turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Immaneul Kant'ın iman anlayışı

Bu tez giriş ve sonuç dışında iki bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde Kant'ın yaşamı ve felsefi gelişimi incelendi. Birinci bölümde Kant'ın Bilgi anlayışı üzerinde durulmaktadır. Bilgi anlayışı Kant'ın iman anlayışına bir temel oluşturması açısından son derece önemlidir. Bu nedenle bilginin temel öğelerini tartışarak iman anlayışı açısından önemini incelendik. Bölüm sonunda Kant'ın bilgi anlayışını bir bütün olarak değerlendirdik. İkinci bölümde Kant'ın iman anlayışı üzerinde durulmaktadır. Bu bölümde Kant'ın iman kavramı ve ilişkili olduğu diğer kavramlar incelendi. Ardından Kant'ın imanı temellendirme noktasındaki çabaları üzerinde duruldu. Ayrıca Kant'ın yerleşik dine ve kurumlara yönelik tutumu tartışıldı. Kant, teorik temellendirmeyi reddetmekte ve imanın pratik temellere dayanması gerektiğini iddia etmektedir. Bölüm boyunca Kant'ın bu iddiası tartışıldı ve bölüm sonunda onun iman anlayışının bir değerlendirilmesi yapıldı.
The Problem of self in Kant and Descartes

Bu çalışmada önce Descartes'ın cogito uslamlaması tartışılmaktadır. Bu uslamlama 'düşünüyorum' o halde 'varım' gibi bir çıkarım olarak ele alındığında, özellikle Hintikka'nın eleştirileri doğrultusunda, ya geçersiz ya da döngülüdür. Öte yandan 'düşünüyorum' ve 'varım'ın tek bir sezgisel edimle eşzamansal olarak kavrandığı yorumunda 'sezgi' kavramı oldukça açıklanamaz bir kavram olarak kalmaktadır. Bu yüzden Descartes'in kendi varlığını kanıtlaması oldukça problemlidir. Ayrıca, Descartesta kendi varlığını kanıtlaması kabul edilse bile, bundan bu varlığın düşünen bir şey olduğunu çıkarması da yine problemlidir. Descartes'ın bu ikinci savı için en iyi açıklama Malcolm'un, Hintikka'nın görüşlerine dayanarak, adı geçen makalesinde verilmiştir; 'varolduğumun farkında değilim' ve 'düşündüğümün farkında değilim' önermelerinin ve değillerinin kendi kendini çürüten önermeler olmasının bir anlamda zorunlu olduğu görüşü. Ne var ki, bu tür bir zorunluluk bir filozofu tam anlamıyla tatmin etmeyen sezgisel bir geçerliliğe sahiptir. Kant'ın 'ben' kavramı üzerine görüşleri hem Descartes'ın 'ontolojik ben' kavramının bir eleştirisi, hem de 'epistemolojik ben' olarak adlandırılabilecek alternatif bir 'ben' kavramının ortaya konulması açısından ele alınmaktadır. 'Epistemolojik ben' kavramı biline bilecek bir nen anlamında değil, bilme ediminin biçimsel ön koşulu anlamındadır. Descartes'çı ben anlayışının Kant'çı ve çağdaş felsefe açısından eleştirilerinin benzerlik ve ayrımları vurgulanmaktadır. Kant'ın hem 'ben' konusundaki eleştirileri hem de bu kavram için öne sürdüğü görüş analitik-sentetik, zorunlu-olumsal ve a priori- a posteriori gibi ayrımlara dayanmaktadır. Bu yüzden, Kant'ın 'ben' anlayışının Descartes'ınkinden daha savunulur olmasının ancak bu ayrımlar çürütülmediği zaman geçerli olacağı sonucuna varılmaktadır. m
Sosyal Darwinizm'in din sosyolojisi açısından incelenmesi

ÖZ Sosyal Darwinizm, XlX. ve XX. yüzyılın en önemli felsefi ve sosyolojik yaklaşımlarından bir tanesidir. Öyle ki, özellikle son yüzyıllarda oluşan modern, liberal, kapitalist hatta ırkçı algılar sosyal darwinizmi temel olarak almaya çalışmışlardır. Ancak, bu görüşün güçlünün zayıfı ezdiği ve güçlünün haklı olduğu yaklaşımı dinlerle uyuşmamaktadır. Aynı şekilde doğadaki yaşam savaşının toplumun gelişmesine hizmet ettiği görüşü dinlerle çelişmektedir. Bundan dolayı, din sosyolojisi açısından sosyal darwinizmi incelemek çok önemlidir.
Bergson's conception of time: Its effects on a possible philosophy of life

oz BERGSON'UN ZAMAN ANLAYIŞI: OLANAKLI BİR YAŞAM FELSEFESİ ÜZERİNE ETKİLERİ Kurtoğlu Taşdelen, Demet Doktora, Felsefe Bolümü Tez Yöneticisi: Doç. Dr. David Gıünberg Temmuz 2003, 215 sayfa Bu çalışmanın amacı Bergson'un zaman anlayışından nasıl bir olanaklı yaşam felsefesinin çıkabileceğini göstermektir. Bu amacı gerçekleştirmek için, Hadot'nun insan durumu paradoksu betimlemesine başvuruyorum. Bergson'un zaman anlayışından nasıl Bergsoncu bir yaşam felsefesi çıkacağını anlayabilmek için insan durumu paradoksunu anlamamız gerektiğini iddia ediyorum. Bunun sebebi, Bergson'un felsefesinde birçok ikilik bulunması ve iddiama göre bu ikiliklerin hepsinin insan durumunu ilgilendiren temel ikilik üzerinde temellenmiş olmalarıdır, inanıyorum ki bu paradoks ve bunun olanaklı bir çözümü Bergsoncu kavramlarla yeniden ifade edilirse, sub specie durationis bir yaşamı, yani sürenin görünüşü altında bir yaşamı, oluşturan Bergsoncu bir yaşam felsefesi ortaya çıkacaktır. Hadot, paradoksu yalnızca fenomenoloji bağlamı içerisinde ele almıştır. Bu beni Bergson felsefesi içerisinde paradoksa farklı yaklaşımlar bulmayaVI yöneltmiştir. Farkettim ki bu sorunsala olanaklı çözümler bulma girişimleri yalnızca fenomenoloji bağlanımda bulunamaz ve gerek Bergson'un felsefesine sadık kalabilmek için, gerek Bergsoncu bir yaşam felsefesi kurabilmek için, paradoksun dirimsel ve varoluşçu yönleri ele alınmak durumundadır. Paradoksun fenomenolojik yönü, Bergson'un dikkatin yer değiştirmesi kavramıyla birlikte ve duree reelle kavramının, yoğunluk kavramı ışığında bilinçle birlikte ele alınmasıyla ortaya çıkmaktadır. Dirimsel yön, Bergson'un gerçek evrim anlayışım elan vital kavramı temelinde incelediğimiz zaman tartışmamıza dahil olmaktadır. İnanıyorum ki insan durumu paradoksunun varoluşçu yönü Bergson'un özgürlük kavramının yüzeysel ben ve esas ben tartışmasından gelir. Birey kendisine bu paradoksla nasıl baş etmesi gerektiğini sorduğunda ortaya çıkar ve bu onun paradoksun içerdiği gerilimi dönüştürme mücadelesini belirleyerek paradoks karşısında kendi tavrım ortaya koymasını söyler.
Liberal çoğulculuğun sınırları

Çoğulculuk, günümüz toplum yapılarında kaçınılmaz bir hale gelmiştir. Toplumların bu çoğulcu yapıları, çeşitliliklerin temsili ve tanınması açısından bazı problemleri beraberinde getirmektedir. Özellikle yeni toplumsal hareketlerle birlikte farklı kimliklerin temsilinin gündeme gelmesiyle tamamen görünür hale gelen bu çeşitlilikler, modern toplumun çoğulcu karakterini gözler önüne sermektedir. Var olan bu çeşitliliklerin tanınması ve barış içerisinde toplumda bir arada yaşayabilmelerinin tesisi amacıyla ortaya çıkan liberal çoğulculuk, farklı kimliklerin haklarının korunması ve temsili açısından yetersiz kalmaktadır. Bu çalışmada liberal çoğulculuğun sınırlı kaldığı alanlar ele alınarak bir liberal çoğulculuk eleştirisi yapılmıştır.
Toplulukçuluk, dini gruplar ve Amitai Etzioni'nin yaklaşımları

Tezimizin konusu 'Toplulukçuluk, Dini Gruplar ve Amitai Etzioni'nin Yaklaşımları' olmakla birlikte, tezimiz genelde postmodern toplumlardaki, özelde 1945- 2010 yılları arasında postmodern Amerikan toplumundaki tarihsel, sosyolojik, kültürel, dinsel ve toplumsal gelişmeleri içermektedir. Etzioni genelde postmodern toplumların, özelde Amerikan toplumunun modernleşmeyle birlikte karşılaştığı problemlere çözüm önerileri sunmakta; mevcut koşullardan daha iyi, barışçıl, insancıl, dengeli, toplumsal değerlere, temel hak ve özgürlüklere saygılı, sorumlulukların önemsendiği, bilinçlilik ve farkındalık seviyesi yüksek, siyasal açıdan aktif, toplumsal açıdan duyarlı, hem bireysel çıkarların hem kamu yararının önemsendiği, 'Ben-Biz' paradigmasıyla, 'Ben ve Biz' diyebilen bir toplumu hedeflemektedir. Toplulukçuluk yaklaşımı 1990'lı yıllarda ortaya çıksa da, modernleşmenin ve postmodern yaşam tarzının daha iyi anlaşılması için 1945'ten itibaren gerçekleşen tarihsel gelişmeler, toplumsal değişimler, toplumsal grupların, toplulukların toplumsal alandaki yeri, toplumsal ilişkiler, modern organizasyon toplumunda güç ilişkileri ve elitler ele alınmıştır. Etzioni'nin çalışmaları, eserleri, kitapları, makaleleri ve teorileri detaylı bir şekilde incelenmiştir. Tarihsel süreçteki gelişmeler dikkate alınmış, gerekli görülen yerlerde dönemin koşullarıyla ilgili açıklamalar yapılmıştır. Ayrıca Amerikan toplumunu şekillendiren çevresel, kültürel, siyasal, ekonomik faktörler, toplumsal, ahlaki ve dinsel yapılanma gibi kendine has özellikler üzerinde durulmuştur. Aktif Toplum Teorisi ve Toplumsal Özdenetim Teorisi, Uyum Teorisi ve Kompleks organizasyonlar çalışmaları birlikte değerlendirilmiştir. Toplulukçuluk yaklaşımı Durkheim, Tönnies gibi İlk Toplulukçuların; Duyarlı Toplulukçular denen günümüzdeki Toplulukçuların görüşleri, tartışmalar, eleştiriler, yazarın katkıları dikkate alınarak, toplumsal düzeni vurgulayan Asyalı Toplulukçulardan ayrılarak değerlendirilmiş, Batı toplumlarındaki Toplulukçuluk çabalarına kısmen değinilmiştir. Duyarlı toplum yaklaşımı yazarın gündemdeki konularla ve 21. yüzyılda toplumsal, siyasal, dinsel, kültürel, ulusal ve uluslararası alandaki tartışmalarla ilgili, özel hayat ve kamu yararı açısından görüşlerinin derlemesi gibidir. Kısacası Aktif toplum postmodern topluma alternatif olarak sunulmaktadır; Duyarlı toplum bunun daha gelişmiş bir modeli olarak düşünülebilir; Toplulukçuluk yaklaşımı ise hem modernleşme sancıları çeken toplumlar, hem modern toplumlar hem de postmodern toplumlar için sunulmuş bir reçete gibidir. Bu reçetenin çeşitli toplumlar için ve özellikle uluslararası alanda çare olup olamayacağını zaman gösterecektir.
In search for the Demos: An existentialist dialectical view of Nomos and Phusis

Bu tez farklı toplumsal bileşenlerin tümleyici projelerinin temel kuramsal dayanaklarının varoluşsal diyalektik ile yeniden düşünülmesini hedeflemektedir. Başatlaşmış bir gereksinim olan geç kapitalizmin egemenlik, üretim ve yeniden üretim ilişkilerinin elvermekte olduğu insani gizilgüçlerin yeniden okunmasına binaen eylemliliğin bu yönde bir kuramsallaştırılmasının temellendiği ontolojik öncüller ve epistemolojik koyutlar irdelenmiştir. Kuramsal dolayımını Adorno'nun Hegel diyalektiğinde gerçekleştirdiği dönüşümler, Spinoza'nın eylemde saklı olan indirgenemez içkinlik ve Aristoteles'in berkittiği dunamis anlayışından alan yazar Marks, Engels ve Lenin'in diyalektik özdekçiliğine varoluşçu bir yoldan ulaşmayı denemiştir. Böylesine bir izlek takibinin özgül zorluklarının farkında olan yazar kuramının kavramsal ayraçlarını Schopenhauer, Kant, Nietzsche, Heidegger, Lukacs vb. düşünürlerin ilgili kavramsallaştırmalarıyla varsıllaştırmış, bu yeniden düşüne son rötuşları ise Sartre ile süreklileşen bir eşsöylemlilik ile vurmuştur. Yazar bu dolayımla, tarihselci yaklaşımın safkan bir savunucusu olmamasına karşın, edinmiş olduğu kuramsal çıktıları tarihsel bir bütünsellikte değerlenmiş ve böylece geçmişş ve şimdiki insani gizilgüçlerin çok-aşamalı bir çift yorumsamacılıkla irdelenmesine yönelmiştir. Yeniden kodlanmış metinsel geçmişşliklerin karşıtçı tümlüklere aktarımına odaklanan bu varoluşçu diyalektik deneme kendine arkaik ve klasik eski Yunan'daki tümleyici projeleri konu edinerek budanmış gizilgüçlerimizden köklenen şiddetli acının yeniden kavranışına yönlenmiştir.
Çağdaş epistemolojide bağdaşımcılık teorisi

Çağdaş epistemolojinin önemli sorunlarından olan bilginin yapısı ve gerekçelendirme konusunda ortaya çıkan sonsuz gerileme argümanına çeşitli yanıtlar geliştirilmiştir. Bu çalışma, bu yanıtlardan bağdaşımcı kuramı konu etmektedir. Bu çalışmada bu yanıtlardan biri olan bağdaşımcılık teorisi, epistemolojideki yeri, ortaya çıkışı ve savunucularının epistemolojik görüşleri incelenmiştir. Çalışma altı bölümden oluşmuştur. Çalışmanın ilk bölümünde bağdaşımcılık teorisinin epistemoloji içerisindeki yerine değinilmiş ve çağdaş epistemolojide tartışılan konulara değinilmiştir. Bununla birlikte bağdaşımcılık teorisinin, sonsuz gerileme argümanına verilen cevaplara karşılık olarak, temelcilik teorisine karşı alternatif bir teori olarak öne sürülmesi sonucunda temelcilik konusunun da ele alınmasını gerektirmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde, bağdaşımcılık teorisine karşı yapılan ve bağdaşımcılık teorisini destekleyen argümanlar ele alınmıştır. Çalışmanın üçüncü bölümünde, bağdaşımcılık teorisini savunan teorisyenler ele alınmıştır. Bu isimlerden Keith Lehrer ve Laurence BonJour bağdaşımcılık teorisini geliştiren isimler olarak karşımıza çıkmaktadır ve bağdaşımcılık teorisi ile ilgili görüşleri ele alınmıştır. Ayrıca bu bölümde Nicholas Rescher ve Donald Davidson'un bağdaşımcılık teorisi ile ilgili görüşleri ve bağdaşımcılık teorisinin doğruluk ile ilgili bağlantısı ele alınmıştır. Çalışmanın sonunda bağdaşımcılık teorisinin gerekçelendirme sorunu çerçevesinde, temelcilik teorisine karşı geliştirilen en iyi alternatif teori olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
Max Scheler'de insan sorunu

Çalışmamızda insan sorunu batı felsefe tarihinden kimi örneklerle ortaya konulmuş daha sonra Max Scheler'in insan anlayışı ele alınmıştır. Batı felsefe tarihinden sunulan örneklerde, Rönesans dönemine kadar insanın ele alınışında kimi farklılıklar olsa da temelde aynı kaldığı, klasik diyebileceğimiz insan anlayışından gerçek kopuşun Rönesans ile başladığı görülmüştür. Rönesans öncesi insan anlayışı, insanı, içinde en yüce varlıktan bir öz taşıyan canlı olarak görüyor ve onun bedensel isteklerinden arınarak içindeki bu öze göre yaşaması gerektiğini öğütlüyordu. Bu öğüt küçük bir azınlık tarafından yaşama geçirilmiş olsa da çağlar boyu insanın ereği olmaya devam etmiştir. Rönesans felsefesi bu küçük azınlık yerine yığınlara bakarak insan doğasını anlamaya çalışmış ve insanı doğa yasalarına tabi bir varlık olarak görmüştür. Çok geçmeden bu düşünce eleştirilmeye başlanmış olsa da Rönesans ve sonrası varlığını sürdürmeye devam etmiştir. 19. yüzyılın başlarına gelindiğinde insana ilişkin bir yığın felsefi görüşe ek olarak biyolojide türlerin kökenine ilişkin Evrim Teorisi insanın yeniden ele alınmasını gerekli kılmıştır. İnsana ilişkin bir diğeriyle uzlaşmayan bu fikir karmaşası M. Scheler'in insan felsefesi çalışmasının temelini oluşturmuştur. Scheler insanın kendine ait bilgisindeki bu karmaşa ile tarihin hiçbir döneminde karşılaşılmadığını ileri sürerek, yalnızca insana has olanın araştırıldığı çalışmasını yapmıştır. Scheler'in felsefi antropolojinin kurucusu olarak anılmasını sağlayan bu çalışma ile önceki insan anlayışları arasında benzerlikler kurulsa da Scheler'in orijinal katkıları göz ardı edilemez.
Gazali düşüncesinde insan psikolojisine ilişkin bulgular

Bu tez, Cumhuriyet Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü'nde yüksek lisans tezi olarak hazırlanmıstır. Gazali düsüncesinde insan psikolojisine iliskin bulgular konulu bu arastırma, bir giris ve üç bölümden olusmaktadır. Giris bölümünde, arastırmanın problemi, amacı, önemi, yöntemi, sınırlılıkları, arastırmada geçen temel kavramlar ifade edilmistir. Birinci bölümde, psikoloji tarihi ve gelisimi, tarihi süreç içerisinde olusangenel psikoloji ekolleri, islam düsünce tarihinde insan psikolojisine iliskin yorumlar üzerinde durulmustur. kinci bölümde, Gazali'nin yasadıgı dönemin genel olarak psiko-sosyaldurumu, Gazali'nin hayatı, fikri olusum süreci ve eserleri hakkında bilgi verilmistir. Üçüncü bölümde, insan nedir, insandaki ruhsal mekanizmalar, insan davranıslarının temelleri, ögrenme, ruh saglıgı gibi konular hakkında, Gazali'ningörüsleri aktarılıp, yorumlar yapılmıstır.
Nietzsche'de üstinsan anlayışı

Ortaçağın sonlarına doğru nominalizmle birlikte tikellerin bilinebileceği anlayışı egemenlik kazanmış ve Ortaçağ'da dekor olan doğa artık hareketin gözlemlendiği bir yer olmuştu. Bu vb. hızlı gelişmeler Rönesans dönemine ışık tutmakla birlikte ModernÖznenin tasarımına zemin hazırladı. 17. yy. kelimenin tam anlamıyla modernitenin, modern öznenin inşasının temellerinin atıldığı bir çağdır. Bu öznenin tasarımıberaberinde birçok problemi de getirdi. Bu sorunların başında da insanın teknik yaniaraçsal aklın nesnesi kılınması ve daha genelde de modernitenin vaat ettiği özgürlüğünyerine insanların köleleştiği bir toplum yapısının ortaya çıkması ile bireyin kendisine yabancılaşması gelmektedir. Modernite ile birlikte gündeme gelen bütün problemleredeğinmek olanaksız bir durum olduğundan dolayı, biz burada Nietzscheci perspektiften hareketle onun felsefi yaklaşımına ve modernizmin ortaya çıkardığı sorunlara bir çözüm yolu olarak ortaya koyduğu felsefi görüşlerine değinmekle yetineceğiz. Daha doğru bir deyişle decadence ile iç içe geçmişş toplumun üst insana doğru ilerleyişini gözler önüne sermeye çalışacağız.
Platon ve Aristoteles'in etik anlayışlarının karşılaştırılması

Platon ve Aristoteles'in etik anlayışlarının karşılaştırılması, benzerlik ve farklılıklarının saptanması tezin amacını oluşturmaktadır. Bu amaçlaPlaton ve Aristoteles'in etik anlayışlarının incelenmesinden önce çalışmanın giriş bölümünde etik ve ahlak arasındaki ilişki belirtilmiş ve daha sonra Platon ve Aristoteles öncesi etik yaklaşımlara yer verilmiştir. Çalışmanın birinci bölümünde Platon'un etik anlayışı epistemoloji ile ilintili bir şekilde incelenmiştir. Platon'un eudaimonist etiği en yüksek iyi, erdem ve iyinin topluluk yaşamında gerçekleşmesi ana konuları üzerinde durarak araştırılmıştır. İkinci bölümde Aristoteles'in etik anlayışı epistemolojisi ile ilintili bir şekilde mutluluk ve erdem konu başlıkları altında irdelenmiştir. Aristoteles'in etik anlayışı Platon gibi, eudaimonist bir yapı sergilemektedir. Tezin üçüncü bölümünde, Platon ve Aristoteles'in etik anlayışlarınınkarşılaştırması yapılmış ve bu alandaki benzerlik ve farklılıklara yer verilmiştir. Sonuç olarak, Platon ve Aristoteles, aklı kendilerine temel ilke edinmişrasyonalist filozoflardır. Her iki filozof da etik anlayışlarında eudaimonist bir karakter sergilemektedirler. Etik anlayışları birbiriyle örtüşmektedir. Aristoteles, hocası Platon'un etik düşüncelerinden etkilenmiş ve bu düşünceleri geliştirmiş ve genişletmiştir. Platon ve Aristoteles arasındaki farklılıklar, Aristoteles'in Platon'un idealar kuramını kabul etmemesi veideaların başka bir dünyada değil, yaşadığımız dünyada olduğunuvurgulaması düşüncesine dayanır. Bu düşüncenin etik alanındaki yansıması ise, Aristoteles'in düşünce dünyasının yanında duyu dünyasını da dikkate almasına yol açmıştır.
John Locke'da bilgi problemi

Düşünce tarihinin derinliklerine baktığımız zaman bazı filozofların görüşlerinin yaşadıkları çağı aşarak gelecek yüzyıllara kaynak teşkil ettiğini görürüz. Kıta rasyonalizrrıinin karşısında yükselen Ada Empirizmirıin tipik bir temsilcisi olan John Locke'da bu filozoflardan birisidir. Locke esas olarak bilgi problemi üzerinde durmaktadır. Bu itibarla Locke'un bilgi anlayışım tez konusu olarak seçtik. Locke, metafizik iddiaları bir yana bırakarak, insan zihninin gücü ve sınırları ile ilgilenir. Bu konuda ilgilendiği ilk problem doğuştan fikirlerin olmadığı düşüncesidir. Locke'a göre, zihinde bulunan tasarım ve kavramlar deneyden gelir. Çünkü zihin düz beyaz bir kağıt gibidir. Bütün bilgiler eninde sonunda deneye dayanmaktadır.
Kantian Empirical Cognition and Singular Concepts

Bu tezin konusu deneysel sezgilerle deneysel kavramlar arasında tekillik ve dolaysızlık ölçütleri üzerinden yapılan ayrımdır. Bu konuda tezin amacı bu iki ölçütün birbirinden farklı, bağımsız olduğunu ve birinin diğerine indirgenemeyeceğini göstermektir. Bu amacı gerçekleştirebilmek ve söz konusu ölçütlere ilişkin daha açık bir yorum getirebilmek için ölçütlerin literatürdeki çeşitli yorumlarında beliren sorunların çözülebilmesi için ölçütler yeniden tanımlanmıştır. Sezgilerin de dolaylı olduğu fakat bu dolaylılığın kavramların dolaylılığından farklı olduğu savunulmuştur. Deneysel sezgiler ve deneysel kavramlar arasındaki ayrımın mantıksal olarak olanaklı nesnelerin var olma koşullarını sağlayan bir öğe bulabilmek için deneysel bilmeden kavramların soyutlanması yoluyla çözümlenmesine dayandığı iddia edilmiştir. Kavramlar ve sezgiler arasındaki ayrım kavramdışı içerik üzerine yapılan çağdaş tartışmayla ilgilidir. Bu tezde, deneysel bilmede kavramdışı içerik olduğu ancak uzayzamansal ilişkiler dışındaki kavramdışı içeriğin kavramların katılımıyla birlikte duyumlar aracılığıyla sağlanabileceğini düşünmenin olanaklı olduğu savunulmuştur. Tezin bir diğer temel amacı Kant külliyatında Kantçı felsefenin temel ilkeleriyle uyumlu olan tekil kavramlardan söz etmenin bir yolunu bulmak ve kavramların tekil kullanımına örnekler verebilmek için bir zemin sağlamaktır. Bu tezde, hem kavramların tekil kullanımlarının hem de tekil kavramların kavramların Kantçı bir yorumuyla uyumlu olduğu gösterilmektedir.
Mevlana Mesnevi'sinde benliğin keşfi

Mevlana Mesnevi'sinde Benliğin Keşfi çalışmasında 'benlik', tasavvufi ve felsefi kavramlarla ele alınmıştır. Buna göre benlik rasyonel ve analitik düşünce ile değil, ahlaki ve entellektüel olgunluğa ulaşmış bir ustanın rehberliğinde keşfedilebilir. İnsan kendini, kendi içinde kalarak değil, kendi benini aşarak ustasında bulur. 'Ben bir başkasıdır' ve ben başkasında saklıdır. Ona ancak aşkla ulaşılır. Kendi içindeki ilahi benliği dostunun yüzünde gören insan ona aşık olur ve gördüğü her yüzde sevgilisinin yüzünü görür. Yüz, 'ben' dir. İnsanın bedensel ve ruhsal yanı onun en büyük paradokslarındandır. Bu paradokslar, çalışmada, Kant, Freud ve Mevlana'nın bakış açılarıyla ele alınmıştır. Freud'un libido kavramı ile Mevlana'nın nefs kavramının benzerliğine dikkat çekilmiştir. Kant'ın numen ve fenomen kavramlarına benlik fikri çerçevesinden bakılmıştır. Ayrıca Aristoteles ve Platon'un devlet ve toplum teorileri olmasına rağmen Mevlana'nın neden sadece bireyin manevi eğitimi ile ilgilendiği araştırılmıştır. Gelinen noktada bu durumun nedeni Konfüçyüs'ün şu sözleri ile özetlenebilir; 'Ülkeni mi kurtarmak istiyorsun, önce toplumu kurtar; toplumu mu kurtarmak istiyorsun, önce aileni kurtar, aileni mi kurtarmak istiyorsun, önce kendini kurtar. Bunların dışında Mevlana'nın İnsan-ı Kamil düşüncesi Nietzsche'nin üst insan fikri ile birlikte değerlendirilmiş, aralarındaki benzerlikler ve farklılıklar vurgulanmıştır. Son olarak Descartes felsefesinden yola çıkarak insanla kalbi arasında yer alan bir Tanrı olduğu ve Tanrı'nın insan vücudunda hastalık ve sağlık gibi etkiler yarattığı sonucuna ulaşılmıştır. Tanrı kendini isim ve sıfatları ile açığa çıkarmakta olup Dost, Ben ve Tanrı üçlüsünün birliği keşfedilmiştir.