turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Azerbaycan Anayasasının Avrupa İnsan Hakları sözleşmesi çerçevesinde incelenmesi

Azerbaycan 1991'de kovuştuğu bağımsızlığı ile birlikte yeni bir siyasal rejime de geçiş yapmıştır. Bu çalışmada, Avrupa Konseyi ? Azerbaycan ilişkileri de göz önünde bulundurularak, Azerbaycan Anayasası, AİHS bağlamında değerlendirilmiştir. Çalışmanın birinci bölümü Avrupa Konseyi Azerbaycan ilişkileri başlığını taşımaktadır. Bugün, kuruluş amacı insan haklarının uygulamada da gerçekleşmesi olan Avrupa Konseyi'nin üyesi olan Azerbaycan'ın Avrupa Konseyi üyeliği karşılığında üstlendiği birçok yükümlülüğü başarıyla tamamladığı görülmektedir. Çalışmanın ikinci bölümünde Azerbaycan'da insan hakları ve AİHS sistemi ele alınmıştır. Azerbaycan, 1995'de insan haklarına saygı ilkesini temel alan bir anayasayı kabul etmiştir. Birçok bakımdan, liberal demokratik anlayışın öngördüğü insan hakları düşüncesine anayasal temelde yer veren Azerbaycan, 1990'lı yılların ikinci yarısından itibaren Avrupa kurumları ile bütünleşme sürecinde, insan hakları alanındaki mevzuat yetersizliğini de tamamlamaya başlamıştır. Çalışmanın ücüncü ve son bölümünde ise Azerbaycan Anayasası ? AİHS karşılaştırması ele alınmıştır. Azerbaycan'ın birçok insan hakları sözleşmelerine taraf olduğu bilinmektedir. Belirtelim ki, söz konusu uluslararası insan hakları sözleşmeleri, Azerbaycan hukuk sisteminde hiyerarşik olarak en üstün hukuk normu olarak karşımıza çıkmaktadır.
Ortadoğu'daki yeni gelişmelerin Türkiye açısından olası etkileri

Bu tezin amacı 1991 Körfez Savaşı sonrasında ortaya çıkan yeni gelişmelerin Türkiye üzerindeki etkisini analiz etmektir. Bu konudaki temel düşünce, yeni gelişmelerin iki kutuplu dünya sisteminden tek kutuplu dünya sistemine geçiş sürecinde değerlendirilmesi gerektiğidir. Amerika Birleşik Devletleri bu süreçte merkezdeki tek hegemon güç olma rolünü üstlenmiştir. 'Bu bağlamda Türkiye'nin bölgesel politikaları önem kazanmakta ve bu politikaların Türk dış politikası üzerindeki etkisi ve ağırlığı artmaktadır. Söz konusu sürecin Türkiye üzerindeki etkisinin analizinde özellikle dört ülkenin önemli hale getirdiği gerçeği gözden kaçırılmamalıdır. Bu bağlamda bu çalışmada Türkiye'nin İsrail, Suriye, İran ve Irak ile ilişkileri dikkatle incelemektedir. Modern uluslararası sistem, bağımsız ulus devletlerden oluşmaktadır. Hayatın her alanını kuşatan anarşi ulus devletler arasındaki ilişkileri etkilemektedir. Bununla birlikte sistemde devamlı bir şekilde yüksek düzenleme seviyesine sahip hegemon güçte bulunur. Giriş bölümünü takip eden ikinci ve üçüncü bölümlerde Amerika Birleşik Devletleri, uluslararası sistemin zorunlu kıldığı bir hegemon güç olarak tanımlamaktadır. Bu çalışmada uluslararası ilişkiler disiplini içinde hegemonik güç kavramının anlamını özetlemektedir. Öncelikle hakim uluslarası ilişkiler teorileri incelenerek, tarihsel bağlamda soğuk savaş sonrası uluslararası sistemin evrimi üzerinde durulmaktadır. Hegemonik gücün anlamı teorik bir perspektifle incelenmektedir. Fransa, İngiltere gibi bazı eski hegemon güçle ilgili tarihi tartışmalara da yer verilmektedir. Çalışmanın birçok yerinde eski hegemon güçlerle ilgili paralel okumalar da bulunacaktır. Bu bağlamda ABD'nin yeni bir hegemon güç olarak ortaya çıkışı tarihi ve uluslararası dengeler açısından ortaya konulmaya çalışılmaktadır. Bu bölümlerdeki incelemeler ile özellikle Soğuk Savaş Dönemi sonrasında Amerikan hegemonyası hakkındaki güncel tartışmaların anlaşılması sağlanmaya çalışılmaktadır. Burada Soğuk Savaş sonrası güvenlik atmosferi, yeni tek taraflı uluslararası sistem yapısı gibi kavramlar göz önüne alınmaktadır. Aynı eksende ABD-AB ilişkileri gibi bazı önemli konularda tartışılmaktadır. Bu teorik çerçeve ve Amerikan hegemonyasının yükselişinin inceleme ve tartışması yeni gelişmelerin etkilerini daha geniş bir bağlamda ele alınmasına yardımcı olurken, çok yönlü bir analize de imkan sağlamaktadır. Şüphesiz bölgesel ve uluslararası gelişmeler göz önüne almayan bir değerlendirme, Türk dış politikasının kapsamlı bir analizini de engeller. Bu çalışmada Türkiye'nin yukarıda bahsettiğimiz dört bölge ülkesiyle olan ilişkilerine önem verilmekte olup Körfez Savaşı sonrası yeni gelişmelerin etkisi altındaki ilişkilerin yeni şekli analiz edilmeye çalışılmaktadır. Bu çalışmanın temel düşüncesini Türkiye'nin iki Körfez Savaşı arasında bölgede yeniden önemli bir bölgesel aktör haline geldiği ve yeni gelişmelerin Türkiye'nin potansiyel ve mevcut rollerini yok etmediği, aksine Ortadoğu bölgesinde önemini artırdığı görüşü oluşmaktadır.
1990'dan günümüze Türkiye-Ukrayna ilişkileri

Geçtiğimiz 25 yıllık süreçte her iki ülke arasındaki işbirliği sağlam anlaşmalar ve uluslararası birlikteliklerle kurulmasına rağmen, Ukrayna-Türkiye ilişkileri konusunda henüz detaylı araştırmalar yapılmamıştır. Bu nedenle bu konuda bir tez çalışması yapılması uygun görülmüştür. Çalışmanın amacı; Ukrayna ve Türkiye Cumhuriyeti arasındaki ortaklık ilişkilerinin gelişim sürecinin nedenleri, faktörleri ve özelliklerini incelemek olarak belirlenmiştir. Bu amaç doğrultusunda tez çalışmasında önce iki devlet arasındaki ilişkileri etkileyen faktörler ortaya konmuştur: Jeopolitik-güvenlik, siyasi, iktisadi ve sosyal faktörler. Ardından iki ayrı dönem halinde (1990- 2002 ve 2002'den günümüze) Türkiye ile Ukrayna arasındaki siyasi, güvenlik ve iktisadi İlişkiler analiz edilip değerlendirilmiştir.
A Russian perspective on the energy problems between Ukraine and Russia - 2005-2015

Rusya ile Ukrayna arasındaki ilk gaz krizi 1993 yılında Sovyetler Birliği'nin dağılmasından hemen iki yıl sonra başladı. Sorun oldukça karmaşık siyasi, iktisadi ve coğrafi temellerde iki ülkeyi karşı karşıya getiren bir olguydu. Bu tez Rusya açısından iki ülke arasındaki gaz çatışmasının başlangıcı ve devamındaki sebepleri aydınlatmaya çalışmaktadır. Bu yüzd3en de tez sorunun zirve dönemi olarak adlandırılan 2005- 2015 yılları arasını mercek altına almaktadır. Rusya-Ulrayna ilişkileri hali hazırda da her geçen gün daha karmaşık bir hal almakta ve iki taraf birbirinden tamamen farklı amaçlar üzerine kurdukları politikalar izlemektedirler. Bu tez hem iki devletin dış politikalarını hem de Gazprom ve Naftogaz gibi gaz tekeli şirketlerin konu hakkındaki siyasalarını incelemek suretiyle aynı zamanda Rusya-Ukrayna ilişkilerinin şirketlerin de dahlia olan bir haritasını çıkarmaktadır.
21. yüzyılda Türkiye Cumhuriyeti'nin Ortadoğu'ya yönelik dış politikasının klasik ve eleştirel jeopolitik paradigmalar çerçevesinde değerlendirilmesi

Jeopolitik, basitçe politika ve coğrafya arasındaki ilişkinin incelenmesi olarak ele alınmakta olsa dahi kapsamlı incelemelerde bu söylemin çok yönlülüğü ve çeşitliliği göze çarpmaktadır. Uzun soluklu bir geçmişşle günümüze dek bu söylemin temelde klasik ve eleştirel jeopolitik olarak iki ana hatta ayrıldığı görülmektedir. Klasik jeopolitik görüşünün Realist kuramla iç-içe olduğu ancak, günümüzde birçok sorunun da cevaplanmayı beklediği; klasik jeopolitiğe karşıt görüşlerin daha yüksek sesle dile getirildiği bilinmektedir. Cevaplanmayı bekleyen bu sorular ve karşıt görüşler de kendisine bugünlerde daha sık duymaya başladığımız 'Eleştirel Jeopolitik' olarak yer edinmektedir. Eleştirel jeopolitiğin ana hatlarıyla klasik görüşün coğrafya-politika tahayyüllerini sorguladığı; bu amaçla klasik jeopolitiğin yerleşik algılarının eksik ve sorunlu yönlerinin farkına varılması noktasında çabaladığı söylenebilmektedir. Ayrıştıkları noktalar itibariyle her iki kanadın da savunduğu önemli hususlar bulunmaktadır. Dolayısıyla, jeopolitiğe ilişkin değerlendirmelerde düşünce yapısında ve pratikte her iki kanadın da birbirlerinden ayrılış biçimlerinin dikkate alınması gerekliliği kanaati oluşmaktadır. Türkiye'nin dış politika ilişkilerinin ayrı dönemlerinde farklı yol ve yöntemler kullanılarak farklı stratejilerin izlendiği görülmektedir. Örneğin 2000'li yıllara kadar Türkiye'nin Ortadoğu'ya yönelik dış politikası 'Batıcılık' , 'Statükoculuk' söylemleriyle betimlenirken günümüzde ise 'Eksen Kayması' , 'Model Olma' , 'Yeni Osmanlıcılık' ve 'Komşularla Sıfır Sorun' gibi güncel söylemler karşımıza çıkmaktadır. Dolayısıyla Türkiye'nin Ortadoğu'ya yönelik dış politikasına dair bir incelemede bu güncel söylemlere de yer vermek ve bahsedilen söylemleri de jeopolitik açıdan değerlendirmek gerekmektedir. Böylesi bir değerlendirmede bahsedilen güncel söylemlerin jeopolitik bir değişimi doğurup doğurmadığına ilişkin yanıt bulma ihtiyacı oluşmaktadır. Böylesi bir yanıt bulmak için de şunların dikkate alınması gerekmektedir: Bir değişimden söz edilecekse yeni jeopolitik çalışmalar olarak ele alınan eleştirel jeopolitik içerisinde bu güncel söylemlerin ne denli yeri olduğu açıklanmalıdır. Dolayısıyla Türkiye'nin Ortadoğu'ya yönelik dış politikasındaki güncel söylemlerin eleştirel jeopolitiğe olan duyarlılığı araştırılmalı, örneklerle desteklenmelidir. Her ne kadar elde edilecek sonuçlar verilerin göreceliliği doğrultusunda şekillenecek olsa da 21. Yüzyılda Türkiye'nin Ortadoğu'ya yönelik dış politikasında eleştirel jeopolitiğin güncel söylemler üzerindeki ağırlığı bu yöntemle sınanabilecektir. Özetle, 21. Yüzyıl'da Türkiye Cumhuriyeti'nin Ortadoğu'ya yönelik dış politikasına dair bir inceleme bu güncel söylemlerin eleştirel jeopolitik paradigmalar çerçevesinde değerlendirilmesini gerekli kılmaktadır.
Petrol fiyatların düşmesinin İran ekonomisi üzerinde etkileri

Petrol, gerek enerji sektöründe, gerekse de üretici ülkelerin ekonomisinde büyük bir öneme sahiptir. Bu araştırmada, İran ekonomisinde petrolün önemi ve petrol fiyatlarındaki dalgalanmaların İran ekonomisi üzerindeki etkileri incelenmiştir. ABD ve OPEC'in petrol piyasasındaki ağırlığı ve aynı zamanda İran'nın 4. büyük petrol üretici konumunda olması, petrol fiyatlarındaki keskin dalgalanmalardan en çok bu ülkelerin etkilenmesine yol açmıştır. İran ekonomisinde, özellikle ihracat ve bütçe içinde petrol gelirlerinin ağırlığının fazla olması, petrolde yaşanan keskin fiyat değişimlerinde İran ekonomisini oldukça etkilemiştir. Petrol gelirlerinin ekonomik faaliyetleri canlandırma gücüne sahip olması, petrol fiyatların yükseldiği dönemlerde üretimin yükselmesine ve dolayısıyla ekonomik büyümeye yol açmıştır. Buna karşın petrol fiyatlarının düşüşü, ekonomik faaliyetleri yavaşlatmakta ve bir dizi olumsuz makroekonomik soruna yol açmaktadır. Petrol fiyatlarının düşmesi, bütçe açığın yükselmesine, üretimin ve ihracatın azalmasına yol açmaktadır.
Uluslararası ilişkilerde Kazakistan'ın dış politikası ve petrol

Bu çalışmada 1991 yılında Sovyetler Birliği'nin dağılması sonucu SSCB'yi oluşturan 15 cumhuriyetten biri olan Kazakistan'ın bağımsızlığını ilan etmesinden bu yana içinde bulunduğu siyasi, sosyo-ekonomik koşullar, gerçekleştirdikleri reformlar, kaydettiği gelişmeler ve uluslararası alanda saygın bir yer edinme çabaları ile ilgili konular ele alınmıştır. Planlı ekonomiden piyasa ekonomisine geçiş döneminde çeşitli zorluklarla karşı-karşıya kalan ve dihrokarbon kaynakları açısından zengin olan Kazakistan, perişan haldeki ekonomisini iyileştirmek için petrolü en önemli ekonomik araç olarak kabul etmiş, dolayısıyla yabancı yatırımcıların ülkede yatırım yapmaları için uygun ortam hazırlamaya çalışmıştır. Öte yandan petrolün sahip olduğu stratejik önem nedeniyle, boru hattı güzergahlarının hangi ülke üzerinden geçeceği konusu Hazar havzası petrolü ile ilgili en önemli sorun haline gelmiş ve Hazar havzası büyük güçlerin mücadele alanına dönüşmüştür. Dolayısıyla bu çalışmada gelişmiş ülkelerin Hazar bölgesinde etkin olma mücadelesinin nedenleri incelenmiş, ayrıca Kazakistan'n petrol rezervleri, üretimi, mevcut boru hattı sistemi, proje halindeki seçenekleri ile Hazar'ın statüsü ile ilgili bilgilere de yer verilmiştir. 113
Bulgaristan ve Romanya'nin AB üyeliklerinin AB Karadeniz politikalarına etkisi

Bu çalışmada 01 Ocak 2007 tarihinde gerçekleşen son genişleme ile Bulgaristan ve Romanya'nın Katılımının AB Karadeniz Politikalarına etkisi incelenmiştir. AB'nin mevcut politikalarının 2007 öncesi politikaları ve diğer aktörlerin bölgeye yönelik politikalarıyla farklılıkları ve uyuşan taraflarını otaya koymak için bu aktörlerin de politikalarına değinilmiştir. Bölgenin AB için önemi öncelikle burada mevcut istikrarsız ülkelerden kaynaklanacak sorunların Birlik içine ithalini önlemek ve ikinci olarak da Birliğin çok fazla ihtiyaç duyduğu enerji kaynaklarına ulaşım için bölgeden geçen enerji nakil hatlarını kontrol edebilmektir. 2007 yılbaşından itibaren bir Karadeniz gücü olan AB'nin bölgeye yönelik politikalarının temelini, 2003 yılında başlatılan Avrupa Komşuluk Politikası oluşturmaktadır. İstikrarsız ülkelere yardım için bu ülkelerde demokratikleşme ve ekonomik kalkınmayı destekleyen AB, enerji nakil hatlarını ise RF'dan bağımsız hale getirmek için alternatif kaynaklar ve alternatif hatlar peşindedir. Bu zamana kadar özellikle Karadeniz'e bölgesel yaklaşmadığı için ENP ile istediği sonuca ulaşamayan AB, 2007 itibariyle mevcut farklı politikaları entegre ederek sonuca varmak için Karadeniz Sinerjisi adını verdikleri politikayı gündeme getirmiştir. Bu politika gereği öncelikle Karadeniz'e bölgesel yaklaşacağının işareti olarak KEİÖ'ne gözlemci olarak katılan AB gündeme getirdiği yeni krediler ve projeler ile yoğun olarak KAradeniz'e angaje olmuştur.
Başarılı güvenlikleştirmeden başarısız güvenlik-dışılaştırmaya: 2001-2017 yılları arasında ABD yönetimlerinin İran nükleer programı'na yönelik politikası

Bu tez 2001- 2017 yılları arasında ABD Yönetimi'nin İran Nükleer Programı'na yönelik güvenlikleştirme politikasını söylem analizi ve süreç takibi yöntemleriyle kapsamlı şekilde analiz etmeyi hedeflemiştir. Bu amaçla; öncelikle Bush ve Obama başkanlıklarında ki sekizer yıllık dönemlerde İran Nükleer Programı'na yönelik baskın politikanın ne olduğu, ardından güvenlikleştirmenin veya güvenlik-dışılaştırmanın kim tarafından, ne amaçla, hangi koşullar altında, nasıl ve hangi sonuçlarla gerçekleştirildiği sorularına cevap aranmıştır. Kopenhag Okulu'nun ortaya attığı Güvenlikleştirme Teorisi'ni ve bu teoriye sonradan yapılan katkıları dikkate alarak yürütülen analiz sonucunda Bush döneminde güvenlikleştirme hamlesinin iç hedef kitleye yönelik başarılı ve dış hedef kitleye yönelik kısmen başarılı şekilde sonuçlandırıldığı tespit edilmiştir. 2013 yılında hem ABD hem İran tarafında yaşanan önemli değişimler nedeniyle Obama'nın birinci ve ikinci dönemleri ayrı ayrı incelenmiştir. Birinci dönemde Obama Yönetimi'nin Bush Yönetimi'nden devraldığı güvenlikleştirmeyi başarılı şekilde sürdürdüğü ve uluslararası desteğini artırdığı görülmüştür. İkinci dönemde Obama Yönetimi politikasını tersine çevirmiş ve İran'la diplomatik bir çözüme ulaşabilmek için hedef kitlesi ABD Kongresi olan bir güvenlik-dışılaştırma hamlesi başlatmıştır. Varılan nükleer anlaşmaya rağmen ABD Kongresi İran'ı nükleer bir tehdit olarak görmeye devam etmiş ve güvenlik-dışılaştırma hamlesi başarısız olmuştur.
Nükleer müzakerelerde İran'ın batı ile uzlaşmasında yaptırımların rolü

ABD öncülüğünde Batı'nın teşvikleriyle Şah döneminde nükleer teknolojiye sahip olma yolunda oldukça iştahlı olan İran'da, 1979 İslam Devrimi ile Batı karşıtı bir otorite yönetime hakim olmuştur. Batı ile kopuk ilişkiler, terörizmle anılma ve nükleer silah elde etme yolunda sürdürülen nükleer çalışmalar, Batı nezdinde İran'ın 'haydut devlet' olarak nitelendirilmesine yol açmıştır. Bu çalışmayla Batı'nın, 'haydut devlet' olarak nitelendirdiği bir devletin politikalarını/davranışlarını, uluslararası siyasette gücün farklı kullanım yöntemleriyle istediği yönde değiştirip değiştiremediğinin görülmesi amaçlanmıştır. Bu bağlamda, Batı ile İran arasında sürdürülen nükleer müzakerelerde İran'ın uzlaşmaz bir tutumdan 2015 yılında Batı ile anlaşma noktasına gelmesine etki eden unsurlar, çalışmanın odak noktasını oluşturmuştur. Nükleer müzakereler boyunca İran'ın izlediği politikalara etki eden ve süreç sonunda Batı ile nihai anlaşma zeminini oluşturan etkenler, devletlerin politika/davranış değişikliğini inceleyen, kuramsallaştıran davranışsalcı yaklaşımla ele alınmıştır. Bu yaklaşım açısından çalışma, Batı'nın İran'a yönelik yaptırımlarının nükleer müzakerelerde olumlu netice alınmasına etkisi ve yine bu yaptırımların söz konusu devletin vatandaşlarının seçmen davranışına etkisi olmak üzere iki boyutta incelenmiştir.
Türk dış politikası aracı olarak insani diplomasi

küresel sisteminde hızı, niteliği ve niceliği giderek artan uluslararası etkileşim, toplumların birbirleri ile daha fazla temas etmesini, daha yoğun ve çok boyutlu ilişkiler kurmasını kaçınılmaz kılmaktadır. Özellikle Soğuk Savaş'ın sona ermesi ve küreselleşme olarak adlandırılan etkileşim sürecinin ön plana çıkması, devletler arası düzeyde ekonomik ve askeri ilişkilerin, toplumsal etkileşimin, iç ve dış politika gündemlerinin çeşitlenmesini beraberinde getirmiştir. Küreselleşme sürecinde yaşanan gelişmeler uluslararası politikanın inşa ve yürütülme tarzı olan 'diplomasi' kavramının da teori ve uygulama yöntemleri düzeyinde yeni boyutlar kazanmasına yol açmıştır. Diplomasi kavramının çok daha kapsayıcı bir anlam kazanmaya başladığı bu süreçte, farklı yaklaşım ve yöntemlerle işlerlik kazanan ve yeniden tanımlanarak kavramsal çerçevesi çizilmesi gereken uygulamalardan biri de insani diplomasidir. İnsani diplomasi, Türk dış politikasının karar vericileri ve uygulayıcıları tarafından son yıllarda sıklıkla dillendirilmeye başlayan ve popülerliği giderek artan kavramlar arasında yer almaktadır. Bu çalışmada insani diplomasinin anlamı, alandaki aktörler tarafından nasıl algılandığı, gerçek bir dış politika aracı olup olmadığı ve Türk dış politikasında uygulanabilirliği üzerinde değerlendirmelere yer verilmiştir. Sonuçta ise insani diplomasi uygulamalarının Türk dış politikasında tutarlı, sürdürülebilir bir araç olarak kabul edilebileceği ancak bunun reel politik açısından tamamen sorunsuz olmadığı kanaatine varılmıştır.
Turkish conservatives and Cyprus in foreign policy in the context of constructivist theory and identity; 1960-1980 era

Bugüne kadar Soğuk Savaş dönemi Türk Dış Politikasının tüm analizleri çoğunlukla Realist/neo-realist güç politikası odaklı rasyonel yaklaşımlar üzerinden yapılmıştır. Analizler kültür, değer, tarih gibi sosyal faktörlerin dışında tutulmuştur. Halbuki, İnşacı Uluslararası İlişkiler Teorisi, sosyal inşa sürecini vurgulayarak ve kimlik kavramını öne çıkararak, güç, yapı, anarşi, çıkar gibi rasyonel parametreleri anlamlandırarak analiz yapmaktadır. İnşacı teori, gerçeklikleri rasyonel teoriler gibi sadece verili olarak ele almayıp bunların tüm sosyal yönleriyle birlikte incelenmesinin doğru olacağını iddia eder. Bu teorinin en önemli isimlerinden olan Alexander Wendt uluslararası politikada devlet eylemlerini incelerken, devlet kimliğini uluslararası anlamda kullanmıştır. Devletin kimliğinin iç ve dış bağlantısını bir arada değerlendirmemiştir. Bu bağlamda tez, devletin iç alt kimliklerinin varlığını ve bu alt kimliklerin devlet eylemlerine etkilerini ortaya koymaya çalışmaktadır. Bu çerçevede Türk Muhafazakarlığı, Türkiye Cumhuriyeti devlet kimliğinin bir alt kimliği olarak tezin ana aktörüdür. Uzun yıllar Türkiye'nin hem iç hem de dış politikasında önemli bir yer tutan Kıbrıs Sorunu ise analiz zeminidir. Bu bağlamda Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin kimliğinin önemli bileşenlerinden olan muhafazakar kimliğin, 1960- 1980 döneminde Kıbrıs Sorununa dair politikası İnşacı teori temelinde ele alınmıştır.
Küreselleşme ve insan hakları söyleminin yeniden inşası

Dünyanın 'küreselleşme' olarak anılan bir sürece girdiği fikrinin yaygın kabul gördüğü 1990'lı yılların başından bu yana, uluslararası siyasette 'insan hakları' kavramı son derece önemli bir yapı taşı olarak işlev görmektedir. Başta gelişkin metropol ülkeler olmak üzere, uluslararası siyasetin tayin edici aktörleri 'insan hakları' söyleminden yola çıkarak çevre ülkelere politik-ekonomik dönüşüm reçeteleri sunabilmekte, hatta aynı gerekçeyle askeri müdahalelerde dahi bulunabilmektedir. Söz konusu söylem, üzerinde tartışma götürmez bir evrensel uzlaşma bulunduğu varsayımıyla dünyanın yeniden yapılandırılmasında ideolojik manipülasyonun etkili bir aracı durumuna dönüştürülebilmektedir. Günümüzün revaçtaki 'insan hakları' algısı, kendi 'hak' ve 'özgürlük' anlayışının gerek içerdiği, gerekse dışladığı öğeleri belirsiz kılarak mutlaklaştırıcı, tekçi ve hatta totaliter bir mite dönüşme tehlikesiyle karşı karşıyadır. Bu durum, insan hakları savunucularınca dışa vurulan 'çoğulcu', 'demokratik' saiklerle yan yana getirildiğinde ironiktir. Tez çalışması, 'küreselleşme' ile birlikte anılan 'insan hakları' söyleminin örtülü olarak içinde barındırdığı 'hak' ve 'özgürlük' tahayyülünü çözümlemeyi denemiştir. Bunu denerken, modern 'hak' ve 'özgürlük' kavramlarına kaynaklık eden 'Aydınlanma Çağı'ndan bu yana söylemin hangi değişik evrelerden geçerek dönüştüğü, bu evrelerde ne tür dinamikler tarafından belirlenip etkilendiği üzerinde durulmuş, nihayet aynı yöntem günümüze de uyarlanmıştır. Zira bu çalışmada ortaya konulan sav, tarihin hiçbir döneminde 'yansız' ve hakikatte 'tüm insanlık yararına' bir 'insan hakları' anlayışından söz edilemeyeceğidir. 'Haklar' bir başkasının tecavüzünden korunmak için var olmak zorunda ise eğer, korunmaya değer hakkın çerçevesini kimin hangi ölçütlerle doldurduğu ve neye, kime karşı koruduğu sorularına cevaplar aranmıştır. Soğuk Savaş sonrası 'küreselleşme' sürecine tabi tutulan 'insan hakları' söylemi bu hakkı elinde tutan özneler tarafından 'yeniden inşa' edilmektedir.
Soğuk savaş başlangıcında Türkiye'ye yönelik Sovyetler Birliği tehdidi ve güvenlik politikaları

II. Dünya Savaşı boyunca Türk Dış Politikasının genel eğilimi savaşa girmeme üzerine olmuştur. Türkiye'nin bu politikası savaşın gidişatına göre değişiklikler göstermiştir. Savaşın başında tarafsız ve savaş dışı kalmayı tercih eden Türkiye, savaşın ortalarında bu politikasından ciddi derecede sapmıştır. Bu durumun en belirgin örneği İngiltere ve Fransa'ya karşı yakın davranmaya başlaması ve Üçlü İttifak Antlaşmasına imza atmasıdır. 1939 yılında savaşın başlamasıyla İngiltere, Fransa ve Rusya Türkiye'yi savaşa girmeye ikna etmek için Adana Görüşmesi ve Kazablanka Konferansı yapmalarına rağmen; Türkiye her defasında savaş dışı kalmayı başarmıştır. Savaşın sonucunun belli olmasından sonra Türkiye Müttefiklerin tarafında savaşa girmiştir. Müttefik Devletlerin Yalta Konferansında, Birleşmiş Milletler'e yalnızca 1 Mart 1945 tarihine kadar Almanya'ya savaş ilan etmiş ülkelerin katılacağını açıklamasıyla Türkiye 23 Şubat 1945'te Almanya'ya savaş ilan etmiştir ve savaşa dahil olmuştur. İkinci Dünya Savaşı her açıdan Avrupa için bir yıkım olmuştur. Ekonomik, sosyal, siyasi buhranların dışında milyonlarca insan bu savaşta hayatını kaybetmiştir. Savaşın galipleri ABD ve SSCB, Avrupa'nın yeniden inşası için işbirliği yapmayı planlamış fakat savundukları ideolojilerin farklılığı sebebiyle bu hedefe ulaşamamışlardır. Bu tarihten itibaren dünya bu iki yeni gücün etrafında iki blok halinde şekillenmeye başlamıştır. Pek çok ülke kendisini bu iki blok arasında tercih yapmak zorunda olduğunu hissetmiştir. İkinci Dünya Savaşı sonrasında Türkiye, SSCB'nin kendisinden Kars, Ardahan ve Boğazlardan üs talep etmesinden dolayı tercihini Batı Bloğu yönünde kullanmıştır. Bu sebeple Türkiye'de birçok reform yapılmıştır; çok partili siyasi hayata geçilmiş, ekonomide ve siyasette liberal eğimler hakim konuma gelmiş ve geleneksel dış politika çizgisinden vazgeçilmiştir. Marshall Planı ve Truman Doktrini ile Türkiye artık ABD'nin müttefiki olmuş ve Demokrat Parti döneminde Kore'ye gönderilen askerler ile 1952'de NATO'ya kabul edilmiştir. NATO üyeliğinden sonra Batı'nın Türk dış politikasındaki önemi ve ağırlığı oldukça artmıştır. Türkiye'nin Batı Bloğunda yer almasının en önemli belirleyicilerden biri şüphesiz II. Dünya Savaşı yıllarından başlayarak savaş sonunda artan SSCB tehditleri olmuştur. Bu çalışma ile II. Dünya Savaşı sırasında ve sonrasında artan Sovyet tehditlerinin Türkiye'nin Dış Politikasına nasıl yön verdiği analiz edilecektir. Bu çalışmanın temel sorunsalı; İkinci Dünya Savaşı sonrasında Sovyet tehditlerinin Türk Dış Politikasını nasıl etkilediğini ortaya koymaktır. Bu sorunsalı analiz ederken soracağımız soru; 'Türkiye'nin savaş sonrasında Batı Bloğuna katılmasında SSCB tehditlerinin etkisi var mıdır? olacaktır.