turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Putin dönemi Rus dış politikasında bir müdahalecilik örneği olarak Kırım'ın ilhakı

Tarih boyunca önemli bir coğrafyada bulunan ve önemli bir güç olan Rusya, devlet geleneğinde bulunan yayılmacı politikasıyla başka devletlere çoğu kez müdahalelerde bulunmuştur. Sovyetler Birliği'nin halefi olarak ortaya çıkan Rusya Federasyonu da Vladimir Putin ile beraber büyük güç statüsüne sıklıkla vurgu yapmış, dış ve güvenlik politikalarında çok kutupluluğu vurgulayan pragmatik politikalar izlemiştir. Rus ulusal çıkarların korunması bağlamında yakın çevreye özel bir önem veren Rusya, uluslararası arenada saygın bir aktör olarak görülme ve etkin politikalar izlemesinin yolunun yakın çevre üzerinde nüfuz kurmaktan geçtiğini düşünmüştür. Bu bağlamda Rusya için yakın çevrede öne çıkan aktör Ukrayna olmuştur. Ukrayna jeopolitik konumunun yanı sıra, boru hatları transit geçiş noktası konumunda olması ve Rusya'nın askeri üssünün bulunduğu Kırım'daki Sivastopol askeri üssüne ev sahipliği yapmasıyla önemli bir devlet konumundadır. Ukrayna bu söz konusu konumu dolayısıyla sadece Rusya için değil ABD ve AB için de dikkate alınması gereken bir aktör olmuştur. Bir yanda Batı diğer yanda Rusya gibi iki aktör arasında kalan Ukrayna çok yönlü politikalar izlemeye özen göstermiştir. Batı'nın bu ülkeyi, NATO'ya üye yapma ve AB'ye entegre etme kararlılığı, Rusya'nın Avrasya Ekonomik Birliği'ne çekme çabaları ile çatışınca Rusya Kırım'a müdahale bulunmuş ve bu bölgeyi ilhak etmiştir. Bu çalışmada da Rusya'nın Kırım'a müdahalesi saldırgan realizm yaklaşımı perspektifinde incelenmiş ve Rusya'yı Kırım'a müdahaleye iten saikler değerlendirilmiştir. Çalışmada Rusya'nın Kırım'a müdahale etmesinde Ukrayna ile olan tarihsel, kültürel ve duygusal motivasyonların yanında Kırım'ın Rus jeopolitiğinde arz ettiği konumun da çok önemli olduğu sonucuna varılmıştır. Bununla beraber Rusya'yı müdahaleye iten esas saikin, konjonktürel gelişmeler neticesinde önüne çıkan fırsatlar olduğu görülmüş ve Rusya taktiksel bir eylemle bu fırsatları avantaja çevirmiştir.
Gauging Turkishness: Anthropology as science-fiction in legitimizing racist nationalism (1925-1939)

Türklüğü ölçmek: Irkçı Milliyetçiliği Meşrulaştırmada Bilim-Kurgusal Antropoloji (1925-1939) Nazan Maksudyan Türkiye'de milliyetçi ideoloji üzerine yapılmış çalışmalar, Türk Milliyetçiliğinin vatandaşlık vurgusunun altım çizerken, ırkçı yüz genellikle istisna varsayılarak göz ardı edilir ve bilinçli bir şekilde bastırılır. Bu yüzden devletin çeşitli ayrımcı politikaları, uygulama alanında kuraldan sapma olarak değerlendirilir. Bu tezde, Türk Milliyetçiliğinde, bilimi bir meşruiyet kaynağı olarak 'sömürerek' mitsel bir geçmişşle ilgili tezler keşfeden akademik çalışmalarla, hayali 'inillet' kavramının nasıl Türk ırkı ile temellendirildiği gösterilmeye çalışılmıştır. Hem Türk Milliyetçiüğinin ırkçı aksanım hem de üniversitenin bu ırkçı ideolojiye normatif temel sağlamadaki önemini açığa çıkarmak için, bir devlet üniversitesi yayım olan Türk Antropoloji Mecmuası incelenmiştir. Bu tezde ileri sürülen, fizik antropoloji konulu bir derginin, Türkiye'de ırkçı milliyetçiliğin yerleşmesinde çok önemli bir yer tuttuğudur, çünkü, pozitif bir bilim olarak antropoloji, temel araştırma birimim ırk kabul ederek Türklerin üstünlüğüyle ilgili bilimsel 'doğrulan' normatif şekilde yerleştirebilirdi. Bu nedenle çalışma, Türk Milliyetçiliğindeki ırkçılığın derinlemesine bir analizini sunakken, akademik ve vısiyasi seçkinlerin ırkçılığa bilimsel açıklamalar hazırlamak için devlet hegemonyası ile kurulmuş sıkı birlikteliklerine de ışık tutabilir. Mecmua birbiriyle bağlantılı birçok konunun kesişim noktasında incelenmiştir: antropolojinin tüm dünyada ırkçı milliyetçi ideolojilere 'bilimsel destek' olarak gelişmesi; 1930'larda Türkiye'deki siyasi seçkinlerin totaliter yaklaşımları ve milliyetçi özlemleri; devletin bilim adamları ve bilimsel çalışmalar üzerindeki hakimiyetiyle, bilimin ideolojik mitleri somut gerçekler olarak kabul ettirmede kullanılması.
Turkey's political objectives in the Caucasus

1990'lann başlarında, Türkiye, Sovyetler Birliğinin yıkılması ve 15 yeni cumhuriyetin bağımsızlığını kazanması ile, kendisine büyük şanslar doğduğunu düşündü. Bu ülkelerle tarihsel ve kültürel bağlamı bulunması nedeniyle, Türk modelini bölge ülkelerine tavsiye edebilecek ve bölgede durumunu kuvvetlendirebilecekti. Ayrıca bölgesel güç olarak etkisini arttırabilirdi. Son olarak, bu bölgedeki faaliyetleri Türk ekonomisine önemli ekonomik yararlar sağlayabilirdi. Bu paralelde, Türk modelinin başarısı için Batının desteği önemliydi ve Batı, stratejik düşünceler sebebiyle, Türkiye'yi destekledi. Yeni Bağımsızlığını Kazanan devletler açısından bakıldığında ise, uluslararası sisteme entegre olmaları konusunda Ankara'yı ana arabulucu olarak gördüler. Bugün ise genel manzara 1990'lann başlarındaki manzaradan farklı. Türkiye açısından bakıldığında, Sovyetler Birliğinin dağılmasından beri 10 yıldan fazla bir zaman geçti ve Türkiye'nin beklentilerinden çoğu gerçekleşmedi. Diğer yandan, Batının bölge hakkındaki bilgileri ile ekonomik, kültürel ve stratejik çıkarları arttıkça, bölge yeni olaylara sahne oldu. Ve Türk Modelinin çekiciliği, veya en azından model için Batının desteği azaldı.
Henry Kissinger'in uluslararası politikaya yaklaşımı ve Amerikan dış politikasına etkisi

oz Uluslararası ilişkilere yaptığı katkıların yanı sıra, Henry Kissinger'ın Amerikan Dış Politikası üzerindeki etkisi hala tartışılmaktadır. Bu alanın her iki tarafında da yaşadığı deneyimleri karşılaştırmak bu çalışmanın üzerinde yoğunlaştığı noktalardan biri olacaktır. Bunun yanında, özellikle devam ve süreklilik bağlanımda Kissinger'ın Amerikan Dış Politikasına olan etkisi ne ölçüdedir? Yukarıdaki soruyu ele alırken beraber düşünülmesi gereken bir başka soruda, bu dönemde izlenen dış politikanın o dönemki uluslararası sistem açısından ne anlama geldiğidir. Bunlara ek olarak Kissinger'ın inanç sisteminin politika seçenekleri üzerindeki etkisini belirlemek bu çalışmanın önem taşıyan unsurlarından biridir. Amerikan Dış Politikasına realist bir nosyon kazandırma doğrultusunda Sovyetler Birliği ve ÇHC ile yakınlaşma şeklinde geliştirdiği ilişkiler, Kissinger'ın dış politikasının özünü oluşturmaktaydı. Bu politikalar aynı zamanda, uluslararası sistemin meşruiyet yönündeki ihtiyaçlarının giderilmesi bakımından da olumlu adımlardı. Öte yandan, Nixon ile birlikte Çinhindi'nden tamamen çekilme çabalarında, ABD'nin Soğuk Savaş mirasım reddedici bir yaklaşım içerisinde olmadı. Uluslararası ilişkilerde ideolojinin rolünü azaltma yönündeki girişimlerine karşın, Kissinger daha mütevazi sonuçlarla yetinmek zorunda kaldı. Kendisini zaman zaman jeopolitik mücadele olarak da gösteren Soğuk Savaş, kendi içi mantığıyla belirleyiciliğini ortaya koyuyordu. Güç merkezli diplomasi anlayışıyla getirdiği çözümler, XX. yüzyıl sorunlarına XIX. yüzyıl yanıtlan olarak kalıyordu. Aslında daha da ötesi, iki kutuplu sistemin, uluslararası ilişkilerin doğasmda bulunan akışkanlık karakteriyle birleşmesi Kissinger' ı da tarihe mal ediyordu. Bu yüzden tazminat davası açmayacaktı. m
Avrasya Askeri Statülü Kolluk Kuvvetleri Teşkilatı

Sovyetler Birliği'nin geniş bir coğrafyada yaklaşık 75 yıl sürmüş olan hakimiyeti sonrasında 1991 yılında Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla Orta Asya Cumhuriyetleri bağımsızlıklarını kazanmışlardır. Türkiye, Orta Asya Türk Cumhuriyetlerini tanıyan ve söz konusu ülkelerde büyükelçilik açan ilk ülkedir. 1992 yılından bu yana gerçekleşmiş olan üst düzey ziyaretler ve karşılıklı imzalanan 500 civarında ikili ve çok taraflı anlaşmalar bu ilişkilerin sadece kültürel ve tarihsel alanlarda değil aynı zamanda ekonomik, sosyal ve askeri alanda güçlenmesinde önemli rol oynamıştır. Ancak tarihi ve kültürel bağlarla birbirlerine bağlı olan ve ortak birçok özelliklere sahip olan ülkeler için bu yeterli gelmemektedir. Bundan dolayı Türkiye öncülüğünde askeri bir işbirliğine gidilmesi yönünde niyetler ortaya çıkmıştır. Kurulacak askeri bir yapının uluslararası alanda kurulmuş olan ve Türkiye'nin de üye olduğu FIEP'in örnek alınması düşünülmüş, böylece kurulacak bu yapı Türkiye'nin bölgedeki etkinliğinin artırılmasını, Türkiye ile bahse konu ülkeler arasında mevcut askeri işbirliğinin geliştirilmesini ve kurumsal bir yapıya kavuşmasını sağlayacaktır. Türkiye 25 Ocak 2013'te Azerbaycan, Kırgızistan ve Moğolistan'la birlikte Azerbaycan'ın başkenti Bakü'de TAKM'ın temellerini atmıştır. Sembolünde bir at ve beraberinde dört yıldız bulunan ve kısa adını kurucu üye ülkelerin baş harflerinden alan TAKM, Mart 2014'de Moğolistan'ın askeri statülerini kaybetmelerini gerekçe göstererek Mutabakat Muhtırasını imzalamaması nedeniyle imzalanan anlaşma geçersiz olmuş, kuruluş süreci yeniden başlatılmıştır. Daha önceki çalışmaların tamamında yer alan ancak teşkilatındaki yapısall değişiklik ve iç prosedürlerini yetiştiremedikleri için Mutabakat Muhtırasını imzalayamayan Kazakistan'ın yeniden müracaatı sonucu, TAKM teşkilatının Türkiye, Azerbaycan, Kırgızistan ve Kazakistan arasında yeniden oluşturulması planlanmıştır.
The role of religion in international relations: The case of relations between Turkey and Organisation of Islamic Cooperation

Bu tez, dinin uluslararası ilişkilerdeki rolünü, Türkiye ve İslam İşbirliği Teşkilatı arasındaki ilişkiler üzerinden incelemeyi amaçlar. Bu ilişki 2002'den beri artmıştır. Bu tez, bu ilişkiyi İİT'nin kuruluşundan bugüne, üç adımda analiz eder. Birincisi, Türkiye'nin İİT'ye üyelik süreci, özellikle laiklik ilkesi açısından analiz edilecektir. İkincisi, Türk iç politikası ve İİT arasındaki ilişki siyasi partiler açısından incelenecektir. Son olarak, bu ilişki, İİT'nin bir dış politika olarak Türk Dış Politikası'nda kullanılıp kullanılmadığı sorusuyla incelenecektir. Tüm bu konular incelenirken, bu tezin temel sorusu, dinin bu ilişkilerde itici gücü olup olmadığıdır.
Türkiye'nin NATO'ya girişi ve savunma politikaları

İkinci Dünya Savaşı'nın 1945'te sonuçlanması, dünyadaki mevcut savunma politikalarında köklü değişimleri beraberinde getirmiştir. Türkiye Cumhuriyeti açısından da önemli değişimleri barındıran bu yeni dönemin etkisi, savaşın sonuçlanması ile durmamış ve artarak devam etmiştir. Türkiye, savaşın sonuçlanması ile birlikte Batı ittifakı içerisindeki yerini pekiştirmekle birlikte, bir süre sonra, aynı ittifak içerisinde ortak değiştirmek durumunda kalmıştır. Türkiye'nin eski politik ortağı İngiltere'nin yaşadığı ekonomik sorunlar, hem dünya için hem de Türkiye için yeni bir dönemi başlatmıştır. Dünyada, bu yeni dönemin aktörü ve Türkiye'nin yeni politik ortağı Amerika Birleşik Devletleri olmuştur. Türkiye'de, 1945 yılından itibaren etkisini artırarak devam ettiren bu yeni dönemin aktörü ABD ile askeri ölçekte başlayan ilişkiler, giderek daha değişik alanlara yayılmıştır. İlişkiler 1947'den sonra önemli bir ivme yakalamış, 1952'de Türkiye'nin Kuzey Atlantik Paktı'na üye olması ile birlikte savunması tam olarak bu ittifaka, dolayısı ile ABD'ye eklemlenmiştir. 1945 ile 1954 yılları arası Türk Amerikan ilişkileri Türkiye açısından o güne dek örneği görülmeyen bir hızda ilerlemiştir. 1952 tarihi ile birlikte tam olarak 'savunma politikası' temeline oturan bu ilişkiler yönünü ekonomik, sosyal ve kültürel alanlara da kaydırmıştır. Bu doktora tezi, 1945 yılından başlayıp 1965 yılına kadar olan Türk Amerikan ilişkilerini, 'Türkiye'nin savunma politikası' ekseninde değerlendirmektedir. Tezde, Türkiye'nin bu yeni ortağı ile olan tüm ilişkilerini özellikle askeri, ekonomik, sosyal ve kültürel bağlamda, belgeler eşliğinde değerlendirmiştir. Bu tez çalışması, Türkiye'nin ABD NATO ile kurmuş olduğu ortaklık sonucunda, Türk Ordusu'ndaki tarihi değişimi, 'askeri müdahaleyi' ve 'benzersiz tasfiyeyi' tüm yönleriyle ortaya koymakta, farklı bir pencereden bakmaktadır.
ABD-Çin rekabeti ekseninde AB-Çin ilişkileri

Bu çalışmada ABD Çin arasında bulunan küresel rekabetin Avrupa Birliği ve Çin arasındaki ilişkilere yansıması incelenmiştir. Soğuk Savaştan sonra oluşan yeni düzenin getirdikleri ve tek kutuplu yapının aksine çok kutuplu bir sistemin varlığı ile ilgili değerlendirmelerde bulunulmuştur. Bu değerlendirmeler ışığında AB Çin ilişkilerinin bu rekabetteki önemi ile ilgili bir yaklaşım ortaya konulmaya çalışılmıştır. Realist/neo-realist kuramın yumuşak güç yaklaşımı ile birlikte liberal/neo-liberal kuramın karşılıklı bağımlılık yaklaşımı kullanılarak tez incelenmiştir. Bu ilişkileri açıklamada temel olarak realist/neo-realist kuramın yumuşak güç yaklaşımı kullanılarak bir değerlendirme yapılmıştır. Ekonomik verilerle birlikte siyasi söylemler incelenerek bulgular elde edilmiş ve akademisyenlerle mülakat yapılmıştır. Ayrıca yayımlanan haberler, tezler, makaleler ile konu ile ilgili ortaya konulmuş kitaplar da veri olarak kullanılmıştır. Bunların sonucunda ekonomik veriler genel olarak karşılıklı bağımlılık yaklaşımını, diğer veriler ise yumuşak güç ve güvenlik yaklaşımını desteklemektedir. Elde edilen verilerin sonucunda realist/neo-realist kurama göre ekonomik temelli politikalar üreten günümüz devletler, yumuşak güç ile hareket ettiği ve birbirlerine karşı bir denge politikası yürütmek istediği anlaşılmaktadır. Sonuç olarak Çin'in de uluslararası sistemde bu anlayışla hareket ettiği ve bu sayede ekonomik güç elde etmesiyle siyasi bir aktör olarak hareket ettiği düşünülmektedir. Bu yüzden Çin'in, ABD ile olan mücadelesini farklı bir açıdan bakmak için AB ile olan ilişkileri bu çalışma ile değerlendirilmiştir.
Boko Haram in Nigeria: Domestic and regional dynamics

Bu tez, Boko Haram'ın durumu ve Nijerya'daki başarısı üzerine odaklanan nitel bir araştırmadır; araştırmacı, aşağıdakileri içeren geniş bir materyal yelpazesi kullanmıştır; Akademik kitaplar ve dergiler, araştırma raporları ve 1967'de Nijerya İç Savaşı sırasında görev yapan emekli bir ordu subayı ile yapılan röportaj. Bu tez dört bölüm halinde yapılandırılmıştır: Birinci bölüm araştırmanın kapsamını ve Nijerja hakkında genel bir bilgi; İkinci bölüm, Nijerya'nın tarihi ve politik arka planı üzerine odaklanmaktadır; Üçüncü bölüm, Boko Haram'ın arka planını ve faaliyetlerini kapsamakla beraber Ayrıca, Kuzey Nijerya'daki İslam tarihine de değinir; son bölüm ise araştırmanın bulguları ve sonucundan oluşmaktadır. Bu araştırmanın bulgularından biri, Nijerya'daki İslami radikalleşmenin yeni bir olgu olmadığını gösterdi; Bununla birlikte, farklı noktalarda ve dönemlerde, Nijerya'daki İslami radikalleşme farklı fikir ve amaçlarla kendini göstermektedir. İkincisi, araştırmacı, Boko Haram meselesinin Nijerya sınırlarının ötesine geçtiğini ve bu nedenle bölgesel bir fenomen haline geldiğini ve artık yerli bir mesele olmadığını keşfetmiştir.
The role of natural resources in economic development: Turkey's boron experience

Bu yüksek lisans tez çalışması, Türkiye'nin bor kaynaklarını değerlendirmesini ve bor üretiminden ekonomik fayda sağlamadaki performansını analiz etmeyi amaçlamaktadır. Bu çalışma, doğal kaynakları, bilgi odaklı yatırımları ön plana çıkaran kapsamlı politikalarla desteklemedikçe, bu kaynakların ekonomik kalkınmaya katkıda bulunamayacağını tespit eder. Bu kapsamda, bu tez, bor kaynaklarından önemli faydalar sağlayabilmenin, Türkiye'nin yüksek katma değerli bir üretim için bilgi üretebilme kabiliyetine bağlı olduğunu savunmaktadır.
Birleşmiş Milletler 'Ordusu'

II. Dünya Savaşı'nın sonunda dünya barışını koruma ve 'toplumların yaşam standartlarını yükseltme' amacıyla yazılan Kurucu Antlaşma ile hayata geçirilen Birleşmiş Milletler'in ıslahı, milenyumun başından beri uluslararası ilişkiler alanının temel konularından birini oluşturmuştur. Kuruluşun yetersiz yaptırım gücü, BM'nin milyonlarca insanın gayriinsani şartlarda yaşamasını ve ölmesini engelleyememesine yol açmıştır. BM'nin literatürde tartışılması beraberinde pek çok eleştiriyi de getirmiştir. Son yıllarda kuruluşun adının artan işkence olayları, insan ticareti, organize suç kartelleri ile ilişkiler, kadın ve çocuk istismarı gibi olaylarla anılması ve mavi berelilerin ruhsal durumlarında oluşan problemlere dair haberler üye devletlerin gönderdiği askeri ve sivil personelin kalitesini sorgulanır hale getirmiştir. Ayrıca, BM'nin gözlemci olarak bulunduğu bazı ülkelerde, yönetimlerin askeri darbe gibi anti-demokratik ve şiddet içeren yöntemlerle değiştirilmesi sırasında, herhangi bir tavır almaması da uluslararası toplum tarafından tarafsızlığa aykırı bulunmuştur. Bu tezde kuruluşun gelişmiş devletler tarafından eski kolonilerinin içişlerine müdahale için ya da çıkarlarına uyduğunda müdahalelerde bulunduğu eleştirisinin, bir Birleşmiş Milletler Gücü ya da Ordusu'nun kurulması ile ortadan kaldırılıp kaldırılamayacağı tartışılmaktadır. Bu güç ile Birleşmiş Milletler'in yaptırım gücü ve etkinliği artarken, kuruluşun sürekli artan bütçesinde kısıntıya gidilebileceği düşünülmektedir. Böylece uluslararası toplumun, Birleşmiş Milletler'in maddi yükünü taşıyan gelişmiş ülkelerin kuruluştaki nüfuzuna getirdiği eleştiriler de sona erdirilebilecektir. Barış operasyonlarında yaşanan başarısızlıkları sona erdirmede; üye ülkelerin asker, polis ve sivil personelinin arasından gerekli koşulları sağlayanlardan kurulacak ve bağımsız şekilde yönetilecek BM akademisinde insani müdahaleye uygun biçimde yeniden eğitilmeleri, operasyonlara yönelik eleştirileri ortadan kaldırabileceği gibi mavi berelilerin kuruluşa aidiyetlerini de arttıracaktır.
Birleşmiş Milletler'in kalkınma faaliyetleri ve Türkiye'ye yansımaları

Bu tezin temel amacı, uluslararası barış ve güvenliği sağlamak amacıyla kurulan Birleşmiş Milletler'in neden kalkınma sorunuyla da ilgilendiğini, BM'nin kalkınma alanında hangi faaliyetleri hangi kuruluşları aracılığıyla ne şekilde gerçekleştirdiğini ve BM'nin kalkınma alanındaki en etkin örgütü olan BM Kalkınma Programı'nın Türkiye kalkınmasına olan katkılarını irdelemektir. Tezde, günümüz dünyasının en önemli ve en tartışmalı sorunlarından birini teşkil eden kalkınma sorununun, ekonomik bir olgu olmanın ötesinde, sosyal, politik ve kültürel sorunları da içeren çok boyutlu bir sorun haline dönüştüğü, küresel bir boyut kazanması ve dünya barışı ile bağıntısının güçlenmesi ile birlikte, ona karşı küresel düzeyde mücadele etmek için uluslararası işbirliğini gerektirdiği ve bu durumun da BM gibi uluslararası kuruluşları kalkınma sorunuyla daha fazla ilgilenmeye sevk ettiği tespiti yapılmaktadır. Bütün insanların ekonomik ve sosyal refahı sağlanmadan kalıcı uluslararası barışın sağlanamayacağı düşüncesiyle hareket eden BM, geleneksel barışı koruma anlayışı yerine, kalkınma faaliyetleri yoluyla barışı sağlamaya büyük önem vermektedir. Bütün dünyada kalkınmanın tüm boyutlarında gelişme sağlamak için çalışan ve kaynaklarının büyük çoğunluğunu bu amaca tahsis eden BM sistemi, insan haklarını iyileştirmekten, çevreyi korumaya, hastalıklarla mücadeleden yoksulluğu azaltmaya kadar hemen her alanda insanlığı tehdit eden sorunların çözümü için sarf edilen küresel çabaların merkezini oluşturmaktadır. Türkiye'de ise, BM, özellikle Kalkınma Programı aracılığıyla, Türkiye'nin kalkınma, BM Binyıl Kalkınma Hedefleri'ne ulaşma ve AB üyeliğine hazırlanma çabalarına önemli katkılar sağlamaktadır. Türkiye'deki en faal BM kuruluşlarının başında gelen BMKP'nin, özellikle bölgesel gelişme farklılıklarının ve yoksulluğun azaltılması amacı doğrultusunda eşitlikçi ve katılımcı bir kalkınma yaklaşımıyla yürüttüğü projeler ve yerleşmesinde katalizör bir rol oynadığı modern kavram ve yaklaşımlarla Türkiye'deki önemli kalkınma sonuçlarına katkıda bulunduğunu söylemek mümkündür.
Uluslararası Adalet Divanı'nın Güney Batı Afrika ve Kosova kararları bağlamında self determinasyon hakkı

Uluslararası hukukun etkin biçimde hayata geçirilmesinin önündeki engellerden birisi, uluslararası antlaşmalarda, diğer belgelerde veya teamül hukukunda açıkça belirtilmeyen birçok şart ve ilkeye sahip olmasıdır. Bu dezavantajı nedeniyle, uluslararası hukuka başvurulduğunda ve olaylara uygulandığında, bazı sorunlar ortaya çıkabilmektedir. Örneğin, kendi geleceğini belirleme hakkı, Birinci Dünya Savaşı'ndan sonraki ilk ilanından bu yana uluslararası hukukun en fazla tartışılan ilkelerinden biri haline gelmiştir. Self-determinasyonun, özellikle 1960'lı yıllardan sonra sömürge yönetimi altında bulunan birçok ülkede uygulanmakla birlikte, birçok devletin ve devlet dışı aktörün, bu hakkın gerçekte ne anlama geldiği ve nasıl kullanılacağı konusunda farklı bir anlayışa sahip olduğu ve 21. yüzyılda bile bu hususta bazı sorunların yaşandığı görülmektedir. Çalışmanın ilgili bölümünde de detaylı anlatılacağı üzere self-determinasyon yaklaşık bir asırdır uluslararası ilişkilerin önemli bir gündemi haline gelmiştir. Çeşitli ve önemli birçok uluslararası metinde ve antlaşmada büyük önem atfedilen bu kavram, Uluslararası Adalet Divanı kararlarında da pek çok kez dava/görüş konusu olmuştur. Self-determinasyon, oldukça tartışmalı bir konudur; bu nedenle, bu tür uyuşmazlıkların doğasının zamanla değişmiş olmasına rağmen, UAD'nın ilgili ihtilaflarla yüzleşmeye devam etmesi şaşırtıcı değildir. Bu nedenle, ilgili davalara yakından bakıldığında, birçok ülke self-determinasyonun siyasi bir tutku olduğunu iddia ederken; bu hakkın gelişiminde ve hukuki bir zemin kazanmasında UAD'nın önemli rolü fark edilmektedir. Bu çalışmada ulaşılmaya çalışılan amaç da, UAD'nın self-determinasyon hakkının gelişiminde ne denli önemli olduğunu tahlil etmektir. Mahkeme'nin sonuçlandırmış olduğu iki dava üzerinden incelenecek Mahkeme kararları, devlet bildirimleri ve yargıç görüşleri ışığında bu amaca ulaşılmaya çalışılacaktır.
The Iranian nuclear dispute

İran nükleer programı, Şah'ın, Başkan Dwight Eisenhower tarafından başlatılan 'Barış için Atom' Programı'nı 5 Mart 1957'de imzalamasıyla başladı. Program, Arak ve Natanz'da duyurulmamış iki nükleer tesisin varlığıyla ilgili 2002'de yapılan açıklamalardan beri kamuoyunun oldukça ilgisini çekmektedir. 14 Temmuz 2015 tarihinde, iki yıl süren diplomatik çabaları takiben, Viyana'da, BM Güvenlik Konseyi'nin beş sabit üyesi artı Almanya ve İran arasında yer alan görüşmeler, İran'ın nükleer programını on yıl boyunca sınırlandıracak uzun vadeli ve geniş kapsamlı, Ortak Kapsamlı Uygulama Planı olarak bilinen bir anlaşmayla sonuçlandı. Bu tez, tarihsel bir bakış açısıyla İran'ın nükleer programının özetini sunarak, İran siyasetini ve İran ve Batı retoriğini inceleyerek, İran'ın nükleer programını tamamlamasından elde edeceği çıkarlara ve rakiplerinin (BM Güvenlik Konseyi, 'P5+1', İsrail, Körfez devletleri) çıkar ve pozisyonlarına ışık tutmaya çalışacaktır. Son olarak, bu tez İran'ın eşik devleti olma arzusunun, bölgesel hegemonik hırslarından değil, neorealist savunma kaygılarından kaynaklandığını ileri sürmektedir. Bu yüzden, İran, dış politikası bölgesel güvensizliklere tepkiyi temsil eden bir savunma aktörü olarak ele alınmalıdır. Bu sebeple, yapılandırmacı teoriye göre, İran ve batı güçleri arasındaki karşılıklı güvensizlik ve düşmanlık, 2015 Temmuz ayında Ortak Kapsamlı Uygulama Planı'nın gerçekleştirilmesine kadar nükleer kördüğüm ve daha önce yaşanan diplomatik çıkmaza sebep olmuştur.