turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye'de İslami sağ partilerin dış politika yönelimleri

Çalışmanın birinci bölümünde uluslararası ilişkiler disiplininde son dönemde sıkça tartışılan teoriler içerisinde 'constructivist' teorinin temel argümanları üzerinden, kimlik ve dış politika arasındaki bağlantı noktalan aranmıştır. Bu teoriye göre devletler arasındaki ilişkinin niteliği çoğunlukla devletlerin birbirlerine yükledikleri kimlik anlamlarıyla ortaya çıkmaktadır. Bu anlam ise devletler arasında ortaya çıkan sosyal ilişkiye bağlı olarak tanımlanmıştır. Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin resmi kimlik algısını anlayabilmek için modernleşme kavramı irdelenmiştir. Tezin ikinci bölümünde Türk modernleşme projesinde siyasal islam faktörü incelenmiştir. Bu projenin XIX. yüzyılın başlarında uygulanmaya koyulduğu tezini bir veri olarak kabul edip; bu tarihten itibaren kendini devletin edinmeye çalıştığı yeni kimlik karşısında islami kimliğin nasıl k öteki' leştiği anlatılmıştır. Akabinde, Cumhuriyet ile modernleşme projesinde gelinen yeni aşamada, önceleri parçalanmış bir yapıda, 1950'lerden itibaren organize olmaya başlayan, 1960'larda ise kurumsallaşan islami sağ partilerin mevcut ulusal kimlik anlayışına ve bu anlayış neticesinde şekillenen dış politika kurgusuna karşı dillendirdikleri muhalefet tanımlanmaya çalışılmıştır. Son bölümde, Türk siyasal yaşamında bir politik aktör olan islami sağ partilerin Türk dış politikasının formülasyonunda ne ölçüde etkili olabildiği sorusunun yanıtı aranmaktadır. Öncelikle Türk siyasal yaşamında islami sağ partilerin etkisi incelenerek islami sağ çizginin iktidar arayışları ve hükümet ortaklıkları anlatılmıştır. Bir alt başlıkta bu çizgiyi temsil eden partilerin, Türk dış politikasının temel ilkeleri olarak sayılan 'Batıcılık' ve 'statükocuIuk'a hangi noktalarda itirazlar getirdikleri ve geliştirdikleri alternatif politikalar incelenmiştir. Bu bağlamda, örnek, olaylarla islami sağ çizginin temel dış politika yönelimleri anlaşılmaya çalışılmıştır. 131
Neoliberal recipies to the post-conflict Bosnia-Herzegovina: The case of privatizations

Bu tez, savaş sonrası yeniden imar faaliyetlerinin Bosna-Hersek siyaseti, ekonomisi ve toplumu üzerindeki etkilerini özelleştirme örneğine odaklanarak incelemektedir. Bu amaçla, yerel ve uluslararası aktörlerin izledikleri stratejiler, küresel düzeyde hakim neoliberal paradigma bağlamında eleştirel olarak incelenmektedir. Tezin temel savı, özelleştirme sürecinin aşırı-milliyetçi yerel elitleri güçlendirerek ve yerel düzeyde feodal-benzeri yapıların kurulmasına ve toprak bazında etnik homojenizasyonun hızlanmasına katkıda bulunarak Dayton'da Bosna için öngörülen barış- ve devlet-kurma vizyonunun gerçekleşmesini zorlaştırmış olduğudur. Uluslararası aktörler, stratejik sektörlerdeki özelleştirmelere dokunulmadığı ve neoliberal programın sorunsuzca uygulanması garanti altına alındığı sürece bunları, kabul edilebilir riskler olarak görmüşlerdir.
L'analyse du renouvellement de la 'gauche' en Amerique Latine: Les experiences gouvernementales du Bresil et du Venezuela

21. Yüzyılın ilk yıllarında birçok Latin Amerika ülkesinde sol partiler birbiri ardınaönemli seçim başarıları elde ederek hükümet olmuşlardır. Böylece Latin Amerika siyasal tarihinde sol hükümetler dönemi adı verilen yeni bir dönem başlamıştır. Söz konusu çalışma, Latin Amerika'daki bu yeni siyasal dönemi, süreci ortaya çıkaran ekonomik, politik, sosyal nedenleri ve sürecin iki temel aktörü olan Brezilya ve Venezüela'daki sol hükümetlerinkarşılaştırmalı analizi üzerinde ele almayı amaçlamaktadır.
Post-Sovyet sonrası Gürcistan'da milliyetçilik

Bu çalışmada milliyetçiliğe/ulusçuluğa ve millet kavramlarına ilişkin son dönem milliyetçilik literatürünün kuramsal bir değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Milliyetçilik ve millet olgusuna ilişkin kuramsal yaklaşımdan bahsedilerek uzun yıllar Rus yönetimi altında olan Gürcülerin milliyetçi yapılarını içermektedir. Millet ve ulus kavramları çerçevesinde şekillenen milliyetçilik olgusu Rusya ve Gürcistan paralelinde incelenmeye çalışılmıştır. Bu çalışmada 1990- 2015 yılları arasında Rusya ekseninde Gürcistan milliyetçiliği incelenmiş ve küçük bir etnik grup olan Gürcistan'ın zamanla milliyetçi bir yapıya nasıl dönüştüğü belirtilmiştir. Çalışmada zamanında Rus himayesinde iken Rus milliyetçiliğine karşı çıkan Gürcistan'ın bağımsızlığını kazandıktan sonra kendi topraklarındaki diğer halklara da aynı milliyetçi politikayı uygulamasıdır.
The role of video games in contributing Islamophobia: Analysis of the Call of duty game

Sovyetler birliğinin dağılması sonrası USA tüm dünyada süper güç olmuştur. Bu süreçte düşman yaratmak için başvurulan bölge doğu idi. Doğudaki İslam ülkeleri ve toplumu farklı stratejilerle tehlike unsuru sıfatında sunuldu. Avrupa Birliğinin ve Amerika'nın ortak politikası olan 'terör', 'islamofobi', 'Cehalet' ve 'barbarlık' tanımları İslam dini ile birlikte seslendi. Onlar bu politikayı sadece ekonomik sosyal düzeyde değil, aynı zamanda kültür politiği düzeyinde yürüttüler. Bu anlamda dünyanın farklı yerlerindeki insanların kullanmaktan zevk aldığı bir aracı kullandılar. Video oyunlar, sinema, haber siteleri, yeni medya buna örnek olabilir. Video oyunların yapısı 'simule' (J. Baudrillard,1995) edilmiş bir mekan ve algı yaratmaktadır. HD kaliteli mekanda simulasyon evrenindeki oyuncu kendini gerçek dünyadan soyutlamaktadır. Bunun sonucu olarak geliştirilmiş birçok oyunlarda kullanılan anlatı biçimleri büyük etki göstermektedir. Video oyunlarda en önemli noktaya konulmuş İslam simgeleri bireylerde farklı düşünce yaratmaktadır. Özellikle de, Kuranı Kerimin üzerinde dans etmek, kebenin kapısını şeytanın evi gibi sunmak, Hz. Ali'nin mezarına ateş etmek örnek olarak sıralanabilir. Bununla birlikte oyun içerisindeki mimari yapılarda, kullanılan yazılarda İslam mimarisi, Arap alfabesi ve simgelerinin olması buna örnektir. Burada bireylerin bilinçaltına etki göstermek daha kolay görünmektedir. Bu İslam'a karşı yürütülen politik ideoloji radikal grupların, terör örgütlerinin hamleleri ile desteklenmiş oluyor. Daha geniş perspektiften baktığımızda İslam dini terör ve saldırganlık imgesini kazanmış bulunuyor.
Soğuk savaş sonrası eski SSCB coğrafyasında görülen etnik ve dinsel çatışmalar

SSCB dağıldıktan sonra oluşan siyasal boşluk ortamında etno-milliyetçilik, hareket sahası bulmuştur. Ulus, etnik ve dinsel unsurlar ve azınlık gibi kavramlar dünya siyasal gündeminde belirleyici rol oynayan güçlü devletlerce çıkarları doğrultusunda şekillendirilmiş, milyonlarca insan iktisadi ve poliitk olarak bağımlı hale getirilmiştir. Muhafazakar ve egrici ulusçuluğun, radikal dinciliğin Sovyetler Birliği sonrasında Moldova, Kafkasya, Transkafkasya ve Orta Asya'daki beş yeni bağımsız devlette körüklendiği, ulusal düşman olarak ırksal, dinsel, dilsel, etnik farklılıkların nefrete dönüştüğü görülmektedir. Eski Sovyet coğrafyasında SSCB sonrası yaşanan etnik ve dinsel çatışmaların nedenlerini tek bir kategori altında açıklayabilmek mümkün değildir. Bu çalışmada Soğuk Savaş sonrasında yeniden şekillenen uluslararası sistemin getirdikleri ve söz konusu bölgelerde etkin olan devletlerin dış politikaları dikkate alınarak Moldova, Kafkasya, Transkafkasya ve Orta Asya bölgelerinde görülen çatışmalar açıklanmaya çalışılmış, çatışma halindeki grupların birbirleri ile ilişkilerinin tarihsel arka planı, içinde bulundukları sosyo-ekonomik, sosyo-politik durumlarının karşılaştırılması, bulundukları bölgenin jeopolitik ve jeostratejik önemi gibi bir dizi alt başlıkların incelenerek her bir çatışmanın kendi öznelliğinde kendi özgün koşullarında incelenmesinin doğru analiz edilebilirliği açısından önemli olduğu düşünülmüştür.
Rusya'nın Avrasyacılık yaklaşımında Orta Asya ülkelerinin yeri ve önemi

Tarihte iki bölge, doğal kaynaklarından ve stratejik konumlarından ötürü, büyük devletlerin rekabet sahası haline gelmiştir. Birincisi Orta Doğu, diğeri Orta Asya'dır. Orta Asya, ilk önce, 19. yüzyılda, askeri metodların kullanıldığı İngiliz-Rus rekabetine sahne olmuş, bu rekabet her iki gücün, Afganistan'ı tampon bölge olarak belirlemesi neticesinde sona ermiştir. Daha sonraki dönemlerde Orta Asya, önce Rus Çarlığı'nın ve ardından da Sovyetler Birliği'nin kontrolü altında kalmıştır. Orta Asya, tarihi ipek yolu aracılığıyla Avrupa ile Pasifik arasında ticaret bağlantılarını sağlarken, bir taraftan da Asya ve Avrupa arasındaki ekonomik ve ticari bağlantıyı kurmaktadır. 1991'de SSCB'nin hukuken varlığının ortadan kalkmasıyla yeni bağımsızlığını kazanan devletler bir anda dünya kamuoyunun dikkatini çekmişlerdir. Tarihi ipek yolunun geçtiği ve dünya petrol ve doğalgaz rezervlerinin önemli bir bölümüne sahip Orta Asya, bu dönemde Rusya ve ABD gibi hegemon devletlerin yeni mücadele alanı olmuştur. Rusya, Asya ve Avrupa kıtasının en köklü devletlerinden biri olup, bölgesel ve küresel politikaların belirlenmesinde uluslararası bir güç olarak önemli rol oynamıştır. Rusya, SSCB'nin dağılmasından sonra, jeo-stratejik konumunun, tarihi ve kültürel birikiminin sonucunda dikkate alınması gereken önemli bir güç merkezi olarak dünya sahnesindeki yerini almıştır. Asya ve Avrupa gücü olarak medeniyetler arası bir kavşakta yer alan Rusya, yeniden küresel bir konuma erişmenin tek yolunun Avrasyacı jeopolitiğin canlandırılmasından geçtiğini düşünmektedir. Avrasyacılık sadece Rusya'nın değil, Atlantik eksenli Batı ittifakına karşı, Avrasya güçlerinin yükselişinin vazgeçilmez tek stratejisi olarak görülmektedir. Bu çalışmada, soğuk savaş sonrası dönemde değişen uluslararası şartlar karşısında Rusya'nın Orta Asya Türk Cumhuriyetlerine yönelik Avrasyacılık politikası ele alınmaktadır. Çalışmanın amacı, Rusya ve Çin gibi dünyanın büyük güçlerinden ikisinin arasında bir coğrafyada bulunan ve Rusya Federasyonu'nun dış politika öncelikleri arasında yer alan Orta Asya Türk Cumhuriyetlerinin Rus Avrasyacılığındaki yeri ve öneminin siyasi ekonomik ve toplumsal yönleriyle ele alınarak açıklanmasıdır.
Bolşevik idaresi döneminde Kazakistan'da Rus hakimiyeti ve Türkler (1917?1936)

Rusya'da 1917 yılında gerçekleşen Bolşevik İhtilali, komünist ideolojiye dayalı yeni bir sistemin ve proleter dünya devleti hedefine yönelik bir sürecin başlangıcını oluşturmaktadır. Bu nedenle konu, tarihi bir öneme sahiptir. Sovyet rejimininkurulmasıyla birlikte, sosyalist ilkeleri gerçekleştirmek için hayatın her alanını kapsayan tedbirlere girişilmiştir. Bolşevik dönem, tüm ülke halkları için büyük bir değişimi getirmekle beraber, bu değişimin yönü, baştaki beklentilerin hüsranlasonuçlanmasına neden olacaktır. Kazakistan'daki ihtilal, Kazak bağımsızlıkhareketinde adeta bir okul işlevi görmüş, idarenin Bolşeviklerin eline geçmesindenitibaren uygulanan totaliter politikalar, milliyetçi eğilimleri harekete geçirmiştir. Bu çalışmanın amacı, Bolşevik yönetiminin Kazakistan'da uyguladığı asimilasyonfaaliyetlerine rağmen, bağımsız kimlik bilincinin yok edilemediği gerçeğini ortaya koymaktır. İncelen kaynaklar ve yapılan tahliller, Türk kültürünün komünist ideoloji karşısında direnç göstererek, mücadele yoluyla daha da güçlendiği sonucunu ortaya koymuştur. Çalışmada, hem Rus hem de Kazak yazarların eserleri dikkate alınmış, bunların karşılaştırılmasıyla bir senteze varılmaya çalışılmıştır. Böylece tarafsız bir değerlendirme ile konunun tüm boyutları aydınlatılmak istenmiştir. Yıllardır Rus emperyalizmi altında yaşayan Kazak Türkleri, bağımsızlıklarınıkoruma şartıyla yeni rejimi desteklemişlerdir. Bu şart yerine getirilmeyince, enternasyonal komünist idealler, millet olgusu karşısında yenilmiştir. Uygulananbaskılar, Türk kimliğini asimile etmek bir yana, bu kimliğin daha da vurgulanmasınasebep olmuştur. Böylelikle, Sovyet yönetiminin tarihi emelleri, amaçlananın tam tersi sonuçlar doğurmuştur.
ABD-Rusya Federasyonu ilişkilerinde güvenlik ikilemi (2001-2012)

Güvenlik, Uluslararası İlişkiler disiplininde yapılan çalışmaların birçoğunda vazgeçilmez bir kavram olarak yer almaktadır. Bu açıdan kavram ele alınırken kavrama ilişkin değişimlerin araştırılması, incelenmesi ve uluslararası politikada yaşanan olaylarla birlikte değerlendirilmesi gereklidir. Bu bağlamda çalışma, ABD Rusya Federasyonu İlişkilerindeki güvenlik ikilemini 2001 2012 yılları arasında uluslararası politikada yaşanan gelişmeler ve güvenlik kavramının bu süreçte geçirdiği değişim ve genişleme ile açıklamak amacı ile yapılmıştır. Çalışma, tanımlayıcı bir niteliğe sahip olarak ABD ve Rusya Federasyonu arasındaki güvenlik ikilemini, kavramın geçirdiği değişim ve genişlemenin temel dayanak noktalarını eleştirel güvenlik yaklaşımı perspektifinde analiz ederek açıklamaktadır. Çalışma üç ana bölümden oluşmaktadır. İlk bölüm çalışmanın kavramsal ve kuramsal çerçevesini içermektedir. Bu bölümde uluslararası ilişkiler disiplininde güvenlik, güvenlik ikilemi, güç ve ittifak kavramlarının tanımı üzerinde durulurken aynı zamanda kuramsal olarak güvenlik algılamalarına da yer verilmektedir. İkinci bölümde ise dış politika ve güvenlik ilişkisi bağlamında ABD ve Rusya Federasyonu'nun 2001- 2012 yılları arasında iç ve dış politikalarında güvenlik algılamalarında yaşanan değişim üzerinde durulmaktadır. Üçüncü bölüm ABD - Rusya Federasyonu ilişkilerindeki güvenlik ikilemini örnek olaylar eşliğinde ve eleştirel güvenlik yaklaşımı perspektifinde ortaya koymaktadır.
Türkiye'nin kamu diplomasisi: Bir örnek çalışma TRT

Bu tez çalışmasında Türkiye'nin Kamu Diplomasisi çalışmaları çerçevesinde Türkiye Radyo Televizyon Kurumu'nun Kamu Diplomasisi etkinliklerine ilişkin yayın politikaları ele alınmıştır. Bu tez çalışması Kamu Diplomasisi'nin tanımı tarihçesi, boyutları, yöntem ve araçları, diğer disiplinlerle olan bağıntısı ve dünyadaki uygulamaları incelenerek Türkiye'deki Kamu Diplomasisi'ne yönelik çalışmalar bazında TRT'nin Kamu Diplomasisi'ne dair uygulamaları incelenmiştir.
Kalkınmada işbirliğinde siyasi koşulluluk: Lome/cotonou ortaklığı-eleştirel bakış

Bu tez çalışması, genel olarak Avrupa Birliği'nin Afrika, Karayip, Pasifik Ülkeleri ile olan ilişkilerini kalkınmada işbirliği politikasıçerçevesince ele almayı amaçlamaktadır. Özellikle sömürgesizleşme süreci, Roma Antlaşması Ortaklığı ve Younde Konvansiyonları süreci incelenmiş, sonrasında1970'li yıllarda AB-AKP ilişkileri için temel olarak kabul edilen LomeKonvansiyonları ve 2000 yılında imzalanan Cotonou Anlaşması ve 2005 GözdenGeçirmesi'nde siyasi unsurlara yer verip verilmediği ve buna bağlı askıya alma mekanizması araştırılmıştır. Bu anlamda kalkınmada işbirliği anlaşmalarında insan hakları, demokrasi, hukukun üstünlüğü ve iyi yönetişim gibi siyasi unsurlar incelenirken Avrupa'nın eski sömürgelerine yaklaşımları eleştirel bir bakış açısı ile değerlendirilmiştir. Avrupa'nın eski sömürge ülkeleri ile olan ilişkilerinin tarihi çok eski yıllara dayanmakta olup bu köklü ilişkiler, özellikle 1990 sonrası süreçte AB tarafından AKP ülkelerine sunulan temel siyasi normlar ve buna bağlı yaptırım mekanizması ile günümüzde hala devam etmektedir. Tezin ulaşmak istediği asıl nokta ise AB'nin tarihi çok eski yıllara dayanan bu ilişkileri günümüzde halasürdürmesindeki temel nedendir. Bu noktada AB'nin küresel aktörlük hedefine vurgu yapmak faydalı olacaktır.
Liberal peace and peacebuilding: The case of Sierra Leone

Çatışma ortamına geçen devletlerin yeniden yapılandırılması için artan bir farkındalık ve uluslararası destek var. İç savaşlardan ortaya çıkan ülkelere barış getirme yönündeki üçüncü taraf müdahaleleri, liberal barış inşaatı adı verilen temel bir konsept aracılığıyla yönlendirildi. Liberal barış inşası, Soğuk Savaşı bitiminden sonra savaş sonrası ülkelerde üçüncü parti müdahalelerinin belirgin bir stratejisi olmuştur. Bu tezde, on yıl süren acımasız iç savaşın ardından Sierra Leone'deki liberal barış inşa sürecini ele alınmaktadır. Liberal barış teorisini ateşli bir şekilde eleştiren, Roland Paris'in Liberalleşmeden Önce Kurumsallaştırma barış planlaması stratejisi 2002'deki savaşın sona ermesinden beri Sierra Leone'de kalıcı bir barışın sağlanmasında katkıda bulundu. Barış inşasının nasıl yapıldığına dair kanıt Liberalleşme stratejisi analiz edilmeden önce kurumsallaşmanın altı farklı sütununda savaş sonrası Sierra Leone'de yapısını kurulmuştur. Bu tezde, Serbestleşme Öncesi Kurumsallaşma stratejisinin on yıl süren iç savaş sonrasında Sierra Leone'de barışı sağlamaya yardımcı olduğunu göstermektedir. Ayrıca, bu yaklaşımın peşinde koşmanın çok güçlü kurumların oluşturulmasına zemin hazırladığını ve bu kurumların ülkenin sosyo-ekonomik, politik ve kültürel manzarasına nasıl dönüştürdüğünü ve bunun bir nükseden çatışmaya baskı yapmada nasıl yardımcı olduğunu vurguluyor. Yaklaşımın eksikliklerine rağmen, Sierra Leone'de IBL yaklaşımının uygulanması, güçlü kurumların barış ve istikrarın temel direkleri olduğunu gösterdi. Ülkenin göreli olarak barışa sahip olması, Liberalleşme Öncesi Kurumsallaşma stratejisinin etkili olduğunu ve diğer barış inşası vakalarında kullanılabileceğini göstermektedir.
Impact of the new European Community merger regulation with amendments to the old merger regulation

Globalleşen ekonomi neticesinde şirketler arasındaki rekabet artmış ve şirketler büyüyerek rekabet güçlerini arttırmak amacıyla birleşme yoluna daha çok başvurmaya başlamışlardır. 4064/ 89 sayılı konsey tüzüğü Birleşmelerin Denetlenmesi hakkındaki konsey tüzüğüdür. Birleşmelerin denetlenmesi tüzüğünün revizyonu amacıyla 2001 yılında yeşil kitap yayınlanmıştır. Bunun üzerine yeni bir konsey tüzüğü teklifi hazırlanmış ve konsey tarafından Avrupa Birliği mevzuatının daha kolay anlaşılabilir ve ulaşılabilir hale gelmesi amacıyla 139/ 2004 sayılı yeni tüzük ile 4064/ 89 sayılı eski tüzük yürürlükten kaldırılmıştır. Bu çalışmada 139/ 2004 sayılı yeni tüzüğün Avrupa Rekabet hukukuna getirmiş olduğu önemli ve esaslı değişiklikler irdelenmiştir. Ayrıca Avrupa Topluluğu'nda şirket birleşmeleri hakkındaki tüzüğün yenilenmesini hızlandıran faktörler, tüzüğün gelişimi ve Komisyonun tüzükte neden bir reforma ihtiyaç duyduğu ele alınmış, bu konuyu gündeme getiren çeşitli mahkeme kararları incelenmiştir.
Almanya'nın yeni doğu politikası: 'Ostpolitik' (1969-1974)

Yeni Doğu Politikası'nı, en genel haliyle 1969- 1974 yılları arasında Doğu bloğuna mensup devletlerle ilişkilerin geliştirilmesini hedefleyen bir girişim olarak tanımlamak mümkündür. Demir perdenin arkasındaki devletlerle var olan ilişkilerde yeni bir sayfa açan bu politika ekseninde Federal Almanya Cumhuriyeti kendinikısıtlayan zincirlerden kurtulup, uluslararası arenadaki konumunu pekiştirmek istemiş ve doğudaki diğer Alman devletinin varoluşundan kaynaklanan temel sorunlarıgidermeyi amaçlamıştır. Bu çerçevede bir siyasi tarih ve dış politika çalışması olan tezimizin ele aldığı temel problem neden-sonuç ilişkisinin kurulmasını özen gösterilerekWilly Brandt döneminde hayata geçirilen bu politikanın ana parametrelerini tespit etmeye çalışmak olmuştur.
Türkiye-Afrika ilişkileri ve Afrika açılımı

Uzun yıllar boyunca Avrupalı devletlerin sömürgesi altında kalan Afrika kıtası devletleri, 1960'larda başlayan bağımsızlık hareketleri ile birlikte bir bir prangalarını kırmış ve bağımsızlıklarını elde etmişlerdir. Daha sonraki süreçte çoğunluğu itibariyle iç savaşlar, darbeler ve karışıklıklarla mücadele etmek zorunda kalan Afrika, 2000'li yıllara gelindiğinde sahip olduğu zenginlikler ve potansiyel ile birlikte parlayan bir yıldız haline gelmiştir. İşte Afrika'daki bu potansiyelin değerlendirilmesi Türkiye için büyük bir fırsattır. Bu çalışmanın amacı, Afrika Açılımı ile birlikte Afrika politikasında değişikliğe giden ve ilişkileri ortaklık seviyesine kadar getirmeyi başaran Türkiye'nin bu süreçteki kazanımlarını ve bundan sonra yapılabilecekleri irdelemektir. Çalışmada öncelikli olarak Afrika kıtasının genel özelliklerinden bahsedildikten sonra Afrika'daki örgütlenmeler ve Afrika'nın sorunlarına değinilmiştir. Türkiye'nin Afrika ile olan ilişkilerinde tarihsel süreç ve Afrika'da sivil toplum kuruluşlarının faaliyetleri irdelendikten sonra son kısımda da diplomatik, ekonomik ve ikili ilişkilere yer verilmiştir.
Impact of EU cross-border cooperation programmes on regional development: The case of Edirne and Kırklareli

Sınır etkisinin azaltılmasına katkı sağlayan sınır ötesi işbirliği programları AB Bölgesel Politikası kapsamında oluşturulan önemli politika araçlarındandır. 1990'da Interreg girişimi olarak başlayan ve AB üyesi ülkelerin bölgeleri için yürütülen SÖİ programlarının yanı sıra, AB'nin dış sınırlarında yer alan bölgelerin kalkınması için de Katılım Öncesi Yardım Aracı ve Avrupa Komşuluk Aracı altında bir takım işbirliği araçları vardır. Türkiye, adaylık durumu ve coğrafi durumu nedeniyle IPA ve ENI altında yürütülen AB SÖİ programlarına katılmaktadır. Bu çalışmanın örnek vaka incelemesi olan Edirne-Kırklareli sınır bölgesi, 2003'ten beri Türkiye'de uygulanan bütün SÖİ programlarına dahil olmuştur. Bu tezde, AB SÖİ programlarının sınır bölgelerinin kalkınmasındaki etkisi ve katkıları Edirne-Kırklareli sınır bölgesinin örnek vaka çalışması olarak incelenmesi suretiyle ussal kurumsalcılık yaklaşımına göre analiz edilmektedir. Bu çalışmadaki bulgular ışığında, AB SÖİ programlarının AB'deki sınır alanlarının bölgesel kalkınmasına önemli bir katkı sağladığı, ancak bu programların Edirne-Kırklareli sınır bölgesinde bölgesel kalkınmaya etkisi ve katkısının kültür, turizm ve çevre alanlarıyla sınırlı olduğu savunulmaktadır.
The Turkish foreign policy decision making process during the cold war, 1945-1991

Bu çalışma Soğuk Savaş döneminde Türk iç politikasının, Türk dış politikasında alınan kararlarda oynadığı rolü analiz etmeyi amaçlamaktadır. Bu tezin asıl hedefi, Kıbrıs sorunu ve birinci Körfez Savaşı gibi, Türk dış politikası için önemli olaylar çerçevesinde, dış politika karar alıcılarını ve bu karar alıcıları etkileyen faktörleri analiz etmektir. Soğuk Savaş konjonktürü ve Amerika Birleşik Devletleri ile Sovyetler Birliği arasında meydana gelen olaylar Türk dış politikasını şekillendiren kavramsal çerçeveyi oluşturmaktadır. Bu çalışma, bu kavramsal çerçeve içerisinde, Türk dış politikasında yer alan aktörlerin, diğer bir deyişle, cumhurbaşkanlarının, başbakanların, dışişleri bakanlarının, parlamentonun, ordunun, basının ve toplumun dış politikada alınan kararlarda oynadığı rolleri; Türk ekonomisi, Türk anayasaları ve yasaları, hükümet ve parlamento yapıları ile Türk iç politikasında özellikle 1960 ve 1980 yılları arasında meydana gelen siyasal krizler ışığında incelemektedir. Tüm bu incelemelerden hareketle, Soğuk Savaş'ın, salt Amerika Birleşik Devletleri ile Sovyetler Birliği'nin mücadelesi olarak algılanmasına rağmen, bu iki ülkenin liderlik ettiği bloklar içinde dış politikaların tek merkezli ve tek sesli şekilde yönlendirilmediği ve bunun yanı sıra kapitalist blokta yer alan Türkiye'nin dış politikasının oluşumunda iç dinamiklerin de rol oynadığı sonucuna ulaşılmaktadır.