turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İş Hukukunda mevsimlik işler ve kampanya işleri

Doktrinde kabul edilen tanıma göre, mevsimlik işler ve kampanya işleri, yılın belirli bir devresinde tam randıman ile çalışıp, diğer dönemlerde işçi sayısını azaltan veya faaliyetlerini tamamen durduran işyerlerinde yapılan işlerdir. Mevsimlik iş ile kampanya işi arasındaki temel fark, mevsimlik işlerde işyerinin bütün bir yıl faaliyette bulunması ve iş kapasitesinin yılın belirli bir döneminde artması iken, kampanya işlerinde işyeri yılda birkaç aydan fazla faaliyette bulunmamaktadır. Türk hukukunda mevsimlik iş ve kampanya işi kavramları birlikte kullanılmaktadır ve aynı yasal sonuçlara bağlanmıştır. Bir işin mevsimlik iş olması, belirli süreli iş sözleşmesi yapabilmek için gerekli olan objektif nedenlerdendir. Ancak mevsimlik işlerde sözleşmelerin zincirleme olarak yapılması durumunda artık, mevsimlik iş sözleşmesi baştan itibaren belirsiz süreli kabul edilmelidir. Mevsim ya da kampanya döneminin sona ermesi durumunda iş sözleşmesi sona ermemekte askıya alınmaktadır. Bunun sonucunda tarafların iş görme ve ücret ödeme borçları askıya alınmakta ancak yan edimleri varlığını sürdürmektedir. İş Kanununun 53 /III. maddesine göre, Niteliklerinden ötürü bir yıldan az süren mevsimlik veya kampanya işlerinde çalışanlara bu Kanunun yıllık ücretli izinlere ilişkin hükümleri uygulanmaz. Yargıtay kararları da aynı yöndedir. Mevsimlik işçilerin ihbar tazminatı ve kıdem tazminatı ile ilgili hukukumuzda bir hüküm bulunmamaktadır. Yargıtay içtihatlarıyla bu husus aydınlatılmaya çalışılmaktadır. Yargıtay'a göre mevsimlik iş sözleşmelerinin askıya alındığı süreler, ihbar süreleri ve kıdem tazminatının hesabına dahil edilmeyecektir. Ancak bu husus doktrinde tartışmalıdır.
Siber suçlar sözleşmesinin getirdikleri ve iç hukuk açısından konuya yaklaşım

Avrupa Konseyi tarafından hazırlanan Siber Suçlar Sözleşmesi küresel düzeyde siber suçlarla mücadelede şimdiye kadar ortaya konmuş en önemli ve kendisine taraf devletler üzerinde bağlayıcılığı bulunan hukuki bir metindir. Sözleşme, sadece Konseye üye olan devletler açısından değil, Konseye üye olmayan devletler açısından da siber suçlar alanında bir model ortaya konulması nedeniyle önemlidir. Sözleşme, dört bölüm ile siber suçlarla ilgili olarak maddi ceza hukukuna, ceza usul hukukuna ve uluslararası adli işbirliğine dair hükümler ihtiva etmektedir. Türkiye, 2001 yılında imzaya açılan ve 2004 yılında yürürlüğe giren Sözleşme'yi 2010 yılında imzalamış ve 2014 yılında '6533 sayılı Sanal Ortamda İşlenen Suçlar Sözleşmesinin Onaylanmasının Uygun Bulunduğuna Dair Kanun' ile kabul etmiştir. Sözleşme'nin, bu şekilde iç hukukumuzun bir parçası haline gelmesine kadar Türkiye, siber suçlar alanında çeşitli yasa çalışmaları yapmış ve bu yasalar onaylanarak yürürlüğe girmiştir. Çalışmanın konusu oluşturan Sözleşme'nin siber suçlarla ilgili yapılan yasalara etkisi ise yok denecek kadar azdır. Ancak bu durum, iç hukukumuzun Sözleşme ile kurulan hukuki çerçeveden uzak olunduğu anlamına gelmemektedir.
Seri muhakeme usulü

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 250. maddesi, 7188 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile değiştirilerek klasikmuhakemenin alternatifi olacak bir usul seri muhakeme ismiyle Türk ceza adaleti sistemine dahil edilmiştir. Hukuk sistemlerinin tümünde, belli bir ağırlığın altındakisuçların çözümünü kısaltmak, muhakeme sürecindeki uzun prosedürleri azaltmak, zaman ve emek kaybını engellemek amacı ile alternatif yöntemler kabul edilmektedir. Bu amaçları taşıyan seri muhakeme, şüphelinin kabulüne dayanan bir usuldür. Seri muhakeme usulü süreci, teklifin müdafii huzurunda kabulü üzerine Cumhuriyet savcısı tarafından düzenlenen talepnamenin doğrultusunda mahkemenin hüküm kurmasışeklinde özetlenebilmektedir. Hukukumuzda yeni uygulanmaya başlayan bu kurumun ele alınması, teorikte ve uygulamada yaşanan sıkıntılar açısından önemli görülmektedir. Bu çalışmada ilk olarak usulün kavramı ve hukuki niteliği üzerinde durulmuştur. Daha sonra usulün mevzuata dahil edilmesindeki amaç, hukuk sistemimizdeki eksiklikler ve seri muhakeme usulünden beklenen çözüm ifade edilerek yabancı hukuk sistemlerindekigörünümü ile Türk hukuk sisteminde yer alan benzer kurumlar anlatılmaya çalışılmıştır. Akabinde seri muhakeme usulünün uygulanma esaslarına izah edilmiş son bölümdeusulün uygulanma süreci ve sonuçlarına yer verilmiştir.
Türk iş hukukunda iş sözleşmesinin sona ermesinin hukuki sonuçları

Borçlar Hukuku'nun temel ilkelerinden bir olan sözleşme yapma özgürlüğü birçok alanda olduğu gibi İş Hukuku alanında da uygulama imkanı bulmaktadır. Bunun neticesinde taraflar kural olarak sözleşmenin tarafını, içeriğini, şeklini belirleme ve sözleşmeyi sona erdirme gibi birçok konuda serbestçe hareket edebilirler. Fakat bu özgürlüğü mutlak biçimde anlamamak gerekir. Nitekim bu serbesti İş Hukuku'nda ön planda olan sosyal devlet anlayışının bir gereği olarak bazı kısıtlamalara tabi tutulmuştur. Bu kısıtlamalar bazen iş sözleşmesinin kurulmasını yasaklarken bazen de işverene iş sözleşmesi yapma yükümlülüğü getirmektedir. Sözleşme yapma özgürlüğü ilkesinin bir diğer sonucu ise tarafların iş sözleşmesini kanunda yer alan fesih nedenlerine dayanarak sona erdirebilmelerinde göstermektedir. İş sözleşmeleri fesih dışında bir takım hallerin varlığıyla sona erdirilebileceği gibi Kanun'da da süreli fesih ve haklı nedenle fesih olmak üzere iki ayrı fesih türü düzenlemiştir. İş sözleşmesinin sona ermesiyle işçinin bir takım hakları doğmaktadır. Bu haklarla sağlanmak istenen, ekonomik bakımdan zayıf durumda olan işçinin yeni bir düzen kurana kadar korunmasıdır.
TCK madde 301: Türk milletini, Türkiye Cumhuriyeti devletini, devletin kurum ve organlarını aşağılama suçu

Türk Ceza Kanunu'nun 301. maddesi 1926 yılında bir suç olarak hukuk sistemimize girdikten sonra birçok kez değişikliğe uğramış ve bazı dönemlerde temel hak ve hürriyetlere halel getirdiği için eleştirilmiştir. Bu çalışma ile hem bu temel hak ve hürriyetler açısından suç ile ilgili bir değerlendirme hem de suç genel teorisi kapsamında inceleme yapılmıştır. Ayrıca maddede belirtilen kurum ve kavramların içeriği de ayrı ayrı ele alınmıştır. Yapılan bu çalışma ile eski Türk Ceza Kanunu'nun 159., yeni Türk Ceza Kanunu'nun 301. maddesinin uygulanması sırasında ne kadar hassas ve dikkatli olunması gerektiği ve bireylerin temel hakları ile özgürlüklerine azami şekilde saygı duyulmasının zorunluluğu vurgulanmıştır.
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarında hakkaniyete uygun tatmin

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi bir başvuruyu ihlal tespiti ile sonuçlandırırsa, diğer bazı şartların da gerçekleşmesi halinde, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 41. maddesine göre hakkaniyete uygun tatmin kararı verebilir. Tatmin kurumu, Sözleşme'deki hakların ihlal edilmesi sonucunda meydana gelen bireysel zararların giderilmesi işlevini görmektedir. Çalışmanın amacı Mahkeme'nin tatmin kararı verme yetkisini nasıl kullandığını incelemektir. Bu çerçevede özellikle tatmin şeklinin ne olduğu ve 'hakkaniyete uygun' olma ölçütünün nasıl uygulandığı hususları üzerinde durulmuştur. Mahkeme kararları çalışmanın başat kaynağını teşkil etmektedir. Ancak, komite kararları içtihat oluşturmadıklarından kapsam dışında bırakılmıştır. Çalışmada tatminin kural olarak tazminat biçimini aldığı tespit edilmiş olup Mahkeme'nin ulusal mahkemelerin yaptığı gibi detaylı bir analiz yaparak tam anlamıyla tutarlı ve öngörülebilir tazminat kararları vermesinin beklenemeyeceği sonucuna varılmıştır.
Adi ortaklıkta ortaklar arası ilişkiler

Adi ortaklık sözleşmesine, küçük ölçekli işletmelerden, büyük ölçekli işletmelere kadar ticaretin her alanında sıklıkla rastlanılmaktadır. Adi ortaklık sözleşmesi, kendine has özellikleri olan bir sözleşmedir. Adi ortaklık, kuruluşundaki kolaylık ve serbestlik sebebiyle, ticaret hayatındaki kişiler tarafından sıklıkla tercih edilmektedir. Borçlar kanununda düzenlenmiş olan adi ortaklık sözleşmesi, iki ya da daha fazla kişinin emeklerini ve mallarını ortak bir amaca erişmek üzere birleştirmeyi üstlendikleri sözleşmedir. Adi ortaklığın bu denli geniş uygulama alanı bulmasının karşısında, kanunda düzenleniş biçiminin eksiklikleri sebebiyle uygulamada birçok problem ortaya çıkmakta ve buna bağlı olarak doktrin de de birçok tartışma bulunmaktadır. Bu çalışmamızda öncelikle adi ortaklık sözleşmesi tanımlanacak ve adi ortaklık sözleşmesinin temel özellikleri açıklanacaktır, daha sonra ortaklar arası iç ilişkilerin üzerinde durulacak ve bu ilişkiler sebebiyle ortaya çıkan uyuşmazlıkların giderilebilmesi için çözümler önerilecektir. Son olarak çalışmamızda, ortaklığın yönetimi ve ortaklara arası değişiklikler ile zamanaşımı konusu ele alınacaktır.
Türk ve Irak Hukukunda organ ve doku naklinin hukuki ve cezai boyutu

Beşeri organ ve doku nakli eski çağlardan beri yapılmaktadır. Aralarında Türk ve Irak kanunları gibi birçok kanunda düzenlemeler gerçekleştirilmiştir. Organ ve doku nakli canlılardan olduğu gibi ölülerde de alınabilir. Ölülerden organ nakli yapmak canlı olanlardan daha yüksek olup ölülerden nakil yapmak daha faydalı olup çünkü aynı anda birden fazla organ alınarak yine aynı anda birden fazla kişiye nakil işlemi yapılabilmektedir. Eskiden klasik ölüm baz alınırken, Kalp ve solunum durduğu zaman kişi ölmüş sayılır. Ancak birçok eleştiri alması ile birlikte beyin ölümü gerçek ölüm olarak kabul edilmeye başlanmıştır. Vücudun tüm görevsel fonksiyonları tamamen durunca kişi ölmüş sayılmaktadır. Beşeri organ ve doku nakli gerçekleştirmek için kanun tarafından belirlenmiş kanunlar mevcuttur. Türk ve Irak kanunu organ nakli düzenlemek üzere birçok şart ve kanun belirlemiştir. İlaveten bağış yapmak, tam istek ve rızaya bağlanmıştır. Burada nakil işlemi hastanın yararına olmalıdır. Bağış yapacak olan kişinin bağışlamanın psikolojik, ailevi ve sosyal açısından sonuçlarını açık bir şekilde anlatılmalıdır. v Türk ve Irak kanunları olmak üzere Dünyada birçok kanun organ ticaretini yasaklamış olup ve insan haklarını tecavüz olarak kabul etmiştir. Ceza ve hapis gibi bir takım cezalar verilmiştir. Bu cezalar hem suçu işleyen hem de ortak olanlara uygulanmıştır. Kanunlar beşeri organ nakli ile ilgili hususları çok önemsemiş çünkü Allah'ın yarattığı en ulvi canlı ile ilgili bir konu olmuştur.
Müteselsil kefaletin kurulması ve geçerlilik şartları

Kefalet, bir kimsenin asıl borçlunun borcunu ödememesi halinde bu borçtan şahsi olarak sorumlu olmayı alacaklıya taahhüt ettiği sözleşmedir. Kefalet hukuki niteliği itibariyle feri ve aynı zamanda da tali bir sözleşmedir. Ferilikten kasıt kefaletin tarafları her ne kadar kefil ve alacaklıdan oluşuyorsa da kefalet alacaklı ve borçlu arasındaki asıl borca bağımlıdır. Bu niteliği sebebiyle kefalet, feri bir borçtur. Asıl borçluya takip yapılıp; bu takip semeresiz kalmadan ya da kefaletten önce rehin verilmişse bu rehin paraya çevrilmeden kefil hakkında takip yapılamaması haline kefaletin taliliğini ifade eder. Kefalet sözleşmesinde kefilin borcu, içerik ve şekil yönünden asıl borçtan bağımsız bir borç özelliğine sahipti. Her ne kadar kefalet ilişkisi üçlü bir ilişki ortaya çıkarsa da ve alacaklı ile borçlu arasındaki temel borç ilişkisi ile doğrudan doğruya bağlantısı bulunsa da bu özellik varlığını sürdürmektedir. Müteselsil kefaletin söz konusu olabilmesi için kefilin, 'müteselsil kefil' olma iradesinin sözleşme metninden açıkça anlaşılması gerekir. Sözleşme metninde mutlaka 'müteselsil kefil' ibaresinin kullanılması zorunlu değildir; kullanılan ifade ve ibarelerden bu iradenin varlığının anlaşılması gerekli ve yeterlidir. Müteselsil kefalete ilişkin kefalet sözleşmesinin yazılı şekilde yapılması ve kefilin sorumlu olduğu miktarın sözleşmede açıkça gösterilmesi zorunludur. Kefalette şekil şartına uyulmaması halinde bu sözleşme geçersizdir. Burada kesin hükümsüzlük hali vardır. Kefalete ilişkin TBK hükümlerinde kefaletle teminat altına alınan borca ilişkin asıl borulunun sahip olduğu defilere kefilin de dayanabileceği kabul edilmekle birlikte ayrıca kendisine ait olup da alacaklıya karşı ileri sürebileceği defi hakları da vardır.
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin AİHS m.41 kapsamındaki hükümlerinin mahiyeti ve unsurları

Türkiye, her ne kadar 1954 yılında Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'ni iç hukukunun bir parçası olarak kabul etmişse de, egemenliği altında bulunan kişilerin Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'ne başvuru hakkını 22 Ocak 1990 tarihinde Mahkemenin zorunlu yargı yetkisini tanıyarak kabul etmiştir. AİHM'nin ihlal tespiti içeren kararlarında AİHS'nin 41. madesi bağlamında hükmettiği maddi ve manevi tazminat ile masraf ve giderlerin hangi ilkelere dayalı olarak hükmedildiği işbu çalışmanın konusunu oluşturmaktadır. Çalışma öncelikle devletin haksız eyleme ilişkin uluslararası hukuktaki sorumluluğunu genel olarak ele aldıktan sonra AİHS'nin 41. maddesi uyarınca hükmedilen 'adil karşılığın' dayanakları ve bileşenleri ile Mahkeme'nin bu alandaki hükümlerinin süreç içindeki gelişimini ve evrimini ortaya koymayı amaçlamaktadır.
213 sayılı Vergi Usul Kanununa göre tebligat

Tebliğ hukuki bir işlemin taraflar açısından nitelik kazanmasını sağlayan bir usul işlemidir. Hukuk alanında bir işlemin sonuç doğurabilmesi ancak tebliğin usulüne uygun olarak gerçekleştirilmesi ile mümkündür. Vergi ile ilgili olarak bir kamu alacağının kesinleşmesi ancak tebliğin kanunda gösterilen şekilde yapılması ile gerçekleşir. Tebliğin önemi açısından, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu bu konuyu özel olarak ele almıştır. Bu kanunda açıkça yer almayan hususlara ise genel kanun olan 7201 sayılı Tebligat Kanunu uygulanacaktır. Çalışmamızda 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu bağlamında tebliğ işleminin nasıl ve ne şekilde yapılacağı, yeni düzenlemelerin uygulanışı ve tebliğ hataları sonucunda oluşacak durumlar ele alınmıştır. Çalışmamızın güncelliği açısından, konumuz ile ilgili son yıllarda verilen, Danıştay kararlarından ve vergi mahkemesi kararlarından yararlanılmıştır.
Psikiyatristin hukukİ sorumluluğu

Günümüzde ruh sağlığı hekimliği, kişinin beden ve ruh sağlığı bütünlüğüne yönelik faaliyette bulunan ve modern hayatla birlikte önemi artan bir uzmanlık dalıdır. Ruh hekimliği faaliyetleri uygulamada sıkça yer almakla beraber, mevzuatta bu alana ilişkin özel bir düzenleme mevcut değildir. Bu tez çalışmasında, öncelikli olarak ruh sağlığı alanında faaliyet gösteren uzmanlar, bu alanda uygulanan psikiyatrik tedavi yöntemleri ve psikiyatrik hastalıklar incelenmiştir. Daha sonra, psikiyatrist ile hasta arasındaki hukuki ilişkinin tanımı, hukuki niteliği, tarafları, unsurları, ve türleri ele alınmıştır. Çalışmamızın son iki bölümünde ise, psikiyatrist ile hasta arasındaki hukuki ilişkiden doğan sorumluluk türlerine yer verilmiştir. Bu kapsamda psikiyatristin hukuki sorumluluğu öncelikle sözleşme ilişkisi çerçevesinde incelenmiştir. Burada normal hekim hasta ilişkilerinde yer alan teşhis ve tedavi yükümlülüğü, aydınlatma yükümlülüğü, kayda geçirme yükümlülüğü gibi haller ele alınmıştır. Ayrıca psikiyatrik tedaviye özgü olarak elektrokonvülsif ve psikolojik psikoterapi uygulamalarında tedavi yükümlülükleri ile zarar ve intihar eğilimli hastaların tedavilerine özgü sorumluluk halleri de ayrıntılı olarak incelenmiştir. Psikiyatristin haksız fiil sorumluluğu, vekaletsiz iş görme sorumluluğu da son bölümde ele alınmış ve psikiyatristin yardımcı şahısların fiillerinden dolayı sorumluluğu TBK md. 66 ve md.116 kapsamında incelenmiş bulunmaktadır.
Kooperatiflerin hukuki niteliği

Türkiye'de kooperatifler 1163 sayılı kanunla 'teşekkül' olarak tanımlanmış iken 5146 sayılı kanunla yapılan değişiklikle 'ortaklık' olarak adlandırılmış ve son olarak da 6102 sayılı kanunla ticaret şirketleri arasında sayılmıştır. Ancak, bu düzenlemelerin koo-peratiflerin sosyolojik özelliklerini yansıtmadığı bazı yazarlarca ileri sürülmüş ve bu tar-tışmalar Yargıtay kararlarında da görülmüştür. Bu çalışmanın konusu, mevzuat düzenle-melerine rağmen kooperatiflerin hukuki niteliğine ilişkin tartışmalara ışık tutmak üzere belirlemeler yapılması ve öneriler sunulmasıdır. Çalışmanın genel amacı kooperatiflerin aslında kendine has özellikleri bulunan oluşumlar olduğunun ortaya konulmasıdır. Birinci bölümde kooperatiflerin tarihi, gelişimleri ve mevzuat düzenlemeleri araştı-rılarak bilgiler verilmiştir. İkinci bölümde kooperatiflerin türleri, örgütlenmeleri, denetim ve sorumluluk türleri incelenmiştir. Üçüncü bölümde kooperatiflerin hukuki niteliğine ilişkin ülkemizdeki tartışmalar incelenmiş ve ileri sürülen görüşler karşılaştırılmıştır. Tes-pitler yapılırken Türkiye'de kooperatiflerin dünya standartlarına uygun şekilde geliştiril-mesi ve kooperatifçilik ilkelerinin tam olarak uygulanabilmesine yönelik farklı görüşler paylaşılmıştır. Kooperatiflerin hukuki niteliğinin açıklığa kavuşturulmasına ilişkin görüş-lerin dışında Yargıtay kararlarına yer verilmiş ve internet kaynaklarından da yararlanıl-mıştır. Yapılan incelemeler sonucunda ihtiyaçları karşılayacak bir kooperatif tanımının yapılarak sorunların çözümüne yönelik önerilerde bulunulmuştur. Tespit edilen farklı görüşler değerlendirilirken hukuki ve sosyolojik gerekçelere değinilmiştir. Çalışmanın sonuç bölümünde kooperatiflerin unsurları kapsamında yapılan değer-lendirmelerde kooperatiflerin diğer tüzel kişilerden farklı yönleri ortaya konulmuştur. Böylelikle, kooperatiflerin kendine özgü yapılarının olduğu ve yürürlükteki mevzuat hükümlerinin aksine kooperatiflerin ticaret şirketi sayılamayacakları sonucuna ulaşılmış-tır. Bu sonuca istinaden kooperatiflerle ilgili mevzuat düzenlemelerinin tek bir kanun altında toplanması ve bu kapsamda kooperatiflerin 'birlik' adı altında kendine özgü bir kişilik olarak tanınması, terminolojide kavram kargaşasına son verilmesi, kooperatifçiliğin geliştirilmesine yönelik desteğin arttırılması ve sorunların çözümü hususlarında öneriler sunulmuştur.
Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin sona ermesi

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi, arsa sahibi ile müteahhit arasında yapılan ve içinde eser ve satım sözleşmeleri unsurlarını barındıran, karma nitelikte ve tam iki tarafa borç yükleyen bir sözleşme türüdür. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin kurulması neticesinde arsa sahibi, kendi arsası üzerinde bulunan payını müteahhide devretmek suretiyle inşaat yapılmasına müsaade edecek ve bunun karşılığında müteahhit ise bağımsız bölümleri arsa sahibine teslim edecektir. Arsa fiyatlarının gün geçtikte artması, inşaatta kullanılan malzemelerin dövize bağlı olarak fiyatlarının değişkenlik göstermesi ve mühendisliğin her geçen gün ilerlemesi sebebiyle arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi, hem arsa sahibi hem de müteahhit açısından oldukça tercih edilen bir sözleşme türü olmuştur. Bu sözleşme ile arsa sahibi yüksek inşaat maliyetlerinden, müteahhit ise arsa maliyetinden kurtularak bir ya da birden çok bağımsız bölüme sahip olmayı amaçlamaktadır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi, karma nitelikte bir yapıya sahip olması nedeni ile, kurulmasından sona ermesine kadar kendine has bir takım özelliklere sahiptir. Bu sebeple sözleşmenin hukuki niteliği, bağlı olduğu şekil, tarafların hak ve borçları ile sözleşmenin sona erme şekilleri doktrin ve Yargıtay kararları ile birlikte incelenecek, özellikle sözleşmenin sona ermesi hususunda bir takım sorulara cevap verilmeye çalışılacaktır.
Vergi Hukuku bağlamında Anayasa Mahkemesi'ne bireysel başvuru yolu

İnsanların insan onuruna yaraşır bir şekilde yaşayabilmesi için elzem olan insan hakları, devletlerin ve hükümetlerin kendilerini meşru kabul ettirmelerindeki en önemli kıstastır. Devlet ve vatandaş ilişkisinde zayıf konumda olan vatandaşların temel hak ve özgürlüklerin korunması amacıyla yüksek mahkeme statüsüne sahip Anayasa Mahkemesi kurulmuştur. Mahkeme, vatandaşlar tarafından kamu gücünün temel hak ve özgürlük ihlallerine karşı yapılan bireysel başvuruları karara bağlamaktadır. Çok sayıda devlet, temel hak ve özgürlüklerin kamu gücü işlemlerine karşı korunması amacıyla, bireylere Anayasa Mahkemesi'ne bireysel başvuru hakkı tanımıştır. Türkiye'de Anayasa Mahkemesi'ne bireysel başvuru yolu, 2010 yılında yapılan halk oylaması sonucunda kabul edilmiştir. 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanunla yürürlüğe giren uygulama insan haklarının iç hukukta etkin olarak korunmasını sağlamaktadır. Her ne kadar bu yolun kabul edilmesindeki esas sebep Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nde Türkiye aleyhine başvuruların artması olsa da bireyler bu sayede ihlal edilen hak ve özgürlükleri için yeni bir yol bulmuşlardır. Anayasa Mahkemesi'ne bireysel başvuru yolu uygulamasının vergi hukuku bağlamında değerlendirilmesini ele aldığımız bu çalışmada amaçlanan; temel hakların etkili biçimde korunmasına yönelik olarak, vergilendirme alanında Anayasa Mahkemesi'ne yapılacak bireysel başvurunun işleyişini, koşullarını ve uygulamadaki karşılığını göstermektir. Bu amaçla tez çalışması, 3 ana bölüm halinde planlanmıştır. Birinci bölümde anayasal gelişmeler ile Anayasa Mahkemesi'nin kuruluş aşamaları üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde ise Anayasa Mahkemesi'ne Bireysel Başvuru Yolu'nun şartları ve diğer bilgiler yer almış, üçüncü bölümde ise, vergi hukuku alanında bireysel başvuruda verilen kararların değerlendirilmesi yapılacaktır.
İcra Hukuku'nda istihkak davası

İstihkak davası, İcra ve İflas Hukukunun 96 -99. Maddelerinde düzenlenmiş bir dava türü olup, çalışmamızda geniş kapsamlı olarak ele alınmıştır. Bu çalışma giriş bölümü hariç dört bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde istihkak ve istihkak iddiası kavramları ile istihkak iddiasına konu olabilecek haklardan bahsedilmiştir. İkinci bölümde istihkak davasının tanımı yapılarak, davaya ilişkin usul ve ispat hükümleri anlatılmıştır. Bölüm sistematiği oluşturulurken konu, hacizli malı borçlunun, üçüncü kişinin ve borçlu ve üçüncü kişinin birlikte elde bulundurmaları durumuna göre üç alt başlıkta incelenmiş, bölümde ayrıca organik bağ ve tüzel kişilik perdesinin aralanması kavramları istihkak davası ile ilişkili yönleri açısından ayrı bir başlık altında değerlendirilmiştir. Üçüncü bölümde istihkak davaları sonucunda verilebilecek hüküm ve sonuçlardan bahsedilmiştir. Dördüncü bölümde istihkak davası neticesinde gidilebilecek kanun yollarının neler olduğu hususu, özellikle istinaf sistemine geçiş öncesi ve sonrası dönemler dikkate alınarak ayrı ayrı irdelenmiştir. Sonuç bölümünde ise istihkak davaları ile ilgili gerek kanun sistematiği gerekse de usul ve ispata ilişkin değerlendirmelerimize yer verilmiştir.
İş hukukunda işyeri iç yönetmelikleri

Sanayi Devriminin bir sonucu olan sanayileşme ile hukuki ilişkiler, genel işlem koşulları ile düzenlenmeye başlamış, böylelikle sözleşmeler tek bir tip haline getirilerek zaman kaybı en aza indirgenerek pratiklik sağlanmıştır. Bu durum iş hukukuna da etki etmiş olup, genel işlem koşullarının iş hukukundaki yansıması olarak kabul edilen genel iş koşulları ortaya çıkmıştır. Bu sayede, çalışma koşullarının yeknesaklaştırılması ve sözleşme müzakereleri sebebiyle oluşabilecek zaman kaybının önlenmesi hedeflenmiştir. Genel iş koşulları kapsamında değerlendirilen işyeri iç yönetmelikleri ise işbu çalışmamızın ana konusu olup, işverenlerin işyerinde uyguladığı, önceden ve tek taraflı olarak hazırladığı, genel ve yeknesak kurallar bütününü ifade etmektedir. Genel iş koşulu niteliğindeki işyeri iç yönetmelikleri iş hukuku mevzuatında düzenlenmemiş olup, yapısı ve niteliği gereği genel işlem koşulları ile benzerlik gösterdiğinden bu koşulların yorumlanmasında TBK. m. 20 vd. hükümlerine başvurulmaktadır. Çalışmamız üç ana bölüme ayrılmış olup, ilk bölümde genel iş koşulu niteliğindeki işyeri iç yönetmeliği kavramı açıklanarak hukuki niteliği belirlenmiştir. İkinci bölümde, genel iş koşulu niteliğindeki işyeri iç yönetmeliklerinin yürürlüğe girme koşulları, iç yönetmelik hükümlerinin yorumlanması ve hükümlerin içerik denetimi açıklanmıştır. Üçüncü bölümde ise, genel iş koşulu niteliğindeki işyeri iç yönetmeliklerinin değiştirilmesi ve yürürlükten kaldırılması konusu ele alınmış, bu kapsamda değişiklik kayıtlarının iş hukukunda geçerli olup olmadığı hususu tartışılmıştır.