turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Eş'arİ kelam sisteminde kötülük problemi

Bu çalışmada düşünce tarihinin en önemli tartışma meselelerinden birini teşkil eden kötülük probleminin Eş'ari kelam sistemi açısından incelenmesi yapılmıştır. Müslümanların düşünce dünyasında kötülük olgusunun bir mesele olarak şekillenmesinde tesiri olan ekol ve mezheplerin konuyla ilgili görüşlerine temas edilmiştir. Bu süreçte Eş'arilerin görüşlerini şekillenmesini sağlayan hareket noktaları ile farklı ekollere mensup İslam düşünürlerinin hareket noktaları arasındaki fark ve benzerlikler tespit edilmiş ve tarafların görüşleri kendi varlık anlayışları dikkate alınarak değerlendirilmeye çalışılmıştır. Problem Eş'ari bakış açısından değerlendilirken bu yaklaşımın neticesi olarak muhatap oldukları eleştiriler de incelenmiş ve söz konusu eleştirilerde dile getirilen sorunların Eş'arilerin kabulleri açısından gerçekten bir sorun teşkil edip etmediği tespit edilmeye çalışılmıştır. Bu eleştirilere temel teşkil eden sorunların kaynaklandığı metafizik kabulleri ortaya çıkarmak için gayret gösterilmiş ve söz konusu kabullerin Eş'arilerin metafizik kabulleriyle ne derece örtüştüğü ortaya konulmuştur. Tarafların metafizik kabullerinde farklılığın tespit edildiği durumlarda söz konusu fark kısaca izah edilmiş ve söz konusu kabullerin detaylı tartışmasına girmekten kaçınılmıştır. Çalışmanın sonucunda Eş'arilerin probleme yaklaşım şeklinin metafizik kabulleriyle uyumlu, sistemli ve tutarlı bir bütün teşkil ettiği anlaşılmıştır.
Epistemolojik arka planı ile Davıd Hume'un nedensellik eleştirisi

Batı Felsefesi Tarihinin en etkili isimlerinden biri olan David Hume, sormuş olduğu sorular ve yanıtları ile kendisinden sonraki gelişmeler de de önemli rol oynamış ve aynı oranda da eleştiriye maruz kalmıştır. Özellikle nedensellik görüşleri bağlamında ele alınmış olan David Hume'u, bu çalışmamda kendisinin sormuş olduğu sorular doğrultusunda incelemeye çalıştım. Bu süreçte, çıkış noktası olarak Hume'un kendi düşüncelerini almış olmama rağmen, incelememi derinleştirebilmek adına, kendisine bazı noktalarda yöneltilmiş olan değerlendirmelere de yer verilmesinin gerekli olduğunu düşündüm. Felsefesinin temel belirlenimleri ekseninde geliştirdiği nedensellik eleştirisinin nasıl şekillendiğini ortaya koyabilmek için, nedensellik görüşlerine geçmeden önce, kendisinden önce aynı akımın temsilcilerinden belli başlı isimlere değinmekle başlayarak, bu sürecin sonunda, Hume'un bilgi felsefesini ve bu bağlamda da asıl konum olan nedensellik eleştirisini ayrıntılı olarak incelemeye çalıştım.
Hellen toplumunda yaratılış kavramı

Her medeniyetin kendine ait bir yaratılış mitolojisi mevcuttur. İnsan, doğası gereği dünya üzerindeki varlığını açıklamak ister. Hellen toplumu da farklı değildir. Hellen toplumuna ait en eski kozmogonik hikaye meşhur ozan Hesiodos'aaittir. Hesiodos, Theogonia'sında evrenin oluşumunu tanrılar üzerinden açıklamaktadır. Hesiodos harici de kozmogoniler Hellen toplumunda mevcuttur. Bu theogonilerin ortak özellikleri hepsinin, evrenin başlangıcından önce var olan bir takım kozmik ilkelere dayanmasıdır. Bunu dışında bu kozmogoniler arasında benzer motifler görmek mümkündür. İnsanın yaratılışı hususunda, Hellen toplumunda yaratılış kavramının anlaşılabilmesi için önemli bir noktadır. Hesiodos'a göre insanlar Zeustarafından farklı soylar şeklinde yaratılmıştur. Orfizim'de insan Zeus'un oğluDionysos'un etini yiyen Titanlar'ın küllerinden doğmuştur. İnsanlar'ınPrometheus tarafından yaratıldığını öne süren mitolojiler de karşımıza çıkmaktadır. Yartılış konusu, Hellen felsefinde de önemli bir yere sahip olmakla birlikte felsefenin doğuşunda da direkt olarak etkili olmuştur. İlk Hellen filozofları olan, Miletoslu doğa filozofları varlığın ve yaratılışın kaynağı üzerindedüşünmüşlerdir.
T. Hobbes ve J. J. Rousseau'nun siyaset felsefelerinin karşılaştırılması

Jüri : Doç. Dr. H. Ömer ÖZDEN Yrd. Doç. Dr. Osman ELMALI Yrd. Doç. Dr. Selçuk COŞKUN Çalışmamız üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde Hobbes'un politik fikirlerini, ikinci bölümde de Rousseau'nun politik fikirlerini ele aldık. Üçüncü bölümde filozofların görüşlerini karşılaştırdık. İlk önce filozofların politik felsefelerinin temellerini araştırdık. Her iki filozofun çıkış noktası 'doğal haP ve ''doğal hukuk' varsayımıdır. Onlar bu varsayım üzerine sosyal sözleşmelerini kurmuşlardır. Devletin kuruluşunu ise sosyal sözleşmeye dayandırmışlardır. Filozofların sisteminde bu kavramların önemli bir yeri olduğundan, bu kavramları çözümlemeye çalıştık. Hobbes insan psikolojisi üzerine kurguladığı politik felsefesinde, mutlakiyetçi bir egemenlik anlayışını savunuyor. Rousseau ise egemenliğin halka ait olduğunu bildiriyor.
M. Heidegger ve J. P. Sartre felsefesinde 'Kaygı' ve 'Bulantı' kavramlarının karşılaştırılması

Felsefe tarihi boyunca insanın bu dünyadaki yerini anlamlandırma çabası farklı perspektiflerle özellikle de insanın rasyonel bir varlık olarak ele alınmasıyla açıklanmaya çalışılmıştır. Modern, bilimsel bir tutumla verili bir dünyanın nesnesi haline getirilen insana bakış kendi asli varlığının ötesinde çerçevelenmiştir. İnsana ilişkin bu eksik ve yetersiz belirlenimler varoluşçu felsefenin odağında yeniden değerlendirilmiştir. Bu bağlamda varoluşçu filozoflar da kendi olanaklarını gerçekleştirmek isteyen insanın bu dünyadaki yeri ve amacına ilişkin sorgulamalar da bulunmuştur. Bu soruşturmada karşımıza insana ilişkin bir varoluş düşüncesinde kaygı kavramının hangi kavram çatıları altında toplanması gerektiğini irdeleyen M. Heidegger ve J. P. Sartre gibi varoluş felsefesinin başat düşünürleri çıkmaktadır. Onlar bu sorgulamayı varoluş bilincinin uyarılmasına yönelik amaçla bireyin içsel dünyasına dönük analizlerle ele almışlardır. Bu soruşturma ise varoluşçu felsefenin bireyin kendini gerçekleştirmesinin önünde uyarıcı bir güç olarak gördüğü kaygı veya bulantı kavramlarının önemini açıkça ortaya koymuştur. Çünkü insan, yaşam akışı boyunca olanaklarını gerçekleştirmek bakımından hep kaygılı bir varlıktır. Varoluşçulukta insanın yaşadığı bir iç sıkıntısı ve bulantı olarak görülen kaygı ontolojik anlamda hiçlik, ölüm, olumsallık, bilinç, özgürlük ve sorumluluk gibi kavramlar ışığında aydınlatılmaya çalışılmıştır. Heidegger ve Sartre da bu bağlamda kaygı kavramının insan varoluşundaki anlamsal boyutunu temelde bireyin somut yaşantısına dayandırarak ontolojik bir sorgulama çerçevesinde ele almıştır.
The bodily ontology in Jean-Luc Nancy

Bu tez Jean-Luc Nancy'nin felsefesinde bedenin anlamı ve varlığını konu ediniyor. Nancy metafizik geleneği eleştirirken bu geleneğe göre bedenin hep kendi dışındaki bir anlama gönderme yaptığını belirtir. Batı metafiziğine özgü temsil mantığı bedeni bir işarete indirger. Böylece beden, bedenliğini ve maddeliğini kaybeder. Nancy bedenin anlamını bu anlama sahip olmaya çalışmadan düşünür. Bedensel olanla bedensel olmayanın ilişkisi sahiplenme yerine dokunma şeklinde düşünülebilir. Bu dokunma yazıda gerçekleşir. Yazı bedeni işarete dönüştürmek yerine bedene dokunur. Bu noktada bedenin anlamı bedenin sahip olduğu anlam değildir. Fakat anlam bedenler arasında paylaşılır. Bu tez bedenin herhangi sabit bir anlama sahip olmadığını ama bedenin anlam olduğunu savunuyor. Anlam dışarıyla ilişkidir. Genel olarak beden mevcut değildir. Bunun yerine bedenler her zaman için tekil ve çoğuldur. Nancy böylece lokal bir beden ontolojisi öne sürer. Bu beden ontolojisi ontolojinin kendisidir. Bu anlamda tezin son bölümünde, bedenlerin ilişkisi topluluk, tekil çoğul olma ile olma figürleriyle işleniyor. Nancy'nin metinlerinin yakın okumasına dayanan bu sorgulamada aynı zamanda bu metinlerle ilgili yorumlar ve eleştirilerden yararlanılıyor. Böylece, beden ontolojisi tek bir metin üzerinden değil Nancy'nin çeşitli metinleri üzerinden sorgulanıyor.
Aydınlanma dönemi mucize eleştirileri

Bu çalışmanın ana eksenini, Aydınlanma döneminde mucize eleştirileri oluşturmaktadır. Aydınlanma döneminde mucize kavramının eleştiriye tabi kılınması yalnızca kuramsal bir araştırma anlamı taşımaz. Bu eleştiri insan-doğa ilişkisinden başlayarak, yurttaş-iktidar, inanç-iman eden ilişkilerinin de yeniden inşa edilmesini talep eder. Bu alandaki eleştirinin günümüz dünyasında çok önemli etkileri söz konusudur. Mucize eleştirilerinin başlangıcına Bacon'ın 'batıl inançların nedenleri' ve 'inucizelerin nasıl olanaklı olduğu ya da olamayacağı' temeline odaklanması yerleştirilebilir. Bacon ile başlayan süreç, Spinoza, Hobbes, Hume, Locke, Kant ve Paine ile sürdürülmüştür. Aydınlanma, dönemin geleneksel düşünüş şekillerinin yeniden -varolan duruma karşıt bir biçimde- yorumlanması ve bu yorumlar çerçevesinde bilimsel, siyasi ve dini alanların yeniden şekillendirilme çabası olarak görülebilir.
Üzüntüyü yenmenin çareleri -Kindİ merkezli bir inceleme-

İnsanoğlunun varoluşsal sorunlarından birisi mutluluğun elde edilmesidir. Bu da kişinin ruhsal durumunu kontrol edebilmesine bağlıdır. Bu noktada en önemli hususlardan birisi de üzüntüden kurtulmaktır. Tezimizde Üzüntüyü Yenmenin Çarelerini ilk İslam filozofu olarak da nitelenen Kindi'nin bu isimli risalesini merkeze alarak değerlendireceğiz. Giriş kısmında Kindi'nin hayatı, eserleri ve ilmi şahsiyeti incelenecektir. Tezin ilk bölümünde kavramsal temellendirme üzerinde durulmuştur. Kavramların değerlendirilmesi sonrası, ikinci bölümde nefis kavramı ve Kindi'nin felsefesindeki yeri müzakere edilmiştir. Tezin son bölümünde, üzüntüyü yenme konusunda nefsin mahiyeti ve nefis-beden ilişkisini değerlendirdik. Bu, bu konuda filozofun varlık tasavvurunun da göz önünde bulundurulmasını gerektirmektedir. Bu nedenle biz de öncelikle Kindi'nin varlık tasavvurunda insanın rolü ve önemine değindikten sonra, nefs kavramı ve bedenle olan ilişkisini müzakere edeceğiz. Burada bedenin engellerinden kurtularak kamil/olgun insan olma önerilmektedir. Kamil insan kavramının üzüntü ve mutluluk ile olan ilişkisi değerlendirilirken bunun nasıl gerçekleştirileceği de müzakere edilecektir. Üzüntü ve mutluluğun İslam felsefe geleneğinde ne anlama geldiği ortaya konularak, bunun elde edilmesinde önerilen yaklaşımlar müzakereye açılacaktır. Kindi tarafından ifade edilen üzüntüyle ilgili çözüm önerilerinin gittikçe yalnızlaşan ve problemlerini halletmekte zorlanan günümüz insanı için ne anlama geldiği ortaya konulmaya çalışılacaktır.
Oğuz Kağan Destanında ve Epiküros'da adalet

Mitoloji, genel olarak tartışmalı bir konudur. Bu nedenle de kimi düşünür tarafından mantık öncesi ya da mantık dışı olarak nitelendirilmiştir. Kimi düşünür tarafından ise anlama sürecinin başlangıcı olarak görmüş ve mitolojik karaktere sahip olan birçok metin derinlemesine incelenmiştir. Mitolojik karaktere sahip metinlerden biri de Oğuz Kağan destanıdır. Fakat Oğuz Kağan destanı, felsefi alanda gerektiği değeri tam manası ile görememiştir. Oysaki Türk düşünce yapısını bütüncül bir şekilde sunan ve içerisinde ilmi açıdan önemli unsurlar barındıran kaynaklardan biridir. Destan içerisinde sunulmuş olan ve ilmi açıdan önemli bir değere sahip unsurlardan biri ise adalet kavramıdır. Bu kavram, tarih boyunca farklı şekillerde ele alınmış ve işlenmiştir. Yani adalet, çok boyutlu bir kavramdır ve sadece Oğuz Kağan destanı içerisinde değil, tarih boyunca da çeşitli perspektifler ile incelenmiştir. Adalet kavramı üzerine incelemede bulunan düşünürlerden biri de Epiküros olmuştur. Ona göre adalet bir tür sözleşmedir ve onun ortaya koymuş olduğu bu tanım dönem şartları içerisinde oldukça yenilikçi bir bakış açısına sahiptir. Epiküros'un sahip olduğu bu bakış açısı birçok düşünüre de ilham kaynağı olmuştur. Lakin onun sahip olduğu bu bakış açısı, Oğuz Kağan destanı içerisinde sunulmuş olan bakış açısından oldukça farklıdır. O halde var olan bu iki farklı yaklaşım şekli, birbirlerinin sınırlarını belirleme noktasında oldukça değerli bir içeriğe sahiptir.
Kant'ın Ödev Ahlakı ile Hilmi Ziya Ülken'in Aşk Ahlakı'nın karşılaştırılması

'Kant'ın Ödev Ahlakı ile Hilmi Ziya Ülken'in Aşk Ahlakı'nın Karşılaştırılması' başlıklı bu çalışmada; hem Kant hem de Ülken'in ahlaki öğretilerini geliştirirken kullanmış oldukları ve oldukça önem verdikleri insan, özgürlük, ahlak yasası, ödev ve aşk kavramları açıklanmaya çalışılmıştır. Bu kavramlar bağlamında her iki düşünürün de fikirlerinin ortak ve farklı yönleri tespit edilerek esaslı bir karşılaştırma ortaya konmuştur. Bu karşılaştırma yapılırken kullanılan ana kaynaklar; Kant için 'Ahlak Metafiziğinin Temellendirilmesi' ve 'Pratik Aklın Eleştirisi' iken, Ülken için 'Aşk Ahlakı ve İnsani Vatanseverlik'tir. Bu çalışmanın temel amacı, Kant'tan farklı bir coğrafyada ve farklı koşullarda yetişen Ülken'in ondan etkilenme derecesinin büyüklüğünü gözler önüne sererek, 'ödev' ve 'aşk' tabirleriyle açıklanan ahlaki öğretilerin esas itibariyle birbirinden çok da farklı olmadıklarını göstermektir.
Din felsefesinde ölümsüzlük kanıtı

İnsanın yaratılışının pek çok nedeninden söz edilebilir. Bu nedenlerden biri, belki de en önemlisi, insanın Yaratıcı'sını bilmesidir. İnsanın Yaratıcı'sını bilmeye çalışması, aynı zamanda O'nun varlığını kanıtlama çabası ile birlikte değerlendirilebilir. Doğrusu, biz, Din Felsefesinde Ölümsüzlük Kanıtı isimli Yüksek Lisans tez çalışmamızla, bir yandan Tanrı'yı bilmeye, öte yandan Tanrı'nın varlığını kanıtlamaya katkı sunacağını düşündüğümüz, din felsefesi sorun alanında oldukça yeni olan ve adına ölümsüzlük kanıtı denilen bir kanıtı ele almaya çalıştık. Çalışmamızın Birinci Bölümünde, ölüm düşüncesi, diriliş inancı ve ölümsüzlük düşüncesi ele alınmıştır. İkinci Bölümde ise din felsefesinde Tanrı-ölümsüzlük ilişkisi çeşitli yönleriyle tartışılmıştır. Üçüncü Bölümde ise Ölümsüzlük Kanıtının Kuruluşu başlığıyla Din Felsefesinde Ölümsüzlük Kanıtı irdelenerek sonuca gidilmiştir.
Drawing the mark of the normative

Normativite nedir? Normatif olanı ne belirler? Normatif olanla tanımlayıcı özellikler, olgular ve önermeler arasındaki ayrım nedir? Bu soruları yanıtlamak için iyi bir başlangıç bir önermenin ne zaman normatif olduğunun gerekli ve yeterli koşullarını ortaya koymaktan geçer. Bu koşullar, bir önermenin ne zaman normatif olduğunun gerekli ve yeterli koşulları olduğundan, yukarıdaki sorulara bir önermenin normatif olması için gereken koşulları belirlemek suretiyle yanıt arayacağım. Ancak bu tezde, belirli bir yanıtın savunuculuğunu yapmayacağım çünkü böylesi bir girişim işbu çalışmanın sınırlarını aşar. Yerine, bu sorulara verilmiş yanıtlar olarak görülen iki yaklaşımı inceleyip onların eleştirel bir değerlendirmesini yapacağım. Bunlardan ilki, Kit Fine ve Gideon Rosen'ın çalışmalarından esinlenerek ortaya konan, bir önermenin kiplik durumuna dayalı model. İkincisi ise, Barry Maquire tarafından ortaya konan ve önermeler arası temellendirme ilişkilerine dayalı model. Bu sırada, önermelerin normativitesi üzerindeki belirli sınırlamalara da açıklık getireceğim ki bu bize gerekli koşulları sağlamada kısmen yanıt olabilsin, ne var ki böyle bir yanıtı yeterli koşullar için bulabilmek pek de kolay değil. Kavramsal sınırlamalar sağlayarak hangi önermelerin normatif olduğu konusunda bu cephede gelişme kaydetmek ahlak biliminin gerçekliği, indirgenebilirliği, gerekliliği ve Hume'un Olan'dan Olması gereken'in çıkarılamazlığı görüşünün yeniden yapılandırılması ile ilgili felsefi tartışmalara katkı sağlayacaktır.
Modern bilimin doğuşunda Galileo deneyciliğinin etkisi

Modern bilim ilk olarak astronomi alanında gelişmiştir. XVII. yüzyılda daha geniş ve kapsamlı atılımlar ile devrimsel nitelikte gelişmeler yeni bir dönemin başlangıcı olmuştur. Galileo Galilei'nin çalışmalarıyla büyük bir ilerleme yapan bu yeni dönem Galileo'nun 1624 yılında kaleme aldığı Dialog Sopra i Due Massimi Sistemi Del Mondo eseri ile fizik ve bilimde doruğa ulaşmıştır. Galileo, Aristotelesçi fizik anlayışına büyük bir darbe indirmiştir. Kuşkusuz ki onu kendi döneminin düşünürlerinden ayıran en önemli şey, Ortaçağ Avrupası'nda hakim olan Aristotelesçi düşünce anlayışına yapmış olduğu bu itirazdır. Galileo'ya göre evreni anlamak için ilk önce onun dili olan matematiği bilmek gerektiğini dile getirmiştir. Çünkü bilimsel araştırmalarda deney ve gözlem ancak matematiksel akıl yürütme ile anlamlandırılabilir. Bilimde deneysel yöntemi kullanmasıyla bilime yeni bir bakış açısı kazandırmıştır. Galileo bilimsel anlamda bir bilginin elde edinme yöntemini belirlemiştir. Fizik bilimi üzerine yaptığı çalışmalarla modern bilimin oluşumda büyük katkılarda bulunmuştur. O, Aristoteles'in deneyim temelli bilim düşüncesine karşı tasarlanarak yapılmış deneyleri ve bu deneylerin sonucunda ortaya çıkacak olan niceliksel bilgileri öne almıştır. Galileo bu düşüncesiyle Newton'a öncülük etmiş ve modern bilimin doğuşunda etkili bir rol oynamıştır. Bu çalışmada Galileo Galilei'nin ortaya koyduğu deneycilik düşüncesiyle Newton bilimine yaptığı katkılar değerlendirilecektir. Galileo'nun ortaya koyduğu düşüncelerin en iyi şekilde anlaşılabilmesi için yaşadığı dönem, bu dönemin oluşumundaki etkiler ve onun kendi döneminden sonraki dönemlere olan etkisi incelenecektir. Son olarak Newton biliminde Galileo deneyciliğinin katkıları irdelenmiştir.
Antinomies and the problem of ontology in Hegel's science of logic

Bu çalışma, Kant sonrası ontoloji problemini tartışmaktadır. Çalışmada, Kant'ın klasik anlamıyla ontolojinin bilgi iddialarının meşruiyetini reddettiği ve bilgi iddialarımızın günlük deneyimin nesneleri ile sınırlandırılması gerektiğini savladığı savunulmuştur. Tezde Kant'ı bu reddedişe götüren nedenlerin Antinomiler olduğu tartışıldıktan sonra, Kant sonrası bir ontolojik yaklaşımın yüzleşmesi gereken kısıtlamalar incelenmiştir. Son olarak, Hegel'in Mantık Bilimi'nin aynı zamanda bir ontoloji olarak okunmasının olanağı tartışılmıştır.
Mantık ve değerler eğitimi

Değerler Eğitimi, küreselleşme süreci ile yaşanan toplumsal değerlerdeki dönüşümün, okul toplumundan başlayarak toplumun tüm kesimlerince fark edilmesi ve toplumsal insani değerlerin yeniden inşa edilmesi için önemlidir. Dayanışma, sevgi, saygı, adalet, demokrasi, özgürlük ve sorumluluk, dürüstlük, ahlaki ve etik değerler gibi değerlerin yaşamın her alanında var edilmesi ve sürdürülmesi daha insancıl bir toplum yapısı ve yaşamı için bir ihtiyaçtır ve gerekliliktir. Okullarda eğitim programına dahil edilen değerler eğitimi tüm bu ihtiyaç ve gereklilikleri karşılamada yeterli olmayabilir. Fakat bir başlangıç olarak önemli bir adımdır. Burada daha önemli olan ise değerlerin öğrencilere kazanım sağlamasında kullanılan metottur. Çünkü değerler eğitiminde kullanılan metot, öğrenciye kazandırılan değerlerin kalıcı olmasına yönelik olmalıdır. Peki mantık bu değerleri öğrencilere kazandırmada bir metot olabilir mi? İşte bu çalışmada bu sorunun cevabını aramaya çalışacağız. Değerler eğitiminin öğretilmesinin mantık ilmi ile birlikte seçmemizin sebebi, mantık ilminin düşünce ve zihinle alakalı olmasıdır. Çünkü düşünmek, insanoğlunun en önemli özelliklerinden birisidir. İnsanın düşünen bir canlı olarak tarif edilmesi bu özelliğinden gelmektedir. Mantık ise, düşünme esnasında insanı hata yapmaktan koruyan kurallar ve ölçülerden bahseden bir ilimdir. İnsanın, var olduğundan beridir düşünen bir varlık olmasından hareketle, doğru düşünme ve doğru düşünme kurallarının varlığı da doğuştan gelmektedir diyebiliriz. Bu doğru düşünme ve doğru düşünme kurallarını ilk defa bir bilim olarak ortaya koyan ve biçimselleştiren Aristoteles'dir (m. ö. 384 -322). Burada dikkat çekeceğimiz husus; nasıl ki insanlık tarihinin varlığından beridir var olan akıl ilkeleri ve akıl yürütme biçimleri, Aristoteles tarafından biçimselleştirilmiş ve yeni bir eğitim aracı olarak karşımıza çıkmışsa, değerler eğitimi de uygulamada, akıl ilkeleri ve akıl yürütme biçimlerini kullanarak sistematik bir hal alabilir.
Berkeley'de cisimsel töz eleştirisi

George Berkeley erken modern dönem deneyciliğinin üç önemli düşünüründen biridir. Bu çalışma Berkeley'nin cisimsel töz kavramına getirdiği ayrıntılı çözümleme ve eleştiri çevresinde, felsefesindeki temel kavram ve tezlerin anlamlarını belirgin kılmayı, yaklaşımına ve vardığı sonuçlara eleştirel bir yorum getirmeyi amaçlamıştır. Öncelikle Berkeley'nin ortaya koyduğu özgün algı kuramının kendisinden önceki felsefe geleneğiyle olan bağı incelenmiştir. Ardından kendinden önceki felsefe çizgisine yönelttiği eleştiriyle belirlenen negatif tezleri ortaya konmuştur. Ve son olarak dinsel kavramlar yoluyla oluşturduğu pozitif tezlerinin gerek o gün gerekse günümüz genel bakışındaki yeri ele alınmış, buna dayalı olarak da modern felsefenin Berkeley örneği üzerinden bir eleştirisi yapılmıştır. Bu amaç doğrultusunda, Giriş Bölümü'nde cisimsel töz-ruhsal töz tartışmasının 18. Yüzyıla kadarki tarihsel arka planı ve Descartes, Locke ve Berkeley felsefelerinde almış olduğu son şekli yer almıştır. Birinci Bölüm'de Berkeley felsefesinin genel yapısı, programı ve temel tezleri ortaya konmuştur. İkinci Bölüm Berkeley'nin Locke'un konuyla ilgili tezlerine yöneltmiş olduğu eleştirilerini ele almıştır. Üçüncü Bölüm Berkeley'nin cisimsel töz kavramına getirdiği eleştiri ile belirlenmiş olan tanrı anlayışını incelemiştir. Sonuç Bölümü'nde ise önce düşünürün negatif tezlerindeki güçlülük, ardından pozitif tezindeki zayıflık üzerinde durulmuştur. Burada bu zayıflığın düşünürün içinde yer almış olduğu ve skolastik geleneğin kodlarını terk edememiş olan modern felsefe yapma alışkanlığından kaynaklandığına işaret edilmiştir. Devam etmiş olan bu eğilimin ise günümüz negatif eleştiri kültüründeki rolüne dikkat çekilmiştir.
La conception de l'homme chez Djalal-ad-dİn Rumİ selon la lecture d'Eva de Vitray Meyerovitch

İslam düşüncesinin ve ahlak alanının ana konusu ve hedefi insanın ahlaki yetkinliğidir. Mevlana Celaleddin Rumi'nin tüm öğretisinin amacı evrenin varlık sebebi olan insanı, haysiyetinin bilincine ulaştırarak, ahlak insanı haline getirmektir. Bu çalışmada Mevlana'nın öğretisini vurgu yaptığı İnsan-ı Kamil Meyerovitch'inyorumu üzerinden ele alınacaktır. Bundan hareketle insan evren ve Tanrı arasındaki ilişkiler değerlendirilecektir. İnsanın taşıdığı anlam ve yeryüzündeki sorumluluğu söz konusu olduğunda yaradılış kavramı farklı bir mana ifade eder. Yaradılışın gayesi olan insanın Tanrı'nın yaratımı üzerinden nasıl yansıdığı ve tanrının tezahürlerini gösteren ayna haline nasıl geldiği bu çalışmada incelenecektir.
İnsan haklarının etik ile ilişkisi

İnsanların toplumsal yapı içerisinde sağlıklı ve mutlu yaşayabilmeleri içinuymaları gereken bazı kurallar vardır. Bu kurallardan bir bölümü yazılı kurallar olarak karşımıza çıkarken, bazı kurallar ise yazılı olmasa da insanların uymaları gereken kurallar şeklinde karşımıza çıkmaktadır. Söz konusu kuralların başında etik kavramı gelmektedir. Gerek insanlar arasındaki ilişkilerde gerekse de örgütsel davranışlardaetik kavramı sosyal ilişkilerin sağlıklı olmasında önemli bir yere sahiptir. Tarihsel açıdan ele alındığı zaman kökleri ilk çağlara kadar uzanan etik kavramı günümüzdepsikoloji, sosyoloji, antropoloji ve felsefe başta olmak üzere birçok alanda önemli bir araştırma konusudur. Bunun temelinde etik kavramının birçok olgu ve kavram ile yakından ilişkili olması yatmaktadır. Etik kavramı ile yakından ilişkili olan kavramlardan birisi de insan hakları kavramıdır. Literatürde etik kavramı ile yakından ilişkili olan ahlak ve hukuk kavramları üzerine birçok araştırma yapılmış olmasına rağmen, etik ve insan hakları arasındaki ilişkinin ele alındığı çalışmaların daha kısıtlı olduğu görülmektedir. Bu kapsamda yapılan bu araştırmada etik ve insan hakları arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır. Belgesel kaynak derlemesi modeline göre gerçekleştirilen çalışmanın sonunda etik ve insan hakları kavramlarının birbiri ile iç içe olduğu, insan hakları kapsamına giren birçok davranışın etik ile anlamlı bir ilişki içinde olduğu sonucuna ulaşılmıştır.