turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Haksız rekabette hukuk davaları

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu nda haksız rekabete dair hükümler, ticari nitelik taşıyıp taşımadığına bakılmaksızın tüm haksız rekabet hallerini kapsayacak şekilde ve son derece ayrıntılı olarak düzenlenmiştir. Bu çalışmanın konusunu ticari hayatta önemli yer tutan'Haksız Rekabette Hukuk Davaları' oluşturmaktadır. Tezin amacı; haksız rekabet nedeniyle açılabilecek olan hukuk davalarının birbirinden farkları ve sonuçları hakkında bilgi verilerekuygulayıcılara yardımcı olmaktır. Bu amaca yönelik olarak haksız rekabet nedeniyle açılabilecek olan tespit, önleme, eski hale getirme, maddi ve manevi tazminat davalarınınaçılma koşulları ve yargılama süreci hakkında detaylı açıklamalar yapılmıştır. Çalışma, esas olarak üç ana bölümden oluşmaktadır. İlk olarak haksız rekabete ilişkin genel esaslar hakkında bilgi verilmiştir. Ardından birbirine çok benzeyen ve hatta birbirini tamamlayan haksız rekabet halleri, örnekler verilerek somutlaştırılmaya çalışılmıştır. Tezin son kısmında ise asıl konumuz olan haksız rekabette hukuk davaları, hem esasa hem de usule ilişkin olarak incelenmiştir. Bu bağlamda haksız rekabette hukuk davaları bakımından önem arz eden geçici hukuki koruma tedbirlerine de yer verilerek dava açılmadan öncebaşvurulabilecek süreç hakkında açıklama yapılmıştır. 01.01. 2019 tarihinden itibaren haksız rekabet nedeniyle açılan hukuk davaları açısından da uygulanacak olan ticari davalardaarabuluculuk dava şartı hakkında da açıklama yapılarak tezimiz sonuçlandırılmıştır
Türk idare hukukunda icrai nitelikte olmayan işlemler

İdari işlem; idari makamlarca veya idarece yetkili kılınmış mercilerce, tek taraflı olarak tesis edilen, icrai nitelikte olan işlemlerdir. İdari işlem, kamu gücü ve ayrıcalıklarına sahip olan idarenin idare işlevini yerine getirirken kullandığı en temel vasıtadır. İdari işlemlerin yargısal denetime tabi tutulması idare hukukuna hakim olan en önemli ilkelerden biri olan hukuk devleti ilkesinin bir gereğidir. İdari işlemlerin yargısal denetiminde en önemli araç iptal davasıdır. 2577 Sayılı İdari Yargılama Usul Kanunu'nda iptal davasına ancak kesin ve yürütülmesi gereken işlemlerin konu olabileceği düzenlenmiştir. 'Kesin ve Yürütülmesi Gereken İşlem' kavramı; işlemin kesin olmasını yani idarece tesis edildikten sonra başkaca bir makamın onayına ihtiyaç olmaksızın hukuki sonuçlar doğurmasını; yürütülmesi gereken işlem yani icrai nitelikte işlem ise ilgisinin hukuki durumunda etkiler meydana getirmesini ifade etmektedir. Doktrinde söz konusu kavram genel olarak bu şekilde izah edilmekle beraber ilgili yasada bu kavrama ilişkin net bir ifade veya tanım mevcut değildir. İptal davasına konu olabilmesi bakımından idari işlemin bu niteliği idari yargı merciine bırakılmıştır. İptal davasının objektif niteliğinin bir sonucu olarak amacı hukuka uygunluk denetimin gerçekleştirmektir. Birçok İdari yargı kararlarına bakıldığında idari işlemlerin ismine bakmaksızın ilgilisinin hukuki durumu üzerindeki etkisini nazara alınmakta; 'icrailik' değerlendirmesini yaparken idari işlemlerin yargısal denetimini genişletici bir yorum metodu kullanılmaktadır. Bu konuya ilişkin idari yargı karaları sistematik olarak incelendiğinde icrai nitelikte olmayan işlemlerin iptal davasına konu olup olamayacağına ilişkin benzer nitelikte değerlendirme kriterlerinin kullanıldığı görülmektedir. Hem idari yargı mercilerince idari işlemlerin yargısal denetimi konusunda genişletici yorum metodunun kullanılması hem de bu konuya ilişkin benzer, yeknesak değerlendirme kriterlerine başvurulması; iptal davasının alanını genişlettiği gibi bu konuya ilişkin idari yargı kararları arasındaki farklılığı da azaltmaktadır.
Devlet Garantileri

Devlet, toplumun kolektif ve genel ihtiyaçlarını karşılamak üzere kamu hizmetini yürütür ve böylece kamu yararını temin eder. Bugün içinde bulunduğumuz neoliberal iktisadi düzlem, devletin az sayıda hizmeti nitelikli biçimde tesis etmesi, gerisini özel sektöre bırakması gerektiği varsayımı üzerine kuruludur. Bu kurgu hukuki alanı da etkilemiş ve kamu hizmetinin sunumuna ve finansmanına ilişkin düzenlemelerde dönüştürücü bir işleve sahip olmuştur. Böylece, kamu hizmetini doğrudan sunan ve finanse eden devlet anlayışı değişmiş, yerini farklı vasıtalarla kamu yararını temin etmeyi amaçlayan bir devlet anlayışına bırakmıştır. Neoliberal kurguda değişime uğramış ve iç içe geçmişş yeni rolleriyle devlet, kamu hizmetinin finansmanını özel hukuk kişilerinin katılımıyla sağlayabilir hale gelmiştir. Devlet, kamu hizmetini bizzat kendi başına veya özel hukuk kişilerinin katılımıyla finanse edebilir ve her ikisinde de Hazine'nin veya bünyesindeki idarenin nüfuzunu kullanacak şekilde hareket ederek bir mali güçten faydalanabilir. Devlet garantileri bu temele dayanır. Kamu hizmetinin doğrudan devlet tarafından finanse edildiği durumda, devletin borçlanma yoluna başvurması mümkündür. Devletin borçlanmasında, alelade bir borç ilişkisinin aksine, alacaklının başvurabileceği malvarlıksal değer ve tedbirler mevcut değildir. Bu sebeple devlet garanti vererek borcunu ödeyeceği kanaatini desteklemiş olur. Hazine geri ödeme garantileri bu bağlama aittir. Kamu hizmetinin özel sektörün katılımıyla ve özellikle kamu özel sektör işbirliği yöntemiyle finanse edildiği durumda, yasaların öngördüğü çerçevede devlet, normal şartlar altında özel sektör paydaşına ait olacak bir takım riskleri üstlenebilir ve böylece özel sektör paydaşına destek verebilir. Hazine yatırım garantileri ve talep garantileri bu bağlama aittir. Borç üstlenimi kurumu da bu bağlama aittir, ama teorik anlamda garanti teşkil etmez. İki bağlamın müşterek özelliği, devletin, üstlendiği riskin gerçekleşmesinden kaynaklanan bir ödeme yapıp yapmayacağının, yapacaksa bile bunun ne zaman olacağının bilinmemesidir. Riskin gerçekleşmesi durumunda, garanti bir devlet borcu niteliği taşımaya başlar ve borçlanma kalıbına girer. Devletin garanti vermesi koşula bağlı bir yükümlülük teşkil eder ve borca dönüşebilir. Devletin kamu hizmetinin finansmanında devlet garantilerine başvurması, neoliberal kurguya uygun olarak, rasyoneldir. Çünkü devlet garantileri, kamu hizmetiyle amaçlanan yararın bugünden elde edilmesine, gerçekleşmesi kesin bile olmayan bir maliyetinse geleceğe ertelenmesine hizmet eder. Ancak, bu durum gelecekteki vergi mükellefleri bakımından adaletsizlik yaratır. Zira faydayı bugünden elde edenler, maliyet riskini gelecekteki mükelleflere bırakır. Bu adaletsizliğin tamiri, fayda ve maliyet hesabının iyi yapılmasıyla, verilen garantilerin kamusal hesaplara kaydedilerek kamuoyunun kontrolüne açık tutulmasıyla ve mali saydamlığın tesis edilmesiyle mümkündür. Türk hukukundaki garanti düzenleme ve uygulamaları bu gereklilikleri sağlamakta yetersiz kalmaktadır.
Medeni Usul Hukukunda üçüncü kişilerin hukuki durumu

Medeni Usul Hukukunda 'üçüncü kişi' olarak adlandırılan kişiler, yargılamanın tarafları dışında kalan kişilerdir. Üçüncü kişilerin yargılamanın tarafı olmaması nedeniyle uğrayabileceği zararların giderilmesi gerekmektedir. Bu kişilerin haklarının korunması açısından hukuk kurallarımızın niteliğinden bahsedeceğiz. Çalışmamızda, öncelikle üçüncü kişilerin çekişmeli yargıda görünüşünden bahsedeceğiz. Üçüncü kişilerin görülmekte olan davada fer'i müdahil olmasını değerlendireceğiz. Üçüncü kişiler katıldıkları davada taraf olmayıp, taraf yardımcısı olacaklardır. Üçüncü kişilerin davaya asli müdahale etmesi usulüne değinerek, asli müdahilin ayrı bir dava açmasının şartlarını anlatacağız. Görülmekte olan davanın üçüncü kişiye ihbarı halinde, üçüncü kişilerin davaya katılmak zorunda olup olmadığını değerlendireceğiz. Daha sonra ise, çekişmesiz yargılama aşamasında üçüncü kişilerin hukuki durumuna bakacağız. Aynı şekilde çekişmesiz yargıda fer'i ve asli müdahale sistemlerini anlatacağız. Çekişmesiz yargıda üçüncü kişinin görülmekte olan bir dava olmadığı için yargılamaya davetinin hukuki niteliğini tartışacağız. Son bölümde ise, ihtiyati tedbirleri tanımlayacağız. Devamında, üçüncü kişilerin verilecek kararlardan nasıl etkileneceğini açıklayacağız. Üçüncü kişilerin açabileceği tazminat davasının şartlarına bakacağız.
Hava aracı kira sözleşmeleri: Dry Lease ve Wet Lease

Hava araçlarının dry lease ve wet lease sözleşmeleri ile kiralanması, uygulamada ticari hava taşıma işletmeleri tarafından sıklıkla başvurulan bir yöntemdir. Dry lease, hava aracının uçuş ekibi olmadan ve kiracının işletme ruhsatıu zerinden işletilmek u zere kiralandığı hali oluştururken; wet lease ise, hava aracınınuçuş ekibi de dahil olarak ve kiraya verenin işletme ruhsatı u zerinden işletilmeku zere kiralandığı hali oluşturmaktadır. Tu rk Sivil Havacılık Kanunu uyarınca hava araçlarının ekipli ve ekipsiz kiralanması du zenlenmişse de söz konusu hu ku mlerdeyalnızca bu sözleşmeler bakımından uygulanacak yasal mevzuatın Tu rk Borçlar Kanunu ve Tu rk Ticaret Kanunu olduğu belirlenmiştir. İlgili mevzuatlar bakımından hangi hu ku mlerin tatbik edileceği ise du zenlenmemiştir. Çalışmamız kapsamında, Tu rk Sivil Havacılık Kanunu uyarınca dry leasebakımından Tu rk Borçlar Kanunu'nda du zenleme alanı bulan adi kirahu ku mlerinin, wet lease bakımından ise Tu rk Ticaret Kanunu uyarınca du zenlenenzaman çarteri hu ku mlerinin uygulanması gerektiği tespit edilmiştir. Ancakbelirtilen du zenlemeler, dry lease ve wet lease sözleşmeleri bakımından; taraflarınyu ku mlu lu klerini, kira konusunun özelliklerini, Sivil Havacılık GenelMu du rlu ğu 'nu n idari olarak bu sözleşmeler u zerindeki etkisini ve sair hususlarıdu zenlemek bakımından yeterli hu ku mleri ihtiva etmemektedir. Meydana gelen bu ihtiyaç kapsamında, Sivil Havacılık Genel Mu du rlu ğu tarafından yu ru rlu ğe konulan Hava Aracı Kiralama Usul ve Esasları Talimatı uyarınca, dry lease ve wet lease sözleşmeleri özel olarak du zenlemealanı bulmuştur. İlaveten Sivil Havacılık Genel Mu du rlu ğu tarafından yu ru rlu ğekonulan diğer sivil havacılık mevzuatları da dry lease ve wet lease sözleşmeleriningeçerlilik ve uygulaması bakımından bu yu k önemi haizdir. Nitekim ilgili mevzuatlar dry lease ve wet lease sözleşmelerinde du zenlenmesi gereken hususlar, kira konusu hava araçları, bunların nitelikleri, kira su resi, alınması gereken onaylar, kabotaj taşımacılığı ve sözleşme taraflarına ait nitelikler gibi özellik arz eden hususları özel olarak du zenlemektedir.
İdari sözleşmeler ve yargısal denetimi

İdare tarafından yapılan sözleşmeler, idari sözleşmeler ve idarenin özel hukuk sözleşmeleri olarak ikiye ayrılmaktadır. İdari sözleşmelerin, idarenin özel hukuk sözleşmelerinden ayırt edilebilmesi için gerek öğretide, gerekse yargı kararlarıyla bir takım kriterler ortaya konulduğu görülmektedir. Ancak yine de öğreti ve yargı mercileri arasında idari sözleşme özel hukuk sözleşmesi ayrımındaki görüş farklılıklarının sürdüğü görülmektedir. Öte yandan, zamanla idari sözleşmelere bakış açısının da değişmekte olduğu görülmektedir. İmtiyaz sözleşmeleri gibi bazı idari sözleşmeler değişime uğrarken, orman işletme sözleşmeleri gibi bir kısım idari sözleşmeler ise tümüyle ortadan kalkmıştır. İdari Sözleşmeler ve Yargısal Denetimi isimli bu çalışmamız dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, idarenin özel hukuk sözleşmeleri, idari sözleşmeler ayrımı, ikinci bölümde, idari sözleşmelerin temel tipleri, üçüncü bölümde idari sözleşmelerin sona erme şekilleri, dördüncü bölümde ise idari sözleşmelerin yargısal denetimi ve tahkim üzerinde durulmuştur. Konunun anlatımında sade bir dil kullanılmasına özen gösterilmiş, tartışmalı başlıklar ve öğretideki görüş farklılıkları özellikle vurgulanmıştır. Tezde, teoriden değişik görüşlere başvurulmasının yanında, büyük çoğunluğu son yıllarda verilen kararlar olmak üzere Danıştay, Anayasa Mahkemesi ve Uyuşmazlık Mahkemesi kararlarından örneklerle, konu yargı kararları paralelinde açıklanmaya çalışılmıştır. Bunun yanında, Anayasa'da 1999 yılında yapılan değişiklikten sonra, imtiyaz sözleşmeleri hakkında iki ay içinde görüş bildirme görevi verilen Danıştay'ın, kurumlarca gönderilen sözleşme taslakları hakkındaki kararlarından örnekler sunularak uygulamanın konuya bakış açısı ortaya konulmaya gayret edilmiştir.
Medeni usul hukukund davada temsil

Kanunların kişilere tanıdığı hakların yerine getirilmesi ve bu hakların ihlal edildiği durumlarda korunması için medeni usul hukukuna ve icra iflas hukukuna müracaat edilir. Maddi hukuk alanından çok farklı karaktere sahip olan usul hukuku kurallarının nerdeyse tamamı emredicidir. Usul hukuku alanında tarafların tasarruf edebilecekleri alan kanunlarla izin verilen alanlardır. Delil sözleşmeleri, yetki sözleşmeleri, tahkim ve hakem sözleşmeleri gibi. Usul hukukunda davada temsil alanı temelde bir maddi hukuk kurumu olan temsil kurumuyla aynıdır. Maddi hukuktan ayrılan yönleri usul kanununda düzenlenmiştir. Davada temsil yetkisi sadece kanunlarda öngörülen kişilere ve kanunda öngörülen işlemler yapılmak üzere verilebilir. Borçlar kanunu ve Usul kanundan hariç davada temsile ilişkin pek çok düzenleme çeşitli kanunlarda öngörülmüştür. Bunlar, tebligat kanunu, kamunun davalarda temsiline ilişkin özel kanun, Avukatlık kanunu, Kadastro kanunu, Türk Ticaret Kanunu, Sendikalar Kanunu gibi kanunlarda davada temsile ilişkin hükümler bulunmaktadır. Biz bu çalışmamızda davada temsil kurumuyla maddi hukukta temsil arasındaki farkı ortaya koymaya çalışarak, kara Avrupası hukuklarında, özellikle Alman hukukundaki gelişmeler dikkate alınarak Türk Usul hukukunda davada temsile ilişkin problemlere çözüm getirmeye çalıştık.
Avrupa Toplulukları İlk Derece Mahkemesi ve bu mahkemenin topluluk hukukunun gelişmesinde oynadığı rol

Ilk Derece Mahkemesi, Adalet Divanı'nın sürekli artan iş yükünü hafifletmek ve Topluluk hukukunun uygulanması, yorumlanması ve geliştirilmesindeki rolünü daha etkin kılabilmek için, Kurucu Antlaşmalarda Tek Avrupa Senedi ile yapılan değişikliklere dayanarak alınan 24.10. 1988 tarihli Konsey Kararı ile kurulmuştur. Kurumsal açıdan ATAD'a bağlı olan ve bir alt derece mahkemesi niteliğini taşıyan, fakat yargısal açıdan otonomiye sahip olan İDM on beş üyeden oluşmaktadır. Üyeleri, bağımsızlıkları şüphe götürmeyen ve adli görevin gerektirdiği ehliyete sahip kişiler arasından seçilirler. ATAD'dakinin aksine İDM'de bağımsız bir kanun sözcülüğü kurumu olmadığından, üyeler belli bazı davalar için kanun sözcüsü olarak atanabilirler. Yine ATAD'dakinin aksine İDM'de daireler halinde çalışma esas, genel kurul halinde çalışma ise istisnadır. İDM bütçesel sebeplerle ATAD'ın destek hizmetleri birimlerinden yararlanmaktadır. İDM, personel davaları ile gerçek ve tüzel kişiler tarafından açılan iptal, hareketsizlik ve tazminat davalarına bakabilmektedir. Fakat Maastricht Antlaşması ile getirilen düzenleme ışığında, bu yetkinin sınırlarının Konsey kararları ile genişletilmesi imkanı mevcuttur. İDM kurulduktan iki yıl sonra kendi içtüzüğüne kavuşmuştur. Bununla beraber, İDM içtüzüğü'nde hüküm bulunmayan hallerde, İDM'deki yargılamada izlenecek usule, işin niteliğine uygun düştüğü ölçüde ATAD İçtüzüğü'ndeki hükümler uygulanabilmektedir. İDM'nin kararlarına karşı ATAD'a temyiz başvurusunda bulunulabilmektedir. Böylece, iki dereceli bir yargı sistemi getirilmekle ATAD'ın Topluluk hukukunun uygulanmasında ve yorumlanmasında nihai söz sahibi olması bertaraf edilmemiştir. Bireysel menfaatlerin korunmasında önemli bir adım olan İDM'nin kuruluşu, bir yandan ATAD'ın iş yükünü azaltmış, öte yandan onun özellikle ön karar prosedüründe yoğunlaşması imkanını arttırmıştır.
Yasak deliller ve insan onuru

Çalışmamızın konusunu ceza muhakemesi hukukunda delil yasakları ve delil yasaklarının amacı olarak insan onuru kavramı oluşturmaktadır. Burada hedef, ceza muhakemesi hukukunda delil yasaklarını ayrıntılı olarak inceleyerek, delil yasaklarının amacını oluşturan, ancak soyut ve açık olmayan bir kavram olan insan onuru kavramını, hukuk felsefesi açısından da ele alarak açıklığa kavuşturmaktır. Method olarak, çalışmamızda ele alınan konular, uluslararası belgeler de göz önünde bulundurularak, hem ülkemiz hem de karşılaştırmalı hukuk açısından değerlendirilmiş ve içtihatlardan da yararlanılarak, öğreti ve uygulamayı esas alan bir çalışma hedeflenmiştir. Ceza muhakemesinde delil yasakları kavramı ve delil yasaklarının ayrılmaz bir parçası ve korunması amaçlanan en üstün değer olan insan onuru kavramının açıklığa kavuşturulması konularında çalışmamızın yararlı olabileceği düşüncesindeyiz.
İslam hukukuna göre ihtiyaç fazlası malların biriktirilmesi

İslam dininde bireylere özel mülkiyet hakkı tanınmış ve devletin zekat dışında kalan kişisel mallara ve piyasaya zaruri haller dışında müdahale etmesine izin verilmemiştir. Mülkiyet altındaki malların biriktirilmesine belli bir sınırlama konulmamış ancak malların atıl bırakılması, sadece belli bir zümrenin elinde dolaşması ve bazı özel durumlarda malların biriktirilmesi yasaklanmıştır. Bu nedenle mali sorumluluklar, zekatla sınırlı tutulmayıp ihtiyaç fazlası tüm malları kapsayacak şekilde genişleyebilmektedir. Böylece mükelleflere düzenli olarak zekat ve nafaka gibi mali yükümlülüklerin yanı sıra açların doyurulması, esaret altındakilerin esaretten kurtarılması, akıle'ye yüklenen diyet, ihtiyaç hallerinde yolcu, misafir ve komşu hakları gibi sorumluluklar yüklenmiştir. Bu şekilde İslam'da toplumun bütün bireylerinin asgari temel ihtiyaçlarının karşılanması hedeflenmiştir. Dolayısıyla söz konusu ihtiyaçlar karşılanmadıkça ve zaruretler bertaraf edilmedikçe ihtiyaç fazlası malları biriktirmek caiz görülemez. Mülkiyet altındaki malların kullanımı ve harcanması konusunda bazı sınırlamalar getirilmiştir. Toplumsal bolluk ve refahın olduğu hallerde de aşırı lükse ve israfa izin verilmemiştir. Bu bakımdan ihtiyaçtan fazla yemek, ihtiyaç ötesi eşya ve bineklerin biriktirilip atıl bırakılması, altın ve gümüş gibi çok değerli eşya ve madenlerin kullanım eşyası yapılması; erkekler için altın takılar ile ipek giysiler yasaklanmıştır.
Çocuğun velayet ilişkisinden doğan kişi varlığı zararlarının tazmini

Aile hukuku ilişkisi olan velayet ilişkisinin odak noktası çocuktur. Çocuğun bağımsız kişilik kazanması ve ilerisi için gerekli becerilerin edindirilmesine dair bu süreçte, esas olan çocuk menfaatinin önceliğidir. Ne var ki ideal bu olmakla beraber çocuk, velayet ilişkisi içerisinde zarara uğrama ihtimali ile karşı karşıyadır. Hakim dışındaki kişilerin müdahalesine kapalı olan velayet ilişkisinde zarara uğrayan çocukların, kişi varlığına ilişkin zararlarının hangi rejiminde tazmin edilmesi gerektiği tartışılması gereken bir husustur. Zira çocuk menfaatinin birinciliği ilkesi, çocuğun zararlarının tazmininde bu menfaatin korunmasını ve tazmin işleminin etkili bir biçimde gerçekleştirilmesi gerektiğini emretmektedir. Bu tez çalışmasında, çocuk menfaatine ilişkin emrin yönlendirmesi ile çocuğun kişi varlığı zararlarının tazminindeki en etkin yolun izleri sürülmektedir.
Ürdün Ahval-ı Şahsiye Kanunundaki şaz fıkhİ görüşler

Ürdün'deki kanunları düzenleyenler, ahval-ı şahsiyeye dair kanunları belirlerken İslam Şeriatını kendilerine dayanak olarak alıp onu tek esas olarak kabul etmişlerdir. Ancak bu işi yaparken dört mezhebin genel kabul gören fıkhi görüşleriyle yetinmemiş, bazı kanunlar hususunda zaman zaman bunların da dışına çıkarak şaz fıkhi görüşleri almışlardır. Bunu yaparken de kendi usullerine uygun yeni içtihatlara dayanmış ve böylece sosyolojik ve ekonomik birçok değişimin yaşandığı asrımızın bilimsel gerçeklerine daha muvafık düşen sonuçlara ulaşmışlardır. Bu araştırmada, Ürdün ahval-ı şahsiye kanununda evlilik ve boşanma konularına dair şaz fıkhi görüşleri bir araya getirmekte ve bunları karşılaştırmalı fıkıh kaidelerince inceleyerek şaz olma boyutunu ele almakta, ayrıca Ürdün'deki kanun düzenleyicilerin bu şaz görüşleri tercihlerinde isabetli olup olmadıklarını, delillerinin kuvvetini ve koydukları kanunlarının vakıaya uygun olup olmadığını tahlil etmektedir.
Uluslararası çoklu taşımalarda taşıyıcının hukuki sorumluluğunun uluslararası konvansiyonlar ışığında değerlendirilmesi ve Türk Hukuk sistemindeki yapıyla karşılaştırılması

tarihli Birleşmiş Milletler Cenevre Konvansiyonu çerçevesinde ele alınarak incelenmiştir. Uluslararası ticarete konu edilen malların bir pazardan diğerine taşınması işlemi, o ürünün miktarı, özellikleri, gideceği yer ve de taşıma süresi dikkate alınarak çeşitli taşıma modları kullanılarak yapılabilir. Bu taşıma modlan; denizyolu, karayolu, havayolu, demiryolu, iç su yolu veya boru yolu şeklinde olabilir. Bazı durumlarda aynı yükle ilgili yapılan taşıma için, bu taşıma modlanndan birkaçının ard arda kullanımı söz konusudur. Bu son durumda çoklu taşımacılık yani multimodal taşımacılıktan bahsetmek mümkündür. Bu tez çalışması kapsamında bizi ilgilendiren taşıma faaliyetinin; gerçekleşiş şekline göre 'çoklu', konusuna göre 'eşya' ve aynı ülke sınırları içinde kalıp kalmadığına göre de 'uluslararası' taşımalardan ibaret olduğunu söyleyebiliriz. Taşıyıcının sorumluluğu konusunda tezimizde üzerinde durulan sorumluluk halleri; ziya, hasar ve geç teslim' e dayalı sözleşme kaynaklı sorumluluk halleridir. Sözleşme dışı sorumluluk halleri, yani haksız fiil sorumluluğu, konumuz dışındadır. ' Tezin amacı; Lojistik hizmetlerin temel felsefesiyle birebir olarak örtüşen çoklu taşımacılık modelinin günümüz ticari hayatında sahip olduğu değer ve öneme vurgu yaptıktan sonra, bu taşımacılık türündeki dağınık hukuki yapıyı gidererek, bu konuda yeknesak bir düzenlemenin sağlanabilmesi vıamacına yönelik olarak Birleşmiş Milletler tarafında hazırlanmış olan, 'Eşyaların Uluslararası Çoklu Taşınması Hakkında 1980 Cenevre Konvansiyonumu taşıyanın sorumluluğu nispetinde, karşılaştırmalı olarak inceleyebilmektir.
Türkiye'de dar mükellef kurumların vergilendirilmesi ve Avrupa Birliği'ne uyumu

Ticaret Kanunu ve ilgili diğer mevzuat hükümleri çerçevesinde kurulan yabancı sermayeli şirketler ile yerli sermaye ile kurulan şirketler arasında herhangi bir vergilendirme farklılığı bulunmamaktadır. Her iki şirket de Türkiye Cumhuriyetitabiiyetine tabi tam mükellef kurum olarak vergilendirilmektedir. Çalışmamızda ise tamamen yabancı tabiiyete tabi ve dar mükellef niteliğindeki kurumların Türkiye'de elde ettikleri kazançların vergilendirilmesi hususu ve bu uygulamaların AB içerisindeki sistem ile uyumu ele alınmıştır. Söz konusu çalışma kapsamının geniş olması nedeniyle çalışmaya esas teşkil edenkazanç türlerinin vergilendirilmesi, çifte vergilendirmeyi önleme anlaşmaları açısından değerlendirilmemiştir. Çifte vergilendirme anlaşmalarının sisteminin ve taraf olunan her ülke bazında içeriğinin farklı özellikler arz etmesi nedeniyle ayrı bir çalışma konusuoluşturacağı düşünülmüş ve kapsama dahil edilmemiştir. Bu nedenle çalışmada herhangiçifte vergilendirme anlaşmasına yer verilmediği gibi bir atıf da yapılmamıştır. Öncelikle çalışma konusuna alt yapı oluşturması açısından şirket kavramından ne anlaşılması gerektiği hususları ele alınmak suretiyle Türkiye'de ve Avrupa'da bulunan şirket yapılanma türlerine değinilmiştir. Akabinde dar mükellef kurum açısından elde edilen gelir türlerinin neler olabileceği ve bunların nasıl bir vergilendirme ilkelerine tabi olacağı hususları işlenmiştir. Mümkün olduğunca kurumlar vergisine konu olabilecek tüm kazanç türleri açısından vergilendirme ilkeleri aktarılmaya çalışılmıştır. Bunu yaparkenizlenilen temel yöntem ise her kazanç unsuru bakımından öncelikle ilgili kanuni düzenlemeye yer verilmesi sonrasında konunun teorik açıdan islenmesi ve son olarak kişisel yaklaşımın belirtilmesi seklinde olmuştur. Avrupa Birliği açısından ise öncelikle Birliğin vergilendirme politikası ele alınmış ve akabinde Birlik içerisinde gerçekleştirilen ortak vergilendirme çalışmalarına yer verilmiştir. Türkiye'nin uyumu süreci ise Birlik bünyesinde yapılan düzenlemelere paralel olarak ne tür düzenlemeler yapıldığı ve daha ne tur düzenlemelere de yer verilmesi gerektiği belirtilerek ele alınmıştır. nceleme konusu sadece dar mükellef kurumlar bazında olduğu için yabancı gerçek kişi gelirlerinin vergilendirilmesine değinilmemiştir.