turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Balkanlardaki milliyetçilik akımları ve Srebrenica olayı

Bu çalışmada esas olarak Srebrenica soykırımı incelenmiştir. 1992'de Bosna-Hersek'te savaş başladığında, uluslararası toplum bir adım geride durdu ve sadece Sırbistan'ın Müslüman topluma karşı uyguladığı saldırganlıkları izledi. Dünya ülkeleri, toplama kamplarını, toplu tecavüzleri ve katliamları, kültürel varlıkların yok edilmesini, şehrin kuşatılmasını ve sivillerin kasıtlı olarak açlığa mahkum edilmelerini görmezden geldi. Kısacası, yapılmakta olan soykırımdan haberdar değilmiş gibi davrandılar. Hatta bunun adına sivil savaş dediler, onlara göre Sırpların yaptıkları 'Etnik temizlikti'. 1995'te savaş iyice şiddetlendi. BM'in 'Güvenli Bölgesi' olan Srebrenica'nın işgal edilmesinden sonra Sırp Kuvvetleri birkaç günde sekiz bin kadar Müslüman yetişkin ve genç erkeği katlettiler. BM'in sivilleri koruyamamasından dolayı Srebrenica'da katledilenlerin sayısının adeta ikiye katlanması, uluslararası toplumu nihayet askeri önlemler almaya zorlamıştı. Bosna'da yapılan soykırım tüm hızıyla devam ederken, masum kurbanlar, BM Güvenlik Konseyinin uyguladığı silah ambargosu yüzünden kendilerini savunma hakkından mahrum kalmışlardı. Katliamları, tüm adalet kurgusunu hiçe sayan Dayton Barış Anlaşması ile sonuçlanan barış görüşmeleri takip etmişti. Soykırımın failleri, adeta işledikleri cinayetlerden dolayı ödüllendirilmişlerdi. Savaştan önceki toprakların neredeyse yarısı onlara verilmişti ve Özerk Bosna Sırp Cumhuriyeti, resmi olarak Bosna-Hersek topraklarında bulunan bir Sırp Cumhuriyeti'ne dönüştürülmüştü. 1993'te Eski Yugoslavya Uluslararası Ceza Mahkemesinin kurulması, üstü örtülen gerçeklerin açığa çıkması adına umut verici olmuştu ve uluslararası ceza mahkemesi, politikacıların yaptıkları hataları telafi edebilirdi. Ancak zaman içinde Bosna Halkı büyük oranda adalete olan inancını kaybetti. Her ne kadar Lahey'deki Mahkeme savaş esnasında kurulmuş olsa da adeta içi boştu. Bu çalışmada, BM'nin, NATO'nun UNPROFOR (Dutchbat-3)'un ve aynı zamanda uluslararası toplumun Srebrenica Soykırımındaki sorumlulukları analiz edilmiştir. Gerçeklere ışık tutmak maksadıyla Srebrenica'ya gittim, bölgede yaşayan bazı mağdurlarla röportaj yaptım ve onların duygularını ve acılarını anlamaya çalıştım. Ayrıca 'Mars Mira-Barış Yürüyüşü' adı verilen, 110 kilometre olan ve üç gün süren yürüyüşe Boşnak Yüzbaşı Esnaf Avdic ile katıldım, 1995 yılında ormanlarda neler olduğunu anlamaya çalıştım. Ve nihayetinde Srebrenica ve Potocari'de gördüklerimi, duyduklarımı ve hissettiklerimi bu esere yansıtmaya çalıştım.
Culinary heritage in Turkey cultural policy, official practice and online representation of food culture

Bu tezin temel amacı somut olmayan kültürel miras yönetimini Türkiye'de mutfak mirası özelinde araştırmak ve dijital medyanın sunduğu olanaklardan yararlanarak ulusal ve uluslararası bağlamlarda kültürel mirasın çağdaş bir şekilde yönetilmesine olan ihtiyaca odaklanmaktır. Bu bağlamda, somut olmayan kültürel miras olarak yemek kültürü dört farklı perspektiften incelenmiştir. Öncelikle, araştırma uluslararası düzeyde, UNESCO ve ilgili organlarının uluslararası anlaşmalarına, politika metinlerine ve politika söylemlerine bakarak somut olmayan kültürel miras yönetimini etkileyen çeşitli faktörlere ışık tutmayı hedeflemektedir. Sonrasında, ulusal düzeyde, araştırma, Türkiye'deki somut olmayan kültürel miras yönetimini tarihsel ve eleştirel perspektiften incelemeyi amaç edinmekte ve Türkiye'de yemek kültürünün gelişimini kamu politikaları ve yönetim stratejileri açısından incelemeyi amaçlamaktadır. Üçüncül amaç olarak, mutfak mirasının ve temsil biçimlerinin dijital mecradaki konumuna odaklanan bu araştırma, dijital çağdaki yemek odaklı içeriği şekillendiren güncel tartışmaları gözler önüne sermektedir. Araştırmanın son kısmı veri analizine ayrılmıştır. Araştırmanın bu kısmı, Türkiye'nin mutfak mirasının dijital mecrada ülkenin resmi web siteleri aracılığı ile nasıl temsil edildiğini analiz etmektedir. Bu bölümde, Türkiye'deki yemek kültürünün resmi kurumlar tarafından Internet üzerinden temsilleri, dijital söylem analizi kullanılarak yorumlanıp analiz edilmiştir. Bu çalışmanın ana bulguları, devletlerin resmi web siteleri aracılığıyla yemek kültürünü temsil biçimlerinin belirli bir toplum ya da kültür hakkında çok şey gösterebileceğini ve dijital medyanın bir ülkenin mutfak mirasını daha geniş kitlelere tanıtmak için güçlü bir araç olduğunu göstermektedir. Türkiye'de yemek kültürü ile ilgili dört resmi web sitesinin analizine dayanan bulgular aşağıdaki şekilde özetlenebilir; Türk devleti dijital alanda ülkenin mutfak mirasını temsil ederken, her bir web sitesinin farklı iletişim hedefleri ve farklı hedef kitleleri nedeniyle farklı bir temsil ve söylem biçimi tercih etmektedir. Mutfak mirası meselesini dijital ortamda somut olmayan kültürel miras yönetimi açısından ele alan bu tez, dört resmi web sitesi incelendiğinde, bu dijital içeriklerde söylem, mutfak mirasının online olarak temsili, bu algıların nasıl oluşturulduğu, desteklendiği ve sorgulandığı, kullanılan dil, dijital platformların ve multimedya verilerinin kullanımı, hedef kitle ve hedeflenen mesajlar açısında farklılıklar olduğu saptanmıştır. Sonuç olarak, bu tez Türkiye'deki somut olmayan kültürel miras yönetimine ulusal ve uluslararası bağlamlarda odaklanarak, kültürel miras yönetimini, mutfak mirası özelinde, çeşitli perspektiflerden incelemiş ve literatürdeki bu boşluğu kapatmayı hedeflemiştir. Bu tezin diğer bir önemli katkısı ise, somut olmayan kültürel miras yönetimi bağlamında, Türkiye'deki mutfak mirasını resmi web siteleri ve politika metinleri üzerinden analiz eden kapsamlı bir sosyo-kültürel söylem analizi sunmasıdır.
Türk toplumunda imam imajı:İstanbul örneği

Araştırmamız dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde; dinin mahiyeti, psikolojik ve sosyolojik yönleri, kavramsal ve kuramsal çerçeve içerisinde incelendi. Cami ve imam kavramlarının tarihi süreci ve günümüzdeki mevcut durumu üzerindeki çalışmalar ikinci bölümde yer almaktadır. Üçüncü bölüm; günümüz toplumunda imam imajının ve dini içerikli yayınlarda sergilenen imam modellerini içermektedir. Son bölümde ise; toplumla sürekli iç içe olduğunu düşündüğümüz meslek gruplarından Öğretmen, Doktor ve Polislere, kafalarındaki imam imajını sorduk ve çıkan sonuçların bilimsel bir bakış açısına yardım edeceğini düşündük. Yapılan bu çalışmanın neticesinde; Diyanet İşleri Başkanlığı ve imam arkadaşlarımızın, toplumun beklentilerine cevap verebilecek donanımlara sahip olabilmeleri için çaba göstereceklerini umut ediyoruz.
İşgücü devrini ve eğilimini etkileyen sosyo-ekonomik faktörler

İşgücü devri, işgücünün işveren tarafından işten çıkartılması veya işçinin kendi isteği ile işten ayrılması ve ayrılanların yerine yeni işgörenlerin alınması şeklinde ortaya çıkan bir hareketliliktir. Çalışmamızın konusunu, kendi isteği ile işten ayrılanlar oluşturmaktadır. Kendi isteği ile işten ayrılma kavramı, işletmelerden, hiçbir zorunluluk olmadan tamamen çalışanların kendi karan sonucu işten ayrılmasını ifade etmektedir. Gönüllü iş değiştirmeler çoğunlukla statü yükseltmek için yapılmaktadır. Bunun yanı sıra daha iyi bir iş sahibi olmak, daha çok para kazanmak, iş koşullarından kaynaklanan hoşnutsuzlukları veya işin diğer niteliklerinden doğan sorunları gidermek de söz konusu hareketlilikte önemli etkenlerdendir. Çalışma yaşamında görülen işletmeden uzaklaşma davranışı çalışanların kendi beklentileri ile işletmenin ondan bekledikleri arasındaki uyuşmazlıktan kaynaklanan çalışana yönelik baskılara karşı bir savunmadır. Kişisel örgütsel ve çevresel faktörler de işten ayrılmanın diğer sebepleri arasındadır. Çalışanların kendi istekleri ile işi bırakmalarında gözlemlenen kişisel özelliklerin işten ayrılma kararında etkili olduğu konusunda yapılan araştırmalar, yaş, cinsiyet, eğitim düzeyi, medeni durum, çalışma süresi, toplumsal saygınlık düzeyi gibi değişkenler üzerinde yoğunlaşmıştır. İşletmedeki yönetim biçimi ve çalışanlar arasındaki ilişkileri kapsayan sosyal ilişkiler, iş tatmininde önemli olup, işgücünün işe devam etmesinde önemli sayılan faktörler arasında yer alır. Bu bağlamda, başta sosyal güvenlik konusu olmak üzere, ücret düzeyi, örgüt yapısı, bireysel ve sosyal faktörler işgücü devrine önemli ölçüde sebebiyet vermektedir. Arştırmada elde etmiş olduğumuz bulgulara göre, bu faktörlerin başında sosyal güvenlik ve ücret gelmektedir. Bunun nedeni ise, ülkemizde henüz adil bir gelir dağılımının gelişmemiş olması ve sosyal güvenlik sisteminin uygulamaya konamaması sonucu, ekonomik faktörler sosyal faktörlerden daha etkili olmaktadır. XII
Lifestyle migrants in Datça

Bu tezde yaşam biçimi göçü literatürüne kuşak kavramını ekleyerek Türkiye'de son yıllarda artmaya başlayan ve 80 sonrası kuşağın bir parçası olan Datça'daki yaşam biçimi göçmenlerini inceliyorum. 'Yaşam biçimi göçmeni' kategorisini Mannheim'in terminolojisinden yarararlanarak 80 sonrası kuşak içindeki 'kuşak birimlerinden' biri olarak tanımlıyorum. İlk bölümde yaşam biçimi göçmeni kuşak birimine denk düşen kişilerin büyük şehirlerden Datça'ya göçme sebeplerini ve motivasyonlarını inceliyorum ve Datça'ya göçün rastlantısal olmadığını, aksine bunun Türkiye'deki modernite süreçlerine bir 'cevap' olduğunu öne sürüyorum. Ardından bu göçmenlerin Datça'ya intibak ve Datça'da geçinme yollarını analiz ediyorum ve aynı kuşak birimini paylaşan yaşam biçimi göçmenlerinin Datça'da kendilerine bir hayat kurabilmeleri için sosyal ilişkilerini yeniden biçimlendirdiklerini ve büyük şehirlerde elde ettikleri kültürel sermayeleri etrafında sosyal ve ekonomik sermayelerini oluşturduklarını öne sürüyorum. Tezin son bölümünde ise bu kuşak biriminin Datça'nın soylulaşma sürecini ve kendi göç deneyimlerini nasıl yorumladıklarını ele alıyorum ve hem Datça'nın soylulaşma sürecine hem de kendi bireysel deneyimlerine eleştirel ve düşünümsel bir bakışları olduğunu ve Datça'yı bir öğrenme alanı olarak gördüklerini savunuyorum.
Ulus ötesi deneyimler ve 'Türk-Alman' olmanın anlamı

Bu çalışmada, ulus ötesi deneyimlerle kimlik kurguları arasındaki ilişkiye odaklanıldı. Araştırmanın örneklemi, annesi Almanya babası Türkiye uyruklu 17-75 yaş aralığında olan 45 kişiden oluşmaktadır. Araştırmada, en az elli yıllık bir geçmişşi olan ve ulusları aşan ortak bir tarihe yönelik, içeriden tanıklık etmiş bir kuşak tarafından yapılan değerlendirmelere yer verildi. Çalışmanın alan araştırması kısmı, hem gözlem hem de mülakat formları eşliğinde 2015 yılında Türkiye'de yapılan görüşmelerden oluşmaktadır. Örnekleme erişim, bir yer, mekan ve kurum/kuruluşa bağlı olmaksızın ağırlıklı olarak kartopu yöntemi ile gerçekleştirildi. Bu çalışmada, İkinci Dünya Savaşı belleği, misafir işçi göçünden farklı bir göç yapısı, 'yabancı/öteki' olanla akrabalık oluşturma biçimleri ve ulusla sınırlanmayan kimlik üretimleri ortaya konuldu. Önceki kuşaklardan kendilerine aktarılan belleği, çoğu zaman kendilerinin de tanık oldukları deneyimleri ve kendi kişisel deneyimlerini yorumlayan çocuklar, kimlik kurgularını, 'Türk', 'Alman' ve hatta farklı dillerle ve ulus kurgularıyla da yoğun temasları olmasına bağlı olarak bu kimlikler içinden yeniden oluşturmaktadır. Bir başka ifadeyle, 'Türk-Alman' olmanın anlamı, birden fazla kuşağın deneyimlerini kapsayan aktarımla ve yaşanılanlarla oluşturulan aile tarihinin ve kişisel tarihin harmanlanıp yeniden oluşturulmasıyla kurulmaktadır. Ulusları aşan temaslar, kimliklerin zaman içinde bütünleşik, iç içe ve çoğul bir formda kurgulanarak yeniden üretilmesinde büyük bir pay sahibidir.
Zorunlu göç olgusu bağlamında Bulgaristan Türkleri

Türk sosyal hayatında göç olgusunun özel bir önemi vardır. Göç faktörü pek çok alanda belirleyici olmuştur. Göç bazen yurt edinmek, bazen doğal afetler ve zorunluluklar sebebiyle yapılırken bazen de Anayurda geri dönme cabası içerisinde gerçekleşmiştir. Bu çalışmada Bulgar Türklerinin Göç süreci işlenmiştir. Beş yüz seneyi aşan bir süre balkanlarda varlığını sürdüren Türkler, Osmanlı İmparatorluğunun gücünü kaybetmesinden sonra Bulgaristan'dan göçe zorlanmışlardır. Bulgaristan'ın bağımsızlığını kazandıktan sonra siyasi dönemler, Bulgarlarla Türkler arasında ve Dünya çapında göçmenlerle ilgili olarak yapılan anlaşmalar ve Bulgaristan'da sosyal alanlarda Bulgar Türklerine yaşatılan zorluklar çalışmanın kapsamını oluşturmaktadır. Çalışma sırasında Literatür araştırması yapılmış ayrıca Bulgar Türklerine yardım etmek amacıyla kurulmuş Balgöç, Balkanlılar Derneği, Balkan Türkleri Dayanışma Derneği, Bulgaristan Türkleri Derneği gibi derneklerin yetkilileri ile kişisel görüşmeler yapılmıştır. Bulgaristan'da yüzyıllarca yaşayan Türkler ne sebeple Türkiye'ye göç etmişlerdir? sorusuna ile başlayan çalışma siyasi alanlarda da incelemeler yapmış. Azınlıkları koruyan yasalar araştırılmıştır. Ancak Bulgar'larla yapılan anlaşmalara ve Bulgaristan'ı da bağlayan ve pek çok devletin imza attığı çok sayıdaki anlaşmaya Bulgaristan Devletinin uymadığı ve Bulgaristan'da yaşayan Türk azınlığına çeşitli zorlamalar yaparak onları göçe zorladıkları tespit edilmiştir. Çalışmada Bulgaristan Türklerinin yaşadıkları zorluklar toplumsal ve siyasi açıdan incelenmesi sebebiyle önem arz etmektedir. Siyasal alanda alınan kararların toplum yaşamına yansımalarını ortaya koymaktadır.
Baba otoritesinin yeniden üretimi: Baba Destek Programı

Günümüz dünyasında ailenin dönüşümü sonucunda babalık icrasında değişimler meydana gelmiştir. Bu değişimler aile eğitimleri kapsamında yürütülen Baba Destek Programı örneklemi üzerinden bu çalışmada ele alınacaktır. Özellikle baba otoritesine odaklanarak, günümüz dünyasında baba otoritesindeki dönüşüm ortaya konulacaktır. Temel olarak aile, baba ve otorite kavramlarının soruşturulacağı bu çalışma şu şekilde tasarlanmıştır: İlk olarak aile, babalık vasfının edinildiği ve otoritenin ete kemiğe büründüğü bir ilişki uzamı olarak ele alınacaktır. İkinci olarak, baba olmak, sınırları kültür tarafından çizilen pratikleri icra etmek olarak görülüp aile içinde bir pozisyon olduğu vurgulanacaktır. Son olarak otorite, tüm ilişkilerin kurulabilmesi için kategorik bir ilke olarak tanımlanıp otoritenin nitelikleri tartışılacaktır. Böyle bir kurgudan hareket eden bu çalışma, yaşanan tüm değişimlere rağmen babaların otoritelerini yeniden üretmeye devam ettiklerini iddia etmektedir. Bu çerçevede BADEP'e katılmış 22 baba ile mülakat yapılarak bu iddianın geçerliliği araştırılacaktır. Mülakatlar, etnometodoloji ve sembolik etkileşimci yaklaşımların analiz birimi olarak kullanılmasıyla yorumlanacaktır. Böylece babaların kullandıkları otorite üretici strateji ve teknikler tespit edilecektir. Ayrıca günümüz babaları için aile ve baba olmanın anlamı ile otoritenin babalar için nasıl bir anlam taşıdığı görünür kılacaktır. Çalışma günümüz babalarının farklı stratejiler örtük ve açık otorite stratejisi- kullanarak otorite üretimine devam ettikleri gösterecektir. Özellikle günümüz babalarının örtük otorite stratejisini yaygın bir şekilde kullanarak aile üyeleri üzerinde otorite üretmeye devam edip babalık pozisyonlarını korudukları açığa çıkarılacaktır.
Sırat-ı Müstakim ve Sebilürreşad dergileri ekseninde Din-devlet-siyaset tartışmaları

Bu çalışma, Cumhuriyet'in kuruluş arifesinde din-devlet ilişkilerini içerentartışmaları kendi bağlamı içinde inceleyerek ne'liğini ortaya koymayı ve günümüze ne derecede etki ettiğini anlama ve açıklamayı hedeflemektedir. Araştırmamızın temel kaynağı olan, önceleri Sırat-ı Müstakim daha sonraları da Sebilürreşad adıyla yayımlanan dergilerin 1911- 1924 yılları arasında çıkansayılarındaki din-devlet-siyaset tartışmalarının ele alınıp incelenmesi, Osmanlı İmparatorluğunun son dönemi ve Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluş dönemininanlaşılabilmesi ve günümüze ışık tutması açısından büyük önem taşımaktadır. Çalışmamızın ilk bölümünde, araştırmamıza zemin teşkil etmesi bakımından, din, devlet ve siyaset kavramlarının anlam alanları ortaya konmuştur. İslam dünyasındaki din-devlet ilişkisi modelini kısaca tanıtmak amacıyla, İsal'da din, devlet ve siyasetin yeri, değişen paradigmaların İslam dünyasına yansıması ve din-devlet-siyaset ilişkilerine etkisi ve bu bağlamda ortaya çıkan Osmanlıcılık, İslamcılık, Türkçülük ve Batıcılık ekolleri incelenmeye çalışılmıştır. Tezin ikinci bölümü olan son bölümünde ise, öncelikle Sırat-ı Müstakim dergisinde, sonrasında da Sebilürreşad dergisinde gündeme gelen din-devlet-siyaset tartışmaları ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Erken Cumhuriyet Dönemi'nde Rumeli nostaljisini anlamlandırmak

Bu çalışma, Osmanlı İmparatorluğu'nun siyasal bir yapı olarak varlığını koruduğu yıllarda doğmuş, erken Cumhuriyet döneminde de yaşamış siyasal ve kültürel seçkinlerin kaleme aldığı hatıratlara, gezi yazılarına ve otobiyografik anlatılara odaklanmaktadır. Çalışmada, bu kişilerin, Rumeli'ne dair imge ve sembollerle kurdukları ilişkilerin anlatımını ve bu anlatımın erken Cumhuriyet döneminde yürütülen tartışmalarla birlikte düşünüldüğünde ne anlama geldiği değerlendirilmektedir. Bu doğrultuda, ilk olarak, nostalji kavramının kuramsal arka planına yer verilmektedir. Bu bağlamda, nostaljinin ne olduğu, kişinin kendi geçmişşiyle ve aidiyet hissettiği toplulukların ve coğrafyanın geçmişşleriyle kurduğu ilişkiyi nasıl etkileyebileceği, kişisel anlatılarını nasıl şekillendirebileceği, politik olarak nasıl değerlendirilebileceği ve nostaljinin nasıl işlevselleştiği gibi konular tartışılmaktadır. İkinci olarak, Rumeli adıyla anılan coğrafyanın mahiyeti ve Osmanlı İmparatorluğu için taşıdığı sembolik, siyasi, ekonomik ve toplumsal önem üzerinde durulmaktadır. Bu önemi anlamak, aynı zamanda büyük bir kısmı 'kaybedilmiş' Rumeli'nin, erken Cumhuriyet döneminde nasıl bir konumda olduğunu belirlemek için de önemli görülmektedir. Ayrıca çalışmanın konusunu ilgilendiren, erken Cumhuriyet dönemine ilişkin tartışmalara da yer verilmiştir. Cumhuriyetin kurulmasında ve kurumsallaşmasında yürütülen politikalar, milliyetçilik ve millet tartışmaları, Cumhuriyet'in siyasi coğrafyası ve Osmanlı İmparatorluğu'nun mirası ile ilişkisi bu tartışmalardan bazılarına örnek olarak gösterilebilir. Son olarak, belirlenen kişisel anlatılar, teorik çerçeveyle bağlantılı kalınarak ve şu temalar ekseninde analiz edilmiştir: Rumeli'nin fethi ve kaybı etrafında şekillenen şan ve keder anlatısı, 'inedeni Rumeli'ye karşılık 'geri Anadolu' Rumelili portrelerinin kategorizasyonu ve Rumeli'nin kültürü, geleneği ve doğasına yönelik nostalji.
İran'da çarşının sınıfsal rolü

Bu çalışmanın temel konusunu, son yüzyıl içerisinde İran'ın sosyal ve siyasi yaşamında önemli bir etkiye sahip olan 'çarşı' oluşturmaktadır. Çalışmada 'çarşı'nın sınıfsal analizi yapılarak, günümüzü de kapsayacak şekilde, nasıl bir yerde durduğu ortaya konulmuştur. Bu maksatla Marx'ın geleneksel 'sınıf' ve 'sınıf bilinci' kavramlarından yararlanılmıştır. Böylece 'çarşı'nın sosyal ve ekonomik ölçüde İran tarihinde nasıl bir işleve sahip olduğu anlaşılmaya çalışılmıştır. Buna ilaveten, 'küçük burjuva' olarak sınıflandırılan 'çarşı'nın kavramsal manada nereye oturduğu araştırılmıştır. İran'da 'çarşı'nın her ne kadar 1979 İslam Devrimi'nden sonra, eskiye oranla, sahip olduğu sosyal ve ekonomik gücü kısmen de olsa azalmışsa da, Mahmut Ahmedinejat döneminde çarşıyla yaşanan sorunlar aslında durumun hiç de görüldüğü gibi olmadığını göstermiştir. İran'da 1979'dan bu yana, ilk defa çarşı topyekun bir biçimde, hem de muhafazakar bir hükümete karşı, sert bir direnişe kalkışmıştır. Hükümetin yaşanan ekonomik sorunların faturasını 'çarşı'dan gelecek vergilerle aşmayı hedefleyerek yasalaştırmayı denediği yeni vergiler, 'çarşı'nın göstermiş olduğu kararlı duruş sayesinde geri çekilmiştir. Neticede bu durum, 'çarşı'nın günümüz İran politik yaşamında halen önemli bir konuma sahip olduğunu gösterdiği gibi, kendine özgü yaşam biçimini de sürdürdüğünün açık delili olmuştur. Bahsi geçen tüm bu süreci anlatabilmek için çalışma üç bölüme ayrılmıştır. Birinci bölümde, 'sınıf' kavramının ilk olarak hangi metinlerde ve toplumlarda ne amaçla kullanıldığından başlanılarak, günümüze kadar gelen süreçte yaşadığı değişim ve gelişim ortaya konmaya çalışılmıştır. Ayrıca, bu bölüm içerisinde, 'çarşı'nın sınıfsal analizini ortaya koymak adına 'küçük burjuvazi' kavramının ne olduğu ve düşünürlere göre taşıdığı anlam farklılıkları belirtilmiştir. İkinci bölümde, 'çarşı' olarak adlandırılan mekanın nasıl bir yer olduğu içindeki sosyal yaşamla birlikte açıklanmaya çalışılmıştır. Bunlara ek olarak, 19. yy.'ın sonlarından başlayarak 1979 İslam Devrimi'ne kadarki çarşının karıştığı siyasal olaylar gösterilmiştir. Üçüncü bölümde ise, İran'ın devrim sonrasında yaşadığı sosyal ve siyasal değişimle beraber temel olarak Muhammet Hatemi ve Mahmut Ahmedinejat dönemlerinde 'çarşı'nın karıştığı toplumsal hareketler açıklanarak 'çarşı'nın nasıl hala ayakta durduğu gösterilmeye çalışılmıştır. Sonuç bölümünde de tüm süreç temel alınarak 'çarşı'nın kendisi adına olumsuz denebilecek değişimlere rağmen eski gücünü hala koruduğu vurgulanmış ve bunun yanında mevcut şartlar göz önünde tutularak gelecek yıllarda 'çarşı'nın İran'da nasıl bir konumda olacağına dair kısa bir tartışma yapılmıştır.
Bursa dini hayatında Süleyman Çelebinin Vesiletü'n Necat adlı şiirinin etkilerinin araştırılması

Bu çalışmada mevlid törenlerinin dini hayattaki yeri ve önemi Bursa örnekleminde, Süleyman Çelebi'nin yazdığı Vesiletü'n-Necat şiiri etrafında açıklanmaya çalışılmıştır. Bu bağlamda mevlid törenlerinin kısa tarihçesi çıkartılmış, sonrasında konuyla ilgili görülen kuramsal çerçeve hazırlanmıştır. Törenlerin ve mevlid metinlerinin toplumsal cinsiyet, mitoloji, senkretizm ve bazı dindarlık tipleriyle ilişkisi sorgulanmıştır. Mevlid okuma ve okutmanın fıkhi yönü, hadis kaynaklarına göre metnin tahlili yapılmıştır. Bulgular kısmında ise, mevlid okutma ile çeşitli faktörler arasındaki ilişki yapılan anket ve mülakatlarla açıklanmıştır. Ayrıca mevlid geleneğinin özellikle son 50 yıldaki değişimi incelemeye alınmış ve mevlid törenlerinin topluma etkileri tespit edilmeye çalışılmıştır.
Adorno ve Horkheimer ile Baudrillard'ın kitle toplumuna yönelik görüşlerinin sosyolojik analizi

Toplumların gelişmesinde bilim önemli bir yere sahiptir. Özellikle teknolojinin gelişmesiyle birlikte bilim toplumsal süreçteki önemini daha da artırmıştır. Bilimde ve teknolojideki değişmeler sosyo-kültürel ve ekonomik yapıyı da etkilediği herkesçe bilinen bir gerçektir. Bu çalışmada teknolojik gelişmelerin kitleleri nasıl etkilediğine ilişkin Adorno, Horkheimer ve Baudrillard'in fikirleri karşılaştırmalı bir biçimde değerlendirilmeye çalışılmıştır. Araştırmada üç konu ele alınmıştır. Bunlar: 1. Adorno ve Horkheimer'in kitle toplumuna ilişkin görüşleri, 2. Baudrillard'in kitle toplumuna yönelik görüşleri, 3. Bu bilim adamlarının kitle toplumuna yönelik fikirlerinin karşılaştırmalı olarak analiz edilmesi. Adorno ve Horkheimer'in kültür endüstrisi olarak adlandırdığı dönem yıkıcı bir kültürdür. Bu dönemde kitle iletişim araçları ve iktidar ya da gücü elinde bulunduranlar bireyleri istedikleri gibi yönlendirmektedir. Üretilen ürünler farklı olmamasına karşın bireylere farklıymış gibi anlatılmaya çalışılmaktadır. Ürünler ihtiyaca göre değil topluma bir prestij kazandırmak maksadıyla ihtiyaçtan fazla üretilmektedir. Baudrillard'a göre ise kitlelerin toplumda hiçbir önemi ve niteliği yoktur. Toplumda aslında üretilmeyen ve var olmayan nesne ve araçlar varmış gibi gösterilmektedir. Ayrıca toplumda bir yığın anlam üretilmekte ve bir anlam kargaşası varlığını göstermektedir. Bireyler sürekli bir takım egemen güçlerin egemenliği altındadır. Kısaca her üç bilim adamı da teknoloji ve sanayinin kitle toplumunu olumsuz etkilediğim belirterek eleştirel bir yaklaşım izlemişlerdir. Bunu yaparken her üç yazarın da aralarındaki farklar ve benzerlikler araştırmada işlenmeye çalışılmıştır.