turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kierkegaard'ın felsefesinde kötülük problemi

-Özellikle ateist düşünürler tarafından sıkça dile getirilen kötülük problemi, dünyada var olan kötülüğün Tanrı'nın -teistlerce- adil, iyi, her şeye gücü yeten sıfatlarıyla bir çelişki içerisindedir. Bu çelişki kötülük olgusunu bir problem haline getirmiştir. Günümüzde de hala çözüldüğü söylenemez. Ateistler kendi fikirleri doğrultusunda eleştirmişler, teistler kendi inançları doğrultusunda cevap vermeye çalışmışlardır. Biz bu çalışmamızla, Kierkegaard'a göre kötülük nedir? Kötülükten kurtulmak için ne yapmalıyız? Kötülük problemini savunanlara cevabı var mı? Bu gibi sorulara cevap aradık. Kierkegaard ise kötülüğün var olduğunu kabul etmiş, ancak kötülüğü bir problem olarak ele almamıştır. Kötülük ona göre bu dünyada insanların kendi elleriyle yaptıkları, yine kendi iradeleriyle kurtulabilecekleri bir olgudur.
Martin Heidegger düşüncesinde ölüm

Martin Heidegger, kuşkusuz düşünce tarihinin son dönemlerinde görüş ve düşünceleriyle adından sıkça söz ettiren bir düşünürdür. Heidegger'in temel sorunu varlık ile var olan arasındaki ilişki üzerine yoğunlaşmaktır. Heidegger, felsefeye yeni bir soruyla başlangıç yapacaktır. Bu bağlamda felsefesini varlığa ilişkin soru ya da varlığın anlamına ilişkin soru çerçevesinde oluşturmaktadır. Varlığın anlamını sorgulayacak tek varlığın da Dasein olduğunu ifade ederek; kaygı, korku ve ölüm kavramlarıyla Dasein'ın hergünkülük yaşam durumlarındaki halini ele alır ve bu şekilde varlığı anlamaya çalışır. Heidegger, Dasein'ın varoluşunu belirleyen ve yaşama anlam veren bir olanak olarak ölüm fenomenini konumlandırmıştır. Öyle ki Dasein, ölüme yönelik kavrayışıyla kendi varoluşsal olanaklarını ele geçirir ve varoluşun gerçek anlamına ilişkin otantik bir yoruma ulaşmış olur. Otantik bir yaşamın çözümü ise insanın ölümlü olduğunun bilincinde olmasında yatmaktadır. Heidegger yaşamın bütünlüğünü ve anlamını sağlayacak olan ölüm fenomenini zaman kavramlarıyla ilişkilendirerek, sonlu ve sınırlı bir var olan üzerinden varlığın anlamına yönelik soruşturmayı gerçekleştirir. Heidegger ölüm ile zaman arasında kurmuş olduğu ilişki ile Dasein'ın varlık yapısına ve varlığın ne anlama geldiğiyle ilgili bir takım düşünceler geliştirmiş ve Dasein'ın temelinde daima var olan bir eksiklikten söz etmiştir. Bu eksiklik ise ona göre ancak ölüm fenomeniyle yüzleşmeyle giderilecektir. Ölümle yüzleşme ise ölüme doğru varlığın kendiyle karşı karşıya gelmesi sayesinde gerçekleşecektir. Böylece Heidegger'e göre kendi varlığının anlamını kavrama konusunda hep eksik kalan Dasein, kendi yaşamının bütünselliğini sorgulama ve otantik varoluş tarzını açığa çıkarma olanağına sahip olacaktır. Aynı zamanda Dasein'ın ölümlü bir var olan oluşu onun zamansal oluşuna da işaret etmektedir. Bu bakımdan zaman kavramı, Dasein'ın otantik olma yönünü belirleyecek olan ve onun ölüme doğru varlık olmasını kavrama noktasında büyük önem taşıyacaktır.
Camilerin zihniyet değişimindeki rolü

Bu araştırma, camilerin toplumdaki rol ve fonksiyonlarından toplumlaolması gereken diyaloglarına kadar 'Cami nedir, Cami ve onun gerçek anlamınedir ve ne olması gerekir?'. Bu ve benzeri sualler çerçevesinde camilerde okunanhutbe ve yapılan vaazlar ile zihniyet değişimi arasında bir ilişkinin var olduğu kabulünden hareketle, camilerin toplumun zihniyetine yansıma biçimini irdelemek ve bunun bir alan araştırmasıyla, nasıllığını ölçmek için yapılmıştır. Bunun için öncelikle konunun teorik zemini üzerinde durulmuş, daha sonra da alan araştırmasına yönelik olarak hazırlanan anket sorularının sayısal değerlere dönüştürülmesi ve konunun mülakat yöntemiyle de desteklenmesi amaçlanmıştır. Dolayısıyla, bu araştırmada nicel ve nitel araştırma teknikleri birlikte kullanılmıştır. Sonuçlar, katılımcıların değişik öğrenim durumu, meslek, ekonomik durum, dini tahsil durumu ve namazları camide cemaatle kılma sıklığına göre değişim ile ilgili tutumlarında farklılıkların olduğunu ortaya koymuştur. Ayrıcacamilerde okunan hutbe ve yapılan vaazlar ile zihniyet değişimi arasında da karşılıklı bir etkileşimin olduğu ve aralarında, bazı durumlarda pozitif bazı durumlarda da negatif bir korelasyonun bulunduğu tespit edilmiştir. Sonuç olarak ise, bağımlı ve bağımsız değişkenler arasındaki ilişkiler ile ilgili bulgular yorumlanmış ve bazı öneri ve tekliflerde bulunmaya gayret gösterilmiştir.
İbn sina felsefesi'nde aşk

İslam felsefesinde de önemli bir yeri olduğunu belirtmeye ve büyük İslam filozofu İbn Sina'nın felsefesinde aşkın yerini tespit etmeye çalıştık. Aşk; gerçeğinde, iyi, güzel ve cidden uygun olanı bulup, onu istemekten başka bir şey değildir. Mutlak ve külli aşk dışında hiçbir aşk yoktur. O halde tanzim edilmiş hüviyetlerden her birinin varlığı, aşk sayesindedir. İbn Sina için bütün varlığın kaynağı olan aşk, aynı zamanda varlığın evrimini sağlayan yegane unsurdur. Aşk, ilahi kaynaktan gelip var olan her şeye ve insana nüfuz ederek, ontolojik gayeyi gerçekleştirmede hem başlangıç, hem devamlılık hem de yükseliş kazandırmaktadır. Aşk, kozmik evrende varlığa çıkışla kalmayıp devamlılığı sağlamaktadır. Aşk ilahi boyutuyla hayata içkindir. Aşk, toplumu oluşturan, düzenleyen, güzellik, estetik ve adalet getiren ve medeniyet oluşturabilecek güce sahiptir. Bunu gerçekleştirmede aşkın en büyük yardımcısı akıldır. Akılla aşkın el ele yürümesi gerekmektedir. Bu çalışmada, insan hayatında önemli bir yere sahip olan aşk kavramının
Son dönem Stoa felsefesinde ölüm

Bu çalışma, Stoa felsefesinin ölüm anlayışını ve bu ölüm anlayışının felsefe tarihindeki yerini ve önemini belirlemek için hazırlanmıştır. Araştırmanın asıl amacı yaşamın bir diğer yüzü olan ölüm düşüncesini kavramak, Stoa felsefesi içerisindeki önemini ele almak böylece ölümün kötü bir olgu olmadığını, ölüm korkusunun anlamsızlığını ortaya koymaktır. Bunun yanı sıra Stoacı ölüm fikrinin oluşmasında etkili olan filozofların düşünceleri ortaya konulup, Stoacı ölüm anlayışının düşünce tarihinde bıraktığı izler açıklığa kavuşturulmaya çalışılacaktır. Tezimizin birinci bölümünde, Stoa felsefesinde ölüm anlayışına etki eden düşünceleri, ikinci bölümde son dönem Stoa filozofları; Cicero(İÖ. 106 -43)Annaeus Seneca (İÖ. 3 -65), Epiktetos (İS. 50 -130)ölüm felsefeleri üçüncü bölümde ise genel olarak son dönem Stoa felsefesinde ölüme bakış üzerinde çalışılacaktır.
Platon'un bir kavramı belirleme yöntemi

Platon'un gençlik ve geçiş dönemi diyaloglarında incelediği erdemlerin ya da erdemin ne olduğunu ortaya koymaya veya koydurmaya çalışırken, tümevarım yöntemini kullandığı, sık sık karşımıza çıkan bir savdır. Bu sav da en başta Eenon dialoguna dayanılarak ileri sürülür. Ancak Platon'un söz konusu diyaloglarına, dikkatle bakıldıklarında, onun bu kavramları belirlemeye çalışırken, tümevarımsal bir çıkarım ya da birkaç örnekten hareket ederek bir genelleme yapmadığı; araştırma konusu yaptığı kavramın eidos'unu -özünü belirlemeye, bir şeyi o şey yapanın ne olduğunu bulmaya - buldurmaya çalıştığı görülür. Bu çalışmanın amacı, Platon'un bir kavramı belirleme yönteminin tümevarım olduğunu yanlışlamaktır. Bu amaçla bu çalışmanın Birinci Bölümünde Platon'un bir kavramı belirleme yönteminin tümevarım olduğunu ileri süren görüşlerden örnek verildi. İkinci Bölümde ise, çeşitli yazarlara dayanılarak, tümevarımın nasıl bir yöntem olduğu ortaya konmaya çalışıldı. Ancak tümevarım yönteminin ne olduğu bu yazarlara dayanılarak ortaya konduğunda, bir kavramın bu yöntemlebelirlenemeyeceği görülmektedir. Çünkü tümevarım., deney alanında yapılan sınırlı sayıda gözlemlere dayanır. Bunlara dayanılarak bir sınıfın tümü hakkında yapılan çıkarımın ya da genellemenin, yani ulaşılan bilginin, her zaman ona aykırı düşen bir örnekle yanlışlanması olasılığı vardır. Üçüncü Bölümde Platon'un Menon diyalogu çalışmanın konusu açısından incelenmiştir. Bu diyalogta, ne olduğu belirlenmeye çalışılan erdemin bir tanımı verilmediği halde, Platon'un böyle bir tanımın nasıl yapılabileceğini ortaya koyduğu görülür: Diyalogta Sokrates'in yaptığı şekil kavramının tanımlanması aracılığı ile. Böylece Sokrates'a bir şekli şekil yapanın ne olduğu araştırırken ve şeklin tanımını verirken yaptığı çalışmanın İkinci Bölümünde ne olduğu ortaya konan tümevarım yöntemiyle karşılaştırıldığında bunların çok farklı iki düşünce yöntemi olduğu görülmekte, dolayısıyla Platon'un bir kavramı belirleme yönteminin tümevarım olduğu iddiası da yanlışlamaktadır.
Türk masallarının varoluşçuluk açısından incelenmesi

Masallar, içinde rasyonel unsurlar barındıran irrasyonel anlatılardır. Masallar, yaşamdan kopuk olmayan bilakis yaşamla iç içe metinlerdir, çünkü masallar, insanı insana anlatmaktadır. İnsanın varoluşunun sorgulandığı Varoluşçuluk akımında ise, varoluş bireyseldir, bir başka ifadeyle özneldir ve insan tüm yönleriyle ele alınır. Varoluşçuluk, fikirlerine somutluk kazandırabilmek için edebi türlerden yararlanmıştır. Çeşitli edebi eserlerde, bu soyut düşünceler tipler vasıtasıyla, hayat bulmuş, kurgulanmış, gündelik yaşamın içine girmiştir. Bu manada Varoluşçuluk, insan temelli bir felsefi akım olması sebebiyle, gündelik yaşama öykünen, sembolik mesajlarla yüklü masal dünyası ve onun kurgusal serüveniyle de uyumludur. Ancak masallar yapısı gereği, didaktik yönü ağır basan, sonu belli olan kurgusal metinlerdir. Nihayetinde, bu yönlendirilmiş kurgusal metinler, ayrıntıdan yoksun zamanla tipleşmiş insanın uzak temsili ya da tasviri figür kahramanlarıyla, alımlanmaya, sembolik dilinin çözümlenmesine açık metinlerdir. Çalışmada, edebiyat masal insan, felsefe Varoluşçuluk - edebiyat ilişkisinden hareketle edebiyatta felsefeye ve dolayısıyla Türk masallarında Varoluşçuluk tasarımına ulaşılmıştır. Anadolu' da en yaygın olanlarından tespit edilen dokuz Türk masalı, varoluşçu felsefe kavramları dahilinde sembolik dili ve arka planı şeklinde yorumlanarak alımlanmıştır. Buradan hareketle, disiplinler arası bir yaklaşımla ele alınan masallarda, her biri kişi olma yolunda 'varoluş mücadelesi veren masal tipleri ile karşılaşılmıştır.
Schopenhauer'in irade felsefesi ve müzik metafiziği

Schopenhauer'in 'İrade Felsefesi ve Müzik Metafiziği' isimi tez çalışması, önce Schopenhauer'in hayatına, irade felsefesine genel bir bakış sunar. Ardaından, estetik bölümünde önce plastik ve poetik sanatlar hiyerarşisini inceler. Son olarak, Schopenhauer'in Müzik Metafiziği'ni inceler. Schopenhauer'in ünlü Müzik Metafiziği'nin kökleri, üzerine yapılan farklı yorumlar ve kritiklerle konuyu değişik yönleriyle ele alıp çalışmanın müziğe getirdiği 'metafizik' anlamı ve müziğin açığa çıkarma teorisindeki yeterliliğini akustik, müzik matematiği, irade, bilinç, dissonant, konsonant, ritm, armoni kavramları ışığında tartışır.
Tahafüt geleneğinde mucize problemi

İbrahim Aysu, 'Tehafüt Geleneğinde Mucize Problemi' Danışman Prof. Dr. Recep Kılıç. Tezimiz, önsöz, giriş, iki bölüm ve sonuçtan oluşmaktadır. Giriş kısmında, mucize kavramı hakkında bilgi verildikten sonra Tehafüt Geleneği, oluşum süreci ve eserler hakkında bilgi verilmiştir. Birinci bölümde, Gazali'nin Tehafut'ul-Felasife' adlı eserinin on yedinci bölümü ele alınmıştır. Gazali'nin on yedinci meselede mucizeyi nasıl tanımladığı, imkanını ve nedensellik prensibi ile nasıl ilişkilendirdiği ele alınmıştır. Bu bölüm de ayrıca mucize düşüncesinin nübüvvet ve kötülük ile olan ilişkisi de araştırılmıştır. ikinci bölümde ise İbn Rüşt'ün Tehafutu't-Tehafut adlı eseri Gazali'nin Tehafut'u ile karşılaştırmalı olarak verilmiştir. Bu bölümde Gazali'de olduğu gibi ibn Rüşt'ün probleme olan bakış açısı verilmiştir. Ayrıca İbn Rüşt'ün mucizeyi nübüvvet ve kötülük ile nasıl ilişkilendirdiği de ele alınmıştır. Sonuç kısmında ise gazali ve İbn Rüşt'ün mucize hakkındaki düşünceleri karşılıklı olarak değerlendirilmiştir.
Hint Antikçağı ve Ortaçağı'nda mantık çalışmaları

Bu çalışmanın amacı, Hint felsefi düşüncesinin ve mantık anlayışının özgün yapısını, mevcut kaynaklar ışığında, mümkün olduğu kadar Batı'lı anlamda felsefe ve mantık anlayışı ile sistematik bir karşılaştırma yapmadan ortaya koymaktır. Bu bağlamda Hint felsefi düşüncesinin ve mantık anlayışının oluşmasına ortam hazırlayan koşullar tarihi gelişimi içerisinde incelenmeye çalışılmıştır. Hint Antikçağı ve Ortaçağı'nda mantığın gelişmesine vesile olan önemli isimler, çalışmaları ile birlikte ele alınmıştır.
Descartes ve Berkeley'de görme kuramı

Filozofların algı kuramları ile görme kuramları arasında bir paralellik olduğu iddiasını taşıyan bu tezin amacı Descartes ile Berkeley'in algı kuramları ile görme kuramları arasında kurmuş oldukları ilişkiyi ortaya koymaktır. Descartes'ı modern felsefenin kurucusu yapan epistemolojik öğelerin uzantıları, onun görme kuramında da görülür. Aynı şekilde, Berkeley'in immateryal bir temelde geliştirmiş olduğu algı kuramının temel nirengi noktaları, onun görme kuramında da önemli bir yer tutmaktadır. Descartes'ın felsefesinde görülen düalizm, onun görme kuramının her bir öğesine nüfuz etmiştir. Berkeley ise algı kuramını, görme kuramı üzerinde inşa etmiş, görme ile işitme yollarıyla elde edilen ideler arasındaki karışıklığı gidermeye çalışmıştır. Tez, Antik Yunan dönemi ve söz konusu her iki filozof üzerinden felsefe tarihinin aynı zamanda bir optik tarih olduğunu göstermeye çalışır.
Arthur Schopenhauer'da insanın özgürlüğü problemi

Bu çalışmada, Arthur Schopenhauer'in özgürlük düşüncesi ve insanın özgürlüğünü ne şekilde gerçekleştirebileceği konusu üzerinde kapsamlı bir şekilde inceleme yapılmış, özgürlük probleminin en iyi şekilde ifade edilmesi amaçlanmıştır. Arthur Schopenhauer felsefesinde 'istenç' ve buna paralel olarak 'özgürlük' kavramları oldukça önemlidir. Bu bağlamda çalışmamızda, Aydınlanma felsefesi geleneği içerisinde yer alan Immanuel Kant ve Johann Gottlieb Fichte ile Hint düşünce geleneğinin yapı taşları olan Upanishadlar düşünsel olarak etkileşim içerisinde ele alınmış, Georg Wilhelm Friedrich Hegel felsefesi ise düşünsel karşıtı olarak karşımıza çıkmıştır. Arthur Schopenhauer için, özgürlük düşüncesine yeni boyutlar kazandırmak ve bireyi özgür olarak ortaya koymak bir amaçtır. İnsanın, kendisini özgür biçimde gerçekleştirmesi ve bu anlamda en yüce seviyede gelişimini tamamlaması daimi bir hedeftir. Schopenhauer açısından özgürlük ve birey ayrılmaz bir bütün halindedir. İsteme özgür bir eylemdir ama yaşamı isteme, temelde acı ve kötülükten başka bir şey olmayan bireyin yaşamıdır. İnsan, yaşamın reddiyle mutluluğa gitmeye adım atarak, özgürlüğü elde edebilmektedir. Arthur Schopenhauer açısından insanın özgürlüğü elde etmesi ve onu tam olarak ortaya koyması, 'deha' insanı olmayla gerçekleşebilir. Deha insanı olmak istemeyi emrine almak, en yüce özgürlüğe sahip olmak ve eksiksiz olmakla eşdeğerdir. Netice olarak Schopenhauer bağlamında kişinin özgürleşmesi, nihai anlamda yaşamı istemenin reddedilmesi ve istemenin bilgi himayesinde olması yani deha insanı olma hamlesiyle gerçekleşebilmektedir.
The Concept Of the Self and Its EThical Implications in Nietzsche's Philosophy

Bu tez Nietzsche'nin 'Ben' kavramına yönelttiği eleştiriyi ve onun etik sonuçlarını ele almaktadır. Söz konusu incelemede Nietzsche'nin Ben kavramına yönelttiği eleştiriler Batı rasyonalizmi, Batı metafiziği ve ahlak anlayşı çerçevesinde tartışılmaktadır.
Teleolojik etik ve deontolojik etik'in karşılaştırılması

Bu çalışmanın ana teması John Stuart Mill ve Immanuel Kant'ın ahlaka ilişkin görüşlerini temsilcisi oldukları teleolojik ve deontolojik etik kuramlar başlığı altında ele alıp irdelemek ve incelemektir. Bu etik kuramlar günümüzde özellikle tıp alanı ve diğer alanlarda sıkça çalışma konusu edilmekte ve değerlendirilmektedir. Biz bu tez çalışmasında söz konusu düşünürlerin etik anlayışlarını kendilerinin temsilcisi oldukları teleolojik ve deontolojik kuramlar çerçevesinde değerlendireceğiz. Bunu yaparken oldukça birbirinden farklı olan görüşlerini de dile getireceğiz. Bu fikirlerin hem yanında hem de karşısındaki tezlere aynı anda yer verip bunların olumlu yanlarını da birleştireceğiz. Böylece toplumsal sorunlara çözüm üretme noktasında bu kuramlar bize daha kapsayıcı ve açıklayıcı fikirler sunmuş olacaklar. Konunun anlaşılırlığını sağlamak için birinci bölümde ahlak ve etik kavramlarının anlamları, ayrımları ve belli başlı etik türlerine değindikten sonra ikinci bölümde bazı ahlaki değerler üzerine yoğunlaşacağız. Üçüncü ve dördüncü Bölümlerde filozofların görüşlerine açıklık kazandırdıktan sonra beşinci bölümde bu düşünürlerin anlayışları çerçevesinde teleolojik ve deontolojik etik kuramların bir karşılaştırmasını yapıp çalışmamızı sonlandıracağız.
İsmail Fethi'nin ruh ve ahlak'la ilgili görüşleri

İİsmail Fethi'nin Ruh ve Ahlak'la ilgili Görüşleri? isimli bu çalışmada, daha önce hakkında herhangi bir çalışmanın yapılmadığını tespit ettiğimiz İsmail Fethi'nin ruh ve ahlakla ilgili görüşleri ele alınarak, müellifin bu görüşleri felsefe açısından değerlendirilmeye çalışılmıştır. Müellifin ruh görüşü zihin felsefesi, ahlak görüşü ise ahlak felsefesi çerçevesinde ele alınmıştır. Ruh ile ilgili görüşlerinde İsmail Fethi, dualist bakış açısına sahip olduğundan, onun bu noktadaki görüşleri önde gelen dualist filozoflarla karşılaştırmalı olarak ele alınmıştır. Dualistik ruh anlayışının problemlerine değinilerek İsmail Fethi'nin ruh görüşünün problemleri belirlenmiştir. Ayrıca ahlak görüşünde tasavvufi bakış açısına sahip olduğunu tespit ettiğimiz müellifin ahlak görüşü önce Osmanlı ahlak düşüncesi içinde sonra da tasavvufi ahlak içindeki yeri tespit edilmeye çalışılmıştır. Bu yöntemle ele aldığımız görüşlerinde müellifin bilhassa ruh konusunda kendinden önceki düşünürlerden etkilenmiş olduğunu, günümüzdeki bilimsel ve felsefi verilerle yer yer ters düştüğünü söyleyebiliriz. Ahlak görüşünde ise belirli bir sistem ortaya koymaktan ziyade bireysel ahlak konularına değinerek ruh-beden ayrımını öngören ruh görüşüne paralel, ruhun tezkiyesi konusu dışına pek çıkmamıştır. Bu itibarla çalışmamızın niteliği İsmail Fethi nezdinde yeni ve orjinal fikirler ortaya çıkarmaktan çok, bilinmeyen bir düşünürün fikirlerinin değerlendirilmesi ve düşünce dünyamıza kazandırılması olarak özetlenebilir.
Michel Foucault-Jacques Derrida: Descartes bağlamında tartışılan delilik

Bu tezin amacı, Fransız filozoflar Michel Foucault ve Jacques Derrida arasında cereyan eden Delilik tartışmasını genel hatlarıyla ortaya sermektir. Gene Fransız olan diğer bir filozof Rene Descartes'ın Meditasyonlar eseri bu tartışmanın çıkış noktasını oluşturmaktadır. Bunu anlayabilmek için Descartes'ın Meditasyonlar'ı, Foucualt'nun Deliliğin Tarihi, Derrida'nın 'Cogito and History of Madness' makalesi ve nihayet gene Foucault'nun 'Derrida'ya Cevap' ve 'Gövdem, Bu Kağıt ve Bu Ateş' makalelerini ele almak gerekti. İhtilafa düşülen kavramlar için Meditasyonlar'ın hem Türkçedeki farklı çevirilerinden hem de İngilizce çevirisinden yararlandık. Foucault'nun Deliliğin Tarihi adlı eserinde 'Büyük Kapatılma' alt başlıklı bölümde delilerin kapatılmalarını meşru kılan düşüncenin kökeninde Kartezyen Görüş'ün ve bunun da kökeninde Meditasyonlar'da ortaya serilen akıl kavramsallaştırmasının olduğu yönlü düşünce hesaba katılınca, Meditasyonlar'ın Kartezyen Görüş'ün Manifestosu olduğu açıklık kazanmış olur. Modern Düşüncenin başlıca mimarı sayılan Descartes ve onun temel metni Meditasyonlar 20. yüzyıl felsefesinde Modernite Eleştirileri'nin teorik merkezinde yer almıştır. Bundan dolayı da çalışmamızın merkez metni Meditasyonlar'dır. Diğer yandan bu metni ve buradan doğan tartışmaları farklı bağlamlarda değerlendiren Foucualt ve Derrida'nın aynı konunun etrafında nasıl dolandıklarını görmek bir takım yöntemsel çıkarımlara ulaşmamıza da kaynaklık sağladı. Foucault Descartes'ın metnini delilerin akıl-dışına itilmelerinin teorik zemininin hazırlanışı olarak okurken, Derrida ise bu metinde deliliğin dışlanmadığını daha iyi örnekler uğruna ihmal edilmiş olduğunu savunur. Böylece Çağdaş Felsefe'nin ve Modern Düşünce'nin hangi ortak temalar üzerinden nasıl farklılaştıklarını görmek günümüz felsefesinin üzerine oturduğu temelleri görmek açısından yararlı olacaktır.
Arnavut felsefi literatüründe ateizm problemi

Arnavut Felsefi Literatüründe Ateizm Problemi adlı çalışmamız iki bölümden oluşmaktadır: Birinci bölümde; İlkçağ, Yeniçağ ve Modern Dönem'e ayrılan ateizmin tarihçesi temsilcileriyle beraber ele alınmıştır. İlkçağ ateizmi üzerinde durulurken bu çağ ateistlerinin arasındaki bazı küçük farklılıklar da gösterilmiştir. Yeniçağ ateizmi işlenirken aynı şekilde hareket edilip bu dönemin ateizminin temsilcilerini İlkçağ ateistlerinden ayıran farklılıklara işaret edilmiştir. Modern Dönem ateizmi kısmında sadece Arnavut ateizmine kaynaklık etmiş olan filozofların dine dair fikirlerine yer verilmiştir. İkinci bölümde ise çalışmanın ana teması olan Arnavut ateizmi incelenmiştir. Bu çalışmada, Arnavut ateizminin bilimsel ve ideolojik yönleri ele alınarak Arnavut ateizminin, bilimselliğin şartlarını ne kadar yerine getirdiği hususu tartışılmıştır. Bunun neticesinde Arnavut ateizmine dair önemli bilimsel gerçekler ortaya çıkmıştır. Anahtar kavramlar: Arnavutluk, felsefe, ateizm problemi
Is a non-liberal value pluralism possible? Beyond Isaiah Berlin

Bu tez, değer çoğulculuğu fikri ile liberalizmin bağdaşabilirliğini incelemektedir. Isaiah Berlin, kendine has bir değer çoğulculuğu fikri geliştiren önde gelen siyaset düşünürlerinden birisidir ve onun bu fikri on yıllardır çok geniş bir şekilde tartışılmaktadır. Bu tezde, Berlin'in değer çoğulculuğu fikrinin anlamı ve kökeni aktarıldıktan sonra, bu fikri yorumlayan ve kullanan siyaset teorisyenlerine odaklanılacaktır. Bu tez, literatür içerisinde değer çoğulculuğu ve liberalizm ilişkisine dair öne çıkan iki temel yaklaşımı konu edinmektedir. Bunlardan ilki liberal çoğulcu yaklaşımdır. William Galston ve George Crowder değer çoğulculuğunu liberal perspektiften ele alan siyaset teorisyenleri olarak öne çıkmaktadır. İkincisi ise agonist çoğulcu yaklaşımdır. John Gray ve Chantal Mouffe, çoğulculuk fikrini agonist bakışla yorumlayan en önde gelen isimlerdir. Tez, ilk olarak, Galston ve Crowder tarafından temsil edilen liberal çoğulcu kampın kendi siyasi projelerini Berlin'in değer çoğulculuğu fikrine ne şekilde dayandırdıklarını açıklamayı amaçlamaktadır; ki bu bazen değer çoğulculuğunun aşınmasını beraberinde getirmiştir. İkinci olarak, tez, Gray ve Mouffe'un bahsi geçen liberal çoğulcu teorilere cevaben geliştirdikleri agonist çoğulcu teorileri incelemeyi ve bu iki farklı teorik tutumun birbirleriyle yakınlaştığı ve ayrıştığı noktaları tespit etmeyi amaçlamaktadır. Tezin son ve en önemli amacı ise liberal olmayan bir değer çoğulculuğu fikrinin imkanlarını tartışmak ve agonist çoğulcu teorilerin liberalizme ilişkin sınırlarını görünür kılmaktır. Tez temel olarak, Gray ve Mouffe'un liberalizmi evrensel ve nihai bir siyasi ideal olarak ortaya koyanlara yönelik geliştirdikleri eleştirileri ve otonomi ve tolerans gibi değerleri diğer değerlerden önde tutanlara yönelik suçlamaları isabetli bulmaktadır. Fakat Gray ve Mouffe'un geliştirmiş oldukları agonist çoğulcu teorilerinin, özellikle minimum ortak zemin arayışları bağlamında, işaret edilen liberal sınırların ötesine geçmek konusunda eksik kaldığı öne sürülmektedir.
Are fictional emotions sui generis

Bu yüksek lisans tezinde, kurgusal duyguların ayrı bir kategoride mi yoksa gerçekduygularla eş değer kategoride mi incelenmesi gerektiği sorunsalını ele alıyorum. Bu soruyu takiben, kurgusal duyguların ne ayrı kategoride incelenebileceğini ne de gerçekduygularla eş değer olduğunu iddia ediyorum. Bunun sebebi ise, inanç ve hayal gücü arasında yer alan süreklilik, kurgusal ve gerçek duygular arasında da bir sürekliliğe neden oluyor. Bu argumanı desteklemek için, Sussanna Schellenberg'in inanç ve hayal gücü üzerine olan 'The Continuum Thesis'ini belirli bir oranda tekrar değerlendirerek ele alıyorum. 'The Continuum Thesis'a destek olarak, yeni bir melez tür olarak gösterilebilecek Reality TV programlarının izleyicilerinin zihinlerini analiz ediyorum. Dahası, kurgusal ve gerçek duygular arasındaki bu süreklilikten ötürü, 'Paradox ofFiction' hakkında yapılan argumanların tekrardan ele alınması gerektiğine inanıyorum.