turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ceza hukukunda nefret ve ayrımcılık

Ceza Hukukunda Nefret ve Ayrımcılık konulu yüksek lisans tezimiz, dört ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, nefret ve ayrımcılık kavramları ile eşitlik ve ayrımcılık çeşitleri incelenmiştir. Ayrıca bu bölümde nefret suçu ve ayrımcılık suçu ve mukayeseli hukukta yer alan bu suçlara ilişkin düzenlemelere yer verilmiştir. İkinci bölümde, ayrımcılık yasağına ilişkin uluslararası sözleşmelerde yer alan hükümler incelenmiştir. Ayrımcılık, uluslararası düzeyde mücadele edilmesi gereken bir konu olması nedeniyle, Birleşmiş Milletler Teşkilatı'nın ve Avrupa Konseyi'nin taraf olduğu ayrımcılığı yasaklayan birçok uluslararası sözleşme bulunmaktadır. Çalışmamızın üçüncü bölümünde, ulusal mevzuatta ayrımcılık yasağına ilişkin düzenlemelere yer verilmiştir. Ayrımcılık yasağı ve eşitlik ilkesi birbirlerini tamamlar nitelikte ilkelerdir. Bu nedenle başta Türkiye Cumhuriyeti Anayasası ile korunan eşitlik ilkesi ve ayrımcılığı anayasal boyutta yasaklayan ilkeler ile diğer kanunlarda yer alan ayrımcılık karşıtı düzenlemeler incelenmiştir. Dördüncü bölümde ise 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 122. maddesinde düzenlenen 'Nefret ve Ayırımcılık Suçu' unsurlarına ayrılarak ayrıntılı olarak inceleme konusu yapılmıştır. Kanunda yapılan değişiklik neticesinde bu suçun yalnızca nefret saiki ile işlenebilmesi suçun hukuki mahiyetini değiştirmiştir. Bu nedenle güncel düzenlemenin nefret suçları ve ayrımcılık suçları ile ilişkisi ortaya konmaya çalışılmıştır.
Medeni Usul Hukukunda taraf ehliyeti

Taraf ehliyeti, devletten hukuki korunma talep eden ya da kendisine karşı hukuki korunma talep edilen tarafın sahip olması gereken bir dava şartıdır. Bu şart gerçekleşmeksizin, hukuki korunma talep edilen hakkın esasına ilişkin yargılama yapılamaz. Bu nedenle, taraf ehliyeti, bir dava şartı olarak hak arama hürriyetinin sinimi oluşturmaktadır. Bunun yanında taraf ehliyetinin, yalnız işin esasına girilmeden önce değil, yargılamanın tamamlanıp kararın kesin hüküm halini almasına kadarki tüm aşamalarda, bu arada kanun yollarında da bulunması gerekir. Zira, tarafların, yargılamaya etki edebilmek için yapacakları taraf usul işlemlerinin sonuç doğurması, taraf ehliyetine sahip olmalarına bağlıdır. Kimlerin bu ehliyete sahip olduğu, hukuk politikasının bir tercihi olarak hukuk düzenince belirlenmektedir. Bu durum kendisini, özellikle, mal ya da kişi topluluklarının davaya taraf olabilmelerinde göstermektedir. Hukuk düzeninin bu topluluklara taraf ehliyeti tanımasına ilişkin yapacağı tercih, davanın tarafının belirlenmesini sağlayacağı gibi, hükmün icrasının kimin malvarlığında gerçekleştirileceği sorusunun da yanıtını verecektir. Gerçek ve tüzel kişilerin taraf ehliyetini kazanması, hangi andan itibaren usul hukuku ilişkisinin süjesi olabileceklerinin belirlenebilmesi açısından önemlidir. Yine, yargılama devam ederken taraf ehliyetinin sona ermesi, medeni hukuk ile birlikte ele alınması gereken önemli sonuçlar ortaya çıkarır. Öte yandan, tüzel kişiliğin sona ermesi, tasfiyesi ve ilgili sicilden terkini, taraf ehliyeti bakımından özellik göstermektedir. Bu çalışmada, taraf ehliyetinin yalnız dava şartı niteliği değil, medeni usul hukukundaki çeşitli açılımları, bu alandaki diğer kurumlarla ilişkisi de incelenecektir. Özellikle, inceleme konumuzdan kesin bir şekilde ayırdedilmesi ve birbirleri yerine kullanılmaması gereken diğer usuli kavramlarla taraf ehliyetinin karşılaştırılmasına, gerek teorik açıklamalar, gerekse somut örnekler çerçevesinde değinilecektir. Bu bağlamda, çalışmanın birinci bölümünde, taraf ehliyeti hakkındaki genel bilgiler verilecektir. İkinci bölümde, gerçek kişilerin; üçüncü bölümde ise tüzel kişilerin ve tüzel kişiliği olmayan toplulukların taraf ehliyeti değerlendirilecektir. Son bölümde ise, taraf ehliyetinin incelenmesi, buna bağlı olarak taraf ehliyeti eksikliğinin sonuçları üzerinde durulacaktır.
Türk ve Fransız Hukukunda vatandaşlığın kazanılması hallerinin karşılaştırılması

Hukuk, zamanla gelişen bir bilimdir. Eski zamanlardan günümüze, insanlar kendilerini hep bir aileye, bir topluma ait olma ihtiyacını hisstemişlerdir. Bu yüzden, aile, toplum ve vatan gibi kavramlar yaratılmıştır. Vatandaşlık, ister gerçek bir kişi olsun isterse de tüzel kişi olsun belirli bir ulusa yasal bağlanma anlamına gelmektedir. Vatandaşlık kişiye siyasi, sivil ve mesleki görev ve haklar tanımaktadır. Uluslararası özel hukuk kuralları gerek Kara Avrupası ülkelerinde gerekse de Anglo-Sakson ülkelerinde yalnızca hukuk çatışmaları ve yargı çatışmaları ile ilgilidir. Örneğin, Kara Avrupası Hukuk sistemine tabi olan Türkiye, Fransa ve Almanya gibi ülkelerde vatandaşlık yasası genelde anayasa hukuku yani kamu hukuku meselesidir ve birçok diğer ülkede de yabancının durumu kamu özgürlükleriyle oldukça yakından bağlantılıdır. Çifte vatandaşlık, iki ülke vatandaşlığına aynı anda sahip olma anlamına gelir ve genellikle bir avantaj olarak görülür. Bazı ülkelerde buna izin verilirken bazı ülkelerde ise çifte vatandaşlık yasaktır. Türk ve Fransız mevzuatlarında çifte vatandaşlığı engelleyen bir hüküm yoktur. Bu çalışmada, Türk ve Fransız Hukukunda vatandaşlığın kazanılması hallerinin karşılaştırılması konusuna yer verilmektedir. Bu çalışmanın yazımında, çoğunlukla 12.06. 2009 tarihli 5901 sayılı Kanun ile Türk vatandaşlığını ve Fransız Medeni Kanununun Fransız uyrukluğunu kabul eden maddeleri (17 ila 33-2. Maddeler) dikkate alınmıştır. Fransız hukuku ve Türk hukuku uyarınca vatandaşlık kazanılmasına ilişkin mevzuat genel olarak benzerlik taşımaktadır. Bu düzenlemeler incelenirken iki hukuk arasındaki farklılıklara da değinilecektir.
Adi ortaklığın son ermesi ve tasfiyesi(TBK m.620-645)

Adi ortaklık, iki ya da daha fazla kişinin emeklerini veya mallarını müşterek bir amaç doğrultusunda birleştirerek ve bu amaç doğrultusunda birlikte çaba göstermeyi üstlendikleri bir kişi topluluğudur. Buna göre adi ortaklık kişi, sözleşme, katılım payı, ortak amaç ve ortak amaç için birlikte çaba gösterme unsurlarından oluşur. Adi ortaklık, sözleşmede kararlaştırılan veya kanunda yer alan sebeplerin gerçekleşmesi ile sona erer. Sona erme sebepleri TBK m.639'da düzenlenmiştir. Maddedeki düzenleme incelendiğinde iki grup sona erme sebebi karşımıza çıkmaktadır. Bir kısım sona erme sebepleri ortaklığı kendiliğinden sona erdirmekte olup, herhangi bir irade açıklamasını gerektirmemektedir. Bu nedenle bu sona erme sebeplerine infisah sebepleri de denmektedir. Diğer kısım sona erme sebepleri ise bir irade açıklamasını gerektirmektedir ki bu sona erme hallerine ise fesih halleri de denilmektedir. TBK'nun 639. maddesine göre ortaklık sözleşmesinde öngörülen amacın gerçekleştirilmesi veya gerçekleşmesinin imkansız hale gelmesi, sözleşmede ortaklığın mirasçılarla sürdürülmesi hususunda bir hüküm bulunmaması halinde ortaklardan birinin ölümü, ortaklardan birinin kısıtlanması, iflası veya tasfiye payının cebri icra yoluyla paraya çevrilmesi, kararlaştırılan sürenin dolması, infisah nedenleridir. Bütün ortakların oybirliği ile alacakları karar ile ortaklığı sona erdirmesi, ortaklardan birinin feshi ihbar hakkını kullanması ile ortaklığın sona ermesi ve haklı sebeplerin bulunması halinde bir ortağın başvurusu üzerine mahkeme kararı ile ortaklığın sona ermesi ise iradi sona erme sebepleridir. Sona erme sebeplerinin gerçekleşmesi ile adi ortaklık ilişkisi hemen ortadan kalkmaz, ortaklık tasfiye aşamasına girer. Tasfiye işlemleri bütün ortaklar tarafından elbirliği ile yapılır, ancak tasfiye işlerini yürütmek üzere tasfiye görevlisi de atanabilir. Ortakların anlaşamaması halinde tasfiye görevlisi mahkemece atanır. Tasfiye aşamasında önce ortaklığın malvarlığı tespit edilir, TMK m.634 kıyasen uygulanarak satış ve nakde çevirme işlemleri yapılarak, bilanço düzenlenir. Geriye bir şey kalırsa ortaklık karı olup, sözleşmede hüküm varsa buna göre, yoksa yasa hükümlerine göre ortaklar arasında paylaştırılır. Tasfiye sonucu geriye bir şey kalmaması halinde ise ortaklık zarar etmiş demektir. Ortaklar bu zarardan müştereken ve müteselsilen sorumlu olurlar.
Vergi yargılamasında ehliyet

İdarenin yargısal denetiminin sağlanması hukuk devleti için vazgeçilmezdir. Dolayısıyla bir idari işlem olan vergilendirme işlemine karşı kimlerin dava açabileceğinin tespit edilmesi idarenin yargısal olarak denetlenmesi ve hukuk devletinin sağlanması için önemlidir. Ayrıca vergisel işlemler, mülkiyet hakkını doğrudan etkilediği için bu işlemler hakkında açılan davalar medeni hak ve yükümlülükler kapsamında değerlendirilmeli ve adil yargılanma hakkının korumasından yararlanmalıdır. Çalışmanın ilk bölümünde vergi davasının niteliği konusunda var olan dört farklı görüşe değinilmiş, bu görüşlerden en tutarlı olanın vergi davasının karma nitelikli; kural olarak iptal istisnai olarak da tam yargı davası niteliği taşıdığına ilişkin görüş olduğu ifade edilmiştir. Çünkü vergi davalarında, asıl olan vergilendirme işleminin yasallık denetiminin yapılmasıdır. Ve vergilendirme işleminin unsurları bakımından yapılan yasallık denetimi sonucunda mahkeme tarafından davanın reddine veya iptaline karar verilmektedir. İdari yargıda ve vergi yargısında dilekçeler üzerinden yapılan ilk incelemede davanın ehliyetsiz kişiler tarafından açıldığının tespit edilmesi hali, davanın reddi sebebidir. Bu nedenle davanın ehliyet sahibi olan kişilerce açılması yargılamaya devam edebilmesi için vazgeçilmezdir. İkinci ve üçüncü bölümde idari yargıda ve vergi yargısında, medeni yargılama hukukundan farklı olarak objektif ehliyet diğer bir ifade ile taraf ve dava ehliyetinin yanında subjektif ehliyetinde gerekli olduğu belirtilmiştir. İYUK'ta subjektif ehliyet menfaat ve/veya hak ihlali olarak düzenlenmişken; ayrı bir yargı düzenine sahip olmayan vergi yargılaması hakkında VUK ile mükellef, sorumlu veya vergi cezası kesilenlerin subjektif ehliyete sahip olduğu düzenlenmiştir. Çalışmanın son bölümünde ise ehliyetin kamu düzenine ilişkin olması nedeniyle yargılamanın her aşamasında resen dikkate alındığı gerekçesinden hareketle olağan ve olağanüstü kanun yolları aşamasında ehliyete değinilmiş, ulusal ve uluslararası hukuk açısından davanın götürülebileceği son merciler ve bu mercilere başvuru yapabilecekler incelenmiştir.
Kelepçeleme sözleşmeleri

Kişiler sosyal düzene gerçek anlamda katılabildiği ölçüde maddi ve manevi gelişimini sağlayıp huzurlu ve mutlu olabilir. Bu ise onun kişilik haklarına saygı gösterilmesi ve bu hakların korunması ile mümkündür. Korunup kollanması gereken kişilik haklarının vazgeçilmez parçalarından biri de kişinin ekonomik faaliyet özgürlüğüdür. Söz konusu özgürlüğün gerçekleşebilmesinin yegane yolu, kişinin sözleşmeler yoluyla sosyal düzene katılabilmesidir. Ancak bazı durumlarda kişinin ekonomik özgürlüğü, yapmış olduğu bu sözleşmeler sebebiyle aşırı derecede sınırlanabilmektedir. Yani taraflardan birinin sözleşmeye koydurduğu hükümler sebebiyle, genellikle daha zayıf olan diğer tarafın ekonomik özgürlüğü elinden gitmekte ve güçlü olan tarafa bağımlı hale gelmektedir. Bu şekilde ekonomik özgürlüğü sınırlanan kimsenin korunması özel kanun hükümleri, gabin, genel işlem şartları ve genel ahlaka aykırılık yoluyla sağlanmaktadır. Bu çalışmada kelepçeleme sözleşmeleri başlığı altında kişinin ekonomik özgürlüğünü aşırı derecede sınırlayan ve kişiyi sözleşmenin diğer tarafına bağımlı hale getiren sözleşmelerin, BK. m19- 20 (TBK. m.26-27) ile, MK. m.23/II çerçevesinde genel ahlaka aykırılık boyutu incelenmiştir. Bu bağlamda sözleşmede kelepçeleme niteliği taşıyan hükümlerin veya sözleşmenin tamamının genel ahlaka aykırı sayılabilmesinin kriterleri tespit edilmiş, kelepçeleme halinin sıklıkla görüldüğü sözleşme tipleri ele alınmış, bunlara uygulanacak yaptırımlar ve buna bağlı olarak ortaya çıkan talepler değerlendirilerek çözüm önerileri sunulmuştur.
İslam Hukuku'na Göre tecavüze uğrayan kadının hak ve sorumlulukları

Ahlaki değerlerin önemini yitirdiği günümüzde İslam hukukunun insanlığa yeniden yol gösterici olacağı düşüncesiyle 'İslam hukukuna göre tecavüze uğrayan kadının hak ve sorumlulukları' başlığında tezimiz yazılmıştır. Tezimiz toplumda yerleşmiş yanlış uygulamaların kaynağının İslam hukuku olduğu düşüncesini değiştirmek ve geçmişş milletlerin yerel kanunlarından ve günümüzde de varlığını sürdüren töre kaynaklı olduğunu ispatlamak amacı gütmektedir. Tez yazılırken öncelikle ayet ve hadislerin daha sonra İslam hukukçularının klasik dönem eserlerinden istifade edilmiştir. Yakın zamanda Osmanlı dönemi araştırmaları üzerine yapılmış olan makale ve tez çalışmalarına da başvurulmuştur. Tezimiz giriş ve sonuç hariç iki bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde bu alanla ilgili kavramlara genişçe yer verilmiş daha sonra da ikinci bölümde tezimizin amacı dahilinde bulunan veriler toplanarak tezimiz tamamlanmıştır.
Anahtar teslimi inşaat sözleşmesi

Hızla gelişen dünyada, artan nüfusun barınma, ısınma, ulaşım, üretim gibi konulardaki ihtiyaçlarının karşılanması için gerekli olan inşaat sektörü de kendini geliştirmektedir. Bu gelişimin en büyük sebebi ise teknolojideki yenilikler, makineleşme ve artan ihtiyaçlardır. Artık, inşaat sektöründe hızlı, güvenilir ve sağlam adımlara, bunun yanında da yeni sözleşmelere ihtiyaç duyulmaktadır. Bu suretle, hem bireylerin hem de devletin özellikle termik santral, baraj, köprü, yol, su kanalları gibi büyük çaplı inşaat taleplerinin karşılanması amacıyla, yeni sözleşme türleri uygulanmaktadır. Bunlardan biri de tez konumuzu oluşturan anahtar teslimi inşaat sözleşmesidir. Anahtar teslimi inşaat sözleşmesi, inşaat sözleşmelerinin farklı bir uygulaması olarak karşımıza çıkar. Bu sözleşmelerde, müteahhit, projenin tasarımından inşa eserinin yapılıp teslimine kadar bütün sorumlulukları üzerine almakta, bunun karşılığında iş sahibi sabit bir ücret ödemektedir. Anahtar teslimi inşaat sözleşmeleri genellikle, kredi veren kurumların ve iş sahiplerinin kesin bir sözleşme bedeli üzerinde anlaşmak istemeleri üzerine akdedilmektedir. Çoğu zaman iş sahiplerinin inşaatın değerinden yüksek bir götürü bedel üzerinde anlaşmaları, sonradan sürpriz fiyatlarla karşılaşmak istememelerinden kaynaklanmaktadır. Böylece, tek taraflı olarak sorumlu tutulan müteahhit, hem sözleşmenin uygulanmasından doğan risklere hem de sözleşme bedelinden doğabilecek risklere katlanmaktadır. Anahtar teslimi inşaat sözleşmesinin böyle yüksek risk taşıyan bir sözleşme oluşu, onu bütünüyle inceleme ihtiyacı doğurmaktadır.
6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu kapsamında anonim ortaklıklarda kar payı dağıtımı

Bu çalışma Kocaeli Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Özel Hukuk Bölümü yüksek lisans tezi olarak hazırlanmıştır. Ticaret Hukukunun en temel konularından biri olan anonim şirketlerde kar payının hesaplanması ve dağıtılmasını çalışırken hem Ticaret Hukuku ve Özel Hukukun diğer dallarıyla ilgili araştırmak yapmam hem de muhasebe ve vergi alanlarında okumalar yapmam gerekti. Modern kapitalist sistemde, üretimin yaygınlaştırılması ve en başta mümkün kılınması için anonim ortaklıklara ihtiyaç duyulmaktadır. Her işletme gibi anonim ortaklıklar da ticari faaliyetleri neticesinde kar elde etmek bunu sermaye sahiplerine dağıtmak üzere kurulur. Anonim ortaklık işleyişinde sermaye sahipleri kadar yöneticiler, çalışanlar veya özel menfaat grupları da önem arz eder. Bu sebeple bu ilgililer de ortaklık karından yararlandırılır. Ortaklığa sermaye koyan bu pay sahipleri ile diğer ilgililer arasında ve pay sahipleri ile ortaklık arasında menfaat çatışması yaşanması ise olağandır. Bu sebeple adil bir ortaklık düzeninin oluşturulması ve işleyişinin sağlanması gereklidir. Kardan ilgililere pay verilmesi pay sahiplerinin kar payı hakkını sınırlandırırken ortaklığın düzenli gelişimi için gerekli ise hiç kar payı dağıtılmaması dahi mümkün olabilir. Bu sebeple, kanun ve esas sözleşmede yer almayan hiçbir sebeple kardan ayrım yapılması mümkün değildir. Net dönem karından ortaklara birinci temettü ödenmelidir, ikinci temettünün ödenmesi ortaklık genel kurul kararına bağlıdır. Ortaklık genel kurulu dürüstlük kuralı ve emredici hukuk kurallarına uygun olarak karar almalıdır. Kanun ve esas sözleşme hükümlerine uyulmadan hesaplanmış ve/veya dağıtılmış kar payı haksız kar payıdır. Haksız kar payları, bu kar paylarını alan pay sahipleri, yöneticiler ve kar payının haksız yere dağıtıldığı bilen kardan pay alan diğer kişiler tarafından ortaklığa iade edilmelidir. Yönetim kurulu üyelerinin sözleşmeden doğan kusur sorumlulukları saklıdır.
Altın paylar

İngiltere'de seksenli yıllarda görülmeye başlanan özelleştirme politikaları başta Avrupa Birliği üyeleri olmak üzere dünyanın pek çok ülkesinde uygulanmaktadır. Devletler özelleştirme akımın etkisiyle bir taraftan kamu sermayesine sahip şirketlerin paylarını özel yatırımcılara satarken, diğer taraftan şirket ve ilgili piyasa üzerindeki kontrolü kaybetmemek, şirketi yabancıların ele geçirmesini engellemek gibi düşüncelerle 'altın pay' adı verilen imtiyazları öngörmüştür. Altın paylar vasıtasıyla şirketin yönetim kurulu veya genel kurulunda alınan kararlara ve şirketin pay sahipliği yapısına müdahale edilmesi, Avrupa Birliği'nin temel politikaları olan yerleşme serbestisi, sermayenin serbest dolaşımı ile rekabet eşitliğine aykırı olduğundan Avrupa Komisyonu ve Adalet Divanı'nın tepkisiyle karşılaşmıştır. On dört ayrı karara konu olan altın paylarla devlete tanınan takdir hakkının sınırlandırılması ve hukuki öngörülebilirliğin sağlanması için bu hakkın kullanımının süreye ve yargı denetimine tabi tutulması gerektiği belirtilmiştir. Türkiye'de Anayasa Mahkemesi kararı ve Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun ile stratejik şirketlerde tesis edilen altın paylar, Adalet Divanı'nın belirlediği kıstaslara uygun nitelik taşımamaktadır. Bu çalışmada Avrupa Birliği Adalet Divanı kararlarına konu olan altın paylar ile Türkiye'de bulunan örnekler karşılaştırmalı olarak ele alınmıştır.
TTK m.22 kapsamında tacirler bakımından ücret ve ceza koşulunun tenkisi yasağı

Bu çalışmanın konusu, tacirin ceza koşulunun ve ücretin indirilmesini talep etme yasağıdır. Söz konusu yasak, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 22. maddesinde düzenlenmiş, tacir sıfatını haiz kişinin ticari işletmesiyle ilgili bir borca ilişkin ceza koşulunun ve ücretin indirilmesini talep edemeyeceği emredilmiştir. Çalışmamızın birinci bölümünde, tacirin ceza koşulunun ve ücretin indirilmesini talep etme yasağının kökeni ve tarihçesi, dogmatik kaynakları, TTK m.22 kapsamındaki şartları, TTK m.22'de indirim yasağının kapsamına dair sınırlı sayıda sayılan durumlar, hükmün kapsamı dışında kalan ahlaka aykırılık nedeniyle kesin hükümsüzlük ve müzayaka halinde gabin halleri ve bu durumlara bağlanan sonuçlar incelenmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde hükmünün olması gereken hukuk kapsamında kanundaki yeri, diğer hükümlerle uyumu ve bugün itibariyle gerekli olup olmadığı incelenmiştir.
Gemi Alacaklısı Hakkının Paraya Çevrilmesi

Geminin işletilmesinde doğan gemi alacakları, gemi alacaklısı hakkı olarak anılan rehin hakkıyla güvence altına alınmıştır. Gemi alacaklısı hakkısözleşmesel borç ilişkilerinden doğabileceği gibi haksız fiil gibi sözleşme dışı borç ilişkilerinden de kaynaklanabilir. Bu açından, gemi alacaklısı hakkının doğumu çeşitli borç ilişkilerine dayanabilir. Diğer yandan, gemi alacaklısı hakkı kendiliğinden ve herhangi bir şekliişleme gerek olmaksızın doğacaktır. Ayrıca gemi alacaklısı hakkınındoğabilmesi için rehin hakkının konusu teşkil eden mallar üzerinde zilyetliğintesis edilmesine de gerek yoktur. Gemi alacaklısı hakkının bu özellikleri hak sahibine önemli avantajlar sağlamaktadır. Gemi alacaklısının, gemi alacaklısı hakkının kendisine sağladığı avantajlardan yararlanabilmesi için rehnin paraya çevrilmesi yoluna başvurması gerekir. Bu takipte, alacağın borçlu tarafından ödenmemesiüzerine, gemi alacaklısı hakkının konusunu teşkil eden malvarlığı değerleri icra dairesi tarafından el konulacak ve bunlar paraya çevrilecektir. Bu çalışmada, gemi alacaklısı hakkının icra hukuku düzeni içinde ne şekilde takip edileceği ve paraya çevrileceği incelenecektir. Böylece, gemi alacaklısı hakkının sağladığı korumdan ne şekilde faydalanılacağı ortaya konulacaktır. Bu çerçevede, birinci bölümde gemi alacaklısı hakkı ve rehnin paraya çevrilmesi hakkında genel bilgiler verilecektir. İkinci bölümde ise gemi alacaklısı hakkının paraya çevrilmesinin takip hukuku içinde göstereceği özellikler ele alınacaktır. Gemi alacaklısı tarafından izlenecek takip prosedürüise üçüncü bölümde inceleme konusu yapılacaktır. Son bölümde ise, gemi alacaklısı hakkının konusu teşkil eden malvarlığı değerlerinin ne şekilde paraya çevrileceği değerlendirilecektir.
Bağlı tüketici kredilerinde bankanın sorumluluğu

Tez çalışmasının konusu bağlı tüketici kredilerinde bankanın sorumluluğudur. Türk hukukunda bağlı tüketici kredilerine dair yasal düzenleme, 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un 30. maddesinde yer almaktadır. Buna göre:'Bağlı kredi sözleşmesi, tüketici kredisinin münhasıran belirli bir malın veya hizmetin tedarikine ilişkin bir sözleşmenin finansmanı için verildiği ve bu iki sözleşmenin objektif açıdan ekonomik birlik oluşturduğu sözleşmeyi ifade eder. Bağlı kredilerde, mal veya hizmet hiç ya da gereği gibi teslim veya ifa edilmez ise, satıcı, sağlayıcı ve kredi veren, tüketicinin satış sözleşmesinden dönme veya bedelden indirim hakkını kullanması halinde müteselsilen sorumludur.'Kanun hükmünden hareketle, bağlı tüketici kredilerinde bankanın kanundan doğan bir sorumluluk üstlendiği anlaşılmaktadır. Bu kapsamda, tüketicinin kanunda tanınan bir takım seçimlik haklarını kullanması halinde bankanın satıcı veya sağlayıcı ile birlikte müteselsilen sorumluluğu söz konusu olmaktadır. Bankanın müteselsil sorumluluğunun sınırları ise kanun ile belirlenmiş durumdadır. Çalışmamızda bağlı tüketici kredilerinin özelliklerinden yola çıkılarak; bankanın üstlendiği sorumluluğun niteliği, özellikleri, kapsamı ve sınırları incelenmiştir. İncelememizde ilgili yasal düzenlemeler, doktrin, karşılaştırmalı hukuk verileri ve yargı içtihatları bir bütün içerisinde değerlendirilmeye gayret edilmiştir.
Türkiye İnsan Hakları ve Eşitlik Kurumu'nun yapısı ve idare üzerindeki ayrımcılık denetimi

Uluslararası belgelerde, anayasalarda ve yasalarda 'insan haklarına', 'eşitlik ilkesine' ve 'ayrımcılık yasağına' yer verilmesi bu kavramların gerçekleştirilmesi için yeterli olmamaktadır. Söz konusu kavramların tam anlamıyla gerçekleştirilebilmesi için ulusal ve uluslararası koruma mekanizmalarının varlığı gerekmektedir. Uluslararası koruma mekanizmaları Birleşmiş Milletler'in ve diğer uluslararası örgütlerin bünyelerinde kurulan denetim sistemleriyle sağlanmaktadır. Ulusal koruma mekanizması görevi ise yargı organları eliyle yerine getirilmektedir. Ancak zaman içerisinde insan haklarının ve eşitlik ilkesinin korunması bakımından yargı organlarının yetersiz kaldığı görülmüş bu korumanının uzmanlaşmış kurumlar eliyle yapılması fikri ortaya çıkmıştır. Bu fikir ülkelerin ulusal insan hakları kurumları ve eşitlik kurumları kurmalarıyla neticelenmiştir. Ülkemizde bu ihtiyacın giderilmesi amacıyla 2012 yılında TİHK kurulmuş; 2016 yılında TİHK kapatılmış yerine TİHEK adında bir başka kurum tesis edilmiştir. 2016 yılında kurulan TİHEK ile insan haklarının yanında eşitlik ilkesinin ve ayrımcılık yasağının gerçekleştirilmesi sağlanmaya çalışılmaktadır. TİHEK idare üzerinde denetim yapılmasına ilişkin bir takım yetkilere sahiptir. Kurumun idarenin işlem ve eylemlerini ayrımcılık yasağı ve eşitlik ilkesine uygunluk bakımından denetleme yetkisini idarenin yargı dışı denetim yolu olarak nitelendirmek mümkündür. İdarenin işlem ve eylemlerini eşitlik ilkesi ve ayrımcılık yasağı bakımından denetime tabi tutan TİHEK, idarenin işlem ve eylemlerinde eşitlik ilkesini ve ayrımcılık yasağını ihlal eden bir durumun varlığını tespit ederse ihlal kararı vermekte ve bu kararının yanı sıra ihlalin faili olan idareye idari para cezası uygulayabilmektedir.