turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk Medeni Kanunu'nda mirasta denkleştirme

Mirasta denkleştirme kurumu, miras bırakan tarafından yasal mirasçılarına sağlığında yaptığı karşılıksız kazandırmaların, mirasbırakanın terekesine geri verilerek dahil edilmesine ilişkindir. Kökenini Roma Hukuku'ndan alan denkleştirme kurumu mehaz İsviçre Medeni Kanunu yoluyla Türk hukuk sistemine girmiştir. Kurumun kanuna konuluş amacı, mirasın paylaşılmasında yasal mirasçılar arasında eşitliğin ve hakkaniyetin sağlanmasıdır. Dolayısıyla denkleştirme ancak yasal mirasçılar bakımından söz konusu olmaktadır; mirası reddeden, mirasçılıktan çıkarılan, mirastan yoksun bırakılmak veya mirastan feragat etmek suretiyle mirasçılık sıfatına sahip olamamış yasal mirasçılar, denkleştirme ile yükümlü değildirler. Roma Hukuku'nda da özgür çocuklar, babalarının mirasını paylaşmadan önce kendi malvarlıklarını mirasa eklemek zorunda bırakılmışlardır. Örneğin 30 dönüm tarlası olan iki çocuklu bir baba, evlenen çocuğuna 10 dönüm tarla verdiyse, babanın ölümünde sonra iki kardeş arasında mirasın eşit ve hakkaniyetli paylaşılabilmesi için evli olan kardeşin, babanın sağlığında aldığı 10 dönüm araziyi terekeye iade etmesi gerekmektedir. Tezimizde Türk hukukunda mirasta denkleştirme kurumu ve uygulama sorunları ve bu konudaki doktrin görüşleri ele alınmıştır.
CMR ve TTK kapsamında taşıyıcının eşyanın hasarından doğan sorumluluğu

Hızla değişmekte ve gelişmekte olan dünyada farklı ülkelerde bulunan işletme veya bireylerin de birbirlerinden yapacağı alışveriş hızlı bir şekilde artmakta, aynı zamanda uluslararası ekonomik ilişkilerin gelişmesi, teşviklerin artırılması, vize muafiyetlerinin ve ithalat vergilerinin askıya alınması veya kaldırılması dolayısıyla ticari faaliyetler de ülke sınırlarını aşan bir seviyeye ulaşmaktadır. Bunlara ilave olarak taşıma sektöründe kullanılan taşıtların da teknik bakımdan güçlendirilmesi ve güvenli hale getirilmesiyle birlikte sınır aşan taşımalar söz konusu olmakta ve eşyaların daha kısa sürede, ekonomik ve daha hızlı bir şekilde ilgilisine teslimi sağlanmaktadır. Bütün bu gelişmeler, yeknesak hukuk kuralları içeren CMR Konvansiyonu ile birlikte bir düzene konulmuş ve Konvansiyon'a tabi taşımalarda eşyanın hasara uğraması sonucu farklı ülke mevzuatlarına tabi olmadan yapılması gereken işlemler ve elde edilebilecek tazminat miktarları belirlenebilir olmuştur. Taşıyıcı genel kural uyarınca eşyanın teslim alınmasından, teslim edilmesi anına kadar hasardan sorumlu olacaktır. Fakat Konvansion'da belirlenen genel ve özel sorumluluktan kurtulma hallerini ispat ederek sorumluluktan kurtulabilecektir. Gönderenin de kusurunun varlığı halinde taşıyıcının sorumluluğu genel kuralın aksine daralacaktır. Taşımaya konu eşyanın hasara uğraması sonucu taşıyıcı genel kural gereğince eşyanın değeri kaybı nispetinde tazminat ödeyecektir. Fakat taşıyıcının veya yardımcılarının pervasızca hareketi sonucu hasarın meydana gelmesinde ise tazminat genel kuralın aksine sınırsız hale gelecek, yani uğranılan zararların birçoğu ödenecektir. Türk hukuku bakımından ısı değişimleri sebebiyle eşyanın hasara uğraması Yargıtay tarafından pervasızca hareket olarak kabul edilmemesine rağmen gerek uluslararası doktrin ve mahkeme kararları gerekse ulaşılan sonuçlar Yargıtay'ın kararlarının aksi olduğunu göstermektedir.
Yabancıların Türkiye'de ikamet ve seyahat hakkı

1982 Anayasasının 10. maddesinde benimsenmiş olan eşitlik ilkesi, yerleşme ve seyahat özgürlüğünün düzenlendiği 23. maddeye de yansımıştır. Esasen Anayasanın bu maddesinde herkes ifadesi kullanılarak yabancı ile vatandaş arasında herhangi bir fark gözetilmediğine vurgu yapılmıştır. Yabancılar açısından yerleşme ve seyahat özgürlüğüne getirilecek sınırlamanın ise Anayasanın 16. maddesine göre, milletlerarası hukuka uygun olarak kanunla yapılması gerekmektedir. Anayasada, eşitlik ilkesi esas alınarak düzenlenmiş olan yerleşme ve seyahat özgürlüğüne sınırlama getiren temel düzenleme 04 Nisan 2014 tarihinde yürürlüğe giren 6458 sayılı Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunudur. Bu Kanunun yürürlüğe girmesinden önce konu Yabancıların Türkiye'de İkamet ve Seyahati Hakkında Kanunda düzenlenmiş bulunmaktaydı. Ancak 1950 tarihli YİSHK günümüz koşullarında yetersiz kaldığı için eleştirilmekteydi. Bu eleştiriler ve uygulamanın ihtiyaçları da göz önünde tutularak hazırlanan YUKK yabancıların ikameti konusunda -ikamet türleri ve koşulları, ikamet süresinin uzatılması veya iptali gibi-, ayrıntılı hükümler içermektedir. Esasen YUKK hükümleri çerçevesinde yabancıların ikamet ve seyahat hakkı henüz monografik bir çalışmada incelenmediği için tez konusu olarak tercih edilmiştir. Böylelikle Türk hukuk literatürüne katkı sağlamak amaçlanmaktadır.
Avrupa Birliği Hukukunda kadın erkek eşitliği ilkesi

Avrupa Birliği Hukuku'nda kadın erkek eşitliği ilkesinin geçmişşi 1957 tarihli Avrupa Topluluğu Antlaşması'na dayanır. Antlaşma'nın 119. maddesi yeni 141), kadın ve erkek arasında ücret eşitliğini öngörecek biçimde düzenlenmiştir. Birlik Hukuku'nda kadın erkek eşitliği ilkesi geçmişşten bugüne, konu ile ilgili ortaya konan çeşitli yasal düzenlemeler, Kurucu Antlaşma değişiklikleri ve Avrupa Toplulukları Adalet Divanı içtihatlarıyla gelişme göstermiştir. Cinsiyetler arasında eşitlikle ilgili hukukun günümüzde, Birlik'in ekonomik çıkarları ile sosyal hedefleri arasında çekişmeye sahne olan bir alan olduğunu söylemek mümkündür. Avrupa Birliği Hukuku'nda kadın erkek eşitliğini ilkesini sağlamaya yönelik düzenlemelerin başlıca üç başlık altında toplandığı görülür. Bunlar; ücret eşitliği, işe alınma ve çalışma koşullarında eşit muamele ve sosyal güvenlik alanında eşitliktir. Kadın ve erkek eşitliği ilkesi her üç alanda da esas olmakla birlikte, her bir alan farklı yasal düzenlemelerle ortaya konmuştur. Birlik'in ekonomik çıkarlarını gözetmek konusundaki hassasiyet halen devam etse de, günümüzde kadın erkek eşitliği ilkesini Birlik Hukuku'nda şekillendiren farklı bir faktör bulunmaktadır. Bu faktör, konunun temel insan haklarıyla birlikte değerlendirilmeye başlanmasıdır. Bir başka deyişle, kadın erkek eşitliği ilkesi günümüz Birlik Hukuku'nda, serbest ve tam rekabet ortamının sağlandığı bir iç pazarın yan ürünü olarak değil, tüm Birlik vatandaşlarının günlük yaşamlarının doğal bir parçası haline gelen temel bir insan hakkı olarak görülmeye başlanmıştır. Avrupa Birliği'ne tam üyelik sürecinde bulunan Türkiye, konu ile ilgili mevzuatını Birlik mevzuatıyla uyumlu hale getirmekle yükümlüdür. Bu doğrultuda başta Anayasa olmak üzere Medeni Kanun, İş Kanunu ve Ceza Kanunu'nun ilgili maddelerinde değişikliklere gidilmiştir.
Haksız fiilde zamanaşımı

Kanun koyucu, haksız fiil teşkil eden eylemlerin sözleşme ilişkilerinden farklı bir niteliğe sahip olduklarını gözeterek, bunların tabi oldukları zamanaşımı sürelerini, genel zamanaşımı süresini düzenleyen Türk Borçlar Kanunu'nun 146 -161. maddelerinden ayırarak, aynı kanunun 72. maddesinde özel olarak düzenlemiştir. İşte bu çalışmada, haksız fiiller için geçerli zamanaşımı süreleri, bu sürelerin niteliği, başlangıç anları ve birbirlerine olan etkileri ayrıntılı olarak incelenmiş, sonrasında zamanaşımının durması, kesilmesi ve nihayet zamanaşımının sonuçları değerlendirilmiştir. Tezin konusunun içerik itibariyle yorum ve tartışmaya açık bir mevzu olmasından dolayı, çalışmada öğretideki görüşlerden ve yüksek mahkeme kararlarından mümkün olduğunca istifade edilmeye çalışılmıştır.
Türk Ceza Kanununda kötü muamele suçları

Toplumun en temel yapı taşı olan aile kurumu, bireylerin ruhen ve bedenen en nitelikli şekilde yetiştirilmesi ve böylece toplumların gelişmesi ve varlıklarını sürdürebilmesinde büyük önem taşımaktadır. Nitekim bir toplumun gelişmişlik düzeyi, o toplumu oluşturan bireylerin iyi eğitilmesi, bakılması ve korunmasıyla doğrudan bağlantılıdır. Şöyle ki çoğu insan bir aile ortamında doğar ve yetişkin bir birey haline gelinceye kadar bu aile içerisinde büyütülür ve yetiştirilir. Bu bakımdan bireylerin yetiştirildiği ve topluma kazandırıldığı ortam ne kadar huzurlu ve sağlıklı ise, toplum da o kadar sağlıklı olacak, gelişmişlik ve devamlılık kazanacaktır. Sağlıklı bir aile ortamının varlığını tehdit eden sorunların başında ise, aile içerisinde gerçekleşen kötü muamele ve şiddet olayları gelmektedir. Nitekim bu tarz davranışlar, bireylerde, özellikle kadın ve çocuklarda, ruhen ve bedenen büyük zararlar meydana getirmesinin yanı sıra toplumun yapısını da bozmaktadır. Zira kötü muamele ve şiddet eylemlerine maruz kalan veya şahit olan bireyler, genellikle aynı davranışları üçüncü kişilere karşı gerçekleştirmekte ve bu davranışların toplumda devamlı ve kalıcı bir hale gelmesine sebep olmaktadır. Bu nedenle bireylerin birlikte yaşadıkları bu ortamın düzenlenmesi ve kötü muamele davranışlarına karşı korunması çoğu hukuk sisteminin ilgilendiği bir konu haline gelmiştir. Aile ve aile düzeni, hukuk sistemimizde de gerek anayasa gerekse genel ve özel nitelikli kanunlarla koruma altına alınmıştır. Kötü muamele fiillerinin önlenmesi ve bireylerin bu eylemlere karşı korunması bağlamında, yasalarımızda özel hukuk alanında ayrıntılı düzenlemelere yer verilmekle birlikte; ayrıca bu davranışlar ceza hukuku normları ile suç olarak kabul edilmiştir. Çalışmamızın konusunu da bu suç tipleri oluşturmaktadır. Böylece üç bölümden oluşan çalışmamızda öncelikle aile kavramı ve aileyi koruyan düzenlemeler hakkında genel bilgiler verilecektir. İkinci bölümde aile düzenine karşı suçlar kapsamında kötü muamele suçlarının tarihi gelişimi, karşılaştırmalı hukuktaki yeri ve benzer suç tipleri ele alınacaktır. Nihayet üçüncü bölümde ise Türk Ceza Kanunu'nda düzenlenen kötü muamele suçları, doktrin ve Yargıtay içtihatları ışığında analiz edilerek değerlendirmeler yapılacaktır.
6222 sayılı kanun çerçevesinde şike suçu

6222 sayılı yasaya göre sporda şiddet ve düzensizliğin önlenmesine dair kanun ile birlikte ülkemizde şike ve teşvik pirimi verme eylemleri hukuken suç olarak düzenlenmiş, bu düzenlemler ile bu suçlara hapis cezası getiriliştir. Bu tezde, bu suçun unsurları, görünüş şekilleri, kanuni düzenleme şekli ve aksaklıklar belirlenmiş olup buna ilişkin görüş sunulmuştur.
Türk Miras Hukukunda tenkis

Türk-İsviçre miras hukuku sisteminde kişinin ölümü ile birlikte geride bıraktığı malvarlığı değerleri üzerinde kimlerin nasıl mirasçı olacağının belirlenmesi bakımından karma sistem kabul edilmiştir. Bu karma sistem, yasal mirasçılığa ve mirasbırakanın tasarruf özgürlüğüne birlikte yer vermiştir. Yasal mirasçılık ve tasarruf özgürlüğü arasındaki dengeyi sağlamak için ise, kural olarak, miras bırakan tarafından ortadan kaldırılamayan 'saklı pay'ları öngörmüştür. Kanunun sistemine göre, mirasbırakanın tasarruf özgürlüğüne sahip olduğu kabul edilmekte, ancak tasarruf özgürlüğü mirasçıların saklı payları toplamı ile sınırlanmaktadır. Mirasbırakanın, tasarruf serbestisi sınırlarını aşması ve karma sistemin öngördüğü dengeyi bozması her zaman mümkündür. Bu olasılığı dikkate alan kanun koyucu, yasal mirasçıların sahip oldukları hakların ihlal edilmesinin önüne geçmek için saklı payları koruma altına almıştır. Çalışmamızda yasal mirasçılık ile iradi mirasçılık arasındaki dengeyi sağlayan ve saklı payların aşılmasının yaptırımını teşkil eden tenkis kurumu incelenmiştir. Tenkis, mirasbırakanın saklı payları ihlal eden kazandırmalarının tasarruf serbestisi sınırları içinde kalmasını ve saklı payları ihlal etmeyecek düzeye indirilmesini sağlamaktadır.
Gemi inşa sözleşmesinin kurulması ve tarafların borçları

Gemi inşa sözleşmesi, bir tarafında yeni bir gemi inşa ettirmek isteyen iş sahibi ile diğer tarafında gemi inşa işinde uzman olarak yüklenici tersanecinin olduğu, yüklenicinin yeni bir gemi inşa, imal, dizaynını ve teslimini, iş sahibinin bunun karşılığında sözleşme ücretini ödemeyi borçlandığı, karşılıklı borç doğuran, ivazlı, rızai bir eser sözleşmedir. Gemi inşa sözleşmesinin temel unsurunu yüklenicinin gemi meydana getirme borcu ve geminin teslimi oluşturmaktadır. Yüklenicinin sayılan temel borçları karşılığında iş sahibi de sözleşme ücretini ödemek borcu altındadır. Gemi inşa sözleşmesinin konusunu inşa edilecek ve tamamlandığında gemi olacak yapı ve inşa faaliyeti oluşturmaktadır.
Medeni Usul Hukuku açısından zorunlu arabuluculuk

Arabuluculuk faaliyeti, mukayeseli hukuk sistemlerinde en fazla kabul gören alternatif uyuşmazlık çözüm yolu olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu sistemde asıl olan arabuluculuğun gönüllülük esasına dayalı olarak yürütülmesidir. Ancak bazı hukuk düzenlerinde arabuluculuğa başvuru zorunlu tutulmakta ve özel bir dava şartı olarak düzenlenmektedir. Arabuluculuğa başvurunun zorunlu tutulmasındaki amaç, mahkemelerdeki iş yükü problemine çözüm oluşturmak ve dolayısıyla tarafların mahkemeleri meşgul etmeden uyuşmazlığı iyi niyetle çözüme kavuşturmalarını sağlamaktır. Hukukumuzda da benzer amaçlarla kabul edilen arabuluculuğa başvurma zorunluluğu, 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanununda 'dava şartı olarak arabuluculuk' başlığı altında düzenlenmiştir. Ancak arabuluculuğa başvurunun zorunlu kılınması, hukukumuzda ve mukayeseli hukukta, gönüllülük ilkesinin tam olarak uygulanmamasına ve bu durumun arabuluculuğun mahiyetine aykırılık oluşturduğu düşüncesiyle birçok tartışmaya konu olmuştur. Ayrıca, zorunlu arabuluculuk faaliyeti, sürecin başlangıcından sonuna kadar usul hukuku boyutuyla bir takım sonuçlar doğurmaktadır. Tüm bu nedenlerle arabuluculuğa başvurunun zorunlu kılınması uygulamasının usul hukuku bakımından sonuçları ele alınmıştır. Çalışmamızda, ilk olarak zorunlu arabuluculuk faaliyeti kavramının teorik ve pratik temelleri mukayeseli hukuk çalışması ile birlikte incelenmiştir. Bu incelemenin ardından İş Mahkemeleri Kanunu'nun 3. maddesinde yer alan zorunlu arabuluculuk uygulamasına ilişkin hükümlerin usul hukuku açısından sonuçları ortaya konulmuştur. Bu bağlamda arabuluculuğa başvuru zorunluluğunun hak arama özgürlüğüne aykırılık teşkil edip etmediği, mahkemelerdeki iş yükü problemine çözüm oluşturup oluşturmadığı hususlarına temas edilmek suretiyle hukuk sistemimiz içerisindeki yeri açıklanmaya çalışılmıştır. Son olarak, zorunlu arabuluculuk faaliyetini sona erdiren haller ele alınarak bu kapsamda hukukumuzda benzer kurumlarla karşılaştırılması yapılmıştır.
Markanın tekliği ilkesi ve ilkenin istisnası olarak muvafakat

Çalışmamızda 10 Ocak 2017 tarihinde yürürlüğe giren 22.12. 2016 tarihli 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu ile marka hukukuna kazandırılmış olan muvafakat müessesesi ve söz konusu müessese ile markada tek sahiplik ilkesi arasındaki ilişki ele alınmıştır. Aynı veya aynı tür mal veya hizmetlerle ilgili olarak tescil edilmiş veya daha önceki bir tarihte tescil başvurusu yapılmış marka ile aynı veya ayırt edilmeyecek kadar benzer işaretler marka olarak tescil edilememektedir. Bu mutlak ret nedeni, muvafakat ile aşılmakta ve böylece mükerrer markaların tesciline izin verilmektedir. Muvafakat, Türk marka hukuku sisteme yakın zamanda kazandırıldığından dolayı henüz tüm yönleriyle tartışılmamıştır. Söz konusu hususlar ve mevcut düzenlemeler birlikte göz önüne alındığında çalışmamızın amacı, muvafakat müessesesinin kapsamını, uygulama koşullarını ve sonuçlarını belirlemektir. Çalışma içerisinde uygulamada var olan belirsizlikler hakkında görüşlerimiz beyan edilmiştir. Ayrıca, çalışma konumuz kapsamında ortaya çıkabilecek temel sorunlara dair çözüm önerilerimiz sunulmuştur.
Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçu ile çocuğun teslimi emrine muhalefet

'Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması' suçu Türk Ceza Kanunu'nun 234. maddesinde üç fıkra halinde düzenlenmiş olup, bu maddenin 1. ve 2. fıkrasında suçun velayet yetkisi elinden alınmış olan ana veya baba ya da üçüncü derece kan hısımları tarafından işlenebileceği belirtilmiştir. 3. fıkrasında ise, kanuni temsilcisinin bilgisi veya rızası dışında evi terk eden çocuğu yanında tutma ve bildirimde bulunmama biçiminde iki farklı türde suç tipi düzenlenmiştir.1. ve 2. fıkrada düzenlenmiş olan suç, niteliği itibariyle özgü suçtur. Buna karşılık, 'Çocuğun teslimi emrine muhalefet' fiili ise, İcra ve İflas Kanunu'nun Onaltıncı Bap Cezai Hükümler Bölümünde 341. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan fiili çocuk teslimi hakkındaki ilamın veya ara kararın gereğini yerine getirmeyen veya yerine getirilmesini veya çocukla kişisel ilişki kurulmasını engelleyen kişinin işleyebileceği belirtilmiştir. Türk Ceza Kanunu'nda düzenlenmiş olan 'çocuğun kaçırılması ve alıkonulması' suçu ile İcra ve İflas Kanunu'nda düzenlenmiş olan 'çocuk teslimi emrine muhalefet' fiili birbirine benzemekle birlikte, unsurları itibariyle farklılıklar göstermekte, failler ve mağdurlar yönünden uygulamada birbirine karıştırılan iki ayrı suç ve fiil olarak karşımıza çıkmaktadır. Tez çalışmasında, öncelikle çocuk kavramı, çocuk kavramının ortaya çıkışı ve yasal temelleri ile anlatılmış, sonrasında ise her iki fiil tüm unsurları ile ayrıntılı olarak incelenmiş benzerlikler ve farklılıklar ortaya konulmuş ve ilgili konularda yeni görüşler sunulmuştur.
Türk ceza hukukunda karşılıksız yararlanma suçu (TCK md.163)

Eski zamanlarda daha az rastlanılan ve ceza hukuku tarafından yaptırım altına alınmayan karşılıksız yararlanma fiilleri toplum yaşantısı ve teknolojinin gelişmesiyle birlikte tarihsel gelişim süreci içerisinde modern ceza kanunlarında 19. yüzyılın başlarından itibaren önce klasik suç tipleri çerçevesinde cezalandırılmaya başlanmış, ancak bu suç tiplerinin kapsamına sokulmasının zorluğu ve ihtiyacı karşılamaması nedeniyle 20. yüzyılın başlarından itibaren ise ayrı bir suç tipi olarak ceza kanunlarında düzenlenmiştir. Türk ceza hukukunda ise karşılıksız yararlanma fiillerinin artarak toplumda huzursuzluğa neden olması ve uygulamada bu fiillerin kanunilik ilkesine aykırı olarak hırsızlık ve dolandırıcılık suçu kapsamına sokulması nedeniyle ilk olarak 1991 yılında ayrı bir suç olarak Türk Ceza Kanununda düzenlenmiştir. Bu değişiklikle 765 sayılı Türk Ceza Kanunun 521a maddesinde yeme, içme, konaklama ve ulaşım hizmetlerinden karşılıksız yararlanma fiilleri, 521b maddesinde ise otomatların sunduğu hizmetten karşılıksız yararlanma fiili cezalandırılmıştır. 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda da karşılıksız yararlanma suç olarak düzenlenmiş ancak bu suçu oluşturan fiiller büyük oranda değişikliğe uğramıştır. Bu kanunun 163. maddesinin birinci fıkrasında otomatların sunduğu hizmetlerden karşılıksız yararlanma, ikinci fıkrasında telefon hatları ile frekanslarından ve elektromanyetik dalgalarla yapılan yayınlardan karşılıksız yararlanma, üçüncü fıkrasında elektrik enerjisi, su ve doğalgazdan karşılıksız yararlanma fiilleri suç olarak düzenlenmiştir. Karşılıksız yararlanma suçunu oluşturan fiillerin çeşitlilik göstermesi ve ne ölçüde ve hangi kıstaslarla ceza hukuku tarafından yaptırım altına alınması sorun teşkil ettiğinden çalışmamızda, karşılıksız yararlanma suçunun bugüne kadar geçirdiği süreç ve mevcut düzenlemesi irdelenmiş, öğreti ve uygulamadaki tartışmalı konulara değinilmiş ve bu konular hakkında farklı görüşlerden ve uygulamadaki kararlardan yararlanılarak karşılıksız yararlanma suçu görüşlerimizle beraber ayrıntılarıyla incelenmiştir.
Hukuk devletinde yargının bağımsızlığı

Hukuk devleti; insanların temel hak ve hürriyetlerinin korunduğu, idarenin de önceden konulmuş kaidelere riayet ettiği devlet düzeni demektir. Hukuk devletinin önemi; önceden konulmuş ve herkesin uymak zorunda olduğu, adil kaidelerin varlığından kaynaklanmaktadır. Hukuk devletinde kişi hak ve hürriyetleri korunduğundan, toplumda güven ve istikrar vardır. Güven ve istikrar kişinin maddi ve manevi gelişmesini sağlayıcı ortamı oluşturur. Devletin üç ayrı erki olan yasama, yürütme ve yargı ayrı ayrı organlarca temsil edilmeli, yani kuvvetler ayrılığı olmalıdır. Gücü elinde bulunduran, bu gücü kötüye kullanmaya meyledebilir. Kuvvetler ayrılığı ile kuvvetler birbirini dengeleyerek, bu kuvvetlerin kötüye kullanılması da önlenmiş olur. Kuvvetler ayrılığı hukuk devletinin vazgeçilmez ana prensibidir. Maddi ve manevi gelişmenin sağlanması, adil ve huzurlu bir ortamın oluşması ancak hukuk devletinin varlığı ile mümkündür. Hukuk devletinin varlığı, ferdin hak ve hürriyetlerinin korunması da şüphesiz bağımsız yargının varlığı ile mümkündür. Yargı, yasama ve özellikle de yürütme ve diğer olası müdahalelere karşı korunmalıdır. Yargı adil kararlar vererek, toplumsal barışın sağlanmasında çok önemli bir görev üstlenmektedir. Yargının bağımsızlığı keyfiliğini ifade etmez. Yargıya tanınan teminatlar bağımsızlığım korumak içindir ve imtiyaz olarak değerlendirilemez. Yargının denetimi ile de; bağımsızlığına dokunmaksızın, olası keyfi hareketlerin önlenmesi ve yargının dahi iyi çalışması amaçlanır, özgürlüğe verdiğimiz önem ölçüsünde yargı bağımsızlığına da önem vermiş oluyoruz. Bu çalışmada, hukuk devletinde yargının bağımsızlığı, bu bağımsızlığın ne şekilde sağlanacağı, teminatları ve denetimi üzerinde durulmuştur.
Medeni Usul Hukukunda tasarruf ilkesi

Tasarruf ilkesi, medeni yargılama hukukuna ilişkin önemli bir ilkedir. Bu ilke, medeni yargılama hukuku sisteminde, davanın başlatılması, dava konusunun belirlenmesi, davanın yürütülmesi, davanın sona erdirilmesi ve kanun yoluna başvurulmasında taraf özgürlüğünü belirtmektedir. Dolayısıyla tasarruf ilkesinin medeni yargı faaliyetinin kapsamına ilişkin olduğu sonucuna varılacaktır. Vakıa ve delil sahasında ise taraf egemenliğini belirten taraflarca getirme ilkesi kullanılmaktadır. Bu ilkenin temelinde anayasanın hak arama özgürlüğü bulunmaktadır. Bu özgürlüğün kullanılması ile bir yargısal faaliyet başlayacak ve yargı organı taraf talebine ilişkin yargılama faaliyetini görmek zorunda olacaktır. Bu yargısal faaliyetin konusunu taraf belirleyecek ve yargılama faaliyeti kesin hükümle sonuçlanıncaya kadar da dava konusu ile yargısal faaliyetin kapsamına ilişkin işlemlerde bulunma özgürlüğüne sahip olacaktır. Yargı organının görevi ise, istenilenlere bağlı kalarak hukuku uygulamak, yargılamayı görmek ve uyuşmazlığı çözmek olacaktır.
Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma suçu

Türk Ceza Kanunu m. 302'de düzenlenen devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma suçu, Türkiye Cumhuriyeti'nin fiziki ve hukuki varlığına saldırı teşkil eden fiilleri cezalandırmaktadır. Bu sebeple de Devlet'in, suçla mücadeledeki en etkili araçlarından biridir. Bu etken araç, özellikle günümüzde, artan terör saldırıları karşısında ayrı bir önem kazanmaktadır. Madde, Devlet'in ülke, millet ve egemenlik unsurlarına yönelik saldırıları bertaraf etmek için getirilmiştir. Ancak yaptığımız ön araştırma neticesinde maddenin hem içerik hem de uygulanış açısından eksiklikler içerdiğine dair kanaat oluşmuştur. Bu çalışma, işte bu kanaatin bir sonucu olarak ortaya çıkmıştır. Çalışmamızda, ilgili maddenin tarihi ve teorik gelişimi ile pratikteki uygulanışı hakkında bilgiler verilmiştir. Bunun yanında, maddenin eksik kaldığını düşündüğümüz noktalarını giderebilecek fikirler ortaya konulmuştur. Bunu yaparken insanı esas alan modern ceza hukuku görmezden gelinmemiş ve ama Devlet'in menfaatleri ön planda tutulmuştur.
TRT televizyon yayınlarında telif hakları ve ortaya çıkan sorunlar

Kapitalist sürecin fikirlerin mala yani metaya dönüşümüne yol açması sebebiyle kişinin fikirleri bir eser haline gelmiş ve de korunmasını gerektirmiştir. Birçok ülke bu alanda çalışmalar yapmaya başlamış ve fikri mülkiyet uluslararası sözleşmelere konu olmuştur. Türkiye de bu alanda taraf olmuş ve bu sözleşmeler uyarınca yasal düzenlemeler yapmıştır. Mevzuat yeterli gözükse de tanımlama, izleme ve denetleme alanında konunun tüm taraflarının atması gereken adımlar vardır. Eser sahibinin kim veya kimler olduğu, komşu hakların kullanılması ve/veya takip edilebilmesi günümüzde de yoğun bir tartışma konusudur. Kurulan çeşitli meslek birlikleri de üyelerinin haklarının korunması alanında çalışmalar yapmaktadır. Eser sahiplerinin ve yayın kuruluşlarının dikkat etmesi gereken hususlar da artmış özel sözleşmeler devreye girmiştir. TRT'nin birçok televizyon kanalının olması da eser sahipleriyle yapılan sözleşmelerin önemini artırmaktadır. E-Televizyon' un ivedilikle devreye girmesi gerekmektedir. Televizyon yayınlarının tüm verilerinin elektronik ortamda girişinin sağlanması sektörün diğer aktörleriyle entegrasyonu kolaylaştıracaktır. Yapım ve yayın aşamalarının denetlenmesi hususunda da Telis gibi çeşitli uygulamalar devreye sokularak telif hakkı konusunda yasal mevzuata uygunluk hedeflenmektedir.