turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Küçük devlet dış politika analizi: Gürcistan ve Tunus örnekleri

Bu çalışma küçük devlet dış politikası analizi hakkındadır. Çalışmada uluslararası ve bölgesel güç dağılımı bakımından alt sıralarda bulunan küçük devletlerin dış politikada meydan okuyucu davranışlardan uyumlu davranışlara kadar birbirinden farklı davranışlar gösterdikleri ortaya konulmuştur. Ancak, küçük devlet dış politikası üzerindeki çalışmaların çoğunda güç dağılımı bakımından görece zayıf konumda bulunan küçük devletlerin genellikle uyumlu dış politika izleyecekleri ileri sürülmüştür. Bu çalışmada küçük devlet davranışlarının yeni bir yaklaşımla açıklanması gerektiği savunulmaktadır. Yeni yaklaşım devlet davranışlarının açıklanmasında sistemik güç dağılımına nedensel öncelik vererek birim düzey değişkenleri de dikkate alan neoklasik realist yaklaşımdır. Güç bakımından zayıf olan küçük devletler, yapısall sınırlamalarına daha fazla maruz kalmaktadırlar. Ancak, sistemik değişkenlerle birlikte birim düzey değişkenler de özellikle kısa ve orta dönemde küçük devletlerin dış politikalarını etkilemektedir. Küçük devletler güç bakımından zayıf olduklarından dolayı iç politikada da kırılgan bir yapıya sahip olurlar. Bu nedenle, birim düzey değişkenler ya da iç politika sistemik şartlar ve dış politika yapımı arasına girerek, küçük devletlerin davranışı üzerinde etkili olmaktadır. Bu durumda küçük devletler, sistemik güç dağılımına uygun olmayan bir şekilde davranabilirler. Bu açıdan neoklasik realist yaklaşım, hem sistemik değişkenlerin nedensel üstünlüğünü hem de birim düzey değişkenlerin müdahaleci yönünü dikkate alarak küçük devlet davranışlarının daha iyi bir açıklanması imkanını vermektedir. Bu çalışmada, sistemik değişkenlerin büyük güç politikalarıyla birim düzeyindeki değişkenlerin ise iç istikrar düzeyleriyle işlediği ileri sürülmüştür. Bu noktadan hareketle çalışmada, büyük güç politikaları ve iç istikrar düzeylerinin getirdiği sınırlamalar ve fırsatlar içinde küçük devletlerin meydan okuyucu, rekabetçi veya uyumlu dış politika izleyecekleri ileri sürülmektedir. Küçük devletlerin bu politika seçeneklerinden hangisini seçecekleri büyük güç politikaları ile iç istikrar düzeyine bağlıdır. Bu bakımdan, iç istikrar düzeyi düşük olan ve iç tehditle ilişkili dış tehditle yüzleşen küçük devletler dış tehdide karşı meydan okuyucu davranabilirler. Ancak, çok düşük iç istikrar düzeyiyle yüzleşen küçük devletler dış destek bulamazlarsa tehdit edici dış güce karşı uyumlu dış politika izlerler. İç istikrar düzeyi düşük veya çok düşük olan ve dış tehditle yüzleşmeyen küçük devletler, iç tehditleri dengelemek için dış politikada uyumlu davranırlar. Çalışma bu öngörüleri sınamak için, Gürcistan dış politikası ve Tunus dış politikası örnek olaylarını kullanır. Örnek olay incelemelerinde sistemik değişkenlerin yanında birim düzeyindeki değişkenlerin de dış politika yapımı üzerinde etkili olduğu ve sistemik değişkenlere uyumlu olmayan davranışlara yol açtığı bulgusuna ulaşılmıştır. Bu bakımdan örnek olayların çalışmanın öngörülerini desteklediği sonucuna varılmıştır.
ABD'nin 2003 Irak'a müdahalesinin meşruiyet temelleri

Danışman: Prof. Dr. Enver BOZKURT Bu çalışmanın amacı, ABD'nin 2003 yılında Irak'a müdahale ederken, müdahalenin meşruiyetini sağlamak amacıyla ileri sürdüğü argümanların mevcut uluslararası hukuk rejimi altmda meşruiyetini araştırmaktır. ABD, Irak'a müdahale etmek için resmi olarak, 1990 Körfez Krizi sonrası almış olduğu 678 sayılı ve 687 sayılı kararların kendisine Irak'a tek taraflı müdahale hakkını verdiğini ileri sürmüştü. ABD'ye göre; kuvvet kullanımına izin veren 678 sayılı karar hala yürürlüktedir. Ayrıca ABD, Irak, 687 sayılı karan esaslı bir şekilde ihlal ettiği için, Viyana Antlaşmalar Hukuku Sözleşmesine göre, 687 sayılı kararın askıya alındığını ve kuvvet kullanma hakkının yeniden doğduğunu iddia etmiştir. ABD'li yetkililerin söylemlerinden anlaşıldığı üzere, ABD, müdahalenin meşruiyetini iki temel argümana daha dayandırmıştır. Bunlar önleyici meşru müdafaa hakkı ve insani müdahale amacıyla müdahaledir. Öncelikle, BM Güvenlik Konseyinin, 678 ve 687 sayılı kararlarının, ABD'nin Irak müdahalesine meşruiyet sağlayıp sağlamadığı incelenmiştir. Bu bağlamda, 678 sayılı kararın hala yürürlükte olmadığı dolayısıyla 2003 yılındaki müdahaleye meşruiyet sağlamadığı anlaşılmıştır. 687 sayılı ateşkes kararının esaslı bir şekilde Irak tarafından ihlalinin ABD'ye tek taraflı kuvvet kullanma hakkı vermediği ortaya çıkmıştır. İkinci olarak, önleyici meşru müdafaa amacıyla ABD'nin Irak'a müdahalede bulunması mevcut uluslararası hukuk rejimi altmda meşru değildir. Çünkü; BM Antlaşmasının 51. maddesinin önleyici meşru müdafaaya etkisi belirsizdir. Bu konuda farklı görüşler bulunmaktadır. Bir grup, önleyici meşru müdafaanın kesinlikle meşru olmadığını savunmaktadır. Diğer bir grup ise, önleyici meşru müdafaanın geçmişşten gelen teamül bir hak olarak, BM Antlaşmasının 51. maddesiyle birlikte varlığım devam ettirdiğini ileri sürmektedir. Bu görüş, Caroline olayında belirlenen kriterler üzerinde durmaktadır. Bu kriterler üzerinden tahlil yapıldığı takdirde, Irak'ın, ABD'ye saldırı hazırlığı içersinde olduğuna dair inandırıcı kanıtların olmadığını görürüz ayrıca Irak' m El Kaide ile ilişkisi olduğuna dair inandırıcı deliller bulunamamıştır. Üçüncü olarak, ABD'nin Irak'a inşam müdahale gerçekleştirmesi meşru değildir. Çünkü insani müdahale konusu mevcut uluslararası hukuk rejiminde kabul edilmiş bir konu değildir. Ancak, İnsani müdahale, BM Güvenlik Konseyi izin verdiği zaman meşru olabilmektedir. Fakat, Irak olaymda BM Güvenlik Konseyi Irak'ta bu yönde bir karar almış değildir. Sonuç olarak, 2003 yılındaki ABD'nin Irak müdahalesi meşru değildir.
Barışı destekleme harekatının hukuksul temelleri ve barışı destekleme harekatına katılımın Türkiye'ye sağladığı faydalar

Bu tezin amacı, tarihsel bir süreç içinde Birleşmiş Milletler tarafından gerçekleştirilen Barışı Destekleme Harekatlarını doğuran koşulları, söz konusu bu harekatların amaç ve görevlerini, hukuksal temelleri ile hukuksal ilke ve esaslarını, siyasi ve askeri boyutlarını da kapsayacak şekilde açıklamak; güncel ve halen yürütülmekte olan harekatlar ışığında, Barışı Destekleme Harekatlarına katılımın Türkiye'ye sağladığı ve gelecekte sağlayabileceği faydaları ortaya koymaktır. Soğuk Savaş sonrası dönemdeki uluslararası güvenliği tehdit eden krizler ve çatışmalar, çoğu zaman uluslararası örgütlerin müdahalesini gerektiren boyutta olmuştur. UluslararasıBarışı Destekleme Harekatları, sadece BM liderliğinde değil aynı zamanda diğer uluslararası ve bölgesel örgütler veya gönüllü kuruluşlar tarafından gerçekleştirilmektedir. Geleneksel olarak, dünya barışına katkıda bulunmaya olumlu bakan Türkiye'nin de, bunu ispat etme fırsatı ve bu alandaki katkısı, bu dönemde önemli bir artış göstermiştir. Nitekim Soğuk Savaş sonrası dönemde, Türkiye'nin dış politikasında ön plana çıkan davranış kalıplarından biri, uluslararası krizlere ve çatışmalara karşı geliştirilen uluslararası barışı desteklemeharekatlarında yer alması olmuştur. Bu dönemde Türkiye, Kosova'dan Afganistan'a, Lübnan'dan Doğu Timor'a, Bosna-Hersek'ten Gürcistan'a kadar dünyanın birçok yerindeki, farklı düzey ve biçimdeki barışı destekleme harekatına katılmış ve katılmayı sürdürmektedir.
Human rights movement in Soviet Russia (1969-1980): ideas, norms and the state

Bu tez, detant / yumuşama süreci (1969-1980) boyunca, Sovyet devleti ve Sovyet muhalifleri arasındaki uyuşmazlığı vurgulamak suretiyle, esas olarak iç ve uluslararası olaylarda rasyonalistler ve politik realistler tarafından açıklanan devlet ve çıkarlarının baskınlığı karşısında, insan hakları fikrine ait uluslararası normları savunmanın zorluklarına ışık tutmaya çalışmaktadır. Sovyet Rusya'da önemli muhalif hareketler Kruşçev yönetimi döneminde (1956-1964) başladı. Fakat Sovyetler Birliği'nde insan hakları hareketi büyük ölçüde, normların ikili ilişkilerde daha önemli olduğu ve insan hakları fikrinin güç, hususi menfaatler ve anarşi üzerine kurulu rasyonel/realist açıklamalara karşı normatif bir itiraz kaynağını teşkil ettiği 1970'lerin uluslararası ortamından etkilendi. Bu bağlamda, insan haklarının uluslararasılaşması ile ilintili konstrüktivist bir bakış açısını benimsemenin birincil amacı Sovyet Rusya'da insan haklarının uluslararası norm ve prensiplerince beslenen muhalif hareketleri incelemektir. Böylelikle devlet içerisinde içsel ve uluslararası etkenler tarafından desteklenen muhalefet ve tepkiler, politika değişimleri, devamlılıkları ve açmazları ile uyumlu olarak anlaşılabilecektir. Sovyet devletinin bu eylemlere olan temel tepkisindeki dayanak noktası, ideoloji, önceden tanımlı prensipler ve devlet çıkarlarının bir birleşimi olarak yorumlanırken, bu tezin ana argümanı rasyonel/realist çizginin muhalifler ve insan hakları savunucuları üzerindeki devlet üstünlüğünü anlayabilmedeki açıklayıcı gücüne karşı çıkmayacaktır.
Dünden bugüne Türkiye-İslam Konferansı Teşkilatı ilişkileri

Bu çalışmada, Türkiye ile İslam dünyası arasındaki ilişkileri etkileyen iç ve dış faktörler incelenmiştir. Aynı zamanda Türkiye'nin İKT Üyeliğinin hukuki dayanakları, inişli çıkışlı yürüyen siyasi ilişkilerinin seyri ve bunun paralelinde gelişen ekonomik ilişkilerin seyri ele alınmıştır. Soğuk Savaşın ardından Batı-İslam yönelimli politikaların odağında yer alan Türkiye'nin avantajları ve dezavantajları yer almış bu veriler doğrultusunda Türkiye-İKT ilişkilerinin geleceğini etkileyebilecek faktörlere yer verilmiştir.
Yükselen güçlerin insani diplomasisini anlamak: Afrika'da 2000 sonrası Türkiye ve Brezilya

Devletlerin klasik diplomasi araçlarının yanında farklı yöntemlerle de ilişki kurmaya başlamaları yeni diplomasi türlerini ortaya çıkarmış, özellikle 1990'lardan sonra insani meselelere yönelimin de artması ile beraber 'insani diplomasi' çalışmaları hız kazanmıştır. İnsani diplomasi aktörleri, ihtiyaç sahibi ülkelere yalnızca acil insani yardım ve kalkınma yardımlarında bulunmamış, aynı zamanda çatışma bölgelerinde barış arabuluculuğu ve inşası faaliyetlerini gerçekleştirmeyi ve uluslararası farkındalık yaratmak amacıyla fikirsel/politik katkılar sağlamayı da hedeflemişlerdir. 2000'ler sonrası 'yükselen güç' olarak adlandırılan ülkelerin son yıllarda ekonomik performans ve büyüme hızlarının yanında insani alanda da 'yükselen' katkılarıyla dikkat çektikleri görülmektedir. Yükselen güçlerden MIKTA üyesi olan Türkiye ve BRICS grubu içinde yer alan Brezilya; ülkelerdeki sırasıyla 2002 ve 2003 yıllarındaki hükümet değişikliklerinin ardından insani aktör olma özellikleriyle öne çıkmış, iki ülkenin kendi bulundukları coğrafyalarının ardından en fazla insani diplomasi faaliyeti yürüttüğü bölgelerden biri Afrika kıtası olmuştur. Bu tez, bölge için iki ülke tarafından gerçekleştirilen finansal yardım, arabuluculuk girişimleri ve fikirsel/politik inisiyatiflerin benzeşen ve farklılaşan özellikleri ile Brezilya ve Türkiye'nin bu faaliyetlerinin bölgesel ve küresel etkilerini ortaya koymayı amaçlamıştır.
Uluslararası ilişkilerde normların yayılımı bağlamında Türkiye'de teknoloji politikalarının değişiminin analizi: Teknoloji transfer ofisleri örneği

Küreselleşme ile beraber uluslararası toplumda karşılıklı bağımlılık ve işbirliğinde önemli bir artış olduğu uluslararası ilişkiler disiplininde uzun süredir tartışılan bir konu olarak karşımıza çıkmaktadır. Ülkeler arası yoğun politika transferleri ya da yayılımının artan karşılık bağımlılık ve işbirliğinin göstergesi olduğu değerlendirilmektedir. Ülkeler zorunlu veya gönüllü mekanizmalar yoluyla uluslararası toplum tarafından kabul gören bir takım politikaları, pratikleri veya normları kendi ulusal bağlamlarına uyarlamışlar veya doğrudan kabul etmişlerdir. Ülkeler arasındaki politika transferleri veya yayılımları bilim ve teknoloji alanında da kendini göstermiştir. Ülkelerin bu alanlarda elde ettiği gelişim, küresel ölçekte gelişmişlik düzeylerine de etki etmektedir. Bu nedenle bilim ve teknoloji alanında gelişmişlik, günümüzde uluslararası bir norm olarak değerlendirilmektedir. Bu tez, bilim ve teknolojinin ülkelerin gelişmişlik düzeyini gösteren bir norm olduğu varsayımına dayanarak, teknoloji politikaları yayılımının Türkiye'nin bilim ve teknoloji politikasına etkisini araştırmayı hedeflemiştir. Türkiye'de 1980 öncesi ve sonrası bilim ve teknoloji politikalarını tarihsel süreçte değerlendirerek uluslararası toplumun politika kararları üzerindeki etkisini ele almıştır. Bunu yaparken politika yayılımı yolu ile ülkeye kazandırılan yeni araçları ve yapıları ele alıp teknoloji transfer ofisleri özelinde bilim ve teknoloji politikalarında uluslararası politika yayılımı konusunu tartışmıştır. Türkiye'de TÜBİTAK 1513 Teknoloji Transfer Ofisleri Destekleme Programı ile 2013 yılından itibaren 25 adet TTO kurulmuştur. Tezde Türkiye'nin teknoloji politikası değişiminde TTO özelinde politika yayılımı mekanizmalarının ne ölçüde etkisi olmuştur, Hangi mekanizmalar etkili olmuştur, Türkiye'de teknoloji alanında yaşanan değişime yönelik olarak süreci hızlandıran veya yavaşlatan faktörler var mıdır? sorularına yanıt aranmıştır. TTO'lar özelinde yapılan çalışmanın sonuçlarına göre Türkiye'de bilim ve teknoloji politikalarında değişim yaşanmış ve bu değişimde uluslararası toplumun etkileri görülmüştür. Politika yayılımı mekanizmaları kullanılan bu süreçte TTO'lar değişimin bir göstergesi olmuştur. Kuruluş yapıları ve sundukları hizmetler değerlendirildiğinde, uluslararası politika yayılımının etkilerini ve izlerini görmek mümkündür. Bununla beraber, yayılıma direnç gösteren idari ve sosyo-kültürel etkenler bulunmaktadır. Söz konusu direnç unsurlarını aşmaya yönelik girişimlerin varlığı ise politika yayılımının uygulamada kabul gördüğünü gösterir niteliktedir.
Küreselleşme sürecinde ulus devlet

Hiç kuskusuz çağımızın en yaygın söylemlerinden biri küresellesmedir. Küresellesmekavramının beraberinde getirdiği en önemli konularından birisi ise ulus ve ulus devletin varlık sorunudur. Küresellesmenin ulus devlet üzerindeki etkileri incelendiğinde, dünyayı global köy olarak gören asırı küresellesmecilerden, küresellesmeyi yeni bir olgu olarak görmeyip onu gelismis ülkelerin diğer ulus devletleri yok etme süreci olarak kabul eden küresellesme karsıtlarına kadar farklı ulus devletlerin farklı kesimleri için farklı anlam tasıdığını ifade etmek mümkündür. Bu tez, küresellesme kavramını değisikyaklasım ve boyutlarıyla, tarihsel süreci içinde inceleyip, ulus devlet kavramının bu süreçten nasıl ve ne kadar etkilendiğini ve etkileneceğini irdeleme amacı tasımaktadır. Çalısma dört bölüm, buna ilave olarak bir giris ve sonuçtan olusmaktadır. Birinci bölümde, küresellesme kavramının tanımı, yaklasımları ve boyutlarından bahsedilmistir. İkinci bölümde ulus kavramı, ulus devlet ve hem küresellesmenin hem de ulus devletinolusumunu daha iyi anlayabilmek amacıyla tarım devriminden günümüze dünya düzenitarihsel gelisimi ele alınmıstır. Ulus devleti olumlu ya da olumsuz olarak en fazla etkileyen veya yönlendiren, bazılarıulus devlet gücünde hatta çok daha etkili olabilen uluslararası ve bölgesel örgütler üçüncü bölümde incelenmistir. Dördüncü bölümde küresellesmenin ulus devlet üzerindeki çesitli alanlardaki etkileriislenerek ulus devletin geleceği üzerinde durulmustur. Sonuç bölümünde ulus devletin geleceği ile ilgili bir tahlil yapılmıs, küresellesme sürecine dair tespitler ve tavsiyeler yer almıstır.
Uluslararası terörizme karşı devletlerin ülkeleri dışında münferiden kuvvete başvurma yetkisi

'de ABD'ye karşı gerçekleştirilen terörist saldırılara yönelik hukuksal yanıtın önemli yönü, kapsam ve etkileri itibariyle büyük ölçekli şiddet içeren terörist eylemlerin devamlılık arz eden modelinin bir 'silahlı saldırı' teşkil edebileceğinin ve dolayısıyla terörist saldırılara karşı BM Andlaşması md. 51 çerçevesinde meşru müdafaa hakkının kullanılabileceğinin kabul edilmiş olmasıdır. 1 1 Eylül olayları meşru müdafaa hukuku üzerinde derin başka etkilere de sahip olmuştur. Bu çerçevede BM Andlaşması md. 5 Is de yer alan meşru müdafaa hakkı terörizme karşı savaşta devletlerin münferiden kuvvet kullanmasını düzenleyen bir 'büyük norm' olarak güçlenmiştir. Devletlerin terörizme karşı münferiden kuvvet kullanma sisteminin md. 51 çerçevesinde artan merkezileşmesi arzulanılan bir gelişmedir. Uluslararası terörizm ve kitle imha silahlarının birleşmesi neticesinde doğabilecek potansiyel tehdidi önlemek için gerçekleştirilen müdahaleler önemli meşruluk sorunları doğurmaktadır. Silahlı saldın kavramını potansiyel saldın tehdidini içerecek şekilde geniş ve ucu açık yorumlamak uluslararası toplumun yaranna 299
Barack Obama döneminde Amerika Birleşik Devletleri'nin Irak politikası

Uluslararası ilişkilerde belirli bir üst otorite tarafından konulan kuralların olmaması devletlerin birbirleri arasındaki ilişkilerin temelde güç mücadelesine bağlı olarak gelişmesine neden olmuştur. Sistemin en önemli aktörleri olan devletler, sistemi kendi politikalarına göre yönlendirebilmek için belli başlı siyasi olayları kullanırlar. Yakın dönem dünya siyasi tarihine baktığımızda en önemli gelişme olarak 11 Eylül 2001 terör saldırılarını örnek verilebilir. Amerika Birleşik Devletleri'ne karşı gerçekleştirilen bu saldırılar sonrasında Ortadoğu'da önemli değişiklikler olmuştur. Soğuk Savaş sonrasında tek süper güç olarak ortaya çıkan ABD, mevcut olan hakimiyetini ve gücünü tüm dünyaya kabul ettirmek için 11 Eylül saldırılarını bir fırsat bilmiştir. Bu dönemde ABD, birçok doğruya ve yanlışa imza atmıştır. 2003 yılında Irak'a yapılan ve yaklaşık 8 yıllık bir işgale dönüşen süreçte ABD tarafından uygulanan politikaların doğruluğu ve yanlışlığı objektif şekilde tespit edilmelidir. Irak topraklarına girilerek Saddam rejimi sonlandırılırken, araştırılması gereken konuların başında böyle radikal bir kararın hangi şartlar altında ve nasıl bir süreç sonunda alındığı gelmektedir. Bush sonrasında başkanlık koltuğuna oturan isim olan Obama'nın Irak'a yönelik yaklaşımı Bush'tan farklı olmuştur. İlk başkanlık döneminde nispeten iyi bir grafik çizen Obama, Irak'ta uyguladığı ya da uygulamadığı dış politika stratejisi nedeniyle ikinci başkanlık döneminde sınıfı geçememiştir. Obama, Bush'un söylemlerine yansıyan ideoloji ile hareket etmemiş olsa da kimi noktalarda onun politikalarına benimsemesi nedeniyle Irak meselesinde eleştirilmiştir. Obama, siyasal kaos altında bir Irak teslim aldı. Ancak görevi bıraktığında kendisinden sonraki başkana iç savaşla ve bölünme tehdidi ile karşı karşıya bir Irak bırakmıştır.
1960-1980 dönemi Türkiye solunun Kıbrıs politikası

27 Mayıs askeri müdahalesinin ardından Türk siyasal hayatında daha geniş bir yer edinen Türkiye solu, iç politik meselelere olduğu kadar dış politik meselelere de yakın ilgi göstermiştir. U2 olayı, Jüpiter Füzeleri ve Johnson Mektubu ile başlayan değişim süreci Türkiye solunu yakından ilgilendirmiştir. NATO üyeliği ve İkili Anlaşmalar meseleleri üzerinden başlayan tartışma süreci Kıbrıs meselesine kadar uzanmıştır. Bu tartışma ortamı her ne kadar solun iktidarla bir mücadelesi olarak başlasa da süreç içinde bir iç tartışma niteliği de kazanmıştır. Genel olarak bakıldığında homojen bir görüntü verdiği iddia edilen Türkiye solunun aslında iddia edildiği kadar homojen olmadığı Kıbrıs meselesi örneğinde de netleşmektedir. Solun farklı kanatlarının farklı kavramları merkeze alarak değerlendirdiği Kıbrıs meselesi, bu konuda düşünsel ortaklığın oldukça sınırlı olmasını da beraberinde getirmiştir. Bu dönemde Türkiye solunun Kıbrıs meselesi ile olan ilişkisi gerek Türkiye solunun kendi içindeki bölünmelerini anlayabilmek, gerekse Türk dış politikasını muhalif bir gözle anlayabilmek için oldukça önemli örneklerle doludur.
İnşacı kuram çerçevesinde Türkiye'nin yakın dönem güvenlik politikasında tarih, kültür ve kimliğin rolü: 1998 - 2012

Bu tez, Türkiye'nin ulusal güvenlik politikasında yakın dönemde yaşanan değişimi konu edinmektedir. Uluslararası ilişkiler literatürünün genellikle dış politika konuları üzerinden ele aldığı bu değişim ulusal güvenlik politikaları açısından değerlendirilerek daha geniş bir açıklama sunulmak istenmiştir. Türkiye'de dış politikadaki sorunlu alanlar kadar bazı önemli iç siyasal sorunların da güvenlik politikası kapsamında değerlendirilmesi, Türkiye'nin hem iç hem de dış politikadaki değişiminin ulusal güvenlik kavramı üzerinden açıklanmasını mümkün hale getirmektedir. Tezde inşacı bir yaklaşım benimsenmiştir. İnşacı yaklaşımların en belirgin özelliklerinden biri kimlik çözümlemelerine ve kimliğin dış politika ve güvenlik politikası alanlarında oynadığı role önem vermeleridir. Kültürel/kurumsal yapı ile tarihsel çözümlemenin önemi de inşacı yaklaşımların öne çıkardıkları bir diğer unsurdur. Türkiye'nin ulusal güvenlik politikasındaki değişimin tarih, kültür ve kimlik kavramları aracılığı ile tartışılması güvenliğin askeri/stratejik boyutlarının yanı sıra toplumsal ve siyasal boyutlarının da ele alınmasını gerektirmiştir. Bu sayede Türkiye'nin yakın dönemde geçirdiği değişim çok boyutlu ve kapsamlı bir şekilde tartışılmıştır. Bu tartışmada Türkiye'nin devlet kimliğinde ve güvenlik kültüründe en belirleyici iki ilkenin Batıcılık ve statükoculuk olduğu ortaya konulmuş ve bu ilkeler de önemli değişimler yaşanmakla birlikte sürekliliğin de gözlendiği ifade edilmiştir.
The Problems of Turkey's grand strategy in a changing security environment

öz TÜRKİYE'NİN YÜKSEK STRATEJİSİ AYRINTILI BİR KONUYU KAPSAYAN SORUNLU BİR BAŞLIK Uçarlar, Nesrin Yüksek Lisans, Uluslararası İlişkiler Bölümü Tez Yöneticisi: Prof. Hüseyin Bağcı Kasım, 2000, 134 sayfa Bu çalışma, Soğuk Savaş süreci ve sonrası gibi iki belirleyici dönemi kapsayan, değişen şartlar çerçevesinde, Türkiye'nin yüksek stratejisindeki sorunları incelemektedir. Türkiye'nin coğrafi konumu, Avrasya, ülkenin Batı ile Doğu arasında köprü olarak, önemli bir rol oynadığı bölgedeki durumunu vurgulamak için ayrıntılı olarak tanımlanmakta ve açıklanmaktadır 'Yüksek strateji' terimi, doğası gereği sorunlu olmasına rağmen, söz konusu çalışma, temel terimleri ve kavramları vererek, Türkiye'nin bir yüksek stratejisi olduğunu kabul etmekte ve Türkiye'nin, eşsiz bir konumda bulunduğu bölgesel bakış açısı çerçevesinde, yüksek stratejisinin ana politikalarını uygulayıp uygulayamadığını tartışmaktadır. Bu çalışmada, Türkiye'nin jeostratejik önemi ve jeopolitik rolünden kaynaklanan bölgesel bir güç olması, kendisini çevreleyen alt-bölgelere karşı yürüttüğü dış politikasının incelenmesinde asıl rehber olarak alınmıştır.
Suriye-Lübnan ilişkileri: 2000-2010

Ortadoğu, tarihin her döneminde çatışma, terör, mezhep veya din savaşları ile dünya siyasetinde önemli yere sahip bir coğrafyadır. Suriye ve Lübnan bu bölgenin politikalarının belirlenmesinde rol oynayan iki Ortadoğu ülkesidir. Soğuk Savaş boyunca Sovyetler Birliği'nin desteği ile Ortadoğu politikasında güçlü bir aktör olan Suriye, iki kutuplu sistem sona erdikten sonra Batılı liberal devletler arasında müttefik bulma arayışı içerisine girdi. Hafız Esad iktidarının son dönemlerinde uluslararası siyasette başlayan değişim, 2000'li yıllarda Suriye'nin dış politikasını çıkmazlara sürükledi. Topraklarında daima hak iddia ettiği Lübnan ile siyasi ilişkileri de bu süreçten etkilendi. Bu tez çalışmasında, 2000- 2010 yılı arasındaki Suriye-Lübnan siyasi ilişkileri anlatılmaktadır. Tezin amacı, Suriye'nin değişen uluslararası konjonktürle beraber Lübnan'a karşı yürüttüğü dış politikasını değiştirmesinin nedenlerini ve ikili ilişkilerdeki güçlü konumunun uzlaşmacı ve taviz veren tutuma nasıl dönüştüğünü açıklamaktır. Şüphesiz Suriye'nin uzlaşmacı tavrı, Batılı ülkelerin desteğini almasını ve ABD'nin üzerinde oluşturduğu baskıyı kısmen azaltmasını sağladı, ancak Lübnan üzerindeki etkisi 20. yy'a kıyasla giderek azaldı.