turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İkinci Dünya Savaşı sonrası Yeşil Kuşaktan Büyük Ortadoğu Projesine Türkiye'de siyasal islam

Türkiye'de siyasal İslam 19. yüzyılda Osmanlı Devleti'nin dağılma sürecinde ortaya çıkmıştır. Cumhuriyet'in ilk yıllarında da bazı kesimlerce gündeme getirilmiştir. Bu tartışmaların önüne geçebilmek için Atatürk döneminde birçok devrim gerçekleştirilmiştir. Uzun süren Cumhuriyet Halk Partisi iktidarında sürecinde laiklik ile ilgili politikalarda çok büyük değişiklikler olmamakla birlikte bu durum 1946 yılında Demokrat Parti'nin kurulup aynı yıl yapılan seçimlerde pek tahmin edilmeyen bir başarı kazanmasıyla değişmiştir. 24 Aralık 1946 tarihli TBMM oturumunda CHP'li bazı üyeler, din öğretiminin yeniden başlatılmasını önermişlerdir. Görüldüğü gibi devletin dini konularda çeşitli açılımlar yapması çok partili hayatın getirdiği iktidarı yitirmesi korkusuyla paralellik göstermektedir. 14 Mayıs 1950 tarihinde yapılan seçimlerle birlikte Türkiye'de 27 yıl süren CHP iktidarı sona ermiş ve DP dönemi başlamıştır. Türkiye'de çok partili hayatın başlamasını ve DP'nin iktidar oluşunu yalnızca iç faktörlere bağlamak eksik olur. İkinci Dünya Savaşı sonrası Dünya ölçeğinde iki büyük güç ortayaçıkmıştır. Bunlardan biri ABD, diğeri ise Sovyetler Birliği'dir. Savaş sonrası Sovyetler Birliği'nin Türkiye'den isteklerde bulunması, ABD'nin çıkarlarına ters düştüğü ve Türkiye'nin ideolojisine uygun olmadığı için ABD ile Türkiye arasında yakın ilişkiler başlamıştır. ABD'nin Türkiye ile ilişkisini belirleyen temel nokta, Türkiye'nin jeopolitik konumundan dolayı sahip olduğu stratejik önemdir. Bununla birlikte Türkiye'nin Batı ittifakı içerisindeki görevi sadece diğerleri gibi çok partili bir demokrasinin yaşatılmasıyla sınırlı değildi. Türkiye Sovyetler Birliği'nin komşusu ve yayılma alanı içerisinde olduğunda komünist rejim tehlikesine muhatap olduğu düşünülmüştür. Bu tehlikeye karşı ise Türkiye'deki düşünce yapısının daha dini nitelikli bir hal alması için çalışmalar başlamıştır. Bu durumda Türkiye'de siyasal İslam'ın yükselişine uygun bir ortam hazırlamıştır. Görüldüğü gibi 1946 yılından itibaren Türkiye'de gerçekleşen hızlı değişimler bir bütünlük göstermektedir.
Libya'nın istikrarın sağlanmasında ekonomik kalkınmanın rolü

Hatice, Libya'nın İstikrara Kavuşmasında Ekonomik Kalkınmanın Rolü, Yüksek Lisans Tezi, Ankara, 2019 Tarihsel süreç içerisinde Antik Yunan, Kartaca, Roma, Arap, Osmanlı ve Avrupalı devletlerin etkisinde kalan Libya; İngiltere, ABD, Rusya, Fransa ve İtalya gibi devletlerin bölgeye yönelik planlarının olmasından dolayı bağımsızlığı Birleşmiş Milletler tarafından verilen bir ülke olmuştur. Diğer devletlerin bölgeye yönelik ilgileri neticesinde Fizan-Berka ve Trablusgarp olacak şekilde üç federasyona ayrılarak Libya İdris Senusi krallığı altında yönetilmiştir. Daha sonra federasyon sistemi kaldırılmış ve Libya tek çatı altında yönetilmeye başlanmıştır. Komşu ülke olan Mısır'ın başına Abdulnasır'ın gelmesi ve Nasırcılık hareketinin de Libya'da etkili olması İdris Senusi krallığının kansız bir devrimle son bulmasına neden olmuştur. Nasırcılık hareketinden etkilenen Kaddafi, bu devrimi gerçekleştiren komitenin başında yer almıştır. 42 yıl boyunca Kaddafi yönetiminde olan Libya, siyasi ve ekonomik baskılarının yanı sıra dış ilişkilerinde de gerginlikler gözlemlenmiştir. Bu süreç içerisinde Kaddafi birçok kez kendisine karşı olan darbe girişimlerini bertaraf etmiştir. Ancak Tunus'ta başlayan Arap Baharı'ndan etkilenmiş ve 2011'de Bingazi'de ilk olaylar patlak vermiştir. Başta sakin bir şekilde başlayan olaylar zaman içerisinde bir iç savaşa dönüşmüştür. Bu iç savaş sonrasında ülkenin yönetimine Genel Ulusal Kongre geçmişş; ancak 2014'te Hafter'in darbe girişimi ile ülke tekrar bir krize saplanmıştır. Bu krizde ülkenin iç dinamikleri etkili olduğu kadar dış dinamiklerde etkili rol oynamaktadırlar. Bu dinamiklerin etkili rol oynamalarında siyasi ve iktisadi nedenler yatmakla beraber iktisadi nedenlerin bir adım önde olduğu tespit edilmiştir. Bu tez çalışması ile günümüz Libya'sında istikrarın sağlanabilmesi için siyasetin mi ekonomiyi etkilediği yoksa ekonominin mi siyaseti etkilediği sorusuna cevap verilmeye çalışılarak Libya'daki durumların anlaşılması hedeflenmiştir. Yaşanan hadiselerde, Libya'nın sahip olduğu doğal kaynakların Libya'daki durumları da tetiklediği incelenmiştir. Ayrıca bu çalışmada nitel ve nicel araştırma yöntemleri kullanılarak veriler toplanmıştır.
2000'den günümüze Türkiye-Rusya ilişkilerinde Suriye faktörü

Tarihsel süreçte karşılıklı rekabet ve çatışma ortamında geçen Türkiye-Rusya ilişkileri, Soğuk Savaşın sona ermesi ve SSCB'nin dağılmasının ardından rekabet ve çatışma ortamından uzaklaşarak çok yönlü işbirliğine dönüşmüştür. 2000'li yıllardan itibaren Türkiye ile Rusya arasındaki siyasi, ekonomik, enerji, güvenlik ve kültürel ilişkiler istikrarlı bir şekilde gelişim göstermiştir. Türkiye ile Rusya arasında gelişen ilişkilerde şüphesiz iki ülke liderinin de ciddi bir katkısı bulunmaktadır. Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ve Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin, iki ülke ilişkilerini geliştirmek için büyük bir gayret göstermektedir. 2010 yılında Tunus'ta başlayan ve hızla tüm Ortadoğu'ya yayılan Arap Baharı, 2011 yılında Suriye'ye de sıçramış ve küresel çapta bir kriz ortaya çıkarmıştır. Suriye iç savaşının başlamasının ardından Türkiye ile Rusya'nın bölgedeki politikaları çatışmış, Rusya'nın Suriye'de askeri varlığını artırmasıyla birlikte iyice gerilmeye başlayan Türkiye-Rusya ilişkileri, Rus jetinin düşürülmesinden sonra çok ciddi bir krize sürüklenmiştir. Bu olayın ardından Rusya, Türkiye'ye ciddi yaptırımlar uygulamış ve ilişkiler neredeyse kopma noktasına gelmiştir. 9 Ağustos 2016 tarihinde iki ülke liderinin görüşmesinden sonra ilişkiler normalleşmeye başladıysa da Suriye konusunda fikir ayrılıkları devam etmektedir. Günümüzde iki ülke arasındaki ilişkiler düzelmiş olsa da başta Beşar Esad konusu ve PYD/YPG konusunda anlaşmazlıklar devam etmektedir. Bu bağlamda Türkiye-Rusya ilişkilerinin orta ve uzun vadedeki gelişimi bakımından Suriye meselesinin belirleyici olacağı düşünülebilir. Türkiye-Suriye ilişkileri ise, 1946 yılında Suriye'nin bağımsızlığını kazanmasından 1998 yılında imzalanan Adana Mutabakatına kadar gerginlik içinde geçmişştir. 1998 yılında normalleşmeye başlayan Türkiye-Suriye ilişkileri, 2011 yılından itibaren Suriye iç savaşının derinleşmesiyle birlikte tamamen kopmuştur. 2011 yılından günümüze kadar gelen Suriye krizinde Türkiye ve Rusya'nın takındıkları durum ve uyguladıkları politikalar bu tezde ele alınırken iki ülkenin Suriye konusuna bakışı açıklanmaya çalışılacaktır.
Towards an improved understanding of the Vatican's influence in World politics: Past, provenance, and process

Bu tezin amacı Vatikan'ın dünya siyasetindeki nüfuzunu daha iyi anlamaya yöneliktir. Bu ise Geçmiş, Köken ve Süreç kilit alanlarına odaklanarak ve yumuşak güç kuramının açıklamalar için temel teşkil ettiği liberal/inşacı bir kuramsal çerçevenin sınırları içinde kalan bir eklektik yaklaşımdan yararlanarak gerçekleştirilmektedir. İnşacılığın tarihin önemine yaptığı vurgu doğrultusunda, Geçmiş, Köken'in Vatikan'ın yumuşak güç kaynaklarını incelemelerine ilişkin tarihi bir arka plan sunmaktadır. Son olarak, Süreç bu tezin başlıca vaka çalışmasını, 'Nasıl/Ne şekilde Vatikan, A. B. D.-Küba ilişkilerinde son zamanlarda görülen yumuşamayı etkiledi?' sorusunu sorarak ele almaktadır. En son olarak, Vatikan'ın olumlu imajından kaynaklanan takdir ve saygıya dayanan ilişkilerin Vatikan'a, daha önce Küba-A. B. D. ilişkilerine damgasını vurmuş ekonomik, insani, ideolojik ve diplomatik engellerin kaldırılmasına yönelik ilerlenme sağlanmasını destekleyen ve diyaloğu teşvik eden bir dizi uzlaştırıcı adımı etkili olarak başlatma ve böylece iki ulus arasındaki ilişkilerin yakınlaşmasına katkıda bulunan elverişli bir pozisyon kazandırmış olduğu ortaya konmaktadır.
Soğuk savaş sonrası dönemde Türkiye'nin değişen güvenlik politikaları çerçevesinde Türkiye-İsrail stratejik yakınlaşması

Güvenlik, Uluslararası İlişkiler disiplinin en temel kavramlarından birisidir. Soğuk Savaş süresince, güvenlik çalışmaları, neorealist güvenlik yaklaşımının hakimiyeti altında kalmıştır. Soğuk Savaş'ın sona ermesinden sonra, yeni bir güvenlik yaklaşımının uygulanması için çeşitli girişimler olmuştur. Her ne kadar Doğu-Batı bölünmesinin sona ermesi, nükleer bir savaş olasılığını ortadan kaldırdıysa da, devletlerin sahip oldukları değerlere yönelik silahlı çatışma ve organize şiddet tehditleri varlıklarını sürdürmektedir. Bu nedenle, devletler, fiziksel güvenliği, güvenliğin temeli olarak ele almaya devam etmektedirler. Sovyet tehdidinin ortadan kalkmasıyla, Türkiye'nin güvenlik algılamaları önemli derecede değişmiştir. Her ne kadar Türkiye'ye yönelik ülkesel tehditlerde bir azalma görülse de, terörizm ve radikal İslam, Türkiye'nin toprak bütünlüğüne, egemenliğine ve politik rejimine yönelik en önemli tehditler olarak ele alınmıştır. Yeni güvenlik mülahazaları kapsamında, yeni güvenlik tehditleri ile genel olarak Ortadoğu ve özel olarak İran, Irak ve Suriye arasındaki bağlantı, Türkiye-İsrail stratejik yakınlaşmasının oluşumuna yol açmıştır. Ortadoğu kaynaklı paylaşılan güvenlik tehditleri ve Türkiye ve İsrail açısından önemli bölgeler, ülkeler ve uluslararası aktörler ile ilgili benzer bakış açıları, bu iki ülkeyi bir araya getirmiştir. Bunun yanında, askeri ve savunma sanayi işbirliği, Türkiye-İsrail stratejik yakınlaşmasının en somut boyutunu oluşturmuştur. Türkiye ve İsrail'in demokratik politik sistemleri, kapitalist ekonomileri ve Batı yönelimli dış politikaları gibi bireysel faktörler, Türkiye ve İsrail arasındaki stratejik yakınlaşma ilişkisinin oluşumunu kolaylaştırmıştır.
Uluslararası uyuşmazlıkların çözümünde Birleşmiş Milletler Genel Kurulu'nun rolü

Uluslararası Uyuşmazlıkların Çözümünde Birleşmiş Milletler Genel Kurulu'nun Rolü başlıklı tez çalışması üç bölümden oluşmaktadır. Çalışmanın birinci bölümünde, teze yönelik destek nitelikte teorik alt yapı oluşturulmuş ve Birleşmiş Milletler'in yetkileri, görevleri ve kurumsal yapısı ele alınmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünde, Birleşmiş Milletler Genel Kurulu'nun kurumsal yapısı özet nitelikte incelenmiş ve Genel Kurul'un uluslararası uyuşmazlıkların çözümüne yönelik etkisi belirlenmeye çalışılmıştır. Bu bölümde ayrıca BM Genel Kurulu'nun yetkileri ve görevleri tez konusuyla ilişkilendirilerek aktarılmıştır. Çalışmanın üçüncü ve son bölümünde ise ilk iki bölümdeki açıklamalar, bilgiler ve değerlendirmeler doğrultusunda özellikle uluslararası uyuşmazlıkların çözüm yolları sunulmuş ve Genel Kurul'un uluslararası uyuşmazlıkların çözümünde üstlendiği rol örnek nitelikteki uyuşmazlıklarla açıklanmaya çalışılmıştır.
Rusya'nın yakın çevre politikasında bir enstrüman olarak etnik temelli sorunlar ve Güney Kafkasya

Rusya, Soğuk Savaş sonrası dönemde eski SSCB ülkelerinde özel çıkarları olduğunu belli etmek, bu ülkeleri diğerlerinden ayırmak için jeopolitik anlamda 'yakın çevre' kavramını kullanmayı tercih etmiştir. Rusya, 1993 yılında yakın çevre alanına yönelik politikasının temellerini içeren doktrin kabul etmiştir. Yeniden dünya gücü olabilmek için hayat sahası olarak gördüğü bölgede hegemonyasını kurmak için uğraş veren Rusya, bunu yapabilmek için yumuşak ve sert güç olarak birçok aracı mevcuttur. Bu çalışma, güvenlik, yakın çevre ve etnisite kavramlarını merkeze koyarak Rusya'nın yakın çevre alanına yönelik politikasını incelemektedir. Çalışma'da Rusya'nın 'Yakın Çevre Politikası'nın tarihi arka planına inilmiş, teorik çalışma yapılmış, Rusya'nın 1993'den beri yayınlanmakta olan Dış Politika Konsepti, Ulusal Güvenlik Stratejisi ve Askeri Doktrinleri incelenmiştir. Çalışma'da Güney Kafkasya'daki Dağlık Karabağ, Abhazya, Güney Osetya, Cavaheti, Ahıska, Lezgi, Avar ve Talış sorunları incelenmiş, bu sorunlar Rusya'nın Güney Kafkasya ülkeleri ile ilişkileri bağlamında ele alınmıştır. Rusya, bölgedeki bu etnik temelli sorunları bir enstrüman olarak kullanarak bölgede hegemonyasını kurmaya çalışmakta, geleneksel kodları dikkate alındığında Rusya'nın yayılmacı siyasetini devam ettirmek için bu araçlarını kullanmaya devam edeceği anlaşılmıştır.
Effectiveness of lobbying on EU institutions: In a comparative perspective to European Commission, European Parliament and council of ministers

1970'lerden sonra, globalizasyon kavramının gelişi ile beraber, her şirket bu globalizasyon oyununda yer alabilmek ve bu oyunun aktif bir oyuncusu olarak sayılabilmek için global hale gelmek zorunda kaldı. Global ekonomi ile siyasetin arasındaki ilişki, çok uluslu şirketlerin siyaset üzerinde onu daha çok uluslu bir hale getirebilmek için yaptığı baskıyla başladı. Washington DC'nin devamı olarak lobicilik, Brüksel'de bu baskıyı kurabilmek için ortaya çıkmıştır. Avrupa özel sektörü, çıkarını belli kurumlarda temsil etmek ve karar alma mekanizması üzerinde etkili olmak istemiştir. Brüksel, çıkar gruplarının bütün dikkatini Avrupa Tek Senedi ve Maastricht Anlaşmalarıyla çekmiştir. Bu yüzden, bütün şirketler ve kuruluşlar tüm lobicilik tekniklerini denemede ve baskı yapmada çok cömert davranmışlardır. Daha sonra ulusal bazda artık çok da anlamlı olmayacağından lobicilik, ülke başkentlerinden Brüksele kaymıştır. Çok uluslu şirketler ulusal hükümetlerine baskı yapmaya başladıktan sonra siyaset Avrupa'da değişmeye başlamıştır. Avrupa Komisyonu, Avrupa Parlamentosu ya da Avrupa Konseyinin çıkar grupları ile iletişim kurmasının ana nedeni belli bir konu hakkında onlardan bilgi almaktır. Bu noktada, bu net bilgiyi daha hızlı sağlayan grubun o kuruma ulaşabilirliği ortaya çıkar. Bu yüzden ilişki basit olarak arz talep üzerine kuruludur. İlişki tamamen karşılıklıdır; çıkar grubu bilgiyi sağlar, ve karşılığında kurumlara erişebilirlik elde eder. Lobicilik faaliyeti esas olarak çıkar grubunun sahip olduğu üç kritere bağlıdır; çıkar grubunun büyüklüğü, grubun ekonomik stratejisi, ve Brükseldeki lokal çevre. Bütün bu düşünceler lobiciliği daha kompleks hale getirir ve onun daha popüler ve çekici olmasını sağlar. Sonuç olarak, AB kurumları çıkar grupları için erişilebilirdir, ve bu gruplar lobicilik teknikleri ile Avrupa Komisyonu, Avrupa Parlamentosu ve Avrupa Konseyi üzerinde etkilidir. Lobi yapan kişinin bireysel özellikleri, önceki kişisel deneyimleri, konu, ve görevlilerin erişilebilirliği lobicilikte önemli noktalardır. Bu yüzden I. ve II. Bölümde tez, lobiciliğin tanımını, tarihini, kritiğini, ve nedenlerini tahlil etmiştir. III. Bölümde çıkar grupları ile kurumlar arasındaki erişilebilirliğe değinilmiştir. Finansal sektör üzerine yapılan bir araştırmayı göz önünde bulundurarak, IV., V. ve VI. Bölümlerde Avrupa Komisyonu, Avrupa Parlamentosu ve Avrupa Konseyi ele alınmıştır. VII. Bölümde, erişebilirlik bazında bütün bu üç kurum arasında mukayese yapılmıştır. Son olarak, ekteki röportaj kısmında, Brükselde değişik sektörlerden kişilerle yapılmış 6 röportaj bulunmaktadır. Lobiciliğin etkisini analiz etmek için kullanılan methot önceki araştırma sonuçlarına ve röportajlarla sağlanan bilgiye dayalı karşılaştırmalı perspektif yöntemidir.
Debates on government system in Turkey: Transition to presidential system

Türkiye'de özellikle 1960'dan sonra hükümet sistemi tartışmalarına neden olan ve Nisan 2017 referandumu cumhurbaşkanlığı sistemi ile son bulan Türk parlamenter sistemi, çok partili yaşama geçişten itibaren sık sık kesintiye uğramıştır. Bu süreçte ortaya çıkan istikrar arayışları, sık sık değiştirilen seçim sistemleri aracılığıyla parlamentoda tek partinin çoğunluğu elde etmesini sağlama çabalarını, sık sık değiştirilen anayasal düzenlemelerle yasama-yürütme ilişkilerinin yeniden düzenlenmesini, ya da çok partili yaşama geçişten günümüze tecrübe edilen askeri müdahaleleri gündeme getirmiştir. Bu bağlamda, Türkiye'de hükümet sistemlerinin işleyişindeki istikrar arayışı ve bunun tarihsel-kurumsal kökenleri 1990'lı yıllarda gelişen Yeni Kurumsalcılığın bir alt dalı olan Tarihsel Kurumsalcılık yaklaşımının benimsediği kurum tanımıyla ele alınmıştır. Kurumları, formal ve informal kuralların bir birleşimi olarak tanımlayan TK, aktör davranışlarının da bu kurallardan oluşmuş yapı tarafından şekilllendirildiğine inanır. Ayrıca, kurumların ilk kurulduklarında tercih ettikleri politikaların, kurumun geleceğinde de alacağı kararları etkileyeceğini, izlek bağımlılığı tanımıyla ele almaktadır ve izlek bağımlılığından sapmayı kritik kavşak olarak adlandırmaktadır. Bununla birlikte, 1961 anayasasının 1970'lerdeki etkisi Türkiye'de yürütmenin üstünlüğüne dayalı yönetim anlayışından kısmi bir sapma olarak nitelendirilebilirse de, izleyen süreçte yürütmeyi güçlendirecek politikaların uygulanması izleğin devamlılığını sağlamıştır. Nitekim 2017 Nisan referandumuyla ortaya çıkan sistem, aslında yürütmenin üstünlüğüne dayalı bir yönetim anlayışına sahip olan Türkiye için bir kritik kavşak olarak değil, bilakis izlek bağımlılığın devamı olarak analiz edilmiştir.
The Russian strategy towards the Middle East

Bu çalışma, Rusya'nın Arap Baharı ülkelerine ilişkin metodolojisinin arkasında yatan hedefleri belirlemek amacıyla Rusya'nın Orta Doğu'ya yönelik dış politikasını ve 2011 yılından bu yana Arap Baharı ülkelerinde baş gösteren dönüşümler ile söz konusu ülkelerin siyasal gelişimlerini incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışma ayrıca söz konusu politikanın arkasında yatan Rus menfaatlerini belirlemeyi, Arap ülkelerinde yaşanan dönüşümlerden bu yana Rusya'nın gösterdiği yönelimleri tespit etmeyi ve bu politika karşılığında ulaşılan Rus menfaatlerini ortaya çıkarmayı hedeflemektedir. Bunların yanı sıra, söz konusu politikanın uluslararası sistem üzerindeki etkisini belirlemek ve bu politikanın Orta Doğu ülkelerinin siyasal gelişimi üzerindeki etkisinin kapsamını değerlendirmek de bu çalışmanın hedefleri arasında yer almakta olup çalışmanın önemi, bu politikanın farklı ülkeler üzerinde nasıl farklı şekilde uygulandığını karşılaştırmalı olarak göstermesinde yatmaktadır.
A Post-cold war experience in self-determination and secessionism

Bu çalışma bugüne kadar kurulmuş hukuksal yapı doğrultusunda halkların self determinasyonu ile devlet ülkesinin bütünlüğü ilkeleri ve Yugoslavya krizinin bu kavramlara etkisini incelemeyi amaç edinmiştir. Self-determinasyon ilkesi sömürgelerin bağımsızlığı ile ilgili uygulanmıştır. Sömürge imparatorluklarının dağılması yasallaştırıldı fakat Birleşmiş Milletler üyesi bir devletten ayrılma yasallaştırılmadı. Ülkenin bütünlüğü ilkesi, iç ve dış unsurların devletin bütünlüğüne karşı kuvvet kullanımını yasaklar ve bununla birlikte ayrılıkçı girişimler ülke bütünlüğü ilkesine aykırı addedilmiştir. Yugoslavya krizi sınırların sadece görüşmeler yolu ile değiştirilebileceğini göstermiştir. Eğer bu yolla değiştirilemezse uti possidetis ilkesi uygulanır. Uluslararası hukukta hangi halkın self determinasyona yeterli olduğu hakkında evrensel bir uygulama geliştirilememiştir.
Adalet ve Kalkınma Partisi Dönemi Türkiye-Suriye ilişkileri

Bu çalışmada Adalet ve Kalkınma Partisi Dönemi Türkiye-Suriye ilişkileri neorealizm uluslararası ilişkiler teorisi çerçevesinde incelenmiştir. Bu bağlamda tezin kavramsal çerçevesini neorealizm oluşturmaktadır. Bu sebeple Ak Parti Dönemi Türkiye-Suriye ilişkileri sistem düzeyinde ele alınmış ve Suriye'ye yönelik politikaların oluşumunda uluslararası sistemin yapısının etkisi vurgulanmaya çalışılmıştır. Suriye, Ak Parti Dönemimin 'komşularla sıfır sorun' politikasının başarısına örnek olarak gösterilen bir ülke konumundayken bir anda Türkiye'nin en çok sorun yaşadığı ülke konumuna gelmiştir. Türkiye-Suriye ilişkilerinin tarihinde yaşanan sorunların gelişim ve çözülmesindeki sistemsel etkiler bugüne dair yaşanan sorunlara örnek olması açısından önemlidir. Bu nedenle bu çalışmada ikili ilişkilerin tarihinde öne çıkan Hatay, Su ve Terör sorunların sistemsel düzeyde analizi göz ardı edilmemiştir. 2010 yılında Ortadoğu'da ortaya çıkan ve 2011 Mart ayında, Suriye'ye sıçrayan Arap Baharı, Türkiye ile olan ilişkilerin seyrini etkileyen en önemli nedendir. Arap Baharı sonrası ikili ilişkiler tamamen kötüleşmiştir. İşte bu noktada, çalışmanın asıl hedefi Arap Baharı öncesi ve sonrası Türkiye-Suriye ilişkilerindeki değişimin neorealizm temelli sistemsel bir analizle açıklayabilmektir.
Anglo-Sakson Protestan teşkilatlarının Türkiye'deki faaliyetleri (1950?2000)

Bu çalışmada Osmanlı döneminde yöğun alarak faaliyette bulınan Anglo-Sakson Protestan misyonerlik faaliyetleri, Türkiye Cumhuriyeti'nde devam ettirmişledi. Protestanlık, 16 yüzyılda Martin Luther öncülüğünde Katolok kilisesi'ne ve Papa'nın otoritesine karşı girişilen reform hareketi'nin sonucu Protestan mezhebi doğmuş ve kendi içinde çeşitli kiliseler ve gruplar ortaya çıkmıştır. Bu Hıristiyan grupları Protestanlaştırma amacıyla kendi ülkelerinde cemiyetler ve kuruluşlar açtılar. Daha sonra, 19. yüzyılın başlangçta Anglosakson misyonerler Osmanlı Devleti'nde yoğun misyon faaliyeti içerisine girmişlerdir. Özellikle Tanzımat Fermanı ve İslahat Fermanı benimsemiyle Anglosakson misyonerler Osmanlı topraklarında çeşitli seviyerlerde eğitim, sağlık ve basın-yayın müesseseleri yönelik vasıtasıyla çalışmaları gerkçekleşiyorlardı. Osmanlı Ülkesinde faaliyet gösteren Amerikan Protestan misyon örgütlerinden en kadımlı ve büğünü ABCFM ve Amerikan Bible Society'dir. Britanya misyoner ise yoğunlaşan faaliyetler Church Missionary Society ve British and Foreign Bible Society'dir. Atatürk dönemi ve Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulusuyla birlikte milli eğitim politikasının ve laiklık esasları benimseyen, misyoner okulları çoğu kapanmış ve din propaganda yasaklanmış, Ayrıca, misyoner okulları ve hastanelerinde üzerinde ağır vergiler konmuştur ve bazı misyoner müesseseler Türkiye Hükümetince ele konulmuştur. Dolaysıyla, Anglosakson Protestan faaliyetleri azaltmalara neden olmuştur.1961'den sonra misyoner faaliyetleri yine canlanmıştır. Bazı eğitim ve sağlık kurumları Sağlık ve Eğitim Vakfı tarafından yeniden açıldı. Misyonerlik örgütleri farklı metodlar ücretsiz İngilizce kursu, öğrenci kampları, radyo, internet ve dernekler gibi vasıtasıyla Türkiye'de misyoner faaliyetleri yoğunlamıştır, hatta bazı Türkler Hıristiyanlaştıkları görülmektedir.
Bağımsızlık sonrası Gürcistan'ın yeniden yapılanması ve bu süreçte Türkiye ile ilişkileri

Gürcistan, sahip olduğu jeostratejik önem nedeniyle, gerek Kafkasya bölgesi, gerekse Türkiye açısından hayati önemi haizdir. Özellikle, Kafkasya ve Orta Asya'ya açılan ulaşım ve ticaret yollarının merkezi konumundadır. Gürcistan açısından Türkiye; Rusya'nın nüfuzunu dengeleyebilecek bir komşu olmanın yanı sıra, hem Batı'ya açılan bir kapı, hem de gelişmesine katkı sağlayabilecek ekonomik bir güçtür. Komşularıyla iyi ve dostane ilişkiler geliştirme gayreti içerisinde olan Gürcistan, dış politikasında ABD ve Batı yanlı bir yol izlemektedir. Rusya'nın, bağımsızlığı açısından büyük bir tehdit olmasının önüne geçebilmek için ise, NATO, KEİ, AGİT, AB, AK gibi kuruluşlarla yakın ilişkiler kurmaktadır. Bu araştırmada, Gürcistan'ın 9 Nisan 1991'de bağımsızlığını kazanmasıyla beraber yeni bir yapılanma içerisine girişi ve bu süreçte Türkiye ile olan siyasi, askeri ve ekonomik ilişkileri, sebep ? sonuç ilişkisi kurularak incelenmeye çalışılmıştır. Ayrıca, bölgede güç sahibi devletlerin de ilişkileri ele alınarak, ABD, Rusya, AB'nin bu coğrafyadaki çıkarları ve rekabetleri yansıtılmıştır. Diğer taraftan, Gürcistan'ın yeniden yapılanma sürecinde, etnik sorunlarla mücadelelerine, icraatlarıyla ülke yönetime damgasını vuran cumhurbaşkanlarına da, konuya daha geniş açıdan bakabilmek için geniş yer verilmiştir. Araştırmanın temel hedefi; Gürcistan'ın iç dinamiklerini de ele alarak, bölgesel konumunun, bölgedeki diğer güçlerle çıkar ilişkilerinin, Türkiye ile birbirlerine yönelik politikalarının ayrıntılı olarak incelenmesidir. Bu çalışma konusunun seçilmesindeki amaç, incelenen alanda çok fazla Türkçe yazılı kaynağın olmayışı sebebiyle, elde edilen bilgilerin, uluslararası ilişkiler alanında çalışanlara katkı sağlayacağının umulmasıdır.