turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İran'ın yumuşak güç geliştirme gayretleri: İran Suriye bölgesel ittifakının Arap Baharı sürecine etkileri

Gücün, hedefe ulaşmak için ötekinin davranışları üzerinde etkide bulunma ve ötekini ikna edebilme kapasitesi olduğu kabul edilmektedir. Devletlerin ise sahip olduğu bu güç enstrümanlarıyla politikalar geliştirdiği değerlendirilmektedir. Devletlerin kendi amaçlarına hizmet edecek politikalar ile diğer devletler ve onların halkları üzerinde çekicilik yaratmaya, baskı kurarak etki alanını genişletmeye çalıştığı, bunu da sahip oldukları askeri, ekonomik, ideolojik, kültürel ve ahlaki güç unsurlarıyla gerçekleştirmeye çalıştıkları herkesçe bilinmektedir. Ortadoğu'nun çok önemli bölgesel aktörü olarak kabul edilen ve bölgenin Arap olmayan devletlerinden biri olan İran'ın, gerçekleştirdiği İslam Devrimi ile etki alanını oldukça genişlettiği değerlendirilmektedir. Fars devlet geleneği, köklü medeniyeti, Şii kapasitesi, ideolojik ve mezhepsel aidiyetleri gibi yumuşak güç potansiyelinin İran'a, bölgesinde birçok avantaj sağladığı görülmektedir. İran'ın etki kuşağındaki en önemli halkalardan biri olarak kabul edilen Suriye'nin, İran için stratejik önemde bir müttefik olduğu kabul edilmektedir. Suriye ile kurulan bu bölgesel ittifakın gerek Arap Baharı sürecine gerekse İran İslam Cumhuriyeti'nin bölgedeki varlığının devamına yapacağı etkinin bölge ve dünya siyaseti açısından oldukça önemli olduğu değerlendirilmektedir. ABD ve İsrail ile bunların desteklediği Sünni bloğun yarattığı kuşatmayı kırmak isteyen İran'ın, Tahran, Bağdat, Şam, Beyrut ve Yemen arasında bir Şii kuşağı oluşturarak bunlara karşı çetin bir mücadele sürdürdüğü görülmektedir. İran'ın, Suudi Arabistan'ın başını çektiği Batı destekli Körfez ülkelerine karşı bölgede yürüttüğü hakimiyet kurma mücadelesinde önemli avantaj ve dezavantajlara sahip olduğu değerlendirilmektedir. İran, karaya kilitli olmayan konumuna rağmen, Sünni bloğunun kıskacında kalmaktan çekindiği için, Hizbullah ve bölgedeki Şii topluluklarla var olan bağının kopmasını istememektedir. Suriye'nin ülke bütünlüğünün, İran'ın kendi savunması açısından hayati önemde olduğu bilinmektedir. Bu sebeple Esad rejiminin ayakta kalması için, İran'ın hem yumuşak hem de sert güç unsurlarını kullanmaktan çekinmediği görülmektedir. İran, Arap Baharı ve Suriye iç savaşını İran'a sıçrayabilecek kritik eşik olarak değerlendirmektedir. Bu sebeple İran'ın, önlemlerini daha önceki aşamada almaya çalıştığı ve bu konuda da hiçbir fedakarlıktan kaçınmadığı değerlendirilmektedir.
Suriye krizi örneğinde koruma sorumluluğu

Soğuk Savaş sonrasında, ağır insan hakları ihlallerinin yaşandığı durumlarda insani yardım amaçlı uluslararası müdahale önemli tartışmalara neden olmuştur. 1990'lı yıllarda uygulanan veya uygulanamayan insani müdahale örnekleri bu tartışmaları zirve noktasına taşımıştır. Bu tartışmaları sonlandırmayı hedefleyen koruma sorumluluğu raporu 2001 yılında yayınlanmıştır. Düşünsel köklerini Batılı müdahale anlayışında bulan koruma sorumluluğu 2006 yılında Güvenlik Konseyi'nin oybirliği ile aldığı karar ile norm haline gelmiştir. Koruma sorumluluğunun asıl hedefi klasik egemenlik anlayışı yerine 'sorumlu egemenlik' anlayışını getirmek ve Konsey'in karar alamadığı durumlarda alternatif karar mekanizmaları yaratarak insan hakları ihlallerine etkili cevap vermektir. Bu doğrultuda ilk uygulaması ise 2011 yılında Libya'ya yönelik olmuştur. Doğru neden, meşru otorite, yüksek başarı beklentisi, son çare, orantılılık ve doğru niyet gibi temel ilkeleri olan koruma sorumluluğu aynı zamanda uluslararası topluma askeri müdahale seçeneğinden önce krizi barışçıl yollarla çözmek için önleme sorumluluğunu yüklemiştir. Bu doğrultuda çalışmanın sonuç bölümünde koruma sorumluluğunu harekete geçirecek şartların Suriye Krizi'nde oluştuğu, müdahale kararını etkileyen temel saikin devletlerin çıkarlarının olduğu ve sorunun normun hukuksal yönünün eksikliğinin değil uluslararası sisteme yön veren veto hakkına sahip devletlerin çıkarlarının ortak noktada buluşmamasının olduğu tespit edilmiştir.
Kosovo problem and international involvement is it a stabilizing od destabilizing factor in the Balkans security?

Soğuk savaşın sona ermesinden sonra Balkanlarda ortaya çıkan krizlerin en büyüğü ve sonuncusu Kosova krizidir. Özellikle 1987'den sonra Miloseviç'in Sırbistan'da iktidara gelmesiyle alevlenen Kosova sorunu, 1999'da NATO'nun müdahalesiyle yeni bir boyut kazanmıştır. 78 gün boyunca süren NATO operasyonu sonunda milliyetçi Sırp lider Miloseviç barış antlaşmasını imzalamaya razı olmuşsa da, yapılan antlaşma Kosova sorununu çözmekte yetersiz kalmıştır. Bu tez temel olarak Kosova'da Sırplarla Arnavutlar arasındaki mücadelenin tarihçesini ve boyutlarını ortaya sererek, bölgeye NATO tarafından askeri müdahalede bulunulmasına rağmen iç dinamiklerin karmaşıklığı dolayısı ile çözümün ne kadar imkansız olduğunu irdelemektedir. Bölge ülkelerinin Kosovo sorununa karşı aldıkları tavır ve hem Arnavutları hem de Sırpları memnun edecek çözüm önerileri de değerlendirilmektedir. Tez, müdahale sonrası bölgede oluşturulan fiili durum ile anlaşmalar sonucu ortaya çıkan hukuki durum arasındaki farklılık Kosova sorununun yakın bir gelecekte de çözümünü imkansız hale getirdiğini vurgulamaktadır.
Soğuk barış döneminde dünyada ekonomik güvenlik arayışları: KEİB

Yirmi birinci yüzyıla yaklaşırken devletler arasında ekonomik işbirliği örnekleri sürekli çoğalmaktadır. 1992 yılında kurulan Karadeniz Ekonomik İşbirliği Bölgesi, Karadeniz havzasındaki ülkeler arasında ticareti artırıcı bir etki yaratması durumunda, orta vadede bir Serbest Ticaret Bölgesi haline gelmeyi hedefleyen bir organizasyondur. Bölge ülkeleri arasındaki güvensizlik ortamı yer yer silahlı çatışmalara yol açacak kadar tehlikelidir. KEİ çerçevesinde birbirine ekonomik yönden bağımlı kılınacak ülkeler savaşı bu kadar kolay göze alamazlar. Yabancı sermayenin bölgeye çekilerek yerel halkın alım gücünün yükseltilmesi, Karadeniz havzasını sadece doğal kaynakları açısından önemli olmaktan çıkarıp, aynı zamanda önemli bir pazar haline getireceğinden, büyük devletler burada herhangi bir huzursuzluk çıkmasına izin vermeyecektir. Böyle bir konjonktürün yaratılması Türkiye Cumhuriyeti'nin üniter bir devlet olarak bekaası için de faydalıdır. 21. yy, ABD, AB, Japonya ve Pasifik havzasının ekonomik yansı içinde geçecek bir yüzyıl olacaktır. Yale Üniversitesi'nden Paul Kennedy'e göre dünyanın geleceğinin bağlı olduğu altı ülkeden bir tanesi de Türkiye'dir. 21. yy'da Türkiye'nin başarılı bir KEİB'in sağlayacağı güvenli ticaret ortamından kazanacağı çok şey vardır.
Hazar Havzası'nın hukuki statüsü ve enerji güvenliği

Hazar Havzası sahip olduğu petrol ve doğalgaz kaynakları nedeniyle küresel ve bölgesel güçlerin ilgisini çeken jeostratejik ve jeoekonomik bir öneme sahiptir. Bir taraftan bölge devletlerinin bu zenginlikten yararlanarak refah düzeylerini arttırarak bağımsızlıklarından ve egemenliklerinde taviz vermemeye çalışırken bir taraftan da küresel aktörler, enerji kaynaklarının çıkarılmasını, dünya piyasalarına ulaştırılmasını ve enerjiyi kontrol etmeyi her ne pahasına olursa olsun sağlamaya çalışmaktadır. Hazar, sadece Rusya ve İran kontrolündeyken, SSCB'nin dağılmasıyla beş devletin ortak kullanımına açılmış ve Hazar'da güç mücadeleleri başlamıştır. Günümüzde halen devam eden paylaşım sorununun en büyük nedeni Hazar'ın hukuki statüsünün ve ne şekilde paylaşılacağının belirlenememiş olmasıdır. Hazar'ın statüsünün belirlenememesi bu bölgede var olan enerjiye yeterli bir şekilde ulaşılamamasına ve istenilen şekilde uluslararası pazarlara transferinin sağlanamamasına neden olmaktadır. Hukuki boşluğun yanı sıra bölgede süren çatışma ve ayrılıkçı hareketlenmeler bölgedeki enerjinin ve nakil hatlarının güvenliğini olumsuz etkilemektedir. Bu sorunlara uluslararası aktörlerin kendi emelleri doğrultusunda izlediği dış politikalar da eklendiğinde Hazar Havzası karışıklıklar ve çözülmeyen sorunlar içinde kalmıştır. Bu çalışmada özellikle Hazar'da bulunan enerjiden bu enerjinin meydana getirdiği paylaşım sorununa ve bu bölge üzerinde söz sahibi olmak isteyen bölgesel ve küresel aktörlerin yaklaşımları ile izledikleri politikalara değinilmiştir.
Role of foreign actors in ethno-political conflict: Case of the Republic of central Africa

Orta Afrika Cumhuriyeti, 1960'ta Fransa'nın bağımsızlığından bu yana çok az gelişme görmüş ve yoksul bir ülkedir. BM İnsani Gelişme Endeksi'nin (2016 raporunda) 186'nın 180'inde sıralandı ve Barış Fonu'nun ilk 10'unda Haiti ve Afganistan'ın yanında. Ülkedeki son şiddet dalgası Mart 2013'te Seleka isyancılarının iktidara gelmesiyle başladı. Toplu katliamlardan, cinsel şiddetten ve yağmalardan sorumluydu. Bu çalışma, çatışmaya yol açan faktörleri ve yabancı aktörlerin bu çatışmadaki rolünü eleştirel olarak incelemektedir. Dolayısıyla, O. A. C.'daki çatışmaya neden olan dört unsur var. Dışlama, baskı, kaynaklar üzerinde rekabet ve yabancı katılım dahil R. Bu çalışma, Bozize'nin ve emsal rejimlerin benimsemiş dışlama politikaları ile birleştirilen baskıyı, ÇB'de şiddetin patlak vermesinde tetikleyici bir faktör olarak vurgulamaktadır. Bununla birlikte, mot önemli nedeni, siyasi elitler ve asiler grupları arasında güç ve kaynaklar için mücadele olan ekonomik faktördür. Çünkü ampirik kanıt, yabancı yatırımcıların ülkeden çekilmesinin neden olduğu çatışmanın arkasında derin bir ekonomik kriz olduğunu gösterdi ve pamuk, kahve gibi Ticari bitkilerin bozulmasının yanı sıra, orman gelirinin sömürüsünün azalmasının yanı sıra, bunun bozulmasının da bozulması.
Politik ilgi ile politik katılım arasındaki ilişkide siyasal açıdan sosyal medya algısının aracılık rolü: Belediye meclis üyeleri üzerine Mersin ilinde bir araştırma

Bireylerin, devletlerarası ilişkilerin kurulması ve bu ilişkilerin yönetilmesinde ön plana çıkan politikadaki güncel gelişmeleri takip ederek politikaya dahil olması, iyi bir yönetişim alt yapısının oluşturulmasında önem arz etmektedir. Nitekim günümüzde, gerek yerel/bölgesel gerekse ulusal ve uluslararası düzlemde politikaya dahil olma sürecinde kolayca erişilebilir, doğrudan, etkileşimli ve etkili bir aracı ifade eden sosyal medyanın kritik bir rol oynadığı görülmektedir. Diğer taraftan, çalışmanın odağında yer alan ve yerel siyasetin önemli birer dinamiği olan belediye meclislerinde merkezi role sahip belediye meclis üyeleri, Türkiye'de belediyeciliğin en önemli yapı taşlarından birisi olma niteliği taşımaktadır. Buradan hareketle bu çalışma, vatandaşların yaşantılarına etki edecek, proje, yatırım ve problem alanlarına ilişkin kararların alındığı belediye meclislerindeki üyelerin politik ilgi düzeylerinin politik katılım ile arasındaki ilişkide sosyal medya gibi önem arz eden bir enstrümanın aracılık rolünün incelenmesine ilişkin literatürde açıkça görülen eksikliğin giderilmesi amacıyla gerçekleştirilmiştir. Bu bağlamda, kartopu örneklem yöntemiyle, Mersin ilindeki 141 belediye meclis üyesine anket uygulanarak, elde edilmiş olan veriler, 'SPSS 26.0' programı ile analize tabi tutulmuştur. Analiz sonucunda ise, politik ilginin politik katılım ile istatistiksel olarak anlamlı bir ilişkiye sahip olduğu ortaya çıkmıştır. Dahası, siyasal açıdan sosyal medya algısının hem politik ilgi hem de politik katılım ile istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki içerisinde olduğu tespit edilmiştir. Ek olarak, politik ilginin politik katılım ile arasındaki ilişkide, siyasal açıdan sosyal medya algısının aracılık rolüne sahip olduğu görülmüş ve bu hususlar doğrultusunda geleceğe yönelik çıkarımlarda bulunulmuştur.
The role of muslim actors in peacebuilding in the philippines: Turkey, Malaysia and the organization of Islamic cooperation

Filipinler'in Mindanao Adası'nda Morolar ve Filipinolar arasında on yollardır süren silahlı çatışma Bangsamoro barış süreci ile sona erdi. Filipinler Hükumeti ve Moro İslami Kurtuluş Cephesi bir barış anlaşması imzaladı ve 2019 yılında Müslüman Mindanao Bangsamoro Özerk Bölgesi kuruldu. Barış sürecinin özelliklerinden birisi Müslüman aktörlerin üçüncü taraflar olarak sürece katılmalarıdır. Türkiye, Malezya ve İslam İşbirliği Teşkilatı süreçte arabuluculuk, gözlem ve silahsızlandırma görevlerini ifa etmektedir. Bu çalışma, Müslüman aktörlerin faaliyetlerini incelemekte ve bunları çatışma dönüşümü alanı içerisinde konumlandırmaya çalışmaktadır. Müslüman aktörlerin barış sürecine dahil olup kimlikleri vesilesiyle çatışmacı taraflar arasında güven inşa etmesi, süreci uluslararasılaştırması ve barış anlaşmalarının uygulanmasını gözlemlemesi sürecin başarıya ulaşmasına katkıda bulunmuştur. Müslüman aktörlerin arabuluculuğu yalnızca siyasal elitler düzeyinde gerçekleşmemekte, toplumun farklı kesimlerini kapsamaktadır.
Ulus-inşa stratejileri bağlamında Afganistan'da uluslaşma sürecinin sosyo-politik analiz

Yirminci yüzyılın başından beri şahit olduğumuz ulus inşası, önce ulus devletin ortaya çıkmasına, daha sonra devletin halkı vatandaşa dönüştürmesine ve ulus-devletin ulusal bir ideoloji marifetiyle toplumu yeniden şekillendirmesine bağlı olarak gerçekleşmektedir. Bu süreçte ulus-inşa stratejileri devreye girmekte, Anayasa, ordu, para, vergi, bayrak ve kimlik gibi parametreler devreye girmekte ve ulusun inşası yukarıdan aşağıya gerçekleşmektedir. Ne var ki, bu süreçte sosyo-politik unsurlar bu süreci bazı örneklerde kolaylaştırmakta, bazılarında ise neredeyse imkansız hale getirmektedir. Bu bağlamda bu çalışmada 1747 yılında Ahmad Şah Durrani tarafından temelleri atılan modern Afganistan'ın ulus inşasına yönelik çabalar ve uluslaşma sürecini engelleyen faktörler, ulus inşa stratejileri bağlamında ve sürece dair teorik, kavramsal ve tarihi analizler eşliğinde ele alınmaktadır. Esasen tarih boyunca büyük devletlerin saldırı ve işgallerine maruz kalan Afganistan'da merkezi otorite hiçbir zaman gerçek anlamda tesis edilememiştir. Barış görüşmelerine rağmen artarak devam eden çatışmalar, siyasal düzendeki düalist yapı, yolsuzluk, nitelikli bir liderin yokluğu, ulusal aidiyet duygusunu geliştirecek ulusal bilincin inşa edilmemesi, devlet ve Taliban örgütü arasında sıkışıp kalmış Afgan halkın hala suskunluğu koruyup tarafını belirlememesi Afganistan ulus inşasındaki engelleyici faktörler olmuştur. 2021 yıla gelindiğinde Afganistan'da okuma yazma oranı %38, 2 ülkenin ekilebilir arazisi %12 ve ülkenin %80'i hala kırsalda yaşadığını nüfusun %99, 5 Müslüman olduğu dikkate alındığında Afganistan'ın gelecek uluslaşma sürecinin en birleştirici öğesi ulusal bir kimlikten ziyade din faktörü olmuştur.
Orta Doğu'da islamın siyasallaşması ve demokrasi

Coğrafi konumu ve siyasi kimliği ile Orta Doğu, tarih boyunca savaşların, çatışmaların, dinlerin, petrolün ve zenginliğin merkezi olmuştur. Bölge, jeopolitik ve jeostratejik öneminden dolayı güçlü ülkelerin yayılmacı politikalarına hedef olmuştur. Dünyada yaşanan değişmeler ve gelişmeler, bölgeyi etkisi altına almıştır. Orta Doğu, tarih içerisinde demokratikleşme için bazı fırsatlar elde etmiştir. Ancak bölgede varlığını sürdüren otoriter rejimler, yaşanan sosyo-ekonomik sıkıntılar bu fırsatların değerlendirilememesine neden olmuştur. Bölge ülkeleri yaşadıkları sorunlardan çoğu zaman güçlü devletleri sorumlu tutmuştur. Orta Doğu'da belirledikleri amaçlara ulaşmak isteyen kesimler, dini, ideolojik bir faktör olarak göstermişlerdir. Yaşanan kargaşalar, işgal altındaki toplumların isyanları, hem bölgede hem de uluslararası arenada ses getirmiştir. Bölgede yaşanan gerginlikleri lehine çevirmek isteyen gruplar, zaman içerisinde dini politize etmeye başlamıştır. Dinin çıkarlara göre yorumlanması, bu olgunun radikalleşmesine zemin hazırlamıştır.
Political liberalization in the Arab gulf monarchies with a special emphasis on the experiences of Kuwait and Saudi Arabia

oz KÖRFEZ ARAP MONARŞİLERİNDE POLİTİK LİBERALLEŞME VE BU ALANDA SUUDİ ARABİSTAN VE KUVEYT' İN TECRÜBELERİNİN KARŞILAŞTIRILMASI Aşkar, İrem Yüksek Lisans, Orta Doğu Çalışmaları Bölümü Tez Yöneticisi : Prof. Dr. İhsan D. Dağı Ağustos 2005, 164 sayfa Politik liberalleşme alanında tutucu oldukları bilinen Körfez Arap rejimleri Soğuk Savaş sonrasında farklı iç ve dış dinamiklerin de etkisi ile değişime ve politik reforma kayıtsız kalamamıştır. Özellikle 1990- 1991 Körfez Savaşı ve 11 Eylül terörist saldırılan ile Körfez Arap rejimleri üzerindeki iç ve dış baskılar artmış, bu rejimler için meşruiyet krizi kaçınılmaz olmuştur. Dolayısı ile farklı nitelik ve niceliklere sahip olmalarına rağmen politik reformlar Körfez Arap monarşilerinde gerçekleştirilmeye başlamıştır. Bu çalışma Körfez Arap monarşilerinde politik liberalleşmeye yol açan nedenleri ve farklı rejimlerin bu alanda yapmış oldukları ilerlemeleri incelemektedir. Bunun yanında, Kuveyt ve Suudi Arabistan'ın politik liberalleşme alanındaki tecrübeleri ayrıntılı olarak çalışılmakta, karşılaştırılmakta ve bu alanda Kuveyt'in neden Suudi Arabistan'dan belirgin olarak daha başarılı olduğunun üzerinde durulmaktadır. Bu çalışmada elde edilen temel sonuç, her ne kadar Körfez Arap monarşileri politik liberalleşme alanında parlak bir geçmişşe sahip olmasalar da, bu ülkelerim siyasi reforma tamamen kapalı kalamamış oldukları ve aralarındaki en tutucu ülke olan Suudi Arabistan'ın bile bu alanda belli bir yol almış olduğudur.
Ruanda soykırımının ekonomi politiği

Afrika kıtası uzun yıllar Avrupa devletleri tarafından sömürge altında tutulmuştur. Küçük Orta Afrika ülkesi Ruanda'nın sömürge yönetimiyle tanışması Berlin Konferansı'nda Afrika topraklarının Avrupa ülkeleri arasında paylaştırılması ile gerçekleşmiştir. I. Dünya Savaşı'ndan Almanya'nın yenik ayrılması sonrası, Alman sömürgelerinin Ruanda'yı da içeren bir kısmı Belçika'ya devredilmiş ve 1962 yılında bağımsız hale gelene kadar sömürge altında kalmıştır. Sömürgeci devletlerin doğrudan ya da dolaylı yönetimleri boyunca Ruanda'da uygulanan ve sömürge devletlerinin çıkarları doğrultusunda belirlenen politikalar Ruanda toplumunda büyük değişimlere neden olmuştur. Ülkede bulunan iki grup arasındaki farklılıklar sömürge yönetimleri boyunca güçlendirilmiş ve resmi hale getirilmiştir. Ruanda soykırımı temelde iki grup arasındaki çatışmalardan doğan bir soykırım olsa da aynı gruba mensup kişilerin de birbirlerini öldürmesi meselenin yalnızca etnik kökenli olmadığını göstermektedir. Ruanda soykırımında ırk temelli nedenlerden farklı olarak ülkenin içinde bulunduğu ve soykırımı tetikleyen ekonomi politik durum da etkili olmuştur.
An application of theories of European integration to the South Caucasus region: In search of universal patterns in regionalintegration

Bu tez, bölgenin tarihini, özellikle de geçen yüzyılı inceleyerek Güney Kafkasya'damuhtemel bir entegrasyon sürecinin olanaklarını tartışmaktadır. Bölgenin tarihini, sosyal ve kültürel dokusunu dikkate alarak Avrupa Birliği entegrasyon teorilerinin ve aynı zamanda bazı yeni yaklaşımların bu doğrultuda taşıdıkları potansiyelideğerlendirmektedir. Bu teorilerden Yeni İşlevselcilik, Avrupa Birliği'ni açıklamaktasergilediği uzun vadeli başarısından dolayı seçildi. Sosyal İnşacılık bölgedeki etnikgerilimler nedeniyle, Liberal Hükümetlerarasıcılık ise Yeni İşlevselciliğe karşı etkili biranti-tez olması nedeniyle seçildi. Eştoplumsalcılık ise etnik, dini ve bölgeseluyuşmazlıklara idari bir çözüm olarak incelenmiştir. Tezin hipotezi, Güney Kafkasya halklarının bir entegrasyon projesini desteklemek için gerekli olan temel ortak değerleri paylaştıklarıdır. Ancak, bu tür zorlu bir projeninbaşlatılması için bazı kronik sorunların çözülmesi ve somut adımlar atılması gerekmektedir. Yeni İşlevselcilik, Liberal Hükümetlerarasıcılık ve Eştoplumsalcılık bu konuda bir dereceye kadar örtüşen çözümler sunmaktadır. Bu çözümlerden bazıları tüm bölgeyi ilgilendirirken, bazıları ise belirli ülkelere özgüdür. Özellikle LiberalHükümetlerarasıcılık, ülkelere özgü sorunları ele almakta eşsiz bir araç işlevi görmektedir. Güney Kafkasya devletleri arasında siyasi entegrasyon zor olmakla beraber mümkündür. Böyle bir girişimin başarısı ise büyük ölçüde temel bölgesel sorunların ve toprak anlaşmazlıklarının çözümüne bağlıdır.
Politics of nuclear energy: Nuclear energy as a determinant in international relations

Bu tez, nükleer enerjinin uluslararası politikadaki önemini ve aslında nükleer enerji meselesinin, teknik ve çevresel konulardan bağımsız olarak bir politika öğesi olduğu argümanını savunmaktadır. Bu çalışmada nükleer enerjinin ne olduğu ve nasıl elde edildiği anlatılmış, bu noktadan hareketle nükleer enerjinin bir ülkeye nasıl büyük bir güç sağlayacağı ortaya konmuştur. Bu büyük gücün ise nasıl bir uluslararası politika enstrümanına dönüştürüldüğü, yasal ve yasal olmayan yollar ile nükleer enerjinin, nükleer teknolojiye sahip ülkeler tarafından tekelleştirilmeye çalışıldığı anlatılmaktadır. Diğer enerji kaynaklarından farksız olarak, nükleer enerjinin de bir çatışma ve sömürü kaynağı olduğu ise bu tezin temel savıdır. Nükleer teknoloji barışçıl amaçlar için kullanıldığında bütün insanlığa refah getirebilecek, bütün dünyaya gelişmişliğin kapılarını açacak bir araçtır. Çalışma sırasında kitaplar, süreli yayınlar, raporlar, internet üzerinden erişilebilen bilimsel materyaller, gazete yayınları ve kişisel olarak gerçekleştirilen röportajlar kullanılmıştır.
Türkiye ve seçilmiş ülkelerde uluslararası sermaye hareketleri ve doğrudan yabancı yatırım ile ekonomik büyüme ilişkisi

Küreselleşen ekonomilerde iç kaynakların yetersiz kalması ülkeleri dış kaynak arayışına itmiştir. Doğrudan yabancı sermaye yatırımlarının istihdam artışı sağlamak, yeni teknolojilerin elde edilmesini hızlandırmak, rekabeti arttırarak verimlilik ve büyüme üzerinde olumlu etki yaratmak, uluslararası entegrasyon sağlanmasına katkı da bulunmak, ödemeler dengesini iyileştirmek gibi olumlu etkileri mevcuttur. Dolayısıyla hem gelişmiş hem de gelişmekte olan tüm ülkeler doğrudan yabancı sermaye yatırımlarını ülkelerine çekmek için yoğun çaba sarf etmektedir. Bu çalışmada öncelikle doğrudan yabancı sermaye yatırımlarının türleri, doğrudan yabancı sermaye yatırımlarını belirleyen faktörler ve doğrudan yabancı sermaye yatırımlarının etkileri incelenmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde, ekonomik büyüme modelleri ve uluslararası sermaye hareketlerinin ekonomik büyüme ile ilişkisine yer verilmiştir. Bu doğrultuda Arjantin, Brezilya, Çin, Kore, Meksika, Rusya, Güney Afrika, Hindistan ve Türkiye'nin 2000- 2017 yılları gayri safi yurtiçi hasıla, doğrudan yabancı yatırım, gayri safi yurtiçi tasarruf, ihracat ve portföy yatırımları verileri kullanılarak panel veri analizi yapılmıştır. Çalışmanın sonucunda uzun dönemde doğrudan yabancı yatırımlar ile ekonomik büyüme arasında çift yönlü nedensellik ilişkisi tespit edilmiştir. İhracat, gayri safi yurtiçi tasarruf ve doğrudan yabancı yatırım değişkenleri ile ekonomik büyüme arasında anlamlı ilişki bulunurken, portföy yatırımları ile ekonomik büyüme arasında ilişki bulunamamıştır.