turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Rusya Federasyonu enerji politikası(1990-2013)ve Çin Rusya enerji ilişkilerine etkisi

Dünya enerji üretimi ve ihracatı konusunda önde olan Rusya Federasyonu; enerji sanayinin gelişimine çok önem vermekte ve bu yönde önemli politikalar izlemeye devam etmektedir. Yeltsin yönetimi, Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'nin dağılmasıyla birlikte Rusya Federasyonu'nun iç siyasi ortamının oldukça karışık, ekonomik durumunun ise oldukça kötüye gittiği bir döneme denk gelmiştir. Bu dönemde ülkeye yönelik herhangi bir dış tehdidin bulunmadığını, ancak temel tehdidin ülke içindeki ekonomik çöküşten kaynaklandığını iddia eden Yeltsin yönetimi, Batı yanlısı bir dış politika izleyerek, SSCB'den ayrılan Rusya Federasyonu'nu ve kendi iktidar dönemi faaliyetlerini Batıya tanıtarak ekonomik destek almayı planlamıştır. Bu tanıtımdaki amaç ülke ekonomisini tekrar canlandırmaktı. Yönetim, enerji politikasında da Batı yanlısı bir politika izlemeyi tercih etmiş, fakat bu politika Çin Halk Cumhuriyeti-Rusya Federasyonu ikili enerji işbirliğini durgunluğa maruz bırakmıştır. Putin döneminde, ekonomik toparlanmanın büyük bir bölümünün yüksek petrol fiyatlarına bağlı olarak gerçekleşmesine rağmen, hükümet enerji ihracatında Batı bağımlılığı azaltmaya yönelik çalışmalarda bulunmuştur. Bu sebeple, Putin hükümetinin izlediği doğu-batı aynı ağırlıklı politika neticesinde, Çin Halk Cumhuriyeti-Rusya Federasyonu enerji işbirliğinde önemli gelişmeler olsa bile, yine de bazı problemler baş göstermiştir.'Medvedev-Putin İşbirliği'nden sonra Rusya, uluslararası ekonomik krizin etkisini engellemek için, doğu ağırlıklı bir enerji politikası izlemeye başlamıştır. Bu durum Çin Halk Cumhuriyeti-Rusya Federasyonu ikili enerji işbirliğinin gelişmesine bir fırsat oluşturmuş ve büyük bir hız kazanmıştır. Fakat Çin-Rusya enerji işbirliğinde hala süregelen bazı problemler de mevcuttur. Rusya açısından, Batı ülkelerinin 'Şeyl Gaz Devrimi' kaynaklı enerji talebinin geleceği iyi görünmediği için, doğu enerji politikası izlemeye başlaması, Çin tarafından yeterli görülmemektedir. Dolayısıyla enerji konusunda Çin Halk Cumhuriyeti-Rusya Federasyonu'nun kendisine karşı sergilenen tavrından memnun değildir. Dolayısıyla iki devlet arasındaki mevcut enerji ilişkisi ve ilişkide yaşanan olumlu, olumsuz gelişmeler, artık akademik araştırmalara da konu olmakta ve uzman görüşleri bu ilişkide oldukça önem arz etmektedir.
İran ekseninde Azerbaycan-İsrail ilişkileri

Bu çalışmada Sovyetler Birliğinin dağılması ile birlikte bağımsızlığını elde eden Azerbaycan'ın İsrail'le olan ilişkileri ve İran'ın bu eksende uyguladığı politikaların bu ilişkilerin oluşmasında ne kadar etkisi olduğu teorik çerçevede incelenmiştir. Azerbaycan'ın bulunduğu coğrafya kompleks yapıya sahip olmasından dolayı, bu durum bağımsızlıktan itibaren Azerbaycan'ın dış politikasına da yansımıştır. İran gibi imparatorluk geçmişşi olan ve Azerbaycan'a karşı yayılmacı bir poltika izleyen komşuya sahip olması, bu ülkenin Soğuk Savaş sonrası, Azerbaycan'ı kendisine tehdit olarak algılaması, Güney Kafkasya'da izlediği pragmatik politikalar- Dağlık Karabağ ve Ermenistan Politikaları- Azerbaycan'ı bahse konu ülkeyi dengelemeyi amaçlayan stratejiler geliştirmeye mecbur etmiş ve bu özelde Azerbaycan-İsrail ilişkilerinin oluşmasına olanak sağlamıştır. Azerbaycan ve İsrail arasında var olan ilişkiler çok yönlüdür. Azerbaycan'da uzun tarihe sahip olan Yahudi vatandaşların varlığı ilişkilerin oluşmasına pozitif etki sağlamıştır. İki ülke arasındaki ekonomi, siyasi, ticari ilişkiler mevcut olmakla beraber her ikisi adına hayati öneme sahiptir.
Çatışma sonrası yeniden yapılandırma sürecinde barış güçlerinin rolü

Birleşmiş Milletlerin en önemli görevlerinden birisi uluslararası barış ve güvenliğin korunmasıdır. Kurulduğu günden bu yana, Birleşmiş Milletleruyuşmazlıkların savaşa dönüşmesinin önlenmesi veya çatışmalarınbaşlamasının ardından barışın yeniden temin edilmesi konusunda önemli başarılar elde etmiştir. Barışı koruma harekatları 1945 yılında kurulan Birleşmiş Milletlerinbelkide bilinen en önemli faaliyetidir. Bazı istisnalar hariç soğuk savaş dönemi barışı koruma harekatları, farklı ülkelerden silahsız veya hafif silahlı askeri personelin BM komutası altında, savaşan taraflar arasınakonuşlandırılması suretiyle, devletler arasındaki çatışmaları durdurmak için kullanılmıştır. Harekatların amacı düşmanları ayırmak, ateşkesi izlemek ve korumak suretiyle şiddeti durdurmak ve azaltmaktı.1990'larda çatışmaların yapısında büyük değişiklikler meydana gelmiştir. Soğuk savaşın sona ermesinin ardından, çatışmaların % 90'nındevletler arasında değil devletlerin içerisinde gerçekleşmekteydi. Ayrıca soğuk savaşın sona ermesi ile birlikte BM'de ve BM barışı koruma anlayışında da önemli gelişmeler yaşanmıştır. Güvenlik Konseyi, içsavaşların tarafları arasındaki kapsamlı barış anlaşmalarının uygulanmasına yardımcı olmak amacıyla daha büyük ve karmaşık barışı koruma harekatlarıteşkil etmeye başlamıştır. Üstelik BM barışı koruma harekatları karmaşık görevleri yürütebilmek amacıyla daha fazla sivil unsur içerir hale gelmiştir. ElSalvador ve Mozambik örneklerinde BM barış güçleri, çatışmalarınsonlandırılması ve kalıcı barışın temininde önemli rol oynamıştır. Bu yeni tür harekatlarda, bazı karmaşık barışın tesisi faaliyetleri BM barış güçleri tarafından üstlenilmiştir. Görevler ve yetkiler hukuk ve düzeninsağlanması, sivil yönetim, ekonomik gelişim ve insan hakları konularını içerecek şekilde genişlemiştir. BM'in başarabilecekleri konusunda fazla iyimser bir değerlendirme içerisine girilmesi sonucu bazı harekatlar başarısız olmuştur. Güvenlik Konseyi, Kamboçya ve Mozambik'teki karmaşık görevlerdevam ederken, barış güçlerini ateşkesin ve çatışan tarafların rızalarınınsağlanamadığı Somali'deki ve eski Yugoslavya'daki çatışma bölgelerinekonuşlandırmıştır. Bu harekatlar görevlerini yerine getirebilecekleriinsangücünden ve siyasi destekten yoksundular. Özellikle 1994'deRuanda'da ve 1995 yılında Srebrenika'da yaşanan katliamlar BM barışı korumanın en acı başarısızlıkları haline gelmişlerdir.
Discursive continuity of political nationalism as a form of opposition politics in modern Iran

Bu tez siyasal milliyetçiliğin modern İran siyasetinde toplumsal düzeyde dönüştürücü gücünü tarihsel-sosyolojik yöntemle çalıştığı dört milliyetçi muhalefet hareketi çerçevesinde incelemektedir. İncelenen dört hareket Anayasa Hareketi (1906-11), Milli Cephe Hareketi (1949-53), İran Devrimi Hareketi (1978-79) ve Yeşil Hareket (2009)'tir. Muhalefet hareketlerinin milliyetçiliği benimsemesi şu soruları doğurmuştur: Neden ve nasıl milliyetçilik siyasi muhalefet için kapsayıcı bir ideoloji haline gelmiştir? Milliyetçi muhalefet hareketlerini doğuran yapısall durumlar nelerdir? Bu sorulara cevap vermek için tezde Batı-dışı milliyetçilik çerçevesine başvurularak milliyetçi hareketler için iki amaç tanımlanmıştır. Bunlar kolonializm/emperyalizm şeklinde tezahür eden Batı etkisinden bağımsızlık kazanmak ve anayasacılık ve halk egemenliği yoluyla modern ulus devleti kurmaktır. Ancak bu çerçeve ulus devlete karşı ortaya çıkan milliyetçi muhalefeti açıklamamaktadır. Bu nedenle tezde, itici gücü milliyetçilik olan ve yabancı müdahalesi ile devlet otoriteciliğine karşı kendini gösteren modern bir siyasi hareket olarak tanımlanan 'inuhalefet milliyetçiliği' çerçevesi geliştirilmiştir. Milliyetçi muhalefet hareketleri devlet gücünü ele geçirmek ve kullanmak şeklinde siyasi amaçları olan kitlesel hareketlerdir. Bu hareketler farklı siyasi grupların milliyetçi ideoloji ile koordine ve mobilize olmalarıyla ortaya çıkmaktadır. Tezde muhalefet milliyetçiliği çerçevesi temelinde İran modernleşmesinin başlangıcından bu yana devlet otoritesi üç farklı siyasi yapıya kaymasına rağmen dört milliyetçi muhalefet hareketinin yabancı etkisi ve toplum karşısında güçlü devletin varlığı olarak süreklilik gösteren yapısall koşullar nedeniyle emperyalizm karşıtlığı ve otoritecilik karşıtlığı söylemlerini süreklilik içerisinde üretmeye devam ettiği iddia edilmektedir.
1980'lerde ÇHC ve SSCB'de reformların karşılaştırılması

Bu tezin konusu, 1980'lerde Çin Halk Cumhuriyeti ve Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'nde gerçekleştirilen kapsamlı ekonomik ve siyasal reformların karşılaştırılması ve söz konusu reformların her iki devletin dış politikalarına yansımalarıdır. ÇHC ve SSCB'de sosyalist ideoloji rehberliğinde kurulmuş olan iktisadi ve siyasi sistemler, 1970'lerden itibaren tıkanmaya başlamıştır. Gerek içeride rejimi sağlamlaştırmak gerekse Batı Bloku karşısındaki konumlarını pekiştirmek için başvurulan yöntem ise köklü reformları gerçekleştirmek olmuştur. Ancak ÇHC ve SSCB'de hedeflenen ekonomik ve siyasal reformların planlanma aşamaları ve uygulanma biçimleri farklılıklar göstermiştir. Dolayısıyla aynı hedefe hareket eden ÇHC ve SSCB'nin söz konusu reformlar neticesinde ulaştıkları sonuçlar da son derece farklı olmuştur. İki ülkenin iç dinamiklerindeki bu dönüşümler dış politikalarını da doğrudan etkilemiştir. Deng Xiaoping'in uyguladığı ve 'sosyalist piyasa ekonomisi'ne evrilen ekonomik reform, Çin'in iktisadi ve demografik özellikleri de göz önünde bulundurularak öncelikle kırsal bölgelerde başlatılmış, giderek kentlere teşmil edilmiştir. Siyasal alanda ise Kültür Devrimi'nin olumsuz etkileri tasfiye edildikten sonra, Çin'de 'dışa açılma' kararı alınmış ve 'Çin modeli sosyalizm' düşüncesi de bu dönemde ortaya çıkmıştır. İktidardaki Çin Komünist Partisi'nin kararlarının verimli şekilde uygulanması sonucu, ülkede hızlı ekonomik büyümeyle birlikte daha güçlü bir siyasal yapı inşa edilmiştir. Bütün bu dönüşümün dış politikaya yansıması da 'bağımsız ve barışçı bir dış politika' anlayışı olmuştur. Aynı dönemde SSCB'de perestroyka ve glasnost adı verilen bir ekonomik ve siyasi reform uygulanmaya başlanmıştır. Gorbaçov'un başlattığı bu reformlar, dış politikaya 'yeni düşünce' adıyla yansımış ancak başarısız olmuş, Sovyetler Birliği Komünist Partisi Doğu Blokundaki etkisini ve ülkedeki iktidarını kaybetmiştir. Neticede, SSCB dağılmıştır. Buna karşılık ÇHC'de ise Deng Xiaoping'in yaptığı reformlar, Çin ekonomisinin kalkınmasını sağlamış, halkın yaşam standartlarını belli oranlarda yükseltmiş, ÇKP'nin varlığını ve iktidarını korumuş, hatta daha da sağlamlaştırmış, ülkenin uluslararası sistemdeki yerini ve ağırlığını artırmıştır.
Osmanlı'dan Cumhuriyet'e Türk-Japon ekonomik ilişkilerinin başlangıcı ve gelişimi

Türkiye ve Japonya'nın ekonomik ilişkilerinin başlayıp, gelişmesinin tarihi, aynı zamanda iki ülke arasındaki dostluk ilişkilerinin de tarihi olmaktadır. 19. yüzyıl da her iki ülke de Batılı, sanayileşmiş ülkelerin baskısına maruz kalarak, modernleşme yolunda reformlar yapmak ve yenileşme çabalarına girişmişlerdir. Belki de bu benzerlik, yani Avrupalı asıllı halklardan olmayıp ta onların baskısı karşısında dik durabilme özellikleri bu iki ulusu birbirine yaklaştırmıştır. Aradaki coğrafi uzaklık, ticari-ekonomik ilişkilerin, istenen seviyede gelişmesinde engel teşkil etse de dostluk ilişkilerinin gelişmesinde bir sorun olmamıştır. Türkiye ve Japonya arasında ilk resmi ilişkinin başlamasında ve iki ülke arasındaki dostluk köprülerinin kurulmasında, Osmanlı Devleti Padişahı II. Abdülhamid tarafından Japonya'ya gönderilen Ertuğrul Firkateyni'nin, görevini tamamladıktan sonra, dönüş yolunda Japonya açıklarında batması hadisesinin büyük rolü vardır. İlk kayda değer ekonomik ilişkilerin başlaması ise Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluş aşamasını yaşadığı yıllardadır. Bu konuda Japonya'nın ilk Türkiye Cumhuriyeti büyükelçisi olan, Obata Yuukichi'nin rolü önemlidir. Türkiye- Japonya ekonomik ilişkilerinde en fazla çaba harcayan taraf, resmi ilişkiler açısından veya özel sektör ve bireysel açısından olsun, en fazla gayret eden taraf Japonlar olmuştur.
1990 sonrası Moğalistan dış politikası

Bu çalışmada 1990 sonrası Moğolistan dış politikası incelenmiştir. Moğolistan dış politika oluşumunu etkileyen coğrafi konum, ekonomi, nüfus ve kültür gibi etkenler ince ayrıntılarla ele alınmıştır. 1990'dan itibaren Moğolistan'ın Kuzey Doğu veya Orta Asya bölgelerinden hangisine dahil olduğu, hangi ülkenin Moğolistan'daki Rusya ve Çin çıkarlarını dengeleyecek üçüncü bir güç olabileceği tartışmaları gündeme gelmiştir. 1990'da Moğolistan'da başlayan demokratik reform süreciyle birlikte hukuk düzeninde de değişiklikler meydana gelmiştir. Buna bağlı olarak dış politikada karar verme mekanizmasında da değişikler yaşanmıştır. İkili ilişkiler düzeyinde Moğolistan'ın geleneksel ilişkileri bulunan Rusya ve ÇHC dışında ABD, Japonya ve Güney Kore ile yeni kurulan ilişkiler incelenmiştir. Uluslararası ilişkiler düzeyinde büyük güç odağı olan bölgesel örgüt AB, evrensel örgüt BM, Asya Pasifik bölgesinde ekonomik işbirliği sağlayan APEC, istikrarı sağlayan ASEAN Bölgesel Forum ve Kuzey Doğu Asya Ekonomik Forum ile Moğolistan'ın ilişkileri incelenmiştir. 212
Anti-corription policy in the European Union and impact of the EU accession process on Turkey's anti-corruption strategy

oz AVRUPA BİRLİĞİ'NDE YOLSUZLUKLA MÜCADELE POLİTİKASI VE AB2YE KATILIM SÜRECİNİN TÜRKİYE'NİN YOLSUZLUKLA MÜCADELE STRATEJİSİ ÜZERİNDEKİ ETKİSİ Kösekahya, Gamze Yüksek Lisans, Avrupa Çalışmaları Tez Yöneticisi: Prof. Gamze Aşçıoğlu öz Aralık 2005, 73 sayfa Bu tez Avrupa Birliği'nin yolsuzlukla mücadele politikasını analiz etmektedir. Bu çerçevede, global bir fenomen olarak yolsuzluk ve uluslararası örgütler tarafından alınana önlemler de incelenmektedir. Bundan başka, bu tez Avrupa Birliği'ne katılım sürecinin Türkiye'deki yolsuzlukla mücadele stratejisine etkide bulunup bulunmadığı sorusunun yanıtını aramaktadır. Son olarak tez, Türkiye'deki mevcut reform sürecindeki eksiklikleri tespit etmekte ve buna uygun olarak öneriler geliştirmeye çalışmaktadır.
An analysis of the responsibility to protect: The Arab perception of the NATO intervention in Libya as represented in Al-Jazeera and Asharq Al-Awsat

Bu tez çalışması, kökleri haklı savaş ve insani müdahale kavramlarına dayanan Koruma Sorumluluğunun başlıca uygulanma alanlarından biri olan Arap dünyasında nasıl algılandığını ortaya koymayı amaçlamaktadır. Bu algıyı araştırmak için koruma sorumluluğu kavramının Arap medyasında ele alınış biçmi incelenmektedir. Koruma sorumluluğu kavramı ilk olarak 2001 yılında Uluslararası Müdahale ve Devlet Egemenliği Komisyonu tarafından ortaya atılmıştır. Komisyon, koruma sorumluluğu kavramını ortaya atarak, insani müdahale tartışmalarının odak noktasını devletlerin Müdahale Hakkından devletlerin insanları vahşet suçlarından Koruma Sorumluluğuna döndürmeyi amaçlamıştır. Kavram, 2005 yılında Birleşmiş Milletler Dünya Zirvesi'nde devlet başkanları tarafından kabul edilmiştir. Dünya Zirvesi Sonuç Bildirgesi koruma sorumluluğu gerektiren suçların kapsamını soykırım, savaş suçları, etnik temizlik ve insanlığa karşı suçlar olarak belirlemiş ve milli otoritelerin vatandaşlarını bu suçlara karşı Koruma Sorumluluğunu yerine getirememesi durumunda uluslararası toplumun sorumluluğu Birleşmiş Milletler Güvenlik konseyi aracılığıyla üstleneceğini bildirmiştir. 2011 yılında NATO tarafından gerçekleştirilen Libya müdahalesi Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi tarafından koruma sorumluluğununa referansla alınmış ilk uluslararası askeri müdahale kararı olma özelliği taşımaktadır. Bu nedenle çalışma kapsamında Arap algısı, bölgenin iki önemli ve etkili yayın organı olan Al-Jazeera ve Asharq Al-Awsat gazetelerinde Libya müdahalesi ile ilgili olarak yayınlanmış makaleler üzerinden incelenmektedir. Çalışma, Arap dünyasında Koruma Sorumluluğuna ve uluslararası askeri müdahalelere şüphe ile yaklaşıldığını göstermiştir. Bu tip müdahalelerin arzulanır olmadığı, ancak Arap ülkelerinin askeri kabiliyetlerinin kısıtlılığı göz önünde bulundurulduğunda izin verilebilir bulunduğu görülmektedir. Bu durumda da müdahale kararının ne şekilde alınacağı, ölçeğinin ne olacağı, ne şekilde uygulanacağı, ve müdahale edenin müdahale sonrası sorumluluklarının neler olacağı gibi konularda, pek çok ölçüt devreye girmektedir.
Prizren Birliği'nden bağımsızlığa Arnavut milli kimliğinin oluşumu (1878-1912)

Milliyetçilik konusunu irdeleyen çalışmalar Siyaset Biliminin temel çalışmaları arasında yer alır. Etnik grup, millet, milli kimlik, millet oluşumu ve milli inşa süreci bu çalışmaların açıklamayı hedeflediği başlıca kavramlar ve olgular arasında bulunmaktadır. Milliyetçiliğin kendisi hem tarihsel hem de güncel bir olgudur. Geçmişte olduğu gibi bugün de milliyetçiliğin uluslararası düzende sorun yarattığı bilinmektedir. Bu nedenden dolayı, milliyetçilik uluslararası ilişkiler disiplini çerçevesinde de ilgi çekmektedir. Gittikçe küreselleşen bir dünya düzeninin içinde yer alsak da milliyetçilik yeni sorunlar gündeme getirmeye devam etmektedir. Elinizdeki çalışma geçmişşte yaşanan bir millet oluşum sürecinin incelemesidir. Temel bir özelliği de bir imparatorluk düzeninde gelişen milliyetçilik örneğini tartışmasıdır. 19. yüzyılın son çeyreğinde ortaya çıkan yeni denebilecek düzen, Osmanlı İmparatorluğu'nda Arnavut milli hareketinin doğmasına sebep olmuştur. Bu hareket başta kültürel nitelikleri ağır bassa da zamanla yaygınlık kazandı ve aktif siyasi bir karakter almaya başladı. Osmanlı düzenini değiştiren toplumsal, ekonomik ve siyasi güçler Arnavut milliyetçi hareketini de ayrılıkçı bir renge bürümüşlerdir. Tezde kültürel, tarihsel ve siyasi koşulların ışığında Arnavut topluluğunun Osmanlı'daki konumu ve Arnavut milli kimliğinin oluşum süreci incelenmiştir. Çalışmada milliyetçilik kuramları genel çerçeveleriyle sergilenirken Arnavut milliyetçiliğine yapılan göndermelerle daha açıklayıcı olmaya çalışılmıştır. Bu konudaki literatürde pek az rastlanan bir tarzda, konuyu milliyetçi söylemin etkilerinden kaçınarak ele almak hedeflenmiştir. Böylece ilgili literatüre bir katkıda bulunmaya çalışılmıştır.
Competitive jihadism : A new theorethical approach to jihadi de-facto states

Dünya siyaseti, cihatçı de facto devlet adında içinde nevi şahsına münhasır özellikler barındıran yeni bir siyasi birim ile tanıştı. Çokça karşılaşılmayan karakteristiği ve meşruiyet eksiğinden dolayı bu realiteyi tanımlarla çevrelemek ve onu teoriler ışığında anlamaya çalışmak ise zorlu bir uğraşıdır. Bu tez cihatçı de facto devletlerin devlet kurma aşamaları, egemenlik pekiştirme süreçleri ve özellikle söylemsel bazda ana devletleri ile olan rekabetlerini ortak potada inceler. Bu tez Nina Caspersen'in ' Rekabetçi Demokratikleşme' yaklaşımını genel çerçeve olarak kabul ederek onu cihatçı de facto devletlere göre yeniden uyarlar. Dahası, her gerçekliğin üç fazı olduğunu, büyük teorilerin bunu etkili bir biçimde analiz edemeyeceklerini ve kendi dinamiklerine bakılarak anlaşılacağını söyleyen Rosenau'nun 'Türbülans Yaklaşımı' nı da teorik çerçeve olarak kabul etmektedir. Bu çalışmada cihatçı bir de facto devletin ana devletinden daha cihatçı bir politika edinmesi ile onun egemenliğinin pekişmesi arasında pozitif bir bağıntı olduğu iddia edilmektedir. Egemenlik pekiştirmesinin gereksinimleri ise Milletler Cemiyeti'nin devlet tanımından yararlanılarak edinilmiştir. Ortaya konulan olgu şudur ki bir cihatçı de facto devlet eğer ana devletinden daha cihatçı bir politika geliştirir ise bu durum onun egemenliğinin pekişmesinde ve hedef kitlesi üzerinde olumlu ve meşru kılıcı etkiye yol açacaktır. Bu hipotez örneğin güncel olması, zengin veri sunması ve etkilerinin açıktan gözlenebiliyor olmasından dolayı ' İslam Devleti-Irak-Suriye' örneği üzerinde tez boyunca test edilmiştir. Bu konu oldukça güncel bir olgu olsa da test sonucu hipotezi ikna edici bir şekilde doğrulaşmıştır.
Uluslararası ilişkilerde bir dış politika aracı olarak dış yardımlar: ABD ve Türkiye örneği

Bir dış politika aracı olarak dış yardımlar 18. yüzyıldan beri kullanılmakla birlikte asıl önemini Soğuk Savaş ile birlikte kazanmıştır. Soğuk Savaş döneminde birçok ülke etki alanlarını artırmak için dış yardımları sürekli olarak kullanmışlardır. Dış yardımları etkin olarak kullanan ülkelerden biri de ABD'dir. ABD Soğuk Savaş'ın ilk yıllarından bugüne kadar çok farklı ülkelere farklı amaçlarla dış yardımlarda bulunmaktadır. Bu yardımların hepsini ekonomik ve siyasal amaçlı olarak değerlendirmek mümkün değildir. İnsani yardımlar başta olmak üzere acil müdahale yardımları ve diğer yardımlar Amerikan yardımlarında önemli bir dilimi oluşturmaktadır. Amerikan yardımları 1961 yılından itibaren USAID bünyesinde dağıtılmaktadır. ABD yardımları bir dış politika aracı olarak dış yardımların anlaşılmasında en iyi örnektir. Türkiye ise Soğuk Savaş'ın sonra ermesi ile bölgesinde yaşanan gelişmelerin de etkisi ile dış yardım veren ülkeler arasında önemli bir pozisyon edinen ülkelerden biri olmuştur. Özellikle 1992 yılında kurulan TİKA'nın da etkisi ile Türkiye başta bölge ülkeleri olmak üzere dünyanın birçok ülkesine dış yardımda bulunan bir ülke haline gelmiştir. Dış yardımlar Türkiye'nin bölgesel ve küresel ölçekte giderek daha etkin bir aktör olmasını sağlamıştır.
Collecive Security Treaty Organization and the limitations of Russia's influence over the other CSTO member states

Bu tez Kolleftif Güvenlik Anlaşması Teşkilatı ve Rusya'nın diğer KGAT üye devletleri üzerindeki etki kaynaklarını incelemeyi amaçlamaktadır. Tez, KGAT'ın başlangıcı ve KGAT çerçevesindeki güvenlik işbirliğinin gelişmesine odaklanmaktadır. Bu tez KGAT'ın Rusya merkezli bölgesel güvenlik örgüt olarak devam etmesine rağmen, 2000 yıllarında diğer KGAT üye devletlerinin artan tehdit algısı çeşitliliği ve diğer bölgesel güvenlik örgütlerinin Sovyet sonrası alana artan ilgisinden dolayı Rusya'nın diğer KGAT üye devletlerine olan etkisinin yavaş yavaş sınırlandığını savunuyor. Giriş bölümünden sonra, ikinci bölüm Bağımsız Devletler Topluluğu çerçevesinde güvenlik işbirliği kökenin incelemektedir. Üçüncü bölüm 2002 yılındaki kuruluişundan bu yana KGAT'ın yapısını ve faaliyetini araştırmaktadır. Bir sonraki bölüm Sovyet sonrası devletlerin uluslarüstü zorlulukları ve onların tehdit algısı yanı sıra bölgesel aktörler tarafından bölgesel güvenliği teşvik etme çabalarını özetliyor. Beşinci bölüm Şanghay İşbirliği Örgütü, AGİT ve NATO gibi diğer bölgesel güvenlik örgütlerinin Sovyet sonrası alana artan ilgisini analiz etmektedir. Sonuç bölümü ise tezin ana bulgularını tartışmaktadır.
Macar milli kimliğinin bir parçası olarak Macaristan'daki Osmanlı/Türk karşıtı hafıza mekanları

Küresel dünya düzeninde, sahip oldukları şiddet araçları ve sınırlarının 'seçici geçirgenliğiyle' hala en revaçta olan siyasal birim ulus-devletlerdir. Zira ulus-devletler siyasal alandaki hakimiyetlerinin yanı sıra, uyruklarına sundukları kimlikle de gündemdedirler ve günümüzde hiçbir siyasal oluşum, milli kimliği imleyen sembollerden daha popüler semboller yaratamamışlardır. Yalnızca ulus-devlet kuran ya da etnik boğazlaşmalara sebebiyet veren bir ideoloji olarak algılanmaması gereken milliyetçilik, ulus-devletlerin ve milli kimliklerin içlerinde barındırdıkları onca eşitsizliğe rağmen günümüzde hala en geçerli olgular olarak canlı kalmalarını sağlayan yegane görüngüdür. Dolayısıyla milliyetçilik, ulusların ve ulus-devletlerin yeniden üretiminde hayati rol oynayan bir konumdadır. Ulusların yeniden üretiminde, standartlaştırılmış kamusal eğitim, edebi eserler ile kültürel üretimler önemli roller oynasa da günümüzde bireyin hafızasına görsel katkılar sunarak ezbere dayalı tarih eğitiminin soyutluğunu somuta bürüyen hafıza mekanları da önemli paya sahiptirler. Bu çalışmada Macaristan'daki Osmanlı/Türk karşıtı hafıza mekanları, Macar ulusunun kolektif hafızasında önemli bir yere sahip olan 'Osmanlı/Türk hakimiyeti dönemi' göz önünde bulundurularak incelenecektir. İncelemenin sonuçları ile günümüzde Macaristan'ın en önemli siyaset gündemi haline gelen ve Macarların milli kimliğinin yeniden üretiminde önemli bir yere sahip olduğu düşünülen göçmen karşıtlığı anlamlandırılmaya ve bu ikisi arasında bir bağ kurulmaya çalışılacaktır.
Russian-Syrian relations since The Arab spring: A strong alliance

Bu tezde, Arap Baharı sonrası Suriye-Rusya ilişkileri, Suriye'nin küçük devlet dış politik davranışına ilişkin ittifak oluşum mekanizmaları çerçevesinde ele alınmıştır. Bunu yaparken, bölgedeki temel güçlükler, tehdit ve fırsatlar ve bölgesel ve uluslararası etki ve sonuçlar Rusya-Suriye ittifakı optiğinden altında değerlendirilmeye çalışılmıştır.