turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk borçlar hukukunda hayvan bulunduranın sorumluluğu

Hayvan bulunduranın sorumluluğu 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nda m.67 ve m.68 hükümlerinde düzenleme altına alınmıştır. 818 sayılı Borçlar Kanunu'nda 'hayvanı idare eden' olarak düzenlenen ve sorumlu kişinin tespit edilmesinde terminolojik tartışmalara yol açan kavram Türk Borçlar Kanunu'nda 'hayvan bulunduran' olarak değiştirilerek tartışmaları sonlandırmıştır. Hayvan bulunduranın sorumluluğu objektif özen yükümüne dayanan kusursuz sorumluluk halidir. Hayvan bulunduranın sorumluluğunun doğması için kusur aranmamaktadır. Bu sebeple bir hayvanın verdiği zararın yükletilebileceği kişinin tespitinin doğru yapılması önem arz etmektedir. Bununla birlikte zoolojik tanımı yanında hukuki anlamıyla da sorumluluğun kapsamına hangi hayvanların dahil olduğunun da belirlenmesi gerekmektedir. Hayvanların bilinçli varlıklar olmamaları sebebiyle haksız fiil unsuru olan fiil unsurunun hayvanın içgüdüsel davranış olarak anlaşılması gerekmektedir. Bunun sonucu olarak hayvan bulunduran ancak hayvanların içgüdüsel davranışlarıyla verdikleri zararlar sebebiyle sorumlu olacaktır. Hayvan bulunduranın sorumluluğu, hayvan bulundurana kurtuluş kanıtı getirerek sorumluluktan kurtulma imkanı tanındığı için olağan sebep sorumluluğu olarak kabul edilmektedir. Hayvan bulundurana, hayvanın içgüdüsel fiiliyle verdiği zararın kendi payına düşenden fazlasını ödediği iki hal bakımından ayrı bir rücu imkanı düzenlenmiştir. Bu haller, hayvan bulunduranın, bulundurduğu hayvanın bir başkası veya bir başkasına ait hayvan tarafından ürkütülerek zarara sebep olmasıdır. Bu durumlarda hayvan bulunduranın, hayvanını ürküten kişiye veya hayvanını ürküten hayvanın bulunduranına rücu imkanı bulunmaktadır. Hayvan bir taşınmaz üzerinde zarara sebebiyet verirse bu durumda, taşınmazın zilyedine hayvanı alıkoyma, yakalama, durum ve koşullar haklı gösteriyorsa etkisiz hale getirme hakkı tanınmıştır. Etkisiz hale getirme hakkının mülga kanunda yer alan öldürmeyi kapsayıp kapsamadığı tartışmalıdır. Çalışmamızda bu hususlar açıklığa kavuşturulmuştur.
İdari Yargılama Usulü Hukukunda kanıtlama yöntemleri ve araçları

Kanıtlama, maddi gerçeğin ortaya çıkarılmasında, adaletin gerçekleştirilmesinde çok önemli yargısal araçtır. Verilen yargısal kararın davanın bütün taraflarında vicdani sakinlik ve tatmin oluşturması gerekir. Bu da ancak maddi gerçeğin şüpheye yer bırakmayacak şekilde ortaya konmasıyla mümkün olabilecektir. Çalışmamızın konusunu oluşturan kanıtlama yöntemleri ve araçları konusu adil yargılanmanın ve hak arama özgürlüğünün gerçekleştirilebilmesinin olmazsa olmaz şartlarından olduğundan konumuz, hak arama özgürlüğü, adil yargılanma hakkı ve dolayısıyla hukuk devletinin gerçekleşmesi bakımından önemli bir yere sahiptir. Çalışmamızda, ispatın tanımı yapılarak hukukun devletinin gerçekleşmesinde idarenin yargısal denetiminin önemi ve dolayısıyla idari yargılamanın hukuk devletinin sağlanmasındaki rolüne değinilerek İdari Yargılama Usulüne hakim olan ilkelerin konumuza etkisi doktrin ve yargı kararları ışığında ele alınarak açıklanmaya çalışılmıştır. Üç bölüm olarak hazırlanan çalışmamızın birinci bölümünde ispat konusu, hukuk devleti ve adil yargılanma hakkı ile bağlantılı olarak açıklanmaya çalışılmıştır. İkinci bölümde delillerin elde edilme yöntemlerinin diğer yargılama usulleriyle karşılaştırılmalı olarak üzerinde durulmuştur. Çalışmamızın son bölümünde idari yargılama hukukunda kanıtlamanın hangi araçlarla mümkün olduğu veya mümkün olması gerektiği belirtilerek davanın bütün taraflarında vicdani tatminin oluşabilmesi için bütün kanıtlama araçlarından yararlanmak gerektiği üzerinde durulmuştur.
Serahsİ'nin Aile Hukuku hükümlerinin gayelerine ilişkin analizleri

Araştırmamızda ictihad faaliyeti açısından önem arz eden, Şari'in gayelerine vukufiyet düşüncesine, Hanefi mezhebi bilginlerinin hukuk mantığında ayrılan yerin tespit edilmesine çalışılmıştır. Tezimizin düzey ve hacmi açısından geniş bir furu fıkhı külliyatına sahip bulunan Hanefi mezhebi literatürünün tamamını taramanın zorlukları göz önünde bulundurularak konumuz Hanefi furu fıkhı dendiğinde ilk akla gelen temel yapıtlardan olduğu tartışma götürmez olan Serahsi'nin el-Mebsut adlı eserindeki aile hukukuyla ilgili hükümlerle sınırlandırılmıştır. Tüm hukuk sistemlerinde olduğu gibi İslam hukukunda da önemli ve özel bir yeri bulunan aile hukuku ile ilgili hükümlerin taranması suretiyle bu hükümlerin arkasındaki asli gayelerin yanında pek çok tali gayenin de tespit edilmesi mümkün olmuştur. Bu tespitlerimiz sonucunda İslam aile hukukunun gerek asli gerekse tali gayelerinin tamamının -İslam Hukukunun genel olarak da nihai gayesi olan- insanların faydasını te'inin ve onlardan zararı uzaklaştırma düşüncesi üzerine temellendirildiğini söylemek mümkündür. Gelişen sosyal hayatla birlikte ortaya çıkan yeni meselelerin çözülmesi bakımından Şari'in gayelerinin bilinmesinin müctehid açısından sağlayacağı yararın yadsınamaz olduğu gerçeğinden hareketle, fıkhın her dalında bu gayelerin tespiti yönünde çalışmaların yapılması gerektiği kanaatindeyiz.
Türkiye'de toplantı ve gösteri yürüyüşü hakkının uygulaması

Günümüzde vatandaşlar ülkelerinde gelişen ekonomik, askeri, sosyal ve özellikle siyasi olaylara karşı tepkilerini toplantı ve gösteri yürüyüşleri ile göstermektedir. Özellikle son yıllarda bütün dünyada çeşitli neden ve amaçlarla geniş kitlelerin katılımıyla yapılan birçok toplantı ve gösteri mevcuttur. Bireyler kolektif hareket edilmesi halinde siyasi iradeye daha çok seslerini duyurduklarını düşündükleri için demokratik ülkelerde toplantı ve gösteri hakkının daha çok kullanılan bir hak olduğu dikkat çekmektedir. Ülkemizde de toplantı ve gösteri hakkının giderek daha etkin kullanıldığını görüyoruz. Her ne kadar ülkemizde ''1 Mayıs İşçi Bayramı'' kutlamalarının öncesinde ve sonrasında her yıl toplantı ve gösteri yürüyüşü hakkı gündeme gelse de, özellikle 2013 yılında kamuoyunda ''Gezi Parkı Eylemleri '' olarak adlandırılan gösteriler nedeniyle toplantı ve gösteri yürüyüşü hakkı tüm kamuoyu tarafından daha çok ilgili gösterilen ve üzerinde daha çok tartışılan bir konu olmuştur. Toplantı ve Gösteri yürüyüşü hakkı klasik haklarından olması nedeniyle tarihi aslında çok eski tarihlere uzayan bir konudur. Ülkemizde de Osmanlı Tarihinde bu hakkın çeşitli kanuni düzenlemelerine rastlanmaktadır. Türkiye Cumhuriyeti devletinde ise toplantı ve gösteri yürüyüşü hakkının yasal düzenlemeleri özgürlüğün kullanımı bakımından inişli çıkışlı olarak ifade edilebilir. Araştırmamızda Türkiye Cumhuriyeti devletinde toplantı ve gösteri yürüyüşü hakkının geldiği aşamalara kısaca değinilmiştir. Özellikle 1961 Anayasası ve 1982 Anayasasında mevcut düzenlemeleri yapılan değişiklikleri kıyas yolu ile anlatmaya çalıştık. 2911 Sayılı Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Hakkında Kanun'un uygulamada karşılan sorunlarını, toplantı ve gösterilere idare veya kolluk güçleri tarafından yapılan müdahaleleri hukuki tartışmalara değinerek ifade etmeyi denedik. Ülkemizde bazı hak ve özgürlüklere yaklaşım demokratik ülkelerde olması gereken gibi olmadığı için toplantı ve gösteri yürüyüşü hakkının yasal düzenlemeleri ve fiili uygulanması dönem dönem farklılık göstermektedir. Bu nedenle basına yansıyan güncel konulara tezimizde sıkça yer vererek gazete haberlerinden yararlandık.
Türk İş Hukukunda yabancıların çalıştırılması

Türk İş Hukukunda bireylerin bir işverene bağımlı olarak çalışması, 4857 İş Kanunu'nda düzenlenmiştir. Kanun koyucu çalışma hayatını düzenlerken bireyleri, vatandaş ve yabancı olarak ayırmamış, bütünleyici bir anlayış ile herkesin çalışma hakkına sahip olduğunu belirtmiştir. Herkes çalışma hakkına sahip olsa da çalışma hayatı içerisinde vatandaşlar ile yabancıların farklı bir konumda olduğu bir gerçektir. Bu yüzden yabancıların çalışmasının şartları, farklı bir mevzuat içerisinde değerlendirilmektedir. 13.08. 2016 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6735 sayılı Uluslararası İşgücü Kanunu, yabancıların çalışma şartları açısından temel kanundur. Bu Kanun'un yanı sıra 6458 sayılı Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu, yabancılar bakımından getirmiş olduğu temel esaslar bakımından önemlidir. Tez çalışmamız üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde yabancı kavramı tartışılmakta olup, yabancı türleri incelenmiştir. Ayrıca bu bölümde, yabancıların çalışma hakkı noktasında ne durumda oldukları, 1982 Anayasası ve uluslararası hukuk belgeleri bakımından değerlendirilmiştir. İkinci bölüm doğrudan 6458 sayılı Kanun'u konu almakla beraber bu bölümde, Türk Hukuku bakımından çalışma izni ve muafiyetinin usul ve esasları derinlemesine incelenmiştir. Üçüncü ve son bölümde ise çalışma hayatındaki yabancıların Türk İş Hukuku karşısındaki durumu, yabancı işçilerin çalıştırılması ve yabancıların taraf olduğu iş sözleşmelerinin özellikleri tartışılmıştır. Bu çalışma ile hedeflenen, yabancıların bir birey olarak temel hak niteliğindeki çalışma hakkından mahrum bırakılamayacağı ancak bu yabancıların çalışması esnasında statüleri gereği bazı özel şartların aranması gerektiğinin ortaya konulmasıdır. Bu noktada önemli olan, bir sebeple ülkesinden ayrılmış olan yabancıların, yerleştikleri ülkede onurlu bir hayat sürebilmeleri için gerekli olan çalışma şartlarının okuyucuya sunulmasıdır.
Kamulaştırmasız el atmada tazminat ve ecrimisil

Bu tezin konusunu idarenin özel mülkiyetteki taşınmaza kamulaştırmasız el atma fiili sonucu malike ödemesi gereken tazminat ve ecrimisil oluşturmaktadır. İdarenin kamulaştırmasız el atması ile kişinin temel haklarından olan mülkiyet hakkı ihlal edildiğinden ilk bölümde mülkiyet hakkının tanımı yapılmış ve çeşitli yönlerden kısaca incelenmiştir. Kamulaştırmasız el atma kavramı, bu fiilin idarece hukuka uygun bir kamulaştırma işleminin tesis edilmemesi yönünü de vurgulamaktadır. İdarece taşınmaza el atılmadan önce usulüne uygun bir kamulaştırma işlemi tesis edilmelidir. Bu sebeple çalışmamızın ikinci bölümünü kamulaştırma işleminin tanımı, kamulaştırma işleminin hukuki niteliği, kamulaştırma işleminin aşamaları oluşturmaktadır. Çalışmamızın üçüncü bölümünde tazminat ve ecrimisilin hukuki sebebi olan kamulaştırmasız el atma kavramının tanımı, hukuki niteliği, kamulaştırmasız el atma sayılmayan haller, bu kavramın hukukumuzdaki gelişimi açıklanmaya çalışılmıştır. Son bölümde ise kamulaştırmasız el atma sebebiyle idarenin malike ödemesi gereken tazminat ve ecrimisilin tanımı, hukuki niteliği, hangi davalarla idareden talep edilebileceği, bu davalarda hangi yargı kolunun görevli olduğu ve bu davalara ilişkin çeşitli usul sorunları incelenmiştir. Bu çalışma ile günümüzde mahkemeleri oldukça meşgul eden; kişinin en temel haklarından biri olan mülkiyet hakkının aslında bu hakkı korumakla yükümlü idare tarafından ihlal edilmesiyle ortaya çıkan kamulaştırmasız el atma sorunu ile bu sorunun uygulamadaki tezahürü incelenmiş; bu konuda verilen mahkeme kararlarının sürekli değişmesi ve birbiriyle çelişkili olması sebebiyle son olarak ne durumda olduğu tespit edilmeye çalışılmıştır. Kamulaştırmasız el atma kavramı henüz belli bir yasal çerçeveye oturtulamamıştır, bu konuda yapılan yasal düzenlemeler genellikle idareyi koruma amacı taşıdığından iptal edilme sonucuyla karşı karşıya kalmıştır. Sonuç kısmında kamulaştırmasız el atma kavramının belli bir yasal çerçeveye oturtularak uygulama birliği sağlanması gerektiği vurgulanmıştır.
Boşanma sebeplerinin Türk ve İslam hukuku açısından değerlendirilmesi

Eşlerin evlilik birliğini ve böylece ortak yaşamı sona erdirme isteklerine boşanma denilmektedir. Osmanlı Devleti döneminde İslam Hukuku kuralları uygulanmıştır. Kadının boşanma hakkı olsa da genellikle erkek ağırlıklı olan bu sistemde talak ön plana çıkmıştır. 1917'de çıkan Hukuk-i Aile Kararnamesi ve 743 Sayılı Medeni Kanun bu kuralları oldukça modernleştirmiştir. 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu ise boşanmanın sınırlarını mümkün olduğunca net bir şekilde çizmiştir. Hakime de geniş bir takdir yetkisi tanınmıştır. Hakim boşama kararı vermeden boşanma sayılmaz. Ayrıca birçok maddede hakim vicdanen karar verecektir.
Vergi Hukukunda idarenin takdir yetkisi

İdarenin takdir yetkisini bugüne kadar esas alan çalışmalar konuyu idare hukuku açısından ele almış, söz konusu müessesenin vergi hukukundaki yansımalarını topluca irdeleyen bir çalışma ise yapılmamıştır. Mevcut çalışma ile vergi hukukunda takdir yetkisinin görüldüğü halleri münferit olarak inceleyen çalışmalar bir araya getirilerek bir bütünlük sağlanması amaçlanmıştır. Kanunilik ve düzenli idare ilkeleri vergi hukukunun en temel prensiplerindendir. Bunun doğal sonucu olarak da vergi hukukunda bağlı yetki kural, takdir yetkisi ise istisnai niteliktedir. Vergi hukukunda kanunilik ilkesinin esas alınmasının yerinde olduğu fikrine katılmakla birlikte değişen yaşam şartlarına ve karşılaştığı sorunların çözümüne daha rahat adaptasyonu için vergi idaresine çerçevesi çizilmiş bir takdir yetkisi tanınması zorunluluktur. Madem ki idarenin amacı toplumsal yaşamın devamlılığını ve gereksinimlerini karşılamak suretiyle kamu yararını sağlamaktır o halde idareyi donmuş kalıplarla bağlamak yerine ona bu amaca ulaşması için hareket alanı sağlanmalıdır. Bu yolla, tarihsel gelişim süreci içerisinde takdir yetkisinin bugünkü anlamına kavuşmasını sağlayan ve amacı takdir yetkisini bireyleri tehdit eden bir vasıta olmaktan çıkartarak onların kamu hizmetlerinden daha iyi faydalanabilmeleri için bir vasıta haline getirmek olan hukuk devleti ilkesine de bir katkı sağlanmış olur. 116
Rekabet hukuku açısından anlasma ve uyumlu eylem ayrımı ve hukuki sonuçları

Bu yüksek lisans tezinde, Türk Hukuk Sistemi'nin genç bir üyesi olan Rekabet Hukuku üzerine özet bilgiler verilmekte ve esas olarak 4054 sayılı Rekabetin Korunması Hakkında Kanun'un 4. maddesine dayanılmaktadır. Bu kapsamda, tümçalısma boyunca Rekabet Kurulu'nun konuyla ilgili kararlarına da yer verilmek suretiyle, 4. madde düzenlemesinin genel özelliklerine deginilmekte; söz konusu hükümde yer alan anlasma ve uyumlu eylem kavramları açıklanmakta; bunlara iliskin özellik arz eden durumlar degerlendirilmekte; anlasma ve uyumlu eylemkavramlarının birbirinden ayrılması meselesi üzerinde durulmakta ve kavramlar arasındaki ayrımdan dogabilecek hukuki sonuçlar tespit edilmektedir.
İdare hukukunda kamu zararı

Kamu kaynaklarının elde edilmesi ve kullanılmasında görevli ve yetkili olan kamu görevlileri; gerek 5018 sayılı Kamu Mali Yönetim ve Kontrol Kanunu gerek 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu uyarınca, kamu kaynaklarının etkili, ekonomik, verimli ve hukuka uygun olarak elde edilmesinden, kullanılmasından ve kötüye kullanılmaması için gerekli önlemlerin alınmasından sorumludurlar. Zarara sebep olanın hesap vermesi ve zararı karşılaması ise idarenin halka karşı mali sorumluluğunun sonucudur. Kamu zararı ise kamu görevlilerinin kasıt, kusur veya ihmalleriyle mevzuata aykırı karar, işlem veya eylemde bulunarak kamu kaynağında artışa engel veya eksilmeye neden olunmasıdır. 5018 sayılı Kanunla mali mevzuatımıza giren ve kusurlu sorumluluk anlayışını getiren 'kamu zararı' sonucunda, sorumlu kamu görevlisinden zararı tahsil edinmeyi amaçlayan 'Kamu Zararlarının Tahsiline İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik' kapsamında zararın telafisi sağlanmakta, aksi halde kusuru oranında sorumlu aleyhine rücu yoluna gidilmektedir. Hukuki nitelik olarak haksız fiil olan kamu zararının tanımlandığı ve unsurlarının açıklandığı ilk kısımda, 5018 sayılı KMYKK'nın yanı sıra Türk Borçlar Kanunundan, kamu zararının tespit ve tahsil süreçlerini ele alan ikinci kısımda da ağırlıklı olarak Sayıştay Kanunundan yararlanılmış olup inceleme konusu tezde idare hukuku çerçevesinde kamu zararı hususu ele alınmıştır.
Türk Hukukunda Anayasa Mahkemesine bireysel başvurunun kabul edilebilirlik koşulları

İnsan hakları alanında yaşanan gelişmeler sonucunda, 7.5. 2010 tarihli, 5982 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının Bazı Maddelerinde Değişiklik Yapılması Hakkında Kanunla yapılan Anayasa değişikliği ile Ülkemizde de bireysel başvuru yolu kabul edilmiştir. Bireysel başvurunun incelenmesinde öncelikle, başvurunun esastan incelemesinin gerekip gerekmediğinin tespit edilmesi gerekir. Bireysel başvuruların değerlendirilmesinde yapılan bu ön incelemeye kabul edilebilirlik incelemesi, bu incelemede kullanılan kriterlere de kabul edilebilirlik koşulları adı verilmektedir. Türk hukukunda Anayasa Mahkemesine bireysel başvurunun kabul edilebilirlik koşullarının incelendiği bu çalışmada, bireysel başvurunun amaç ve özellikleri genel olarak incelendikten sonra, Anayasa Mahkemesine yapılacak bireysel başvuruların kabul edilebilirlik koşulları tartışılarak, sorun ve çözüm yollarının ortaya konulması amaçlanmıştır.
Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 5. maddesi bağlamında ceza muhakemesinde yakalama ve gözaltına alma

Kişi özgürlüğü ve güvenliği hakkı, bireyin iktidar karşısında hukuksal güvenliğinin güvencesi ve diğer özgürlüklerin temeli olarak kabul edilen bir haktır. Bireylerin özgürlüklerinden keyfi bir biçimde yoksun bırakılmayacaklarına güven duymaları, demokratik bir toplum ve hukuk devleti olmanın en temel koşuludur. Özgürlükten yoksun bırakmanın keyfi olmamasına karşı ilk ve en büyük güvence, araştırma konumuz olan yakalama ve gözaltına alma kararlarının hukuka uygun olmasıdır. Ancak bu şekilde, insanı ve onun onurunu koruyan bir sistem oluşturulabilir. Bu çalışmamızda, hukuka aykırı bir biçimde gerçekleştirilen yakalama ve gözaltıların, insan hakları açısından taşıdığı önem teorik ve pratik yönleriyle incelenmiştir.
Avukatlık sözleşmesinin sona ermesi halinde vekalet ücreti

Avukat yargının işlevselliği adına önemli bir görev üstlenerek savunma fonksiyonunu yerine getirir. Bu fonksiyonu yerine getirirken bir kamu hizmeti üstlenmiş olur ve yaptığı hizmet karşılığında ücret alır. Ayrıca iş sahibine karşı çeşitli yükümlülükler altına girer. Karşılıklı edimler içeren bu ilişkiyi kapsayan sözleşmeler avukatlık sözleşmeleridir. Avukatlık sözleşmesinde avukatın en önemli edimi hukuki yardımda bulunmak iken iş sahibinin en önemli edimi de ücrettir. Avukat sözleşme sonucu iki tür ücrete hak kazanmaktadır; akdi vekalet ücreti ve yasal vekalet ücreti. Bu çalışmada avukatlık sözleşmesini sona erdiren haller ve bu haller bakımından vekalet ücretinin durumu incelenecektir.
Elektronik haberleşme alanında kişisel verilerin özel hukuk hükümlerine göre korunması

Kişisel verilerin korunması alanında ilk uluslararası çalışma, OECD ve Birleşmiş Milletler tarafından gerçekleştirilmiştir. Daha sonra Avrupa Birliği kişisel verilerin korunması alanında genel düzenleme niteliğinde olan Veri Koruma Direktifi'ni çıkarmıştır. Bu direktiften sonra, Telekomünikasyon Alanında Kişisel Verilerin Korunması Direktifi ve nihayet Elektronik Haberleşme Alanında Kişisel Verilerin ve Özel Hayatın Korunması Direktifi çıkarılmıştır. Söz konusu Direktif diğer Direktiflerin bir araya getirilmiş halidir. Bu Direktif'de, Kişisel verilerin işlenmesi ile ilgili birçok soruna cevap verecek düzenlemeler bulunmaktadır. Elektronik haberleşme alanda kişisel verilerin korunması, son dönemlerde önem arz eden konular arasındadır. Haberleşme araçlarında teknolojide yaşanan gelişmeler sonrası önemli bir artış ve çeşitlilik yaşanmaktadır. Haberleşme eskiye nazaran günümüzde özel işletmeciler tarafından sağlanmaktadır. İşletmeciler, abonelerle yaptıkları sözleşmeler çerçevesinde abonelere ait kişisel verileri işlemektedirler. Toplanan kişisel verilerin elektronik haberleşme alanında kullanılması, işletmecilerin hukuka aykırı davranışları sonucu abonelerin kişilik haklarını ihlal edebilmektedir. İhlal şekilleri arasında kişisel verilerin, işletmeciler tarafından abonelerin izinleri olmadan abone rehberlerinde, işletmecinin reklamlarında kullanılması ve büyük marketlerin müşteri hizmetlerine pazarlanması örnek olarak gösterilebilir. Kişisel verilerin korunması, Türk Medeni Kanunu'nun 24'de düzenlenen özel hayatın korunması alanı doğrudan ilgilendirmektedir. Çünkü kişisel veriler, abonelerin tanınmasını sağlayan onların özel yaşamlarını ortaya koyan bilgilerdir. Söz konusu verilerin hukuka aykırı işlenmesi, sözleşme öncesi sorumluluğu, sözleşme ve haksız fiil hükümlerini ihlal edebilmektedir. Bunların sonucu Türk Medeni kanununda belirtilen imkanlara dayanabilirler. Bunlar Tespit, Durdurma, Önleme, Sebepsiz Zenginleşme ve Gerçek olmayan Vekaletsiz İş Görme davalarıdır. Kusuru şart koşan davalar arasında, Maddi ve Manevi tazminat davalarıdır. Taraflar gerçek ve tüzel kişiler olabilir. Dava açılabilmesi için Türk Medeni kanununda belirtilen özel yetkili mahkemenin yanı sıra genel yetki kuralları da uygulanır.
Suçta netice

Bu araştırmanın temel amacı; netice kavramının ceza hukukundaki yerinin, kavramsal gelişiminin ve suç genel teorisindeki işlevinin teorik yönleriyle ortaya çıkarılmasıdır. Araştırmamızın konusu netice kavramının ceza hukukundaki yeri, teorik boyutu ve maddi işlevleri ile sınırlıdır. Bu çalışmada netice kavramı ile ilgili tartışmalar karşılaştırmalı hukuk perspektifiyle incelenmiştir. Bu doğrultuda netice kavramının ceza hukukundaki teorik ve maddi işlevleri ayrıntılı olarak araştırılmıştır. Bu şekilde netice kavramının Türk Hukuku'nda teoride ve mevzuatta içinde bulunduğu durumun karşılaştırmalı ceza hukukunun ışığında anlaşılması hedeflenmektedir. Netice kavramı suç teorinde üç temel işleve sahip bulunmaktadır: Suçun tipik bir unsuru olarak neticenin suç teorisindeki pratik işlevi, netice sorumluluğu çerçevesinde cezai sorumluluğu belirleme işlevi, haksızlığın bir şekli olarak haksızlığın içeriğini ve yoğunluğunu belirleme işlevi. Bu açıdan suçun bir unsuru olarak tipik netice; suçların tasnifi, nedensellik, teşebbüs, taksir, içtima, zamanaşımı gibi konularda önemli pratik işlevler görmektedir. Netice ayrıca bir sorumluluk türü olarak tarih boyunca cezai sorumluluğun belirlenmesinde büyük öneme sahip olmuştur. Fakat bu sorumluluk türünün yerini günümüzde kusur sorumluluğu almıştır. Bunun yanında bir haksızlık/değersizlik türü olarak netice haksızlığın içeriğini ve yoğunluğunu ve dolayısıyla cezanın belirlenmesini etkilemektedir. Bu konuyla ilgili olarak neticenin haksızlığın içeriğinde etkili olmasının gerekip gerekmediği sorusu çalışmamızın en önemli konularından biridir. Ceza hukukunda meydana gelen teorik gelişimin bir sonucu olarak netice, sorumluluğun bir türü, suçun bir unsuru ve değersizliğin bir şekli olarak suç teorisinde sürekli zemin kaybetmektedir. Fakat maddi işlevleri sayesinde netice ceza kanunlarında ve hukuk uygulamacıları üzerinde hala ciddi etkiye sahiptir. Çünkü maddi işlevleri yoluyla netice suçun ispatında, yargı organlarının yükünün azaltılmasında, genel önlemeye vs. büyük katkı yapmaktadır.