turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Turkmen natural gas policy

Türkmenistan doğalgaz rezervleri açısından dünyada ilk sıralarda yer almaktadır. Ancak doğal gazın ihracatı açısından Rusya'nın boru hattı ağına bağımlıdır ve bu bağımlılık nedeniyle, Türkmenistan, bağımsızlığından sonra birçok sorunla karşılaşmıştır. Karşılaşılan bu zorluklar nedeniyle, en önemli gelir kaynağı olan doğal gazın dünya pazarlarına ulaşmasını sağlayacak alternatif boru hatlarının çekilmesini planlamıştır. Ancak, Türkmenistan'ın bir kara devleti olması, açık denizlere sınırının olmaması, bölgenin hidrokarbon rezervleri açısından zengin olması ve bölgenin jeopolitik yapısı ve de bölgenin jeostratejik önemi nedeniyle bölge ve bölge-dışı ülkeler ve diğer uluslararası aktörler de alternatif boru hatlarının çekilmesinde önemli rol oynamışlardır. Sonuç olarak, bölgedeki uluslararası rekabet ve başka bazı nedenlerden dolayı, Türkmenistan, bağımsızlıktan günümüze kadar İran'a giden küçük boru hattı haricinde Rusya'nın boru hatlarına alternatif boru hattının çekilmesini gerçekleştirememiştir.
Ukrayna jeopolitiği bağlamında Kırım ve Kırım Türkleri sorunu

Ukrayna, Avrasya'nın jeopolitiğinde özel öneme sahip birkaç devletten biridir. Bu önem klasik ve çağdaş jeopolitik teorilerde açıkça görülmektedir. Rusya ile tarihi ilişkileri, günümüz bağımsız Ukrayna'sını da etkileyen muhtelif sorunlar içerir. Bu sorunlardan biri de Kırım ve Kırım Türkleri sorunudur. Rusya; Ukrayna'yı 'yakın çevre' politikası çerçevesinde en 'yakın' ülkelerden biri olarak görmesi nedeniyle bu ülkenin Batı'yla yakın ilişkiler kurmasını engellemeyi hayati çıkar alanı içinde kabul etmiştir. 1990'larda bunu engelleyecek imkanı sınırlı olan Rusya, enerji alanında kazandığı ekonomik imkanı siyasal sonuca tahvil ederek Kiev üzerindeki etkisini artırmıştır. Özellikle 2000'li yıllarda Ukrayna iç siyasetinin yaşadığı dönüşüm ve çalkantılar, hem Karadeniz havzasındaki enerji ve nüfuz yarışıyla hem de Ukrayna'nın kimlik ve yönelim meselesiyle doğrudan ilgilidir. Tüm bu meselelerde Karadeniz filosunun ve Kırım'ın taşıdığı anlam üzerinde durulmuştur. Kırım'ın yeniden bir Rusya-Ukrayna kriz sahnesine dönmesi bağlamında gündeme gelen Kırım Türklerinin tarihine, sürgüne ve kısmi geri dönüş sonrası yaşadıklarına da bu bağlamda yer verilmiştir. Mart 2014'te Rusya'nın Kırım'ı ilhakının jeopolitik anlamı ve Kırım Türkleri'ne siyasal yansımaları da tezin kapsamı içindedir.
L'environnement comme facteur de rapprochement et d'integration dans les Balkans et les pays de la mer noire

Çevrenin korunması, işbirliği ve bütünleşme olguları uluslararası düzeyde gittikçe daha çok etkileşime girmektedir. Karadeniz'deki bölgeselleşme eğilimi ise bu coğrafyada benzer bir etkileşimin ne derece mümkün olabileceğini sorgulamamıza yol açmaktadır. Siyasal, ekonomik farklılıklar ve eksiklikler, silahlı çatışmalar gibi sorunlar kadar, Avrupa Birliği ve NATO gibi daha cazip bölgeselleşme biçimlerinin varlığı da Karadeniz'de dinamik bir bütünleşmenin yakın gelecekte gelişmesini engellemektedir. Çevre koruma politikalarının bütünleşmedeki rolüne baktığımızda, farklı siyasal ve ekonomik yapılara ait olan, ekonomik sorunlar ve demokratikleşme süreçlerinin kırılganlığı nedeniyle çevre konularına karşı görece ilgisiz kalan bölge ülkelerinin çevre ekseninde bir bölgesel işbirliği çerçevesi oluşturmalarının zor olduğunu gözlemliyoruz. Oysa bu tür bir işbirliği bölgenin ekonomik yeniden yapılanması için de gereklidir. Uluslararası ve bölgesel düzeylerde yakınlaşma ve bütünleşme koşullarını yaratacak girişimler bulunmakla birlikte, çevrenin bu tür dinamikleri harekete geçirmekte çok önemli bir rol oynayabileceğini iddia etmek için henüz erkendir. Günümüzde çevre alanında işbirliği, durumu gittikçe daha kritik hale gelen Karadeniz'i korumak için gerçekleştirilmeli, henüz bu tür gelişmelere hazır olmayan bölgede bir bütünleşme aracı olarak görülmemelidir. Avrupa standartlarının benimsenmesi ve etkin bir biçimde uygulanması bölgesel bütünleşmenin bir koşuldur, söz konusu bütünleşme daha sonra çevre faktörü dikkate alınarak güçlendirilecektir.
2003 sonrası Türk-İran ilişkileri

Bu çalışmada 2003 sonrası Türk-İran arasındaki ilişkiler incelenmiştir. Tezin başlangıç bölümünde Osmanlı Hanedanından bahsedilmiş, ardından Mustafa Kemal Atatürk döneminden ve son olarak İran İslam Cumhuriyeti dönemi incelenmiştir. Gerçekte incelenen dönem 2003 sonrası Türk-İran ilişkilerinde yaşanan gelişmelerdir. Bu nedenle Türk-İran ilişkilerinin boyutları bu iki ülke arasındaki ilişkileri etkileyen faktörler açısından incelenmiştir. Tezin birinci bölümünde Osmanlılar döneminin hemen ardından Mustafa Kemal Atatürk ve İran İslam Cumhuriyeti dönemi incelenmiştir. İkinci bölümde 2003 sonrası dönemde Türk-İran ilişkilerinden bahsedilmiş, iki ülke arasındaki ilişkilerin boyutları değerlendirilmeye çalışılmıştır. Üçüncü ve son bölümde ise Türk-İran ilişkilerini etkileyen faktörler iç etkenler ve bölgesel etkenler olarak analiz edilmiştir. İç etkenler de milliyetler meselesine değinilmiş özellikle Büyük Azerbaycan'ı kurma isteğinin İran üzerindeki tehdidine yer verilmiştir. Dini ideolojik etkeninde İran'ın Şii ve Türkiye'nin laik tanımlamaları üzerinde durulurken bölgesel etkenler de Irak'ın işgalinin Türkiye'nin gözlerini Kerkük ve Musul'a çevirmesine bununla birlikte İran'ın ise %60'ı Şii olan Irak'ta Şii bir devlet kurma planlarına değinilmiştir.
Bosna Savaşı'nda kadınlara yönelik cinsel şiddet: Feminist bir analiz

Tarih boyunca, ataerkil kültürlerde savaş, toplumlar için acı deneyimleri beraberinde getirmiş; özellikle kadınlar, bu deneyimlerden orantısız bir biçimde kötü yönde etkilenmiş ve savaşın sonuçlarıyla başa çıkmak için mücadele etmişlerdir. Eş ve oğulların kaybı, bedensel ve ruhsal yer alanmalar, toplumsal yozlaşma, aile birliğinin bozulması, savaştan kaynaklanan ekonomik bunalım ve özellikle etnik temizlik politikalarının yarattığı mağduriyetler, savaşın, kadınların hayatındaki en acı yansımalarıdır. Özellikle etnik temizliğin bir yöntemi olan cinsel şiddet, doğrudan kadın bedenine yönelik fiziksel ve toplumsal tehditler içeren eril bir şiddet biçimi olup, kadınların mücadelesini kimliksel hale getiren önemli bir savaş politikasıdır. Bu tezde, Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti'nin dağılış döneminde gerçekleşen Bosna Savaşı'nda (1992-1995), çatışma bölgelerindeki kadınların savaş deneyimleri anti-militarist feminist bir bakış açısıyla anlatılmaktadır. 1990'lı yılların başlarından itibaren Yugoslavya bölgesinde kadınlar savaş karşıtı eylemler düzenlemiş; savaş boyunca, her türden eril şiddete tepki olarak, bölgedeki tüm etnik kökenlerden kadınların, kadın kimliği etrafında yoğunlaşan sivil toplum bilinci yükselerek devam etmiştir. 1995 yılının ardından Bosna-Hersek'te yürütülen barış inşa sürecinde de kadınlar, sosyal adaletin en büyük talepkarı ve toplumsal cinsiyet eşitliği isteminin en büyük mücadelecisi olmuşlardır. Savaşın getirdiği deneyimler, kadınların en önemli motivasyonu olmuş; etnik arındırma faaliyetleriyle savaş dönemi boyunca tazelenen etnik ayrışma, kadın kimliği üzerinde, etnik kutuplaşmanın tam tersine, her etnik kökenden kadının ortak toplumsal cinsiyet kimliği üzerinde birleşmesi yönünde etki etmiştir.
The EU policy game-discernable multilevel interactions cycle: Case of the EU biodiversity policy in the UK

B RL Ğ POL T KA OYUNU'- 'GÖRÜLEB L R ÇOKLU ETK LEŞ MDÖNGÜSÜ': NG LTERE'DE AVRUPA B RL Ğ B OLOJ K ÇEŞ TL L KPOL T KASIGÜL MESC OĞLUAvrupa Çalışmaları Yüksek Lisans Programı, 2007 Danışman: Prof. Dr. Korel Göymen
The nature of the change in Turkish foreign policy towards Eurasia between 2002-2011: An adjustment change

Dış politika tasarımında değişim ya da yeniden inşa olgusu, uluslararası ilişkiler disiplinde çok önemli bir yer tutmaktadır. Soğuk Savaş sonrası dönemde Turgut Özal ve İsmail Cem gibi aktörler Avrasya bölgesine yönelik Türk dış politikasına getirdikleri yeniliklerle değişimin zeminini oluşturmuş, ancak asıl değişimin 2002 ve 2011 yılları arasında Ahmet Davutoğlu döneminde yaşandığı iddia edilmiştir. İşbu çalışmadaki temel amaç 2002- 2011 yılları arasında Adalet ve Kalkınma Partisi yönetimindeki Avrasya'ya yönelik Türk dış politikasındaki değişimleri, seleflerinin dış politika tasarımlarıyla kıyaslayarak incelemektir. Bu çalışma, Avrasya'ya yönelik Türk dış politikasında Stratejik Derinlik doktrininin entegre edilmesi ile yaşanan değişimin eksen kayması yaşandığını iddia etmek için yeterli kanıt sağlamadığını ve yaşanan değişimin Hermann'ın dış politik değişim kategorizasyonunda yer alan 'ayarlama değişiklikleri' sınıfında değerlendirilmesi gerektiğini öne sürmektedir.
Hindistan Çin ilişkilerinde Tibet sorunu

Hindistan-Çin ilişkileri neredeyse altmış yıllık bir süre zarfında 1950'lerdeki iyi komşuluk ve işbirliğinden, 1960'lar ve 1970'lerdeki derin düşmanlığa, 1980'lerdeki ilişkileri normalleştirme çabalarından Sovyetler Birliği'nin yıkılmasını izleyen dönemdeki yakınlaşmaya varan dramatik değişikliklere sahne olmuştur. Soğuk savaş sonrası dönemde iki büyük Asya gücü ortak bir paydada buluşmuşlardır: Çok kutuplu bir dünya düzeninden yana olmak. Çok kutuplu dünya düzeninin Hindistan ve Çin'e dünyanın belli başlı güç merkezlerinden biri haline gelmelerini sağlayacak olan global politik etki ve ekononomik, teknolojik ve askeri kapasitelerini geliştirme imkanı verecek olması bu iki ülkeyi soğuk savaş sonrası dönemde işbirliği içine itmiştir. Fakat Çin Hindistan ilişkilerindeki yumuşama ve yakınlaşmaya rağmen iki ülke arasındaki temel sorun alanları tarafların arasındaki ilişkinin sürmesinde güçlük çıkarmaktadır. Tibet sorunu, sınır sorunu, Pakistan ile Çin arasındaki ilişkiler ve Himalayalar ile Hint Okyanusunda rekabetten oluşan iki ülke arasındaki sorun alanları bu çerçevede Hindistan Çin yakınlaşmasının limitleri olarak tanımlanabilmektedir.
A Russian intellectual in the Ottoman Empire: Konstantin N. Leontiev (1831-1891) on the eastern question

Bu tez, neredeyse unutulmuş olan bir Rus düşünürün, Konstantin Nikolayeviç Leontiyev'in demokrasi, liberalizm, milliyetçilik, Doğu-Batı ikiliği konusundaki fikirlerinin ışığında Şark Meselesi'ne bakışını incelemeyi amaçlamaktadır. Leontiyev bir diplomat olarak Osmanlı İmparatorluğu'nun çeşitli yerlerinde hemen hemen on yol geçirmiş, bu süre içerisinde hem uluslararası politika konusundaki kayda değer yorumlarını, hem de Balkan halkları hakkındaki ilginç gözlemlerini anlatan eserler kaleme almıştır. Leontiyev'in Bizansçılık adını verdiği siyasi ütopyası, diplomatik görevi sürecinde oluşmuştur. Bizansçılık, çeşitli estetik ve dini unsurların Leontiyev'in dairesel tarih anlayışıyla etkileşiminden doğmuştur. Leontiyev'in siyasete, tarihe ve dine yaklaşımının temelini özgün bir estetizm teorisinin oluşturduğu söylenebilir. Leontiyev, medeniyetlerin yükseliş ve çöküşlerini açıklamak için geliştirdiği tarih felsefesine bağlı olarak, Rusya'nın kültürel gerilemeden kaçabilmek için Bizans'tan devraldığı mirasa sahip çıkması gerektiğini vurgulamıştır. Bu estetik kaygılarla süslenmiş, milliyetçilik karşıtı, teokratik, Bizansçı bakış açısı, Leontiyev'in Şark Meselesi'ne, Osmanlı İmparatorluğu'na ve halklarına, yani Türklere, Yunanlılara, Bulgarlara bakışını anlamak için temel teşkil eder. Leontiyev'in muhafazakar ütopyası, her ne kadar arzu edilir olmaktan çok uzaksa da, milliyetçilik, demokrasi ve liberalizm gibi kavramların teorik yetersizliklerini ele alışı bakımından sıra dışı bir bakış açısı sunmaktadır.
Balkanlar'dan Türkiye'ye son büyük göç olarak 1989 göçüne giden süreç

Kendi ulus devletlerini kurmak isteyen Balkan devletlerinin, içerisindeki azınlıklara yönelik asimilasyon ve göç ettirme politikalarını tarih boyunca canlı tuttuklarını görmekteyiz. Balkanlar'da en fazla Türk azınlığın yaşadığı Bulgaristan, kendi azınlık politikalarında da aynı tutumları Komünist dönem öncesi ve sonrasında da çeşitli şekillerde uygulamıştır. Bu çalışmada 1989 göçüne giden sürecin nasıl işlediği, Bulgaristan'daki Türk ve Müslüman azınlığın neden asimilasyon politikalarına ya da göçe mecbur edildiği sorularına cevap aranmış olup ve bu bağlamda Bulgaristan Türkiye ilişkilerinin hangi boyutta olduğuna değinilmek istenmiştir. Türkiye Bulgaristan arasında Soğuk Savaş öncesinde var olan gerginlikler daha sonra da belirli aralıklar devam etmiştir. Bulgaristan'da Komünizm'in ilk yıllarından itibaren Türklerin rejim tarafından kazanılmak istendiği görülmekteydi. 1951 Göçü'nün hemen sonrasında Bulgaristan'daki Türk Azınlık, daha önce planlanmış olan sosyalist eğitim süreciyle baş başa bırakıldı ve bu süreçte; ateist ve Sovyet hayranı nesiller yetiştirilmek istendi. 1951 1966 yılları arasında Türkiye Bulgaristan ilişkileri nerdeyse durma noktasına gelirken, 1968 yılında imzalanan göç anlaşmasıyla ikili ilişkiler belirli bir düzeye çıkarılmış olundu. Türkiye'nin 1974 Kıbrıs Harekatının sonuçlarından endişe eden Bulgaristan kendi içerisindeki Türk Azınlığı demografik bir tehlike olarak görmekteydi. Komünist rejim ''Priobştavane '' , '' homojenleşme'' ve son olarak ta '' Vızroditelen Protses '', projeleri ile kendi azınlık sorunlarını çözebileceğine düşünmekteydi. 1984 yılında '' Yeniden Doğuş Süreci '' projesi ile komünist rejim Türk azınlığın isimlerini zorla değiştirmek isteyince Türkiye Bulgaristan ilişkileri Cumhuriyet tarihinin en gergin dönemine girmiş oldu. Türkiye'nin bu meseleyi kapsamlı bir göç anlaşmasıyla çözme girişimleri ile beraber uluslararası baskılara dayanamayan komünist rejim, Türk azınlığı daha fazla elinde tutamamış, 300 .000'den fazla kişi Türkiye'ye gelmiştir. Sonuç bakımından 1989 Göçü, Balkanlar'dan Türkiye'ye son büyük göç olarak kayda geçmişştir.
Germany's and Turkey's communicated soft power presence in Kosovo: A comparative analysis of two foreign policies

Geniş bir literatüre sahip olmasına rağmen yumuşak güç, bu konuda çalışan akademisyenler ve siyaset yapıcıları için bu gücün nasıl üretileceği, hangi cazibe özelliklerini taşıdığı veya yumuşak gücün ülke içi boyutları ve dış politikadaki ifadesi gibi pek çok belirsizliklerle uğraşmak zorunda olduğu bir alandır. Bu tez, ülkelerin yumuşak güç konusundaki iletişim farklılıklarını analiz etmeye çalışmaktadır. Bu amaçla Balkanlarda aktif rol oynayan iki ülke olan Türkiye ve Almanya'nın Kosova'ya yönelik yumuşak güç politikaları karşılaştırmalı olarak incelenmiştir. Araştırma yöntemi olarak hem literatür incelemesi hem de resmi yetkililer, araştırmacılar ve akademisyenlerle mülakatlar, saha araştırması ve ayrıca Türk ve Alman basın ve resmi internet sitelerinin internet bazlı içerik analizinden oluşan karma bir yöntem uygulanmıştır. Bu analizde, Türkiye ve Almanya'nın özellikle 'kültürel ve fikirsel etki' alanında benzer politikalar izlediği, buna karşılık literatür incelemesi ve mülakatlarda iki ülkenin yumuşak güç iletişiminin oldukça farklı olduğu tespit edilmiştir. Türkiye'nin yumuşak gücü büyük ölçüde önemli siyaset yapıcılardan etkilenmektedir. Öte yandan Almanya'nın yumuşak gücü daha kurumsallaşmış bir özellik göstermektedir. Başarılı bir yumuşak gücün elle dokunulmayan/görünmez bir güç olması gerektiğinden Almanya'nın Kosova'ya yönelik yumuşak gücü uzun vadede daha istikrarlı görünmektedir.
The use of a novel as a source for the study of Turkish-Japanese relations: Shiba Shirö's Kajin No Kigu

Bu tezin amacı 1885- 1897 yıllan arasında, Shiba Shirö (1852-1922) tarafından yazılan ve döneminin en çok satan kitaplarından birisi olan Kajin no Kigü adlı siyasi romanı kullanarak Meiji dönemi Türk- Japon ilişkilerini incelemektir. Bunu yaparken ayrıca edebi eserlerin tarihi kaynak olarak kullanılabilirlikleri de tartışılacaktır. Bu çalışmanın 'The Late Tokugawa and Early Meiji Political, Cultural and Literary History' adlı birinci bölümünde, Shiba Shhxf nun bizzat yaşadığı ve Kajin no Kigü'nun yazıldığı dönemi hazırlayan siyasi, sosyal ve kültürel olaylar anlatılacaktır. Ayrıca yine bu bölümde Tokugawa döneminden, Meiji dönemine geçişin temel özellikleri de anlatılacaktır. Bunlara ilaveten, geçiş döneminin, Japon toplumunun fikirleri ve mentalitesi üzerindeki etkileri de analiz edilecektir.'The Life of the Writer and the History of the Novel' adlı bir sonraki bölümde, yazarın tecrübe ettiği yenilikler ve ortaya çıkan farklılıklar ve bu değişimin yansımaları açıklanacaktır. 'The Concept of Patriotism in the Novel and Transformation of Patriotism into Imperialism' adlı bölüm vatanseverlik kavramının, yazarın hayatındaki gelişmeler ve dönemin siyasi olayları sebebiyle, roman içerisinde arz ettiği değişimi ortaya koyacaktır. Shiba Shirö, Kajin no Kigu ve Osmanlı dünyası arasındaki ilişkilerin analizi ise bu bölümleri takip eden üç bölüm boyunca yapılacaktır. 'Shiba Shirö's Travel to Turkey in Ottoman Documents' adlı bölümde yazarın Istanbul ziyareti ve Osman Paşa ile görüşmesi anlatılacak ve bu olayların Osmanlı kaynaklarındaki yansımaları analiz edilecektir. 'Tani Tateki Ikö; Visit to Turkey' adlı bölümde ise, Tam Tateki'nin günlüğünde anlattıkları, Kajin no Kigu ve diğer kaynaklarla mukayese edilecektir. Son olarak, 'Meetings of Urabi Pasa and Osman Pasa in Kajin no Kigff'' adlı bölümde, diğer iki bölümde anlatılan ve hem Osmanlıca kaynaklarda ve hem de Tanivnin günlüğünde görülen olaylar, romanda hikaye edilen olaylarla karşılaştırılacaktır.
Not al-quds, but damascus: Palestinian jihadists of Lebanon in the Syrian War (2011 - 2017)

Süregiden Suriye Savaşı, hem Orta Doğu hem de dünya için yakın tarihin en önemli tarihsel olaylarından biridir. Bölgesel ve uluslararası güçler, vekilleriyle birlikte, yalnızca Suriye'nin siyasetini, ekonomisini ve uluslararası ilişkilerini şekillendirmekle kalmamış, aynı zamanda Türkiye, Lübnan ve Irak gibi komşularıyla ABD ve Rusya gibi dünya güçlerinin rollerini de yeniden şekillendirmiştir. Ulusötesi cihatçı örgütlerin yükselişi ve tehdit haline gelmesi, savaşın en can alıcı sonuçlarından birisi olurken, yabancı savaşçılar hem Batı hem de Arap dünyası için tartışmalı bir konu haline gelmiştir. Suriye savaşı ile birlikte uluslararası cihat kendisine yeni bir mecra bulmuş ve etkileri tüm Orta Doğu'da hissedilmiştir. Bu bağlamda, Suriye'nin komşusu Lübnan cihatçı gruplar için verimli bir saha haline gelmiş, ülkenin Filistin sorunu daha karmaşıklaşmıştır. Lübnan'daki Filistin mülteci kampları ulus ötesi cihatçı örgütler, özel olarak da Suriye hükümetine karşı savaşan cihatçılar için güvenli bölge haline gelmiştir. Bu çalışma, Lübnan'dan Suriye'ye savaşmaya giden Filistinli cihatçıları ulus ötesi cihat, Suriye Savaşı ve Lübnan'daki Filistin sorunu bağlamında değerlendirmeyi amaçlıyor.
A comparative analysis Of Indonesia and Turkey's foreign policy toward the Middle East: The case study of Palestine Issue and Syria crisis

Bu çalışma, Türkiye ve Endonezya'nın Filistin Sorunu ve Suriye Krizi'ya yönelik dış politikasını karşılaştırmalı bir analizi amaçlanmıştır. Neoklasik realizm dış politika teorilerinden biri olarak uygulanmaktadır. Filistin Sorunu ve Suriye Krizinin Türkiye ve Endonezya politikalarını birim ve sistematik analiz düzeyinde şekillendiren, değişen dinamikleri ve analiz etkenleri tartışılmıştır. Liderlerin uluslararası ve bölgesel sistemik değişen eğilimleri, baskıları ve devlet iktidarı üzerindeki algılarının etkili faktörler haline geldiğini özetlemektedir. Türkiye'de 2004- 2016 yılları arasında iç siyaseti, içsel dönüşüme uğramıştır yani kamuoyu ve sivil toplumun rolleri dış politikayı, dış politikanın yeni bir aktörü olarak sivil liderin ortaya çıkışını, lider faktörleri, İslamcı faktörün, İsrail-Filistin'in artışını etkilemektedir. Bölgesel istikrarın kalbi olarak algılanan çatışma, Filistin sorununun çözümü için proaktif bir dış politika ile sonuçlanır. Bu arada, Endonezya'daki reform dönemlerinden sonra, 1945 Anayasasının anti-sömürgecilik ruhu, Endonezya'nın angajmanının tarihsel temeli olarak devam etmiştir. Bunun yanı sıra, iç siyasette İslamcı odaklı hedefler, İslamcı grupların ahlaki gücü, İslamcı partilerin giderek artan rolleri ve yeni Endonezya'nın uluslararası yönelimi ve kimliği, iç siyasette islamist bir etkenin artması İsrail'e karşı tanınmayan bir siyasetin sürekliliğini etkilemiştir ve Filistin'i iki devletli çözümlere uygun olarak desteklemiştir. Endonezya'nın demokratik dış politikası çeşitli diplomatik çabalarla gerçekleştirilmiştir. Suriye krizi durumunda, Türk siyasetinin insani bir boyutu olan mülteci akınını da içine alan etkili faktörler; yani mülteci akını, açık kapı politikasıyla sonuçlanmakta, Türkiye-Suriye sınırlarında güvenlik tehdidi oluşmakta, daha sonra uluslararası ve bölgesel aktörlerin çatışma, IŞİD'in yükselişi ve PYD tehdidinin ortaya çıkışı, dış politikasının tercihinde bu kadar güçlü bir yaklaşım sergilemesine yol açmıştır. Oysa uyumsuzluk ilkesini benimseyen bağımsız dış politikaya, lider algılarına, Endonezya vatandaşlarının korunmasının önceliğine bir bağlılık oluştururken, Suriye iç politikasına müdahale etmeme politikasının şekillenmesi ve herhangi bir askeri müdahaleye uyumsuzluğun sağlanması gerekmektedir. Ayrıca, IŞİD ve Endonezyalı yabancı savaşçıların boyutunun yanı sıra İKT çerçevesindeki rolü, Suriye hükümetiyle sınırlı ikili ilişkilerin yönetiminde kalmaya devam ettiğini belirlemektedir. Özetle, pasif bir dış politika yürütme eğilimindedir ve Suriye krizi durumunda önemli bir rol oynamamaktadır. Anahtarı: Dış Politika, Endonezya, Türkiye, Neoklasik realizm, Filistin sorunu, Süriye Krizi
Türkiye'de yarı başkanlık sisteminin uygulanabilirliği

21. yy'ın en çok tartışmalı konularından biri olan 'yarı başkanlık' sistemi gerek siyasi gerek sosyo-politik açıdan pek çok problemi beraberinde getirmiştir. Bu sorunların en muhtemeli yürütme yetkisinin tek başına başbakanda toplanması ve olası bir dikta sorunuyla karşılaşılması problemidir. Bu ve benzeri problemlerin giderilmesi yine sistemin sunduğu çözüm önerilerine bağlıdır. Çalışmamızın amacı Fransa'da uygulanan yarı başkanlık sistemi ile ülkemzdeki parlamenter sistemi mukayese etmek olup bu sistemin ülkemizde uygulanabilirliği için olası avantaj ve dezavantajları sunmaktır. Bu çalışmamızda sistemin ülkemiz açısından oluşabilecek pek çok sorun gündeme getirildiği gibi bu sorunlara çözüm yolları da üretilmiş bulunmaktadır. Üç bölümden oluşan çalışmamızın ilk bölmünde yarı başkanlık sisteminin tanımı ve ortaya çıkışı konusuna yer verilmiştir. İkinci bölümünde ülkemizin siyasal yapısı ve sisteme yöneltilen eleştiriler, üçüncü bölmünde ise ülkemizdeki rejim arayışlarına ve yarı başkanlık sisteminin uygulanabilirliği üzerinde tespitlerde bulunulmuştur. Çalışmamız Fransa yarı başkanlık sistemi ile mukayese edildiğinden bu sistemin değişkenlikleriyle sabit bırakılmıştır. Aynı zamanda çalışmamız Fransa'da V. Cumhuriyet Anayasası ile yarı başkanlık sistemini esas almış, bu sistem üzerinden fikirler ve modeller üretilmeye çalışılmıştır. Sonuç olarak ise çalışmamızda parlamenter ve yarı başkanlık sistemleri mukayese edilmiş, bu sistemin ülkemizde uygulanabilirliği üzerindeki temel görüş ve öneriler değerlendirmeye tabi tutulmuştur. Çalışmamız olası her sistemin uygulanabilirliği açısından oluşacak her probleme karşı bir çözüm önerisi olarak sunulmaktadır.