turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Dynamics of post-Soviet nation-building: Experiences of Kazakhstan, Uzbekistan and Azerbaijan

Sovyetler Birliği dağıldığında, 15 yeni devlet, ulus-devlet olduklarını iddiasıylasiyasal sistemde yerlerini aldılar. Bu durum, söz konusu ülkelerde, ulus-inşası olarak adlandırılan ve modern ulus-devletin kurulması ile sonuçlanan bir dönüşümü gerekli kıldı. Bağımsızlık ilanlarının ardından eski Sovyet cumhuriyetlerinde, devlet tarafından yönetilen benzer uluslaşma politikalı uygulandı. Bununla birlikte her cumhuriyette, ülkenin iç ve dış dinamiklerine bağlı olarak, bu politikaların belli bir yönü öne çıkmakta ve ulus-inşası sürecini şekillendirmektedir. Bu çalışmanın amacı, söz konusu sürecin, üç eski Sovyet Cumhuriyeti olan Kazakistan, Özbekistan'daki uygulanışını incelemektir. Bunu yaparken, her üç ülkenin ulus-inşası sürecini şekillendiren farklı dinamiklervurgulanacak ve bu farklı dinamiklerin kültürel ve tarihi benzerliklerine rağmen bucumhuriyeti nasıl farklılaştırdığı gösterilmeye çalışılacaktır.
18. yüzyılın ilk yarısında Osmanlı-İran siyasi ilişkileri (1703-1747)

Afgan ve Lezgi isyanları ile dağılmanın eşiğine gelen Safevi Devleti'nin topraklarına, 1722 yılında Rusya'nın müdahale etmesi; Osmanlı Devleti'nin de 1723 yılında Safevi topraklarını işgale başlamasına yol açmıştı. Osmanlı kuvvetleri kısa sürede Safevi Devleti'nin batısındaki Tiflis, Gence, Revan, Tebriz, Hemedan ve Kirmanşahan gibi bölgeleri işgal etti. Osmanlı Devleti, bu devrede her ne kadar İsfahan'ı ele geçirmiş olan Afganlılarla ile çatışmaya girdiyse de, bu çatışma 1727'de yapılan barış antlaşması ile sona erdi ve Osmanlı Devlet'i işgal ettiği Safevi topraklarınıelinde tutmaya devam etti. . Nadir'in ortaya çıkması ve II. Tahmasb ile işbirliği yapması Osmanlı Devleti'nin İran macerasının ikinci aşamasını teşkil eder. Nadir, Afganlıları 1729'da Safevi topraklarından çıkardı ve II. Tahmasb'ın İsfahan'da tahta çıkmasını sağladı. Ardından Osmanlı Devleti ile giriştiği mücadelede hem Osmanlı kuvvetlerini Safevi topraklarından çıkardı, hem de Safevi hanedanını yıkıp 1736'da kendini şah ilan ettirdi. Böylece İran'da yeni bir devlet ve yeni bir hanedan kurulmuş oldu. 1736'dan sonra Nadir Şah iki hedefin peşinden koştu. Timur gibi Hindistan'ıfethetmek ve Caferiliği beşinci mezhep olarak Osmanlı Devleti'ne kabul ettirmek. 1738- 1741 arasında Hindistan ve Türkistan seferlerinden sonra tekrar batıya dönen Nadir Şah, 1746 yılına kadar Caferiliği Osmanlı Devleti'ne kabul ettirmek için savaştı. Musul ve Kars'ı kuşattı, ancak başarılı olamadı. Sonunda, 1746'da Osmanlı Devleti ile Kerden barış antlaşmasını imzalayarak savaşa son verdi. Osmanlı Devleti'nin 1723'de başlayan İran macerası Osmanlı Devleti'ne hiçbir yarar sağlamadı. İran'da ise 221 yıllık Safevi Devleti'ni yıkılmış, yerine yeni bir devlet ve hanedan kurulmuştu.
Kıbrıs Barış Harekatı sonrası Türkiye-Yunanistan ilişkilerinde güvenlik meseleleri (1974-2010)

İçinde bulunduğumuz zaman diliminde gerek ulusal gerekse uluslararası zeminlerde üzerinde durulan konuların başında güvenlik gelmektedir. İki elmanın birer yarısı durumunda olan Türkiye ve Yunanistan arasındaki sorunlar 1830 yılında Yunanistan'ın bağımsızlığını kazandığı ilk günden günümüze kadar devam etmiştir. 1923 yılında imzalan 'Lozan Barış Antlaşması' ile bu sorunlar neticelendirilmeye çalışılsa da Yunanistan'ın kendi çıkarları doğrultusunda davranması sorunların çözümünü neticesiz bırakmıştır. Yunanistan ''Megali Idea'dan tarihin hiçbir döneminde vazgeçmemiştir. Türkiye, Yunanistan ile arasında var olan sorunlara her zaman ılımlı yaklaşmış ve tarih boyunca barışçıl tavır sergilemiştir. Yaşadığımız yüzyılda güvenlik olgusu insanların en temel ihtiyaçları arasında yerini almıştır. İki ülke arasında yaşanan ve bugüne kadar çözülemeyen sorunlar aslında güvenlik temellidir. Kıbrıs Barış Harekatından sonra Yunanistan Türkiye'nin güvenliğini tehdit edecek her türlü konuda düşmanımın düşmanı dostumdur felsefesini uygulamıştır. Nitekim PKK terör örgütüne alenen vermiş olduğu destek bunun göstergesidir. Son günlerde dünya gündemine oturan ve bütün güçlü devletlerin iştahını kabartan Doğu Akdeniz Enerji kaynakları konusunda yaşanan güvenlik sorunları ile ilgili olarak ta Türkiye'ye karşı düşmanca tavrını sergilemektedir. Ne yazıktır ki dünyanın güçlü devletleri tarihin her döneminde Yunanistan'ın arkasında durmuştur.
Reforming reactive states: A comparative political economy of Greek and Turkish Crises

Ekonomik reformların siyasi iktisadı, uluslararası/karşılaştırmalı siyasi iktisat literatürünün tartışmalı konuları arasında yer almaktadır. Kurumsal siyasi iktisatekolünün vurguladığı üzere, 'devlet kapasitesi' reform süreçlerinde bir engel değil, bir ön koşuldur. Ancak devletler kapasite bakımından farklılık sergileyen entitelerdir. Bu çalışma, geç-sanayileşmiş 'reaktif devletler' bağlamında mali-finansal reformdinamiklerini incelemektedir. Bu kapsamda cevap aranan temel araştırma soruları şunlardır: Reaktif devletlerde reform-durgunluğu ve reform-aktivizminin dinamiklerinasıl kavramsallaştırılabilir? Bilhassa ekonomik krizler, hangi şartlarda ve nedensellikmekanizmalarıyla kapsamlı mali-finansal reformlara imkan tanıyabilmektedir? Söz konusu karmaşık sorulara cevap verebilmek için bu çalışmada epistemolojik temeli'analitik eklektizme' dayanan üç-aşamalı kavramsal model önerilmiştir. Bu çalışmada, Yunanistan ve Türkiye 'en benzer vakalar' olarak incelenmiştir. Birincisi, iki ülke de neoliberal küreselleşme döneminde disipline edilemeyen mali-finansal sistemleriyle'reaktif devlet' kavramsallaştırmasına yakınsayan örneklerdir. İkincisi, iki ülke de düzenleyici devlet kapasitesinin eksikliğinden dolayı derin ekonomik kriz yaşamıştır. Söz konusu krizler (2009 Yunanistan ve 2001 Türkiye) mevcut güç dengelerini ve hakim paradigmaları temelinden sarsmıştır. Üçüncüsü, IMF-AB 'dışsal çapası' her iki ülkede de kriz sonrası yeniden yapılandırma süreçlerine doğrudan müdahil olmuştur. Ancak iki ülkenin kriz sonrası reform performansı karşılaştırıldığında çarpıcı bir farklılaşma görülmektedir. Türkiye ve Yunanistan'ın karşılaştırmalı analizi reaktif devletlerde reform dinamiklerinianlayabilmek ve 'sınırlı genellemeler' önerebilmek için uygun vakalardır. Bu çalışmada kullanılan veriler, iki ülkedeki alan çalışmasında elde edilen otuz altı yarı-yapılandırılmış elit mülakatına dayanmaktadır. Ayrıca kapsamlı birincil ve ikincil veri ile alan araştırması bulguları desteklenmiştir. Çalışmanın bulgularına göre reaktifdevletlerde reform dinamikleri bir dizi faktörün zaman ve konteks-bağımlı karmaşıketkileşiminin sonucunda ortaya çıkmaktadır: krizler, reformların hayata geçirilmesi için fırsat penceresi açmaktadır; kriz sırasında siyasi irade ve 'siyasi girişimciler'sorunların, çözüm önerilerinin ve siyasi mekanizmaların birleştirilerek 'bütüncül bir krizokumasının' oluşturulmasında kurucu önemdedir. Ancak reformist devlet aktörlerininkriz okumasının ilgili dışsal çapaların kriz okumalarıyla örtüştürülmesi gerekmektedir; aktör düzeyinde oluşan hakim kriz okumasının reform-yanlısı koalisyonların desteği ile sürdürülebilir reformlara neden olabilmesi için kurumsal yapıların kritik eşiği aşmayaimkan tanıyacak ölçüde kolaylaştırıcı rol oynamaları gerekmektedir.
Uluslararası terörizm ve PKK terör örgütü(1980'den günümüze)

Bu çalışmanın amacı, dünyada gelişen uluslararası terörizm kavramı çerçevesinde PKK terör örgütünü kuruluşundan bugüne incelemek ve değişimini analiz etmeye çalışmaktır. Türkiye'nin bulunduğu coğrafyada gelişen uluslararası politikaların PKK terör örgütünü nasıl bir aktör ve Türkiye'yi uluslararası terörizmin hedefi haline getirdiği incelenecektir. Birinci bölümde genel hatlarıyla terörizm kavramı üzerinde durulacak, tarihi gelişimiyle özelliklerine değinilerek uluslararası terörizm ile ilgili hukuki yaklaşımlar ve uluslararası örgütlerde terör konusunun işlenişi ele alınacaktır. İkinci bölümde, Kürtçülük faaliyetleri neticesinde kurulan PKK terör örgütünün kuruluşundan günümüze kadar gelişimi incelenecektir. Üçüncü bölümde Uluslararası terörizm kavramı açıklandıktan sonra PKK terör örgütünün, Türkiye'ye karşı uygulanan dış politikanın bir unsuru olarak, başta demokrasi ve insan hakları savunucusu Batılı ülkelerden olmak üzere destek gördüğü ve bu desteğin boyutları ortaya konulmaya çalışılacak, uluslararası örgütlerin PKK konusundaki tutumlarına değinilecektir. Sonuç kısmında çalışmanın değerlendirilmesi yapılarak Türkiye'nin kendi içinde güçlü olduğu sürece dış politikasında da güçlü olabileceğine vurgu yapılmıştır.
Inclusion of Turkey's manufacturing sector in global value chains: The case of automotive sector

Türkiye'de genel ekonomik çerçeve ve otomotiv sektörünün 1950'lerden itibaren gelişimi incelendiğinde, küresel değer zincirlerine gitgide daha fazla dahil olduğunu gözlemliyoruz. Bu eğitim öncelikle otomotiv sektöründe yaygın olarak gözlemlenebiliyor. Neo-liberal teoriler, küresel değer zincirlerinin yerel yapılarda bir yükselmeye, gelişmeye ve üretim yapılarında değişikliklere sebep olduğunu belirtiyor. Dikey yükselme süreçlerde ve üretim yapılarında gerçekleşen bir gelişme ve verimlilik olarak tanımlanıyor. Gelişmeden ise, gelişmekte olan ülke ekonomilerindeki üreticilerin küresel değer zincirlerine entegrasyon için uluslararası firmalar tarafından talep edilen standartların yerine getirebilmelerini anlıyoruz. Hipotez uluslararası değer zincirlerine katılımın gelişmekte olan ülkeler için direkt olarak pozitif etkileri olup olmadığı sorusu üzerinde temelleniyor. Bu çalışmada, küresel değer zincirine katılımın belirli sektörlerdeki teknoloji yoğunluklu üretim ve uluslararası ticaret bakış açısından dezavantajlarına yönelik ampirik bulgularını araştırıyoruz. Bu tezde, yükselmeyi savunan argümanların geçerliliğini ve bunların Türkiye Araştırma Geliştirme verileri üzerindeki yansımalarını inceliyoruz. Bu bağlamda, 1990- 2016 döneminde ithalat ve ihracat rakamlarının sektörler bazında dağılımlarını, dış ticaret partnerleri kıyaslamasını, Ar-Ge harcamalarını ve Yabancı Direkt Yatırım gibi çeşitli perspektifleri analiz ediyoruz. Bu analizlere göre küresel değer zincirlerine katılım gelişmekte olan ülkeleri direkt olarak olumlu etkilemiyor. Çek Cumhuriyeti, Macaristan, Polonya ve Slovakya gibi doğu Avrupa ülkelerinde de Güney Afrika, Meksika ve Arjantin gibi ülkelerde de Ar-Ge yatırımları yönünden benzer eğitimler gözlemleniyor. Buna karşılık veriler eksik ve tüm ülkeler ve yıllar için erişilebilir değiller. Bu araştırma yüksek teknolojili sektörlerde Türkiye'nin ihracat oranlarında belirgin oranda bir artış olmadığını göstermektedir. Buna karşılık Türkiye'nin orta-yüksek teknolojili sektörlerdeki ithalat oranlarının katsayılar halinde artışını gözlemliyoruz. Doğrudan Yabancı Yatırım akışlarının en etkin uluslararası ticaret ortakları olan ülkeler ile hali hazırda kurulmuş uluslararası ticaret ilişkilerini birebir yansıttığını gözlemliyoruz ve Küresel Değer Zincirleri'ne katılımda 3. çepherdeki bir etmen olarak özel sektörde şirket ortaklıkları vasıtasıyla karşımıza çıkıyorlar. Elimizdeki verileri incelediğimizde Türkiye örneği üzerinde gelişmekte olan ülkelerin küresel değer zincirlerine katılımının avantajları savunan Neo-liberal argümanların doğrulanamadığı sonucuna varıyoruz.
Bosna-Hersek örneğinde Türk Silahlı Kuvvetleri'nin barışı destekleme harekatları

İnsanlık alemi bir yüzyıl içerisinde tarifi zor sonuçlar yaratan iki büyük savaş felaketi yaşamıştır. Savaşın yarattığı büyük yıkım ve zayiattan gelecek kuşakları korumak amacıyla geliştirilen ortak güvenlik kavramı çerçevesinde kurulan Birleşmiş Milletler Örgütü'nün temel amacı uluslararası barış ve güvenliği sağlamaktır. Birleşmiş Milletler Şartı'nda öngörülen ortak güvenlik sistemi, özellikle 2'nci Dünya Savaşı sonrası koşulların etkisiyle işlemez hale gelmiştir. Bu nedenle ortak güvenlik sisteminde meydana gelen boşluğu doldurmak üzere barışı koruma mekanizması geliştirilmiştir. Barışı koruma kuvvetleri tarafından icra edilen Barışı Destekleme Harekatları, akan kanın durdurulması amacıyla geçici bir tedbir olarak uygulanmaya başlanmış, zamanla Örgütün devamlı ve vazgeçilmez bir siyaseti halini almıştır. Soğuk Savaş Dönemi icra edilen Barışı Destekleme Harekatları'nın kapsamı genel olarak taraflar arası varılan bir ateşkes uygulamasının izlenmesi iken, Soğuk Savaş'ın sona ermesiyle birlikte Barışı Destekleme Harekatları'nın kapsamında genişlemeler olmuş ve yeni görevler barışı destekleme misyonlarına eklenmiştir. Yugoslavya'yı oluşturan cumhuriyetlerden Slovenya ve Hırvatistan'ın 1991 yılında bağımsızlıklarını ilan etmeleri sonrasında Bosna-Hersek'te etnik çatışmalar başlamıştır. Özellikle 1992 yılında Bosna-Hersek'in bağımsızlığını ilan etmesi sonrası artan şiddet olayları neticesinde uluslararası toplum tarafından Birleşmiş Milletler UNPROFOR misyonu bölgede görevlendirilmiştir. 1995 yılında imzalanan ve çatışmalara son veren Dayton Barış Antlaşması sonrası ise sırasıyla; NATO liderliğindeki Barışı Uygulama Gücü, yine NATO liderliğindeki İstikrar Kuvveti ve müteakiben Avrupa Birliği liderliğindeki Avrupa Birliği Gücü bölgede barış ve istikrarın sağlanması yönünde çaba harcamıştır. Dünyada yaşanan gelişmeler neticesinde kendi bölgesinde veya bölgesi dışında meydana gelen gerginlik ve çatışmalara kayıtsız kalmayan Türkiye, sorunların çözümünde barışçıl, kalıcı ve adil yollara başvurulmasının önemine inanmaktadır. Balkanlar bölgesinde yaşanan çatışmalar ve istikrarsız ortam, bölge ile tarihi ve kültürel bağları olan Türkiye'yi derinden etkilemiş ve ülke kamuoyu üzerinde büyük rahatsızlık yaşatmıştır. Türkiye, Bosna-Hersek'te icra edilen Barışı Destekleme Harekatları'nı yürüten kuvvet güçlerinin tamamına katılmıştır. Türkiye, yirmi yıla yakın süredir Bosna-Hersek'te icra edilen Barışı Destekleme Harekatları'na iştirak ederek buradaki tüm etnik grupların barış ve istikrar içerisinde yaşayabilecekleri bir ortamın oluşmasına katkıda bulunmaktadır.
Göçmenlerin Türkiye'deki durumu: Güneydoğu örneği

İnsanlık tarihi boyunca, insanlar kimi zaman kendi istekleri, kimi zamanda zorunlu bir biçimde göç olaylarına tanık olmuşlardır. İnsanların göç hareketleri toplumun yapısında bir takım değişimleri de beraberinde getirmiştir. Ortadoğu coğrafyasındaki yönetimin değişiminin son halkası olan Arap baharı sonucunda yönetim hareketlerinde beklenen değişiklik günümüzde hala amacına ulaşmış değildir. Suriye'de yaşanan iç savaş ile beraber, insanlık tarihinin ve günümüze kadar dünyada yaşanan göç tarihinin zorunlu ve en büyük iç ve dış göç hareketliliği yaşanmaktadır. Türkiye'nin Suriye'ye sınır komşusu konumunda olması ve iki toplum arasında geçmişşten günümüze kadar uzanan ortak kültürel mirastan dolayı Suriye'de yaşanan göç dalgasının en çok etkilenen ve Suriye halkı tarafından en çok tercih edilen ülkelerin başında Türkiye gelmektedir. Bu çalışmada gerek Suriye'de yaşanan iç savaş, gerekse de ülkemizin sınır komşuları olan diğer ülkelerde yaşadıkları problemlerden dolayı göç eden insanların Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde yer alan illerimizi ekonomik, kültürel ve sosyal açılardan nasıl etkilediği yanında ülkemizde yaşayan göçmenlerin yaşamış oldukları sorunlar irdelenecektir.
Soğuk savaş sonrası türk-amerikan ilişkilerinin niteliği: Bir içerik analizi

Korkmaz Kürşat, 'Soğuk Savaş Sonrası Türk-Amerikan İlişkilerinin Niteliği : Bir İçerik Analizi', Doktora Tezi, Kırıkkale, 2017. Bu çalışmanın temel amacı 1991 ile 2012 yılları arasında Türk-Amerikan ilişkilerinin niteliğinin ampirik yöntemlerle analizini yapmak suretiyle ilişkiyi her yönüyle tanımlayacak ve kapsayacak bilimsel bir kavramsallaştırmaya ulaşılmasıdır. Bu bağlamda Türk ve Amerikan karar alıcıların iki ülke ilişkilerini nasıl niteledikleri/algıladıkları/tanımladıkları analiz edilmiştir. Bir başka deyişle, algılamaların karşılaştırması yapılmak suretiyle Türk-Amerikan ilişkilerinin doğası anlaşılmaya çalışılmıştır. Öncelikle 'her iki ülkede dış politikanın karar alma sürecinde yer alan karar alıcılar gerçekte Türk-Amerikan ilişkilerini ne şekilde tanımlamaktadır' sorusuna yanıt aranmıştır. Çalışmada yer alan bu ve buna benzer diğer soruların yanıtları ortaya koyulmadan önce, ilk olarak karar alma sürecinde aktörlerin bilişsel süreçlerini etkileyen faktörlerin kavramsal ve kuramsal çerçevesi ortaya koyulmuştur. Bu bağlamda algı, yanlış algılama, bilişsel yapılar, imaj ve imaj teorileri ele alınmıştır. Ayrıca karar birimleri yaklaşımı hakkında bilgi verilmiştir. Bunun yanı sıra Türk ve Amerikan karar alıcıların iki ülke arasındaki ilişkiler hakkındaki yaklaşımları analiz edilmiştir. Bu analizde Amerikan karar alıcıların iki ülke arasındaki ilişkileri müttefiklik boyutunda değerlendirdikleri görülmüş, Türk karar alıcıların ise çoğunlukla bu ilişkiye stratejik ortaklık bağlamında yaklaştıkları sonucuna varılmıştır. Bu çalışmada beş disiplinin konuları yer almıştır. Uluslararası ilişkiler disiplininde karar birimleri yaklaşımı, uluslararası politika disiplininde dış politika analizi ve karşılaştırmalı dış politika analizi, politik psikoloji disiplininde algı, imaj, imaj teorileri, nitel araştırma disiplininde içerik analizi konularına yer verilmiş ve nicel araştırma disiplininde SPSS, Anova, T-Testi kullanılmıştır. Bu yönüyle çalışma disiplinler arası bir nitelik kazanmıştır. Türk-Amerikan ilişkileri literatürde geleneksel yöntemler ile incelenmektedir. Bu çalışmalarda çoğunlukla uluslararası ilişkilerin kuramsal yaklaşımları ve kavramları ışığında analizler yapılırken, bu çalışmada ise nitel ve nicel yöntemlerin beraber kullanılması sayesinde verilerin ölçülmesi sağlanmıştır. Bu metotlar, iki ülke arasındaki ilişkileri incelemek için literatürde ilk defa bu çalışmada kullanılmıştır. Bu husus çalışmaya ayrı bir bilimsel özellik kazandırmıştır. Bir diğer ifadeyle Türk-Amerikan ilişkileri farklı şekillerde incelenmesine karşın daha önceden içerik analizi yöntemiyle incelenmemiştir. Bu çalışmada içerik analizi sonucunda ortaya çıkan sayısal veriler istatistiksel yöntemlerle test edilmiştir. Karar alıcıların konuşma eylemleri içerik analizi yöntemiyle incelendiğinde buradan bir takım sonuçlara ulaşılmış ve karar alıcıların iki ülke arasındaki ilişkilere yaklaşımlarına yönelik bir takım çıkarımlarda bulunulmuştur. Bu çalışmada elde edilen tüm çıkarımlardan hareketle Türk-Amerikan ilişkilerini niteleyen kavramın 'Zoraki Birliktelik' olduğu sonucuna varılmıştır
Anadolu ve Bağdat demiryollarının yapımı ve Osmanlı-Alman ilişkilerine etkisi

Anadolu ve Bağdat Demiryolları, bir demiryolu projesinden çok daha ötede anlamlar taşımaktadır. Bismarck'tan sonraki dönemde Alman devlet politikası değişmiştir ve II. Wilhelm döneminde (1890-1918) Almanya 'Weltpolitik' olarak adlandırılan, daha agresif ve dışa dönük bir politika izlemiştir. Bu politika için en önemli ülkelerden birisi Osmanlı Devleti olmuştur. Yine bu dönemde Osmanlı Devleti'ne bakıldığı zaman kaybedilen Rus Savaşı'ndan sonra çok önemli kayıplar yaşanmıştır (1877-78). İngiltere ve Fransa'nın da dostane politikalarını bırakması ile birlikte Osmanlı Devleti açısından Almanya önemli bir dengeleyici ve dış politika partneri olmuştur. Kayser II. Wilhelm ve Sultan Abdülhamid'in dostluğuyla özdeşleşen bu dönemin en önemli simgesi Anadolu ve Bağdat Demiryolu yatırımı olmuştur. Planlanan bu önemli yatırım hamlesiyle birlikte Berlin'den İstanbul'a oradan da Bağdat'a kadar ulaşım kesintisiz şekilde sağlanabilecektir. Böylesi bir demiryolu hattı sadece yatırım olmanın ötesinde ekonomik ve siyasi bir anlam da taşımaktaydı. Bölgede etkin olan diğer devletlerin de durumu bu şekilde algılamasıyla birlikte yaklaşık yirmi yıl sürecek olan çetin bir süreç yaşanmıştır. Sömürgecilik yarışında geride kalması sebebiyle hammadde ve kaynak ihtiyacını Osmanlı Devleti üzerinden gidermek isteyen Almanya ile kendi coğrafyasında demiryolu aracılığıyla askeri ve ekonomik anlamda bir merkezileşme hareketi isteyen Osmanlı Devleti bir tarafta bulunmaktaydı. Diğer tarafta ise Basra Körfezi ve Kuveyt gibi bölgelerde fiili olarak egemen olan ve bu hakimiyetini yitirmek istemeyen İngiltere, Osmanlı Devleti üzerinde önemli çıkarları olan ve Osmanlı Devleti'ni güçlendirecek yatırımlara karşı çıkan Rusya ve Suriye üzerinde etkin olan, Almanya'nın zayıflamasını isteyen Fransa bulunmaktadır. Bağdat Demiryolu sürecinde bütün bu karmaşık ilişkilerinin yansımasını bulmak mümkündür. Özetle, Bağdat Demiryolu savaşa giden yolda en önemli ve en uzun süreli diplomatik krizlerden birisine sebep olmuştur.
Uluslararası barış ve güvenliği tehdit eden sorunlarda kuvvet kullanma: NATO'nun Kosova müdahalesi örneği

Uluslararası hukukta kuvvet kullanma ve kuvvet kullanmanın hangi kurum veya aktör tarafından nasıl ve ne şekilde gerçekleşeceği geçmişşten günümüze tartışılagelen konulardan birisi olmuştur. Bu çalışmada, uluslararası hukukta kuvvet kullanmanın geçmişş çağlardan günümüze nasıl gerçekleştiği, hangi durumlarda yasak veya meşru olduğu incelenmiştir. Kuvvet kullanma konusunda temel normları düzenleyen BM örgütünün kuvvet kullanmaya bakışına örnek olaylar üzerinden kısaca değinilip, örgütün kuvvet kullanmayı düzenleyen hükümleri analiz edilmiştir. BM, uluslararası barış ve güvenliği tehdit eden ve taraflar arasında meydana gelebilecek uyuşmazlıkların çözümü hususunda, kuvvet kullanma görevini, NATO gibi askeri ittifaklara devretmiştir. Bu bağlamda, uluslararası bir savunma ittifakı olan NATO, BM Güvenlik Konseyi'nin verdiği yetki sayesinde kuvvet kullanabilmektedir. Bu çalışmada, ayrıca, NATO'nun kuruluşu ve genel yapısı incelenmiş, kuvvet kullanma bağlamında BM Güvenlik Konseyi ile ilişkisi ele alınmış, NATO'nun Soğuk Savaş öncesi ve Soğuk Savaş sonrasında izlemiş olduğu stratejik konsepte değinilmiştir. Ayrıca Soğuk Savaş dönemi sonrası Sovyetler Birliği'nin dağılması neticesinde varlığı tartışılan ittifakın, bünyesine yeni üyeler katarak gerçekleştirdiği genişleme süreci ve ittifakın alan dışı faaliyetleri incelenmiştir. Soğuk Savaş sonrası dönemde, Balkanlarda, Sovyetler Birliği'nin dağılmasını takiben oluşan süreçte, etnik çatışmalar ve ülkelerin bağımsızlık mücadeleleri sonucunda bir kaos ortamı meydana gelmiştir. Kosova'da 1999 yılında yaşananlar da bu kaosun bir sonucudur. Değişen uluslararası sistemde, NATO, Yugoslavya Federal Hükümeti'nin sebep olduğu insani drama son vermek için Kosova'ya müdahalede bulunmuştur. NATO'nun Kosova'ya müdahalesinin, uluslararası sistemde güvenlik anlayışına nasıl etki ettiği ve bu müdahalenin uluslararası hukuka aykırı olup olmadığı meselesi incelenmiş ve NATO'nun güvenlik anlayışında günümüze kadar geçirdiği evreler de analiz edilmiştir.