turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ayni haklardan doğan uyuşmazlıklarda uygulanacak hukuk ve yetkili mahkeme

Ayni haklar eşya hukukunun temel konusunu oluşturmaktadır. Maddi hukuk açısından büyük öneme sahip olan bu konu, uluslararası ilişkilerin artması ile birlikte milletlerarası özel hukuk açısından da giderek önem kazanmıştır. Doktrindeki çalışmalar incelendiğinde ayni haklar konusunun milletlerarası özel hukuk boyutunda yeterli çalışmanın olmadığı görülmüş ve bu nedenle ayni haklardan doğan uyuşmazlıklarda uygulanacak hukuk ve yetkili mahkeme konusu tez konusu olarak seçilmiştir. Ayni haklar sadece eşya hukuku alanında değil aynı zamanda aile hukuku, miras hukuku gibi pek çok hukuk alanında da karşımıza çıkabilecek bir konudur. Çalışmamız kapsamında ise konu sadece eşya hukuku boyutu incelenmiş olup, bu konuda da bazı sınırlandırmalar yapılmıştır. Üç bölümden oluşan çalışmamızda ilk bölümde maddi hukuk yönüyle ayni haklar, ikinci bölümde ayni haklardan doğan uyuşmazlıklara uygulanacak hukuk ve son bölümde de ayni haklardan doğan uyuşmazlıklarda yetkili mahkeme konuları incelenmiştir. Çalışmamızda kullanılan temel Kanun 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun'dur. Kanun'da ayni haklara yönelik hükümler bulunmaktadır. Karşılaştırmalı hukukla uygun olarak ayni haklara uygulanacak hukuk konusunda malın bulunma yeri kuralının benimsenmiş olduğu görülmektedir. Kural, genel anlamda taşınır ve taşınmaz mallar üzerindeki ayni hak ihtilaflarında uygulanacak hukuku düzenlemektedir. Yapmış olduğumuz çalışma neticesinde bu kuralın yeterli olmadığı görülmüş ve Kanun değişikliğine gidilmesi gerektiği sonucuna ulaşılmıştır. Zira, kural bugün için ihtiyaçlara cevap vermemektedir. Son bölümde incelediğimiz konu 'yetkili mahkemedir'. Konu detaylı bir şekilde incelenmiştir. Bu kapsamda gerek MÖHUK'da ve gerekse MÖHUK'un göndermesi ile birlikte iç hukukta düzenlenen konuların yeterli olduğu kanaatine ulaşılmıştır.
Türkiye'de yabancıların taşınmaz edinmesi

Bu çalışmada, yabancı gerçek kişilerin Türkiye'de taşınmaz mal edinmeleri ve sınırlı ayni haklardan yararlanmaları konusunun Türk Hukukunda ve nasıl düzenlendiği incelenmiştir. Özel haklar kategorisinde yer alan ve mutlaka tanınması zorunlu asgari haklar dışında kalan mülkiyet hakkı konusunda uluslararası hukuk, bir devlet ülkesinde yabancılara taşınmaz mal edinme hakkı tanınıp tanınmaması hususunun tamamıyla ilgili devletin takdir yetkisi dahilinde olduğunu kabul eder. Türk Hukukunda mevcut düzenleme incelendiğinde Tapu Kanununun 35. maddesinin ilk fıkrasının, eski düzenlemelerde olduğu gibi karşılıklılık ve kanuni sınırlamalara uyma koşulunu aradığı görülecektir. Nitekim getirdiği en büyük yenilik, mülk edinme bakımından bu koşulu arayan eski düzenlemeden farklı olarak sınırlı ayni haklar için de aynı koşulların aranacağını kabul etmesidir. Ayrıca madde taşınmaz rehni konusunda metinde yer alan mevcut sınırlamaların uygulanmayacağını kabul etmiştir. AB düzenlemeleri konusunda yapılan değerlendirmeler, Avrupa Birliği Hukuku yönünden, yabancıların taşınmaz mal edinimlerinin kısıtlanabileceğini açıkça ortaya koymaktadır. Kaldı ki AB ülkelerinin büyük çoğunluğunda da, yabancı kişilerin taşınmaz mal edinmeleri, ülkelerin kendine özgü özelliklerine göre çeşitli şekillerde sınırlandırılmıştır. Yabancıların taşınmaz mal edinmesinin ülkemiz açısından önem arz eden boyutu da dikkate alındığında, yabancıların taşınmaz mal edinebilmesinin ülkemizin ekonomik, sosyal, siyasi, coğrafik, kamu yararı, kamu emniyeti ve ülke güvenliği kriterleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yasal olarak yapılmasının önemi açıktır. Bugün hala, 5444 sayılı kanunun getirdiği düzenlemeye yönelik şiddetli eleştiriler yapılmaktadır. Ancak toprak bütünlüğü açısından fazla serbestinin verilmesinin ne kadar doğru olacağı da ayrı bir tartışma konusudur. Dolayısıyla ince bir çizginin bulunduğu bu konuda eleştirilerin bu anlayış çerçevesinde ölçülü olarak yapılması yararlı olacaktır.
Türk Ceza Kanununda uyuşturucu veya uyarıcı madde suçları

Çalışmamızın konusunu, Türk Ceza Kanununda düzenlenen uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçu (TCK m.188), uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanılmasını kolaylaştırma suçu (TCK m.190) ve kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak suçu (TCK m.191) oluşturmaktadır. Bu suçlar 5237 Sayılı Kanunda 765 Sayılı Kanunla benzer olarak düzenlenmiş olmakla beraber özellikle kullanmak için bulundurma suçu yönünden önemli değişiklikler yapılmıştır. Uyuşturucu veya uyarıcı madde bağımlılığı insan ve toplum sağlığı üstünde ciddi tehlikeler yaratmaktadır. Bu nedenle konu önemini her zaman korumuştur. Madde kullanımın denetlenmesi için uluslararası hukukta düzenlemeler yapılmakta mevzuatımızda söz konusu denetim gerek özel kanunlar ve Türk Ceza Kanununda yapılan düzenlemelerle sağlanmaktadır. Bu kapsamda madde imal ve ticareti suçları ağır yaptırımlara tabi tutulmakta, kullanıma yönelik suçlarda ise kullanıcının tedavi edilerek yeniden topluma adapte edilmesine yönelik tedbirler düzenlenmektedir. Çalışmamızda ilk bölümde uyuşturucu veya uyarıcı madde kavramı ve çeşitleri açıklanmıştır. Konuyla ilgili uluslararası sözleşmelere değinilmiştir. Mevzuatımızda konuya anayasal yaklaşım ve konunun düzenlendiği başlıca kanunlar açıklanmıştır. Çalışmamızda her üç suç tipi yönünden; korunan hukuki yarar, suçun faili ve mağduru, suçun tipe uygunluk unsuru, hukuka aykırılık unsuru, kusurluluk unsuru, suçun özel görünüş biçimleri, suçun nitelikli unsurları, suçun yaptırımı ve yargılamada özellik gösteren durumlar incelenmiştir. Bu kapsamda imal ve ticaret suçları ve kullanma suçları için düzenlenen etkin pişmanlık(TCK m.192) hali incelenmiştir. İmal ve ticaret suçları yönünden tüzel kişiler için uygulanacak güvenlik tedbirleri(TCK m.189) ayrıca düzenlenmiş olup incelenmiştir. Yine kullanma suçları yönünden uygulanacak güvenlik tedbirleri ve tedavi tedbiri, tedbire karar verilme şartları ve yerine getirilmesi incelenmiştir. Sonuç kısmında Türk Ceza Kanunundaki düzenlemeler genel olarak değerlendirilmiştir.
Danıştay kararları ışığında usulsüzlük kabahatleri

Devlet üstlendiği sorumlulukları yerine getirebilmek amacıyla anayasanın vermiş olduğu haklar çerçevesinde çeşitli kaynaklardan gelirler elde etmektedir. Elde edilen bu kamu gelirleri içerisinde vergiler % 80 - % 90 gibi oranda önemli bir paya sahiptir. Vergi, devletin gerçek ve tüzel kişilerin ödeme güçlerine göre ve herhangi bir kamu ihtiyaçlarını karşılamak üzere hizmete karşılık olmaksızın cebri olarak alınan parasal yükümlülüklerdir. Temelinde zorunluluğun var olması ve vergi ödemenin karşılığının bulunmaması vergilerin, ödenmesinde birçok sorunu da beraberinde getirmektedir. Örneğin bireyler, vergiler karşısında doğrudan fayda sağlamadıkları için ödemeleri gereken vergileri azaltmaya çalışmaktadırlar. Eğer bu çabalar yasal ise sorun içermemektedir. Ama yasal olmayan yollara bireylerin başvurmaları durumunda, vergi kaybı nedeniyle vergi kabahat ve cezalarını ortaya çıkarmaktadır. Vergi kabahat ve cezaları, vergi ceza hukukunun ilgili alanına girerek, cezaların tespiti ile birey ve devlet arasındaki vergi uyuşmazlıkları, usulsüzlükleri ve kabahatlerinin Vergi Kanunları'nda gösterilen maddi ve biçimsel yükümlülüklere göre çözümlenmesi amaçlanmıştır. Bu çalışmada öncelikli olarak verginin tarihsel gelişimine yer verilip, vergi ödemenin önemi ve gerekliliğinden bahsedilerek ardından Vergi Usul Kanunu'nda yer alan usulsüzlük kabahatlerini oluşturan eylemlere uygulanan yaptırımlar, usulsüzlük kabahatlerine pişmanlık indirimleri, usulsüzlük kabahatlerinin tebliği, itiraz yolları, bu kabahatleri sona erdiren durumları ile usulsüzlük kabahati yaptırımları incelenmektedir.
Basel kriterlerinin gelişimi ve Türk bankacılık sektöründe KOBİ lerin kredi risk yönetimi üzerine etkileri

Ülke ekonomisi açısından belirleyici sektörlerin başında bankacılık sektörü gelmektedir. Bankacılık sektöründe meydana gelen dalgalanmalar ve sorunlara çözüm önerileri üretebilmek amacıyla Uluslararası Ödemeler Bankası'nın bünyesinde Basel Komitesi Kurulmuştur. Basel uzlaşıları da bu kapsamda takip eden yıllarda ortaya çıkmaya başlamıştır. Basel uzlaşıları global piyasalarda meydana gelen krizlere çözüm üretmek amacıyla da uygulamaya konulmuştur. Bu kapsamda Basel II ve akabinde de Basel III uzlaşıları çözüm odaklı olarak piyasalara sunulmuş uzlaşılardır. Bu çalışmanın amacı, Basel kriterlerinin gelişimini ele alarak, Türk bankacılık sektöründe kredi risk yönetiminde ve KOBİ'ler üzerinde yarattığı etkileri değerlendirerek karşılaşılan sorunlara yönelik çözüm önerileri getirmektir. Bu bağlamda çalışmanın ilk bölümünde kredi riski ve bankacılık sektöründe kredi politikaları incelenmiş, ikinci bölümünde Basel uygulamalarına yer verilmiş, üçüncü bölümünde ise KOBİ'ler, Basel Uygulamaları ve Kredi Politikaları hakkında literatür çalışmalarından ve uygulama örneklerinden yararlanarak değerlendirmeler yapılmıştır. Basel Kriterlerinin bankaların sermaye yapılarını güçlendirmek amacıyla bankacılık sistemi üzerinde çalışmanın nihayetinde olumlu etkiler yarattığı, risk unsuru taşıyan yatırımlara engel olarak uzun vadede ekonominin daha istikrarlı büyümesine vesile olduğu anlaşılmaktadır.
Konut kredilerinde teminat işlemleri

Bu çalışmada, konut kredilerinde teminat işlemleri incelenmektedir. Bu amaçla konut kredisi sözleşmeleri, sözleşmelerin şekli, içeriği ve hükümleri ile birlikte konut finansmanı sözleşmelerinde uygulanan teminat türleri ayrıntılı olarak incelenecektir. Çalışmamızda, Türk Hukuk Sistemi'nin yanı sıra çeşitli ülkelerde uygulanmakta olan konut finansmanı sistemleri de ele alınmıştır. Çalışmada, konut kavramı, konut finansmanı kavramı anlatılarak, finansman yöntemleri ve finansmanı sağlayan kuruluşların finansman karşılığında aldıkları teminatlar ayrıntılı şekilde aktarılacaktır. Konut finansmanında güvence olarak alınan teminatlardan aslen ipotek, kefalet, garanti ve sigorta sözleşmeleri üzerinde yoğunlaşılmış ve kredi kullanıcıları ile kredi sağlayan kurumlar arasında çıkabilecek uyuşmazlıklar ve çözüm yolları aktarılmaya çalışılmıştır.
Birden fazla eser sahibi tarafından meydana getirilen Eserler ve Eser Sahipleri Birliği

Fikri hak korumasının konusunu oluşturan eser, birden fazla kişinin yaratıcı katkıda bulunması suretiyle meydana getirilmişse, bu durumda artık tek kişinin değil, birden fazla kişinin eser sahipliğinden bahsedilir. Türk Hukuku'nda sahibi birden fazla olan eserler, birden fazla bağımsız eserin birbirine bağlanması suretiyle vücuda getirilen eserler ile birden fazla kişinin yaratıcı katkısı ile vücuda gelmiş ayrılmaz bir bütün teşkil eden eserler olmak üzere iki şekilde karşımıza çıkmaktadır. Türk Hukuku'na mehaz Alman Kanunu dolayısıyla yerleşen ve FSEK'in 9 ile 10. maddeleri kapsamında gerçekleşen bu ayrımın sonucu olarak sahibi birden fazla olan eserlere uygulanacak hükümler, vücuda getirilen eserin kısımlara ayrılmasının mümkün olup olmamasına göre değişiklik gösterdiğinden, bir eserin hangi kapsama dahil olduğunun tespiti büyük önem taşımaktadır. İşte üç bölümden oluşan çalışmamızın ilk bölümünde de, FSEK m. 10'un konusunu oluşturan 'birlikte eser' ve 'eser sahipleri birliği' kavramları, bütün boyutlarıyla incelenerek 'bağlı eser' başta olmak üzere çeşitli kavramlardan ayırt edilmiştir. İkinci bölüme gelindiğinde, birlikte eserin vücuda getirilmesi suretiyle eser sahipleri birliğini doğuran üç kümülatif unsur olan 'birden fazla eser sahibinin katkısı', 'katkıların birbirinden ayrılmaz niteliği' ve 'eser sahipleri arasında işbirliği' unsurları ayrıntılı şekilde açıklanmıştır. Nihayet üçüncü bölümde ise, birlikte eserin vücuda getirilmesi ile eser sahipleri arasında doğan birliğin hukuki sonuçları üzerinde durulmuştur. Çalışmamızda, yukarıda ifade edilen hususların, özellikle mehaz Alman Kanunu'ndaki düzenlemeler ile doktrindeki konuya ilişkin açıklamalar dikkate alınarak, diğer hukuk sistemlerinin konuyu düzenleyiş biçimlerine değinilerek ve sahibi birden fazla olan eserlere ilişkin mevcut ikili sistemde, birlikte eser bağlı eser ayrımının yapılmasını sağlayacak kıstaslar açıkça ortaya konularak açıklanması amaçlanmıştır.
Silahların eşitliği ilkesi ve çelişmeli yargılama hakkı'nın bireysel başvuru usulünde incelenmesi

Temel haklar içerisinde adil yargılanma hakkı diğer haklara göre farklı bir yapıya sahiptir. Bu farklılık adil yargılanma hakkının yargılama sürecine tabi tüm hak ihlali iddialarına yönelik bir takım güvenceler de getiriyor olmasından kaynaklanmaktadır. Başka bir anlatımla yargılama sürecinden geçmişş bir işlem, eylem ya da ihmale ilişkin olarak herhangi bir hak ihlali iddiası karşısında yapılacak incelemenin bir tarafı temel olarak ihlal edildiği ileri sürülen hakkın maddi güvenceleri diğer tarafı adil yargılanma hakkının şekli güvencelerine ilişkin olmaktadır. Bu yönüyle bir bütün halinde yargılamanın adil olmasını temin etme görevini üstlenen adil yargılanma hakkı maddi bir güvence sağlamakla birlikte kendisi dışındaki hak ve ilkelerin söz konusu olduğu yargı süreçlerine ilişkin getirdiği hakkaniyet temin etme göreviyle de şekli bir güvence sağlamaktadır. Adil yargılanma hakkının üstlendiği bu maddi ve şekli güvencelerin doğduğu kaynakların ortaya konulması ve içeriklerinin belirlenmesi büyük önem arz etmektedir. Zira önce korunacak hak ve ilkelerin içeriği ile kaynağı bilinmelidir ki bu korumanın sağlanıp sağlanmadığı tespit edilerek sağlıklı bir denetim yapılabilsin. Aynı zamanda bireysel başvurunun, Anayasa Mahkemesine konu bakımından yetki sınırları içinde olması gerekmektedir. Yapmış olduğumuz bu çalışmayla öncelikle Türk hukukunda bireysel başvurunun kabul edilebilirlik koşulları genel olarak incelendikten sonra bu koşullardan olan, Mahkeme'nin konu bakımından yetkisinin çerçevesi adil yargılanma hakkı yönüyle tespit edilmeye çalışılacaktır. Yine bu bağlamda Mahkeme'nin konu bakımından yetkisine yönelik tartışmalara adil yargılanma hakkı yönüyle yer verilecek ve ayrıca hak kapsamında koruma gören güvenceler içtihatlar yardımıyla ortaya konularak sorunlu alanların tespit edilmesi sağlanmaya çalışılacaktır.
Eser sözleşmesinde yüklenicinin eseri teslim borcunu ifada temerrüdü

Eser sözleşmesi; iş sahibinin ödemeyi taahhüt ettiği bir bedel karşılığında yüklenicinin bir eser meydana getirmeyi ve meydana getirilen bu eseri teslim etmeyi yüklendiği, tam iki tarafa borç yükleyen bir sözleşmedir. Yüklenicinin eseri teslim borcunu ifada temerrüdüne ilişkin TBK 470- 486 (BK 355 -371) hükümleri arasında özel bir düzenleme getirilmemiştir. Bu yüzden yüklenicinin eseri teslim borcunu ifada temerrüdüne TBK'nun genel hükümleri uygulanacaktır. Bu anlamda TBK 117- 122 (BK 101 -105) ve TBK 123- 125 (BK 106 -108) hükümleri yüklenicinin eseri teslim borcunu ifada temerrüde düşmesi durumunda da uygulama kabiliyetini haizdir. İş sahibinin yüklenicinin eseri teslim borcunu ifada temerrüde düşmesi halinde bu temerrütten kaynaklı seçimlik hakları kullanabilmesi için gerekli olan şartlar vardır. Bu şartları yükleniciye uygun bir ek süre verilmesi, verilen bu sürede ifanın gerçekleşmemiş olması ve seçimlik hakların derhal kullanılması olarak ifade etmek mümkündür. İş sahibi ancak bu şartların gerçekleşmesinden sonra seçimlik haklarını kullanabilir. İş sahibince verilen ek süre içinde eserin teslim edilmesi ile veya diğer bir sebeple temerrüt sona ermiş olmadıkça iş sahibi, sürenin bitmesi üzerine, ek süre verilmesine gerek olmayan hallerde ise yüklenicinin temerrüdü üzerine eskiden beri mevcut olan aynen ifa ve gecikme tazminatını talep hakkından başka iki seçimlik hakka sahip olur. Bu kapsamda iş sahibi aynen ifadan vazgeçip müspet zararın tazminini isteyebileceği gibi sözleşmeden dönüp menfi zararın tazminini talep etmek imkanına da sahip olur. (TBK 125 /II; BK 106 /II) Yüklenici temerrüde düşmekte kusurlu olmadığını ispat ederse iş sahibi ifa yerine müspet zararın tazminini isteyemeyeceği gibi menfi tazminat ve gecikme tazminatı da isteyemez. Bu halde temerrütten sorumlu olmayan yükleniciye karşı iş sahibi ifayı talep edebilir ya da sözleşmeden dönebilir.
Vergi uyuşmazlıklarının çözümünde alternatif yöntemlerin değerlemesi: Örnek olay çalışması

Vergi, devletin kamusal hizmetlerini idame ettirmek amacıyla egemenlik gücünü kullanarak, ekonomik birimlerden cebren ve karşılıksız olarak aldığı ekonomik değerlerdir. Bu bağlamda vergi alacaklısı olarak devlet, hizmetten yararlananlara daha fazla kamu hizmeti sunabilmek için, Anayasa ve kanunların öngördüğü ölçüde, toplayacağı vergi miktarını maksimize etmeye çalışmak isterken; vergi borçlusu olarak vergi mükellefleri, sorumluları ve ceza muhatapları ise, daha az vergi vererek, harcanabilir gelirlerini maksimize etmek isteyeceklerdir. Taraflar arasında çatışan bu iki çıkar, kimi zaman vergi uyuşmazlıklarına sebep olabilmektedir. Vergi borçluları da bu uyuşmazlıkları ortadan kaldırmak amacıyla çeşitli çözüm yollarına başvurmaktadır. Ancak ortaya çıkan uyuşmazlık karşısında kullanılacak çözüm yollarından kendileri açısından en avantajlısının, çeşitli faktörlerin etkisiyle, seçilememesi, uyuşmazlıkların çözümlenmesinde bir takım sakıncaları doğurmaktadır. Kullanılan yanlış bir yol, vergi borçluları açısından çeşitli ekonomik zararlara yol açmaktadır. Bu çalışma, öncelikle vergi uyuşmazlığının ne olduğu, ne şekilde doğduğu ve uyuşmazlığın doğumuna neden olan etkenlerin çeşitlerinin neler olduğu hususunda geniş bir literatür çalışması ile başlamıştır. Daha sonra uyuşmazlıkların ortadan kaldırılması için hangi yolların kullanıldığından bahsedilerek, bunlar arasındaki farklılıklar ve benzerliklerin neler olduğu hususuna değinilmiştir. Çalışmanın uygulama bölümünde ise vergi idaresi ile vergi mahkemelerinden rasgele seçilen örneklerle mükelleflerin hangi yolu kullanmalarının kendileri açısından en avantajlı olacağı karşılaştırmalı olarak tespit edilmeye çalışılmıştır.
Çekişmesiz yargıda yargılama usulü

Medeni yargı, çekişmeli ve çekişmesiz yargı olmak üzere ikiye ayrılmaktadır. Çekişmesiz yargı işleri, mahkemelerde görülmekle birlikte, çekişmeli yargıdan farklıdır. Çekişmeli yargıda karşılıklı iki taraf arasında bir dava bulunmakla birlikte, çekişmesiz yargıda ortada bir dava bulunmamaktadır. Çekişmesiz yargıda, karşılıklı iki taraf bulunmamakla birlikte, mahkemelerde görülen bir iş söz konusudur. Çekişmesiz yargı, bazı ülkelerde ayrı bir usul kanunda düzenlenmiş; diğer bazı ülkelerde çekişmeli yargıyı da düzenleyen aynı kanun içerisinde farklı bir başlık altında düzenlenmiştir. Hukukumuz bakımından ise, çekişmesiz yargıya ilişkin genel düzenleme bulunmamaktaydı. Çekişmesiz yargıya ilişkin işler ve usul hükümleri ilk kez 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile düzenlenmiştir. Hukuk Muhakemeleri Kanun'da çekişmesiz yargı işleri sınırlayıcı olmamak üzere sayılmış, bunun yanında görevli ve yetkili mahkeme, yargılama usulü, kararların niteliği, kararlara karşı başvurulacak kanun yolları düzenlenmiştir. Çekişmesiz yargıda uygulanacak yargılama usulü, aksine bir düzenleme bulunmadığı sürece niteliğine uygun düştüğü ölçüde basit yargılama usulü olarak belirtilmiştir. Çekişmeli yargı, çekişmesiz yargıdan farklı olduğu için, bir çekişmeli yargılama usulü olan basit yargılama usulünün niteliğine uygun düştüğü ölçüde uygulanması uygun bir düzenleme olmuştur. Kanunda, yargılama usulüne ilişkin özel düzenleme bulunan hallerde ise, çekişmesiz yargı işi belirtilen usule göre görülecektir.
Rotterdam kurallarına göre taşıyanın sorumsuzluk halleri

UNCİTRAL ve CMİ'nin işbirliği ile gün gören 2008 tarihli Rotterdam Kuralları olarak bilinen 'Kısmen veya Tamamen Deniz Yoluyla Milletlerarası Eşya taşıma Sözleşmelerine İlişkin Birleşmiş Milletler Sözleşmesi çerçevesinde taşıyanın sorumsuzluk halleri incelemek üzere Rotterdam Kurullarının taşıyanın sorumluluk sistemine getirdiği yenilikler Lahey-Visby ve Hamburg Kurallarıyla karşılaştırılmıştır.
Sosyal medyada paylaşılan içerik nedeniyle kişilik hakkı ihlalleri

2000'li yılların başında Web 2.0 teknolojisinin kullanılmaya başlaması, internet üzerinden etkileşimde yeni bir çağ açmış ve yayınlanan içeriğe okuyan kişilerin de katılımına imkan veren bir mecra ortaya çıkmıştır: Sosyal Medya. Bu mecrada herkes yayıncı, herkes okuyucudur. Zaman ve mekan sınırlaması olmaksızın iletişim kurma imkanı veren sosyal medya; dünyada milyarlarca, Türkiye'de milyonlarca kişi tarafından çok yoğun şekilde kullanılmaktadır. Facebook, Twitter, Instagram ve Linkedin gibi sosyal medya platformlarında kişiler yazılarını, fotoğraflarını, videolarını, seslerini paylaşmakta, dünyanın herhangi bir yerinden istedikleri zaman canlı yayın yapmakta, sınırsız sayıda kişiye ulaşabilmektedir. Sosyal medya sadece iletişim mecrası olarak değil eğlence, alışveriş, eğitim gibi birçok alanı da içinde barındırdığından hayatın vazgeçilmez enstrümanlarından biri haline gelmiştir. Sosyal medyanın, hayatın her alanına temas etmesi, sosyal medyayı kişilik hakkının en çok ihlal edildiği mecra haline getirmiştir. Çalışmamızda sosyal medyada paylaşılan içerikler nedeniyle en çok ihlal edilen kişilik haklarından olan; şeref ve haysiyet, ad, resim, yaşam alanı, hürriyetler, iktisadi özgürlük ve varlık, mesleki ve ticari sır çevresi örnek içtihatlarla somutlaştırılarak ayrıntılı şekilde incelenmiştir. Konunun kamuoyunun dikkatini çeken kişiler açısından özellik arz etmesi dolayısı ile bu kişiler açısından şeref ve haysiyetin ihlali ve yaşam alanlarının ihlali ayrı bir bölümde incelenmiştir. Konular hem Yargıtay içtihatları hem de Anayasa ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemelerinin verdiği kararlarla somutlaştırılmıştır.
Bilişim suçlarının bilirkişilik uygulamaları yönünden değerlendirilmesi

darbe girişimi sonrası savcılık ve mahkemelerde adli bilişimle ilgili resmi bilirkişilik talebinin çok fazla artması nedeniyle kurulmuş olan Adli Tıp Kurumu Adli Bilişim İhtisas Dairesi'ne 2017- 2018 yılları içerisinde gelen dosyalara ait sayısal veriler de çalışmamız kapsamına alınmıştır. Bu suretle; 2009 2018 yıllarını kapsayacak 10 yıllık bir sürece yayılan adli bilirkişilik talebindeki artışın tespit edilmesi amaçlanmıştır. Temennimiz, çalışmamızın ortaya çıkardığı veriler ile anlamlı ve kayda değer sonuçlar sunabilmek, bilakis suç artışını göz önüne serebilmek ve özellikle bilirkişilik uygulamalarının iyileştirilmesi ve bu hizmetlerin sağlıklı olarak icra edilebilmesi için olmazsa olmaz gerekliliklerin tespiti ve temini yönünde fikir üretebilmeyi başarmaktır.
Çin doğrudan yabancı yatırımlar hukukunda yabancı yatırımın ülkeye girme yöntemleri

Bir yatırım hareketi olan doğrudan yabancı yatırımın gerçekleşmesi zaman dilimi açısından, ülkeye girme, varlığını sürdürme ve sona erme olarak üç aşamadan oluşmaktadır. Doğrudan yabancı yatırımın ev sahibi ülkedeki uygun sektöre doğru biçimde girmesi, yabancı yatırımın devam etme aşamasında teşvik edilmesi, korunması ve sonunda sorunsuz biçimde bitirilmesinin ön koşuludur. Çalışmamızda Çin'in doğrudan yabancı yatırımlar hukuku mevzuat sistemindeki düzenlemeleri esas alınarak, yatırımın Çin'e girme yöntemleri ve ülkedeki yatırım araçları incelendi.
Konişmentonun rolü ve işlevi

Uluslararası ticaretin gelişmesiyle, sıklıkla kullanılan denizyolu taşımacılığı deniz ticareti sözleşmelerinin akdedilmesi gereği doğurmuştur. Deniz ticareti sözleşmelerinden özellikle navlun sözleşmesi, taşıyan ile taşıtan ilişkisini düzenlerken, taşıyan ile gönderilen arasındaki hukuki ilişkiyi düzenlemek konişmento adlı belge tarafından gerçekleşmektedir. Bu nedenle her ne kadar denizde kullanılan diğer taşıma senetleri de deniz ticaretinde karşımıza çıksa da, bu tez konişmento odağında hazırlanmıştır. Tezin bütünlüğü sağlanması ve konişmentonun tam olarak anlaşılması amacıyla, deniz ticareti sözleşmeleri detaylıca incelenmiştir. Tezin ikinci bölümünde ise konişmentonun deniz ticareti hukukundaki yeri anlatılmıştır. Deniz ticareti hukukunda konişmento adlı kıymetli evrak niteliğine haiz belgeye ışık tutan kavramlar bu çalışmada incelenmiş ve navlun sözleşmesi ile konişmentonun ilişkisine değinilmiştir. Bununla birlikte, konişmento kavramı, türleri, rolü ve fonksiyonları bakımından değerlendirme yapılmıştır. Akabinde tezin üçüncü bölümünde sea waybille değinilerek, konişmento ile tablolar ve açıklamalar aracılığıyla karşılaştırılarak; deniz ticareti hukukunda sahip oldukları avantajlar ve dezavantajlar açıklanmıştır.