turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Okul öncesi çocukluk dönemi çizgi filmlerinde mantıksal düşünme ve bilişsel beceriler: TRT Çocuk Kanalı

Bu çalışmada, TRT Çocuk Kanalı 3-5 yaş programları kategorisinde yer alan Pepee, Kuzucuk ve Elif'in Düşleri isimli çizgi filmlerinde, okul öncesi dönem çocuklarının mantıksal düşünmelerine katkı sağlayacak bilişsel becerileri barındırıp barındırmadığının ve hangi sıklıkta sunulduğunun karşılaştırmalı bir şekilde tespit edilmesi amaçlanmıştır. Birinci bölümde araştırmanın problemi, amacı, önemi, sınırlılıkları ve konu ile ilgili yapılmış çalışmalara yer verilirken; ikinci bölümde okul öncesi dönem çocuğunun gelişim özelliklerine, bilişsel gelişim kuramlarına, mantıksal düşünme ve bilişsel becerilere yer verilmiştir. Üçüncü bölümde araştırmada kullanılan yöntem ve tekniklere, dördüncü bölümde araştırmanın bulgularına ve beşinci bölümde ise araştırmayla ilgili ulaşılan sonuçlara yer verilmiştir. Söz konusu çizgi filmlerde bulunan bilişsel becerileri ve bu becerilerin bulunma sıklığını tespit etmek amacıyla nitel araştırma yöntemlerinden içerik analizi kullanılmıştır. Örneklemin seçiminde ise; amaçlı örnekleme yöntemlerinden ölçüt örnekleme kullanılmıştır. Araştırmanın örneklemini TRT Çocuk Kanalı tarafından 3-5 yaş programları kategorisinde yer alan on üç adet çizgi filmden, 01/09/ 2016 ile 01/09/ 2017 tarihleri arasında Reyting İzlenme Oranı ile Share İzlenme Payı en yüksek olan üç adet çizgi filmin toplam 230 çizgi film bölümü oluşturmuştur. Yapılan araştırmada güvenilirliği sağlamak amacıyla çizgi filmlerde geçen ifadeler metne dönüştürülerek, oluşturulan kategorilerle ifadelerin uyumlu olup olmadığına dair iki uzman görüşü alınmıştır. İncelenen çizgi filmlerde sunulan bilişsel becerilerin sıklıklarına ilişkin frekans ve yüzde oranları hesaplanarak, her bir çizgi film için tablo haline getirilmiştir. İncelenen çizgi filmlerden elde edilen sonuçlara göre; Pepee, Kuzucuk ve Elif'in Düşleri çizgi filmleri arasında en yüksek frekansa sahip bilişsel becerilerin, Pepee çizgi filminde sunulduğu görülmüştür. En düşük frekansa sahip bilişsel becerilerin ise Kuzucuk çizgi filminde sunulduğu tespit edilmiştir. Ayrıca söz konusu çizgi filmlerdeki bilişsel beceriler karşılaştırıldığında, en fazla becerinin sorgulama yoluyla; en az becerinin ise parça bütün ilişkisi kurma yoluyla izleyiciye sunulduğu tespit edilmiştir.
ll. Meşrutiyet Dönemi'nde fikir ve düşünce hayatı: Felsefe mecmuası örneği

Türkiye'nin ilk ciddi felsefe dergisi olan 'Felsefe Mecmu' ası' çevresinde yoğunlaşan bu tez, konu itibariyle II. Meşrutiyet döneminin düşünce yapısı üzerindeki siyasi etkilere ve dönemin Osmanlı düşünce hayatıma kısaca değindikten sonra, ciddi anlamda Türkiye'nin ilk materyalist düşünce adamı olma özelliğine sahip Baha Tevfik'in yaşamı, faaliyetleri ve onun başkanlığında yayınlanan felsefe dergisi üzerinde durmaktadır. Bu bakımdan Türkiye'de ilk kez hem bir tez, hem de konu olarak değerlendirmeye alınan 'Felsefe Mecmu'ası'nın içeriği, taşıdığı misyon, ulaştırmak istediği düşünce, en önemlisi de fikri çizgisi genel olarak değerlendirilmeye çalışılmış; siyasi, sosyal ve kültürel olarak bir kargaşa içine sürüklenmiş olan Osmanlı'nın düşünce dünyasında yer edinme uğraşı açıklanmak istenmiştir. Gerek Baha Tevfik, gerek onunla materyalist düşünceleri paylaşan arkadaşlarının çıkardıkları 'Felsefe Mecmu' ası'nın hedefi şu sözle açıklığa kavuşur: 'Din gayr-ı ihtiyari bir felsefe, Felsefe ihtiyari bir dindir'. Derginin şiarı olarak benimsenen bu fikir, dönemin Türkiye düşünce hayatında oldukça radikal bir içerik ifade etmekteydi. Geleneği reddeden, Osmanlı toplumunun, materyalist düşünceyi esas alan bilimsel değerlerle yeni bir bakış açısına ihtiyaç duyduğunu vurgulayan 'Felsefe Mecmu' ası' yazarları, muasır medeniyetin ancak bu şartlarla yakalana cağını savunmaktaydılar. Materyalizmi tek ölçü kabul eden Baha Tevfik ve arkadaşları, 'inillet', 'dil' gibi konularda da yerel değerleri ve duygulan benimsemekten geri durmamış, Türk insanının bir an önce Batıyla bütünleşmesi için takdir edilecek ölçülerde bilimsel uğraşlar vermişlerdir. Örneğin, Türkiye'de Avrupa'daki felsefi kelime ve kavramları karşılayabilecek bir 'Felsefe Kamusu'nun hazırlanmasında öncü olmuş, Batılı birçok yazar ve filozofun eserlerini Türkçe'ye aktarmışlardır. Kendi döneminin en etkili polemikçisi olarak kabul edilen Baha Tevfik'in ve onun düşüncesini paylaşan 'Felsefe Mecmu'ası' yazarlarının benimsediği 'Mu'arızlara hürmet, la-kaydlara merhamet' sözü, düşünce bolluğunun istenmesi açısından takdire değerdir. Sonuç olarak, Baha Tevfik ve onun öncülüğünde yayımlanan 'Felsefe Mecmu'ası' adlı derginin yazarlarının Osmanlı İmparatorluğu'nun ve Türk milletinin kurtuluşu için faaliyet gösterdikleri düşüncesi göz ardı edilmemelidir. iv
Heidegger on the claim of the phenomenon: Logos and being

Bu tezde amacımız Heidegger düşüncesini, temel vaadi bakımından, kapsayıcı bir biçimde ele almaktır. Göreceğimiz gibi, bu vaat, fenomenolojinin ileri sürdüğü kendi verililiğinde gösterme fikrinde yatmaktadır. Bu sorunsal, kökenine, düşünülecek olanın ortaya çıkışının, bir yol olarak, metafizik bir duruşta temellenerek değil de kendine doğru bir yol olması anlamında, kendisi olarak sahiptir. Her ne kadar Heidegger için metafizik düşünce, özsel bir unutuştan ibaret olsa da, metafizik bir kenara atılmamıştır; aksine Heidegger'in düşüncesi, bize, metafiziğin sahiplenildiği kökensel bir yön sağlamaktadır. Bu durum, düşüncemizin, 'hakikat', 'kendi ya da insan olma' veya 'bir var olanın olması' gibi temel mevzulara, şu veya bu düşünce sisteminin konuları olarak değil de, meselenin kendisini, düşüncede, kendi iddiası olarak muhafaza etmesi anlamında, yeniden müracaat ediyor oluşu dikkate alındığında açıklığa kavuşur. Bu, önemli olanın, zaman ve varlığın birlikte verililiği olarak, kendine özgü uzaklığıyla gelen bir yakınlık olduğu anlamına gelmektedir. Heidegger'i kendi düşünce yolunda takip ederken göreceğiz ki bu, herhangi bir insan yetisinin üretimi değildir, bunun yerine, insanın ikamet ettiği yer olarak özsel konuşmasında dilden söz edilmelidir.
Arthur Schopenhauer'ın özgürlük anlayışı

Özgürlük probleminin varlık ve kişinin varlıkla kurduğu epistemolojik ilişki temelinde çözülebileceğini ileri süren Schopenhauer varlığın ve kişinin gerçek doğasının ifşa edilmesini, özgürlük düşüncesinin doğru bir şekilde anlaşılması için vazgeçilmez bir unsur olarak görmektedir. Ona göre varlık, kendinde-şey olarak istemedir, kişi ise bir tasarım olarak bu istemenin nesneleşmiş halidir. Kişinin özgür olup olamayacağını belirleyen şey onun istemeyle kurduğu epistemolojik bağlantının biçimidir. Kişi istemenin bir görünüşü olarak bilgisiyle istemenin amacını onayladığı müddetçe özgürlük gerçekleştirilemez. Özgürlük sadece kişi, istemenin gerçek doğasını görüp onu bütünüyle yadsıdığında ortaya çıkar. Bu çalışmanın amacı, Schopenhauer'ın metafizik ve ontoloji temelli özgürlük kavrayışının izlerini sürerek, özgürlük probleminin çözümü için bu temellerin ne gibi avantajlar ve dezavantajlar ortaya çıkardığını tartışmaktır.
Ateizmden deizme Antony Flew

Düşünce tarihi boyunca, vahiy geleneğine dayanan dinlere ve bu dinlerin ortaya çıkardığı söyleme karşı her zaman bir eleştiri, tepki ve hatta inkar söz konusu olmuştur. Antony Flew de felsefi yaşamının büyük bir bölümünde, dinin ve dine ait söylemin karşısında olmuş, din adına kullanılan dili, kurgu ve içerik bakımından eleştirerek reddetmiştir. Her türlü ifadenin anlamlı olma şartını bir delile dayanması veya yanlışlanabilir olması koşuluna bağlayan Flew, din dilinin herhangi bir karşılığının bulunmadığını, dolayısıyla anlamdan yoksun olduğunu ileri sürmüştür. Bilimsel düşünce, iddialarını ispat noktasında bir takım zaaflar göstermeye, zayıflamaya ve ardından yönünü inkardan ziyade, kısmen teistik inançla uyuşabilecek bir istikamete doğru çevirmeye başlayınca, Antony Flew de düşüncesini bu gelişmelere paralel bir şekilde revize etmek durumunda kalmıştır. Böylece Flew, felsefi söylemini Tanrı'nın var olabileceğine ihtimal veren bir zemin üzerine inşa etme sürecine girdi. Özellikle, Big Bang, DNA araştırmaları, İnce Ayar, Yaşamın Kaynağı gibi modern döneme ait bir takım bilimsel gelişme ve yeni felsefi tutumlarla birlikte var olan bu düzenin 'üstün bir akılla' ilişkilendirilerek ele alınması fikrinin çok daha sağlıklı bir yaklaşım olacağını ifade etmeye başladı. Fakat O yine de belli bir vahiy geleneğinden beslenen teistik inanç yerine, bütünüyle doğaya ve akla dayalı bir çıkarımın ürünü olan deistik inancı kabul noktasında ısrarcı oldu.
Kant estetiğinin modern düşüncede eleştirisi

Kant'tan önce ele alınan estetik problemler, Antik çağdan beri süregelen güzelin ontolojisi ve pragması üzerinde durmuştur. Modern çağ ruhunun kendisini hissettirmesiyle birlikte, özellikle Baumgarten'ın Aesthetica'sıyla (1750) duyunun bilimi olarak yeni bir estetik felsefesi ortaya çıkmıştır. Modern estetik felsefenin ise, hem duyumsayan, hem de onun üzerine düşünen bir öznenin varlığıyla kendini göstermesi ancak Kant'la mümkün olmuştur. Kant'tan sonra gelen modern çağ filozofları, katıldıkları veya eleştirdikleri noktalarla birlikte, onun düşüncelerinin sürekliğini sağlamaktan öteye geçememişlerdir. Bunun nedeni Kant'ın, tıpkı Aristoteles gibi büyük bir sistem filozofu olmasıdır. Böylesine büyük sistemler kuran filozofları kavramak, kendisinden önce ve sonra gelen düşünceleri bir bütün halinde ele almakla olanaklıdır. Dolayısıyla Kant'ın felsefesi ve estetiği, modern estetiğin temellerini attığı savı açısından bakıldığında bir bütünlük kazanacak, ona yöneltilen eleştiriler de daha etraflıca anlaşılabilecek ve Kant eleştirilerinin neden bu kadar önemli olduğu sorusu da muallakta kalmayacaktır. Bu çalışmada, modern felsefenin bir neticesi olarak ortaya çıkan estetik ve sanat felsefesi problemleri, Kant estetiğine yapılan eleştirilerle birlikte incelenmiştir. Kant'ı eleştiren filozofların transandantal estetiğin karşısında aldıkları konum, eleştirilerin temel yapısını oluşturmaktadır. Günümüzün sanat felsefesi ve estetiğine göz atıldığında, modern filozofların sistemli bir şekilde kurdukları estetik doktrinler dikkati çekmekte ve bu tarihsel birikimin, Kant'ın dizgesinin üzerinde temellendiği görülmektedir. Bütün bunlar dikkate alındığında bu çalışmanın ana problemi; modern filozofların Kant'a yönelttikleri eleştiriler minvalinde, modern estetiği inşa ettikleri iddiasını taşımaktadır. Bu temel argüman doğrultusunda; Hegel'in ve Croce'nin eleştirilerinde, sanat felsefesini tinin ürünü olarak görmeleri, Nietzsche'nin eleştirel yıkıcılığı, Hartmann'ın öznenesne ilişkisine yeni bir boyut kazandırması, Gadamer'in eleştirilerinde ise kültürel bir dokunun izlerinin üzerinde durması, Kant estetiğine yöneltilen eleştirilerin temel problemlerini oluşturmaktadır. Bu çalışmanın ana problemini destekleyen yan problem olarak; modern estetiğin, Kant'ın öznellik sınırlarının ötesine geçme temayülü ile varlık kazandığı iddiası ortaya atılmaktadır.
Mantık ve Varoluş'tan Bin Yayla'ya: Gilles Deleuze'ün düşüncesinde fark felsefesinin kuruluşu ve siyaset felsefesinin özerkliği

Bu tez 20. Yüzyıl Fransız felsefi momenti içerisinde yapısallcılık sonrası düşünürlerden olan Gilles Deleuze'ün fark felsefesi ve Felix Guattari ile tanışması sonrası birlikte kaleme aldıkları eserlerle beraber, çalışmalarını yoğunlaştırdığı siyaset felsefesi üzerinedir. Tez, Deleuze'ün ilk döneminde felsefeye dair ele aldığı eserleri ve çalışmaları ontoloji açısından izlemeyi, Kapitalizm ve Şizofreni adlı eseri siyaset felsefesinin kendi kavramlarıyla analiz etmeye çalışır. Bu bağlamda Deleuze'ün siyaset felsefesi ile ontoloji arasına mesafe koyar. Tezin ilk bölümünde, yoğun felsefi çalışmaların olduğu 20. Yüzyıl Fransız felsefi momenti katedilerek, Deleuze tarihsel bağlamı içine oturtulmaya çalışılacaktır. Devamında ana sorunsal olan 'özne' üzerine süregiden tartışmada mezkur felsefi iklimin düşünsel kaynaklarından farklı bir isme yönelen Deleuze'ün David Hume hakkında yazdığı monografi incelenecektir. Bilinci aşkın değil içkin referanslarla anlamaya çabaladığı filozof Immanuel Kant üzerine gerçekleştirdiği çalışmasının analizi ile sonlandırılacaktır. Tezin ikinci bölümü, Deleuze'ün fark felsefesinin ontolojik kuruluşu üzerinedir. Deleuze'ün yazdığı Henri Bergson, Friedrich W. Nietzsche ve Benedictus de Spinoza monografileri üzerinden, kendi adına felsefe yaptığı eserleri olan Fark ve Tekrar ile Anlamın Mantığı odak noktaları haline getirilerek fark felsefesinin ontolojik statüsü belirlenecektir. Tezin üçüncü bölümünde ise Kapitalizm ve Şizofreni adını alan eseri oluşturan Anti-Ödipus ve Bin Yayla adlı ciltleri takip edilerek Deleuze'ün siyaset felsefesi incelenecektir. Deleuze'ün felsefe çalışmalarından aldığı ilhamla devşirdiği kavram setini siyaset felsefesi adına nasıl analiz çerçevesi oluşturduğu soruşturulacaktır.
Kant'ın elestiri öncesi bilgi ve bilim görüsü

Kant'ın felsefe tarihinin en çok iz bırakan filozofları arasında olduğuna hiç kusku yoktur. Çagımızda her felsefi çaba Kant'ın ortaya koyduklarına, kimi zamanolumlayarak kimi zaman karsı çıkarak deginmek durumundadır. Bu çalısmanın amacı Kant'ın elestirel dönemindeki görüslerinin, elestiri öncesi dönemde izini sürerek, onun düsüncesindeki degisimi, gelisimi serimlemektir.
Hoşgörünün felsefi temelleri

İnsan tabiatı gereği ve ihtiyaçlarını karşılayabilmek için bir arada yaşamak zorundadır. Bir arada yaşama zorunluluğunun beraberinde getirdiği zorlukların nasıl aşılabileceği, önemlidir. Bu zorlukları aşma ve bir arada yaşama imkanı olan hoşgörünün felsefi temellerini, imkanını, sınırını ve amacını ortaya koymak hoşgörü bilincini oluşturmak bakımından önemlidir. İlk bölümde, bir arada yaşama problemine çözüm olarak sunulan hoşgörü kavramı ve aynı anlamda kullanılan, tolerans ve müsamaha kavramlarının, kelime ve terim anlamları açısından değerlendirilmesi yapılmıştır. Bu çalışmayla hoşgörünün tarihsel seyri, felsefi bir problem olarak gelişim aşamaları kaydedilmiştir. İkinci bölümde; evrensel ve mutlak hakikatin varlığı üzerinde durulmuştur. İnsanın hakikat arayışında dogmatik ve empirik anlayışın, hoşgörü açısından etkisi değerlendirilmiştir. Hoşgörünün; hakikat, özgürlük, toplumsal sözleşme, güç teorisi, demokratik toplum ve laiklik açısından imkanı, sınırlılıkları ve önemi ifade edilmiştir. Üçüncü bölümde hoşgörünün felsefi temelleri üzerinde durulmuştur. Bir arada yaşamaya engel olan farklılıkların sebepleri üzerinde durulmuş, güç istenci ve toplumsal sözleşmenin hoşgörülü olmaya katkısı incelenmiştir. Demokrasi ve laiklik hoşgörü bakımından değerlendirilmiştir. Ayrıca Batı, Doğu, İslam Dünyası ve günümüz hoşgörü bakımından kısaca gözden geçirilmiştir. Bilinmelidir ki bütün toplumlar açısından hoşgörünün toplumsal barışı sağlamada çok önemli olduğu sonucu yadsınamayacak bir gerçektir.
Bilim felsefesinde nesnellik tartışmaları: Sokal örneği

Çağdaş dönemde moda olan göreci tutumlar, çeşitli etkinlik alanlarında boy göstermektedir. Söz konusu göreci düşünceler özellikle bilim felsefesinde kendisini hissettirmektedir. Bu Nedenle çalışmamızın temel konusunu bu göreci tutumlar ve bu tutumların realist bakış açısıyla eleştirilmesi oluşturmaktadır. Çalışmamızın birinci bölümünde çağdaş bilim felsefesinde önemli bir yere sahip olan ve ortaya koydukları bilim anlayışıyla isimlerinden çokça söz ettiren Thomas Khun ve Paul Feyerabend'in düşüncelerindeki göreci tutumlara değindik. Bahsi geçen düşünürler, çağdaş dönemde postmodern düşüncelere zemin hazırlaması bakımından önemli etkilere sahiptir. Bu nedenle bu düşünürler çağdaş dönemdeki relativist öğeler olarak değerlendirilmiş ve kimi realist bakışaçılarınca eleştirilmişlerdir. İkinci bölümde ise bahsi geçen göreci bilim anlayışlarını Jhon Searle ve Alan Sokal'ın realist pencereden yaptıkları eleştirilerine yer verdik. Bu eleştiriler relativizmin kusurlu yanlarını ve yarattığı olumsuz sonuçları üzerinedir. Alan Sokal bir fizikçi olarak, çalışma arkadaşı Bricmont ile ele aldığı çalışmalarda postmodern anlayışa özgün eleştiriler getirmiştir. Biz çalışmamızda yapılan bu eleştirilerin sadece bilgi ve bilim felsefesi ile ilgili noktalarına değindik. John Searle ise çalışmamızda bilim felsefesinin dışında, realist noktada duran bir düşünür olarak yer almıştır. Sokla'ın düşüncelerine benzer realist kaygılarla, gerçeklik nesnellik kavramları ile ilgili düşünceleriyle nesnelci tavrın bir ayağını oluşturmuştur.
Mübahat Türker Küyel' in hayatı, eserleri ve temel görüşleri üzerine bir inceleme

Amacımız, dünyaca tanınmış, sayılı, felsefe araştırmacılarından olan Küyel'in görüşlerini ortaya çıkarmak, onun düşünce yapısını tanımak ve felsefe tarihi, slam Felsefesi ile Türk düşüncesine olan katkısını ortaya koyarak değerlendirmesini yapmaktır. Çünkü Küyel, felsefe tarihinin, slam Felsefesinin ve Türk düşüncesinin kaynağı konusunda önemlitahliller yapmaktadır. Küyel, felsefe tarihçisi olmakla beraber, slam felsefesi ve Türk düşüncesine dair görüşleri ile önem arz etmektedir. M. Küyel, çalışmalarıyla bu konulara dair eksiklikleri gidermeye çalışmıştır. Bu alanlarda çeşitli eserler vermiştir. Bu konular çerçevesinde bir takım yeni fikirlere yer vererek özellikle slam Felsefesi ile Türk düşüncesinin, daha eskilere dayandığını gösterir. Ayrıca, Küyel'in çalışmalarıyla, anlıyoruz ki slam felsefesi, Yunan düşüncesinin basit bir devamı olmadığı gibi, kendine özgün fikirlerinde bulunduğu bir felsefedir. Küyel, özellikle Farabi ve bn Sina'nın temel görüşleri üzerinde durmaktadır. Bunları ortaya koyarken de yöntemimizi kaynak taraması, okuma, anlama, karşılaştırma yapmak suretiyle gerçekleştirdik. M. Küyel'in eserlerinden faydalanarak elde edilen veriler, tasvir edildi, bazı yerlerde değerlendirmeler yapıldı.
Immanuel Kant'ın metafizik bilginin olanaklılığını soruşturması bağlamında aklın diyalektiği sorunu

Immanuel Kant'ın Batı felsefe geleneğine etkisi büyüktür. Kant, uzun ve titiz çalışma hayatının sonucu olarak neredeyse bütün bir felsefe geleneği ile hesaplaşma gayretinde olmuş, bu hesaplaşmayı da aklın diyalektiği sorununu soruşturmalarının merkezine alarak gerçekleştirmiştir. Kant, geleneksel metafizik tarihinin, baştan aşağı bilgi-bilgi olmayan ayrımının farkında olunmamasından kaynaklanan diyalektik yanılsamalar tarihi olduğu düşüncesindedir. Ona göre, matematik ve saf doğa bilimi ilerlemesini sentetik a priori yargılara borçludur. Metafizik de eğer bir bilim olacaksa sentetik a priori yargılarla iş görmelidir. Kant böyle bir metafiziğin olanaklılığı konusunda iyimserdir. İşte aklın diyalektiği sorunu hem sentetik a priori yargıların ölçütlüğünde geleneksel metafizik eleştirisinin hem de Kant'ın bilgi kuramsal metafiziğinin çıkış noktasını oluşturur. Kant'ın bilgi kuramsal metafiziği ise geleneksel metafiziğin ana sorunları olan özgürlük, ölümsüzlük ve Tanrıya pratik akıl bağlamında yeni bir içerik kazandırmaya çalışır.
John Locke'da akıl vahiy ilişkisi

Felsefe tarihi içerisinde pek çok filozofun üzerinde önemle durduğu, insanın kendini ve çevresini tanımada kullandığı aracın ne olacağı problemi birçok farklı felsefi görüşün oluşmasına zemin hazırlamıştır. Filozoflar içinde bulundukları dünya görüşleri çerçevesinde bu sorulara cevap aramış, ampirizm akımının kurucusu olarak görülen Locke ise bu soruya akıl cevabının yanında kendi ampirist anlayışına karşı çıkma pahasına vahyi de vermiştir. Araştırmamız Locke'un bu iki alanı uzlaştırma gayreti üzerinde kurulmuştur. Öncelikle Locke'un akıl kavramından ne kastettiği ve vahiy olarak neleri kabul ettiği üzerine bir inceleme yapılmış, aynı zamanda akla dayalı bir din olmadığı takdirde ortaya çıkabilecek sorunlar detaylı analizlerlerle tartışılmıştır.
L'Historicité du monde chez Hegel et Heidegger

Günümüzde 'dünya'nın kendisine dair, onu doğadan farklılaştırarak, kolayca konuşabilmemize rağmen, içine gömüldüğümüz 'dünya'nın 'dolayımsız doğa', 'cansız nesneler doğası' olduğuna inanmaya, bununla birlikte, 'dünya'nın tarihi-kültürel olduğu fikrini aynı düzeyde savunmaya eğilimliyizdir. Bu çalışmamızda, 'dünyanın tarihselliği'ne dair Hegelci ve Heideggerci yaklaşımlar incelenmektedir. İncelemiz şu iki temel soru etrafında organize edildi: 1. Orada halihazırda olan ile 'dünya' arasındaki farkı nasıl açımlayabiliriz? 2. Özneye 'dünya'ya form verme gücünü veya 'dünya'yı tesis etme gücünü hangi ölçüde atfetmek gerekir? Bu sorulardan hareketle, çalışmamızda Hegel ve Heidegger Felsefesinde 'dünyanın tarihselliği'nin ne anlama geldiği incelenmekte ve nihayetinde de her iki yaklaşım arasında kısa bir karşılaştırma yapılmaktadır.
Derin öğrenmenin felsefi temelleri

Çalışmamızın temel amacı yapay zeka başlığı altında insan beynini model alan derin öğrenmenin gelişimini ele almak, anlamlı bir bütün oluşturmak ve yeni bir öngörü ortaya koymaktır. Bu amaçla ilk bölümde tarih boyunca matematik alanında ortaya çıkan makinelere duyulan ihtiyacın nasıl ve ne şekilde ilerlediği ele alınmıştır. İkinci bölümde, yapay zeka alanında çok önemli öngörülerde bulunmuş olan Alan Turing'in 'Hesaplama Makineleri ve Zeka' isimli makalesi incelenmiştir. Ardından Turing'in öngörülerine farklı bir açıdan yaklaşan J. Searle ve Çin Odası Deneyi incelenmiştir. Son bölümde ise makine öğrenmesi kavramı, derin öğrenme ve yapay sinir ağları bağlamında incelenmiştir. İnsan beyninin yapısı model alınarak geliştirilen yapay sinir ağları ve derin öğrenmenin mimari yapılarındaki gelişimi değerlendirilmiştir. Bu alanda şimdiye kadar yapılmış olan çalışmalardan yola çıkılarak düzeltilebilecek hatalar ve bundan sonrası için gidilebilecek yeni yollar ortaya konulmuştur.
Spinoza'da feminist politikanın imkanına dair bir soruşturma

Bu tezin amacı, Spinoza felsefesinin feminist politika açısından bir imkan taşıyıp taşımadığını sorgulamaktır. Bunun için ilk olarak Spinoza felsefesinin ana izlekleri verilmiş, ikinci kısımda ise feminist teorinin temel tartışma konuları özetlenmeye çalışılmıştır. İkinci kısımdaki feminist teoriye dair başlıca konular, modernizm-postmodernizm ayrımı üzerinden aktarılmıştır. Son kısımda ise Spinoza felsefesinin hangi yönlerden feminist politikaya dayanak oluşturabileceği anlaşılmaya çalışılmıştır. Bu amaçla Avustralya feminist felsefeciler Moira Gatens ve Genevieve Lloyd'un metinleri başta olmak üzere diğer Spinozacı feminist felsefecilerin görüşlerine yer verilmiştir.
Sanata sansürün Platon'daki felsefi nedenleri

Sanat toplum ilişkisi kimi zaman iktidarlar tarafından sanatın eğitici niteliklerinden ötürü olumlu karşılanırken, kimi zaman da sanat eserleri rahatsız edici bulunmuş ve sanatın toplumu kötü etkileyeceğinden endişe duyulmuştur. Bir hükümet erkinin sanat eserleri üzerinde denetleme yetkisi anlamında sansür, toplumsal düzenin sarsılmaması için gerekli görülmüş ve sıklıkla başvurulmuştur. Sanatın ve sanatçının toplum içindeki konumunu ve sanatın topluma olumlu/olumsuz etkilerini felsefi bir çerçeve içinde ele alan ilk düşünür ise Platon olmuştur. Platon'un, Devlet'inden uygun bulmadığı eserler üreten şairleri kovması sansür tanımına uygun düşmektedir. Ancak Platon'un, eserlerinde sansüre rastlanan ilk filozof olmasının yanında, sanat sansür ilişkisi bağlamında ele alınmasını gerektiren ayırt edici bir özelliği bulunmaktadır. Platon sanatı yalnızca etik açıdan değerlendirip sansürü önermemekte, sorunun kökenine inerek sanatın ve sanatçının epistemesi olup olmadığını sorgulamaktadır. Platon'a göre sanatçı epistemeye sahip değildir; sanatçı hakikati bilmez, bu yüzden sanat hakikat değil yalnızca hakikatin taklididir. Platon'un bu sanat anlayışının arkasında kendi oluşturduğu idealar kuramı bulunduğu kadar, Antik Yunan'dan miras aldığı sanatçı imgesi de önemli bir role sahiptir. İzleri bugüne dek süren bu imge sanatçıyı, ilhamını Tanrılardan alan ve yalnızca ilhamla üreten, aklı başında olmayan insan olarak betimlemektedir. İşte bu sanatçı imgesini idealar kuramıyla buluşturan Platon'a göre, sanatçı epistemeye sahip olanlar tarafından denetlenmeli, topluma yanlış ürünler sunmasına izin verilmemelidir. Ancak bize göre sanatın kişiyi kendiyle ve çevresiyle yüzleştiren eleştirel yanı ile epistemeye ilişkin vazgeçilmez bir işlevi vardır ve bu sebeple rahatsız edici sanat eserleri sansürlenmek yerine eleştirel bir imkan olarak görülmelidir.