turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Reconceptualizing the relationship between the international community and the nationalist parties in Bosnia-Herzegovina

Bu tez, Bosna'daki Dayton sonrası devlet insa sürecinde uluslararası ve yerel aktörler arasındaki ilişkilerin kavranısını derinlemesine ve bütün incelikleriyle irdelemeçabasındadır. Bosna'daki devlet insası ciddi derecede ilgi çeken ve üzerinde çalısılılanbir konu olmaklı birlikte uluslararası topluluk ile yerel milliyetçi partiler arasındaki iliskinin analizi nispeten yüzeysel kalmıstır. Bu iliskinin niteligi her zaman tartısmalı ve muhalefet edilen bir husus olmustur. Bu yaklasımı elestirmek için iki problematikbakıs açısını öne çıkarttım. Bunlar devletle ilgili kavramlardır; teorik olarak, yüksek derecede teklestirilmis ve birlestirilmis bir varlık; yalıtılmıs ve sabit aktör kimlikleri olarak içsel ve dıssal betimler. Bu tezin temel argümanı, uluslararası toplulugun ve milliyetçi partilerin karsılıklı olarak avantajlı ve birbirlerini destekleyen gücü, sorumlulugu vesuçlamayı paylasma sürecinde birlesmis olduklarıdır. Bu süreç dısardan çatısmalıgözükmektedir ama gerçekte isbirligine dayanmaktadır; bu yüzden devlet insasının on iki yılının sonucu hem uluslarası toplulugun hem de Bosna devletindeki milliyetçi partilerin hala etkin bir sekilde varlıklarını sürdurmekedirler.
Avrupa Akdeniz İşbirliği Bölgesinde ekonomik bağımlılığın Güney Akdeniz ülkelerine etkileri

1995'de başlayan Barcelona Süreciyle beraber Avrupa-Akdeniz bölgesinde sosyo-ekonomik ilişkiler, ticaret, doğrudan yabancı yatırım, turizm ve ekonomik fonlar vasıtasıyla genişlemiş ve derinleşmiştir. Bu tez, Avrupa-Akdeniz İşbirliği süreci ile gelişen ekonomik bağımlılığın Fas, Cezayir, Tunus, Libya, Mısır, Ürdün, Suriye ve Lübnan'da ekonomik ve demokratik gelişimi nasıl etkilediğini incelemektedir. Neo-Liberal Kurumsalcılık ve Tarihsel Kurumsalcılığın önermelerinin, Modern Dünya Sistemlerinin hipotezleriyle karşılaştırarak incelendiği 2003- 2013 arası dönemde, hangi teorik perspektifin ekonomik bağımlılığın etkilerini belirlemekte daha başaralı olduğu ortaya konulmaya çalışılmıştır. Tezin amacı doğrultusunda, öncelikle Avrupa-Akdeniz İşbirliği sürecinin tarihsel arka planı farklı görüş ve değerlendirmelerle beraber aktarılmış, daha sonra ekonomik bağımlılığın etkilerini inceleyen literatür içlerinde bulundukları okullarla beraber açıklanmıştır. Temel olarak Neo-Liberal Kurumsalcı paradigma ekonomik bağımlılığın ve kurumsal kapasitenin aynı anda yüksek olması durumunda ekonomik gelişme beklemekteyken, Modern Dünya Sistemleri teorisi ekonomik bağımlılığın ekonomiyi negatif yönde etkilediğini beklemektedir. Demokratik gelişim konusunda ise, Neo-Liberal Kurumsalcılığın eksiklerini tamamlayan Tarihsel Kurumsalcılığın, yüksek kurumsal kapasitenin krizler gibi kritik eşik anlarında demokratik gelişim sağladığı önermesi, Modern Dünya Sistemleri teorisinin ekonomik bağımlılığın demokratik gelişimi engellediği önermesiyle karşılaştırılmıştır. Belirtilen hipotezlerin Akdeniz Avrupa İşbirliği sürecini açıklayabilme kapasitesini tespit etmek için, öncelikle Güney Akdeniz ülkelerinin ekonomik bağımlılıkları Gleditsh formülüyle hesaplanmış, daha sonra Dünya Bankası ve Eurostat'dan edinilen ticaret ve kalkınma verileriyle beraber yorumlanmıştır. Bu bağlamda, bölgede Avrupa'ya yönelik ekonomik bağımlılığın kurumsal kapasiteyle beraber ekonomik gelişme getirmediği öne sürülmüştür. Öte yandan, ekonomik bağımlılığın bölge ülkelerinin küresel ekonomik krizden etkilenme oranını arttırmasıyla, kritik eşik anlarında kurumsal kapasitesi daha yüksek olan ülkelerin demokratik gelişim gösterdiği belirtilmiştir.
The Caspian sea: Political and legal aspects

Sovyetler Birliği'nin çöküşü, pek çok ekonomik ve politik etkisinin yanında Hazar Denizi'nin hukuki statüsünün de ciddi bir problem olarak ortaya çıkmasına sebep oldu. Hazar Denizi'nin hukuki statüsü 19. yüzyılın sonundan itibaren, o zamanki kıyı devletleri Rusya ve İran'dan müteşekkil iken de gündemdeydi. Rus ve İran idaresi altında, Hazar Denizi hukuki olarak 'kapalı deniz' şeklinde adlandırılıyor, ancak denizcilik ve yeraltı kaynaklarının kullanım açısından 'sınır gölü' kuralları uygulanıyordu. Hukuki statü meselesi, kıyı devletlerin sayılarının, dolayısıyla çakışan menfaatlerin artmasıyla birlikte çok daha karmaşık bir hal aldı. Hazar Denizi'nin hukuki statüsü üzerine devam eden tartışma öyle karışık bir hal aldı ki, taraf devletlerin argümanlarını tam tespit edebilmek çok zor hale geldi. Hazar Denizi'nin bölünmesi hususunda genel bir anlaşmaya varılmış olsa bile, halen bütün kıyı devletlerin üzerinde ortak çalışmayla anlaşmaya varmaları gereken düzenlemelerle ilgili problemler mevcuttur. Hazar Denizi üzerindeki sınır tartışmaları, hususen Azerbaycan ve Türkmenistan arasındaki sınır anlaşmazlığı, bölgedeki işbirliği ve uyum havasını zedeleyebilecek tehditlerin başında gelmektedir.
Dayton Barışı ve Bosna Hersek'te sınır inşaa sorunu

Bosna Hersek'te barışçıl bir çözüm bulma ve askeri çatışmalara son vermeyi amaçlayan Dayton Barış Görüşmeleri sırasında ülkenin anayasası ve toprak dağılımı bağlamında tarafların tümü için kabul edilebilir bir çözüme ulaşmak elzem hale gelmişti. Bu süreçte, ülke içindeki sınırların belirlenmesi ve inşasında, ve görüşmelere katılan taraflar arasındaki güç ilişkilerini tanımlamada başvurulan kriter ve yöntemler bağlamında karşılaşılan engeller bu tezin ışık tutmaya çalıştığı sorulardan sadece birkaçıdır. Sınırların oluşturulması ve yeniden belirlenmesi süreçlerinde başvurulan temel kriter olarak etnik kimlik, bugün dahi 'Biz' ve 'Onlar' ayrımını ortaya koyan ve Bosna Hersek halkının günlük yaşamını şekillendiren görünmez sınırları oluşturmuştur. Dayton'la, Bosna Hersek Federasyonu ile Sırp Cumhuriyetini birbirinden ayıran Entiteler Arası Sınır Hattı oluşturulmuş ve böylelikle çatışma sonrası Bosna Hersek toplumunda farklı etnik grupların üyeleri arasındaki sosyal gerçekliği ve ilişkileri şekillendiren ve belirli bir toplumun kimleri kapsayıp kimleri kapsamayacağını belirleyen bir düzen tesis edilmiştir. Entiteler Arası Sınır Hattını değiştirme süreci iki örnek üzerinden incelenmiştir: Usora ve Doboj beldeleri arasındaki sınırı hattı üzerinde toprakların değiş-tokuşu; ve Dobrinja sınır yerleşiminde Entiteler Arası Sınır Hattı için başvurulan uluslararası tahkim süreci. Bu örnekler sınırların etnik kimlikler doğrultusunda dahi değiştirilebildiğini göstermektedir. Bu kapsamda gerçekleştirilen araştırma etnik kökene dayalı mekansal dağılımın ve etnik kimliklerin tümüyle Entiteler Arası Sınır Hattı ile örtüştüğünü göstermektedir. Dolayısıyla bu tez çalışmasında sınır ve kimliklerin birbirinden ayrılmaz ve karşılıklı ilişki içindeki konseptler olduğuna, ve bir elmanın iki yarısı olarak görülmeleri gerektiğine vurgu yapılmaktadır.
Lübnan'ın bütünleşme sorunları

Lübnan, jeopolitik ve jeostratejik konumu nedeniyle modern çağ öncesi ve modern çağ sonrası bölgede daima önemli bir merkez olmuştur. Öyle ki, tarihte birçok devlet veya birçok imparatorluk Lübnan bölgesine hakim olmak için savaşlar ve şiddetli çatışmalar içerisinde olmuştur. Bu hakimiyet savaşlarının temelinde ise, Lübnan'ın jeopolitik konumu, deniz hakimiyeti, ticari ulaşım hattı vs. özelliklere sahip olması olmuştur. Çalışmada, Lübnan'ın ulusal bütünleşme sorunlarının temelinde yer alan zaimlik sistemi, mezhepler, dinler arası güç mücadeleleri, dış güçlerin bölge üzerindeki nüfuz mücadeleleri ele alınmış ve bütünleşme sorunlarını gidermek için yapılan antlaşmalar incelenmiştir. Ülkedeki bu değişkenler çerçevesinde bütünleşme sorunlarını giderecek çeşitli varsayımlar ileri sürülmüş ve bu varsayımlarla sorunun çözülmesi amaçlanmıştır. Ancak Lübnan için öne sürülen varsayımlar ülkenin genel yapısı ve güç mücadelelerinin her aile, her mezhep ve her din için devam etmesi; her birinin kendi egemenliğini sağlama çabasında olması ulusal bütünleşme için ileri sürülen çözümlerin gerçekleştirilmesini imkansız kılmaktadır.
The Iraqi Turkmen (1921-2005)

TÜRKMENLER (1921 2005 )Kayılı, A. Gökhan Yüksek Lisans, Uluslararası lişkiler Bölümü Tez Yöneticisi: Yrd. Doç. Dr. Nur Bilge CrissAğustos 2005Bu çalışma, 1921- 2005 arasındaki tarihsel süreçte Irak Türkmenlerinindurumlarını, Irak'ta meydana gelen önemli gelişmeler ışığında incelemiştir. Irak Türkmenleri 1921- 1991 arası dönemde Irak yönetimlerinin baskıcı tutumlarıneticesinde Irak içinde siyasi açıdan örgütlenememişlerdir. Irak Türkmenleri politikmücadelelerine aleni olarak II. Körfez savaşı (1991) sonrası K. Irak bölgesindebaşlamışlardır. Irak içerisinde üçüncü büyük etnik nufusa sahip Irak Türkmenleri buçercevede Irak'ın toprak bütünlüğünü, diğer etnik gruplarla eşit haklara sahip olma ve anayasada kurucu halk statüsünde olmaları gerektiği tezini savunmaktadırlar. Türkmenler 2005 yılına geldiğimiz şu sıralar Irak'taki varlıklarını ispat etme gayesi ile siyasi mücadelelerine devam etmektedir. Türkiye'nin Irak Türkmenleri ile ilgili ana politikasını Irak'taki diğer etnik gruplar gibi Türkmenlerinde eşit siyasi, sosyal ve kültürel haklara sahip olması oluşturmaktadır. Türkmenlerin yoğun olarak yaşadıklarıKerkük bölgesinin gelecekteki durumu Irak için bir model teşkil edebileceği gibi, problemin başlangıcı olabilecek durumdadır
TRACECA programı çerçevesinde AB- Azerbaycan ilişkileri

'de Azerbaycan'ın bağımsızlığını tanımasıyla başlamıştır. AB ~ Azerbaycan ilişkileri esasen 5 dalda yürütülmektedir: 22 Nisan 1996'da imzalanan Partnerlik ve İşbirliği Anlaşması; TACİS çerçevesinde ulusal ödenekler ve alt programlar; - TRACECA, INOGATE ve başka uluslararası projeler; - EXAP ve REAHAB yardım programlan; - Gıda Güvenliği Programı. TRACECA programının temelleri 1993 Brüksel Konferansı ile atılmıştır. TRACECA programının amaçları aşağıdakilerdir: YBD'in alternatif ulaştırma güzergahları ile Avrupa ve Dünya pazarlarına ulaşma kapasitelerinin artırılmasıyla politik ve ekonomik bağımsızlıklarının desteklenmesi; Partner devletler arasında bölgesel işbirliğinin teşvik edilmesi; TRACECA'nın UFK ve özel yatırımcıların desteğini artırma yönünde bir katalizatör olarak kullanılması; TRACECA güzergahının Trans-Avrupa Şebekelerine birleştirilmesi. 159 TRACECA programı, Eylül 1998 Bakü'deki 'İpek Yolunun Canlandırılması' Konferansında imzalanan Avrupa - Kafkasya - Asya Ulaştırma Koridorunun Geliştirilmesine Yönelik Temel Çok Taraflı Uluslararası Taşımacılık Anlaşması ile hukuki çerçeveye kavuşmuştur. Anlaşmaya göre Hükümetlerarası Komisyon kurulmuş ve Bakü'de Daimi Sekreterya açılmıştır. TRACECA programı çerçevesinde 1993- 2002 yılları arasında toplam değeri 57.705. 000 dolar olan 39 teknik destek projesi ve toplam değeri 52.300. 000 olan 14 yatırım projesi gerçekleştirilmiştir. Düzenli toplanan yıllık konferans ve çalışma grupları TRACECA programının gelişimi için çalışmalar yapmaktadır. Azerbaycan 22 teknik destek ve 12 yatırım projesine katılmıştır. TRACECA programı sonucunda Azerbaycan'da aşağıdaki gelişmeler beklenilmektedir: Dağlık Karabağ problemine kesin çözüm getirilmesi; AB - Azerbaycan ticaretinin gelişmesi; Azerbaycan'ın doğal kaynaklarının dünya pazarlarına ulaşımının kolaylaştırılması; Güzergah ile taşınacak yük toplamının artması; Azerbaycan'ın ulaştırma sektörü altyapısının gelişmesi ve sektörün etkin, uluslararası standartlara cevap veren, tek çatı altında yönetilen yapıya kavuşması; Azerbaycan'ın stratejik öneminin artması; Yabancı yatırımların artması. 160
Turco-Albanian relations (1923-1997)

oz TÜRKİYE-ARNAVUTLUK İLİŞKİLERİ (1923-1997) Altunya, Eylem Yüksek Lisans Tezi, Uluslararası İlişkiler Anabilim Dalı Tez Yöneticisi: Prof. Dr. A. Mete Tuncoku Ağustos 1997, 86 sayfa Bu tezde, 1 923- 1997 yılları arasında, Türkiye Arnavutluk ilişkileri tarihi olayların ışığında incelenmiştir. Tezin amacı iki ülke ilikilerinin; iç politika, bölgesel gelişmeler ve uluslararası gelişmeler ve bu üç alanın birbirleriyle olan bağlantısından kaynaklanarak geliştiğini göstermektir. Bu bağlantının kanıtlanmasında Arnavutluktaki rejim değişikliği ve Yugoslav krizi, Soğuk Savaş Dönemi'nin sona ermesi iki ülke ilişkilerinin gelişmesinde belirleyici faktörler olarak ele alınmıştır.
Dış politikada liderlik: Fatin Rüştü Zorlu örneği

Bu çalışmanın ana amacı Fatin Rüştü Zorlunun liderlik özelliklerini ortaya koymaktır. Bu maksatla, Fatin Rüştü Zorlu'nun bakanlık yaptığı dönemlerdeki söylemleri derlenmiş, Hermann ve diğerleri tarafından geliştirilmiş olan liderlik profili analizi yöntemi kullanılarak Fatin Rüştü Zorlunun liderlik özellikleri belirlenmiştir. Liderlik Profil Analizinin ortaya koyduğu nicel verilerin yanında, Demokrat Parti'nin siyasal serüveni ve Demokrat Parti dönemi önemli dış politik gelişmeler özetlenmiştir. Ayrıca, Fatin Rüştü Zorlu'nun biyografisi ve politik eylemleri kronolojik bir biçimde ortaya konmuştur. Fatin Rüştü Zorlunun izlediği dış politikanın Liderlik Profili Analizi sonucunda elde ettiğimiz nicel verilerle örtüşüp örtüşmediği de ele alınmıştır. Bu tezin uygulama bölümünde Zorlu'nun derlenen söylemleri Liderlik Profili Analizi yöntemiyle analiz edilmiş ve Liderlik Profili Analizinde yer alan yedi tane kişilik özelliği için değerler elde edilmiştir. Bu yedi tane kişilik özelliğine dayanılarak analiz sonucunda Zorlu'nun 'Uzlaşmacı Lider' özelliklerine sahip olduğu ortaya çıkmıştır. Zorlu'yu tanıyan kişilerin onun kişiliğiyle ilgili söylemiş oldukları sözler analiz sonuçlarıyla karşılaştırılmıştır. Bu araştırmada elde edilen Zorlu'nun kişilik özellikleri ile örtüşmeyen, tanıklıklar ortaya konulmuştur.
Turkish foreign policy towards the Cyprus crises of 1964, 1967, and 1974: A poliheuristic perspective

Bu tez 1964, 1967 ve 1974 Kıbrıs krizleri karşısında Türk dış politikasını incelemektedir. 20. yüzyıldaki Kıbrıs meselesini özetler. Tez, 'poliheuristic' karar alma modeli ile Kıbrıs krizlerini ve Türkiye'nin nihai kararlarını araştırmaktadır. Türk liderlerin karar alma süreçleri incelenecektir. Bu tez, krizleri kıyaslayarak Türk karar alıcıların nasıl 1974'te kuvvet kullanmaya karar verdiğini, fakat geçmişş 1964 ve 1967 krizlerinde Kıbrıs'a kuvvet kullanmaktan nasıl kaçındığını araştırmaktadır. Tez, Kıbrıs krizleri sırasında Türk karar alıcıların bazı politika seçeneklerini 'telafi edilemez' olarak nitelediğini, bu nitelemenin ise 1964 ve 1967 krizlerinde Kıbrıs'a müdahale etmeme kararıyla, 1974 krizinde ise müdahale etme kararıyla neticelendiğini savunmaktadır.
Lozan Antlaşması'ndan günümüze Türk-Yunan ilişkilerinde Ege Denizi ve Ege Adaları sorunu

Türkiye Cumhuriyeti'nin, kurulduğu tarihten bu yana uluslararası platformda karşılaştığı büyük sorunlardan biri; Ege Denizi ve Ege Adaları sorunudur. Jeopolitik ve Jeostratejik bakımından oldukça önemli olan bu deniz, Türkiye ve Yunanistan arasında zaman zaman çekişmelere neden olmuştur. Ege Denizi'nin kendine özgü statüsünü dikkate almayan Yunanistan, tarih boyunca diğer ülkelerin uyguladığı uluslararası sözleşmeleri kabul edip, tatbik etmeye çalışmıştır. Lozan'dan günümüze uzanan süreç içinde yapılan antlaşmalarda, Yunanistan'a ait olup ve Boğaz önünde bulunan adaların silahlandırılmayacağı konusunda mutabakata varılmıştır. Fakat uygulamaya baktığımızda Yunanistan'ın adalara aşırı derecede silah yüklediği görülmüştür. Türkiye de bu duruma sessiz kalmamıştır. Yunanistan; ilk etapta 3 mil olan karasularını, 6 m ile yükseltmiştir. Bununla da yetinmeyen Yunanistan, daha sonra da 12 m ile çıkartmak için çaba harcamış fakat Türkiye'nin büyük tepkisiyle karşılaşmıştır. Türkiye ve Yunanistan kendi sahaları içerisinde Ege Denizi'nde petrol arama çalışmaları başlatmıştır. Bundan sonra da iki ülke birbirini 'kendi kıta sahanlığının ihlal' edildiği gerekçesiyle suçlanmıştır. Yunanistan, karasularını 6 mil kabul ederken, hava sahasını da 10 mil olarak kabul etmektedir. Yunanistan bu şekilde davranarak; Türkiye'nin üzerinden uçan sivil uçakların yanı sıra, askeri uçaklarını da kontrol etmeyi planlamaktadır. Bu durumda iki ülke arasında ihtilaflara neden olmaktadır. Uşi antlaşmasıyla geçici olarak İtalya egemenliğine bırakılan ve daha sonra tamamen İtalya'nın olan Oniki Adalar, İkinci Dünya Savaşı sırasında yeniden önem kazanmıştır. Bu savaş sonrasında Oniki Adanın durumunda bir değişiklik olmamıştır. Yapılan antlaşmalarda dikkati çeken bir başka husus da çok sayıdaki Ege Adalarının tümünün antlaşmalarda yer almadığıdır. Bu da Gri bölgeler sorununu meydana getirmektedir. Yani Ege Denizi'nde bulunan ve Türkiye'de mi yoksa Yunanistan'a mı ait olduğu belli olmayan adalar ve kayalıklar sorunu oluşturmaktadır. Bu adalara örnek Kardak Kayalıklarıdır. Kardak Kayalıkları neredeyse iki ülkeyi savaşın eşiğine kadar getirmiştir.
Özbekistan'da ulusal kimlik-dış politika ilişkisi

Dilmaç, Turhan, Özbekistan'da Ulusal Kimlik-Dış Politika ilişkisi Yüksek Lisans Tezi, Danışman: Doç. Dr. Mustafa Aydın, 152s. Özbekistan bölgesinin en fazla nüfusa sahip, askeri açıdan en güçlü ülkesi olarak heartland'in merkezinde yer alan konumuyla kapsamlı bir incelemeyi hak etmektedir. Bu tez Özbekistan'daki kimlik tartışmalarının bu ülkenin bağımsızlık sonrası izlediği dış politikaya etkilerini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Bu noktadaki temel varsayım yeni oluşan Özbek kimliğinin dış politikanın incelenmesinin ayrılmaz bir parçası olduğudur. Dolayısıyla tezin ilk bölümü, Özbek kimliğine ayrılmıştır. Özbek ulus kimliğinin görece yeni bir oluşum ve Sovyet 'milliyetler politikası'nın bir sonucu olduğu gerçeğinden hareketle bu bölümde temel öncelik Sovyet Özbekistanı'na verilmiştir. Çünkü, Sovyet Özbekistanı'nın kuruluşu modern Özbek ulus kimliğinin oluşumunun başlangıcını oluşturmaktadır. Bununla birlikte, çeşitli kimliklerden Özbek kimliğine dönüşüm sürecinin anlaşılması için Sovyet öncesi dönem, tarihsel altyapı, göçebe-yerleşik ikilemi, İslam ve Özbekler vb. konular da çalışmaya dahil edilmiştir. İkinci bölüm Özbekistan'in uluslararası ilişkilerini incelemektedir. Bu çaba içerisinde, çalışmanın amacına uygun olarak, 'Özbek kimliği'nin Özbek dış politikasına etkileri üzerinde durulmaktadır.
Afganistan'ın sosyal, siyasal ve ekonomik yapısının analizi (1973-1992)

Bu Çalışmada 1973- 1992 yılları arasındaki dönemde Afganistan'ın 'Sosyal, Siyasal ve Ekonomik Yapısının Analizi' ve bu unsurların ülke siyasetine etkileri incelenmektedir. Afganistan'ın siyasal yapısı hakkında çok sayıda çalışma yapılmış olmasına rağmen, sosyal ve ekonomik yapısıyla ilgili çalışmalar son derece sınırlıdır. Bu duruma yol açan üç sebepten söz edilebilir. Bunlardan birincisi; Afganistan'da iktidarların hiçbir zaman ülkenin sosyal ve ekonomik yapısıyla ilgili kapsamlı bir çalışma yaptırmamış olmasıdır. İkincisi; Afganistan'da yaşanan işgaller ve iç savaşlardan dolayı sağlıklı bir çalışmanın yapılamamasıdır. Üçüncüsü de Afganistan'ın etnik ve coğrafi yapısından kaynaklanmaktadır. Afganistan, 20'den fazla dil ve birçok farklı inancın bir arada bulunduğu, etnik olarak olağanüstü karışık bir coğrafya olmasının yanı sıra insanların ulaşılması zor bölgelerde yaşamlarını sürdürmeleri de araştırmayı zorlaştırmaktadır. Bu çalışma konuyu genel olarak üç ana başlık altında incelemektedir;Öncelikle Afganistan'ın coğrafi konumu, siyasi tarihi, etnik ve demografik yapısı, ekonomik durumu, sosyal, siyasi ve idari yapısı araştırılmakta ve bu konularla ilgili temel bilgiler verilmektedir. İkinci olarak Afganistan'da Cumhuriyetin ilanı, dönemin iç ve dış politikaları, siyasi partiler, anayasa, sosyal ve ekonomik yapıları hakkında bilgiler verilmektedir. Ayrıca rejim değişikliğinin Afganistan halklarına etkisi ve siyasi gruplar arasında yaşanan ilişkiler de araştırma sürecinde ele alınmaktadır. Son olarak ise Afganistan'daki sosyalist dönem ve Sovyetler Birliği'nin işgali ile ilgili bilgiler verilmektedir. Bu çerçevede ülkenin içinde bulunduğu sosyal, siyasal ve ekonomik yapının değişimi ve değişikliklerin Afganistan halklarına etkisi ve yansımaları incelenmektedir. Ayrıca eldeki veriler ışığında ülkenin şimdiki duruma gelmesinin altında yatan sebepler açıklanmaya çalışılmakta ve ülkenin bu durumdan kurtulması için bazı çözüm önerileri sunulmaktadır.
Gurbanguly Berdimuhammedov döneminde Türkmenistan'ın komşuları ile ilişkileri

Bu çalışmanın amacı, Türkmenistan'ın Gurbanguly Berdimuhammedov döneminde sınırdaş ülkelerle diplomatik ilişkilerinin temel dinamiklerinin devlet başkanının şahsi fikir, dünya görüşü, algı ve icraatları bakımından irdelenmesidir. Çalışmada, Sovyetler Birliğinin dağılmasının ardından bağımsızlığını ilan eden Türkmenistan'ın ilk Devlet Başkanı Saparmurat Niyazov'un dış politikasına da kısmen değinilmektedir. Niyazov döneminde ilan edilen 'Daimi Tarafszılık' ilkesi, Berdimuhammedov döneminde de Türkmenistan'ın dış politikasında ana eksenini oluşturmuştur. Bu açıdan bir süreklilikten bahsetmek mümkündür. Ancak Berdimuhammedov, başkanlığa gelmesiyle daimi tarafsızlık ilkesini aktif daimi tarafsızlığa dönüştürmüştür. Bedimuhammedov döneminde Türkmenistan'ın komşularıyla ilişkileri de dinamik bir şekilde gelişmiştir. Özellikle enerji ve ulaşım alanlarındaki çabaları bölge ülkeleri arasıda işbirlikleri arttırmasına ve sınırdaş ülkelerle stratejik ortaklık kurmalarının önünü açmıştır. Berdimuhammedov döneminde Türkmenistan, bölgesel ve küresel aktörlerle barışçıl, dostça ve karşılıklı çıkar ilişkilerine dayalı bir dış politika izlediği görülmektedir.
Ortadoğu ve Kuzey Afrika'da ABD'nin yeni oluşum projeleri

Büyük Orta Doğu Projesi, aslında tarihi niteliği olan bir projedir. Orta Doğu'da yer alan bölgelerin bir bütün olarak görülmesi ve bu bölgede otoriteyi sağlayacak bir siyasal yapılanmanın gerçekleştirilmesi doğrultusunda her dönemde ve her siyasal güç açısından Orta Doğu'yu genel olarak büyük sınırlar içerisinde ele alan bazı yaklaşımlar ve projeler geliştirilmiştir. İran, Anadolu, Mezopotamya ya da Mısır merkezli siyasal yapılanmalar daha büyük bir güç olmak için ortaya çıktıklarında, dünyanın jeopolitik merkezi olan Orta Doğu alanını daha büyük sınırlar çerçevesinde kendi kontrolleri altına almak istemişlerdir. Sümerler, Babiller, Persler, Memluklar, Selçuklular ve de Osmanlılar aynı yoldan giderek, bütün bölgeye egemen olmak istediklerinde kendilerine göre ve gene kendilerinin merkezinde yer aldıkları bir Ortadoğu hegemonya alanı oluşturmanın çabası içerisinde olmuşlardır. Bölge içinde, yanında ya da bölgeye yakın bir konumda kurulmuş olan bütün devletler daha fazla büyümek amacıyla Orta Doğu alanını kendi denetimleri altına almak ve böylece bir büyük imparatorluğu kurmak istemişlerdir. Orta Doğu bölgesi sahip olduğu konumu gereği böylesine büyük siyasal yapılanmalar için, elverişli olduğundan, büyümek isteyen devletler Orta Doğu alanında daha büyük bir Orta Doğu arayışı içerisinde olmuşlardır. Bölge ülkeleri bütün bölgeyi kendi kontrolleri altına alabilmek için böylesine bir projeyi her zaman için kendi güvenlikleri açısından zorunlu görmüşlerdir. IV