turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Eski Ahit'te ve Yeni Ahit'te çocuk

Eski Ahit'te ve Yeni Ahit'te çocuk konusunun ele alındığı bu çalışmada, iki ilahi kaynaklı dinin Kutsal Kitapları'nda doğum öncesinden başlamak üzere çocuğa nasıl yaklaşıldığının ve gerek ailede gerekse sosyal, kültürel ve dini alanda ona yüklenen anlamların tespiti ve bu tespitlerin karşılaştırmalı bir yaklaşımla ortaya konulması amaçlanmıştır. İnsan neslinin devamını sağlayan çocuk, insanlık tarihi boyunca çok önemli bir yere oturtulan ve kıymet verilen bir bireydir. Şüphesiz ki gündelik hayatın her alanına müdahale eden dinlerin de çocuğa bakışı, bir anlamda insana ve insanlığa bakışları anlamına gelmektedir. Bu bağlamda Yahudilik ve Hıristiyanlığın Kutsal Kitapları'nın çocukla ilgi görüş ve düşüncelerini ortaya koymak önem arz etmektedir. Çalışmamızda 'nitelendirici ' yöntem ve Dinler Tarihi'ne özgü 'karşılaştırma' yöntemi kullanılmış, çocukla alakalı tespit edilen konular karşılaştırılmış ve yer yer de 'yorumlama ' yöntemine başvurarak değerlendirmeler yapılmıştır. Ulaşılan sonuçlar bağlamında çocuğun yetiştiği aile kurumu, çocuğun doğumu, isim verme, sünnet ve çocuğun sosyal hayattaki konumuyla ilgili olarak ilk oğulluk ve erkek çocuk konularının Eski Ahit'te üzerinde önemle durulan konular olduğu tespit edilmiştir. Bunun yanında Yeni Ahit'te de çocukla bağlantılı olarak asli suç ve vaftiz uygulamasının ön plana çıktığı müşahede edilmiştir.
Fyodor Mihayloviç Dostoyevski ve Lev Nikolayeviç Tolstoy'da otantiklik

Bu çalışmamızda öncelikle 'otantiklik' kavramının hangi anlamlara geldiği ele alınmış ve onun düşünce tarihindeki epistemolojik ve ontolojik dayanakları üzerine derinlemesine bir incelemesi yapışılmıştır. Tezimizin konusuyla ilgili önemli kavramlar ortaya konulmuş ve otantiklik kelimesinin temel anlamının 'hayatın anlamına' ilişkin genel bir sorgulama olduğunu ortaya koyan Varoluşçuluk düşüncesinin açıklamalarına yer verilmiştir. Ardından felsefe ve edebiyat açısından otantikliğin nasıl bir öneme sahip olduğuna Dostoyevski ve Tolstoy'un eserleriyle vurgu yapılmıştır. İnsan nedir, hayatın anlamı nedir? Kendini tanımak, kendini aramak, varlık, varoluş ve ölüm gibi problemler otantikliğin alanı olup Dostoyevski'nin ve Tolstoy'un eserlerinde önemle üzerinde durdukları problemlerdir. Çalışmamızda da bu iki önemli yazarın eserlerindeki otantiklik anlayışlarını ortaya koymaya çalıştık.
Edmond Goblot mantığında endüksiyon ve dedüksiyon

Bu çalışmamızda, çağdaş Fransız filozofu ve mantıkçısı Edmond Goblot'un endüktif ve dedüktif akıl yürütmeler hakkındaki temel iddialarını ortaya koyduk. Ayrıca onun teleolojik akıl yürütme olarak gördüğü finalitenin mantıktaki yerini tartıştık. Evvela Goblot'un mantığı, psikoloji ve sosyoloji ile ilişkilendirerek izah ettiğini ve mantık ilkelerinin sosyal temelli olduğu yönündeki fikirlerini belirttik. Goblot, Mantığın temelini oluşturan kıyası, bir akıl yürütme şekli olarak görmez. Ona göre kıyas dedüktif akıl yürütmeye yardımcı olan önemli bir unsurdur fakat akıl yürütme değildir. Biz Goblot'un kıyası akıl yürütme olarak kabul etmemesini sadece teorik bir iddia olduğu kanaatine vardık ve bu konudaki temellendirmesini yeterli. bulmadık. Daha sonra hem Goblot'un hem diğer bazı filozofların dedüktif akıl yürütmenin yeni bilgiler üretmediği şeklindeki eleştirileri dile getirdik. Diğer taraftan endüktif akıl yürütmeyi ve bu akıl yürütmenin ilkelerini, teleolojik akıl yürütmeyi temellendirmek için dedüktif akıl yürütmeden daha önemli bulduğunu gösterdik. Böylece, Goblot'un kıyas konusundaki iddiaları ile yeni bir bilgi ortaya koymadığını gösterdik. Ayrıca zorunluluğu benimsemesine rağmen finaliteyi temellendirmek için finaliteyi determinizme ve sebeplilik ilkesine indirgeyerek çelişkiye düştüğünü gördük. Son olarak finalite probleminin klasik ve formel mantık anlamında özel bir mantık. problemi olmadığı kanaatine vardık.
Lord Berbert of Cherbury'nin doğal din anlayışı ve düşünce boyutu

Bu çalışma, Lord Herbert of Cherbury'nin doğal din anlayışını tartışmaktadır. Aydınlanma felsefesinin din anlayışı olması bakımından önem arz eden doğal din kavramı Herbert'ın felsefesinde önemli bir yere sahiptir. Herbert, tarih içerisinde var olan çeşitli dinleri analiz ettikten sonra tüm dinleri tek bir evrensel dine indirgemiş ve bu evrensel dinin insanoğlunun tüm dini isteklerini karşılamada yeterli olduğunu ifade etmiştir. Herbert tarafından ortaya konulan bu 'evrensel ilkeler', ona göre Tanrı tarafından tüm insanlığın aklına kazınmış ve tüm insanlık tarafından evrensel olarak kabul edilmiştir. Herbert'a göre bu ilkeler gerçek dinin tek temeli, bütün etnik dinlerin çekirdeğidir. O, dinin temel kavramları olan vahiy, mucize, peygamberlik ve kutsal kitap kavramlarını da bu evrensel ilkeler çerçevesinde yeniden yorumlamış ve Rönesans çağına özgü bir şekilde akıl ve sezgiyi ön plana çıkaran bir anlayış ortaya koymuştur. Bu çalışma üç ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölüm, Herbert'ın evrensel ilkelerini ve bu ilkelerin akla uygunluğunu ele alır. İkinci bölüm, Herbert'ın vahiy, mucize, peygamberlik ve kutsal kitap anlayışına odaklanırken; üçüncü bölüm ise, Herbert'ın düşüncesinin deizm anlayışı içerisinde değerlendirilip değerlendirilemeyeceğini ele almaktadır.
Bir ontoloji sorunu: Badiou ve Spinoza

Bu tez, ontolojide sıklıkla temel bir bağlam olarak ele alınan 'varlığın başlangıcı nedir?' sorusunu iki ayrı düşünürün bakış açılarını temele alarak tartışmaktadır. Fransız düşünür Badiou'ya göre varoluşun başlangıcı, yokluğun olanağından bir türetim ya da bu olanak üzerinden sürekli yapılan bir ' saymadır'. Bu bağlamda ontolojinin temel ilkesi 'olanaksızın olanağında' ya da 'sunulamayanın sunumunda' yatmaktadır. Bu yolla varlık, ilk haliyle tutarsız çokluktan yani 'boşluk'tan başka bir şey değildir. Spinoza ontolojisinde ise varoluş, tamamıyla 'var' ile kuşatılmış ve içerisinde hiçbir koşulda boşluğa ya da var olmamaklık varsayımına izin vermeyen bir bir'lik ve yalnızca 'varlığı' imleyen mutlak bir sonsuzluktur. Çünkü Spinoza'ya göre esas olarak varlık anlamında varlık yalnızca özü kendi varoluşunu kuşatması minvalinde kendinin nedeni ve Bir olan 'töz' kavramı ile açıklanabilir. Temel tartışma ise Badiou'nun bu 'Bir' içerisinde boşluk kavramının nereye konulabileceğini sormasıyla başlar. Badiou, tıpkı matematikte 'boş küme'yi 'var' olarak gösterebildiğimiz gibi ontolojide de boşluğa var'dır diyebileceğimizi ve dolayısıyla bu noktada 'Bir' kavramının kendisinden kaçınmamız gerektiğini savlar. Tezin ilk bölümünde bu iki düşünürün argümanlarının tarihsel arka planı ele alınmış, ikinci ve üçüncü bölümlerde bu argümanlarının detayları ve dördüncü bölümde ise bu argümanların birbirleri ile olan ilişkileri ele alınmıştır.
Irıs Murdoch'ın felsefi eserlerinde iyilik kavramı

Bu çalışmada, yirminci yüzyıldaki önemli düşünürlerden olan Iris Murdoch'un ahlak felsefesi ve bu felsefenin temelindeki iyi kavramı varoluşçulukla ilişkisi içerisinde incelenmiştir. İlk olarak Iris Murdoch'un yaşamı ve yaşamındaki önemli dönüm noktalarının felsefesine yansılamaları irdelenmiştir. Sonraki bölümde ise ana hatlarıyla varoluşçuluğun nasıl bir felsefe olduğu, ahlak felsefesi alanındaki çıkarımları, Iris Murdoch'un ahlak felsefesi ve varoluşçuluğa sunduğu katkılar ve itirazlar tartışılmaya çalışılmıştır. Daha sonraki bölümün konusunu ise felsefe tarihinde iyi kavramının nasıl anlaşıldığı, farklı dönemlere ait düşünürlerin iyi kavramı hakkındaki görüşleri ve son olarak Iris Murdoch'un iyi kavramının incelenmesi oluşturur.
Aristoteles ve Farabi'de kategoriler

Felsefe ve mantığın felsefenin doğuşundan beri ilgilendiği ve günümüzde de ister metafizik isterse de ontalojik olarak büyük önem arz eden Kategoriler bahsi çalışmamızın ana konusudur. Kategoriler'in önemi ise felsefi önermeleri meydana getiren kıyasın ilk terimlerini, kavramlarını oluşturmasından ibarettir. Bu kavramlar adeta varlık aleminin insan zihnine yansıması bakımından on niteliğe sahip olduğundan kategorilerin sayısı da buna bağlı olarak on tanedir. Demek ki, felsefi bir önermenin doğru olup olmadığını bilmek için önce onu meydana getiren terimlerin mahiyetinin ne olduğunu bilmemiz gerekir ki, bunu da bize ilk basamak olarak kategoriler öğretir. Kategori kavramları değişik şekilde daha önceki filozoflar tarafından kullanılmış olsa da konunun sistemli bir şekilde ele alınışına ilk olarak Aristoteles'te rastlıyoruz. Aristoteles'in kategorilere yaklaşımı diğer birçok indirgemeçi filozoflar gibi ne sadece metafiziğin ne de sadece fiziğin konusudur. Aristoteles konuyu her iki taraftan ele aldığı için ona hem metafiziğe hem de doğa felsefesine dair yazdığı eserlerinde rastlıyoruz. Bu konuda bir tür Aristoteles'in şarihi olan El-Muallimu'l-Sani Farabi'nin görüşleri de Aristoteles'le birlikte çalışmamızda ele alınacak ve konunun daha iyi anlaşılması için her iki filozofun görüşlerine aynı konuda karşılaştırmalı olarak yer verilecektir. Farabi'nin konuyla ilgili kaynakları sınırlı sayıda olduğu için çalışmamızın ana çizgisini Aristoteles oluşturmaktadır. Araştırmamız boyunca her iki filozofun ana kaynaklarına inecek ve yeri geldiğince de ikinci dereceli kaynaklara yer vereceğizdir. Çalışmamız iki bölüm ve netice kısımlarından oluşmaktadır. Birinci bölümde ilk kategori olan cevher hem mantıksal hem de ontolojik olarak mustakil incelenmiştir. İkinci bölümde ise diğer dokuz kategori hem mahiyetleri açısından hem de cevherle olan ilişkisi açısında ele alınmıştır. Netice kısmında ise her iki filozoftan elde edilen bilgiler kapsamında kategoriler konusu bir bütün olarak ele alınmıştır. Böylece ister bir felsefecinin isterse de sıradan bir insanın bir varlığı idrak etmeğe koyulurken ona on bakımdan yaklaşacağı, onu bu on kategoriler aracılığı ile algılayacağı kanaatine varmış olduk.
John Dewey'nin demokrasi anlayışının pragmatik temelleri

Pragmatizm, deneyimi temel alan bir yöntemle geleneksel felsefede teori ve pratik arasındaki gerilimi gidermeyi amaçlamıştır. Pragmatistler, kavramların ve teorilerin başarısını, pratikteki sonuçlardan hareketle değerlendiren bir yaklaşımla geleneksel felsefe yapma tarzının beraberinde getirdiği sorunları aşmayı denemişlerdir. Dewey, ilk başlarda anlam ve doğruluk sorunlarıyla ilgilenen bu felsefeyi genişleterek kendi liberal demokrasi anlayışının temeline yerleştirmiştir. Pragmatizm, Dewey'e klasik liberalizmdeki birey-komünite ve bireysel özgürlük-otorite gibi ikilikleri uzlaştırma imkanı vermiştir. Bu tez, John Dewey'nin demokrasi anlayışına ve bu anlayışın pragmatik temellerine odaklanmaktadır. Tezin ilk bölümü, geleneksel felsefenin bir eleştirisi olarak ortaya çıkan Pragmatizmin içinde barındırdığı imkanları ve Dewey'ye kadar geçirdiği dönüşümü ele almaktadır. Tezin ikinci bölümünde ise, Dewey'nin liberal demokrasiyi yeniden yapılandırma girişimi incelenecektir.
David Hume'da insan doğası

Felsefe tarihinde dönemlerinin bilimsel sayılan yaklaşımlarının yine felsefi alana taşınmaya çalışılması sık karşılaşılan bir durumdur. David Hume ( 1711- 1776 ) gerek kendi çağı gerekse de sonraki dönemlere etkisi bakımından 18. yy.'ın en önemli düşünürü sayılabilir. Bu etkinin nedenleri çeşitli açılardan yorumlanabilse de bize göre en önemlisi halen tartışılagelmekte olan modern bilimsel paradigmayı genel olarak felsefeye, özel olarak da ahlaki konulara uygulama çabasıdır. Söz konusu çabanın da en önemli parçasını da şüphesiz nedensellik ile ilgili değerlendirmeleri oluşturmaktadır. Bununla birlikte nedensellik ile ilgili çalışmalar genellikle klasik manada doğa bilimleri ya da doğa felsefesi ile konularla sınırlı tutulmuştur. Hume'un insan doğası hakkındaki natüralist eğilimleri yani insanı ve insani yetileri doğal işleyişin bir parçası olarak görmesi sonucu, onun felsefesinde bu iki yönün döneminin bilimsel yaklaşımıyla bir arada ele alınması bir takım bazı yeni değerlendirmelerin de önünü açmıştır. İnsan ve doğanın, doğa-insan, ruh-beden, akıl-duyum gibi ikiliklerin ötesinde kavranmaya çalışılmasında Hume'un etkisi tartışılmazdır. Ancak bu etki genelde olumsuz manada ele alınmıştır. Nedensellik eleştirisinin sonuçları tahrip edici ve olumsuz olarak kabul edilir. Hal bu ki biz Hume'un nedensellik eleştirisinin amacının yıkıcı olmaktan çok, sağaltıcı niyetlerle yapıldığını düşünmekteyiz. Zira Hume'un yapmaya çalıştığı, bu ilkeyi topyekun reddetmek değil yanlış yorumunun elenmesini sağlamaktır. Nedenselliğin kritiği ancak bu noktadan sonra insan doğasının doğru anlaşılması yönünde bir adıma imkan verecektir. Zira Hume'a göre bütün insani etkinlik bu ilkenin işlemesi sonucu ortaya çıkmaktadır.
Aristoteles'te etik-mutluluk ilişkisi

Bugün olduğu gibi geçmişşte de insanın mutluluğa olan arzusu kalıcıdır. İnsan kendisine iyi gelen ve kendisini mutlu eden şeyleri yapmayı tercih eder. Bütün bu durumlarda iyi ile mutluluk birliktedir. Mutluluğa ulaşmak için olması gereken eylemler ve davranışlar bizi etik felsefine götürmüştür. Nitekim, davranışları iyi-kötü veya doğru-yanlış olarak nitelendiren etik felsefesi mutluluğu da içinde barındırır. Etik-mutluluk ilişkisini doğru veya yanlış bir biçimde karşımıza çıkaran Antik Yunan dünyasıdır. Bu bağlamda, tezimizde etik-mutluluk ilişkisini birçok felsefi meselede olduğu üzere kamil hale getirmeye çalışan Aristoteles'in Nikomakhos'a Etik adlı eserini temel alarak erdem çeşitleri ve bu erdemlerin sonucunda getirdiği mutluluk incelenecektir. Aristoteles'e göre, mutluluk kendisi amaç olan bir şey olarak görülür ve mutluluk için erdemli olmak ve theoria yaşamı gereklidir. Bunun yanında Aristoteles'in etik anlayışının arka planı ve özellikle etkilendiği Sokrates ve Platon'da ele alınacaktır.
Muhammed İkbal'in süreç felsefesi

Düşüncesinin zenginliği dolayısıyla M. Dkbal'in felsefesi çeşitli şekillerde, örneğin bir benlik felsefesi, yaşam felsefesi veya varoluşçu bir felsefe olarak yorumlanabilir ve yorumlanmıştır da. Bu tür yaklaşımları hatalı görmemekle birlikte, biz, bir başka felsefi tarzın, süreç felsefesinin, Dkbal'in felsefesini özgül bir çatı altında görmek ve anlamak bakımından daha elverişli olduğunu düşünüyoruz. Buna göre bu çalışmada göstermeyi hedeflediğimiz şey, Dkbal'in süreççi bir filozof veya düşünür olarak görülebileceği ve bu yolla onun daha iyi anlaşılabileceğidir. Değişimin ve oluşun daha temel olduğunu ileri süren ve varlığı süreçler yoluyla anlamaya çalışan süreç felsefesinin her şeyden önce genel itibariyle metafizik bir felsefe olmasından ve Dkbal'de metafiziğin merkezi bir yer işgal etmesinden ötürü, çalışmada daha çok Dkbal'in metafizik görüşlerine yer verilmiştir. Buna göre, öncelikle Dkbal'in uzay ve hareket konularını da içeren evren görüşü ve dolayısıyla kozmolojisi ele alınmış ve daha başlangıçta onun hareket ve eylem eksenli düşüncesiyle nihayetinde tinsel olduğunu düşündüğü varlığa süreççi bir tutumla yaklaştığı gösterilmeye çalışılmıştır. Daha sonra Dkbal'in metafiziğinin belki de en önemli unsuru olan zaman konusu, onun sezgi ve süre anlayışı doğrultusunda ve çeşitli zaman görüşlerine bakışıyla birlikte işlenmiştir. Çalışmanın bu birinci bölümünde, Dkbal'in görüşlerinin, özellikle iki süreççi filozofla; bildiğimiz şekliyle bir süreç felsefesi oluşturan ve giriş bölümünü bu felsefenin genel taslağına ayırdığımız A. N. Whitehead ve gerçeklik anlayışıyla Dkbal'i etkileyen H. Bergson'la olan yakınlığına da dikkat çekiyoruz. Dkinci bölümde ise Dkbal'in Tanrı anlayışını ve bu anlayışla ilişkili olarak insan özgürlüğü, kötülük problemi ve ölümsüzlük problemini irdeliyoruz ve Dkbal'in teolojisinin süreç teolojisiyle bazı önemli farklılıklara rağmen genel olarak uyuştuğu sonucuna varıyoruz.
Yapısalcılıkta ve yapısalcılık sonrasında Hegel

Yirminci yüzyılın önemli akımlarından biri olan yapısallcılığın ve bu akımla bağlantılı yapısallcılık sonrası düşüncesinin Georg Wilhelm Friedrich Hegelle ilgisinin incelendiği bu çalışmada, yapısallcılıktaki açık ve örtük Hegel etkilerini yakalamak, bu etkilerin yapısallcılık sonrasında nasıl bir biçim aldığını saptamak hedeflenmektedir. Çalışmanın temel savı, Hegel'in -özellikle yapısallcılık sonrası düşünürleri tarafından sık sık eleştirilen bir filozof olsa da- bir takım kabulleriyle yapısallcılık - yapısallcılık sonrası çizgisinin oluşumunda etkili olduğudur. Çalışmanın ilk bölümü Hegel düşüncesinin yirminci yüzyılı etkileyen yönlerinin özetlenmesine ayrılmıştır; bu bölümde Hegel'in sistemi ana hatlarıyla özetlenmekte, filozofun yapısallcılık ile yapısallcılık sonrasında benimsenen görüşleri belirlenmeye çalışılmaktadır, ikinci bölümde Ferdinand de Saussure, Claude Levi- Strauss ve Roland Barthes üzerinde durulmakta, Saussure'ün ortaya attığı yapısall dilbilimin eski filoloji geleneğiyle ve Hegel düşüncesiyle bağlantısı, buna koşut olarak da Levi-Strauss'un yapısall budunbilimi ile Barthes'ın yapısallcılık yaklaşımı üzerindeki Hegel etkisi incelenmektedir. Üçüncü bölüm yapısallcılık sonrası düşünürlerine ayrılmıştır; bu bölümde, -yapısallcılıktan yapısallcılık sonrasına geçişi açıklamak üzere- yapısall yöntemin ardından yapısallcılık sonrası düşüncesini benimsemiş olan Barthes'ın görüşleri irdelenmekte, Gilles Deleuze, Michel Foucault ve Jacques Derrida'nın Hegel düşüncesiyle bağlantısı sorgulanmaya çalışılmaktadır. Çalışmanın son bölümünde ise, yapısallcılık - yapısallcılık sonrası çizgisinde saptanan Hegel etkisinin sonuçlarına değinilmekte, bir takım tipik sonuçlan ortaya koymak için siyaset bilimci Thierry Hentch'in çalışması Hayali Doğu incelenmekte, yapısallcılık sonrası düşüncesinin yerleşik hale getirdiği Hegelci klişeler bu kitap aracılığıyla serimlenmeye çalışılmaktadır.
An analytical study on the migration of Sartrean existentialism into Turkey through translation

Bu tez, bir felsefe kuramının kültürel ve dilsel sınırları aşması sırasında, çevirinin rolünü araştırmayı amaçlamaktadır. Araştırma, çevirinin iki yönlü rolünü ortaya koymaktadır: Çeviri - diğer 'yeniden yazım' örnekleriyle birlikte - bir yandan erek dizgenin işleyişi konusunda bize ipuçları verirken 'işaret edici' rolünü üstlenmekte, diğer yandan da yazarın imgesinin ve yerel bir söylemin oluşmasına katkıda bulunarak 'biçim verici' olabilmektedir. Tez, 1940'lı yılların sonlarından günümüze, varoluşçuluğun Türkiye'de alımlanması üzerine bilgi vermektedir. Özellikle Jean-Paul Sartre'ın roman, öykü ve oyun dışında kalan yapıtlarının Türkçe çevirileri ile Sartre ve varoluşçuluk üstüne yazılmış telif yazılar ve metin dışı malzemeler ışığında, Sartre'ın Türkiye'deki değişen imgesi incelenmiştir. Sartre'ın metinlerindeki terimsel sorunlar ve yeniden çeviriler üzerinde de durulmuştur.
Understanding self-consciousness

Bu tezin amacı, benlik ve bilinci inceleyerek benlik-bilincinin doğasını anlamaktır. Strawson'ın dahili bir zihinsel varlık olan benlik algısını başlangıç noktası olarak alarak vekilliğin ve kişiliğin benlik algısının özsel özellikleri olarak alınmaması mı gerektiğini tartışıyorum. Zahavi'nin düşünüm-öncesi deneyimsel bir boyut olan ve deneyime içsel olan benlik kavramını sunduktan sonra, bunun deneyim için biçimsel bir koşul da olduğunu da görüyoruz. Deneyimi öznesiz ele alan egolojik-olmayan teorilerin mantıksızlığı gösterilmekte ve Zahavi'nin bizim her zaman düşünümöncesi bir ben-bilincine sahip olduğumuza dair görüşü açıklanmaktadır. Zahavi, benliğin ve bilincin Yüksek-Dereceden Teoriler'de olduğu gibi harici süreçlerle oluşturulamayacağını söyler. Benliğin onu nesneleştiren herhangi bir çabayla kavranamayacağı görüşüne de sahiptir. Benlik-bilinci bizim dünya deneyimimizden doğrudan bilinebilir. Zahavi'nin bilinçdışını nasıl ele aldığını ve minimal benlik anlayışının insan benlik-bilincine bir açıklama olup olamayacağını kör bakığ ve bebekler üzerine empirik çalışmalar ışığında inceleyeğim. Benlik-bilincinin minimal benlik-bilinci üzerinden açıklanamayacağını düşünüyorum ve kişiden farklı bir şey olan bir benliği yaratmada nesneleştirmenin etkisini vurguluyorum. Zihinsellik bu tarz bir nesneleştirmeye ulaşmakta ve benlikbilincine sahip bir benlik yaratmakta önemlidir. Lewis'in benlik makinesi ve Ben arasında yaptığı ayrım sunulacak ve minimal benlik algısının tam bir benlik bilincinin başlangıcı olmadığı gösterilecek. İlerki çalışmalar için sorular sunulacak.
Sühreverdi' nin Meşşailere varlık konusunda yönelttiği eleştiriler

'Şehabeddin Sühreverdi el-Maktul'ün Meşşailere Varlık Konusunda Yönelttiği Eleştiriler' isimli bu çalışma, Giriş, I. Bölüm, II. Bölüm ve Sonuç kısımlarından oluşmaktadır. Giriş'te Sühreverdi'nin hayatı, eserleri ve İşrakilik üzerine yapılan çalışmalar kısaca belirtilmektedir. I. Bölüm'de Sühreverdi ve Meşşailer'in 'varlık' konusunu ele alış yöntemi değerlendirilmektedir. II. Bölüm'de ise Sühreverdi'nin eleştirilerinin ve argümanlarının doğruluğu araştırılmaktadır. Bu çalışmanın bir sonucu olarak, Sühreverdi'nin temel tezi şu şekilde özetlenebilir: 'Varlık'dış dünyada hiçbir karşılığı olmayan, zihnin itibari bir kavramıdır. Filozof tenkitleriyle, İslam dünyasında ortaya çıkan yeni bir felsefe tarzının habercisi ve temsilcisi olmuştur. 87
Yaşayan dinlerin peygamber veya kurucularının ortak özellikleri

Tarihi süreç içinde ortaya çıkarak, günümüze kadar gelen ve etkinliğini sürdürmeye devam eden dinler arasında; Taoizm, Konfüçyüsçülük, Caynizm, Budizm, Sihizm, Zerdüştilik, Yahudilik, Hıristiyanlık ve İslam gibi dinler bulunmaktadır. Bu dinlerden her biri bir kurucu veya peygambere sahip olup; Taoizm'in kurucusu Lao-tzu, Konfuçyüsçülüğun kurucusu Konfüçyüs, Caynizm'in kurucusu Mahavira, Budizm'in kurucusu Bu da, Sihizm' in kurucusu Nanak, Zerdüştiliğin kurucusu Zerdüşt, Yahudiliğin peygamberi Hz. Musa, Hıristiyanlığın peygamberi Hz. İsa ve İslam'ın peygamberi Hz. Muhammed'dir. Bu şahısların her biri, farklı zamanlarda ve dünyanın farklı coğrafyalarında ortaya çıkarak, içinde bulundukları toplumların ıslahı için çalışmıştır. Peygamber veya din kurucusu olarak nitelendirilen bu kişiler, farklı zaman ve mekanlarda ortaya çıkmış olmakla birlikte, yaşayışları ve öğretileriyle insanlara örnek olmuş ve bu bağlamda bir takım benzer, ortak ve farklı tavırlar sergilemişlerdir. Dolayısıyla bu dini önderlerin hayatlarında ve öğretilerinde benzer ve ortak noktalar yanında, farklı hususlar da bulunmaktadır. Bu dini önderlerin hayatlarıyla ilgili ortak ve benzer noktalar arasında; genellikle ahlaken temiz bir soya sahip olmaları, yaşıtlarına göre farklı bir çocukluk geçirmeleri ile gençliklerinde toplumun sosyal, siyasal, ahlaki ve dini dertleri ve sıkıntılarıyla yakından ilgilenmeleri bulunmaktadır. Bu seçkin 266 kimseler, ya bireysel olarak kendiliklerinden toplumun sorunlarıyla ilgilenmiş, ya da İlahi irade tarafından görevlendirilmiştir. İster bu şekilde görevlendirilmiş, isterse kendi başlarına böyle bir işe kalkışmış olsun, bu şahıslar görevleri esnasında; siyasi, sosyal ve dini hakim güçlerin tepkileriyle karşılaşmış ve oldukça zor günler geçirmişlerdir. Peygamber ve din kurucularının hayatlarında olduğu gibi, öğretileri ve mesajlarında da benzer, ortak ve farklı noktalar bulunmaktadır. Bu kişiler, öğretilerini tebliğ ederken bir takım konular üzerinde hassasiyetle durmuş ve bu konuların fert ve toplum tarafından benimsenip kabul edilmesi için büyük gayret göstermişlerdir. Peygamber veya din kurucularından bir kısmı inanç noktasında, bir kısmı ise davranışlar konusunda daha fazla hassasiyet göstermekle birlikte; bunların çoğunluğu Tanrı, dünya-ahiret, insanın kurtuluşu, ibadet ve ahlak gibi hususlar üzerinde önemle durmuştur. Bu dini önderler, toplumlarının yapısına göre, öğretilerinin temelini teşkil eden hususlardan birini veya birkaçını öne çıkarmak suretiyle toplumu biçimlendirmeye çalışmıştır. Çalışmamızın sonunda, peygamber veya din kurucusu olarak nitelendirdiğimiz şahısların hayatları ve öğretilerindeki benzer, ortak ve farklı noktaların kısa bir değerlendirilmesi yapılmak suretiyle sonuca ulaşılmaya çalışıldı. 267