turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk hukukunda iş sağlığı ve güvenliği yaptırımları

iş sağlığı ve güvenliği eski zamanlarda bile var olan bir konudur. Fakat eskiden is sağlığı ve güvenliği kurallarına uyulmamasının bir yaptırımı mevcut değildi. Teknolojigelistikçe ortaya çıkan isçi sağlığı ve is güvenliği sorunları artık bu konunun üzerinde durulması gerektiğinin sinyallerini veriyordu. Bu düsüncenin gelismesinden sonra is sağlığı ve güvenliği konusuyla devlet ilgilenmeye baslamıstı ve isyerlerinde uyulması gereken bir takım is sağlığı ve güvenliği ile ilgili kurallar koymustu. Daha sonraki dönemde is sağlığı ve güvenliği kuralları sürekli gelismis, isçilerin sağlıkları korunmaya baslanmıs ve isverenlerdaha güvenli çalısma ortamı sunmaya baslamıslardı. Devletin koymus olduğu is sağlığı ve güvenliği ile ilgili kurallara uymayan isverenlere ise hafif olmayan yaptırımlar uygulanmaya baslanmıstır. Bu yaptırımlar; maddi tazminat, manevi tazminat, destekten yoksun kalma tazminatı olabileceği gibi idari nitelikli olan; idari para cezaları, isin durdurulması veyaisyerinin kapatılması ve son olarak isçilerin çalısmaktan alıkonulmasıdır. Aynı zamanda ortaya çıkan sorunlar da isverenlerin ceza kanunu anlamında bir sorumluluğu varsa yineisverenler T. C. K anlamında da yaptırımla karsılasırlar. Günümüzde is sağlığı ve güvenliği tam olarak istenen noktaya gelmese de belli bir düzene kavusmustur. Yani en azından artık isverenler isçileri korumak zorunda olduklarını aksi takdirde ne tür yaptırımlarla karsılasacaklarını öğrenmislerdir. Aynı sekilde isverenlerisyerlerinde çalısma düzenlerini olusturup is güvenliği önlemlerini de sıkı sıkıya almayabaslamıslardır. Bu durumdan isçiler, sağlıklı ortamda güvenli bir sekilde çalıstıkları için, isverenlerde, is aksamadan daha kaliteli olarak yapıldığı için kazançlı çıkmıslardır
Türk hukukunda deniz alacaklarına karşı sorumluluğun sınırlandırılması (LLMC 1976)

Deniz Alacaklarına Karşı Sorumluluğun Sınırlandırılması konusunda en temel kaynak, 1924 ve 1957 tarihli aynı konulu sözleşmelerin yerine geçmek üzere kaleme alınan 'Deniz Alacaklarına Karşı Mesuliyetin Sınırlandırılması Hakkında 1976 Tarihli Milletlerarası Sözleşme' dir. Londra Konvansiyonu, Türkiye bakımından 1/7/ 1998 tarihinde yürürlüğe girmiştir.2/5/ 1996 tarihinde ise Londra Konvansiyonu'nda değişiklik yapılması uygun bulunmuş ve 'Deniz Alacaklarına Karşı Mesuliyetin Sınırlandırılması Hakkında 1976 Tarihli Milletlerarası Sözleşmeyi Tadil Eden 1996 Protokolü' ('1996 Protokolü') kabul edilmiştir. 1996 Protokolü, 17/10/ 2010 itibariyle Türkiye açısından yürürlüğe girmiştir. Gerek Londra Konvansiyonu gerekse 1996 Protokolü'nün, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nda yapılan atıf ile Türk hukukunda doğrudan uygulanabilmesi ve deniz alacaklarına karşı sorumluluğun fon tesis etmek suretiyle sınırlandırılması mümkündür. 2012 yılında getirilen değişik ile Londra Konvansiyonu ve 1996 Protokolü'nde belirtilen sorumluluk sınırları yükseltilmiştir. Bu çalışmada Londra Konvansiyonu, 1996 Protokolü ve 2012 Değişikliği hükümlerinin Türk Hukuku'ndaki uygulaması incelenmiş ve sorumluluğun Türk Hukuku uyarınca sınırlandırılması değerlendirilmiştir.
19. yüzyılda Osmanlı Devletinde kıymetli evrakların hukuki ve iktisadi işlevleri

İtibar yahut mali itibar başkasının sermayesinden geçici olarak yararlanabilmek kabiliyetidir. İtibar üzerine kurulan borç senetlerini, servetin değişim vasıtası haline koyan işlemler, özellikle söz konusu senetlerin emre muharrer veya hamiline ait olmak üzere düzenlenmesi yöntemlerinin oluşturulmasıdır. Kullanımı daha yaygın olan ticari senetler poliçe, bono, çek ve süftece idi. Bunlardan 20. yüzyıla kadar en yaygın olarak kullanılanı, poliçeydi. Poliçenin ortaya çıkış tarihiyle ilgili farklı iddialar ve yaklaşımlar olmakla birlikte, 17. yüzyılın sonlarına doğru keşfedilen 'ciro' ve 'emir kaydı', poliçe kullanımının kolaylaşmasını ve yaygınlaşmasını sağlamıştır. Osmanlı Devleti'nde poliçe kullanımıyla ilgili ilk kayıt 1655 yılına aittir. Bu tarihten sonra poliçe kullanımının yaygınlaşmaya başladığı kayıtlardan anlaşılmaktadır. Bu yaygınlaşmanın en temel sebebi, Avrupa ülkeleriyle olan ilişkilerin gelişmesidir. Madeni paraları nakletmenin masraflı olması ve tehlikeler barındırması da bir başka etken olarak dikkati çekmekteydi. Bu bağlamda eşkıya ve korsanlık faaliyetlerinin kara ve deniz yollarını tehlikeli hale getirmesi, poliçeyi önemli bir alternatif durumuna getirmiştir. Yine de Osmanlı'da poliçenin yaygınlaşmaya başladığı ilk dönemlerde, yeni bir yöntem olan poliçeyle ilgili güven problemlerinin olduğu ve bu durumun poliçenin yaygınlaşmasını yavaşlattığı müşahede edilmiştir. Bu nedenle Osmanlı Devleti'nde poliçe, 19. yüzyılda daha yaygın olarak kullanılmaya başlanmıştır. Osmanlı ekonomisinde kullanımı yaygınlaşan poliçenin, 1849 yılı öncesinde, hukuki altyapısı standart bir durumda değildi. 1849 yılında kabul edilip 1850 yılında yürürlüğe giren Ticaret Kanunnamesi ile poliçeyle ilgili hususlar bir düzene kavuştu. Genel olarak poliçeden kaynaklanan uyuşmazlıkların çözüm yeri olan ticaret mahkemelerini, daha sağlıklı ve hukuki bir yapıya kavuşturan Ticaret Kanunnamesi Zeyli, hukuki altyapıyı daha da sağlamlaştırdı. Osmanlı Devleti'nde yurt içi ve yurt dışı ticaretin gelişmesi, poliçe kullanımını da artırdı. Buna ek olarak poliçe, yurt içinde devlet gelirlerinin İstanbul'a nakledilmesinde mali yönetim açısından önemli bir alternatif oldu. Kayıtlar, Osmanlı coğrafyasında yurt içi poliçe kullanımının, özellikle günümüz Türkiye'si sınırları ile Rumeli ve kısmen kuzey Suriye, Filistin bölgelerinde yaygın olduğunu göstermektedir. Özellikle Aydın, Selanik, Edirne, Hüdavendigar gibi vilayetlerin ön plana çıktığı ve İstanbul'un bir finans merkezi olma yolunda ilerlediği dikkati çekmekteydi. Bu dönemde Avrupa'ya ve Avrupa'dan Osmanlı Devleti'ne, özellikle İstanbul'a bir hayli poliçe keşide edilmişti. Osmanlı kuruşunun değerinin korunması çabalarında, poliçe keşidesini artırmıştı. Osmanlı Devleti'nin Avrupa'daki büyükelçilik ve konsolosluklarının masrafları da poliçe yoluyla ödenmişti. Sonuç olarak poliçe Osmanlı Devleti'nin yıkılışına kadar, ticari hayattaki önemini korumuştu.
Yabancıların Türkiye'de ikamet ve seyahat özgürlüğü

Türkiye'de yabancıların ikamet ve seyahat özgürlüğü, Anayasa hükmü gereği uluslararası hukuka uygun olarak kanunla sınırlanmaktadır. Bu konudaki temel kanun 6458 sayılı Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu'dur. Bu kanunla, yabancıların ikametleri ile ilgili güncel sorunlara cevap verme hususunda yetersiz kalan 1950 tarihli Yabancıların Türkiye'de İkamet ve Seyahatleri Hakkında Kanun yürürlükten kaldırılmıştır. Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu ile birliktePasaport Kanunu'nun yürürlükte olan bazı hükümleri uygulanmaya devam etmektedir. Yabancıların ikamet ve seyahatlerine ilişkin kanuni düzenlemelerin yapılmasının yanı sıra Türkiye, bu konu ile ilişkili pek çok uluslararası sözleşmeye de taraftır. Bu sözleşmelerin hükümleri, Anayasa hükmü gereği iç hukukun bir parçası haline gelmiştir. Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu ile yabancıların ikamet ve seyahatlerine ilişkin önemli yenilikler ve değişiklikler yapılmıştır. Yabancıların ülkeye yasal olarak giriş şartları, ülkeye girişin engelleneceği haller, vize muafiyeti sağlanacakhaller detaylı olarak düzenlenmiştir. Eski kanunda yer almayan ikamet izni türleri, bu kanunda tek tek düzenlenmiştir. Bunlar kısa dönem ikamet izni, aile ikamet izni, öğrenci ikamet izni, uzun dönem ikamet izni, insani ikamet izni ve insan ticareti mağduru ikamet iznidir. Her bir ikamet izni türünün kapsamı, şartları, iptal, uzatmama ya da ret sebeplerine detaylı olarak yer verilmiştir. Bu çalışmada, Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu hükümleri başta olmak üzere, yabancıların ikamet ve seyahatlerine ilişkin Türk hukukundaki sınırlama ve düzenlemeler incelenecektir.
Miras manileri arasında yer alan faktörlerden din farkı

'Miras manileri arasında yer alan faktörlerden din farkı' adlI çalışmamızın amacı sahabe döneminden itibaren bu konuyla ilgi farklı ictihadları ortaya koymak ve delil bakımından en güçlü olanı tercih yapmaktır. Çalışmamız giriş ve iki bölümden oluşmaktadır. Giriş Kısmında konuyla ilgili kaynakların tesbiti, mirasin tarihçesi, din kavramı, inanç ve ülke açısından insanların tasnifi konuları incelenmiştir. Birinci Bölümde mirasın kavramsal çerçevesi başlığı altında mirasın rükün, sebep ve manileri incelenmiştir. İkinci bölümde ise din farkının mirasla ilgili hükümleri başlığı altında müslümanlar ile gayrimüslimler arasındaki tevarüs, farklı dinlere mensup olan gayrimüslimler arasındaki tevarüs ve mürtedle başkaları arasındaki tevarüs konuları incelenmiştir. İslam hukukçulari gayrimüslimin müslümana mirasçı olamaması konusunda icma etmişlerdir. Müslümanın gayri müslime mirasçı olup olmaması konusunda ihtilaf etmişlerdir. Cumhur müslümanı gayri müslime mirasçı kılmazken; azınlıkta kalan İslam hukukçuları müslümanı gayri müslime mirasçı kılmıştır.
Anonim şirketlerde yönetim kurulu üyelerinin temsil yetkisi

Anonim şirketleri üçüncü kişilere karşı yönetim kurulu temsil eder. Yönetim kurulu anonim şirketin kanuni temsilcisi olup esas mukavelede yazılı konu-mevzu sınırları içinde her türlü işleri ve hukuki muameleleri şirket adına yapmak ve şirket unvanını kullanmak hakkına sahiptir. Bu durum TTK 317 ve devamı maddelerinde açıkça düzenlenmiştir. Bu çalışmamız dört ana bölüm altında incelenecektir. İlk bölümde genel olarak temsil yetkisi incelenecek, bu inceleme dahilinde temsil kavramı, amacı, hukuki niteliği ve çeşitleri konularına değinilecektir. İkinci bölümde ticari şirketlerde temsil yetkisi genel olarak incelenecektir. Üçüncü bölümde anonim şirketlerde temsil yetkisi ayrıntılı olarak incelenecektir. Son olarak dördüncü bölümde, yeni Türk Ticaret Kanunu Tasarısında temsil yetkisinin nasıl ele alındığı hususu incelenecektir. Çalışmamız konu hakkındaki tespit ve değerlendirmelerimiz doğrultusunda sonuç kısmıyla sona erecektir.
Hizmet akdine dayanan sosyal sigorta ilişkisinin dava yoluyla tespiti

İşverenin en önemli yükümlülüklerinden birisi sigortalıları Kuruma bildirmektir. Bu yükümlülük hem sigortalıya hem Kuruma karşıdır. Sosyal Sigortalar Kurumunun en önemli yükümlülüklerinden birisi de sigortalıların sigortalı olduklarını tespit etmek ve sigortalının haklarını korumaktır. Ancak sigorta primlerinin yüksek olmasının etkisiyle Kurumun denetim mekanizmasının iyi işlememesinden faydalanan çok sayıda işveren çalıştırdıkları sigortalıları Kuruma bildirme yükümlülüğüne uymamaktadır. Bunun sonucunda binlerce sigortalının Kuruma bildirimi yapılmadan çalıştırıldığına rastlanmaktadır. İş güvencesi hükümlerinin yeterince işlememesi sonucunda Kuruma bildirimi yapılmayan sigortalılar yıllarca bu duruma sessiz kalmaktadır. Bazıları ise kuruma bildirimlerinin yapılmadığını ya da bildirimlerin gerçeğe uygun olmadığını yıllarca fark etmemektedir. Bu kişiler hizmet ilişkisi sona erdikten sonra geçmişş dönemlere ait çalışmalarının tespiti için iş mahkemelerinde dava açmak zorunda kalmaktadır. Sosyal sigorta ilişkisinin dava yoluyla tespiti Türkiye'de mahkemeleri en çok meşgul eden dava türlerinden birisidir. Bu tezde sosyal sigorta ilişkisi çerçevesinde tarafların yükümlülükleri ve Kuruma bildirimi yapılmayan sigortalılar için hizmet tespiti yöntemleri birlikte incelenmiştir. Bu yöntemler içinde en sık kullanılan ve en etkili yöntem olan sosyal sigorta ilişkisinin dava yoluyla tespiti, yargı kararları ve öğretideki tartışmalar esas alınarak değerlendirilmiştir. Yargı kararları üzerinde yaptığımız incelemede çarpıcı olan nokta sosyal sigortaların temel niteliklerinden olan, zorunluluk, vazgeçilmezlik, devredilmezlik gibi özelliklerin bazı kararlarda göz ardı edilmesidir. Bu nedenle bu tür yargı kararlarının yeniden gözden geçirilmesi gerektiği kanaati oluşmuştur. Sosyal sigorta ilişkisini dava yoluyla tespit ettiren sigortalının dava sonucunda izlemesi gereken prosedür de ele alınmıştır. Zira sosyal sigorta edimlerinden yararlanmak için sadece tespit kararı almak yetmemekte bu tespit kararının Kurum tarafından işleme konulmasını ve prim tahsilatının gerçekleşmesini sağlamak da gerekmektedir.
Fikri hukuk açısından eser sahibinin hakları ve korunması

Geçmişte olduğu gibi günümüzde de bir toplumun ekonomik ve kültürel yönden gelişmesi, sanatçılar, işletmeciler, bilim ve edebiyat adamları gibi kişilerin meydana getirdikler fikir ürünlerinin korunmasıyla yakından ilişkilidir. Bu kişilerin fikir ürünlerinin korunması onları teşvik edecek. ve daha verimli, topluma faydalı eserler ortaya koymalarını sağlayacaktır. Mukayeseli hukukta ve Türk fikir ve sanat eserleri hukukunda genel olarak kabul edilen görüş, her fikri ürün değil sadece eser niteliğine haiz fikir ürünleri korunması gerektiği yönündedir. Bu tez üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde, eser sahibinin haklarının daha iyi anlaşılması için önce eser ve eser sahibi kavramları incelenmiştir. İkinci bölümde ise, eser sahibinin haklan incelenmiştir. Eser sahibinin hakları mali ve manevi haklar olmak üzere ikiye ayrılır. Üçüncü bölümde ise, hakların korunması incelenmiştir. Eser sahibinin haklan maddi hukuk yoluyla ve dava yoluyla olmak üzere iki açıdan korunmaktadır. Maddi hukukun sağladığı koruma yetersiz kalırsa hak sahibi hukuk veya ceza davası ile hakkının korunmasını mahkemeden talep edebilir. Eser dışında, eser üzerindeki haklarla yakın ilişki içerisinde olan bazı haklar da kanunda himaye kapsamına alınmıştır. Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nda eser sahiplerinin haklan ile bağlantılı haklar başlığı altında düzenlenen bu haklar komşu haklar ve filmlerin ilk defa tespitini yapan film yapımcılarının haklandır. Üçüncü bölümde hakların maddi hukuk yönünden korunmasından sonra bağlantılı hakların korunması incelenmiştir. Tezimizin en sonunda, fikir ve sanat eseri sahiplerinin korunması ile ilgili, ulaştığım sonuçlar belirtilmiştir.
Türkiye'deki kıdem tazminatı uygulamalarının hukuki sonuçları ve dengeleyici politikalar

Türk çalışma hayatına 1936 yılında giren kıdem tazminatı mevhumu, bugün dahi bir sorun olarak güncelliğini korumaktadır. 2003 yılında çıkan şu anki 4857 Sayılı İş Kanunu bu konuda eski kanuna göre değişiklik yapmamış, 1475 Sayılı Eski İş Kanunu'nun 14. Maddesini yürürlükte tutmuştur. Fakat adı geçen maddeyle ilgili bir şerh konulup bu şerhte, ileri tarihlerde Kıdem Tazminatı Fon'u kurulması ve bu fonun işletilmesi öngörülüyor. Fon kurulmasının sebebi iş kanunlarına tabi çalışanların ve kapsam dışında olanların fon sayesinde kıdem tazminatı haklarını devlet denetiminde alabilmesidir. İşçi ve işveren kesimi bu konuda görüş ayrılığındadır. Dünya'da klasik sistem ve fon sistemini uygulayan farklı ülkeler arasında çok önemli farklılıklar vardır. Bir karşılaştırma yapmak pek te sağlıklı değildir. Dolayısıyla Türkiye'de Kıdem Tazminatı Fonu kurulsun kurulmasına ama fon kurulmadan evvel 4857 Sayılı İş Kanunu'nun tekrar elden geçirilmesi gerekebilir. Bu sayede belki fonun işlevi daha çok artırılabilir.
Anonim ortaklıkta genel kurulu toplantıya davet

Günümüzde sermaye ortaklıkları içerisinde uygulama alanı en geniş olan, ticaret yaşamında oldukça önemli bir yeri bulunan ve bu sebeple de en fazla yasal düzenlemeye ihtiyaç duyan ortaklık türü, anonim ortaklıktır. Genel kurul ise ortaklığın işleyişi hakkında pay sahiplerinin bilgi aldığı, ortaklıkla ilgili önem arz eden konuların görüşüldüğü, müzakere edildiği ve kararların alındığı zorunlu bir organdır. Bu durum ortaklığın işleyişi bakımından hayati önemi bulunan genel kurulun önemini artırmaktadır. Bu sebeple toplantılarının yapılması, toplantıların hazırlığı, pay sahiplerinin bu toplantılara davet edilerek tüm pay sahiplerinin yapılacak olan toplantılardan haberdar edilmesi ve bu sayede pay sahiplerinin en önemli haklarından biri olan genel kurul toplantılarına katılma haklarının etkin bir şekilde kullanmalarının sağlanması amaçlanmış, bu amaçla da genel kurulun toplantıya davet edilmesi konusunda 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nda oldukça ayrıntılı yasal düzenlemelere yer verilmiştir. Bu çalışmamızda anonim ortaklıkta organların tanımı yapıldıktan sonra bir organ olarak genel kurulun tanımı, özellikleri, yetkileri ve türleri incelenmiş, ardından yasal düzenlemeler çerçevesinde anonim ortaklıkta genel kurulu toplantıya davet yetkisi bulunan kişi ve organlar incelenmiş, son olarak genel kurulu toplantıya davet prosedürü, toplantı gündeminin belirlenmesi ve diğer davet hazırlıklarına değinilmiştir.
Şirketler hukukunun geleceği üzerine bir inceleme: Şirket yönetiminde yapay zeka

Yapay zeka teknolojileri, insan unsurunun egemen olduğu pek çok alanı etkisi altına almaya hazırlanmaktadır. Bu alanlar arasında tıp, hukuk, eğitim, mühendislik olduğu gibi ticaret de bulunmaktadır. Yapay zeka teknolojileri, özellikle şirketler hukukunun geleneksel yapısını kökünden sarsacak yeni bir ticari düzen ve anlayış yaratma yolundadır. Karar alma süreçlerini otomatikleştiren yapay zeka teknolojilerinin verimliliği ve hızı, şirketlerin bu sistemleri geliştirerek pazarlamalarının yanı sıra bizzat şirket bünyelerine katarak kullanma eğilimi göstermelerine de yol açmaktadır. Bu şekilde kendi kendini besleyen bu döngü, yapay zeka alanına sermaye yapısı güçlü şirketlerin yönelmesini ve araştırma kapsamının gittikçe genişletilmesini sağlamaktadır. Şirketlerdeki bu yönelim neticesinde, hızla gelişen yapay zeka teknolojilerinin geleneksel şirket yapılarını etkileyebilme potansiyelinin yükselmesi olgusu, şirketler hukukunun geleceği üzerine bir inceleme yapılması gerekliliğini ortaya çıkarmaktadır. Çalışmamızda şirket yönetiminde yapay zeka teknolojilerinin kullanımına ve bunun hukuki sonuçlarına odaklanılmakta ve konu dört temel bölüme ayrılarak incelenmektedir. Giriş bölümünde kısaca çalışmanın konusu, önemi, amacı, kapsamı ve sistematiği açıklanmakta, yapay zeka ve şirket yönetiminin kavramsal çerçevesine yer verilmektedir. Birinci bölümde şirketler hukuku ve yapay zeka teknolojilerinin etkileşimi incelenmektedir. Bu bölümde yapay zeka teknolojilerinin ticaret hukuku ve şirketler hukuku ile etkileşimi incelenmekte, dijitalleşmenin şirketler hukukuna etkileri, özellikle şirket yapılarındaki ve menfaat çatışmalarındaki dönüşüm çerçevesinde ele alınmaktadır. İkinci bölümde, şirket yönetiminde yapay zeka teknolojilerinin kullanılması bir süreç olarak incelenmektedir. Kullanım kararı alınmasından başlamak üzere, şirkete uygun yapay zeka teknolojilerinin edinimi ve bu teknolojilerinin şirket yönetiminde kullanılma yöntemlerinin araştırıldığı bu bölümde, teknik, hukuki ve ticari başta olmak üzere ilgili beklenti ve belirsizlikler araştırılmaktadır. Üçüncü bölümde şirket yönetiminde yapay zeka teknolojilerinin kullanılmasının hukuki sonuçları ve hukukun bu dönüşümden nasıl etkileneceği üzerinde durulmaktadır. Son bölümde ise yönetimin geleceği üzerine düşüncelerin yer altığı bir karar ağacı tasarımı içeren interaktif bir bölüme yer verilmektedir.
Türkiye'de vergi uyuşmazlıklarının çözümünde vergi mahkemelerinin yeri ve önemi

İdari işlem olan vergilendirme işlemlerinde her zaman hukuka uyarlılık bulunmamaktadır. Bu nedenle; vergilendirme işlemini gerçekleştiren vergi idaresi ile bu işlemlerin muhatabı durumundaki mükellefler arasında uyuşmazlıklar çıkmaktadır. Mükellefler bu uyuşmazlıklara karşı idari ve yargısal çözüm yollarına başvurarak haklarını aramaktadırlar. Vergi uyuşmazlıklarının yargısal aşamada çözüm yollarında görevli yargı mercileri; vergi mahkemeleri, bölge idare mahkemeleri ve Danıştay'dır. Vergi yargısının; yargısal denetim, uyuşmazlıkları çözme, içtihat yaratma ve hukuki güvenlik sağlama gibi işlevleri bulunmaktadır. 1982 yılında büyük bir değişim geçiren Türk Vergi Yargısı, Türk yargı sistemi içinde idari yargıya bağlı olarak örgütlenmiştir. Bu yeniden yapılanma süreci sonrası, daha verimli çalışmaya başlayan vergi yargısı içinde vergi mahkemeleri ilk derece yargı mercileri olarak vergi uyuşmazlıklarının çözümünde önemli bir konuma gelmişlerdir. Vergi uyuşmazlıklarının çözümünde vergi mahkemelerinin rolü ve etkileri, uyuşmazlıkların ne oranda vergi mahkemelerinde çözümlendiği gibi hususlar vergi mahkemelerinin önemine ve verimliliğine ilişkin bilgi vermektedir. Çalışmamızda; vergi yargısı kavramı, çeşitli ülkelerde vergi yargısı sistemleri, vergi yargısının bağımsızlığı sorunu, vergi yargısının işlevleri, vergi uyuşmazlıklarının çözümünde vergi mahkemelerinin etkinliği, önemi ve yeri konuları açıklanmaya çalışılmıştır. Güncel verilerle desteklenen çalışmamızda vergi mahkemelerinin önemine ilişkin sorulara cevap aranmış, hak ettiği öneme kavuşması için gerekenler konusunda çözüm önerileri sunulmaya çalışılmıştır.
Kat Mülkiyeti Kanunu kapsamında arsa payı

Tezin konusunu Kat Mülkiyeti Kanunu kapsamında arsa payı oluşturmaktadır. Çalışmamızın kapsamını sınırlandırmak adına toplu yapı hükümleri çalışmamıza dahil edilmemiştir. Tezin birinci bölümünde, arsa ve arsa payı kavramları ile arsanın oluşum süreci genel hatlarıyla ele alınmıştır. Ayrıca bu bölümde arsa payının kat irtifakı ve kat mülkiyeti aşamasında belirlenmesi ve arsa payının özellikleri üzerinde durulmuştur. Tezin ikinci bölümünde, arsa payına bağlanan hukuki sonuçlara ve Kat Mülkiyeti Kanunu ile yakın ilişkili olduğunu düşündüğümüz Afet Riski Altındaki Alanların Dönüştürülmesi Hakkında Kanun'a, bu kanun içerisinde yer alan arsa payı ile ilgili düzenlemelere ve arsa payına bağlanan hukuki sonuçlara değinilmiş, iki kanun arasındaki arsa payına ilişkin ortak ve farklı yönler üzerinde durulmuştur. İlk olarak Kat Mülkiyeti Kanunu kapsamında kat malikleri kurulu toplantılarından ve bu toplantılarda arsa payı ile alınan kararlar irdelenmiş, bu noktada çoğunluk veya oybirliği ile alınan kararlar üzerinde durulmamıştır. Ardından, kat maliklerine tanınan hak ve yükümlülükler ile kat mülkiyetinin sona erme hallerinden bahsedilmiştir. İkinci olarak ise bu konuların Afet Riski Altındaki Alanların Dönüştürülmesi Hakkında Kanun kapsamındaki yansımalarına yer verilmiştir. Tezin üçüncü bölümünde, arsa payının yeniden düzenlenmesini gerektiren haller incelenmiştir. Bu bölümde arsa paylarının kat mülkiyeti kanunu kapsamında yeniden değerlendirilme süreci ile kentsel dönüşüm kapsamına alınan bir yapıya ilişkin arsa paylarının yeniden düzenlenmesi arasındaki fark ortaya konularak, yıkım sonucu ortaya çıkabilecek bazı önemli sorunlara çözüm getirilmeye çalışılmıştır.
Türk Ceza Kanununda sistemi engelleme, bozma, verileri yok etme veya değiştirme suçları (TCK m.244/1,2)

Modern çağın vazgeçilmez unsurları konumunda olan bilgisayar, cep telefonu ve tablet gibi gelişmiş teknolojik ürünler, bireylerin iş ve sosyal hayatının her alanında kullanılmaktadır. Hayatın olağan akışı içinde gün geçtikçe daha fazla ihtiyaç duyulan ses, resim, video, metin, banka bilgileri vb. verilerin işlemden geçirilmesini, depolanmasını veya başka kişi ya da sistemlere aktarılmasını sağlayan tüm bu gelişmiş teknolojik cihazlara kısaca Bilişim Sistemleri denilmektedir. Bilişim sistemleri hayatı kolaylaştırdığı gibi, barındırdığı maddi ve manevi değerlerin yüksek ekonomik, sosyal ve politik getirisi sebebiyle, art niyetli ve suç işleme meyilli kişiler için de cazip hale gelmektedir. Bu sistemlerde suç işlenmesi kolay ancak, bu suçun ve faillerin tespiti bir o kadar zor olmaktadır. Yapılan yasal düzenlemelerle gerekli cezai müeyyidelerin uygulanarak bilişim suçlarıyla mücadele edilmesi hedeflenmektedir. Yapılan bu çalışmada, Bilişim Suçları ile ilgili olarak TCK'nunda ifade edildiği şekliyle 'sistemi engelleme, bozma, verileri yok etme veya değiştirme suçu' na yönelik kavramlar, bu kapsamda yapılan yasal düzenlemeler ve suçun önlenmesi ya da maruz kalınmaması için birey ve kurumsal anlamda alınabilecek tedbirler incelenmiştir.