turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Aristoteles'e atfedilen Kitabü'n-Nebat'ın Şamlı Nikolaos yorumu

Aristoteles'e atfedilen Kitabu'n-Nebat, İslam bilim tarihinde doğrudan botanik üzerine ortaya koyulmuş ilk ve temel eserdir. Bununla birlikte, günümüze yalnız 10. yüzyıl başlarında yapılmış Arapça çevirisiyle ulaşan bu eserin Aristoteles'e aidiyeti konusunda şüpheler vardır. Fakat kitap, İslam bilim tarihi üzerindeki etkisinin yanı sıra, konusunun önemi ve ele alınma şekli nedeniyle Ortaçağ Avrupa'sında Latince ve İbraniceye de çevrilmiştir. Diğer taraftan çeşitli ipuçları, bu eserin Avrupa'da İslam dünyasından daha etkili olduğunu göstermektedir. Kitabu'n-Nebat, kısalığına rağmen, Peripatetiklerin doğa bilimleri ile ilgili yaptıkları çalışmalar arasında botaniğin yeri açısından oldukça önemli bir metindir. Zira Aristoteles'in bitkiler hakkında yazan öğrencisi Theophrastos tarafından değinilmeyen birçok noktayı ele almakta ve böylece Peripatetik botanik hakkındaki bilgilerimizi daha geniş bir çerçeve içinde tamamlamamızı sağlamaktadır. İki bölümden oluşan eser, ilk olarak bitkiler hakkında Aristoteles'ten önce bilinenleri ele alır. Ardından bitkiler, Aristoteles felsefesi doğrultusunda ve başka yerlerde görmemizin mümkün olmayacağı şekilde söz konusu edilir. Bu tezdeki öncelikli amacımız, henüz Türkçeye çevrilmemiş olan eseri dilimize kazandırmaktır. Bunun ardından, eserin bilim tarihindeki yerini ve önemini göstermenin yanı sıra, antik ve İslami kaynaklar ışığında yorumlamayı da hedefledik. Çalışmamız sonucunda ortaya çıkan çeviri ve yorum bütününün ülkemizdeki Antikçağ, İslami dönem ve Ortaçağ Avrupası botanik tarihi çalışmaları açısından önemli bir boşluğu dolduracağına inanıyoruz.
Gaziantep'te yaşayan Barak Türkmenleri'nin inanç, adet ve geleneklerinin dinler tarihi açısından değerlendirilmesi

Ülkemizin bazı bölgelerinde önceleri göçebe yaşantıyı benimsedikleri halde ekonomik ve coğrafi şartların gereği yerleşik hayata geçmek zorunda kalan Türkmenler mevcuttur. Bunlardan biri de Gaziantep'te yaşayan Barak Türkmenleridir. Tezin birinci bölümde hayatın çeşitli safhalarıyla ilgili halk inanışları üzerinde duruldu. İkinci bölümde tabiat ile ilgili halk inanışları üzerinde durularak yağmur yağdırmak, ay tutulması, gökkuşağı, bereket ve uğur ile ilgili inanışlar hakkında bilgi verildi. Daha sonra hastalık tedavilerine yönelik halk inanışlarından muskacılık ve nazar değmesi ve korunma usulleri, kurşun dökmek, dövme yaptırmak konuları üzerinde duruldu. Üçüncü bölümde kutsallık kazanan ve ziyaret edilen yerler tanıtıldı. Gaziantep yöresi Barak Türkmenleri'nin örf ve adetleri incelenirken İslam ve geleneksel Türk dini ve kültürüyle bağlantı kurulmaya çalışıldı. Bu çalışma yapılırken Barak Türkmen köylerinin bazılarına gidilerek saha araştırmasında bulunuldu. Mezarlıkları gezildi. Kaynak kişilerle röportajlar, anketler yapıldı ve bu kaynak kişilerin listesi, köylerin adı çalışma sonunda sunuldu.
An existentialist approach to common ghosts of Finisterrae

Hayattan sonra ne geldiği felsefe ve literatürde varoluşçu sorular arasında yer almıştır. Sinema, medyumu sayesinde, gerçek dünyada gösterilmesi imkansız olanı seyirciye sunma kapasitesi olan bir sanattır. Sinema sayesinde, hem zamansal hem de mekansal olarak imkansız olan perdede görünür olur. Ölümden sonra yaşamı ya da hayaletleri ele alan bir film, olmayan ya da görünmeyen varlıkları konu alır, başka bir deyişle, materyal olmayanı materyalleştirir. Hayalet filmlerinde 'arada' olma konusu genelde 'ölümle yaşam', 'fantazi ve gerçek', 'geçmişş ve şimdi' ya da 'burada ve orada' arasında mevcut olmuştur. Hayalet imajın hayatla benzerliği ve gündelik şekilde ifade edilmesini temel olarak Finisterrae (Sergio Caballero, 2010) ile ele alan bu tezde Finisterrae'de ölümün hayatla olan benzerliğini inceleyerek, bu benzerliğin filmin ontolojisiyle nasıl bir bağ kurduğuna bakmak, bu hayalet filmi üzerinden imaj ve anlatı arasındaki ilişkiyi keşfetmek amaçlanmakta. Ayrıca, özellikle Jean-Paul Sartre'ın varoluşçu felsefesi, onun İş İşten Geçti (1948) isimli oyunundaki hayaletlerle Finisterrae'nin hayaletlerin karşılaştırılmasıyla yorumlanacaktır.
J. F. Lyotard'da 'Gerçeklik' sorunu

Felsefe alanında modernizm-postmodernizm tartışmasına bakıldığında, bu tartışmanın, hep, bir takım 'kriz' tanılarına dayanılarak yapıldığı görülür. Modernizm- postmodernizm tartışmasının önemli isimlerinden biri olan Jean Francois Lyotard da, bu tartışmaya 'anlatılar krizi' adını verdiği bir kriz tanısını ortaya koyarak katılır. Lyotard'ın 'anlatılar krizi' olarak adlandırdığı kriz dikkate alındığında, düşünürün gerçeklikle ilgili bir soruna dikkat çektiği, 'anlatılar krizini ortaya koyarken, 'gerçekliğe' ilişkin bir kaygı taşıdığı görülmektedir. Öte yandan, postmodernizme ilişkin yaygın bir kanının, bir 'postmodernist' olduğu düşünülen Lyotard 'la ilgisinde sınanması da, düşünürün 'gerçeklik' görüşüne bakmayı gerektirmektedir. Postmodernist olduğu varsayılan düşünürlerin, her şeyi söylemenin -ve yapmanın- aynı derecede meşru ve serbest olduğu bir dünya tasarladıkları, pluralizmi destekledikleri kanısı, yaygın bir kanıdır; ancak, Lyotard'in görüşleri, özellikle de 'gerçeklik' görüşü dikkate alındığında, bu kanının Lyotard için doğru olmadığı ortaya çıkar. Bu çalışmanın amacı, Lyotard'in 'gerçeklik' anlayışını, bu iki hareket noktasının kılavuzluğunda incelemektir. Bu inceleme, dört bölümde gerçekleştirilmiştir: İlk bölümde, Lyotard'in 'anlatılar krizi'ne ilişkin görüşleri, düşünürün 'modern' ve 'postmodern' söyleme, 'bilgi'ye, 'bilim'e ve 'postmodern durum' saptamasına ilişkin görüşleriyle birlikte serimlenmektedir. İkinci bölümde, düşünürün ilk bölümde ortaya konulan görüşlerine de kaynaklık eden temel bir problemi, 'gerçeklikteki bir şeyin sunulması'na ilişkin görüşleri incelenmektedir. Üçüncü bölümde, Lyotard' in hedefi ve 'felsefi politika' dediği şeye ilişkin görüşleri ele alınmaktadır. Dördüncü ve son bölümde de, Lyotard' m ilk üç bölümde ortaya konulan görüşlerinin ve Lyotard hakkındaki görüşlerin eleştirilmesine, özellikle de Lyotard'in niçin bir postmodernist sayılamayacağının ortaya konulmasına çalışılmaktadır.
Felsefe için yeni bir başlangıç olanaklı mı?: Nietzsche ve Heidegger'de felsefenin neliği üzerine bir soruşturma

Bir metafizik olarak gelişen Batı felsefesinin, insanlığın en önemli sorunları karşısında sözsüz kaldığı için sonlandığını düşünen Nietzsche ile Heidegger bu yüzden felsefenin yeni bir başlangıca ihtiyaç duyduğunu ileri sürer. Bu yeni başlangıcı mümkün kılabilmek için her iki düşünür de felsefenin temellerini önce açığa çıkarmayı sonra da onları radikal bir şekilde dönüştürmeyi ve değiştirmeyi hedefler. Fakat felsefenin mevcut temelleri bir kez yıkıldıktan sonra geriye yeniden inşa edilebilecek bir öğenin kalıp kalmadığı kuşkulu hale gelir. Böylelikle, felsefenin temellerinde meydana gelecek olan bir dönüşüm ve felsefedeki yeni başlangıç fikri belli ölçülerde bir risk içerir. Ancak buna rağmen, insanoğlunun en temel problemlerine yanıt verebilmek için hem Nietzsche hem de Heidegger felsefeyi yeniden tanımlama riskine girer. Bu yeni tanımlama sonucunda her iki düşünür için de felsefe, bilime değil fakat sanata yakın duran bir faaliyeti simgeler. Böylece Nietzsche'de felsefe insanın yaşamla bağını tesis edecek değerleri yaratan bir faaliyet haline gelirken Heidegger'de felsefe, insanın Varlıkla ilişkisini açığa çıkaran ve dile getiren bir tecrübeye dönüşür.
Descartes, Hume ve Kant örnekleri üzerinden bilginin tesisinde hayal gücünün işlevi: Bir eleştiri denemesi

Genel olarak bakıldığında modern felsefe bilginin mahiyeti, kaynağı ve sınırları hakkındaki problemler ekseninde şekillenmiştir. Bu dönemde bilgi, beşeri yetilerin sistematik bir analizi ve tasnifi üzerinden kuşatılmak istenmiştir. Bu analiz ve sınıflama, görülmektedir ki, esasen, bilme kuvvetinin, yöneldiği nesne alanının araştırılması üzerinden teşrih edilmesi yoluyla gerçekleştirilmiştir. Dolayısıyla, yönelinen nesnelerin çeşitliliğine bağlı olarak, yönelen kuvvetin yerine getirdiği fonksiyonlar birbirinden tefrik edilmeye çalışılmıştır. Bu çalışma, modern felsefenin üç önemli filozofu olan Rene Descartes, David Hume ve Immanuel Kant'ın düşünce sistemlerinde bilginin tesisi açısından 'hayal gücü'nün yeri ve işlevini konu edinmektedir. Descartes'ta hayal gücü, maddi cevherin çeşitlendirilerek bilinmesine imkan tanıyan bir kuvvettir. Hume'da aynı yeti, izlenimlerin idelere dönüştürülmesini ve ideler arasındaki farklı türdeki bağlantıların kurulmasını sağlamaktadır. Kant'ta ise hayal gücü, hissetme ve düşünme yetilerinin birbiriyle ilişkisini temin eden aracı bir meleke olarak işlev görmektedir. Şimdi, bu çerçevede, çalışmanın üç katmanlı bir hedefi bulunmaktadır. İlk olarak, hayal gücüne, adı geçen filozofların sistemlerinde neden gereksinim duyulduğu derinlemesine irdelenecektir. İkinci olarak, hayal gücüne yüklenen işlevlerin, filozofların kendi sistemleri içerisinde ilgili gereksinimi karşılayıp karşılamadığı tartışılacaktır. Son olarak, mukayeseli bir çözümleme yoluyla, Descartes, Hume ve Kant'ta bilginin tesisinde hayal gücünün yerine getirdiği faaliyetler, eleştirel bir düzlemde değerlendirmeye tabi tutulacaktır.
John Wycliffe ve papalık eleştirisi

Bu çalışmada XIV. yüzyılda İngiltere'de yaşamış, teolog, filozof kimliği ve yenilikçi fikirleriyle temayüz etmiş olan John Wycliffe'in hayatı ve onun Hıristiyanlık içinde reformist olarak nitelendirilebilecek papalığa dair eleştirileri ele alınmıştır. Görüşlerinin temelinde papalığın aşırı dünyevileşmesi ve bunun sonucunda otoritesini kendi çıkarları doğrultusunda istismar etmesi yer almaktadır. John Wycliffe, siyasi iradeden görmüş olduğu yakın destek sebebiyle diğer reformistlerin aksine hayatı boyunca herhangi ciddi bir tehditle karşılaşmamıştır. Tez giriş ve üç bölümden oluşmaktadır. Giriş kısmında konunun önemi, tez olarak seçilmesinin sebepleri ve çalışmada takip edilen yöntem üzerinde durulmuştur. Birinci bölümde John Wycliffe'in yaşadığı dönemde İngiltere'deki sosyal, siyasi ve dini hayat hakkında bilgi verilerek genel bir çerçeve oluşturulmaya çalışılmıştır. İkinci bölümde Wycliffe'in doğumu, eğitimi, dilenci keşişlerle olan mücadelesi, hayatı boyunca önemli bir yeri olan Oxford Üniversitesi'nde yapmış olduğu görevler, bu görevler sayesinde siyasi irade tarafından fark edilmesi, yine Oxford'da vermiş olduğu dersler ve sürdürmüş olduğu papazlık vazifesi aracılığıyla fikirlerini yaymasından bahsedilmiştir. Üçüncü bölümde Wycliffe'in papalık eleştirisi kapsamında, papalığın dünyevi otorite iddialarına yönelik itirazları ve yine papalığın suiistimalleri olarak değerlendirdiği endüljans, aforoz gibi bazı kilise uygulamaları ve sakramenler hakkındaki görüşleri aktarılmıştır.
Schopenhauer'de irade ahlak ilişkisi

Bu çalışma Schopenhauer düşüncesindeki ahlakın irade ile ilişkisini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Ayrıca bu eserde, Schopenhauer'in sahip olduğu ahlak ve irade yaklaşımı nedeniyle teistik düşünceye yönelik yaptığı eleştirilerinin tutarlılığı da ele alınmaya çalışılmaktadır. Schopenhauer, Kant'ın bilinemez olarak kabul ettiği numenal alanı felsefi açıdan tanımlama çabasına girmiştir. Böylece Schopenhauer, varoluşa bitmez tükenmez bir kaynak olarak kabul ettiği kendinde varlık alanını irade olarak adlandırmıştır. İradede bulunan bu varoluşa kaynaklık isteği hem cansız varlıklarda hem de insanların da dahil olduğu canlı varlıkların dünyasında mücadeleye sebep olmaktadır. Bu mücadele, acıya duyarlı olan canlıların dünyasında ızdıraplara neden olduğu için Schopenhauer yaşamı kötü olmakla nitelendirmektedir. İnsanların yaşamda var olan kötülüklerden ruhen kurtulabilmesi ve ayrıca da diğer canlılarda herhangi bir acıya neden olmaması için iradenin bireye yansıması olan isteklerden kurtulması gerekmektedir. Bu isteklerden kurtulan birey kendisinin diğer canlılarla aynı özden geldiğinin farkına varacaktır ki bu da onun herkese karşı merhametle yaklaşmasına sebep olacaktır. Aksi halde fenomenal dünyaya hapis olması kaçınılmaz olan bu birey, kendisi dahil herkese ızdırap yaşatacaktır. Bundan kurtulmanın yolu herkesin aynı iradeden husule geldiğini bilmektir. Schopenhauer bu irade ve ahlak düşüncesi nedeniyle tek tanrılı dinlere eleştirilerde bulunmaktadır. Bu dinlerin tanrıyı insanbiçimci bir formda sunmalarının insanlar arasındaki mücadeleyi artırdığını ve bunun da büyük acılara kaynaklık ettiği ileri sürmektedir. Schopenhauer tek tanrılı dinlerden bahsederken kastının çoğunlukla Yahudilik ve Hıristiyanlık olduğunun bilinmesi gerekir. Bütün bunlara rağmen sahip olduğu kötümser düşünce hasebiyle, Hırisityanlık'taki düşüş inancına sıcak yaklaşmaktadır. Aynı zamanda da Hıristiyanlığın düşüş teolojisinin sonucunda oluşan engisizyon mahkemelerini de eleştirmektedir. Bu, yaşama kötümser yaklaşmanın diğer canlılara karşı her zaman merhamet üretmeyeceğini göstermesi açısından önemlidir.
Karl Popper'ın Platon'un toplum ve demokrasi anlayışına yönelik değerlendirmeleri

Demokrasi kelime anlamı olarak halkın yönetimi anlamına gelmektedir. Halkınyönetimi anlamına gelen demokrasi, felsefe tarih boyunca ciddi bir biçimde tartışılan konular arasında yer almıştır. Bu bağlamda Felsefe tarihinde demokrasi üzerine tartışanfilozoflardan birisi Platon bir diğeri ise Karl Popper dir. Platon hem kendi döneminde hem de kendi döneminden sonra düşünceleri ile çağdaşlarını etkilemiş önemli filozoflardan birisidir. Popper ise yirminci yüzyıl Batı felsefe geleneğini etkilemiş önemli filozoflardan bir diğeridir. Platon ve Popper bir yönetim biçimi olarak demokrasiyi farklı perspektiflerden değerlendirmişlerdir. Platon un bakış açısındandemokrasi insan ve toplum için iyi bir yönetim biçimi değildir. Çünkü demokrasi kaosa yol açacak olan erdemsiz bir yönetim biçimidir. Buna karşın Popper için demokrasiinsan ve toplum için iyi bir yönetim biçimidir. Bu sebepledir ki Popper, Platon undemokrasi anlayışını ciddi bir biçimde eleştirmiştir. Bu çalışmamızın amacı günümüzün en önemli yönetim biçimlerinden olan demokrasiyi her iki filozofun özgünperspektiflerinden değerlendirmektir. Bu hususta ilk olarak Platon ve Popper indemokrasi anlayışlarını birbirinden bağımsız bir biçimde değerlendirilecektir. Daha sonra ise her iki filozofun demokrasi anlayışları benzer ve farklı yönleriyle ele alınacaktır. Böylece hem geçmişşte hem de günümüzde önemli bir yönetim biçimi olan demokrasinin problemleri, çözümleri, anlamsal dönüşümleri tartışılmaya çalışılacaktır.
Hume's moral theory as expressed in his a treatise of human nature and enquiries concerning human undrestanding and concerning the principles of morals

Bu çalışmanın amacı Hume'un iki temel kitabı, İnceleme ve Araştırmalar'da, ifade edildiği şekliyle ahlak teorisini incelemek ve bu teorinin eksiklerini göstermektir. Ahlak motivasyonu, ahlak yargısı, duygudaşlık, tutkular, erdemler, adalet gibi bazı temel öğretilerini açıklamadan Hume'un ahlak teorisini anlamak mümkün değildir. Bu amaçla, ilk olarak, Hume'un ahlak teorisi ayrıntılı olarak açıklanmıştır. Devamında, teorinin daha iyi anlaşılmasını sağlamak için, Hume'un bilgi felsefesi ve estetiği ile olan ilişkisi açıklanmıştır. Daha sonra, Hume'un düşüncesine etki eden Hobbes, Mandeville, Hutcheson gibi bazı filozofların düşünceleri kısaca tartışılmıştır. Sonuç olarak, Hume'un ahlak teorisinin heterojen bir yapıya sahip olduğu bu nedenle de anlaşılmasının güç olduğu iddia edilmiştir. Hume'un teorisi duygudaşlık kavramından ötürü bir belirsizlik taşımaktadır, bu da yanlış yorumlara neden olmaktadır.
A strong value-neutral theory of autonomy

Manipulasyon ve baskıcı toplumsallaşma günümüz özerklik tartışmalarının en ciddi sorunlarındandır. Yordamsal özerklik kuramları fikirlerimizin nasıl oluştuğuyla ilgilenir ve özerkliğin sağlanması için belirli normları zorunlu kılmaz ya da reddetmez. Bu anlamda, yordamsal kuramlar içerik bakımından tarafsızdır. Ne var ki, bu kuramlar zihin yapımızın ve tercihlerimizin nasıl biçimlendiğinin analiziyle sınırlıdır. Baskıcı sosyalleşme ve özerklik arasındaki ilişkiyi açıklamak için gerekli analitik araçlardan yoksundurlar. Öte yandan, değer yüklü kuramlar, bu durumlardaki özerklik yoksunluğunu belirli norm ve değerlerin varlığı/yokluğu ile ilişkilendirir, fakat bunu sorunlu bir şekilde yapar. Değer yüklü kuramlar baskıcı sosyalleşme problemini daha derinlemesine ele aldıkları halde, bunu içerik bakımından tarafsızlığı kaybetmek ve özerkliği keyfi bir şekilde tanımlamak pahasına yaparlar. Bu tezde özerklik bağlamında baskıcı toplumsallaşma problemini açıklamak için alternatif bir sosyal özerklik kuramı ortaya atılmaktadır. 'Via negativa' yöntemi kullanılarak özerklik tanımına özerkliğin ne olmaması gerektiği gösterilerek varılmıştır. Gerald Dworkin, Harry Frankfurt, John Christman, Natalie Stoljar, Sigurdur Kristonsson gibi felsefecilerin çeşitli yapıtları eleştirilerek bu yaklaşımların ortak kusuru olan 'epistemik bireyselciliği'' aşabilen bir alternatife ulaşmak amaçlanmıştır. Peter Nelsen'in özerlik bağlamında geliştirdiği bu kavram ile güç ilişkileri odaklı analizin bir sosyal otonomi kuramı için vazgeçilmezliği vurgulanmıştır. İçerik bakımından tarafsızlık korunurken, otonominin büyük ölçüde toplumsal koşullarla belirlendiği ve bu koşulların gerçekleşmesinin köklü bir toplumsal değişimi gerektirebileceği gösterilmiştir. İlk bakışta oksimoron gibi görünen, katı ve değerlerden bağımsız bir yaklaşım bu şekilde makul bir kuram haline getirilmiştir.
Aristoteles'te doğa ve aile

M. Ö. üçüncü yüzyıl Antik Yunan filozoflarından en önemlilerinden biri olan Aristoteles'in ortaya koymuş olduğu fikirler günümüzde de çeşitli bilim alanlarında tartışılmaktadır. Platon ile kıyaslandığında ılımlı realist olarak betimlenen Aristoteles'e göre yaşantı dünyası gerçektir. Bu yüzden doğayı araştırmak hakikate ilişkin araştırmalar ile bir tutulurdu. Aristoteles'te gerçekliğin doğa ile bağlantısı, onu aile kurumunu da doğal bir varlık olarak görmesine götürmüştür. Filozofa göre insanın sosyalleşme modellerinin ilki olan aile, devletle sonlanacak teleolojik eylemlerinin başında yer alır. Aristoteles'e göre aile, neslin devamını sağlamak ve çocukların ihtiyacını karşılamak için kadın ve erkeğin bir araya gelmesinden meydana gelmiştir. Ve devlet ailelerden oluşmaktadır. Ailenin doğal bir yapı olması önermesinden hareketle, önce 'doğa' ardından bunun sonuçlarından biri olarak 'aile' kavramının incelenmesi bu tezin ana temasıdır.
Maurice Ne'doncelle ve Muhammed İkbal'de Tanrı-alem ilişkisi

Tanrı-alem ilişkisi bir felsefe problemi olarak hem Hristiyanlık hem de İslamiyet açısından, önem bakımından pek farklılık göstermeyen bir problemdir. Bu çalışmamızda, biri Hristiyan diğeri müslüman olan iki filozofun Tanrı-alem ilişkisi konusundaki fikirlerini mukayese etmeyi, benzer ve farklı yönlerini ortaya koymayı amaçladık. Bilinmelidir ki konumuz ne doğrudan Tanrı ne de alem'dir. Bu ikisi arasındaki ilişkidir. Nedoncelle'e göre, Tanrı süjelerin, ruhların ve şuurların yaratıcısıdır. Tanrı iradesini, objeleri değil süjeleri yaratarak izah etmektedir. Şuur sahibi olan Tanrı, kendisiyle ilişki ve işbirliği kuracağı varlığın kendisi gibi şuur sahibi bir varlık olmasını istemektedir. Bu yüzden Nedoncelle'de Tanrı-alem ilişkisinden söz etmemiz mümkün görünmemektedir. Nedoncelle'de Tanrı-alem ilişkisi yerine Tanrı-insan ilişkisi söz konusudur. Nedoncelle ve İkbal'e göre, Tanrı ferdiyet sahibi bir varlıktır. Her iki düşünür de Tanrıyı 'kişi' olarak düşünmektedir. Gerek Nedoncelle gerekse ikbal'e göre, Tanrı, şuurlu, bilen, ferdiyet sahibi, yetkin, kudret sahibi, yaratıcı bir varlık'tır. Nedoncelle ve İkbal, Cevher'in varlığını devam ettirmesini arazların sürekli olarak yaratılmasında görmektedir. Nedoncelle ve İkbal'de Tanrının bilgisi ve yaratması eş zamanlı olarak gerçekleşen iki fiildir. Yani Tanrının bir şeyi bilmesi onu yaratmasıdır. Her iki düşünüre göre, Tanrı imkanı imkan, reeli de reel olarak bilmektedir. Onlara göre, gelecek Tanrının saf yaratmasından başka bir şey değildir. Geleceği, Tanrının sürekli yaratması olarak gören Nedoncelle ve ikbal, Tanrının hayatındaki her saniyenin orjinal ve gerçek olduğunu düşünmektedir. Nedoncelle ve İkbal'in Tanrının hem Aşkınlığından hem de iç- kinliğinden sözetmeleri, sürekli yaratma fikrine sahip olmaları, işte bütün bu anlayışlar tamamen süreçci metafiziğin anlayışına uygun düşmektedir. İkbal, süreç metafiziği içerisinde ele alınan ve değerlendirilen bir düşünürdür. Nedoncelle'in fikirleri de göz önüne alındığında onun da süreç metafiziği içersinde ele alınıp değerlendirilebileceğini söylemek bize mümkün görünüyor.
Richard Swinburne'de Tanrın'nın varlığını kanıtlama sorunu

Tanrı'nın varlığı konusu düşünce tarihi boyunca felsefe ve teolojinin en önemli inceleme alanlarından birini oluşturmuştur. Tanı'nın varlığını kanıtlama konusu din felsefesinin en önemli problemlerinden biridir. Bu araştırmada Tanrı'nın varlığını kanıtlama konusu çağdaş düşünürlerden R. Swinburne referans alınarak değerlendirilmeye çalışılmıştır. Araştırma Giriş ve Sonuç hariç iki bölümden oluşmaktadır. Girişte R. Swinburne'ün entelektüel biyografisi ve analitik din felsefesindeki yeri üzerinde durulmuştur. Birinci bölümde kanıt ve kanıtlama kavramlarının analizi yapılmış, kanıtlamanın mahiyeti ve yöntemleri ele alınmıştır. Ayrıca kanıtlamanın değeri üzerinde durularak Tanrı'nın varlığını kanıtlamanın gerekliliği ve gereksizliği konuları incelenmiştir. İkinci bölümde R. Swinburne'ün Tanrı'nın varlığını kanıtlama yöntemleri ve onun Tanrı'nın varlığı lehinde ileri sürdükleri kanıtlar ve ateistler tarafından karşı kanıt olarak ileri sürülen kötülük problemi ele alınmıştır. Sonuç kısmında ise, Tanrı'nın varlığını kanıtlamanın gerekliliği veya gereksizliği, iman ve inkarın rasyonel değeri genel olarak değerlendirilmeye çalışılmıştır.
Nietzsche'de sanat ve duygu

Bu tezin amacı, Nietzsche'nin sanat ve duygu alanında ortaya koyduğu düşüncelerini değerlendirmektir. Bu çalışmada ilk olarak, Antik Yunan tanrılarından olan, Apollon ve Dionysos'un Nietzsche'nin felsefesinde büründükleri anlamlar incelenmiştir. Apollonik ve Dionyzik olanın yaşamda neye karşılık geldikleri ve aralarındaki ilişki araştırılmıştır. Yaşamdaki oluş içerisinde yozlaşmanın yansıması olarak ortaya çıkan sorunlar vardır. Bu sorunlar, modern çağın bir yansıması olarak ortaya çıkan decadence problemidir. Nietzsche'de decadence'ın nihilizm ile bağlantısı vardır. Hıristiyanlığın bir decadence dini olduğu ve Avrupa toplumunda meydana getirdiği yozlaşma, yaşamla bağlantısı kurularak irdelenmiştir. Bu yozlaşmadan insanın nasıl kurtulacağı insan tiplerinin kendilerini gerçekleştirme şekillerinde ortaya çıkmaktadır. Bu bağlamda Nietzsche'nin insan görüşü ele alınmıştır. Nietzsche, insan tipleri olarak; sürü insanı, özgür insan ve üst insan olarak üç farklı insan modeli ortaya koymuştur. Nietzsche'nin ortaya koyduğu bu insan tiplerinin birbirleriyle olan bağlantısı ve en nihayetinde ulaşılması istenen insan modeli olarak; üst insana giden çetrefilli yolun nasıl alındığı anlatılmıştır. Bir yaşam filozofu olan Nietzsche'nin sanat ve duygu düşüncesi incelenirken; bir insan ürünü olan sanat eserlerinin Nietzsche'nin tanrı ve sanat düşüncesi bağlamında incelenmeden geçilmesinin bu çalışmada eksiklik yaratacağından dolayı bu bahsi geçen kavramlar birbirleriyle ilişkileri bağlamında incelenmiştir. Burada ortaya çıkan sonuç, sanatın, mutlak gerçeklik alanı içerisinde alınamayacağı ve eğer alırsa insanı değersizlik problemiyle baş başa bırakacağı ortaya konulmuştur. Sonuç olarak Nietzsche, insanı yaşamda şekillen bir varlık olarak görür ve insanın fizyoloji yapısının görmezden gelinemeyeceğini, aşkın varlık alanlarıyla bağlantılı olarak ele alınamayacağını ifade eder. İnsan kendisini yaşamda gerçekleştiren ve bütünsel olarak ele alınması gereken bir varlıktır. Bu yüzden insan, parçalara bölünmeden bir bütün halinde incelenmelidir. Ve bu bütünün en anlamlı insan modeli üst insandır ve bu üst insan 'yeryüzünün efendisi' olarak karşımıza çıkar.