turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Nusayri geleneğinde inkarnasyon öğretisi

Bu çalışma, Nusayri geleneğinde inkarnasyon inancını ilk ortaya çıktığı zamandan bugüne kadarki tarihsel süreçte incelemeyi amaçlar. Bu bağlamda Nusayrilik üç temel teolojik dönemde ele alınmıştır. Birinci teolojik dönemde Nusayriliğin kurucusu addedilen Muhammed b. Nusayr ile mezhebin doktrinlerini sistemleştiren Hüseyin b. Hamdan el-Hasibi'nin eserlerinde sunulan Tanrı'nın beşer suretinde görünmesi inancı irdelenmektedir. Bu eserlerde ma'na ve isim olarak iki şahsiyette zuhur eden Tanrı'nın görünümleri, inkarnasyon inancı çerçevesinde yorumlanmaktadır. Nusayrilikte inkarnasyon inancı açısından ikinci süreç, mezhebin yayıldığı ve farklı kültürlerle etkileşime geçtiği X. ve XI. yüzyıldır. İkinci bölümün konusu olan bu dönem, Tanrı tasavvuru ve Tanrı'nın beşeri tezahürünün tabiatı hakkında geliştirilen farklı yorumları içermektedir. Bu dönem Nusayri liderlerinin eserlerinde, Tanrı'nın tezahürünün mahiyeti daha çok doketik bir tarzda ele alınmakla birlikte yer yer inkarnasyon yorumlarının da yapıldığı dikkat çekmektedir. Son bölümde ise XIX. yüzyılda bazı Nusayri sır metinlerinin araştırıcılar tarafından ortaya çıkarılma süreci ile bu eserlerde sunulan Tanrı'nın beşeri görünümünün niteliği ele alınmaktadır. Açık bir Hıristiyan etkinin var olduğu görülen bu eserlerde Tanrı'nın görünümünün salt doketizm ile açıklandığı görülmektedir. Ayrıca bu bölümde modern dönem Nusayrilerinin genel olarak yayımlanan eserlere yaklaşımları özelde ise inkarnasyon ile ilgili görüşleri aktarılmaya çalışılmıştır.
Osmanlılarda koni kesitleri: Seyyid Ali Paşa

17. yy. sonlarında ve 18. yy.'da Avrupa'da iyi eğitimli, elit, mühendis-subaylar yetiştirmek üzere birbiri ardına Askeri Kraliyet Akademileri açılmaya başlamıştır. Osmanlı Devleti'nin savaşlarda ardı ardına yenilgiler almaya başlaması da aynı döneme denk gelince, savaş teknolojisinde geri kalındığı fark edilmiş ve bu bilgi zafiyetini gidermek üzere Batı usulü eğitim veren mühendishaneler açılmıştır. Tezimizin ana metni, 19. yy.'da Mühendishane-i Berr-i Hümayun'da okutulmuş bir ders kitabı olan, Seyyid Ali Paşa'nın (ö. 1846) Kutu'-ı Mahrutiyat'ıdır. Seyyid Ali Paşa her ne kadar mukaddimesinde Frenk kaynakları ve Apollonius'dan faydalandığını iddia etse de bu eserini hazırlarken, çalıştığı kurumun eğitim reformu amacına hizmet eden bir kaynak kullanmak yerine, klasik İslam alimlerinin Konika çevirilerinden faydalanmıştır. Ancak ne tam bir Konika çevirisi sunabilmiş ne de mühendishaneye uygun pedagojik yönü kuvvetli bir ders kitabı yazabilmiştir. Kısacası Seyyid Ali Paşa ideolojik gayesinin kurbanı olmuştur.
An investigation on negativity in Ancient Greek philosophy in guidance of hegelian dialectics

Çalışma, Parmenides'ten Platon'a felsefe tarihinin erken bir evresini'olumsuzluk' kavramına odaklanarak incelemektedir. Devrim niteliğinde bir buluşolan Parmenidesçi 'varlık / olan ' kavramının ontoloji, metafizik ve mantıkalanlarında Batı felsefesi geleneğinin temellerini attığı söylenir. Öte yandanParmenidesçi 'varlığın / olanın' tesisinin aynı anda 'yokluğun / olmayanın' radikal biçimde dışlanmasıyla mümkün olması dikkate değerdir ve bu felsefi adımkendisinden sonraki felsefe için önemli sorunlar ve fırsatlar yaratmıştır. Bu sonuçlarınizini sürmeyi amaçlayan çalışma, Parmenides, Herakleitos, Atomcular, Gorgias, Sokrates ve Platon'un felsefelerini süreklilikleri içinde incelerken çok katmanlı'olumsuzluk' kavramının üstesinden gelebilmek için Hegelci diyalektiktenyararlanmaktadır. Tez farklı yorumcuların farklı çalışmalarına başvurmaktadır, ancak bunlar arasında Eski Yunan'daki 'olmak' ve 'olmamak' kavramının daha az bilinenanlamlarını kavramamızı sağlayan Charles H. Kahn'ın linguistik katkıları, özellikle plana çıkmaktadır. Çalışma, Hegel'e ve Kahn'a başvurarak Platon'un Sofistdiyaloğunda ortaçağ ve modern zamanlara özgü 'varoluşsal ontolojik' kavrayışakarşıt konumda 'yüklemsel ontoloji' kavramıyla karşılanabilecek bir eleştirelduruşun tezahürünü ayırdetmektedir. Sofistler ve Sokratikler arasındaki tartışma tezin önemli odak noktalarındandır. Çalışma, söz konusu tartışmayı betimlerken yer yerçağımızdaki temelci ve temelcilik karşıtı pozisyonlar arasındaki gerilime işaret etmekte, bu gerilimle ilişkili olan hakikat, evrensellik ve özgürlük sorunlarına temas etmektedir.
Galileo: İki büyük dünya sistemi hakkında diyalog

Fizik ve matematik biliminden yararlanarak evreni anlama ve anlamlandırma çabasını sürdüren Galileo'nun astronomiye yönelişindeki amacını yeni keşiflerinde buluruz. Var olan bilginin nesnesinin tüketilmesinden çok her zaman yeni bir bilgi üretimini sağlayan şey, Galileo'nun deneyden çok idealizasyon yöntemini kullanmasında yatar. Bu da matematiğin yöntem olarak kullanılmasını sağlayacaktır. Amaç başkalarını ikna etmeye yarayan deneye başvurmaktan çok, olup biteni gözlemeye ve oluşun içindeki denklemi veren matematiğe dayanmak ve doğadaki matematik bağıntıları elde etmektir. Yani Galileo, kurgulamış deneylerden elde edilen niceliksel ölçümler ve olgusal ilişkilerin geometrik nitelikleri üzerinde durur. Dedüktif doğrulama yöntemi olarak bilinen bu durum Klasik Platonculuğa geri dönüş olarak yorumlanır. Galileo'nun teleskopla göksel cisimlere ilişkin elde ettiği bilgiler 'yer merkezli' evren anlayışının yıkılışı olarak yorumlanır. Bu durum aynı zamanda skolastik düşünceye en önemli karşı koyuş olarak kabul görmüştür. Ayrıca bu tezin önemi 'yer merkezli' evren anlayışı ve 'güneş merkezli' evren anlayışının karşılaştırılması sonucunda ortaya çıkacak farklılıkları ortaya koyarak, iki dünya görüşü hakkında önemli gelişmeleri ve bunların bilim tarihi açısından önemli sayılacak gelişmelere neden olmuş değişimleri göstermesi olacaktır.
Felsefi antropoloji ve Mahtumkulu Firaki'nin insan anlayışı

Bu çalışmada felsefi antropoloji ve Mahtumkulu Firaki'nin insana bakış açısı ele alınmıştır. Bu çalışma iki bölümden oluşmaktadır. Çalışmanın Birinci Bölümünde genel olarak özet şeklinde felsefi antropolojinin imkanı, işlevi ve kendi başına ayrı bir disiplin olarak ortaya çıkışı incelenmiştir. 'İnsan', insani düşünce ve eylemlerin temel kavramı olmuştur. Mitoloji, din, felsefe ve bilimin bütün çabası genel olarak dünyayı özel olarak da insanı anlamayı amaçlar. Bu nedenle araştırmamızda gerek ilkel toplumlarda gerek felsefe/düşünce tarihinde ve mitlerde, şiirlerde 'insan' kavramı tahlil edilerek, felsefi antropolojinin bugünkü hale gelişi açıklanmıştır. Çalışmanın İkinci Bölümünde ise Mahtumkulu'nun hayatı ve yaşadığı devrin siyasi ve toplumsal olayları hakkında bilgi verilmiştir. Bunun yanı sıra Mahtumkulu'nun eserlerinde 'insan' anlayışı felsefi yönden incelenmiş ve toplumla olan ilişkisi üzerinde durulmuştur.
Hegel'in Fenomenolojisi'nde özne sorunu

Bu çalışmanın amacı felsefe tarihinin ve özellikle de modern felsefenin belli başlı sorunlarından biri olan öznenesne ya da genel olarak düşünce ile varlık ilişkisini Hegel'in özne kavramı bağlamında incelemektir. Hegel'in Tinin Fenomenolojisi bu problemin çözümünde bize yol gösterecek olan eserdir. Bunun nedeni söz konusu eserin, Hegel'in öznenesne ikiliği sorununa özne kavramı bağlamında çözüm getirme çabasının en temel kaynağı olmasındandır. Böylece bu tezde hedefimiz diğer modern düşünürlerden farklı olarak Hegel'in kendi özne kavramı çerçevesinde ne şekilde bu sorunla igilendiğini göstererek öznenesne sorunu hakkında bir çözüme ulaşmaktır. Amacımız doğrultusunda Tinin Fenomenolojisi'ne ait olan aynı yolu takip etmemiz gerekir. Bu yolda çeşitli bilinç şekillerinin içerisinden geçtikten sonra, öznenesne ikiliğinin çözümü olarak doğrunun töz olduğu denli özne olduğu görüşü açık kılınmış olacaktır.
Sabri F. Ülgener'e göre 'din-iktisat ahlakı' ilişkisi

Yavuz, Sefer, Sabri F. Ülgener'e Göre Din-İktisat Ahlakı İlişkisi, Yüksek Lisans Tezi, Danışman: Doç. Dr. Niyazi AKYÜZ, V, 139 s. Tanzimat'tan bu yana sosyal bilimciler başta olmak üzere hemen hemen tüm çevreleri meşgul eden ve kamuoyuna mal olmuş önemli bir tartışma vardır. Bu tartışma, Türk toplumunun içinde bulunduğu ekonomik geriliktir. Sabri F. Ülgener, bugün hala devam eden bu tartışmaya değişik bakış açısıyla yeni bir yorum getiren değerli bilim adamlarımızdan birisi olmuştur. Bir giriş iki bölüm ve sonuçtan meydana gelen bu araştırmada onun bakış açısını yansıtmaya çalıştık. Bu amaçla öncelikle Giriş kısmında konu, amaç, varsayımlar, metot, veri toplama tekniği ve çalışmanın sınırları hakkında kısaca bilgi verdik. Birinci Bölümde önce Ülgener'in hayatı ve eserleri üzerinde durduk. Sonra hem dinin birey üzerindeki ve dolayısıyla da toplum üzerindeki etlilerine hem de Ülgener'in kullanmış olduğu tasavvufla ilgili kavram ve deyimlere değindik. İkinci Bölümde ise, konunun daha iyi anlaşılması için önce Ülgener'in Max Weber'le olan ilişkisi hakkında daha sonra da benimsediği metot hakkında kısaca bilgi verdik. Bu tahlillerden sonra aynı bölümde Sabri F. Ülgener'e Göre Din, Din ve Birey, İslam, İslam ve Ekonomi, Tasavvuf, Osmanlı Toplumu ve Tasavvuf gibi konu başlıkları altında Ülgener'in din/İslam ve iktisat hakkındaki görüşleri daha sonra da Osmanlı toplumu üzerine yaptığı değerlendirmeleri tespit ettik. Sonuç kısmında da bütün bu tespitlerle ilgili olarak değerlendirmelerde bulunduk. 148
Jean Paul Sartre felsefesinde kaygı kavramı

Felsefe tarihinde iz bırakan hemen hemen tüm varoluşçu filozoflar gibi Jean Paul Sartre'ın felsefi yöneliminin arka desenini oluşturan ve çalışmalarına yön veren temel felsefi soru ve sorunların merkezini de insan ve onun varoluşu sorunsalı oluşturur. Bu bağlamda Sartre'ın 'kendisi için varlık' olarak nitelendirdiği, dünyada, 'kendisi için varlık' tarzında var olan insan, ve onun dünyada olmasının varoluş tarzlarına ilişkin onto-fenomenolojik varoluşsal çözümlemeleri tezde sorun edindiğimiz kaygı kavramının ele alınışında bize farklı perspektifler sunmaktadır. Öyle ki Varoluşcu düşünce geleneğinde Sartre'ın ünlü 'varoluş özden önce gelir' argümanını öne çıkaran söylemi kaygı kavramı üstünde yükselir. Bu açıdan Sartre'ın Opus Magnumu olan, 'Varlık ve Hiçlik'te, öne çıkan düşüncesi, Varlık ve Hiçlik kutupluluğunda, insanın yönelimsel etkinliğinden hareketle temellendirdiği, insan özgürlüğünün zeminini, bulantı, diğer bir ifade ile varoluşsal kaygı kavramının oluşturduğudur. Bu bağlamda Tez, J. P. Sartre'ın felsefesinin temel izleğini oluşturan, ''kaygı'' kavramını sorun edinmekte ve Sartre'ın kaygı kavramını, hangi kavram çatıları altında ele aldığını ve analiz ettiğini açıklamayı amaç edinmektedir.
İnsanın arınma ihtiyacına dini ahlakın katkısı

İnsanı diğer canlılardan farklı kılan bazı varoluşsal ihtiyaçları vardır. Bu ihtiyaçlardan biri olan arınma ihtiyacı, ahlak felsefesi tarihinde önemli bir yere sahiptir. İnsanın iyi veya kötü olarak vasıflandırılmasına yol açan manevi nitelikleri böyle bir ihtiyacı gerekli kılmaktadır. Bu nedenle arınma ihtiyacını anlayabilmek için öncelikle insanın disharmonik yapısını bilmek gerekir. İnsan varoluşsal olarak iyiyi ve kötüyü ayırt edebilme ve her ikisini de gerçekleştirebilme özelliğine sahiptir. İnsanın amaçlarından biri de kendi özünde var olan bu kötü eğilimlerinden arınmaktır. Düşünce tarihinde insan, bu arınma ihtiyacına farklı alanlarda çözüm bulmaya çalışırken bu konuda farklı ahlak türleri ve felsefe akımları ona yardımcı olmaya çalışmıştır. Ancak bu duruma perennial cevaplar verebilen tek alan dini ahlak olmuştur. Dini ahlakın bu konuda söyledikleri insana pratik çözümler sağlarken ortaya koyduğu erdemler de felsefe tarihinin neredeyse her döneminde referans alınan ve üzerinde tartışmalar yapılan erdemlerdir. Arınma ihtiyacı dinlerde günahlardan arınma ile birlikte değerlendirilebilirken bizim için önemli olan ise insanın kötü eğilimlerinden arınmasıdır. Özde arınma olarak kavramsallaştırdığımız bu arınma türüne her dinde rastlamak mümkündür. Burada üç büyük dinin bu konudaki görüşlerine yer verilirken özelde İslam ahlakının arınma ihtiyacı ile ilişkisi değerlendirilmiştir. İnsanın özde arınmasını gerçekleştirecek erdemlerin neler olduğu, bu erdemlerin dini ahlak ile ilişkisinin değerlendirildiği ve bu çalışmanın esasını oluşturan son bölümde; felsefe tarihinde yer alan erdemlere dinlerin de kattığı erdemler eklenerek özde arınma yolları belirlenmeye çalışılmıştır. Bu bağlamda içine alt erdemleri de alan üst erdemlerden öfkeye hakim olmak, paylaşmak, iffet, adalet ve merhamet erdemlerinin kazanılmasında dini ahlakın katkıları ele alınmıştır.
İmam Gazali ve Soren Kierkegaard'ın iman anlayışlarının karşılaştırılması

İslam düşüncesinin önemli yapı taşlarından olan İmam Gazali, tüm konuları ele alış tarzında olduğu gibi, iman konusunu da çok çeşitli boyutlarıyla açıklamış; imanın tanım ve tarifinden, iman salt boyun eğme ve kabullenme midir ve akıl melekesini imanın fiilinde kullanabilir miyiz? vb. sorulara izahat getirmiştir. Varoluşçuluğun önde gelen temsilcilerinden Soren Kierkegaard ise, iman konusuna insan varoluşu açısından bakarak, imanın paradoksallığına vurgu yapmıştır. Biz konuya özellikle felsefi ve teolojik boyutlu yaklaşmaya çalıştık ki bu yönüyle çalışmamızın kelami araştırmalardan ayrıldığını düşünüyoruz.
Intersubjectivity and the problem of freedom in the philosophy of Hegel

oz HEGEL FELSEFESİNDE OZNELERARASILIK VE ÖZGÜRLÜK SORUNU Ateşoğlu, Güçlü Yüksek Lisans, Felsefe Bölümü Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Ahmet İnam Eylül 2003, 95 sayfa En yeni felsefe olma amacı taşıyan Hegel'in sistemi, düşünce tarihinde bir dönüm noktasını sergiler. Felsefe ya da genel olarak bilgi disiplinlerini birbirinden ayıran Aydınlanmanın felsefe düşüncesine karşıtlıkla, Hegel onları tekrar birleştirmeye çalışır. Bu çalışmada ben, Georg Wilhelm Friedrich Hegel'in iki önemli eseri olan Tin'in Görüngübilimi ve Hukuk Felsefesinin ilkeleri'nde beliren kavramlar arasındaki yakm ilişkiyi göstermeye çalıştım. Bu kavramlar bilinç, özbilinç, istek, tanınma/kabul edilme, özgürlük ve öznelerarasılıktır ki, bireyin öz-edimselleş-meşini düşünmede ve insani toplumsallaşma sürecini anlamada çok önemli bir yere sahiptirler. Bu anlamda genel olarak Hegel felsefesi, modern toplumu, reflektif toplumsal varlıklar olarak bizim beklentilerimize hala merkezi önemde olan bu kavramların ışığında bir çözümleme girişimidir.
Rationality of the politics of commons

Müşterekler siyaseti, müştereklerin savunulması, ele geçirilmesi ve yeni müşterekleştirme pratikleri biçiminde, güncel bir siyaset biçimi olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu pratikler, güncel siyasal alanda müşterekler siyaseti olarak ifade ettiğimiz şeyi oluşturmaktadır. Ancak bu pratikler yalnızca bir siyaset biçimi olarak değil, aynı zamanda siyaseti anlama ve siyaset yapma yolu olarak da düşünülmelidir. Dahası, farklı ontolojilerin farklı müşterekler anlayışılarını mümkün kıldığı söylenebilir. Bireyselci ontoloji içerisinde müşterekler, bireylerin kullandığı varlıklara indirgenmektedir. Ancak, ilişkisel ontoloji içerisinde müşterekler, toplumu, ontoloji ve politika açısından başka bir anlama biçimine imkan sunar. Günümüz dünyasında mevcut çitleme sürecine karşı, müşterek bir siyaset anlayışını ve siyaset pratiklerini paylaşan ve yaratan farklı politik hareketler vardır. Bu açıdan, müşterekleri bu biçimde anlamanın kendisi siyasetin rasyonalitesini de başka türlü düşünmemize yol açar. Müşterekler siyaseti, müşterekleştirme pratiklerine bağlı olarak, siyaseti anlama biçimimizi değiştiren bir rasyonaliteye işaret ederken, siyasetin müşterekleştirilme imkanını da ortaya çıkarmaktadır.
Farklı dinlerin gerçeklik iddiaları açısından ibadet anlayışlarının değerlendirilmesi

Bu çalısmanın amacı, dini çogulculukla birlikte ortaya çıkan farklı dinleringerçeklik iddiaları problemine, dinlerin ibadet anlayısları açısından bakarak, bu konudaki çelisen ve uyusan yönlerini ortaya koymaktır. badet, dinlerin imandan sonra gelen en önemli unsurunu olusturmaktadır. Bu yönüyle ibadet, dinlerin kurtarıcılık iddialarında önemli bir yere sahiptir. Bütün dinler, kendi ögretilerinin dogru olduğunu, ancak kendi ögretilerine inanılıp, onun gerekleri yerine getirildigi takdirde kurtulusa erisilebilecegini iddia eder. Giris bölümünde, genel olarak dinlerin birbirlerine bakısları ortaya konulmustur. Birinci bölümde ise dinlerin birbirlerine bakıslarının dogurdugu teolojik yaklasımlaraçıklanmaya çalısılmıstır. kinci bölümde, dinlerin ibadet anlayısları, tanrı anlayıslarınında etkileri göz önüne alınarak teker teker incelenmis ve son bölümde de ibadetanlayısları açısından çelisen ve uyusan yönler ortaya konulmaya çalısılmıstır. badetlerin temel unsurları olan öz, amaç ve sekil bakımından yapılan karsılastırmalaragöre dinler, ibadetleri açısından öz ve amaçta aynı olsa da sekli unsurlar da ciddiçeliskilere sahiptir.
Felsefe tarihinde dokunma ve dokunuş

Aristoteles'in dokunmayı ele alış biçimi, dokunmayla ilgili belirlemeleri ve dokunmadaki aporiaları ortaya koyuşu felsefe tarihinde farklı biçimlerde yankılanmıştır. Bu çalışma bir yandan bu yankılanmayı takip ederken bir yandan da uğradığı felsefi duraklarda dokunmanın biçimlenişini ele alma çabasındadır. Düşüncenin düşünce olmayanla, dokunulurun dokunulmazla ilişkisi dokunmada sorgulanarak dokunmanın kendisine dokunmanın olanağı, sınır problemi çerçevesinde ele alınarak onun plastisitesi vurgulanır. Bu bakımdan dokunma bir yandan dokunanı biçimlerken aynı zamanda dokunulanı da biçimleme olanağı verir. Bununla birlikte dokunmanın 20. yüzyılda yorumlanış biçimleri ve ontolojik bir zemin teşkil etmeye olanak verip vermediği tartışılarak, dokunmanın kendi tekilliğinde çoğulluğa açılması öne çıkarılır. Dokunmanın çoğulluğu, hep dışa dönük bir açılma, serilme olarak kendini gösterir. Bu serilmede ve sergilemede dışa-kayıt edilen sanat da çalışma boyunca tartışmaya açılır.
Nietzsche's overcoming of humanism: The deanthropomorphization of nature and the renaturalization of human being

Bu Yüksek Lisans tezinde, Nietzsche'nin hümanizmi aşması, yani insan-merkezli ve insan-benzerci varoluş yorumlarına getirdiği eleştiri tüm değerlerin yeniden değerlendirilmesi projesi kapsamında incelenecektir. Hümanizm, Nietzscheci nosyonlar olan güç istenci, nihilizm ve değerlendiren düşünce kapsamında, sahip olduğu sınırlamaları göstermek amacıyla sorunsallaştırılacaktır. Ardından, Nietzsche'nin hümanist yorumları aşan radikal bir çoğulluk olarak gördüğü güç istenci düşüncesi açısından doğayı yeniden yorumlayışına dair bir okuma önerilmeye çalışılacak, insanı bilinçdışı itkilerden oluşan bir çoğulluk olarak gören fizyolojik ve soykütüksel analizleri çerçevesinde Nietzsche'nin insan anlayışı incelenecektir. Son olarak, Nietzsche'nin doğanın insan-benzerci bakış açısından kurtarılması ve insanın yeniden doğallaştırılmasından oluşan hümanizm eleştirilerinin hümanizmi ne ölçüde aştığı tartışılacaktır.
Eleştirinin soybilimi: Doğruyu söyleme ve kendilik kaygısı

Bu çalışmada Foucault'nun, eleştirinin soybilimi olarak adlandırıp ele aldığımız hakikatin tarihine yönelik projesinin, hakikatin insanları yönlendirme gücünü kaybettiği iddia edilen günümüzde, doğrulukla halen ilişkili olmakla birlikte normatif olmayan bir eleştiri pratiğini yaratma imkanı sunduğunu ortaya koymaya çalıştık. Bu tür bir imkanı açığa vurmak üzere, Foucault'nun tüm felsefi güzergahına yön veren eleştiri kavrayışının tam formülasyonunun etik üzerine olan son dönem çalışmalarında ortaya çıktığını iddia ettik. Ardından bu eleştirel tutumun köklerini Antik Yunan kültüründe oldukça önemli bir role sahip olmuş bir doğruyu söyleme pratiği olan parrhesia'da bulduğunu açığa vurmak üzere, Foucault'nun bu pratiğe yönelik incelemelerini ele aldık. Sonuç olarak, kendimiz ve güncelliğimiz üzerine eleştirel bir biçimde yaklaşabilme imkanı sunan bir doğruluk kavrayışının, düşünce tarihinde göz ardı edilmiş bir kaynak olan Kinizmde bulunabileceğini savunduk. Kinizmin, eleştirinin temeline yaşam ve hakikat arasındaki dolaysız ilişkiyi yerleştirerek ve böylelikle bu dünyada hakikatin dışavurumu olarak biçimlenmiş doğru bir yaşam kurma imkanına işaret ederek hakikatin günümüzdeki işlevini düşünme konusunda farklı bir perspektif sunduğunu söyleyebiliriz. Buradan hareketle, günümüzde, normatif olmayan bir eleştiri pratiğinin, parrhesiastik bir bakış açısıyla yönlendirildiği takdirde, eleştirel ve dönüştürücü bir işleve sahip bir doğruluk kavrayışına dayanabileceğini ortaya koymaya çalıştık.
Süreç Teizmi'nin Tanrı anlayışı

Whitehead, ortaya koyduğu Tanrı anlayışı ile kendisinden önceki Tanrı anlayışlarından ayrılmaktadır. Whitehead Tanrıyı, alem ve içindekilerin açıklanması için başvurulan bir sebep olarak değil, alemin içinde bir düşünce prensibi olarak kabul etmektedir. Whitehead'e göre alemden ayrı hiçbir gerçeklik yoktur ve Tanrı alemden ayrı düşünülemez. Böylece ne Tanrı ne de alem statik bir tamlığa ulaşır. Her ikisi de nihai metafizik planın yeniliğe giden yaratıcı ilerlemesinin pençesindedir. Whitehead'in felsefesi, alemde var olan her şeyin birbirleriyle karşılıklı bir ilişki içerisinde olduğu düşüncesidir. Dolayısıyla, alemde var olan her şey karşılıklı ilişkinin gereği olarak birbirlerini zorunlu bir şekilde kavrarlar. Aynı şekilde Tanrı da bu ilişkilere dahildir, alemde var olan her şey, ortaya çıkabilmek için birbirine ihtiyaç duyar. Bu nedenle Whitehead, bağımsız varlık düşüncesine karşı çıkmaktadır. Süreç Teizmi olarak da bilinen bu anlayışa göre, deizm ve teizm'in aşkınlık fikri ile panteizm' in içkinlik fikri bir çeşit indirgemecilik olarak kabul edilmektedir. Tanrı ile alem arasındaki ilişkinin açıklanmasında ortaya çıkan problemleri tek taraflı bir şekilde deizm ve teizm her şeyi aşkınlığa, Panteizm ise içkinliğe indirgemek suretiyle açıklamaya çalışmaktadırlar. Whitehead bu yaklaşımların kolaya kaçmak olduğunu düşünür. Ona göre gerçeklik ikili bir yapıya sahip olmalıdır. Çünkü alem zıtlıklarla doludur. Böylece Tanrı, hem değişmeyen hem de değişen, hem mutlak hem izafi, hem zamanın dışında hem de zamanın içinde, hem sınırsız hem de sınırlı bir yöne sahip olarak tasavvur edilmelidir. Alemdeki gerçeklik Tanrı' yi bu şekilde tasavvur etmemizi zorunlu kılmaktadır. Whitehead Tanrı anlayışını ortaya koyarken Tanrı var mıdır? sorusunun cevabım aramaz. Onun amacı Tanrı'nın varlığı ile ilgili deliller geliştirmek değildir. Onun asıl yapmak istediği Tanrı ile alem arasında var olan ilişkiyi açıklamaya çalışmaktır. 74
Pavlus'un misyon anlayışı

'Pavlus'un Misyon Anlayışı' isimli tezimiz 'Sonuç' hariç dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümünde Eski ve Yeni Ahit'te misyon, misyonerlerin kalkış noktası, amaçlan ve misyon yerine son dönemde kullanılan bazı kavramları açıklayarak Hıristiyan misyon anlayışı hakkında genel olarak bilgi vermeye çalıştık. İkinci bölümde Pavlus'un Yaşadığı dönem ile bir misyoner olarak Pavlus'un hayatı ve misyon faaliyetlerini inceledik. Üçüncü bölümde Tanrı'nın, İsa Mesih'in, Kutsal Ruh'un ve Kilise'nin misyonu ile Tanrı'nın Krallığı ve Kurtuluş anlayışının Pavlus'ın misyonundaki yerini ortaya koymaya çalıştık. Dördüncü bölümde Pavlus'un insanları Hıristiyan yapmak için takip ettiği misyon metotlarım tespit etmeye çalıştık. 'Sonuç' bölümünde ise, çalışmamızda ulaştığımız sonuçlan ve önemli gördüğümüz bazı noktalan vurguladık.
The memory of time: Virtuality in Deleuze's philosophy

Bu yüksek lisans tezinin temel amacı Fransız filozoflar Gilles Deleuze ve Henri Bergson'a göre farklılık kavramını incelemektir. Bu önemli kavramıaçıklamak ve bu düşünürlerin felsefesindeki önemini vurgulamak için bu tez, zaman ve hafıza düşünceleri üzerine odaklanmıştır. Tezde öncelikleDeleuze'ün farklılığa tasarımcı ve diyalektik anlayışla yaklaşan metotlarakarşı eleştirel tavrı açıklanmıştır. Deleuze için farklılığın ne anlama geldiğiningeniş kapsamlı incelemesinin ardından, Deleuze'ün tekrar anlayışı ve Bergson'un süre nosyonu aracılığıyla zaman anlayışı açığa çıkarılmıştır. Bütün tez boyunca argümanların altında gizliden gizliye yatan ve her iki filozof için de ortak olan şey, sonunda oluş kavramı olarak ortaya çıkar. Zaman felsefesi kesin olarak Bergson'a dayanan Deleuze'e göre zaman, öznenin, kesintisiz bir oluş durumu olan bireye dönüşmesi adına yepyeni bir özne kavrayışı yaratır. Ve oluşun bir hali olarak nitelenen birey, sonsuz gizillikolan zamanın hafızasını teşkil eder.