turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Davutoğlu dönemi AKP Ortadoğu politikasında Islam faktörü

2002 yılında AKP'nin tek başına iktidara gelmesinin ardından gelişen tarihi seyir ile Ortadoğu'da güç dengesine ağırlığını koymaya başladığını düşünen Türkiye, bağımsız politikalar üretmek arzusundadır. Yükselen ekonomisinin gücünü, AKP'nin bölgede sahip olduğunu düşündüğü İslami credence ile birleştirmek isteyen Ankara, ABD'nin bölgeden çekilmesi ile doğacak güç boşluğu ve Arap Baharı ardından yıkılması beklenen statüko üzerinden hesap yaparak kurulacağını düşündüğü yeni düzende, bölgesel hatta küresel bir güç olmayı istemektedir. İstenilen bu jeopolitik hakimiyet, Türk dış politikasında; dinsel ve mezhepsel farklılıkların vurgulanacağı yeni bir dönemi beraberinde getirecektir. Girilen bu yeni dönemde, Avrupa Birliği hayalinin sona ermesi ile hem Batıcı kimlik arayışı içinden çıkılmaz bir meşruiyet krizine girmiş hem de dış politika açısından yeni yönelimler gerekli olmuştur. AKP bu boşluğu, İslami motiflerle takviye edilmiş yeni Osmanlıcılık ile dolduracaktır. Ortadoğu'yu dış politikada merkezi kılan bu gelişmeler kimlik noktasında İslam faktörüne ihtiyacı daha fazla gerektirmiş; Arap Baharı ile beraber bu gereklilik AKP'li karar vericilerin öngördüğü jeopolitik nosyon çerçevesinde zorunluluk olmuştur. Türkiye Cumhuriyeti, AKP döneminde geçirdiği kimlik değişimine paralel olarak kurumlarında denge ve yapı İslamcı bir etkiye maruz kalmıştır. Kurumların değişimi, kimlikteki dönüşümü beslemiş; bu da ulusal çıkar anlayışında değişiklikler getirmiştir. Bu değişiklikler dış politikaya jeopolitik olarak mezhepçi bloklarla yakınlaşma, çıkar grupları açısından ise İslamcı taban örgütleri ile ilişkilenme olarak yansımıştır. Dış politikada dini yumuşak güç olarak kullanma çabası Arap Baharı öncesi olumlu sonuçlar doğurmuş gibi görünse de Arap Baharı sonrası sorunlar yaratmıştır.
Security challenges of Cameroon and the effects on France-African relations

Bu tez, Kamerun'daki güvenlik zorluklarının ve yönetici seçkinler tarafından yurtsever olarak ele alınması halinde Orta Afrika'daki tüm alt bölgede meydana gelecek doğrudan etkilere genel bir bakış getiriyor. Bu tez çalışmasında Kamerun'da zenginlerin neden gözetimsiz güvenlik zorunluklarının bulunduğuna dair soruya cevap bulmaya çalışılıyor. İkincisi, komşularına ve yabancı Batılı ortaklarına karşı iç ve dış politikasını sorgularına bakıyor. Bir başka deyişle, öncelikle egemen seçkinlerin egosantrik politikaları ve uluslararası sahnede Çin, şimdi Rusya ve çok yakın dönemde Türkiye ile arasındaki ilişkileri besleyen ekonomik etkileşim araştırılıyor. Türkiye ve benzerlerinin gelişi ve doğrudan Fransa'nın çıkarlarını tehdit ediyor. Bu tez beş ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde tezin araştırma sorusu, materyalleri ve planına genel bir bakış sunulmaktadır. İkinci bölümde dış politika, güvenlik, Fransa-Afrikalı gibi temel kavramlar tanımlanmakta ve güvenlik çalışmalarının kavramsal çerçevesine genel bakış açısından başlanıp daha sonra araştırmanın merkez üssü olan Kamerun'a kadar daraltılmaktadır. Üçüncü bölüm, Kamerun'un sömürgeleştirmeden bağımsızlığa geçiş tarihini sunmaktadır. Ayrıca bazı açılardan mevcut güvenlik zorlukları vurgulanmaktadır. Dördüncü bölüm, Kamerun'un mevcut güvenlik tehditlerini derinlemesine aydınlatmaktadır. Beşinci bölüm, Kamerun'un jeopolitik konumlandırılmasını tartışır ve Gine Körfezi'ndeki oyuna bakmaktadır. Gine Körfezi kıyısındaki Kamerun'u ve diğer birçok ülkenin ilerleme kaydedilmesini hayal bile edersek ortaya çıkan bir Afrika için politikalarını yeniden düzenlemeye neden gayret göstermeleri gerektiğini de belirtmektedir. Son olarak, karşı güvenlik tedbirleri ve Kamerun'un elde ettiği sonuçlarla ve aksilikler ele alınmaktadır.
Türk Milli Savunma Sanayii Tarihi: Aselsan Örneği

Savunma sanayii, bir ülkenin silahlı kuvvetleri adına gerek duyulan her çeşit silah sistem tasarımını yapan, geliştiren ve imal eden, diğer sanayi kollarıyla da devamlı olarak iletişim içinde olan kamu ve özel sektöre ait işletme ve kuruluşlar topluluğudur. Savunma sanayi; ülkelerin en kayda değer varlık nedeninin ve görevinin teminatı, milli egemenliğin bir koşuludur. Ülkelere yönelik tehditler karşısında caydırıcı olabilmek ve ulusal çıkarların korunabilmesi için, modern teknoloji ürünü modern silah ve sistemlerle donatılmış silahlı kuvvetlere ilave olarak milli bir savunma sanayine gereksinim vardır. Gelişmiş devletler ekonomik ve teknolojik üstünlüklerini savunma sanayi sektörüne yansıtırken ve üretmiş oldukları modern silah sistemleri sayesinde yüksek fiziki güç kapasitesine sahip askeri bir güç meydana getirirler. Bunun nedeni askeri gücün, milletlerarası siyasi faaliyetler ve milli güvenliğin temel faktörü olmasıdır. Askeri güç gereksinimi, devletleri savunma sanayine yönlendiren faktörlerin başında gelir. Savunma sanayi mamulü olan silah sistemleri, ekonomik ve toplumsal karakteristikleri olan bir mal olması, silah satışlarının karlılığı ve sağladığı ekonomik avantajlar, savunma sanayilerinin kurulma nedenleri arasındadır. Türkiye'nin sahip olduğu coğrafya ve jeopolitik konum, kendine özgü politika ve stratejilerin geliştirilmesini ve özel önlemler alınmasını gerektirmektedir. Bu durum mensubu olunan müttefik grubunun savunulması bakımından da önemlidir. Boğazların kontrolünün Türkiye'nin elinde olması, Avrupa ve Asya arasındaki doğal köprü konumu, müttefikler içinde ikinci büyük ordu olması, Türk savunma sanayiini en üst düzeyde tutma gerekliliği göstermektedir. Türk Kurtuluş Savaşı'nda büyük zorluklar yaşayan Türkiye, Cumhuriyetin ilanıyla birlikte savunma sanayiinin kurulması için ciddi girişimlerde bulunmuştur. Bu dönemde denizaltı ve uçak inşa etmeyi başaran Türkiye 1930- 1940 arasında önemli çabalar sarf etmiştir. MKE Kurumu, silah ve mühimmat sanayii ve Türk Kuşu ve Tayyare Fabrikası, bunlar arasındadır. Ancak Türkiye'nin mali durumu ve Soğuk Savaş döneminde alınan askeri yardımlardan dolayı milli savunma sanayii atılımları 1950 ve 1960 döneminde yavaşlamıştır. 1974 Kıbrıs Barış Harekatı sonrası Türkiye'de yaşanan silah ambargosundan sonra savunma sanayi alanının gelişmesine yönelik bazı girişimler yapılmıştır. Askerler bu konuda daha aktif görev alarak bu ihtiyacın giderilmesine yönelik vakıfları hayata geçirmişlerdir. Vakıflar savunma sanayi yatırımlarında öncülük etmişlerdir. Bu kapsamda kurulan şirketlerden biri de ASELSAN'dır. Elde edilen sonuçlara göre Türk savunma sanayiinin devlet desteğiyle özgün sistemler üretebileceği ve ASELSAN'ın hem Türkiye'nin demokratik özelliği hem de Türk savunma sanayiinin gelişimi için gerekli bir kuruluş olduğu değerlendirilmiştir.
Ortadoğu'da su sorunu ve su güvenliği: IŞİD faktörü

Hayatın ana kaynağı olan su, doğadaki tüm canlıların yaşamlarını sürdürebilmeleri için mutlak ihtiyaç duyulan bir maddedir. Bununla birlikte yeryüzünde farklı sebeplerle su toplumlar için bir sorun haline dönüşebilmektedir. Geçmişten günümüze dek gelen su sorunu nedenlerine baktığımızda en temelde; dünya nüfusundaki hızlı artış, kuraklık, küresel ısınma ve kirlilik yer almaktadır. Ortadoğu bölgesindeki su sorunu ise, bölgedeki siyasi istikrarsızlıklar, su kaynaklarının su ihtiyacını karşılayacak miktarda olmaması gibi temellere dayanmaktadır. Türkiye ve Irak arasında yer alan Fırat ve Dicle nehirleri üzerinde sınıraşan su sorununa bağlı anlaşmazlıklar mevcuttur. Fırat ve Dicle nehirlerinin paylaşımlarında Türkiye ve Irak ihtilaf olup farklı görüşler ortaya atmaktadırlar. Bunun sonucunda bir uzlaşma yoluna varılamamış, Irak ve Türkiye arasındaki su sorunu bölgede yeni bir aktörün, Irak Şam İslam Devleti, varlığıyla daha da karmaşık bir hale gelmiştir. Örneğin, IŞİD'in 2014 yılının Temmuz ve Ağustos aylarında Musul Barajı'nı ele geçirmesiyle baraj çevresinde yoğun çatışmalar yaşanmıştır. Bu çalışma, Türkiye ve Irak ilişkilerinde su sorununun tarihsel arka planına yer vererek, her iki ülkenin su paylaşımı konusunda kabul ettikleri tezleri inceleyip, bölgede 2013 ve sonrasında varlığını gösteren IŞİD'in bölgedeki su sorununa etkisini ele almaktadır. IŞİD'in ortaya çıkması yıllardır su sorunu yaşayan Irak için probleme farklı bir boyut katarken, diğer bir kıyıdaş ülke olan Türkiye'de Irak'taki bu çatışmalardan olumsuz olarak etkilenmektedir.
China in the United Nations in the Era of Arab revolts

Bu tezin amacı, Arap Baharı döneminde Çin'in Birleşmiş Milletler'deki değişen politikalarını incelemektir. Bu çalışmada, Birleşmiş Milletler'e yönelik Çin'in değişmekte olan dış politikası nitel ve nicel veriler kullanılarak değerlendirilmiştir. Tezde ilk olarak modern Çin dış politikasının temel parametrelerini ve ardından önde gelen uluslararası örgütlerde Çin'in tarihsel ve günümüzdeki katılımını tanıtıldıktan sonra, Çin'in Birleşmiş Milletler'deki politikaları ele alınmaktadır. Uzunca bir süre, Çin 'iç işlerine karışmama' politikasına bağlı kalarak Güvenlik Konseyi'ndeki oylamalarda sık sık çekimser oy vermeyi tercih etmiştir. Fakat 1980 lerden itibaren Çin'in çekimser oy oranında tedricen bir azalma gözlemlenmiş ve 2010 sonrası döneme geldiğimizde ise Arap isyanlarına cevaben Çin BM'de daha kararlı bir politika takip etmiş ve bu oranı en düşük seviyeye indirmiştir. Tıpkı çekimser oy oranında olduğu gibi, Çin Güvenlik Konseyi'ndeki veto gücünü geçmişşteki yaklaşıma aykırı bir şekilde kullanıp vetolarını arttırmıştır. Toplam dokuz vetosunun dördünü Arap isyanlarının başladığı 2011'den sonra kullanmıştır. Tezimde, Çin'in bölge siyasetine daha fazla müdahil olmasının ve ilgili uluslararası örgütlerde daha kararlı bir tutum sergilemesinin temel nedenlerinin Çin'in milli çıkarları ve Orta Doğu'da istikrar arayışı ile doğrudan alakalı olduğunu savunmaktayım. Sonuç bölümünde ise, Çin'in BM'de artan kararlılığından yola çıkarak, dış politikasının diğer boyutlarıyla ilgili çıkarımlarda bulunmaktayım.
Davutoğlu doctrine and Turkish foreign policy in the middle east: A critical constructivist analysis

Bir devletin tarihsel geçmişşi ve coğrafi konumu ile ilgili olarak, dış politikada bir anlatı yaratabilen kimlik oluşturma sürecinden ayrılmayacaktır. Bu tez, Davutoğlu Doktrini olarak tanımlanan Davutoğlu'nun dış politika doktrini çerçevesinde Türk dış politikasının Orta Doğu'ya yeniden inşası ve yeniden üretilmesi ile ilgili anlatıları inceler, inceler ve anlatır. Bu tez, eleştirel konstrüktivist bir yapılandırmacı analiz perspektifini kullanarak, Türkiye'nin Davutoğlu Doktrini'ne atıfta bulunan Türk dış politikasının, Türkiye'nin tarihsel kimliğini ve coğrafi kimliğini yeniden yorumlamasıyla Türkiye'nin uluslararası siyasal çevrelerde oynadığı rolü yeniden yapılandırmaya yönelik bir girişim olduğunu öne sürmektedir. Bu tez, Davutoğlu Doktrininin stratejik vizyonunun sadece Türk dış politikasının geleneksel olarak gerçekleştirilmesine yönelik bir girişim olmadığı sonucuna varmıştır, ancak bundan daha fazlası, Türkiye yeni kimliğini dönüştürmek için çaba harcıyor. Dahası, bu etkinlik, daha önce Batı'ya yönelmiş olan Türk dış politikasından bir eksen kaymasıyla sonuçlandı ve şu anda bu dersi, biri Orta Doğu olan dünyanın diğer stratejik alanlarına çevirmeye çalışıyor. Sonuç olarak, Davutoğlu Doktrini, Türkiye'nin küresel bir temsilci ve bölgenin önemli bir oyuncusu olarak yeniden konumlandırılması amacıyla Türkiye'nin Türk dış politikasını Orta Doğu'ya doğru inşa etmede Türkiye'nin devlet kimliğini yeniden yapılandırdığı tespit edilebilir.
Dimensions of human security in Somalia: 1991-2000

Somali bağımsızlığını 1960 yılında sömürgeci devletler olan İtalya ve İngiltere'denkazanmıştır. Bağımsızlıktan sonra Somali'nin 9 yıllık demokrasi deneyimi olmuştur. 1969 yılında Tümgeneral Mohamed Siad Barre tarafından askeri darbe gerçekleştirildi. Kendisisivil hükümeti yolsuzluk, yandaş kayırmacılık ve taraflı olmakla ve de Hükümet ve kurumlarıhalkın beklentilerini karşılamakta ve toplumda hızla yayılan fakirleşmeyi kontrol etmekte başarısız olmakla suçladı. Tüm siyasi partilerin faaliyetlerini askıya aldıktan, anayasayı ortadan kaldırdıktan ve ulusalparlamentoyu feshettikten sonra askeri rejim durumu daha da kötüleştirdi ve önceki hükümetin Başbakanını tutukladı. Rejim kendisini bilimsel sosyalizm sistemi olarak ilan etti. Askeri hükümet ülkede klan sisteminin kaldırıldığını ilan etti, ancak tam tersi yönde uygulamalar yaptı.1970'li yıllarda rejim işkence yapan, muhalefeti susturmak için tutuklayan ve insan haklarınıkesintiye uğratan uygulamaları kullanan bir istihbarat örgütü kurdu. 1977 yılında rejimOgaden bölgesi için Etiyopya ile savaşa girdi ve bu Somali sınırında yüz binlerce Somalilisığınmacı ile neticelendi. 1978 yılında hükümet başarısız darbe girişiminde bulunan on yedisubayı idam etti, kaçmayı başaran bazı subaylar daha sonra hükümetin askeri gücüne karşı askeri hareket başlattı. 1978 ile 1988 yılları arasında askeri hükümet bazı muhalif liderlerin bu bölgelerden gelmesi nedeniyle ülkenin kuzeydoğu ve kuzeybatı bölgelerine saldırdı, binlerce kişiyi öldürdü ve binlerce masum insanı yerinden etti. 1991 yılında muhalifler askeri rejimden iktidarı almayı başardılar. Farklı kabilelerdendiktatörler arasındaki güç mücadelesine binlerce sivil Somalili yer alandı ve öldürüldü. 1992 yılında ülkenin birçok bölgesinde kuraklık ve kıtlık başladı. İç savaşın ayak izleri halamevcuttur ve kolayca görünmektedir, binlerce masum insan öldürüldü ve diğerleri de yerinden edildi. Somali'nin bağımsızlığını kazandığı günden bu yana insan güvenliğinin ihlali söz konusudur ve 1991'de Somali'de insan güvenliği önceki hükümet dönemlerine göre daha da kötüleşmiştir. Pek çok masum insan hayatını kaybetti ve yerinden oldu, halen insan güvenliği açısından korkudan ve yokluktan kurtulmak gibi temel konulardan yoksunlar.
Avrupa Birliği Hukukunun önceliği ilkesinin üye devletler tarafından uygulanması: Karşılaştırmalı bir analiz

Öncelik ilkesi AB hukuk düzeninin farklı ulusal hukuk düzenlerine sahip AB üyesi ülkelerde yeknesak uygulanmasını sağlamak amacıyla önem kazanan Birlik hukuk düzeninin en temel ilkelerinden biridir. Bu ilke kapsamında AB hukuk düzeni hiyerarşik açıdan üye ülkelerin ulusal hukuk düzenlerinin üstünde bir konumda yapılanmaktadır. Ancak AB hukukunun olası ulusal hukukla çatışması durumunda ihtilafların ne şekilde çözüleceği sorunsalı ve üye ülkelerin bu ilkeye yönelik tutumları öncelik ilkesinin AB hukuk düzeni içerisinde işleyişinde etkilidir. Bu çalışmada, AB hukukunun yeknesaklığını sağlayan öncelik ilkesinin üye ülkeler çerçevesinde uygulanışı üye ülkelerin Adalet Divanı'na bu kapsamda taşıdıkları davalar ışığında incelenecektir. Öncelik ilkesine ilişkin üye ülkelerin Adalet Divanı'na taşıdığı davalar genel olarak Anayasal düzen, temel hakların korunması ve yetki sorunu kapsamında çevrelenmiştir. Bu nedenle çalışmada öncelik ilkesiyle ilgili olarak üye ülkelerde karşılaşılan sorunlu alanlar, mevcut Adalet Divanı içtihatları ve ulusal Anayasaların AB hukuku düzenlemeleri paralelinde irdelenmiştir. Bu çalışmada, AB hukuk düzeniyle ulusal hukukun çatıştığı alanlar incelenirken, üç sorunlu alan temel alınmıştır. Üye ülkelerin temel haklar konusundaki hassasiyetleri, Anayasal aykırılık ve Anayasal uyumlaştırma ve yetkinin kimde olduğu sorunu kapsamında öncelik ilkesinin gelişimi incelenmiştir. Ulusal hukukun AB hukuku ile çatıştığı alanların öncelik ilkesi üzerinde yarattığı etki değerlendirilmiş ve sorunlu görünen alanların aslında öncelik ilkesinin AB hukuk düzeni kapsamında ilerlemesine katkıda bulunduğu kanısına varılmıştır. ABAD kararlarıyla öncelik ilkesine yönelik yapılan değerlendirmeler, üye ülke hukuk düzenlerinde bu ilkenin oturtulmasının ve AB temel kaynaklarında bu ilkeye yer verilmesinin yolunu açacaktır.
Orta Asya'da radikal İslam'ın doğuşu ve yükselişi

Günümüzde aşırılık yanlılarının, siyasal iktidarın ele geçirilmesi de dahil olmak üzere, terör yöntemlerine geçişleri ile Orta Asya'da İslami aşırılık ideolojisinin hızla yayılma gösterdiği görülmektedir. Bu süreçler bölge devletleri ile beraber komşu ülkeler için de ciddi bir tehlike oluşturmaktadır. Bu tez, Orta Asya nüfusunun radikalleşmesinin temel nedenlerini inceleme amacı taşımaktadır. Bölgede İslamcılığın yayılma ve gelişme süreçleri iç faktörler açısından analiz edilmiştir. Araştırma sırasında, Orta Asya bölgesinde, Arap fethinden başlayarak günümüze kadar devam eden süreçte İslam'ın, nasıl ve ne şekilde geliştiğine bakılmıştır. Aynı zamanda, Orta Asya cumhuriyetlerindeki radikal grupların ortaya çıkış ve gelişim aşamaları incelenmiştir. Ayrıca, bölgede en aktif örgütlerden olan ve laik hükümetin ve toplumun devrilmesi ve bir İslam devletinin kurulması gibi ortak bir hedefe sahip olan Hizb-ut Tahrir ve Özbekistan İslami Hareketi'nin faaliyetleri araştırılmıştır. Buna ek olarak, Orta Asya'daki 5 devletin dini ve siyasi partilerinin süreçteki rolleri ve ideolojileri ele alınmıştır. Araştırma, Orta Asya toplumlarında İslam'ın farklı bir şekilde gelişmesi onun yeni bir formunun oluşturulmasına yol açtığını ve Sovyetler Birliği'nin din karşıtı politikasının gizli yeraltı örgütlerinin ortaya çıkmasına neden olduğunu ve bölgedeki aşırılığa otoriter rejim, ekonomik yoksunluklar ve insan hakları ihlali gibi faktörler de yol açtığını gösteremektedir.
Suriye krizi'nin Türkiye'nin göç politikasına etkisi

Çalışma, 2011 yılında Suriye'de başlayan kriz neticesinde Türkiye'ye yönelen kitlesel göçleri ve Türkiye'nin Suriye'den kendi ülke topraklarına gelen kitlesel göçü yönetmek amacıyla üretmiş olduğu göç politikalarını analiz etmektedir. Orta Doğu halklarının demokratik hak arayışlarıyla başlayan Arap Baharı ile birlikte Arap ülkeleri içinde iç karışıklar vücut bulmuştur. Bu arayışlar neticesinde Libya ve Mısır'da Kaddafi ve Mübarek rejimleri devrilirken Suriye'de Esad rejimi geniş kitlelere yayılan halk hareketine rağmen devrilmemiş ve diğer ülkelerden farklı olarak bu isyan uzun yıllara yayılarak bir iç savaşa dönüşmüştür. Suriye'de yaşanan iç savaşta merkezi yönetimin güç kaybetmesinden ötürü oluşan boşluğu sonucu terör örgütleri kendine hareket alanı bulmuştur. Esad rejiminin kendi halkına uygulamış olduğu baskı ve terör örgütlerinin Suriye içerisinde gerçekleştirmiş olduğu saldırılar sonucu Suriye halkı göç yolunu tercih etmiştir. Suriye ile ortak sınırlara sahip Türkiye de bu kitlesel göçe maruz kalmıştır. Çalışmada, öncelikle göç kavramı açıklandıktan sonra Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulduğu tarihten Avrupa Birliği'ne aday ülke statüsü aldığı Helsinki Zirvesi'ne kadar geçen süreç baz alınmış ve bu dönemde Türkiye'ye yönelen kitlesel göçler kronolojik olarak incelenmiştir. Bu göçlere karşı Türkiye'nin izlemiş olduğu politikalara değinilmiştir. Daha sonra Türkiye'nin de taraf olduğu ve göç hususunda temel metinler olan 1951 Cenevre Sözleşmesi ve 1967 New York Protokolü incelenmiştir. Daha sonra Avrupa Birliği'nin aday ülkelere yönelik hazırladığı ilerleme raporları göç ekseninde incelenmiştirÇalışmada sonuç olarak, Suriye krizi incelenmiş ve bu kriz neticesinde Türkiye'ye yönelen kitlesel göçlere bağlı olarak oluşturulan '6458 sayılı Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu' ve bu kanuna dayanarak düzenlenen 'Geçici Koruma Yönetmeliği' bu bağlamda ortaya konmaktadır.
George W. Bush ve Barack Obama dönemlerinde ABD'nin Rusya politikası

Tarih, 1990'larda Avrasya'da SSCB'nin çözülmesiyle yeni bir döneme sayfa açmış, uluslararası alan büyük değişikliklere maruz kalmıştır. 'Yeni Dünya Düzeni' adıyla bir dönem ortaya çıkmış, küreselleşme ağır basmaya başlamıştır. Çok kutuplu olarak nitelendirebileceğimiz yeni sistemde dünya haritasında Rusya Federasyonu ve birçok bağımsız devlet ortaya çıkmıştır. Bu ülkelerin bulunduğu coğrafyalar Rusya ile ABD arasında yeni rekabet alanları oluşturmakla birlikte, ister iç isterse de dış politika açısından birçok yükümlülüklerinden kurtulmuş, ekonomik yardımlar sayesinde Batıya entegre olmaya yönelmişlerdir. Bütün bu gelişmeler sonucunda birçok ülkenin, aynı zamanda da ABD'nin dış politikası yeniden yapılanmıştır. NATO'nun Doğu Avrupa ülkelerine kadar genişlemesi, güvenlik şemsiyesi altında büyük bir yelpaze kazanması ABD'nin konumunun üst düzeye gelmesine yol açmıştır. Neticede adı geçen bölgede güçlü ABD ile güçlenmekte olan Rusya'nın çıkarları çatışmış ve bu ülkeler arasında büyük bir rekabetin yaşanmasına sebep olmuştur. AB'nin enerji güvenliği, silahsızlanma konusu ve Washington'un füze savunma sistemlerine ilişkin benimsediği programlar ABD ile Rusya rekabetinin dönüm noktalarını teşkil etmiştir. Bu çalışmada ABD ile Rusya arasındaki enerji hatlarına ilişkin rekabet ve silahsızlanma konularıyla ilgili yaşadıkları sorunlar George W. Bush ve Barack Obama dönemleri baz alınarak analiz edilecektir.
Soğuk savaş sorasında İran'ın dış politikaları

Bu çalışmada, İran İslam Cumhuriyeti'nin 1989 yılında günümüze; takip ettiği dış politika incelenmiştir. Tezin kavramsal çerçevesi kapsamında, Giriş Bölümü'nde; 'İran' ve 'Soğuk Savaş' kavramları ele alınıp değerlendirilmiştir. İncelenen dönem 1989'dan itibaren başlamakta ise de, İran'ın devrimden sonra kazandığı nitelik, yeni Cumhuriyetin dünyaya ve uluslararası ilişkilere bakışı ve 1989 öncesinde İran'ın dış politikasının bulunduğu çevrenin genel özellikleri de sunulmuştur. Tezin birinci bölümünde İran'ın dış politikasına etki eden unsurlar tahlil edilmiş, bu kapsamda İran'ın fiziki çevresi ve coğrafi konumu, nüfusu ve etnik yapısı, devletinin ve hükümetinin niteliği, silahlı kuvvetleri ve askeri kapasitesi, ekonomisi ve kamuoyu ayrı ayrı değerlendirilmiştir. İkinci bölümde İran'ın 1989'dan sonraki Cumhurbaşkanları olan Rafsancani ve Hatemi'nin takip ettikleri dış politikalar iki ayrı kısım halinde, benzer iskeletlerde değerlendirilmiştir. Bu bölümde bölgesel analiz düzeyine bağlı kalınmaya çalışılmıştır. Bu bölümde ayrıca, İran'ın dış politikasının genel bir değerlendirilmesi yapılmakta ve geleceğe dönük, projeksiyon içerikli tahmin ve değerlendirmelerde bulunulmaktadır.
Türkiye'de Selefi hareket ve dini radikalizm

Selefizm, Hz. Muhammed ve ondan sonraki ilk üç kuşağın söz ve fiillerini olduğu gibi kabul edip, bir değişiklik yapmadan yaşamak olarak anlaşılmaktadır. Günümüzde Selefilik İslam düşünce tarihinde siyasallaşmış bir ideoloji haline gelmiştir. Selefi düşünceye göre İslam dini tamamlanmıştır. Bu yüzden din üzerinden tartışmaya girmeye ve bireysel görüşlere yer yoktur. Ayrıca Selefi ideolojiye göre yaşamın her anı ve her alanı İslami çerçeveye uygun olmalıdır. Selefi ideolojinin bu kesin ve dışlayıcı tutumu şiddet ve nefrete sebep olmaktadır. Türkiye'de ise otantik/yerel anlamda Selefi düşünceye bağlı bir hareket bulunmamaktadır. Çünkü Türkiye'deki geleneksel Türk-İslam anlayışı ve Anadolu Sünniliği buna izin vermemektedir. Ancak Selefi ideolojiyi Türkiye'ye dışarıdan monte etme çabaları bulunmaktadır. Türkiye'de Akıncılar hareketi, Milli Türk Talebe Birliği, Milli Görüş gibi hareketler İslamcı çizgide olsa da Selefi ideoloji kadar marjinal olmamış ve şiddeti meşrulaştırmamışlardır. Ancak dini metinlerin farklı yorumlanmasına bağlı olarak, bazı radikal hareketler Türkiye'de özellikle Güneydoğu Anadolu bölgesinde küçük gruplar şeklinde taraftar bulabilmiştir. Hizbullah, Hizbu't Tahrir, El-Kaide, IŞİD, İBDA-C gibi örgütler bunlardan bazılarıdır.