turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Anadolu kaplanları kahpe Bizans'a karşı: Türk futbolundaki Anadolu-İstanbul gerilimine merkez-çevre ilişkileri ekseninde bir bakış

Futbol içinde yaşadığımız toplumu daha iyi anlama noktasında pek çok ipuçlarıbarındıran bir popüler kültür öğesidir. Oyunun kendisinden çok etrafında kurulan toplumsal ilişkiler iyi analiz edilebilirse yaşadığımız çevreyi anlama noktasında büyük bir katkı sağlayabilir. Söz konusu Türk futbolu olduğundagöze ilk çarpanlardan birisi de oyunun farklı coğrafyalarda farklı gelişimlergöstermesidir. Bu tez bu farklılığa paralel olarak Türk futbolunda Anadolu ile İstanbul takımları arasında yaşanan gerilimi gözler önüne sermeyi amaçlamaktadır. Bu çerçevede İstanbul-Anadolu geriliminin tarihsel veçhesinebakılmıştır. İstanbul ile Anadolu arasında futbolun dışında da Cumhuriyet'in ilk yıllarından beri süregelen bir gerilim söz konusudur. Bu gerilim futbolda da kendisini göstermektedir. Futboldan elde edilen gelirlerin kulüpleredağılımındaki adaletsiz yapı, Anadolu kulüplerinin tarihsel geçmişşi, kulüp yönetimlerinin sağlıksız yapılanması ve nihayetinde Türkiye'de futbolun siyasi kimliği İstanbul-Anadolu geriliminin artmasına yol açan etkenlerdir. Bu etkenlerin bir sonucu olarak Türk futbolunda İstanbul dışında sadece bir takımşampiyon olabilmiş, o takımda dördündü büyük olarak anılmaya başlanarakİstanbul takımlarına eklemlenmiştir. Bu tez çalışmasında bu noktalar farklı başlıklar arasında incelenmiştir. Aslında sadece futbolla sınırlı olmayan ve kültürel ve siyasi coğrafyanın diğer alanlarında da ele alınabilecek İstanbul-Anadolu gerginliği bu tez özelinde futbol parantezinde incelenmeye çalışılmıştır.
Popüler dini inanışlar ve din görevlilerinin rolü

'Popüler Dini İnanışlar ve Din Görevlilerinin Rolü ' adlı araştırmamız, Çorum örneğinde Popüler dini inanışları konu alarak din görevlilerinin halk inanışları üzerindeki rolünü incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırmamızda Çorum ilinde halk arasında popüler hale gelmiş bir takım inanışlar tespit edilmiş, hazırlanan anket sorularından hareketle elde edilen bulgular yorumlanmıştır. Araştırmamızın evreni Çorum ili sınırları içerisinde görev yapan din görevlilerinden, örneklemi ise; 2014 yılında Çorum İl Müftülüğü'nde görevli 235 din görevlisinden oluşmuştur. Araştırmamız literatür taramasına dayanan teorik kısım, anket ve katılımcı gözlem uygulamasına dayanan ampirik kısım olmak üzere 2 bölümden oluşmuştur. Hazırlanan anket formu 450 katımlıcıya uygulanmış ancak 235 tanesi analize uygun bulunmuştur. Çalışma sonunda 'Kurumsal dinin en önemli ayağını teşkil eden din görevlileri halk inanışları karşısında gösterdikleri farklı tepkilerle görev misyonunu yerine getirmeye çalışmakta mıdır? Problemi doğrulanmaya çalışılmıştır, şeklinde ifade edilebilir. Bununla birlikte toplumda din yerine konulan kalıplaşmış bir takım ritüellere de bilimsel nitelik kazandırılmıştır.
Avrupa'ya göç sonrası Türkiye kökenli erkeklerin erkeklik pratikleri: İngiltere örneği

Erkekliklerin inşası ve ulusaşırı göç arasındaki ilişkiyi inceleyen çalışmalara olan ilgi son yıllarda hem göç yazınında hem de erkeklik çalışmaları içerisinde artmaktadır. Ulusaşırı göç, göçmenlerin köken ülke ile ekonomik ve kültürel bağlantılarını koruduğu, aynı zamanda göç edilen ülkede yeni sosyal ağlara dahil oldukları karmaşık bir sosyokültürel bağlam yaratmaktadır. Bu alandaki yeni çalışmalar, cinsiyet kimliklerinin ve pratiklerinin göç deneyimi içerisinde köken ülkeyle göç edilen ülke arasında yeniden formüle edildiğini ve müzakere edildiğini kabul etmektedir. Yeniden müzakere sürecinde toplumsal cinsiyet kimliği aynı zamanda sınıf, etnik köken, yaş gibi diğer kimlik kategoriyle de kesişmektedir; dolayısıyla göç deneyimi toplumsal cinsiyetin inşasını derinden etkileyen bir süreç olarak değerlendirilmektedir. Göç olgusu toplumsal cinsiyet kimliğini ve pratiklerini etkileyen, değişim ve dönüşüme imkan sunan bir sosyal alan olarak ele alınmıştır. Bu tez çalışmasının odak noktasında ise göç deneyimi içerisinde müzakere edilen erkeklik halleri yer almaktadır. Tezde feminist duruş noktası yaklaşımı benimsenmiş, niteliksel araştırma yöntemiyle erkeklerle derinlemesine görüşmeler yapılmış, görüşmeleri yorumlamak için söylem analizinden yararlanılmıştır. Çalışma boyunca erkeklerin toplumsal cinsiyet pratiklerinin göç sonrasında değişen yeni sosyokültürel alanda ne gibi değişikliklere uğradığının izi sürülmüştür. Çalışmanın amacı toplumsal cinsiyet kimliğinin ve pratiklerinin hangi koşulların etkisinde nasıl bir değişim geçirdiğine ışık tutmaktır. Çalışma kapsamında İngiltere'ye göç etmiş ve farklı kültürden eşler / partnerlerle yaşama deneyimi olan Türkiye kökenli on beş erkeğin deneyimleri ve anlatıları üzerinden erkeklerin göç sonrasında değişen yeni sosyokültürel alanda hangi süreçlerden ve deneyimlerden geçerek toplumsal cinsiyet kimliklerini yeniden inşa ettikleri, erkeklik pratiklerini ne yönde değiştirdikleri, gündelik hayat ve söylemlerinde erkeklik kimliğiyle nasıl müzakere ettikleri incelenmiştir. Erkeklik kavramı, R. W. Connell'ın hegemonik erkeklik kavramıyla ele alınmış, toplumsal cinsiyetli kimlik inşasının dinamik, karşılıklı, ilişkisel ve durumsal olduğu gösterilmiştir. Çalışmanın bulguları göç edilen ülkenin kültürel beklentileri ve köken ülkenin kültürel kodları karşılaştığında, geleneksel ve ataerkil erkek değerlerinin bazı alanlarda esnetilirken bazı alanlarda korunduğuna, erkeklikle pragmatik bir ilişki kurulduğuna, dolayısıyla hegemonik erkekliğin stratejik ve pragmatik olarak yeniden inşa edildiğine işaret etmektedir.
Kazakistan kolektiflşeme dönemindeki Kazakların sosyo-kültürel durumu

Türk halklarının yakınlaşması ve işbirliğini geliştirebilmelerinin ön şartı, birbirlerini iyi tanımalarıdır. Bugün bağımsız birer devlet olan Orta Asya Türk Cumhuriyetleri, birkaç yıl öncesine kadar dünya ile doğrudan ilişki kuramayacakları baskıcı bir siyasal düzen içerisinde yaşamak zorundaydılar. Üstelik rejimin uyguladığı çeşitli yöntemlerle köklü bir değişime zorlanmışlardı. Bağımsızlıkların ardından Türk halkları arasında gerçekleşecek işbirliği ve dayanışmanın ulaşacağı seviye, önemli oranda bu halkların kendilerini ve birbirlerini nasıl tanımladıklarıyla, yani kültürel ve sosyal kimlikleriyle ilgili olacaktır. Sovyetler Birliği öncesi kültürel mirastan bugüne nelerin taşınabildiği ve bunlardan ne kadarının komünist rejim tarafından değiştirilerek yerlerine enternasyonal kimlik öğelerinin konabildiğinin bilinmesi ise egemenliklerini kazanmış Türk halklarının kimliklerini tanımlamada önemlidir. Bu çalışmada Kazakistan'da kolektifleştirme süreci (1928-1933) esnasında yapılan uygulamaların anlaşılabilmesi için daha önceki Kazak toplum yapısı incelenmiştir. Çarlık Rusya'sı dönemine kadar Kazakların sosyo-kültürel hayatı incelendikten sonra, Çarlık Rusya'sındaki Ruslaştırma politikasının siyasi, ekonomik ve kültürel boyutlarının Kazak sosyo-kültürel yapısına etkileri açıklanmıştır. Kolektifleştirme süreci ve bu süreçteki uygulamalar; Sovyetleştirme ve Sovyet insanı yaratma projesi ve bu bağlamda kolhoz ve sovhozların oluşturulması, mal-mülk ve hayvanlara el konması, yerleşik hayata geçirme, dil ve eğitim alanındaki uygulama başlıkları altında kolektifleştirme sürecinde yapılan toplumsal değiştirme uygulamaları açıklanmaya çalışılmıştır. Sonuç olarak 1928- 1933 yıllan arasında Kazak toplumuna uygulanan kolektifleştirme sürecinin genel bir değerlendirilmesi yapılmıştır.
Polislerin polislik mesleğine yönelik tutumları üzerine sosyolojik bir araştırma

Emniyet Teşkilatı ve çalışanları halkın güvenliği ile asayiş ve emniyeti sağlamak için kanunlar ile kendisine verilen görevleri yapmaktadır. Polislik mesleği, doğası gereği zor ve stresli bir meslektir. Polislerin görevlerini layıkıyla yapabilmeleri mesleklerini sevmelerine; mesleklerini sevmeleri, mesleklerine yönelik olumlu tutumlara sahip olmalarına; olumlu tutumlara sahip olmaları da, olumsuz tutumlara neden olan etkenleri tespit edip ona göre çözüm bulmaya bağlıdır. Bu bağlamda, ''Polislerin Polislik Mesleğine Yönelik Tutumları Üzerine Sosyolojik Bir Araştırma '' adlı bu çalışmada, Kayseri Emniyet Müdürlüğü il merkezinde görev yapan polislerin mesleklerine yönelik seçilmiş bazı konulardaki tutumlarının ölçülmesi ve çözümlenmesi amaçlanmaktadır. Bu çalışma, İçişleri Bakanlığı-Emniyet Genel Müdürlüğü hiyerarşisi içerisinde Kayseri Emniyet Müdürlüğü bünyesinde, Kayseri il merkezinde görev yapan emniyet hizmetleri sınıfı personeli üzerinde gerçekleştirilen bir alan araştırmasıdır. ''Emniyet Hizmetleri Sınıfı Personeli '' kavramı, resmi polis bürokrasisinin hiyerarşik yapısı içinde belli mesleksel konumlara sahip olan; rütbeli personel ile polis memurlarını kapsamaktadır. Bu araştırmanın örneklemini Kayseri il merkezinde görev yapan bütün polisler (1962 kişi) oluşturmaktadır. Polislik mesleğindeki mesleksel konumlamaya göre rütbeli polislerin polis memurlarına; büro hizmeti yapan polisler ile terör, kaçakçılık, istihbarat gibi özellikli birimlerde çalışanların çevik kuvvet, koruma gibi sokakta ve nöbet hizmetlerinde çalışanlara göre mesleğe yönelik tutumlarının daha olumlu olması bakımından farklılaşma olduğu dikkat çekmektedir.
Ergenlerin evden kaçma nedenleri üzerine nitel bir araştırma: Azerbaycan/Bakü örneği

Bu araştırma, 2015- 2016 yılları arasında Azerbaycan'ın başkenti Bakü'de, 14-17 yaş grubundaki evden kaçan ergenleri, evden kaçmaya iten faktörlerin araştırılmasını, bu faktörlerin hangi nedenlerden kaynaklandığını, bununla beraber, evden kaçan ergenlerin karşılaşabilecekleri risk faktörlerini hem sosyal, hem de sosyo-psikolojik bakış açısıyla değerlendirmeyi ve konuyla ilgili yapılması gereken hususlara dikkat çekmeyi amaçlamaktadır. Araştırmada nitel araştırma yöntemi olan, Gömülü Teori kullanılmıştır. Araştırma, Gömülü Teori içinde yer alan Yapılandırmacı desenle ele alınmaktadır. Toplamda 26 kişi ile görüşme yapılmıştır. Katılımcılardan 14'ü evden kaçan ergenler, 6'sı evden kaçan ergenlerin aileleri/anneleri ve 6'sı da evden kaçan ergenlerle çalışan uzmanlardır. Ergenleri evden uzaklaştıran birçok neden bulunmaktadır. Bu nedenler ergenin, yaşadığı topluma yüklediği anlama göre farklılık göstermektedir. Ergenlerde evden kaçma davranışı, onların var olduğu toplumsal kurumlarda, aile, okul ve sosyal çevrede yaşanan olumsuzluklar ve bu olumsuzlukların ergenlik döneminin etkileri ile birleşimi sonucunda ortaya çıkmaktadır. Ayrıca, ergenin etrafındaki toplumsal kurumların birinde oluşan olumsuzluğun farkına varılmaması ve bu kurumlarda varolan/oluşan olumsuzluğun giderek, ergeni 'dışarı', 'sokağa' itmesiyle başlar sokak hayatı, sokak düzeni. Bu sorunların kökünde ise, ailede, okulda, toplumda, insanların sadece kendi dünyalarına odaklanarak, 'yalnızca kendim için yaşarım' düşüncesi yatmaktadır. Sosyal ağların insanları yüz-yüze iletişimden uzaklaştırarak, yabancılaştırması sadece, toplumda değil, ilk olarak, ailelerde gözükmektedir. Toplumda yaşanan değişim süreci ve süreçte yaşanan olumsuzluklar ise 'BİZ'den 'BEN'e doğru gidişe işaret etmektedir.
Sosyal sermayenin çocuk ve genç suçluluğuna etkisi

Sosyal sermaye kavramı son birkaç on yıldır sosyal bilimlerde ağırlığını hissettirmektedir. Kavram genel olarak, bireyler arası ilişkilerin niteliğine, karşılıklı güvene, ağ yapılarına ve bunların sağladığı bireysel ve toplumsal yararlara atıfta bulunmaktadır. Sosyal sermaye literatürü genel olarak sosyal sermaye zenginliğinin suçluluğu önlemede olumlu tesirleir olduğunu belirtmektedir. Bu çalışma böyle bir yaklaşımın sonucunda sosyal sermaye ile suç arasındaki ilişkiyi tespit etmeye yönelik olarak gerçekleştirilmiştir. Bu bağlamda, çalışmada üniversite öğrencileri ile çocuk ve genç hükümlülerden oluşan iki grup sosyal sermaye bileşenleri açısından karşılaştırılmış ve anketlerden elde edilen veriler analiz edilmiştir. Anket, 469 üniversite öğrencisine ve 262 hükümlü çocuk ve genç ile gerçekleştirilmiştir. Daha sonra ikili analizler ve lojistik regresyon analizleri yapılmıştır. Çalışmanın sonunda beklenildiği gibi sosyal sermaye bileşenlerinin birçoğu ile suç arasında ilişki tespit edilmiştir. Ancak sosyal kontrol ile suç arasında beklenenin aksine bir sonuç elde edilmiş ve bu durum sonuç kısmında tartışılmıştır. Araştırmanın üniversite öğrencileri ile çocuk ve genç yaştaki hükümlülerle gerçekleştirilmesi bu çalışmanın sınırlılıklarındandır.
Uluslaşma ve ulusal kimliğin oluşum sürecinin tarihsel-sosyolojik bir analizi

Bu araştırma Baskın Oran'ın (2000) 'Üç Küreselleşme Dalgası' olarak ifade ettiği, 1490- 1990 yılları arasındaki tarihsel dönemde milliyetçiliğin ortaya çıkması ve gelişmesinin ulus-devletler ve ulusal kimliklerin inşası sürecinde oynadığı rolü ele almaktadır. Özellikle 1989'da Doğu Bloku'nun yıkılması ve ardından 1991'de Sovyetlerin dağılmasıyla tekrar yükselmeye başlayan milliyetçilik dalgasının incelenmesi, günümüzde yaşanan bazı gelişmelerin ortaya çıkarılması açısından önem taşımaktadır. Konunun geniş bir tarihsel süreci kapsaması, araştırmanın zaman ve uzam bağlamında sınırlandırılmasını gerektirmektedir. Bu nedenle araştırmada, Avrupa ve Anadolu'da yaşanılan ulusal kimlik dönüşümleri üzerinde durulacaktır. Ayrıca bu süreçte etkili olan ve dönemler arası farklılık gösteren güç ilişkileri ve çatışma odakları ile dönemlerin egemen olan tutunum ideolojileri -ki milliyetçilik de XVIII. yüzyıldan itibaren etkili olmaya başlayan bir tutunum ideolojisi olarak kabul edilmektedir- incelenecektir. Konuya böyle bir yaklaşım, milliyetçiliğin ve ulus-devletlerin temelleri hakkında tarihsel-karşılaştırmalı sosyolojik yöntemin kullanılmasını gerektirmektedir. Araştırmanın ilk bölümü ulusların henüz ortaya çıkmadığı; modem-öncesi bir dönemi ele almakta, ikinci bölüm ise milliyetçiliğin ve ulus-devletlerin temellerinin atıldığı, Batı'nın tüm dünyaya yayılmasının başlangıcı olan sömürgecilik dönemini incelemektedir. Üçüncü bölümde 'çifte devrim' olarak adlandırılan (Hobsbawm: 1998) Fransız ve İngiliz Sanayi Devrimi'nden sonraki değişen dünya düzeni üzerinde durulacaktır. Araştırmanın sonin bölümünde ise günümüzün en tartışmalı konularından biri olan küreselleşme olgusunun ulus-devlet ve ulusal kimlik üzerindeki etkileri tartışılacaktır.
Türk aydınına sosyolojik bir yaklaşım

Aydınlar, tarihsel süreçte Doğu'da ve Batı'da bütün toplumlarda çeşitli adlarla bulunmuşlar ve fonksiyon görmüşlerdir. Sosyologlar da farklı aydın tanımlaması yapmalarına rağmen, birçoğunun birleştiği ortak nokta, aydınların 'bilgi'yi bilmekten dolayı her dönemde ve toplumda üstün bir konumda olmaları ve fonksiyonlarını sürdürmeleridir. Eski çağlarda büyücü, müneccim, şaman gibi adlarla fonksiyon gören aydınlar, günümüzün karmaşık toplumsal yapısında çeşitli mesleklerde ihtisaslaşmış kişiler olarak fonsiyon görmeye başlamışlardır. Bu anlamda dün olduğu gibi, bugün de aydınlar, toplumsal yapının biçimlendirilmesinde önemli bir konuma sahiptirler. Aydınların sahip olduğu bu üstün konumu eski Türk toplum yapısında da görmek mümkündür. Eski Türklerde kağanlık tahtına geçecek kişilerde aranan en önemli özelliğin 'bilgelik' olması, bu üstün konumun ve önemin bir göstergesidir. Ayrıca, Anadolu Selçuklularında ve Osmanlı imparatorluğu döneminde de, üst düzey görevlere gelmek için medrese tahsili görmek gerekmektedir. Her iki dönemde de alim bir kişilik taşıyan padişah ve vezirlerin öncülüğünde kurulan medreseler, devlete nitelikli elemanlar yetiştirmek için kurulmuştur. Bu medreselerden yetişen ulema sınıfı, hem devlet tarafından korunmuş, hem de 'bilgi' bilen bir kişilik olarak üstün bir konuma sahip olmuştur. Toplumsal yapıda artan fonksiyonlarıyla aydınlar sosyolojisine konu olan aydınların, özellikle Tanzimat'la başlayan batılılaşma akımlarıyla beraber Türk toplumunda da belirleyici rol oynadığı görülmektedir. Türk aydınının artan bu önemini, Türk sosyologlarının dikkate almaması mümkün değildir. Bu çalışma, Türk aydınının toplumsal yapıda kazandığı önemi vurgulamak için yapılmıştır.
Türk modernleşmesinde modernlik algısı ve ideolojik yansımaları

17. Yüzyıldan itibaren Batı'da siyasal, sosyal, kültürel ve ekonomik anlamda büyük değişimler yaşanmış, yeni bir yaşam ve örgütlenme biçimi oluşmuştur. Modernite olarak adlandırılan bu durum; bilimsel gelişme, sanayileşme, kentleşme, demografik değişim, ulus devlet, kapitalist dünya sistemi gibi sayabileceğimiz özelliklerle var olmuştur. Batı dışı toplumların Batının bu yeni durumunu örnek alması modernleşme kavramı ile açıklanmıştır. Türk Modernleşmesi; toplumun ihtiyacı üzerine, kendi dinamikleri ile ortaya çıkmadığından, kadim kültür ve medeniyet ile uyuşmamış, modernleştirme projesi olarak kalmış, günümüze kadar sosyal ve fikri bir mesele olarak süregelmiştir. Bu araştırmanın amacı; İlk modernleşme hareketlerinden Cumhuriyet'e kadar Türk modernleşmesinde modernlik algısını ve bu algının ideolojik yansımalarını ortaya koymak; günümüze kadar gelen 'alternatif modernlik' tartışmalarına katkıda bulunmaktır. Ayrıca ilk modernleşme hareketlerinin nasıl bir zihni atmosferde gerçekleştirildiği, aydın elit-bürokratlar ile halk arasında oluşan algı mesafesi ve farklılığı açıklanacaktır. Cumhuriyet döneminde modernleşmenin karakteri ve sistemleştirilmesi sosyolojik olarak değerlendirilecektir. Kendimize özgü bir modernlik oluşturup oluşturamayacağımız tartışılacak, bu minvaldeki tartışmalara katkı sağlanacaktır. Çalışmada kaynak araştırma yöntemi kullanılmış, literatür taraması yapılmış, birincil ve ikincil kaynaklardan faydalanarak dönemlerin düşünce yapıları analiz edilmiştir. Konu ile ilgili kitap, makale ve internet kaynaklarından yararlanarak bu kaynaklar çalışmanın amacı doğrultusunda kullanılmıştır. Sonuç olarak; ilk modernleşme hareketleri Batıya duyulan hayranlık ve geri kalmışlık psikolojisinin oluşturduğu algı ile aydın-bürokratlar öncülüğünde, yüzeysel, tepeden inmeci bir şekilde yapılmıştır. Yine Batı'nın üstün ve güçlü olduğu algısı ve bu güce ulaşma saiki modernleşme hareketlerinin arkasındaki itici güç olmuştur. Modernlik askeri, teknik ve eğitim alanında ıslahatların yapılması ve Batılı yaşam tarzının alınması ile giderilebilecek bir eksiklik olarak algılanırken, Batıdaki modernliğin arka planı anlaşılmamıştır. Cumhuriyet döneminde modernliğin doğasında bulunan ötekileştirme ideolojisinin işlediği, modernleşmenin 'muasır medeniyetler seviyesine ulaşmak' algısı üzerinden sistemleştirilerek yürütüldüğü görülmüştür. Modernlik algısını oluşturan aydın-bürokratlar için modernleşme ilericilik iken halk modernleşmeyi 'yabancılaşma' olarak adlandırmıştır. Osmanlı ve Cumhuriyet Aydınının modernlik algısının birbirinden farklı olduğu görülmüştür. Son kertede ise ait olduğumuz medeniyetten ve değerlerden hareketle kendi modernleşmemizi oluşturup oluşturamayacağımız tartışılmıştır.
Yahudilerin Siyonizm karşıtlığı

1948'de Filistin'de ilan edilen İsrail Devleti'nin kurucu ideolojisi olan Siyonizm, 1890'ların sonunda ortaya çıkışından bugüne kadar sadece Yahudi olmayanların değil, aynı zamanda birçok Yahudinin de sert muhalefetiyle karşılaşmıştır. İlk başta bir azınlık ideolojisi olarak ortaya çıkan Siyonizm, giderek artan antisemitik olaylar ve İsrail'in fiili olarak kurulmasının ardından, zamanla Yahudilerin çoğu tarafından benimsenmiştir. Ne var ki İsrail'in komşu ülkelerin topraklarını da işgal ettiği 1967 Altı Gün Savaşı, Yahudilerin Siyonizm karşıtlığı açısından yeni bir dönüm noktası olmuş, ilerleyen yıllarda İsrail'in saldırgan Lübnan ve Filistin politikaları sonucu Siyonizm karşıtı sesler günümüze kadar giderek yükselmiştir. Bugün Siyonizm, hala Yahudilerin büyük çoğunluğunun benimsediği bir ideolojidir. Bununla birlikte, bu ideolojiyi ve ortaya çıkardığı devleti sorgulayan Yahudilerin sayısı da her geçen gün artmaktadır. Bu çalışma, özelde İsrail'in, genelde ise İsrail/Filistin meselesinin geleceğini etkilemesi açısından oldukça önemli bir konu olan Yahudilerin Siyonizm karşıtlığını, hem dini hem seküler boyutlarıyla tarihsel bir perspektiften açıklamaktadır.
İlköğretim öğrencilerinin aile bağları ve ailede şiddet görme durumunun benlik saygısına etkisi

Bu araştırma; İzmir ilinin alt sosyo-ekonomik düzeydeki ilköğretim okulları ile üst sosyo-ekonomik düzeydeki ilköğretim okullarında öğrenim görmekte olan 12-14 yaş arası ilköğretim ikinci kademe öğrencilerinin aile bağları ve aile içi şiddet görme durumlarının benlik saygılarına etkisini belirlenmek amacıyla planlanmış ve yürütülmüştür. Araştırmaya; üst sosyo-ekonomik düzey semtteki bir okuldan 275, alt sosyo-ekonomik düzey semtteki bir okuldan 262 olmak üzere toplam 537 öğrenci katılmıştır. Verilerin elde edilebilmesi için öğrencilere; Rosenberg Benlik Saygısı Ölçeği, Aile Bağları Ölçeği, ailede şiddet görme durumunu belirleyici ve demografik bilgilerini kapsayan anket formu uygulanmıştır. Araştırmanın sonucunda; öğrencilerin benlik saygıları ve aile bağlarının yüksek, ailede şiddet görme durumlarının düşük olduğu bulunmuştur. Üst sosyo-ekonomik düzey arttıkça benlik saygısının arttırdığı (p<0.001) aile içi şiddet görme durumunun azaldığı (p<0.001) saptanmıştır. Kız öğrenciler erkek öğrencilere göre ailelerinden daha az şiddet görmektedirler (p<0.001). 6. sınıf ( yaş 12) öğrencilerin aile bağları 7. sınıf (yaş 13) ve 8. sınıf ( yaş 14)'a göre daha yüksektir (p<0.001). Ebeveynlerin öğrenim düzeyi arttıkça çocuklarının benlik saygısı da artmaktadır (p<0.01). Öğrencilerin ailede şiddet görmesi benlik saygısını düşürürken (p<0.001); aile bağlarının kuvvetlenmesi benlik saygısını arttırmaktadır.
Uluslararası göç ve gelişmekte olan ülkelere etkisi: Türkiye örneği

Göç davranışının açıklanmasında 'insanların yasadıkları yerdeki değişim' ve'bireylerin yasadıkları yeri değiştirme kararları' nedeniyle meydana gelen hareketlilik kavramları arasında dolaylı bir tartışma mevcuttur. Göç genellikle ekonomik ve sosyal değişimin bir sonucudur. Örneğin, göç iyileşen ekonomik ve sosyal koşullar ile kalkınmayı sağlayabilir veya alternatif olarak durgunluğun ve eşitsizliğin sürmesine, hatta artmasına neden olabilir. Göç; diller, kültürler, etnik gruplar ve ulusal bölgeler arasındaki geleneksel sınırların aşındırılmasında yardımcı olur. Türkiye'nin Asya ve Avrupa'yı birbirine bağlaması, politik risk barındıran ülkelere yakınlığı zaman Türkiye'yi bireysel, örgütsel hatta kitlesel göçlerin hedefi haline getirmektedir. Türkiye'nin önemli geçiş güzergahlarına sahip olması birden çok göç tipini kendinde toplamasıyla sonuçlanmaktadır. Türüne göre doğrudan ve dolaylı göçler; yasal açıdan resmi ve gayr-i resmi göçler, nitelik bakımından beyin göçü ve işçi göçleri, nedenlerine göre gönüllü ve zorunlu göçler, birden çok göç tipine örnek verilebilir. Türkiye Cumhuriyeti Devleti kuruluş tarihinden bu yana zorunlu göçe maruz kalanların sığınabilecekleri 'güvenli ülke izlenimi' vermektedir. Özellikle savaşların ve iç çatışmaların yaşandığı, demokratik ve insan haklarının sosyal yaşamda yer bulmadığı, ekonomik ve yönetim istikrarsızlığın yapısall bir sisteme dönüştüğü ülke vatandaşları için de 'sığınma merkezi' görevi görmektedir.