turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Karar verme teorileri bağlamında Soğuk Savaş sonrası dönemde İran dış politikası

Bu çalışmada İran'ın Soğuk Savaş sonrası dönemdeki dış politikası karar verme teorisi bağlamında analiz edilmeye çalışılmıştır. 1979 yılında İran İslam Devriminin gerçekleşmesi ile İran siyasi, kültürel ve toplumsal anlamda büyük bir dönüşüme uğramıştır. Devrim sonrasında İran'da ortaya çıkan bu yeni siyasi sistem karar vericiyi ve karar verme sürecini İran dış politikasında oldukça ön plana çıkarmıştır. Özellikle ülkenin genel siyasetini belirleme yetkisi de elinde olan Velayet'i Fakih makamı çok geniş yetkilerle donatılmış ve en üst otorite olarak İran siyasetinde yerini almıştır. 1990'lı yılların başında soğuk savaşın bitmesi ile dünyada hakim olan iki kutuplu sistemin sona ermesi, İran İslam Cumhuriyetinin kurucu ve karizmatik lideri Humeyni'nin vefat etmesi ve ABD'nin Irak'a müdahalesi gibi bölgesel ve küresel anlamda büyük etkileri olan gelişmelerin ortaya çıkması İran'ın dış politikasında da bazı değişikliklere neden olmuştur. Soğuk savaşın sona ermesiyle başlayan bu yeni süreçte İran dış politikası karar verme teorisi ve İran'da karar verme sürecine etki eden faktörler incelendikten sonra karar vericiler üzerinden analiz edilmeye çalışılmıştır. Bu anlamda İran dini lideri ve Cumhurbaşkanları ayrı ayrı incelenerek bu kişilerin İran dış politikasına getirdiği değişim ve yenilikler ortaya koyulmaya çalışılmıştır.
The rise of Russian Nationalism under Vladimir Putin: 2000-2008

Bu tez 2000- 2008 dönemindeki ulus inşa sürecini ve Rusya Cumhurbaşkanı Vladimir Putin'in milliyetçilik söylemini incelemeyi amaçlamaktadır. Tez, 2000'li yıllardan bu yana Rus milliyetçiliğinin yükselişine odaklanmaktadır ve milliyetçilik söylemini devlet, kültür, din ve aşırı sağcı siyasal hareketleri temsilcileri düzeyinde incelemektedir. Bu tez Vladimir Putin'in Rus milliyetçilik söyleminin etnik unsurlar içermesine rağmen onun milliyetçilik anlayışının etnik olmadığı tersine Rus vatandaşlarının etnik kimliklerini ortadan kaldırmadan Rus devletine sadık olmalarını öngören çok etnikli ve kapsayıcı bir söylem olduğunu savunmaktadır. Aslında, Putin'in milliyetçiliği çok çeşitlidir. Etnisite, din ve diğer kültürel unsurlardan farklı olarak, devlete bağlılık bu milliyetçilik anlayışının temelini oluşturmaktadır. Bu tez beş ana bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünün ardından, İkinci bölüm 1991'de Sovyet Birliğinin dağılmasından sonra ortaya çıkan Rus ulus inşa süreci ve kimlik oluşumunun ana unsurlarını ve inceler ve bu unsurlardan hangilerinin devlet liderliği tarafından seçildiğini açıklamaktadır. Üçüncü bölüm ise, Boris Yeltsin dönemindeki ulus inşa politikasına odaklanmaktadır. Dördüncü bölüm Vladimir Putin'in ulus inşa politikası ve onun milliyetçilik söylemini incelemektedir. Beşinci bölüm ise Rus dış politikasını, Yakın çevredeki Ruslara dönük politikası ve BDT ülkeleri ile Batı ile ilişkilerini incelemektedir. Sonuç bölümü ise tezin ana bulgularını tartışmaktadır.
Uluslararası sistemde uluslararası örgütlerin rolü: İslam Konferansı Örgütü örneği

İslam Konferansı Örgütü, bir uluslararası örgüt olarak sistemdeki rolü açısından çeşitli değerlendirmelere tabi tutulmuştur. Bu değerlendirmeler genellikle Örgüt'ün çelişkili bir tutum içerisinde olduğunu, işleyemez durumda dev bir yapıya sahip olduğunu veya pasif bir örgüt olduğunu ifade etmektedirler. Elbette bu değerlendirmeler, onları ortaya koyan kişilerin sistem ve sistemin işleyişine dair algıları çerçevesinde bir şekil almaktadır. İslam Konferansı Örgütü'ne ilişkin uluslararası ilişkiler bağlamında yapılan analizler çoğunlukla ana akım uluslararası ilişkiler teorilerinin sistem algısını yansıtmaktadır. Halbuki ideolojik/dini temeller üzerine kurulmuş olan İslam Konferansı Örgütü, sistem ile uyumlu hareket etmek suretiyle sistemi dönüştürmek amacı içerisindedir. Dolayısıyla sistemin değişmez temel unsurlarının bulunduğunu kabul eden ana akım teoriler çerçevesinde yapılan analizler, Örgüt'ün kuruluş ve gelişimini, yapı ve işleyişini açıklama teşebbüslerinde çelişki ve uyumsuzluklarla karşılaşmaktadırlar. Diğer taraftan incelemeye tabi tutulmuş durum ve işlemler sosyal inşacı yaklaşımlarla tekrar değerlendirildiğinde çelişki ve uyumsuzluktan ziyade, farklı bir algının yaygınlık kazanması ve sistemin dönüştürülmesi doğrultusunda istikrarlı bir çaba görünür hale gelmektedir.
The Bosniak/Muslim identity in Sandjak: Prospects and challenges

Çoğunlukla Güney Slav Müslümanlarının yaşadığı Sancak bölgesi Osmanlı dönemindeki Bosna'nın birbirine bağlı bölümüydü. Balkan Savaşları'nın ardından bu bölge Sırbistan ve Karadağ arasında paylaştırıldıklarında Bosna, Sırbistan ve Karadağ'da dağılmış Müslüman/Boşnak toplumunun milli gelişimini değiştirilmiştir. Soğuk Savaşın sona ermesi ve Yugoslavya Katliamın neden olduğu olaylar girdabı Balkan halkının münasebetler tarihinin derinliklerinde kalan kimliklerin yeniden tanımlanmasını beraberinde getirmiştir. Sosyo-politik durumlar önemli derecede değişime uğradığı için Müslüman/Boşnak karakteri üzerinde jeopolitik değişimlerin etkisi söz konusudur. Çoklu etnik yapıdan oluşması ve sınır özelliklerinden ötürü Sancak Bölgesi çok sayıda gelişme için sıcak bir nokta olarak işlev görmeye devam etmiştir. Sancak durumu Boşnakların devlet, çoğunluk dini ya da ulusal toplumlar ve kendi kimliklerine dair ilişkilerinin sorunsallaşmasını içine alır. Bu ilişkiler diğer toplumlarla birlikte var olma ve çatışma halinde olma, kendi ülkeleri dahilinde otoritelerin baskısı ya da hoşgörüsü ile oraya has vatanseverlik veya yabancılaşmadan önemli derecede etkilenmiştir. Bu çalışma içerisinde bu tez bir yanda Sancak'ın Sırp bölümünün daha kapalı, iç içe geçmişş ve hafif radikalleşmiş çevresinin gelişmesi; öte yanda Karadağ'daki Boşnakların daha bütünleşmiş, toplumsal ve reaktif tarafının oluşması yönünde ana konuları ve etkenleri sınamaya çalışacaktır. Sonuç olarak vurgu Karadağ'daki Boşnakların durumu; toplumsal ve çok uluslu bir devlet yaratmak amacıyla Karadağ Devleti'nin emeklerine karşı Boşnaklar'ın pozisyonu, duruşu ve katkıları üzerinde olacaktır.
Türkiye-İran dış ticareti, lojistik ve İran pazarına giriş uygulaması

Özellikle geçtiğimiz son 30 yılda, dünyada ekonomi, ticaret, ulaşım, nakliye vs. alanlarında yaşanan sayısız gelişmelere paralel olarak Türkiye'iniz içeride ve dışarıda birçok alanda önemli değişim yaşadı. Son 30 yılda ülkemizde birçok yeni konuda, birçok yeni sektörde sayısız firma çıkmış, bunlar yaptıkları ithalat ve ihracatlarla ticari başarılarını çok kısa zamanda sadece Türkiye'de değil, dünya çapında kanıtlamışlardır. Türkiye'de bunlar olurken, Tarih boyu devamlı iyi ilişkiler içinde olduğumuz İran maalesef yaklaşık 30 yıldır uygulanan ekonomik ambargo nedeniyle birçok konuda sıkıntılar yaşamış, bu da ülkenin dış ülkelerle ticari gelişimini büyük ölçüde, olumsuz yönde etkilemiştir. Türkiye gelişmesi açısından yapılan ticari anlaşmalarla İran'a sadece doğalgaz ve tarım ürünleri kapsamında değil, sanayi, turizm, ekonomi alanlarında da büyük destekler vererek, geleceğe yönelik uzun vadeli ve kalıcı ticari ilişkilerini sürdürmektedir. Bunun sonucu olarak birçok firma İran'da yatırımlar yapmakta, Türkiye'nin İran'a ihracatı her geçen gün artmaktadır. Biz de bu perspektifte, tez konumuzu, İran pazarına girmek isteyen bir Türk firmasının İran pazarına giriş ve Lojistik uygulamaları konusuna odaklandık.
II. Abdülhamid Dönemi kamu diplomasisi uygulamaları

Osmanlı Devleti'nin en sıkıntılı dönemlerinden birinde, 1876- 1909 yılları arasında tahtta kalan II. Abdülhamid geçmişşten günümüze, takip ettiği politika ile çokça tartışılan bir figür olmuştur. İdeolojik kaygılar güdülerek lehinde ya da aleyhinde yazılan eserler bilimsellik yönü ile sorunlu olmaktadır. II. Abdülhamid hakkında yapılan bilimsel çalışmalar ise genelde tarih disiplini içerisindeki çalışmalar olup uluslararası ilişkiler temelli bir bakış açısından yoksundurlar. Bu nedenle kamu diplomasisi gibi, söz konusu dönemde takip edilen bazı politikaları açıklayıcı kavramlar bu çalışmalarda yer bulamamıştır. Türkiye'de özellikle son yıllarda II. Abdülhamid dönemini konu edinen çok sayıda tez yazılmış olsa da bu çalışma, dönemi uluslararası ilişkiler disiplinine ait bir kavram olan kamu diplomasisi bağlamında ele alan ilk çalışmadır. Çalışmanın bu yönüyle söz konusu dönemde takip edilen dış politikanın ve bu politikanın günümüzdeki yansımalarının daha iyi anlaşılmasına katkıda bulunması hedeflenmiştir. Çalışmanın birinci bölümünde dönemin politikası için açıklayıcı kavram olarak önerilen kamu diplomasisi geniş bir çerçevede ele alınmış, geçmişşten günümüze uygulama alanları ve araçları örneklerle ortaya konulmuştur. İkinci bölümde dönemin büyük güçleri bağlamında uluslararası sistem ve Osmanlı Devleti'nin askeri ve ekonomik durumu açıklanmaya çalışılmıştır. Çalışmanın son bölümünde II. Abdülhamid'in kamu diplomasisi faaliyetleri, birinci bölümde açıklanan alanlar ve araçlar bağlamında değerlendirilmiştir. Bu yapılırken temel kaynak olarak tarih disiplini içerisinde yapılan çalışmalar esas alınmış, bu şekilde yeterli veriye ulaşılamadığı durumlarda arşiv belgelerinden ve dönemin yayınlarından faydalanılmıştır. Bu çalışmanın hipotezi öncelikle bugün uluslararası ilişkilerde yaygın bir kullanım alanı bulan kamu diplomasisinin daha o dönemde II. Abdülhamid tarafından öneminin fark edildiği ve bu alanda birçok faaliyetin gerçekleştirilmiş olduğudur. Bu bağlamda II. Abdülhamid'in Osmanlı coğrafyası dışındaki Müslümanlara yönelik yürüttüğü faaliyetlerin Panislamist politikanın araçları değil, Halifelik makamı da kullanılarak Osmanlı Devleti'nin bekasını merkeze alan yumuşak güce dayalı kamu diplomasisi faaliyetleri olduğu iddia edilmektedir. Çalışmanın ilgili bölümünde yer verilen bilgiler söz konusu hipotezi desteklemektedir. II. Abdülhamid'in zaman zaman doğrudan inisiyatif kullanarak, zaman zaman da doğan fırsatları değerlendirerek gerçekleştirdiği faaliyetlerin bugünkü anlamda bir kamu diplomasisi faaliyeti olarak nitelendirilebileceği ve bununla Osmanlı Devleti'nin yumuşak gücünü artırarak varlığını muhafaza etmeyi amaçladığı anlaşılmaktadır.
Lakatosian analysis and evolving conceptions of peace: The story of the democratic peace research program

Bu tez, demokratik rejimlerde savaşsızlık ve çatışma azlığı gözlemlerine dayanarak oluşturulmuş barışın nedenselliğini açıklayan rakip ve/veya uyumlu teoriler ileri incelemekle başlayarak, demokratik barışın evrimini incelemektedir. Demokratik barışı hedef alan bilimsel metodları inceledikten sonra, Lakatos bilimsel araştırma projelerinin metodolojisi lehine bir tartışma sunulmuştur. Bu metodoloji, demokratik barış araştırma programlarını değerlendirmek üzere geleneksel dört kavram olan, 'sert çekirdek'; 'sezgisel olumlu'; 'sezgisel olumsuz' ve 'yardımcı hipotezler' tanımlarını temel alarak, bir kaynak olarak kullanılmıştır. Teoriler, program içi sorun değişim ilericiliklerine olduğu kadar, teorik ve deneysel ilericiliklerine göre ayrıştırılmıştır. Aktif nedensellik süreçleri üzerine olan açıklamalar rakip olarak kabul edilmiş olsa da, Lakatos'çu bir çerçeve, tutarsız gibi gözüken hipotezlerin, açıklama güçlerini ve deneysel işbirliği üreten yeni tahminlerde bulunma özelliklerini, ilericilik olarak tanımlayarak, var olan araştırma programları üzerine taşınabilmesine izin vermektedir. Araştırma programlarının ilericilik kriterlerini karşılaması yönündeki ekleme ile, kapitalist gelişme ve süregelen demokratik barış araştırmalarının birbirine uyumsuz olmadığı saptanmıştır. Buna ek olarak, teorik beklentiler tarihsel kayıtlarla karşılaştırılmış, açıklamalar çok değişkenli deneysel analizler yoluyla test edilmiş ve demokratik barışın en iyi nedensel açıklamalarının değerlendirilmesine olanak sağlanmıştır.
The rise of populist radical right parties in Europe: the case of the alternative for Germany

Bu tez, Almanya için Alternatif'in popülist radikal sağ partilerin üç temel ideolojik özelliği olan popülizm, yerlicilik ve otoriterizmin iyi bir bileşimini sergilediğini göstermeyi amaçlamaktadır. Bu tez aynı zamanda, Almanya için Alternatif'in yükselişinin Avrupa'nın geleceği için ne anlama geldiğini ortaya çıkarmayı amaçlamaktadır. Bu tez, Almanya için Alternatif'in savunucusu olduğu popülist radikal sağ ideolojinin, Avrupa'daki siyasi ve ekonomik farklılıkların barışçıl çözümlenmesi için bir çerçeve sunan Avrupa entegrasyon projesi için ciddi bir tehdit olduğunu iddia etmektedir. Özellikle, Almanya için Alternatif'in anahtar ideolojisi olan yerlicilik, Avrupa entegrasyonu ve Avrupa değerleriyle keskin bir tezat oluşturmaktadır.
Türkiye'nin Kuzey Irak'a yönelik politikaları (1992-2002)

Kuzey Irak Kürtleri Körfez Savaşı sonrası Saddam Hüseyin'in saldırılarına karşı oluşturulan güvenli bölgelerinde 1992 yılında kendi yönetimlerini kurdular. Seçimler yapıldı ve bir meclis oluşturuldu. Daha sonra kurulan Hükümet 'Kürt Federe Devleti'ni ilan etti. Kürtler, Irak içinde federal bir yapı kurmak istiyorlardı. Daha sonra Kürtler, kısa süren bir iç barış döneminden sonra, iç çatışmalara düştüler. 4 yıl süren iç çatışmalar bölgede iki hükümetli bir yapı ortaya çıkardı. Bu döneminin ardından, çevre ülkelerin ve ABD'nin yoğun baskısı ile bir ateşkes ve barış dönemine geçildi. Bu çalışmada; 1992'de Kürt Federe Devleti kurulduktan sonraki gelişmeler çerçevesinde Türkiye'nin Kuzey Irak politikaları incelenmeye çalışılmıştır. 1992 sonrası gelişmeler ayrıntılı olarak incelenmiş ve her olaya Türkiye'nin tepkisi ve geliştirdiği politikalar çerçevesinde Türkiye'nin Kuzey Irak politikası anlaşılmaya çalışılmıştır.
Kosova sorunu örneğinde Sırp ve Arnavut milliyetçilikleri

Arnavut ve Sırp milliyetçiliklerinin anlaşılması, Kosova sorunu bağlamında sebep oldukları gelişmelerin dikkatli bir şekilde incelenmesini gerektirir. Arnavut ve Sırp milliyetçilikleri belli şartlar altında doğmuş, içsel ve dışsal faktörlerin etkisi altında gelişerek ve çatışarak Kosova sorununda etkilerini göstermiştir. Osmanlı İmparatorluğunun dağılmasından sonra Kosova, sürekli olarak ya Sırbistan'ın direk hakimiyetinin altında ya da Sırbistan'ın egemen olduğu devlet yapılarının hakimiyeti altında kalarak milliyetçiliğin etkisi ile kendi içinde yapılanmıştır. İşte bu tezde Arnavut ve Sırp milliyetçilik hareketlerinin kavramsal ve tarihi bir analizi yapılmış ve buna bağlı olarak Kosova sorununun gelişim süreci ve Kosova Savaşı üzerindeki etkileri ele alınmıştır. Bu etnik gruplar kendi ulus devletlerini kurma yolunda ilerlerken Kosova, bu iki milliyetçilik için de odak noktası olarak görülmüştür. Kosova sorununun gelişme sürecine, Arnavut ve Sırp milliyetçiliklerinin dışında hangi dış ve iç unsurların etki ettiği; Kosova Savaşının başlamasında, sona ermesinde ve Kosova'nın tek taraflı bağımsızlığını ilan etmesinde uluslararası toplumun rolü incelenmiştir. Bağımsızlık ilanıyla Arnavutlar ile Sırplar arasındaki çekişmelerin sonunun gelmediği, aksine bu durumun yeni çekişmeli bir dönemin başlangıcı olduğunu anlatılmıştır.
Türk dış politikasında Afrika: Türkiye-Kamerun ilişkileri örneği

Siyasi Tarih alanına giren bu çalışma, Türkiye-Afrika ilişkilerini Osmanlı döneminden 2015 yılına kadar ele alarak; Kamerun örneğinde Türk dış politikasını incelemeyi amaçlamaktadır. IX. yüzyıldan itibaren Afrika kıtasında görülmeye başlayan Türkler, Kuzey Afrika bölgelerinde müstakil devletler kurmuşlardır. Daha sonra, dini, iktisadi ve stratejik gerekçelere dayanarak burayı idarelerine alıp dört yüzyıl boyunca hükmeden Osmanlılar, buradan Afrika'nın iç bölgelerindeki sultanlıklarla da yakın ilişkiler kurmuşlardır. Ancak, XIX. yy'ın ortalarında Afrika'da başlayan sömürgecilik Osmanlı'nın Afrika kıtasından tedrici olarak ayrılmasına neden olmuştur. Osmanlı'nın yıkılması üzerine kurulan genç Türkiye Cumhuriyeti'nin, sömürgecilik altında bulunan Afrika kıtasıyla olan bağlarının yeniden kurulması mümkün olmadığı gibi dış politikası da Batıya dönük olmuştur. Türkiye 1960'lı yıllarda Afrika'da başlayan bağımsızlık hareketlerini desteklemesine rağmen, dış politikasında Afrika'ya önem vermemiştir. Her ne kadar Kıbrıs sorununun çözülmesi için Afrika ülkelerinden destek almak amacıyla bir açılıma teşebbüs edilmişse de, Soğuk Savaş şartları bu yakınlaşmaya engel olmuştur. Fakat 1990'lı yıllarda soğuk savaşın düşük profile düşmesiyle beraber yeniden şekillenen uluslararası sistem Türkiye'nin dışa açılmasında etkili olmuştur. Yeni arayışlara giren Türkiye, başta Orta Asya olmak üzere Kafkasya'ya, Balkanlara ve Afrika'ya açılmaya çalışmıştır. Afrika'ya açılım çerçevesinde kıta ülkeleriyle politik, ekonomik ve kültürel ilişkileri geliştirmeye yönelik 1998 yılında bir eylem planı hazırlanmıştır. Ancak, politik ve ekonomik sorunlar dolayısıyla planın uygulanması 2005 yılından itibaren fiilen hayata geçirilmiştir. Afrika kıtasının ağırlığını farkına varan Türkiye, hazırlanan Eylem planının yanında özellikle Yumuşak güç unsurlarına dayalı yeni stratejiler geliştirmeye başlamıştır. Böylece kısa süre içinde Türkiye-Afrika arasındaki siyasi, ekonomik, sosyal ve kültürel ilişkilerin hız kazandığı görülmektedir.
Orta Asya enerji kaynakları üzerinde güç mücadeleleri

Devletler tarihin hemen her döneminde ekonomik, siyasal ve kültürel alanda güç mücadelesine girmişlerdir. Ulusal çıkarları korumak ve uluslararası alanda söz sahibi olabilmek adına yapılan bu mücadelelerin aktörleri ve konusu sürekli değişmektedir. Genellikle askeri ve siyasi seyir izleyen bu mücadeleler, son yıllarda yerini ekonomiye ve bu bağlamda da enerji kaynakları üzerindeki rekabete bırakmıştır. Özellikle 1990 sonrası sürçte Orta Asya Cumhuriyetlerinin bağımsızlıklarını kazanmaları ve sahip oldukları enerji kaynaklarının zenginliği nedeni ile bu bölgede önemli güç mücadeleleri yaşanmaya başlamıştır. Bu mücadelenin iki temel aktörü ise Amerika Birleşik Devletleri ve Rusya'dır. Orta Asya Coğrafyasındaki ABD ve Rusya mücadelesinin değerlendirileceği bu çalışmada olaylara realizm ekseninden bakılmaya çalışılacaktır.
Avrupa Birliği'nin Güvenlik Politikalarında Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikası'nın yeri ve NATO ile ilişkileri

Yirminci yüzyıl boyunca iki büyük dünya savaşı ve Soğuk Savaş'a sahne olan Avrupa kıtası, savaşların neden olduğu olumsuzlukları tüm yoğunluğuyla yaşamıştır. İkinci Dünya Savaşı sonrasında hızla iki kutupluluğa doğru sürüklenen dünya, Soğuk Savaş yıllarında tamamen iki kutuplu bir yapıya dönüşmüştür. İki farklı ideolojinin birbirine galip gelme savaşı, Avrupa kıtasının siyasi ve güvenlik politikalarının şekillenmesinde önemli rol oynamıştır. Günümüzde Avrupa güvenlik yapılanmasında önemli yere sahip üç örgüt bulunmaktadır. Bunlar; NATO, Batı Avrupa Birliği ve Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı'dır. Oluşum süreci devam etmekte olan Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikası ise diğer üç örgütün dışında bir yapılanmadır ve Avrupa Birliği'nin bir politikası olarak gelişimini devam ettirmektedir. Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikası, 1991'de imzalanan Maastricht Antlaşması ile gelişim sürecinde önemli aşama sağlayarak, Avrupa Birliği'nin Ortak Dış Politika ve Güvenlik Politikası'nın bir parçası haline gelmiştir. Bu çalışmada, Soğuk Savaş dönemi öncesi ve sonrasında değişen Avrupa güvenlik sistemi içerisinde, Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikası'nın yeri ve NATO ile ilişkileri değerlendirilmiştir. NATO ve dünya politikasındaki etkili konumu ile Amerika Birleşik Devletleri'nin Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikası'na yaklaşımı, 11 Eylül 2001 tarihinde gerçekleştirilen terörist saldırılar sonrasında izlenen dış politika bağlamında irdelenmiştir. Çalışmanın amacı, Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikası'nın basit bir örgüt politikası olmanın ötesinde bir oluşum olduğunu ortaya koyarak, gelişim sürecinde karşılaşılan sorunları irdelemek ve NATO ile ilişkilerini değerlendirmektir. V
Nil Nehri Havzasında Sınır Aşan Sular Konusu: Mısır-Etiyopya Anlaşmazlığı

Uzun tarihsel rekabet sürecinde Nil Nehri Havzasında sınır aşan sular konusu Mısır ve Etiyopya arasında büyük bir sorun teşkil etmektedir. XXI. yüzyılın başına kadar kapsamlı işbirliğinden uzak Mısır hegemonyasında ve asimetrik güç ilişkileri çerçevesinde devam eden ilişkiler Etiyopya başta olmak üzere yukarı kıyıdaş ülkelerin girişimleriyle dönüşmeye başlamıştır. Çin gibi küresel bir aktörün desteğiyle Etiyopya'nın, Büyük Rönesans barajının inşasına başlaması bir yandan Mısır'ın havzadaki hidro-hegemon pozisyonunu zayıflatmış diğer yandan devam eden baraj müzakerelerinde elini güçlendirmiştir. Bu çalışmada ilk olarak kuramsal bir zemin oluşturmak için neoklasik realizm ve neoliberalizmin teorik çerçevesi verilmekte ardından iki ülke arasındaki anlaşmazlık sınır aşan sular üzerinde gerçekleştiği için konunun uluslararası hukuki arka planı incelenmektedir. İlerleyen bölümlerde Nil Nehri Havzası'nın temel özellikleri ele alınırken, Mısır-Etiyopya ilişkilerinin tarihi süreçten günümüze kadar durumu ve bu ilişkiyi etkileyen faktörler değerlendirilmeye çalışılmaktadır. Sonrasında Mısır ve Etiyopya ilişkilerinin kuramsal bağlam içinde gelişebilecek olası senaryoları incelenmekte ve anlaşmazlığın işbirliğine dönüşebilmesini sağlayacak seçenekler ortaya konmaktadır.
The Algerian national security strategy towards security threats in the sahel region

Bu çalışma, Cezayir'in Afrika'da büyük Sahra'da istikrarsızlığa neden olan ve çeşitli nedenlerle ciddi güvenlik tehditleri ile karşı karşıya kalan Afrika'nın Sahel bölgesi ülkelerinden biri olduğunu iddia ediyor. Özellikle Soğuk Savaş sonrası dönemde, Afrika'da Sahel devletleri iç sorunlarla karşı karşıya gelince, ülke içinde güvensizlik ortamının hakim olması ve Afrika devletlerinin yabancı devletler tarafından iç işlerine karışılmasına kapı aralamış oldu. Her iki Afrika ülkesinin yerel sorunları ve dış müdahale Afrika'daki güvenlik risklerini hızlandırdı ve bu Afrika'nın gelecekteki güvenliğini tehlikeye atabilirdi. Bu tez, Cezayir'in güney kesimlerinden gelen güvenlik tehditlerine karşı etkili yolun Cezayir ve Afrika ülkelerinin birlikte uyum içinde bölgesel ve uluslararası düzeydeki çabalara ihtiyaç duyduğunu belirtmektedir. Bu bildiri, Afrika Sahel' in bir eliyle karşı karşıya kaldığı tehditlerin ortaya çıkarmaya ve öte yandan Afrika devletlerinin güvenlik konusuyla baş etme çabalarını aydınlatmaktadır. Ayrıca, bu çalışma, Afrika'daki dış müdahaleyi ve bu dış güçlerin Afrika topraklarına ulaşmak için nasıl rekabet ettiğini ortaya koyuyor. Son olarak, bu analiz Afrika ülkelerinin bölgede güvenlik kaosuna neden olabilecek sorunlardan ve istikrarsızlıktan kaçınmak için yerel ve bölgesel sorunlara karşı neler yapmaları gerektiğini ele almıştır. Cezayir ise pek çok olayda barışı korumaya yönelik önlemler almıştır.
Iran at the crossroads: 1997 presidential elections

oz İRAN YOL AYRIMINDA: 1997 CUMHURBAŞKANLIĞI SEÇİMLERİ Ergül, Feride Aslı M. Sc, Uluslararası İlişkiler Bölümü Tez Yöneticisi: Doç. Dr. Meliha Altunışık Kasım 2001, 128 sayfa Bu tezin amacı 1997 cumhurbaşkanlığı seçimleri öncesi İran'daki sosyo-politik konjonktürü ve Muhammed Hatemi'nin rejimin İslami kurallarına yeni bir bakış açısı getiren reformcu yaklaşımım incelemektir. İranlıların çoğunluğunun ulemanın ve Dini Liderin desteklediği adaya oy vermemesi, İran İslam Cumhuriyeti'nin tarihinde ilk kez yaşanmıştır. Ilımlı aday, Hatemi, seçimlerde oyların % 70'e yakınını almıştır. Hatemi'nin bu büyük zaferi İran'da artan özgürlük talebi ve sosyo-ekonomik gelişmelerin doğal bir sonucu olarak algılanabilir. İran siyasetini tarihsel gelişiminden başlayarak, Devrim'in İslami kurallarıyla, siyasal grupların yapılanmasıyla ve nihayetinde tüm bunların Hatemi'nin siyasal kişiliğindeki etkileriyle birlikte ele almak, seçimlerin bahsedilen özgün karakterinin incelenebilmesi için hayati önem taşır. Bu tezde tüm bu dinamikler ayrıntılarıyla incelenirken ve bu tarihsel, siyasal ve ekonomikşartların, İran'da Hatemi'nin 1997'deki büyük zaferiyle birlikte yeni bir dönemin başlamasına katkıda bulunduğu iddia edilmektedir.