turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Posthümanizm ve bilimkurgu sineması

Posthümanizm, bir yandan geçmişşin birikimini bugünün koşullarında yeniden değerlendiren, bir yandan da geleceğe uzanan olası evrensel tasarıları tartışma konusu yapan bir yaklaşımlar bütünüdür. Dolayısıyla posthümanizm ile ilgili yapılacak tartışmalar belli bir tarihsel bakış açısını gerekli kılmaktadır. Bu bilinçten yola çıkan tez, posthümanist düşünceyi belli bir tarihsel zeminden hareketle ele almıştır. Tezin birinci bölümünde ilk olarak posthümanizmin kuramsal çerçevesi ile insanlık ve doğayla ilgili çoklu bakış açıları açıklanarak tartışılmıştır. Sonrasında ise transhümanizmin inançla ve bilimsel zihniyetle olan tarihsel bağlarına değinilmiştir. Tarihsel analiz, Antik Yunan'dan günümüze kadar değişen iyi yaşam düşüncesini ve evren kavrayışlarını da genel hatlarıyla görmemize olanak tanımıştır. İkinci bölümde gelecekteki olası bir beden-bedensizleşme düşüncesi ile bugünün tüketim toplumundaki beden kavrayışı kısaca ele alınmıştır. Bedenin günümüzde önem kazandığıyla ilgili bir düşünceler var olsa da bunun transhmanizme benzer şekilde bir kendini aşma eğilimi olduğu belirtilmektedir. Bugünkü beden algısıyla gelecekteki olası bedensizleşmeye değinilmesinin, film çözümlemelerindeki beden algısının mantıksal zeminini daha iyi anlamamıza yarayacağı düşünülmüştür. Araştırma kısmında transhümanizmin popüler Amerikan bilimkurgu sinemasındaki yansımaları örnek film çözümlemeleri aracılığıyla tartışılmıştır. Bilim kurgu sinemasının gelecekçi özelliği transhümanist idealler ile ilgili yorum yapılmasına olanak tanımıştır. Film çözümlemelerinin odak noktası, tezin kapsamına uygun bir şekilde transhümanist düşünce ve iddiaların filmlerde ele alınışı, inançsal göndermelerin ve benzerliklerin araştırılması ve bunların olası toplumsal etkileridir.
Kurgunun Türk sinemasında tiyatrocular döneminden sinemacılar dönemine geçişteki etkisi

Kurgu, sinemanın bir dil olarak gelişmesini ve sanat olarak düşünülmesini sağlamıştır. Keşfedilmesinden sonraki ilk yıllarda sadece görüntüyü hareketli olarak kaydeden ve bunu salonlarda gösteren bir araç olarak düşünülen sinema, kurgunun keşfedilmesinden sonra hızla dünyanın en popüler sanatlarından biri haline gelmiştir. Ülke sinemaları kurgunun yarattığı anlatım dilinin çeşitli versiyonları ile şekillenmiştir. Çünkü kurgu sadece masa başında yapılan teknik bir süreç değil film üretim sürecinin tamamını kapsayan bir yaratım biçimidir. İşte bu çalışma, kurgunun sinema dilini kapsayan geniş evreninden yola çıkarak, Türk Sinemasının genel kabul görmüş dönemlerinden olan Tiyatrocular Dönemi ile Sinemacılar Dönemi arasındaki ayrımın yapılmasının nedeninin aslında kurgu olduğuna ve iki dönem arasındaki geçişte Türk Sinemasında kurgunun nasıl ilerlediği üzerine yoğunlaşmaktadır.
Necip Fazıl Kısakürek'in senaryo romanları üzerine bir inceleme

Türk Dili ve Edebiyatı alanında hazırlanan tezlerin büyük çoğunluğu roman ve şiir üzerinedir. Yedinci sanat olarak adlandırılan sinemanın edebiyatla ilişkisi üzerine yapılan çalışmalar oldukça azdır. Bununla birlikte sinemanın, yazılı boyutu olan senaryoların diyalog, tasvir, dili kullanabilme özellikleri yönüyle edebiyat sanatıyla arasında çok güçlü bir etkileşim vardır. Bu yönüyle hem film senaryosu olarak yazılan hem de hikaye ve romanlardan yapılan uyarlamalar edebi bir metin değeri taşır. Senaryolar üzerine yapılan çalışmaların edebi açıdan incelenmesi sinemanın gelişimine de katkı sağlayacaktır. Türk edebiyatı tarihinde bazı yazar ve şairlerin edebi üretimlerinin yanı sıra fikirleriyle topluma yön verdikleri de görülmektedir. Necip Fazıl Kısakürek de bu yazarlarımızdan biridir. O, Cumhuriyet döneminde edebi eserlerinin yanı sıra fikri mücadelesiyle kitleleri arkasından sürükleyen bir düşünür olarak da karşımıza çıkmaktadır. Necip Fazıl düşünce eserlerinin yanında tiyatro, şiir, hikaye, senaryo türlerindeki eserleriyle fikirlerini halka ulaştırmaya çalışan çok yönlü bir şahsiyettir. Necip Fazıl'ın şiirleri, tiyatroları, hikayeleri hakkında pek çok akademik çalışma yapılmıştır. Ama 'Senaryo Romanlarım' dediği senaryo çalışmaları gölgede kalmıştır. Yazar sinema için yazdığı senaryolara daha sonra 'senaryo roman' adını veren bu eserlerinin roman gibi okunabileceğini ifade etmiş ve aynı zamanda bu eserlerin edebi boyutunu da ön plana çıkarmaya çalışmıştır. Tezimizde Necip Fazıl'ın sinema hakkındaki düşünceleri ortaya konulmuş, senaryo romanlarının kaynakları araştırılmış ve birisi yarım kalmış on senaryo romanı içerik ve yapı yönüyle incelenmiştir. Çalışmamız ile Necip Fazıl'ın senaryo romanlarının kendine özgü nitelikleri tespit edilmiştir.
Deniz Akbulut belgeseli

Deniz Akbulut, 80'li yıllarda Türk Sineması'nın tam da bitmeye başladığı dönemde yıldızı parlayan ender oyunculardan biri. Bugün ise onu önemli kılan özelliği, gözleri görmeden rol yapan bir oyuncu olmasıdır. Türlü sıkıntılara katlanmak zorunda kalan Deniz Akbulut, ışıltılı bir yaşamın ardından tamamen karanlığa boğulmasına rağmen halen bu ıstırabı göğüslüyor. Deniz Akbulut, gözleri görmemesine rağmen hala filmlerde rol almak istiyor ve özellikle de kadın filmlerinde yer almayı yoğun bir biçimde arzuluyor. Onun bu azmi onunla çalışmış biri olarak beni çok etkiledi ve yüksek lisans tezi olarak proje danışmanım Prof. Dr. Oğuz Makal'a, Deniz Akbulut Belgeseli'ni önerdim. Sinema oyunculuğu özelliğinin dışında kendi hayatını da bizzat sinema gibi yaşayan Akbulut, bugün yaşamını tek başına idame ettiriyor. Oynadığı filmlerde her zaman başrol oynayan ve ses sanatçısı olarak çıktığı sahnelerde de hep assolist olan görme engelli sanatçının yaşamının belgesel haline getirilmesi bile aslında bir sosyal sorumluluk projesidir. 4 Nisan 1965 yılında İstanbul'da doğan Deniz Akbulut, İlköğrenimini Kocamustafa Paşa İlkokulu'nda tamamladıktan sonra ortaokul yıllarında Nejat Uygur tiyatrosunda görev alarak oyunculuk yapmaya başladı. Madam Olga Moda ve Mankenlik derslerine katılan ve buradan sertifika sahibi olan Deniz Akbulut, Londra'da Leydilik okuluna giderek çeşitli eğitimler aldı. 53 sinema filminde başrol oynayan Akbulut, TRT Radyo sanatçılarından Klasik Türk Müziği eğitimi aldıktan sonra assolist olarak sahneye çıktı. Anadolu turnelerine de çıkan Deniz Akbulut sinema oyunculuğuna devam ettiği bir dönemde 1996 yılında talihsizlik sonucu gözlerini kaybetti.
Nature of motion image in association with framing and exhibition

İmgeyi bir yere taşımak, asmak amacıyla çevresine geçirilen sert kenarlık diye tanımlanan çerçeve, resimde kompozisyonu belirleyen ve izleyicinin bakışını düzenleyen bir form olarak sanat tarihindeki yerini almıştır. Fotoğrafın icadıyla birlikte çerçeveye baskı yapan, çerçeveden kurtulmaya çalışan resimlere rastlanmıştır. Kısa süre içerisinde; hareketli nesneleri yakalayıp çerçeveleme uğraşı, enstantane fotoğrafı bir film beklentisine dönüştürmüştür. Sinemanın karşılaştığı en temel sorunlarından biri, film görüntüsünün sınırlılığıyla ilgilidir. Kamera vizörünün çerçevesine giren nesneler, bir yüzeyin üzerinde; tıpkı resimde olduğu gibi iki boyutlu yansırlar. Bu noktada; ekranın dış kenarları, film görüntüsünün, sinematografik kadrajların bir çerçevesi niteliğinde midir; yoksa o kenarlar, gerçekliğin sadece bir bölümünü içine alan bir pencerenin kenarları gibi mi işlev görmektedir? Bu sorular, ekranın sınırlarını genişletme isteği konusunda karşıt fikirlerin ortaya çıkmasına yol açmıştır. Çeşitli ekran boyutlarıyla veya bölünmüş ekranla ilgili denemeler, standart dikdörtgen şeklin sanatsal açıdan ne kadar tatmin edici olduğu tartışmasını gündeme getirmiştir. Çoklu kanal gösterimi gibi sergileme tekniklerinin yardımıyla sınırlı çerçevenin kaldırılmasıyla birlikte tekil görüntünün kırılması, sinemada olmasa da çağdaş sanatta kendine yer bulmuştur. Video tekniği sayesinde sinema, kara kutusundan kurtulurken; yıllardır bakışını merkezi perspektifle tek ekrana yöneltmiş olan seyircinin pek çok ekran arasında dolaşmaya mecbur tutulması, çağdaş sanatın yeni bir tartışma konusu olmuştur. Bu çalışmanın araştırma konusu, hareketli görüntünün 'çerçeveleme' ve 'sergileme' kavramlarıyla ilişkili doğasını, tarihsel süreci içerisinde Bazin, Deleuze, Bonitzer, Arnheim gibi kuramcıların görüşlerini karşılaştırarak ve filmlerden, sanat eserlerinden örnekler vererek incelemektir.
Avrupa ve Türkiye'de korku sineması imgelerinin kültürel ve tematik analizi

Korku, görünen ve görünenin ardındaki olgunun toplumlar üzerinde şekillendirdiği bir sınır teşkil etmektedir. Görüntüler korkunun ve anlatısının doğasında yer alan birer parça olmakla beraber toplumdan topluma, dolayısıyla coğrafyasına ve kültürüne göre farklılıklar ya da ortaklıklar gösteren materyallerdir. Bu görüntüler barındıkları toplumlar üzerindeki işleyişleri ve ilettikleri anlamlar sayesinde kendilerini durmaksızın yeniden üretmektedirler. Sinemada işlenen korku teması, bu materyallerin toplumlar üzerinde çeşitli anlamlarla vücut bulmuş olmasının bir sonucu olarak kendini göstermektedir. 418138 Filmler üzerinden korku imgelerini okumak toplumlar üzerinde psikolojik ve sosyolojik bir araştırmayı zorunlu kılmaktadır. Bu nedenledir ki çalışmalarımız içerisinde semiyotik bizim için oldukça önemli bir çıkış noktası teşkil etmektedir. Bu sayede görünen gerçeklikle anlatılmak istenen ve aynı zamanda görünmeyenle vurgulanan imgenin sosyo-kültürel farklılıklar vasıtasıyla, toplumlar üzerindeki etkisi deşifre edilebilecektir. Korku anlatıları kapsamında, Avrupa ve Türkiye sinemasında ortaya konmuş çeşitli eserlerin incelendiği ve bu eserlerin kültürel ve tematik bir analizle sonuçlandırıldığı araştırmamızın, 'Avrupa Ve Türkiye'de Korku Sineması İmgelerinin Kültürel ve Tematik Analizi' adı altında görsel anlatıların sosyo-kültürel etkilerinin tartışılmasında yol gösterici olacağına inanmaktayız.
Epik tiyatronun sinemaya uyarlanması ve örnek bir kısa film ''Z Raporu''

Bu tez çalışmasında ''Z Raporu'' isimli kısa film çekilmiştir. Z Raporu bir işyeri filmidir. Epik Brechtyen film kategorisine giren film, her işyerinde olduğu gibi çalışan insanların ''durumları'', ''hırsları'', ''özverileri'', ''olumsuzlukları'', ''istekleri'' ve ''hedefleri'' temaları üzerinde anlatılmaktadır. Kemal, 20'li yaşlarında Üniversite hayali olan bir gençtir. Fakat umduğu gibi olmaz ve hedeflerini değiştirme kararına girer. Bir hedefi vardır; işyerinde yükselmek ve saygınlık kazanmak. Z Raporu, bu çerçevede ilerleyerek Kemal'in karşılaştığı durumlar anlatılarak hedefine ulaşmaya çalışmasını anlatan kurmaca bağımsız bir kısa filmdir. Bu çalışma anlatılırken Epik tiyatro'dan ve Marksizm'den faydalanılmıştır.
Türkiye'de film arşivciliği sorunları ve arşivciliğin Türk sinema ve televizyonuna etkileri

Sinemanın sanat dalı ve belge olarak değeri sinema endüstrisinin temellerinin atıldığı ülkelerde bile uzun yıllar boyunca -ticari amaç dışında- algılanamamıştır. Özellikle I ve EL Dünya savaşları sonucunda ülkeler kültürel mirasın korunması konusunda bilimsel çalışmalara başlamış, 193 8 'de FIAF : Uluslararası Film Arşivleri Federasyonunun kurulmasıyla film arşivciliğinin kurumsallaşmasının önü açılmıştır. Türk sinemasında filmler nitelik ve nicelik açısından 1960 yılından sonra artmıştır. Bunun sonucu olarak genç sinemacıların öncü eserleri seyirciyle buluşmuş, sinema sanatı üzerine yapılan tartışma ve panellerle etkin bir kültürel ortam oluşmuştur. Bu yıllara kadar çekilen filmler belediyeye ait depolara uygun olmayan koşullara terk edilmiştir. Aynı dönemde 1962 yılında İDGSA 1 bünyesinde kurulan Kulüp Sinema 72 adlı özerk öğrenci derneği sinema konusunda çalışmalara başlamıştır. Kulüp Sinema 7 kurucuları film gösterilerinin yanı sıra elde ettikleri filmleri koruma altına alarak ilk film arşiv kurumunun temellerini atmışlardır. 1970'lerde film arşivciliği çalışmaları 1969 yılında kurucuları tarafından devlete devredilerek İDGSA Film Arşivi adını alan bu kurum tarafından yürütülmüştür. 1970'li yılların ortalarına doğru İDGSA Film Arşivi sinema eğitimi vermek amacıyla açtığı sinem kurslarını 'enstitü' adını alarak genişletmiş ve Türkiye'de ilk resmi sinema eğitimini başlatmıştır. 1980'ler Türk sinemasında bireysel konuların ağırlıklı olduğu film örnekleri görülmektedir. Bu yıllarda YÖK'ün kurulmasıyla İDGSA Sinema-TV Enstitüsü, MSÜ Sinema-TV Merkezi adını almış ve arşivcilik çalışmalarına bu isimle devam etmiştir. 1990'lı yıllardan günümüze kadar olan süre içinde Türk filmleri, sayısı hızla artan özel televizyon kanallarında gösterilmeye başlanmıştır. Bu süreçte televizyon kanalları Türk filmlerinin mülkiyetini satın almışlardır. ı İDGSA : İstanbul Devlet Güzel Sanatlar AkademisiTürkiye'de Film arşivciliği bilimsel temellerle bir üniversite kurumu içerisinde doğmuş ve gelişmiştir. Ancak film arşivciliği devlet yönetimleri tarafından hiçbir zaman ayrı bir mesleki alan olarak görülmemiş, arşivciliği teşvik açısından devlet desteği ve sürekli bir politika yürütülmediği için bugün hakkettiği gerçek yerini bulamamıştır.
Sinema dramaturjisi: 'Asiye Nasıl Kurtulur?' filmlerinin dramaturjik çözümlemesi

YÜKSEK LİSANS TEZ OZU SİNEMA DRAMATURJİSİ: 'ASİYE NASIL KURTULUR? FİLMLERİNİN DRAMATURJİK ÇÖZÜMLEMESİ Özcan GÜRBÜZ Sinema Televizyon Ana Bilim Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Eylül 1998 Danışman: Doç. Dr. Feridun Akyürek Bu araştırma ile amaçlanan, sinema dramaturjisini yalnızca yazınsal yönden yapısall incelemeleriyle sınırlayarak, filmin dramaturjik yapısını oluşturan kuramları, sinemanın tiyatro dramaturjisi ile olan ilişkisini araştırarak ortaya koymak ve bu kuramsal bilgiden yola çıkarak, Vasıf Öngören'in Asiye Nasıl Kurtulur? adlı tiyatro oyununun sinemadaki iki farklı anlatı türünde uyarlanan filmlerinin dramaturjik çözümlemelerini yapmaktır. Birinci bölümde, tiyatro ile sinemanın benzer ve ortak yanlan belirtilmiş, dramaturji ile ilgili tanımlar yapılmıştır. Daha sonra, tiyatro ve sinema sanatlarının tarihsel gelişimleri, kuramsal dramaturji kapsamında kısaca ele alınmıştır. İkinci bölümde, tiyatroda geleneksel dramaturji kapsamında Aristoteles'in Poetika'sı ve tiyatroda epik-diyalektik dramaturji kapsamında da Bertolt Brecht'in epik-diyalektik tiyatro kuramı tanıtılarak, iki tür birbiriyle karşılaştırılmış, daha sonra da çağdaş tiyatroya değinilmiştir. Üçüncü bölümde, sinemanın ilk yıllarında ortaya çıkan iki farklı yönelişe değinilerek, tiyatronun sinemaya olan etkisi üzerinde durulmuştur. Daha sonra, sinemadaki geleneksel anlatı ile epik-diyalektik ve çağdaş anlatı türlerinin, tiyatroda olduğu gibi, kuramsal dramaturji kapsamında yazınsal yönden yapısall özellikleri tanıtılmış; böylece sinema dramaturjisinin tiyatro dramaturjisinden aldığı miras ve ikisi arasındaki benzerlikler gösterilmiştir. Dördüncü bölümde, buraya kadarki bölümlerde izlenen kuramsal yönteme uygun düşecek şekilde, Vasıf Öngören'in Asiye Nasıl Kurtulur? adlı tiyatro oyununun ve bu oyunun sinemaya aynı adla uyarlanan Nejat Saydam'ın geleneksel anlatı formundaki, Atıf Yılmaz'ın da epik-diyalektik anlatı formundaki iki filminin dramaturjik çözümlemeleri yapılmıştır. Son bölüm ise, bu çalışmayı içeren özet, yargı ve önerileri kapsamaktadır.
Politics of zombie moviesfrom voodoo to biohazard

Zombi filmleri, ilk örneklerinden bugüne politik bir mesaj taşırlar. White Zombie (Halperin, 1932), ilk uzun metrajlı zombi filmi olarak kabul edilmektedir ve zengin bir post-koloniyel altmetine sahiptir. 1960'ların sonlarından itibaren, George A. Romero antikapitalist almetinleriyle, türü daha da politize hale getirir. Filmleri, türün kurallarını belirlemede önemli rol oynar. 21. yüzyıla geldiğimizde, alt-türün bir yandan hala Romero'nun mirasını taşıdığına şahit olurken, bir yandan da yeni ortaya çıkan 'virüs' temasıyla tanışıyoruz. Anti-kapitalist alt-metin, bilimsel açıklamalar ve bir 'tema' olarak virüsün türe dahil olması ile birlikte yerini yeni yönelimlere bırakmıştır. Demokrasi, özel mülkiyet, silahlı kuvvetler, devlet gücü ve kimlik politikalarını sorgulamaya yönelen alt-tür, her zamankinden daha da politize bir duruş kazanmaktadır. Bu tez, bu yönelimin oluşum biçimlerinin ana hatlarını belirlemeyi, öne sürülen yeni konseptleri saptamayı ve bütün bunların diğer Amerikan filmleri içinde nasıl bir yer edindiğini görmeyi hedeflemektedir.
Pedro Almodovar sinemasında toplumsal cinsiyet temsillerinin feminist/Queer film eleştirisi bağlamında çözümlenmesi

Sinema toplumsal cinsiyetin kayda değer bir tarihini sunar. Bütün totaliter rejimler özünde cinsiyetçi, ataerkil ve heteronormatiftir. Bu aksiyomlardan hareketle, bu tez çalışması İspanyol auteur yönetmen Pedro Almodovar sinemasında toplumsal cinsiyet temsillerini feminist ve queer eleştiri bağlamında ele almaktadır. Pedro Almodovar, Franco rejimi döneminde doğup büyümüş ve ilk filmlerini çekmeye Franco'nun iktidarının zayıfladığı demokrasiye geçiş döneminde başlamıştır. Almodovar, filmleriyle özellikle İspanya'da dönüşümün önemli veçhelerinden biri olan La Movida'nın sembolü haline gelmiştir. Bu bağlamda Almodovar sinemasının Franco'nun faşist ideolojisinin ataerkil/heteronormatif boyutlarına karşı direniş gösterdiği iddia edilebilir. Bu kapsamda, önce kavramsal çerçeve içinde iktidar, toplumsal cinsiyet, feminizm, queer gibi kavramlara değinilmiş, daha sonra İspanyol toplumu ve Almodovar sineması ile ilgili genel görünüme değinilmiştir. Çalışmanın analiz kısmında Pedro Almodovar'ın üç filmi Bunu Hak Edecek Ne Yaptım?, Kötü Eğitim ve İçinde Yaşadığım Deri metin analiziyle incelenmiş, feminist/queer eleştiriye tabi tutulmuştur.
Yeni Türkiye sineması'nda kenar mahalle ve erkeklik

Bu tez çalışması kapsamında taşranın değişen anlamlarına bağlı olarak Ağır Roman, 9, Başka Semtin Çocukları, Bornova Bornova ve Kara Köpekler Havlarken filmleri kentin taşrasında geçen filmler olarak, dışarıda kalma ve erkeklik bağlamında incelenmiştir. Çalışma kapsamında taşra, sıkıntı hali, kenara itilme, tekinsizlik ve dışarıda kalmayla tanımlanmış, kentin taşrası olarak kenar mahalle temsili ve bu temsile bağlı olarak kenarda kalan erkekler üzerinden değerlendirilmiştir. Taşra, iç içe geçen ve birbirini dışlayarak ve kenara iterek var olmaya çalışan tüm durum ve ilişki biçimlerini tanımlamak için kullanılmaktadır. Bu dışlama ve kenara itmenin parçaları olarak erkekler arası ilişkiler ve kadınlarla ilişkiler, sıkıntı ve tekinsizliğin ruh hali içerisinde değerlendirilmektedir.
Kübizmin sinemaya etkisi: Otomatik Portakal filminin çözümlenmesi

Bu çalışmada kübizm sinemaya etkisi Stanley Kubrick'in filmi olan Otomatik Portakal üzerinden incelenmiştir. Çözümleme üç temel noktada yapılmıştır; mitoloji, kurgu ve ikilikler. Çözümleme için filmin içerisinden 101 plan seçilerek Roland Barhes'ın göstergebilimsel çözümlemesine göre yan anlam ve düzanlam olarak incelenmiştir.
Kahraman olgusu ve kahramanın yolculuğunun Akira Kurosawa sinemasında yansıması: Yojimbo ve Sanjuro örnekleri

Bu tez çalışmasının amacı Akira Kurosawa sinemasında kahraman olgusu ve kahramanın yolculuğunun nasıl ve ne amaçla kullanıldığını incelemektedir. Bu doğrultuda yönetmenin Yojimbo ve Sanjuro filmleri incelenmiştir. Araştırma kapsamında her iki filmin kahramanı olan Sanjuro, kahraman olgusu çerçevesinde mit ve masal anlatılarında rastlanan kahraman arketipine uymakta olup, bir anti kahraman olarak tanımlanabileceği saptanmıştır. Ancak ikinci filmde kahramanın özelliklerinin değiştiği, özellikle anti kahraman yönünden sıyrılmaya çalıştığı belirlenmiştir. Bu doğrultuda filmler Christopher Vogler'in kahramanın yolculuğu modeli çerçevesinde çözümlenmiştir. Yojimbo filminin bu modele tam olarak uyduğu, Sanjuro filminin ise biçemsel farklarla da olsa yine bu modele uyduğu tespit edilmiştir. Ayrıca Sanjuro filminde, film yapısının yanında, kahramanın değişiminin de bu model üzerinden gerçekleştiği de önemli bir bulgu olmuştur.
Görünmeyen sinema: Eksilti ve alan dışının film anlatısı ve estetiğindeki yeri

Filmler sadece gösterdikleriyle değil, göstermedikleriyle de anlam ve duygu üretirler. Sınırlı uzay-zamandan dolayı zorunlu olarak dışarıda bırakılan öykü unsurları, yeri geldiğinde başka amaçlara da hizmet edebilmektedir. Bu amaçla kullanılan anlatısal ve sinematik araçlar vardır. Literatürde eksilti ve alan dışı olarak bilinen bu araçların en temel işlevi, mekansal ve zamansal olarak sonsuza yakınsayan diegetik evrenin sınırlı bir yapıda ifade edilebilmesini sağlamaktır. Genel kabule göre eksilti, anlatı zamanıyla ilgili bir müdahaledir ve öyküdeki bazı olayların farklı nedenlerle dışarıda bırakılmasını sağlar. Benzer yaklaşıma göre alan dışı da uzamsal bir müdahaledir ve yine farklı nedenlerle öykü uzamına ait parçaların kadraj dışı bırakılmasını ifade eder. Bu nedenle, zamansal düzenle ilişkilendirilen eksilti çoğunlukla anlatı kuramının alanına girerken, görsel kompozisyonun bir uzantısı olarak kabul edilen alan dışı sinema estetiğinin bir parçası gibi görülmüştür. Araç bazlı bu kalıplaşmış yaklaşım, konunun işlenişini ve anlaşılmasını kolaylaştırıyormuş gibi görünse de bütünlüklü bir dışarı düşüncesini ve analizini engellediği için sorunludur. Ayrıca, gündelik deneyimde ve fizikte birbirinden ayrılmayan iki unsuru, yani zamanı ve uzamı ayrı şeylermiş gibi ele aldığı için de bilimsel temeller noktasında tartışmalıdır. O nedenle, bu tez çalışmasında, bir taraftan eksilti ve alan dışıyla ilgili mevcut yaklaşımlar bir araya getirilirken ve hatırlanırken diğer taraftan dışarıda bırakma araçlarından bağımsız ve bütünlüklü yeni bir dışarı düşüncesi geliştirilmiştir. Bu dışarıya, Bakhtin'in kronotop yaklaşımından hareketle ve küme teorisindeki tümleyen kavramından ilhamla 'tümleyen kronotop' adı verilmiştir. Buna göre, tümleyen kronotop, öykü evrenine ait olmasına rağmen gösterilmeyen öykü unsurlarının bulunduğu yerdir. Buranın sinema tarihi içerisindeki değişen durumu ve farklı işlevleri, önceki tartışmalardan hareketle ve filmlerden örneklerle incelenmiştir. Bu inceleme sonucunda, tümleyen kronotopun sadece estetik ve anlatısal olarak değil; olgusal, bilişsel ve ideolojik bağlamda da filmlerin önemli bir bileşeni olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
Westernization of Palestinian issue in Abu Assad's films

Filistin sorunu, Filistin sinemasının başlangıcından bu yana Filistinli sinemacıların yöneldiği asıl konu olmuştur. Bu yönetmenlerin arasından biri olan Abu Assad Filistin sinemasında fenomen olmuş ve uluslararası ün kazanmıştır. Abu Assad'ın Filistin sorununu dışavurum tarzı, sinema dili açısından diğer Filistinli yönetmenlere göre farklılık göstermiştir. Omar, Paradise Now ve Rana's Wedding filmlerine bakıldığında sinemada batılı anlatım tarzıyla bu konuların işlendiği görülmektedir. Abu Assad'ın batılı sinema dilini profesyonelce kullanmış olması sayesinde filmleri batı dünyasında başarılı olmuştur. Filmleri batılı izleyici tarafından kabul edilmiş ve övülmüş olmasının yanında uluslararası ödüller kazanmış ve Yabancı Dilde En İyi Film kategorisinde Oscar adayı gösterilmiş olmasına rağmen yerel izleyici kitleleri tarafından hoş karşılanmamış ve Abu Assad'ın metodlarını kabul edenler ve Filistin sorununu doğru yansıtmadığını düşünenler arasında ayrım oluşmuştur. Bununla birlikte, Filistin sorununa ve süregelen direniş hareketine saygısızlık yaptığı iddia edilmiştir. Görünüşe göre Abu Assad filminin etkilerini biliyordu ve kullandığı batının aşina olduğu sinema diliyle batılı seyircilerin onayını aldı. Üstelik, sinemadaki ustalığı dünyaca tanınırlığını artırdı ve önde gelen film yapım şirketleriyle ilişkilerini güçlendirdi. Özetle, bu çalışma Abu Assad'ın filmlerini sinema dili ve batılı seyircinin ilgisini çeken unsurlar açısından inceleyerek filmlerinin neden Filistin seyircisi tarafından kabul edilmediğini analiz etmeyi amaçlamaktadır.