turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Mesafeli sözleşmeler

Teknoloji ve ticaret çağında, sözleşmeler hukuku geleneksel hukuki müesseselerden farklılaşan sözleşmeleri kapsar şekilde uyumlaştırılmalıdır. Tüketicilerin ortaya çıkan bu ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla, sözleşmeler hukukunun müesseseleri geleneksel anlayış kalıplarının ötesine genişletilmelidir. Mesafeli sözleşmelerde tüketicinin korunması tüketiciler ve girişimciler arasındaki dengeyi sağlama çabasından ileri gelmektedir. Mesafeli sözleşmeler bu amacı sadece taraflar arasındaki bilgi farklılığını kapatarak değil aynı zamanda tüketicilere cayma hakkı tanıyarak da gerçekleştirmeye hizmet etmektedir. Bu çabaların nihai amacının tüketicilerin tereddüt etmeden dayanabileceği bir alışveriş modeli oluşturarak ticareti geliştirmek olduğu da ifade edilebilir. Tezin ilk bölümü, mesafeli sözleşmelerin hukuki niteliğini karşılaştırmalı bir yaklaşımla incelemektedir. İkinci kısım ise mesafeli sözleşmelerin unsurlarını ve kurulması konularını içermektedir. Son bölümde, mesafeli sözleşmelerle ilgili bilgilendirme yükümlülükleri ve borçların sona ermesi değerlendirilmektedir. Sözleşme kaynaklı borçların ifası ve tüketicinin cayma hakkına ilişkin tartışmalar ve değerlendirmeler tezin son bölümünde bulunabilir.
Eşya ve kazancın muhafaza altına alınması ve bunlara elkonulması, taşınmazlara hak ve alacaklara elkoyma (CMK. M. 123 ? 128)

Ceza Muhakemesinde elkoyma bir koruma tedbiridir, elkoyma, özellikleri ve ön şartları açısından diğer koruma tedbirleri ile aynıdır. Muhafaza altına alma ve müsadere kavramları elkoymadan farklı özellik taşımaktadırlar. Muhafaza altına alma ve müsadere kavramları başlangıç sebepleri ve sonuçları itibariyle elkoymadan farklı düzenlemelerdir. Elkoyma tarihsel gelişimi yönüyle incelendiğinde ise günümüzdeki uygulamaya yakın Carolina Ceza Kanununda ve Napolyon Ceza Muhakemesi Kanununda açıkça düzenlenmiştir. Elkoyma konusu tarihimizde 1879 tarihli Usul-ü Muhakemat-ı Cezaiye Kanunu Muvakkatı'nda düzenlenmiştir. Elkoyma kararını vermeye yetkili merci açısından, CMUK'tan farklı olarak yeni düzenleme olan CMK' da, gecikmesinde sakınca bulunan hallerde zabıta memurlarının yerine kolluk amirine bu yetki verilmiştir. Elkoyma kararını vermek için gerekli olan şüphe, CMK'nın 116. maddesinde makul şüphe olarak kabul edilmiştir. Elkonulan eşyalar ise ispat aracı olarak yararlı görülen eşya ve eşya ile kazanç müsaderesine tabi malvarlığı değerleridir. Kanunda yapılan düzenlemede; devlet sırrının mahkemeye karşı gizli tutulamayacağı belirtilerek, demokratikleşme açısından önemli bir adım atılmıştır. Postada elkoyma açısından, suçun delillerini oluşturabilecek bütün posta gönderilerine elkonulabileceği kabul edilmiştir. CMK madde 128'de Taşınmaz Hak ve Alacaklara Elkoyma, 130. maddede Avukat Bürolarında Elkoyma ve 134. maddede Bilgisayarlarda Elkoyma yeni yapılan düzenlemelerdendir. Ayrıca Ceza Muhakemesi Kanununda arama ve elkoyma halinde, meydana gelen zararların tazmini konusu düzenlenmiştir.
Spor müsabakalarında sporcuların yaralanmasından ve ölmesinden kaynaklanan hukukuki sorumluluk

Bu tezin amacı, spor müsabakalarında sporcuların yer alanması ve ölmesi halinde meydana gelen zararlardan dolayı sorumluluğun ilkelerini belirlemektir. Sporcuların birbirlerine karşı fiilleri inceleme konusu yapılmış olup, bu fiillerin hangi şartlar altında hukuki sorumluluğu doğuracağı tespit edilmeye çalışılmıştır. Ayrıca, sporcuların ölmesinden ve yer alanmasından kaynaklanan zarardan dolayı kimlerin hukuken sorumlu olduğu ve şartları tespit edilmeye çalışılmıştır. Sporcuların ölmesinden ve yer alanmasından kaynaklanan hukuki sorumluluğunun esas alındığı bu çalışmamızda, hukuki sorumluluğun kurulmasında ve meydana gelen zararın tazmininde haksız fiile ilişkin genel esaslardan ayrı bir takım özelliklerin olduğu saptanmıştır. Hukuk düzenince belirli bir hareket serbestisinin tanındığı spor müsabakalarında, hukuka aykırı her fiil hukuki sorumluluğu doğurmayacaktır. Hukuka aykırılığı ortadan kaldıran bir sebep ve/veya kabul edilen riskin varlığında hukuki sorumluluk gündeme gelmeyecektir. Ayrıca, haksız fiile ilişkin genel ilkelerden farklı olarak, spor müsabakalarında sporcunun kusuru da ayrı bir takım özellikler barındırmaktadır. Basit, düşüncesiz hareketlerle oyun kurallarının aşılması sonucu oluşan zararların, zarar gören tarafından talep edilemeyeceği esası getirilerek kusurun sübjektifleştirildiğini görmekteyiz. İhmalin tespitinde oyun kuralları esas alınır. Ancak, bir meslek olarak icra edilen sporlarda dahi, müsabakanın vermiş olduğu yorgunluk, heyecan gibi sebepler neticesinde sporcunun dikkatsiz davranışı sonucu oluşan zarardan dolayı sporcu sorumlu olmayacaktır
Kentsel dönüşüm kapsamında riskli yapıların yıkılması ve yeniden değerlendirilmesi sürecinde meydana gelen uyuşmazlıklar

Yüksek lisans tezi olarak hazırlanan bu çalışmada son yıllarda ülkemizde uygulama alanı daha önce hiç olmadığı kadar artan kentsel dönüşüm konusuna değinilmiştir. Öncelikle kentsel dönüşüm kavramı üzerinde durulmuş ve bu hususta bir takım tanımlara yer verilmiştir. Sonrasında kentsel dönüşüm çalışmalarının yürütülmesi sürecinde geçmişşten günümüze değin doğrudan veya dolaylı olarak istifade edilen yasal düzenlemeler hakkında kısa bilgiler paylaşılmıştır. Akabinde ülkemizde son yıllarda gerçekleştirilen kentsel dönüşüm uygulamalarının dayanağını oluşturan ve toplumumuzca 'Kentsel Dönüşüm Yasası' olarak bilinen 6306 Sayılı Afet Riski Altındaki Alanların Dönüştürülmesi Hakkında Kanun ve Uygulama Yönetmeliği içeriği hakkında bir takım açıklamalarda bulunulmuştur. Bu bölümden sonra ise çalışmamızda odak noktasını oluşturan riskli yapılar hakkında ayrıntılı incelemeye geçilmiş; riskli yapının tespiti, yıkımı ve riskli yapı hakkında karar alınması sürecine ilişkin düzenlemeler ve uyuşmazlıklar değerlendirilerek, bu hususta yapılan çalışmalardan da istifade edilmek suretiyle uygulamada rastlanan sorunlara çözüm önerileri getirilmiştir.
Halkı Kin ve Düşmanlığa Tahrik Suçu (TCK m. 216/1)

Çağdaş hukuk devletlerinin birçoğu, kamu düzeni veya güvenliğinin sağlanması ve toplumsal barışın aksamadan korunması bakımından vatandaşları arasında, halkın belirli özelliklere sahip bir kesiminin diğer kesimi aleyhine kin ve düşmanlığa tahrik edilmesine karşı duyarsız kalmamış; halkı kin ve düşmanlığa tahrik suçunu ceza kanunlarında düzenlemişlerdir. Bu suç, hukukumuzda Türk Ceza Kanunu'nun 216. maddesinin birinci fıkrasında yer almaktadır. Çalışmamızda, halkı kin ve düşmanlığa tahrik suçu incelenmiştir. İki bölümden oluşan çalışmanın birinci bölümünde; halkı kin ve düşmanlığa tahrik suçu hakkında genel bilgilere yer verildikten sonra, suçun Türk hukukundaki gelişimi, korunan hukuki değer, suçla ilgili kavramlar ve bazı uluslararası belgeler ile ülkelerin mevzuatı açıklanmıştır. İkinci bölümde; genel kabul gören anlayışa göre suçun unsurları, hukuki niteliği tartışmalı olmakla birlikte objektif cezalandırılabilme şartı olarak değerlendirdiğimiz 'Kamu güvenliği açısından açık ve yakın tehlike' kavramı detaylı biçimde ele alınmıştır. Ayrıca bu bölümde; suçun nitelikli hali ve en yaygın işlenme biçimi olan basın ve yayın yoluyla işlenmesi irdelenip özel görünüş şekilleri, soruşturma ve kovuşturma usulü ile yaptırımı üzerinde durulmuştur. İncelenen suç, halkın sosyal sınıf ırk, din, mezhep veya bölge bakımından farklı özelliklere sahip bir kesimini, diğer bir kesimi aleyhine kin ve düşmanlığa alenen tahrik etmek suretiyle işlenmektedir. Ancak kişinin düşündüklerini özgür bir ortamda ifade edebilmesi, demokratik toplumların varlığı için gerekli unsurlardan biri olduğundan suçun cezalandırılabilmesi için fıkrada belirtilen tahrikin kamu güvenliği açısından açık ve yakın bir tehlike ortaya çıkarması aranmaktadır.
Borçlar Kanunu'na göre eser sözleşmesinde müteahhidin eseri teslim borcu ve teslim borcuna aykırılıkları

Borçlar Kanunu'nun 355. maddesi ile 371. maddesi arasıda düzenlenmiş olan eser sözleşmesi ile müteahhit eseri meydana getirme ve meydana getirdiği bu eseri iş sahibine teslim etme olmak üzere iki temel borç altına girer. Müteahhidin eser sözleşmesinden doğan eseri teslim borcu ve teslim borcuna aykırılıkları tezimizin konusu olarak seçilmiştir. Müteahhidin teslim borcunu gereği gibi ifa edebilmesi için öncelikle sözleşmeye uygun olarak eserin meydana getirilmesi gerektiğinden biz de çalışmamızda öncelikle eseri meydana getirme borcunu, konuya ilişkin özel hükümlerdenyararlanarak, genel hatlarıyla ele aldık. Ardından ise müteahhidin eseri teslim borcu ve teslim borcuna aykırılıklarını ayrıntılarıyla inceledik. Borçlar Kanunu'nda özel olarak kaleme alınmadığından müteahhidin teslim borcunu ve bu borca aykırılıklarını incelenken genel hükümlerinden yararlandık
Institutionalizing justice in a distant province: Ottoman judicial reform in Yemen (1872-1918)

Bu çalışmanın amacı bölgenin 1872'de Osmanlı İmparatorluğu tarafından ikinci kez fethedilmesiyle beraber Yemen'de uygulanan yeni hukuki düzeni tanımlamaktır. Nizamiye mahkemelerinin kurulması ve lağvedilmesini ortaya koyarken yerel halkın mahkemelere rağbetini artırmak için kullanılan ara formüller de değerlendirmektedir. Osmanlı devleti 1839 Tanzimat Fermanı'yla beraber adli yapısını tedrici olarak dönüştürmeye başladı. Tanzimat'la beraber mevcut İslami kurallar kanunlaştırıldı ve Batı kanunları kısmi olarak Osmanlı hukuk sistemine uyarlandı. Bunu müteakip 1864'de yeni mahkeme sistemi kurulmaya başlandı ve yeni adli düzen 1879'da epeyce yerleşti. Osmanlı devleti 1864 Vilayet Nizamnamesiyle beraber yeni hukuk düzenini tüm vilayetlerinde uygulamayı hedefledi ancak bu sistemin Yemen Vilayeti'nde uygulanması ve yerleşmesi diğerlerine nispetle geç oldu. 1879 tarihi itibariyle Yemen Vilayeti'nin merkezinde, pek çok liva ve kazasında nizamiye mahkemeleri kuruldu. Ancak halkın mahkemelere rağbet göstermemesi nedeniyle devlet mahkeme sisteminde bazı değişiklikler ve düzenlemeler yaptı. Bu çabaların da istenilen sonuçları vermemesi üzerine 1889 yılında nizamiye mahkemeleri lağvedildi ve yalnızca şer'iyye mahkemeleri varlığını sürdürmeye devam etti. Osmanlı hükümeti zaman içinde şer'iyye mahkemelerini de dönüştürerek nizami kanunlara göre hüküm vermeyle yükümlü tuttu. Yemen'deki mahkeme sisteminin karışık ve çok boyutlu serencamı, Osmanlı devletinin adaletin tesisine verdiği önemi göstermektedir. Ayrıca nizamiye mahkemelerinin lağvedilmesinin bir başarısızlık olarak değerlendirilmesi de tartışılmaya muhtaçtır. Nitekim bu tez, Osmanlı uygulamalarının esnekliğinin Yemen'de hukuk sisteminin tedrici olarak dönüşmesini sağladığını ve belli bir müddet zarfında yerel halkın sisteme alışmasıyla beraber yerel liderler eliyle yeni mahkeme sisteminin kısmen tekrardan kurulduğunu anlatmaktadır. Bu durum göz önüne alınınca, Osmanlı devletinin on dokuzuncu yüzyılda merkezileşerek tüm vilayetlerinde tek tip bir politika ve uygulama benimsediğine dair mevcut kanaatin de tashihe muhtaç olduğunu ortaya koymaktadır.
Ceza muhakemesi hukuku açısından tanıklık

Ceza muhakemesini olayı hiç görmemiş olan Cumhuriyet Savcısı veya hakimin, olayı elde ettiği delillerle bir film senaryosu yazıyormuş gibi canlandırıp sonuca ulaşmaya çalışması olarak nitelendirebiliriz. Ancak bu canlandırma, çoğu zaman olaydan çok sonra ve olayın oluşuna ilişkin birçok somut unsur değiştikten veya değiştirildikten sonra yapılmaktadır. İşte bu aşamada Cumhuriyet Savcısı veya hakimin önüne delillendirme faktörü çıkmakta, bu faktörün en önemli parçasını da doğrudan elde edilen deliller oluşturmaktadır. Özellikle olaya beş duyu organı ile tanık olan kişinin beyanı doğrudan delillerin en önemli parçalarından birisidir. Tarafsız ve güvenilir bir tanık beyanı maddi gerçeğin ortaya çıkmasında, ceza muhakemesinin en büyük yardımcılarındandır. Ancak tanığın insan olmasından kaynaklanan nedenlerle o beyanı, dış etkiler veya tanığın kendisinden kaynaklı, kasıtlı veya kasıtlı olmayan nedenlerle ceza muhakemesine farklı yansıyabilmektedir. Hakim de tanık beyanının güvenilirliğini ve tarafsızlığını tartışarak tanık beyanını değerlendirmek zorundadır. Tanıklık, Anayasanın 12. ve 14. maddelerde kişinin topluma karşı ödev ve sorumlulukları kapsamında teminat altına alınmıştır. Tanıklığa ilişkin temel düzenlemeler ise Anayasal hükümler ışığında CMK'nın 43 ve devamı maddelerinde yer almaktadır. Tanıklık zorunlu bir kamusal görevdir. Kamusal görev olması sebebiyle bu görevi yerine getiren tanık, ceza muhakemesi faaliyetine katıldığı sırada kamu görevlisidir. Bu görevi nedeniyle tanığa yapılacak her türlü hukuk dışı hareket, kamu görevlisine görevinden dolayı yapılmış bir eylem olarak yaptırıma tabi tutulacaktır. Tanığın korunması hususunda Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve ulusal mevzuatta geniş düzenlemeler yer almakta olup, tanığın adil yargılanmaya etkisi dolayısıyla önemi artmaktadır.
Türk İdari Yargılama Hukukunda yargılamanın yenilenmesi müessesesi

Yargılamanın yenilenmesi, sınırlı uygulama alanına sahip olmasına rağmen son derece önemli bir usul hukuku müessesesidir. Nitekim idari yargılama hukuku ve medeni usul hukukunun yanı sıra, ceza muhakemesi hukukunda da yer alması bu hususu doğrular niteliktedir. Dikkat çeken bir diğer nokta ise kurumun geçmişşidir. Çalışmada da ele alındığı üzere yargılamanın yenilenmesi, farklı yer ve zamanlardaki hukuk sistemlerinde uygulanmıştır. Gerçekten konuya ilişkin olarak tarihteki değişik hukuk sistemlerindeki düzenlemelerin günümüzdeki, özellikle hukuk sistemimizdeki, düzenlemelerle büyük oranda benzeştiği görülmektedir. Açıklanan yönü, yargılamanın yenilenmesinin yer ve zamana göre içeriği farklılaşsa da temel konularda aynı yahut benzer biçimlerde uygulanageldiğini göstermektedir. Önemi sebebiyle yargılamanın yenilenmesiyle ilgili genel bilgilerin yanı sıra kurumun tarihi gelişimine de eserde yer verilmiştir. Yargılamanın yenilenmesinin bir kanun yolu olarak önemi kesin hüküm ile ilişkisinden gelmektedir. Zira çalışma dahilinde de sıkça değinileceği üzere yargılamanın yenilenmesinin, kesin hükmü ortadan kaldırıcı yönü bulunmaktadır. Açıklanan sebeple uygulanma şartlarının tam ve doğru şekilde ortaya konması hukuk devleti için son derece önemlidir. Böyle olmakla birlikte idari yargılama hukuku açısından ele alındığında konuyla ilgili yasal düzenlemelerin dar tutulduğu söylenmelidir. Bu noktada içtihatlar ve doktrinin önemi daha da artmaktadır. Ancak birçok konuda her iki kaynağın aynı başlıklarda çok farklı sonuçlara ulaştığı gözlemlenmiştir. Yargılamanın yenilenmesini tüm detaylarıyla ele alarak incelemeyi amaçlayan bu çalışmada, yüksek mahkemelerce farklı tarihlerde verilmiş birçok karara ve konuyu teorik bazda değişik açılardan ele alan doktriner görüşlere yer verilerek bu amacın gerçekleştirilmesine gayret edilmiştir.
Medenİ Hukuk açısından suların hukukİ durumu

Bu çalışmanın konusu; 'Medeni Hukuk Açısından Suların Hukuki Durumu' dur. Su hukuku, Türk Hukuk Sisteminde gereken önemi görmemiştir. Çünkü, günümüz ihtiyaçlarına karşılık verebilecek bir su kanunu hala yoktur. Kanun koyucu bu eksikliği gidermek için harekete geçmişş ve farklı tarihlerde su kanunu tasarıları hazırlamıştır. Ülkemizde zamanla sular üzerindeki mülkiyet hakkı, Devlet lehine genişletilmiştir. Buna en iyi misal, yeraltı sularının özel mülkiyet konusu olmaktan çıkarılarak Devletin hüküm ve tasarrufu altına alınmasıdır. Su Kanun Tasarısı ile bu anlayışın sürdürülmesi istenmektedir. Bunun sonucunda kamu yararı ve özel yarar arasındaki denge bozulur. Bu durumda telafisi güç zararların ortaya çıkmasına sebep olur. Çünkü, tasarı ile suların özel mülkiyete konu olması daha sıkı şartlara bağlanmıştır. Bu çalışmada, Su Kanunu Tasarısında yer alan hükümlere de yer yer değinilerek, kanun koyucuya yol göstermek ve yardımcı olmak amaçlanmıştır. Böylece, ülkemizdeki su mevzuatının nasıl olması gerektiği ortaya konulmuştur. Bu konuya dair çeşitli araştırmalar yapılmış olsa da, günümüze değin çalışma alanı ile ilgili monografik bir araştırmanın yapılmamış olduğunun görülmesi de konunun seçilmesinde etkili olmuştur. Çalışmanın birinci bölümünde, sulara dair tarihi özet ve temel bilgilerden bahsedilmiştir. Bu bölümde ayrıca genel su, özel su ayrımına değinilmiştir. İkinci bölümde Medeni Hukuk açısından suların hukuki durumu incelenmektedir. Bunlar arasında su mülkiyetinin hukuki niteliği, bunun şartları ve sona ermesi de bulunmaktadır. Sonrasında ise suların, özel hukuktan doğan sınırlamalarından bahsedilmiştir.120Üçüncü bölümde ise su hukukunun mevcut yapısı ile Su Kanunu Tasarısıyla getirilmesi planlanan sistem kıyaslanmaktadır. Ayrıca mülkiyet hakkının niteliği ve 21. yüzyıl mülkiyet anlayışı açısından suların hukuki durumu incelenmiştir. Çalışmamız sırasında varılan kanaatler, toplu bir şekilde sonuç kısmında yer almıştır.
Payları borsada işlem gören şirketlerde kar payı dağıtımı

Payları borsada işlem gören şirketlerin yapısı itibari ile 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu, 6362 sayılı Sermaye Piyasası Kanunu yanı sıra Sermaye Piyasası Kurulu'nun çıkardığı birçok tebliğ ve çeşitli düzenlemelere tabi olmasından ötürü, bu şirketlerde kar payı dağıtımı süreci fazla sayıda değişkene bağlı kalmaktadır. Bu noktada, bütün bu düzenlemeler ışığında kar payına ilişkin genel kurul kararının alınmasından, kar payının ilgililere ödenmesine kadar devam eden süreçlerin ne şekilde işlemesi gerektiğini tespit etmek oldukça titiz ve dikkatli inceleme gerektirmektedir. Payları borsada işlem gören her şirket yapısı itibariyle bir anonim şirket ve niteliği itibariyle halka açık şirket olsa da; her halka açık şirketin ve her anonim şirketin payları borsada işlem görmemektedir. Fakat Sermaye Piyasası Kanunu'nun emredici hükümleri çerçevesinde her halka açık anonim şirketin, payları borsada işlem gören şirkete dönüşmesinin de 2 yıllık zaman meselesi olduğu da bir gerçektir. Bu nedenle, payları borsada işlem gören şirketlerde kar payı dağıtımı konusunun önemi daha da artmaktadır. Çalışmamızda payları borsada işlem gören şirketlerde kar payı dağıtımı süreci her yönüyle ele alınmaya çalışılmıştır. İşbu çalışmada sırasıyla konunun kavramsal altyapısı; uygulanacak kurallar; kar payı dağıtımının ön şartları; genel kurul ve yönetim kurulun yetkileri; pay sahipleri ve diğer hak sahiplerinin bu süreçteki konumu; kar payının ödenme şekli ve vergilendirilmesi; kar payına ilişkin ortaya çıkabilecek sorumluluğu ile ilgili açıklama ve tespitlerimize yer verilmiştir.
Türk hukukunda avukatlık ortaklığı

Avrupa Birliği u yelik sürecinden dolayı, Türkiye'de gu n geçtikçe önemi artan avukatlık ortaklığı konusundaki ihtiyacın karşılanması için, 2001 yılında Avukatlık Kanunu'nda köklü değişiklikler yapılmıştır. Bu değişikliklerle birlikte, sui generis bir yeni ortaklık modeli getirilmiştir. Bu modele ilişkin olarak Kanun'da sadece genel hatlar düzenlenmiş, ayrıntılı düzenlemeler ise bir meslek kuruluşu olan Tu rkiye Barolar Birliği tarafından hazırlanacak bir yönetmeliğe ve tip ana sözleşmeye bırakılmıştır. Böylece Kanun koyucu, konuyu du zenleme yetkisini Tu rkiye Barolar Birliği Yönetim Kuruluna devretmiştir. Tu rkiye Barolar Birliği bu yetkiye istinaden, 25.11. 2001 tarihinde Avukatlık Ortaklığı Yönetmeliği'ni hazırlamış, hemen ardından da avukatlık ortaklığı tip ana sözleşmesini, avukatların istifadesine sunmuştur. Avukatlık Ortaklığı, Avukatlık Kanununun 44. maddesinde tanımlanmıştır. Buna göre avukatlık ortaklığı, aynı baroya kayıtlı birden çok avukatın bu kanuna göre mesleklerini yürütmek için oluşturdukları tüzel kişiliktir. Bu nedenle, avukatlık ortaklığının ortaklardan bağımsız bir kişiliği bulunmaktadır. Bir avukatlık ortaklığında ortaklar ve çalışan avukatlar, ortaklık ile ilgili her türlü işlem, eylem ve borçlardan dolayı birlikte müteselsilen ve sınırsız sorumludur. Yine belirtmek gerekir ki, ortaklığın konusu meslek çalışmasıdır ve bu konu ticari sayılmamaktadır. Çalışmanın Birinci Bölümü'nde, ortaklığın gerek kurulması ve gerekse modelinin belirlenmesinde önemli etkileri ve sonuçları olması itibariyle 'Avukatlık Mesleğinin Nitelikleri ve Şartları' incelenmiştir. İkinci Bölu m'de 'Avukatlık Ortaklığının Kuruluşu ve Ortakların Hukuki Durumu' ele alınmıştır. Üçu ncu Bölu m'de ise 'Avukatlık Ortaklığının İşleyişi, Ortaklıkta Değişiklikler ve Ortaklığın Sona Ermesi' değerlendirilmiştir.
Suça sürüklenen çocukların muhakemesinde soruşturma evresi

Çocuk suçluluğu oranlarının bu kadar arttığı günümüzde çocuk yargılamasının da özellikle incelenmesi gerekmektedir. Çalışmamızda çocuk yargılamasının ilk evresi olan soruşturma evresi, öncelikle çocuk kavramı, çocuk hakları ve çocuk suçluluğu bağlamında uluslararası düzenlemeler, çocukların cezai sorumluluğu ve soruşturma evresi temelinde yargılanmasına ilişkin Çocuk Koruma Kanunu, Türk Ceza Kanunu, Ceza Muhakemesi Kanunu ve ilgili diğer düzenlemeler ele alınarak incelenmiştir.
Anayasa Hukuku açısından konut hakkı

Konut hakkı, her bireyin kendisi veya ailesi adına devletten 'minimum yeterlilikte' bir konuta erişimini sağlamasını isteme hakkıdır. Konut hakkının pozitif hukuk metinlerinde yer alması, özellikle anayasalarda tanınması, konut hakkının güvence altına alınmasında gerekli olmakla birlikte, yeterli değildir. Hak ve özgürlüklerin sınıflandırılmasında kullanılan ayrımların katı ve dar yorumlanması, haklar arasında hiyerarşi varmış gibi yerleşen düşünceler sebebiyle, sosyal hakların, dolayısıyla konut hakkının, tek başına anayasalarda düzenlenmesinin yeterli olmadığını göstermektedir. Bu sebeple bu çalışma, konut hakkı özelinde sosyal hakların gerçekleştirilmesi ve yargısal korunmasında devletin yükümlülüklerine anayasa hukuku perspektifinden bir başka bakış açısı sunabilmeyi amaçlamaktadır. Bu çalışmada, 'konut' ve 'konut hakkı' kavramlarının tanımları yapılarak, bu kavramların içeriği ve unsurları ortaya konulmuş; hak ve özgürlük sınıflandırmalarının niteliği ve devletin bu sınıflandırmalarda ki yükümlülükleri üzerinde durularak, konut hakkının sınıflandırmalarda ki yeri belirtilmiştir. Konut hakkının uluslararası metinlerde ve anayasalarda tanınması, içeriği ve koruma mekanizmaları incelenmiştir. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nda konut hakkının düzenleniş biçimi ve kapsamına ayrıntılı bir şekilde yer verilerek, devletin konut hakkı kapsamında saygı gösterme, koruma ve gereğini yerine getirme yükümlülükleri belirtilmiştir. Devletin koruma yükümlülüğü kapsamında konut hakkının dava edilebilirliği incelenerek, Anayasa Mahkemesi'nin konut hakkı özelinde verdiği kararlar incelenmiştir. Ayrıca konut hakkının diğer haklarla ilişkisi insan haklarının bölünmezliği ilkesi çerçevesinde anlatılmaya çalışılmıştır.
Türk İş Hukukunda tatil ücretleri

İşçilerin çalışma hayatı koşulları sanayi devriminin etkisi ağırlaşmış ve bunun sonucunda çalışma süreleri fazlalaşan işçilerin tatil yapma ihtiyacı doğmuştur. İş hukukunun gelişmesiyle ücretli tatil hakkı, Anayasal güvenceye sahip olan temel bir sosyal hak haline gelmiştir. Tatil hakkı 394 sayılı Hafta Tatili Hakkında Kanun ve 2429 sayılı Ulusal Bayram ve Genel Tatiller Hakkında Kanun ile düzenlenir iken, tatil ücretleri 4857 sayılı İş Kanunu ile diğer iş kanunlarında düzenlenmiştir. Haftanın beş veya altı iş gününde çalışma nedeni ile yorulan çalışanlara yorgunluğunu gidermesi ve yeni haftaya bedenen ve ruhen dinlenmiş olarak başlayabilmesi için genellikle hafta sonunda tanınan çalışılmayan hafta tatili günü için, işveren tarafından bir iş karşılığı olmaksızın o günün ücreti tam olarak ödenir. Kanunla ulusal bayram ve genel tatil günü olarak kabul edilen ve işçilerin maddi kayıp kaygısı duymaksızın sosyal ve dini görevlerini aileleri ile birlikte yerine getirmelerini sağlamak amacıyla çalışılmayan günlerde, işçilere bir iş karşılığı olmaksızın o günün ücretleri tam olarak ödenecektir. Hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde esas olan işçilerin çalıştırılmamasıdır; ancak uygulamada işçilerin tatil günlerinde dahi çalıştırılması ile karşılaşılmaktadır. İşçilerin tatil günlerinde çalıştırılabilmesi için işçinin onayının bulunması şarttır.