turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çağdaş din felsefesinde mistik tecrübenin epistemolojik boyutu: Bağlamsalcı yaklaşım örneği

Çağdaş Din Felsefesinde Mistik Tecrübenin Epistemolojik Boyutu: Bağlamsalcı Yaklaşım Örneği' başlıklı bu çalışmada, 'mistik tecrübeyle ulaşılan inançların, dinden bağımsız, özel bir bilgi kaynağı olma' sorunu, çağdaş teoriler arasında öne çıkan bağlamsalcı yaklaşım üzerinden ele alınmaktadır. Kant sonrası felsefi tartışmaları dikkate alan bağlamsalcı yaklaşımın temelinde iki iddia vardır: 1. Mistik tecrübe bağlam aracılığı ile yapılandırılmış bir tecrübe türüdür. 2. Tecrübeye dayanan inançlar, bağlamı temsil eden bu nedenle doğruluk değerlendirmesi yapılamayan kusurlu önermelerdir. Tezde amaçlanan, öncelikle bağlamsalcı yaklaşımın içerdiği bu iki iddianın gerekçelerini ve çerçevesini açığa çıkarmaktır. Ardından, sunulan açıklama modelinin gücünü, sorunlarını ve sınırlarını belirlemektir. Bir sonraki amacımız ise, bağlamsalcı yaklaşımın içerdiği görüşlerin tahlili ve felsefi değerlendirmesi neticesinde, bağlamsalcı yaklaşımın mistik tecrübenin mahiyetini belirlemede yetersiz ve indirgemeci, epistemolojik değeri konusunda dışlayıcı olduğunu ortaya çıkarmaktır. Ulaşılan sonuçla birlikte, her ne kadar çağdaş mistisizm tartışmalarına yeni bir bakış açısı kazandırmış ve mevcut felsefi paradigma bağlamında önemli soruları gündeme getirmiş olsa da, bağlamsalcı yaklaşımın içerdiği açıklamaların, mistik tecrübe fenomenini tam olarak anlamamıza imkan vermediğini savunan temel tezimiz belirginlik kazanacaktır.
Deontolojik etik yaklaşım temelinde pornografi tartışmalarına eleştirel bir bakış

Bu çalışmada, iki büyük etik kuram olan deontoloji ve faydacılığın, pornografi söz konusu olduğunda nasıl bir tavır takınacağını öngörmeye çalıştım. Pornografide karşımıza çıkan nesneleştirme, şiddete olan eğilim, insanın araçsallaşması gibi kavramlardan dolayı, Immanuel Kant'ın Ahlak Metafiziğinin Temellendirilmesi ve Etik Üzerine Dersler'i göz önünde bulundurulduğunda, deontolojinin pornografiyi ahlaki bulmayacağı sonucuna ulaştım. Düşünce ve tartışma özgürlüğü, haz-acı, fayda-zarar kavramlarından dolayı, John Stuart Mill'in Özgürlük Üstüne ve Faydacılık eserleri, Jeremy Bentham'ın Ahlak ve Yasama İlkelerine Giriş'i temel alındığında faydacılığın -tamamen olmasa da- pornografiyi ahlaki bulacağı sonucuna ulaştım. Faydacılığın pornografinin genelde yanında olmakla birlikte, karşısında da olabileceğini düşünmemin nedeni, özellikle John Stuart Mill'in Kadınların Köleleştirilişi adlı eserini göz önünde bulundurduğumuzda, pornografiyi kadınların özgürlüklerini tehdit eden bir olgu olarak görmemizin mümkün olmasıdır.
Özgürlük sorunu açısından Spinoza ve Kant'ın karşılaştırılması

Özgürlük sorununun en önemli yanı, insanların diger seyler gibidoganın parçası olup olmadıgı yani irade özgürlügü yoluyla tabiatı asıpasamayacagı meselesidir. irade özgürlügü tartısmasında kabaca iki tarafolduğu söylenebilir. ilk grup iradeözgürlügünün dogal belirlenimle uyumlu olduğunu ve bu uyumun failinedimlerinden sorumsuzlugu manasına gelmedigini savunur. ikinci grup ise irade özgürlügünün dogalbelirlenimle uyumlu olmadıgını ve olmaması gerektigini çünkü böyle bir kabulün insanları edimlerinden ahlaki olarak sorumlu tutmayı mümkünkılamayacagını belirtirler. Bu düsünceler ısıgında, dogal belirlenim ve irade özgürlügü karsıtlıgını anlamak için bu konuda tanınmıs iki folozof, Spinoza ve Kant meselenin önemli yanlarını anlamak için seçildi. Spinoza kendine has panteist evreninde irade özgürlügünü yadsır ve insanları bu kuralın dısında bırakmazken, Kant iki yönü olduğunusöyledigi insanlar için ayrım gözetecektir. nsanlar bir yönüylefenomenler dünyasına yani dogal belirlenimin hüküm sürdügü dünyayaaitken, diger yönüyle numenal aleme yani özgürlügün nedenselligininhüküm sürdügü aleme aittirler. nsanların bu numenal dünyaya dair bilgisi yoktur fakat kategorik imperatife uygun edimleriyle bu dünyayıdeneyimleyebilirler.
Kant felsefesinde transsendental ben sorunu

Kant'ın 'ben' anlayışı, onun eleştirel dönem felsefesinin ürünüdür. Bu konuyu ele aldığı eseri Saf Aklın Eleştirisi kitabıdır. Bu eser, Kant'ın kendisinden önceki tüm metafizik temelli felsefelerin eleştirinin süzgecinden geçirilme projesini yürürlüğe koyduğu eserdir. Bu, felsefe tarihindeki en önemli projelerden biridir. Kant'ın Transsendental felsefesinin ana metni olan bu eser, onun transsendental 'ben' sorununu da kavramamıza büyük ölçüde katkı sunmaktadır. Çalışmamızda da, Kant'ın eleştirel felsefesini, temel ilkeleri ve kabulleriyle serimleyip onun 'ben' sorununa bakışını belirtme amacındayız.
Restorating power of performing arts in prison

Bu çalışma, mahpushanelerin daha tahammül edilebilir mekanlara dönüştürülmesinde performans sanatlarının onarıcı gücünü, Richard Schechner'in tiyatro anlayışındaki toplumsal tiyatro kavramı ile AgustoBoal'un Ezilenlerin Tiyatrosu eseri rehberliğinde incelemeyi amaçlamıştır. Kapatılma pratiklerinden mahpushanenin nasıl bir mekan olduğu Michel Foucault'cu bir perspektiften hükümranlık bağlamında ele alınmıştır. Aristoteles'in günümüz tiyatrosunun temelini oluşturan mimesis kavramından performans sanatları kavramına gelene kadar, hangi kavramların üretildiği ve üretilen bu kavramların dönüşümü, toplumsal olarak hangi pratikler ve kurumlar sisteminde yer aldığı Larry Shiner'ın Sanatın İcadı/Bir Kültür Tarihi kitabındaki tartışmalar çerçevesinde incelenmiştir. Tez; mahpushanelerde performans sanatlarının onarıcı gücünün anlaşılır olması amacıyla, yazarın mahpushanelerde düzenlediği atölye çalışmaları ve Schechner'in mahpushanelerde yapılan performans sanatları çalışmalarının ne anlama geldiğini de kapsamaktadır.
Kant's transcendental freedom

Bu çalışma, Immanuel Kant'ın başlıca eseri olan Saf Aklın Eleştirisi'nde ortaya koyduğu özgürlük ve doğa yasası arasındaki bağdaşabilirlik problemini incelemeyi amaçlamaktadır. Üçüncü Antinomi'de Kant, aşkınsal özgürlüğü, doğa nedenselliği ve özgür nedensellik arasındaki çatışmanın sebebi olarak sorunsallaştırır. Bu antinominin tezi, aşkınsal özgürlüğün doğa yasası ile çelişkili olmadığını iddia ederken, antitezi aşkınsal özgürlüğün görüngüler alanında doğa yasası ile çelişkili olduğunu iddia eder. Kant, Üçüncü Antinomi'yi, doğa yasasını içinde bulunduran görüngüler alanı ile özgürlüğü içinde bulunduran kendinde şeyler arasında ayrım yapan aşkınsal idealizm ile çözer. Ancak aşkınsal idealizm, aşkınsal özgürlük ve doğa yasası tartışmasına Üçüncü Antinomi'nin teorik bağlamında çözüm sunamaz. Bu teorik bağlamda aşkınsal idealizm sadece aşkınsal özgürlüğün görüngüler alanında bir nedensellik olarak mümkün olmadığını, ancak yine de onu görüngüler alanının dışında, aklın düzenleyici biridesi olarak düşünmenin mantıksal olarak mümkün olduğunu gösterir. Düzenleyici biride olarak aşkınsal özgürlük, pratik özgürlüğün düşünülebilmesini mümkün kılar. Bu nedenle Kant, özgürlük ve doğa yasası tartışmasını pratik bağlamda rasyonel faillik teorisiyle çözebilmek amacıyla ampirik karakter ve düşünülür karakter arasında bir ayrım yapar. Bu çalışma, özgürlük ve doğa yasasının uzlaşabilir olup olmadığını göstermek adına ampirik karakter ve düşünülür karakterin bir ve aynı kendilikte birleştirilmesinde aşkınsal özgürlüğün rolünü değerlendirmeyi amaçlamaktadır.
Efkar el-ceberut fİ tercemeti esrar el-melekut'un Osmanlı bilim tarihindeki yeri

Abbaskulu Ağa Bakühanlı'nın Arapça kaleme aldığı ve 1846 yılında Sultan Abdülmecid'e sunduğu, Esrar el-Melekut adlı astronomi risalesi; Kopernik sonrası gelişen Güneş merkezli yeni astronominin, modern rasatlar dışında, Kur an ve hadisler ile de teyit edildiği düşüncesine dayanmaktadır. Sultan'ın bu eseri beğenmesi üzerine, Sadrazam Mustafa Reşid Paşa'nın emriyle, Hayatizade Seyyid Şeref Halil tarafından birçok eklemeler ile birlikte çevirilen söz konusu risale, Efkar el-Ceberut fi Tercemeti Esrar el-Melekut adıyla 1848 yılında İstanbul'da basılmıştır. Bu çalışmada öncelikle, Efkar'ın basıldığı tarihe kadar, Osmanlı'da, yeni astronomiyi konu edindiği tespit edilmiş eserler incelenmiştir. Yeni astronominin en mühim esaslarından birisi olan Dünya'nın diğer gezegenler ile birlikte Güneş çevresinde deveran ettiği düşüncesinin, bu eserlerde, ne dereceye kadar kabul edildiği irdelenmiştir. Ayrıca bu dönemde, Osmanlı'da astronomi bilimine hangi saikler üzerinden yaklaşıldığı da sorgulanmıştır. Ardından Efkar'ın değerlendirmesi yapılarak; içeriğinin ve yaklaşımının seleflerinden mühim farkları olduğu gösterilmiş ve Osmanlı astronomi literatürü tarihindeki yeri ve önemi tespit edilmiştir.
Farabİ'nin anlam teorisi: Epistemolojik bir inceleme

Farabi, es-Siyasetü'l-medeniyye'de suretin eşsesli bir lafız olduğunu ve hakiki anlamda yalnızca dışta bulunabileceğini ifade eder. Buna göre iç duyular ve akılda bulunan suret, mecazi olarak bu ismi almaktadır. Fakat burada yürütülen tartışma, salt lafzi bir ayrım olmayıp dış ile zihin arasında ontolojik bir ayrımı gerektirir. Ontolojik ayrımdan kastımız, zihinde bilgiyi temsil eden suret ile söz konusu zihni temsilin alındığı dıştaki asıl suretin kategorik farklılığıdır. Mahiyeti mantiki bir kavram olarak kullandığı ve İbn Sina'daki gibi varlık-mahiyet ayrımına sahip olmadığı için Farabi'ye göre cevher ve araz olmak, şeyin tanımına dahil olcak, dolayısıyla zihindeki makul ile dıştaki mevcut arasında mahiyet farklılığı doğuracaktır. Bu durumda mahiyetleri farklı iki suret arasında anlamsal örtüşmenin nasıl sağlanacağı ve bilginin imkanının nasıl korunacağı problem haline gelmektedir. Farabi, Kitabü'l-huruf'ta dış ve zihin arasında asıl-misal ilişkisi tesis ederek zihinde şeylerin temsillerinin bulunduğunu kabul etmektedir. Dış ile zihin arasında kurulan temsil ilişkisinde anlamsal irtibatı sağlayarak bilgiyi mümkün kılan unsur, şeylerin tümel cins ve fasıllarından müteşekkil anlamlarına tekabül eden mahiyettir. Buna göre şeyi bilfiil o şey yapan anlamında suret ile eşdeğer bir kavram olan mahiyet, hakiki ve tikel tahakkuku bakımından dışta, tanımının soyutlanarak zihne alınması bakımından misali ve tümel olarak zihindedir. Bu durumda hem dıştaki suret hem de zihindeki misal için suret lafzının kullanılması, doğru olmayacaktır. Bu nedenle Farabi, dıştakine suret, iç duyular ve nefstekine resim demeyi teklif eder. Fakat tümellik ve soyutluk bakımından iç duyular ve nefs arasında da ayrım yapılmalı, tamamen soyut bir cevher olan nefsin varlık tarzına uygun olarak onda bulunan tümel surete anlam denilmelidir.
Fıkıh usulü mantık ilişkisi :Molla Fenarİ örneği

Nassları anlama yöntemi olan fıkıh usulü ile aklın işleyiş yöntemini gösteren mantık ilmi arasındaki ilişkinin ele alındığı bu çalışma, giriş ve sonuç kısmı haricinde üç bölümden oluşmaktadır. Girişte araştırmada kullanılan metodoloji ile hareket noktası olarak seçilen Molla Fenari hakkında bilgi verilmiştir. Tezin ilk bölümü fıkıh usulü ile mantık ilmi arasındaki ilişkinin tarihi seyrine ayrılmıştır. İkinci bölümde bu ilişki tanım nazariyesi ekseninde ele alınmıştır. Son bölüm ise her iki ilim dalı için ciddi öneme sahip kıyas konusuna hasredilmiştir. Çalışmadan elde edilen neticeler ise sonuç kısmında özetlenmiştir.
Abdülkerim Suruş'da çağdaş problemler ve din

BBC Farsça web sitesinin sunduğu rapora göre Abdülkerim Suruş, dini düşünürler arasında en çok tartışılan, İran toplumunun son otuz yılındaki Şii düşünürlerinin en etkileyicisi ve reformisti olarak tanımlandı. Suruş, felsefe, sosyoloji, din-siyaset ilişkisi, modernite ve liberal demokrasi gibi alanları ve konuları kapsayan çok geniş bir spektrumda dile getirdiği özgün fikirleriyle düşünce dünyasının ilgisini çeken çağdaş bir düşünürdür. Suruş, 2004 yılında Hollanda'da Erasmus Ödülünü kazanmıştır. 2009 yılında ise 'Foreign Policy' dergisi tarafından yürütülen kamusal bir anket sonucunda dergi, onun adını dünyanın en iyi yüz aydınları listesinde yer vermiştir. Çalışmada takip edilen yöntem şudur: Biz konuları tasviri bir zemine oturttuktan sonra inceleme ve analizlerimizi yapmaya çalıştık. Araştırmamızın sağlam olabilmesi için kaynak temini sırasında genelde Suruş'un kendi kitap ve araştırmalarına, özelde ise kendi ülkesinde nasıl anlaşılacağını tespit edebilmek için daha çok İranlı yazarlarının eserlerine bakmayı uygun gördük. Abdülkerim Suruş'da Çağdaş Problemler ve Dinin ele alındığı bu çalışmada, Suruş'un tutarsız bir görüşe sahip olması ve günden güne fikirlerinin değişmesinin nedenini daha ziyade onun akademik sahadan çok siyasi bir mücadele içerisinde olmasından kaynaklandığını gördük.
Aydınlanmayla birlikte değişen doğa algısı ve güncel ekolojik paradigmalar

Bu tez günümüzde yaşanılan çevre sorunlarının Aydınlanma felsefesiyle ortaya atılan düşünsel temellerini konu edinmektedir. Aydınlanma Döneminin İnsan-doğaanlayışında insanı doğadan ayrıştıran ve doğayı ötekileştiren felsefi düşüncelerine yer verilmiştir. Aydınlanma Döneminde insan-doğa ilişkisinin efendi-köle ilişkisineindirgenmesi doğa aleyhine bir dönüşümü kaçınılmaz kılmıştır. Bu dönemde yaşanılaninsan-doğa arasındaki zihinsel dönüşüm, sonraki süreçlerde insanın bütün eylemlerini etkileyen bir paradigma olmuştur. Günümüzde hava, su kirliliği, nükleer kirlilik, küresel iklim değişikliği, ozon tabakasının aşınması, biyolojik çeşitliliğin azalması gibi birçok çevre sorunları yaşanmakla birlikte bu sorunlar sınırları aşan bütün dünyayı etkileyen boyutlara ulaşmıştır. Çevre sorunlarına karşı farkındalık 19. yüzyılda başlasa da günümüzde halagerçek manada bir çözüm bulunamamıştır. Bu kadar zaman dilimi içerisinde çevre sorunlarına kalıcı bir çözüm üretilememesinin arkasında yatan temel sebep sorunların üretim süreçleri odaklı değerlendirilmesiyle yakından ilintilidir. Üretimi yönlendirenAydınlanma felsefesinin temel kabulleri göz ardı edilmektedir. İnsan yaşanılan çevre sorunlarının doğrudan muhatabı olmasına rağmen Aydınlanma felsefesinin sürekli ilerleme büyüme ideallerinden vazgeçememekte çözüm önerileri de bu doğrultudageliştirmektedir. Sonuç olarak çevre sorunları azalmak bir yana her geçen gün daha da artmaktadır.
Kant'ın saf aklın eleştirisi'nde transsendental kavramının yeri ve önemi

Bu çalışmanın yapılmasındaki amaç, Kant'ın transsendental kavramını kullanırken onu herhangi bir anlamsal hataya veya tutarsızlığa yer verecek bir bağlama taşıyıp taşımadığının araştırılmasıdır. Ünlü Kant yorumcuları -ki bunlar arasında Norman Kemp Smith, Paul Guyer ve Peter Frederick Strawson gibi önemli isimler sayılmaktadır- Saf Aklın Eleştirisi'nin kimi parçalarında Kant'ın transsendental kavramını transsendent kavramının anlam düzlemine kaydırarak kullandığını ileri sürmektedirler. Ancak 1950'li yıllarda yazan kimi düşünürler, tutarsızlık suçlamasını yapan yorumcuların Kant'ın terminolojisini yeterince dikkatli okumadıklarını ileri sürmektedirler. Bu itirazlar arasında en belirgin olan, Graham Bird'in The Revolutionary Kant: A Commentary on the Critique of Pure Reason adlı yapıtında dile getirilmektedir. Saf Aklın Eleştirisi bağlamında yapılacak böyle bir inceleme ile kavramın meşru sınırları çerçevesinde aydınlatılması ve varsa meşru olmayan kullanımlarının tespit edilmesi oldukça önemlidir. Böylece kavramın kullanımda ortaya çıktığı iddia edilen tutarsızlıkların gerçekten olup olmadığı ve varsa bu durumun nedenlerinin ne olduğu; tutarsızlık yoksa bu durumun neden tutarsızlık olarak görüldüğü ve bu hataya nasıl düşüldüğü sorularına yanıt verilebilecektir. Bu amaç için öncelikle Kant'ın Saf Aklın Eleştirisi adlı eseri incelenmiştir. Bu inceleme, burada yapılan çalışmanın ilk bölümünü oluşturmaktadır. Söz konusu incelemenin ardından, Kant'ın bu önemli eserinin içerisinde transsendental kavramının değişik kullanım bağlamlarının ele alındığı ikinci bölümde hem bu temel kavramın kendisi aydınlatılmaya hem de kavram üzerinde odaklanan tartışmalar hakkında bilgi verilmeye çalışılacaktır. Sonuç olarak bu veriler ışığında kavram üzerinde odaklanan söz konusu tutarsızlık problemi hakkında bir karara varılmaya çalışılacaktır.
Platon ve Aristoteles'te Menon Paradoksu ve el-Farabİ'nin bu meselede iki filozofu uzlaştırma çabası

Platon'un Menon diyalogunda yer alan Menon Paradoksu, bilgi felsefesi tarihinde araştırma ve öğrenmenin imkanını sorgulaması bakımından kadim felsefi gelenekte, ilkin doğuştancı bilgi anlayışına dayanan Platon'un Hatırlama Teorisi'nin ve ardından bu teoriye karşı Aristoteles tarafından geliştirilen duyumlamaya dayalı bilgi teorisinin inşa edilmesinde bir sıçrama tahtası rolü oynayarak öğrenmenin doğası ve epistemolojik ilerleme gibi birçok meseleye zemin hazırlamıştır. Menon'da problemin çerçevesi şu şekilde belirlenir: Bir nesneye ilişkin başarıyla sonuçlanan araştırma veya öğrenme imkansızdır, çünkü araştırmaya giriştiğin nesneyi ya zaten bilirsin ki bu durumda araştırmaya koyulman anlamsız ve gereksizdir ya da bilmezsin bu durumda da o nesneyi hiçbir şekilde araştırmaya koyulamazsın. Platon'un varsayılan çözüm önerisi, Hatırlama Teorisidir. Bu teori, epistemolojik gelişimimizin nasıl gerçekleştiğine ilişkin doyurucu bir açıklama sunmamakla birlikte, bilginin nihai olarak nasıl oluştuğu hakkında da açıklayıcı bir güce sahip değildir. Aristoteles'in problemin aşılması için öne sürdüğü asıl çözüm ise, Menon'a açık bir şekilde atıfta bulunduğu pasajlarda İkinci Analitikler I.1 ve Birinci Analitikler II.21) yatmaz. Zira Aristoteles, bu bölümlerde tamamen farklı bir problemle uğraşır. Onun asıl çözüm önerisi, İkinci Analitikler'in ikinci kitabında (özellikle II.8) tanımın ortaya çıktığı öğrenme yolu ve tanımlanacak olan nesnenin 'başlangıç bilgisini' veren tümevarım yolunda (II.19) yatar. Farabi, Eflatun ile Aristoteles'in Görüşlerinin Uzlaştırılması adlı çalışmasında Menon Paradoksu'nu merkeze alarak her iki filozofun 'bilginin kaynağı hakkındaki görüşleri' çerçevesinde onların söz konusu probleme getirdikleri iki farklı çözümü ortak bir çözüm noktasında bütünleştirmeye çalışır. el-Cem'deki Farabi, bu iki çözüm önerisini halihazırda zihinde mevcut bulunan ön bilgilerin kabulü üzerinden 'hatırlamak' olarak nitelediği bir öğrenme biçimi etrafında bütünleştirmeye çalışır. Bu ortak çözüm önerisinde yer alan öğrenme biçimi, herhangi bir ön varsayıma dayanmaksızın yeni bir kavramın nasıl oluştuğuna ilişkin bilginin nihai kaynağına inmediğinden Menon Paradoksu için yeterli bir çözüm üretmez.
Osmanlı Türkiyesi'nde modern fizik (19. yüzyıl)

ÖZTezimiz, fiziğin 19. Yüzyıl Osmanlı Türkiyesi'ne girişini, benimsenmesi ve geçirdiği evrimi ortaya koymaya çalışmaktadır. Bu değişimin izlerini takip etmek için, bilim ve eğitim alanında Osmanlı modernleşmesinin öncüsü olan kurumlar, Mühendishane-i Berri-i Hümayun, Mekteb-i Bahriye-i Şahane, Mekteb-i Fünun-i Harbiye-i Şahane ve Mekteb-i Tıbbiye-i Şahane seçilmiştir. Bu okulların bazılarında 19. yüzyılın ilk yarısında modern fiziğe dair konular okutulmasına rağmen, henüz fizik olarak adlandırabileceğimiz bir ders bulunmamaktaydı. Değişimin ilk aşaması, 19. yüzyılın ortalarına doğru ders programlarına fizik derslerinin konması olmuştur. Bu süreci, yalnızca fizik konularını içeren ilk Türkçe kitapların ortaya çıkması izlemiştir. Fizik üzerinde uzmanlaşmış birkaç hoca bulunmakla birlikte, böyle bir profesyonelleşme on dokuzuncu yüzyılda henüz yoktur. Fizik derslerini veren hocalar, aynı zamanda kimya ya da matematik dersleri de vermektedir. 19. yüzyıl fiziğinin en önemli sembollerinden olan laboratuarlar ise henüz emekleme aşamasındadır.
Kelam ilmi ve felsefe ile ilişkisi

Üç bölümden oluşan tezin ilk bölümünde bütünlüğü sağlayabilmek için Kelam ilminin tanımı, gayesi, önemi ve Kelam ilminin adlandırılmasının kaynağı yer almıştır. Kelam İlminin Doğuşundan Günümüze Konusuna Bakış' adlı ikinci bölümde ise, Asr-ı Sadette Kelam İlminin Durumu, Kelam İlminin Doğuşu, Mutezile Kelamı, Ehli Sünnet Kelamı, Yeni İlmi Kelam Dönemi işlenerek, Kelam ilminin konusu tarihi seyir içinde verilmeye çalışılmıştır. Üçüncü bölümde de 'Kelam Felsefe İlişkisi' ele alınmaktadır. Bu ilişki anlatılırken felsefe ilmi ile ilgili temel bilgiler de verilmeye çalışılmıştır. Bölüm genelinde de Kelam felsefe ilişkisinin tarihi seyir içinde geçirdiği aşamalar gösterilmeye çalışılmıştır.
An analysis of the value debate in environmental ethics

Bu çalışmanın amacı, çevre etiğindeki değer kavramına ilişkin farklı yaklaşımları anlamaktır. Bu bağlamda, kendinde değer üzerine kurulmuş insan-merkezci olmayan teorileri ve değer kavramının faydacı anlayış içerisindeki yerini çözümleyip; her ikisinin avantajlı ve dezavantajlı yanlarını değerlendireceğim. Sonuç kısmındaysa, her iki yaklaşımın da çevre sorunlarına aynı anda kapsamlı ve tutarlı bir öneri getiremediğini, çünkü çevre sorunlarının bu yaklaşımların hedeflediğinden daha farklı bir sebebi olduğunu iddia edeceğim.
Emmanuel Levinas felsefesinde etik sorumluluk

Emmanuel Levinas Litvanya doğumlu Yahudi Kökenli bir Fransız filozofudur. Tezimizin iki temel iddiası bulunmaktadır. Birincisi: Etiğin Ben, özerklik ve tüm Batı felsefe geleneğinde yer alan şekliyle ontoloji temelinde değil, Levinas'ın görüşlerine istinaden Başkası ve yaderklik olarak felsefesinin temelinde yer alan metafizikle kurulduğunu savunmaktır. İkinci iddiamız ise filozofun, Ben'in Başkası'yla girdiği ilişkide Ben'i tahtından ederek kendine özgü başkalık düşüncesiyle insanı etik ilişkiye mecbur kıldığıdır. Aynı zamanda etik ilişkinin Başkası'nın yüzünün belirmesiyle açığa çıktığı etik sorumluluktan başka bir şey olmadığını göstermektir.
İbn Sİna'da hikmetü'l-meşrikıyye kavramı

Kurduğu sistemli yapı ile İslam felsefesinin merkezinde yer alana İbn Sina'nın düşünceleri ve eserleri üzerinde, doğuda ve batıda yapılan çalışmalar neticesinde çok geniş bir literatür ortaya çıkmıştır. Filozof üzerine yapılan önemli araştırma ve incelemelerden bir kısmı da Hikmetü'l-Meşrikıyye'ye dair olan çalışmalardır. Söz konusu çalışmalarda, İbn Sina'nın felsefi anlayışına nelerin kaynaklık ettiği, iki ayrı felsefesinin olup olmadığı, mevcut eserlerinde hangi eğilimlerin ağır bastığı şeklindeki sorulara cevaplar aranmıştır. Klasik dönemlerden bugüne kadar bu problem üzerinde yapılan tartışmaların pek çoğunda, İbn Sina'nın kendi eserleri dikkate alınmadığı için Hikmetü'l-Meşrikıyye problemi çok farklı yönlere çekilmiş ve çözüm noktasında pek ilerleme sağlanamamıştır. İbn Sina'da Hikmetü'l-Meşrikıyye kavramı hem bir kitap ismini hem de bir felsefi anlayışı ifade etmek üzere kullanılmıştır. Pek çok iddianın aksine, Hikmetü'l-Meşrikıyye kitabı eş-Şifa gibi İbn Sina'nın meşşai ağırlıklı çizgisini yansıtmaktadır. Felsefi anlayış olarak da İbn Sina'nın çeşitli eserlerinde dile getirdiği fakat son dönemlerde yazdığı el-İşarat ve't-Tenbihat gibi temel metinlerinde söz konusu etmediği bir kavramdır. Aynı şekilde bu kavram sonraki dönemlerde, İbn Sina felsefesinin devam ettiricileri olan, öğrencileri tarafından hiç dile getirilmemiştir.