turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Friedrich Nietzsche felsefesinde Zerdüşt'ün üstinsan bildirisi üzerine bir inceleme

Bu tez, Nietzsche felsefesinde merkezi bir yer işgal eden 'üstinsan' kavramının yaslandığı tüm arka planı ayrıntılarıyla incelemeyi ve bunu takiben 'üstinsan' kavramıyla işaret edilen konseptin nasıl bir gereklilikten doğduğunu, hangi nitelikleri barındırdığını ve yaşam karşısındaki rolünü vermeyi amaçlamaktadır. Nietzsche, felsefesi boyunca esasında bizlere bir kültür eleştirisi sunar ve bu eleştirilerini ortaya koyarken temelde tek bir izlek üzerinden hareket eder. Bu ise yaşamın en yüce değer olarak kabul edilmesidir. Böyle bir düşünce ile felsefesini icra eden Nietzsche, yaşamın soluğunu kesen tüm anlayışlara karşı büyük bir protesto geliştirir ve bu protestonun temel kahramanı, Sokrates ve Platon'cu öğelerle beslenen Hıristiyanlık ve bunun bir uzantısı olan öte dünyacı görüştür. Nietzsche ekseninde Hıristiyanlığın gelişiminde etkili olan ve sonrasında Hıristiyanlığın etkide bulunduğu tüm düşünceler temelde mutlak hakikat ülküsü ile geçerli olan yaşamı yozlaştırıp kurgusal bir öte dünya fikrini topluma aşılamayı kendilerine biricik edim saymışlardır. Fakat Nietzsche için daimi bir oluşa karşılık gelen yaşamda mutlak bir hakikatten söz etmek imkansızdır. Nietzsche, tüm hakikat nitelendirmelerini esasında varoluşun belirsizliği karşısında sığınılan bir liman olarak görmektedir. Öyle ki bu liman, kişileri yaşamda etkisizleştirir, hissizleştirir, varoluşun gerçeğiyle yüzleşmekten alıkoyar. Böylece insan tüm yaşamını belli otoriteler etrafında sürdüren itaatkar bir köleye dönüşür. Bu ise yaşamın tüm değerleriyle hastalıklı bir duruma dönüşmesini imleyen 'decadence' durumudur. Nietzsche, yaşadığı yüzyılı decadence'ın en ateşli tezahürü olarak değerlendirir. Ona göre bu tezahürün varacağı nihai nokta tüm yaşamlarını uğruna sürdürdükleri tanrının ölümüdür. Bu ölüm aslında insanın ölümüne de gebedir. İnsan, tüm varoluşun anlamını yüklediği tanrının ölümüyle kendi varoluşunun sancısı karşısında nihilistik bir krize düşer. Artık yaşamın bir anlamı kalmamıştır. Bu noktada Nietzsche, bir kriz olan nihilizmi yaşamın kurtarılmasında ve dolayısıyla üstinsana ulaşılmasında son bir ümit olarak görüp nihilizmin en aşırı hali olan aktif nihilizmi öğütlemektedir. Ona göre aktif nihilizm ile insan, tüm değerleri yerinden eder ve bu da en yüce değer olan üstinsana kapı aralar. Nietzsche ekseninde bu üst insan yeryüzünün yeni anlamıdır. Bu insan bir oluş olan yaşamın bağrına tüm edimleriyle saplanan yaratıcı güçtür. O, tüm değerlerin, egemenlerin, sınırların ötesinde olan ve içgüdüleriyle dolup taşan yegane yaşam pratiğidir. Bu pratiğin tahayyülü bile yaşamın yeniden doğuşuna katkı sağlayacaktır.
Sezai Karakoç'ta tarih-metafizik ilişkisi

Tarih, Sezai Karakoç düşüncesi içinde hem felsefi açıdan, hem de vakıa ve yorum açısından önemli bir yer tutar. Tarih, bir seremoni aracı değil, erdem öğreticidir. Tarihteki tekerrür, tabiattakinden farklıdır. Tarihteki tekrarlar, daha kompleks, yeni olgularla yüklü ve ansızın gelir. Bu yüzden, üstün nitelikli bir kadronun, tarih sezgisine ve yorumlama dehasına sahip olması gerekir. Tarih, Karakoç düşüncesinin etrafında örüldüğü medeniyet bağlamının en önemli yönlerinden birini oluşturur. Tarihi, hakikate yaklaşma ve ondan uzaklaşmanın tarihi olarak ele alan Karakoç'un tarih düşüncesini metafizik bağlamında ele almak uygun olacaktır.
La question de mort chez Hegel

Bu tezimizde hegelci felsefeyi bir ölüm ve kurban düşüncesi olarak anlamayı amaçlıyoruz. Diyalektik bir söylem olan Hegel'in felsefesi genel olarak bir özgürleşme, ya da bir ilerlemecilik olarak kabul edilir. Özgürlük ise Hegel'in düşüncesinde başkalıkta kendi evinde olmak olarak görülür ki bu fikir, başta Karl Löwith olmak üzere Hegel'in tarih felsefesi üzerine yoğunlaşılarak yapılan hümanist bir ilerlemeci düşünceye yol açabilir. Ama Hegel felsefesinde dilsellik sorunu başka bir boyut açabilir ve onu bir özgürleşme düşüncesi olarak okumaktan farklı olarak ölüm ve kurban sorununu veya sorusunu ortaya çıkarabilir. Derrida ve Agamben'in bu konudaki yorumları yol gösterici bir değere sahip gibi düşünülebilir. Ölüm ve kurban sorunu etrafında dönen bir Hegel okuması?
The relationship of art and truth in the philosophy of Heidegger

Heidegger felsefesinin devrimci vizyonu onun felsefe tarihinin düşünülmeyeninin içinde temellenmesidir ve Heidegger'in olağanüstü çabası geleneksel felsefe tarihi boyunca ihmal edileni açığa çıkarmakla ilgilidir: Varlık sorusunun anlamı. Heidegger varlık sorusunun kökenine inerek düşünce ve hakikatin temel ufkunu ortaya çıkarmaya çalışmıştır. Bu anlayışla Heidegger, correspondence teoriye dayalı geleneksel hakikat anlayışını eleştirerek kökensel hakikatin varlığın hakikati olduğunu söyleyecektir. Heidegger, Dasein'ın, bütün ayrımların ötesinde, varlığın hakikatinin kendini geleneksel hakikatin reddinden ziyade onun temeli olarak açığa vurduğu aşkınsal açıklık olduğunu göstererek özne/nesne ayrımının yanı sıra geleneksel felsefe boyunca ortaya konulan bütün ayrımların üstesinden gelmeye çalışır. Dasein dünyada olmaktır. Heidegger Dasein-merkezli hakikati anlama anlayışını son çalışmalarında sanatla, özellikle şiirle yer değiştirir. Başlangıçta Heidegger için kökensel hakikat Dasein'in aşkınsal açıklığının hakikatiyken, son döneminde sanat eserinin aracılığıyla sanatın içinden hakikatin daha kökensel ufkuna varabilmek için Heidegger bakış açısını 'Varlığın Hakikati' nin kendisine çevirir. Çünkü Heidegger' e göre sanat özelikle de şiir, 'çerçeveleme' nin içinde yer tutan teknolojinin özünden kaynaklanan tehlikeyle baş etmek için gerekli biricik güçtür. Bu anlamıyla şiir olarak dil, 'çerçeveleme' den kurtulmak adına en yüksek ihtimaldir. Bu çalışmada, Heidegger felsefesinde sanat ve hakikat arasındaki ilişkide sanat ve hakikatin nasıl doğal olarak birbirlerini içerdiğini ve birbirlerine bağlı olduğunu göstermeye çalışacağım.
The 'King's bloody advocate' or 'Noble wit of Scotland'? restoration Scotland and the case of Sir George Mackenzie of rosehaugh, 1636/38-1691: Neostoicism, politics and the origins of the scottish enlightenment

Sir George Mackenzie'nin (1636/38-1691) hayatını zıtlıklar yerine devamlılığı olan topyekün bir biçimde yazmak mümkün mü? Bu tezin amacı böyle bir anlatının mümkün olmakla kalmayıp, geleneksel yaklaşıma nazaran daha doğru ve yapıcı olduğunu sergilemek. Öyle ki, biyografisinde Doktor Jekyll ve Mister Hyde'a benzetilen Mackenzie'nin itibarı da bu şekilde ikiyüzlü. Bazıları için kralın 'Kanlı Savcı'sı, diğerleri içinse Mackenzie 'İskoçya'nın soylu nüktedanı' veya 'memleketin en parlak dehası'ydı. Bu tez, Mackenzie'nin kamusal alan- daki kariyeriyle, edebi-düşünsel çalışmalarını bir arada değer- lendirerek, Mackezenzie'nin yaşamını bütünlemesine sunmakta. Mackenzie'nin stoacılığı bu yorumlamada bütünleyici unsur olarak öne çıkmakta. Dolayısıyla, Mackenzie'nin yaşamı çelişkilerin hükmettiği değil de, tutarlı ve hedefine kilitlenmiş bir savaşımın şekil verdiği bir ömür olarak görülmektedir. Bu savaşımın hedefinde yobaz bir çağ ile, bağnaz ve fanatik eğilimleri temsil eden 'Covenanter'ları bulmaktayız. Mackenzie'nin İskoç Aydınlanma düşüncesinin gelişimine olası katkısı da bu savaşımın şekli ve içeriğinde tespit edilebilmektedir. Bu genel tutumu sunmak adına bu tez önce Mackenzie'nin yaşamını konu alan bir tartışmaya yer vermekte. Mackenzie'nin kariyeri ve yaşamı üzerine mevcut literatürü inceleyen bir bölüm bu anlatıyı tamamlayıcı rol üstlenmekte. Karşıt grubu irdelemek adına Covenanter'lar hakkında kısa bir tartışma neticesinde Mackenzie'nin beş stoacı görüşünü ve/veya davranışını ortaya koyan bir sentez sunulmakta. Bütün bunların ışığında son olarak Mackenzie'nin Aydınlanma'yla ilgilenenler için potansiyel önemi üzerine yorum getirilmekte.
Marcus Tullius Cicero'nun düşüncesinde yaşlılık kavramının incelenmesi

Bilgelik sevgisi, bilgi arayışı olarak felsefe, insan tarafından ve insan için ortaya konduğundan, temelde, insan üzerine bir sorgulama, insan üzerine bir düşünme olmalıdır. İnsan üzerine olan ve insan tarafından ortaya konan felsefi düşünce, insanı derinden tanıma gücüne sahip olduğundan, insana, yaşamsal faydalar sağlayabilme gücüne de sahiptir. İnsanın düşünmek ve eylemde bulunmak için dünyaya geldiğini kabul eden Cicero, felsefi düşünceyi insanın yaşamını yönlendirmek için kullanılması gereken bir araç olarak görmektedir. Cicero'ya göre, felsefi bilgi aracılığı ile doğru davranmak ve mutlu olmak mümkündür. Cicero'ya göre felsefe her daim yaşamın içinde olması geren bir etkinlik olduğundan, Cicero yaşlılığın anlaşılması ve yaşlı insanların kendini değerlendirmesi için felsefeye özel bir görev yüklemiştir. Cicero'ya göre yaşlılık, yaşamın diğer dönemleri gibi kendine has özellikleri olan bir dönemdir ve bu dönemin sorunlarıyla doğru bir şekilde başa çıkıp bu dönemden de zevk almak mümkündür.
İhvan-ı Safa risalelerinde kötülük problemi

Kötülük problemi, Din Felsefesi Bilim Dalı'nın ilgilendiği temel problemlerden birisidir. Bu problemin temeli, varlık alemindeki çeşitli kötülüklerin, her şeyi bilen, her şeye gücü yeten, mutlak adalet ve iyilik sahibi bir Tanrı'nın varlığı ile çeliştiğine dair iddiadır. Bu iddia, Tanrı'nın varlığını reddeden ateistler, O'nun varlığı veya yokluğunu bilmemiz imkansızdır diyen agnostikler ile O'nun varlığı konusunda şüphe içerisinde kalan septiklerin temel dayanaklarından birisidir. Bu çalışmada, Kindi ve Farabi ile birlikte İslam Felsefesinin ilk temsilcilerinden sayılan İhvan-ı Safa'nın kötülük problemine bakış açısı ve onun çözümüne yönelik önerdiği çözüm yolları ele alınmıştır. İhvan-ı Safa'ya göre, her şeyi yoktan var eden, mutlak ilim, kudret, hikmet ve iyilik sahibi, ezeli ve ebedi olan, hiçbir şeye muhtaç olmayan ve her şeyin kendisine muhtaç olduğu bir Tanrı vardır. Bu alem ve içindeki her şey, Tanrı tarafından yaratılmıştır. Bu alemin yaratılışında ve düzeninde hiçbir problem yoktur. Bu alemde var olan her şey, olması gerektiği zaman, mekan ve şekilde var olmuştur. Bazı zamanlarda, bazı tikel varlıkları olumsuz etkileyen sınırlı sayıdaki bir takım gelişmeler, tümelin yararına olduğu için, kötülük olarak değerlendirilip sorumluluğu Tanrı'ya yüklenemez. İnsanların özgür iradeleriyle işledikleri kötülüklerin sorumluluğu ise, bu kötülüğe sebep olan kişilere aittir. Bu tür kötülükler, ahirette failleri cezalandırılarak, mağdurları ise ödüllendirilerek telafi edilecektir.
Modern doğal kuramı ve Spinoza

Bu tezin amacı, Spinoza'nın çalışılması zor olan doğal hak kuramına ışık tutabilmektir. Spinoza'nın doğal hak kuramını çalışma zorluğu, hem doğal hak çalışmalarında Spinoza'nın görmezden gelinmiş olması hem de Hobbes ve Spinoza arasındaki son derece dikkat çekici bernzerlikten kaynaklanmaktadır. Her iki filozof da politika kuramlarını kendini koruma prensibi olan çaba nosyonu üzerinde temellendirmekte; aşkın değerlerden arındırılmış bir doğa durumu tasavvuru geliştirip bu doğa durumunda bireye sınırlandırılmamış bir özgürlük, meşruiyetini sadece sahip olduğu güçten alan hak atfetmekte; siyasal topluma geçişi sağlayan bir sözleşmeden ve bu sözleşmeden doğan egemen güce, dini belirleme ve yorumlama üstün hakkını vermektedir. Ancak Hobbes ile arasındaki söz konusu benzerliğe rağmen Spinoza, Hobbes'tan daha farklı ve zengin sonuçlara ulaşmayı başarmaktadır. Spinoza'nın doğal hak teorisi, en azından iki bakımdan Hobbes'unteorisinden daha güçlü ve kapsamlı görünmektedir. Öncelikle Spinoza'nın doğal hak tanımı, bütün varlıklar için geçerli olmakta ve yalnızca doğa durumuyla sınırlandırılmayıp sivil siyasal toplum içerisinde de geçerliliğini sürdüren bir tanım olarak tasarlanmaktadır. Spinoza'nın görmezden gelinmiş hak kuramını doğru anlayabilmek için her varlığın hakkının o varlığın gücünün uzandığı yere kadar yayıldığı tezine odaklanmak gerekmektedir. Spinoza burada meseleye indirgemeci bir perspektiften bakmamakta; temelde hakkın özsel gücümüzle birlikte yayıldığını ifade ederek bir nedensellik ve zorunluluk ölçüsü olarak gücün ve doğal olarak da eylemin her türlü aşkın referanstan bağımsız olduğunu belirterek gücün işleyiş biçimine dair bir gönderme yapmaktadır.
Lise öğrencilerinin din kültürü ve ahlak bilgisi dersinden beklentileri

ANAHTAR KELİMELER: Beklenti, ders, din eğitimi Bu araştırma lise öğrencilerinin D. K. A. B'dan beklentilerini tespit etmeyi amaçlamaktadır. Bu sebeple öğrencilerin D. K. A. B. programı, öğretimi ve süresi ile ilgili beklentileri belirlenmeye çalışılmıştır. Giriş bölümünde araştırmanın konusu, amacı, yöntemi ile ilgili sınırlar belirlendi. Öğrencilerin bu dersten beklentilerini tepsi etmeye yönelik anket uygulaması yapıldı. Bu uygulama 2003- 2004 eğitim-öğretim döneminde Diyarbakır il merkezinde bulunan üç genel lise Fatih lisesi, Ziya Gökalp Lisesi, Melik Ahmet Lisesi, Diyarbakır Anadolu lisesi, Diyarbakır Anadolu teknik ve endüstri meslek lisesinde bulunan öğrenciler üzerinde yapılmıştır. Bu öğrenciler araştırmamızın örneklem grubunu oluşturmuştur. Birinci bölümde ise lise öğrencilerinin gelişim basamaklarına yer verildi. İkinci bölümde ise anketten elde edilen verilere yer verilmiştir. Uygulama sonucunda öğrencilerin okul türlerinin, cinsiyetlerinin, sosyo-ekonomik düzeylerinin D. K. A. B'dan beklentilerde etkili olduğu gözlemlenmiştir. Mevcut lise D. K. A. B. programının ve haftalık ders saatlerinin lise öğrencilerinin beklentilerine tam olarak cevap veremediği anlaşılmıştır. Öğrencilere göre D. K. A. B. programının iyileştirilmesi yanında haftalık ders saatlerinin de beklentilere cevap verecek şekilde arttırılması gerekmektedir. Öğrenciler genellikle D. K. A. B. öğretmenleri ile ilgili olumlu kanaat ifade etmişlerdir. Ancak D. K. A. B dersi öğretmenlerinin ders anlatım metotlarında çoğunlukla anlatım yöntemini tercih etmesi, görsel unsurlar, günlük hayattan örneklerle ve dini hikayelerle dersi zenginleştirmede yetersiz oldukları görülmüştür. Sonuç olarak, veriler doğrultusunda D. K. A. B. programının beklentilere uygun olarak yenilenmesi ihtiyacı gözlemlenmektedir. vı
Nakip el-Attas'ın eğitim felsefesi

İnsanlık tarihinin ilk dönemlerinden itibaren önemli bir mesele olarak görülen eğitim, günümüze kadarki tarihsel seyrinde sistematik bir hüviyete ulaşana kadar farklı varyasyonlar çerçevesinde gelişimini devam ettirmiştir. Yazının icad edilmesi ile başlayan mezkur süreç, eğitimin bir sistem ve disiplin olarak irdelenmesi şeklinde devam etmiştir. Eğitimin bir felsefi gelenek olarak temelleri Antik Yunan-Hellenistik döneme kadar götürülebilir. Zaman içinde eğitim faaliyetleri hem içerik hem de kurum anlamında ilerleme göstermiş, İslam dininin ortaya çıkışıyla da eğitim Müslümanlar nezdinde ayrıca bir ilgi alanına kavuşmuştur. Bu bağlamda İslam düşünürlerinin de üzerinde durmuş olduğu eğitim meselesi, eğitimin felsefe ile olan ilişkisi noktasında incelenmiş ve eğitimin gerekliliği ve metotları üzerine önemli görüşlere yer verilmiştir. 19. Yüzyıl ile başlayan ve birçok disiplinin felsefi gelenekten ayrılarak birer disiplin haline gelmeleri ile eğitim de bu dönüşümden etkilenmiştir. Modernleşme ile eğitim felsefesi özerk bir konumda değerlendirilmiş ve bu alanda akademik çalışmalara yer verilmiştir. Malay-İslam kültür geleneğinin önemli bir düşünür olan Nakib el-Attas, eğitimsel bir reformun gerekliliği hususunda önemli adımlar atmış ve İslami literatüre bağlı bir dönüşümün gereklerini, yöntem ve çözüm arayışlarını dile getirmiştir. Özellikle Attas, Batı eğitim sisteminin ideolojisini yansıtan kavramların, İslam eğitim sistemi muhtevasından arındırılıp, İslami bir eğitim modeli oluşturulması gerekliliğini vurgulamıştır. Bu kapsamda İslamileştirme adını verdiği süreç dahilinde ilk olarak dilin daha sonra da bilginin İslamileşmesi ile yeni bir eğitim sistemi oluşturmaya çalışmıştır. Sözünü ettiği İslamileştirme projesi neticesinde Müslüman bireylerin İslami literatüre uygun bir eğitim modelinde çalışmalara yer verilmesini savunan Attas, bu geleneğin sürdürülmesi dahilinde İslam toplumlarında yer alan bunalımların ortadan kalkabileceğini savunmuştur.
Digital artifacts as abstract objects: An ontological comparison to musical works

Bilgisayar programları, internet tabanlı programlar, sosyal medya hesapları v. b. dijital nesneler sürekli değişen varlıklar gibi görünüyor. Dijital eserlerin matematiksel nesnelerden farksız olduğu yönündeki görüşler değişim olarak tarif ettiğimiz durumların dil kullanım alışkanlıklarımızdan kaynaklandığını ve bu nesnelerin gerçek bir değişim geçirmediğini savunuyor. Dijital nesnelere ilişkin gündelik pratiklerimiz ise bu nesnelerin belirli değişiklikler sonrasında varlıklarını korudukları yönünde. Kullandığımız yazılımlar ve programlar zamanla farklılaşıyor, gelişiyor biz yine de aynı programları kullandığımızı düşünüyoruz. Bu tezde amacım dijital eserlerin ontolojik konumuna yönelik, dilsel alışkanlıklarımız ve davranışlarımızla örtüşen bir savunuda bulunmaktır. Odağım dijital eserlerin hangi koşullar altında geçirdikleri değişikliklere rağmen özlerini koruduklarını belirlemeye ve böylece bu nesnelerin özdeşlik koşullarını açıklamaya yöneliktir. Bu tez digital eserlerin özdeşlik koşullarını ilgilendiren aşağıdaki gibi durumlarda ne tür ontolojik ilişkileri olduğunu belirlemeye yöneliktir:1) Tarihsel ve nedensel olarak birbirlerinden bağımsız, farklı kişiler tarafından üretilen iki programın kullanıcı arayüzleri, algoritmaları, ve işlevleri aynı olduğunda,2) Aynı programcı farklı algoritmalar ve metinler kullanarak tamamen aynı işlevi gören programları aynı program olmalarını amaçlayarak ürettiğinde,3) Bir dijital eser kullanıcı arayüzünde, algoritmalarında güncelemeler sonucu yeni özellikler ya da işlevler kazanıp kaybettiğinde.
The problem of justice in the philosophies of Rousseau and Kant

Bu çalışma Jean Jacques Rousseau ve Immanuel Kant'ın adalet kuramlarını karşılaştırmayı amaçlamaktadır. Çalışma Kant'ın geliştirdiği savlara karşı Rousseau'nun demokratik siyaset kuramının savlarını savunmuştur. Rousseau ve Kant birey ve toplum arasındaki gerilimin nasıl çözüleceğini formüle etmişler ve bunu bireysel ve siyasi özgürlük arasındaki gerilim olarak belirlemişlerdir. Rousseau, bu gerilimi ahklaki ve siyasi özgürlük arasındaki gerilimi olarak belirlerken Kant içsel ve dışsal özgürlük adını vermiştir. Ancak Rousseau iki özgürlük kavrayışı arasında sürekliliği sağlayabilirken Kant tutarsız görünmektedir. Bu tezin temel savı, Rousseau'nun toplum sözleşmesi kuramının eleştirel potansiyelinin, Kant'ın egemenliği halktan alan asıl sözleşme idesiyle birlikte tehlikeye sokulduğudur. Bunun nedeni Rousseau'nun sözleşme kavrayışının Kant'ın adalet kuramıyla beraber pratik aklın idesine dönüşmesidir. Bu açıdan, bu çalışma iki düşünürün adalet kuramlarında sözleşmenin meşruiyetini oluşturan temeli sorgulamaktadır.
Aristoteles'in topikler ve sofistçe çürütmeler'inde informel mantık

İnsan düşünen bir varlık, mantık da doğru düşünme sanatı şeklinde tanımlandığında, mantığın; sosyal, kültürel ve politik bir takım sorunlar karşısında hangi noktada durduğu önemli gözükmektedir. Önemi itibariyle mantığın pratik işlevine dair sorgulamalar günden güne artmıştır. Bu sorgulamalar da İnformel Mantık adında yeni bir mantık türünün doğmasına vesile olmuştur. İnformel Mantık alanının içerdiği konulara bakıldığında ise köklerinin Aristoteles'e kadar uzandığı düşünülmektedir. Bundan dolayı, bu çalışmamızda informel mantık konularının bir kısmı, Aristoteles'in Topikler ve Sofistlerin Çürütmeleri Üzerine ya da bir başka çevirisiyle Sofistçe Çürütmeler adlı eserleri üzerinden incelenmeye çalışılmıştır. Bu çalışma bir giriş ve üç ana bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde çalışmanın amacı, önemi ve metodu hakkında bilgiler verilmiştir. Birinci bölümde Mantık ve İnformel Mantık, tarihsel süreçleri çerçevesinde tanımlanmıştır. İkinci bölümde Aristoteles'in 'Topikler' eseri diyalektik bağlamda incelenmiştir. Üçüncü bölümde ise 'Sofistlerin Çürütmeleri Üzerine' eseri mantık yanlışları bağlamında incelenmiştir.
Postmodernizm ve ironi: Nietzsche ve Rorty örneği

Modernizm, insanı aşırı bireyselciliğe ittiği gibi kalabalıklar içinde de yalnız bırakır. Bu sayede yabancılaşan, yalnızlaşan, tatminsizleşen, güvensizleşen ve nihayet inançsızlaşan, ne olduğu ile ne olması gerektiği arasında bir kimlik krizine düşen insan için, bu noktada Postmodernizmin kıvılcımı, modernizmin sebep olduğu bu kimlik bunalımının yaşandığı ortamda hayat bulmaya çalışır. Yapısalcı bir postmodern anlayışta ortak söylemler aramak, postmodern kimlik için boş bir çabadır. Bunun en iyi örneklerini Lyotard ve Derrida'nın söylemlerinde sıkça görebilmekteyiz. Bir taraftan postmoderniteye, postmodern belirtiler açısından yaklaşmak gerekirse; belirsizlik, parçalanma, kuralsızlık, 'ben'in yitimi, melezleşme, katılma, karnavallaşma, metinsellik, geleceğe dönüş ve bunların nedensel sorgulamalarını bünyeleştiren ironik söylemler olarak karşımıza çıkmaktadırlar. Postmodernist felsefede temel ilke; gerçekçi olan, bütünlük değil tek bir dünya içinde çoğulculuğa geçiş ve çeşitliliktir. Çoğulculuk, bir görüşe göre, postmodernizmin tek felsefesidir. Tek' lik, merkezilik, birlik ve bütünlük yoktur. Yelpazesi öylesine geniş bir çoğulculuktur ki tüm yazı ürünlerini kanatları altına alır. Postmodernistler, alışılmış form / biçim/ türlerin yerine, kaosun biçimini; daha doğrusu biçimsizliğini yansıtma amacı peşine düşerler. Her türlü fikre ve uygulamaya açık kapı bırakırlar. Kısaca postmodernizm olmayacak bir şeyin olmadığı, 'herkesin herkesle savaşı'dır. Postmodernizmin kavramsal nitelikleri arasında, belki de postmodernizmle simbiyotik açıdan en çok ilişkili kavram 'ironi' kavramıdır. Tez boyunca tartışıldığı üzere ironi kavramı, postmodern insanın, nedensel bağlamlarla terminoloji yazacağı, bazen sürrealist kazılar yapabileceği, natürmortlar oluşturacağı bir kavram olması açısından postmodernizm ile yakından ilişkilidir. Postmodernizm, postmodernite, postmodern gibi birbiriyle yakından ilişkili fakat bir o kadar da birbirinden uzak kavramların ilişkilerinin dengelenmesi açısından da ironi kavramı ve ironik insan tanımlamalarına büyük önem atfedilir. Bir yandan postmodernist sanatkar, çağdaş veya modern dünyanın olumsuzlukları, yanlışlıkları ve karmaşası karşısında karamsar bir tavır değil, onu belli ölçüde kabullenen, ama ciddiye almayan ve onunla alay eden bir tavır sergiler. Nedenleri bir yana bu tavrını, eserinin hemen her unsuru ve her aşamasında ortaya koymaktan da geri durmaz. Postmodern üslup seçmecidir. İlkesiz, gelişigüzel, ama çarpıcı birliktelikler yaratabilen bir seçmecilik. Postmodernistler için metin psikolojide kullanılan ve her türlü anlamdırmaya açık boş kağıt üzerindeki mürekkep lekesi gibidir. Dil de sembolik bir anlam oluşturmanın imkansızlığı, postmodernizmin en temel ve bir o kadar da ironik sorunlarından biridir. Kalıplaşmaya karşı eleştirisi en güzel biçimini ironi ifadesinde bulur. Melodrama düşmekten kurtulmanın yolu ironidir. İronin asıl amacı ve etkisi gülme değildir; bu yanıyla kaba komikten ayrılır. İroninin asıl etkisi zihinseldir; başka bir değişle zekadan doğar ve zekayı muhatap alır.
Hannah Arendt'in özgürlük ve kamusallık kavramları çerçevesinde dayanışma hareketi

Bu çalışma, politika felsefesinin temel kavramları çerçevesinde Polonya Dayanışma Hareketi'ni analiz etmeye yönelik kavramsal bir arka plan oluşturmaya çalışmaktadır. Oluşturulmaya çalışılan kavramsal çerçeve, Hannah Arendt'in teorisine dayanmaktadır. Hannah Arendt ise geleneksel siyaset felsefesi kavramlarını analiz etmiş ve bu kavramları yeniden anlamlandırmıştır. Bu sayede ise yaşadığı çağa farklı bir bakış açısı kazandırmıştır. Arendt, geleneksel kavramları, tarihsel bir bakış açısıyla anlamlandırdığı için bu çalışmada öncelikle Arendt'in bakış açısıyla bir felsefe tarihi incelemesi yapılmıştır. Daha sonra ise Arendt'in hangi kavramlarla birlikte yeni bir politik teori oluşturduğu, teorisinin merkezine aldığı kavramlarla birlikte anlaşılmaya çalışılmıştır. Son olarak ise totaliter bir çağda yaşayan Arendt'in totalitarizme dair gerçekleştirdiği anlama çabasına dayanarak Polonya Dayanışma Hareketi ele alınmıştır. Bu hareketin ele alınış sebebi ise totaliter bir sisteme önemli bir karşı çıkış olmasından öte bu karşı çıkışın yeni bir kamusal alan ya da özgürlük imkanını ne ölçüde sağlayabildiğini tartışmaktır.