turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
L'examen du paradoxe de la flèche de zénon À partir du concept aristotélicien du temps

Bu tez kapsamında Zenon'un ok paradoksu üzerinden zaman ve hareket ilişkisi ve bu paradoksa getirilen Aristoteles itirazı incelenmesi konu alınmıştır. Böyle bir tezin yazılmasının arkasındaki gerekçe, Zenon'un akıl yürütmesinde zaman ve hareket ilişkisinden kaynaklı bir problem tespit edip, bu problemin Aristoteles'in gördüğü problemden daha önemli bir noktaya değindiğini düşünmemizden kaynaklanır. Dolayısıyla bu motivasyonla yola çıkıp Aristoteles'in Zenon'un akıl yürütmesine getirdiği itiraza, yine Aristoteles'in zaman ve harekete dair düşünceleri içerisinden alternatif bir itiraz getiririz. Zamanın hareketten ayrı olup olmadığına dair bir yargıda bulunmadan, yani zaman ve hareket kavramlarının arasındaki ilişki ortaya konmadığı sürece, zamana tabi olan bir şimdi kavramından yola çıkarak hareketin imkansızlığına dair bir kanıtlamada bulunmanın sakıncalıdır. Aristoteles düşüncesi içerisinden zamanın hareketle nasıl ilişkilendiğine dair bir ön kabul Zenon'un akıl yürütmesine dahil edilirse, hareketin imkansızlığının koşulunu sağlayan şimdi kavramı, esasen hareketi gerektiren bir kavram olduğundan, hareketin imkansızlığı tam da hareketi gerektiren bir kavramla kanıtlanmış olur. Zira Zenon'un akıl yürütmesi şimdinin hareketin zorunlu koşulu olması öncülüne dayanır ve buradan yola çıkarak şimdiyi hareketin yokluğunun yeterli koşulu olarak belirler. Fakat alternatif itiraz şimdinin zorunlu koşulunun hareket olmasına dayanır. Dolayısıyla, alternatif itiraza göre, Zenon tarafından hareketin yokluğunun yeterli koşulu olarak belirlenen şimdinin esasen zorunlu koşulu harekettir. Aristoteles'in itirazını yetersiz bulmamızın ise bu itiraz kapsamında şimdinin durağan bir noktaya indirgenip, şimdinin hareketli cismin hareketiyle olan bağlantısından kaynaklanan değişken yapısınınm göz önünde bulundurulmamasından kaynaklanır. Dolayısıyla Aristoteles itirazında doğrudan şimdi kavramının hareketle olan ilişkisine değil, zaman ve şimdi arasındaki parça-bütün ilişkisine dair bir hatayı tespit eder.
Basics of model theory

oz MODEL TEORİSİNİN TEMELLERİ Taşdelen, iskender Yüksek Lisans, Felsefe Bölümü Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Teo Grünberg Ağustos 2000, 75 sayfa Bu tez başlıca olarak Chang ve Keisler'in anıtsal eseri 'Model The ory' nin ilk iki bölümü üzerine temellenmiştir. Bu malzemeye hazırlık olarak, formel diller ve formel sistemler ile ilgili genel bir tartışma kısmı eklenmiştir. Bu kısımda, bir dildeki düzgün diziler, bir dizinin bir başka diziden çıkarılabilirliği, aksiyomatik sistem gibi formel dillere ve sistemlere ait temel nosyonların yanı sıra sonluluk, sayılabilirlik ve sayılamazlık gibi set teorisine dair bazı nosyonlar da birkaç örnekle birlikte tanımlanmıştır. Bu genel girişten sonra, önermeler mantığının dili ve sistemi tanıtılmaktadır. Daha sonra gelen kısım önermeler mantığı için model teorisi üzerinedir. Bu kısımda, önermeler mantığının dilinin sembolleri ve düzgün dizileri model tanımı aracılığıyla yorumlanmıştır. Daha sonra, model teorisine dair özellikler ile önermeler mantığının model teorisiyle ve ispat teorisiyle ilgili özellikleri arasındaki bazı ilişkiler ve önermeler mantığının ııı'dilinin modelleri arasındaki ilişkiler kurulmuştur. Kısım 2 .4'te daha karmaşık bir formel dil ve formel sistem olan niceleme mantığının dili ve sistemi tanıtılmış, terimlerin sentaktik özellikleri, niceleme mantığının formülleri ve niceleme mantığının ispat teorisiyle ilgili özellikleri verilmiştir. 2. bölümün son kısmında niceleme mantığı için temel model teorisi verilmiştir. Bölüm 3, niceleme mantığı için olan eksiksizlik teoremine ayrılmıştır: Eğer T niceleme mantığının dilinin bir cümleler kümesi ise, o zaman eğer T tutarlı ise, 7'nin bir modeli vardır. Bu ispat yalnızca T'nin bir modelinin var olduğunu göstermez, aynı zamanda 7'nin bir modelini kurma yolunu da gösterir.
Leibniz metafiziğinde tözün mahiyeti: Birliğin çokluktaki ifadesi

Bu çalışma, 17. yüzyılın rasyonel düşünürlerinden Leibniz'in ikilikleri eritmeye odaklı düşüncesinin ürünü olan töz metafiziğine eğilerek, Leibniz'in tözünün mahiyetini araştırmış, monadın çoklukta birliğin ifadesi olduğunu söylerken ne kastettiğini aktarmaya çalışmıştır. Hakikatin çeşitli bakış açıları tarafından farklı veçhelerinin sunulmasıyla bitimsiz bir şekilde ortaya konduğunun idrakiyle, phlisophia perennis anlayışını benimseyen Leibniz, kendinden önceki düşünürlerin görüşlerine hiçbir zaman sırtını dönmemiş, monadlarıyla, Aristoteles'in tözünü mantık çerçevesinde ortaya koyuğu haliyle kabul ederken, onun temel ontolojk madde-form ayırımını aşarak, Skolastiklerin tözsel formlara atfettiği bireyleştirici ilkeyi, bireyselliğin oluşumunda içsel kuvvetin rolünü devreye sokmak suretiyle türü oluşturan ortak öz tanımının yetersizliğinden kurtarmıştır. Bu kuvvet mefhumuyla, Descartes'ın ikili töz metafiziğine de karşı duran Leibniz, onun şeyleri figür ve harekete indirgeyen extentio-cogitatio ayırımına itiraz ederek, duyulurun sonsuzca bölünebirliği yüzünden şeyleri oluşturan yapı taşını, algı ve iştihaya sahip metafizik noktalar olarak kabul etmiş, sonsuz sayıdaki, bölünmez, parçasız, yaratılamaz ve yok edilemez olan yalın tözler olan bu metafizik noktaların, Tanrı'nın mümkün dünyaların en iyisini oluşturmak üzere yaptığı seçim sonucu önceden tesis ettiği harmoni sayesinde bireyin eksiksiz mefhumuna sahip olduğunu iddia etmiştir. Bu eksiksiz mefhum, monadların algı ve iştihalarının oluşturduğu bakış açıları gereği örtük olarak tüm evreni fakat daha az örtük ya da seçik olarak kendi dünyasını ifade etmek suretiyle bireyselliğin açılıp serilmesidir. Böylece, ancak birlik mefhumuyla düşünülebilen bu eksiksiz mefhuma sahip parçasız yani yalın töz, içinden geçen çoklukların bireysellik bağlamında ifadesi olmaktadır.
Türk edebiyatında İstanbul temsilleri ve kent-birey ilişkisi

Bu tezin yazılmasındaki temel amaç, yedi edebi metin yazarının ve bu metinlerdeki karakterlerin üzerinden, Osmanlı İmparatorluğu'ndan Türkiye Cumhuriyeti'ne geçişin İstanbul ve bireyler üzerindeki etkileri üzerine düşünmektir. Anlaşılacağı gibi, yöntem olarak edebi metinler incelenmiştir. Avrupa'da modern kentin doğuşu ve içerisindeki bireylerin dönüşümü üzerine yazılan teorik metinlerin temel alındığı bu tezde, İstanbul'a dair değişim iki başlık altında incelenmiştir. Henri Lefebvre'in ritimanaliz projesinden esinlenilerek yazılan İstanbul'un Ritimleri bölümünde, İstanbul'un çehresini derinden değiştiren konaklardan apartmanlara geçiş, kentin Batılılaşma ve modernleşme serüveninde temel bir tema olarak kullanılmıştır. Bu bölümde, ihtişamlı geçmişşini geride bırakan kentin modernleşme sürecinin bir sonucu olarak, incelenilen edebi bireylerin temel olarak ne kendileri ne başkası olabildiği görülmüştür. Bu arada kalmışlık hissinin özellikle bireylerin ve kentin gündelik hayatının işlendiği bu metinlerde çok kullanılan bir tema olması da oldukça dikkat çekicidir. Sokaklar ve Arayış adlı bölümde ise, arada kalan, kendilerine, geçmişşlerine ve kentlerine yabancılaşan bu edebi bireylerin neredeyse dürtüsel bir şekilde bir arayışa girdikleri gözlemlenmiştir. Bu arayış, bazen bir kadını, bazen hayatı anlamlandıracak bir amacı hedefliyor gibi görünse de, temelde kişilerin kendilerine dair olması açısından oldukça dikkat çekicidir.
Kitab-ı Mukaddes'in Kral James versiyonu

Ülkemizde Anglikanizm'le ilgili yapılan araştırmalarda genellikle kilisenin tarihi, teşkilat yapısı gibi konular incelenmiş; ancak kilisenin tarihinde ve liturjisinde en önemli yeri işgal eden İngilizce Kitab-ı Mukaddes konusu ihmal edilmiştir. Halbuki Anglikan Kilisesi'nde doktrin ve ibadet, dua kitabı ve Kral James Versiyonu üzerine kurulmuştur. Anglikan Kilisesi için önemli bir yer işgal eden 'Kitab-ı Mukaddes'in Kral James Versiyonu' tarihi, dini, edebi ve kültürel yönleriyle çalışmamızda ele alınıp incelenmiştir. Kral James Versiyonu iki buçuk asır boyunca İngiltere'de ve İngilizce konuşan topraklarda okunan tek kutsal kitap tercümesi olmuştur. Bu tercüme ilk baskısından günümüze dört yüzyıl geçmesine rağmen İngiltere ve Amerika'da en çok satılan Kitab-ı Mukaddes tercümelerinin başında gelir. Araştırmamız üç ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde Kral James Versiyonu öncesi İngilizce kutsal kitap tarihini, yapılan tercümelerin özelliklerini ve dönemin kültürel arka planını ele aldık. İkinci bölümde Kral James Versiyonu'nun yapılışını ve özelliklerini; dini, siyasi, edebi ve kültürel etkilerini inceledik. Üçüncü bölümde ise Kral James Versiyonu'nu Türkçe Kitab-ı Mukaddes tercümeleriyle kanonik ve metinsel mukayesesini yaptık.
Graham Priest'te dialetik mantık ve zaman metafiziği bakımından sonuçları

Felsefe tarihine baktığımızda Aristoteles'in ortaya koyduğu haliyle çelişmezlik ilkesinin, düşüncenin ve hatta varlığın temel ilkesi olarak kabul edilip bu anlamda ortodoksiyi oluşturduğunu görürüz. Aristoteles, varlığın en temel ilkesi olarak gördüğü çelişmezlik ilkesinden hareketle kuvve-fiil, fiil-tamamlanmış fiil gibi ayrımlar yaparak değişim içerisindeki nesnenin varoluşunu incelemiştir. Çelişmezlik ilkesi de nesnenin belirleniminin temel ilkesi olmuştur. Ancak bu ilkeye bağlı olarak zaman, özellikle de zamanın kesiti olaraktan düşünülmeye çalışıldığında çelişkilerle karşılaşıldığı görülür. Çelişmezlik ilkesine bağlı kalınan çerçevede zamanın kavramsal düzeyde açıklanamadığı tespit edilmiştir. 20. yüzyılda ortaya çıkmaya başlayan klasik olmayan mantıklardan olan tutarlı-ötesi mantıklar çelişmezlik ilkesinin belirli durumlarda geçerli olmadığını iddia etmektedir. Tutarlı-ötesi mantıklardan en radikal olanı ise düşüncenin sınır durumlarında ortaya çıkan bazı çelişkilerin doğru ve gerçek olduğunu savunan dialetik mantıktır. 1970'lerde Graham Priest ve Richard Routley'in ortaya koyduğu, Priest tarafından geliştirilen dialetik mantık son yıllarda akademide hem mantık düzeyinde hem de metafiziksel imaları itibariyle etkisini göstermektedir. Çelişmezlik ilkesine bağlı kalındığı için klasik mantıkta kavramsallaştırılamayan zamanın dialetik mantık içerisinde kavram düzeyinde açıklanıp açıklanamadığı tezin ana konusunu oluşturmaktadır. Bu konu incelenirken öncelikle Aristoteles düşüncesinden hareketle klasik mantıkta zaman konusunda karşılaşılan güçlükler ortaya konulmuş, ardından dialetik mantığın gerekçelendirilmesine ve temellendirilmesine yer verilmiştir. Nihayetinde ise dialetik mantığın zaman metafiziğini nasıl ele aldığı aktarılmıştır. Yapılan incelemeler sonucunda, dialetik mantığın önemli imkanlar barındırdığı ama zaman metafiziği konusunda henüz bu imkanları kullanmadığı, dialetik mantıktan metafiziğe geçiş sürecinin Priest'te yeterince hazırlanmadığını ve dialetik mantıktan metafiziğe geçişin transandantal bir bakış açısı gerektirdiği tespit edilmiştir.
Thomas S. Kuhn'un bilim tasarımı ve bu tasarımın tarihsel arka planı

Günümüzde modernizmin 'nesnel bilim' ve 'kesin bilgi' anlayışını temele alan pozitivist bilgi görüşünün, sadece doğa bilimleri alanında uygulanmakla kalmayıp, toplumsal alanda da uygulanmaya çalışılması, özellikle bilimsel, toplumsal ve siyasi alanlarda bir takım karışıklıkların yaşanmasına neden olmuş ve bilginin temellerinisarsacak tepkilerin ortaya çıkmasına yol açmıştır. Bu durumda, modern çağın bilgi anlayışının eksik ve hatalı yönlerini belirleyerek, bilgi ortaya koymayı sağlayantemelleri yeniden oturtabilecek bir bilgi anlayışının geliştirilmesi ve bu doğrultuda, yeni çözümler öneren farklı bilim tasarımlarını göz önünde bulundurarak bilgisel alanda bir yeniden değerlendirme sürecine girilmesi gerekmektedir. Bu çalışmanın amacı, epistemolojik alanda, pozitivist görüşü eleştirerek, bilimseletkinlikte pozitivist geleneğin reddettiği öğeleri ön plana çıkaran en önemlitasarımlardan biri olan Kuhn'un bilim tasarımını ele almak ve bu tasarımın, hangidüşünürlerin görüşlerine, nasıl bir tarihsel temele dayandırılarak oluşturulduğunu ortaya koymaktır. Bu amaç doğrultusunda, çalışmanın birinci bölümünde Thomas Kuhn'unneopozitivizmin bilim anlayışına karşı ortaya koyduğu bilim tasarımı ele alınacak;ikinci bölümde, Kuhn'un bilim anlayışının arka planı olarak, Henri Poincare, PierreDuhem, Emile Meyerson, Alexandre Koyre ve Stephen Toulmin'in görüşleri ile tarih ve toplum bilimleri alanının, Kuhn'un bilim tasarımı üzerindeki etkisi üzerinde durulacak;sonuç bölümünde ise, Kuhn'un bilim kavramının, 20. yy'daki diğer bilim görüşleri arasındaki yeri belirlenerek, bu tasarımın, günümüzde tasarlanabilecek yeni bir bilim anlayışına ilişkin göz önünde bulundurulması gereken önemli noktaları gösterilmeye çalışılacaktır.
Bertrand Russell'ın mantık anlayışı

Bu çalışmamızda Bertrand Russell'ın mantık alanındaki çalışmalarını, mantığa yaptığı katkıları inceledik. Bu çalışmayı seçmemizin nedenlerinden biri daha çok sosyal bilimler tarafından incelenen mantık biliminin bir yanıyla matematiğin de alanına girdiğini göstermek ve mantığı matematikten soyutlayarak sadece tek yönüyle ele almanın onu tam olarak anlamak için yetersiz olacağını göstermektir. Matematikçi ve filozof olan Bertrand Russell, bu iki bilim dalını özdeş olarak gördü ve matematiğin aksiyomlarının mantık yasalarından çıkarsanabileceğini göstermeye çalıştı. Çalışmamızda öncelikle mantık tarihini ele aldık. Daha sonra Russell'ın çalışmalarından hareketle zaman içinde gelişen mantık ve matematik ilişkisini, matematikteki bunalımlar ve bu bunalımları Bertrand Russell'ın mantık temelli giderme girişimlerini inceledik. Çalışmamızda önceliği Bertrand Russell'ın kendi eserlerine verdik. Daha sonra konuya farklı yönlerden bakan yazarların eserlerini inceledik. Çalışmamız sosyal bilimler alanında olduğu için anlatımda matematiksel ifadelerden ziyade sözlü ifadelere yer verdik.
A performatory analysis of the overt use of the predicate True

Deflasyonal teori, günümüz felsefesinin en etkili doğruluk teorilerinden birisidir. Bu teori, doğruluğun bir özellik olmadığını ve 'doğru' kelimesinin cümle içinde kullanımının gereksiz olduğunu; diğer bir deyişle, bu cümleleri kullanarak ifade ettiğimiz şey üzerinde kesinlikle hiçbir etkisi olmadığını savunur. Fakat, deflasyonal teorisyenlerin kitaplarında, makalelerinde bu teoriyi örneklendirmek için kullandıkları varsayımsal cümlelerin tamamı bağlamlarından çıkarılmıştır. Dolayısıyla, 'doğru' kelimesinin bağlam içerisinde, kullanıldığı cümleye anlamsal bakımdan ne kattığını analiz etmek imkansız bir hal almaktadır. Biz bu teoriye felsefe bir zeminde değil, empirik bir zeminde, gündelik dil felsefesi yaklaşımıyla karşı çıkmaktayız. 'Doğru' kelimesinin yüklem olarak açık şekilde kullanıldığı 7610 adet örnek, ABD'de basılan 10 gazete ve derginin arşivlerinden bilgisayar yardımıyla toplandı. Bu örnekler önce bilgisayarla, daha sonra okunarak içerdikleri bağlaçların konumuna göre sınıflandırıldı. Bu sınıflandırmanın amacı 'doğru' kelimesinin kullanıldığı önermenin, etrafındaki önermelerle bağlamsal ilişkilerini irdelemektir. 34 farklı sözdizimsel örüntü ile karşılaşıldı. Bu araştırmadaki argümanımız, 'doğru' kelimesinin bazı kullanımlarında, bu kelimenin varlığının edimsel bir fiille aynı minvalde vurgu yaptığı ve edim gerçekleştirdiğidir. Bu tezde, dilsel olarak güvenilir medyada kullanılmış ve deflasyonal teoriye karşı örnek oluşturan, 'doğru' kelimesinin açık şekilde kullanıldığı gündelik dil örnekleri sunulmaktadır.
Ahlaki kavramlar üzerinden bir kıyaslama Immanuel kant ve Ahmet Hamdi Akseki örneği

Ahlak, sosyal bir varlık olan insanın, toplum içinde birey olarak nasıl davranması gerektiğini belirlemeye çalışan veya tartışan, araştıran bir bilimdir. Ahlak, insanın diğer insanlar ve diğer varlıklarla ilişkisinde, ideal olan davranış normuna yönlendirir. Ahlak insanın yol haritasıdır ve insanın eyleminin ilkesidir. Ahlakın tarihi, insanlık tarihiyle eşit bir tarihtir, çünkü ahlakın hem konusu hem aktörü hem de muhatabı insandır. İlk insandan beri ahlakilik ve ahlak anlayışları bulunmaktadır. Bütün dinler ahlak öğretisi tayin etmiştir. Bununla beraber filozoflar da ahlak üzerine düşünmüşler ve eserler ortaya koymuşlardır. Bazı filozoflar ahlakı dinden bağımsız olarak ele alırken bazı filozoflar ise ahlakı dinle ilişkilendirmişlerdir. Bu çalışma, aydınlanma döneminin büyük filozofu Immanuel Kant ile son yüzyılın en önemli İslam alimlerinden Ahmet Hamdi Akseki'nin ahlak kavramlarını kıyaslama çalışmasıdır. Immanuel Kant ahlak konusunda kurucu bir filozoftur. Felsefe tarihindeki ahlak sistemlerini reddederek, yeni bir ahlak anlayışı ortaya koymuş, ahlakta insanı, kesinliği ve evrenselliği önceleyen ödev ahlakını önermiştir. Ahmet Hamdi Akseki ise İslam ahlakının yegane ahlak sistemi olduğuna inanmakla beraber, felsefe tarihindeki ahlak ekollerini de inceleyerek, hepsi hakkında önemli bir kritik yapmıştır. İncelediği filozoflar içinde Immanuel Kant da bulunmaktadır ve Kant'ı diğer filozoflara göre daha çok takdir etmektedir. Bu iki büyük düşünce insanının ahlak nazariyeleri içinde, ödev, yükümlülük, özgürlük, sorumluluk, niyet ve vicdan konuları önemli yer tutmaktadır. Bu çalışmadaki kıyaslama bu kavramlar çerçevesindedir.
The charge of anthropomorphism in animal behavior: A philosophical analysis

Antropomorfizm, hayvanları zihin sahibi varlıklar olarak yorumlama çalışmalarında sıkça karşılaşılan bir eleştiridir. Antropomorfizmin bilim yaparken kaçınılması gereken bir hata olduğuna inanılsa da, aslında antropomorfizm iyi anlaşılmış bir hata olmaktan ziyade eleştiri amacıyla kullanılan bir terimdir. Ortada, antropomorfizm hatasından ziyade, antropomorfizm suçlaması vardır. Bu tezde, antropomorfizm suçlamasının ne anlama geldiği ve geçerli bir eleştiri olup olmadığı incelenmiştir. İlk olarak, antropomorfizm suçlamasında işaret edilen hatanın ne olduğu açıklanmıştır. İkinci olarak, bu suçlamanın alabileceği iki farklı şekle odaklanılmış ve bu suçlamaların arkasında yatan varsayımlar ortaya çıkartılmıştır. Bu varsayımların değerlendirilmesi antropomorfizm suçlamasını temellendiremediklerini göstermektedir. Üçüncü olarak, antropomorfizm suçlaması bilişsel etoloji alanından gerçek bir çalışmaya uygulanmış ve ciddi bir eleştiri olmayı başaramadığı gösterilmiştir. Sonuç olarak, genelde varsayılanın aksine, antropomorfizmin ciddi bir eleştiri olmaktan uzak olduğu ve hayvan zihni çalışmalarındaki ciddi soruları bulandırdığı iddia edilmiştir.
Çağdaş zihin felsefesinde bilinç problemi: Bir panpsişizm savunusu

Çağdaş zihin felsefesinde tartışıldığı şekliyle bilinç problemi, zor problem olarak da bilinen beynin bilinci neden ve nasıl ortaya çıkardığı problemidir. Bilinç neden vardır ve beyinle nasıl bir ilişki içerisindedir? Başta materyalist ve düalist türleri olmak üzere bu sorulara vevap vermeye çalışan çeşitli metafizik yaklaşımlar geliştirilmiştir. Bunların indirgemeci olanları bilinci beyne indirgemekte, indirgemeci olmayanları ise bilinçle beyin arasında nedensel bir bağ kurmakta başarısız olduklarından fenomenal deneyimin varlığını açıklayamamaktadırlar. Panpsişizm hem indirgemecidir hem de değildir. Çünkü panpsişizmde insan bilincinin beyne indirgenebilmesi bilincin gerçekliğin temel bir unsuru olarak düşünülmesi koşuluna bağlanır; yani biyolojik düzeyde insani deneyimin ortaya çıkabilmesi için kimyasal ve fiziksel düzeylerde de deneyimsellik, dolayısıyla belli bir tür ve derecede bilinç var olmalıdır. Ne var ki, mikro düzeydeki deneyimlerin makro düzeydeki deneyimleri üretmekte nasıl bir rol oynayacağını açıklamak panpsişizm için problem olabilmektedir. Buna göre, bu çalışmada fizikalist ve monist bir yaklaşım olarak anlaşıldığında panpsişizmin bilinç problemi karşısında diğerlerine kıyasla daha tercih edilir bir pozisyon olduğunu göstermeye çalıştık. İnsan bilincinin varlığının ancak maddenin kendinde deneyimsel olduğu kabul edildiğinde anlaşılır kılınabileceğini iddia ederek, zihinselliğin ve fizikselliğin yalnızca epistemolojik bir ikilik oluşturduğunu ileri sürdük. Bu görüşte bilinç ve beyin arasında nedensel bir ilişki olmadığından zihinsel nedensellik problemi ortadan kalkarken qualia probleminin kombinasyon problemine dönüştürmesiyle üstesinden gelinemez bir problem teorik bakımdan çözülebilir bir forma kavuşturulmaktadır. Bu temelde panpsişizmin benimsenmesi için iyi gerekçelere sahip olduğumuzu, tüm metafizik yaklaşımların artıları ve eksileri dikkate alındığında en iyi açıklamanın panpsişizm tarafından getirildiğini savunduk. Son olarak panpsişizmin kabulünün bilimsel ve etik açıdan bazı olumlu sonuçları olabileceğini örneklendirdik.
Deleuze'ün sinema felsefesine kaos-oluş perspektifiyle yaklaşma denemesi

Bir tarafta 'gördüğüne inan' perspektifiyle zihinsel gözleri çalıştıran bir sinema diğer tarafta bu gözleri kör eden, görülenleri de zan altında bırakan bir felsefe; bunların ötesinde, kaotik-bütünün dalgalarında basacak bir karış toprak arayan çürürken-düşünen-bedenin, belki de sadece düşünen bir ayağın, Deleuze'ün sinema felsefesinin sokaklarında 'inanmak neden gerekli? sayıklamalarıyla koşuştururken şans eseri oluşmuş gölgeli bir çıkmazdaki zorunlu soluklanmaları? Bu tez olsa olsa bu gizlenme, maskelenme, saklanma arzusunun detaylı bir metaforu, şans eseri oluşmuş bir dengenin yok-yanlış olarak belirmiş bir ifadesidir.
Aristoteles'te sosyal demokrasi ve dağıtıcı adalet

Bu çalışmada amaçlanan şey, Aristoteles'in etik ve politik düşüncesinde devlet-yurttaş ilişkisi çerçevesinde ele alınan insanın antik çağdan günümüze değin geçirdiği tarihsel süreçte nasıl konum aldığına bakmaktır. Bunu yaparken de bir yandan, Aristoteles'in zoon politikon kavramında ortaya koyduğu, insanın doğal kapasitelerinin onu toplumsal olmaya yönelttiği görüşünü, Hobbes'un, Locke'un ve Rousseau'nun 'doğa durumu'nda belirttiği saldırgan, çıkarcı ve yalnız insan betimlemesinden farklı bir insan tanımına bizi zorunlu olarak götürdüğü ortaya konmaya çalışılır. Özellikle çağdaş Aristotelesçilerden Martha Craven Nussbaum'un, liberal demokrasilerde bireysel özgürlüklerle donatılmış insan tanımına alternatif olabilecek, sosyal demokrasi anlayışıyla uyumlu Aristotelesçi düşüncedeki insan tanımı ele alınmıştır. Çalışmanın birinci bölümünde genel olarak Aristoteles'in devlet anlayışı, devletin işlevi, politik özne olarak yurttaş kavramı ve Aristoteles'in ideal devleti incelenmiştir. İkinci bölümde ise kapsamlı bir şekilde, hem etik hem de politik açıdan devlet-yurttaş ilişkisi Aristoteles'in adalet, iyi, ortak iyi, anlayışından hareketle açıklanmaya çalışılmıştır. Bunu yaparken de günümüz demokrasilerindeki ve liberal/neo-liberal anlayışlardaki adalet, eşitlik ve özgürlük kavramlarıyla karşılaştırmalı olarak Aristoteles'in bu kavramlara ilişkin söylediklerine değinilmiştir. Adalete ilişkin, neo-liberal düşünceyi temsilen John Rawls'ın adalet anlayışı, Aristoteles'in erdem etiği anlayışının günümüz temsilcisi olan MacIntyre'ın eleştirileri üzerinden ele alınmıştır. Son olarak da sosyal demokrasi anlayışını savunan, çağdaş Aristotelesçi M. C. Nussbaum'un olanaklar yaklaşımı üzerinden sosyal demokrasiyle Aristotelesçi insan anlayışını nasıl doğru bir birliktelik içinde ele aldığı incelenmiştir.