turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Anonim ortaklıklarda pay sahibinin kar payı hakkının sınırlandırılması

Anonim ortaklıkların belirli bir ekonomik faaliyet sonucunda kazanç sağlaması ve bunu pay sahiplerine dağıtması, çözülmesi gerekli bir takım sorunların da doğmasına yol açabilmektedir. Anonim ortaklıklarda farklı menfaatlere sahip sermaye grupları bulunmakta, bunlar arasındaki menfaat dengelerinin sağlanması gerekmektedir. Ortaklık paylarının büyük bir kısmını elinde bulunduran ve çoğunluk adı verilen pay sahipleri, ortaklık yönetiminde etkin iken, bunların karşısında azınlık adı verilen ve sadece ortaklığın getirdiği kazançla ilgilenen bir grup yer almaktadır. Çoğunluk etkisiyle karın dağıtılmayıp anonim ortaklık bünyesinde bırakılması veya kara ana sözleşme hükümleriyle pay sahipleri dışındaki üçüncü kişilerin de katılımın sağlanması, azınlık pay sahiplerinin kar payı haklarının sınırlandırılmasına yol açacaktır. Çalışmamızın konusunu anonim ortaklıklarda pay sahiplerinin kar payı haklarının sınırlandırılması oluşturma
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi içtihadı ışığında sanatsal ifade özgürlüğü

Sanatsal ifade özgürlüğü Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarında ifade özgürlüğünü koruyan 10. madde kapsamında korunan bir özgürlüktür. Bu durum bu özgürlüğe özel olarak adanmış çalışmaların sayısını azaltmasına neden olmaktadır. Ayrıca özgürlüğün sınırlarını kesin olarak belirlemek zordur; çünkü sanatın tanımı üzerinde uzlaşma yoktur. Bu doğrultuda, Mahkemenin geliştirdiği korumanın sanat için yeterince koruyucu bir alan sağlayıp sağlamadığını göstermek için, sanatın ne olduğu ve nitelikleri tartışılacaktır. Bununla birlikte bu özgürlüğün kapsamı açıklanacak, bu kapsamın nasıl sınırlandığı ve AİHM'in yaklaşımının sanatın gereklerine uygun olup olmadığı ise AİHM içtihadındaki takdir marjı doktrini ışığında incelenecektir.
GENCON 94 ile GENCON 76 sefer çarter parti sözleşmeleri arasındaki farkların incelenmesi, uygulamada görülen sorunların ortaya konulması ve bunlara çözüm önerilerinin getirilmesi

Hiç şüphesiz GENCON sefer çarterpartiler, dünyada en popüler ve geniş kullanım amacıyla her çeşit yüklerin taşınmasında kullanılabilmektedirler. Bu bakımdan konunun daha iyi anlaşılabilmesi için tez dört bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde, çarter ve çarter sözleşmelerine kısaca değinilerek Türk Ticaret Kanunumuza göre tarifleri yapılmıştır. İkinci bölümde çarter partilerin terminolojisi ve çeşitleri incelenerek gencon çarterpartilerinin çarter hukuku içerisindeki yeri belirtilmiştir. Üçüncü bölümde, Gencon 94 ve 76 Çarterparti' leri teker teker ele alınmış; her bir maddesi ayrı ayrı incelenerek farklılıkları üzerinde durulmuştur. Dördüncü bölümde ise özellikle dikkat edilmesi gereken noktalar üzerinde durulararak öneriler getirilmiştir. Birinci bölümde ilk olarak bu çalışmanın amacına değinilmiş, çarter hakkında genel bilgi verilmiş, çarterpartilerin ortaya çıkış sebepleri anlatılmış ve navlun sözleşmelerinin hukuki niteliği üzerinde durularak Gencon 94 ve 76 çarterpartilerin daha iyi anlaşılabilmesi sağlanmıştır. İkinci bölümde, çarter partilerin terminolojisi ve çeşitleri üzerinde durularak çarter ve sefer sözleşmelerinin Türk Ticaret Kanununa göre farklılıkları anlatılmış; diğer çarter parti çeşitleri tanımlanmıştır. Üçüncü bölümde, Gencon 94 ve 76 Sefer Çarterparti' leri bölüm bölüm karşılaştırılarak aralarındaki farklar çıkarılmış; uygulamada sık görülen problemler örnek gösterilerek bu farklılıkların çarter hukukundaki önemine değinilmiştir. Dördüncü ve son bölümde ise üçüncü bölümde ele alınan farklılıklara istinaden önemle üzerinde durulması gereken noktalara tekrar değinilerek önerilerde bulunulmuş ve tez bitirilmiştir.
Şemsiye klozların enerji şartı anlaşması bağlamında incelenmesi

Ana konumuz olan şemsiye hükmü incelemeye geçmeden önce bu hükmün ortaya çıkışını tetikleyen uluslararası yatırım hukuku ve tezimizin odağındaki Enerji Şartı Anlaşması da dahil olmak üzere yatırım anlaşmalarına dair bilgilendirici bir çalışma yaptık. İkinci bölümü tamamıyla şemsiye hükme ayırdık. Bu bölümde hükmün tarihsel gelişimi, hukuki niteliği, kapsamı ve nasıl yorumlanması gerektiğine dair yargı kararlarına, doktrinel bilgilere ve tartışmalara yer verdik. Son bölümde ise Enerji Şartı Anlaşması'nda yer alan şemsiye hükmü ikinci bölümdeki bilgilerle pekiştirerek bu hükmün diğer yatırım anlaşmalarında yer alan eşdeğer düzenlemelerden ayrıştığı noktaları ele aldık.
Eşin belirli bir malvarlığı değeri üzerindeki tasarruf yetkisinin hakim kararı ile sınırlanması

Tez konusu Türk Medeni Kanunu m. 199 gereğince eşlerden birinin belirli bir malvarlığı değeri üzerindeki tasarruf yetkisinin hakim kararı ile sınırlanmasına ilişkindir. Tez kapsamında evlilik birliğinin korunmasına özgülenmiş hükümler altında düzenlenen tasarruf yetkisi sınırlaması önlemi Türk Medeni Kanunu, Tapu Sicil Tüzüğü ile İsviçre Hukuku mevzuatları başta olmak üzere diğer ilgili mevzuat göz önünde bulundurularak incelenmiştir. Birinci bölümde evlilik birliğinde eşlerin hukuki işlem serbestisi ilkesi, ikinci bölümde hakim kararıyla eşlerin tasarruf yetkisinin sınırlanmasının uygulama alanı ve şartları, son bölümde ise hakim kararıyla eşlerin tasarruf yetkisinin sınırlanmasının hukuksal sonuçları, sınırlamaya ilişkin önlemler ve özellikle tasarruf yetkisi sınırlamasının şerhi incelenmiştir.
İslam Hukuku açısından domuz ve ürünleri

'İslam Hukuku Açısından Domuz ve Ürünleri' adlı bu çalışma, giriş ve iki bölümden oluşmaktadır. Girişte araştırmanın konusu, önemi, amacı ve kaynaklarına ilişkin bilgiler yer almaktadır. Burada domuz ve ürünlerinin mahiyetinden bahsedilmekte, bu çalışmayla neyin hedeflendiği ve hangi kaynaklara başvurulduğu belirtilmektedir. Birinci bölüm; konuyla ilgili kavramlara, dinlerde domuzla ilgili hususlara ve sağlık açısından konu ile alakalı alanlara tahsis edilmiştir. Bu bölümde öncelikle araştırma ile ilgili temel esasların anlaşılmasında kavramlar öz bir şekilde açıklanmış olup, semavi dinler ve diğer inançlarda domuz ve ürünleri ilgili genel yaklaşımlara yer verilmiştir. Ayrıca domuz ve ürünlerinin İslam hukuku alanıyla ilişkili sağlık yönüne de yer verilerek bölüm sonlandırılmıştır. İkinci bölüm; İslam hukukunda domuz ve ürünlerine dair tartışma hükümleri mezhepsel bağlamda ele alınarak incelenmiştir. Ayrıca çağımızda yeni tekniklerle domuzdan üretilmiş ürünleri istihale çerçevesinde ele alarak genel bir çıkarım yapılmıştır. Bir de bu bölümde önemine binaen domuz menşeli jelatin etraflıca ele alınarak incelenmiş ve son olarak öneri ve teklifle çalışma neticelendirilmiştir.
Bankacılık kanunu'nun 160'ıncı maddesinde ve Türk Ceza Kanunu'nun 247'nci maddelerinde yer alan zimmet suçu

Kamu malları aleyhine işlenen bir suç türü olan Zimmet suçu, 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 247 ila 249'uncu maddelerinde hükme bağlanmıştır. Aslında Zimmet suçu, bir tür görevi kötüye kullanmadır. Zira görevi kötüye kullanma kişinin devlet memuru olması sebebiyle sahip olduğu nüfuzu kötüye kullanarak işlediği suç olup, zimmet suçunda kişiye görevi nedeniyle teslim edilen malların kötüye kullanılması ayrı bir suç olarak düzenlenmiştir. Bu nedenle görevi kötüye kullanma suçunun özel bir görünümüdür. Bu suçun faili, kanunda özel olarak tanımlanmış olup, kamu alanında çalışan kamu görevlisi suçun failidir. Zimmet, özgü bir suç olduğundan, kamu görevlisi olmayanların suça iştiraki mümkündür. Türk Ceza Kanunu'nun 247'inci maddesine göre Zimmet Suçunun, maddi unsuru, 'kamu görevlisinin zilyetliğindeki veya koruma ve gözetimi altındaki malı kendisinin veya başkasının zimmetine geçirmesidir', manevi unsuru ise, genel olarak kasttır. Bankacılık Hukuku alanında zimmet suçunda, ilk başlarda devlet bankaları hariç bankaların, özel hukuk tüzel kişisi olmalarına karşın ekonominin temel yapı taşlarından olmaları ve halkın mevduatını toplamaları nedeniyle bankaların mal varlıklarının da kamu yararı amacıyla korunması kabul edilmiştir. Bu nedenle 5411 Sayılı Bankacılık Kanunu'nun 160'ıncı maddesinde banka çalışanlarının, bankanın ve mevduat sahiplerinin zararına olacak şekilde zimmete para geçirilmesini suç olarak düzenlemiş bulunmaktadır. Bankacılık Kanunu'nu kapsamında düzenlenmiş olan bu suç mahsus bir suç olup daha önceleri emniyeti suiistimal suçunu teşkil etmekte iken 4389 sayılı Bankalar Kanunu'ndan başlayarak konunun önemi nedeniyle ayrı bir suç olarak düzenlenmiştir. Ancak bugün devlet bankalarının çalışanları emekli sandığına tabi olmayıp özel banklarda çalışanlarla aynı statüde olduklarından artık emniyeti suiistimal suçundan değil 5411 sayılı Bankacılık Kanunu kapsamında bankacılık zimmetinden sorumlu bulunmaktadırlar. Zimmet Suçu, kamu idaresinin güvenilirliği ve işleyişi aleyhine işlenen suçlardan olup, Bankacılık Zimmeti ise daha genel anlamda toplumsal alanı etkileyen ekonomik suçlardandır Zimmet Suçu olarak TCK. ve Bankacılık Kanunu kapsamında düzenlenen bu iki suçun ortak özellikleri yanında, doğrudan kamu mallarını koruma amacı güden genel zimmet suçu yanında kamu yararı gereğince, banka ve mevduat sahiplerinin malvarlığını koruma amacı güden Bankacılık alanındaki zimmet suçunun ayrımı bu incelemenin konusunu teşkil etmektedir.
Sigorta hukuku bağlamında kişisel sağlık verilerinin korunması

İnsanoğlu, varoluşundan bugüne, geleceğini tehdit eden, kendisini yoksulluğa itebilecek olaylardan korunma duygu ve çabası içinde olmuştur. Aynı zamanda, karşısına çıkabilecek zarar verici olayların olumsuz sonuçlarından da korunmak için benzer endişelere ve risklere sahip diğer kişiler ile bir araya gelmiştir. Zararın doğumu neticesi ödemek durumunda kalınacak bedellerin yanında zararın doğumundan önce düzenli aralıklarla çok daha küçük primler şeklinde yapılan ödemeler sonucu risklerin doğumundaki zararların maddi boyutlarını engellemeye yönelik sigortacılık sistemini geliştirmiştir. Sosyal devlet anlayışı bizi genel sağlık sigortasına, sosyal güvenlik sigortasındaki eksiklikler ise özel sağlık sigortacılığının doğumuna götürmektedir. Sigortacılık sisteminin alt yapısını prim ödemelerinin oluşturması nedeni ile hastanelerde elle tutulan kayıtlar, bilgisayarların çok hızlı bir şekilde hayatımıza girmesi ile birlikte, elektronik ortama aktarılmış ve prim ödemelerinin takibi ile sağlık yardımından faydalanma dengesinde aktif şekilde kullanılır olmuştur. Bu süreçlerde hastaların kimlik bilgileri, prim ödeme süreçleri ile ilgili bilgiler yanında sağlık bilgileri de sistemlere işlenmeye başlanmıştır. Amacın, sigortacılık faaliyetleri acısından, kısaca, kötüye kullanımları engellemek, olduğu söylenmekte ise de kişilerin tüm sağlık bilgilerinin elektronik havuzlarda toplanmasının hukuki zemini, yaşanan tartışmalar, uluslararası düzenlemeler ile ülkemizde gelinen son nokta bu çalışmamızda ele alınmıştır.
Medeni Yargılama Hukukunda ispat hakkı ve sınırları

İspat hakkı, temel bir yargısal hak olarak Türk hukukunda ilk olarak 01.10. 2011 tarihinde yürürlüğe giren Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda müstakil olarak düzenlenmiştir. Bu kanunlaştırma faaliyetinde önce ise, ispat hakkı hukuki dinlenilme ve adil yargılanma haklarının birer unsuru olarak yine Kabul edilmekteydi. Ancak çalışmamızda da ortaya konulduğu üzere, ispat hakkı göründüğünden çok daha geniş bir alana yayılmaktadır. İspat hakkı, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (m. 6) ve Anayasa (m. 36) tarafından garanti edilen yargısal temel haklardan birisidir. İspat hakkı, pek çok başka yargısal temel hak tarafından desteklenen ve medeni yargılama hukukunun merkezinde bulunan bir haktır. Adil yargılanma hakkı, aleni yargılanma hakkı, silahların eşitliği ilkesi, adil şekilde delil sunma hakkı, adalete erişim hakkı, makul süre içerisinde yargılanma hakkı bunlardan sadece bazılarıdır. Temel bir yargısal hak olarak ispat hakkının üzerinde çok sayıda da sınırlama mevcuttur. Bunlar içerisinde en önemlilerinden birisi, temel hak çatışmalarından doğanlardır. İspat hakkı bazı durumlarda özel hayatın korunması hakkı, sözleşme özgürlüğü, ailenin korunması hakkı veya kişisel hakların korunması gibi haklarla karşı karşıya kalabilir. İspat hakkının üzerinde aynı zamanda Kanun'dan veya uygulamadan kaynaklanan da çok sayıda sınırlama vardır. Türk medeni yargılama hukukunda geçerli olan belirli bir miktarın üzerindeki hukuki ilişkilerin senetle ispatı ispat hakkı üzerindeki en önemli sınırlamalardan birisidir. Bu sınırlamaya göre sözleşmeye dayalı her türlü iddianın senetle ispatlanması gerekir. Dolayısıyla ispat hakkının kendisi kadar, sınırlamaları da oldukça önemlidir.
Türk Sosyal Güvenlik Hukukunda asker kişilerin vazife malullüğü sigortası

Malullük herhangi bir sebeple belirli bir seviyeye ulaşmış olan bedensel sakatlık durumu olup bir sosyal risktir. Sigortalılar, malullük riskine karşı Malullük Sigortasıvasıtasıyla korunmaktadır. Ayrıca sigortalılar mesleki risklerine karşı da koruma altına alınmıştır. Kamu görevlileri mesleki risklerine karşı vazife malullüğü sigortası ile korunmaktadır. Vazife malullüğü, sadece kamu görevlilerini kapsamına alan ve vazifeninetkisiyle meydana gelmiş olan malullük halidir. Almış olduğu görev sebebiyle bedensel zarara veya çalışma gücü kaybına uğrayan kamu görevlisinin malullüğü Kanunda yer alan diğer şartların da varlığı halinde vazife malullüğünü oluşturmaktadır. İcra etmekte oldukları görevlerin niteliği gereği askerler diğer meslek gruplarına göre daha sık sakatlık/ölümriskiyle karşılaşmakta yani vazife maluliyeti sigortasının kapsamına girmektedirler. Ayrıca, asker kişiler harp ve Kanunda belirtilen diğer görevleri icra ettikleri sırada harp malulü deolabilmektedirler. Vazife malullüğü adi malullüğe kıyasla daha kıymetli bir malullüktürüdür. Kanun koyucu, nimet-külfet dengesini göz önünde bulundurarak kendi hatasındandeğil kamu görevinden kaynaklanan nedenlerle malul olan 4 /c'lilere adi malullüğe kıyasla daha fazla yardım yapılan vazife malullüğü hükümlerinin uygulanmasını öngörmüştür.
Roma Hukuku'nda ve Türk Hukuku'nda hizmet akdi

Hizmet sözleşmeleri hukuk düzenlerinin vazgeçilemez konularından biridir. Türk Hukuku'nda önemli bir yer tutan hizmet sözleşmelerinin temeli, Roma İmparatorluğu zamanında atılmıştır. Türk Borçlar Kanunu'nda yer alan hizmet, kira ve istisna akitleri, Roma Hukuku'nda locatio conductio kavramı içinde bulunmaktaydı. Bir hüsnüniyet akdi olarak kabul edilen locatio conductio ile, taraflardan biri, karşı tarafın vermeyi taahhüt ettiği işlem karşılığında, ya belli bir süre için bir şeyin kullanımını karşı tarafa bırakmayı, ya belli bir süre içinde bir eser meydana getirmeyi ya da hizmetlerde bulunmayı taahhüt etmekteydi. Roma Hukuku'nda locatio conductio operarum, rızai akitlerden biri sayılan, locatio conductio kavramı içinde yer alan üç akitten bir tanesiydi. Locatio conductio operarum, herhangi bir şekle ihtiyaç göstermeden tarafların rızası ile kurulabilmekteydi. Türk Borçlar Kanunu'nun 10. Bab'ında (md.313-354) hizmet sözleşmelerini düzenleyen hükümler yer almaktadır. İlk hizmet akitleri Roma Hukuku'nda kölelerin kiralanması ile ortaya çıkmıştır. Klasik Hukuk Dönemi başlarında, kölelerin işgücünden yararlanmak amacıyla yapılan sözleşmeler locatio conductio kavramı içinde düzenlenmekteydi. Ancak bu dönemlerde köle, bu hizmet sözleşmesinin tarafı olamamaktaydı. Köleler mal statüsünde görüldüklerinden, sadece sözleşmenin konusu niteliğinde bulunmaktaydılar. Zamanla işgücüne olan ihtiyacın artması ile özgür kişiler de hizmetlerini kiraya vermeye başladılar. Bu dönemlerde, Roma'da özgür kişilerin para karşılığı çalışmaması gerektiği düşüncesinin hakim olması nedeniyle, bu kişiler toplumsal değerlendirme bakımından kölelerle bir tutulmaktaydı. Çağdaş hukukumuzda, hizmet sözleşmesinin konusunu ücret denilen bir ivaz mukabilinde bir işin yapılması oluşturmaktadır. Sözleşmenin konusu, kanunun 143 gösterdiği sınırlar içinde serbestçe saptanabilir. Roma Hukuku'nda da, çağdaş hukukumuzda olduğu gibi, 'iş' ifası yükümlülüğü altına giren kişi, kararlaştırılan yerde ve zamanda, 'iş' alacaklısı'nın isteklerine uygun olarak uiş'i özenle ifaya mecburdu. Locator'un hizmetini ifa etmemesi halinde, conductor, locator's karşı actio conduct davası açarak hizmetin yerine getirilmesini isteyebiliyordu. Aynı şekilde, locator'un hizmetini yerine getirmesine rağmen, ücretini alamaması durumlarında conductor's karşı ücretin ödenmesi amacıyla actio /ocaf/açılabilmekteydi. Locatio conductio operarum, eğer belli bir süre için yapılmışsa, sürenin dolması ile, yapılan işin bitmesiyle veya locator'un ölümü ile sona erebilmekteydi. r. c. TtaKÖGRniBs kotoj 144
Genel işlem şartlarının hakim tarafından denetimi

İnsanlık tarihi kadar eski olan sözleşmeler tarihi, bireyler arasında yapılan basitsözleşmeler ile başlamış, Sanayi Devrimi ile gelişen ve karmaşıklaşan üretim zincirleri ile sözleşmeler de karmaşık bir hale gelmiştir. Hızlanan ticari yaşam ile sadece üretim yaptığı alan ile ilgilenen büyük işletmeler, alanında elde ettiği bilgi birikimi ile sözleşmeleri kendi lehine olacak şekilde düzenleyerek işletme riskini en aza indirme çabasına girişmişlerdir. Sözleşme şartlarını kendi lehlerine olacak şekilde düzenleyen işletmeler, zamanla sözleşmenin ekonomik olarak zayıf tarafı olan tüketicileri daha güçsüz hale getirmişlerdir. Ekonominin temel unsurlarınızayıflatan bu durum karşısında tüketicileri korumaya yönelik uygulamalar hukuk dünyasında yerini almaya başlamıştır. Ülkemizde de bu durumun bir yansıması olarak 6098 sayılı TBK'nın 20. 25. maddeleri arasında genel işlem şartlarına ilişkin genel hükümler düzenlenmiştir. Genel hükümler ile birlikte diğer bazı kanunlarda da genel işlem şartlarına ilişkin hükümler mevcuttur. 6502 sayılı TKHK'nın 5. maddesinde 'Haksız Şartlar' adıyla genel işlem şartlarına ilişkin hükümler düzenlenmiştir. Türk hukukunda yer alan genel işlem şartlarına ilişkin genel ve özel hükümler ışığında hakim tarafından genel işlem şartlarına ilişkin yapılabilecekdenetim tez konusu olarak ele alınmıştır.
Taşınmaz malikinin sorumluluğu (TMK m. 730)

Taşınmaz kavramı günlük yaşantımızda olduğu gibi hukuk sistemimizde de önemli bir yere sahiptir. Nitekim sorumluluk da hukuk sistemlerinde zamanla gelişmekte ve kapsamı gün geçtikçe genişleyen bir kavram olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu durumun ortaya çıkmasında teknolojide yaşanan gelişmelerin de payı büyüktür. Çalışma konumuzun lafzında yer alan bu iki kavram taşınmaz maliklerinin mülkiyet hakkına sahip olması sebebiyle bir takım hukuki süreçlerle karşılaşıp karşılaşmaması noktasında belirleyici olmaktadır. Ancak incelenen konu kanunun sistematiği bakımından öğreti ve yargı kararlarında da yer aldığı üzere komşuluk hukuku bağlamında söz konusu olan yasal kısıtlamalar doğrultusunda irdelenmiştir. Çalışmamızın ilk bölümünde konunun incelenmesinde önem arz eden mülkiyet ve sorumluluk kavramları ile taşınmaz malikinin sorumluluğunun tarihi gelişimi ve buna ilişkin hukukumuzdaki düzenlemelerden bahsedilmiştir. İkinci bölümde taşınmaz mülkiyetinin yasal kısıtlamalara aykırı kullanılması halinde malikin sorumluluğu (TMK m. 730/f. I) ve üçüncü bölümde ise taşınmaz mülkiyetinin yerel adete uygun ve kaçınılmaz taşkınlık şeklinde kullanılması halinde malikin sorumluluğu (TMK m. 730/f. II) incelenmiştir. İkinci ve üçüncü bölümler de sorumluluğun hukuki niteliği, hükmün uygulama alanı, sorumluluğun doğabilmesi için bulunması gereken şartlar, sorumluluğu ortadan kaldıran haller, sorumluluğa ilişkin açılabilecek davalar, bu davaların tarafları, ispat yükü, süreleri ile görevli ve yetkili mahkeme incelenmiştir. Yine ikinci bölümde malikin sorumluluğunun bazı sorumluluk halleriyle karşılaştırılmasına üçüncü bölümde ise TMK m. 730/f. I ile TMK m. 730/f. II'nin karşılaştırılmasına yer verilmiştir.
Catherina Mackinnon'un görüşleri çerçevesinde boşanma nedenleri bakımından hukukta cinsel tahakküm

Cinsel tahakküm kadınların sistematik bir biçimde insan onurundan, saygı görmekten, toplamsal kaynaklardan ve mülkiyetten, fiziksel güvenlikten, toplumun eşit bir üyesi olarak muamele görmekten, toplumsal güçten, ifade özgürlüğünden vb. haklardan yoksun bırakılmasıdır. MacKinnon hakimlik-tabilik ilişkisinin erkeklerle kadınlar arasında da erkeklerin lehine kadınların aleyhine olacak biçimde var olduğunu iddia etmektedir. Kadınlarla erkekler arasındaki bu ilişkinin de tıpkı diğer hiyerarşik ilişkiler gibi insanı doğasından değil, toplumsal ilişkilerden kaynaklanmaktadır. Yani kadınların erkeklere olan tabiliği biyolojik cinsiyetlerinden kaynaklanmamakta, toplumsal cinsiyetlerinden kaynaklanmaktadır. MacKinnon'a göre her kim hayatta güce sahipse hukukta da güce sahip, ya da hayatta kim güçsüzse hukuk karşısında da güçsüzdür. Yani hayatta güçlü olan hukukun nasıl olması gerektiğini belirler. Güçsüz olanlarda güçlülerin belirledikleri hukuka göre yaşarlar. Dolayısıyla da kadınlar henüz erkeklerle eşit toplumsal güç ve iktidar sahibi olmadığı için yaşadıkları toplumun hukukunun belirlemekte söz sahibi değildirler. Bu nedenle kendi belirledikleri hukukun altında değil, erkeklerin belirledikler hukuku altında yaşamaktadırlar. Bu çalışma kapsamında kadın-erkek eşitliğine dayandığı iddia edilen Türk Medeni Kanunun yalnızca boşanma nedenlerine yönelik düzenlemeleri içeren kanun maddeleri kadın bakış açısından hareket edilerek değerlendirildiğinde kadınla erkek arasındaki güç eşitsizliğini görmezden gelerek, soyut eşitlik esasına dayanan bu kanun maddelerin realitede kadın erkek eşitliğine aykırı olduğu öne sürülebilir.
1982 Anayasası çerçevesinde bakanlar kurulu

Günümüz anayasal demokrasilerinde, görev ve yetkileri artma eğilimi gösteren yürütme kuvvetinin, hükümet sistemi içindeki etkinliği ve sorumluluğu, diğer kuvvetlerle olan ilişkiler ağına bağlı olmakla birlikte; kendi yapısall iç ilişkileri açısından da yadsınamayacak bir önem göstermektedir. İki başlı yapısına bağlı olarak, siyasal sorumluluğu taşıyan Bakanlar Kurulunun, gerek Cumhurbaşkanı, gerek parlamento ile olan ilişkileri ve bunun yanında kendi iç yapısından kaynaklanan Başbakan-bakanlar arası ilişkileri, ayrı bir özellik ve önem taşımaktadır. Bu ilişkiler ağı, kuvvetler ayrılığı ilkesi ve hükümet sistemleri bağlamında, birçok sorun ve tartışmayı gündeme getirmektedir. 1982 Anayasasında öngörülen Başbakan odaklı Bakanlar Kurulu, siyasal alt yapının açmış olduğu avantajlı yolda ilerleyerek, diğer siyasi aktörler ve özellikle yasama karşısında güçlü bir konuma gelmiş bulunmaktadır. Meclis çoğunluğuna üstün bir şekilde sahip olma durumu, bir tür iktidar partisi-Bakanlar Kurulu-Meclis özdeşleşmesi yolunu açmakta; bu düzlem üzerinden şekillenen ilişkiler dengesi, yasama karşısında geniş bir hareket serbestliğini elinde bulunduran hükümetin yasamaya karşı sorumluluğunu, uygulamada muhalefet - hükümet çatışmasına dönüştürmektedir. Parlamenter hükümet sistemi kapsamında kilit organı, Bakanlar Kurulu oluşturmaktadır. Gerçekte, Başbakan ve Bakanlar Kurulunun üyeleri arasındaki tek yönlü baskın ilişki, Başbakanı odak noktaya oturtmakta ise de, bu sistemin mantığı içinde temel eksen Bakanlar Kurulu üzerinden yapılandırılmak zorundadır. Ancak uygulama, gerek ülkemizde, gerek diğer ülkelerde farklı bir yönde ilerlemekte; Bakanlar Kurulu bütünü içinde Başbakan, farklı ve etkin bir noktaya çekilmektedir.