turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye'de tek parti ve koalisyon hükümetleri döneminde basın yasalarının işleyişi ve basına etkileri

İnsan hakları bağlamında değerlendirilen basın özgürlüğü, uygar ve demokratik rejimin en temel gereklilikleri arasında yer almaktadır. Bu nedenle basın özgürlüğünün sağlanması adına, yerel ve uluslararası olarak çeşitli yasal kodlar geliştirilmiştir. Bu noktada, söz konusu düzenlemelerin hangi fikir ve sistem etrafında oluşturulduğu kritik bir öneme sahiptir. Bu doğrultuda yürütülen çalışma kapsamında, tek parti ve koalisyon hükümetleri tarafından çıkarılan ve değiştirilen basın kanunları, basını ilgilendiren diğer uygulamalar ve basının dönem içindeki koşulları ele alınmıştır. Buna istinaden, basının hangi hükümet sisteminde daha özgür olduğunu ve basına ilişkin yasal düzenlemelerin hangi çerçevede şekillendiğini ortaya koymak amaçlanmıştır. Tarihsel araştırma yönteminin esas alındığı çalışmada, Türkiye Büyük Millet Meclisi'ne ait resmi belgelerden, kaynaklardan ve yazılı metinlerden yararlanılmıştır. Çalışmanın sonucunda, tek parti ve koalisyon hükümetleri dönemlerinde basın özgürlüğünün sınırlı olduğu, basın üzerinde baskıcı ve denetimci bir sistemin kurulduğu görülmüştür. Ayrıca dönemin siyasal, ekonomik, hukuki ve sosyal unsurlarının da basına yönelik alınan kararlarda ve uygulamalarda, belirleyici bir rol oynadığı sonucuna varılmıştır.
Üçüncü kişiler ile çocuk arasındaki kişisel ilişki

Ana-baba ile çocuk arasındaki kişisel ilişki 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu md.182'de ana babanın boşanma ve ayrılık durumuna özgü olarak düzenlenmiştir. Ancak gerek ana baba yönünden gerekse de ana baba dışında çocuğun hısımları ya da diğer kişiler bakımından kişisel ilişki TMK md.323- 326 hükümleri arasında düzenlenmiştir. Kişisel ilişki, çeşitli sebeplerle velayet hakkını kaybeden veya çocuk kendisine bırakılmayan ana babanın ya da olağanüstü hallerin varlığı durumunda çocuğun özellikle hısımları ya da diğer kişilerin çocukla aralarındaki duygusal ilişkilerini sürdürmesine imkan sağlar. Kişisel ilişki kurulmasını istemek ana-baba, üçüncü kişiler ve çocuk bakımından bir hak teşkil etmektedir. Kanun koyucu çocuğun menfaatini esas alarak çocukla yakınları arasındaki kişisel ilişkinin kurulmasını, düzenlenmesini ve sınırlandırılmasını düzenlemiştir. Mahkeme tarafından çocukla kişisel ilişki kurabilecekleri hüküm altına alınmadıkça üçüncü kişiler çocukla kişisel ilişki kurulmasını isteme hakkına sahip değildir. Üçüncü kişilerin çocukla kişisel ilişki kurabileceklerine dair kanunda yer alan düzenleme istisnai bir düzenlemedir. Üçüncü kişiler ancak olağanüstü hallerin varlığı durumunda çocuğun menfaati de gerektiriyorsa mahkemeden kişisel ilişki kurulmasını isteme hakkına sahiptirler. Mahkeme kararı neticesinde çocukla kişisel ilişki kurulmasını isteme hakkına sahip üçüncü kişiler bu haklarını mahkemenin belirlediği şekilde ve kanunda örnek olarak sayılan sınırlamalara uygun olarak kullanmak zorundadırlar. Aksi takdirde üçüncü kişilerin kişisel ilişki kurma hakları reddedilebilecek ya da kendilerinden alınabilecektir.
İnsan hakları hukuku ve Avrupa Birliği - Türkiye geri kabul anlaşması

Çalışmamızda, uluslararası sığınma hukukunda geri kabul anlaşmalarının yeri ve bu anlaşmaların göçmen, sığınmacı ve mültecilerin haklarına aykırılık teşkil edip etmediği hususları incelenmiştir. Bu bağlamda, Avrupa Birliği ile Türkiye arasında imzalanan Geri Kabul Anlaşması bu çalışmanın kapsamını oluşturmaktadır. Bu inceleme sırasında, uluslararası sığınma hukukunun oluşumu, uluslararası hukukta mültecilere tanınan haklar, geri kabul anlaşmalarının gelişimi ve özellikle Avrupa Birliği tarafından üçüncü ülkelerle akdedilmiş olan anlaşmalar gibi konularda, öğretide bu alanda yayınlanmış kitap, dergi, makale, akademik tez ve online kaynaklardan yararlanılmış; mülteci hakları konusunda bazı AİHM içtihatlarına yer verilmiş; ayrıca Avrupa Birliği Türkiye Geri Kabul Anlaşması'nın hükümlerine ve ilgili diğer anlaşmaların hükümlerine de yer verilmiştir. Çalışmamızın ilk bölümünde; göç, mülteciler ve geri kabul anlaşmaları genel hatlarıyla incelenmiş olup, göçmen, sığınmacı ve mülteci kavramlarının tanımı yapılarak bunların tarihsel süreç içindeki hukuki durumları açıklanmıştır. İkinci bölümde, Avrupa Birliği ile Türkiye arasında imzalanan Geri Kabul Anlaşması incelenmiş ve Anlaşma'nın hükümlerine de yer verilerek, Anlaşma'ya göre geri kabulün kapsamının ne olduğu ve bu kapsama giren kişilerin nasıl 'geri kabul' edileceği gibi konular işlenmiştir. Üçüncü ve son bölümde ise; özelde Avrupa Birliği Türkiye Geri Kabul Anlaşması olmak üzere, bir bütün olarak geri kabul anlaşmalarına insan hakları bağlamında getirilen eleştirilere yer verilmiş olup, bu anlaşmaların göçmen, sığınmacı ve mültecilerin haklarına halel getirip getirmediği hususu incelenmiş ve uygulamada ortaya çıkabilecek sorunlara dair bir takım çözüm önerileri sunulmaya çalışılmıştır.
Kamu sektöründe işçi sendikacılığı ve küreselleşmenin etkileri

DOKTORA TEZ OZU TÜRKİYE'DE KAMU SEKTÖRÜNDE İŞÇİ SENDİKACILIĞI VE KÜRESELLEŞMENİN ETKİLERİ Deniz Kağnıcıoğlu İş ve Sosyal Güvenlik Hukuku Anabilim Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ocak 1999 Danışman: Prof. Dr. Nüvit Gerek Türkiye'de Cumhuriyet'in kurulmasıyla birlikte izlenmeye başlanan ve o dönemin ekonomik ve sosyal koşullarının bir bakıma zorunlu kıldığı devletçilik politikası, özellikle 1960'lardan itibaren devletin ekonomideki ağırlığını arttırmıştır. Devletin savunma, eğitim gibi klasik fonksiyonlarının dışında, ekonomik ve sosyal alanda düzenleyici, müdahaleci ve giderek girişimci bir rol kazanmasıyla birlikte, ülkemizde kamu sektöründe büyük bir işçi kitlesi oluşmuştur. 1970'li yılların sonlarına kadar devlet, sosyal devlet ilkesinin de etkisiyle işveren olarak özel sektöre örnek olmuş, ücret, çalışma koşullan ve sosyal haklar açısından çok iyi imkanlar sağlamıştır. Gerek izlenen ekonomik ve sosyal politikaya bağlı olarak, gerekse yüz binlerce işçinin çalıştığı işletmelerde kontrolü sağlamak amacıyla devlet kamu sektöründe sendikacılığı desteklemiştir. Getirilen yasal düzenlemeler ve uygulamalar sonucu kamu sektöründe sendikacılık özel sektöre oranla çok daha erken ve hızlı gelişmiştir. Bu çalışmada, Türkiye'de kamu sektöründe devletin teşvik ve desteğiyle kurulan sendikaların ve toplu pazarlık düzeninin bu durumdan nasıl etkilendiği incelenmiştir. Ayrıca, 1980'li yıllardan itibaren küreselleşmeyle birlikte ortaya çıkan yeni devlet, ekonomi ve sendikacıülık anlayışının kamu sektöründe kolaycılığa alışmış sendikaları ne şekilde etkileyeceği değerlendirilmeye çalışılmıştır.
Konut ve çatılı işyeri kira sözleşmesi ile bağlantılı işlemler

01.07. 2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu ile Borçlar Hukukunda önemli değişikliklerle yeniliklere yer verilmiştir. Özellikle sözleşmenin tarafları arasında zayıf olan taraf lehine düzenlemelere yer verilip, Türk Borçlar Kanunu'nun sosyal bir nitelik kazanması sağlanmıştır. Bu hükümlerden biri de konut ve çatılı işyeri kira sözleşmesi ile bağlantılı işlem yapma yasağına ilişkindir. Türk Borçlar Kanunu'nun 340. maddesinde yer alan bu düzenlemeye göre 'Konut ve çatılı işyeri kiralarında sözleşmenin kurulması ya da sürdürülmesi, kiracının yararı olmaksızın, kiralananın kullanımıyla doğrudan ilişkisi olmayan bir borç altına girmesine bağlanmışsa, kirayla bağlantılı sözleşme geçersizdir.' Bu kapsamda öncelikle ortada bir konut veya çatılı işyeri kira sözleşmesi bulunmalıdır. Daha sonra bu kira sözleşmesinin kurulmasına veya sürdürülmesine bir işlemin bağlanması gerekmektedir. Bu işlemin de kiracının yararına olmaması gereklidir. Çalışmamızda öncelikle konut ve çatılı işyeri kavramından ne anlaşılması gerektiğinin açıklanabilmesi için kira sözleşmesi hakkında genel bilgiler verilmiştir. Daha sonra bağlantılı işlem kavramı ve bu kavramın benzer kavramlardan farkı incelenmiştir. Son aşamada bağlantılı işlem yasağına aykırılığın yaptırımı ile uygulamada karşılaşılabilen örneklere ve yargılama hukukuna ilişkin duruma kısaca değinilmiştir.
Ülkemizde deniz araştırma çalışmalarını düzenleyen esas ve usullerin incelenmesi

Bu tezin hazırlanmasında öncelikli olarak ülkemizde deniz araştırma çalışmalarının düzenlenmesinde önemli bir yer tutan 1738 sayılı Seyir ve Hidrografi Hizmetleri Kanunu ve uygulama yönetmeliği, 1995 tarihli Başbakanlık genelgesi, DAK ve her yıl yapılan koordinasyon toplantı raporları, yeni hazırlanan yabancılar tarafından yapılacak deniz araştırmalarının tabi olacağı esas ve usuller ile bu konu hakkındaki uluslararası hukuk incelenerek mevcut mevzuat ortaya konulmaya çalışılmıştır. 1973 yılında kabul edilen 1738 sayılı Seyir ve Hidrografi Hizmetleri Kanunu ve 1979'da yürürlüğe giren uygulama yönetmeliği ile ülkemizde deniz araştırmalarının esas ve usullerinin düzenlenmesinde önemli bir adım atılmıştır. Hidrografi, oşinografi ve deniz jeolojisi olmak üzere birçok bilim dalını kapsayan deniz araştırmalarının her yıl yapılan koordinasyon toplantıları ile ulusal çıkarlarımıza uygun olarak yapılmasına çalışılmaktadır. 1982 Birleşmiş Milletler Deniz Hukuku Sözleşmesi ile deniz araştırmalarını düzenleyen esaslar uluslararası hukukta yerini almıştır. Türkiye her ne kadar bu sözleşmeyi onaylamamış olsa bile bu sözleşmede yazan kurallardan etkilenmektedir. 1995 tarihinde Başbakanlık genelgesi ile deniz araştırmalarının koordinasyonu ile ilgili düzenleme yapılmış, genelgenin kapsamında 2000 tarihinde Deniz araştırma komitesi kurulmuş ve ulusal kurum ve kuruluşlar tarafından yürütülecek deniz araştırmalar ile uluslararası/ulusal projelerde icra edilecek olan araştırmalarda izlenecek koordinasyon esas ve usullerinin DAK tarafından belirlenmesi kararlaştırılmıştır. Araştırma gemilerimizin verimli kullanımı için usullerin belirlenmesi ve verilerin kaybolmadan kullanıcıların hizmetine sunulması ile ilgili çalışmalar devam etmektedir. Yabancılar tarafından yapılacak deniz araştırmalarının tabi olacağı esas ve usulleri düzenleyen yönetmelik ile bu konu hakkındaki önemli bir eksiklik tamamlanmış olacaktır.
Türkiye'de Vergi Hukuku kaynağı olarak bağlayıcı yargı kararlarının analizi (1950-2010 dönemi itibariyle)

Pozitif hukukun kaynaklarını bağlayıcılıkları bakımından asli ve yardımcı kaynaklar olarak ikiye ayırmak mümkündür. Aynı ayrım vergi hukukunda herhangi bir kaynağın yeni bir vergi normu ortaya koyup koymadığı ölçütüne göre de uygulanabilir. Genel olarak pozitif hukukun tüm kaynakları vergi hukuku için de geçerli olmakla birlikte, bu kaynakların bir kısmı vergi hukukunun niteliği gereği bazı ayırıcı özellikler taşır. Pozitif hukuktakilere ek olarak, özelge gibi vergi hukukuna özgü bazı yardımcı kaynaklar da bu alanda görülür. Danıştay içtihadı birleştirme kararları ile Anayasa Mahkemesi iptal kararları pozitif hukukun olduğu gibi vergi hukukunun da asli kaynakları arasındadır. Bu çalışmada, 1950- 2010 döneminde Türkiye'de vergi hukuku kaynağı olarak bağlayıcı yargı kararları olan Danıştay içtihadı birleştirme kararları ile Anayasa Mahkemesi iptal kararları ilgili oldukları vergi türü, lehine sonuçlandıkları taraf ve dava tarihi ile karar tarihi ve resmi gazetede yayımlanma tarihleri arasında geçen gün sayıları gibi yönlerden analiz edilmiştir.
Türk iş hukukunda İbraname uygulamaları

İbra işçinin işverenle yaptığı bir sözleşme ile alacağından kısmen veya tamamen vazgeçerek işvereni borcundan kurtarmasıdır. Borçlar Hukukunda olduğu gibi Türk İş Hukukunda da ibra yasal olarak düzenlenmemiş, bu boşluk Yargıtay Kararları ile doldurulmaya çalışılmıştır. Yargıtay kararlarında feragatname, sulh sözleşmesi, olumsuz borç ikrarı adı altında düzenlenen belgeler de ibra kavramı altında değerlendirilmektedir. Bu durumibra kurumunun hukuki niteliğini tartışmalı hale getirmektedir. Yasal düzenleme bulunmadığından İş Hukukunda ibranamelerin geçerlilik koşulları Yargıtay Kararları ile belirlenmeye çalışılmıştır. Buna göre ibra sözleşmesikurulurken işçinin iradesi sakatlanmamış olmalı, taraflar ehliyet sahibi olmalı, ibraname iş sözleşmesi sona erdikten sonra düzenlenmeli, çelişkili olmamalı, işverene teslim edilmiş olmalı, açıklık içermeli ve kapsamı belirli olmalıdır. Ancak Yargıtay'ın ibra konusunda vermiş olduğu tüm kararlar tutarlılık göstermemektedir. Özellikle Yargıtay iş kazasından sonra düzenlenen ibranameler ile iş sözleşmesi sona erdikten sonra düzenlenen ibranameler konusunda farklı kararlar vermektedir. Bu durumun başlıca nedeni bu konuda yasal bir düzenleme bulunmamasıdır. Bu sebeple ibra, Borçlar Kanunu Tasarısında ayrıntılı olarak düzenlenmiştir.
Objektif cezalandırılabilme koşulları bağlamında Türk Ceza Kanunu'nda yer alan suçlar

Objektif cezalandırılabilme koşulları, tipik hareketi gerçekleştiren kişinin cezalandırılması için aranan suçun unsurları ve kusurluluk dışında kalan koşullardır. Bu koşulların objektif yapısı ve failin kusuruna bağlı olmayan özelliği, doğurduğu sonuçlar ve bu koşulların tartışma konusu olduğu Türk Ceza Kanunu'nda yer alan suçlar, çalışmanın ana konusunu oluşturmaktadır. Dört bölümden oluşan çalışmada, birinci ve ikinci bölümde bu koşulların teorik temeline dair açıklamalara yer verilmiştir. Bu kapsamda suç öğretisindeki yeri, kusur ilkesi ile bağdaşabilirliği, suçun unsurları dışında kalan diğer hallerden farkı ve sonuçları değerlendirilmiştir. Üçüncü ve dördüncü bölümde ise, objektif cezalandırılabilme koşulları bağlamında tartışma konusu yapılan Türk Ceza Kanunu'ndaki suçlar incelenmiştir.
1888?1889 yıllarına ait Samsun Şer'iyye Sicili'nde yer alan belgelerin tahlili

Bu çalışmayla 19. yüzyılın son döneminde Samsun bölgesinin dini, sosyal, ekonomik ve kültürel açıdan durumunun tespitine katkıda bulunmayı hedefledik. Samsun'la ilgili kırk üç adet şer'iyye sicil defteri bulunmaktadır. Bu defterlerden on üçü ile ilgili çalışma yapılmıştır. Diğerleri ise henüz çalışılmamıştır. Yaptığımız bu çalışmayla hem Samsun'un tarihine katkıda bulunduk hem de bu şer'iyye sicillerinden birini transkribe ederek ilim dünyasına kazandırdık. Çalışma 1782 numaralı ve 1888- 1889 tarihlerini içeren Samsun Şer'i Mahkemesine ait şer'iyye sicil defterinin tahlilidir. Tez, giriş hariç iki bölümden oluşmaktadır. Giriş kısmında, araştırmanın problem ve önemi, veri toplama araçları, araştırmanın sınırlılıkları ile kullanılan yöntemler hakkında bilgi verilmiştir. Birinci bölümde şer'iyye sicillerinin tanımı ve Samsun mahkemelerinde tutulan şer'iyye sicil defterleri ve bunlar üzerinde günümüze kadar yapılan çalışmalar belirtildikten sonra, 1782 numaralı Samsun şer'iyye sicil defterinde geçen kayıtlardan yola çıkarak, Samsun'un 19. yüzyıl sonlarındaki sosyal, kültürel, ekonomik ve idari yönlerden değerlendirmesi yapılmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünde asıl metnin latin harflerine traskripsiyonu yapılmıştır. Transkripsiyon yapılırken kayıt başlarında içerikle ilgili kısa özet verilmiştir. Sonuç kısmında incelediğimiz şer'iyye sicil defterinden çıkarılan sonuçlar kısaca belirtilmiştir. İncelediğimiz 1782 numaralı defterde iki yüz elli bir adet kayıt bulunmaktadır. Kayıtlar vekil, kefil, vasi ve nafaka tayini; alacak verecek davası, tereke taksimi, kamu görevlisi tayini ve vakıflarlarla ilgili hükümlerden oluşmaktadır. Tanzimat fermanı sonrası, Osmanlı hukukunda yapılan yenilikler sonucunda şer'i mahkemelerin görev alanları daraltılmıştı. Bu sebeple defterimizde aile hukuku ile ilgili kayıtlar bulunmaktadır. Cezai konularla ilgili kayıt bulunmamaktadır. Çalışma 1888- 1889 yıllarını ve o yıllarda mahkemeye intikal eden olayları kapsamaktadır. Kayıtlar toplumun tamamını kapsayacak durumda değildir. Dolayısıyla elde edilen sonuçları toplumun tamamına genellememiz ve geneli ilgilendiren bir hükme ulaşmamız düşünülemez.
İdare Hukuku açısından karayolları yapımı ve işletilmesinde idari denetim yetkisi

Karayolları, gerek ulaşım gerek taşımacılık faaliyetlerinde toplumsal yaşamın en önemli ihtiyaçlarından biri haline gelmiştir. Teknolojinin gelişmesiyle birlikte özellikle köprü, otoyol gibi yüksek maliyetli olan yolların yapımı için devlet kaynakları yetersiz hale gelmeye başlamış, sonrasında bu hizmetlerin görülmesi için özel hukuk kişilerine yetki verilmiştir. Karayollarının yapımı ve işletilmesi hizmetlerinin özel hukuk kişilerine devredilmesi, hizmetin yapımı ve işletilmesinde sorumluluğun kimde olduğu, denetim ve yaptırım uygulama yetkisinin kimde olacağı gibi soruları doğurmuştur. Çalışmamızda ilk olarak karayolları üzerinde yapım ve işletme faaliyetleri ortaya konulmuştur. İkinci bölümde ise bu faaliyetler üzerindeki idari denetimin, hizmetin idare veya özel hukuku kişisi tarafından yapılmasına ve işletilmesine göre ayırarak idare hukuku ve kamu hizmeti bağlamında değerlendirilmiştir.
Türk ve İran hukukunda motorlu araç işletenin hukuki sorumluluğu

. Her ülkenin kendine ait bir hukuk sistemi vardır. Uygulanan yaptırımlar, kurallaryasama ve yargı organları değişiklik gösterebilir. Bu bağlamda bu tezin konusu olan Türk ve İran hukukunda motorlu araç işletenlerin hukuki sorumluluğu öncelikle bu kapsamda ele alınmıştır. Her iki ülkenin hukuk sistemindeki kavram ve uygulamalarınbenzer ve farklı yönleri ortaya konulmuştur. Çalışmada öncelikle sorumluluk kavramı ele alınmış ve buna bağlı olarak işletenkavramı ve işletmeden doğan sorumluluklar ile meydana gelen zararın tazminindeortaya çıkan sorumluluk halleri incelenmiştir. Türk hukukunda 1930'lu yıllardan itibaren sorumluluk kusura dayandırılmıştır. Ancak 1953 yılında kabul edilen 6085 sayılı Karayolları Trafik Kanunu ile kusursuz sorumluluk kavramı ortaya çıkmıştır. Ancak Motorlu Taşıt İşletenin hukuki sorumluluğu 1983 yılında 2918 Sayılı Kanun ile yeniden düzenlenmiş ve bu alanda tehlike sorumluluğu ile birlikte farklı sorumluluk türleri de öngörülmüştür. Bu tezin asıl konusu Motorlu Taşıt İşletenin hukuki sorumluluğu kapsamında bu sorumluluk türlerinin özellikle tehlike sorumluluğunun her iki ülke için teori ve uygulamada nasıl ele alındığıdır. 2918 sayılı Türk Karayolları Trafik Kanunu'nda yer alan 'motorlu araç işletenin hukuki sorumluluğu' yalnızca karayolunu içerdiği için, Çalışma'da konu bu kapsamda ele alınmıştır.
Türk Hukukunda yabancı çalışan

Küreselleşme ve özellikle Avrupa Birliği uyum sürecinde üye ülke vatandaşlarına tanınan emeğin serbest dolaşımı hakkı kapsamında, çalışma hayatı içerisinde devlet vatandaşlarının yanı sıra yabancıların da aktif rolü gün geçtikçe artmaktadır. Yabancıların Türkiye'de çalışma hak ve özgürlükleri, Anayasa'nın 16. maddesinde yer alan, temel hak ve özgürlüklerin yabancılar için uluslararası hukuka uygun olarak kanunlara sınırlandırılabileceği esası doğrultusunda Türk vatandaşlarından farklı olarak bazı sınırlamalara tabi tutulmaktadır. Bu çalışmamızda da genel olarak Türk hukukunda yabancı çalışanın hak ve özgürlüklerinin kapsam ve sınırları ile, yabancıların çalışmasına ilişkin kural ve istisnalar üzerinde durulmuştur. Türk hukukunda yabancıların çalışma hakkının kullanılmasına ilişkin temel düzenleme, 27/02/ 2003 tarih ve 4817 sayılı Yabancıların Çalışma İzinleri Hakkında Kanun'dur. Kanunun yürürlüğe girmesiyle, 11/06/ 1932 tarih ve 2007 sayılı Türkiye'deki Türk Vatandaşlarına Tahsis Edilen Sanat ve Hizmetler Hakkında Kanun yürürlükten kaldırılmıştır. Böylece, kural olarak yabancılara yasaklanan işler ve istisnaları biçiminde kendini gösteren yabancıların çalışma hakkının kullanımı, yabancıların kanunlarda öngörülen istisnaların dışında izne bağlı olarak çalışma serbestisine dönüşmüştür. Çalışmamızda öncelikle yabancı kavramı ve tanımı üzerinde durulmuş, Türk hukukunda yabancıların çalışma hakkına ilişkin düzenlemeler içeren uluslararası hukuk kaynakları ve iç hukuk kaynakları çerçevesinde yabancıların çalışma hakkının kapsam ve sınırları tespit edilmiştir. Özel düzenlemelerin yanı sıra Kanunda yabancıların çalışma hakkını kullanabilmesine ilişkin usul ve esaslar açıklanmış, yabancılara verilecek çalışma izinlerinin türleri, çalışma izni alınabilmesinin koşulları ve çalışma izni alma zorunluluğuna aykırılığın yaptırımları ile çalışma izinlerinden istisna edilecek yabancı statülerine değinilmiştir. Yabancıların çalışma hakkına ilişkin sınırlamaların yabancılık unsuru taşıyan iş sözleşmesi üzerindeki etkileri de, iş ilişkisinin aşamaları doğrultusunda incelenmiştir. Son olarak, Türk hukukunda yabancı çalışanın sosyal güvenlik hakkı ve sendikal hakları üzerinde durulmuştur.
Ölüme bağlı tasarruflar ve özellikle bu tasarruflardaki koşullar ve yüklemeler

Miras hukukunun en temel konularından birisini oluşturan ölüme bağlı tasarruflar, kişilerin ölümlerinden sonra hüküm ve sonuç doğurmak üzere meydana getirdikleri, terekelerinin geleceğine ilişkin olan veya terekeleriyle ilgili olmayan emirlerini içeren hukuki işlemlerdir. Kişilerin ölümlerinden sonra geride bıraktıkları mal varlıklarının akıbetini kendi iradeleriyle belirleme yönündeki istekleri daha fazla sayıda ölüme bağlı tasarruf yapmalarına neden olmakta ve bu durum konunun önemini artırmaktadır. Bunun yanı sıra ölüme bağlı tasarrufların koşullara ve yüklemelere bağlanmasına müsaade edilmesi, kişilerin ölüme bağlı tasarruf yapma hususundaki irade serbestliğinin sınırlarını daha fazla genişletmektedir. Bu çalışma ölüme bağlı tasarrufları ve bu tasarrufların koşullara ve yüklemelere bağlanmasını incelemektedir. Bu çerçevede çalışmanın birinci bölümünde ölüme bağlı tasarruf kavramı alt ayrımları ile birlikte ele alınmıştır. İkinci bölümde ölüme bağlı tasarruflar sağlararası hukuki işlemlerle karşılaştırılmış ve böylece kavrama ilişkin hukuki esaslar tespit edilmeye çalışılmıştır. Çalışmanın üçünü bölümünde ise, ölüme bağlı tasarrufların koşullara ve yüklemelere bağlanmasının hukuki esasları incelenmiştir. Çalışma sırasında bu konulara ilişkin bilimsel görüşlere ve mahkeme kararlarına da değinilmiştir. Böylece hem konuya ilişkin teorik tartışmalar hem de konunun hukuk uygulamasında ne şekilde ele alındığı da incelemeye dahil edilmiştir.
Şevkanİ'nin Muamelatla ilgili görüş ve tenkitleri

Ebu Abdullah Muhammed b. Ali b. Muhammed eş-Şevkani es-San'ani el-Yemeni, önemli Zeydi alimlerden ders almış, kendini mutlak müctehid addeden bir alimdir. Daha eğitim hayatı devam ederken fetva vermeye başlamış; bilinen bir müftü olmuştur. Otuz altı yaşındayken başkadılığa getirilmiş ve ömrünün sonuna kadar bu makamda kalarak devlet mekanizmasında etkin bir şekilde rol almıştır. Batılılaşma arayışı henüz kendi yaşadığı coğrafyaya girmemişken İslam medeniyetine yönelik eleştiriler ortaya koymuştur. Tefsir, Hadis, Fıkıh ve Akaid'e dair birçok eser telif eden Şevkani, modern dönem İslam dünyasında eserlerine en çok müracaat edilen isimlerden biridir. Görüşleri, kendisinden sonra birçok araştırmaya konu olmuş; Dünya'nın farklı yerlerinde hakkında onlarca yüksek lisans ve doktora tezi hazırlanmıştır. Fıkıh mezheplerine karşı çıkarak taklidi reddeden Şevkani'nin, çalışmamızın temel kaynağı olan Neylü'l-evtar isimli eseri, Mecdüddin İbn Teymiyye'nin el-Münteka adını vererek derlediği ahkam hadislerinin şerhidir. Şevkani bu eserde selef alimlerden nakillerde bulunduğu gibi kendi görüşlerini de belirtmiştir. Onun görüşlerinin ve kendinden önceki fakihlere yönettiği eleştirilerin değerlendirilmesi amacını taşıyan bu çalışma iki bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde genel olarak Şevkani'nin hayatı, eserleri ve modern döneme etkileri ele alınmıştır. İkinci bölümde ise alışveriş ve icare konularına dair Şevkani'nin görüşleri incelenmiştir. Söz konusu görüşler, tarafımızdan da değerlendirilmiştir. Konunun amacı, önemi ve yöntemiyle ilgili bilgilerin yer aldığı giriş kısmıyla çalışmaya başlanmış; ulaşılan neticelerin sunulduğu sonuç kısmıyla tamamlanmıştır.