turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Turco-Russian relations during the AK Party governments: 2002-2015

Türkiye ve Rusya, dünyanın önde gelen politik aktörleri arasındadır. Her iki ülke de önemli bir jeopolitik konumdadır. Ayrıca, birbirlerine komşulardır ve yüzyıllardır devam eden ikili ilişkiler geçmişşine sahiplerdir. Türk-Rus ilişkilerinin istikrarlı bir şekilde gelişmediği gerçeğine rağmen, bugün Rus ve Türk politikacılar Rusya ile Türkiye arasındaki stratejik ortaklıktan söz ediyor. Her iki ülke, arasındaki bir rekabet unsuru ve bazı bölgesel sorunlar da anlaşmazlıkların olmasına rağmen, sonuçta siyasi yakınlaşmaya yol açan ekonomik bağların yoğunlaştırılması politikasını sürdürülüyor. Türk-Rus ilişkilerinin en dinamik gelişimi AK Parti'nin iktidara gelmesi ile başladı. Bu dönemde Türk-Rus ilişkilerinin gelişimini göstermek için yazar, dostluk ve işbirliğinden gergin çatışmaya dönüşen 20. yüzyıldaki ikili ilişkilerin tarihsel arka planını analiz etti. Türkiye ile Rusya arasındaki yakınlaşma faktörlerini saptamak için ikili ilişkilerin siyasi ve ekonomik unsurunu araştırdı. Türkiye ile Rusya arasındaki kilit konusu olan enerji alanına özel önem veriyor. Rusya ile Türkiye'yi birbirine bağlayan petrol ve gaz koridorlarının kapsamlı bir analizini ve iki ülke arasındaki nükleer enerji alanında işbirliğinin potansiyelini değerlendiriyor. Buna ek olarak yazar, Rus-Türk askeri-teknik işbirliğinin gelişmesindeki önemi belirtiyor. Bu sanayi ikili işbirliğinin nispeten yeni bir alanı. Ülkelerin askeri sanayi alanındaki etkileşimi büyük bir potansiyele sahiptir ve iki ülke arasındaki karşılıklı güven artışını göstermektedir. Yazar, Rusya ile Türkiye arasındaki askeri teçhizat ticaretinin yanı sıra güvenlik alanındaki işbirliğini de anlatıyor.
Putin Dönemi Rusya'nın enerji politikaları bağlamında Sırbistan ile ilişkileri: Gazprom örneği

Çarlık Rusyası ve Sovyetler Birliği dönemlerinden farklı olarak modern Rus dış politikasında yeni eğilimler gözlemlenmektedir. Putin döneminde Rus bayrağının Avrupa ve Asya çevresinde daha fazla görünür olmasını sağlamak, Kızıl Ordu askerlerinden ziyade Rus enerji şirketlerinin yöneticilerine bırakılmıştır. Geçmişte ideolojik saiklerle şekillenen Rus dış politikası pragmatik bir çizgiye kaymış durumdadır. Rus dış politikasında enerjinin bir kaldıraç olarak kullanılabilmesinin yolunu açan gelişmeler, dev enerji şirketlerinin devletleştirilmesiyle başlamıştır. Yeltsin döneminde özelleştirilen Gazprom ve Rosneft gibi enerji devlerinin oligarklardan alınıp, bu şirketlerin devletleştirilmesi yönünde adımlar atılmıştır. Enerjinin, dış politika yapım süreçlerinde araç olarak kullanıldığı yeni Rus dış politika konseptinin en önemli aktörlerinden biri Gazprom'dur. Putin iktidarı ile birlikte Gazprom tamamen Kremlin'in politik bir aktörü olarak hareket etmeye başlamıştır. Putin döneminde Rusya'nın gücünü her alanda tahkim etme çabası ve aktif dış politikasının yansımaları Balkanları da etkilemiştir. Hem geçiş güzergahı olarak bir transfer noktası olması, hem de enerjiyi tüketen bir pazar olarak potansiyeli; Balkanları, Rusya açısından oldukça değerli hale getirmektedir. Rusya'nın Balkanlar için geliştirdiği stratejinin odağındaki ülkelerden biri Sırbistan'dır. Sırbistan, Doğu Avrupa ve Batı Avrupa arasında bir kavşak noktası olarak, Balkanlarda stratejik bir bağlantı noktasıdır. Bu tez çalışmasında, Putin döneminde Rusya'nın yeni dış politika eğilimleri çerçevesinde Sırbistan'la ilişkileri değerlendirilmiştir. Rusya'nın Sırbistan'la kurduğu ilişkilerde ana aktör olarak ortaya çıkan Gazprom şirketinin, Rus dış politikasının yapım süreçlerinde nasıl bir rol oynadığı incelenmiştir. Araştırma konusu, Uluslararası Ekonomi Politik Teorileri çerçevesinde analiz edilmiştir.
1990-200l yılları arasında Pakistan'ın Afganistan politikası

Bu tezin amacı, uluslararası gelişmelerden de etkilenen Pakistan ve Afganistan ilişkilerinin 1990- 2001 yıllar arasında Pakistan'ın Afganistan Politikalarını kapsayan gelişmelerini ele almaktır. Konunun tahlil edilebilmesi için önce, Pakistan ve tarihi hakkında genel bilgiler, ardından, her iki ülkenin devlet ve hükümet düzeyindeki ilişkileri tarihi perspekiften incelenmiştir. Pakistan gerek bölgedeki ekonomik, askeri ve siyasi çıkarlarını gözetirken gerek Afganistan ile olan ilişkilerinde gerekse de büyük güçlerle olan ilişkilerinde radikal İslamcı gruplar ile temas kurmaktadır. Bölgesel ve küresel düzlemde Taliban ve diğer radikal İslamcı grupların gelişmesi ve yerleşmesinde bu politikanın etkisi bulunmaktadır. Pakistan coğrafi ve ortak kültürel, etnik ve sınır anlaşmazlıkları, Afganistan'ın gelişmesinde en etkili ülkelerinden biridir. Dikkat edilmesi gereken bir konu da Afganistan'ı istikrara kavuşturmak ve güvenliğini sağlamak koalisyon güçlerin aynı zamanda etkili aktörlerin çoğunluğun temel amaçlarından biri olmuştur, Afganistan'da koalisyon güçlerinin ve ABD'nin askeri varlığından beri Pakistan bölgesel ve trans-bölgesel oyuncularla ilişkileri Afganistan'daki gelişmelerinden etkilenmiş ve bu hareket, eylemsizlik Pakistan'ın Afganistan'da çıkarlarına göre, sorunun karmaşıklığı arttırmış ve Afganistan'daki güvenlik ve istikrarsızlık devam etmiştir. Pakistan'ın Afganistan politikasını son 30 yıldır Pakistan'ın Peştun milliyetçiliği ilgilendirmektedir. Pakistan, Afganistan'da kurulacak olan hükümetlerin kendi kontrolünde ve Peştunlardan oluşmasını istemektedir. Bu bağlamda Pakistan. Kendi kontrolünde olan Peştun Hükümeti sayesinde Pakistan'dan ayrılma istekleri olan diğer Peştun akımlar kontrol etmektedir.
The Crimean autonomous region and Ukraine's relations with Russia in the Post-Soviet era

Bu Tez, Ukrayna'daki Kırım bölgesinin özerkliğini Sovyet-sonrası dönemde Ukrayna'nın Rusya ile ilişkilerine etkisi açısından incelemektedir. Tez, aynı zamanda, Ukrayna ve Rusya arasındaki ilişkilerin Kırım bölgesinin özerkliği üzerindeki etkilerini de ele almaktadır. Kırım'ın özerkliğini nüfusu çoğunlukla etnik Rusların oluşturduğu Kırım bölgesi ile Kiev arasındaki ilişkilerin bir sonucu olarak gören görüşlere karşı, bu tezin öne sürdüğü ana görüşe göre; Ukrayna ve Rusya arasındaki devletlerarası ilişkilerin gelişimi ile Kırım Özerk Bölgesinin siyasal gelişimini çok yakından etkilemektedir. Tez Altı Bölümden oluşmaktadır. Girişi oluşturan Birinci Bölümden sonra, İkinci Bölüm Kırım bölgesinin özerkliğinin tarihsel arka planını ele almaktadır. Üçüncü bölüm Kırım'ın Ukrayna'nın 1991'de bağımsızlığını kazanmasında Rusya ile dostluk antlaşması imzaladığı 1997 yılına kadar olan dönemdeki konumu incelemektedir. Dördüncü Bölüm 1997'den Turuncu devrimin ortaya çıktığı 2004'e kadar olan dönemi incelemektedir. Beşinci Bölüm Turuncu Devrim sonrasındaki gelişmeleri analiz etmektedir. Son Bölüm Sonuç bölümüdür.
Haklı savaş teorisi ve sömürgecilik bağlamında Libya müdahalesi

Libya'ya gerçekleştirilen insani müdahalenin haklı savaş ve sömürgecilik kavramları ile birlikte değerlendirildiği çalışmanın birinci bölümünde sömürgeciliğin kavramsal analizi yapılarak geçirdiği aşamalar incelenmiş, ikinci bölümünde haklı savaşın tarihsel gelişimi ile birlikte insani müdahale ve savaşın etik yönü tartışılmış, insani müdahalelerde meşruiyet aracı olarak kullanılan koruma sorumluluğu kavramı irdelenmiş, üçüncü bölümünde ise Libya'nın yakın tarihine klasik ve modern sömürgecilik kavramları ışığında değinilerek, Libya'ya gerçekleştirilen insani müdahalenin haklı savaş teorisine göre meşruiyet zeminine sahip olup olmadığı tartışılmıştır.
Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından ABD'nin Orta Asya'ya yönelik değişen politikaları

Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından ABD'nin değişen politikaları isimli yüksek lisans çalışmam ile Orta Asya ülkelerinin bağımsızlıklarını kazanmaları ile başlayan süreçte ABD ile olan ilişkilerini ve Washington yönetiminin bölgeye olan yaklaşımları analiz edilmiştir. Çalışmamdaki ana amaç, doksanlı yılların başlangıcı ile sona eren Soğuk Savaş'ın Orta Asya coğrafyasında hala devam ettiğini göstermek ve ABD'deki süreç içerisinde yaşanan iktidar değişimlerine rağmen bölge politikalarındaki istikrarı göstermektir. Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından Özbekistan, Kazakistan, Tacikistan, Kazakistan ve Kırgızistan bağımsızlıklarını ilan ettiler. Ancak yeni kurulan bu ülkeler hem uluslararası sistem içerisinde var olmaya çalışacak hem de Rusya'nın hegemonyasına son verip batı ile iyi ilişkiler içerisinde olmaya çalıştılar. Her devlet kendi dış politika önceliklerini ortaya koyarken, ABD'de bölgeye giderek yakınlaşmaktaydı. Washington yönetimi ilk olarak nükleer silahların yayılmasını önlemek amacıyla bölgeyle ilgilenmiş, kısa bir süre sonra bunun yerine petrol arzının güvenliği ve bölge enerji kaynaklarının Batı pazarlarına ulaştırılması öncelikli hale gelmiştir. 11 Eylül 2001 saldırıları ise dönüm noktası olmuştur. Önceden sadece ekonomik olarak var olduğu bölgede askeri olarak hakim olarak istemiştir. Afganistan'ın işgali sonrası Özbekistan ve Kırgızistan ile ilişkiler en yoğun dönemlerini yaşamıştır. Ancak bu sürenin hemen ardından başlayan dönemde ilişkiler düşüşe geçmişş bölge de Rusya-Çin ekseni yeniden güç kazanmaya başlamıştır. Bu sürece bakıldığı zaman bölgede halen soğuk savaşın devam ettiği ve bütün büyük güçler güç dengesi üzerinde var olma savaşlarını sürdürdükleri ortaya çıkmaktadır.
Süveyş Kanalı'nın stratejik önemi ve Mısır ekonomisi'ne katkısı

Kızıldeniz ile Akdeniz arasında bir kanal açılması fikri, ilk kez 1570'te II. Selim zamanında Sokollu Mehmet Paşa tarafından gündeme getirilmiştir. Fakat, kanalın açılmasını Fransızlar, 1869 yılında gerçekleştirmişlerdir. Kanalın açılması bölgedeki dengeleri değiştirmiştir. Dünya ticaretinde merkezi bir konumu olan kanal, sağladığı ulaşım avantajı sayesinde birçok uluslararası gücün dikkatini çekmiştir. İngilizler'le tarihi rekabeti paylaşan Fransızlar kanalı ellerinde tutmak için çaba sarf etmişlerdir. Kanalı ele geçiren İngilizler, Ortadoğu ve uzak Asya bölgelerindeki çıkarlarını korumayı hedeflemişlerdir. Çarlık Rusya'sı, sıcak denizlere inme amacını canlı tutmaktaydı. Osmanlı İmparatorluğu, parçalanmak üzere olan İmparatorluk topraklarını müdafaa etmeye çalışmaktaydı. Bölgedeki, İngiliz varlığından rahatsızlık duyan Almanlar durumu eşitlemek için her fırsatı değerlendirmişlerdir. II. Dünya Savaşı sonrası değişen güç dengeleri bölgede Amerika Birleşik Devlletleri'ni güçlü kılmıştır. Bağımsızlığını kazanan Mısır, kanalı millileştirerek, kanalı yabancı eğemenliğinden kurtarmıştır. Mısır'ın sınırlı ülke gelirleri arasında, kanal üçretleri, Mısır'a yüklü bir gelir girdisi sağlamıştır.
Mısır'da Arap Baharı süreci ve Türkiye'nin Mısır politikası

Mısır'ın İngiltere'den bağımsızlığını kazanmasıyla birlikte Türkiye-Mısır ilişkileri de İngiltere'den bağımsız bir şekilde gelişme imkanı bulmuştur. Hür Subaylar darbesinin ardından Nasır'ın Arap Milliyetçiliği politikaları Mısır dış politikasının ana unsuru olmuştur. Nasır döneminde Mısır, Batı yanlısı politikalardan vazgeçerek Sovyetler Birliğiyle yakınlaşmaya başlamış bu da Türkiye'yle gerginlikler yaşamasına sebep olmuştur. Soğuk Savaşın sona ermesi ve 21. yüzyılda AK Parti'nin iktidara gelmesiyle birlikte ikili ilişkiler iyileştirilmeye çalışılmıştır. Arap halklarının uzun sürelerden beri yöneticilerinden duydukları memnuniyetsizliğin bir sonucu olarak patlak veren Arap Baharı sürecinde Türkiye, diktatörlere karşı Arap halklarını desteklemiştir. Bu durum ise Mübarek yönetimiyle Türkiye'nin arasının bozulmasına yol açsa da halk hareketlerinin başarıya ulaşması ve ardından Muhammed Mursi'nin Cumhurbaşkanı seçilmesiyle birlikte Türkiye-Mısır ilişkileri tarihinde hiç olmadığı kadar iyileşme göstermiştir. Ancak Mursi yönetiminin askeri bir darbeyle sona erdirilmesinin ardından Türkiye, yeni kurulan Mısır hükümetini sert bir şekilde eleştirmiş ve bu durumda ilişkilerde derin bir yara açmıştır. AK Parti yönetiminin Ortadoğu politikaları, Arap Baharı gibi beklenmedik olaylarla test edilmiş ve bu testler başarısızlıkla sonuçlanmıştır.
Ortadoğu'daki su sorununun Türkiye'ye bakan yönü ve Türkiye'nin izlemesi gereken hidrostrateji

Günümüzde su, kaynakların yetersiz oluşu, hızlı nüfus artışı, sahip olunan kaynakların bilinçsiz kullanılması sebebiyle, dünyanın benzer ülkelerinde olduğu gibi, bugün ve gelecekte Ortadoğu'nun da en önemli meselesini teşkil etmektedir. Petrolden daha önemli meta haline gelen su, Türkiye'nin Ortadoğu politikasında çok önemli bir yer tutmaktadır. Türkiye'nin ulusal ve bölgesel güvenliğinin sağlanmasında 'su' stratejik bir meta konumdadır. Konuya gereken önem verilmediği taktirde ülkemiz için beka sorunu olacaktır. Bu çalışma beş bölüme ilave olarak giriş, sonuç ve gelecek için öneriler kısmından oluşmaktadır. Birinci bölümde, suyun günümüzdeki stratejik değeri, küresel ısınma ve su sıkıntısının boyutları, su sorununun Ortadoğu'daki stratejik durumu ve Türkiye incelenmiştir. Uluslararası Hukukun ülkeler arasındaki su sorununa yaklaşımı ve bu bağlamda araştırmamıza esas teşkil eden nehirler hakkındaki uluslararası düzenlemeler ikinci bölümde incelenmiştir. Üçüncü bölümde Türkiye, Suriye ve Irak arasındaki sınıraşan sular potansiyeli ele alınmış, Türkiye-Suriye ve Irak'ın Dicle-Fırat nehirlerinden faydalanma şekilleri gözden geçirilmiştir. Su sorununun Türkiye, Suriye ve Irak arasındaki ilişkilere yansıması üzerinde dördüncü bölümde bir değerlendirme yapılmıştır. Beşinci bölümde Ortadoğu ve Türkiye-Suriye-Irak arasındaki su sorununa yaklaşımlar ve Türkiye'nin çözüm önerileri üzerinde durulmuştur. Türkiye'nin Ortadoğu politikasına etki eden hususlar, bölgede önümüzdeki süreçte olabilecek gelişmeler sonuç bölümünde incelenmiş, Türkiye'nin Ortadoğu politikası üzerine önerilerde bulunulmuştur.
Turkey's asylum policy towards Syrians

2011'de sınırı geçip Türkiye'ye gelen ilk Suriyeliler'den beri, Türkiye'deki Suriyeli sığınmacıların sayısı önemli ölçüde artmıştır. Türkiye'ye yönelen bu olağanüstü göç akını, bu akının idaresine ilişkin tartışmaları alevlendirmiştir. Bu tartışmalara bir katkı sunmak amacıyla yazılan bu tez, Suriyelilere yönelik izlenen iltica politikasının karakteristik özelliklerini tespit etmeye çalışmaktadır. Bu özelliklerin tespiti, hem bugün izlenen iltica politikası ile daha önce kitlesel göç karşısında izlenen politikaların karşılaştırılması hem de güncel siyasi ve hukuki çerçevenin analizi yolulyla yapılmaktadır. Bu minvalde, hukuki bağlamın analizi için ilticaya ilişkin mevcut yasal çerçeve, siyasi analiz için son iki yıla ait konuya ilişkin meclis tutanakları ve soru önergeleri incelenmiştir. Bu incelemeler ve geçmişş politika pratikleriyle olan karşılaştırmalar, kitlesel sığınma karşısında devletin aldığı önlemlerin her zaman iktidardaki hükümetlerin insiyatifine bırakıldığını ve bu yüzden keyfiyet arzetttiğini işaret etmiştir. Bu tez de geçmişşten süregelen bu siyasi pratiğin izlenerek, bugün de Türkiye'nin Suriyeliler'e yönelik izlediği iltica politikasının mevcut hükümetin gelen göçmen grubuna ilişkin algısına bağlı olarak ihtiyari bir biçimde şekillendiğini göstermektedir.
Tarihçe ve ilişkiler bağlamında 2000-2018 yılları arasında Abhazya ve Osetya sorunu

Uluslararası ilişkiler boyutunda Ulus-Devlet anlayışının başlangıç noktası olarak görülen Fransız Devrimi, her ulusun kendi kaderini tayin etmesi hakkını ortaya koymuş ve sınırları belirlenmiş toprak parçası üzerinde yaşanılan ortak alanı 'Ulus-Devlet' olarak belirtmiştir. Kendi kaderini tayin etme hakkının yaygın bir şekilde gündeme geldiği bölgelerden biri de Kafkasya'dırTarihsel süreç içerisinde Rusya ve Gürcistan ekseninde yaşanan Abhazya ve Osetya sorunu da ulusların kendi kaderini tayin etmesi kapsamındaki gelişmelerin en açık örneklerindendir. Bu problemin farklı yüzyıllarda ortaya çıkması, kategorize etme yöntemine gidilmesi, olayların perspektiflerini daha açık bir şekilde değerlendirmemize yardımcı olabilir. Bunlar, Çarlık Rusyası, SSCB Dönemi ve Rusya Federasyonu dönemleri olarak gösterilir. Bu dönemlerin her birinde Abhazya ve Güney Osetya sorunu siyasi, sosyal ve ekonomik açıdan farklılıklar göstermiştir. Abhazya ve Güney Osetya sorunu; alan mücadelesi, toprak bütünlüğü etnik çatışmalar, asimilasyon, çözümsüzlük, liderlerin dönemlerine göre değişken politikayla şekillenmesi gibi birçok mücadeleyi kendi içinde barındırmaktadır. Abhazya ve Güney Osetya sorunu, Rusya ve Gürcistan arasında geçmişşten günümüze süregelen bir sorun olmuştur. Çarlık Rusya'sı Abhaz ve Oset yönetimlerini lağvedip söz konusu bölgeleri topraklarına katmıştır. SSCB döneminde yönetimsel dayatmayla Abhazlar Cumhuriyet statüsünden çıkartılıp özerklik statüsüyle Gürcistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyetine bağlanmıştır. Osetler, Gürcistan Sovyet Cumhuriyeti Merkezi Yüksek İcra Komitesi Kararnamesi tarafından otonom bölge olmuştur. 1990 yılından sonra bağımsızlıklarını savaşarak almaya çalışan Abhazlar ve Osetler, günümüzde - Rusya Federasyonunun da etkisiyle- uluslararası alanda 7 ülke tarafından tanınmaktadır. Bu çalışma nitel, nicel araştırma yöntemleriyle; Abhazya ve Güney Osetya aktörlerinin tarihçesini analiz etmek, aktörlerin bu sorun karşısında temel yaklaşımlarını öğrenmek, sürekli değişkenlik gösteren politikalarının nedenlerini araştırmak, dönemsel yaşanan sorunların 'Neden? Nasıl: Hangi politik hamleler/stratejiler/stratejiler sonucunda ortaya çıktığını anlamada/açıklamada yol gösterici bir analizi ortaya koymak amacı gütmektedir.
18. yüzyıldan günümüze: Kendi kaderini tayin hakkı

Bu çalışmanın amacı, kendi kaderini tayin hakkının evrimsel gelişimini ele almaktır. Çalışma, bu bakımdan, dört ana safha üzerinden temellendirilmiştir: Fransız Devrimi ve Avrupa'da milliyetçiliğin yükselmesi, I. Dünya Savaşı ve Paris Barış Konferansı, BM'in kurulması ve dekolonizasyon sürecinin başlaması, komünist rejimlerin yıkılması ve yeni modellerin ön plana çıkması. Çalışmanın ortaya koyduğu üzere, kendi kaderini tayin hakkı bu yolculukta neredeyse iki asır boyunca ulus-devletle özdeşleştirilmiştir. Ancak küreselleşme, bu özdeşliği bozmaya aday bir gelişme olarak, kendi kaderini tayin hakkının özerklik, çokkültürcülük, daha demokratik yönetimler gibi yollarla da sağlanabileceğini ortaya koymuştur. Çalışma bu evrimsel süreci kabul etmekle birlikte, kendi kaderini tayin hakkı ile ulus-devlet ve milliyetçilik arasındaki güçlü bağın küreselleşmeye rağmen devam ettiğine işaret etmektedir.
Güney Çin deniz'inde ABD ve Çin'in çatışma eğilimli rekabeti ve ikili ilişkilere yansımaları

Bu çalışma, Güney Çin Denizi'nde ABD ve Çin arasında yaşanan çatışma eğilimli rekabeti ve bu rekabetin ikili ilişkilere yansımalarını analiz etmektedir. Son dönemlerde Güney Çin Denizi'ne yönelik artan ilgi, özellikle ABD ve Çin arasında yaşanan rekabeti de etkilemiştir ve zaman zaman bölgede gerilimin yaşanmasına neden olmuştur. Bu çalışmanın amacı da bu iki devlet arasında yaşanan çatışma eğilimli rekabeti ve tarafların bu rekabetteki rolünü ortaya koymak olmaktadır. Çalışmanın ilk bölümünde Güney Çin Denizi'nin neden bölge devletlerinin yanında özellikle Çin ile ABD için önemli olduğunu, ikinci bölümünde ABD ve Çin'in bölgeye yönelik dış politikaları ve bu doğrultuda gerçekleştirdikleri faaliyetleri, son bölümde ise ABD ve Çin'in bölgede çakışan çıkarları nedeniyle çatışma eğilimli rekabetin yaşadığı alanlar analiz edilmiştir. Bu çalışma, nesnel ve bilimsel bir literatür taraması yapılarak incelenmiştir ve bu konuda yetkili kişilerin konuya ilişkin konuşmaları söylem analizine tabi tutulmuştur. Ayrıca konunun güncel olması sebebiyle haber takibi yapılarak güncel gelişmelerin çalışma konusuna olan etkileri incelenmiştir. Çalışma sonucunda ABD ile Çin arasında bölgeye yönelik algı farklarının, iki devletin bölgedeki politikaları ve birbirini algılama şekilleri üzerinde etkili olduğu sonucuna varılmıştır. Ayrıca iki devlet arasında Güney Çin Denizi'nde yaşanan rekabetin ve bu rekabet sonucunda oluşan gerilim sorununun aslında çok etkenli bir sorun olduğu, bu sebeple sorunun sadece ABD ve Çin arasında bir çözüm yoluna gidilerek aşılamayacağı sonucuna varılmıştır.
An evolution of the human rights policy of the European Union

Bu tez Avrupa Ekonomik Topluluğu'nun politik bir organizasyona dönme sürecinde insan hakları politikasının gelişimini ele almaktadır. Bu çalışmaya yön verecekvarsayım şudur; Avrupa Ekonomik Topluluğu 2. Dünya Savaşı sonrası Avrupa'yıgüç, denge ve barış temelleri üzerinde yeniden yapılandırabilecek bir bölgesel çözüm olarak kurulmuştur. Genişlemeyi güvenlik odaklı bir strateji olarak ele alan bu tez aynı zamanda Avrupa Ekonomik Topluluğu'nun ekonomik entegrasyon sürecinitamamladıkça dış politika, barış, güvenlik ve insan haklarına saygı sorunsallarınaeğilişini analiz etmeye çalışmaktadır.
Turkey's soft power sources in Balkans: The case of Macedonia

Gelişen teknoloji, küreselleşme ve bunların etkileriyle uluslararası sistemdeki güvenlik algısı tamamen değişmiştir. Bu durum kaçınılmaz bir şekilde güç kavramını da çok boyutlu hale getirmiştir. Daha önce bilinenin aksine güç artık yumuşak kaynaklarıyla da öne çıkmaktadır. Joseph Nye zorlama veya yaptırım yerine başkalarını ikna ederek veya cezbederek istediğini elde etmenin yolunu öneren yumuşak gücün babasıdır. Özellikle 11 Eylül'ün Amerika açısından yıkıcı etkilerinin yumuşak güçle açıklanmasının hemen ardından, tüm devletlerin dış politikasında öncelikli bir araç haline gelmiştir.2000'lerde yumuşak güç potansiyelinin farkına varan Türkiye, dış politikasında yumuşak güç stratejilerine yer vermeye başlamıştır. Özellikle yumuşak güç politikaları, sadece etnik ve vatandaşlık bağlarını değil, aynı zamanda AKP döneminde ortak dini bağları da kapsayan genişletilmiş diaspora kavramıyla birlikte hız kazanmıştır. Hiç kuşkusuz Balkanlar bu kapsamda öncelikli coğrafyadır ve bu coğrafyadaki stratejik öneminden dolayı Makedonya Türkiye için önemli hedeflerinden birisidir. Bu araştırma, Türkiye'nin ortak tarihsel ve kültürel birikimden gelen ve yeni kamu politikasıyla beslenen Balkanlar üzerindeki yumuşak gücüne Makedonya örneğini analiz ederek odaklanmaktadır. Türkiye'nin Makedonya'daki yumuşak güç kaynakları değerlendirilirken, önce Türkiye'nin gerçekleştirdiği faaliyetler dört yumuşak güç kaynağı ile birlikte sunulacak, daha sonra bu aktivitelerin sonuçları anket çalışmasıyla birlikte ortaya konacaktır.
Turkey's foreign aid policy towards Central Asia from a comparative perspective

Bu tezin amacı Türkiye'nin Orta Asya'ya yönelik kalkınma yardımı politikasını teşvik eden unsurları karşılaştırmalı açıdan incelemektir. Kalkınma yardımları genellikle ekonomik yetersizlikten kaynaklanan pek çok sorunu ortadan kaldırmayı hedeflemekte, bölgesel ve evrensel barışa hizmet etmektedir. Bu bütünsel amacın yanında kalkınma yardımlarını teşvik eden farklı unsurlar da söz konusudur. Bu tez Türkiye, ABD, Japonya ve Rusya'nın bölgeye yaptığı dış yardımların temel sebeplerini ve bu yardımların Orta Asya ülkelerinin kalkınmasına ve uluslararası sisteme entegre edilmesine yönelik olduğunu ortaya koymaktadır. Diğer ülkelerle karşılaştırmalı olarak Türkiye'nin bölgeye yaptığı kalkınma yardımları da bu bağlamda izlenmektedir. Tez giriş ve sonuç bölümlerine ek olarak dört ana bölümden oluşmaktadır. İkinci bölüm dış yardım politikası ve dış politika arasındaki ilişkiyi incelemektedir. Üçüncü bölüm Orta Asya ülkelerinin Sovyet sonrası dönemdeki genel özelliklerini incelerken dördüncü bölüm Türkiye'nin Orta Asya'ya yönelik dış yardım politikasını tartışmaktadır. Beşinci bölüm ise diğer donör ülkelerin bölgeye yönelik kalkınma yardımlarını ele almaktadır.