Kara avcılığında yasakların çiğnenmesi

Avcılık, insanlık tarihinin başından itibaren insanoğlunun vazgeçilmez bir ihtiyacı ve meşgalesi olagelmiştir. Giderek hayvancılık, çiftçilik ve sanayi ile yer değiştirmiştir. Ancak hala kaybolmamıştır. Günümüz dünyasında gıdaya takviye yapar; boş zamanları değerlendirme hazzı verir; ticari maksatlarla ifa edilir. Üçüncü gerekçe, yasa dışı avlanmayla ilişkili olduğu içindir ki en tehlikelisidir. Hükümetler bu sorunla başa çıkmak için yasalar çıkartmışlardır. Türkiye'de 1937 senesinden kalma kara avcılık kanunu 2003 senesinde çıkartılan 4915 sayılı yasayla değiştirilmiştir. Bu yasaya dayalı yeni düzenlemeler uyarınca bir avcı adayı, il çevre ve orman müdürlüğünce verilen 32 ders saatlik bir kursa devam etmek zorundadır. Bundan başka ilgili bir vasıtalı vergi işlevi gören yıllık av pulunu da satın almalıdır. Yivsiz setsiz av silahı ruhsatnamesi, iskan bölgesine göre polis veya jandarmadan çıkartılabilir. Para cezaları önceki gibi sembolik olmaktan çıkmış, büyük rakamlara varmıştır ve artık güncellenmektedir. Her sene Merkez Av Komisyonu, koruma altındaki türleri ve ava yasak alanları tespit ve ilan eder. Av mevsimi farklı memeliler ve kuşlar için değişmekle beraber kabaca sonbahar başından kış sonuna kadar uzanır. Ava izin verilen günler çarşambalar, hafta sonları ve resmi tatil günlerinden ibarettir. Seçilen yöntem uyarınca; literatür taraması, yaygın ağ üzerinden araştırma, avcı lokallerinde mümkün mertebe bulunup malumat toplama etkinliklerine ilaveten; dernek görevlisi ileri gelen avcılarla, jandarma yetkilileriyle ve ormancılarla ayrı ayrı resmi görüşmeler gerçekleştirildi. Bütün görüşmeler sonucunda; avcıların; aralarında iyi dayanışma yaşayan, onurlu ve çoğunlukla aslında tabiatı seven insanlar oldukları ortaya çıktı. Avcıların hemen hepsi adeta bir ağızdan, avcılığın, bir boş zaman değerlendirmesinden çok bir tutku olduğunu ifade ettiler. Avcılar tarafından yaygın olarak yapılan ihlaller; gün başına bir türden adam başına müsaade olunan miktardan fazlasını avlamak, milli park ve benzeri ava yasak bölgelere girip avlanmak, noksan veya uygunsuz evrakla avlanmak veya gece avlanmak gibi uygulamaları içerir. Bizatihi gece avcılığı; avın gözlerini kamaştıracak yapay ışık kullanımı, güme avcılığı, canlı mühreden medet umma, bir türün teybe kayıtlı sesiyle onun hemcinslerini tehlikeye çekme gibi yasak fiilleri bir anlamda otomatikman kapsar. Görünüşe göre zaman zaman birçok avcı; yanlışlığını bile bile bu gibi eğinimlere, böylesi mahzurlu cazibelere, kapılmadan edemezler. Zehirli yem kullanımı gibi gerçekten suçlu fiiller, sulh ceza mahkemesi kanalıyla çok ağır tazminatlar gerektirdikten başka; camia içersindeki diğer avcıların nefretini de çeker. Her halükarda böyle vakaların çok nadiren görüldüğü bilinmektedir. Çevre ve Orman Bakanlığı örgütüne bağlı memurlar, jandarmayla işbirliği içinde, kabahat işleyen avcıları sürekli arar ve idari para cezasına çarptırırlar. Resmi denetimlere ek olarak, avcıların kendi aralarından seçilen gönüllü onursal av denetçileri de yetkililere ihbar yoluyla, avlanma disiplinine kendi katkılarını sunarlar. Jandarmanın çevre birimleriyle mülakatlar, konu hakkında etraflı bilgi sahibi olduklarını gösterdi. Çevre ve Orman Bakanlığı'na bağlı yetkililerle mülakatlar, yapılan yanlışlarla başa çıkma doğrultusundaki endişe ve heveslerini ortaya çıkarttı. Avcıların havaiyat içinde, düşünmeksizin, öylesine avcılık mevzuatını çiğnedikleri ve yetkililerin de, ulusal ölçekte onca ağır sorunsallar içinde av kabahatleriyle mücadeleyi hafife aldıkları şeklinde ortaya konan sayıltı ; araştırma sonunda doğru çıkmadı. Günümüzde, bir yandan avcılar yaban hayatının öneminin şuurundadırlar. Kuralları biliyorlardır. İşledikleri vukuatların da pekala farkındadırlar. Öte yandan, bütün yetkililer iş başında olup harcadıkları çabalara inanarak ellerinden geleni ortaya koymaktadırlar.