turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Relations between U. S and Russia during the Kosovo crisis

Dünya yaklaşık yarım yüzyıl boyunca iki kutuplu olarak yönetildi. İkinci dünya savaşı sonrası gelişen süreçte, ABD'nin başını çektiği batı bloğu ve SSCB'nin öncülüğündeki doğu bloğu bu iki kutbu teşkil ettiler. Gerek ekonomik alanda gerekse askeri alanda, bu iki devlet ve beraberindekiler, kendi sistemlerini oluşturdu ve dünya bu iki devletin güç kullanımına sahne oldu. 1989'da Sovyetler Birliği'nin yıkılması ile resmi olarak bu iki kutuplu düzenin sona erdi. Bu andan sonra, dünya, Balkanlar başta olmak üzere yeni çatışma alanlarının oluşmasına sahne oldu. Eski Sosyalist Yugoslavya'nın parçalanışı, bölge üzerindeki hakimiyet kurma yarışını beraberinde getirdi. Balkan Krizleri, Sovyetlerin yıkılmasının ardından kurulan Rusya'nın, yeniden toparlanması ve uluslararası alanda kendine yer bulma çabaları bakımından, zor birer sınavdı.1990'ların sonlarına doğru Kosova'da ortaya çıkan kriz, büyük bir otorite tesis etme savaşını da beraberinde getirdi. 1989 yılında gerçekleşen anayasa değişikliği ile Kosova, özerk yapısını kaybetti. Bu ondan sonra yaşanan etnik çatışmalar bütün dünyanın dikkatini Avrupa'nın bu küçük toprak parçasına yöneltti. Eski gücünden uzakta olan Rusya bu kriz esnasında Yugoslavya'nın adeta hamisi gibi davranarak, hem tezlerini kabul ettirmeye çalıştı hem de BM Güvenlik Konseyi'ndeki veto hakkı ile olası bir askeri müdahalenin önüne geçmek istedi. Fakat batı savunma bloğu NATO, ABD öncülüğünde teammüler dışına çıkılarak, herhangi bir self-determinasyon hakkı oluşmadan ve Güvenlik Konseyi kararı olmadan 76 gün süren ağır bir hava hücum harekatı gerçekleştirdi ve böylece Miloseviç'i anlaşma masasına oturmaya ikna etti. Bu kriz, Sovyetlerin dağılması ile kurulan Rusya ile süper güç ABD'nin adeta bir gövde gösterisine sahne olmuş, fakat o zamanda geçiş dönemindeki Rusların zayıflığından dolayı ABD'nin zaferi ile sonuçlanmıştır. Bu sebeple, halen günümüzde de devam eden ve en son Kırım'ın Ruslar tarafından ilhakı ile sonuçlanan çekişmelerin temeli olarak Kosova Krizi, bu çalışmada ele alınmıştır.
Iran's policy on Syria in the post-revolution era within the context of defensive realism

1979'dan bu yana, İran ve Suriye bölgesel ve uluslararası düzendeki pek çok değişikliğe rağmen uzun süreli bir ittifakı korumayı başardı. Birçoğu için ortam din ve inanç sistemleri bu ittifakın korunması için güvenli bir altyapı oluşturdu. Ama bunun yerine bu çalışma ortak sayılan inanç sistemleri değil ulusal çıkar hesaplamaları ve hayatta kalma anlayışlarının, bu ittifakın günümüze kadar ayakta kalmasını sağladığını öne sürüyor. Bu çalışma İran'ın dış politika yapımındaki temel noktaları ve motivasyonları sorguluyor ve defansif realizm teorisi ile bu soruları açıklamaya çalışıyor.
Myth or truth? An analyses over North Korean nuclear deterrence capability and the real policy of the USA about Northeast Asia

Nükleer bir Kuzey Kore korkusu, ilk nükleer bombalarını patlattıkları 2006 yılından beridir dünya için ciddi bir sorun oluşturmaktadır. Kuzey Kore sahip olduğu nükleer silahları kendi topraklarını korumak için ürettiklerini belirtseler de ABD ve onun Uzak Doğu Asya'daki müttefikleri tam tersini düşünmektedir. Sadece Çin Kuzey Kore'nin yanında görünmektedir. Çin ve Rusya her zaman Kuzey Kore'nin en yakın müttefikleri olmuşlardır ve ABD Kuzey Kore'yi nükleer silahlardan arındırmak için çalışmıştır çünkü Kuzey Kore'nin hali hazırda mevcut olan balistik füzeleri ve nükleer silahları ile ABD ana karasını vurma kabiliyetine sahiptir. ABD Kuzey Kore'nin nükleer tehditlerine karşı THAAD sistemini hem Japonya'ya hem de Güney Kore'ye yerleştirdiği için Japonya ve Güney Kore ABD'nin bölgedeki ABD askeri himayesinden oldukça memnunlardır. Nükleer savaş olasılığı ülkeler arasında kalıcı bir korkuya sebep olmaktadır. 2'nci Dünya Savaşının sonunda Nagasaki ve Hiroshima'ya atılan nükleer bombalardan sonra devletler nükleer silahlanma ve nükleer gücün geliştirilmesi hususunda çok daha dikkatli olacak şekilde davranmaktadırlar. Kuzey Kore ABD ve onun müttefikleri tarafından bir nükleer savaş başlatma kabiliyetine sahip olduğu için düşman olarak görülmektedir. Fakat nükleer savaşın oldukça ciddi sonuçları olacaktır. Bundan dolayı dünya üzerindeki hiçbir devlet büyük bir yıkıma sebep olmak istememektedirler.
Türkiye'de ve Tataristan Cumhuriyetinde yabancıların çalışma hakkı

Anayasa'ya göre, herkes çalışma hakkına sahiptir. Genel kural, yabancılar Türkiye'de Türk vatandaşları gibi çalışma hak ve özgürlüğünden yararlanırlar. Yabancılara ilişkin düzenlemeler kanunlarla yapıldığı takdirde, yabancıların haklarını azaltan, sınırlayan durumlar öngörülebilir. Bunun sınırı milletlerarası hukuk normlarıdır. Çalışma haklarından yararlanacak yabancıların, yerine getirmek zorunda oldukları usul kuralları vardır. Bunlar çalışma izni ve çalışma vizesi alınması, ikamet izni alınması, bildirme yükümlülüğüdür. Yabancıların çalışma haklarına kamu güvenliği, kamu sağlığı, kamu düzeni, kamu yararına ekonomik nedenlerle kanunlarda sınırlamalar getirilebilir. Sosyal hak ve özgürlüklere gelince, yabancıların Türkiye'de bazı kısıtlamalarla da olsa sendikal hakları, toplu sözleşme, grev ve lokavt hakları, sağlık hizmetlerinden yararlanma ve dinlenme hakları, sosyal güvenlik hakları vardır. Bu haklar ve özgürlükler gerek kanunlarla gerek milletlerarası sözleşmelerle tanınmıştır.
Soğuk savaş ve sonrası dönemde kitle imha silahları ve silahsızlanma çabaları

20 yüzyıl, içerisinde yaşanan iki dünya savaşı ve bu savaşlarınyıkıcılığı nedeni ile tarih sahnesinin insanlık adına yaşanan en acımasızyüzyılı olma özelliğini taşımaktadır. İnsanları öldürmenin maliyeti, silah teknolojisinde yaşanan gelişmeler ile birlikte bu yüzyıl içerisinde sürekli bir artış eğilimi göstermiştir. Bireylere yönelen basit çalışma prensiplisilahlardan, kitleleri imha etmeyi amaçlayan ileri teknoloji ürünü ve yüksek maliyetli silahlara doğru kısa zamanda uzun sayılabilecek bir yol kat edilmiş ve günümüz itibariyle de geri dönülemez bir noktaya gelinmiştir. Çalışmamızda, bu noktadan hareketle, kitle imha silahları kavramı ve buna bağlı olarak gelişen silahsızlanma süreci incelenmiş ve bu bağlamda gelecekte belirebilecek tehditler ortaya konmaya çalışılmıştır.
Kırım Savaşı'nın Osmanlı İmparatorluğu'na ekonomik etkileri ve iaşe sorunu

Tezimin konusu, Kırım Savaşı'nın (1853-1856) Osmanlı İmparatorluğu'na ekonomik etkileri ve savaş dolayısıyla ortaya çıkan iaşe sorunudur. Kırım Savaşı'nın, Osmanlı İmparatorluğu ile Avrupa devletlerinin 19. yüzyıl tarihinde önemli bir yeri olan bir savaştır. Konuyu, arşiv belgeleri ile savaş süresince çıkan gazetelerdeki haberler çerçevesinde hazırladım. Birinci bölümde, Kırım Savaşı'nın siyasi yönüne baktım. Öncelikle savaşın esas nedeni olan Doğu Sorununu ele aldım. Savaş sonunda yapılan Paris Barış Antlaşması ve Islahat Fermanı, imparatorluğu Avrupa devletlerinin müdahalesine daha açık hale getirdi. Savaştan sonra imparatorluğun birlik ve bütünlüğünü bozan olaylarda Avrupa devletlerinin koruması görülmedi. Savaşın ekonomik etkilerini ikinci bölümde ele aldım. Savaşın genel olarak devletlerin ekonomik ve mali yapısını olumsuz etkilediği bir gerçektir. 19. yüzyılın başından imparatorluğun kötü olan ekonomik ve mali durumu, Kırım Savaşı sırasında daha da bozuldu. Üçüncü bölümde imparatorluğun iaşe sorununu inceledim. 1838 Ticaret Antlaşması'ndan Osmanlı İmparatorluğu, ekmek iaşesi işinden kendini çekti. Savaş sırasında piyasa kuralları çerçevesinde ekmek yapımına ve hububat alımına karışmazken İstanbul halkının ihtiyat hububatını almaya devam etti. Osmanlı idaresinin bütün önlemlerine rağmen halkın ve ordularının iaşesinde zorluklar ve darlıklar çıktı.
Fransa'nın Doğu Akdeniz havzasındaki misyonerlik faaliyetleri

Osmanlı İmparatorluğu çöküş sürecine girmekle beraber yabancı devletlere bazı ayrıcalıklar tanımak zorunda kalmıştır. Bu ayrıcalıklardan yararlanan Fransa, imparatorluk topraklarındaki Katoliklerin hamiliğine soyunmuştur. Elde ettiği himaye hakkından faydalanarak kendi menfaatlerine uygun misyoner okulları ve diğer bazı müesseseler oluşturmuştur. Osmanlı İmparatorluğu için halkın çeşitli unsurlarının kendi dil ve kültürlerini yaşatmak adına oluşturdukları kurumlar manasına gelen bu müesseseler, Fransa için yoğun siyasi faaliyetlerde bulunmuş ve birer uç karakol görevi yapmışlardır. Bu durum ise Osmanlı İmparatorluğu açısından büyük bir tehlike olarak ortaya çıkmıştır. Çalışma, Fransızların sözde eğitim, kültür ve sosyal amaçlı müesseselerinin, Osmanlı İmparatorluğu açısından ne anlam ifade ettiğini ve ne gibi sonuçlar doğurduğunu konu edinmiştir. Bu bağlamda tezin birinci bölümünde; Misyon, Misyoner ve Misyonerlik gibi terimlerin yanı sıra Doğu Akdeniz'de yoğunluk kazanan misyonerliğin nedenleri, misyonerlerin yetiştirilmeleri ve uyguladıkları metotlar açıklanmaya çalışılmıştır. İkinci bölümde; Osmanlı topraklarında emperyal emellerini gerçekleştirmek isteyen Fransa'nın, gayr-i müslim unsurlar üzerinden ne gibi politikalar yürüttüğü üzerinde durulmuştur. Üçüncü bölümde; Fransa'nın; XX. yüzyılın başlarında Fransız sanayisi için geniş bir pazar ve hammadde kaynağı olan Doğu Akdeniz'deki iktisadi menfaatlerinden bahsedilmiştir. Dördüncü ve son bölümde ise; Fransızların Doğu Akdeniz'deki misyoner kuruluşları irdelenmiştir. Fransa'nın Doğu Akdeniz'de uyguladığı siyaset bu misyoner okulları, sağlık kuruluşları, yetimhaneler ve dini müesseseler aracılığıyla yürütülmüştür.
İran İslam devrimi ve değişen İran dış politikası

İran islam Cumhuriyeti 1.648. 195 km2 yüzölçümü, 81 milyon nüfusu ile Ortadoğunun en önemli ülkelerinden biridir. 90% Şii nüfusla dünyada en çok Şii'nin yaşadığı ülkedir. Ülkede Farslar, Azerbaycan Türkleri, Kürtler, Türkmenler yaşamaktadır. 20. yüzyılın başlarında Batı'nın en yakın müttefiki olarak girse de, 20. yüzyılın sonlarına doğru Batı karşıtı bir ülke olmuştur. Batı düşmanı çevrilmesi İran devrimi ile alakalıdır. Devrimden sonra yeni hükümete karşı düşmancıl bir tavır takınan Batı aynı tavrı görmüştür. Çeşitli yöntemlerle anti-devrim uygulansa da başarıya ulaşılamamıştır. İran Rusya ve Çin'le müttefiktir. Şanghay İş Birliği Örgütü'ne de üyedir. Ekonomisi petrol ve gaz ihracatına dayanmaktadır. İç politikada devrimi korumak, dış politikada devrim ihracı yapma politikası uygulayan İran son dönemlerde Ortadoğu'dakı otororite boşluğunu iyi kullanmıştır. İslam devriminden sonra Irak, Yemen, Lübnan, Suriye gibi ülkelerde yayılmacı politikalarını uygulamaya çalışmıştır. Azerbaycan, Bahreyn gibi ülkelerde de Şii nüfusun çok olması bu hükümetleri korkutmaktadır. Son dönemlerde İran bu politikayı askeri, ekonomik, eğitim alanlarında kullanmaktadır. İran Velayet-i Fakih anlayışı ile bölgedeki Şii'lerin savunucusu rolunu üstlenmeye çalışmaktadır. Şii Hilali kurma mücadelesi veren İran, İnşacı politikaları ile Ortadoğu da idealist davranırken, Orta Asya'da ve Şii nüfusun olmadığı bölgelerde realist olarak yaklaşmaktadır. Tezin amacı bölgeyi iyi bir şekilde analiz ettikden sonra Ortadoğu'daki sorunlara çözümler aramaktır. Bu cözümleri ararken İslam devriminin ideolojisini, içerde ve dışarda yaptığı politikaları anlamaktan geçmektedir.
Güneydoğu Asya'nın çatışma bölgelerinde Türkiye'nin varlığı ve etkisi

Türkiye, son on yılda Adalet ve Kalkınma Partisi yönetiminde uluslararası arenadaki gücünü önemli ölçüde artırmıştır. AKP yönetimindeki Türkiye, daha açık ve etkin bir dış politika ile Güneydoğu Asya'da dahil olmak üzere çeşitli bölgelerdeki etkisini arttırmıştır. Türkiye ile Güneydoğu Asya arasında Osmanlı İmparatorluğu'ndan beri ilişkiler devam etse de son dönemde kurulan ilişkiler daha yoğun ve etkileşim içinde olmuştur. Türkiye'nin Güneydoğu Asya bölgesine yönelik yürüttüğü politikalar, diğer resmi ilişkilerle birlikte insani yardım politiklarına da yoğunlaşmasıyla diğer bölgelerde yürütülen politikalarlar da benzerlik göstermektedir. Türkiye bu tarz politikaları hem devlet hem de devlet dışı aktröler ile yürütmektedir. Bununla birlikte, Türkiye'nin uluslararası alanda bu tür faaliyetleri birçok bölgede yürütülürken, Müslüman azınlık bölgelerinde bu politikalar daha yoğun ve etkin olarak devam etmektedir. Bu çalışma, Türkiye'nin uluslararası politikada üçüncü taraf olarak yer aldığı Güneydoğu Asya bölgesindeki çatışma alanlarına odaklanan niteliksel bir araştırmadır. Bu çatışma alanları uzun yıllardır devam eden çok ağır problemlerin olduğu Filipinler'deki Mindanao, Tayland'daki Patani ve Myanmar'daki Arakan'dır. Yine bu çalışma Türkiye'nin Güneydoğu Asya'daki çatışma alanlarındaki rollerini incelemeyi, ayrıca Güneydoğu Asya çatışma bölgeleri içerisindeki çatışmaları anlamayı, Türkiye'nin bölgeye yönelik politikalarını analiz etmeyi ve son olarak Türkiye'nin Güneydoğu Asya çatışma bölgelerindeki etkisinin sonuçlarını anlamayı amaçlamaktadır. Bu bağlamda, öncelikle uluslararası ilişkiler teorisindeki barış ve çatışma çözümlemelerini sentezleyen iki temel kavram Yumuşak Güç ve Üçüncü Taraf kavramsallaştırmaları üzerinde durulacaktır. Bununla beraber iki kavram bu çalışmada daha çok inşacılık teorisi altında analiz edilecektir. Bu tez hem devlet hem de devlet dışı aktörlerle Türkiye'nin çatışma bölgelerinde, arabulucu ve yardımcı ya da bağışçı roller oynadığını ortaya koyacaktır. Her bir alanda, çatışma vakalarının bağlamına göre müdahalelerin yoğunlukları farklılaşmaktadır. Normlar, kimlik veya dış politika gibi daha maddi olmayan faktörlerle birlikte bu müdahaleler Türkiye'nin bölgedeki etkisini arttırmaktadır. Bununla beraber askeri olmayan yumuşak güç araçları da Türkiye'nin bu çatışma alanlarındaki itibarını arttırmaktadır. Sonuç olarak, bu durum bölgedeki devletler tarafından tehdit algısı oluşturabilecekken; tam tersine bölgedeki halkın Türkiye'ye karşı beslediği güveni ve hayranlığı arttırmaktadır. Ayrıca Türkiye bölgeye karşı ne kadar aktif bir politika izlerse devletler düzeyindeki ilişkiler de o derece gelişmekte ve görünür olmaktadır.
Küresel ekonomide modern İpek Yolu projesinin doğuşu, Avrupa - Asya taşıma koridorları

Milattan önce başlayıp, milattan sonra da dünyanın doğusu ile batısı arasındaki ticaret uzun bir süre Tarihi İpek Yolu'nun üzerinde gerçekleşmiştir. Sadece ticari olarak alışveriş yapılmamış olup, toplumlar arasında kültür alışverişi, din alışverişi ve kısaca medeniyet alışverişi de yine bu yol üzerinde yapılarak dünyanın iki uzak noktası arasında fikirler ve düşünceler taşınagelmiştir. Tarihi İpek Yolu Sovyetler Birliği'nin dağılması ve özellikle deniz taşımacılığının gelişmesiyle birlikte önemini kaybetmiştir. Küreselleşen dünyada deniz taşımacılığı dünya ticaretine yeterli cevabı veremeyecek duruma gelmiştir. Bunun yanında kapalı ekonomi anlayışından çıkarak dünya ekonomisine Entegre olmaya çalışan Çin dünya piyasalarında hızlı bir ivme ile gelişme göstermiştir. Ucuz olan işgücü sayesinde üretmiş olduğu ürünleri dünya pazarlarına ulaştırmak istemesinin yanında Sovyetler birliğinin dağılması ve Orta Asya da meydana gelen otorite boşluğunu doldurmaya çalışarak, aynı zamanda Orta Asya devletleriyle olan bağlarını geliştirmek istemesi sonucu Tarihi İpek Yolunu Modern İpek Yolu olarak yeniden canlandırmaya çalışmaktadır. Modern İpek Yolu'nun canlandırılması için yalnızca Çin değil Dünyanın doğusunda ve batısında yer alan neredeyse bütün ülkelerin, özellikle de gelişmiş ülkelerin dolaylı ya da doğrudan girişimleri bulunmaktadır. Özellikle Avrupalı devletler büyük enerji kaynaklarına sahip Orta Asya ve Kafkas ülkeleri ile bağlantı kurmak, Uzakdoğu piyasalarıyla ekonomik ilişkiler geliştirmek ve Uzak Doğu pazarlarına açılabilmek için Modern İpek Yolu Projelerine ağırlık vermektedir. Modern İpek yolu projesi ile dünyanın doğusu ve batısı arasında özellikle kara ve demiryollarının gelişmesiyle başta Çin olmak üzere güzergah üzerinde bulunan ülkelerin ekonomik kalkınmaları ve küresel ekonomiye entegre olmaları sağlanacaktır. Bu doğrultuda çalışmalar yapılırken bilhassa denize kıyısı olmayan ülkeler üzerinde ciddi bir maliyet külfeti oluşturan ulaştırma maliyetleri aşağı çekilecek ve ülkelerin birbirleri ile ticaret yapmaları teşvik edilecektir. Modern İpek yolu projesi ile birlikte uzun dönemde meydana gelecek olan gelişmeler; Toplam ekonomileri 21 trilyon dolara ulaşan koridor üzerinde bulunan 65 ülkenin ekonomik, kültürel ve sosyal yaşantısına olumlu bir etki yapacağı, ilgili ülkeler arasında işbirliğini arttıracağı ve bu ülkelerin üretim ve istihdamlarında da oluşacak girdi ve çıktı miktarlarını olumlu yönde etkileyeceği beklenmektedir.
The role of audience costs in Turkish hard and soft power foreign policy

Yerli izleyici maliyetinin farklı dış siyaset tehditleri üzerinde oynadığı rol nedir? Yerli izleyici maliyetleri bir liderin dış tehdit yaratıp ardından vazgeçmesinin ülke içinde cezalandırılması üzerine yapılan araştırma, silahlı kuvvet kullanma tehdidi gibi sert güce dayalı dış siyaset tehditlerinden vazgeçen liderler için izleyici maliyetlerinin söz konusu olduğuna dair doğrudan kanıt sağlar. Bu tez farklı dış siyaset araçları üzerindeki yerli izleyici maliyetlerinin rolünü anlamayı amaçlıyor. Tomz'u (2007) temel alarak Türkiye bağlamında sert ve yumuşak güç ile ilgili dış siyaset krizleri hakkında dört farklı senaryo betimleyen anketler tasarladım. Bulgularım Türk vatandaşlarının lideri daha çok ekonomik yaptırımlar ve sınır ablukaları ile ilgili dış siyaset araçlarına ilişkin tehditleri takip etmekten sorumlu tuttuğunu gösteriyor. Halk hem sert güç aracı silahlı kuvvet gibi hem de yumuşak güç olarak dış siyaset aracından dış yardım uzantısı gibi vazgeçmeyi cezalandırma konusunda daha isteksiz. Bu bulgular izleyici maliyetlerinin seviyesinin farklı dış siyaset araçları arasında farklılık gösterdiğini ortaya koyuyor. Ayrıca Türk katılımcılarının başbakanın durumu nasıl idare ettiği konusunda karar vermelerinde Türkiye'nin ulusal güvenliği, uluslararası itibarı ve komşularıyla ilişkilerinin önemli etkenler olduğu sonucuna vardım. Diğer yandan Türkiye'nin bölgedeki liderliğinin pekiştirilmesinin en önemsiz etken olduğu ortaya çıktı. Son olarak, bulgular Türkiye halkı için izleyici maliyetinin ana kaynağının, ulusal güvenlik ve ülkenin uluslararası itibarı hususundaki kaygılardan ortaya çıktığını gösteriyor.
Türkiye'de resmi devlet ideolojisi ve dış politikaya yansımaları (1923-1938 arası)

Bu çalışma erken Cumhuriyet döneminde (1923-1938) Türkiye'de resmi devlet ideolojisinin söylemsel, kurumsal ve teorik olarak ana çerçevesini ortaya koymayı ve bu resmi ideolojik çerçevenin dış politika yapımına yansımalarını ele almayı amaçlamaktadır. Bu bağlamda çalışma birbirine bağlı üç temel sorun etrafında şekillenmektedir: 1) Resmi ideolojinin söylemsel ve kurumsal çerçevesi, 2) Resmi ideolojinin teorik çerçevesi, parametreleri ve karakteristik özellikleri, 3) Resmi ideolojinin dış politika yapımına yansımaları. Resmi ideolojinin söylemsel çerçevesiyle ilgili olarak öncelikle, Cumhuriyet Türkiye'sinin siyasi mimarları M. Kemal Atatürk, İsmet İnönü ve Recep Peker'in söylev ve demeçleri etrafında resmi devlet ideolojisinin kavramsal çerçevesi incelenmiştir. Burada resmi ideolojiyi şekillendiren, formüle eden temel kavramlar, kaygı, öncelik ve hassasiyetler, tespit edilmiş ve ele alınmıştır. Resmi ideolojinin kurumsal çerçevesi kapsamında, resmi devlet ideolojisinin dönemin resmi / kurumsal belgeleri olan CHP Nizamnameleri / Programları ve 1924 Anayasası üzerinde 1923'ten 1937'ye uzanan tarihi seyirde kurumsal çerçevesini kazanma süreci incelenmiştir. Tezde ayrıca resmi ideolojiyi teorik düzlemde tanımlayan kurucu parametreler üzerinde durulmuştur. Bu parametreler 'güvenlik', 'kimlik' ve 'eksen / model: Batı' olarak belirlenmiştir. Bunlar üzerinden resmi ideolojinin karakteristik özellikleri, ana hatları tespit edilmeye çalışılmıştır. Çalışmada son olarak, erken Cumhuriyet dönemi Türkiye'sinde resmi devlet ideolojisi dış politika ilişkisi ve resmi ideolojinin dış politikaya yansımaları analiz edilmiştir.
The connection and contributions of Caliph Abu Bakr to the first Muslim liberation of Islamicjerusalem

Yedinci yüzyılda Beytülmakdis'in ilk Müslüman fethi tarihte dikkate değer bir zaferdir. Bu tarihi olay, iki süper güç olan Bizanslılar ve Persler arasında İslam'ın saygınlık ve itibarını artırmıştır. Olay, Ömer ibn'ül Hattab döneminde meydana geldiği için, fetih genelde onunla ilişkilendirilmiştir. Sonuç olarak, önceki araştırmalar tipik olarak yalnızca ikinci Halife'nin fethin lideri olarak rolünü araştırmış ve literatür, bu önemli olayla ilgili çabalarını ve başarısını yansıtmaya adanmıştır. Öte yandan, Ömer ibn'ül Hattab'dan önce gelen, ilk halife Ebu Bekir hakkında sınırlı sayıda yayınlanmış çalışma bulunmaktadır. Ebu Bekir'in Beytülmakdis'in fethindeki rolü geniş çapta tartışılmamış ve bu sebeple bu çalışmanın ana amacı haline gelen bu konuda özel bir araştırma ihtiyacı ortaya çıkmıştır. Bu araştırma, Hz. Peygamber'in vefatından sonra Ebu Bekir'in sadece Medine'de İslam Devleti'nin temellerini güçlendirmek için değil, aynı zamanda Beytülmakdis'in fethi için de birçok katkıda bulunduğu argümanını öngörmektedir. İslam'ın üç ana kentinden biri olan Beytülmakdis'in önemi ve kutsallığı hayati öneme sahiptir ve bu nedenle Hz. Peygamber ve sahabeleri için bu toprakları fethetme çabaları öncelikli olmuştur. Birincil kaynaklara ve tarihsel kayıtlara dayalı araştırma ve analizler, sahabeler arasında, Peygamber'in Beytülmakdis'i fetih planını Ebu Bekir'den daha iyi kimsenin bilemeyeceğini ispatladığını göstermektedir. Ebu Bekir'in Mekke ve Medine dönemlerinde Beytülmakdis ile manevi, dini ve siyasi açıdan bağlantısının bu başarıda önemli bir rolü vardır. Mukaddes Topraklarla olan sağlam bağı, halife olarak liderliği sırasında, Beytülmakdis'in fethinin yolunu açmak için önemli katkılarına dönüşmüştür. Nihayetinde, Ebu Bekir'in Beytülmakdis ile bağlantısı ve fethine katkılarıyla, Mukaddes Toprakların ilk Müslüman fethi, onun ölümünden kısa bir süre sonra gerçekleştirilebilmiştir. Son olarak, Hz. Muhammed, Ebu Bekir ve Ömer ibn'ül Hattab'ın gösterdiği gibi, Beytülmakdis'e yönelik vizyonun Müslüman ümmetin nesilleri üzerinde bir bayrak yarışı olduğu gösterilmiştir. Bundan sonra yapılacak araştırmalar Ebu Bekir'in bağlantısını ve katkılarını çağdaş bir bağlamda her yönüyle analiz etmek için bu çalışmadan yararlanabilecektir.
Russia's policies on climate change negotiations: In search of a decisive role

Bu tez, 2020 sonrası iklim rejimi kapsamındaki stratejilerine ilişkin dinamikleri ortaya koymak için Rusya'nın iklim değişikliği politikalarını analiz etmektedir. Bu tez, Rusya'nın yeni iklim değişikliği rejimi müzakereleri çerçevesindeki pozisyonunu düşük profilli olarak değerlendiren akademisyenlerin görüşlerinin aksine, Rusya'nın yeni yükümlülükler almaya ve ekonomisini düşük karbonlu ekonomiye dönüştürmeye muktedir olması nedeniyle, yeni iklim rejiminin belirlenmesinde belirleyici bir rol oynamaya çalışacağını iddia etmektedir. Bu tez, İklim değişikliği problemi ve bu sorunun çözümü için karşı BMİDÇS kapsamındaki uluslararası tepkileri tartışmanın yanı sıra, Rusya'nın ekonomi, enerji ve sera gazı emisyonları bakımından görünümü ile iklim değişikliği üzerine temel politika gelişmelerini ortaya koymaktadır. Ayrıca, bu tez Rusya'nın uluslararası iklim değişikliği rejimi çerçevesindeki duruşunun değişimini tarihi bir bakış açısı ile tartışmaktadır. Bunun yanı sıra bu tez, Rusya'nın iklim değişikliği müzakere stratejilerini şekillendiren faktörleri açıklamaktadır.