turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İki Dünya Savaşı arasında Balkan konferansları

Balkanlar bulunduğu stratejik konumu nedeniyle çağlar boyunca toplumların yerleşim alanı olmuştur. Beş yüzyıl Osmanlı İmparatorluğu'nun egemenliğinde yaşayan Balkan ulusları etnik ve kültürel yapılarını kaybetmeden yaşamıştır. Bu nedenle 1789 Fransız İhtilali'nin yaydığı fikirlerden çabuk etkilenerek Balkanlarda ulus devletlerin kurulmasını tetiklemişlerdir. Bölge XIX. yüzyılda başta Avusturya-Macaristan ve Rusya arasında olmak üzere büyük güçler arasındaki rekabetin önemli merkezlerinden biri olmuştur. Balkan ulusları bölgelerini bu devletlerin mücadelesinden kurtarmak amacıyla aralarında ittifak kurma çalışmalarına başlamışlardır. Kurulmaya çalışılan bu ittifak çalışmalarındaki ilk somut adım Osmanlı İmparatorluğu'nu Balkanlardan atmak olmuştur. Balkan Savaşları'nın ardından Meriç Nehri Türkiye ile Balkanlar arasında sınır olarak çizilmiştir. Birinci Dünya Savaşı'nın başladığı bölge olan Balkanlar, savaş sonunda yapılan antlaşmaların etkisiyle sorunlar yumağı ile baş başa kalmıştır. Lozan Antlaşması ile Misakı Milli sınırlarını çizen Türkiye dış politikasında barışçı bir yaklaşım izlemeyi tercih etmiştir. Bu doğrultuda Yunanistan ile Mübadele sorununu çözdüğü gibi Balkan Devletleriyle bir dizi dostluk antlaşmaları imzalamıştır. Gelişmeler İki Dünya Savaşı arası dönemde Avrupa Barışı için en önemli adımlardan biri olarak nitelendirilen Balkan Misakı'na giden bir mekik diplomasisi trafiğine yol açmıştır. Balkanlarda konuşulmaya başlanan Balkan Birliği konusunda en somut adımlar 1930- 1933 yılları arasında gerçekleşen Balkan Konferansları olmuştur. Atina, İstanbul, Bükreş ve Selanik'te yapılan konferansların en önemli getirisi 1934'te yapılan Balkan Misakı olmuştur. Bulgaristan ve Arnavutluk'un Misaka katılmaması birliğin yumuşak karnı olmuştur. 1934- 1940 yılları arasında Balkan Misakı'nın faaliyetlerini sürdürebilmek amacıyla Balkan Misakı Daimi Konseyi ve Ekonomi Konseyi oluşturulmuştur. Balkanlarda tek ses olma çabaları İkinci Dünya Savaşına kadar devam etmiştir. Ancak Almanya ve İtalya'nın Balkanlarda yayılması bölgenin en büyük birliklerinden Misakın sonunu getirmiştir.
European welfare states and European integration

oz Refah devleti Avrupa ülkelerinin belirleyici unsurlarından biridir. Kökenleri 19. yy'ın sonlarına dek uzanan Avrupa refah devletleri, 20. yy'ın ilk yansı boyunca gelişimlerini sürdürmüş ve yüzyıl ortalarına gelindiğinde refah devleti modern formuna kavuşmuştur. İkinci Dünya Savaşı sonrası dönem, günümüzde birçok toplumun imrendiği bir gelişmişlik seviyesine ulaşan Avrupa refah devletlerinin altın çağma tanıklık etmiştir. Refah devletinin sürdürülebilirliği konusundaki iyimserlik 1970'lerdeki küresel ekonomik kriz ile sarsılmıştır. Avrupa refah devletleri küresel ekonomik kriz sonucu sosyal harcamalarım kısmak zorunda kalmışlardır. Refah devleti 1970'ler boyunca birçok kesim tarafından eleştirilmiş ve Avrupa refah devletleri hem içsel hem de dışsal etmenlerle sınırlandırılmışlardır. İçsel faktörler yaşlanan nüfus, düşük ekonomik büyüme oranlan, işgücü piyasası yapısında ve refah devletine karşı tutumlarda yaşanan değişikliklerdir. Avrupa ülkelerindeki refah devleti yapılarına tehdit oluşturan dışsal faktörler ise Avrupa entegrasyon süreci ve küreselleşmedir. Tezin amacı Avrupa refah devletlerinin günümüzde içinde bulundukları durumu, 1970'lerden itibaren yaşadıkları sorunlar bağlanımda incelemektir. Avrupa refah devletlerinin krize karşı tutumlar ve Avrupa entegrasyon sürecinin Avrupa refah devletlerine olan etkileri tezde incelenen temel noktalardır. Avrupa entegrasyon sürecinin Avrupa refah devletlerinin temellerini sarsıp sarsmadığı hususuna özel önem atfedilmiştir. Yapılan çalışma içsel ve dışsal sınırlamalarla karşılaşan Avrupa refah devletlerinin kriz dönemini atlattıklarım göstermektedir. Buna ek olarak, Avrupa entegrasyon süreci ve küreselleşme Avrupa refah devletlerinin yıkılmasına yol açmamıştır. Ancak, Avrupa refah devletlerinin içinde var olmak zorunda oldukları çok katmanlı sistemi belirlemişlerdir.
Kenya iç savaşının sosyo-politik analizi

'Kenya İç Savaşının Sosyo-Politik Analizi', tarihte ve günümüzde de büyük problemi olduğunu açıklamaktadır. Bu tez Kenya'da neler olduğunu ve bu ülkede gelecekte neler olabileceğini sergilemektedir. Tezin amacı, uluslararası sistemde Kenya'nın yerini ortaya koymaktır. Bu perspektiften tez üçe ayrılmaktadır. İlk bölümde, Kenya'nın politik ve sosyal tarihi ele alınmaktadır. İkinci bölüm, Kenya'nın komşularıyla ve bütün dünya ülkeleriyle ilişkileri hakkında bilgi vermek için yazılmıştır. Sonuncu ve üçüncü bölüm Kenya'daki iç savaşı, bu çatışmanın ve tarihsel alt yapısının temel nedenlerini içermektedir. Tezin temel noktası, Kenya'daki sömürgeciliğin etkisidir. İngiltere, Kenya'nın tarihinde her dönem çok etkili olmuştur ve günümüzde İngiltere ve Batı ülkeleri hala etkili olmaktadır, bununla birlikte 20. yüzyılda Kenya'nın siyasi, sosyal, güvenlik yaşamında ABD ortaya çıkmıştır. Bu tezde büyük güçlerin politikalarıyla ilgili çok ilginç örnekler yer almaktadır. Eğer büyük güçlerin gelişmemiş ülkeler üzerindeki politikalarını öğrenmek istiyorsanız tez size somut Örnekler göstermektedir. Bu çerçevede yapılan çalışma sonucu, Kenya'nın Batı ülkeleri, özellikle de İngiltere, tarafından sömürüldüğünü ve günümüz şartlarında da farklı uluslararası araçlarla sömürülmekte olduğunu göstermektedir. Kısacası, Kenya'daki sorunların kaynağı Batılı ülkelerdir. Eğer bu sorunların, özellikle de çatışmaların, çözümlenmesi isteniyorsa Batılı ülkeler politikalarını uygulamaktan vazgeçmelidirler.
Afrika'da kalkınmada kadınların rolü

Bu tez çalışmasında, Afrika'da kadının toplumsal yerine değinilerek, kıtanın kalkınması noktasında kadınların rolü araştırılmaktadır. Bahsi geçen çalışmada sırasıyla, Afrika'da ekonomi, politika, sanat, spor, aile alanlarında kadınların kalkınmaya katkısı, bu alanlarda başarılı kadın figürleri ve Afrikalı kadınların karşılaştığı başlıca engeller üzerine incelemelerde bulunulmaktadır. Ayrıca bu çalışma, kıtada kadınların neden güçlendirilmesi gerektiğini nedenleriyle anlatmaktadır. Çalışmanın son bölümünde ise kıtanın yükselişine değerli katkılarda bulunan ve başarılarıyla öne çıkmış dört Afrikalı kadının hayat hikayelerine yer verilmektedir. Hem Afrika'nın hem de Liberya'nın ilk kadın devlet başkanı seçilen Ellen Johnson Sirleaf, Mali Eski Kültür ve Turizm Bakanı Aminata Traore, Uluslararası Ceza Mahkemesi Başsavcısı Fatou Bensouda ve Etiyopya Devlet Başkanı Sahle-Work Zewde bu tez çalışmasında hem biyografik hem de fikri olarak inceleneceklerdir.
Orta Doğu'da silahlanma yarışı ve güç dengesi oluşumu

Orta Doğu, dünya siyaset tarihinin her döneminde gündemde olan, çatışma ve savaşların sürekli bir şekilde devam ettiği bölgelerdendir. Bölgeye özellik kazandıran kavramların; din ve mezhep çeşitlilikleri olduğu, ayrıca farklı etnik yapılar içermesi, stratejik konumu, petrol ve doğal gaz gibi zengin doğal enerji kaynaklarının varlığı bölgeyi önemli hale getirmektedir. Bu tez kapsamında, Orta Doğu bölgesinin önemli ülkelerinden İran, Irak, Suudi Arabistan ve İsrail Devletleri ele alınmıştır. Bu ülkelerin, tarihsel süreçte; oluşumları, siyasal yapıları ve ekonomik güçleri, savunma ve güvenlik yapıları, savunma güçleri, iç güvelik yapıları, uluslararası alandaki askeri faaliyetleri savunma harcamaları ve silahlanma yarışı kapsamında söz konusu ülkelerin savunma harcamaları, savunma harcamalarının sebepleri, silahlanma yarışının gerekçeleri, bölgeye silah satan devletlerin amaç ve bölgedeki faaliyetleri, silah üretimleri, tehdit algıları ve şekillendiren hususlar, silahlanma konusunda bölgenin özellikleri ile silahlanmanın bölge ve dünya siyasetine etkileri hakkında inceleme ve değerlendirmeler yapılmıştır. Çalışmanın kapsamını İran, Irak, Suudi Arabistan ve İsrail Devletleri oluştururken, çalışmanın merkezini bu ülkelerin silahlanma yarışı ve güç dengesi oluşumu teşkil etmektedir. Çalışmada nitel ve nicel araştırma modeli kullanılmıştır. Bu modele göre ve belirlenen amaç doğrultusunda İran, Irak, Suudi Arabistan ve İsrail'e ait kitap, makale, tez ve genel ağ bilgileri incelenmiştir. Çalışma sırasında kullanılan kaynaklardaki bilgiler detaylı olarak incelenmiş ve değerlendirilmiştir. Yapılan incelemeler sonucunda Orta Doğu'da devam eden silahlanma yarışı konusunda değerlendirmeler yapılmış ve sonuçlar elde edilmiştir.
The republic of Turkey's political life and the changes on its political culture after 1980

Türkiye'nin Cumhuriyeti 1923'de kuruldu, Mustafa Kemal Atatürk tarafından. O ilkCumhurbaşkanıydı ve Osmanlı Döneminden ayırmak için değişiklikler yapmayıbaşladı. 1983'indeki ölümünden sonra İnönü onun yerine geçti ama 1950'deülkenin tek parti sistemi kalmamıştı ve insanların artık onları temsil edecek partiyiseçebiliyorlardı. Sonra Türk Milleti sağ partilere tercih etmeyi başladı ve bu 1990 yılların başına kadar devam edecekti. Ordu 3 defa ülkenin kontrolü eline aldıyaşanan sıkıntılar ve problemlerden dolayı. Bunlar 1960, 1971, ve 1980. 1960 yılındaki liberal kanun vardı ve politik bölünme başladı bu da çok partili bir sistem için kapıları açtı. 1971 olanın da ülke için tehlike taşıyan partilerini yasak ettiler ve daha sert bir yönetim için yasada bazı değişlikler yapıldı. En son olan, 1980, en sert darbe olarak hatırlanıyor çünkü bütün partiler yasaklandı ve Ordunun amacı, yeni bir yasa yaparak milleti politika'dan uzaklaştırmaktı ve öylece yeni bir partibölünme olaydan kurtuldu. 1990'larda ülkenin politik kültüründen yeni bir gerçek ortaya çıktı; millet sanki aşırı sağ partilere doğru desteklerine götürdüler, ve bu partilerin milletçi ve islam bakış açıları vardı.
Ülkemizde damping ve antidamping vergisi uygulamasının incelenmesi ve değerlendirilmesi

Öncelikle genel olarak, damping, anti-damping kavramlarını, bunlarla ilgili diğer kavramları, ardından GATT ve bazı ülkelerde anti-dampinguygulamalarını ele aldığımız çalışmamızın odak noktasını Türkiye uygulamasının incelenmesi, değerlendirilmesi ve çözüm önerilerioluşturmaktadır.1980'li yıllarla birlikte Türkiye'nin politikalarında yoğunluğunu hissettirenihracata yönelik sanayileşme politikası, ithalatta liberasyon gibi uygulamalar, damping ve anti-damping uygulamalarına daha geniş ve detaylı bir çerçeveden bakılmasında başlangıç olmuştur. 1989 yılında hazırlanan vegöre yenilenen mevzuat doğrultusunda uygulamalarımızşartlaraşekillendirilmektedir. AB'ye tam üyelik hedefi doğrultusunda anti-dampinguygulamaları güncelliğini ve önemini korumaktadır.
Türk - Çin kültürel, askeri, ekonomik ilişkileri (2000 - 2014)

Bu çalışma Türk ve Çin ilişkilerinin 2000 yılı ve sonrası dönemdekiboyutlarını çeşitli alanlardan incelenmesi amacıyla hazırlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda çalışmada önce Türk-Çin ilişkileri tarihsel biçimde özetlenmiş, diplomatik ilişkilerin başlangıcından 2000 senesine kadarki süreçteki gelişmeler anlatılmış ve özellikle 2000 senesi ve sonrasındaki gelişmeler ayrıntılı şekilde incelenmiştir. Türkiye-Çin kültürel, askeri ve ekonomik ilişkileri ise ana hatlarıyla irdelenmiştir. Ardından çalışmada Çin Halk Cumhuriyeti'nin ekonomik gelişimine değinilerek Türkiye ile olan dış ticaret ilişkileri incelenmiştir. 1980'lerde başlayanTürkiye-Çin Halk Cumhuriyeti dış ticareti 1980'lerin ortalarından itibaren Türkiye aleyhine açık vermeye başlamış ve 2014 yılına geldiğinde söz konusu açık 22 ,056Milyar Amerikan Doları seviyesine çıkmıştır. Çalışmada Türkiye madencilik sektörünün iki ülke arasındaki mevcut açığı küçültmekte önemli rol oynayacağıortaya konulmaya çalışılmıştır. Bu çerçevede, ÇHC'nin Türkiye'nin mevcutyönelimlerine bir alternatif oluşturmaktan öte, ikili ilişkilerini daha ileri bir seviyeyetaşıyabileceği bir devlet olabileceği ve bu durumun çok boyutlu Türk dış politikasınazenginlik sunacağı sonucuna ulaşılmıştır.
Water as a tool of oppression: The case of the Israeli-Palestinian conflict

İşgal altındaki Filistin topraklarında İsrail 'toprak ve su ele geçirme' politikasıyla sadece milyonlarca Filistinlinin yaşam alanını fiziki olarak kısıtlamakla kalmamakta, bölge halkını susuzlukla karşı karşıya bırakacak müdahaleci ve yıkıcı politikalar izlemektedir. İsrail devletinin açıkça ilan ettiği siyasi önceliklerinden biri olan su kaynakları üzerindeki hakimiyet politikası, Filistin'deki işgalin sebebi, katalizörü ve nihai hedefi ve de Filistinliler için daha yıllarca devam edecek sıkıntıların baş sebebi olmaya devam etmektedir. Bu çalışmanın amacı onlarca yıl süregelen İsrail-Filistin mücadelesinde su kaynakları üzerindeki paylaşım mücadelesinin önemini ortaya koymak ve doğal kaynakların devletlerarası süregelen çatışmalarda bir baskı aracı olarak kullanılmasını İsrail-Filistin mücadelesi örneğinde somutlaştırmaktır. Bu anlamda bu çalışma vaadedilmiş topraklardaki toprak mücadelesine yoğunlaşan çalışmaların aksine, bu mücadelenin arkasında bir su kaynaklarına hakimiyet amacı olduğunu vurgulayarak akademik bir katkıda bulunma amacı gütmektedir.
Lenin Döneminde Türk-Rus ilişkileri (1917-1923)

Bu tezin amacı, Lenin döneminde Türkiye ile Sovyetler Birliği arasında kurulan siyasi ilişkileri incelemektir. İki devlet arasında dönem dönem yaşanılan problemlerin sebeplerini tarihin derinliklerinde görmek mümkündür. 1917- 1923 yıllarını kapsayan 6 yıllık süreçte, Türk-Sovyet ilişkilerinde Ermeni meselesi, ideolojik sebepler ve çıkar çatışmalarından dolayı kalıcı bir dostluk oluşamamıştır. Halbuki Çarlık Rusya'sı Bolşevik İhtilali'yle yıkıldığı zaman Sovyetler, gizli anlaşmaları ilan ederek Türkiye konusunda Çarlık Rusyası'nın politikasını benimsemediklerini belirtmek istemişlerdi. Ayrıca Anadolu'da başlayan Milli Mücadele, Sovyetler tarafından iyi karşılanmıştı. Sovyetler Birliği, siyasi, askeri, stratejik ve ideolojik nedenlerden dolayı Anadolu hareketi ile iyi ilişkiler kurmayı hedefliyordu. Bütün bunlara rağmen Türk-Sovyet ilişkilerinin kötüye gitmesinin temelinde Sovyet Rusya'nın Türkiye'ye karşı izlemiş olduğu değişken politikalar önemli rol oynamaktadır. Bu bağlamda, Milli Mücadele sırasında komünizmi Anadolu'ya hakim kılmak isteyen Sovyet Rusya yaptığı yardımlarla da Türkiye'yi kendi nüfuzu altına alarak, Türkiye'nin Batılı devletlerle yakınlaşmasını engellemek istemiştir. Ayrıca Sovyet Rusya, Türkiye'yi Batı'ya karşı koz olarak kullanmak istemiştir. Türk-Sovyet ilişkileri ancak Sakarya zaferinden sonra dostane bir şekil almış ve Moskova Anlaşması bu zaferden sonra işlemeye başlamıştır. Bu dostluk dönemi de Lenin'in ölümünden Stalin'in iktidar yıllarına kadar devam etmiştir.
Soğuk savaş sonrası ABD-Rusya ilişkileri

Yaklaşık yarım yüzyıl süren Soğuk Savaş'ın iki başrol oyuncusu Soğuk Savaş sonrası dönemde, birisi tek kutuplu bir dünyanın lideri olmayı amaçlayan ve bunun için askeri stratejiyi kuvvet merkezine yerleştiren 12 trilyon dolarlık bir bütçeye sahip askeri-siyasi-ekonomik bir dev ve diğeri, doğu ile batı arasında bir seçim yapmaya ve demokratik reformlar gerçekleştirmeye zorlanan, ekonomisini serbest pazar sistemine uyumlu hale getirmeye çalışan ve siyasi bütünlüğünü tehdit altında gören, diğer taraftan tek kutupluluğa karşı işbirliği stratejileri geliştiren bir Avrasya devi olarak dünya sahnesinde yer almaktadırlar. Bu iki güç merkezi nükleer silahlanma gibi Soğuk Savaş kalıntısı bazı çatışma alanlarında itibar mücadelesi vermekle beraber dünya hakimiyetinde yeni stratejik işbirliği imkanları, enerji ilişkileri, sıcak çatışma ve psikolojik harp uygulamaları, diplomatik manevralar çerçevesinde ilişkilerini devam ettirmektedirler. Rusya, bu yeni dönemde önüne çıkan her türlü fırsata kayıtsız kalamamakta ve hatta reform çabalarında ABD'nin de içinde bulunduğu batının desteğine başvurmakta bir mahsur görmemekte, diğer taraftan ABD'nin karşısına küresel düzeyde Avrupa Birliği ve Çin ile stratejik ilişkiler geliştirerek çıkmakta, ve Ortadoğu manevra alanında İran'la beraber Amerikan karşıtı cephede yer tutmaktadır. ABD ise güçlü ekonomisini yine güçlü bir ordu inşasında kullanmak suretiyle küresel çapta bir müdahaleciliğe girişmiş ve önceliğini genelde Avrasya, özelde Ortadoğu olarak belirlemiştir.
Fener Rum Patrikhanesinin siyasi faaliyetleri

Hıristiyanlık, uzun yıllar herhangi bir bölünmeye maruz kalmadan devam etmiş, fakat daha sonradan yaşanan olaylar nedeniyle üç büyük kola ayrılmıştır. Bu kollar arasında yer alan Ortodokslar kendilerine merkez olarak İstanbullu seçmişler ve burada faaliyetlerine devam etmişlerdir. İlerleyen süreçlerde Ortodoks Kilisesi bünyesine bağlı çeşitli patrikhaneler ve yerel patrikhanelere bağlı milli, bağımsız ve özerk kiliseler ortaya çıktı, Tarihi patrikhaneler olarak Fener, İskenderiye, Antakya ve Kudüs patrikhaneleri sayılabilir. Milli patrikhaneler ise Moskova, Sırbistan, Romanya ve Bulgaristan Patrikhaneleridir. Bağımsız kiliseler arasında ise Arnavutluk, Yunanistan,, Kıbrıs; Polonya,' Gürcistan kiliseleri bulunmaktadır. Özerk kilise ise Finlandiya Kilisesidir. Ortodoks kiliseleri arasında Pimus inter Pares olarak kabul edilen Patrikhane Bizans kurumlarının en güçlüsü ve en çarpıcı örneğini oluşturmaktadır. Bizans Osmanlı - Türk devleti, Türkiye Cumhuriyeti ile birlikte 1700 yıldır yaşama kabiliyetini gösterebilmiş köklü bir kurumdur. Ortodoks kilisesinin Bizans İmparatorluğu zamanındaki bütün haklan tanınmak suretiyle Rumlar, hiçbir zaman benimsemedikleri, Katolik Garp Kilisesi'nin nüfuz ve hakimiyeti allına düşmekten kurtarılmış, böylelikle kiliselerin bağımsızlığı emniyet altına alınmıştır. Fatih Sultan Mehmet, Gennadios'u Patrik olarak tayin etmiş, aynı zamanda İstanbul'da oturan Katolik Cenevizliler ve Galata ahalisine de bir fermanla kilise ve inançlarının teminat altoda olduğunu bildirmiştir. Aynı imtiyazlar Ermeni ve Yahudi cemaatlerine de tanınmıştır. Fener Patrikhanesi, sahip olduğu geleneksel yetki ve imtiyazları, zaman zaman keyfiliğe ve Rum olmayan unsurları sindirmeye kadar götürmüştür. Rumlar, patrikhane içindeki nüfuzları sayesinde Bulgaristan'daki bütün dini makamları ele geçirdikleri gibi, o bölgenin ticaretinde de önemli bir hakimiyet kurmuşlardı. Bütün amaçlan Bulgaristan'ı Rumlaştırmaktı. İstanbul patriği, 1800 tarihlerindemetropolitlere gönderdiği bir tamimle Bulgar kilise mekteplerinin kapatılmasını, kiliselerde yalnız Yunanca yazılmış din kitaplarının okunmasını, mekteplerde Yunanca kitapların kullanılmasını emretmiştir. Patrikhane, Kurtuluş Savaşını fırsat bilmiş. Türkler aleyhine içten ve dıştan faaliyet göstermeye devam etmiştir. Lozan'da varılan sözlü anlaşmanın ardından Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti, Patrik seçimini denetlemeye başlamıştır. İstanbul Valiliği 6 Aralık 1923 günü Patrikhane' ye gönderdiği yazıda, Patrik adayının Türkiye vatandaşı olması ve seçim sırasında Türkiye'de görevli bulunması gerektiğini bildirmiştir. Patrikhane, tarihi olduğu gibi bugün de Türkiye'nin aleyhinde pek çok çalışma yürütülmektedir. Ruhban Okulu'nu yeniden açma girişimleri, 'Ekümenik Patriklik' iddaları ve faaliyetleri, Patrikhane'nin günümüzdeki istek ve çalışmalarının başlıcalarını oluşturmaktadır. Patrikhane'nin günümüzdeki çalışmaları ile Yunanistan'ın Türkiye'ye yönelik yeni stratejileri arasında tam bir paralellik vardu. Patrikhane, Hıristiyanlık; alemi için son derece; önemli olan bir konuyu uluslararası platforma taşıyarak Türkiye'nin baskı görmesine neden olmuştur.
Ebülfez Ali Elçibey dönemi Türkiye-Azerbaycan ilişkileri

tarihinde yapılacak Cumhurbaşkanlığı seçiminin parlamento tarafından iptal edilerek Muttalibov'un Cumhurbaşkanı ilan edilmesine AHC karşı çıkarak, 15 Mayıs 1992'de iktidarı ele geçirmiştir. Haziran 1992 tarihinde yapılan ilk demokratik Cumhurbaşkanlığı seçimleri sonucu Ebülfez Elçibey Cumhurbaşkanı seçilmiştir. Ebülfez Elçibey bir yandan Ermen saldırılarını durdurup Azerbaycan'ın tam bağımsızlığı için gerekli olan kurumlaşmayı gerçekleştirmeye çalışmış, diğer yandan milliyetçi fikri yapısının da tabii bir sonucu olarak dış politikanın rotasını Türkiye'ye doğru çevirmiştir. Ebülfez Elçibey dönemi Türkiye-Azerbaycan ilişkilerinin ön plana alındığı bu çalışmada, onun Cumhurbaşkanlığı döneminde Türkiye-Azerbaycan ilişkilerinin geliştirilmesine yönelik icraatları ortaya koyulmaya çalışılmıştır. Bu değerlendirmeler yapılırken basılı kaynakların yanı sıra belgelerden de yararlanılmıştır.
James D. Fearon 'Savaşın akılcı açıklamaları' perspektifinde Kıbrıs sorunu ve KKTC

Bu tezde, James D. Fearon'ın çalışması olan 'Rationalist Explanations of War' yani 'Savaşın Akılcı Açıklamaları' ışığında Kıbrıs Barış Harekatı ve 1965- 74 süreci incelenmiş ve Fearon'ın önemini vurguladığı egemenlik ve konu bölünmezliği kavramlarının yardımı ile Kıbrıs'taki durum açıklanmıştır. Milliyet Gazete Arşivi'nden 1965- 1974 yılları arasında içinde Kıbrıs
Suudi Arabistan'ın Yemen'e yönelik müdahalesinin uluslararası hukuk açısından değerlendirilmesi

25 Mart 2015'te Suudi Arabistan, Yemen'e askeri müdahale başlatmıştır. 'Kararlılık Fırtınası' olarak adlandırılmış olan bu müdahale, Yemen'deki iç çatışmanın uluslararası bir silahlı çatışma haline gelmesine yol açmıştır. Suudi Arabistan, bu müdahaleyi Yemen Cumhurbaşkanı Mansur Hadi'nin yönettiği Yemen hükümetinin yasal talebine yanıt olarak gerçekleştirmiştir. Müdahale, Birleşik Arap Emirlikleri, Katar, Kuveyt, Bahreyn, Ürdün, Sudan ve Mısır'dan oluşan bir koalisyon ile koordinasyon halinde başlatılmıştır. Birleşmiş Milletler, lojistik ve istihbarat desteği sağlayarak koalisyonu desteklemiştir. Eski Cumhurbaşkanı Ali Saleh ile ittifak içinde olan silahlı Husiler ve liderleri Abdulmelik iktidarı ele geçirdikten sonra otoritesini oluşturmuş; oluşan bu hükümet İran'ın desteğini almıştır. Bazı analizciler, Yemen'deki savaşı, İran ve Suudi hükümeti arasındaki bir vekil savaşı olarak nitelendirmişlerdir. Bu çatışma birçok soruyu gündeme getirmiştir. Bu çalışmada bu soruların cevapları uluslararası hukuk temel alınarak bulunmaya çalışılmıştır.
A study of the role of leadership in Russian foreign policy (1991-2019)

Bu tez, Sovyetler Birliği'nin 1991 yılındaki dağılmasından başlayıp 2019'a kadar süregelen Rus dış politikasındaki liderliğin rolüne ilişkin bir çalışmadır. Rusya Federasyonu Başkanlığı görevini yürüten üç liderin liderlik tutumlarını, dış politika karar, eylem ve bunlara ilişkin etkenleri ele almaktadır. Rusya Federasyonu 1991'den 2019'a kadar, dış politika eğilimleri farklılık gösteren ve dış politika kararlarının dönemin şartları ve başkanlık dönemlerinde öne çıkan Rus ulusal çıkarlarını da içeren pek çok değişkence şekillendiği, üç farklı devlet başkanı tarafından yönetilmiştir. Dolayısıyla, bu çalışmanın amacı üç devlet başkanının liderlik biçimlerinin Rus dış politikası içinde nasıl şekillendiğini ve Rus dış politikasına nasıl yansıdığını göstermek ve yürüttükleri özgü dış politika hamlelerinin arkasında yatan nedenlere ilişkin açıklama sunmaktır. Bu amaç doğrultusunda, bu çalışma yedi bölümden meydana gelmektedir; birinci bölüm, tezin amacı, önemi, araştırma soruları, sınırlılıkları, bölüm özetleri ve tezin araştırma yöntemini içeren bir giriş bölümü niteliğindedir. İkinci bölümde Rus dış politikasında Sovyet sonrası liderlik rolü tartışılmıştır. Sonraki dört bölüm Rus dış politikasında değişen liderlik rolü ve algısıyla beraber, üç liderin de liderlik rolü detaylı bir şekilde sunulmuştur. Nitekim, üçüncü bölümde Yeltsin'in, dördüncü bölümde Putin'in, beşinci bölümde Medvedev'in ve altıncı bölümde 2012 sonrası Putin'in liderlik rolü, değişen şartlar ve özgün dış politika hamleleriyle birlikte tartışılmıştır. Son bölüm ise, sonuç niteliği taşımaktadır.