunu göstermesi durumunda arabuluculuk faaliyetine katılma oranının düştüğünü göstermektedir. Her ne kadar sonuçlar hipotezleri desteklemese de bu tez, ülkelerin ekonomik, askeri ve siyasi bakımından güçlü olmasının, arabulucu ülke olma ihtimalini güçlendirdiğini göstererek literatüre katkı sağlamıştır.
Demokrat Parti dönemi hayvancılık politikaları ve veteriner hekimliği hizmetleri

Türkiye Cumhuriyeti, dış politikasını, II. Dünya Savaşı dışında kalabilmek için sürekli değiştirmiş; savaş sonrasında da ABD güdümlü bir çizgiye oturtmuştur. Bu dönemle birlikte aynı yapılanma Truman Doktrini ve Marshall Yardımının etkisiyle Türkiye'nin ekonomi politikasında da izlenmiştir. Demokrat Parti iktidarında Türkiye, Kore Savaşı ile Dünya'da oluşan tarımsal ihtiyaç, Türkiye'nin geleneksel tarım ürünlerinin yüksek getiriye ulaşmasını sağlamıştır. Meraların tarım alanına dönüştürüldüğü bu dönemde hayvancılık da tarım kadar olamasa da gelişme göstermiştir. Demokrat Parti'nin iktidarda olduğu 14 Mayıs 1950 ? 27 Mayıs 1960 yılları arasında uygulanan hayvancılık politikaları ve veteriner hekimliği hizmetlerini tek ve bütünsel olarak ele alan bir yayına rastlanmamıştır. Çalışma bu açığı kapatma yolunda hazırlanmış; bilgiler, Demokrat Parti Hükümetlerinin Devlet işleyişini zaman içinde nasıl değiştirdiğini ortaya koymak amacıyla, kronolojik olarak verilmiştir. Bilim tarihi araştırmaları ilkeleri ışığında doğru ve bilimsel bir zemine oturtulmaya çalışılarak, bilim ve siyaset tarihinde araştırmacıların hizmetine sunulmuştur.
European integration: An assessment in terms of economic policies since the Euro area crisis

II. Dünya Savaşı'ndan bu yana, Avrupa'yı Avrupa Birliği olarak adlandırılan bir örgütlenme bağlamında bütünleştirmek için genişleme ve derinleşme açısından güçlü adımlar atılmıştır. Güçlü adımlara rağmen, son yıllarda AB, bütünleşme dinamizmini olumsuz yönde etkileyen zorlu sınavlarla (2005'teki anayasal kriz, 2009'da Avro Alanı krizi, mülteci krizi, terör saldırıları vb.) karşı karşıya kalmıştır. Sonuç olarak, dağılma hareketi olarak tanımlanabilecek bazı geri adımların olduğu görülmektedir. Günümüzde, bütünleşmenin temel nedeni, bütünleşmenin sağladığı ekonomik faydalara bağlanabilir ve günümüzde bütünleşme adımları AB düzeyinde para ve maliye politikaları arasında koordinasyonun artırılması anlamına gelen ekonomik bütünleşmenin artırılması ile atılmaktadır. İktisat teorisinde iki ana iktisadi politika aracı vardır; para politikası ve maliye politikası. AB açısından bakıldığında para politikaları Avrupa Merkez Bankası tarafından Birlik düzeyinde yürütülürken, maliye politikaları AB devletlerinin egemenliğine bırakılmıştır. Kısaca 'tek para politikası - farklı maliye politikaları' olarak da tanımlanabilen bu yaklaşımın üstesinden gelmek için, özellikle maliye politikaları alanında çeşitli uyumlaştırma çabaları yapılmıştır. Bu bağlamda, AB üye devletlerinin egemenliği, Maastricht yakınlaşma kriterleri ve diğer çeşitli ekonomik koordinasyon prosedürleri yoluyla sınırlandırılmaya çalışılmıştır. Ayrıca, günümüzde 2009 yılından bu yana etkili olan Avro Alanı Krizini takiben oluşturulan ekonomi politikaları yoluyla birçok kurumsal ve yapısall değişiklik meydana gelmektedir. Bu çalışmada, yakın dönem ekonomi politikalarının Avrupa bütünleşme sürecine etkilerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Böyle bir analizin yardımıyla, bu tez, Avrupa'nın küçük adımlarla bütünleşmeye devam edeceği argümanını önermektedir. Aksine, doğal olarak, ekonomik krizler veya diğer ekonomik ve politik nedenlerden ötürü gerilemeler veya küçük ölçekli dağılma hareketleri Avrupa bütünleşme süreci içinde zaman zaman görülecektir. Ancak, bu sözde parçalanma hareketleri nadiren görünse bile, sonuçta, bütünleşmenin faydalarının her zaman ön plana çıkacağı düşünülmektedir.
Uluslararası toplumun Bosna-Hersek'i yeniden yapılandırma süreci ve modeli

Bosna-Hersek devleti yakın geçmişşte Eski YugoslavyaFederasyonu'nunu oluşturan altı cumhuritetten birisi idi. Ülke 1992 yılında bağımsızlığını ilan ettikten sonra Nisan 1992'de Birleşmiş Milletler'in bir üyesiolmuştur Bu bağımsızlık ilanından sonra Yugoslavya topraklarında uzun süreli bir iç savaş yaşanmıştır. Söz konusu savaş Aralık 1995'te Uluslararası toplumun diplomasi politikası ve askeri müdahalesi sonucu imzalanan Dayton Barış Antlaşması ile sona ermiştir. Dayton Antlaşması, Bosna-Hersek'te; Bosna-Hersek Federasyonu ve Sırp Cumhuriyeti'den oluşan iki entiteli bir devlet yapısıyaratmıştır. Aynı zamanda Bosna devletinin anayası niteliğini de taşıyanDayton Antlaşması, ülkeyi üç etnik anayasal halkın, Boşnak, Sırp veHırvatların eşitliği prensibine göre kurmuştur. Bosna-Hersek'te Uluslararası toplumun temsilcisi olarak bulunan Yüksek Temsilcilik Ofisi, tüm sivilkurumların başı ve alınan kararlar üzerinde son sözü söyleme yetkisi olan bir makamdır. Bosna-Hersek merkezi otoriter bir toplumdan demokratik sürece ve pazar ekonomisine geçiş sürecinde bulunmaktadır. Ülkenin önünde toplumun savaş sonrası yeniden inşaası için gerekli olan, hukuki, siyasi, sosyal ve askeri reformları içeren uzun ve zorlu bir yol haritası bulunmaktadır. Uluslararası Toplumun Bosna-Hersek'i Yeniden Yapılandırma Süreci ve Modeli başlıklı tez üç ana bölümden oluşmaktadır. lk bölümde Uluslararası himaye kavramı açıklanmış ve Uluslararası toplumun müdahale politikasının geçmişşi incelenmiştir. Ardından, teze model teşkil eden ülkeBosna-Hersek'in Slavların Balkanlara geldiği dönemden bağımsızlığına kadar geçen tarihçesi ele alınmıştır. Tez çalışmasının ikinci bölümünde Bosna'da 1992- 1995 yılları arasında yaşanan savaşın ayrıntıları, barışı sağlamak için yürütülen uluslararası arabuluculuk çabaları ve uluslararası toplumun Dayton Antlaşması ile Bosna'da yeniden devlet inşası süreci incelenmiştir. Bu bölümde ayrıca Bosna'da savaştan günümüze ekonomik gelişmeler ve ekonomik yapılandırmaya da yer verilmiştir. Tezin üçüncü ve son bölümünde Dayton Antlaşması hükümlerininBosna'da hem devlet hem de entiteler düzeyinde uygulanması, OHR'ninyerel kurumlar üzerindeki karar yetkisi, Uluslararası Eski Yugoslavya SavaşSuçluları Mahkemesi ile işbirliği süreci, mültecilerin geri dönüşüne yönelik politikalar analiz edilmiştir. Buna ilaveten son bölümde Bosna-Hersek'in AB ve NATO ile bütünleşmesi için gerekli olan reform süreci ve anayasanınyenilenmesi tartışmaları da incelenmiştir. Bosna-Hersek'in gelecekte AB'nin bir parçası olabilmesi için ülke ile AB arasındaki stikrar ve Ortaklık Antlaşması'nın tamamlanması gerekmektedir. Bu hedef ayrıca Balkanlar bölgesinin istikrarı için de önem taşıyan bir konudur. Bosna-Hersek'e kalıcı bir Avrupa perspektifisunulmasının ülkedeki reform sürecini hızlandıracağı tahmin edilmektedir.
Yumuşak güç enstrümanı olarak kültürel hegemonya

Bu tez çalışması içerisinde kavramsal açıdan önemli üç ana yaklaşım yani realizm, liberalizm ve konstrüktivizm güç tartışmaları incelenmiştir. Uluslararası sistemin zaman içerisinde yaşadığı değişikliklere açıklık getirebilmek için konstrüktivizm yaklaşımı daha etkili ve tamamlayıcı bir rol üstlenmiştir, bilhassa Soğuk Savaş dönem sonrası sistemin maddeden düşünceye kayması, sosyal unsurların önemli yere sahip olması, 'kültür gücünün', 'güç kültürü' yerine tanımlanması, dış politikada güç tartışmalarını da etkilemiştir ve bu alanda siyaset ve kültürü bir arada mümkün kılmıştır. Devletler sert güç kaynakları vasıtasıyla ispatladıkları gücü, etkinleştirmek, meşrulaştırmak ve istedikleri düzeni küresel ve bölgesel seviyede kurmak için yumuşak güç enstrümanlarına başvurmaktadırlar. Çalışmada Ortadoğu bölgesinde, bir yandan iki bölgesel güç Türkiye ve İran'ın arasında yaşanan hegemon bölgesel güç denge ve rekabeti, diğer yandan ABD'nin bir küresel güç olarak bölgede etkinliği, yumuşak güç çerçevesinden tartışılmıştır. Bu doğrultuda bahsi geçen ülkelerin bölgeye yönelik kamu diplomasi ve yumuşak güç enstrümanları üç farklı alanda, yani diplomasi, ticari ilişkiler ve dış yardımlar ve ağırlıklı olarak kültürel faaliyetleri olarak, etki alanlarını ve sınırlarını açıklayacak şekilde sunulmuştur.
Global governance constellations, challenges and trajectories in the 21st century: an issue based empiric analysis of Voting in the United Nations

21. yüzyılda uluslararası sistemle ilgili en dikkat çekici tartışmalardan biri, savaş sonrası liberal uluslararası düzeninküreselleşmenin getirdiği hızlı dönüşümlerin sonucundaki dağılma eğilimidir. Küresel yönetim takımyıldızlarındaki değişimler ve bu yeni çağın zorlukları, karmaşık küresel sorunları zamanında, organize ve yeterli bir şekilde ele alan yanıtlar gerektirir. Bu çalışma en önemli küresel yönetişim kurumlarından biri olan Birleşmiş Milletler Genel Kurulunda devlet dinamiklerini araştırıyor ve bu kapsamdaki dar ulusal çıkarların ve göreceli iktidar konumlarının genel uluslararasi iradeye karşı duruşlarını belirlediği durumları açıklayıcı faktörleri inceler. Küresel yönetişimin geniş bir konu alanını kapsadığı düşünülürse tüm endişelerin toplanması konusundaki zorlukları uluslararası gündemdeki en tartışmalı konular üzerinden inceleyerek en kapsamlı hale getirmektedir. Bu konular BM Genel Kurulu oy kayıtları altında dört başlık olarak toplanmıştır; Orta Doğu, nükleer silahlar ve silahsızlanma, insan hakları ve ekonomik ve sosyal gelişme. Metodolojik olarak, bu araştırma korelasyonların etkilerini ortaya çıkarmak için sıradan en küçük kareler regresyonu oy verme modelleri üzerinden GSYİH, askeri güç, ekonomik güç ve rejim türü arasındaüye devletler üzerinde en büyük etkileri araştırmaktadır. Ayrıca başarılı kararlar doğrultusunda oy verme oranları da küresel siyasi söylem çerçevesinde incelenmektedir. Bu çalışma BM Genel Kurulu gibi küresel yönetişim platformlarında, özellikle kriz dönemlerinde, güç siyasetinin yürütüldüğü ve devletlerin birincil olarak ilgilendiği unsurların dar ulusal çıkarlar ve göreceli güç konumlarıyla belirlendiğini sonucunu çıkarmaktadır.
The Federal Reserve system and the European system of Central Banks: A comparative analysis

1 Ocak 1999'da Avrupa Merkez Bankaları Sistemi faaliyete geçtiğinde, Amerikan Merkez Bankaları Sistemi model olarak alınmıştır. Bu iki merkez bankası sistemlerinin karşılaştırması öncelikle organizasyon yapılarının incelenmesiyle mümkündür. Bu sayede, merkez bankalarının temel karakteristikleri olan bağımsızlık, şeffaflık, güvenilirlik ve hesap verilebilir olması gibi özellikler incelenebilir. Bu iki sistemin incelenmesini sağlayan bir diğer alan para politikası amaçlan, araçları ve bu araçların verimliliğinin control edilmesidir. Daha sonra, tüm bu konular sırasıyla her iki sistem için karşılaştırılarak analiz geliştirilecektir. Son olarak yapılacak ampirik analiz iki sistemin performansını karşılaştıracaktır. Bu nedenle de para politikası uygulamasında sıkça kullanılan Taylor kuralı her iki sistem içinde uygulanacaktır. Her iki merkez bankaları sistemi benzer organizasyon yapılarına sahip olup aynı para politikası araçlarım uygulamaktadırlar. Esas fark, AMBS aynı dil, kültür ve sosyo-ekonomik yapısı olan, bunun yanında aynı ekonomik ve politik çıkarlara bir alana hizmet eden bir kuruluştur. AMBS ise farklı dil, kültür ve sosyo-ekonomik yapıya sahiptir. Bu nedenle, farklı ekonomik ve politik çıkarların mevcut olduğu bir durumda tek bir para politikasının uygulanması çok daha karmaşık ve zordur. Asimetri problemi AMBS'nin başarısı için öncelikli engel teşkil etmektedir. Ampirik analiz sonuçlan, Taylor kuralının temel kavramlanmn Fed'in yasal hedefleriyle kabaca tutarlı olduğunu göstermektedir. Bunun yanında, bu temel kavramlann AMBS'nin yasal hedefini desteklemediği sonucuna çıkmıştır. Başka bir deyişle AMBS Taylor kuralına uymamaktadır. Bununla birlikte, AMBS'nin başansını değerlendirmek için henüz erkendir. Daha sağlıklı değerlendirme yapabilmek için en azından on senelik bir süre gerekmektedir.
Actors in the South Caucasus: Stability providers or instability exploiters

Bu çalışma, Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra Güney Kafkasya Bölgesi'ndeki gelişmeleri incelemektedir. Sovyetler Birliği'nin dağılması bölge ülkeleri olan Azerbaycan, Gürcistan ve Ermenistan'ın bağımsızlıklarını ilan etmeleri sonucunu da beraberinde getirmiştir. Fakat bağımsızlık sonrası dönemde bölgede meydana gelen çatışmalar bölgedeki istikrarsızlığın aktörlerin politikalarının bir sonucu mu olduğu sorusunu ortaya çıkarmıştır. Güney Kafkasya'daki istikrarın aktörlerin yapıcı politikalarına mı bağlıdır? Aktörlerin bölgede istikrar sağlayıcı veya istikrarsızlık tüketici olarak mı davranmaktadırlar? Aktörlerin ve özellikle 1 1 Eylül sonrasında Amerika Birleşik Devletleri'nin ve Rusya Federasyonu'nun bölgesel istikrar yönündeki niyetlerini dile getirirken farklılaşan çıkarlarıyla istikrarsızlık tüketen mi oldukları Bütün bu sorunlar, özünde, söylem ve icraat ikileminden ortaya çıkmaktadır.
Stratford Canning'in İstanbul elçiliği (1824-1832)

Stratford Canning 19. yüzyıl Osmanlı ve İngiliz tarihinde mühim rol oynayan bir İngiliz diplomatıdır. 1808 yılında Osmanlı nezdinde gönderilen İngiliz sefaret heyetinde başka tip olarak vazifelendirilmiş ve ardından 1810- 1812 yıllarında ortaelçi, 1825- 1828 yıllarında büyükelçi, 1832 yılında Yunan hududu meselesini görüşmek üzere özel temsilci ve 1842- 1858 yıllarında tekrar büyükelçi vazifelerini icra etmek suretiyle yarım yüzyıldan fazla bir süre Osmanlı diplomasisinde önemli misyonlar yüklenmiştir. Canning'in ortaelçiliği ve ilk büyükelçiliği dönemi artık Babıali'nin Batıya yöneldiği, siyasi, askeri, sosyal ve ekonomik yeni reform programlarını uygulamaya geçirdiği bir dönem olmakla birlikte sınırları içerisindeki gayr-i müslim unsurların Osmanlı'dan kopuş sürecinin başladığı ve Osmanlı'nın artık yükselen Avrupa karşısında bir güç unsuru oluşturabilmek amacıyla devletler arasındaki mücadelede denge politikası izlemeye başladığı dönemdir. Uluslararası ilişkilere önem vermeye başlayan Babıali açısından kritik olan bu süreçte Canning'in Osmanlı nezdindeki faaliyetleri incelenerek bu döneme ışık tutulmuştur.
Speed, size and composition of the United Nations peacekeeping operations' initial deployments

Birleşmiş Milletler barışı koruma operasyonlarının ilk birkaç ayı istikrarlı barışı sağlamak için kritik süreçlerdir, ve ilk konuşlandırmanın hızı ve boyutu BM nin kararlılığını göstermekte çok önemlidir. Bu tez, BM barışı koruma operasyonlarının çözümünün oluşturulma ve konuşlandırmanın hızını, ilk katkıların düzeylerini ve kompozisyonunu belirleyen faktörler üzerine ilk sistematik analizdir. BM barışı koruma operasyonlarının orijinal verilerini topladık. Uluslararası ilişkilerden alınmış Realist ve Liberal teorileri test ettik. Katılımda bulunan ülkelerin çıkarlarının katılımlarını fazlalaştırmadığını ve de konuşlandırma sürecini hızlandırmadığını, fakat uluslararası güvenliğe tehditte bulunan çatışmalara daha hızlı konuşlandırma yapılmasının olasılığını daha yüksek bulduk. Liberal ele alışlar için ise, demokrasilerin demokrasi olmayanlardan daha fazla katılımda bulunduğunu bulduk. Uzun zamandır süren şiddetli çatışmaları olan alıcı ülkeler büyük olasılıkla yavaş oluşturulan çözümler ve az katılım oranı olan yavaş konuşlandırmalar alacaktır. Fakat, literatürde yeni bir ölçü olarak, operasyonun kuruluşundan önce alıcı ülkeler çatışmayla alakalı ölümlerde hızlı bir artış yaşarsa, bu insanlık krizi ülkelerin daha fazla katılım yapmasını ve daha hızlı konuşlandırmasını sağlar. Coğrafi bir faktör olarak, katılımcı ve alıcı ülkeler arasındaki mesafe uzadıkça operasyonlara katılım azalır. Son olarak, Brahimi Raporu ndan (2000) sonra kurulan operasyonların daha hızlı oluşturulan çözümlere ve çoğunlukla demokrasi olmayan ülkelerin katılımlarıyla daha fazla katılım alma ve daha hızlı konuşlandırma olasılığı daha yüksektir.