Orta Doğudaki kitle imha silahları, silahların kontrolü ve Türkiye

Kitle İmha Silahlan denilince, nükleer, biyolojik ve kimyasal silahlarla, bunları atma vasıtalarını kapsadığını görmekteyiz. Bu silahlardan nükleer silahların elde edilmesi ve kullanılması için ileri teknoloji ve altyapının bulunması gerekmektedir. Kimyasal ve biyolojik silahların üretimi ise, nispeten daha kolay ve ucuzdur. Bu nedenle, ' kimyasal ve biyolojik silahlar fakir ülkelerin atom bombası olarak' nitelendirilmektedir. Uzun süren harpler ve Batı'nın ambargoları nedeniyle ekonomileri çöken ve konvansiyonel kuvvetlerini modernize ederek, gerek birbirleri ile gerekse ABD ve müttefikleri ile stratejik kuvvet dengelerinin sağlanması imkanından yoksun olan Iran ve Irak, kitle imha silahlarına sahip olarak, bu açıklarını kapatmak istemektedirler. Eski Sovyetler Birliği'nden yakın destek gören Suriye ise, hem ekonomik yetersizliğinden dolayı, hem de Batı ile olan olumsuz ilişkileri nedeniyle, özellikle balistik füze ve kimyasal silahlara sahip olarak açığını kapatmak istemektedir. Nükleer silahlara sahip olan ve varlığı tehlikeye düştüğünde her türlü şart ve zamanda bu silahları kullanacağını ilan eden ve modern konvansiyonel silahlar açısından da bölgede ezici üstünlüğü bulunan israil'in ABD ve Batı Dünya'sından tolerans görmesi, Ortadoğu'daki Arap ülkelerini buna karşı tedbir almaya zorladığı görülmektedir. Bu tedbirler Iran ve Irak tarafından başta nükleer silahlarla, diğer ülkeler tarafından ise, fakir ülkelerin atom bombası olan kimyasal ve biyolojik silahlarla asimetrik olarak sağlanmaya çalışılmaktadır. Mısır ve Suudi Arabistan'ın ABD ile olan yakın ilişkileri bu ülkeleri nükleer silahlardan uzak tutmaktadır. Ancak bu ülkelerde israil tehdidine karşı kimyasal ve biyolojik silahlanmaya meyillidir. Kitle imha silahlarının yayılmasını önlemeye yönelik uluslararası ve bölgesel rejimler incelendiğinde Ortadoğu ülkelerinin taraf olmakta pek fazla 308 istekli olmadığı rahatlıkla görülebilir. Bunun temel nedeni olarak, bu rejimlerin uyulmasına yönelik yaptırım mekanizmalarının yeterli olmadığı kolaylıkla belirlenebilir. Örneğin, uygulanmakta olan çifte standartlar bölge ülkeleri üzerinde menfi etki yaratmaktadır. İsrail'in NPT'i imzalamaya yanaşmayarak, nükleer silahları geliştirmeye devam etmesi, buna karşılık Iran ve Irak'a ambargo uygulanması gibi. Ortadoğu'da KİS'lere sahip olan ülkelerin bunları, stratejik caydırma, prestij sağlama ve gözdağı unsuru olarak kullanma arzusunda oldukları değerlendirilmektedir. Ancak, özellikle Iran ve Irak'ın geçmişşte bölge içinde ABD ile olan çatışmaları nedeniyle, bu ülkeye ve müttefiklerine karşı koz olarak KİS'lere sahip olmak istedikleri sonucuna ulaşılabilir. Suriye, iran ve Irak ile uzun sınırları olan ve balistik füzelerin tehdidi altında bulunan Türkiye'nin alması gereken tedbirlerin neler olduğunun ciddi bir şekilde belirlenmesi gerekmektedir. Konvansiyonel silahların modernleştirilmesinde büyük harcamalar yapan Türkiye'nin güçlü Hava Kuvvetleri, taarruz helikopter filoları ve zırhlı birliklerinin yeteri kadar caydırıcı olabileceği değerlendirilmektedir. Bunun yanında, İsrail, Lübnan, Mısır ve ABD ile kurulacak savunma işbirliği ve istihbarat ağı ile bölge yakından kontrol altına alınabilir. Türkiye nükleer, biyolojik ve kimyasal silahların yayılmasına karşı global ve bölgesel her türlü rejimi desteklemesine rağmen, füzelere karşı savunma sistemlerini geliştirmeli ve hatta kuruz füzelerini üretim yeteneğine sahip olacak teknolojik altyapıyı tesis etmelidir.