turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
'A living dog is better than a dead lion': Representations of animal otherness in post-1990s independent Turkish cinema

Bağımsız Türk sinemasının çeşitli filmsel ve anlatısal yönleri sosyal ve politik imalarından ötürü pek çok akademisyen ve film eleştirmeni için popüler çalışma alanları olmuştur. Bu çalışmaların bu filmlere olan genel yaklaşımını nitelendiren odak noktası ise yönetmenlerinin 'Öteki' karakterleri nasıl betimlediği ve bu temsillerin olumlu ya da olumsuz olup olmadığıdır. Bu 'Öteki' kategorisi özellikle kadınları, çocukları, alt sınıfları, dinsel açıdan 'Öteki'leri, şehirlilerin zıttı olarak köylüleri, sosyal olarak dışlanmış karakterleri, ve son olarak da hayvanları içermektedir. Bağımsız Türk sinemasında kendini sıkça gösteren hayvan 'Öteki'ler dışındaki tüm bu 'Öteki' karakterler pek çok akademisyen ve film eleştirmeni tarafından yakından incelenmiştir. Bu tezin göstereceği gibi 1990'lar sonrası bağımsız Türk sinemasındaki hayvan karakterlerin, 'Ötekiliği' temsil eden tüm insan karakterler kadar önemli bir fonksiyonu vardır; çünkü hem filmlerdeki insan karakterlerin doğrudan bir uzantısı gibi, hem de şiddet ve gücün toplumda nasıl işlediğini, hayvan ve insan karakterleri nasıl eşit derecede mağdur ettiğini gösteren metaforlar olarak temsil edilmektedirler. Hayvan Çalışmaları alanının gittikçe ilgi görmesi ve 1990'lar sonrası bağımsız Türk sinemasındaki hayvan karakterlerinin örneklerinin artıp daha görünür hale gelmesiyle birlikte Yeni Türkiye Sineması üzerine yapılan 'Öteki' odaklı çalışmalardaki bu eleştirel açığın kapatılması ve hayvan 'Öteki'nin de incelenmesi önemlidir. Böyle bir amaç üstlenen bu tez çalışması da Tabutta Rövaşata, Uzak, Beş Vakit, Yusuf Üçlemesi: Yumurta, Süt, Bal; Kosmos, Araf, Jin, Şarkı Söyleyen Kadınlar, Kış Uykusu, Sivas ve Abluka filmlerindeki hayvan 'Öteki'lerin temsilindeki etik, estetik, filmsel ve anlatısal anlam ve imalar üzerine odaklanarak bu filmlerdeki insan Benlik ile hayvan Öteki arasındaki iletişim ve uzlaşmanın sözel bir etkileşim olmadan nasıl sağlandığını inceleyecektir.
Aşk kumardır (7,5 dk. video)

Kısa film sinemada bir geçiş süreci değil, başlı başına bir türdür. Kısa film süre olarak kısa olmasına karşın çoğu zaman bir uzun metrajlı filmden anlam olarak daha uzun olabilir. Kısa film, yenilikçi ve deneysel tavrı ile bir anlamda ulusal sinemanın motorudur. Üstelik ticari bir yapıda olmadığı için, yaratıcıları ticari sinemanın klişelerine ya da 'olması gerekenlerine' bağlı kalmak zorunda değildir. 'Aşk Kumardır' filmi. reel görüntüler ile çizgi animasyon'un birlikte kullanıldığı bir film olma özelliği taşımanın yanı sıra, konu bakımından aşk kavramının sorgulamaktadır... Aşk; insanlığın duygusal açıdan yoğunlukla yaşadığı bir olgudur... Kumar ise yine insanoğlunun yaşamsal süreç içinde her zaman karşılaştığı başka bir olgudur.. İşte bu iki olgunun bir potada birleşmesi sonucunda aşkında bir kumar olduğu görüşü savunulmuştur...
A representation of political violence in films: breath: Long live the homeland and future lasts forever

Politik şiddet söyleminin devlet ve etnik gruplar ile olan bağlantısı, bu kavramın iktidar ve özne gibi kavramlarla tekrar tekrar tartışılmasına neden olmaktadır. Politik alanda önemli bir olguya dönüşen bu kavram 'kendini savunma' gerekçesi ve iktidarın kendini haklılaştırma çabası içinde meşrulaştırılmaya çalışılmaktadır. Bu yüzden şiddetin ucunda kalan taraflar için politik şiddetin nedenlerinin anlaşılması daha zor bir hal almaktadır. Bu açıdan, bu çalışmanın temelinde şideet ve iktidar kavramları arasındaki fark ve özlerine ilişkin bir analiz yapılması amaçlanmış ve aralarındaki bağ politik şiddet kavramıyla ele alınan iki film üzerinden gösterilmeye çalışılmıştır. Politik şiddet olgusunu daha iyi anlayabilmek adına Hannah Arendt, Michel Foucault ve Giorgio Agamben'in düşünceleri ele alınmaktadır. Arendt şiddetin sadece iktidarın bir dışavurumu olmadığını, şiddet kavramını doğru anlamak ve kullanmak için şiddetin özü üzerinde durmanın gerekliliğinden bahsetmektedir. Bu yüzden şiddetin özünü anlamak, toplumun farklı kesimlerini nasıl etkilediğini tartışabilmek açısından önemlidir. Çeşitli nedenlerle toplumdan dışlanan birey ya da topluluklar örneğin azınlıklar ya da farklı inanç, kültür ya da ideolojiye sahip kişiler, çoğunluk ve iktidar tarafından ötekileştirilmektedir. Bu da bireyin yaşadığı kimlik kaybına yani anlamsallık arayışına neden olmaktadır. Elbette ki her anlamsallık arayışı politik şiddet eylemine neden olmaz, bunun asıl nedeni o süreçte benimsenen ideolojinin niteliğidir. Bu açıdan özgürlük savaşçısı olarak gözüken ya da kendini öyle tanımlayan birey, karşılıklı çatışma içerisinde amaçlarından uzaklaşıp, iktidarın tekrar üretilmesine veya farklı alanlara taşınmasına neden olabilmektedir. Bu noktada toplumun politik mücadeleci, kahraman ya da kutsal-kurban diye tanımladığı kişiler ya da karşı şiddetin haklılaştırılması, Michel Foucault'un vurguladığı gibi farklı alanlara dağılmış karmaşık bir iktidar stratejisini görmemize yardımcı olmaktadır. Bu açıdan tezin teorik arka planında iktidar kavramını farklı bir açıdan ele alan Foucault ve Giorgio Agamben önemli bir yer tutmaktadır. Foucault'un da belirttiği gibi iktidar her yere dağılmış durumdadır. İktidarın bir aracı olan iletişim de bu ötekileştirmeye neden olan ayrı bir etkendir. Türk sinemasının Nefes ve Gelecek Uzun Sürer örnekleri şiddetin nedenleri, araçsallaştırıması ve meşrulaştırılması üzerine tartışma imkanı sunmaktadır.
2000 sonrası Türk Korku Sinemasında yer alan dini göstergeler

Sinema türleri içerisinde yer alan korku sineması, başlangıçta edebi romanlardan uyarlanarak seyircinin karşısına çıkmış, zamanla türe özgü senaryolarla varlığını günümüze kadar devam ettirmiştir. Toplumsal, siyasal, ekonomik ve dini olaylar, inançlar dünya sineması korku filmlerine yansımış ve çeşitli göstergeler kullanılarak belirli bir olay örgüsüyle anlatılmaya çalışılmıştır. Türkiye'de ise korku sinemasının kaynağını daha çok dinden aldığı tespit edilmiştir. Bu araştırmada, Türkiye korku sinemasında ağırlıklı olarak yer verilen dini içerikli korku filmlerinin incelemesi yapılarak bu filmlerde yer alan dinsel göstergeler göstergebilimsel analiz yöntemiyle aktarılmaya çalışılmıştır.
Sinema filminde müziğin dramaturjiye yaptığı yapısal ve işlevsel katkı bağlamında film analizi

Müzik, sinemanın uzun tarihi boyunca durağan görüntüden hareketli görüntüye geçiş ve bir hikaye anlatma aracı olarak eşlik etmiştir. Bu süreç müziği 'saf müzik' özelliğinden 'kullanılan müzik' özelliğine taşımıştır. Özellikle yönetmen ve senaristin müziğe nasıl yaklaşabileceği konusunda; müzik bilgisinin ötesinde, nasıl ve ne için kullanılabileceği, hem müzisyenle buluşmasında hem de müzik-film ilişkisi açısından önemlidir.'Film müziğinde yapısall ve işlevsel unsurlar bağlamında müzik kullanımı ve görüntü-müzik ilişkisinin incelenmesi' isimli çalışmanın ilk bölümünde durağan görüntüden hareketli görüntüye geçiş sürecini kapsayan sinema tarihi incelenmiştir. İkinci bölümde film müziğinde yapısalllık ve işlevsellik, görüntüden bağımsız ve görüntüye bağlı müziğin psikolojik, psikanalitik, antropolojik etkileri, sinemade ses kuşağı ve ses kullanımı incelenmektedir. Üçüncü bölüm film müziğinde yapısall ve işlevsel unsurlara örnek film sahneleriyle açıklamayı kapsamaktadır. Dördüncü bölümde ise film müziğinde yapısall ve işlevsel unsurlar bağlamında müzik kullanımı açısından örnek bir film analizi yapılmaktadır. Çalışmanın amacı, film müziğinde yapısall ve işlevsel unsurlar çerçevesinde müzik kullanımıyla hem izleyicinin görüntüyü anlama ve algılamasına hem de yönetmenin anlatım diline, dramaturjisine ve kullandığı müziğin filmine yaklaşımına yaptığı katkının dinamiklerini açığa çıkartmaktır
Türk sinemasında kara film: Türsel bir inceleme

Tür kavramı resim sanatında ortaya çıkmış ve zamanla diğer sanat dallarında kullanılmaya başlanmıştır. Bir sanat dalı olarak sinemada tür kavramı Amerika'da çekilen ilk Hollywood filmleriyle birlikte kullanılmaya başlanmıştır. Bu nedenle 'Hollywood Stüdyo Sistemi' olarak adlandırılan yapılanmanın tarihsel süreçte gelişmiş olan birçok türün temel kaynağını oluşturduğu söylenebilmektedir. Hollywood'un kaynaklık ettiği film türleri, başta film endüstrisi olmak üzere toplumsal, siyasal, kültürel ve ekonomik süreçlerle şekillenir. Hollywood'un ürettiği, Amerikan toplumunun etkilendiği süreçlerle şekillenen kara film ise bunlardan biridir. Bu çalışma tür kavramının oluşumuna, özelliklerine odaklanır. Çözümlemeye konu olan tür ise kara film ve kara filmin uylaşımlarını kullanan Türk sinemasına ait filmlerdir. Kara film doğduğu toplum içerisinde şekillenmiş ve Amerikan sinema endüstrisinin gelişmiş yayılım ağı sayesinde ülke dışına da yayılmış ve ülke dışında da taraftar bulmuştur. Kara filme yönelik bu ilgi de 'anlatı, karakterler ve ikonografik' uylaşımlar etkili olmuştur. Çalışmada bu yapıyı belirlemek için Nilgün Abisel ve Gülseren Güçhan'ın kullandığı tür filmlerini çözümleme yöntemlerinden yararlanılmıştır. Ayrıca tür filmi incelemesi çerçevesinde Amerikan kara filmlerinin anlatı, karakterler ve ikonografik özellikleri doğrultusunda Türk sinemasında kara film açıklanmaya çalışılmıştır. Türk sinemasında kara film özelliği gösteren filmlerin Amerikan kara filmlerinden ilham aldığı ancak toplumsal süreçlere göre melodramla birleşerek var olduğu belirlenmiştir. Yapılan analizler ve kuramsal çalışmalar ışığında kara filmin görüldüğü ilk yıllarda çok yoğun olarak Türk sinemasında görülmediği, son döneme doğru farklı bir anlatım diliyle daha fazla bu tür yapımlara rastlandığı tespit edilmiştir.
Tiyatro yapıtlarının sinemaya uyarlanmasında anlatısal ve yapısal değişiklikler: William Shakespeare'in Hamlet oyununun filmsel uyarlama örneği

Sinema sanatı, ilk yıllarında seyirciye 'bulanık' görüntülerle gerçek dünyanın yanılsamasını sergiliyordu. Tek açı ve tek plandan oluşan kısa filmlerle gerçek dünyaya benzerliğinden dolayı seyirciler tarafından kısa zamanda sevilen sinema, zamanla öykü anlatmaya başladı. Sanat olma yolunda hızla ilerleyen sinema, emekleme döneminde tarihi çok eskiye dayanan tiyatro sanatından yararlanmıştır. O dönemde sinema, kendi imkanlarından habersiz bir şekilde tiyatronun sınırları içinde kalmıştır. Sinema endüstrisi gittikçe büyüyüp dünyanın en büyük endüstrilerinden biri olurken zaman zaman insanlar tarafından sevilen, bilinen eserlerin uyarlamalarını yapmıştır. Sinema tarihi boyunca senaryo anlamında sinemaya hizmet veren William Shakespeare, bir nevi sinemanın gelişmesine katkıda bulunmuştur. Özellikle Hamlet filmi, birçok kez farklı ülkelerde, farklı yönetmenlerce, farklı anlatım tarzlarında uyarlanmıştır. Sinemasal anlatı ise, göstergebilimsel çözümleme ile 1960'lı yıllarda tanışmıştır. Önceleri sadece yazınsal çözümlemede kullanılan bu yöntem, sonraları sinema, müzik, reklam afişleri vb. gibi farklı dalların ürünlerinin çözümlenmesinde de kullanılmıştır. Yapısalcılık çerçevesinde Vladimir Propp'un anlatıbiliminden ve Propp'tan esinlenerek kendi çözümleme yöntemini kuran Algirdas Julien Greimas'ın anlatı izlencesi ve eyleyensel örnekçesi ele alınmıştır. Bu bilgiler ışığında, bu çalışma, William Shakespeare'in dünyaca ünlü oyunu 'Hamlet'in sinemaya uyarlanırken uğradığı anlatısal ve yapısall değişiklikleri inceleyecektir.
21. yüzyıl Amerikan ve Türk sinemasında saçma ve başkaldırı

İnsan varoluşunun her evresine nüfuz etme gücündeki öncelikli sorun, yaşamın ne ölçüde sürdürülmeye değer olduğudur. Bu konudaki düşünceler, yalnızca ölümün tüm katılığıyla görünür olmasının bile, kişileri kendi varlıklarının geçiciliğiyle yüzleştirdiği üzerinde temellenmektedir. Bunun yanında, yaşamda sürekli karşılaşılan olguların nedensiz ve us dışı şekilde, her gün gerçekleştirilen eylemlerin mekanik biçimde yinelenmesine tanık olma durumunun, kişileri varoluşlarına ilişkin sorgulamaya iteceği varsayılmaktadır. Bu bağlamda, kişilerin, usları aracılığıyla, sürdürdükleri varoluşun usdışılığını fark ettiği görülmektedir. Bireyin, oluş dünyasına haklı bir gerekçe arama çabası, olguların olumsuz yanıtıyla karşılaştığında, 'saçma' kavramı ortaya çıkmaktadır. Saçma duygusu, insanın anlam isteğinin, yeryüzünde hiçbir karşılığının olmaması sonucunda doğmaktadır. Saçmanın belirmesinin ardından, kişilerin kendi geçici varlıklarına haklılık kazandırmak ya da bu varlığı sonlandırmak yönünde harekete geçeceği öngörülmektedir. Kişiler, varlıklarını kesinleme yolunu seçtiğinde, yeryüzüne ölümün silemeyeceği bir damga vurabilmenin yollarını aramakta, insana edilginleştirici eylemler dayatan aşkın dünya tasarımlarını yadsımaktadır. Böylece, kişiler, ancak çoğunluğun kabullerine karşı başkaldırı yolunu seçerek, özvarlıklarını etkin kılmakta ve kendi benliklerinden çıkardıkları değer aracılığıyla izlerini bırakma olanağına erişmektedir. Bu bağlamda, saçma kavramı, dünyanın nedensiz doğasını, insanın usdışılıklar evreninde ussal bir anlam arama çabasını ve bu arayışın sonunda ölümün dışındaki her türlü gerçekliği yavan buluşunu vurgulamakta ve genel bir insanlık durumunu betimlemektedir. Dolayısıyla, eski çağlardan beri, ortaya çıkmış her türlü anlatıda, saçma kavramı, temel motiflerden biri olarak yer almaktadır. Bu çalışmada, saçma duygusu temelinde bir izlek benimseyen Antik Yunan Mitolojisi figürleri, Dostoyevski, Kafka ve Camus romanları, Amerikan ve Türk filmi örnekleri irdelenerek, anlamsızlıktan kaynaklanan bunalımı nasıl aşmaya çalıştıkları irdelemeye tabi tutulmuştur. Çalışmada, söz konusu anlatılar aracılığıyla, saçma ve başkaldırı kavramları arasındaki ve fani varlıkla bengi gerçeklik arasındaki bütünlüğün ortaya koyulması amaçlanmaktadır.
Darbenin sinemadaki izdüşümleri: Hatırlama kültüründen unutma kültürüne 12 Eylül filmleri

Bu çalışmada Türk sinemasında 12 Eylül filmleri olarak kategorileştirilen, 12 Eylül 1980 askeri darbesi öncesi ya da sonrası yaşanan olayları konu alan filmlerin dönemi nasıl temsil ettikleri, yaşanan travmayı nasıl aktardıkları ve döneme ilişkin neleri hatırlatıp, neleri unutturdukları incelenmiştir.
Kaos ve harmoni

Harun idealist bir psikiyatrdır. 'Çoklu kişilik bozukluğu' yaşayan hastalar için alternatif bir tedavi yöntemine temel olacak bir kuram üzerinde çalışmaktadır. Hastanede olmadığı zamanlar evde çalışan Harun, annesi dışında kimseyle bir bağ kurmamaktadır. Çalışma arkadaşları ve hastalarıyla yaşadığı ilişki üzerinden tanıdığımız Harun, kendisini var eden bu yaşam biçimi dışında kişisel veya sosyal her türlü ilişkiden özenle kaçınmaktadır. Harun'un sadece çalışmakla geçen hayatı kimin tedavi etmesi, kimin tedavi olması gerektiğinin sorgulanması gerçeğini ortaya çıkarmaktadır.
Angelopoulos sinemasında kamera rejisi ve kurgu

Bu çalışmada bir sanat yapıtı olan Sinema, Sinemada kurgu, Kurgunun gelişmesi, Eisenstein kuramının kurgu üzerindeki etkisi, Evrensel kurgu, Theo Angelopoulos Sineması, Kamerada kurgu çeşitleri ve Theo Angelopoulos sinemasında kamera rejisi üzerinde durulmuştur. Sinemada kurgunun işlenildiği ilk bölümde kurgunun gelişimi, Eisenstein kuramının sinema üzerindeki etkisi, yaratıcı kurgunun sinemaya olan etkileri, sanatsal kurgunun sinema üzerindeki etkileri, Eisenstein kurgu çeşitleri, kurgu kuramları ve genel hatları ile kurgu çeşitleri incelenmiştir. Theo Angelopoulos' un hayatının işlendiği ikinci bölümde ünlü yönetmenin yaşadığı zaman ve o günlerindeki siyasal durum, sinemasının dönemleri, sinemaya bakış açısı ve felsefesinin sinemaya olan etkileri incelenmiştir. Theo Angelopoulos'un filmleri ve tekniğinin işlendiği son bölümde ise, yönetmeni birçok yönetmenden farklı kılan sekans plan çekim tekniği, yönetmenin kurgu ve müzik seçimi ve son dönem çektiği üç önemli film incelenmiştir. Bu araştırmanın sonucunda başlangıcından bugüne kadar olan Sanatsal Sinema Kurgusunun gelişimi incelenmiş olup, sinemanın Otör yönetmen kavramı ile anılan Theo Angelopoulos' un bütün kurgu kuramlarından etkilenip, kendi çekim tekniği olan Plan Sekans'ı geliştirdiği ve tüm filmleri bu şekilde oluşturduğu görülmüştür.
Romanın başlangıcı Pikareksin sinemadaki uyarlaması: Dünya sinemasında Şarlo, Türkiye sinemasında Şaban

Sinemanın, sanatın diğer alanları ile olan ilişkisine değinen birçok çalışma yapıldı ve yapılıyor. Bu çalışmada, edebiyat ile doğrudan ilişkili olan sinemanın, modern romanın başlangıcı olarak adlandırılan Pikaresk roman ile ilişkisini incelemek ve aralarındaki bağı kuran, dünya sinemasında ve Türkiye sinemasında ilk örnekleri tespit etmek amaçlanmıştır. Pikaresk romanın başkarakterine Pikaro karakter denir. Sinemada Pikaro karakterin ilk örneğinin Şarlo olduğu varsayımına dayanan bu çalışmada Türkiye sinemasındaki örneğinin de Şaban karakteri ile Kemal Sunal olduğu düşünülerek, bu iki karakterin filmleri karşılaştırmalı şekilde incelenmeye çalışılmıştır. Pikaro karakterin dahil olduğu sosyal tabakanın ve güldürü öğesini sıklıkla kullanarak başına gelen tuhaflıklarla toplum eleştirisi yaptığı bilinen Pikaresk romanın sinemadaki örnekleri üzerinden çözümlemeler yaparak iki sanat arasındaki ilişkinin çözümlenmesi esas alınmıştır.
Title sequence for dune a video-animation project

Bu tez Hollywood ve Avrupa sinemasında film jeneriğinin biçimsel ve işlevsel özelliklerini ve tarihsel gelişimini analiz etme amacı taşımaktadır. Bu analiz ışığında, hiç çekilmemiş bir film olan Alejandro Jodorowsky'nin Dune'u için, iki boyutlu illüstrasyonlar ile iki ve üç boyutlu animasyon öğeleri kullanılarak bir film jeneriği tasarlanıp oluşturulacaktır.
Bir düşünce makinesi: Harun Farocki sineması ve video-deneme pratiği

'Kurmaca' ve 'kurmaca olmayan' nitelemeleri sinematografik üretimin başlangıcından beri var olan geleneksel bir ayrıma dayanır. Fakat film sanatının evrimi içerisinde bu ayrımın işlevsizleştiği dönemler de vardır. Modern sinemada zaman-imajın belirişleri veya belgesel sinemanın temsiliyet krizini aşan yeni öznellik deneyimleri gibi. Tarihsel gelişimi içinde belgesel sinemanın evrildiği çağdaş formlardan biri video-deneme filmler olarak adlandırılır. Bu pratiği sinemanın başlangıcına referanslandırmak mümkün olsa da, konu hakkındaki video ile ilgili akademik tartışmalar görece oldukça yenidir. Bunun sebepleri, hem görüntü teknolojisindeki değişimlerin niteliği, hem de kültürel dönüşümlerin güncel ivmesiyle ilişkilendirilebilir. Bununla birlikte, temsil ötesi imaj kullanımı veya post-yapısall öznellik gibi kimi nitelikleriyle video-denemeler, geleneksel anlayışla tanımlanmış belgesel sinemanın sınırları içinde muğlaklaşır ve bu sınırları zorlar. Bugün bir video-denemeci olarak anılan Harun Farocki, kendine özgü film yapış biçimini uzun yıllar tutarlılıkla sürdürmüş olan bir sinemacıdır. Filmleri, video-denemelerin güncel tartışmalarında tespit edilen özelliklerine sahip birer 'ineta-sinema' örnekleridir. Dolayısıyla, güncel bu film formuna dair muğlak tanımları belirginleştirmek için Farocki sinemasından yararlanmak mümkün olabilir. Farocki filmlerinin yapısında yaşam-film, imaj-temsiliyet, arşiv-bellek gibi gerilimler sürekli gözlemlenebilir ve bu sinemanın kolektif bir düşünüş eylemi olarak kabul edilişi ile delillerini sinema kültüründe bulan Gilles Deleuze'ün kavramsal üretimi arasında bir kesişim mümkün olabilir. Çünkü Deleuze görselliği düşünmek yerine, düşünmenin görselliği önerir. Tıpkı gerçekliğin sineması yerine sinemanın gerçekliğini arayışında olduğu gibi. Dolayısıyla bu tercih, çalışma için geleneksel sinema kuramlarından çok daha zengin bir perspektif vadeder. Bu anlamda, Farocki filmlerinin sinematografik olma zorunluluğuyla beliren kolektif bir düşünüş olarak ele alınışı ile çalışmanın doğası ontolojik açıdan ilişkilidir. Temsil ötesi, düşünümselliğiyle kendine referanslı zihinsel bir faaliyet olan video-deneme pratiğini tanımlamaya yarayacak ilkelere ulaşmak, ancak kendi çözüm yolunu problemin nesnesine içkin olarak yapılandıran bir çalışma ile mümkün olabilir. Bu doğrultuda, Farocki sineması üzerinden video-denemelere dair ilkeler, verilerini görsel olarak sunan bu çözümle, düşünme eyleminin doğası içinde ve herhangi bir normatif söyleme başvurmadan elde edilmiştir.
Postkolonyal Afrika sineması

Afrika sineması, dünya sinema tarihi açısından farklı bir yerde durmaktadır. Bu farkın kökenleri 1960'larda oluşmaya başlayan sömürgecilikten kurtulma sürecinden ve aykırı sinema hareketlerinden kaynaklanmaktadır. Bu tez çalışması Afrikalı yönetmenlerin yapıtlarındaki kolonyal dönem mirasının etkisi ve buna bağlı olarak direniş biçimlerinin de tepkisel üretimi irdelemektedir. Afrika sineması toplumsal tabanlı bir sinemadır. Sömürülen geçmişşi, göç olgusu, azgelişmişliği, bağımsızlık mücadeleleri, diktatörlükler ve toplumsal baskılar gibi toplumsal hayatı etkileyen faktörler Afrika sinemasının yönünü çizmesini sağlamıştır. Bu çalışmada, kolonyal dönemdeki batılı ülkelerin sömürgeci idare şekillerine karşı farklı tarzda başkaldırıları barındıran Afrika sinemasının önemli yönetmenlerinin yapıtları kronolojik olarak işlenmiştir. Çalışmanın sonucunda Afrika sinemasında kolonyal ile postkolonyal dönem arasında kültürel, politik ve tarihsel bir ilişkinin varlığı gözlemlenmiştir.
Fütürizm akımının kostümlere yansıması ve sinemada kullanımı

Fütürizm, 19. yüzyılda İtalya'nın Avrupa'daki teknolojik gelişmelere yetişememesine duyduğu tepkiden kaynaklı, edebiyat alanında dönemin önemli şairi Marinetti tarafından 20. yüzyılda gelişmekte olan endüstriyel yapının da etkisiyle Umberto Boccioni, Luigi Russolo, Carlo Cara, Giacomo Balla ve Gino Severini gibi dönemin diğer sanatçılarının da öncülüğünde ortaya çıkan bir sanat akımıdır. Modern bir sanat hareketi anlayışına sahip olan bu akım, İtalya'yı içinde bulunduğu karamsar günlerden kurtarılmasına destek olmuştur. Fütürizm akımında daha çok edebiyat, resim, heykel, seramik, moda, tiyatro mimari ve gastronomi alanlarında eserlere yer verilmiştir. Ancak, hayatın gerçekleriyle sanatı bir araya getirerek, yeni çağın temposuna ayak uydurmayı felsefe edinmiş olan Fütüristler sadece edebiyat, resim, heykel, seramik ile sınırlı kalmamıştır. İtalyan şair Marinetti ve arkadaşları, henüz Birinci Dünya Savaşı başlamadan tiyatro ve sinema için de ilkeler belirlemişlerdir. Fütürizm akımın ilk örneklerinin savaş yıllarında Rus sinemacılar tarafından verildiği bilinmektedir. Seyirciyi, sıradan insan bakışının ötesine taşımayı amaçlayan sinema, dönemin teknolojisine uygun olarak zaman ve mekan yaratımına gitmiştir. İlk yıllarında tiyatrodan çokça etkilendiği bilinen sinema filmleri, dekor, aksesuar, giysi ve makyajın kullanımı ile birlikte kendine özgü ilkeler yaratmıştır. Sanatı, gerçeklik tarafından üretilmesinden çok onun dengi hatta ötesi olduğunu düşünen sanatçılar sayesinde Fütürizm akımı, geniş kitlelere sinema filmleri ile ulaşmış doğal olarak akımın etkisi giysilere de yansımıştır. Bu bağlamda çalışmada, giyim biçimlerinin tarihsel süreçte nasıl bir değişime uğradığı ve Fütürizm akımının giyim biçimlerini nasıl şekillendirdiği irdelenmiştir. Manifestolar ışığında Fütürizm giyim biçimlerinin temel ölçütleri belirlenmiş ve ölçütler çerçevesinde IMDB bilim kurgu alt türünde yer alan en iyi 30 Fütüristik film listesinden ilk beş film akımın sinema sanatında kendine edindiği yer ve kostüm kullanımları açısından değerlendirilmeye çalışılmıştır. Çalışmanın temel amacı, modayı ve bir iletişim aracı olan sinemayı birlikte ele alarak, Fütürizm akımın kostümlere yansıması ve sinemada kullanım biçimleri ortaya konulmasıdır.