turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Mukayeseli hukukta ötanaziye ilişkin yaklaşımlar ve hukukumuzda ötanazinin yeri sorunu

Bu çalışma, Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsünde yüksek lisans tezi olarak hazırlanmıştır. Çalışmamızda tartışılan mesele, mukayeseli hukukta ve hukukumuzda ötanazinin yeri sorunudur. Ötanazi kavramı tarihin akışı içerisinde diğer kavramlar gibi değişerek ve dönüşerek bugüne gelmiştir. Bu değişim ve dönüşümün anlaşılması çalışmamıza ışık tutacaktır. Bu itibarla ilk olarak kavramın anlamı ve etimolojisi, tarihçesi, türleri ve diğer kavramlardan farkı ele alınmıştır. Özellikle 'hekim destekli intihar' ile 'ötanazinin' karıştırıldığı gözlemlenmektedir. Hukuk sistemleri bir davranışı veya talebi yasal forma sokarak yasaklayabilir ya da koruma altına alabilir. Bunu yaparken de davranışın veya talebin meşruiyet temellerinden hareket etmek durumundadır. Ötanazinin meşruiyetine ilişkin yaklaşımlara göre ülke mevzuatlarında farklılıklar ortaya çıkmaktadır. Bu nedenle çalışmamızda, ötanaziyi mukayeseli hukuk ve mevzu hukuk açısından değerlendirmeden önce ötanazinin meşruiyetine ilişkin yaklaşımlar ele alınmıştır. Özellikle ötanazinin 'yaşam hakkı' karşısındaki durumuna yoğunlaşılmıştır. Böylece bir hastanın yaşam hakkı üzerinde mutlak tasarruf yetkisinin bulunup bulunmadığı meselesi ele alınmıştır. İnsanlık tarihi boyunca kasten öldürme suç sayılmış bir fiildir. Ancak ötanazi söz konusu olduğunda ülke hukuklarında farklılaşmalar görülmektedir. 'Ötanazi çok ağır cezayı gerektiren suç olmalıdır' veya 'hastanın ölme hakkı vardır' gibi kesin bir yargı ortaya koymadan önce bu farklılaşmaların incelenmesi barika-i hakikatin doğması için elzemdir. Bu itibarla çalışmamızda bazı ülkelerdeki hukuki durum ele alınmıştır. Son olarak hukukumuzda ötanazinin yerinin tespiti için kasten öldürme ve intihara yönlendirme suçları ile açlık grevi/ölüm orucu, soykırım suçu ve insanlığa karşı suçlar açısından bir değerlendirme yapılmıştır.
Anonim şirkette ortağın ıskatı

Sermaye koyma borcunda temerrüde düşen ortağın, yaptığı kısmi ödemelerden de mahrum edilerek pay sahipliğinin elinden alınması olan ıskat; sözleşme cezasından, kaynağının emredici kanun hükümleri olması yönünden; sözleşmeden dönmeden pay sahibine herhangi bir iadenin yapılmaması yönünden; kollektif şirketteki çıkarma müessesesinden de, münhasıran sermaye koyma borcunda temerrütte söz konusu olup, ortağa yaptığı kısmi ödemelerin iade edilmemesi yönünden farklıdır. Sermaye koyma borcunda temerrüt dışında hiçbir borçtan dolayı ortak ıskat edilemez. Agio da buna dahildir. Nakdi sermaye koyma borcunda, vade geldiği halde ödeme ya da takas yoluyla borç sona erdirilmez; ayni sermaye borcunda ise, anonim şirket ticaret sicüine tescil edildiği halde, gayrimenkuller şirket adına tapu sicüine kayıt ettirilmez, menkuller dahi zilyetlik devri yoluyla şirketin mülkiyetine geçirilmezse, ortak mütemerrit olur. Mütemerrit ortağa bir aylık süre verip, aksi takdirde ıskat edileceğini bildiren bir ödeme davetiyesi gönderilir. Bunun gereğini yerine getirmeyen ortak ıskat olunabilir. Iskat edüen ortak pay sahipliğini haklarını kaybeder. Ancak, ıskat sebebiyle şirketin uğrayabileceği zararlardan dolayı sorumluluğu devameder. Anonim şirket ıskat olunan yerine, yeni bir ortak bulmak zorundadır. Bu zamana kadar, söz konusu paylara ait haklar donar. Iskat prosedürünün başlatılması, onun mutlaka ıskat ile sonuçlandırılacağı anlamına gelmez. Bu konuda yönetim kurulunun takdir hakkı vardır. Eğer şirket, menfaatlerine daha uygunsa, ıskattan vazgeçip, mütemerrit ortağa karşı ifa davası açabilir, temerrüt faizi, kararlaştırılmış ise cezai şart ve bunlarla giderilemeyen kayıplardan dolayı munzam zarar talep edebilir. 100
Mukayeseli hukukta ve Türk hukukunda suçtan kaynaklanan malvarlıgı degerlerinin aklanması suçu

Suçtan kaynaklanan mal varlıklarının yakalanması ve müsaderesi birçok suçlu için caydırıcı bir etkiye sahiptir. Bununla birlikte suçlular, söz konusu malvarlıklarınınmüsaderesinin engellenmesi için yasal bir görünüm kazandırmaya çalısmaktadır. Aklamasuçu suçtan kaynaklanan malvarlıgı degerlerine yasal görünüm kazandırma amacıyla yapılacak her türlü eylemi içermektedir. Suçtan kaynaklanan malvarlıgı degerlerinin aklanması suçu, ülkelerin mali ve ekonomik yapılarının bütünlügünü, istikrarını ve son olarak kamu düzenini tehdit etmektedir. Bunun önlenmesi için birçok uluslararası hukuksal araç olusturulmustur. Ülkemiz bu uluslararasıhukuksal araçların bazılarına katılmıs ve iç hukukuna aktarmıstır. Suçtan kaynaklanan malvarlıgı degerlerinin aklanması suçu ilk olarak hukukumuza 4208 sayılı Kanun ile kara para aklama suçu adı altında 1996 yılında girmistir. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 282 nci maddesi ile 4208 sayılı Kanun'un aklama suçunu tanımlayan 2 nci maddesi yürürlükten kaldırılmıstır. Çalısmamızda 5237 sayılı Kanun'un 282 nci maddesinde düzenlenen suçtan kaynaklanan malvarlıgı degerlerini aklama suçu mukayeseli hukuk ve Türk hukukunun ısıgı altında incelenecektir.
2001 tarihli su altı kültürel mirasının korunmasına dair UNESCO konvansiyonunun değerlendirilmesi

Gelişen deniz teknolojisi ile birlikte deniz alanlarında daha derinleri keşfetmek mümkün hale gelmekte ve bu durum su altı kültürel mirasının gün geçtikçe daha korunmasız hale gelmesine sebep olmaktadır. Dolayısıyla su altı kültürel mirasının evrensel düzeyde korunmasını sağlayacak nitelikteki hukuki enstrümanlara ihtiyaç gündeme gelmektedir. Çalışma kapsamında bu amaca hizmet eden, 2001 tarihinde kabul edilmiş olan UNESCO Konvansiyonu değerlendirilmektedir. Çalışmanın birinci bölümünde, UNESCO Konvansiyonunun tarihsel gelişimi incelendikten sonra Konvansiyonun amacı, hukuki mahiyeti, uygulama alanı, Konvansiyonda değişiklik yapılması, Konvansiyona çekince koyma yasağı ile Konvansiyon kapsamında uyuşmazlıkların çözümü irdelenmektedir. Bu bölümde son olarak Konvansiyon ile UNCLOS' un ilişkisi ele alınmaktadır. Çalışmanın ikinci bölümünde, UNESCO Konvansiyonunda ortaya konulan koruma rejimi irdelenerek, Konvansiyonun su altı kültürel mirasının korunması için yer verdiği temel prensipler çerçevesinde devletlere yüklediği yükümlülükler ve taraf devletlerin farklı deniz alanlarındaki su altı kültürel mirasını koruma yetkisinin kapsamı açıklanmaktadır. Çalışmanın son bölümü olan üçüncü bölümünde ise, UNESCO Konvansiyonuna taraf olmayan bazı devletlerin taraf olmaktan kaçınmasının sebeplerine değinildikten sonra Türkiye'nin Konvansiyona taraf olmaması ve genel yaklaşımı ayrıntılı olarak incelenmektedir.
Savaş ve insan hakları

Bu çalışma beş bölüm olarak hazırlanmıştır, ilk bölümde, savaş kavramı, düşünsel ve uluslararası hukuk boyutlarıyla incelenmiştir. Düşünürlerin savaş üzerine fikirlerine, savaşa ilişkin kuramsal önermelere yer verilmiştir. Devletler arası ilişkiler bakımından savaş kavramının tanımlanması sorunu üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde uluslararası ilişkilerde devletlerin kuvvet kullanma konusundaki evrimleri gösterilmiştir. Bu bağlamda, I. Dünya Savaşı öncesi ve sonrası, II. Dünya Savaşı sonrası ve Birleşmiş Milletler dönemi incelenmiştir. Üçüncü bölümde savaş hukuku konusu üzerinde durulmuştur. İnsancıl hukukun tarihi gelişimi ve bu alanın oluşmasında en büyük rolü oynayan 1949 Cenevre Sözleşmeleri incelenmiştir. Savaş Suçlan ve Uluslararası Ceza Mahkemeleri konularının incelendiği dördüncü bölümde savaş suçlarının neler olduğu üzerinde durulmuş, tarihi süreçte uluslararası ceza mahkemeleri ve bu mahkemelerin inceleme alanındaki savaş suçlan konularına yer verilmiştir. Bu bölümde Nuremberg, Tokyo, Eski Yugoslavya ve BM'in çabalarıyla en son kurulan mahkeme olan Uluslararası Ceza Mahkemeleri incelenmiştir. En son bölümde ise, insan haklan hukuku açısından savaşların yarattığı insan haklan ihlalleri başlığı altında İsrail-Filistin Savaşı, Bosna Hersek Savaşı, Çeçenistan Savaşı ve ABD'nin Irak'a saldırısı incelenmiştir. Sonuç olarak, tüm bu yaşanan savaşlardan ağır tahripler alınmasına ve 145 savaş hukukunun gelişmesi konusundaki çabalara rağmen, savaşların sonunun bir türlü gelmediği ve gelmeyeceği tespit edilmiştir. Bunda da en büyük rolü, demokrasi ve insan haklan getirmek bahanesiyle savaşı kullanan emperyal zihniyetin oynadığı fikrine varılmıştır. İnsan haklan kavramının, bu incelenen yönü itibariyle gelişmediği; tersine, gerilediği savma ulaşılmıştır. 146
Eser sözleşmesinin sona ermesinde iş sahibi ve alt müteahhit arasındaki ilişki

Eser sözleşmesi sona erdiğinde iş sahibi ve asıl müteahhit tasfiye ilişkisi içerisindedirler. Söz konusu durumda iş sahibi taleplerini kural olarak asıl müteahhide ileri sürebilecektir. Aynı şekilde, alt müteahhitlik sözleşmesi, eser sözleşmesinin sona ermesi nedeniyle sona ermişse alt müteahhit, tasfiye ilişkisi içerisinde asıl müteahhitten talepte bulunabilecek, sona ermemişse sözleşme hükümlerine göre alacağını talep edebilecektir. Kural olarak, sözleşmenin nisbiliği prensibi gereği alt müteahhit ve iş sahibi birbirlerinden herhangi bir talepte bulunamayacaklardır. Bununla beraber, özellikle bu kişilerin asıl müteahhitten zararlarını tazmin edememesi adil olmayan sonuçlara yol açmaktadır. Bu sebeple, tezimizde, bu kişilerin birbirlerinden talepte bulunmasına imkan verme ihtimali olan doğrudan sözleşme ilişkisi, tam üçüncü kişi yararına sözleşme, alacağın temliki, TBK m. 507/3, üçüncü kişinin zararının tasfiyesi teorisi, üçüncü kişiyi koruyucu etkili sözleşme teorisi, alt müteahhit için yapı alacaklısı ipoteği, sebepsiz zenginleşme, haksız fiil, haksız inşaat ve gerçek vekaletsiz iş görme kurumları tartışılmıştır.
İrtikap suçu (TCK m. 250)

Türk Ceza Kanunu'nun 250. maddesinde yer alan irtikap suçu, çalışmamızda doktrindeki görüş ve yargı kararları ışığında incelenmiştir. Sadece kamu görevlileri tarafından işlenebilen bir özgü suç niteliğinde olan irtikap suçunda mağdur edilen bireylerin yanında devletin de bir takım menfaatlerinin ihlal edildiği söylenebilir. İrtikap suçunda, kamu görevlisi görevinin sağladığı nüfuzu veya güveni kötüye kullanmak suretiyle mağduru icbar veya ikna ederek ya da mağdurun hatasından yararlanarak haksız olarak mağdurdan yarar temin etmesi cezalandırılmaktadır. Çalışmamızda suçun 765 sayılı Türk Ceza Kanunu dönemindeki düzenlemesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu dönemindeki düzenlemesi ve uygulamaya yönelik farklar karşılaştırılmış, suça verilen ceza sınırları ile suçun maddi ve manevi unsurunda yapılan değişiklikler ele alınmıştır. İrtikap suçunun benzer diğer suçlarla ilişkisi, benzerlikleri ve farklılıkları üzerinde durulmuştur. İrtikap suçu ile karıştırılması olası olan rüşvet, görevi kötüye kullanma, dolandırıcılık, yağma suçları ayrı başlıklar altında irdelenmiş, irtikap suçu ile ortak özellikler belirtildikten sonra bu suçtan farklı olan özellikleri de geniş bir açıdan değerlendirmeye alınmıştır. Bu başlık altında uygulamada karşılaşılan sorunlara değinilmiştir.
Rotterdam Kuralları'na göre taşıyanın yükümlülükleri ve sorumluluğu

Rotterdam Kuralları 'Kısmen veya Tamamen Deniz Yoluyla Eşyanın Milletlerarası Taşınması Sözleşmelerine İlişkin Birleşmiş Milletler Sözleşmesi' adıyla 11 Aralık 2008 tarihinde Birleşmiş Milletler tarafından kabul edilmiştir. Konvansiyonun amacı, günümüzün ticari ihtiyaçlarını karşılamakta yetersiz kalan, deniz yoluyla uluslararası eşya taşımalarının düzenlendiği, 1924 tarihli Lahey Kuralları, 1968 tarihli Lahey/Visby Kuralları, ve 1978 tarihli Hamburg Kuralları'nın yerine geçmektir. Rotterdam Kuralları ile önceki konvansiyonlardan farklı olarak, uygulamadaki ihtiyaçları karşılayan modern bir rejim getirilmiştir. Rotterdam Kuralları'nın temel amacı taşıma hukukunu güncellemektir. Bu sebeple konvansiyonda taşıyanın sorumluluğu ile ilgili olarak temel değişiklikler getirilmiştir. Rotterdam Kuralları'nda yer alan yeni hükümlere bakıldığında, taşıyanın sorumluluğunun artmış olduğu görülebilir. Her ne kadar taşıyan tarafından bakıldığında dezavantajlı görülse de, kapıdan kapıya taşımaları kapsamına alması ve karma taşımalarla ilgili olarak uluslararası alanda bir birlik sağlaması sebebiyle Rotterdam Kuralları önemli yenilikleri de beraberinde getirmiştir.
Yasama sorumsuzluğunun hakaret suçuna etkisi

Tüm demokratik ülkelerde olduğu gibi, Türk Hukukunda da yasama meclisi üyelerine bir takım bağışıklıklar, diğer bir kullanımla bazı ayrıcalıklar tanınmıştır. Bu bağışıklıkların neler olduğu 1982 Anayasasının 83. maddesinde belirtilmiştir. Bunlar yasama sorumsuzluğu ve yasama dokunulmazlığıdır. Bunlardan birincisi, milletvekillerinin meclis çalışmaları sırasında sarf ettikleri sözlerden, açıkladıkları düşüncelerden ve kullandıkları oylardan dolayı sorumsuz olmalarıdır ki, bu bağışıklığa doktrinde yasama sorumsuzluğu, mutlak muaflık ve söz hürriyeti gibi isimler verilmektedir. 1982 Anayasasında yasama sorumsuzluğuna ilişkin olan hüküm şu şekildedir: 'Türkiye Büyük Millet Meclisi üyeleri, çalışmalarındaki oy ve sözlerinden, Mecliste ileri sürdükleri düşüncelerden, o oturumdaki Başkanlık Divanının teklifi üzerine Mecliste başka bir karar alınmadıkça bunları Meclis dışında tekrarlamak ve açığa vurmaktan sorumlu tutulamazlar.' (Anayasa. m.83/1) Anayasanın TBMM üyelerine tanıdığı bu güvence, milletvekillerinin meclis çalışmaları sırasında, cezai veya hukuki bir yaptırıma uğramak şeklinde herhangi bir endişe taşımadan serbestçe düşüncelerini açıklayabilmelerine ve istedikleri yönde oy kullanabilmelerine olanak sağlamaktadır. Kısacası, milletvekillerinin ifade hürriyetini güvence altına almaktadır. Gerek yasama sorumsuzluğunun gerekse yasama dokunulmazlığının genel olarak amacı, yasama meclis üyelerine şahsi ayrıcalıklar tanımak ve onları dokunulmaz kişiler kılmak değildir. Aksine, kamu yararını gerçekleştirebilmek için, halkın temsilcilerinin, gerek yürütme ve idare makamlarından gelebilecek asılsız veya keyfi suçlama ve kovuşturmalara gerekse de yasama meclisi içindeki çoğunluktan gelebilecek haksız baskı ve engellemelere maruz kalmadan, üstlenmiş oldukları temsilcilik görevini serbestlik ve güvenlik içinde yapabilmelerine ortam hazırlamaktır. Kısaca, yasama bağışıklıkları, milletvekillerine tanınmış şahsi birer hak değil; kamu yararını gerçekleştirmek düşüncesiyle parlamento üyelerine sağlanmış hizmete bağlı zorunlu güvencelerdir. Yasama sorumsuzluğunun hakaret suçuna etkisi konulu bu çalışmamızda öncelikle genel olarak yasama bağışıkları ele alınmış daha sonra yasama sorumsuzluğu kurumu ve hakaret suçu genel olarak incelendikten sonra, yasama sorumsuzluğunun hakaret suçuna etkisi öğreti ve yargı kararları doğrultusunda incelenmiştir.
Ulusalüstü anayasal düzen olarak Avrupa Topluluğu hukuk düzeni ulus-devlet egemenliği

Ulusalüstü Anayasal Düzen olarak Avrupa Topluluğu Hukuk Düzeni ve Ulus-Devlet Egemenliği başlığı altında yapılan bu tez çalışmasında ortaya konan, ulusalüstü bir anayasal düzene doğru evrilen Avrupa Topluluğu içinde devletin egemenlikten kaynaklanan yetkilerini önemli ölçüde kaybetmesidir. Bu kayıp, yasama, yürütme ve yargı yetkilerinin tümünde birden söz konusudur. Ulusal iradenin ifadesi olarak yasanın gücünü kaybetmesi ve iç hukuk düzeninde geçerli olan hukuk düzenince belirlenen normlar hiyerarşisinin topluluk hukuku gerekleri doğrultusunda kökten değişmesi ulus-devletin egemenliğinin yeniden değerlendirilmesini zorunlu kılmaktadır. İç hukuk karşısında mutlak üstünlüğe ve doğrudan uygulanma niteliğine sahip olan topluluk hukuku, bütünleşme süreci içinde Topluluk kurumlarının, Av-rupa Topluluğunu kuran andlaşmaların ötesinde, genişleyen yetkileri egemenliğin önemli ölçüde Topluluğa devredildiğinin temel göstergeleridir. Bu bağlamda, Parlamentolar normatif düzenleme iktidarlarını kaybederken, yürütme Topluluk amaçları doğrultusunda topluluk işlemlerinin uygulayıcısı haline gelmekte, yargı ise, Avrupa Topluluğu Adalet Divanının içtihatları ile bağlı olarak kendi iç hukukundan bağımsızlaşarak, yasalar üzerine topluluk andlaşmalarına ve hukuki tasarruflarına öncelik vermekle yükümlü hale gelmektedir.-VII - Topluluğun geçirdiği ve gelişmeye devam eden, bu süreç, özellikle Avrupa Topluluğu Adalet Divanının içtihatlarından çıkılarak, topluluk hukukunun niteliği ve temel özelliklerinin ortaya konmasıyla irdelenmiştir. Bu saptamalar doğrultusunda, devleti şekillendiren egemenlik anlayışının ve egemenliği kullanan devlet organlarının niteliklerinin Topluluk içinde klasik anlamlarını yitirmeleri ulusalüstü hukuk yoluyla bütünleşmeye yönelinmiş olan Topluluğun kendine ve devlete bırakılan egemenlik alanlarının belirleyicisi haline gelişmesi ortaya konmuştur. Tez çalışmasının II. Bölümünde ise, topluluk hukuku ile on iki üye devletin iç hukuku ilişkileri, özellikle anayasa düzenlemeleri ve Yüksek Mahkemelerin içtihatlarından yola çıkılarak incelenmiştir. Bu bölümde, topluluk hukukunun üstünlük ve doğrudan uygulanmasının üye devletlerde kabulü ile ulusal anayasal düzenlerin, ulusalüstü anayasal düzeni bağlayıcılığı karşısında, klasik ilkelerden vazgeçmeleri ortaya konmuştur. Bu doğrultuda Avrupa Topluluğuna üye devletler bakımından söz konusu olan ulusalüstü hukukun egemenliğidir.
Globalization of law and the legal profession in Turkey

Bu çalışma hukuğun küreselleşmesinin Türk hukukçuları üzerindeki etkilerini ve Türkiye'deki hukukçuların bu fenomene karşı takındıkları tutum ve tavırları incelemektedir. Geçtiğimiz yıllar hukuğun küreselleşmesinin ulusal yapıları dönüştürmede ve oluşmakta olan küresel sistemi şekillendirmede giderek artan önemine şahitlik etmektedir. Böylesi bir gelişme kendini geleneksel olarak ulusal parametreler çerçevesinde tanımlayan hukukçuları, sınır ötesi karşılıklı hukuki ilişkilerin artması ve devlet merkezli hukuk yapma ve uygulama imkanının azalması yoluyla önemli ölçüde etkilemiş ve etkilemektedir. Bu gibi küresel dinamikler Türkiye'nin özgün bir takım özellikleri ile birlikte ve Türk hukukçuları ile yapılan mülakatler ışığında değerlendirildiğinde, bu dinamiklerin Türk hukukçuları içersinde, esas itibarıyla hukukçuların ideolojik eğilimlerinden kaynaklanan genel bir direnç ile karşılaştığı sonucuna varılmıştır. Gösterilen bu direnç öncelikli olarak ekonomi alanındaki hukuğun küreselleşmesine karşı olsa da, politik konularda hukuğun küreselleşmesi fikri de hukukçular tarafından, genel olarak aynı sebeplerden dolayı, olumlu karşılanmamaktadır. Dolayısıyla, politik konulardaki hukuk küreselleşmesinin dahi hukukçular tarafından 'güçlü devi eften otonomi kazanmak için bir yol olarak görülmediği vurgulanmıştır. Elle tutulur böylesi bir 'direnç'in varlığına karşın, bu meslek gurubunun hukuğun küreselleşmesi fenomenine yaklaşımının, bazı durumlarda hukukçuların fenomene kesin bir şekilde karşı olmalarını engelleyen muğlaklıklar içerdiği gözlenmektedir. Bunun ana sebebi hukukçuların küreselleşmenin etkileri ile gündelik hayat ya da mesleki pratiklerinde yoğun olarak yüz yüze gelmeleridir. Son olarak, hukuğun küreselleşmesinin bu meslek gurubu içersinde yeni bölünme ve çatışmalara yol açma ya da var olan bölünme ya da çatışmaları derinleştirme konusunda güçlü bir potansiyele sahip olduğu belirtilmiştir. Bunun belirgin bir örneği ise küresel odaklı hukukçular ile daha yerel odaklı hukukçular arasında oluşmaya başlayan ayrılmadır.
Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ışığında Türk Hukukunda tutuklama

Kişilerin özgürlüğünden yosun bırakılması 'koruma tedbirleri' başlığı altında incelenmektedir. Koruma tedbirleri içinde ise, belki de en önemli tedbir 'tutuklama' dır. Zira, bu tedbir ile kişi, yaşam hakkından sonra, en önemli varlığı olan 'özgürlüğünden' yoksun bırakılmaktadır. Tarihi gelişimi içinde, kişinin özgürlüğünden yosun bırakılmasına yönelik tüm uygulamalar, çok sıkı şartlara bağlanmıştır. İnsan haklarının çok gelişmediği demokrasiden önceki dönemlerde bile, özellikle kamu gücü ile uygulanabilen 'tutuklama' tedbiri sıkı şartlara bağlanarak, adeta devletin mutlak otoritesi sınırlanmaya çalışılmıştır. Günümüzde ise, artık devletlerin bu sınırsız gücü uluslararası antlaşmalar, sözleşmeler ve kuruluşlarca, özellikle insan hakları kapsamında denetlenmekte, yaptırımlar bile gündeme gelmektedir. Şüphesiz uluslararsı sözleşmelerden en önemlisi Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'dir. Türkiye'de taraf olduğu bu Sözleşme ve bu çerçevede kurulmuş olan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararları taraf ülkelerin mevzuatını direk etkilemekte ve gerektiğinde ihlal kararlarıyla taraf ülkeleri mevzuatlarını değiştirmeye zorlamaktadır. İşte, Türk hukukunda da uygulanan ve her zaman tartışılan konuların başında 'tutuklama' gelmektedir. CMK'daki tutuklama ile ilgili hükümler, bu tartışmalar kapsamında sıklıkla değiştirilmekte, bazen tutuklamanın şartları ağırlaştırılırken, bazen de dönemsel gelişmelerin etkisiyle, bu şartlar daha hafif hale getirilmektedir. Ancak, ne yapılırsa yapılsın, Türkiye'nin tutuklama konusundaki yaptığı veya yapacağı tüm değişiklikler, Anayasa Mahkemesi'nin yanında, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi hükümleri çerçevesinde karar veren Avrupa İnsan Hakları Mahkemesince de denetlenmektedir. Bu denetimler sayesinde uluslararası standartlar sağlanmakta ve 'tutuklama' gibi kişiyi özgürlüğünden yoksun bırakan koruma tedbirleri daha istisnai hale gelerek, insan haklarının tüm yönleriyle yerleşmesi sağlanmaktadır.
Anonim ortaklıklarda şirket içi uyuşmazlıkların milletlerarası tahkim yoluyla çözümlenmesi

Çalışmada, şirketlerin iç ilişkilerinden doğan uyuşmazlıkların milletlerarası tahkim yoluyla çözümlenmesine ilişkin hukuki sorunlar incelenmektir. Şirket içi uyuşmazlıkların tahkimi ifadesi ile, münhasıran, şirketteki çeşitli aktörlerin arasında şirketin iç işleyişine ilişkin olarak ortaya çıkan uyuşmazlıkların çözümü için gerçekleştirilen ve şirket içi anlaşmalarda yer alan bir tahkim şartına dayanan tahkim yargılamaları kastedilmektedir. Çalışma kapsamında, şirket içi uyuşmazlıkların milletlerarası tahkim yoluyla çözümlenmesi bakımından bu tip uyuşmazlıklarda yabancılık unsuru ve buna bağlı olarak esasa uygulanacak hukukun taraflarca seçimi sorunu, şirket içi uyuşmazlıkların tahkiminin avantajları ve dezavantajları, şirket içi uyuşmazlıkların tahkime elverişliliği, şirket içi uyuşmazlıklara ilişkin tahkim anlaşmasının özellikleri irdelenmektedir.
İdari Yargılama Usulünde yetki

İdari Yargılama Usulünde yetkili mahkeme kavramı, bir davayı hangi yerdeki idare veya vergi mahkemesinin çözeceği sorunu ile ilgilidir. Yetki sorununun ortaya çıkabilmesi için aynı tür mahkemeden ülkede birden fazla olması gerekmektedir. Türkiye'de idari uyuşmazlıkları çözmekle görevli ve yetkili birden fazla idare ve vergi mahkemesi bulunduğundan bunlar arasında yetki uyuşmazlıklarının çıkması kaçınılmazdır. Dava açılmadan önce yetkili yargı yerinin doğru tespit edilmiş olması, açılan dava ile elde edilmek istenilen sonuca ulaşmaktaki zamanı kısaltacaktır. Biz de bu önemi sebebiyle, idari uyuşmazlıklarla ilgili davaların hangi yerdeki idari veya vergi mahkemesinde açılması gerektiğini, İdari Yargılama Usulü Kanunda yer alan yetkiye ilişkin hükümler ve emsal Danıştay kararları çerçevesinde ortaya koymaya çalıştık. İki bölüm halinde düzenlenen çalışmanın ilk bölümünde yetki kavramı ile Türkiye'de idari uyuşmazlıkları çözmekle görevli ve yetkili idari yargı yerleri hakkında açıklamalar yapıldıktan sonra ikinci bölümde İdari Yargılama Usulü Kanununda yer alan genel ve özel kuralları, bağlantı, görevsizlik ve yetkisizlik hallerinde yetki kuralları ile merci tayini hakkındaki kurallar her konuya ilişkin emsal Danıştay kararlarına da yer verilmek suretiyle ortaya konuldu ve sonuç bölümüyle çalışma tamamlandı.
Ticari temsilcinin temsil yetkisi

Ticari temsilciler, tacirin ticari işletmesinin yürütülmesinde faaliyetlerinden yararlandığı kişilerdir. İşletme sahipleri açısından, ticari işletmelerin hacimleri ve işleyişleri dikkate alındığında ticari temsilcilerin faaliyetlerinden yararlanması bir zorunluluk hali oluşturabilmektedir. Kanun koyucu bu ihtiyaç sebebiyle, tacir yardımcılarından biri olan ticari temsilci kurumunu Ticaret Hukuku bakımından bir bütün olarak ticari işletme konusu altında ele alıp düzenleme yapmıştır. Ticari temsilci, işletme sahibi tarafından tek taraflı irade beyanıyla atanan tacir yardımcısıdır. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nda, 547 -550, 553 ve 554 maddelerinde düzenlenmiştir. Ticari temsilcinin temsil yetkisi, diğer tacir yardımcılarının yetkileriyle kıyaslandığında en geniş yetkili tacir yardımcısıdır. Bu sebeple tacirin bir başka kendisi olarak da bilinen ticari temsilci kanun koyucu tarafından yetkileri detaylı bir şekilde düzenlenmiştir.