turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Yumuşak güç bağlamında Türkiye'de yükseköğretimin uluslararasılaşması

Bu tez çalışması ulusal yükseköğretim sistemleri, kalite güvencesi ve yumuşak güç kavramlarının etkileşimleri ile ilgilidir; söz konusu üç temel kavram uluslararası ilişkiler disiplini çerçevesinde beraberce ele alınmıştır. Dolayısıyla üç farklı literatürde tartışılan konular bu tez çalışmasında ortak bir platformda birleştirilmiştir. Pek çok farklı akademisyen ve kurum tarafından hazırlanan ikincil veriler taranmış ve saha araştırmamızda elde ettiğimiz birincil verilerle harmanlanmıştır. 2000'li yıllardan itibaren küresel siyasi sistemde doğrudan sert güç kullanmak yerine vekalet savaşları ile beraber yumuşak güç araçlarının yaygın kullanımına şahitlik ediyoruz. Bu tez çalışmasının merkezinde yükseköğretim sistemlerinde giderek yaygınlaşan uluslararasılaşma eğilimleri bulunmaktadır. Bu temel eğilim ile birlikte diğer iki önemli kavramın etkileşimi de göz önünde bulundurulmaktadır: bunlardan birincisi yumuşak güç araçlarından bir tanesi olan öğrenci değişim ve burs programlarıdır; ve diğeri de yükseköğretim sistemlerinde kalite güvencesidir. Yükseköğretimin yumuşak güç bağlamında uzun vadeli etkilerinin fark edilmesi ile bu konudaki çalışmalara ağırlık verilmiştir. Özellikle uluslararasılaşma konusunda kurumlar yeni atılımlar yapmakta, uzun vadeli politikalar oluşturmakta ve bu konuda pek çok rapor ve planlar yayınlanmaktadır. Bu araştırmada, küreselleşme eğilimleri ışığında Türkiye'nin yükseköğretim kurumlarının uluslararasılaşma kavramını hangi şekilde algılayıp ne tür politikalarla işlevsel hale getirdikleri incelenmiştir. Türkiye'nin önde gelen üniversiteleri, sınırlı kamu kaynakları, küresel rekabet ve artan beklentiler karşısında yenilikçi çözüm arayışına girmiştir. Bu bağlamda, Türkiye'nin Yüksek Öğretim Kurulu, üç temel stratejik hedeften biri olarak ilan edilen uluslararasılaşma başlığını tüm ulusal üniversiteler için ortak hedef olarak koymuştur. Bu tez çalışmasında Türkiye'nin önde gelen üniversitelerinin bu hedefi nasıl algılayıp hangi alt başlıklarda işlevsel hale getirdikleri mercek altına alınmıştır. Diğer yandan da üniversitelerin söz konusu ana hedefe odaklanırken Türkiye'nin yumuşak güç projeksiyonu ve yükseköğretimde kalite güvence çalışmaları ile ne şekilde ilişkilendirme yaptıkları da araştırma sorusu olarak ele alınmıştır. TÜBİTAK'ın 2012- 2018 yılları arasında yayınladığı Girişimcilik ve Yenilikçilik Endeksinde yer alan 12 üniversitenin orta ve üst düzey yöneticileri ile mülakatlar yapılarak birincil veriler toplanmıştır. Elde edilen veriler ilave ikincil verilerle birleştirilerek karşılaştırmalı bir genel durum analizi yapılmıştır.
Örnek mahkeme kararlarında mülteci sorununun çözümü

Göç ve göçmenlik olgusu, tarihin en eski dönemlerinden bu yana var olmuş ve önem arz etmiş konuların başında gelmektedir. Daha eski dönemlerde bölgesel bir sorun olarak kalan göç ve sığınmacılar, küreselleşmenin etkisiyle, haber alma ve ulaşım imkanlarının olağanüstü gelişimi sebebiyle bir uluslararası sorun halini almış, sorunla mücadele de bu gelişimle birlikte evrimleşerek daha kurumsal bir hal almak durumunda kalmıştır. Örneğin göçmenlerin statüleri tanımlanmış, belli düzeylerde ayrıştırılmış ve bu ayrıştırılmalar kavramsallaştırılmıştır. Mültecilik, geçici koruma, ikincil koruma gibi kavramlarla tanımlanan göç edenlerin bu başlıklar altında sahip olacakları haklar da tanımlanmıştır. Uluslararası siyasi arenanın baş aktörleri hala devletler olmakla birlikte, göç edenlerin hukuki haklarının bahşedilmesinde devletlerin tekelinin önüne geçebilmek adına, devlet dışı bölgesel ve uluslararası aktörler ortaya çıkarılmış ve kurumsallaşma yolunda ciddi adımlar atılmıştır. Bu denetim mekanizmasının hali hazırda en etkin ve en önde geleni şüphesiz Birleşmiş Milletler Mültecilik Yüksek Komiserliği'dir. Tüm dünyada hızla artan bölgesel çatışmalar göç hareketlerine hız katarken, daha önce göç hareketlerine maruz kalmamış birçok hükümette alışık olmadıkları bu yeni problemi kucaklarında bulmuşlardır. Göç hareketleri, ister hedef ülke, ister transit ülke konumunda olsun göç alan konumunda bulunan ülkeleri birçok olumsuz etkiyle de baş başa bırakmıştır: Ekonomik külfet, güvenlik ve asayiş sorunları, salgın hastalıklar, kültürel çatışmalar ve birçok sorun. Dolayısıyla hükümetler, göç dalgalarından en az hasarla kurtulabilmek için daha korumacı politikalar izlemekte ve mümkün oldukça yükümlülükten kaçınmaya çalışmaktadır. Ancak hükümetler, korunma içgüdüsü ile genellikle son raddede canlarını kurtarmak için sığınmacı konumunda sınırlarına dayanan insan kitlesinin en temel hakkı olan yaşam hakkına sahip çıkmak arasında sıkışıp kalmakta ve tercihe zorlanmaktadır. Bölgesel ve uluslararası yargı makamlarının göçmenler konusunda son yirmi beş yılda verdikleri kararlar örneklendirilecek olursa, mevzuat ile uygulama alanı arasında bazı farklılıkların olduğu göze çarpmaktadır. Bunun sebebi olarak, Vestfalya Barış Anlaşması'ndan bu yana uluslararası arenanın başat aktörlerinin devletler olması ve devletlerin de her konuda olduğu gibi göçmenler konusunda da öncelikle kendi bekasına kast etme potansiyeli bulunan her şeyi bertaraf etme içgüdüsüyle hareket etmeleri gösterilebilir. Oluşturulan uluslararası aktörlerinse öncelikle devletlerin kendi yaptırımlarını tanımasına muhtaç olması ve geleceklerinin ise büyük ölçüde devletlerin varlıklarının devam etmeleri yönünde irade kullanmasına ihtiyaç duymaları sebebiyle, mevcut konjonktürde etkinlik alanlarını genişletmeleri zor görünmektedir.
Geçmişten günümüze dağlık Karabağ sorunu ve bölgenin geleceği

Geçmişten günümüze Ermenistan ile Azerbaycan arasında çözüme kavuşturulamamış Dağlık Karabağ sorununu vardır. Bu bölge sürekli Azerbaycan ile Ermenistan arasında çatışmalara sebep olmuştur. AGİT bünyesinde oluşturulan AGİT Minsk Grubu'nun girişimleriyle barış görüşmeleri yapılmaya çalışılmış ancak herhangi bir uzlaşmaya varılamamıştır. Bu çalışmada birinci bölümünde kavramsal çerçeve ele alınmıştır. İkinci bölümde ise; Güney Kafkasya bölgesi hakkında bilgi verilmiş, Azerbaycan Coğrafyası, ekonomik ve beşeri durumu ayrıca bölgede Azerbaycan'ın İran, Rusya, Gürcistan ve Türkiye ile ilişkileri ele alınmıştır ayrıca Dağlık Karabağ'ın İsim kökeni, coğrafyası, Nüfus yapısı ve geçmişşten günümüze Dağlık Karabağ bölgesindeki sorun anlatılmıştır. Bu bilgilerin yanı sıra Uluslararası Örgütlerin bölgede yürüttükleri çalışmalar ve bölgenin geleceği hakkında bilgiler verilmiştir.
L'influence des elites de think-tank sur la formation de la politique exterieure de la Turquie entre 2010-2016

Think tankler dünyada olduğu gibi Türkiye'de de önemli siyasi aktörler arasında yer almaktadır. Özellikle son yıllarda siyasi karar alma süreçlerinde etkili olmaya başladıkları gözlemlenmiştir. Bu çalışmada, ele alacağımız üç düşünce kuruluşunun 2010- 2016 yılları arasında Türk Dış Politikasına olası etkileri incelenmiştir. İncelememiz Türk Dış Politikasının iki önemli noktasını oluşturan Türk-Rus İlişkileri ve Türk-Amerikan İlişkileri üzerinden gerçekleştirilmiştir. Söz konusu üç düşünce kuruluşunun yayınları ve düzenledikleri organizasyonlara siyasi karar alıcıların katılımı göz önüne alınarak etki analizi yapılmıştır. Ayrıca think tanklerin asli çalışan unsuru olan uzmanlar, yeni bir elit grubu olarak değerlendirilmiştir. Çalışma içerisinde think tank uzmanlarının neden yeni bir elit grup olarak değerlendirilmesi gerektiğinden bahsedilmiştir. Tüm bu incelemelerin yanında think tanklerin tarihsel geçmişşi, işlevleri, rolleri ve Türkiye'deki durumları da bu çalışmanın tanımlayıcı kısımlarını oluşturmaktadır.
21. yüzyılda ortodoks güvenlik paradigmasının aşınımı: Uluslararası ilişkilerde siber güvenlik

Tarihsel süreçte, ortodokslaşan güvenlik anlayışını derinleştirip genişletmeden öte aşındırma sürecine sokan unsur 21. yüzyılda siber alanın ön plana çıkması olmuştur. Güvenliğinderinleştirme ve genişletmeden öte aşınımını müessir bir şekilde hızlandıran siber alan aynı zamanda 'fiziksel olmayan güvenlik' kategorisinde yer alan güvenlik tehdidir. Ağlara dayalı bilgi teknolojilerinin gelişimi ile beraber siber tehdit, saldırı, terörizm ve savaş şeklinde adlandırılan siber güvenlik tehditleri eyleme dönüşmüş en ciddi çıktılar olarak göze çarpmaktadır. Bu bağlamda kendine has özellikleri siber uzaydan kaynaklı siber güvenlik tehditleri ve bu tehditlere karşı alınan tedbirlerin siber güvenlik olarak adlandırıldığı durum artık uluslararası sisteminde, geleneksel güvenlik anlayışının dayattığı paradigmalarıhasara uğratmıştır. Nereden geldiği belli olmayan ve uluslararası hukukta henüz kapsamına dair açıklayıcı tanımlamalar yapılmayan bu tehditler güçlü ya da güçsüz farkı gözetmeksizin her devleti aynı ölçüde saldırıya açık ve vurulabilir duruma sokmaktadır. Dolayısıyla halihazırda derinleşip genişlemesi sonucu dönüşüme uğrayan kavramın, 21. yüzyılda siber alanın disiplinin alt dalı olan güvenlikte karşılık bulması ve disipline hakim olan ortodoks güvenlik paradigmasını neredeyse tüm yönleriyle aşındırması sebebiyle yeni bir güvenlik anlayışı çerçevesinde yeniden düşünülmesi gerektiği ortaya çıkmıştır. Çünkü ortodoks güvenlik paradigması kendine has özellikleri ile siber güvenlik tehditlerini ele almada yetersiz kalmaktadır. Tüm bu noktalardan hareketle, çalışma üç bölümden oluşmaktadır. ilk bölümü Ordodoks güvenlik paradigmasını meydana getiren kavramsal çerçeveye, paradigmanın tarihselliğine ve ona dair kuramsal yaklaşımlara değinirken, ikinci bölümde ise siber güvenliğin kavramsal çerçevesine yer verilmiştir. Nihayet üçüncü bölüm ise siber güvenliğin ortodoks güvenlik paradigmasını aşınıma uğratan yönlerine odaklanılmıştır.
2002-2018 kesintisiz iktidarı döneminde ulusal güvenlik bağlamında ABD'nin Ortadoğu politikaları ve Türkiye

Güvenlik kavramı uluslararası ilişkilerde oldukça tartışmalı bir kavram olarak değerlendirilmektedir. Güvenlik kavramı en temel anlamı ile dışarıdan ya da içeriden gelen tehditlere karşı uygulanan strateji ve politikalar bütünü şeklinde tanımlanabilmektedir. Güvenlik kavramı insanlığın varoluşundan itibaren kullanılan ve sürekli tartışılan bir kavram olmuştur. Ancak güvenlik kavramının akademik literatürde en çok tartışıldığı dönem Soğuk Savaş sonrası döneme denk gelmektedir. Ulus-devletler açısından güvenlik beka unsurlarının başında geldiği için ülkelerin dış politikalarının kurgulanmasında, uluslararası sistemdeki değişen güç dengelerini ve ülkelerin birbirlerine yönelik tehdit algılarını, devletlerin, kişilerin güvenliğe yönelik yaklaşımlarını farklılaştırmıştır. Ülkelerin dış politikalarını oluşturma sürecinde diplomasi ve güvenlik parametreleri daha çok iç içe geçmişş bir yapıya dönüşmüştür. Türkiye'de ise güvenlik kavramının değerlendirilmesi oldukça karmaşıktır. Coğrafi konumundan dolayı Ortadoğu'da yaşanan sorunlara tamamen dahil olan ve bu duruma bağlı olarak terör örgütleri ile sürekli mücadele içerisinde olan Türkiye'de güvenlik kavramı hem önemli hem karmaşık bir kavram haline gelmiştir. Öte yandan Türkiye'nin geçmişşinde yaşanmış savaşların Osmanlı döneminde yaşanmış olan isyanların ve Türkiye'nin kuruluş aşamasında yaşanan güvenlik sorunlarının da Türkiye'de güvenlik kavramının oluşumuna etki ettiği söylenmektedir. Öte yandan ulus devletlerin güvenlik ve dış politikaları dönem dönem değişiklik göstermektedir. Burada önemli olan iki unsur ise dünya konjonktürü ve dönemin hükümetidir. Bu bağlamda, bu çalışmada Türkiye'deki 2002- 2018 yılları arasındaki kesintisiz iktidarın Türkiye'nin ulusal güvenlik politikalarına etkileri incelenecektir.
Devletlerin dış politikaları açısından göç olgusu: Balkanlar'dan Türkiye'ye Arnavut göçleri (1920-1990)(2. CİLT)

oz Çalışma, esas itibariyle göç olgusunun, devletlerin dış politika karar alma süreci, tutum ve yaklaşımlarının belirlenmesi ve bölgesel, uluslararası ve iç siyasal düzeylerde devletin 'biz' ve 'öteki' tanımları üzerinde etkisi, oynadığı rol üzerinde yoğunlaşmış bulunmaktadır. Çalışma, örnek-olay olarak, esas itibariyle 1920'lerin ulus kurma süreçlerinden başlayarak 1970'lerin solarına kadar Türkiye'ye yönelik yaşanan Arnavut göçlerini işlemektedir. Çalışma yeni sosyo-politik koşullara yol açan ve demografik dönüşümler, yeni ulusötesi değer ve kurallar yaratan ulusötesi sosyal alanlar kuran göç kavramını değişik boyutlarıyla ortaya koymakta ve Arnavut göçlerinin bazı kendine özgü, biricik yönlerini ve Türkiye'ye yönelik göç sürecini anlatmaktadır. Tez, Arnavut göçlerinin göç-alan ve göç-veren devletler açısından yol açtığı demografik, iktisadi ve siyasi sonuçları saptayarak bunların devlet dış politikaları ile bağlantıları ve göçün dış politikalarında konumu tespit edilmeye çalışılmıştır. Çalışma, araştırılan konunun mahiyeti ile yakından ilgili olan Arnavutça, Makedonca, Sırpça, Türkçe ve Boşnakça kaynakların kullanımına ağırlık vermektedir.
Sykes-Picot düzeninin oluşturduğu başarısız devletler: Irak ve Suriye örnekleri

Başarısız devlet kavramı, uluslararası toplumun bir üyesi olma konusunda yetersiz kalan ve kendi kendini yönetme işlevini yerine getiremeyen devletleri ifade etmek için 1993'te Gerald B. Helman ve Steven R. Ratner tarafından kullanılmıştır. Irak ve Suriye'nin uluslararası ilişkilerdeki başarısızlığı aşamalı bir şekilde olmuştur. Kuruldukları dönemden bugüne istikrarlı bir yapıya kavuşamayan bu devletlerin başarısızlıklarına neden olan en önemli gelişmelerden biri XX. yüzyılın başında yaşanmıştır. İngiltere ve Fransa tarafından Sykes-Picot Protokolü ile 16 Mayıs 1916'da temelleri atılan Orta Doğu düzeni, bölgenin yerel unsurları ve gerçekleri dikkate alınmadan oluşturulduğu için bu düzenin ürünü olan, Irak ve Suriye günümüzde birer başarısız devlet olarak varlığını devam ettirmektedir. İngiltere ve Fransa'nın böl ve yönet sömürgecilik politikasıyla Suriye ve Irak'tan ayırdığı; Lübnan, Filistin, İsrail, Ürdün ve Kuveyt gibi devletler ise sadece sınırlarıyla değil, var olma haklarıyla bile zaman zaman bölgesel sorunlara neden olmuştur. Irak ve Suriye'nin dış müdahalelerle yapay bir şekilde oluşturulması ve sömürge örgütlenme modelinin bu ülkelerdeki kimlik biçimlenmesi üzerindeki etkileri, bu ülkelerde bağımsızlıktan sonra kurulan siyasi düzene de yansımıştır. Manda yönetimi sürecinde İngiltere ve Fransa tarafından etnik, mezhepsel ve dini farklılıkları ön plana çıkarılmış bu ülkelerdeki toplumlar bağımsızlıklarını kazandıktan sonra da ortak bir vatana bağlı hareket edememiş, yerel ve özel kimlikleri ile hareket etmiştir. Sykes-Picot düzeni XXI. yüzyılda Irak'ta ABD işgali, Suriye'de ise iç savaş ile revizyona uğramaktadır. Ancak bu ülkelerin kaderi yine yerel unsurlar tarafından değil, büyük ölçüde küresel ve bölgesel güçler tarafından belirlenmektedir. Bu nedenle Irak ve Suriye'de kalıcı siyasi istikrar ve düzen sağlanamamaktadır. Bu çalışmada, günümüzde bölgesel ve küresel sorunlara neden olan Irak ve Suriye'nin başarısızlığında dış müdahalelerin rolü tartışılmıştır.
Ak Parti iktidarları döneminde Türkiye ve İran'ın bölge politikalarında din faktörü

Din olgusunun kişisel ve toplumsal etkilerinin büyük olması, tarihsel süreç içerisinde değişen koşullara da eklemlenmesini beraberinde getirmiştir. Bu eklemlenmeyi Orta Doğu'da özellikle İslam dininde görmek mümkün olmuştur. Küreselleşen ve modernlik kazanan dünya düzeninde meydana gelen siyasi-politik düzlemde, entegrasyon ve liderlik düsturuyla bölgedeki içsel dinamikler, yarı değişken yapılarla harekete geçirilmiştir. Bu yarı değişkenliğin değişmeyen tarafı dogmatik ve tarihi kültürel bağlar olurken, değişken tarafı ise entegrasyon yolunda oluşturulan doktrin ve yapılanmalar olarak vuku bulmuştur. Özellikle Sünni ve Şii mezheplerinin siyasi tasavvurunda, bu manada bölgede etkinlik içerisinde olduğu görülmüştür. Türkiye ve İran'ın bölge politikaları, bu iki mezhep dahilinde, din olgusuna uygun şekillendiği iki örnek olarak öne çıkmıştır. Dolayısıyla 2000'li yıllarda İslam dini, mezheplerin yarı değişken yapısıyla Türkiye ve İran tarafından politik bir hüviyet olarak kullanılmıştır. Bu sayede hem bölgedeki içkin kültürden doğan bazı gruplara -Hizbullah, Hamas, Müslüman Kardeşler, Özgür Suriye Ordusu vb.- hitap etme işlevinin hem de siyasi ihtirasın ifa edilmesi amaçları gerçekleştirilmeye çalışılmıştır. Türkiye ve İran, bölgesel vizyonda Filistin Sorunu ile dini-kültürel yaklaşımını sürdürmede ısrarcı davranırken, Orta Doğu'da başlayan Arap Baharı sürecinde bu ısrarcı davranışlarını politik eksende arttırmaya koyulmuşlardır. Özellikle İran, Arap Baharı sürecinin hemen başında net bir tavır ortaya koyarken; Türkiye, Avrupalı devletlerle beraber hareket etme kararı doğrultusunda, 'tedbirli hareket etme' tarzında bir politik yaklaşım içerisinde olmuştur. Türkiye'nin bu yaklaşımı, bölgeye yönelik politikasında bazı 'git-gel'lere neden olduğu gibi, bir takım olguların da beklenerek görülmesini sağlamıştır. Suriye İç Olayları, Soğuk Savaş Dönemi'ni andırır tarzda uluslararası sistemde güç mücadelesinin doruğa çıkmasına ve ülkesel bazda her aktörün pragmatik bir bakış açısıyla kendi güç unsurlarını tekrardan gözden geçirmesine neden olmuştur. Suriye'deki bu olayların başlaması; Türkiye'yi Arap Baharı'yla yakından ilgilenen baş aktörlerden biri haline getirirken, İran'ın Batı'ya ve bölge sınırlarında kendisine karşı savaşanlara yönelik mücadele ritmini arttırmıştır. Bu iki ülke kendi güç unsurlarını, mezhepsel anlayışları da kapsayacak şekilde 'ortak din, ortak kültür, ortak tarih' üzerinden belirlemeye devam etmiştir. Ilımlı-radikal, modernist-anti modernist gibi birbirinden farklı format ve anlayışları barındıran bu unsurlarla politik eksenini oluşturan Türkiye ve İran, 'avantaj' kıstası çerçevesinde, Batılı devletler nazarında ilişkilerin seyri konusunda önemli yer tutmuşlardır.
Ulus inşa sürecinde etnik partiler: Sinn Fein ve BDP

Bu tez, ulusal kimliklerin inşası, tahkim edilmesi ve harekete geçirilmesinde yasal siyasi partilerin oynadıkları rolü ele almaktadır. Tezin amacı Sinn Fein ve Barış ve Demokrasi Partisi örneklerinden yola çıkarak siyasi partilerin ulusal kimlik mücadelelerinde tuttukları yeri çözümlemektir. Tezde Sinn Fein ve BDP için 'etnik parti' kavramı kullanılmıştır. Tezin birinci bölümünde milliyetçilik literatürünün temel yaklaşım ve kavramları ele alınmış ve kuramsal bir çerçeve çizilmiştir. Yine aynı bölümde etnik parti kavramı farklı yaklaşımlardan yararlanılarak tanımlanmış ve Sinn Fein ve BDP'nin yapılan yanıma uyup uymadıkları ele alınmıştır. Birinci bölümün sonunda etnik partilerin ulusal kimlik inşasında oynadıkları rol, Miroslav Hroch ve Walker Connor'ın çalışmaları bağlamında ele alınmıştır. Tezin ikinci ve üçüncü bölümlerinde öncelikle İrlandalı ve Kürt ulusal kimliklerinin ortaya çıkışı ve gelişmeleri incelenmiştir. Daha sonra Sinn Fein ve BDP'nin birer etnik parti olarak İrlandalı ve Kürt ulusal kimliklerinin inşası ve ulusal talepler doğrultusunda harekete geçirilmesinde oynadıkları roller değerlendirilmiştir. Bu değerlendirme yapılırken partilerin resmi belgeleri, seçim manifestoları, düzenledikleri eylem ve etknlikler ile parti yetkililerinin açıklamalarından yola çıkılmıştır. Tezin sonuç bölümünde, ikinci ve üçüncü bölümlerde elde edilen veriler ışığında Sinn ve BDP arasında karşılaştırmalı bir değerlendirme yapılmıştır.
The theory and the practice of neoliberal transformation in Kyrgyzstan: The case of gold extraction in the Bozumchak mining field

1991'deki bağımsızlığı sonrası Kırgızistan'da, serbest piyasa ekonomisi düzenine geçmek amacıyla radikal kararlar alınarak neoliberal reformlar yapılmaya başlanmıştır. Neoliberal reformlar piyasa ekonomisine geçiş sürecinde olan ekonomilere etkinlik, rekabet ve büyüme vaat etmiştir. Ancak 2000'li yıllardan itibaren Kırgızistan'da sosyoekonomik düzene karşı gelişen memnuniyetsizliklerinartması, bu vaatlerin somut toplumsal değişimler bağlamında yeniden gözden geçirilmesini gerektirmiştir. Bu tez bu tür bir sorgulamayı genel olarak Kırgızistan'daki altın madenciliği, özel olarak da Bozumchak altın madenineodaklanarak yapmayı ve neoliberal düzenin kurulması sürecinde yabancı yatırımcılar, yerel ve merkezi hükumet yetkilileri ve yerel halk arasındaki ilişkilerin nasıldeğiştiştiğini anlamayı hedeflemektedir. Tezde, Kırgızistan'ın 'serbest' altın madenciliği piyasasının neoliberallerinvaat ettiği düzeni oluşturmakta başarısız olduğu öne sürülmüştür. Bozumchak altın madeni etrafında oluşan sosyoekonomik düzen, neoliberaller tarafından öngörülenrekabetçi ortam yerine tekelci bir yapı, resmi ilişkiler yerine gayriresmi ilişkiler, profesyonel yaklaşım yerine vesayetçi bir yaklaşım ortaya çıkarmıştır. Daha da ilginci, yerel halk üzerinde devletin zayıflayan otoritesinin özel bir şirket olanKazakhmys'in siyasi güçlenişi ile telafi edilmiş olmasıdır.
Mülkiyet hakkı, Kıbrıs'la ilgili mülkiyet davaları ve Türkiye

Mülkiyet, insanla tabiat ve insanla insan arasındaki ilişkiyi kapsayan geniş bir kavramdır. Mülkiyet hakkı ise hakkın konusu olan eşya üzerinde kanunların belirlediği sınırlar dahilinde istenildiği gibi tasarruf etme yetkisidir. Bundan yola çıkarak, mülkiyet, hem ekonomik gerçekli hem de hukuki bir olaydır diyebilmek mümkündür. Tarihin en başından beri mülkiyet insanlığın en zor problemlerinden olmuştur. Yakın zamanda da Kıbrıs Sorununda mülkiyet meselesi Türkiye'nin çözmeye çalıştığı fakat bir türlü çözüme ulaşamayan problemi olmuştur. Kıbrıs sorunu Türk Dış Politikasının en önemli unsurlarından biridir. Bu sorunun kilit noktasını oluşturan mülkiyet meselesi, Türkiye'nin AİHM'nin bireysel başvuru hakkını tanımasıyla birlikte Türkiye aleyhine açılıp aynı şekilde sonuçlanan Loizidou ve Arestis davalarıyla birlikte zirveye çıkmıştır. BM Annan Planıyla Kıbrıs'taki mülkiyet sorununa çözüm önerisinde bulunmuş, yapılan oylama sonucunda Kıbrıslı Rumlar tarafından reddedilen plan sonrasında AB'ye GKRY üye olarak katılmıştır. Bu çalışmanın ana teması, Kıbrıs'taki mülkiyet davalarının, Türkiye'yi ve Türkiye'nin Kıbrıs politikasını ve nasıl etkilediği üzerinedir. Türkiye bu sorunun hallolması için çözüm arayışları içerisine girmiştir. Kıbrıs Sorunu konusunda güçlü devletlerin hiç birinden destek göremeyen Türkiye, bu sorunu kendi politikasıyla çözmeye çalışmıştır.
Türkiye'de geçici koruma kapsamında bulunan Suriyelilerin ulusal vatandaşlık rejimine etkisi

Uluslararası kitlesel göç akınlarının ulusal vatandaşlık rejimlerine etkisi uluslararası göçmenlerin, sığınmacıların ve yerinden edilmiş insanların sayısının milyonlarla ifade edildiği günümüzde önemli bir sorunsal olarak karşımıza çıkmaktadır. 2011 yılında Suriye'de çıkan iç savaşın ardından kapılarını milyonlarca Suriyeliye açan ve sekiz yıldır sınırları içerisinde barındıran Türkiye Cumhuriyeti örneği, kitlesel akınların ulusal vatandaşlık rejimlerine etkisini anlamak bakımından araştırmaya değer bir alan sunmaktadır. Bu çalışma, Türkiye'de geçici koruma kapsamında bulunan Suriyelilerin Türkiye'de ulusal vatandaşlık rejimine etkisini araştırmak amacıyla Türkiye'de parlamenter partilerin Suriyelilere yönelik 2011'den günümüze geçen sekiz yıllık süre içerisinde ürettikleri söylemlerinin ulusal vatandaşlık rejimi bağlamında karşılaştırmalı bir analizini yapmak üzere tasarlanmıştır. Çalışma bir durum/vaka analizini içeren nitel bir araştırma olarak tasarlanmıştır. Araştırma kapsamında veriler belge analizi ve bireysel görüşme teknikleri aracılığıyla toplanmıştır. Çalışmanın temel savı, parlamenter partilerin Türkiye'de geçici koruma statüsünde bulunan Suriyelilere yönelik söylemleri değerlendirildiğinde, bir tarafta ulusal vatandaşlık rejimi ile örtüşen diğer tarafta ise Türkiye'de ulusal vatandaşlık rejiminin ötesine geçen söylemlerin güçlendiğidir. Çalışmanın ilk bölümünde vatandaşlık, ulus devlet-vatandaşlık ve göç-vatandaşlık bağlamındaki literatüre yer verilmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde, Türkiye'de ulusal vatandaşlık rejiminin niteliğine, üçüncü bölümünde Türkiye'de geçici koruma statüsünde bulunan Suriyeliler ile ilgili genel bilgilere yer verilmiştir. Çalışmanın dördüncü bölümü ise parlamenter partilerin Suriyeliler ile ilgili söylemleri ve bu söylemlerin ulusal vatandaşlık rejimi bağlamında karşılaştırmalı bir analizini içermektedir.