turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Civil wars after secession; Case of South Sudan

Sovyetler Birliği'nin çöküşünden bu yana, sosyal bilimler alanında önde gelen bir bilgin, etnik çatışmaları, daha önce bastırılmış tarihsel etnik rekabetlerin kaçınılmaz bir kaçınılmaz yeniden dirilişi olarak tanımladı. Bu yaklaşımın bir benzetmesi, komünizm sonrası dönemi 'medeniyet arasındaki fay hatları geleceğin savaş çizgisi' olarak görüyor. Bu çalışma, ayrılma sonrası iç savaşın temel nedenlerini incelemek için araçsalcı bir yaklaşım kullanmaktadır ve ayrılma sonrası iç savaşın açığa çıkarılmamış bir nedeni olarak etnik köken siyasallaşmasını tespit etmiştir. etnik çatışmanın siyasallaşması siyasal elitleri, siyasal söylem araçlarını ve kitle iletişim araçlarını siyasallaştırma aracı olarak kullanan aktörler olarak meydana getirdi. etnik köken, kolektif veya kişisel bir hedefe ulaşmak için siyasi seçkinlerin kullanabileceği bir araçtır. Dolayısıyla etnik köken, siyasallaştırılmadıkça iç savaşa neden olamaz. Ayrılmadan iki yıl sonra, Güney Sudan, tahminen binlerce ve yerinden edilmiş milyonlarca insanı katleten bir iç savaş tarafından ele geçirildi. Aralık 2013'te çıkan etnik çizgi boyunca çıkan çatışma, uluslararası medya ve bazı gözlemciler etnik kökenleri çatışmanın ana nedeni olarak görüyorlar, ancak bu tez cumhurbaşkanı Salva Kiir'in ve eski başkan yardımcısı Riek Machar'ın bir aktör olarak etnisiteyi siyasallaştırdığını belirledi, önemli bir rol oynadılar. Bir iç savaşa neden olarak. iki siyasi elit, Dinka ve Nuer etnik gruplarını siyasallaştırmak için siyasi söylem ve kitle iletişim araçlarını kullandı. Etnisitenin siyasallaşması Güney Sudan'da iç savaşı tetikleyen şeydi, uluslararası medya ve gözlemciler tarafından iddia edilen etnik köken değildi.
The determinants of international and state level responses to refugee crises: A comparative analysis of Syria (2011-2016) and Rwanda (1990-1994)

Bu çalışma, çeşitli aktörlerin iç savaşlar sonrası ortaya çıkan mülteci krizlerine verdiği yanıtları belirleyen etkenleri araştırmaktadır. Temel iddia, silahlı iç çatışmaların bazı özelliklerinin, iç savaş sonrası çıkan mülteci krizlerine aktörlerin verdiği tepkiler üzerinde belirleyici etkisinin olduğudur. Bu tezde, çatışmanın coğrafi yakınlığı, mülteci tipi ve profili, mülteci üreten ülkenin dış politikadaki konumu gibi çatışmaya dair özelliklerin aktörlerin mülteci krizlerine verdiği yanıtta önemli bir etkisi olduğu ileri sürülmektedir. Uluslararası aktörler iki kategoride incelenmiştir: hükümetlerarası kuruluşlar ve STK'lar. Aktörlerin davranış biçimlerini incelemek amacıyla Suriye (2011-şimdi) ve Ruanda (1990-1994) iç savaşları sonrası ortaya çıkan mülteci krizlerinin kıyaslamalı analizi yapılmıştır. Ruanda ve Suriye çatışmalarını incelemekteki amaç, Suriye vakasında bulunup Ruanda'da bulunmayan faktörlerden hangilerinin devlet ve uluslararası aktörleri harekete geçirdiğini anlamaktır. İki vaka analizinin genel sonucu realist ekolün tespitleriyle paraleldir; devletler, mülteci krizi gibi insani krizlerde dahi en temel aktörler olmayı sürdürmektedir.
Frankofoni: Fransızca konuşan ülkeler topluluğu

İnsan toplulukları yeryüzünde yer aldıkları günden bugüne kendi aralarında çeşitli düzeylerde işbirliği amacıyla farklı örgütlenmeler oluşturmuştur. Günümüzdeki işbirliği modellerinin temellerinin çok eski çağlara dayandığı görülmektedir. Tarihi süreçte ortaya çıkan işbirliği modelleri insanlar ve devletlerin karşılaştığı sorunları çözme amacı ile ortaya çıktığı gibi kimi zaman da bir takım ideallerin yahut özel işbirliği alanlarının gerçekleştirilmesi için de oluşturulmuştur. Bu özel işbirliği alanları için tesis edilmiş kurumlardan birisi de Frankofoni: Fransızca Konuşan Ülkeler Topluluğu'dur. Soğuk Savaş ertesinde uluslararası sistemdeki bu değişim ve gelişimin nasıl sonuçlanacağı tam olarak analiz edilemese de bazı eğilimlerin yakın gelecekte önem arz edeceği de ortaya çıkmıştır. Günümüzde sermaye hareketleri, ticari faaliyetler ve teknolojik gelişmeler supranasyonel bir nitelik kazanarak giderek yayılmaktadır. Bu yayılma ve beraberinde getirdiği yoğunlaşma sınır ötesi menfaat gruplarını ve değişik milletlere mensup bireyleri sıkı menfaat bağları ile birbirine bağlamaktadır. Bu bağlamda Fransızca Konuşan Ülkeler Topluluğu tecrübesi üzerinde önemle durulması gereken bir olgu haline gelmiştir.
21. yüzyılda değişen güvenlik paradigmalarının terörizm stratejisiyle mücadeleye etkileri

Değişen güvenlik paradigmaları, terörizm stratejisinin tehdit olarak geldiği nokta ve gelişen teknolojinin terör faaliyetlerinde kullanılması, terörizm stratejisiyle mücadeleyi oldukça zorlaştırmaktadır. Günümüzde olduğu kadar tarihin hiçbir kesitinde toplumlar tarafından terörizm stratejisi, küresel bir tehdit olarak algılanmamıştır. Terör eylemleri neticesinde ölen ve yer alanan masum sivillerin sayısı gün geçtikçe artmaktadır. Güncel dalga olarak tanımlanabilecek El-Kaide Terör Örgütü'nün ideolojisinde etkilenen terör kitleleri, daha fazla ölümü ve yıkımı hedeflemektedir. Gün geçtikçe artan bir biçimde toplumları tehdit etmeye devam etmektedir. Bu artan tehdit ve bu alanda yeterince çalışmanın olmaması, bu tezin hazırlanmasında etkili olmuştur. Çalışmada güvenlik, terörizm ve terörizmle mücadele konuları değişim ve dönüşümleri bağlamında irdelenmiştir. Terörizmle mücadeleye dair uygulamalar ve uzman görüşleri incelenmiş, değişen güvenlik paradigmalarının mücadeleye etkileri değerlendirilmiştir. Değişen güvenlik paradigmalarının kısa vadede mücadeleyi zorlaştırdığı ancak gruplara ve bireylere verilen önemin artması nedeniyle mücadelede uzun süreçlerde daha etkili sonuçlar doğuracağı anlaşılmıştır. Geçmiş uygulamalar, değişen güvenlik paradigmalarının dikkate alınması ve tezde incelenen diğer konular ışığında, uygulandığında terörizm stratejisi ile mücadelede etkin sonuçlar alınacağı düşünülen Kapsamlı Terörizm Stratejisi ile Mücadele Modeli ve Model'in uygulanabilmesi için gerekli olan Terörle Mücadele Müsteşarlığı çalışmada önerilmiştir. Model'de ve Model'e uygun Terörle Mücadele Müsteşarlığı'nda, terörizm stratejisinin tüm yönleriyle mücadele edebilmek amacıyla adli ve taktik operasyonlardan, bilgilendirme önleme faaliyetlerinden terör örgütü üyelerinin rehabilitasyonuna geniş bir yelpazede öneriler sıralanmıştır.
Soğuk savaş döneminde Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'nin Orta Avrupa ve Balkanlara yönelik politikası

1917 Ekim Devrimi ile birlikte Sovyet sosyalizmine giden yol açılmış, 1922 yılında Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'nin kurulmasıyla federatif bir sosyalist devlet Avrasya coğrafyasında tarihteki yerini almıştır. Dış politikası ilk yıllarda ılımlı ve zayıf bir siyasi yapıya sahip olmuş ancak zaman içinde Avrupa'da yayılmacı bir politika izleyerek tüm dünyayı etkilemeye başlamıştır. ABD ve SSCB'nin iki merkezi aktör ve iki kutuplu sistemin liderleri olduğu Soğuk Savaş döneminde bu etki en üst düzeyde yaşanmıştır. SSCB, sosyalist ideolojik yayılmacı politikalarıyla Avrupa coğrafyasında, özellikle Orta Avrupa ve Balkanlar'da etkili olmuştur. Tez çalışması SSCB'nin II. Dünya Savaşı'nın ardından dünya siyasetinde siyasi, ekonomik ve askeri anlamdaki politikalarını, bu politikaların uydu devletler olarak Orta Avrupa ve Balkan devletlerine yansımalarını araştırmakta ve değerlendirmektedir, Soğuk Savaş döneminde SSCB'nin Orta Avrupa ve Balkanlara yönelik genel politikasının işleyişini ve sonuçlarını ele almaktadır. SSCB'nin dünya siyasetinde söz sahibi olduğu Soğuk Savaş dönemi politikaları siyasi tarih, siyaset bilimi ve uluslararası ilişkiler disiplinleri kapsamında değerlendirilmiştir. Bu kapsamda oldukça geniş bir literatür taraması yapılmış, kavramsal ve teorik altyapı üzerine, Sovyetler'in ülkeler özelinde politikaları ve dönem gelişmeleri incelenmiştir. Sonuç olarak SSCB'nin Soğuk Savaş döneminde Orta Avrupa ve Balkanlara yönelik politikasının ana hatlarının yanı sıra, tek tek ülkeler özelinde hangi süreçlerde işlediği, etkilerinin ve sonuçlarının neler olduğu, bütün olarak Doğu bloğunun oluşumunu da ifade eden bu politikaların çözülmeye ve SSCB'nin de dağılmasına giden yoldaki etkileri ortaya konulmuştur.
Rusya Federasyonu dış politikasındaki değişimin Ukrayna krizine etkisi (2000-2016)

Birinci ve İkinci Dünya Savaşı'nın ortaya çıkardığı güvensizlik ortamı, Soğuk Savaş boyunca da devam etmiştir. Bu dönemlerde devletler, uluslararası alanda ortak bir güvenlik ortamı oluşturmaya çalışmışlardır. Bu arayışlar uluslararası ilişkiler kuramlarındaki güvenlik çalışmalarına da yansımıştır. Ancak genel anlamda istenilen küresel barış ve çatışmasızlık ortamına ulaşılamamıştır. SSCB'nin dağılması, hem bölgesel hem de küresel güç dengelerini değiştirmiştir. Değişen bu güç dengeleri, hem AB hem de ABD gibi büyük güçlerin Karadeniz, Kafkaslar ve Orta Asya gibi eski Sovyet nüfuz alanlarına doğru genişlemelerinin önünü açmıştır. Ancak 2000 yılında Vladimir Putin'in devlet başkanı olmasından sonra Rusya Federasyonu, kısa süre içinde toparlanma sürecine girmiştir. Ekonomik ve siyasi gelişmeler, beraberinde askeri gelişmelerin de önünü açmıştır. Böylece Rusya, başta yakın çevresi olmak üzere eski nüfuz alanları üzerinde etkisini arttırmaya başlamıştır. Bu gelişmelerden en çok etkilenen ülkelerden biri Ukrayna olmuştur. Ukrayna'nın dış politikada çeşitlilik üretememesi, onu AB ile Rusya arasında mücadele alanı olmaya itmiştir. Rusya'nın yükselen gücü ve özgüveni Ukrayna üzerinde büyük bir baskı oluşturmaktadır. Bu baskının ve Rusya'nın sertleşen Ukrayna politikasının bir takım sebepleri vardır. Bu sebeplerin en önemlisi AB, NATO ve ABD'nin Doğu Avrupa ve Kafkaslar üzerine yoğunlaşarak, Rusya üzerinde bir güvenlik tehdidi oluşturmalarıdır. Batının bu yaklaşımının bedelini de bölge ülkeleri ödemek zorunda kalmaktadır. Bu çalışmada uluslararası ilişkiler kuramlarının güvenlik konusuna yaklaşımları ele alınarak, kavramsal çalışmalar üzerinde durulmuştur. Rusya Federasyonu'nun dış politikalarındaki değişimin bölge ve Ukrayna üzerindeki yansımaları ele alınmıştır. Ayrıca Ukrayna'da meydana gelen çatışmaların ve ortaya çıkardığı krizin bölge dengeleri üzerindeki etkileri üzerinde durulmuş, analiz ve değerlendirmeler yapılmıştır.
Arap-İsrail savaşlarının Türk kamuoyuna yansılamaları (1948-1967)

1948- 1967 döneminde İsrail ile Araplar arasında yaşanan savaşların Türk kamuoyundaki yansımalarına baktığımızda gerek iç politikada, gerek uluslararası sistemde meydana gelen değişikliklerin kamuoyunu ve Türkiye'nin dış politikasını derinden etkilediğini görmekteyiz. Bu nedenle yaklaşık yirmi yıllık bu dönemde Türkiye'nin Ortadoğu politikasında önemli değişikliklerin olduğunu söyleyebiliriz. İsrail ile Araplar arasında yaşanan Filistin sorunu ve 1948 savaşı Türk kamuoyunda ilgiyle izlenmiş ve Araplar lehine haberlere ve makalelere yer verilmiştir. Dönemin gazeteleri Filistin sorunun ortaya çıkışına geniş yer vermiş ve İsrail devletininkuruluşunun sadece İsrail ile Araplar arasında yaşanan bir sorun olmadığı, Batılı devletlerin de bu sorunun çıkmasında etkili olduğu vurgulanmıştır.1950'li yıllardan itibaren Türkiye'nin Arap devletleriyle ilişkilerinde önemli değişiklikler olmaya başlamıştı. Türkiye'nin Truman Doktrini ve Marshall Planı altındaABD'den yardım almaya başlaması, özellikle NATO'ya girerek Batılı devletlerle ittifak ilişkileri içine girmesi Arap Devletleriyle ilişkilerinde ters bir gelişmenin yaşanmasına neden olmuştu. Mısır devlet başkanı Nasır'ın Süveyş Kanalı'nı millileştirmesi ve arkasından da sorunun büyüyerek savaşa dönüşmesi Ortadoğu'da büyük bir buhranınyaşanmasına neden olmuştu. Türkiye bu buhran sırasında Batılı Devletlerin yanında yer alarak sorunun çözümüne katkıda bulunmaya çalışmıştı. Bu da Arap Devletleri'nin Türk dış politikasına yönelik eleştirilerde bulunmasına neden olmuştu.1960'larda Türkiye'nin Arap devletleriyle ilişkilerinde önemli değişiklikler yaşandı. Türkiye bu dönemde Arap devletleriyle eşitlik ve karşılıklı saygı çerçevesinde ikili ilişkileri geliştirmeye yönelik bir bölge politikası uygulamaya çalıştı. 1967 Savaşı sırasında Türk kamuoyu ve Türk hükümeti olayları yakından takip ederek bu politikayıuygulama fırsatı bulmuştur. Türkiye bu savaş sırasında tarafsız olduğunu açıklamasınarağmen, Araplara karşı sempatiyle baktığını da açıkça söylemekteydi.
Karadeniz Ekonomik İşbirliği ve birliğin Türkiye üzerindeki beklenen etkileri

II. Dünya Savaşı'ndan sonra çok sayıda işbirliği hareketinin meydana geldiği görülmektedir. Bu hareketlerin gelişmesinde, Avrupa Topluluğu'nun başarısı ve 1980'li yıllardaki büyük değişimler etkili olmuştur. Sovyet Birliği ve Doğu Avrupa ülkelerinde ekonomik, politik, sosyal ve kültürel alanlardaki köklü değişmeler, gelişmiş ülkelerin sanayi ve teknoloji toplumundan bilgi toplumuna yönelmeleri, savaştan sonraki dengeleri değiştirmiş ve dünyada yeniden yapılanma süreci başlamıştır. Değişen dünya düzenindeki yeni oluşumların dışında kalmamak için Türkiye, kendi girişimi ile 1990 yılı Ocak ayında Karadeniz Ekonomik İşbirliği Bölgesi Projesi'ni ortaya atmıştır. 3 Şubat 1992 tarihinde Türkiye, Romanya, Bulgaristan, Azerbaycan, Gürcistan, Ermenistan, Moldova, Ukrayna ve Rusya Federasyonu olmak üzere dokuz ülkenin katılımı ile parafe edilen KEİB Anlaşması, 25 Haziran 1992'de Yunanistan ve Arnavutluk'unda kurucu üye olarak katılımlarıyla on bir ülkenin devlet ve hükümet başkanları düzeyinde imzalanarak yürürlüğe girmiştir. Uluslararası bir ekonomik bütünleşme girişimi olan KEİB, Türkiye'yi bölgede önemli bir konuma getirmiş ve özel bir sorumluluk yüklemiştir. KEİB Projesi ile üye ülkelerin coğrafi yakınlıklarından ve ekonomilerinin birbirlerini tamamlayıcı özelliğinden yararlanarak, aralarındaki ticari, ekonomik, bilimsel ve teknolojik işbirliğini geliştirmeleri ve bölgenin barış ve refah bölgesi haline gelmesi öngörülmektedir. Bu temel ilke doğrultusunda KEİB'nin amacı; kısa dönemde bölge ülkelerinin işbirliğine gidebilmeleri için uygun ortamın yaratılması ve taraflar arasında mal ve hizmet ticaretinin arttırılması, uzun dönemde ise, üye ülkeler arasında ekonomik ilişkileri daha fazla geliştirebilmek maksadıyla kişilerin, malların, sermayenin ve hizmetlerin serbestçe dolaşımını sağlayarak, aşamalı olarak bir serbest ticaret bölgesi kurulmasıdır. KEİB Projesi'nin, üye ülkelerin üretim, tüketim, istihdam ve yatırım düzeylerinin olumlu yönde değişmesine ve kalkınma çabalarına büyük katkısı olacaktır. Bölgedeki ekonomik potansiyelin harekete geçirilmesiyle, ülkeler arasındaki ticari ve ekonomik işbirliği artabileceği gibi, Batı açısından da önemli bir pazar ortaya çıkacaktır. Ayrıca, bölgede ekonomik ve sosyal patlamaları önleyerek barış ve güvenliğin oluşturulmasına katkı sağlayabilir. Ancak, üye ülkelerin içinde bulundukları koşullar itibarı ile kısa zamanda giderilmesi gereken birçok sorunlarla karşı karşıya bulunulduğu unutulmamalıdır. KEİB'nin gelişmesi ve başarılı bir bütünleşme modeli oluşturulması her şeyden önce üye ülkelerin girişime inanmaları, geçici olarak bakmamaları ve mevcut sorunların çözümlenmesine bağlıdır. Sonuç olarak, KEİB'nin sadece Türkiye için değil tüm üye ülkeler için yeni bir ufuk açarak dünya ülkeleriyle entegrasyonu kolaylaştırıcı nitelikte bölgesel bir işbirliği hareketi olduğu söylenebilir.
21. Yüzyıl Hindistan Dış Politikası'nda 'Hint-Pasifik' Kavramı Tartışmaları

Asya jeopolitiğinde Çin, ABD ve Hindistan denkleminde üç büyük değişim yaşanmaktadır. Asya'nın iki devinden biri olan Çin'in 'Batıya İlerleyiş' söylemiyle 'Barışçı Yükselişi', Hint Okyanusu bölgesindeki stratejik varlığı nedeniyle ortaya çıkan 'İnci Dizisi' teorisi ve 'Çin Rüyası' söylemiyle ortaya koyduğu hegemonik 'Kuşak ve Yol Girişimi' ilk değişimdir. İkinci değişim ABD'nin 'Çin faktörü' ve kendi güç projeksiyonunda yaşanan düşüşün etkisiyle 'Asya'ya dönüşü' ve 'dengeleyici rol' biçtiği Asya'nın diğer devi Hindistan'a 'özel ilgi' göstermeye başlamasıdır. Hindistan'ın Çin'den daha yavaş ancak daha emin yükselişi ve 'Doğu'ya Bakış/Doğu'ya Hareket' politikası ise üçüncü değişimdir. Bu üç büyük jeopolitik değişim 'Hint-Pasifik' kavramının doğmasına ve temel dinamikleri ekseninde bir 'denge stratejisi' olarak gelişmesine yol açmıştır. Hint ve Pasifik Okyanuslarının tek bir stratejik birim olarak düşünüldüğü 'jeopolitik bir bölge' olarak ortaya çıkan Hint-Pasifik üzerine ABD-Çin-Hindistan 'stratejik üçgeni' iki temel tartışmadan biri olmakla beraber ikinci tartışma olan 'Quad' oluşumu Çin'in dengelenmesine yönelik dört temel Hint-Pasifik aktörünün farklı Hint-Pasifik yorumlarına sahne olmaktadır. Çalışma Hint-Pasifik anlatısına ilişkin temel Hint-Pasifik dinamikleri olarak ABD ve geleneksel müttefikleri Japonya ve Avustralya ile 'stratejik ortağı' Hindistan'ın politikalarına ve ayrıca Hindistan'ın bu üç ülkeyle ve Çin'le ilişkilerine yoğunlaşmaktadır. Kavramsal olarak, süreç odaklı ve söylem ve belge analizi yöntemleriyle ve ayrıca konuya ilişkin önemli isimlerle sağlanan kişisel görüşmelerle ortaya konan bu çalışma Uluslararası İlişkiler Teorisi olarak Realist ve onun yol arkadaşı Jeopolitik ve ayrıca Konstrüktivist prizmadan uygulamalı yaklaşımlar geliştirmektedir. Hindistan'ın geleneksel 'ittifak karşıtlığına' verdiği önem ve aynı zamanda geliştirdiği 'hiyerarşik stratejik ortaklıklarla' proaktif dış politika yapısından hareketle bu çalışma odak aldığı 21. yüzyıl Hindistan Dış Politikası üzerine ülke içindeki politik ve akademik tartışmaları dikkate alan yeni bir bakış açısı sunarak 'Konjonktürel Bağlantısızlık' ve 'Bağlantısız Dengeleme' kavramsallaştırmalarını önermektedir.
Arap Baharı ve Ortadoğu'da kadın hareketi: Tunus örneği

Bu tez, kadın hareketlerini mevcut değerler, normlar ve kimlik yapılarında değişim talep eden birer toplumsal hareket olarak değerlendirerek bu hareketlerin kadınların eşit yurttaşlık taleplerine ne şekilde etki ettiğini incelemiştir. Bu noktada toplumsal dinamiklerin değiştiği süreçler önemlidir ve bu çalışma Ortadoğu'daki üç önemli kırılmayı dönemsel olarak inceleyecektir: Kolonileşme sonrası dönem, 11 Eylül sonrası dönem ve Arap Baharı sonrası dönem. Çalışma, Ortadoğu'daki kadın hareketlerini, Tunus özelinde, incelemiş ve özellikle 'Arap Baharı' gibi önemli, toplumsal ve siyasal dönüşüm yaratan olayın, Tunus Kadın Hareketi üzerindeki etkisini göstererek alana katkı sağlamıştır. Ayrıca çalışma, kadınların haklarına erişimleri ve kadın haklarının iyileştirilmesi noktasında, Tunus'da, kolonileşme sonrası milliyetçi hareketler ve Arap Baharı sonrası dönem arasında paralellikler kurarak öngörüde bulunmaya çalışmıştır. Kurulan paralellikler sonucunda ise mücadeleler boyunca ön saflarda olan kadınların, masaya oturulduktan sonra da haklarını elde etmek için mücadele etmek zorunda kaldıklarına, dünya standartlarında olmasa dahi büyük ölçüde kadın hakları noktasında iyileştirmelerin sağlandığına ve bu iyileştirmelerin toplum tarafindan kabullenilişinin zaman alacağı varsayımlarına/ sonucuna ulaşılmıştır.
ABD'nin Afganistan'a düzenlediği askeri müdahalenin hukuksal dayanaklarının değerlendirilmesi

tarihinde başlattığı ve Sonsuz Özgürlük Operasyonu olarak adlandırılan askeri müdahalenin uluslararası hukuk boyutu, Türk ve dünya medyasında yeterince tartışılmamasına rağmen, özellikle uluslararası platformlarda, hukukçular arasında derin tartışmalara neden olmuştur. Bu çalışmada, uluslararası hukukta kuvvet kullanımı kapsamında ABD'nin Afganistan'a düzenlediği askeri müdahale incelenmiştir. Bu konu, 'Afganistan'a düzenlenen askeri harekat uluslararası hukuka uygun mudur? sorusu çerçevesinde ele alınmıştır. Bu amaç çerçevesinde, ABD'nin saldırılar sonrasında, saldırıların faili olarak kabul ettiği Usame Bin Ladin ve örgütü El Kaide ile olan ilişkileri ile ABD'nin Afganistan'ın siyasi geçmişşine olan etkileri ve bu etkilerin 11 Eylül saldırılarına yansımalarının açıklanması, alt amaçlar olarak çalışmamızda yer almıştır. ABD ile BM arasındaki ilişkilerin ve BM'nin olaylar karşısındaki tutumunun saldırıların uluslararası hukuk açısından açıklanmasındaki etkileri de, diğer alt amaçlar olarak açıklanmıştır. Bu çalışmanın temel iddiası, Afganistan harekatının hukuksal dayanağının meşru müdafaa kavramı esas alınarak oluşturulmasının ve harekata karşı olan tepkilerin BM Genel Kurulu'nda ya da Güvenlik Konseyi'nde somut kararlara dönüşmemesinin, Afganistan harekatına uygun bir hukuksal çerçeve çizilmesine sebep olmasıdır. Klasik anlamda, devletlerarası çatışmaları gidermek için kurulan BM sistemi, uluslararası terör örgütlerinin barışa yönelttiği tehditler karşısında zorlanmaktadır. Bu yüzden, BM, ABD'nin Afganistan operasyonu çerçevesindeki birçok eylemine zımni onay verme eğilimi göstermiştir. Bu da, Afganistan harekatı örneğinde, BM Antlaşması'nın lafzını zorlayan çözümler yapılmasını getirmiştir.
The identification process of Maronites in Lebanon

Bu çalışma Lübnan Marunilerinin kimlik süreçlerini, yüzyıllardır tarihi yerleşim birimleri olan ve Lübnan Dağı adı verilen topraklarda sahip oldukları otonomi üzerinden ele almaktadır. Bu tez çalışması Marunilerin kimlik sürecinin dinamik ve devam etmekte olan bir süreç olduğunu, bu kimliğin inşa edilmekte, değişik içeriklere sahip farklı isimler/semboller altında ve farklı koşullarda ifade edilebildiğini önermektedir. Fakat bu süreç içerisinde belirli bir davranış biçimi gözlemlenebilmekte ve belirleyici unsur Marunilerin kendi otonomileri sağlandığında, tehdit edildiğinde veyahut da bu otonomi güven altına alındığında göstermiş oldukları tepki olarak karşımıza çıkmaktadır. Maruni kimliğinin bu dinamik yapısının ve de kimlik sürecindeki belirli davranış biçiminin gösterilmesi adına, çalışma, Marunilerin otonomi anlayışlarının tarihsel bağlamında nasıl geliştiğini, bu otonominin 19. Yy. Osmanlı hakimiyeti altında ve de 1920'de Büyük Lübnan'ın kuruluşundan 1943'te Lübnan'ın bağımsızlığını kazanmasına kadar süren Fransız Manda Yönetimi döneminde nasıl bir çatışma süreci içerisine girdiğini ve de Marunilerin bu gelişmelerin bir sonucu olarak kendi kimliklerini diğer gruplar ve bulundukları çevre içerisindeki diğer kimlik iddiaları karşısında nasıl ifade ettiklerini incelemektedir. Çalışma Marunileri genel olarak ele almış olmasına rağmen, bu kimlik sürecinin asıl aktörü olarak Maruni Kilisesi üzerinde durmaktadır ve bu önceliklendirmenin nedenleri çalışma içerisinde verilmiştir.
Tanınma sorunu yaşayan ülkelerin diplomasisinin analizi: Abhazya örneği

Sovyetler Birliği sonrası dönem, son yirmi beş yıl boyunca on beş bağımsız cumhuriyetin kuruluşuna tanık olmuştur. 'Fiili olmayan devletler', 'devlet benzeri devletler', 'kısmen tanınan devletler' veya 'sınırlı tanınan devletler' olarak adlandırılan daha birçok devletler/varlıklar şimdiye kadar bağımsızlığını kazanmaya çalışmışlardır. Uluslararası hukuk perspektifinden bakıldığında bu varlıklar uluslararası toplum için mevcut olmayıp uluslararası tanınmaya sahip değillerdir. Mevcut Uluslararası İlişkiler literatüründe, bu tarz ülke gruplarının varlıkları ve dış ilişkileri zayıf bir şekilde araştırılmış ya da ihmal edilmiştir. Literatürdeki bu boşluğa dikkat çeken bu tez, Abhazya'yı ampirik bir vaka olarak seçmiş ve Sovyetler Birliği'nin çöküşünden ve Gürcistan'dan ayrılmasından sonra dış politikalarını nasıl yürüttüğünü incelemiştir. Bu çalışmanın temel hedefi; uluslararası tanınmanın kazanılmasının belirli dış siyasi gündemlerin şekillendirilmesinde ne kadar kilit bir rol oynadığını analiz etmektedir. Bunu yaparken bu çalışma sadece Abhazya'nın dış politikalarını şekillendiren dinamikleri değil, diğer sınırlı tanınmış devletlerin diplomasisine yönelik çalışmalara da bir kaynak oluşturmayı hedeflemektedir.