turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Cooperative security in the Black Sea region

Soğuk Savaş yıllarında, Karadeniz Avrupa politikasının entegre edilmiş bir parçası olmaktan çok, bir engel ve sınır hattı olarak algılanmıştı. Soğuk savaşın sona ermesiyle birlikte, Karadeniz havzası kendi politik, ekonomik ve askeri dinamikleriyle Avrupanın fiziki ve entelektüel haritasında bir bölge olarak belirdi. Bu tez işbirliği insiyatiflerinin Karadeniz bölgesinin güvenliğini artırmadaki rolünü güvenlik işbirliği çerçevesinde inceleyen bir çalışmadır ve bölgedeki güvenlik işbirliği çabalarını soğuk savaş sonrası dönem üzerinde yoğunlaşarak analiz etmeyi hedeflemektedir. Bu çalışma Karadeniz bölgesinin stratejik öneminin Batı ve özellikle Avrupa için son yıllarda önemli ölçüde arttığını ileri sürmektedir. Bölgenin Avrupa ve Asya, Orta Asya ve Orta Doğu arasındaki doğal konumu düşünüldüğünde, bölgenin hayati öneme haiz ticaret, ulaştırma ve nakil alanı olduğu söylenebilir. Bunun da ötesinde, istikrarsızlık ve bölgedeki çatışma potansiyeli, enerji kaynakları ve ekonomik olanaklar uluslararası toplumun ilgisini çekmektedir. Aynı zamanda bu çalışma Karadeniz Ekonomik İşbirliği Teşkilatının, GUUAM'ın ve Karadeniz Gücünün ana bölgesel işbirliği inisiyatifleri olarak birçok yönleriyle bölgedeki barış, huzur ve istikrara katkıda bulundukları belirtilmektedir. Ayrıca AGİT, NATO, ve AB'nin Avrupa'nın daha büyük örgütleri olarak birçok mekanizmalarla bölgede güvenlik ve istikrarının sağlanmasında önemli bir rol oynadıkları vurgulanmaktadır.
İkinci Dünya Savaşı Döneminde Adana Görüşmeleri ve etkileri

İkinci Dünya Savaşı, ilkinin bıraktığı yıkım ve sorunlu anlaşmalar sonucunda ortaya çıkan kamplaşma ile bağlantılıdır. Kamplaşmadaki taraftardan ilkinin başında, kendini eski günlerine döndürmeye çalışan Almanya, diğerinde ise mevcut durumu korumaya çalışan İngiltere bulunmaktadır. Bu mevcut ortamda gerek Mihver devletleri ve gerekse de Müttefikler savaşın gidişatı sürecinde çeşitli tekliflerle Türkiye'yi yanına çekmeye çalışmışlardır. Türkiye ise, bu teklifler karşısında iki tarafla da kendini güvenceye alan anlaşmalar imzalamış ve kendi konumunu güçlendirirken olabildiğince savaş dışı kalmayı kendine temel politika olarak belirlemiştir. Savaşın ilerleyen zamanlarında Müttefikler savaşı kendi lehlerine çevirmiş ve Casablanka Konferansı'nda Türkiye'yi Almanya'ya son darbeyi vurması için savaşa girmesi için zorlamaya karar vermişlerdir. Bu kapsamda, 30-31 Ocak 1943 tarihinde Adana Görüşmeleri gerçekleştirilmiş ve devamında ise bu görüşmelerde verilen sözlerin yerine getirilmesini ve Türkiye'nin savaşa hazırlanmasını incelemek maksatlı görüşmeler icra edilmiştir. Türkiye'nin savaş dışı kalma politikasında Müttefiklere karşı kullandığı en önemli kozu askeri yetersizliğiydi. Buna karşılık İngiltere'de Türkiye'yi savaşa sokamasa da en azından hava üslerini kullanmayı planlıyordu. Ancak Türkiye bu planı da Almanya'yı tahrik edeceği düşüncesiyle reddediyordu. İşte Adana Görüşmeleri, iki tarafın birbirlerine zıt olan bu stratejilerini gerçekleştirme çerçevesinde yürütülmüştür. Adana Görüşmeleri ve sonrasındaki askeri görüşmeler incelendiğinde ise; İngilizlerin Türkiye'nin askeri yetersizlik kozunu elinden almaya çalışmasına karşılık Türkiye'nin de bu yetersizliğini zaman kazanmada başarılı bir şekilde kullanarak savaş dışı kalmayı başardığı, döneme ait arşiv belgeleriyle kanıtlanmıştır.
Dünya sistemleri analizi çerçevesinde bilim: Yarı-çevre olarak Rusya'nın konumu

Bu tez, Rusya'nın kapitalist dünya-ekonominin yarı-çevre ülkesi olarak konumlanma süreci ve ülkenin bilimsel ve teknolojik altyapısının bu konumun pekişmesindeki etkisini Immanuel Wallerstein'in Dünya Sistemleri Analizi'nin kavramsal çerçevesinden açıklamayı amaçlamıştır. Özellikle, soyut bilimlerdeki başarılarıyla dünya bilimine çok önemli isimler kazandırmış Rusya'nın merkezdeki bilimsel gelişme düzeyine ulaşamamasının, elde ettiği bilimsel başarıları üretime yansıtamadığı için rekabet avantajı elde edememesinin politik, ekonomik ve sosyolojik nedenleri tarihsel ve kavramsal açıdan incelenmiştir. Büyük bilimsel potansiyele sahip olan ülkenin dünya-sisteme yarı-çevre olarak eklemlenmesinin ülke bilimine etkisi ve bilimsel gelişmeyi yeteri kadar sağlayamamanın merkez ülkeler düzeyine çıkmasına engel olduğu neden-sonuç ilişkisi iki taraflı şekilde ele alınmıştır. Kavramsal ve tarihsel açıklamaların yanı sıra ülkenin temel bilimsel göstergeler açısından yetersiz kalması durumu zaman serileri analizi ARDL modeli kullanılarak nicel yöntemlerle de ortaya konmuştur. Son olarak, temel bilimsel göstergeler açısından merkez ülkelere kıyaslanarak Rusya'nın bilimsel ve teknolojik geri kalmışlığı karşılaştırmalı olarak gösterilmiştir. Tez konusunun temelini oluşturan açıdan daha önce de araştırılmış, Rusya'nın yarı-çevre konumu, bilimsel gelişmedeki sorunlar farklı çalışmalara konu olmuştur. Bu tezin literatüre katkısı ise Rusya'nın yarı-çevre konumunu ülkenin bilimsel konumunu üzerinden açıklanmaya çalışılmasıdır. Ayrıca, ülkenin 1970- 2020 yıllarını kapsayan, büyük değişimlerin yaşandığı elli yıllık yakın tarihinde bilimdeki yetersiz gelişmesinin nicel yöntemlerle kapsamlı şekilde incelendiği bir çalışmanın olmaması da tezin literatüre sağladığı katkılardan biridir.
Doğu Akdeniz'deki yetki alanları ve Türkiye

Yüzyılımızda, klasik deniz alanları olan karasuları, bitişik bölge ve balıkçılık bölgesi gibi dar deniz alanlarından başka, devletlere belirli konularda egemen haklar ve yetkiler tanıyan kıta sahanlığı ve Münhasır Ekonomik Bölge gibi nispeten çok daha geniş deniz alanları / ifadeleri uluslararası hukuka yerleşmişlerdir. Doğu Akdeniz'in karmaşık fiziki ve siyasi coğrafyası, çatışan menfaatler ve özellikle bölgede bulunduğu söylenen petrol; Doğu Akdeniz'de yetki alanları sınırlandırmasını, taraflar arasında her an tırmanmaya açık ve uzun vadeli bir sorun haline getirmiştir. Bölgeye ve bölge devletlerine ilişkin olarak son dönemlerdeki gelişmeler, Türkiye'nin Doğu Akdeniz'deki komşuları ile deniz alanlarını sınırlandırması meselesini her zamankinden daha önemli bir hale getirmiştir. Bu kapsamda Türkiye, Doğu Akdeniz'deki deniz yetki alanlarının sınırlandırılmasında, 'deniz sınırlarının tek taraflı olarak saptanamayacağı ve yapılacak sınırlandırmanın hakkaniyete uygun bir sonuca ulaşmak üzere gerçekleştirilmesi gerektiği' ilkesi çerçevesinde bölgesel görüşmeler sonucunda gerçekleştirilecek bir anlaşma ile konunun çözülmesi gerektiğini savunmalıdır. Burada, Akdeniz'in yarı kapalı deniz statüsünde olması, Doğu Akdeniz'de yapılacak sınırlandırmada bölgenin niteliğine uygun olarak ve bütün ilgili durumlar dikkate alınarak, özel kuralların uygulanmasını gerektirdiği için oldukça önemlidir. Türkiye'nin komşu ülkelerle deniz sınırlarını oluşturmasına ilişkin çözüm yönteminin ve çözümün ne olacağı bu ülkelerle karşılıklı olarak görüşmeler yolu ile çözülebilecek, ya da üçüncü bir tarafa çözüm için havale edilebilecektir. Bu çalışma, Doğu Akdeniz'de Türkiye'nin komşuları ile deniz alanlarının sınırlandırılmasının hangi prensipler temelinde yapabileceğinin, ya da sınırların ne olacağının temel unsurları ile ortaya konulmasına yöneliktir.
Musul'un Türk dış politikası'na jeopolitik etkileri

Musul sorununun Türk dış politikasına jeopolitik etkilerinin incelendiği bu çalışma üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde jeopolitik teoriler ve bu teorilerin ülke siyasetlerine etkileri incelenmiştir. İkinci bölümde, bu çalışmanın temelini oluşturan Musul bölgesinin tarihi ve jeopolitik konumu incelenerek Birinci Dünya Savaşı'ndan günümüze Türk politikasına etkileri incelenmiştir. Üçüncü bölümde, Türk dış politikasının genel hatları ele alınarak, Irak devleti ile ilişkiler incelenmiştir. Yapılan araştırma sonrasında, petrol kaynakları bakımından zengin olan Musul'un, büyük devletler tarafından doğrudan veya dolaylı olarak elde tutulmak istendiği görülmektedir. Özellikle Birinci Dünya Savaşı öncesinde ve sonrasında İngiltere'nin bölgeye büyük önem verdiği anlaşılmaktadır. Türkiye, Musul sorununa tarihi ve kültürel bağları açısından yaklaşmış fakat İngiltere'nin baskısıyla ve o günün şartlarında Musul'u Irak sınırlarında bırakmak zorunda kalmıştır. Sonrasında Irak devleti ile iyi ilişkiler kurulmaya çalışılmış ve iki ülke sınırlarının güvenliği için karşılıklı işbirliğine gidilmiştir.
Intellectual property rights for biotechnological inventions and plant varieties with specific reference to the Eropean Union policies

Bitkiler üzerindeki yasal haklar gerek yeni bitki çeşitlerinin korunmasına yönelik bitki ıslahçı hakları gerekse patent hukuku kapsamında tesis edilebilmektedir. Bu tez çalışması öncelikle söz konusu iki sınai mülkiyet hakkını kapsamlı bir şekilde inceleme ve karşılaştırma amacını taşımaktadır. Tezin ilk bölümü, bitki çeşitlerine biyoteknolojik müdahale ile elde edilen transgenik bitkilerin buluş kapsamında patente konu olup olamayacağı, hangi koşullarda patent korumasının söz konusu olabileceği ve öte yandan bitki ıslahçı hakları kapsamında korumanın nitelikleri ve farklarının neler olduğu gibi soruları yanıtlamak amacını taşımaktadır. Bu amaç doğrultusunda önce uluslararası enstürmanlar ve ardından AB sınai mülkiyet mevzuatı ve uygulamaları değerlendirilmekte ve özellikle bitki çeşidi, transgenik bitki, etik boyut, asıl çeşitten türetilmiş materyal, çiftçi istisnası gibi kavramlara ilişkin ihtilaflı hükümlere doktrinde nasıl bir açıklık getirilmeye çalışıldığı analiz edilmektedir. Tezde amaçlanan diğer bir husus ise gelişmekte olan ülkelerin, fikri ve sınai mülkiyet haklarının bitki genetik kaynaklarına girişi kısıtlayacağı yönündeki endişelerini değerlendirmektir. Gelişmekte olan ve gelişmiş ülkeler arasında genetik kaynakların kullanımı konusunda süregelen iki kutuplu tartışmalar, önemli yasal enstürmanlar olan ; uluslararası çevre sözleşmesi Biyolojik Çeşitlilik Sözleşmesi ve diğer kutbu temsil eden ticari enstrümanlar, özellikle Ticaretle Bağlantılı Fikri Mülkiyet Haklarına İlişkin Sözleşme ve fikri mülkiyet haklarına ilişkin organizasyonlar ; Yeni Bitki Çeşitlerinin Korunmasina İlişkin Uluslararasi Birlik Sözleşmesi ve Dünya Fikri Mülkiyet Teşkilatı, ışığında değerlendirilmeye çalışılmıştır. Bu tez çalışması, biyolojik çeşitlilik ve geleneksel bilginin harmanıyla günümüze aktarıla gelmiş paha biçilmez insanlık mirasının korunması yönünden konunun öncelikli bir hukuk meselesi olduğunu belirlemek bakımından önem arz eden bir çalışmadır. III
The impact of Europeanization on domestic policy structures: Asylum and refugee policies in Turkey's accession process to the European Union

ÖZ AVRUPALILAŞMANIN ULUSAL POLİTİKA YAPILARI ÜZERİNE ETKİSİ: TÜRKİYE'NİN AVRUPA BİRLİĞİNE GİRİŞ SÜRECİNDE İLTİCA VE MÜLTECİ POLİTİKALARI Kale, Başak Ph. D., Uluslararası İlişkiler Bölümü Danışman: Prof. Dr. Atila ERALP Aralık 2005, 288 sayfa Bu tez, Avrupalılaşma' olgusunun, Avrupa Birliğine üye olmayan ülkelerde ulusal politika yapılan üzerine olan etkisini, iltica ve mülteci politikaları bağlamında analiz etmektedir. Bu analiz, Türkiye'nin 1999 yılından itibaren Avrupa Birliği'ne giriş sürecinde Avrupalılaşmanın tesiri üzerine odaklanmaktadır. Bu tezin üç ana amacı bulunmaktadır. İlk amaç, iltica ve mülteci politikalarının Avrupalılaşmasının arkasında yatan dinamiklerin kapsamlı bir analizini sunmaktır. İkinci amaç, bu politikaların yer aldığı kurumsal, yönetsel ve fikirsel ortamı vurgulamaktır. Son olarak, Avrupa bütünleşmesinin dinamiklerinin Avrupa Birliği'ne aday ülkelerinin giriş süreçlerinde yasal uyum süreci çerçevesinde ulusal yönetim sistemlerinde nasıl sistemik bir değişme yol açtığım analiz etmeyi amaçlamaktadır.
New challenges within the framework of the responsibility to protect: Terrorism and protection of populations

Müdahale ve Devlet Egemenliği Uluslararası Komisyonu, 2001 yılında insan hakları ihlalleri ve insani müdahale tartışmalarına karşılık olarak Koruma Sorumluluğu (R2P) kavramını ortaya koymuştur. Bu kavram, 2005 Dünya Zirvesi Sonuç Belgesi'yle Birleşmiş Milletler Genel Kurulu tarafından oybirliği ile kabul edildi. Koruma sorumluluğunun temelinde egemenlik anlayışının bir takım sorumluluklar getirdiği ve devletlerin bu yükümlülüğü yerine getirmekten aciz veya isteksiz olduğu durumlarda bu sorumluluğun uluslararası topluma geçtiği fikri yatmaktadır. Güvenlik Konseyi, 2006'dan beri koruma sorumluluğunu 50'den fazla sayıda kararda hatırlatmıştır. Ayrıca, 2010'dan beri BM Genel Kurulu'nda, koruma sorumluluğunun uygulamasına dair dokuz adet gayri resmi interaktif diyalog düzenlemiştir. Esasen, koruma sorumluluğunun 2001 yılında ortaya konmasından bu yana, BM üyesi devletler bu konuda fikir birliği oluşturmaya ve kavramsal ilerleme ile önleyici eylem arasındaki boşluğu daraltmaya çalışmaktadırlar. Bugüne kadar koruma sorumluluğu, Uluslararası İlişkiler literatüründe geniş yer bulmuş olmasına rağmen, yine de konunun az gelişmiş yönleri vardır. Bu bağlamda, analizlerini devletlerin kitlesel zulümlerden sorumlu olan tek aktör olmadığı gözlemi üzerine oturtan bu tezin amacı devlet dışı aktörlere ve spesifik olarak terör örgütlerine, koruma sorumluluğu bağlamında ve nüfusun korunmasına odaklanarak mevcut literatüre katkıda bulunmayı sağlamaktır. Günümüzde, teknolojik ilerlemeler ve küreselleşmeyle birlikte, devlet dışı aktörler de devletler gibi uluslararası sistemin önemli bir parçası haline gelmiştir. Buradan yola çıkarak, bu tez, koruma sorumluluğunun kapsamına giren suçların faillerin devlet dışı aktörler olduğu durumlara uluslararası toplumun sorumluluğunun yerine getirilmesi gerekliliğini incelemektedir. Bunu yaparken, koruma sorumluluğunu fiiliyata geçirilmesine zemin oluşturan kitlesel vahşet suçları bağlamında Nijerya'da Boko Haram ve Suriye'de İslam Devleti terör örgütlerinin faaliyetlerine odaklanmaktadır.
The prospects for a Brazil-led regionalization in Latin America: An analysis from the perspective of integration theories

Bu çalışmanın amacı bölgesel entegrasyon projelerini inceleyerek Brezilya'nın bölgedeki liderlik isteğini açıklamaktır. Bununla birlikte Brezilya'nın küresel güç olmak için bölge ülkeleriyle ilişkileri ve onlara karşı stratejisi çalışma boyunca incelenmiştir. İlk kısımda Brezilya'nın bölgesel güç olmak için yaptığı demokratikleşme ve ekonomik serbestleşme gibi girişimleri tartışılmıştır. Bu konsepte, bu tez Miriam Pyrs'in 'hegemonya sınıflandırmasını' kullanarak Brezilya'nın özellikle son 20 yıldaki dış politikasını tartışmıştır. Miriam Pyrs'in hegemonya sınıflandırmasına göre, Brezilya'nın bölgedeki durumu bölgesel hegemonya olarak belirtilmiştir. Bu açıdan, çalışma Brezilya'nın bölge içindeki ilişkileri ve bölgesel hegemonyası için imkanları üzerine geniş bir araştırma sunar. Brezilya bu imkanlarını kullanarak ve komşu ülkeleriyle ilişkisini güçlendirerek bölgesel entegrasyon süreci kapsamında bazı önemli projeler sunmuştur. Bu projeler içeresinde son yıllarda en göze çarpanı Güney Amerika Ortak Pazarı ve Güney Amerika Uluslar Topluluğu projeleridir. Bu projeler Brezilya'nın hegemonyasını bölgede sağlamlaştırmasına yardım etmiş ve bölge dışına açılmasını kolaylaştırmıştır. Bu ve diğer projeleri vererek, bu çalışma Brezilya'nın Güney Amerika'da 'bölgesel güç' olma rolünün altını çizmektedir. Bu çalışmada Brezilya önderliğinde neo-functionalist teoriye dayandırılan bölgesel entegrasyon sürecinin Güney Amerika birlikteliğini kolaylaştırdığı sonucuna varıyorum. Bu süreç, politik ve ekonomik çıkarları birleştirmek amacıyla bölge ülkelerini bir araya getiriyor. Bu tez Brezilya'nın risk almaktan kaçınarak ve zorlayıcı metotlar kullanmaksızın oluşturduğu stratejisinin tüm Latin Amerika ülkeleri ve uluslararası sistemde kendisinin küresel güç olma isteği için iyi bir alternatif yarattığı düşüncesini umut ediyor.
Avrupa topluluğu ve Türk rekabet politikasında münhasır dikey anlaşmalar

Dikey anlaşmalara yönelik rekabet politikasında son dönemde etkili olan esnek ve ılımlı yaklaşım, dikey anlaşmaların ekonomik analizi neticesinde varılan sonuçların bir ürünüdür. Yapılan çalışmalar, dikey anlaşmaların rekabeti arttırıcı ve azaltıcı yönlerinin varlığım ortaya koyarken, söz konusu anlaşma türünün teorik olarak tek bir çatı altında olumlu ya da olumsuz olarak değerlendirilemeyeceği sonucunu da beraberinde getirmiştir. Alıcı ya da sağlayıcı üzerine yüklenilen; belirli bir mal ya da hizmetin alım, satım veya yemden satımında yalnızca anlaşmanın diğer tarafı ile iş yapma yükümlülüğünün ana unsur olduğu münhasır dikey anlaşmaların, piyasanın yoğunlaşma derecesine bağlı olarak rekabeti hissedilir derecede olumsuz etkileme potansiyeli, diğer dikey anlaşmalara kıyasla daha yüksektir. Bu açıdan, münhasır dikey anlaşmaların bahsedilen rekabeti kısıtlayıcı etkileri ile etkinlik arttırıcı yönlerini dengeye getiren bir politika, ekonomik yaklaşımın bir gereğidir. Dikey anlaşmalara ilişkin teorik boyutta gözlemlenen yukarıdaki gelişmeler, AT rekabet politikasında da yansıma bulmuştur. Özellikle ekonomik yaklaşımın, 2790/ 1999 Sayılı Komisyon Tüzüğü ile birlikte dikey anlaşmalara ilişkin AT rekabet politikasında önemli değişiklikler yarattığı görülmektedir. AT rekabet politikasının dikey anlaşmalar kanadında gözlemlenen bu önemli değişim, Türk rekabet politikasını da etkilemiştir. Rekabet Kurulu tarafından kabul edilen '2002/ 2 Sayılı Dikey Anlaşmalara İlişkin Grup Muafiyeti Tebliği' söz konusu etkinin en önemli göstergesidir. Tezimizin birinci bölümünde esas olarak, dikey anlaşmaların ekonomik etkilerini ortaya koyan teorik değerlendirilmeye yer verilmiştir. Aynı zamanda 'münhasır dikey anlaşma' kavramının ana unsurları, kapsamı ve türleri de belirlenmiştir. İkinci bölümde Roma Antlaşması'nın 81 ve 82 nci maddelerinin unsurları, dikey anlaşmalar ve özellikle münhasır dikey anlaşmalar açısından ele alınmıştır. Üçüncü bölümde ise, dikey anlaşmalara ilişkin AT ve Türk rekabet politikalarındaki son gelişmeler değerlendirilmiştir.
Uluslararası Hukukta kendi kaderini tayin ilkesi ve Kırım'ın İlhakı'nın bu çerçevede değerlendirmesi

Bu çalışmada, ulusların kendi kaderini tayin hakkı ilkesi bağlamında Kırım sorunu ele alınmıştır. Rusya Federasyonu, 18 Mart 2014'te Kırım'ı kendi kaderini tayin hakkı ilkesini öne sürerek ilhak etmiştir. Bu durum Kırım sorununu yerel bağlamından çıkarıp, bölgesel ve küresel istikrar için gerçek bir tehdit oluşturan küresel bir soruna dönüştürmüştür. Rusya, Kırım'ın kendisine bağlanmasının yasal olduğunu, bu durumun uluslararası hukuka ters düşmediğini iddia etmektedir. Diğer tarafta Ukrayna ise, NATO ve AB üyesi ülkeler ile birlikte, ilhakın yasadışı olduğunu belirtmektedir. Bu çalışmada kendi kaderini tayin hakkından hareketle Kırım krizinin uluslararası hukuk boyutu irdelenmiştir. Günümüzde kendi kaderini tayin hakkı uluslararası ilişkilerde politik bir manipülasyon nesnesi haline gelmiştir. Etnik ayrılıklardan yararlanmak isteyen bazı devletler, rakiplerinin toprak bütünlüğüne ve politik hedeflerine karşı koyacak stratejiler gütmektedir. Bu durum uluslararası hukuk alanında farklı uygulamalara ve tartışmalara yol açmıştır. Nitekim kendi kaderini tayin hakkının içeriği, konusu, temelleri ve hukuki nitelikleri hakkında kesin bir görüş birliği sağlanamamıştır. Kavramın belirsiz oluşu ve çelişkili politik yaklaşımlar, bu anlaşmazlığı ortaya çıkarmaktadır. Kimi araştırmacılar, kendi kaderini tayin hakkını uluslararası hukuk tarafından kabul edilen ve devletlerin buna aykırı işlem yapamayacakları üstün bir kural olarak görmektedir. Kimi araştırmacılar ise kendi kaderini tayin hakkının ancak belirli koşulların ve gerekli hukuki normların geçerli olmasıyla, özellikle de devletlerin toprak bütünlüğünün gözetilmesi şartıyla tanınabileceğini belirtmektedir. Dolayısıyla bu çalışmada, kendi kaderini tayin nedir ve hangi durumlarda uygulanmaktadır, Kırım'ın bağımsızlığını ilan edip, Rusya Federasyonu'na bağlanmasının kendi kaderine tayin ilkesine dayandırılması uluslararası hukuka göre uygun mudur? gibi soruların cevabı aranmaktadır.
Uluslararası örgütlerin devletlerin dış politikalarına etkisi: Çin ve Dünya Ticaret Örgütü

Küreselleşmenin en belirgin sonucu olarak uluslararası politika büyük bir dönüşüm geçirmiştir. Küreselleşen uluslararası sistemin değişen yapısı gereği sistem çok boyutlu bir hal almıştır ve uluslararası sisteme yeni aktörler dahil olmuştur. Uluslararası sisteme dahil olan aktörlerden uluslararası örgütler, devletlerin dış politikalarının şekillenmesinde etkili olmaya başlamışlardır. Uluslararası ilişkiler teorilerinin uluslararası örgütlere bakışlarının incelenmesi sonucu, neorealist teorisyenlerin uluslararası sistemde sadece devletleri aktör kabul eden görüşlerinin aksine küreselleşen uluslararası sistemde neoliberal teorisyenlerin devletlerin tek aktör olma durumuna karşı çıkan görüşleri kıyaslanarak incelenmiştir. Bu çalışma da uluslararası örgütlerin devletlerin dış politikasında etkili aktörler olup olmadıkları sorusuna, Çin'in Dünya Ticaret örgütüne üyeliğinden sonraki dış politik değişimleri incelenerek cevap bulunmaya çalışılmıştır. Bu amaçla, Çin'in geleneksel dış politikasının ana hatları belirlenmiş ve Dünya Ticaret Örgütü'ne üyeliğinden sonraki dış politikaları da incelenerek, Çin'in dış politikasındaki meydana gelen değişimler ortaya çıkarılmıştır.
Soğuk Savaş Sonrası NATO'nun dönüşümü

Sovyetler Birliği'nin yayılmasını durdurmak ve Avrupa-Atlantik bölgesinin güvenliğini sağlamak amacıyla kurulan NATO, Soğuk Savaş'ın sona ermesiyle, varlığının sorgulanmaya başlandığı yeni bir döneme girmiştir. Bu çalışmada NATO'nun Soğuk Savaş sonrası dönemde içine girdiği dönüşüm süreci incelenmiş, bu süreçte yaşanan sorunlar ve ne derece başarılı olduğu irdelenerek, NATO'nun günümüzde de en etkili savunma örgütü olduğu ortaya konulmaya çalışılmıştır. Bu bağlamda çalışmada, öncelikle NATO tarihsel ve kavramsal olarak incelenmiş, dönüşüm ihtiyacının ortaya çıkmasına neden olan Soğuk Savaş sonrası değişen güvenlik tehditleri ortaya konarak; bu tehditlerin NATO'ya yansımaları kapsamında NATO'nun yeni stratejileri ve diğer uluslararası örgütlerle olan ilişkilerine etkileri ele alınmıştır. Bunlara ek olarak çalışmada, küreselleşmenin etkisiyle ilgi alanını klasik bölgesinin oldukça dışına kadar genişleten NATO'nun, dönüşüm sürecinin en önemli ve tartışmalı kısmını oluşturan alan dışı faaliyetleri incelenmiştir. Ayrıca çalışmada, Soğuk Savaş sonrası NATO'nun politik rolünün ön plana çıkması nedeniyle dönüşüm süreci, birbirine paralel ilerleyen politik ve askeri boyutlarıyla ayrı ayrı ele alınmış ve çalışmada yapılan incelemeler neticesinde ulaşılan sonuçlar hakkında değerlendirmelerde bulunulmuştur. Günümüzde gelinen noktada NATO, dar politik kapsamlı bir askeri örgütten, politik yönü daha ön planda olan politik-askeri bir örgüte dönüşmüştür. Stratejilerini günümüz tehditleri doğrultusunda yeniden oluşturan NATO, dönüşüm kapsamında yeni üyelerle genişlemiş, diğer uluslararası örgütlerle ve Avrupa-Atlantik bölgesi dışındaki ülkelerle yakın politik ilişkiler içine girmiştir. Bunun yanında NATO, bölgesel bir savunma örgütünden, Doğu Avrupa'dan Orta Asya'ya kadar geniş bir coğrafya'da, barışı koruma harekatlarından terörizmle mücadeleye kadar çok geniş bir yelpazede görevler icra eden bir uluslararası örgüte dönüşmüştür. Çalışmada elde edilen sonuçlar neticesinde, Soğuk Savaş sonrası varlığının tartışılmasına ve dönüşüm sürecinde yaşadığı sorunlara rağmen küresel bir aktör olma yolunda ilerleyen NATO'nun, kısa ve orta vadede, Soğuk Savaş sonrası ortaya çıkan yeni tehditlerle mücadele edebilecek, bünyesinde sert ve yumuşak güç unsurlarını barındıran, en etkili politik-askeri uluslararası örgüt olarak varlığına devam edeceği değerlendirilmektedir.