turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Albanian dilemma in the Balkans: Nationalism and globalisation

Boğaziçi Üniversitesi Atatürk lkeleri ve nkılap tarihi Enstitüsü'nde Yüksek Lisans derecesi için Falma Fshazi tarafından eylül 2005'te teslim edilen tezin kısa özeti Başlık: Balkanlar'da Arnavut kilemi: Milliyetçilik ve KüreselleşmeBu tez milliyetçilik ve küreselleşme etkileşiminin bir Balkan coğrafyası üzerindeki etkisini incelemektedir. Tezin, Balkanlarda odaklandığı nokta ise Arnavut toplumlarıdır. Tez üç ana sorunsal çerçevesinde gelişmektedir: Bir, Arnavutluk, Kosova ve Makedonya'da Arnavut milliyetçiliğinin dinamiklerini incelemekte ve kıyaslamaktadir. ki, bu toplumlarda küreselleşme milliyetçilik etkileşimini irdeleyerek küreselleşmenin ulusal kimlik, etnik azınlıklar ve ulus devlet üzerindeki etkisini incelemektedir. Üç, tezBalkanlar ve özellikle Arnavutlar hakkında var olan birçok miti ortaya cıkarmak için çaba göstermektedir. Arnavutların bugünkü durumlarının geçmişşteki kökenlerini araştırantarihsel bir bölüm içermekle beraber, tezin esas odak noktası günümüzdeki Arnavutluk vesınırlarındaki Arnavut toplumlarıdır. Tez aynı zamanda post komünist toplumlarda ulusal kimlik araştırması çalışmalarının de bir örneğini oluşturmaktadır. Tez özünde bugünküArnavutluk ama aynı zamanda Kosova ve Makedonya'daki Arnavut toplumlarınımilliyetçilik açısından incelerken söz konusu toplumların sosyo-politik dinamiklerinitarafsız ve gerçekçi bir bakış açısı ile sunmaktadır.
Uluslararası insan hakları sözleşmelerine koyulan çekinceler çerçevesinde hedef ve amaçla bağdaşma ölçütü ve Türkiye uygulaması

İşbu çalışma, 1969 tarihli Viyana Andlaşmalar Hukuku Sözleşmesi'nin 19. maddesinin fıkrasında düzenlenen, bir çekincenin ileri sürülebilmesi için temel kıstas olan 'hedef ve amaçla bağdaşma' ölçütünü, uluslararası insan hakları sözleşmelerine koyulan çekinceler bakımından ele almaktadır. Çekinceler rejimi, andlaşmalar hukukunun en teknik ve karmaşık alanlarından birini oluşturmakta, bir çekincenin izin verilebilirliğini ölçen 'hedef ve amaç testi' ise, bu alanın en çok tartışma uyandıran öğesini meydana getirmektedir. Bu tartışma, özellikle, uluslararası insan hakları sözleşmelerine koyulan bir takım şüpheli çekinceler temelinde alevlenmektedir. 1969 tarihli Viyana Andlaşmalar Hukuku Sözleşmesi'nin, ne hedef ve amaçla bağdaşırlığı bir çekince koyulmadan önce tespit eden ve ilgili çekincenin koyulmasını engelleyen ante hoc bir mekanizma öngörmüş, ne de bir 'hedef ve amaç testi' ortaya koymuş olması, bu hususta bir boşluğa işaret etmektedir. Çalışma, uluslararası insan hakları sözleşmelerine koyulan çekinceler bakımından bir test ortaya koyarak bu boşluğun doldurulmasına katkı sunmayı amaçlamaktadır. Ayrıca bu testi, Türkiye'nin temel insan hakları sözleşmelerine koyduğu ve kimisi hedef ve amaçla bağdaşmazlık bağlamında Devlet itirazına ve insan hakları sözleşme organı görüş ve tavsiyelerine konu olan çekincelerine uygulayarak somutlaştırmaktadır.
Citizenship under the light of founding treaties

'Kurucu Anlaşmaların Işığı Altında Yurttaşlık' adını taşıyan bu çalışmada, Maastricht Anlaşması'nda ilk kez tanımlanan ve anayasal bir nitelik kazanan 'Avrupa Birliği Yurttaşlığı' çeşitli yönleriyle incelenmektedir. Çalışmanın amacı Birlik sınırlan içerisinde yasayan bireyleri, yurttaşlık kavramının tanımı gereği, hukukun özneleri haline getiren bu düzenlemenin ulus-Ostu bir kurum olan Avrupa Birliği ile Üye Devlet vatandaşları arasında kurduğu yurttaşlık ilişkisini irdelemek, sorunlu noktalara temas etmektir. 1992 yılında imzalanan Maastricht Anlaşması'nın Birlik gündemine soktuğu Avrupa yurttaşlığı ilk bakışta salt bir hukuki düzenlemeyi andırsa da politik düzlemde de fazlasıyla yankı bulmuştur. Alman Federal Anayasa Mahkemesi'ni 'Bir Avrupa halkından söz edilemez' yargısında bulunmaya iten ve gündemden düşmeyen demokrasi eksikliği iddialarının bir parçasını da yurttaşlık oluşur. Bu çalışmada yurttaşlığın bireyleri hukuk öznesine dönüştürmesini bir gereklilik olarak alıp Avrupa Birliği bünyesinde yurttaşlara tanınan haklar, karar verme mekanizmalarında yurttaş iradesinin yansıması ve demokrasi eksMerinin kapatılmasında yurttaşlık kavramımn kullamlması noktalarında bu gerekliliğin ne derece ciddiye alındığını sorguladım. Araştırma ulus-üstü bir kurum için ulus-üstü bir yurttaşlık tanımlanmasının gerekliliğinden başlayıp taslak Birlik Anayasası'nda konu ile İlgili düzenlemelere kadar çeşitli konuları ele almıştır. Varılan netice, Avrupa Birliği yurttaşlığı ile ilgili hukuki düzenlemenin arka planında yurttaşların kendilerini hukuku yapıcıları olarak görmelerini sağlayacak denli kapsayıcı bir kavramsal altyapının bulunmadığını gösteriyor. Yurttaşların hukuk yapıcısı olarak görülmesi için daha geniş ve kavramsal olarak daha sağlam temellere oturtulmuş bir yurttaşlık tanımının yam sıra aynı hukuka tabi bireylerin yurttaşlara dönüşmesini sağlayacak bir hukuki aidiyet duygusuna ihtiyaç vardır.
Jeopolitik etken olarak tarih boyuca Türk Boğazları'nın önemi

Türk Boğazları'nın diğer boğazlara göre kendine has bir takım özellikleri bulunmaktadır. Çanakkale Boğazı, Marmara Denizi ve İstanbul Boğazı'ndan oluşan deniz alanı, uluslararası ilişkilerde bu isimle anılmaktadır. Her iki Boğaz ile Marmara Denizi tamamen Türk Karasuları içerisinde yer almaktadır, Tarih boyunca bölge ülkeleri için Karadeniz'in dünya denizleri ile irtibatını sağlayan tek denizyolu olması nedeniyle önemini muhafaza etmiş ve etmektedir. Bu durum Boğazları elinde bulunduran devlete iktisadi ve stratejik üstünlük sağlar. Karadeniz'e kıyısı olan devletler ile nehir ve kanallarla Karadeniz'e çıkışı olan devletlere yapılacak ve bu bölgeden dünya denizlerine yapılan deniz ulaştırmasını kontrol etme imkanı veren Boğazlar, Türkiye'nin milli birlik, siyasi ve iktisadi birlik ve bütünlüğü ile güvenliği ve savunmasının da hayati noktalarından birini teşkil etmektedir. Askeri ve ekonomik değerinin yanı sıra iki kıta arasında köprü görevi görmesi nedeniyle siyasi bakımdan sahip olduğu stratejik değeri günden güne daha da artmaktadır. Günümüzde stratejik öneminin yanı sıra Boğazlar'ın iktisadi öneminde de artış görülmektedir. Özellikle Sovyetler Birliği'nin dağılması ile ortaya çıkan durum ve yeni oluşum Boğazlar'ın iktisadi öneminin artışında direkt etkiye sahiptir. Kazakistan, Azerbaycan ve Türkmenistan toprakları ile Hazar Denizi'nde bulunan petrol ve doğalgaz sahalarından çıkartılan ürünün, dünyaya Boğazlar üzerinden pazarlanma girişimleri Boğazlar Trafiği ile ilgili önemli bir gelişme olarak ön plana çıkmaktadır. Neticesinde Türkiye ve Türk Boğazları'nın ekonomik olarak enerji köprüsü haline gelmesi, Türk Devleti'nin stratejik olarak da bölgede daha etkin rol oynamasına yol açacaktır. Boğazlar'ın, boğaz geçişinde yeni durum ve oluşumların yol açtığı tehlikelerden korunmasını sağlayacak teknik, tertip ve tedbirlerin alınması, emniyetli geçiş düzeni tesisi, Boğazlar'ı serbest geçişe açık bulundurma ve 117 Karadeniz'e kıyıdaş devletlerin güvenliğini sağlama sorumluluğunu Montreux'de üstlenen Türkiye'ye, geçiş özgürlüğünün özüne dokunmadan geçişi zorlaştıracak Tüzükler çıkarması imkanını tanımıştır. Sonuç olarak, Soğuk Savaş sonrasında özellikle Karadeniz'de ve bölgede değişen dengelerin, Türkiye'ye Boğazlar'da açıklıktan kapalılığa doğru bir dengenin sağlandığı daha ileri adımlar atabileceğini ortaya koymaktadır. 118
İran dış politikasında süreklilik ve değişim (1979-2011)

Bu çalışmada, 1979 yılında gerçekleşen İran Devrimi'nden 2011 yılına kadar geçen süre içerisinde İran dış politikası tüm boyutlarıyla ele alınmaktadır. İran dış politikasına yön veren sosyo-ekonomik ve iç siyasal gelişmelere de konunun gerektirdiği ölçüde yer verilerek, 1979 öncesi İran'a hakim olan şahlık rejimi ile devrim sonrası İran rejiminin izlediği dış politikadaki süreklilik ve değişim unsurlarının tespit edilmesine çaba gösterilmektedir. Devrim sonrası yaşanan gelişmeler ışığında takip edilen dış politikadaki süreklilik ve değişim öğelerinin neler olduğu üzerinde durularak, pragmatizm ile idealizm, radikalizm ile ılımlılık sarkacında köklü ya da mutedil gidiş gelişler yaşayan İran dış politikasına etki eden faktörler irdelenmektedir. 1979 Devrimi'nin lideri ve rejimin kurucusu Ayetullah Humeyni'den başlayarak, Hamaney, Rafsancani, Hatemi ve Ahmedinejad'ın Cumhurbaşkanlığı yaptıkları dönemler esas alınmak suretiyle gelişmeler analiz edilerek, devrimci dini elitin kurduğu rejimin liberal talepler ile statükocu muhafazakarlık arasındaki kararsızlıklarına dikkat çekilmektedir. Başlangıçta dini elit tahakkümündeki bir sistemken 32 yıllık süreç içerisinde Devrim Muhafızları eksenli güvenlik elitinin daha baskın olduğu bir rejime dönüşen İran'ın izlediği dış politikada bu iç devinimin etkileri de çalışmanın muhtevasının önemli bir yönünü oluşturmaktadır. İran toplumunda her dönemde iç içe var olan, dahası toplumsal ve siyasal etkinlikleri ölçüsünde karar alma süreçlerine etki eden radikal ve ılımlı unsurların çekişmesinin şekillendirdiği İran dış politikası, bu ülkenin ilişkili olduğu tüm bölgeleri, ülkeleri, uluslararası aktörleri ve dış politika konularını kapsayacak şekilde bütüncül bir yaklaşımla ele alınmaktadır. Çalkantılı bir devrimden, kurumsallaşmasını tamamlamak suretiyle tam teşekküllü bir devlete geçiş sürecini genişçe bir zamana yayan İran'ın bu sancılı sürecin beraberinde getirdiği her türlü çelişkiyi, izlediği dış politikada da görmek mümkündür. Bütün bu çalışmanın ışığında tezin ana bulgusunu bir cümleyle özetlemek gerekirse, 1979 Devrimi'nden bu yana geliştirdiği tüm idealist söylemlere rağmen, iç içe geçmişş değişim ve süreklilik unsurları tarafından şekillendirilen İran dış politikasının ana karakteristiğini milli çıkar eksenli katı bir pragmatizmin oluşturduğu rahatlıkla söylenebilir.
Soğuk savaş sonrası Türkiye - İsrail ilişkileri: ekonomi politik analiz

Türkiye ile İsrail, bulundukları coğrafi konumları itibariyle jeo-stratejik ve politik olarak bölgede ve uluslararası konjonktürde oldukça önemli iki ülkedir. İki ülke arasındaki diplomatik ve siyasi ilişkiler İsrail devleti kurulduğundan beri devam etmektedir. Soğuk savaş döneminde nispeten daha zayıf kalan ikili ilişkiler, 1990'lı yıllara gelindiğinde iki ülke arasındaki yakınlaşmanın artması ile hızla gelişmiş ve derinleşmiştir. Buna bağlı olarak ticari ve ekonomik ilişkiler de özellikle soğuk savaş dönemde, siyasi ilişkilere bağlı olarak artarak ilerlemiştir. Türkiye ve İsrail siyasi gerilimler yaşadıkları dönemlerde bile ekonomik, ticari ve askeri işbirliklerini devam ettirmişlerdir. İki ülke ilişkileri Ortadoğu coğrafyasının karmaşık ve değişken güç dengeleri nedeniyle, çok kırılgan bir yapıya sahip olduğu için özellikle 2000'li yıllarda diplomatik ve siyasi krizler yoğun olarak yaşanmıştır. Bu çalışmada her iki ülke arasında yaşanan politik ilişkilerin ekonomik ilişkilere olan yansılmaları hisse senedi piyasaları baz alınarak olay inceleme metodolojisi vasıtasıyla incelenmiştir. Gerçekleştirilen analizler neticesinde olumlu ilişkilerden Mavi Marmara tazminat anlaşmasının, krizlerden ise Mavi Marmara krizinin ekonomik etkilerinin yoğun şekilde hissedildiğini söylemek mümkündür. Bunun yanında yaşanan diğer olumlu gelişme ve krizlerin tek tarafla yansımaları olduğu gözlemlenmiştir. Çalışma neticesinde her iki ülkenin ekonomik ilişkilerinin politik olaylara karşı duyarlılığının çok da yüksek olmadığı sonucuna varılmıştır.
WHO BENEFITS FROM PEACE? DETERMINANTS OF CIVIL WAR PEACE AGREEMENT DESIGN

Bu çalışma, iç savaş sonrasında imzalanan barış anlaşmalarının içeriği üzerinde belirleyici olan faktörleri incelemekte ve devletlere karşı savaşan isyancı grupların amaç ve kapasitelerinin anlaşma hükümleri üzerinde etkili olup olmadığını araştırmaktadır. Tezde güncel ve orijinal bir veri seti kullanılarak, iç savaş sonrasında imzalanan barış anlaşmalarının maddeleri üzerinden isyancı grup ve devlet ile doğrudan ya da dolaylı şekilde ilişkili olan siviller, elitler, lider ya da askerler arasından hangi gruba daha çok fayda sağladığı incelenmektedir. Öncelikle 1989 2009 yılları arasında imzalanan barış anlaşmalarındaki sivillere yönelik maddelerin anlaşmanın tüm maddelerine oranı ölçülmüş, ardından isyancı grupların kapasite ve savaş hedeflerinin tarafların sivillere yönelik anlaşma maddesi düzenleyip düzenlememe noktasındaki etkisi sorgulanmıştır. Tezin dördüncü bölümünde iki önemli bulguya ulaşılmıştır. Öncelikle savaş sırasında dışarıdan finansal destek alan grupların barış anlaşmasına daha yüksek oranda sivillere ilişkin ve onların çıkarını gözeten madde kattığı saptanmıştır. Ayrıca, isyancı grubun hedefleri de imzalanan barış anlaşmasının içeriğini etkilemekte, motivasyonu ayrılıkçılık ve otonomi olan grupların savaş sonrasında daha yüksek oranda kamu çıkarına ilişkin madde içeren anlaşma imzaladığı görülmüştür.
Uluslararası Deniz Hukuku bağlamında Doğu Akdeniz münhasır ekonomik bölge sorunu

Münhasır Ekonomik Bölge, uluslararası deniz hukukunun en son, ancak en kısa sürede gelişen konseptidir. Kıyı devletine, karasularının ötesinde yer alan deniz alanı, deniz yatağı ve toprak altında bulunan doğal kaynaklar üzerinde münhasır hak ve yetkiler sağlayan MEB rejimi, özellikle kapalı ve yarı-kapalı denizlerde kıyı devletleri arasında sınırlandırma ihtiyacını da beraberinde getirmektedir. Bir yarı-kapalı deniz niteliğindeki Doğu Akdeniz'de, yakın dönemde gelişen uygulamalar neticesinde bir sınırlandırma uyuşmazlığı yaşanmaktadır. Bu çalışma, söz konusu uyuşmazlık özelinde, deniz yetki alanlarının sınırlandırılmasında geçerli uluslararası hukuk kural ve ilkelerini incelemektedir. Çalışmada sınırlandırma hukukunu oluşturan bu kural ve ilkeler, pozitif hukuk kuralları, uluslararası örf adet hukuku kuralları ve uluslararası yargı içtihadı çerçevesinde ele alınmaktadır. Benzer olaylarda olduğu gibi Doğu Akdeniz uyuşmazlığında da, deniz yetki alanlarının sınırlandırılmasında geçerli uluslararası hukuk kurallarının yanı sıra, kullanılacak sınırlandırma yöntemi konusunda görüş ayrılığı yaşanmaktadır. Sınırlandırma yöntemine ilişkin olarak çalışmada, Uluslararası Adalet Divanı'nın ilgili kararları ışığında, üç aşamalı bir sınırlandırma yöntemi önerilmektedir.
Avrupa Birliği'nin ortak dış ve güvenlik politikası oluşturma sürecinde Batı Balkanlar

Erbaş, Göknil, AB'nin Ortak Dış ve Güvenlik Politikası Oluşturma Sürecinde Batı Balkanlar, Yüksek Lisans Tezi, Danışman: Doç. Dr. İlhan Uzgel, 155 s. Soğuk Savaş sonrası dönemde Avrupa Birliği, Ortak Dış ve Güvenlik Politikası oluşturarak siyasi birlik olma yolunda adımlar atmıştır. Aynı yıllar Batı Balkan ülkeleri için de Yugoslavya'dan ayrılmalar nedeniyle önemlidir. Bu dönemde AB, ODGP'yi geliştirirken bölgeye yönelik çeşitli politikalar uygulamaya koymuştur. 1995 Dayton Barış Anlaşması sonrası geliştirilen Bölgesel Yaklaşım ve 1 999 Kosova operasyonu sonrası geliştirilen İstikrar ve Ortaklık Süreci, AB'nin en temel iki politikasıdır. İstikrar ve Ortaklık Süreci, AB'nin bölgeye yönelik politikasının temelini oluşturmaktadır. AB'nin Batı Balkan politikası kapsamında ülkelerin özelliklerine göre geliştirilmiş politikalar ve bölgesel politikalar birlikte yürütülmektedir. AB bölgeye yönelik ekonomi politikalarım başarıyla yürütmekte fakat ODGP'yi uygulamakta zorluklarla karşılaşmaktadır. Bu nedenle AB, bölgedeki istikrar arayışlarında çoğu kez başarısız politikalar izlemiş, ODGP'yi etkin kullanamaması eleştirilmiştir. AB'nin 2000 yılından itibaren izlediği temel politika, Batı Balkan ülkelerine üyelik fırsatı sunmaktır. AB'nin Batı Balkanlar için üyelik yolunu açması, bütünleşmiş Avrupa ideali için de önemli bir adımdır. Genel bir değerlendirme yapıldığında, Batı Balkanlar Avrupa'nın barut fıçısı olma özelliğini sürdürmesine rağmen siyasi birlik projesinin tamamlanması nedeniyle AB için öncelikli konulardandır. Bu çalışmada öncelikle AB'nin Balkan krizlerinde izlediği dış politika incelenmiştir. Her bölümde bu politikaların ODGP'ye etkileri ve AB'nin büyük devletlerinin tavrı değerlendirilmiştir. İkinci olarak AB'nin 90'lardan bu yana geliştirdiği bölgesel politikalar ve 153 Batı Balkan ülkeleri ile ilişkileri incelenmiştir. Son bölümde ise Batı Balkanlar'ın ODGP'nin geliştirilmesi ve uygulanması üzerindeki etkisi ele alınmıştır. 154
American public diplomacy during the cold war: A case study on the Congress for Cultural Freedom

Bu tez Amerika Birleşik Devletleri'nin Kültürel Özgürlük Kongresi'ne Soğuk Savaş döneminde yapmış olduğu ekonomik fonlamanın ve politik desteğin rolünü incelemektedir. İlgili çalışmanın yanıt aradığı temel soru Soğuk Savaş döneminde neden Amerika'nın böyle bir uluslararası kültürel organizasyonu fonlama ihtiyacı duyduğu olmuştur. Bununla bağlantılı olarak, tezin öne sunduğu temel argüman şu şekildedir: ABD, Soğuk Savaş döneminde yükselen Sovyet tehdidini çevrelemek ve Avrupalı devlerin dış politikalarını bu amaç doğrultusunda değiştirmek maksadıyla bir kamu diplomasisi aracı olarak görülebilecek olan ekonomik fonlar yoluyla Kültürel Özgürlük Kongresi'ni fonlamıştır.
Batı Trakya'da müziğin Türk Yunan kültürel etkileşimi bağlamında incelenmesi

Türk devletlerinin dünyanın farklı coğrafyalarında uzun süreli varlığı o coğrafya üzerindeki toplumları kültürel yönden etkilerken şüphesiz aynı etkileşim durumu Türk toplumu içinde geçerli olmuştur. Bu bağlamda; yıllarca beraber yaşamış toplumlar arasında kültürlerin birbirinden etkilenip etkilenmediğini sorgulamak doğru bir yaklaşım olmamakla beraber burada sorgulanması gereken ancak ve ancak bu toplumların kültürlerinin birbirlerinden ne kadar etkilendiği olabilir. Bu araştırma ile Batı Trakya Bölgesinde yaşayan Türk ve Yunan toplumları arasındaki kültürel etkileşimin müzik odaklı olarak hangi boyutlarda gerçekleştiğinin değerlendirilmesinin yanında Türk-Yunan ortak müzik çalışmalarının uluslararası ilişkiler açısından ne gibi sonuçlar doğurduğunun tespit edilmesi amaçlanmıştır. Araştırma nitel araştırma yöntemlerinden biri olan kültür analizi yaklaşımı ile desenlenmiştir. Araştırma amacı kapsamında veri toplanabilmesi için doküman analizi ve görüşme tekniklerinden yararlanılmıştır. Bu doğrultuda iki ülke kültürünü barındıran ortak müzik çalışmalarına ait dokümanlar incelenmiş ayrıca Batı Trakya'da yaşayan ve araştırmanın çalışma grubunu oluşturan 13'ü Türk, 8'i Yunan toplam 21 kişi ile yapılan yüz yüze görüşmeler kayıt altına alınmıştır. Araştırma ile elde edilen bulgulardan katılımcıların Türk-Yunan ortak müzik çalışmalarıyla ilgili çoğunlukla olumlu görüşlere sahip olduğu ve müziğin kültürel etkileşime katkısı olduğunu düşündükleri sonucuna varılmıştır. Bununla birlikte yapılan ortak müzik çalışmalarının toplumlar arası kültürel uzlaşmaya, iletişimin kolaylaşmasına ve önyargıların azalmasına, dostluk ve barışın gelişmesine katkı sağladığı görüşünde olanlar olduğu gibi bu çalışmalara olumsuz bakanlar, şüpheyle yaklaştıklarını, inandırıcı bulmadıklarını belirtenler de bulunmaktadır.
Analyzing the league of Arab States and the Gulf Cooperation Council within the framework of security regionalism in the Middle East

Bu tezin amacı Arap Ligi ve Körfez İşbirliği Teşkilatı'nı Orta Doğu'da güvenlik bölgeselliği çerçevesinde analiz etmektir. Orta Doğu diğer bölgeler ile karşılaştırıldığında genel olarak bölgesellik açısından başarısız bir örnek olarak kabul edilmektedir. Güvenlik bölgeselliği açısından ise bölge krizler, savaşlar ve düşmanlıklar ile ifade edilmektedir. Ancak bölgesel aktörler bölgede çeşitli örgütler kurmak ve işbirliğini artırmak konusunda isteklerini ortaya koymuşlardır. Bu tez Arap Ligi ve Körfez İşbirliği Teşkilatı'nın bölgesel güvenliği sağlamaktaki rollerine ışık tutmayı ve bu örgütlerin mevcut güvenlik kompleksini hangi ölçüde güvenlik topluluğuna dönüştürmeyi başardığını belirlemeyi amaçlamaktadır. Arap Ligi ve Körfez İşbirliği Teşkilatı güvenlik örgütleri olmamalarına rağmen bölgesel krizlere müdahil olmuşlar ve güvenlik konusunda çeşitli mekanizmalar oluşturmuşlardır. İşbirliğini ve böylelikle istikrar ve barışı sağlamayı amaçlayan kurumsallaşmış örgütler olmaları ve ortak kimlikleri güçlendirmeleri bu örgütlerin güvenlik topluluğu olma yolunda ilerlediklerini göstermektedir. Bölgedeki güvenlik dinamikleri ve demokratik olmayan rejimlerin varlığı bütünleşmenin daha ileri gitmesini engellemektedir. Orta Doğu'da devam eden ayaklanmalar bölgede demokratik rejimlerin kurulması ile sonuçlanırsa güvenlik topluluklarının oluşturulması söz konusu olabilecektir.
NATO'nun Güneydoğu Kanadında ABD'nin Türkiye ve Yunanistan'la ilişkileri (1960-1967)

İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinin ardından dünyanın ideolojik açıdan ikiye bölünmesi, ortaya çıkan Batı ve Doğu blokları arasında bir Soğuk Savaş'ın başlamasına neden oldu. Bu dönemde Doğu bloğunun lideri konumunda olan SSCB'ye karşı ciddi bir tehdit algılamasına sahip olan Türkiye ve Yunanistan, Batı bloğuna dahil olarak Batı'nın koruyucu şemsiyesinden yararlanmak ve aynı zamanda alacakları dış yardımlarla da kalkınmalarını sağlamak istediler. Karşılıklı beklentilerle başlayan Türk-Amerikan ve Yunan Amerikan ilişkileri 1950'li yıllar boyunca önemli mesafe katetti. Ancak 1960'lı yıllarla birlikte ABD ve SSCB arasında gelişen ilişkiler nedeniyle Soğuk Savaş'ın bir 'yumuşama' evresine girmesi ve aynı dönemde Türkiye ve Yunanistan'ın yaşamsal çıkarları olarak gördükleri Kıbrıs sorunu nedeniyle birbirlerine karşı tavır almaları iki ülkenin de 1950'li yıllar boyunca ABD ile kurmuş oldukları ilişkileri önemli ölçüde etkiledi. Bu nedenle, yapılan çalışmanın temel sorununu 1960- 1967 dönemi boyunca ABD'nin Yunanistan ve Türkiye'den NATO ittifakına katılırlarken ittifaka sağlayabileceklerini düşündüğü katkıyı alıp alamadığının ve bu iki ülkenin de bu dönemde ittifakın en güçlü üyesi ABD'den bekledikleri desteği siyasi, askeri ve ekonomik açılardan görüp göremediklerinin araştırılmasıdır. Yapılan çalışma boyunca elde edilen bulgulardan, 1960- 1967 yılları arasında ABD'nin Yakın ve Orta Doğu bölgesindeki çıkarlarını korumak adına NATO güneydoğu kanadındaki müttefikleri Türkiye ve Yunanistan'ı zaman zaman karşısına alabildiği ancak hiçbir zaman söz konusu müttefikleriyle arasındaki ilişkiyi tamamen koparmamaya özen gösterdiği; Türkiye ve Yunanistan'ın söz konusu dönemde kendilerini ABD için vazgeçilmez birer müttefik olarak gördükleri ve bu yüzden aralarındaki anlaşmazlıklarda ABD'nin desteğini her zaman kendilerinden yana bekledikleri, ancak çoğu durumda her iki devletin de aynı anda ABD'nin tutumundan memnun kalmadıkları da ortaya çıkmıştır.
Turkey's cultural diplomacy activities in the European integration process between 2009-2010

Bu tez çalışmasında Türkiye'nin Kültür diplomasisi kapsamında Türkiye Cumhuriyeti Dışişleri Bakanlığı, Türkiye Cumhuriyeti Kültür ve Turizm Bakanlığı gibi devlet aktörlerinin desteği ile yurtiçi ve yurtdışında gerçekleştirilen kültürel etkinlikler incelenecektir. Bu tür kültürel etkinliklerin uzun zamandır problemli bir biçimde devam eden Türkiye'nin AB'ye tam üyeliği ve Avrupa entegrasyonu sürecine ne gibi bir etkisi olduğu tartışılmaya açılacaktır.
Albania's quest for the EU membership and the prolonged integration process

Bu tezin amacı Arnavutluk'un devam eden AB entegrasyon sürecini ve AB adaylık başvurusunu analiz etmektir. Bu çalışma, Arnavutluk-AB ilişkileri hakkında genel bir açıklama sunarak ve ülkedeki sosyal güçlerin AB entegrasyon sürecindeki politik tutumlarını göz önünde bulundurarak, pro- üyelik hegemonik bir perspektifin var olup olmadığını tespit etmeyi hedeflemektedir. Ek olarak, Arnavutluk'un AB üyelik macerasına yönelik AB'nin tutumunun bir analizi de madalyonun öteki yüzü olarak görülmeli ve sürecin anlaşılmasında önemli bir etken olarak anlaşılmalıdır. Bu tezde, entegrasyon teorileri Arnavutluk'un AB'ye entegrasyon sürecini açıklamada yetersiz görülmektedir ve bu nedenle süreç, neo-Gramsci'ci bakış açılarından analiz edilmeye çalışılmıştır. Oysa pro-üyelik perspektif Arnavutluk tarafında, oldukça kırılgan bir hegemonya da olsa, işe yarar gibi görülürken, bunun AB tarafında yokluğu veya eksikliği ülkenin entegrasyon sürecinin uzamasına neden olmaktadır. Tez, böylece, Arnavutluk'un AB entegrasyonunu ucu açık bir süreç olarak ele almaktadır.