turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Germany and the Bosnian War: An analytical survey on the formulation of the German foreign policy from the Yugoslav dissolution to the Dayton accords, 1991-1995

Almanya'nın birleşmesi ve Yugoslavya'nın dağılması Soğuk Savaş sonrasının ilk yıllarında, Avrupa'nın süregelmiş istikrarım sarsan en belirgin olaylar olmuştur. Komünist Blok'un 1980 lerin sonlarına doğru çökmesi, İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana dingin bir seyir arz eden Avrupa parametrelerini tümüyle sarsmıştır. Almanya'nın bölünmesi II. Dünya Savaşı'ndan sonra, İttifak Devletleri tarafından Avrupa'nın güç dengesi için elzem görülmüş bir olgu idi ve II. Dünya Savaşı sonrası kurulan düzenin ortadan kalkması, doğal olarak Almanya'nın birleşmesini beraberinde getirdi. Birleşik Almanya'nın ekonomik ve siyasi potansiyeli ile AT/AB içindeki dengeleri etkilemesi kaçınılmazdı. Hatta böylesi bir Almanya'nın AT içindeki muvazeneyi kendi lehine değiştireceği endişesini taşıyan Avrupa ülkeleri, 1990 ların başından itibaren Almanya'yı dizginleme çabası içine düştüler. Tam bu sırada gelişmiş Avrupa'nın güney eteğinde, Yugoslavya'da savaş patlak verdi ve AT ülkelerinin kendi içindeki çekişmeleri ve yeni parametrelerin oturtulması için bir sınama alanı oluşturdu. 1990 larla başlayan yeni dönemde AB, uluslararası ilişkilerde siyasi olarak daha aktif bir rol alma çabası içindeydi. Bu, ABD'nin Avrupa'daki etkisini en aza indirgemek demekti. AB Yugoslavya'daki savaşı bu amaca yönelik bir ilk olarak değerlendirdi ve ABD'yi uzun bir müddet dışarıda tutarak kendi kıtasındaki bu sorunu kendi başına çözmeye çalıştı. Fakat zaman geçtikçe savaş çözümsüz bir hal aldı ve Avrupalılar henüz Amerika'yı dışarıda tutarak siyasi yaptırımlar üretemediklerini fark etmek zorunda kaldılar.
Abd hegemonyası karşısında çin'in yükselişi ve 'barışçıl dış politika' söylemi

Sovyetler Birliği'nin dağılması ile birlikte Soğuk Savaş bitmiş ve iki kutuplu sistem sona ermiştir. Sistemdeki bu köklü değişiklik sadece ABD ve Sovyetler Birliği'ni etkilemekle ve yeni bir güç dağılımı oluşturmakla kalmamış; 21. yy'ın uluslararası ilişkilerinde çok kutuplu ve daha heterojen bir yapıya neden olmuştur. Soğuk Savaş sonrası dönemin temel özelliği; sistemdeki ekonomik, siyasi ve kültürel yapının ABD'nin önderliğinde şekillenmiş olmasıdır. 1980'lerden itibaren süregelen ABD'nin güç kaybı tartışması, 2000'li yıllardan itibaren hegemonik dönüşüm üzerinde yoğunlaşmaya başlamıştır. Diğer taraftan, 1980'li yılların başından itibaren uyguladığı ekonomik açılım politikası ile birlikte, dışa açılan ekonomisi sayesinde, ekonomik ve askeri kapasitesi güçlenen Çin, dünya sahnesinde dikkat çekmeye başlamış ve ABD hegemonyası tartışmalarının odağına yerleşmiştir. Elbette, ABD'nin hegemonyasının tartışılmaya başlanması sadece Çin'in yükselişi üzerinden okunamaz. Ancak, bugün ABD'nin gücünün tartışılmasının en büyük nedenlerinden biri Çin'dir. Çin'in yükselişinin olası dönüştürücü etkisi, sadece Çin'in ABD'nin uluslararası meselelerdeki liderlik rolüne karşı meydan okuması ile ilgili değildir; aynı zamanda 2. Dünya Savaşı ve Soğuk Savaş'taki zaferlerinden itibaren ABD'nin politik, ekonomik ve kültürel liderliğinde şekillenmiş temel değerlere, kurallara, uygulamalara ve kurumlara alternatif bir model oluşturması ile ilgilidir. Bu noktada, 'ABD hegemonyası karşısında Çin'in yükselişi ve 'barışçıl dış politika' söylemi' başlıklı bu tez, yeni yükselen gücün bölgesel kültürel ve ekonomik politikalarının var olan hegemon güç tarafından nasıl algılandığını ve karşılandığını Çin'in yükselişi ve ABD'nin buna reaksiyonu özelinde incelemek amacıyla yazılmıştır. Tez konusu, 'hegemonya', 'hegemonik dönüşüm' ve 'hegemonik istikrar' kavramları üzerinden incelenmiştir. Çin'in yükselişi ve ABD'nin reaksiyonu, 'Çin'in yükselişi', 'Çin'in davranışlarını ABD'nin nasıl algıladığı' ve 'ABD'nin Çin'in yükselişi ile ilgili ne yapması gerektiği' konularına hayli yoğunlaşması sebebiyle, ofansif realizmin hegemonya tanımlaması üzerinden incelenmiştir. Literatür taraması yapılırken, Çin'in hegemon olma yolunda bölgesel kültürel ve ekonomik politikaları son derece yoğun kullandığı gözlemlenmiştir. Bu noktada, Çin'in kültürel ve ekonomik politikalarını, meşruiyet ve rıza temelli hegemonya açısından değerlendirmek amacıyla Gramscici teorinin hegemonya tanımı kullanılmıştır. Tezde, Çin'in yükselişinin bir unsuru olarak bölgesel politikaları, özellikle yumuşak güç politikaları, Çin'in bu politikalar hakkındaki söylemi ve bunların ABD tarafından nasıl algılandığı 'vaka çalışması' yöntemi kullanılarak incelenmiştir.
Türk dış politikasında yumuşak güç aracı olarak dış yardımlar: Somali örneği

Güç, uluslararası ilişkileri açıklayan temel bir kavramdır. Zaman içerisinde hem uluslararası ilişkilerin hem de ilişkileri belirleyen gücün içeriğinin değişmesi ile gücün niteliği de değişime uğramıştır. Küreselleşme sürecinde gücünü devlet dışı yapılarla paylaşmak zorunda kalan ulus devletlerin gücü aşınmıştır. İletişim teknolojilerindeki olağanüstü gelişim ve Batıdemokrasilerindeki sosyal değişim ile klasik güç uygulamalarının maliyeti artmış ve yumuşak güç uygulamaları önem kazanmıştır. İkinci Dünya Savaşı sonrasında uygulanan Marshall yardımlarıyla kurumsallaşmaya başlayan ve önemli bir dış politika açılımı olan dış yardımlar,21. yüzyılda ulus devletlerin amaçlarını gerçekleştirmek için müracaat ettikleri, etkili bir yumuşak güç aracı olarak öne çıkmıştır. Türkiye, Soğuk Savaş sonrasında uluslararası sistemde meydana gelen yapısall değişikliklerçerçevesinde, çok yönlü, çok boyutlu aktif bir dış politika anlayışını uygulamaya koymuştur. Bu anlayış gereği yöneldiği Afrika ülkeleri ile ilişkilerin geliştirilmesinde, yumuşak güç aracı olarak dış yardımlar önemli bir yere sahiptir. Türkiye, dış yardımların bir disiplin içerisinde, etkin ve verimli bir şekilde uygulamasını, Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı Başkanlığı ile gerçekleştirmektedir. Türk Dış Politikasında yumuşak güç aracı olarak dış yardımların etkisini ve önemini ortaya koymayı amaçlayan bu çalışmada, Türkiye'nin Afrika açılımı ve TİKA'nın Somali yatırımlarıaraştırmaya konu edilmiştir. Bu kapsamda ilk bölümde gücün, sert güçten yumuşak güce evrimi ve dış yardımların, bir dış politika aracı olarak kurumsallaşma süreci incelenmiştir. Soğuk Savaş sonrası dönemde Türk Dış Politikasındaki değişimin ve Türkiye'nin yumuşak güç kaynağı olarak kurumlarının değerlendirildiği ikinci bölümde, Türkiye'nin dış yardım kurumu olarakTİKA'nın çalışmaları incelenmiştir. Üçüncü bölümde, iç ve dış dinamiklerin etkisiyle ve bir program dahilinde gerçekleştirilen Türkiye'nin Afrika açılımı incelenmiştir. Son bölümde ise, Türkiye-Somali ilişkileri ve TİKA'nın Somali yatırımları, Türkiye'nin yumuşak güç uygulamaları çerçevesinde değerlendirilmiştir. Bu değerlendirmeler neticesinde, çok yönlü aktif dış politika anlayışının bir gereği olarak, Türkiye'nin siyasi ve ticari etkinliğini yakın coğrafyasının dışına taşıma çabası kapsamında gerçekleştirmiş olduğu yumuşak güç uygulamalarının Türk Dış Politikasına olumlu katkı sağladığı sonucuna ulaşılmıştır.
The reconstruction of human security through the framework of security-as-emancipation

Bu tez, özgürleşme olarak güvenlik çerçevesi yoluyla İnsan Güvenliği'nin eleştirel bir incelemesini sağlamaktadır. Soğuk Savaş'tan sonra İnsan Güvenliği'nin yeniliği ve öne çıkışı göz önünde tutularak, İnsan Güvenliği'nin bireyin failliğine ve değişime yönelik insan-merkezli olma taahhütünü henüz gerçekleştirmediği tartışılmaktadır. Dolayısıyla, tezin konusu İnsan Güvenliği'nin yerine getirelemeyen taahhütünü eleştirel bir şekilde yeniden ele almaktır. Bu bağlamda tez, eleştirel güvenlik çalışmaları tarafından önerilen farklı perspektifleri karşılaştırarak, özgürleşme olarak güvenlik çerçevesinin (1) İnsan Güvenliği'nin bünyesindeki çelişkileri sorunsallaştırması ve (2) İnsan Güvenliği'ni özgürlükçü bir İnsan Güvenliği perspektifine dönüştürmesi aracılığıyla İnsan Güvenliği'nin yeniden inşasına yönelik İnsan Güvenliği'nin taahhütünü yeniden düşünmenin önünü açtığı tartışmaktadır. Sorunsallaştırma bölümü, hem devlet-merkezliliğin hem de piyasa-merkezliliğin İnsan Güvenliği içindeki çelişkili bir arada bulunuşunu ortaya çıkarmaktadır. Hem devlet-merkezlilik hem de piyasa-merkezlilik, devletin ve piyasanın rolünü yeniden tasavvur etmeyi gerektirmektedir. Çelişkili hususlara uygun olarak, İnsan Güvenliği'nin yeniden inşası, hem devletin rolü açısından siyasal topluluk hem de piyasanın rolü açısından siyasal iktisat üzerine özgün bir bakış açısı ileri sürmektedir. Bununla bağlantılı olarak, tez özgürlükçü bir İnsan Güvenliği perspektifinin bireyin failliğine ve adil değişime yönelik insan-merkezli olma taahhütünü gerçekleştirebildiğini iddia etmektedir.
Türkiye'nin enerji tedarik politikalarının avrasya enerji boru hattı projeleri çerçevesinde değerlendirilmesi

Enerji, uygarlığımızın kaynağı ve hayatın idamesi için gerekli en önemli unsurlardan biridir. Enerji olmaksızın, insanoğlunun ve kurduğu medeniyetin varlığını sürdürmesiolanaksızdır. Bu nedenle, enerji, adeta gücün ve gelişmişliğin simgesi haline gelmiş ve uluslararası anlaşmazlıkların en önemli nedenlerinden biri olmuştur. Türkiye, gerek büyüyen nüfusu gerekse gelişen ekonomisiyle bölgesinin en önemli enerji tüketicilerinden biridir. Ancak, Türkiye enerji kaynakları, özellikle de fosil enerji kaynakları, bakımından fakir bir ülkedir. Bu ise, Türkiye'nin enerji ithalatına bağımlı bir ülke haline gelmesine neden olmuştur. Bu durumda, uygun koşullarla, güvenilirtedarikçilerden enerji temin etmek Türkiye için tek çıkar yol olarak kalmaktadır. Türkiye fosil yakıtlar açısından fakir bir ülke olmasına karşın, çevresindeki ülkeler zenginrezervlere sahiptir. Özellikle Orta Doğu Bölgesi ve Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından ortaya çıkan yeni devletler, dünya enerji üretiminin önemli bir bölümünü gerçekleştirmektedirler. Ancak Orta Doğu Bölgesi'nin genel olarak çalkantılı bir bölge olması, Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından gözlerin yeni bağımsızlıklarını kazanan ülkelere çevrilmesine neden olmuştur. Türkiye'nin gerek bu ülkelere coğrafi olarak yakınlığı gerekse bu ülkeler ile etnik ve kültürel bağlara sahip olması, Türkiye'yibölgedeki enerji mücadelesinin önemli aktörlerinden biri yapmıştır. Türkiye bu süreçte, bölge ülkelerinin hidrokarbon kaynaklarının kendi üzerinden uluslararası piyasalara taşınmasını öngören projeler geliştirmiştir. Bu projeler sayesinde Türkiye, enerji tedarik kaynaklarını çeşitlendirmeyi, enerjiyi daha ucuza mal ederek enerji güvenliğini artırmayı ve bu boru hatlarının verdiği politik güçle dünya siyasetinde önemli bir aktör haline gelmeyi planlamıştır. Ancak enerji konusunda karar verici konumda olan kurumlar arasında işbirliğinin olmaması, bu kurumlardaki kadrolarda belirli bir istikrarın sağlanamaması, enerji konusunda uzun vadeli stratejilerin yokluğu ve başka ülkelerin çıkarına olan politikaların kendi politikalarımızmış gibi kabul görmesi şeklindesıralanabilecek faktörler Türkiye'yi yukarıda ifade edilen amaçları gerçekleştirmede başarısız kılmıştır.
Soğuk savaş sonrası Amerika Birleşik Devletleri'nin Ortadoğu politikasının radikalleşmeye etkileri

Ortadoğu tüm tarihsel süreçte; hem jeopolitik konumu hem de stratejik önemi nedeniyle kilit bir bölge olmuştur. Bu araştırma odağında bakıldığında ise Soğuk Savaş sonrasında ciddi bir kaosa sürüklenen Ortadoğu coğrafyasında ABD ve çevresindeki güç odakları çeşitli politikalar izlemiş ve müdahalelerde bulunmuştur. Soğuk Savaş'ın ardından tek kutuplu Dünya düzeninde başat hale gelen ABD, Ortadoğu'yu bir oyun alanına çevirmiş ve her başkan döneminde yeni bir oyun sahne almıştır. Özellikle 11 Eylül sonrasında ABD, tüm Ortadoğu'yu terörize ederek faaliyetlerini meşrulaştırmak istemiş ve askeri müdahalelerde bulunmuştur. Bu müdahaleler, Ortadoğu toplumlarında ABD karşıtlığını ve radikalleşmeyi körüklemiş, radikalleşme de batıda İslamofobi'yi beraberinde getirmiştir. Bu iki durum birbirini tetiklerken, ötekileştirilen Ortadoğu coğrafyasında radikalleşme eğilimleri her geçen dönem daha da belirginleşmiştir. Ortadoğu politikaları incelendiğinde ABD'nin öncelikle Arap milliyetçiliği ve Baasçı rejimleri tasfiye etmek istediği, demokratikleşme adı altında reform baskısı kurduğu, reform ve dönüşümlerin gerçekleşme konusunda başarısızlık gözlemlense de istikrarsızlık, çatışma ve kaos ortamı yaratılarak pek çok rejimi devirme konusunda başarı yakalandığı söylenebilecektir. Soğuk Savaş döneminde çekişme halinde olan ABD ve SSCB'nin, Soğuk Savaş sonrasında da Ortadoğu'da çekişmelerini çok yoğun olmayan durumlara karşın sürdürdüğü, ABD'nin hamlelerinde Rusya ile yakın rejimleri öncelikle hedef belirlediği görülmektedir. Ortadoğu'daki müdahaleler ve yaptırımların, Ortadoğu toplumlarında aşırılığa neden olduğu ve radikalleşmeyi körüklediği değerlendirilmiştir. Bu açıklamalar bağlamında ise yapılan bu araştırmada ABD'nin Ortadoğu politikasının radikalleşmeye etkileri üç bölüm başlığı altında incelenmeye çalışılmıştır. Araştırmanın giriş kısmında, kavramsal çerçeve, kapsam, önem ve amaç ortaya konulmuştur. Birinci bölümde ise radikalleşme kavramı tanıtılmış, kavramı dönüşümü ve etkileyen faktörler incelenmiştir. Bununla birlikte radikalleşme süreci ve kavram üzerine yapılan kuramsal tartışmalar da bu bölümde değerlendirilmiştir. İkinci bölümde ise Ortadoğu, hem coğrafik, hem stratejik hem de sosyolojik yönleriyle ortaya konulmuş, Ortadoğu'da radikalleşmeyi tetikleyen faktörler incelenmiştir. Üçüncü ve son bölümde ise Ortadoğu'nun ABD için önemi, ABD'nin bölge ile ilişkileri, bu ilişkileri belirleyen faktörler, Soğuk Savaş ve sonrası dönemde ABD'nin Ortadoğu politikası değerlendirilmiş ve İslamofobi'nin radikalleşmeyle ilişkisi ortaya konulmuştur.
Türk milliyetçiliğinin oluşum süreci ve Türk milliyetçiliğinin idealleri bağlamında Cumhuriyetin ilanı

Milliyetçilik kavramı ulus devletle ilişkili olarak modern dönemlere ait bir olgu olarak tanımlanmakta ve Fransız Devrimi ile birlikte bir dalga halinde dünyaya yayıldığı kabul edilmektedir. Milliyetçilik, içerisinde ülkesini, vatanını sevme ve onu ileriye taşımak için sarf edilen tüm çabaları barındırmaktadır. Bu nedenle bir yerde milliyetçilikten bahsedebilmemiz için öncelikle millet ve devlet unsurlarını aramamız gerekmektedir. Türklerde millet kavramına baktığımızda Orta Asya'daki Türk topluluklarının bir araya gelerek oluşturdukları devletleri ile milletleşmelerini tamamladıkları dönem karşımıza çıkmaktadır. Askerliğe atfedilen önem, ordu-millet anlayışı, devlete sadakat, vatan kavramının önemi gibi kültürel özellikler Türklerin Orta Asya'dan itibaren korudukları ve günümüze getirdikleri geleneklerdendir. Bunlar milliyetçilik kavramının içerisinde yer alsalar da modern anlamda Türk Milliyetçiliğinin yükselişi için imparatorluklar sisteminin dünya genelinde sona ermesine ve ulus devletlerin yükselişine yol açan Fransız Devrimi sonrasına kadar beklemek gerekecektir. Osmanlı İmparatorluğundaki azınlık gruplarının milli devletlerini kurmak için başlattıkları isyanlar sonucunda zayıflayan Osmanlı Devletini kurtarmak amacıyla Osmanlı aydınlarının ortaya koydukları Türkçülük Fikriyatı ya da Türk Milliyetçiliği pratikte uygulamalarını İkinci Meşrutiyet ile birlikte İttihat ve Terakki iktidarında gösterecektir. Türk aydınlarının yayınladıkları dergi, gazete ve makaleler ile teorik yapısı oluşturulan Türk milliyetçiliği, o dönemin tiyatro oyunlarında işlenen konularda ve düzenlenen konferanslarda vücut bulmuştur. İlerici ve eğitimli bir kesimin önderlik ettiği Türk milliyetçileri meşruti ve anayasal çalışmalara da önderlik etmiş, gerek kadın hakları gerek eğitim ve bilim gibi konularda da Osmanlı Devleti içerisinde birçok alanda ilkleri gerçekleştirmiş, Kurtuluş Savaşı sonrasında Cumhuriyete ve inkılaplara giden yolda da Türk Milliyetçiliğinin etkileri gözlemlenmiştir.
Amerikan caydırıcılık politikasının İran üzerindeki etkisi

20. Yüzyılın en etkili dış politika araçlarından biri olan caydırıcılık, nükleer silahların gelişimiyle devletlerin önemli bir dış politika stratejisi haline gelmiştir. Caydırıcılık, olası bir eyleme geçilmeden önce, karşı devleti durdurmak, vazgeçirmek için devletler tarafından bir taktik olarak kullanılmaktadır. Soğuk Savaş'ın en etkili dış politika aracı olan caydırıcılık, iki kutbun birbirleriyle sıcak bir çatışmaya girmesini önlemiş, istikrarın korunmasını sağlamıştır. Bu istikrarı, nükleer silahların kullanılması durumunda oluşabilecek tahribatın dehşet verici boyutlarından duyulan korkunun yarattığı söylenebilir. Bu çalışmada, Amerikan caydırıcılık politikasını ana hatlarıyla ele alıp, İran'a karşı uyguladığı caydırıcılık politikasını incelenmektedir. Bu çalışmanın amacı, Amerika Birleşik Devletleri'in dönemsel olarak tehdit algılamalarını ve Amerikan caydırıcılık politikasının dinamiklerini incelemek, spesifik olarak İran ile aralarındaki sorun alanlarını ele alıp, İran'a uygulanan yaptırımları ele almaktır. Bu çalışma, Soğuk Savaş'tan sonra süper güç olan ABD'nin tehdit algılamaları karşısında, caydırıcılık politikasını nasıl kullandığını anlayabilmek için önem arz etmektedir. Bu çalışmaya, ilk önce caydırıcılığı kavramsal olarak inceleyerek başlanılmış, sonrasında Amerikan caydırıcılık politikası, 'Soğuk Savaş Süresi', 'Soğuk Savaş Sonrası' ve '11 Eylül Saldırısı Sonrası' olmak üzere üç dönemde incelenmiştir. Tarafların stratejik konumunu daha iyi anlayabilmek için İran'ın bölgede ve dünyadaki konumu incelenmiş, bu bilgiler ışığında İran dış politikasına yön veren dinamikler ele alınmıştır. Çalışmada, ABD-İran arasındaki başlıca sorunları 'Nükleer, Petrol ve Terörizm' başlıkları altında incelenmiştir. Bu sorunlar her iki taraf açısından ele alınmış ve İran'a karşı uygulanan yaptırımların etkili olup olmadığına bakılmıştır. Konunun güncel olması ve sürekli yeni gelişmeler yaşanması sebebiyle konu 2014 sonu itibariyle sınırlandırılmıştır. Bu çalışmada literatür taraması yapılarak, başta konuyla alakalı akademik kitaplardan faydalanılmış, yazılan makalelere yer verilmiş, güncel gelişmeler internet kaynaklarından takip edilerek incelenmiştir. Bu konuda yayınlanmış olan tezlerden ve Amerika'da University of California, Los Angeles 'da profesör olan İran'li bir akademisyenle yapılan görüşmelerden yararlanılmıştır.
Vladimir Putin dönemi Rusya dış politikasında Avrasyacılığın etkisi

Çalışma, 2000 yılında Rusya Devlet Başkanlığı'na gelen Vladimir Putin'in de temel politika yaklaşımı olan Avrasyacılığın ve onun aşamalarını değişen olay ve zaman çerçevesinde analiz etmektedir. SSCB'nin dağılmasının ardından bağımsızlığını yeni elde etmiş olan devletlerin uluslararası sisteme entegrasyonu adına planlanan reformlar, kaotik bir ortama neden olmuştur. İnşa sürecindeki devletlerin, kalkınma hedefleri amacıyla gerçekleştirdikleri reformların başarısızlığa uğramasıyla, sadece kaotik ortamı değil aynı zamanda liberal değerleri savunan politika anlayışını baltalayarak zamanla yerini otokratik ve baskıcı rejimlere bırakmıştır. Özellikle Rusya'da ilk dönem liberal batı yanlısı politikalar benimsenirken, Boris Yeltsin reformlarının başarısızlığı sonrasında kendi özüne dönmeyi savunan Avrasyacı yaklaşımı benimsemiş ve Dışişleri Bakanlığı'na Yevgeni Primakov'u getirmiştir. Böylelikle Avrasyacı yaklaşım Primakov ile birlikte ilk defa Rusya politikasında kendisine yer bulmuştur. Çalışmada, jeopolitik teoriler ortaya koyduktan sonra Rus jeopolitik yaklaşımı olan Avrasyacılık incelenmiştir. Özellikle Avrasyacı yaklaşımın savları, kendisinden önce Rusya politikasını şekillendiren diğer hakim görüşler nedeniyle Soğuk Savaş sonrası dönemde kendine yer edinebilmiştir. Ancak bu dönemde Rusya'nın hem iç hem de dış dinamikler açısından Avrasyacı yaklaşımın savlarını gerçekleştirebileceği bir zemin oluşturulamamıştır. Bu nedenle tam manasıyla Avrasyacılığın benimsendiği 2000 yılı yani Putin'in Devlet Başkanlığı görevine gelmesi ile başlayan ve günümüze dek süregelen zaman dilimi temel alınmıştır. Elbette Putin iktidara geldiğinde SSCB'nin dağılmasının ve sonrasında yeniden yapılanma süreçlerinin yarattığı kaotik ortam giderilememiş; aksine Yeltsin reformlarının başarısızlığı, Putin'i de doğrudan Avrasyacı politikaları uygulamasını engellemiştir. Yapısal reformlarını başarılı bir şekilde gerçekleştirebilmesi içi Ilımlı Avrasyacı olarak değerlendirilecek olan bu dönemde Batı ile işbirliği ve dostane ilişkiler geliştirmiştir. Ancak ılımlı dönem Rusya'nın iç yapısall oluşumunu sağlayana dek devam etmiştir. İç yapısall oluşumunu, gerek uluslararası örgüt bağlamında gerekse bölgesel güç konumundaki devletlerle geliştirmiş olduğu ilişki ağı Avrasyacılığın ikinci ve son aşaması olan Aşırılıkçı Avrasyacı politikaların benimsenmesine de zemin hazırlamıştır. Çalışmada sonuç olarak, Putin'i Avrasyacılığı temel politika olarak benimsemesinin yanı sıra jeopolitik yaklaşımın aşamalarını arasındaki dönüşümü ortaya konmaktadır.
Suriye İç Savaşı'nın Türk-Amerikan ilişkilerine etkisi

Bu tezde, 2000 yılından başlayarak 2019 yılına kadar süregelen Türk-Amerikan ilişkilerine yansıyan ve son zamanlarda başrol üstlenen Suriye'nin etkisini analiz etmek amaçlanmıştır. Osmanlı döneminde başlayan Türk-Amerikan ilişkileri uzun yıllar boyunca iniş çıkışlar yaşamış ancak birbirlerine olan bağlılıkları hiç bitmemiştir. 2001 yılında İkiz Kulelere yapılan saldırı ile beraber Amerika, Ortadoğu'daki politikasını değiştirmeye yönelmiştir. Türkiye ise yanı başındaki Ortadoğu'da yaşanan değişmelere kimi zaman çekincelerle yaklaşmıştır. İki ülkenin de ilgi odağı olan Ortadoğu'da özellikle de Suriye'de yaşananlar, Türkiye ve ABD'nin ilişkilerini şekillendiren temel odak noktası olmuştur. İki ülke arasında 2009 yılından itibaren 'stratejik ortaklık' yerine daha ileri düzeyde olan 'model ortaklık' geliştirilmiştir. 2010 yılında Arap Baharı ile başlayan ve Suriye'de iç savaşa dönüşen kriz ile birlikte Türkiye-ABD ilişkisi bu kavramların boyut değiştirdiği bir sürece girmiştir. ABD'nin Türkiye ile olan ilişkisi ise terör örgütü PKK/PYD'ye vermiş olduğu destek yüzünden sorgulanmasına neden olmuştur. Türkiye hem kendi sınırları içerisinde hem de sınır komşusu olduğu Suriye'de yaşanan terör olaylarından dolayı icra etmekte olduğu operasyonlarla barış ve güvenliği sağlamak için adımlar atmaktadır. Bu bağlamda, Suriye iç savaşında şekillenen Türk-Amerikan ilişkileri incelenmiştir. Türkiye'nin bölgesel güvenliğini tehdit eden terör olaylarında ise müttefiki olan ABD'den destek göremediği tespit edilmiş ve bu durumun ikili ilişkilere negatif yansıdığı görülmüştür. Türkiye'nin askeri operasyonlarında kimi zaman Rusya ile yakınlaşması da ABD ile olan ikili ilişkilerinde gerilimlerin yaşanmasına neden olmuştur.
Gürcistan krizi bağlamında Rusya Federasyonu dış politikasının analizi

Çalışmada; Rusya Federasyonu'nun Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği dağıldıktan sonra 2008 yılına kadar izlediği dış politika ve sonrasındaki değişmeler Carl Schmitt'in siyaset felsefesi ve dost-düşman belirlenimi çerçevesinde analiz edilmiştir. Çalışmanın ilk bölümünde Carl Schmitt'in politik düşüncesi incelenmiştir. İkinci bölümde Schmitt'in görüşlerinin Rusya'daki yansımaları ve etkileri aktarılmıştır. Rusya'nın iç ve dış politikasındaki eylemleri Schmitt'in fikirleri vasıtasıyla analiz edilmiştir. Son bölümde Rusya'nın dış politikasında bir kırılma olarak beliren Gürcistan müdahalesi ve bu müdahaleye yol açan süreç incelenmiştir. Carl Schmitt'in politik düşüncesinin Rusya Federasyonu'nun gerek iç gerekse dış politikasındaki etkileri ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır. Sonuç olarak Rusya'nın dış politikasının Schmittyen bir okuması yapılarak politik hareketlerinin öngörülebilirliği sağlanmaya çalışılmıştır.