turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Natural gas relations between Russia and Euroepan Union: An asymmetrical interdependency

Rusya ve Avrupa Birliği arasındaki doğal gaz ilişkisi, her iki tarafı da uzun vadede etkileyen önemli bir konudur. Rusya, enerji kaynakları ve doğal gaz rezervleri bakımından zengin olan taraf iken, AB ise sınırlı enerji kaynakları ve genişleme sürecinde artan enerji talebi nedeniyle bağımlı taraftır. Bu ikili ilişkinin bazı uzun vadeli ve kısa vadeli sonuçları olduğu gibi, doğal gaz diplomasisinde de bir derece bağımlılık analizi yapmayı gerektirmektedir. Rusya, AB ile doğal gaz ihracatına devam etmek ve hatta diğer komşu ülkeler dahil yeni rotalara doğal gaz ihraç etmek istemektedir. Öte yandan AB, Rusya'nın enerji politikaları karşısında güvenlik politikalarını güçlendirme eğilimindedir ve her zaman AB'nin gündeminde yer alan bu doğal gaz bağımlılığı azaltmayı amaçlamaktadır. Bir ülkenin kendi sınırlarındaki doğal gaz boru hatları sadece ülke içi tüketimi ilgilendirdiği için bir sorun teşkil etmez fakat sınırlar ötesi doğal gaz boru hatları için tüketici ülke ile ihraç eden ülke arasında düzenlenecek enerji diplomasisi gerektirir. Ayrıca, doğal gaz ticareti sadece birbiriyle ticaret yapan iki ülkeyi değil, komşu ülkeleri ve Ukrayna, Türkiye gibi transit ülkeleri de ilgilendirmektedir. Bu değişkenler ortaya çıktıkça, tarafların birbirlerine karşı uyguladıkları enerji politikaları incelenmelidir. Bu argümanlar, ikisi arasındaki ilişkinin yapısı ve açıklaması için uygun bir uluslararası ilişkiler teorisi ile desteklenmelidir. Politik ekonomide çok söz edilen karşılıklı bağımlılık ilişkisi, Rusya ile AB arasındaki doğal gaz ilişkisinde açıkça görülmektedir. İki tarafın birbirine bağımlılığı, iki tarafın birbirlerinin çıkarları doğrultusunda hareket ettiği anlamına gelir. Bununla birlikte, adından da anlaşılacağı gibi, iki tarafın birbirine bağlı olması, ancak üstün bir devletin varlığı varsa, bu ilişki asimetrik bir bağımlılık olarak açıklanabilir. Bu tezde, Rusya-AB doğal gaz ilişkilerinin asimetrik olarak birbirine bağımlı olduğu öne sürülmektedir ki, burada daha az bağımlı olan aktör, bağımlılık ilişkisini daha bağımlı olan aktör veya AB'den kaynaklanan bir konuyu tehlikeye sokmada güç kaynağı olarak sıklıkla kullanmaktadır. Neo-klasik gerçekçiliğe vurgu, uluslararası ilişkilerde güvenliği ve politikayı ön planda tutmak ve Rusya'nın AB'ye yönelik dış doğal gaz politikasını etkileyen bir iç düzey değişkeninin varlığından söz edilmektedir. Rusya-AB doğal gaz politikalarını analiz ettikten sonra varılacak nihai sonuç şöyledir: Rusya ile AB arasında doğal gaz ilişkisi açısından asimetrik bir karşılıklı bağımlılık olması mümkündür ve bu bağımlılık, ikisi arasında alternatif projeler olmadığı sürece uzun vadede devam edecektir.
La delimitation des competences entre l'Union Eropeenne et les etats membres

Avrupa, politik birliğini sağlayabilmek için, bazı problemlerini aşmak durumundadır. Bu problemlerden bir tanesi, üye ülkelerin, yetkilerini Avrupa Birliği gibi supranasyonal bir güce devretmek konusundaki isteksizlikleridir. Yetki sınırlandırması sorununa çözüm bulunamaması durumunda, Birliğe yeni üye olacak ülkelerle birlikte yapısall sorunlar da derinleşecektir. Avrupa Birliği, vatandaşlarına ve yerel yönetimlere daha yakın bir yapıya sahip olmak için bazı etkin çözümler getirmelidir. Bu çalışma, yetki sınırlandırması sorununu ve Subsidiarite İlkesi'nin bu soruna olan etkisini ele almayı amaçlamaktadır.
Suriye iç savaşında etkisi olan faktörler ve İran'ın Suriye politikası'nın etkisi

Orta Doğu hiçbir zaman savaş, çatışma, savaş ve değişimden özgür olmamıştır. Bu çalışma, kurulduğu günden bu yana kapsamını genişleten Suriye İç Savaşı'na odaklanacaktır. Suriye'ye komşu olan ülkeler mevzilerini almışlardır ve konuyla ilgili özel politikalar belirlemişlerdir. İran'ın Suriye'ye yönelik dış politikası bu bağlamda incelenecektir. Suriye'nin İran'a değeri, İran'ın Suriye'deki eylemlerinin gelişigüzel olmadığını göstermek için analiz edilecektir. Ayrıca, bu çalışma, geçmişş çatışmaları ve huzursuz savaşları sürdürme perspektifinde tarihsel arka planı mevcut durumla kapatmaya çalışacaktır. Kriz sonrası iç savaş, Sünni-Şii çatışmasına sebep olurken, dünyada genelinde demokratikleşme akımlarına katılan aktörlerle otoriter rejimleri destekleyen ülkeler arasında ciddi çekişmeye sebep olmuştur. Rusya, ABD küresel güçlerinin yanında İran yerelde yerleştirdiği Şii milislerinin varlığı ve Suriye'ye yaptığı sınırsız her türlü destek ve direniş söylemiyle söz sahibi olmuştur. İddia olunan Şii Hilali görünür olmuştur. Bu savaş insan hakları ihlalleriyle gündemdedir. Suriye karmaşık bir ittifaklar ağı oluşmuştur. Suriye'nin mutlak egemenliğini savunan Şii söylemiyle direniş anlayışı dış müdahalelere karşı çıkmaktadır. İran-Suriye ittifakı giderek pekişmektedir. Suriye savaşın sonlandırılması gerekmektedir. Çözüm savaşta değil demokrasidedir.
Uluslararası Hukukta koruma sorumluluğu: Libya örneği

İnsani müdahalenin uluslararası ilişkiler ve uluslararası hukukta meydana getirdiği devlet egemenliği ve insan hakları arasındaki gerilim, soğuk savaş sonrası dönemde zirveye ulaşmıştır. İnsani müdahalenin akıllardaki kötü izlenimini silmek ve uluslararası sistemde müdahale ve devlet egemenliği arasında denge kurabilmek amacıyla koruma sorumluluğu kavramı gündeme getirilmiştir. Koruma sorumluluğu kavramı ICISS ile ortaya çıkmıştır. Devamında gelen birçok raporla da uluslararası hukuk sistemine entegre edilmeye çalışılmıştır. Müdahale ve egemenlik konusunda çeşitli değişiklikler içeren kavram, İlk uygulama şansını Libya'ya NATO tarafından uygulanan Birleşik Koruyucu Harekatta bulmuştur. Bu çalışmada bu harekat kapsamında koruma sorumluluğu kavramıyla insani müdahale anlayışında kat edilen yolu görmek amaçlanmıştır. Kavramın egemenliği hak olmaktan çıkarıp sorumluluğa vurgu yapması müdahale anlayışına yeni bir soluk getirmiştir. Uluslararası hukukta gelişen norm olarak ifade edilen koruma sorumluluğu, bu şekilde gelişim gösterdikçe insan hakları ihlalleri, insanlığa karşı işlenen suçlar karşısında uygulanabilecek somut bir şeyler oluşturulacaktır. Bu durum da devlet suiistimallerinin önüne geçebilecektir.
Europeanization of Greece and Turkey in comparative perspective: The role of business associations and civil society organizations

FormuÖğrencinin Adı : İzzet NASAna Bilim Dalı : Uluslararası İlişkiler Tez Başlığı : Yunanistan ve Türkiye'nin Avrupalılaşması SürecininMukayeseli Analizi: İş Örgütleri ve Sivil Toplum Kuruluşlarının RolüÖzetAvrupalılaşma kavramı son yıllarda gerek ulusal gerekse de bölgesel çerçevede adaptasyon ve reform süreçlerinin incelenmesinde giderek daha fazla tartışılmaya başlamıştır. Bir yandan, tepeden Avrupalılaşma ulusal siyasi süreçlerinin, yasa ve politikalarının Avrupa norm, hukuk ve kurallarına uygunluğu bağlamında sinyaller göndermektedir. Öte yandan, derindenAvrupalılaşma Avrupa Birliği siyasi süreç ve tartışmalarında görüleceği gibi etkili olmaktadır. Avrupalılaşma'nın bu iki yönlü yapısı ulusal düzeyde var olan reform ve değişim hareketindeetkin rol oynaktadır. Dolayısıyla, Avrupalılaşma kavram ve kapsamı genelde Türkiye ve Yunanistan'ın geçirdiği değişim sürecinin incelenmesinde, özelde ise Türk-Yunan ilişkilerininirdelenmesinde önemli vazife arz etmektedir. Her ne kadar tepeden Avrupalılaşma kavramınatez içerisinde büyük ehemniyet verilmiş olsa da, tezin genel amacı bugüne kadar daha az incelenmiş bir konuya açıklık getirmektir: Türkiye ve Yunanistan'ın Avrupalılaşması'nda İşÖrgütleri ile Sivil Toplum Kuruluşları'nın Etkisi. Günümüze değin, Türk-Yunan ilişkilerini inceleyen birçok yazı temelinde güvenlik algısı ve sınır çatışmalarını esas almaktaydı. Bu tezin hedefi ise yukarıda bahsedilen devlet dışı aktörlerin Avrupalılaşma çerçevesinde devletlerin Avrupa müktesebatına uyumundaki rollerini incelemektir. Bu bağlamda varılan sonuçlar oldukça çarpıcıdır. Türk-Yunan ilişkileri yeni bir düzleme oturmuştur. Avrupa Birliği'nin artan rolü, 1999'da yaşanan ikiz depremlerin yaratmış olduğu sivil diplomasi ve iş dünyasının artan ilgisi bu sonuca etki etmişlerdir. Avrupa Birliği, son dönemdeki Türk-Yunansiyasi yakınlaşmasının yanı sıra, iki ülkenin sosyal ve ekonomik olarak da yakınlaşmasınabüyük ölçüde etki etmiştir. Son olarak, sosyal ve ekonomik yakınlaşmalar, Türk-Yunan ilişkilerinin vardığı nokta açısından geri dönüşün oldukça zor ve uzak olduğu bir duruma işaret etmektedir.
Comparative analysis of language reforms and nationalism in Hungary, Croatia, and Norway

Bu tez dil reformlarının neden başarılı, başarısız veya kısmen başarılı olduğu sorusuna cevaben kalitatif bir analiz sunmaktadır. Dil hareketleri ve ulusal dillerin standardizasyonu uluslaşma sürecinde büyük önem taşımasına rağmen, dil reformları nadiren karşılaştırmalı bir perspektiften incelenmiştir. Bu çalışma, 19. yüzyılda ortaya çıkmaya başlayan milliyetçilik dönemindeki üç dil reformu vakasını ele almaktadır. Bu çalışmada, üç bağımsız değişkenin devlet olma durumu, siyasal katılım ve pan-milliyetçi hareket bir dil reformu girişiminin sonucunu belirlediği iddia edilmektedir. Macaristan'da, burjuvazinin siyasete katılmaya başlamasının yanı sıra pan-milliyetçi bir hareketin ve bağımsız bir devletin yokluğu, dil reformunun başarılı olmasını sağlamıştır. Norveç'te reform öncesinde bağımsız bir devlete sahip olunması ve geniş siyasi katılım, kısmen başarılı bir reforma neden olurken, Hırvatistan'da Pan-Slav hareketinin varlığı ve sınırlı siyasi katılım dil reformunun başarısız olmasına sebep olmuştur. Bu bulgular ayrıca, milliyetçiliğin öncelikli olarak dile dayalı olduğu durumlarda, standartlaştırılmış ulusal dilin ulus-devlet oluşumu için çok önemli olduğunu göstermektedir. Bu nedenle dil reformları üzerine yapılan araştırmalar milliyetçilik çalışmalarına önemli katkılar sağlamaktadır.
1979-2019 yılları arası SSCB, Taliban ve NATO dönemlerinde Afganistan'ın göç sorunları

Bu çalışmanın amacı 1979- 2019 yılları arasında Afganistan'da yaşanan sorunlar sonucunda Afgan halkının yaptığı göçlere ilgin görüşlerinin belirlenmesidir. Bu amaç doğrultusunda çalışma nicel bir çalışma olup tarama yöntemiyle yapılmıştır. Amaca uygun olarak araştırmada göç eden Afgan halkının sosyo-demografik özelliklerinin belirlenmesi adına 19 soruluk sosyo-demografik anket ve göç nedenlerini belirlemeye yönelik 68 soruluk göç anketi kullanılmıştır. Araştırma örneklemini, seçkisiz örneklem yöntemine göre belirlenen Türkiye'ye göç etmiş 21 Afgan vatandaşı oluşturmaktadır. Araştırmada analiz yöntemi olarak yüzdelik ve frekans analizleri yapılmıştır. Araştırmada yapılan analiz sonuçlarına bakıldığında elde edilen bulgulara göre; Türkiye'ye göç etme sebebine ilişkin verilen cevaplar incelendiğinde araştırmaya katılan Türkiye'ye göç etmiş Afgan bireylerin genel olarak savaş ve düşmanlıktan ötürü göç ettiği; Afganistan'da güvenlik problemi yaşama durumuna ilişkin cevaplara bakıldığında büyük çoğunluğu güvenlik problemi yaşadığı; Türkiye'de güvende hissetme durumuna göre verilen cevaplara bakıldığında katılımcıların tamamına yakını kendi güvende hissettiği; Türk toplumundan memnun olma durumuna göre dağılım incelendiğinde katılımcıların yarısından fazlasının katıldığı; Türk komşuların yardımcı olma durumuna göre dağılıma bakıldığından katılımcıların yarısına yakını Türk komşularından yardım aldığı; başka bir ülkede yaşama durumuna verilen cevaplar incelendiğinde araştırmaya katılan Türkiye'ye göç etmiş Afgan bireylerin hemen hemen tamamı evet cevabı verdiği belirlenmiştir.
Türkiye - Arnavutluk ilişkilerinde kimlik ve ötekilik söylemi: Süreklilik/değişim

Bu tez çalışması, inşacı yaklaşım çerçevesinde, Türkiye ve Arnavutluk dış politikalarının belirlenmesinde kimliklerin, kültürlerin, söylemlerin ve karşılıklı imgelerin etkisini ortaya koymaya çalışmaktadır. Çalışma, iki ülkelerin dış politikalarının etkilendiği unsurları inceleyerek karşılıklı ilişkilerin şekillenmesinde ötekilik söyleminin etkisini örnek olaylar üzerinden yorumlamaya çalışmıştır. İki ülkenin birbirlerine yönelik yaklaşımlarında ve dış politikalarında herhangi bir değişimden veya sürekliklikten söz edebilmek için önce iki devletin de kimlik inşa süreçleri çalışma içerisinde incelenmiş ve bu inşa süreçlerine etki eden olaylar irdelenmiştir. Bu süreçte de Tanzimat Fermanı'ndan bugüne her iki ülkenin ulus kimliğinin inşa sürecinde birçok değişime uğradığı, bu süreçte kimlik inşasını etkileyen 'iç' ve 'dış' birçok unsurun varlığına tez çalışması içerisinde değinilmiştir. Türkiye'nin ve Arnavutluk'un özellikle Soğuk Savaş süresince ve sonrasındaki kimlik ve müttefik algılamalarındaki değişimler tez çalışmasında saptanmıştır. Bugünkü Türkiye ve Arnavutluk ilişkilerinde ve karşılıklı imgelerin inşasında 'içsel' yani tarihsel ortak geçmişşin etkisi olduğu kadar 'dışsal' yani 'Batı kimliği' içerisinde yer almanın da etkisinin olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
Kültürel diplomasi: Almanya ve Türkiye örneği

Almanya ve Türkiye'nin kültürel diplomasi çalışmalarını karşılaştırmalı olarak inceleme amacıyla hazırlanan bu tez çalışmasında her iki ülkenin kültürel diplomasi kapsamında yürüttüğü faaliyetler ve uygulayıcı kurumlarına ilişkin durum ortaya konmaktadır. Geleneksel diplomasi, kamu diplomasisi, yumuşak güç, kamu ve kültürel diplomasi kavramlarının uluslararası ilişkiler çerçevesinde tarihsel süreç içerisindeki gelişimi ele alınmıştır. Bu çerçevede, kültürel diplomasi araçlarının; eğitim, bilim, sanat, dil, spor, diaspora, din ve medya gibi başlıklarında toplumlar arasındaki ilişkilerdeki yeri analiz edilmiştir. Söz konusu kültürel diplomasi araçları dikkate alınarak Almanya ve Türkiye örnekleri detaylı bir şekilde irdelenmiştir. Buna paralel olarak kültürel diplomasiyi icra eden kurumların yapısı da incelenmiştir. Sonuç olarak kültürel diplomasinin toplumlar arası ilişkilere yaptığı katkı ortaya konmuş, bu alanda yürütülen faaliyetlere ehemmiyet gösterilmesi ve yeterli seviyede bütçe imkanının sağlanmasının faydalı olacağı tespit edilmiştir.
1918-1922 arası Türk-Rus ilişkilerinde Azerbaycan'ın rolü

1918- 1922 arası Türkiye, Rusya ve Azerbaycan açısından oldukça ehemmiyetli gelişmelerin yaşandığı bir dönem olmuştur. Üç ülkede de bu dönemde bir geçiş evresi yaşanmış ve bu geçiş süreci üç toplumu da oldukça derinden etkilemiştir. Osmanlı Devleti'nin fiilen son bulması ile beraber Anadolu'da emperyalizme karşı verilen mücadele, Türk-Rus ilişkileri açısından son derece önemli bir yakınlaşmanın kapılarını aralamıştır. Bolşeviklerin Rusya'da iktidara gelmesi ile birlikte Anadolu'daki emperyalist politikalara karşı çıkmaları bu olumlu ilişkilerin kurulmasında ilk adımı oluşturmuştur. Bu yakınlaşma; hem varoluş mücadelesi veren Türkiye için, hem de yeni kurulan Bolşevik Rusya devleti için büyük önem taşımaktaydı. Anadolu'daki antiemperyalist mücadelenin başarıya ulaşması Ruslar için de hayati bir anlam ifade ediyordu. Milli Mücadele yıllarında Rusların Anadolu'ya göndermiş oldukları yüklü miktardaki para ve silah yardımı, onların Anadolu'daki vaziyet ile ne kadar yakından alakadar olduklarını ve Türk Milli Mücadele hareketinin kendileri için ne denli büyük bir öneme sahip olduğunun kanıtıdır. Türk-Rus ilişkilerine etki eden en önemli faktörlerden bir tanesi hiç şüphesiz Azerbaycan'dır. 1918- 1922 arası Azerbaycan için de üst üste geçiş evrelerinin yaşandığı bir dönem olmuştur. Rusya Çarlığı'nın yıkılmasından sonra 28 Mayıs 1918'de bağımsızlığına kavuşan Azerbaycan Türkleri, bu bağımsızlığı sadece 23 ay yaşayabilmişlerdir. 26 Nisan 1920'de Kızıl Ordu'nun Azerbaycan'a girmesi ve 28 Nisan 1920'de Azerbaycan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nin kurulması, Azerbaycan Türkleri için bağımsızlığın sonu ve yaklaşık 70 yıl sürecek bir esaretin başlangıcını teşkil etmiştir. Bizim tezimizde ele aldığımız konu Azerbaycan'da yaşanan gelişmelerin Türk-Rus ilişkilerini nasıl etkilediği olacaktır. Uzun yıllardan beri zaten bir takım ilişkilerde bulunan Türk ve Rus halklarının Azerbaycan çerçevesindeki ilişkileri ve iki ülkenin de Azerbaycan'a bakış açısını değerlendirmeye çalışacağız.
Gürcistan'ın Kafkas'larda jeopolitik önemi ve Türkiye'nin Kafkasya politikasında Gürcistan

Kafkasya bünyesinde barındırdığı Azerbaycan, Gürcistan ve Ermenistan Cumhuriyetleri ve bunlara bağlı birçok özerk ve otonom bölge ile dünyanın en karmaşık nüfus kitlesine sahip coğrafyalarından biri olarak sadece Türkiye'nin değil, bütün dünyanın dikkatlerini üzerinde toplamaktadır. Tarih boyunca Anadolu'nun güvenliği bu bölgenin elde bulundurulmasıyla sağlanmıştır. Türkiye Kafkas coğrafyasını Gürcistan coğrafyasından ayrı olarak değerlendirmemektedir. Bu bakımdan Gürcistan politikaları daima genel Kafkas politikaları içinde ele alındığı gibi Kafkas politikaları da Gürcistan'ın tavır ve davranışlarına göre yönlendirilmektedir. Oysa bölgede Gürcülerden başka birçok ulus yaşamaktadır. Esasen bu ulusların her biri için ayrı politikalar belirlenmesi gerekir. Ancak bu ulusların siyasi bir güç oluşturamaması nedeniyle Gürcistan bölgede birleştirici bir unsurmuş gibi görülmektedir. Kafkas ulusları da bu tavır ve davranışlara göre yönlendirilmektedir. Hazar ve Orta Asya Ülkeleri günümüzde kendilerini dışarıya bağlayan yollar, kapılar, köprüler aramaktadır. Boru Hatları olmaksızın sahip oldukları petrol rezervlerinin hiçbir anlam ve faydası olmamakta, prensip olarak petrolün en kısa yoldan Akdeniz'e çıkması gerekmektedir, tşte bu noktada Türkiye ile Orta Asya Ülkelerinin siyasi, ekonomik, kültürel ve tarihsel bağlarının devamı ve gelişimi, Boru hatları sayesinde oluşturulacak koridor ile sağlanacaktır. Çalışmamız yukarıda ifade edilen hususlar dahilinde ele alınmıştır. Konunun özünü oluşturan Kafkaslar ve Gürcistan bölgede hakim güç olan diğer devletlerin de konumlan dikkate alınarak değerlendirilmiştir. Rusya, ABD, Avrupa Birliği, İran ve Türkiye'nin bölgedeki çıkarları, çatışmaları ve rekabetleri dile getirilmiş olup, geniş bir perspektiften bakılmak suretiyle konuya ayrıntılarıyla yer verilmeye çalışılmıştır. Türkiye'nin tarihsel süreçlerle beraber, genelde Kafkasya coğrafyasına özelde de Gürcistan'a karşı sergilemiş olduğu siyasal-ekonomik politikalar, neden sonuç ilişkileri kurularak irdelenmeye çalışılmıştır.
Avrupa Birliği-Türkiye ilişkileri

Türkiye Cumhuriyeti'nin dış politikası, asırlar boyunca yaşananların bir harmanı, bir etkileşimidir. Dayandığı bu temellerin altında yatan bazı dinamikler mevcut olup, bu asli öğeler 82 yıllık tarihi boyunca hiç değişmemiş ve Cumhuriyet'in kurucusu Ulu önder Atatürk'ün belirlediği çizgide ilerlemiştir. Aynen Türk dış politikasının uzun yıllara dayanan geçmişşi gibi Avrupa bütünleşmesi hareketinin temelinin inşası da en azından teorik bazda yüzyıllar öncesine dayanmaktadır. Ancak, pratikte ilerleme kaydedilmesi 20. yüzyılın ikinci yarısında gerçekleşmiştir. Yüzünü önemli ölçüde Batı'ya çevirmiş olan Türkiye'nin Avrupa Birliği ile olan karşılıklı ilişkileri bazen sorunlu bazense ahenkli bir şekilde ilerlemiş ve müzakere sürecinin başlamasına aylar kalan bugüne gelinmiştir. Hazırladığım bu çalışmada Türk Dış Politikasını, Avrupa bütünleşme hareketini ve bu iki dinamiğin kesişmesini açıklamaya çalışmaktayım. Ayrıca, Avrupa ile bir bütün olmaya çalışan Türkiye'nin, Avrupa dışındaki dünyada var olan alternatifleri üzerine de vurgu yapmaya çalışmaktaydım. 190
Nuclear weapons at the edge of 21. st century

nükleer silahların yasaklanması için çaba harcayan insanlara göre bir devrin kapanışıydı. Fransa'nın 1995 'teki nükleer denemelerinden bu yana yaşanan güzel gelişmeler ve nükleer silahların yasaklanabileceği umutlan iki devletin güç gösterisi yüzünden yok oldu. Aslında herkes Hindistan ve Pakistan'ın nükleer silahlara sahip olduğunu ve gizlice denemeler yaptıklarını biliyordu. Ama, burada önemli olan her iki devletin de bir savaş anında nükleer güçlerini kullanabileceklerini göstermeleriydi. Dünya, bu denemelerin etkisini uzun süre üzerinden atamayacaktı. Soğuk Savaş'ın bitmesi akademik ve siyasi çevrelerce nükleer silahlara dayalı gerginliğin de biteceği şeklinde yorumlanmıştı. Oysa, umulanın aksine, bu gerginlik bitmedi, yön değiştirdi. Süper güçlerin değişik nedenlerle destekledikleri çeşitli ülkelerin nükleer silahlara sahip olma yolunda bayağı mesafe aldıkları, ancak ortalık sakinleşince görülebildi. Uluslararası Atom Enerjisi kurumu uzmanlarının yaptıkları araştırmalara göre, durum tahmin edilenden daha kötüydü. Amerika, İran'a karşı kullandığı Irak'ı nerdeyse nükleer bir güç haline getirirken, Rusya'da Amerika'ya karşı desteklediği Kuzey Kore'yi bir bela haline getirmişti. Takip eden yıllar dünyanın geride kalan tek süper gücünün 'rogue states' tabir edilen bu devletlerle mücadelesine sahne olacaktı. Bu tezin amacı 1990 ve özellikle 1995 sonrası yaşanan nükleer gelişmeleri gözler önüne sermek ve geleceğe yönelik bir çerçeve çizebilmektir. Tezin çok fazla konuyu kapsamasının ve kaynakça ve ekler bölümlerinin geniş tutulmasının nedeni, ileride nükleer silahlar üzerine çalışma yapmak isteyen araştırmacılara yol gösterebilmek içindir. Tez, nükleer proliferasyona giden ülkelerin statülerini ve geleceğe yönelik değerlendirmelerini de kapsamaktadır. 1998'e kadar yaşanan gelişmeler hem pozitif hem de negatif unsurlar içermektedir. Ukrayna, Beyaz Rusya ve Kazakistan'ın nükleer stoklarım Rusya'ya devretmeleri, Güney Afrika'nın nükleer programını durdurması, Uluslararası Adalet Divanı'nın almış olduğuIV tavsiye karan, Canberra Komisyonu'nun raporu, Nükleer Denemeleri'nin Yasaklanması Antlaşması'nın imzalanmış olması pozitif gelişmeler olarak değerlendirilebilir. Irak'ta çıkan kitle imha silahlan stoklan, Kuzey Kore'nin dünyaya kafa tutması, Çin'in nükleer denemeleri, dünyanın en demokratik ülkelerinden birisi olan Fransa'nın nükleer denemelere tekrar başlaması ve Hindistan ve Pakistan'ın denemeleri ise negatif gelişmelerdir. 1998'den 2000'li yıllara bakıldığında nükleer silahların tamamen yok edilmesinin mümkün olmadığı gayet açıktır. Fakat, Amerika'nın baskılarıyla yapılan silahsızlanma antlaşmaları neticesinde nükleer silahların sayılarında azalma olması mümkün görünmektedir. Burada tek endişe verici tek unsur, nükleer silahlara sahip devletler bu silahlan yok ederken başka devletlerin silahlanmaya devam etmeleridir. Bu tehdit de, tüm silahsızlanma anlaşmalarının yerel parlamentolarca onaylanmasının gecikmesine neden olmaktadır. 'İyi niyet' kavramını ülkelerin literatürüne sokmadan da, bunun gerçekleşmesi mümkün değildir.
The security paradigm and the challenges of development in the sahel region: The Sahel g5 and the counter-terrorism strategy

Sahel bölgesi son otuz yılda şiddet ile eş anlamlıdır. Nitekim, yoksulluk, çatışma, hızlı nüfus artışı, radikal aşırılıkçılık, gıda güvensizliği, iklim değişikliği, insan kaçakçılığı, göç ve yoksul yönetişim, 'çatışma koridoru' olarak adlandırılan bölgeyi görmüştür. şiddetli aşırılıkçılık yanı sıra ilgili saldırıları. Küresel Terörizm Endeksi sıralamasına göre, Mali, Nijer ve Çad ile komşu Libya ve Nijerya, terörden etkilenen ilk 30 ülke arasında yer alıyor. Bu araştırma çatışmanın nedenlerini, etkisini, katılan aktörleri ve bölgesel devletlerden gelen yanıtın niteliğini incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışma, Sahel bölgesinin neden çatışmaya yatkın olduğunu ve G5S'nin barış getirmesini nasıl zorlaştırdığını açıklamak için topraksız alan teorisini kullanmaktadır. Araştırma, Sahel bölgesinin Nijer ve Mali konularına vurgu yaparak örnek olay incelemeleri ile sınırlı. Veri toplamaya nitel bir yaklaşım benimser ve mevcut literatürün titiz tematik analizine dayanır. Belgelerdeki bilgileri inceledikten sonra, devam eden krize son vermede yardımcı olabilecek bazı önerilen politikaların yanı sıra birkaç bulgu bulduk.