turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ceza Hukukunda aile ve 4320 sayılı Ailenin Korunmasına Dair Kanun

Ailenin sosyal bir kurum olarak, bireylerin gelişiminde ve toplumun sağlıklı ve güçlü olmasında önemli bir rolü vardır. Tezin birinci bölümünde, ailenin önemi ve hukukla olan ilişkisi ele alınmıştır. Bu bağlamda, uluslararası belgelerde ve Anayasamızda ailenin düzenlenişi ve devletin aileye yapacağı müdahale ve bu müdahalenin sınırları incelenmiştir. Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 41. maddesinde belirtildiği üzere, devlet aileyi korumak için gerekli tedbirler almak ve yasal düzenlemeleri yapmak zorundadır. Tezin ikinci bölümünde, Türk Ceza Kanunu'nda aileyle ilgili ve aileyi koruyucu hükümler, aile hukukundan doğan suçlar, ailenin geleceği ve neslin sağlığını bozan suçlar ve ailenin suçtan doğan mağduriyetinin giderilmesi konuları inceleme konusu yapılmıştır. Ayrıca kadının aile hayatı içinde karşılaştığı şiddet ve cinsel istismar da ele alınmıştır. Ülkemizde son zamanlarda artan aile içi şiddet olaylarının önüne geçmek ve ailenin huzur ve mutluluğunu sağlamak için, 4320 sayılı Ailenin Korunmasına Dair Kanun kabul edilerek yürürlüğe girmiş bulunmaktadır. Bu kanunla Türk Medeni Kanunu'nda ve Türk Ceza Kanunu'nda öngörülen tedbirlere ek olarak yeni düzenlemeler getirilmiştir. Üçüncü bölümde, kısaca Türk Medeni Kanunu'nda öngörülen tedbirler incelendikten sonra, Ailenin Korunmasına Dair Kanunun Medeni Hukuk ve Ceza Hukuku açısından uygulaması ve 'Ailenin Korunmasına Dair Kanuna Muhalefet Suçu'nun yasal unsurları ayrıntılı olarak incelenmiş ve değerlendirilmiştir.
Limited şirketlerde rekabet yasağı

Yarış ortamının bir gereği olan rekabet etme güdüsü, belli statülerdeki kişilerin, görevleri sırasında elde ettikleri bilgileri kendileri veya başkaları yararına kullanmasına hazırlık oluşturmaktadır. Rekabet ortamının sınırsız olması, kötü niyetli kullanıma zemin hazırlayacağından rekabet sistemi, gerekli hukuki düzenlemelerle kontrol altına alınmaya çalışılmıştır. Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 48. maddesi ile herkese dilediği alanda çalışma ve özel teşebbüs kurma özgürlüğü tanınmıştır. İşte rekabetin temeli burada bahsi geçen özel teşebbüs kurmanın sonucudur. Çalışmanın ilk bölümünde şirket, limited şirket, rekabet, rekabet yasağı kavramları ile limited şirketin unsurlarına, rekabet yasağının sınırları, temeli, amacı ve özellikleri gibi hususlara; daha sonra yer alan ikinci bölümde limited şirketin ortakları bakımından rekabet yasağı, bunların rekabet ortamına olan etkileri ile rekabetin düzenlenmesi, yasağın oluşumu, sınırları ve ortakların şirketteki konumlarına göre değerlendirilmelerine yer verilmiştir. Son bölümde ise limited şirketlerde müdür kavramı ile müdürlerin yükümlülükleri, rekabet yasağına ilişkin düzenlemeleri ile istifa ve ibra kararları genel hatlarıyla incelenmiş, istifa ve ibranın rekabet yasağına etkileri değerlendirilmiştir.
İslam Hukukunda görme engellilere dair hükümler

Özür/engel realitesi, kökleri insanlık tarihi kadar eskilere dayanan ve fakat tarih boyu belki de en fazla ihmal görmüş bir vakıadır. O kadarki geçmişşte pek çok inanç engellileri toplumun sırtında bir yük olarak telakki ederken, bazı inançlara göre de engelliler lanetlenmiş kişiler demek olduğu için öldürülmüşlerdir. İlkesel olarak adalet ve kolaylık prensiplerini düstur edinen İslam dininin emirleri, mükelleflerin takat ve yeterlilikleri düzeyindedir. Nitekim bu ilkenin bir izdüşümü olarak, İslam Hukukunda özür sahiplerinin durumları dikkate alınmış, insanların özürleri nispetince mükellefiyetlerinde kolaylıklar sağlanmıştır. Zira İslam, engel mefhumunu kul açısından bir imtihan şekli olarak görmekte, ayrıca sağladığı kolaylıklarla engellileri ötelemeyip muhatap aldığını, dolayısıyla bu bireylere verdiği değeri ortaya koymaktadır. Görme engelinin yaygın dört mezhep ekseninde hükme tesir boyutunun incelendiği bu çalışmada; söz konusu engelin ibadetler, medeni hukuk, ceza hukuku, cihad, kurban kesme, cizye, kadılık ve devlet başkanlığı sahalarında etkisi olduğu tespit edilmiştir.
Medeni Usul Hukukunda kısa karar

Yargı erkinin en büyük görevi, mahkemelere yansıyan hukuki ihtilafların çözümünde en hızlı, en doğru ve vatandaş için en ucuz yol izlenerek, somut dosyada en adil kararı vermektir. Mahkemelerce verilecek bu adil kararlar sayesinde, halkın ve kamunun vicdani tatmin duygusu karşılanacak, böylece tüm bireylerin adalete olan güveni en üst noktaya taşınacaktır. Mahkeme önüne gelen ihtilafla ilgili dosyada, tahkikatını tamamlayıp, söz konusu ihtilafı çözecek duruma geldiğinde yargılamayı sonlandırarak, davayla ilgili son kararını açıklar. Anayasa'nın 141. maddesi gereği, mahkemeler her türlü kararlarını gerekçeli olarak yazmalıdır. HMUK' un 388. maddesi de Anayasa'nın söz konusu maddesini destekler niteliktedir. Bu yüzdendir ki, mahkemelerin gerekçesiz bir karar vermeleri, Anayasa ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun amir hükümlerine de aykırıdır. Gerekçe mahkemenin vardığı sonuca dayanak teşkil eden sebeptir. Gerekçede, hakimi o sonucu vermeye iten nedenlerin yanı sıra, tarafların dilekçe ve sözlü beyanlarından dile getirdikleri iddia ve savunmaların özeti, çekişmeli konular hakkında toplanan deliller, bu delillerin tartışılması sonucu hangilerinin ret ve üstün tutulduğu, hangi vakaların sabit görüldüğü ve bunların tümünden çıkarılan sonuç bulunmalıdır. Ülkemizdeki mahkemelerin yoğun iş yükü, teknik ve personel eksikliği gibi sebepler, adalet hizmetini yavaşlatmakta, bu da yapılan yargılama sonunda açıklanan hükümlerin, gerekçesiz olarak tefhim edilmesi sonucunu doğurmaktadır. Hal böyle olunca, kanun koyucu, uygulamadaki duruma paralel bir düzenleme yaparak, yargılama sonunda sadece hüküm fıkrasının tefhim edilmesini yeterli görmüş, hükmün tefhiminden itibaren on beş gün içinde gerekçeli kararın yazılarak taraflara tebliği esasını benimsemiştir. Mahkeme yargılama sonunda hüküm sonucunu tutanağa geçirerek okur. Taraflara, yargılama sonunda yüklenen borç ve tanınan hakların belirtildiği hüküm sonucuna, uygulamada kısa karar denmektedir. Mahkemenin kısa kararını açıkladıktan sonra yapacağı iş, buna uygun bir gerekçeli karar hazırlamaktır. Gerekçeli kararla, kısa karar arasında oluşan çelişki, söz konusu gerekçeli karar, temyiz yoluyla Yargıtay'a taşınırsa bozma sebebidir. Karar bozulduktan sonra yerel mahkemenin yapması gereken iş, önceki kararla bağlı olmaksızın çelişikliği kaldırmak kaydıyla vicdani kanaatine göre karar vermektir.
Türk Ceza Kanunu hükümleri çerçevesinde karşılıksız yararlanma suçu (T. C. K M.163)

Karşılıksız Yararlanma Suçu çok eskiye dayanan bir suç tipi değildir. Uzun yıllar hukuki uyuşmazlık olarak değerlendirilen lokanta vb yerlere gidip bedel ödemeden yiyip içme fiili, 1977 yılında Yargıtay'ın verdiği bir kararla hırsızlık olarak cezalandırılmıştır. Bu durum doktrinde kanunilik ilkesine ve kıyas yasağına aykırılık oluşturduğu gerekçesiyle eleştirilmiş ve bunun sonucunda 1991 yılında karşılıksız yararlanma suçu kanuna eklenmiştir. Karşılıksız yararlanma suçu 765 sayılı TCK'da 521a ve 521b maddelerinde, 2005 yılında yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'da 163. maddede yer almıştır. Eski kanunda yer alan düzenleme ile yeni kanunda yer alan düzenleme birbirinden farklıdır. 521a ve 521b maddesinde yeme, içme, konaklama ve ulaşım hizmetlerinden karşılıksız yararlanma fiiliyle otomatların sunduğu hizmetten karşılıksız yararlanma fiili düzenlenmiştir. Bir görüşe göre 521a maddesinde yer alan fiillerin cezalandırılması yerinde olmuştur. Çünkü bu fiillerin sayısı artmış ve toplumda huzursuzluğa neden olmuştur. Bir diğer görüşe göre ise 521a maddesinin ceza kanununa alınması eleştirilmiş, bu tarz uyuşmazlıkların özel hukuk yaptırımlarıyla çözülmesinin daha yerinde olacağı ifade edilmiştir. Bu tartışmaların da etkisiyle 521a maddesi 2005 yılında hazırlanan 5237 sayılı ceza kanununa alınmamıştır.163. maddenin birinci fıkrasında otomatların sunduğu hizmetlerden yararlanma fiili, ikinci fıkrasında telefon hatları ile frekanslarından yararlanma ve elektromanyetik dalgalarla yapılan yayınlardan yararlanma düzenlenmiştir. Enerjinin bedeli ödenmeden kullanılması 2012'den önce hırsızlık suçu kapsamında yer almaktaydı. 2012'de yapılan kanun değişikliğinden sonra elektrik, su ve doğalgazdan yararlanma karşılıksız yararlanma suçuna eklenmiştir. Karşılıksız yararlanma suçunun madde metinlerinde yaşanan değişiklikler ve madde metinlerinin belirsiz ifadeler içermesi öğretide ve uygulamada sorun yaşanmasına neden olmaktadır. Öte yandan karşılıksız yararlanma fiillerinin cezalandırılmasının gerekip gerekmediği de tartışılmalı bir konudur. Çalışmamızda karşılıksız yararlanma suçu incelenmekle birlikte, özel hukuku da ilgilendiren bu tarz uyuşmazlıklarının cezalandırılmasının yerinde olup olmadığı da değerlendirilmektedir.
Müsadere ve müsadere muhakemesi

Müsadere; işlenen bir suçun karşılığı olarak, kanunda gösterilen bazı şartların gerçekleşmesi halinde bir eşyanın mülkiyetinin veya kazancın mahkeme kararıyla maliklerinden alınarak kamuya geçirilmesidir. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu ile müsadere yeniden düzenlenerek bu konuda ayrıntılı hükümler getirilmiştir. Yapılan düzenlemelerin en belirgin özelliği müsaderenin hukuki niteliğinin güvenlik tedbiri olarak kabul edilmesidir. Daha önceden öğretide ve Yargıtay içtihatlarında kabul edilen kazanç müsaderesi, eşdeğer müsadere, kaim değerin müsaderesi, kısmi müsadere, orantılılık ilkesi gibi kurumlar yeni yasada kabul edilmiştir. Yapılan bu düzenlemeler ile öğretideki tartışmaların çoğuna son verilerek yeni ihtiyaçlara cevap verilmiştir. Müsadere ile ilgili bu çalışmamızda; müsaderenin tanımı, hukuki niteliği, çeşitleri, uluslararası sözleşmelerdeki durumu, uygulanma şartları ile müsadere muhakemesi ve bu kararların infazı incelenmiştir. Ayrıca, öğretideki farklı görüşlere yer verilerek uygulamada ortaya çıkan sorunlara çözüm önerileri sunulmuş, her konu başlığının altında konuyla ilgili Yargıtay uygulamalarına yer verilmeye çalışılmıştır.
Türk hukukunda münhasır distribütörlük sözleşmesi

Münhasır distribütörlük sözlesmesi, anlasma konusu malların, belirli bir cografi bölgededagıtımının ve satısının, üretici tarafından, bagımsız bir tacir olan distribütöre münhasıranbırakıldıgı, çerçeve niteliginde sürekli öyle bir sözlesmedir ki, bu amaç için üretici, distribütörünbölgesinde aktif satıs yapmama ve mamullerin tamamını veya bir kısmını sözlesme süresinceyalnız münhasır distribütöre gönderme yükümlülügünü üstlenmektedir. Buna karsılık münhasırdistribütör ise, sözlesme konusu malları üreticinin çıkarlarını gözeterek dagıtma, malların sürümünü arttırıcı faaliyetlerde bulunarak kendi ad ve hesabına satma ve teknik servis ile müsteri hizmetlerini sunma yükümlülügünü üstlenmektedir. Tanımından anlasılacagı üzere, hukuki niteligi bakımından münhasır distribütörlük sözlesmesi, yasa ile düzenlenmeyen, karsılıklı tam iki tarafa borç yükleyen, kendine özgü yapısı olan, sürekli bir bağlılık meydana getiren, çerçeve niteliginde, Rekabet Hukuku bakımından dikey bir satıs ve dagıtımsözlesmesidir. Münhasır distrübütörlük sözlesmesi isimsiz sözlesmelerin bir çesidiniolusturmakta ise de, zamanla uygulamada ve farklı kanunlardaki düzenlemelerle bugünkü ismi ile anılmaya baslanmıstır. Münhasır distribütörlük sözlesmelerinin, ürün satıslarını arttırmak, markalar arası rekabetin artmasını sağlam ak ve tüketicinin söz konusu malı daha kolay ve çabukbulmasına imkan vermek gibi, birçok olumlu yönleri bulunuyor ise de; münhasır distribütörlüksözlesmeleri ancak, ''Rekabetin Korunması Hakkında Kanun'' hükümlerine aykırı hükümleriçermedigi ve ''Dikey Anlasmalara liskin Grup Muafiyet Tebligi'' tarafından açıkça yasak olarak nitelenmedigi sürece hukuka uygun ve geçerli kabul edilecektir.
İş yargılamasında dava şartı olarak arabuluculuk

İnsan emeğini konu alan iş hukukunda uyuşmazlıkların çeşitleri gelişen teknolojiyle birlikte oluşan yeni istihdam alanları ile her geçen gün büyümekte ve yeni iş ilişkileri doğmaktadır. İş hukukunda istihdam şekillerinin değişmesi ve genişlemesi aynı zamanda yargı üzerindeki iş hacminin büyümesine de neden olmaktadır. Artan iş hacmi ise yargısal faaliyetin yetersiz kalması sonucunu doğurmakta bu durumdan en fazla bireyler etkilenmektedir. Bu durum ülkemize has bir sorun değil aksine tüm dünyada yaşanan bir problemdir. Bu problemi çözmek amacıyla uzun yıllardır diğer ülkelerde alternatif çözüm yolları kullanılmaktadır. Alternatif çözüm yollarının yargısal faaliyet üzerindeki iş yükünü hafifletme etkisi bulunsa da aslında en önemli özelliği bireyler arasındaki uyuşmazlıkların hızlı ve dostane çözüm yollarıyla hallolmasına yardımcı olmasıdır. Bu alternatif çözüm yollarından uyuşmazlığın çözümünde taraflar dışında bağımsız ve tarafsız üçüncü bir kişinin katılımıyla yürüyen arabuluculuk tüm dünyada en çok tercih edilen yöntemlerin başında gelmektedir. Diğer ülkelerde yıllardır başarıyla uygulanan ve hem bireyler üzerinde hem de yargı faaliyeti üzerinde olumlu etkileri bulunan arabuluculuğun ülkemiz mevzuatına dahil olması 6325 sayılı Hukuk Uyuşmazlıklarında Arabuluculuk Kanununun yürürlüğe girmesiyle gerçekleşmiştir. Söz konusu Kanunun yürürlüğü ve taraflar arasındaki uyuşmazlıklarda kullanılması esnasında bu yöntemin iş uyuşmazlıklarında büyük başarı gösterdiği gözlemlenmiş bunun üzerine iş uyuşmazlıklarında bu yöntemin dava şartı olmasına ilişkin çalışmalar yapılmıştır. Gerek iş hukukunda arabuluculuğun dava şartı olarak düzenlenmesi amacı gerekse güncel durumun gerisinde kalan 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun revize edilme ihtiyacı sonucunda, 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu yürürlüğe konulmuş söz konusu Kanunun 3. maddesinde arabuluculuğun iş uyuşmazlıklarında dava şartı olmasına ilişkin düzenlemeye yer verilmiştir. Mevzuatımıza dahil olan arabuluculuk düzenlemesinin ve iş hukukunda dava şartı olan arabuluculuk düzenlemesinin oldukça yeni düzenlemeler olması bu uygulamaların öğretide birçok açıdan tartışılmalarına neden olmuştur.
6183 sayılı kanun kapsamında ödeme emrine karşı dava

6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun, kamu alacaklarının takip ve tahsil esaslarını düzenleyen bir usul kanunudur. Kamu alacaklarının cebren takibinin ilk aşamasını oluşturan ödeme emri 6183 sayılı Kanun'un 55'inci maddesinde düzenlenmiştir. Aynı Kanun'un 58'inci maddesinde ise ödeme emrine karşı böyle bir borcun olmadığı, kısmen ödendiği ve borcun zamanaşımına uğradığı itirazlarında bulunarak 7 gün içinde dava açılabileceği düzenlenmiştir. Ödeme emrine karşı dava açma nedenleri sınırlı tutulduğundan hangi nedenlere dayanılarak dava açılması gerektiği önem taşımaktadır. Bu nedenle çalışmamızda yüksek mahkeme kararlarına oldukça yer verilmeye çalışılmıştır. Ödeme emrine karşı dava açma süresinin genel dava açma sürelerinden kısa tutulmuş olması vatandaşların hak kayıplarına uğramasına neden olabilmektedir. Bu nedenle ödeme emrine karşı dava açma süresinin kısalığının anayasaya uygunluğu tartışma konusu olmuştur. Ayrıca ödeme emrine karşı açılan davanın kaybedilmesi halinde borçludan haksız çıkma zammı alınması öne çıkan diğer sorunlar olarak gözükmektedir. Bu nedenle çalışmamızda kamu icra hukukunda ödeme emri ve ödeme emrinin tebliği, ödeme emrinin tebliğinden sonra borçlunun başvurabileceği yollar, dava açma nedenleri ve dava açmanın sonuçları 6183 sayılı Kanun çerçevesinde incelenmiştir.
Klasikleşme sürecinde Hanefİ fıkıh usulünde akıl-vahiy ilişkisi

Mezheplerin sistemleşmeye başladığı h. IV ve V. yüzyılda dini alanda en önemli bilgi kaynağı olan vahiy, daha geniş bir ifade ile sem' olarak kabul edilmektedir. Dünyevi alanda bilgi kaynaklığı tartışmasız olan aklın, dini alandaki bilgi kaynaklığı konusunda alimler arasında görüş birliği oluşmamıştır. Bazı mezhepler bu alanda akla hiç söz hakkı tanımazken, birçok mezhep farklı derecelerde de olsa aklı konuşturmaktadır. Kabul edenler arasında ise akıl ile vahiy arasındaki hiyerarşiyi düzenlemek konusunda ihtilaf yaşanmaktadır. Akıl ile vahiy arasındaki hiyerarşi çatışması daha ziyade kelamda gözlemlenmektedir. Fakat kelam fıkıh usulünün alt yapısını oluşturduğundan, burada gözlenen gerilim usule de yansımaktadır. Sadece mükellef konumdaki insanların fiillerini konu edinen usul, söz konusu tartışmayı başta vahiy gelmeden önce fiillerin aslen yasak mı yoksa serbest mi olduğu konusunda olmak üzere, içtihat, hükümlerin ta'lil edilmesi konularında gerçekleştirmektedir. Dini alanda bilgi elde etmede akla öncelik verenler aklın, vahiy olmasa dahi fiiller hakkında hüküm belirteceğini savunmakta, bunun yanı sıra sem'i hitaptan sonra da dini alanda aklın yetkinliğini geniş tutmaktadır. Bilgi elde etmede vahye öncelik verenler ise fiiller hakkındaki bu değerlendirmeyi vahiyle başlatmakta ve vahiyden sonra da akla mümkün olduğu kadar dini meselelerde dar bir alan bırakmaktadırlar. Hanefi mezhebi, kurucu ismi Ebu Hanife (h.150) olmakla birlikte, gelişimini farklı ilim merkezlerinde ve farklı kelami görüşe sahip kişilerle devam ettirmiştir. Bu merkezlerden en önemlisi Bağdat ve Maveraünnehir'dir. Dördüncü yüzyılda, Mutezili etkinin baskın olduğu Bağdat'ta Cessas tarafından sistemleştirilen usulde, usule konu olan fiilleri değerlendirmede aklın önceliği vardır. Aynı çizgi beşinci yüzyılda Debusi eliyle Sünni ekolun etkin olduğu Maveraünnehir'de devam ettirilmeye çalışılmışsa da artık aklın, otoriterliği konusundaki görüşlerde Sünni eğilime dönük bir kırılmanın yaşandığı gözlenmektedir.
Marka tescilinin koruma fonksiyonu

Bu çalışmamızın konusu, markanın tescili ile sağlanan korumadır. Tescil işlemleri hangi süreçlerden oluşmaktadır? Hangi işaretler tescil edilebilir? Mutlak veya nispi ret sebepleri nelerdir? Markalar arasındaki ayniyet veya benzerlik karıştırılmaya sebep olmakta mıdır? Marka sahibinin, markanın kullanılmasına engel olamayacağı, koruma kapsamındagörülmeyen haller nelerdir? Bu çalışmamızda, belirttiğimiz konulara cevap bulacaksınız. Çalışmamız üç ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde marka kavramı, markanın fonksiyonu, kapsamı ve sınırları konusuna değinilmektedir. Bu bölümde markanın tanımı, markanın hangi fonksiyonları ortaya koyduğu, marka hakkının hangi durumları kapsadığı, markanın hangi hakları doğurduğu ve bu hakkın sınırlarının neler olduğu konularına temas edilmektedir. İkinci bölümde ise markanın tescili işlemleri ve tescile engel durumlar üzerinde durulmaktadır. Marka tescilinde izlenen süreç, gerekli belgeler detaylarıyla anlatılmaktadır. Tescile engel durumlar mutlak ret sebepleri ve nispi ret sebepleri alt başlıklarına ayrılmakta ve bu konu da ayrıntılı olarak ele alınmaktadır. Üçüncü ve son bölümde markanın korunması, korunmayı gerektiren haksız kullanma şekilleri, karıştırılma ihtimali ve koruma kapsamı dışında kalan haller ele alınmaktadır. i
Anonim ortaklığın haklı sebeple feshi

Çalışmamızda azınlığın korunmasında en etkili araçlardan birisi ve anonim ortaklığın sona erme hallerinden birisi olan ortaklığın haklı sebeple feshi tüm yönleri ile ele alınmış ve incelenmiştir. Yöntem olarak bir bütün halinde söz konusu hukuki kurumun detaylı şekilde incelenerek varılan sonuçların ortaya konulması yolu tercih edilmiştir. Türk Hukukunda anonim ortaklıkların haklı sebeple fesih kurumu ilk kez 6102 sayılı ve 2012 tarihli Türk Ticaret Kanunu'nun 531. maddesi ile düzenlenmektedir. Hükmün mehazını 1936 tarihli İsviçre Borçlar Kanunu m. 736 b. 4 teşkil eder. TTK. 531'de bu hak ortaklık sermayesinin onda birini elinde bulunduran azınlığın kullanabileceği bir dava hakkı olarak düzenlenmiştir. Azınlık mahkemeye başvuracak ve mahkeme haklı sebeplerin var olduğuna kanaat getirir ise ortaklığın feshine karar verebilecektir. Madde kapsamında anonim ortaklığın feshine yol açacak haklı sebeplerin neler olduğunun belirlenmesi çalışmanın temel konularından birisidir. Gerek İsviçre gerekse Türk Hukukunda hakime ortaklığın feshi yanında uygun ve kabul edilebilir çözümlere de hükmetme yetkisi tanınmış olup bu çözüm yolları ve sonuçları da çalışmanın önemli bir bölümünü oluşturur. İsviçre hukukundan ayrılan bir nokta ortaklığın feshi yanında hakime tanınması öngörülen azınlık pay sahiplerinin ortaklıktan çıkarılması imkanının TTK. 531'de açıkça zikredilmesi olmuştur. Uygun ve kabul edilebilir alternatif çözüm yöntemlerinden en önemlisi olan bu hukuki kurum ve sonuçları üzerinde de çalışmamızda önemle durulmuştur.
Kamu davasının açılmasında Cumhuriyet Savcısının takdir yetkisi

Bu Ceza Muhakemesi Hukuku çalışmasında, kamu davasının açılması hususunda savcının takdir yetkisi ele alınmıştır. Çalışmamızın temelini savcının hukuki niteliği ve davanın açılmasında benimsenen ilkeler oluştururken; Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 171. maddesinde öngörülen takdirilik halleri ise detaylıca incelenmeye çalışılmıştır. Bu noktada karşılaştırmalı hukuktan da istifade edilmiş ve olması gereken hukuk açısından değerlendirmelerde bulunulmuştur.
Türk Medeni Usul Hukukunda ilk itirazlar

Adil yargılanma, tarafların savunma hakları kısıtlanmadan, yargılamanın süratli ve ucuz bir biçimde sona erdirilmesini gerektirir. Taraflara, savunma ve iddialarını serbest ve eşit bir şekilde dile getirebilme olanağı verilmelidir. Çalışmamızın konusunu oluşturan ilk itirazlar da, savunma hakkının bir parçasıdır. İlk itirazlar, davanın başında ileri sürüldüğü taktirde, davanın esasına girilemeyecektir. Öncelikle ilk itiraz iddiası bir karara bağlanacaktır. Bu şekilde, yargılamanın yapılmasına bir mani varsa, davanın başında ortaya çıkacaktır ve gereksiz işlemlerin yapılması engellenmiş olacaktır. Yargılamanın esasına girilmesine engel olan ilk itiraz halleri, kanunumuzda sınırlı olarak sayılmıştır. Bu çalışmamızda, ilk itiraz olarak kabulü tartışmalı durumlar üzerinde durulacak ve bu durumlar bir çözüme bağlanmaya çalışılacaktır. ilk itirazların ileri sürülmeleri ve karara bağlanmaları, genelde benzerlik gösterse de, ilk itiraz hallerinin her birinin kendisine özgü özellikleri nedeni ile, farklılıklar da ortaya çıkmaktadır. Çalışmamızda, bu farklılıklar da ortaya konulacak ve bu farkların sonuçları değerlendirilecektir. Çalışmamızın ana amacı, ilk itiraz hallerinin ve bunların ileri sürülmesinin ve karara bağlanmasının değerlendirilmesidir. Bu amaç doğrultusunda,, ilk itirazlar, tanım ve benzer kurumlarla ilişkileri, incelenmeleri ve karara bağlanmaları ve ilk itiraz halleri olmak üzere üç bölüm halinde incelenmiş ; ilk itiraz hallerine ilişkin özel ve ayrık durumlar; doktrindeki çeşitli görüşler doğrultusunda ve değerlendirilmiştir. Tartışmalı konularda, duruma uygun çözümler önerilmiştir.
Mevzuatta ve yargısal içtihatta şehircilik ilkeleri

Bu tezde, mevzuatta ve yargısal içtihatta ölçüt olarak kullanılan şehircilik ilkeleri üzerinde durulacaktır. Öncelikle, şehirciliğin tarihi gelişimi incelenmiş ve 1921, 1924, 1961 ve 1982 Anayasaları açısından kısaca ele alınmıştır. Ardından, bu konudaki Boğaziçi Kanunu, Kıyı Kanunu, Milli Parklar Kanunu, Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu, Çevre Kanunu ve İmar Kanunu ile bu Kanunlarla ilgili Yönetmeliklerin hükümleri ile bu konularda verilmiş Danıştay içtihatları ve AİHM kararları değerlendirilmiştir.