turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Bonoda ödeme

'Bonoda Ödeme' isimli bu çalışmanın amacı, bonoda ödeme kavramının ve ödemenin sonuçlarının incelenmesidir. Bu incelemeler, 01.07. 2012 tarih ve 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu hükümleri esas alınarak yapılmıştır. Altı kitaptan oluşan Türk Ticaret Kanunu'nun, kıymetli evrakı düzenleyen üçüncü kitabının, kambiyo senetlerini ele alan dördüncü kısmının ikinci bölümü bonoya ayrılmıştır. Türk Ticaret Kanunu'nun 778'inci maddesinin birinci fıkrasının 'b' ve 'c' bentleri uyarınca, bononun niteliğine aykırı düşmedikçe poliçede vadeye ilişkin 703- 707 madde hükümleri ve ödeme hakkındaki 708- 712 madde hükümleri bono hakkında da uygulanacağından çalışmamızda bonoda ödeme kavramı açıklanırken poliçeye ilişkin 703- 712 hükümlerinden yararlanılmıştır. Bu tez çalışması, iki ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, bonoya ilişkin temel kavramlar başlığı altında bono kavramı, ödeme kavramı, bonoda vade türleri ve ödeme için ibraz kavramı kapsamlı bir şekilde ele alınmıştır. İkinci bölümde ise, borçluyu borçtan kurtaracak bir ödemenin şartları, tevdi ve ödemenin hüküm ve sonuçları kapsamlı olarak incelenmiştir.
Türk ve Alman Sosyal Güvenlik Hukuku açısından devlet destekli özel emeklilik programlarına mukayeseli bir bakış

Çalışmakta olan genç neslin sigorta primleriyle finanse edilen kamu emeklilik sistemi, Almanya'daki hızlı demografik kayma ve ortalama ömür beklentisindeki uzama nedeniyle darboğaza girmeye başlamıştır. Ve hatta bu gidişle gelecek 40-50 yıl içinde kamu emeklilik sisteminin sürdürülemez bir noktaya geleceği hesaplanmaktadır. Bu nedenle 2000'li yılların başlangıcında Almanya'da yürürlüğe sokulan emeklilik reform kanunları ile kamu emeklilik sisteminin bireylerin kendi gelecekleri için ek birikim oluşturma esasına dayalı, özel emeklilik programları ile desteklenmesine karar verilmiştir. 2002 yılından itibaren uygulama bulan devlet destekli özel emeklilik programları 15. yılını geride bırakırken, uygulamada zaman zaman değişiklikler de gerçekleştirilmiştir. Almanya için saydıklarımızdan, ikinci dünya savaşının etkileri dışındaki demografik değişimler son 30-40 yıl içinde Türkiye için de söz konusu olmuştur. Almanya'dan sadece 2-3 yıl daha düşük olsa da, Türkiye'de de doğumdaki ortalama ömür beklentisi, 80 yaşa yaklaşmıştır. Almanya'dan farklı olarak, Türkiye'de genel nüfusun yaş ortalaması oldukça genç olmakla birlikte, hem ortalama ömrün uzaması ve hem de Türkiye'nin kendine özgü yapısall sorunları kamu emeklilik sistemi üzerinde ciddi baskı oluşturmaya başlamıştır. Kayıt dışı istihdam, kayıt dışı ekonomi, genç nüfusun işsizliği gibi sorunlar Türkiye için de kamu emeklilik sisteminde reform ihtiyacı doğuran nedenler olmuştur. Bu bağlamda Almanya'dan sadece bir yıl sonra, Türkiye'de de bireysel emeklilik sistemi yürürlüğe konulmuştur. Türkiye'de uygulanmasına başlanan özel emeklilik sisteminin nihai amacı sadece, kamu emeklilik sistemine destek olmakla sınırlı tutulmamış, aynı zamanda sağlanan tasarrufların sermaye piyasasını derinleştirmesi ve ülke ekonomisine kaynak yaratması da amaçlanmıştır. Bu çalışmada, aynı dönemlerde yaşanan demografik değişimlerin etkisiyle ve yaklaşık aynı tarihlerde uygulanmasına başlanan devlet destekli Türk ve Alman özel emeklilik sistemleri etraflıca incelenerek, birbirine benzer ya da farklı yönleri ortaya konulmuştur. Çalışmanın ilk bölümünde, sosyal riskler, sosyal güvenlik, emeklilik gibi kavramları da içerecek şekilde genel terminoloji üzerinde durulmuş ve sosyal risklere karşı korunma teknikleri değerlendirilmiştir. İkinci bölümde Alman sosyal güvenlik sistemi içindeki özel emeklilik programlarının yeri, önemi ve türleri aktarılmıştır. Üçüncü bölümde ise Türkiye'de, devlet destekli özel emeklilik programının uygulama şekli olan bireysel emeklik sistemi değerlendirilmiştir. Son olarak dördüncü bölümde bu iki ülkedeki özel emeklilik programlarının kıyaslaması yapılmıştır.
Anayasa ile Türkiye Büyük Millet Meclisi içtüzüğü hükümlerinin çatışması ve hukuki çözümü

Ülkemizde, pozitif hukukun başlıca yürürlük kaynaklan olarak, anayasa, kanunlar, içtüzükler, uluslararası antlaşmalar, kanun hükmünde kararnameler, tüzükler ve yönetmelikler sayılmaktadır. Bu normlar arasında hiyerarşik bir düzen vardır. Bunlardan anayasa ile Türkiye Büyük Millet Meclisi İçtüzüğü ve içtüzüğün anayasaya uygun olma zorunluluğu tez konumuzun esasını teşkil etmektedir. Kurallar kademelenmesi gereği, Anayasa ile TBMM İçtüzüğü hükümleri arasında bir çatışma olduğunda anayasaya öncelik verilmesi, dolayısıyla içtüzüğün çelişen hükümlerinin anayasaya uygun hale getirilmesi konusunda bir tereddüt yoktur. Ayrıca bu iki norm arasındaki çatışmaları denetleme yetkisinin Türk Anayasa Mahkemesi'nde olduğu da açıktır. Asıl problem parlamentonun hangi kararlarının içtüzük değer ve etkisinde olduğunu belirlemek ve bunların da Anayasa Mahkemesi'nin denetimine tabi olup olmayacağını tesbit etmektir. Çünkü Anayasaca göre, içtüzüğe ve dokunulmazlığın kaldırılması ile üyeliğin düşürülmesine ilişkin parlamento kararlan dışındaki diğer TBMM kararlarının Anayasa Mahkemesi'nin denetimine tabi olması söz konusu değildir. Gerek doktrinde ve gerekse Anayasa Mahkemesi'nin yerleşmiş içtihatlarında tereddüde yer bırakmayan bir noktaya gelinmiştir. Buna göre, TBMM'nin İçtüzüğü değiştirici nitelikteki kararlan ile İçtüzük değer ve etkisindeki diğer kararlan Anayasa Mahkemesi'nin denetim alanı kapsamına girmektedir. Eğer Anayasa Mahkemesi böyle bir içtihatta bulunmasa idi, parlamento çok önemli konularda kararlar alarak anayasa ve kanunlara aykırı durumlar yaratabilir ve bunları da Yüksek Mahkemenin denetiminden kaçırabilirdi.
İdari işlem teorisi açısından 3194 sayılı İmar Kanunuözelinde imar yaptırımları

İdareler tarafından, faaliyet alanlarının genişliğine paralel olarak çok farklı alanlarda idari yaptırım uygulanmaktadır. İdari yapı içinde özellikle yerel idareler tarafından idari yaptırım uygulanan bu alanlardan biri de imar alanıdır. Sözcük anlamı itibariyle güzel hale getirmek anlamına gelen imar; genel düzenleyici kurallarıyla birlikte sağlıklı, düzenli ve estetik kentleşmeyi amaçlamaktadır. İşte bu amaçlar etrafında imar kurallarına aykırı şekilde ruhsatsız veya ruhsat ve eklerine aykırı nitelikte yapı yapanları çeşitli şekillerde cezalandırmak ve özellikle bu şekilde inşa edilmiş yapıları ortadan kaldırmak için uygulanan imar yaptırımları, başta 3194 sayılı İmar Kanunu olmak üzere çeşitli kanunlarda farklı şekil ve usullerde öngörülmüştür. Bu çalışmada, imar kurallarına aykırı olarak inşa edilen yapılar için 3194 sayılı İmar Kanunu hükümlerinde yaptırım olarak düzenlenmiş ve tipik birer idari işlem olan imar yaptırımları; yetki, şekil, sebep, konu ve maksat unsurları yönünden kapsamlı olarak incelenmeye çalışılacaktır.
Akaryakıt bayilik sözleşmesi

Bu çalışmada, akaryakıt bayilik sözleşmesi, Borçlar Hukuku ve Rekabet Hukuku bakımından incelenmiştir. Çalışmanın ilk bölümünde, bayilik sözleşmesinin tanımı, unsurları, benzer sözleşmelerden farkları ve hukuki niteliği üzerinde durulmuştur. Akaryakıt bayilik sözleşmesi, bayinin bir dağıtım ağına dahil olarak dağıtıcının markası altında, kendi adına ve hesabına satış yaptığı ve sözleşme konusu malların sürümünü arttırıcı faaliyetlerde bulunduğu sözleşmedir. Çalışmanın iki bölümünde ise, akaryakıt bayilik sözleşmesinde yer alan tarafların hak ve yükümlülükleri incelenmiştir. Bu bölümde ayrıca, akaryakıt bayilik sözleşmesinde oldukça sık rastlanılan intifa uygulamasına da değinilmiştir. Özellikle intifa-rekabet ilişkisi konusuna ayrıntılı olarak değinilmiştir. Ayrıca akaryakıt bayilik sözleşmesinde, yeniden satış fiyatının tespiti ve hasarın geçişi gibi konular da ele alınmıştır. Çalışmanın üçüncü bölümünde, akaryakıt bayilik sözleşmesinin sona ermesi kavramı incelenmiştir. Akaryakıt bayilik sözleşmesini sona erdiren sebepler açıklanmıştır. Bunun haricinde, intifa hakkını sona erdiren sebeplere de değinilmiştir. Ayrıca, bayilik sözleşmesi ve intifa hakkının sona ermesinin etkileri üzerinde durulmuştur.
İş sözleşmesinin işveren tarafından haklı nedenle feshi

İş sözleşmesi işveren tarafından haklı nedenle feshedildiğinde işçi açısından oldukça ağır ve olumsuz sonuçlar meydana gelmektedir. Nitekim işçi işini, dolayısıyla da kendisi ve ailesi için tek geçim kaynağı ücretini kaybetmekte, ihbar tazminatına hak kazanması söz konusu olmamakta ve çoğu zaman kıdem tazminatı hakkı da bulunmamaktadır. Uygulamada da oldukça fazla ihtilaf yaratan bu bahis, Türk çalışma mevzuatının ana kanunlarını oluşturan İş Kanunları ile Borçlar Kanunu'nda düzenlenmiş bulunmaktadır. Ancak haklı fesih nedenlerinin tek tek sayılması ve tespit edilmesi mümkün olmadığından; kanun koyucu çoğunlukla genel nitelikli düzenlemeleri tercih etmiş ve haklı fesih nedenlerini belirleme görevini doktrin ile yargıya bırakmıştır. Bu nedenle söz konusu çalışma, gerek doktrindeki görüşler gerek Yargıtay kararları gerekse Fransa ile İsviçre Hukuklarının ilgili düzenlemeleri ile yargı kararlarından yararlanmak suretiyle iş sözleşmesinin işveren tarafından haklı feshini gerektiren nedenleri ortaya koymayı amaçlamaktadır.
Türk Hukuku'nda fikir ve sanat eseri sahibinin mali hakları

Türk Hukukunda, eser sahibinin eseri üzerinde bir tek hakkının bulunduğu, ancak bu hakkın eser sahibine iki yetki verdiği kabul edilmektedir. Manevi ve mali haklar bir arada birbirinden ayrılmaz olarak mütala edilir. FSEK. 20. ve devamı maddelerinde eser sahibine eseri üzerinde altı mali hak tanımaktadır. 1. İşlenme Hakkı 2. Çoğaltma Hakkı 3. Yayma Hakkı 4. Temsil Hakkı 5. Radyoyla Yayım Hakkı 6. Pay Hakkı Eser üzerindeki mali haklara süre yönünden sınırlamalar getirilmiştir. Eser sahipleri yaşadıkları sürece ve ölümlerinden itibaren mirasçıları 50 yıl süre ile mali haklardan yararlanırlar. Eser sahibinin tüzel kişi sayıldığı hallerde korunma süresi eserin aleniyet tarihinden itibaren 20 yıldır. Eser üzerindeki mali hakların korunma süresi çeviri eserlerde 10 yıl, el işleri, küçük sanat eserleri, fotoğraf ve sinema eserleri için kanunda yirmi yıl olarak düzenlenmiştir. Eser üzerindeki mali haklara süre yönünden konulan bu sınırlamaların yanı sıra, eser üzerindeki mali haklar kamu yararı, kamu düzeni ve kişisel yarar amacı ile de sınırlan dırılmıştır.- vı - Eser üzerindeki mali hakları miras yoluyla intikali genel hükümlere tabi olarak gerçekleşir. Mali hakların sağ- lararası işlemlerle devri ise FSEK. da ayrıntılı biçimde düzenlenmiştir. Eser üzerindeki mali hakkın kendisinin veya kullanma ruhsatının devredilmiş olması halinde, devralanın bu hak ve yetkiyi kullanmaması ile eser sahibi cayma hakkını kullanarak hukuki muameleden vazgeçebilir (FSEK. Md.58). Eser sahibi veya mirasçıları tarafından bir amacın gerçekleştirilmesi için veya belli bir süre ile devredilen haklar, amacın ortadan kalması veya sürenin geçmesi ile sahibine geri döner (FSEK. Md. 59). Eser sahibi eseri üzerindeki mali haklarından vazge çebilir. Kanunda yer alan vazgeçme başlığı altındaki madde aslında feragati düzenlemektedir. Eser sahibinin mali haklarından feragat etmesi halinde eser korunma süresi geçmişş eser gibi olur. Herkes eserden dilediği gibi yararlanabilir. Eser üzerindeki mali hakların ihlal edilmesi halinde tecavüzde bulunan kişiye karşı hukuk davaları ve ceza davası açılabileceği kanunda belirtilmiştir. Eser üzerindeki mali hakların ihlali halinde açılabilecek hukuk davaları tecavüzün refi davası, tecavüzün men' i davası' ve tazminat davalarıdır. Tecavüzün refi ve tecavüzün men' i davalarında tecavüz de bulunan kişinin kusuru aranmamasına rağmen, tazminat davalarında tecavüz edenin kusurlu olması şarttır. Eser üzerindeki mali haklara tecavüz halinde, tecavüz de bulunan kişi 1 aydan 3 aya kadar hapis ve 30.000 TL.'dan aşağı olmamak üzere ağır para cezasına mahkemece hükmolunur.
Markanın kullanılmaması nedeniyle hükümsüz olması

Kişilerin toplum içinde yer edinmelerinin sebebi ve sonucu olarak nitelendirebileceğimiz malvarlığı ve şahıs varlığı hakları, sahip olunan önemli değerlerdendir. Parayla ölçülebilen maddi veya gayri maddi unsurlar malvarlığı haklarını oluştururlar. Kişilerin manevi haklarını koruyan haklar da şahıs varlığı haklarını oluşturur. Her iki varlık haklarını da himayesi altında bulunduran ve ticaret hayatını şekillendirip önemli derecede etkileyen unsurların başında da 'marka' kavramı gelmektedir. Marka, ticaret hayatında ürünlerin tanıtımının kolaylığı ve muadillerinden ayırdedilebilmeleri açısından çeşitli işaretler vasıtasıyla yaratılan farkındalıktır. Kişi ya da firmaların buldukları markaları kullanmama ihtimallerini göz önünde bulunduran kanun koyucu markanın kaybolmasını önlemek ve başkalarının kullanımına sunulabilmesi amacıyla marka sahibine markayı kullanma yükümlülüğü getirmiştir. Bu yükümlülük de süreye bağlanarak yaşanabilecek adaletsizliklerin önüne geçilmek istenmiştir. Marka sahibi markasını kullanmadıysa veya kullanıma kesintisiz bir şekilde ara verdiyse markanın iptali ile sicilden terkini talep edilebilir. 2014 yılının Nisan ayına kadar bu konuda markanın hükümsüzlüğü talep edilebilirken Anayasa Mahkemesi'nin kararı ile kullanmama nedeniyle markanın hükümsüzlüğüne karar verileceğine dair hüküm iptal edilmiştir. Burada öne çıkan ayrım, markanın iptali ile hükümsüzlüğünün geçmişşe yönelik doğurduğu hukuki sonuçlar arasındaki farklardır. Bu farklar, doktrindeki görüşler ve çeşitli Yargıtay kararları ışığında tez çalışmasında irdelenmiştir.
Türk Ceza Hukukunda somut cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesi

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun yürürlüğe girmesi ile birlikte ceza hukukuna ilişkin birçok hukuki müessese değişikliğe uğramıştır. Bu değişikliklerden biri de cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesi müessesidir. İncelemiş bulunduğumuz tezimizin konusunu da 'Türk Ceza Hukukunda Cezanın Belirlenmesi ve Bireyselleştirilmesi' oluşturmaktadır. İnceleme üç bölümde yapılmıştır. Birinci bölüm 'Ceza Kavramı, Cezanın Amacı ve Nitelikleri' olarak belirlenmiştir. Bu bölümde ceza kavramı ve terminolojisi, cezanın tarihçesi, ceza yaptırımı ile güvenlik tedbiri ayrımı, cezanın amacı, Türk hukukunda cezanın amacı ve cezanın niteliklerine ilişkin ilkeler ortaya konulmaya çalışılmıştır.'Türk Ceza Hukukunda Cezalar' başlıklı ikinci bölümde, genel olarak ceza türleri, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda yer alan cezalar ve hürriyeti bağlayıcı cezalara seçenek yaptırımlar incelenmiş, bu bölüm adli para cezası, adli para cezasına ilişkin sistemler ve adli para cezasının özelliklerinin incelenmesi ile sona ermiştir. Çalışmanın, üçüncü ve son bölümünde ise genel olarak cezaların belirlenmesi, somut cezanın belirlenmesine hakim olan ilkeler, somut cezanın belirlenmesi aşamaları ile hürriyeti bağlayıcı cezaların hesaplanması ve mahsup konuları incelenmiş ve yüksek yargı içtihatları ile de uygulamaya ilişkin ilkeler ortaya konulmaya çalışılmıştır.
İdari işlem teorisi açısından vergilendirme işlemleri ve yargısal denetimi

Vergi, devletin kamu harcamalarının karşılanması amacıyla cebren ve kamu gücü kullanılarak kişilerden alınan paradır. Çağdaş demokrasilerde verginin elde edilmesi yönünde kullanılan yetki kaynağını anayasadan almaktadır. Türk vergi hukukunda da Vergi idaresi sahip olduğu vergilendirme yetkisini Anayasa'da belirlenmiş sınırlar içinde kullanmak zorundadır. Aksi durumda kişilerin temel hak ve özgürlüklerine müdahale eden işlemler ortaya çıkabilecektir. Bu nedenle vergilendirme sürecinde yapılan işlemlerin denetiminin sağlanması gerekir. Hukuka uygunluk denetimine tabi olması için vergilendirme işlemlerinin öncelikle hukuki niteliği belirlenmelidir. Bu belirlemeyi yapmada ise idari işlem teorisi kapsamında hareket edilmelidir. Çünkü idari işlem niteliği taşıdığından idari işlemler hakkında geçerli olan kuralların büyük çoğunluğu vergilendirme işlemleri hakkında da geçerlidir. Bir idari işlem olarak vergilendirme işlemlerinin değerlendirmeye tabi tutulması bireylerin idarenin üstün gücü karşısında mağdur duruma düşmemesi açısından önem taşımaktadır. Hukuk devleti ilkesi ile idarenin her türlü eylem ve işleminden sorumlu olması kuralı da bu belirlemenin yapılmasına temel oluşturmaktadır. Bu hususlar doğrultusunda çalışmanın konusunu vergilendirme sürecinin aşamaları olan tarh, tebliğ, tahakkuk ve tahsil aşamalarında tesis edilen işlemlerin idari işlem teorisi açısından incelenmesi ve bu işlemlerin yargısal denetime ne şekilde tabi olacağının belirlenmesi oluşturmaktadır.
4857 sayılı İş Kanunu'na göre faiz

İşçilerin işverenlerinden olan alacaklarının kendilerine ödenmemesi ya da geç ödenmesi durumunda asıl alacağa eklenmek suretiyle ödenen faiz; işçilerin işverenler karşısındaki korunmaya muhtaç konumları nedeniyle son derece önem arz etmektedir. İşçilerin bu konudaki mağduriyetlerinin giderilmesi bakımından 4857 Sayılı İş Kanunu'nda, faize ilişkin muhtelif düzenlemeler yer almaktadır. 4857 Sayılı İş Kanunu'nda faizle ilgili düzenlemelerin olmadığı durumlarda genel nitelikli bazı Kanunlar (Borçlar Kanunu ve 3095 Sayılı Kanun) ve yargı içtihatları yol gösterici mahiyettedir. Çalışmamızda 4857 Sayılı Kanun bakımından gündeme gelebilecek işçilik alacakları tek tek belirlenmiş ve hangi işçilik alacağına ne oranda, hangi faizin uygulanacağı hususları incelenmiştir.
Vergi incelemesi

Vergi incelemesi yükümlüyü denetleme yollarından bir tanesidir. Vergi incelemeleri ile yükümlünün beyanlarının doğruluğu araştırmakta, tesbit edilmekte ve sağlanmaktadır. Vergi incelemeleri, kesin ve yürütülmesi gereken nitelikteki bir işlem değildir. Aslında bu durum vergi dairesinin yapacağı tarh işlemine dayanak hazırlayıcı nitelikte bir işlem olmasından kaynaklanmaktadır. Vergi incelemesi sonucunda düzenlenecek rapora karşı iptal davası açma olanağı bulunmamaktadır. İncelemelerin kural olarak yükümlünün iş yerinde; belli şartların oluş-ması durumunda ise inceleme elemanının dairesinde yapılması gerekmektedir. İnceleme yapmaya, Vergi Usul Kanunu'nda belirtilen inceleme elemanları yetkilidir. İnceleme elemanı, vergiyi doğuran olayın gerçek mahiyetini araştıracaktır. Bu durum aslında ekonomik yaklaşım ilkesinin bir sonucudur. Yapılan incelemeler özellikle defter ve belgeler üzerinden yürütülecek, bunun dışında bulunan matrah ve matrah farklarının işletme veya işletme dışından temin edilecek delillerle açık bir şekilde ortaya konulması gerekmektedir. Yükümlü inceleme sürecinde uzlaşma yoluna başvurabileceği gibi, inceleme sonrasında tarhiyat sonrası uzlaşma ya da cezalarda indirim yoluna baş-vurabilecektir. Tüm bunların dışında yükümlünün yargı yoluna gitmesi de mümkündür. Vergi hukuku uyuşmazlıklarının, adil yargılanma hakkı kapsamında değerlendirilmeye başlanması, henüz çok yenidir. Bu bakımdan vergi aslına ilişkin davalar Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi nezdinde kabul görmemektedir. Vergi cezaları ise adil yargılanma hakkı içinde değerlendirilmektedir. Yargı süreci sonunda tarhiyat iptal edilirse idarenin hizmet kusuru ortaya çıkmaktadır. Şayet yükümlü tarh edilen vergiyi ödemişse, idarenin iade esnasında yükümlünün zararını karşılaması gerekmektedir. Uygulamada zararın giderilmesi faiz ile söz konusu olmaktadır.
Taşıyanın yüke özen yükümlülüğünün ihlalinden doğan sorumluluğunun sınırlandırılması

Çalışmamızda, Türk Ticaret Kanunu 1061 vd. maddelerinde düzenlenen yüke özen yükümlülüğünü ihlal eden taşıyanın, sorumluluk bakımından hangi sınırlamalara tabi olduğunun incelenmesi amaçlanmıştır. Bu çerçevede, TTK'nunda, taşıyanın sorumluluğunun düzenlenme şekli, özellikle taşıyanın yüke özen yükümlülüğünün ihlalinden dolayı sorumluluğu da ele alınmıştır. Son olarak, Türk Ticaret Kanunu Tasarısı'nda, taşıyanın yüke özen yükümlülüğüne ihlalinden dolayı sorumluluğunun sınırlarının belirlenmesinde getirilen yeni düzenlemeler incelenmiştir. Türk Ticaret Kanunu ve TTK. Tasarısı'nda, taşıyanın yüke özen yükümlülüğünün ihlalinden dolayı sorumluluğunun sınırlandırılması açısından kaynak teşkil eden konvansiyonlar; Konişmentoya Müteallik Bazı Kaidelerin Tevhidi Hakkında Milletlerarası Sözleşme, Konişmentoya Dair Bazı Kaidelerin Birleştirilmesi Hakkında 25.08. 1924 tarihli Brüksel Anlaşması'nın Tadiline Dair Protokol ve Birleşmiş Milletler Denizde Eşya Taşıma Sözleşmesi şeklinde sıralanabilir.
Avrupa Birliği uyum sürecinde askeri yargı ve askeri hakimlerin statüsü

Avrupa Birliği Uyum Sürecinde, Türk yargı sisteminin, AB standart ve değerleriyle uyumlu hale getirilmesi için bir hukuk reformu başlatılmıştır. Türk Hukuk Sistemindeki bu dönüşüm sürecinde, Türk Yargı Sisteminin ayrılmaz bir parçası olan askeri yargının ihmal edildiği görülmektedir. Anayasanın 145 inci maddesinde düzenlenen Türk askeri Yargı sisteminin de, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi başta olmak üzere Türkiye'nin uluslararası yükümlülükleri kapsamında ciddi yasal sorunları bulunmaktadır. Tezin birinci bölümünde, Avrupa ve Türkiye'de askeri yargı sistemi, tarihi gelişimdedikkate alınarak incelenmiş ve askeri yargının gerekliliği problemi üzerinde durulduktan sonra, Türk Askeri Yargı sisteminin kendine özgü yapısı ve işleyişi ortaya konulmuştur. Ayrıca, AİHS ışığında Türk askeri yargısı detaylı olarak incelenmiştir. İkinci bölümde ise, Türkiye'nin uluslararası yükümlülükleri temel kıstas alınarak, askeri yargı sistemindekiproblemli sahalar tespit edilmiş ve AB standart ve değerleriyle uyumlu hale getirilmesi için öneriler ortaya konulmuştur. İncelemede, Türk askeri Yargı Sisteminin işleyişi, askeri hakimlerin bağımsızlığı ve statüsü değerlendirilirken İHAM'si kararları, AB Komisyonuİstişare Ziyaret Raporları ve doktrindeki tartışmalar da yer verilmiştir. Sonuçta, Türk Askeri Yargı Sisteminin mükemmellikten uzak olduğu belirlenmiş ve Askeri yargı alanında da hukuk reformuna ihtiyaç olduğu değerlendirmesine ulaşılmıştır. Askeri yargının kendine has özellikleri de unutulmayarak, yapılacak bu reformla ilgili öneriler ana başlıklar halinde ortaya konulmuştur.
Ülke farklılığının fıkhİ hükümlerin uygulanmasına etkisi

İslam hukukuna göre dünya temelde, daru'l-İslam ve daru'l-harb olarak ikiye ayrılır. Bu ikisinin de kendi içinde bölümleri vardır. İki darın aralarında da hükümlerin uygulanmasında çeşitli farklılıklar bulunmaktadır. Bütün alimler, İslam ceza hukukunun daru'l-harpte uygulanamayacağı kanaatindedir. Hanefi alimler ise daru'l-harbde işlenen suçlara daru'l-İslam'da da ceza verilemeyeceği görüşündedirler. Şafii, Maliki, Hanbeli alimler ise daru'l-harbde işlenen bir suçun daru'l-İslam'da ispatı halinde ceza uygulanması gerektiği kanaatindedirler. Bunun haricinde Ebu Hanife ve Muhammed eş-Şeybani, daru'l-İslam'da yapılması kabul edilmeyen bazı alım satım akitleri ile faizli akitlerin ve kumar oynamanın, harbilerle olmak şartıyla, caiz olduğu fetvasını vermişlerdir. Diğer mezhep imamları ve Ebu Yusuf ise müslümanların İslam hukuku ile her yerde yükümlü olduğunu ifade ederek bu hususların daru'l-harbde de haram olduğunu söylemişlerdir.
Finansal destek yasağının birleşme ve devralmalar bakımından değerlendirilmesi

1 Temmuz 2012 tarihinde yürürlüğe giren 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 380/ 1 maddesi uyarınca Türk hukukunda ilk kez 'finansal destek yasağı' veya 'finansal yardım yasağı' olarak adlandırılmakta olan düzenleme yürürlüğe girmiştir. Bu madde hükmüne göre, anonim şirketlerin kendi paylarının iktisabına yönelik olarak finansal destek sağlaması yasaklanmıştır. Çalışmada, Türk Ticaret Kanunu madde 380/ 1 hükümlerinde yer alan sınırlamaların birleşme ile şirket kaldıraçlı devralmalarında uygulanabilirliği değerlendirilmektedir. Finansal yardım yasağının etki alanına giren kaldıraçlı devralmaların birleşme yolu ile gerçekleştirilmesi halinde Türk Ticaret Kanunu m. 380 /1'in uygulama alanı bulup bulmayacağını sorunu, Avrupa Birliği yönergeleri, İngiliz ve Alman hukukunda yer alan düzenlemelerle karşılaştırmalı olarak incelenmektedir.