turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Arap Baharı sürecinde ABD'nin Mısır politikası

ABD'nin Ortadoğu dış politikasında esas aldığı iki temel ilkesi vardır. Bunlar enerji kaynaklarının hakimiyeti ve İsrail'in güvenliğidir. ABD tüm Ortadoğu politikasını bu iki ilkeye göre belirlemiştir. Ortadoğu'da hakimiyet kurmak isteyen ABD bölgede kendisine müttefikler bulmaya çalışmıştır. İlişki kurduğu yönetimleri askeri ve mali yardımlarla desteklemiş ve kendi politikalarına kalkan yapmıştır. İyi ilişkiler kuramadığı ülkeleri ise askeri müdahalelerle yola getirmeye çalışmıştır. Bu anlamda binlerce yıllık kadim tarihi ile dünyanın anası olarak nitelendirilen Mısır, ABD için her zaman stratejik bir ülke olmuştur. Arap Baharı sürecinin başlamasıyla ABD'nin bölgedeki yaklaşık yarım asırlık yatırımları tehlikeye girmiştir. Bu duruma seyirci kalmayan ABD, bölgedeki rejimlerin garantörü olan orduları kullanarak çıkarlarını devam ettirmeye çalışmıştır. Bu çalışma ABD'nin Ortadoğu politikalarında Mısır'ın önemini kavramayı ve Arap Baharı sürecinin ABD'nin Mısır politikalarında ne gibi değişikliklere sebep olduğunu anlamayı hedeflemektedir. Bunun için ABD'nin geleneksel Ortadoğu politikaları ele alınmış ve Arap Baharı sürecinden itibaren Hüsnü Mübarek, Muhammed Mursi ve Abdülfettah El-Sisi dönemleri ayrı ayrı incelenmiştir. Diğer taraftan Arap Baharı bölge halkları tarafından büyük umutlarla başlamış fakat beklenen sonucu vermemiştir. Her ne kadar Arap coğrafyasındaki gelişmeler bekleneni karşılamasa da bölgede artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağı aşikardır. Bölge halkı bir kez uyanışa geçmişştir ve bölgede demokrasiyi yeniden tesis edene kadar mücadeleden vazgeçmeyeceklerdir.
İngiliz kaynaklarına göre 1930-1939 arası Türk-İngiliz ilişkileri

Bu tez, 1930 sonrasında Türk-İngiliz ilişkilerinde gelişen dostluğu ve iki ülkenin Avrupa'da meydana gelen olaylar neticesinde, uluslararası ortamda işbirliğine gidiş sürecini ortaya koymaktadır. Konu ele alınırken, gelişen dostluk üzerinde durulmakta ve dönemin şartları neticesinde iki ülke arasında işbirliği süreci vurgulanmaktadır. Resmi olarak 16. Yüzyılda başlayan Türk-İngiliz ilişkileri, 19. yüzyılın son çeyreğinde İngiltere'nin Osmanlı Devleti toprak bütünlüğünü koruma politikasından vazgeçmesine kadar iyi bir seviyede ilerlemiştir. Taraflar Birinci Dünya Savaşı ile karşı saflarda yer almış ve bu çatışma ortamı Milli Mücadele sürecinde İngiltere'nin Yunanistan'a destek vermesi ile devam etmiştir. Milli Mücadele sonrasında imzalanan Lozan Barış Antlaşması ile iki ülke arasında ilişkiler normal bir düzeyde ilerlemiştir. 1930 yılı itibariyle iki ülke arasında dostluğun gelişmesi için adımlar atılmaya başlanmıştır. İki ülke arasında yaşanmaya başlanan yakınlaşmada Türkiye'nin dış politikasına ağırlık vermeye başlamasının yanı sıra uluslararası ortamda meydana gelen gelişmeler de önemli bir etken olmuştur. Türkiye ile İngiltere arasında gelişen dostluk, iki ülkenin çıkarlarının kesişmesi neticesinde uluslararası alanda işbirliğinde kendisini göstermiştir. Türkiye ile İngiltere'nin birbirine yakınlaşmasında bir etkende, iki ülkenin de izlemiş olduğu barış politikası olmuştur. Atatürk'ün, Türkiye'nin politikasını 'Yurtta sulh cihanda sulh' olarak belirlemesi ve Türkiye'nin yayılmacı bir politikadan yana olmaması İngiltere'nin dikkatini çekmiştir. Bunların yanı sıra Türkiye'nin jeopolitik konumu da İngiltere'nin Türkiye'ye yakınlaşmak istemesinde etkili olmuştur. Türkiye ise dünya'nın en önemli devletlerinden biri konumunda olan İngiltere'nin desteğini değerlendirerek dış politikada etkili olmak istemiştir. Bu çalışmada, 1930 sonrasında iki ülke arasında dostluğun gelişmesinde ve iki ülkeyi işbirliğine götüren süreç üzerinde durulmuştur. İngiliz kaynakları kullanılarak iki ülkeyi yakınlaştıran olaylar ortaya konmaya çalışılmıştır.
Gürcistan'ın enerji koridoru olmasının enerji arz güvenliğine etkisi

SSCB'nin dağılmasının ardından Hazar Havzasında yer alan ülkeler bağımsız hale geldiler. Bu ülkelerin sahip olduğu zengin petrol ve doğalgaz kaynakları küresel güçlerin ilgisine mazhar olmuştu. Bölgede yer alan enerji kaynaklarının çıkarılması, işlenmesi ve satılması sürecinde hakim olmak konusunda bölge ülkeleri ve küresel aktörleri içeren sıkı bir rekabet yaşanır oldu. Enerjiyi ürettikten sonra naklederek son kullanıcıya ulaştırmak için üretici ve rezerv sahibi ülke mücadele verirken enerji arz güvenliğini önemseyen ülkelerde kaynakları çeşitlendirmek ve tek bir üreticiye bağımlı kalmamak için politika üretmeleri gerekmektedir. Üretilen politikaların odak noktasında yer alan unsurlardan biri de enerji hatlarının geçtiği ülkelerin güvenli olup olmadığıdır. Çalışmada enerji politikası ve arz güvenliği politikaları incelenerek, Gürcistan devletinin enerji koridoru olmasının nedenleri, ülkenin enerji koridoru olmasını sağlayan hatları ve bu hatların doğrudan veya dolaylı olabilecek bağlantılar ve aynı zamanda 2008 Rusya-Gürcistan Savaşı'nın ülkenin güvenlik politikalarına etkisi açıklanmaya çalışılmaktadır.
Lübnan'da egemenlik ve terör kavramları ekseninde Hizbullah'ın dönüşümü

Egemenlik kavramı yüzyıllardır tanımlanmaya çalışılmaktadır. Lübnan devletinin yaşadığı siyasi, ekonomik ve sosyal sorunlar ile birlikte egemenliği aşınmıştır. Dolayısıyla, ortaya çıkan mezhep sorunları, dış müdahaleler ve siyasi sorunlar Lübnan'daki merkezi otoriteyi de sarsmıştır. Güvenlik, ekonomi, siyasi ve sosyal sorunlarla baş başa kalan halk taleplerini duyurmaya çalışmıştır. Bu süreçte Lübnan'da dışlanan ve yoksullukla baş etmeye çalışan Şii mezhebinden köktenci hareketler başlamıştır. Dolayısıyla, başarısız devlet tanımına yaklaşan Lübnan'dan şiddet içeren devlet dışı aktör olarak Hizbullah doğmuştur. Terör örgütü olarak tanımlanan ve terör eylemleri yapan Hizbullah zamanla Lübnan'da halka hitap edebilmiştir. Hizbullah Lübnan'ın içinde bulunduğu durumları değerlendirmiştir ve siyasi parti olarak evrilmiştir. Günümüzde, Hizbullah kaotik bir şekilde siyasi parti, terör örgütü veya devlet dışı aktör tanımları arasındaki gelgitlerle anlatılmaktadır. Tezde Hizbullah'ın geçirdiği dönüşüm ve Lübnan merkezi otoritesindeki egemenlik sorunundaki yeri tartışılacaktır.
Siyasal İslam'ın Orta Asya'da demokratikleşme sürecine etkisi: Özbekistan ve Tacikistan örnekleri

1991 yılın da Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından uluslararası alanda bağımsız birer ülke olarak ortaya çıkan Orta Asya cumhuriyetleri varlığını sürdürebilmek için bu yeni döneme özgü pek çok ekonomik, politik ve sosyal sorunla baş etmek durumunda kaldılar. Genel olarak çalışmada demokratikleşme sürecindeki Orta Asya devletlerinde ortaya çıkan çatışmaları Tacikistan ve Özbekistan örnekleriyle analiz edilmektedir. Tacikistan ve Özbekistan'da görülen olayların birçok nedeni bulunmakla beraber en büyük nedeni olarak radikal İslami gruplar gösterilmektedir Marjinal özellik arz ederek, geleneksel Orta Asya Müslümanlarının Sofu kültürüyle uyuşmayan bu grupların en belirginleri olarak Vahhabilik ve Hizb ut-Tahrir ön plana çıkmaktadır. Ağırlıklı olarak bu grupların etkisiyle ortaya çıkan 'Siyasi akım' ile mevcut iktidarın mücadelesi ise bölgede krizlere neden olmuş ve günümüzde de devam etmektedir. Bu ve buna benzer faktörler ışığında ortaya çıkan Tacik iç savaşı, Kırgızistan Batken krizi, Özbek İslam Hareketinin faaliyetleri analiz edilmektedir. Sonuç olarak Orta Asya'da istikrarın sağlanması için devlet başkanlarının olayları bastırmak yerine sorunu çözmeye yanaşmaları daha faydalı olur. Yani muhalefete siyasi hak tanınmalıdır. Çünkü radikal İslami gruplar ezilmiş muhalefeti iktidara karşı kışkırtmaktadırlar. Ayrıca devlet yöneticileri zengin doğal kaynakların sağladığı sermaye ile ekonomilerini de düzeltebilirler. Yeni iş yerleri açılması ve eğitim seviyesinin yükseltilmesi sorunlara çözüm getirebilir.
Askeri, ekonomik ve siyasal boyutlarıyla Çin-ABD ilişkilerinin dönüşümü(1945-2009)

Çin İmparatorluğu uzun süre kendini merkeze alan özgün bir düzenle yönetilmiştir. Emperyalist dış müdahalelerin etkisiyle 19. yüzyılda zayıflayarak dağılma sürecine girmiştir. İngiliz İmparatorluğu başta olmak üzere ABD ve Fransa gibi Batılı büyük güçlerin müdahaleleri İmparatorluğun yıkılmasında etkili olmuştur. İmparatorluğun yıkılmasından sonra Çin Cumhuriyeti kurulmuş, ancak Batılı Güçlerin etkisi ve ülke içindeki ideolojik ayrışmalara bağlı olarak ülkede istikrar sağlanamamıştır. Çin'de baş gösteren anti-kapitalist eğilimin Bolşevik Devriminin ertesinde güçlenmesiyle, ülkede farklı ideolojiler arasındaki ayrılık daha da belirginleşmiştir. Komünistler, 1945'te başlayan ve dört yıl süren iç savaştan galip çıkmıştır. 1 Ekim 1949'da kurulan Çin Halk Cumhuriyeti, Soğuk Savaşın ilk yıllarında, dönemin zorunluluklarına bağlı olarak, Sovyetler Birliği ile iyi ilişkiler kurmaya çalışmıştır. Çin Cumhuriyeti'nin Tayvan sürgünündeki yöneticileri ise ABD ile iyi ilişkiler kurmuştur. Çin'in ABD ile ilişkileri, 19. yüzyılın başından 20. yüzyılın son çeyreğine kadar ABD'nin kendi ulusal öncelikleri ve çıkarları doğrultusundaki siyasetiyle şekillenmiş, Soğuk Savaş döneminde; ilişkilerdeki gerginlik 1970'lere kadar devam etmiştir. Bunun ardından başlayan normalleşme süreci, sadece iki devletin ilişkilerindeki değişimi değil, dünya siyasetinde başlayan yeni süreci de göz önüne sermiştir: Çin Halk Cumhuriyeti, dışa kapalı ekonomik yapılanmasını tedricen esneterek, dünyanın en önemli üretim güçleri arasına katılmıştır. ABD açısından Çin Halk Cumhuriyeti ise büyük nüfusu ile çeşitli avantajlar sağlayabilecek yeni ve önemli bir ticari partner haline gelmiştir. Bölgesel olarak bu ticari işbirliği doğrudan Doğu Asya'daki güç dengesini etkilemiştir. Son olarak, kapitalist ekonominin küreselleşmesine önemli ölçüde katkı sunmuştur. Güncel ilişkileri tarihsel bağlamıyla birlikte ele alan bu Yüksek Lisans Tezi, Çin ve ABD ilişkilerinin karmaşık karşılıklı bağımlılık teorisin kuramsal çerçevesine bağlı kalarak incelenebileceğini savunmaktadır. Çin ve ABD arasındaki karmaşık karşılıklı bağımlığa dayalı ilişkinin, iki devlet arasında var olan siyasal ve iktisadi bakış açılarına dayalı farklılıkların ve karşılıklı olumsuz tarihsel algıların ikinci plana atıldığını göstermektedir. Neticeyle bu tez; iki ülke arasındaki askeri, siyasi ve ekonomik ilişkilerin, bölgesel ve küresel düzeyde çok boyutlu olarak ele alınması gerektiğini savunmaktadır.
The formation and consolidation of Pamiri ethnic identity in Tajikistan

Bu çalışmanın araştırma konusu Sovyet döneminde Pamir etnik kimliğinin oluşumu ve güçlenmesi süreçlerinin bölgesel dinamikler temelinde incelenmesidir. Tezin iki ana teması bulunmaktadır. İlki ilkselci ve inşacı yaklaşımları etnik grupların birbirlerinden ayrışması sürecinde karşılaştırmalı olarak değerlendirmektir, ikinci ana konu, Sovyet döneminde Pamir etnik İdrnliğinin oluşumunu ve güçlenmesini etkileyen öğeleri tarihsel süreç içinde tartışmak ve analiz etmektir. İlk konu etnisite ile bağlantılı güncel temalar etrafında odaklanırken, ikinci konu Sovyet dönemini ve bu dönemdeki Milliyetler politikalarının tartışmasını kapsamaktadır. Bu çerçevede, Sovyet döneminde Pamir kimliğinin diğer etnik kimliklerden ve genel olarak Tacik kimliğinden ayrışması sureciğinin Sovyetler sonrası dönemde giderek güçlenen Pamir kimliğine etkileri araştınlmaktadrr.
Ortadoğu'da terörizm: Afganistan örneği

Arap Devrimlerinin 'Arap Baharı' olaylardan sonra Ortadoğu'da birkaç yeni terör örgütü ortaya çıkmıştır. Bu terör örgütleri devlet güvenliğini ve komşu ülkelerin güvenliğini etkiledi, özellikle Irak ve Şam Devleti 'IŞİD', Haşdi Sabi ve Husilerçıktıktan sonra. Afganistan'da Sovyetler Birliği topraklarına girdiğinde zamanıAfgan- Sovyet savaşı başladı aynı zamanda Afganistan'da iktidar için bir iç savaşıvardır. Sovyetlerin Afganistan'dan çıktıktan sonra güvenlik durumu çok kötü oldu. İç çatışmalar Mücahitler arasındaki iktidar için başlamış, 1994 senede Kandahar da bir grup medrese öğrencileri çıkmış Taliban ya da Taliban hareketi olarak ortaya çıkmıştır. Taliban yeni rejimi kuymak istemiştir ve Afgan toplumu üzerindeki etkisiçoktur bundan sonra El Kaide örgütü ortaya çıkmıştır. 11 Eylül 2001 yılında El Kaide tarafından bir saldırı yaptı ve saldırı yüzünden ABD tarafından Afganistanişgali başladı.
Çin'in Afrika'daki enerji politikaları

Çin uygarlığı milattan önceki döneme kadar uzanan tarihi ile tarihin her döneminden dünyayı etkileyen bir devlet olmuştur. Çin Halk Cumhuriyeti'nin 1 Ekim 1949 yılından komünist anlayışla kurulmasıyla beraber 1978 yılındaki ekonomik reformlarla beraber yaşadığı ekonomik büyümesi sonucu artan enerji talebinin nasılkarşıladığına bu çalışmada yanıt aranacaktır. Afrika'nın kaynaklarının tarih boyuncasömürülmesi sonucu dünyanın geneline göre geri kalmışlığı tarihsel olarak açıklanacaktır. Çin-Afrika ilişkilerinin tarihsel olarak gelişimi, Çin'in Afrika'dauyguladığı stratejiler analiz edilecek ve Çin'in artan enerji talebini karşılamasındaAfrika'nın konumu ele alınacaktır. Çin'in Afrika'daki yatırımlarının Afrika halklarına etkisi ve Çin-Afrika ilişkilerinin dünya kamuoyundaki yansımaları değerlendirilecek ve çözüm önerileri sunulacaktır.
Küreselleşen dünyada yeni devlet anlayışı ve Türkiye

Küreselleşme günümüzde en çok tartışılan kavramlardan birisidir. En genel anlamda ekonomik anlamı bilinse de küreselleşme siyasi, sosyal, kültürel, teknolojik alanlarda da etkisi bulunan bir kavramdır. Küreselleşme yeni bir yaşam tarzıdır. En büyük savunucu Yeni Dünya Düzeninin en büyük gücü olan ABD'dir. Küreselleşme hareketinin itici güçleri ise Çok Uluslu Şirketler, hükümet dışı kuruluşlar ve uluslararası kuruluşlardır. Bu tez çalışmasının temel amacı küreselleşmenin önemli yanlarını beş bölümde açıklamaktır. Birinci Bölümde Soğuk Savaş Sonrası ortaya çıkan Yeni Dünya Düzeninin ne olduğu ve yapısall özellikleri anlatılmaya çalışılmıştır. Çünkü Yeni Dünya Düzeni ile küreselleşme birbirini tamamlayan iki kavramdır. İkinci Bölümde küreselleşme faktörünü hızlandıran, devletleri dünya ile bütünleşmeye hazırlayan bölgeselleşme ve küreselleşmeyle birlikte önemi daha da artan yerelleşme ele alınmıştır. Yine bu bölümde Türkiye'nin Avrupa ve Karadeniz ülkeleriyle bütünleşme çabaları incelenmiştir. Üçüncü Bölümde küreselleşme kavramı tanımlanmaya çalışılmış, felsefi açıdan kavrama olan yaklaşımlar ve küreselleşme üzerine yapılan tartışmalar ele alınmıştır. Küreselleşmeyle birlikte yükselen değerler olarak ortaya çıkan demokrasi, sivil toplum, insan hakları ve yeni egemenlik anlayışı da bu bölümde ele alınacaktır. Dördüncü Bölümde küreselleşme faaliyetlerini hızlandırıcı düzenlemeler yapan, ancak gittikçe kendisi de tartışma konusu yapılan devletin durumu üzerinde durulacak, küreselleşme yolunda önemli mesafe kaydeden Uzak Doğu Asya Ülkelerinin başarısı ele alınacaktır. Son Bölümde ise Türkiye açısından küreselleşmenin önemi, gerekleri ve yapılan çalışmalar anlatılmaya çalışılacak, Türkiye'nin Bilgi Çağı ve dünyada saygın bir yer alabilmesi için ne yapması gerektiği sorusuna cevap aranacaktır.
Milletlerarası Özel Hukukta istinabe

Milletlerarası istinabe, yabancı unsur taşıyan davalarda söz konusu olur. Yabancı ülkede bulunan delillerin teminine ilişkin yöntemlerden en önemlisidir. Genel anlamıyla bir devletin adli makamının başka bir devletin adli makamından hukuki yardım talep etmesidir. Bu gibi hallerde istinabe talebinin gönderildiği devlet, kural olarak kendi usul hukuku kuralları uyarınca delil temin işleminde bulunur. Bu durum milletlerarası hukukta kabul gören lex fori prensibinin bir sonucudur. Birbirlerinden farklı hukuki düzenlemelere tabi olan devletler arasında gerçekleşen delil temini taleplerinin yerine getirilmesi kolay değildir. Milletlerarası istinabe bakımından da durum aynıdır. Milletlerarası hukukta delil temin işlemlerinin kolaylaştırılması amacıyla yapılan uluslararası çalışmalar özellikle ikinci dünya savaşının bitimiyle hız kazanmıştır. Bu dönemde 1 Mart 1954 Tarihli Usul Hukukuna Dair Lahey Sözleşmesi kabul edilmiştir. Milletlerarası istinabe, Sözleşmenin birinci kısmında 8. ve 16. maddeleri arasında düzenlenmiştir. Bu Sözleşme, Kara Avrupası hukuk sistemi uyarınca tasarlanmıştır. Bu konuda ikinci Sözleşme 1970 Tarihli Hukuki ve Ticari Konularda Yabancı Ülkelerden Delil Teminine İlişkin Lahey Sözleşmesidir. Bu Sözleşme, Müşterek Hukuk ve Kara Avrupası Hukuk sistemleri arasındaki farklılıkları ortadan kaldırmak ve yabancı ülkeden delil temini konusundaki yöntemleri uyumlaştırmak ve bu konuda asgari kurallar koymak için tasarlanmıştır. Milletlerarası istinabe, Sözleşmenin birinci kısmında 1. ve 14. maddeleri arasında düzenlenmiştir. 1970 tarihli Sözleşmenin istinabeye ilişkin hükümleri, 1954 tarihli Sözleşmenin aynı konuya ilişkin 8-16 maddelerinin hükümlerinin yerini almıştır. Türk hukukunda milletlerarası istinabe yolu ile yabancı ülkede bulunan delillerin nasıl temin edileceğine ilişkin hükümler, Türkiye'nin taraf olduğu ikili anlaşmalarla ve çok taraflı sözleşmelerle belirlenir. Milletlerarası istinabeye ilişkin hükümler içeren Türkiye'nin taraf olduğu otuz beş adet ikili anlaşma bulunmaktadır. Bunun yanında Türkiye hem 1954 tarihli Lahey Sözleşmesine hem de 1970 tarihli Lahey Sözleşmesine taraftır. Yabancı devletle Türkiye arasında herhangi bir ikili anlaşma ve çok taraflı sözleşme bulunmaması halinde milletlerarası istinabe karşılıklılık esasları dahilinde milletlerarası nezaket kuralları çerçevesinde yerine getirilir.
İran İslam cumhuriyeti ilk ve ortaöğretim ders kitaplarında Türkler ve Türk imajı

Bu çalışma, İran İslam Cumhuriyeti ders kitaplarında geçen bilgiler ışığında İran eğitim sistemi ve politikalarında, Türk imajı hakkında genel yargıyı tespit etme hedefi taşımaktadır. Bu hedef doğrultusunda ders kitaplarının analizi yapılmış, ulaşılan bilgiler karşılaştırmalı olarak değerlendirilmiş ve bir sonuç ortaya konulmuştur. İran'da okutulan ders kitaplarını incelediğimizde vardığımız sonuç, Türk imajının oldukça olumlu yansıtılmış olduğudur. Samaniler, Gazneliler, Selçuklular, Osmanlılar ve Türkiye Cumhuriyeti ile ilgili coğrafi ve tarihi bilgilerin yer aldığı kitaplarda genel olarak olumsuz ifadelere rastlanmamıştır. İran'da kurulan devletlerin kurucu hanedanları ve yöneticileri olan Türklerin, bu imajın olumlu yönde oluşmasında katkıları büyüktür. Ayrıca ders kitaplarında bu devletleri oluşturan halkların büyük çoğunluğunun Fars olması hasebiyle söz konusu devletlerin birer İran devletleri olarak ele alınması önemlidir. Bu da her iki ülkede yaşayan milletlerin yüzyıllar boyunca nasıl kaynaştığını göstermektedir. Buna karşın özellikle Osmanlı-Safevi çekişmeleri ve sonrasında meydana gelen bazı anlaşmazlıkların, her iki ülkenin ders müfredatlarında mezhep çatışması şeklinde yorumlanmış olması dikkat çekicidir. Aslında devletler arasındaki bu anlaşmazlıkların temel nedeninin, aynı dönemde komşu iki devletin bölgede hakimiyet kurma mücadelesi olduğu gerçeği göz ardı edilmemelidir.
11 Eylül saldırıları sonrası Abd-Pakistan ilişkileri: Sarsılan ittifak

Pakistan'ın bağımsızlığını ilan etmesinin ardından Amerika Birleşik Devletleri'nin Pakistan'ı tanıması iki ülke arasındaki ilişkilere resmiyet kazandırmıştır. Müteakiben iki ülke Sovyet Rusya karşıtlığında bir araya gelmiş ve karşılıklı işbirliği anlaşmalarıyla ilişkilerini taçlandırmıştır. Soğuk Savaş döneminde birlikte hareket eden Amerika Birleşik Devletleri ve Pakistan, Soğuk Savaş'ın sona ermesiyle birlikte ilişkilerinde gerileme yaşamıştır. Tehdit algılamalarının farklılık gösterdiği bu dönem, küresel bir etki yaratan 11 Eylül saldırıları ile son bulmuştur. Ancak saldırıların ertesinde iki ülkenin göstermiş olduğu uyum uzun soluklu olmamıştır. Amerika Birleşik Devletleri'nin değişen güvenlik algısı dış politikasında bir takım değişikliklere sebebiyet vermiş, Pakistan devletinin çıkarları Amerika Birleşik Devletleri'nin politikalarıyla farklılık göstermeye başlamıştır. İki ülke arasında iletişim kanalları zayıflamıştır. Trump'ın devlet başkanlığı koltuğuna oturmasıyla var olan uyumsuzluk daha da artmıştır. Amerika Birleşik Devletleri'nin Pakistan'ı teröre destek ile suçlaması ilişkileri kopma noktasına getirmiştir. Rekabet içerisinde olunan Hindistan, Çin gibi ülkelerle diyalog kanallarının güçlendirilmesi iki ülke arasındaki güven sorununu derinleştirmiştir. Çalışmanın geneline yayılan bu hülasanın anlaşılabilir kılınması adına ilişkilerde kırılma yaratan noktalar üzerinde durulmuş, metin içerisinde elde edilen bulgularla objektif bir biçimde çıkarımlar yapılmaya çalışılmıştır.
İsrail siyasi partilerinin İsrail-Türkiye ilişkilerine bakışı (2003-2011)

''İsrail Siyasi Partilerinin İsrail-Türkiye İlişkilerine Bakışı (2003-2011)'' başlıklı bu tez çalışmamızda genelde İsrail'in politik yapısı ve politik yapısını etkileyen değişkenler siyasal gerçeklik kuramı çerçevesinde ele alınmıştır. Özelde ise; İsrail ile Türkiye arasındaki ilişki tarihsel bağlamda boyutlarıyla ele alınmış olup, 2003- 2011 arası dönemdeki gelişmeler ele alınarak değerlendirilmiş ve yorumlanmaya çalışılmıştır. 2003- 2011 Arası dönemin seçilmesinin nedeni ise; Türkiye'de 2002 Kasım'ında çoğunluğu Milli Görüş geleneğinden gelen, İsrail karşıtı söylemleriyle bilinen siyasetçilerden oluşan Adalet ve Kalkınma Partisi'nin, İsrail'de ise Haredi Leumi geleneğinden gelen siyasetçilerden oluşan Likud'un 2003 Ocak'ında iktidara gelmesiyle iki ülkede de birbirlerine karşı, karşıt söylemlerle siyaset yapan dini ağırlıklı siyasal partiler iktidara gelmiş ve iki ülke arasındaki ilişkilerde keskin değişimler; -durgunlaşma, gerilme ve kriz dönemleri olmak üzere- yaşanmıştır. İsrail kurulduğu 1948 yılından beri genel seçimler nispi temsile dayalı olarak yapıldığından ve seçim barajları çok düşük olduğundan dolayı, koalisyon hükümetleriyle yönetilmektedir. 120 sandalyeli meclise sahiptir. Hükümetin kurulabilmesi için en az 61 milletvekilinin güvenoyunun alınması gerekmektedir. Koalisyonlar genelde merkez sağ veya merkez sol etrafında oluşturulmaktadır. Merkez sağ ve sağa yakın olan partiler Likud etrafında kümelenirken, merkez sol ve sola yakın partiler ise İşçi Partisi etrafında kümelenmektedir. Bu iki parti İsrail'in siyasetinin oluştuğu zemini oluşturmaktadır. Bu nedenle, bu çalışmada bu iki partinin İsrail dış politikası ile ilgili görüşleri ve etkisi üzerinde durulmuştur. İsrail ile Türkiye ilişkisindeki çatışmalarda/gerginliklerde iç dinamiklerin ve bu dinamiklerdeki değişkenlerin etkisi, her iki tarafa da yönelik sertlik siyasetinin sınırları ve karşılıklı çıkar politikasının sürdürülebilir kılınması için öngörülen teorik açılımlar ele alınmıştır. Bu tez çalışması; özelde İsrail olmak üzere, genelde ise devletlerin dış politikalarının anlaşılmasına ve yorumlanmasına teorik perspektifte ışık tutacaktır, diye düşünmekteyim.