turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çocuğun sosyalleşmesinde televizyonun etkisi

Araştırma, İstanbul ili, Üsküdar ve Şişli ilçelerinde yaşayan farklı sosyo-ekonomik ve sosyo-kültürel çevreye sahip özel ve resmi okullarda okuyan ilköğretimin ikinci kademesindeki öğrenciler arasında yapılmıştır. Bu araştırmada, ülkemizde yayın yapan televizyon kanallarının çocuklar üzerindeki etkileri araştırılmıştır. Büyüme çağındaki çocukların bedensel, zihinsel ve duygusal gelişimine televizyon nasıl etki yapmaktadır? Televizyonun yarar ve zararları hangi noktalarda yoğunlaşmaktadır. Çocuklar televizyona hangi fonksiyonu yüklemektedirler? Hangi programlan seyretmekte, kimleri model almaktadırlar? Televizyondan öğrendikleri ile aile ve okuldan öğrendikleri çatışıyor mu ? Anne ve babanın eğitim durumu çocuğun televizyonla ilişkisini etkiliyor mu ? Çocuğun sosyalleşmesinde televizyonun etkisi nelerdir? Araştırmada, televizyonun çocukları olumsuz yönde etkilediği, onları Türk milletinin milli, ahlaki, insani, manevi ve kültürel değerlerine yabancılaşürdığı, kişilMerinin oluşma sürecinde önemli bir evre olan buluğ çağında duygu ve heyecan gelişimlerini olumsuz yönde etkilediği temel hipotezinden hareket edilmiştir. Araştırma sonucunda; çocukların televizyonu hoşça vakit geçirme ve haber alma aracı olarak gördükleri tespit edilmiştir. Çocukların, en çok yerli film ve dizileri sevdikleri, daha çok hafta sonu televizyon seyrettikleri, popüler müzikten hoşlandıkları, filmlerdeki açık - saçık sahnelerden rahatsız oldukları anlaşılmaktadır. Çocuklar, televizyondaki ailelerin daha hoşgörülü, okulların daha demokratik, giyim kuşamın daha özgür olduğunu belirterek hoşgörü ve özgürlük yanlısı bir tutum sergilemişlerdir. Bir şeyin doğru ve yanlış olduğu konusunda en çok ailelerine inandıklarım, gelecekte popüler meslekleri seçeceklerini ifade etmişlerdir. Araştırmada, televizyonun çocukları daha çok olumsuz yönde etkilediği, olumsuz modeller sunduğu, nesiller arasında çatışmaya sebep olduğu, çocuğu hayata erken uyararak adeta çocukluğu yok ettiği, sosyalleşmesine olumsuz etki yaptığı tespit edilmiştir. XV
Irak ve Suriye'deki çatışmaların göçe etkisi: 2003-2015 dönemi

Irak ve Suriye, tarih boyunca dini, siyasi, ekonomik ve sosyal nedenlerle çeşitli çatışmaların yaşandığı ülkeler olagelmiştir. Kendi iç dinamiklerinin yanı sıra konumları ve doğal kaynakları sebebiyle, bölgeden veya bölge dışından birçok devlet, devlet dışı aktör de bu ülkeler üzerinde hakimiyet kurmak için çatışmalara neden olmuş ya da var olan çatışmaları şiddetlendirmiştir. Osmanlı Devleti'nin egemenliği sona erdikten sonra da, iki ülke üzerinde hakimiyet mücadelesi yaşanmış, etnik, dini ve mezhepsel farklılıklar birer çatışma unsuru olarak kullanılmıştır. Siyasi istikrarın sağlanamaması, iktidardaki partilerin izlediği ayrımcı ve şiddet yanlısı politikalar da çatışmaların yaşanmasına neden olmuştur. Çatışmalardan kaçmak için halk, ülke içinde ya da ülke dışına göç etmek zorunda kalmıştır. İki ülkede günümüzde de devam eden çatışmalar, bunların en çok göç hareketliliğinin yaşandığı ülkeler arasında yer almasına yol açmıştır. Irak'ta 2003 müdahalesi; Suriye'deyse 2011 Arap Ayaklanmaları çatışmaları tetiklemiş; devlet dışı aktörlerin ön plana çıkmasıyla şiddetlenen çatışmalarla birlikte yer değiştirme hareketleri de yoğunlaşmıştır. Son verilere göre, Irak'ta yaklaşık 7 milyon kişi, Suriye'deyse yaklaşık 12 milyon kişi göç etmek zorunda kalmış; bu göçmen hareketliliği diğer ülkelerde de krizlerin yaşanmasına sebep olmuştur. Çatışma ve göç ilişkini daha net aktarabilmek amacıyla, çalışmanın ilk bölümünde çatışma ve göç olguları kavramsal olarak incelenmiştir. İlerleyen bölümlerde göç akımlarının yoğun olarak yaşandığı Irak ve Suriye, demografik yapısı, tarihsel gelişimi ve çatışmaları tetikleyen olaylar ele alınmış, göç verileri son başlıklar altında incelenmiştir. Çatışmaların yoğun olduğu dönemlerde göç hareketlerinin de yoğun olduğu sonucuna ulaşılmış, göç verileri için Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği, Uluslararası Göç Örgütü gibi uluslararası kuruluşların verilerinden yararlanılmıştır.
1990'lı yıllar sonrası bir popüler kültür ürünü olarak arabesk müziğin değişimi/dönüşümü

Türkiye'de arabesk müzik hiçbir zaman önemini yitirmiş bir konu olmadı. Arabesk değişim dinamikleri güçlü olan bir ülke için tarihsel kökleri olan ve toplumsal karşılığı çok güçlü bir popüler kültür örneğidir. Ortaya çıktığı zamanki toplumsal koşullar ve müzik tarihi açısından kökleriyle her zaman ayrı bir yerde duracaktır. Bunun yanı sıra arabesk değişime karşı değişimle karşılık vermiş ve yaşadığı coğrafyanın hakkını da verebilmiş bir müzik türüdür. Bu nedenle arabeskin kökleri ve anlamları üzerinde durmak, çalışmamızın temelini oluşturmuştur. Esas varmak istediğimiz nokta ise arabeskin yaşadığı değişimin son 20 yılını anlamak olmuştur. Bu değişiminin nedenleri kadar, değişimi hazırlayan olgulara da dikkat çekmek ve tartışmak gerekmektedir. Çalışmanın ana ekseninde kültür konusu ve kültürün modernleşmeyle ve kültür endüstrisiyle girdiği ilişki yer almaktadır. Türkiye'de müzik tartışmalarının ana başlığı müzikteki Batılılaşma/modernleşme ve arabeskin ortaya çıkışı, tarihsel çerçevedeki yeriyle birlikte, yine çalışmamızın temellerini oluşturmaktadır. Son iki bölüm ise Türkiye'de müzik tarihine damgasını vurmuş, bir müzik türü olmanın ötesinde bir kültürü temsil eden arabeskin yaşadığı değişim/dönüşüm dalgalarıdır. 12 Eylül sonrası farklı Türkiye'nin arabeskiyle, 90'ların renkli Türkiye'sinin arabeskine geçiş ve bu geçişin arabesk müzikte ve dinleyen kitlelerde yarattığı değişimden söz etmektedir. Son başlıkta ise 'Siber Çağın' içinde, internet devrimiyle oluşan yeni bir kültür endüstrisinin içinde arabeskin yaşadığı dönüşüm ve karşılaştığı ilgiyle ilgili gözlemler yer almaktadır.
Bir direniş biçimi olarak sinema

Bu çalışmada yedinci sanat olan sinemanın çeşitli direnme pratikleri ile yarattığı etki ve dinamikler ele alınmıştır. Kültürel hegemonya iktidarın çıkarı doğrultusunda sanatı araçsallaştırarak kullanabilmektedir. Ancak buna karşın sanatçının muhalif duruşuyla, sanat özgün ve özgür bir şekilde üretilerek, özerk kalabilmektedir. Özgür sanat üretimleri ise, birer direniş biçimi olabilmektedirler. Sinema toplumsal imgelerin temsilidir. Bu sebeple sinema izleyici ile ilişki kurarak, izleyicinin dünya ile bağını kuvvetlendirebilmektedir. Bu bağ izleyicinin tarihsel, kültürel ve toplumsal arka planı ile ilişkilenerek kurulabilmektedir, bu da bireyi yalnızlaştırarak, pasifleştiren sisteme karşı bir direniş pratiği olabilmektedir. Diğer yandan, sinema iktidarın veya herhangi bir dil, din, ırk ya da milletin çıkarları doğrultusunda üretilmeden yersiz yurtsuz bir şekilde vuku bulabilmektedir. Sinema aynı zamanda resmi ideoloji tarafından üretilen tarihe alternatif olan toplumsal belleği inşası ve paylaşılmasında da önemli bir rol oynayabilmekte ve toplumsal belleğe sahip çıkabilmektedir. Bütün bunların ışığında sinema bir direniş yaratabilmektedir. Böylesi bir direniş, ister doğrudan ister dolaylı olarak değerlendirilsin sanatçılara, üzerlerindeki iktidar baskılarına ve ideolojik bir aygıt olan medyanın manipüle etme gücüne karşı, alternatif bir üretim inşa edebilme kudreti sağlayabilmektedir. Sinemanın nasıl bir direniş yaratacağını anlamak amacıyla bu araştırmada, yarı yapılandırılımış soru formu kullanılarak, 13 kişi ile mülakat yapılmıştır ve ardından elde edilen veriler analiz edilerek, yorumlanmıştır. Bu noktada bu çalışma, resmi anlatılara karşı, birer fail olarak sinema yönetmenlerinin söylemlerini paylaşması ve yorumlaması bakımından nitel bir çalışma olup, toplumsal belleğe katkı sağlamaktadır.
The cosmopolitanization of culinary 'consumption': Steakhouses as instances of the culture industry

Bu tez kültür endüstrisinin yemek tüketimini steakhouse'lar aracılığıyla nasıl kozmopolit bir eylem haline getirdiğinin incelenmesi konusunda Türkiye bağlamında ilgili literatürdeki ilk çalışmalardandır. Tematik analiz ve söylem analizi yöntemleri kullanılarak, hem steakhouse'lara gitmiş hem de gitmemiş insanlardan oluşan 40 kişilik bir gruptan elde edilen mülakat verileri teori ve uygulama temelinde incelenmiştir. İnceleme sonucunda tüketicilerin steakhouse'lara yönelik uzman, batıyı çağrıştıran ve sosyoekonomik olarak yüksek bir algısı olduğu saptanmış ve kültür endüstrisi tarafından desteklenen bu algının da popüler söylemler aracılığıyla sürekli yeniden üretildiği görülmüştür. Ayrıca steakhouse'ların bir amaç doğrultusunda kültür endüstrisi tarafından etkin olarak kullanılan ideolojik araçlar olduğu ve bu araçların daha iyi yaşam standartları ve daha yüksek sermaye sağlayacağı algısını satarak kozmopolitleşme, küreselleşme ve kapitalizm üçgeninde faaliyet gösterdiği gözlemlenmiştir. Bunların yanı sıra, yemek yemenin mevcut teorilerin öne sürdüğü birincil ve ikincil işlevlerine ek olarak, steakhouse'larda yemek yemenin üçüncül bir işlevi daha olduğu görülmüştür. Bu üçüncül işlev dahilinde insanların para harcayarak, alternatif kimlikler inşa ederek ve sosyoekonomik olarak yüksek bir tecrübe satın alarak belirli anlamlar yüklediği sembolik bir performans sergilediği gözlemlenmiştir.
Kamu ve özel sektörde çalışanların ahlaki tutum ve davranışları

Çalışmanın genel amacı; kamu ve özel sektörde çalışanların ahlaki tutum ve davranışlarını saptamaktır. Bu araştırmada, çalışanların kendilerini ve mesai arkadaşlarını ahlaki olarak nasıl buldukları, ahlakın çalışanlar için ne ifade ettiği, iş ahlakının ne olduğu sorularına cevap aranmıştır. Ahlak, insanın sosyal varlık olarak kendisi ve çevreyle olan ilişkisini anlamasına, iletişim kurabilmesine ve geçimlerini sağlayabilmelerine olanak sağlamaktadır. Bu nedenle insanların yaşamlarını sürdürebilmesi ve geçimlerini sağlayabilmeleri için çalışmaları, ahlak ilkelerine adeta sözleşme niteliği kazandırmaktadır. Çağlar içinde çalışmadan geçimini sürdürebilen bir toplumun izine rastlanmazken, iş ahlakının da genel ahlak değerlerinden soyutlanması mümkün görünmemektedir. Bununla birlikte günümüzdeki modern işletmelerin de sıklıkla gündeme gelen gayri resmi işlem, hileli ürün, haksız kazanç, rüşvet, suça göz yummak, mobbing, dedikodu, görevi kötüye kullanmak gibi problemlerin yaşanması ahlaki değerler üzerinden tahlil edildiğinde, ekonomi dünyasının ahlak ilkelerini geri planda bıraktığına işaret etmektedir. Oysa kurum ve kuruluşlarda ahlaki değerlerle çatışan davranışlar, toplumsal zeminde moral bozukluğuna ve güvensizliğe neden olabilmektedir. Bu nedenle, işletmelerde ahlak kurallarının açık ve şeffaf olmasının yanı sıra uygulanması, bireysel bilinç düzeyi, birey-iş ve birey-toplum güvenliği açısından son derece önemli bulunmaktadır. Çalışma kapsamında 30 Mayıs 2019- 28 Haziran 2019 tarihleri arasında, bireylerin ahlaki tutum ve davranışları hakkındaki algılarını incelemek için, İstanbul ilinde turizm sektöründe faaliyet gösteren Şişli Ramada Plaza By Wyndham İstanbul City Center Otel, Topkapı Mercure İstanbul Otel ve Beşiktaş Zimmer Bosphorus Otel çalışanları ve kamu kuruluşlarından İstanbul ilinde Eyüp İlçesi Eyüp Belediyesi çalışanları örneklem olarak seçilmiştir. Kamu ve özel sektör çalışanlarından kadınlar ve erkekler olmak üzere en üst düzeyden en alt düzeye kadar yüz yüze anket çalışması uygulanmıştır. 120 kamu çalışanı ve 120 özel sektör çalışanı olmak üzere toplam 240 kişi ile yapılan anket formu çalışması ile teorik ahlak ve pratik ahlak arasında uyum aranmıştır. Ayrıca özel sektör ve kamu sektörü arasında Independent Samples Test kullanılarak karşılaştırma yapılmış ve yapılan bu karşılaştırma neticesinde anlamlı farklılıklar bulunmuştur.
İkinci Meşrutiyet'ten Milli Mücadele'ye Anadolu'da sosyo-ekonomik ve kültürel boyutlarıyla Rum örgütlenmeleri (1908-1922)

Osmanlı Devleti'nin modernleşme sürecinde, Osmanlı milletlerini oluşturan cemaatler, kendilerini ifade etme aracı olarak çeşitli ihtiyaçlara cevap veren bir örgütlenme biçimi benimsemişlerdir. Cemiyet kurumu olarak adlandırılabilecek olan bu örgütlenme biçimini, Müslümanların yanı sıra Gayrimüslimler de kullanmıştır. Osmanlı Devleti'nde cemiyet kurumunun ortaya çıkışı, 19. yüzyılda modernleşmenin bir tezahürü olarak beliren kurumsal ve fikirsel dönüşümün ürünüdür. Cemiyetler, cemaat üyelerine hizmet ederek, cemaatin ekonomik, kültürel ve sosyal her türlü faaliyetlerini gerçekleştirmede aracı bir rol üstlenmişlerdir. 19. yüzyılın ilk yarısında, özellikle Tanzimat'la birlikte Osmanlı Devleti'nde filizlenmeye başlayan cemiyetleşme hareketi, aynı yüzyılın ikinci yarısından itibaren oldukça hız kazanmıştır. Bu cemiyetleşme hareketinde, Gayrimüslim cemaatlerin, özellikle Rumların, Müslümanlardan daha önce etkinlik göstermeye başladıkları göze çarpmaktadır. Osmanlı Devleti'nde ayrıcalıklı bir konuma sahip olan Rumlar, 18. yüzyılda başlayan Yunan aydınlanmasının bir sonucu olarak özellikle eğitim ve kültür alanında yeniden organize olmuşlar ve bu alanlarda kurdukları cemiyetlerle bir yandan Helenizm ideolojisinin Osmanlı Devleti içinde yayılmasına katkı sağlarlarken, diğer yandan cemaat bağlarını güçlendirmişlerdir. Bu süreçte yalnızca Osmanlı başkentinde değil, Anadolu'da da yoğun bir cemiyetleşme faaliyeti görülmüştür. Özellikle Batı Anadolu Rumları, hem coğrafi hem de sosyo-ekonomik koşulların uygunluğundan dolayı cemiyet kurma faaliyetlerine Anadolu'nun diğer bölgelerindeki Rumlardan daha erken bir dönemde başlamışlardır. İlerleyen süreçte Karadeniz ve Orta Anadolu Rumları da bu harekete katılarak yaşadıkları coğrafyada Helenizm'i cemiyetler aracılığıyla güçlendirmeye çalışmışlardır. Anadolu Rumları arasında İkinci Meşrutiyet'in ardından hızlanarak devam eden cemiyet teşkili, yalnızca eğitim ve kültür alanıyla sınırlı kalmamış, sanat ve spordan, mesleki, dini, hayırsever cemiyetlere kadar oldukça geniş bir yelpazede kendini göstermiştir. Birinci Dünya Savaşı ile birlikte, Anadolu Rumlarının cemiyetleşme faaliyetlerinde siyasileşme eğilimi görülmeye başlarken, bu eğilim 1919- 1922 arasındaki Yunan işgali döneminde yoğunluk kazanmıştır. Birçok Rum cemiyeti, görünürdeki niteliklerine ek olarak Anadolu'daki Yunan ordusuna destek veren türde veya Yunanistan'la birleşmeye yönelik siyasi amaçlara da yönelmiştir.
Yazılı basında şiddet haberlerinin sunumu: Habertürk, Hürriyet ve Sabah gazeteleri örneği

Medya; yazılı, görsel ve işitsel iletileriyle bireylerin yakın ve uzak çevrelerinden bilgi almalarını sağlayan önemli bir araçtır. Özellikle de 'şiddet' gibi bireylerin can ve malvarlığına zarar veren gelişmeler kitle iletişim araçlarında sıkça takip edilen haberler arasındadır. Bireylerin bilgi almak için medyayı kullanması medyanın yerine getirmesi gereken sorumlukları da beraberinde getirmektedir. Haberi oluştururken benimsediği dil ve üsluptan, kullandığı görsel malzemelere kadar birçok konuya dikkat etmesini zorunlu kılmaktadır. Çünkü medya içerikleri yaş, eğitim, cinsiyet vb. hiçbir fark gözetmeksizin tüm bireylere ulaşır. Bu yüzden medya, 'şiddet'i haberleştirirken öğretmeden, özendirmeden, kanıksatmadan ve meşrulaştırmadan vermesi gerekir. Bu çalışmada; Habertürk, Hürriyet ve Sabah gazetelerinde yayımlanan şiddet haberleri incelemeye alınmıştır. Üç farklı gazetenin şiddet olaylarını nasıl haberleştirdiği ve basın etik ilke ve kurallarına ne derece bağlı kaldığı incelenmiştir. Gazetelerin haberi oluştururken mağdur ve faili nasıl konumlandırdığı, bunu yaparken de ne derece objektif kalabildiği gözlemlenmiştir. Haberlerde kullanılan sözcükler ve fotoğraflar incelenerek gazetelerin sorumlu yayıncılık anlayışı değerlendirilmiştir. İncelemeler sonucunda 690 haber tespit edilmiş ve bunlardan 671'i inceleme kapsamına alınmıştır. Haberler kodlama cetveliyle taranmış ve içerik analizi yöntemi kullanılmıştır.
İstanbul ili Büyükçekmece ilçesi Celaliye mahallesinde yaşayan Patriyotların 1960'lardan günümüze düğün gelenekleri

Lozan Mübadelesi sonucunda Celaliye Mahallesi'ne göç etmiş ve 1923 yılından itibaren bu yana burada yaşamakta olan 'Patriyot'lar gerek oyun ve müzik gelenekleri ile gerekse diğer kültürel öğeleri ile bölgenin kültürel yapısına yön vermiş bir topluluktur. Eski ismi 'Celaliye Köyü' olan mahalle çevre beldelerce 'Patriyot Köyü' olarak bilinmektedir. Fakat 1960'ların sonu itibariyle dışarıdan farklı etnik kökenlerden göç alan mahallenin kültürel yapısı gerek bu göçler sonucu gerekse başka etmenler sebepleriyle değişime uğramıştır. Bu tez içerisinde Patriyot topluluğunun kültürel yapısı içerisinde önemli bir yer tutan düğün geleneklerinin 1960'lardan bugüne yaşadığı değişimler sebep sonuç ilişkisi içerisinde açıklanmıştır.
Turkish women's NGOS: A social network analysis

Bu çalısma, Ankara'daki kadın STK'ların organizasyonel yapısı ve sosyal aglarınıele alarak mevcut durumunu tespit etmeyi amaçlamaktadır. Bunu yapmak üzere, Ankara'da bulunan 28 kadın STK ile yas, organizasyon türü, hedef kitlesi, amacı, enformasyon ve komunikasyon teknolojileri ile yakınlıgı gibi organizasyonel yapıyı içeren değişkenler kadar, bu çalısmadaki kadın STK'ların organizasyon içi ve organizasyon dısı iletisimi ve isbirligi yapısı da incelenmektedir. Gerek tanımlayıcı analiz gerekse sosyal ag analizi bu çalısmada kullanılan metodlardır. Analiz süresince temel amaç, bu çalısmadaki kadın STK'ların birbirleriyle isbirligi kurupkurmadıklarını ortaya çıkartmaktır. Yapılan analizlerin sonuçları göstermektedir kiAnkara'daki kadın STK'ları arasındaki ilişkiler, arkadaslıga dayalı ve dolayısıylakurumsallasmamıs düzeyde sıkı ancak birlikte bir projeyi üstlenmek veya birlikte birkampanya/etkinlik düzenlemek anlamında zayıftır. Ortak çalısma konusundakiisteksizligi doguran nedenler arasında, organizasyonel otonominin kaybolacagıkorkusu, diger kadın STK'larla aynı faaliyet alanlarında çalısma, karsılıklı güveneksikligi ve ideolojik farklılıklar olarak sayılmaktadır.
Medyanın dili, madunun temsili ve biyopolitika: 2000 ölüm orucu üzerine bir inceleme

Türkiye cezaevlerinde 2000 yılında yaşanan ölüm orucu eylemi ve Hayata Dönüş Operasyonu adlı devlet müdahalesi pek çok bakımdan bir biyopolitika okuması yapmaya olanak sağlar. Bu çalışma da bahsedilen olay çerçevesinde beden siyasetini ve ötekinin medyada temsilini köşe yazıları üzerinden değerlendirir. Bu bağlamda çalışmanın temel sorunsalı, devlet ve beden arasında var olan güç/iktidar ilişkisi karşısında köşe yazılarının madunu nasıl temsil ettiği ve madunun bu temsili nasıl yorumladığıdır. Bu soruyu cevaplamak üzere çalışmada, güç sahibi kurum ve kuruluşların söylemlerinin haber metinlerinde nasıl yeniden üretildiği sorusunun cevabını arayan van Dijk'ın eleştirel söylem çözümlemesi yöntemi ve alımlama yöntemi kullanıldı. Eleştirel söylem çözümlemesi yöntemi çalışmanın ilk aşamasında, örnek olayın köşe yazılarında nasıl tartışıldığı, hangi bağlamlarda ele alındığı ve nasıl kategorize edildiğini ve devletin beden denetiminin köşe yazılarındaki tezahürünü yorumlamayı sağladı. Çalışmanın ikinci aşamasındaki alımlama çalışması, örnek olayın muhataplarının hem kendilerini anlatabilmelerini hem de 'kendileri adına' konuşanları yorumlayabilmelerini olanaklı kıldı. Bu bağlamda çalışmanın ikinci aşamasında köşe yazılarının olayın muhatapları ve dönemin önemli tanıklarından TAYAD'lı ailelerle alımlama çalışması çerçevesinde yaptığım görüşmeleri yorumladım. Bu görüşmeler, alımla çalışması için seçilen 6 köşe yazısının ailelerle okutulmasının ardından mülakat yöntemiyle yapıldı. Çalışmanın sorularına cevap bulmakta biyopolitika kavramının yanı sıra paternalizm, şiddet, nekro-politika, çıplak hayat kavramları kolaylaştırıcı oldu. Çalışmanın bulguları, köşe yazılarında ölüm orucu eyleminin meşru bir hak arama eylemi ve hapishanenin de direniş mekanı olarak tahayyül edilmediğini göstermesinin yanı sıra ötekinin köşe yazılarında temsilinin medyanın ideolojik konumlanışından bağımsız olmadığı sonucunu verdi.
Two worlds meeting in one neighborhood: Receiving society members-Afghan workers relations in Yenimahalle, İstanbul

Bu çalışma Türkiye'ye yönelik kağıtsız Afgan işçi göçü meselesine göçmenler ve göç alan toplum üyeleri arasındaki grup ilişkilerine sosyolojik bir perspektifle bakarak katkıda bulunmayı hedeflemektedir. İstanbul'da bulunan bir gecekondu mahallesi olan Yenimahalle, sayısı artan kağıtsız Afgan işçi göçmenler sebebiyle araştırma sahası olarak seçilmiştir. Gruplar arası ilişkileri anlamak için grupların algıları, tutumları ve etkileşimleri analiz edilmektedir. Çalışmanın verisi Yenimahalle'de yapılan yarı yapılandırılmış ve yüz yüze gerçekleştirilmiş 12'si Afgan göçmenlerle, 12'si göç alan toplum üyeleriyle olmak üzere toplam 24 görüşmeden elde edilmiştir. Çalışmanın bulguları göç alan toplum üyeleri ve Afgan göçmenlerin birbirlerini sosyal hiyerarşide asimetrik olarak konumlanan iki ayrı grup olarak algıladıklarını göstermektedir. Göç alan toplum üyeleri göçmenlere karşı acıma duygusu hissetmekte ve şiddet uygulamaktadır. Göçmenler ise göç alan toplum üyelerine minnet duymakta ve hayatta kalma stratejisi olarak sessiz kalmaktadırlar. Ortak bir duygu olarak, bu grupların birbirlerine karşı korku ve endişe duydukları gözlemlenmektedir. Araştırmanın diğer bulguları ise gruplar arasındaki çok kısıtlı bir sosyal etkileşimin olduğunu ve sosyal mesafenin göçmenlerin geçiciliğinden, gruplar arasında algılanan kültürel farklılıklardan ve göçmenlerin bekar olmalarından ve cinsiyetlerinden kaynaklandığını öne sürmektedir.
Lise öğrenimine devam eden gençlerin yaşlılığa bakış açısı: Giresun ili örneği

Sanayi devriminden sonra bilimsel, teknolojik ve tıbbi alanda meydana gelen değişmeler sonucunda günümüzde doğurganlık oranı azalmış, ortalama yaşam süresi uzamış ve yaşlı nüfus giderek artmıştır. Bu da yaşlılığı Türkiye de dahil, günümüz toplumlarının önemli olgularından biri haline getirmiştir. Toplumların giderek yaşlanmasının gelecekte toplumsal, ekonomik, siyasal, psikolojik vb. sonuçları olabilecektir. Toplumumuzda görece dezavantajlı bir grupta yer alan yaşlıların ve yaşlılığın, gençler tarafından nasıl değerlendirildiğinin Giresun'da liseye devam eden öğrenciler örneğinden hareketle ortaya konulması çalışmanın temel amacını oluşturmaktadır. Dolayısıyla geleceğin yaşlılarını oluşturacak olan bugünün gençlerinin yaşlılığa bakış açısını incelemek bu kapsamda önem taşımaktadır. Ayrıca, ülkemizde sosyoloji alanında gençlerin yaşlılığa bakış açısını inceleyen çalışmaların sınırlı sayıda olması da araştırmanın önemini ortaya koymaktadır. Bunlara ek olarak bu çalışma, Giresun ilinde gençlerin yaşlılığa bakış açısı konusunda yapılan ilk çalışma olması nedeniyle de önemlidir. Araştırma kapsamında Giresun il merkezinde alt, orta ve üst sosyo-ekonomik düzeye sahip gençlerin gittiği liselerde öğrenim gören 60 öğrenci ile derinlemesine mülakat yapılmıştır. Araştırmanın temel bulgularından bazıları; öğrencilerin 60 yaş ve üzeri yaşlarda olanları yaşlı olarak tanımladıkları, yaşlılığı hastalıkla eş değer olarak gördükleri, yaşlıların doğa ile içe içe olan yerlerde, kendi evlerinde ailesi ile yaşadıklarında daha mutlu olacaklarını düşündükleri, yaşlıların en önemli sorunlarının sağlık sorunları olduğu, Giresun ilinde yaşlılar için kentsel alanda yaşanılan güçlükler içerisinde trafik ve yol güvenliğinin tehlike oluşturması şeklinde özetlenebilir. Bunların yanı sıra gençler, Giresun ilinde yaşlılara yönelik sosyal hizmet, yaşlı dostu kent, kamusal mekan tasarımı ve sağlık hizmetinin önemi üzerinde durmakta ve bunlara yönelik kamu politikalarının yapılması gerektiğinin altını çizmektedirler. Ayrıca gençlere göre, yaşlılar arasında özellikle engelliler ve kadınlar daha dezavantajlı konumdadırlar.