turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Turgut Özal'ın Cumhurbaşkanlığı döneminde (1989 - 1993) Türk dış politikası, Türkiye - Türk Cumhuriyetleri ilişkileri

Turgut Özal, Türk siyasi hayatına çok iddialı hedeflerle girmiş ve icraatlarıyla diğer siyasetçilerden ayrılmıştır. Turgut Özal dönemi Türk dış politikası da birçok açıdan daha önceki dönemlere göre farklılıklar gösterir. Özal'ın dış politikada kendisinden öncekilere kıyasla oldukça farklı bir çizgi çizdiği bu çalışmanın ön kabulleri arasındadır. Orta Asya Türk Cumhuriyetleri ve akraba topluluklarının, Sovyetler Birliği'nin dağıldığı 1991 yılına kadar Türkiye Cumhuriyeti ile belli başlı bir ilişkileri olmamıştır. Buralar Sovyetler Birliği içindeki ülkeler olarak kalmış, merkezi idare Moskova ile karşılıklı kültürel ve ekonomik ilişkiler çerçevesi dışında herhangi bir ilişki kurulmamıştır. Sovyetler Birliği'nin 1991 yılında dağılmasıyla birlikte Kafkasya'da Azerbaycan, Orta Asya'da Kazakistan, Kırgızistan, Özbekistan ve Türkmenistan bağımsızlıklarını ilan ettiler. Eskiden Sovyet Birliği'nin bir parçası olan Türk Cumhuriyetleri'nin bugün birer bağımsız devlet olarak ortaya çıkması Türkiye için siyasi, iktisadi ve kültürel alanlarda yeni imkanlar ve fırsatlar yaratmış, aynı zamanda bir kısım sorumluluklar da yüklemiştir. Türkiye Cumhuriyetinin 8. Cumhurbaşkanı Turgut Özal'ın Cumhurbaşkanlığı döneminde (1989-1993) Sovyetler Birliği'nden ayrılarak bağımsız devletler olan Azerbaycan, Kazakistan, Kırgızistan, Özbekistan ve Türkmenistan ile Türkiye Cumhuriyeti Devleti arasındaki siyasi, ekonomik ve kültürel ilişkilerin genel prensipleri üzerinde durulmuş bölgesel gelişmeler ya da ayrıntı sayılabilecek olaylar ele alınmamış aksine bunların sonucunda oluşan genel eğilimler ve prensipler belirlenmeye çalışılmıştır.
Türkiye ve Çin Halk Cumhuriyeti ilişkilerinde Uygur sorunu

Son yıllarda önde gelen iki bölgesel güç olan Çin ve Türkiye arasındaki ilişkiler günümüzde yeni bir önem kazanmaya başlamıştır. Bunun sebebi; iki devlet arasındaki işbirliğinin, stratejik ve ekonomik avantajlarından kaynaklanan ve giderek artan pratik önemidir. Türkiye, Çin Halk Cumhuriyeti'ni 1971 yılında tanımasına rağmen iki devlet arasındaki aktif etkileşim ancak 2009 yılında, Sincan bölgesinde yaşanan çatışmalardan sonra Türkiye Cumhuriyeti ve Çin Halk Cumhuriyeti arasında meydana gelen gerginlikle başlamıştır. Bundan dolayı 'Uygur Sorunu'nun iki devlet arasındaki ilişkiler üzerinde var olan etkisi, dikkat çeken ve araştırma önemi kazanan bir konu olarak bu çalışmanın konusunu oluşturmaktadır. Bu etkiyi incelemek ve Türkiye Cumhuriyeti ile Çin Halk Cumhuriyeti arasındaki ilişkileri geliştirme yollarını sunmak amacıyla Çin Halk Cumhuriyeti'nin milli azınlıklara yönelik politikası; Uygurların ayrılıkçılık / bağımsızlık hareketlerinin nedenleri ve yapısall temeli; Türkiye ile Çin işbirliğinin temel alanları, ana sorunları ve başarıları ele alınmıştır. Araştırma sırasında ana vurgu, iki devletin karşılıklı etkileşiminde ve ortaklığın perspektifinde Sincan sorununun rolüne yapılmıştır.
Sahra-altı Afrika'daki çatışmaların çözümünde/çözümsüzlüğünde komşu ülkelerin rolü: Somali, Fildişi sahili ve Zimbabve örnekleri

Sahra-altı Afrika'nın farklı bölgelerindeki ve farklı yoğunluktaki çatışmaların Somali, Fildişi Sahili ve Zimbabve örnekleri üzerinden ele alındığı bu çalışmada, komşu ülkelerin üçüncü taraflar olarak çatışmaların çözümünde veya çözümsüzlüğündeki rolüne odaklanılmaktadır. Bu bağlamda, komşu ülkelerin çatışma veya çözüm yanlısı dış politika davranışlarının ardındaki temel motivasyonları doğrultusunda iç çatışmaları etkileme potansiyeline sahip oldukları; ancak aynı zamanda etkileri bölgeye yayılan iç çatışmalardan diğer dış aktörlere kıyasla komşu ülkelerin daha fazla olumsuz etkilendikleri ileri sürülmektedir. Çalışmada, iyi komşuluk ilişkilerinin ve çatışmalara çözüm odaklı yaklaşan komşu ülkelerin çatışmaların çözümüne katkı sağlayabileceği; öte yandan, çatışma yanlısı tutum geliştiren ve çözüm girişimlerinde baltalayıcı rol oynayan komşu ülkelerin ise çatışmaların çözümsüzlüğünde ve şiddetin artmasında rol oynayabileceği iddia edilmektedir. Aynı zamanda, Afrika'nın sorunlarına Afrikalı çözümler arayışının ve kendi içlerinde sorun yaşayan ülkelerin sorunlarını diğer bölge ülkeleri ile çözmeleri anlayışının kıtada önem kazanmasıyla birlikte, bölgesel ve alt bölgesel örgütlerin çatışmaların çözümündeki ve barışın sağlanmasındaki rolü de değerlendirilmektedir. Pek çok iç ve dış aktör ve faktörün etkili olduğu Sahra-altı Afrika'daki çatışmalarda komşu ülke kaynaklı sorunların dönüştürülmesinin ise çatışmaların çözümüne ve bölgedeki barış ve işbirliğinin gelişmesine katkı sağlayabileceği, çatışma ve çözüm analizleriyle çalışmada ortaya koyulmaktadır.
Turizm ve enerji ekseninde Şanghay İşbirliği Örgütü ve Türkiye

Türkiye'nin artan nüfusu, kentleşme ve sanayileşmenin etkisiyle enerji ihtiyacı da gün geçtikçe artmaktadır. Türkiye'nin enerji arzı talebini karşılayamamakta ve enerji ihtiyacının yarısından fazlasını ithal etmektedir. Bu ithalat gerçekleştirilirken dövize olan ihtiyacı unutmamak gerekmektedir. Turizm ekonomik açıdan getirisi çok yüksek bir sektör olduğu için her ülkede olduğu gibi Türkiye için de önemi çok fazladır. Bu sektörden elde edilen döviz direk olarak enerji ithalatını etkilemektedir. Türkiye'de geçmişş yıllardan itibaren turizm ve enerji politikaları hazırlanırken bu durum göz önünde bulundurulmuştur. Enerji ise alt yapı ve üst yapı hizmetlerinde kullanılması, turizmden elde edilen gelirin ise enerji alanında ve diğer birçok alanda etkisinin olması bu iki sektörün işbirliği içerisinde olduğunu göstermektedir. Bu yüzden Türkiye kendi çıkarları çerçevesinde iç politikasını ve dış politikasını şekillendirmesi gerekmektedir. Geçmişten gelen kültürel ve tarihi bağı olan Orta Asya ile ilişkilerinde yetersiz kalmış olsa da Şanghay İşbirliği Örgütü ile ilişkilerinin geliştirilmesi Diyalog Ortağı ülke statüsündeki Türkiye için fırsattır. ŞİÖ, Türkiye'nin turizmini daha fazla geliştirmesinde etkili olabilecek ve enerji sorununa çözüm olabilecek üyelere sahiptir. Enerji ve nüfus bakımından zengin bir örgüt olan ŞİÖ ve enerji koridoru üzerinde olmasıyla jeopolitik öneme sahip olan Türkiye ile enerji ve turizm alanında işbirliğin sağlanması, arttırılması her iki taraf içinde yarar sağlayacak, örgütün uluslararası pazarlara ulaşımı kolaylaşacaktır.
2001 yılı sonrası ABD'nin Afganistan'a operasyonu ve kriz çözüm politikasının analizi

Bu tezde, Afganistan'ı işgal eden koalisyon güçlerinin askeri müdahalesinin amaçları, hukuki durumu ve sonuçları ile Afganistan'da oluşturulan yeni yönetimin özellikleri incelenmiştir. Afganistan'daki devlet otoritesinin sağlanması ve yönetsel yapının yeniden inşası amacıyla düzenlenen önemli uluslararası konferans ve toplantılar detaylı bir şekilde analiz edilmiştir. Öte yandan; Afganistan'ın bulunduğu konum itibariyle jeostratejik önemi ve bu nedenle bölgede yaşanan hakimiyet mücadelesi, Afganistan'da Taliban gerçeği, 2001 sonrası Afganistan'da bulunan uluslararası örgütler ve askeri güçler ele alınmıştır. Türkiye'nin Afganistan'daki gerek Vardak'ta gerekse Cevizcan vilayetinde kurmuş olduğu PRT'ler vasıtasıyla siyasi ve askeri faaliyetlerine ve 2001 yılından sonra Afganistan'daki rolü ve önemine yer verilmiştir. Bu tezin amacı; ABD'nin, koalisyon ülkeleri ile birlikte Afganistan'a yaptığı müdahalenin hukuki ve siyasi yönlerini incelemek ve aynı zamanda, uluslararası örgütlerin desteğiyle bugüne kadar oluşturulan yönetsel yapıyı ortaya koymaktır. El-Kaide ve Taliban rejimlerinin ABD'yi tehdit ettiğini gerekçe göstererek, ABD'nin Afganistan'a ISAF şemsiyesi altında girişi incelenmiştir. Özgürlük ve demokrasi getirme amacıyla Afganistan'a müdahale eden ABD, yaklaşık on yıldan bu yana büyük kayıplar vermektedir. Terörü bitirme amacı güdülmesine rağmen, özellikle sivil halk, bu işgalden büyük zararlar görmüştür. Terör ve güvenlik sorunu halen daha çözülememiştir. Bu tezimizde, ABD'nin Afganistan'a müdahalesinin sonuçları ayrıntılı bir şekilde ele alınmıştır. Araştırma sonucunda, yapılan askeri müdahalenin hedefinin, Afganistan'da barınan teröristleri yok etmek ve evrensel ölçütlerde, demokratik bir yönetim yapısı oluşturma olup olmadığının ortaya konulması ve ABD'nin müdahale ile elde ettiği kazanımlarının tespit edilmesi hedeflenmiştir.
Avrupa güvenlik ve savunma politikası'nın Türkiye'ye etkileri

Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikası gelişmekte olan bir süreçtir. Avrupa Birliği üyesi ülkeler, Maastricht Antlaşması'nın hayata geçirildiği 1993 yılından beri, AB'nin ikinci sütunu olan Ortak Dış ve Güvenlik Politikası çerçevesinde bir ortak savunma ve güvenlik politikası oluşturmaya çalışmaktadırlar. Kuzey Atlantik İttifakı içerisinde oluşturulmaya başlanan çalışmalar son yıllarda otonom bir askeri güce sahip bağımsız bir AGSP oluşumu yönünde değişikliğe uğramıştır. Bu değişim Atlantik'in iki yakasındaki önemli görüş ayrılıklarına neden olmuş ve Türkiye gibi AB üyesi olmayan ancak NATO üyesi olan Avrupalı devletler açısından da çeşitli endişelerin oluşmasına neden olmuştur. Bir dönüm noktası olarak kabul edilen 1998 yılındaki Fransız-İngiliz St. Malo Deklarasyonu Avrupa güvenliği konusundaki tartışmaları önemli ölçüde değiştirmiştir. Son dönemdeki gelişmelerin Türkiye'nin Avrupa güvenlik sistemindeki konumuna ve ulusal güvenlik politikalarına etkisi de kayda değerdir. Türkiye, AB bütünleşmesinin dışında kalmamak ve ulusal güvenliği açısından bir kayba uğramamak için AGSP ile bazı kurumsal bağlar kurmak istemektedir. Bu çalışmada, AB'nin güvenlik ve savunma alanlarındaki çalışmalarının Türkiye'ye etkileri açıklanmaya çalışılacaktır.
Aydınlık Hareketi ve dış politika (1974-1980)

Tezin birinci bölümünde, Maoculuğun kuramsal çerçevesi incelenmiş ve ilgili dönemde ÇHC'nin dış politika anlayışındaki radikal değişimler incelenmiştir. Daha sonra, Türkiye'de Maoculuğun hangi koşullar altında ortaya çıktığı ve Aydınlık Hareketi'nin Türkiye Maoculuğu içerisindeki konumu araştırılmıştır. Tezin ikinci bölümünde ise, Aydınlık Hareketi'nin Sosyalist Blok, Batı Bloku ve Üçüncü Dünya'ya yönelik nasıl bir dış politika anlayışı geliştirdiği ele alınmıştır. Sonrasında ise, Aydınlık Hareketi'nin Türkiye'yi doğrudan ilgilendiren gelişmelerle, uluslararası arenada meydana gelen gelişmelere yönelik tutumlarında bir farklılık olup olmadığı araştırılmıştır. Aydınlık Hareketi'nin 1974 ile 1980 arasındaki dönemde, büyük oranda ÇHC'nin dış politika çizgisi ile uyumlu bir dış politika anlayışına sahip olduğu sonucuna varılmıştır. Bu durumun altındaki en büyük etkenler ise Aydınlık Hareketi'nin diğer Maocu gruplar ile girdiği siyasi ve ideolojik rekabet ve dönemin radikalleşen ortamında, diğer Maocu gruplar tarafından tecrit edilmeyi göze alamamalarıdır. Bununla birlikte, uluslararası gelişmelerde, Türkiye'yi doğrudan ilgilendiren konularda, daha 'Milli' bir çizgi izlediğini söylemek mümkündür. Ancak, Aydınlık Hareketi'nin o dönemde Türkiye'nin uluslararası sistemdeki yerinin, 'Üçüncü Dünya' olduğu varsayımından hareket etmeleri, Türkiye'nin resmi dış politika anlayışı ile zaman zaman çatışmasını kaçınılmaz kılmıştır. Uluslararası arenada, cereyan eden gelişmeler de ise, Hareket'in konumu, ÇHC'nin benimsediği dış politika tutumunu destekler niteliktedir.
Küreselleşme sürecinde dünyada ve Türkiye'de istihbarat

İstihbarat örgütleri, bilgi toplayıp analizler yaparak, karar vericilerin önünü aydınlatırken, bir yandan da karar vericilerin belirlediği politikalar doğrultusunda, psikolojik harekat, propaganda, örtülü operasyonlar gibi yöntemler kullanarak, geleceği yönetmeye çalışmışlar, uluslararası ilişkilerde önemli bir eylem çıktısına sahip olmuşlardır. Tarihsel olarak incelendiğinde, askerler tarafından bir disiplin haline getirildiği görülen istihbaratın hedefleri, çalışma metotları ve kullandığı araçları konjonktürel olarak sürekli değişmiştir. Sanayi devriminin, ulusal güç değerlendirmelerine kattığı yeni değerler, istihbaratın ilgi alanına giren konuları artırmıştır. Dünya savaşlarında ise istihbarat, kendini ispatlama fırsatı bulmuştur. Soğuk savaş döneminde ise, ulusal gücün askeri güç ile eşdeğer tutulması, istihbaratın öncelikli hedefleri arasına askeri gücü belirleyen konuları sokmuştur. Bu bağlamda, silah teknolojileri, düşman ya da muhtemel düşmanın askeri niyetleri, harp silah ve gereçleri, ordularının yetenekleri gibi konular öncelikli hedefler haline gelmiştir. İki kutuplu bir dengenin yaşandığı bu dönemde, bloklar içerisinde askeri ittifakların kurulmuş, istihbarat konusunda ortak çalışmalar yapılmıştır. Ancak soğuk savaşın bitimi ve küreselleşmenin etkileri 45 yıla damgasını vuran istihbarat yapı ve algılarını değişime zorlamıştır. Bu dönemde, ulusların karşılıklı ilişkileri artmakta, dünya daha da küçülmekte, ulus devlet yapıları yıpranmaktadır. Bu durum istihbarat disiplinine üç farklı noktadan kuvvet uygulamaktadır. Bunlardan ilki, gelişen teknolojinin istihbarata küresel haber alma ve kontrol yeteneği kazandırması; ikincisi, küreselleşme ile birlikte gücünü artıran küresel aktörlerin istihbarat örgütlerince kullanımı; üçüncüsü ise küreselleşmenin getirdiği yeni tehditlerin istihbarata yeni ilgi alanları kazandırmasıdır. Dünyadaki önde gelen ülkelerin istihbarat örgütleri incelendiğinde, özellikle yeni tehditlerle mücadele noktasında yapısall değişimlerin gerçekleştirildiği, istihbarat üretiminde yeni yöntemler geliştirildiği görülmektedir. Doğaldır ki, istihbarat kavramındaki değişimi anlayabilmek; hem ulusal hem de uluslararası güvenlik için zorunlu hale gelmiştir. Tezde istihbarat bu üç farklı koşulda değerlendirilmiş ve analiz edilmeye çalışılmıştır.
Siyasi ve hukuki boyutlarıyla İsrail'in yerleşimci politikasının incelenmesi

Çalışmada, İsrail ile Filistinliler arasındaki en temel sorunların biri olan yerleşimciler ve yerleşimler ile bunların hukuki ve siyasi statüleri odak noktası olarak işlenmiştir. İsrail Devleti'nin kuruluşunun bölgedeki savaşlar ve dengeler üzerinde yarattığı etki incelendikten sonra, 1967'deki Altı Gün Savaşı'nda İsrail tarafından ele geçirilen Batı Şeria ve Doğu Kudüs bölgelerinde uygulamaya koyulan yerleşimci politikası üzerinde durulacaktır. Yerleşimcilerden yana bir politika izleyerek yeni yerleşimlerin kurulmasını sağlayan Likud Partisi'nin izlediği politikalara yer verilecektir. Yerleşim ve yerleşimciler, uluslararası hukukta kabul görmese de varlıkları günümüzde halen devam etmektedir. Yerleşim birimlerinin varlığının güvenlik gerekçesiyle zorunlu olduğunu iddia eden İsrail, yerleşimlerin yasadışı olduğu yönündeki Birleşmiş Milletler kararlarını dikkate almamakta, tersine, Batı Şeria bölgesinde yerleşimlerin çevresinde Batı Şeria Duvarı'nı inşa etmeye devam etmektedir. Duvarın bölgede yaşayan vatandaşların haklarını ihlal ettiği yönündeki uluslararası hukuk kararlarına rağmen, Batı Şeria Duvarı da yerleşimciler de halen varlığını sürdürmektedir.
Avrupa Birliği ortak tarım politikaları ve tarımsal destekleme sistemlerinde yaşanılan yeni gelişmeler: Doğrudan ödeme sistemi ve Türkiye üzerine bir uygulama

Bu çalışmada Avrupa Birliği Ortak Tarım Politikaları Destekleme Sistemlerinin teorik ve ampirik olarak analiz edilmesine çalışılmıştır. Çalışma öncelikle Avrupa Birliği ve Avrupa Birliğinin oluşumunun incelenmesi ve Avrupa Birliğinin tarımsal yapısının ekonomik analiziyle başlamaktadır. Bu bölümler, daha sonra incelenecek Avrupa Birliği Ortak Tarım Politikaları ve Tarımsal Destekleme Sistemleri bölümleri için temel oluşturmaktadır. Destekleme Sistemlerini içinde barındıran Ortak Tarım Politikaları, Avrupa Birliğinin ilk ve en önemli politikalarından biridir. Öyle ki Birlik bütçesinin yarısı Ortak Tarım Politikaları kapsamında harcanmaktadır. Bu harcamaların çoğunluğu da destekleme sistemleri kanalıyla yapılmaktadır. Zaman içinde bu durum birçok eleştirilere neden olmuş ve destekleme sistemleri yargılanır hale gelmiştir. Bu bağlamda destekleme sistemlerinden Doğrudan Ödemeler Sisteminin, destekleme alımları sistemiylekarşılaştırmalı olarak incelenmesi öngörülmüştür. Doğrudan ödemeler sistemi kapsamında ise uygulamada daha çok kullanılan Fark Ödemeleri ve Doğrudan Gelir Desteği seçilmiştirÇalışmada öncelikle destekleme sistemlerinden Doğrudan Ödemeler Sistemi Destekleme Alımları sistemiyle karşılaştırmalı olarak teorik bazda incelenmiştir. Daha sonra bu üç destekleme sisteminin üretim, tüketim, dış ticaret ve refah üzerindeki etkileri, Kısmi Denge Analizi yöntemi kullanılarak farklı karakterdeki iki tarım ürünü üzerinde beşer yıllık periyotlar halinde analiz edilmiş ve karşılaştırılmıştır.
Kültürel diplomasi çerçevesinde Europalia Türkiye sanat festivallerinin değerlendirilmesi

İngilizcede 'public diplomacy', Fransızca'da 'la diplomatie publique' olarak kullanılan 'kamu diplomasisi' kavramı, bir hükümetin başka ulusların halkını ve aydınlarını, bu ulusun politikalarını kendi avantajına döndürmek amacıyla etkilemeye çalışması anlamına gelmektedir. Bu hedefe ulaşmanın en önemli yollarından birisi 'yumuşak güç' olarak kabul edilen sanatsal faaliyetlerdir. Avrupa Birliğinin bütünleşmesi kapsamında olgunlaştırılan ve 1969 yılında kurulan Avrupa'nın en büyük sanat organizasyonlarının başında gelen ve tamamen kamu diplomasisi girişimleriyle başlayan 'Europalia' ve Europolia içinde Türkiye'nin 20 yıllık yer alma geçmişşi bu tezin konusunu oluşturmaktadır. Tezde Europalia Sanat Festivali, kültürel diplomasi ekseninde ele alınarak, bu süreçteki yaklaşımlar irdelenmiş ve bu alanın ülkemiz adına sunacağı fırsatlar gösterilmeye çalışılmıştır. Türkiye'nin Merkezi Brüksel'de bulunan ve iki yılda bir gerçekleşen Europalia sanat festivaline ilk başvurusu 1996 yılında olmuştur. Kurum başvuruyu kabul ederek 'Europalia 96' nın konuk ülkesinin Türkiye olacağını duyurmuştur. Türkiye, festivalin Avrupa Topluluğu üyeliği için artı değer katacağını düşünmüştür. Kültür-sanat etkinliklerinin sadece kendi bağlamında değerlendirilemeyeceği açıktır. Fakat kısa bir süre sonra kurum, festivalin ertelendiğini bildirilmiştir. Başlangıçta ekonomik sebepleri neden olarak gösteren organizasyonun politik sebepler dolayısıyla 96 Europalia'sını gerçekleştirmediği anlaşılmıştır. Türkiye'nin 1997 yılına ertelenen Europalia müracatı, Belçika tarafından reddedilmiştir. Bu erteleme ve iptallerin ana sebepleri eurocentric bakış açısından şekillenen politik sebepler gibi görünmektedir. Reddedilme gerekçesi olarak gösterilen Türkiye'nin organizasyon hazırlıkları boyunca yaptığı bazı hataların olduğunu da kabul etmemiz gerekir. 2013 yılına gelindiğinde, 2015 Europalia'sının konuk ülkesinin Türkiye olduğu duyurulur. 2015 yılının sözde Ermeni soykırımının yüzüncü yıldönümüne gelmesi sebebiyle özellikle Avrupa merkezli bazı kurumlar Türkiye'nin Europalia'ya katılımı konusunda tepkilidir. Belçika tarafı tarihin bir tesadüf olduğunu duyurmuştur. Türkiye ise bu kez 1996 ve 1997 tecrübelerinden tamamen farklı olarak daha tecrübeli ve dikkatli hareket etmiştir. Türkiye festivalin Avrupa ile olan ilişkilerini bir üst perdeye taşıyacağını umut etmiştir.
Küreselleşme sürecinde mülteciler vaka analizi: 'Made ın Turkey' etiketinin arkasındakiler

Bu tez, tüketiciliği ve küresel kapitalizm çağındaki hızlı moda olgusunu tanımlamakta ve kayıt dışı fabrikalarda veya merdiven altlarında çalışan Suriyeli mültecilerin durumuna ilişkin, Türkiye'de yaşayan insanların farkındalığının satın alma tutumları üzerindeki etkisini incelemektedir. Tezin ilk bölümünde, küreselleşmenin, şüpheci bir perspektiften incelenmesi ve aynı zamanda daha ilerici bir topluma kavuşmak için sosyo-ekonominin önemi üzerinde durulmaktadır. Daha sonra, özellikle geçtiğimiz yıl medyada sunulan göç ile mültecilere karşı nefret dolu söylemler üzerinden, küreselleşme ve göç arasındaki ilişki irdelenmektedir. Çalışma, insanların tüketim konusundaki bilgilerini, Türkiye'deki Suriyeli mülteci işçiler ve bu soruna yönelik tutumlarını analiz etmek için bir anket metoduyla hem nitel hem de nicel açıdan gerçekleştirilmiştir. Anketin sonuçları bize, eğitim ve bilgiye erişimin, insanların ekonomik sistemde ortaya çıkan sorunların farkında olmaları üzerinde bir etkiye sahip olduğunu, ama aynı zamanda eğitimin, bu konuyla ilgili gelişmelerin olmasını istediğimizde, dikkate alınması gereken önemli bir faktör olmasına rağmen, tüketici davranışında tüm zihniyeti köklü olarak değiştirmeye yeterli olmadığı gerçeğini göstermiştir. Tüketicilik hegemonyası, tüm yaşam tarzını etkilemiştir, ayrıca sistemde bir sorun olduğunu kabul etsek bile, bunu değiştirmek zor, neredeyse imkansıza yakındır. Tüketicilik söyleminin tekrardan yapılandırılması üzerine çalışma devam etmeliyiz.
An analysis of Turkey's participation to United Nations Peacekeeping Operations between 1990 and 2017

Son zamanlardaki literatür Türkiye'nin barış gücü operasyonlarına katılımının özellikle de Birleşmiş Milletler tarafından düzenlenen barış gücü operasyonlarına katılımının 2003 ve 2017 yılları arasında 1990 ve 2002 yılları arasına kıyasla arttığını tartışmaktadır. Bu tez bu yıllar arasında gerçekten böyle bir artışın olup olmadığını, şayet böyle bir artış varsa bu artışın nedenlerinin neler olabilceğini bulmayı amaçlamaktadır. Toplanan data ışığında, bu tez Türkiye'nin BM barış gücü operasyonlarona katılımının 2003 ve 2017 yılları arasında 1990 ve 2002 yılları arasınagöre arttığını savunmaktadır. Literatürde bu artışın nedenleri bazı yazarlar tarafından ülke içindeki nedenlerle, bazıları tarafından ise uluslararası bir nedenle açıklanmıştır. Ülke içindeki nedenler şu şekildedir: Daha aktif dış politika, artan yumuşak güç kullanımı, artan Yeni -Osmanlıcılık, Yeni-İslamcılık ve Türkizm. Uluslararası neden ise orta güçteki devletlerin, özellikle Soğuk Savaş'tan sonra meydana gelen barış gücü operasyonlarına artan gönüllü katılımlarıdır. Ben bu çalışmada, bütün bu argümanları kendi oluşturduğum datamla kıyasladım ve datamınbu argümanlardan hangilerini doğrulayıp doğrulamadığını analiz ettim. Buna göre, bu çalışma Türkiye'nin son yıllarda artan BM barış gücü operayonlarındaki rolü ile daha aktif dış politikası ve artan yumuşak güç kullanımı arasında ilişki kurulabileceğini gözlemlenmiştir. Ayrıca, artan Yeni-Osmanlıcılık ve Yeni-İslamcılık ile bu durumun açıklanamayabileceğini öne sürmekle beraber, Türkizm ile ilgili yeterli data olmadığı için bu konuda bir yorum yapılmamıştır. Son olarak, Türkiye de orta güçte bir devlet olduğu için, BM operasyonlarındaki artan rolü ile orta güçteki devletlerin barış gücü operasyonlarına katılımı arasında bir bağ kurulabilse de diğer orta güçteki devletler kadar aktif katılım sağlanmadığı için asıl nedenin bu olmayabileceği ifade edilmiştir.