turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Körfez Arap Ülkeleri İş Birliği Konseyi ve Türkiye ile ekonomik ilişkileri

Körfez Arap Ülkeleri İş Birliği Konseyi'in tarihsel gelişim süreci incelenerek oluşumun eksiklikleri saptanacak ve KİK içerisindeki mevcut sorunların eksiklikler ile ne kadar ilişkili olup olmadığı tespit edilmeye çalışılacaktır. KİK üyesi olan ülkelerin petrol gelirlerine bağımlı ekonomilerinin fiyat şokları ile maruz kaldığı olumsuzluklardan dolayı mecburi bir dönüşüm süreci içerisine girmeleri ve buna bağlı olarak uygulamaya koydukları çeşitlendirme politikaların başarılı olup olmayacağına yönelik çıkarımlarda bulunulacaktır. Devamında ise Türkiye'nin KİK ve üyesi ülkeler ile olan ekonomik ilişkilerin gelişim sürecine değinilip, Türkiye'nin dış politika kararları başta olmak üzere bölge ile ekonomik ilişkilerde belirleyici rol oynayan faktörler saptanmaya çalışılacaktır. KİK üyesi ülkeler ile mevcut ekonomik ilişkiler dış ticaret, yatırım ve bankacılık sektörü, inşaat ve emlak sektörü, enerji sektörü ve turizm sektörü alanlarına ağırlık kazandırılarak incelenecektir. Son olarak KİK üyesi ülkeler ile ekonomik ilişkilerin araştırılması sürecinde elde edilen bulgular ve Türkiye'nin enerji bağımlılığı göz önünde bulundurularak ilişkilerin gelecekte nasıl bir gelişim seyri göstereceğine dair tahminlerde bulunulacaktır.
Doğu Akdeniz'in stratejik önemi

Enerji, insanoğlunun yaşamını konforlu bir şekilde sürdürebilmesi için gerekli olan ürün ve hizmetlerin sağlanabilmesinde gerekli olan güç kaynağı ve vazgeçilemeyecek bir girdisidir. Yaşamımızda günlük rutin olarak kullandığımız içilebilecek su, elektrikli aletler, ulaşım, eğitim vb. hizmetlerin sağlanabilmesinde olmazsa olmazlarından biridir enerji. Günlük yaşamsal faaliyetlerimiz devam ederken, bir şekilde enerjiye ulaşamadığımızı ve günlük etkin olarak kullandığımız hizmetlerden birinin kısa bir süreliğine kesintiye uğradığını düşünelim. Kesintinin günlük hayatın bir parçası olan hizmetlere yapacağı etkinin ötesinde endüstri bacalarının sönmesiyle ülke ekonomisine vereceği maddi zararın etkisini ve halkta oluşacak manevi etkiyi düşündüğümüzde enerjinin elde edilememesi hayati bir tehdit unsuru oluşturmaktadır. Dolayısıyla ülkeler için bu kadar hayati öneme sahip ENERJİYE, kesintisiz ve güvenilir bir şekilde ulaşmak önemli hale gelmiştir. Bu bakış açısıyla enerji sağlama gayretinde olan ülkeler, Doğu Akdeniz'de enerji kaynaklarının var olduğuna dair kuvvetli keşiflerin ortaya çıkmasına müteakip hedeflerini bu bölgeye çevirmişlerdir. Özellikle AB, enerji güvenliğini sağlayabilme adına bölgeden gelebilecek maksimum enerji kaynağına sahip olabilmek için bölgede aktif olarak siyasi hamlelerde bulunmaktadır. Ve böylelikle Doğu Akdeniz'e kıyıdaş olan ülkeler jeopolitik açısından varlığının önemini fark etmişler, bölgelerinde olan enerji kaynaklarının kullanımında söz sahibi olabilmek adına ikili anlaşmalar yaparak, kıta sahanlığı ve münhasır ekonomik bölgelerini belirleme/sınırlandırma yoluna gitmişlerdir. Özellikle Yunanistan'ın GKRY ile yapmış olduğu bölge sınırlama ve arama/tarama faaliyetlerine yönelik anlaşmalar, Türkiye'nin tepkisini çekmiştir. Yunanistan yapmış olduğu anlaşmalarla Türkiye'yi, Doğu Akdeniz'de enerji kaynaklarına ulaşabilme noktasında engellemeye çalışmaktadır. Yunanistan tarafından yapılan Doğu Akdeniz'de Türkiye'yi çevreleme faaliyetlerine karşılık, Doğu Akdeniz'de daha etkin olabilmek adına Türkiye KKTC ile işbirliğine girerek bu bölgede hidrokarbon araştırmaları yapabilmek için ikili anlaşmalar gerçekleştirmiştir. Enerji kaynaklarına yakınlığı nedeniyle stratejik öneme sahip Türkiye, kendi enerji güvenliği sağlamanın yanı sıra enerji transfer merkezi olmak adına bölgedeki ve çevre ülkelerdeki gelişmelere göre adımlar atmakta ve bir dizi anlaşmalar yapmaktadır.
'Vatan'ın son parçası: 1950 öncesi Hatay'daki millileştirme politikaları

Birinci Dünya Savaşı sonrasında Fransızlar tarafından işgal edilen yerlerden biri olan Antakya-İskenderun yöresi, Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasıyla belirlenen 'ulusal' sınırlar dışında kaldı. Eylül 1936'da Fransa ile Suriye arasında imzalanan antlaşmanın ardından Türkiye, Sancak konusunda aktif politikalar izlemeye başladı. İkinci Dünya Savaşı öncesi uluslararası ortamın da yardımıyla Türkiye, Sancak konusunda Fransa'nın desteğini almayı başardı. Siyasal alandaki gelişmelere paralel olarak, İskenderun Sancağı'nda ulusçuluk konusunda önemli gelişmeler yaşandı. 1936 yılına kadar bölgeye dair aktif politikalar izlemeyen Türkiye, bu süreçte Sancak ile kültürel ve sosyal bağlarını devam ettirdi, bölgede Türk varlığının devam etmesi yönünde çaba harcadı. Eylül 1936'dan itibaren Sancak konusunda bir yandan Milletler Cemiyeti ve Fransa nezdinde girişimlere başlayan Türkiye, bir yandan da hem kendi sınırları içerisinde hem de Sancak'ta örgütlenme faaliyetlerini hızlandırdı. Örgütlenme faaliyetleriyle birlikte Sancak'ta Türkiye taraftarlarının oranını arttırmak için 'Eti Türkü' tezinden faydalanılmaya çalışıldı, bu konuda yoğun propaganda faaliyetleri gerçekleştirildi. Sancak'ta kutuplaşmanın arttığı, Türk ve Arap ulusçulukları mücadelesinin yaşandığı dönem sonunda kurulan Hatay Devleti, bölgenin Türkiye'ye entegrasyonunun sağlanması açısından ara bir dönem oldu. En sonunda 1939'da Hatay'ın bir vilayet olarak Türkiye'ye katılmasıyla birlikte, daha önceki dönemlerde bölgede başlayan uluslaştırma politikaları çok daha yoğun biçimde uygulanmaya başlandı. Bu süreçte, bölge nüfusunun önemli kısmı başka ülkelere göç ettiyse de Türk olmayan grupların çoğu göç etmeyip Hatay'da yaşamaya devam etti. Bu durum, Hatay'da etnik, dinsel ve mezhepsel çeşitliliğin önemli ölçüde devam etmesini sağladı. 1939 sonrasında bir yandan coğrafya uluslaştırılırken, bir yandan da bölgede yaşayan insanların Türkleştirilmesi yönünde politikalar izlendi.
Identity of Kosovo between essentialism and constructivism

Bu tezin temel amacı, bağımsızlık sonrası Kosova'sında kimlik politikalarını incelemektir. Bu çalışmanın odaklandığı temel araştırma sorusu ise şu şekilde ifade edilebilir: eğer milli kimlik doğal ve verilmiş değil de sosyal olarak inşa edilmiş ve sürekli açık olan bir süreç ise, o zaman bağımsızlık sonrası döneminde bir Kosovalı kimliğinin ortaya çıkması mümkün müdür? Bu soruyu cevaplamadan önce, öncelikle Sırp-Arnavut düşmanlığın milliyetçilerin iddia ettiği gibi doğal ve eskiye dayanmış mı yoksa 19'ncu yüzyıla dayanan ulus inşa etme sürecin, yani milliyetçiliğin bir ürünü olup olmadığını araştırmak gerektiği düşünülmektedir. Böylece bu tez, Sırp ve Arnavut milli kimliklerinin oluşum sürecini araştırma konusu yapmaktadır. Sosyal Konstrüktivism ve milliyetçilik teorilerinden faydalanarak, Sırp-Arnavut düşmanlığının sosyal olarak inşa edilmiş olduğu ileri sürülmektedir. Milli kimliği sosyal olarak inşa edilmiş ve sosyal-kültürel değişimlere tabi olan, yani hiçbir zaman sona ermeyen bir süreç olarak değerlendirdiğimizde, Kosovalı kimliğinin inşası mümkün kılınmaktadır, en azından teoride. Bunun yanında, devlet tarafından hiçbir etnik ve din farkı gözetmeksizin uygulanan eşit politikaların. Burada yeni Kosova'nın bağımsız bir devlet olarak ortaya çıkmasında büyük etkisi olan uluslararası topluluğa önemli görevler düştüğü hususu vurgulanmaktadır.
Turkey's Balkan policy after the Cold War in the context of the independence process of Kosovo

Uluslararası politikada, Balkanlar gibi çok aktörlü bir bölgenin değerlendirilmesi, ancak çok yönlü ve detaylı bir çalışma ile mümkün olabilmektedir. Balkanlar ekseninde karşılaşılan gerçek, demografi, coğrafya ve dış güçlerin, Balkan jeopolitiği ve tarihi üzerinde ne denli etkili olduğudur. Kosova da coğrafi konumu nedeniyle Balkanlar'ın düğüm noktasını oluşturan ve stratejik bakımdan önemli bir bölgedir. Bu nedenle tarihsel süreç içinde birçok medeniyetin ilgi odağı haline gelmiştir. Soğuk Savaş sonrası, 1989 devrimlerinin de yardımıyla, dünya orta ve doğu Avrupa'nın eski komünist rejimlerinde değişim hareketleri ve demokratikleşme süreci ile beraber milliyetçiliğin yeniden doğuşuna tanıklık etmiştir. Zamanla, milliyetçilik Balkanlardaki siyasi tartışma ve analizlere hakim olmuştur. Balkanlardaki ihtilaflar öncesinde ve esnasında, milliyetçilik etnik gruplar arasında düşmanlıkları aktif hale getirmek için önemli bir araç haline geldi. Ancak, Balkanlardaki ihtilafların tek kaynağı da değildi. Soğuk Savaş sonrası dönemde, Türk dış politikası yeni deneyimler kazanmış ve önemli değişiklikler geçirmiştir. Sovyetler Birliği'nin yıkılısı ve Balkanlar'da komünist rejimlerin çökmesiyle Türkiye'yle Balkan devletlerini ayıran demir perde ortadan kalktı ve bu gelişmeler Türkiye'nin bölgeye dair merak ve ilgisini arttırdı. Bununla beraber, Yugoslavya'nın kanlı biçimde parçalanması ve Balkanlar'da yeni çatışmaların ve savaşların çıkması bu erken iyimserliğin yerini istikrar ve güvenlik endişelerine bırakmasına neden oldu. Türkiye, bu değişken jeopolitik ortamda güçlükleri asabilmek için yeni yaklaşımlar ve politikalar ortaya koymak zorunda kaldı. Kosova sorunu da tarihsel temelleri olan, çok boyutlu bir sorundur. Küresel güçlerin Balkanlar üzerindeki hesapları dikkate alındığında Kosova sorunu, tüm Balkanlar, Kafkasya ve Ortadoğu'nun istikrarını doğrudan etkileyebilecek bir görünüme sahiptir. Kosova'nın bağımsızlığını ilan etmesi ile Kosova sorunu çözüme ulaşmamış, aksine daha da karmaşık bir hale gelmiştir. Bu tez Türkiye'nin Balkan politikasını Soğuk Savaş sonrası döneme özel önem vererek Kosova sorunu kapsamında incelemekte ve Kosova sorununun uluslararası politikada yarattığı sonuçları anlamaya çalışmaktadır.
Afrika boynuzu'nda uluslararası tanınma, egemenlik ve demokrasiyi anlamak: Somaliland örneği

Tanınmayan devletler, bir savaştan sonra 'fiili bağımsızlık' kazanan toprakları ifade eden 'devlet benzeri' kuruluşlardır. Ancak dış dünyadan herhangi bir uluslararası tanıma alamamışlardır. Bu tezin literatüre başlıca katkısı, tanınmayan devlet durumlarını, bu araştırmada ana durumlar ile yan yana var olabilecek istikrarlı ve uygulanabilir varlıklar olarak anlamak için analitik bir çerçeve oluşturmaktır. Bazı yazarlar tanınmayan devletlerin 'tehlikeli' oluşumlar olduğunu savunuyorlar (Hughes, 2007). Diğer araştırmacılar, 'fiili devletler', 'tanınmayan devletler', 'tartışmalı devletler', 'gölge devletler', 'paralel devletler', 'hayalet devletler' gibi terimleri kullanıyorlar. Siyasal açıdan önemli olan ve tanınmayan varlıkların teorik araştırma için analitik kavramlar olarak netleştirilmesi konusunda önemli bir açık. Bu tez çalışmasında, bu tezin ana konusu olan Somaliland Cumhuriyeti örneğinin tanınmayan ülkelerdeki tartışmaların içindeki birkaç önemli kaygının dışında kalmasına örnek teşkil eden bir analitik vaka çalışması yaklaşımı kullanılmıştır. Uluslararası toplum tarafindan tanınmayan eski kuzey Somali Cumhuriyeti'nde fiili olarak, önemli ekonomik, politik ve kurumsal gelişmeler sağlandı ve Afrika'nın 'en güçlü demokrasisi' ve Afrika boynuzundaki 'en istikrarlı siyasi birimi' kuruldu. Bu tezin amacı, Afrika boynuzundaki en uzun süredir tanınmayan varlık olarak Somaliland'ın eşsiz durumunu daha fazla araştırmaktır. Kapsamlı görüşmeler, alan araştırması notları, sözlü veriler ile yayınlanmış ve yayınlanmamış çalışmalardan yararlananan bu tez, Somaliland'ı çevreleyen uluslararası tanınma, demokrasi ve kendi kaderini tayin etme ve siyasi-ekonomik işbirliği gibi temel teorik konuları sorgulamaktadır. Bu tez, Somaliland Cumhuriyeti'nin istikrarlı, işlevsel ve göreceli demokratik kurumlara sahip olduğunu kanıtladığı sonucuna varmıştır. Her ne kadar uluslararası hukuk kendi kaderini tayin hakkını haklı gösterse de, Somaliland Cumhuriyeti dış dünyadan henüz herhangi bir uluslararası tanınma sağlamamıştır.
Governing beyond borders: A Foucauldian analysis of the historical changes of Mexico's governmental rationality towards its diaspora in the United States

Bu tez, Amerika Birleşik Devletleri'nde yaşayan Meksikalıların durumuna odaklanarak göç çalışmaları literatürüne katkıda bulunmayı amaçlamaktadır. Amerika Birleşik Devletlerindeki Meksikalı göçmen topluluğunun doğuşunu ve gelişimini ve de Meksika devletinin Meksika diaspora topluluğuna yönelik değişen tavrını Foucaultcu bakış açısından inceler. Bu tezin ana iddiası şudur; kökleri derine dayanan A. B. D.'ye yönelik Meksikalı göçü Amerika'da Meksika diyasporasının kurulmasına yol açmıştır ve Meksika devleti ile diyasporası arasında devletin yönetim teknolojileri aracılığıyla uzak mesafeden diyasporasını yönettiği bir iktidar ilişkisi bulunmaktadır. Ötedeki toplumu yeniden keşfettikten sonra, Meksika devleti bu topluma yönelik nesneleştirme ve toplum oluşturma, topluluk içinde yakın bağlar kurma ve genelleyici kontrol politikaları uygulama gibi biyopolitik uygulamaları kullanarak bir yönetimsel rasyonalite geliştirmiştir. Eninde sonunda, diyaspora için bu kendinden kontrol mekanizmaları oluşturularak Amerika'da yaşayan Meksikalıların farkında olmadan bu mekanizmalara dahil olmaları ve bunları tekrar üretmeleri sağlanmıştır. Topluluk oluşturarak ve kendi kendine yönetim mekanizmaları kurarak, devletler diaspora siyasetine dahil olabilirler ve bazı aşamalardan sonra, diyaspora üyeleri bu teknikleri kendilerine herhangi bir müdahale gerekmeden uygularlar. Bu tez Amerika Birleşik Devletlerindeki Meksika diyasporasının gelişimini ve mevcut durumunu yalnızca diyaspora anavatan devleti ilişkisine odaklanarak inceleyerek Foucaultcu bakış açısıyla bir açıklama sunmaya çalışacaktır.
Saddam sonrası Irak'ta şiilerin yeni konumları ve Körfez ülkeleri üzerindeki olası siyasal etkileri

Hz. Ali ile Muaviye arasında çıkan hilafet kavgası, İslam aleminde derin bir yara açmıştır. O tarihten itibaren Müslümanların arasındaki birlik beraberlik sarsılmaya başlamış ve yeni bir mezhebin ortaya çıkmasına neden olmuştur. Yeni ortaya çıkan mezhebe Şia adı verilmiştir. Sia mezhebi Hz. Ali-Muaviye arasında gerçekleşen hilafet kavgasından sonra taraftar kazanmaya başlamıştır. Ancak Şiilerin on birinci İmamı olan Hasan Al-askeri'nin bir erkek çocuğunun olmaması nedeniyle Şiiler, politika ve devlet işlerinden uzak durmayı tercih etmişlerdir. Çünkü bazı Şii din adamlarının geliştirdiği tezlere göre on birinci İmamın bir oğlunun bulunduğunu iddia etmişlerdir. Ayrıca on ikinci imam olan Muhammed Mehdi'nin gizlilik dönemine girdiğini savunmuşlardır. Böylece yeni oluşan teze göre Şiilerin liderliğini yapacak olan Mehdi ortaya çıkıncaya kadar politikadan uzak duracaklardır. Ancak Şah İsmail döneminde, Safevlerin Şia mezhebini devletin resmi mezhebi olarak ilan etmeleriyle birlikte Şii-Sünni çatışmasına farklı boyutlar kazandırmıştır. Çağdaş Irak devleti kurulduğunda Iraklı Şiiler politikadan uzak durma eylemlerini sürdürmekteydiler. Iraklı Şiiler 1921 yılında İngilizlerin himayesinde yeni oluşan çağdaş Irak devleti işgalci bir tarafın gözetiminde kurulduğu için devletin yeni kurulan müesseslerinde yer almamayı uygun bulmuşlardır. Daha sonra Irak'ta Baas partisi iktidara geldikten sonra hem Baas iktidarı tarafından dışlanmışlardır hem de kendileri de Baas rejimini dinsiz olarak gördükleri için Baas partisinin iktidarına karşı gelmişlerdir. Ayrıca o dönemde Şiilerin en büyük Mercii olan Ayetullah Al-hui'nin; Şii din adamının politikaya karışmama görüşünü savunmaktaydı. Al-hui'nin bu görüşü Şiilerin pasifleşmesine neden olmuştur. 9 Nisan 2003 tarihinden itibaren Saddam Hüseyin'in devrilmesinden sonra Irak'ta oluşan yeni düzende Şiiler var güçleriyle yer almaya çalışmışlardır. Çağdaş Irak devleti kurulduğu gibi politikadan uzak durmamışlar bu sefer işgalci güçlere karşı gelmemişlerdir tam tersine ABD ile işbirliği yapmışlardır. Bu işbirliği de Sistani'nin ısrarıyla gerçekleşmiştir. Şiiler özellikle yeni anayasanın hazırlanmasında büyük rol üstlenmişlerdir. Şiiler kalıcı anayasada o kadar etkili olmuşlar ki isteklerini tek tek Kalıcı Anayasada sıralayarak yasallaştırmışlardır. Iraklı Şiilerin bu yeni konumları, körfez ülkeleri üzerindeki Şiilere olumsuz yansımaya başlamıştır. Çünkü bu ülkelerdeki Şiiler birçok haklarından yoksun bırakılmışlardır. Baskı altında olan, devletin müesseselerinden dışlanan ve dini törenlerini özgürce yapabilme imkanını bulamayan Arap körfezli Şiiler, Iraklı Şiileri örnek almaya ve bulundukları ülkelerin rejimlerine karşı baskı uygulamaya başlamışlardır. 2003 sonrası Irak sadece Körfez ülkeleri üzerindeki etkileriyle sınırlı kalmayacak aynı zamanda Orta Doğu'da büyük roller üstlenmesi öngörülmektedir. Şiilerin böyle bir konuma gelmelerini, ABD'nin radikal Sünnilere karşı tutumu ve Şiileri açık bir şekilde desteklemesine bağlayabiliriz.
Kitleleri harekete geçirme aracı olarak sosyal algı yönetimi

Son dönemde hızla gelişen teknoloji sayesinde, her türlü bilgiye ulaşma ve bilgiyi yayma imkanına kavuşulmuştur. Bununla birlikte, yayılan bilginin doğruluk ve güvenilirlik derecesini ölçmek aynı oranda zorlaşmıştır. Tarih boyunca çeşitli mücadeleler içine giren grupların, galip çıkmak amacıyla kullandığı yöntemler arasında en etkin olanının, hedef kitlenin ikna edilerek, kendi isteğiyle, istenilen şekilde yönlendirilmesi olduğu tespit edilmiş ve bu kapsamda hedef kitleye yönelik algı yönetimi uygulamaları gerçekleştirilmiş ve gerçekleştirilmektedir. Bu çalışmada, algı, tutum ve davranış kavramları incelenmiş, algı yönetiminin gelişimi, süreçleri, araçları, alanları ve sosyal medya ile ilişkileri incelenerek çeşitli örneklere yer verilmiştir. Algı yönetimi uygulamalarının toplumsal olaylarda ne derece önemli rol oynadığı belirtilmiştir.
Emperyalizmin bir kolu olarak oryantalizmin Hindistan'daki İngiliz yönetimi tarafından uygulanışı

Akademik bir disiplin olarak ele alınan Oryantalizm, ortaya çıkışından bu yana çeşitli evrelerden geçerek emperyalizmin işlevsel kurumlarından birisi haline gelmiştir. Kilise kontrolünde misyonerlik faaliyetleri çerçevesinde ortaya çıkan Oryantalizm, kültürel olarak belirgin sınırlarla birbirinden ayrılan iki dünya algılaması sonucunda söylemsel kalıplar vasıtasıyla Batı'nın üstünlüğünü vurgulayan bir düşünce biçimine dönüşmüştür. Filolojiden antropolojiye birçok akademik disiplini içinde barındıran Oryantalizm topyekun bir Doğu imajı yaratmıştır. Doğu'nun zenginliklerini elde etmek isteyen emperyal güçlerin askeri ve siyasal egemenliğin yanı sıra kültürel olarak da egemen olma girişimlerinde bir araç olarak kullanılan Oryantalizm, Hindistan'daki İngiliz yönetimince uygulanmış ve İngilizlerin görece uzun bir dönem boyunca bu coğrafyaya hakim olmalarında başlıca etmenlerden birisi olmuştur. 19. yüzyıla kadar İngilizler, Hint kültürünün araştırılması sonucunda elde edilen bilgiler çerçevesinde yönetim sürdürmüşler ve Hindistan'da bir sömürge imparatorluğu kurmuşlardır.
A common foreign and security policy towards the caucasus: With special reference to some EU member states

Bu tez Avrupa Siyasi şbirliğinin Ortak Dış ilişkiler ve Güvenlik Politikasınaevrimini ve Güney Kafkasya'daki işleyişini değerlendirmektedir. Ancak, Avrupa dış siyaset yapımı Avrupa Birliği içinde ve Birliği çevreleyen bölgede etkili birtakımaktörleri hesaba katmak zorundadır. Güney Kafkasya, Avrupa Birliği'nin dış ve güvenlik politikalarını şekillendiren çok sayıda sistemik ve sürekli değişken düşünüldüğünde eşsiz bir vakadır. Araştırma, AB; Rusya; Birleşik Devletler; bölgesel aktörler: Türkiye ve ran;Güney Kafkasya devletleri: Gürcistan, Ermenistan ve Azerbaycan ve son olarak da AB'ye üye devletler: Almanya ve Birleşik Kırallık'ın siyasi eylemleri arkasında yatanmotivasyon, amaç ve mantığa bakmaktadır. Ulus devletler, uluslararası örgütler, şirketler, bölgesel ve komşu toplumlar, farklıetnisiteler, sivil toplum örgütleri ve Ermeni Diasporası arasındaki karmaşık ilişkiler ağı ve bütün bu aktörlerin değişen öncelikleri, beklentileri ve olanakları bu çalışmanın konusu içine girmektedir. Araştırma, AB'nin Yugoslavya'daki çatışmalara cevaben ve Barcelona süreci aracılığıyla takip ettiği politikaların ve Sovyetler Birliği'nin dağılışısonrasında yeni ve yakın çevresinde yer alan Güney Kafkasya'ya yönelik politikasınınkarşılaştırmalı bir değerlendirmesini sunmaktadır. Araştırma, AB'nin Güney Kafkasya'ya yönelik Yeni Komşuluk Politikası ile çeşitli politika araçları olan şbirliği ve Ortaklık, TACIS, TRACECA ve INOGATE projelerini incelemektedir. Avrupa Birliği'nin sivilgücü, yeni komşuları için bir çekim gücü oluşturması ve devletler ile toplumların Batı Avrupa'nın eksik bir yansıması olarak yeniden şekillendirilmesi mantığı üzerine inşa edilen yapısallcı yaklaşımı Avrupa dış siyasetine egemen olmaktadır.
Uluslararası politikada Ortadoğu: Kavramlar, projeler, aktörler

'de meydana gelen terörist saldırılar sonucu oluşan hava içinde ABD'nin müdahale ettiği yegane bölge oldu. Özellikle Irak ile yapılan savaş Ortadoğu'daki dengeleri alt üst etti. Bu çalışmada uluslararası ilişkilerin hakim teori ve kavramların incelenerek Ortadoğu'nun tarihsel geçmişşi ile birlikte özellikle Soğuk Savaş sonrası uygulanan uluslararası politikalar üzerinde durulmaktadır. Osmanlı Devletinin yıkılması ve İsrail'in bağımsızlığını kazanmasından itibaren Ortadoğu bölgesi, sürekli bir çatışma ve kaos ortamı içinde olmuştur. Çalışmada kendisi de Ortadoğu bölgesinde bulunmasından ve Ortadoğu Devletlerinin birçoğu ile sınır komşu olmasından dolayı Türkiye için bu bölgenin öneminden hareketle Ortadoğu bölgesinde oluşturulan politikalar ve Türkiye'nin bu politikalar karşısındaki durumunu göz önünde bulundurmuştur. 1940'lardan itibaren ABD'nin izolasyon politikasını terk ederek uluslararası politikalar üretmeye ve uygulamaya başlaması ve nihayetinde tek basma süper güç haline gelme öyküsü ile Ortadoğu-Amerika ilişkileri analiz edilmiştir. Ortadoğu'nun günümüzdeki yapısı üzerinde ABD'nin etkisi incelenmiştir. ABD ve Irak arasında yapılan savaşlardan sonra Ortadoğu'daki güvenlik ve denge yapıları da oldukça değişmiştir. Bölgenin neredeyse sürekli değişen denge yapılarının hakim güçler lehine ayarlanması ve bölgenin yeniden yapılandırılması adına Ortadoğu için bir dizi proje ortaya konmuştur. Saadabad Paktı ve Bağdat Paktı ile başlayan bu projeler dizisi çoğu başarısız kalsa da Ortadoğu dengelerinde önemli değişiklikler meydana getirmiştir. ABD tararından ortaya atılan ve içeriği hala belirsizlikler taşıyan Büyük Ortadoğu Projesi'nin bölgede yeni yapılandırmaları da beraberinde getireceği muhakkaktır. Bu çalışmanın temel düşüncesi uluslararası politikaları bilmeden sağlıklı bir politika oluşturulamayacağından hareketle yeni gelişmelerin Türkiye'nin bölgedeki potansiyel ve mevcut rollerini yok etmediği, uygun politikalar ile Ortadoğu bölgesinde önemini artıracağıdır.
Türkiye'nin NATO'ya giriş süreci ve etkileri

Dünya siyasi tarihinde önemli kırılmalara yol açan II. Dünya Savaşı, Türk dış politikasında da etkisi uzun yıllar devam edecek olan ittifak ve politik yönelimlere zemin hazırlamıştır. Savaş sonrası dönemde ortaya çıkan bölgesel ve küresel belirsizlik ortamında Türk devlet adamlarının güvenlik arayışlarının bir sonucu olan NATO üyeliği, dönemin iktidar ve muhalefet kesimlerinin ittifakla benimsedikleri bir gelişme olmuştur. Soğuk Savaş'ın başlarından itibaren Türkiye'nin dış politikada yöneleceği temel eksen ve tercihlerin belirlenmesinde en önemli faktör olan NATO üyeliği, çalışmamızın odak noktasını oluşturmuştur. Bunun yanında, Demokrat Parti döneminde temel dış politik konularda yürütülen siyaset, Türkiye ve NATO arasındaki ittifak ilişkisi bağlamında ele alınmıştır. Türkiye'de liberal-rekabetçi demokrasinin kuruluş yıllarına denk gelen ve 1990'lı yıllara uzanan Türk dış politikasının esas parametrelerinin oluşmasına zemin hazırlayan bu dönemin daha iyi anlaşılabilmesi için geniş bir kaynakça ile çeşitli bulgulara ulaşılmıştır. Sırasıyla İnönü ve Menderes hükümetlerinin NATO'ya üyelik ekseninde yürüttükleri dış politikanın Atatürk dönemi Türk dış politikasının temel ilkelerinden aşamalı olarak uzaklaştığı ve uluslararası antlaşmalar yoluyla da zaman zaman milli egemenlik ilkesinden tavizler verildiği görülmüştür. Bu koşullarda, dünyada sıcak savaşların yerini diplomasinin almaya başladığı 1950'li yıllar, Türkiye açısından da yeni dış politikanın taşlarının döşendiği bir dönem olmuştur.