turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Business associations and foreign policy: Revisiting state-business relations in Turkey

Türkiye'nin dış politikasının tanımlanmasında ekonomik konuların rolü giderek artmakta ve bu durumun bir sonucu olarak ekonomi dünyasından özel sektörün kurumsal temsilcileri işadamı örgütleri gibi devlet-dışı aktörler politikaların belirlenmesi ve uygulanmasında önemli birer oyuncu olarak ön plana çıkmaktadır. Bu çalışmada işadamı örgütlerinin dış politikada artan etkinliklerinin, Türkiye'deki devlet-iş dünyası ilişkilerinde patronaj ilişkileri ağırlıklı devlet korporatizmine dayalı bir yapıdan liberal korporatizm gibi daha biçimsel, kurumsallaşmış ve katılımcı yapılara doğru bir dönüşüme işaret edip etmediği sorgulanmaktadır. Bu konuyu aydınlatmak için üç işadamı örgütünün son otuz yıl içerisindeki deneyimleri, devleti asil, işadamı örgütlerini de devlet namına bir takım işlevleri yerine getiren ve bunun karşılığında belirli teşvikler edinen vekil olarak konumlandıran iki katmanlı bir asil-vekil modelinin tarihsel-kurumsalcı bir çerçeve içerisinde uygulanması suretiyle incelenmektedir. Geliştirilen modelin farklı boyutları hükümet ve bürokrasi arasındaki etkileşim; devlet ve işadamı örgütleri arasındaki mukavele; işadamı örgütlerinin özerkliği; işadamı örgütlerinin yönetim ve üyeleri arasındaki etkileşim; ve işadamı örgütleri arasındaki işbirliği ve rekabettir. Çalışmada Zaman içerisinde bu beş farklı boyutta yaşanan değişimlerin incelenmesi vasıtasıyla Türkiye'deki devler-iş dünyası ilişkilerinin gelişimi ve kısıtlamaları tartışılmaktadır. Bu suretle çalışma Türkiye'nin siyasi iktisadı ve dış politikası konusunda literatüre katkıda bulunabilmeyi ümit etmektedir.
Uluslararası bölgesel örgütlenme açısından bir karşılaştırma: Avrupa Birliği ve Güneydoğu Asya Uluslararası Birliği

örgütlenmeler, devletlerarası yoğun ekonomik ve siyasal işbirliğininuluslararası ilişkilerdeki en önemli göstergelerinden biridir. Günümüzde, kurucudevletlerin içerisinde bulundukları coğrafyadaki bölgesel koşullara ve bölgecilikanlayışlarına bağlı olarak şekillenen çok sayıda bölgesel örgütlenme hareketimevcuttur. Gerçekleştirdiği yoğun ekonomik ve siyasal işbirliğinin boyutları dikkate alınarak; Avrupa Birliği, bölgesel örgütlenmeler arasında en başarılı olanı kabul edilmektedir. Çalışmada, bölgecilik hareketlerinin oldukça yoğun olduğu Asya-Pasifikbölgesinde, önemli bir aktör olarak faaliyet gösteren Güneydoğu Asya UluslarıBirliği, AB ile karşılaştırılmalı olarak değerlendirilmiştir. Değerlendirmede; AB ve ASEAN, kurulmalarına yol açan gelişme ve nedenler, kurucu anlaşmalarda belirtilen amaç ve prensipler, kurumsal yapıları ve karar alma mekanizmaları, genişleme süreçleri ve gerçekleştirdikleri ekonomik ve siyasi işbirliğinin boyutları açısından incelenmiştir. Sonuç olarak, farklı bölge ve koşullarda da olsa devletlerarası işbirliğinindevletlerin refahı ve güvenliği açısından olumlu sonuçlar doğurduğu ortaya koyulmuş, hem bölgesel örgütler olarak AB ve ASEAN'ın, hem de Batı Avrupabölgeciliği ile Güneydoğu Asya bölgeciliklerinin benzerlik ve farklılıkları açığa çıkarılmaya çalışılmıştır.
Yeni Türk dış politikası bağlamında Türk kamu diplomasisi: Batı Balkanlar örneği

Kimliklerin, fikirlerin ve kamuoyunun uluslararası ilişkilerde artan özgül ağırlığı teorik ve pratik sahada önemli etkiler doğurmuştur. Kamu diplomasisi ve yumuşak güç yeniden keşfedilmeye başlanmış ve günümüzde daha kurumsal bir veçhe kazanmıştır. Özellikle 2002 sonrası uluslararası ilişkilerinde bir yükseliş trendi yakalayan Türkiye'de yumuşak gücünü yeniden keşfetmeye ve kamu diplomasisi pratiklerine önem vermeye gayret etmektedir. Yeni gelen kadroların ontolojik arka planları ve tahayyülleri çerçevesinde dış politikada ciddi revizyonlara gidilmiş, kronolojik anlamda değil ancak muhteviyat ve kavramsallaşma anlamında 'yeni' olarak addedilecek bir dış politika takip etmeye gayret edilmiştir. Türk kamu diplomasisi uygulama sahası olarak öncelikle kültürel ve tarihsel bağların bulunduğu yakın coğrafyasını hedeflenmiş, Batı Balkan coğrafyası da dış politika yapıcıları tarafından bu anlamda ehemmiyet kazanmıştır. Bu tezde Batı Balkanlarda uygulanan kamu diplomasisinde 'dini diplomasi', 'yerel diplomasisi', 'dijital diplomasi ve medya'nın neden daha fazla önemsenmesi gerektiğinin ortaya koymak amaçlanmıştır.
Nationalization of the defense industry in Turkey: 2003-2017

Bu tez çalışması Türk savunma sanayisinin 2003 Irak işgalinden itibaren millileşmesini etraflıca incelemiştir. Bu tez, savunma sanayiinde son zamanlarda artış gösteren millileşme eğiliminin sebeplerini anlamayı amaçlamaktadır. İlk olarak bölgesel konjönktürün ve müttefiklere olan güvensizliğin Türkiye'nin sektöre olan yatırımlarını nasıl etkilediği analiz edilmiştir. Ayrıca siyasetçilere sektörde yerlileşme olanağı sağlayan ve onları savunmada yatırım yapmaya teşvik eden devletin yerel yapısı incelenmiştir. Son olarak, savunma sanayisinin politik ekonomisi ve sektörün küresel düzeyde ve Türkiye için ne kadar büyük bir ekonomi meydana getirdiği üzerinde durulmuştur. Bu tez, modern teknoloji geliştirmeye odaklanmanın ve belirli bir savunma aracı üretmenin Türkiye'nin uluslararası pazardaki geleceği ve konumuna daha faydalı olacağı sonucuna ulaşılmıştır.
Anarchy, conflict and cooperation in international politics

Uluslararası politikada anarşinin, reel politik düzlemde yüksekotoritenin bulunmayışı ve doğası gereği, uluslararası aktörlerin güvenlik ve çoğunlukla da yaşamsal güvenliklerine ehemmiyet vermelerine teşvik eden, toplumda başına buyruk yaşam prensiplerinin gelişmesi olarak tanımlanır. Devletler, başkalarının maksatlarının yarattığı belirsizlikler ile kusursuz bilgiyigüvenceye almanın zorluğunun yarattığı açmaza düşmenin yanındamüşterek eyleme geçmenin sorunsalını da yaşıyorlar. Bu etkenleruluslararası iki farklı sonucun oluşmasına sebep oluyor. Çatişma ve işbirliği. Bu tez çalışması, devlet seçkinlerinin askeri teknolojilerde, doktrinde ve sosyal imajlarında saldırganlıkları sonucu avantajli oldukları algılanmasıdurumunda sonucun muhtemelen çatişma olacağını varsaymaktadır. Bununla birlikte kurumların, devletlerin tercihlerine parallel olarak, bilgi belirsizliğini geliştirmek ve işlem maliyetini düşürmek amacı ile tasarlanmalarıdurumunda sonucun muhtemelen işbirliği olacağı varsaymaktadır. Bu tez;Neoliberal kurumsallığın, sonucun işbirliği olmasını açıklamak için, devletlerinmüşterek eyleme geçme sorunsallığını yaşadıklarında liberal kuramfaktörlerinin bulunmasını savunur. Oysaki uluslarasıpolitikada öznel saldırgan-savunmacı denge değişkenlerini baskılayangerçekçilerin saldırgan-savunmacı kuramları sonucun çatişma olmasınıaçıklayabilir.
Climate change & civil war: The Syrian case

Bu araştırma Suriye İç Savaşı'nın iklim değişikliği ile ne ölçüde ilintili olduğunu analiz edecektir. Suriye köklü bir tarihe ev sahipliği yapan özel bir ülkedir. Jeopolitik olarak düşünüldüğünde medeniyetler ölçeğinde önemli bir kavşak noktası olarak tanımlanmaktadır. 2011 yılından beri süregelen Suriye İç Savaşı'nın asıl sebebi üzerindeki tartışmalar bilim insanları arasında devam etmektedir. Birçoğuna göre, savaşın salt nedeni politik faktörlerdir. Diğerlerine göre ise kuraklık ve insan kaynaklı iklim değişikliği savaşı körükleyen başat etkenlerdir. Başka bir deyişle bu çok katmanlı savaşın asıl nedeni belirsizliğini korumaktadır. Bu araştırma sonucunda elde edilen en temel bulgu Beşşar Esad'ın neoliberal politikalarının başlangıcı ile birlikte, insan kaynaklı iklim değişikliğinin ve art arda gelen kuraklıklar ile kısıtlı doğal kaynakların kar amaçlı hesapsızca tüketilmesinin, zaten parçalara bölünmüş Suriye toplumu arasındaki hoşnutsuzlukların daha da alevlenmesine sebebiyet verdiğidir. Bu araştırmaya göre, yukarıda bahsedilen etkenler ayrılmaz bir bütün olarak Suriye Savaşı'nın patlak vermesine zemin hazırlamıştır.
Avrupa Birliği vatandaşlığı kavramı ve gelişim süreci

gelişim sürecinin başlangıcındaki uygulamalar, bireyi sadeceekonomiye olan katkıları ile ele almıştır. Ancak, Avrupa siyasi birliğininAvrupa halklarının aktif katılımı olmadan gerçekleştirilemeyeceğininfarkedilmesiyle, 'Avrupa halkları arasında daha sıkı bir birliğin temelleriniatma' yönünde yeni politikalar hayata geçirilmeye başlanmıştır. Birlikvatandaşlığına ilişkin ilk kaynaklar, 1970'lerin başındaki Konseykararlarına dayanmakta ise de, özellikle Avrupa Toplulukları Adalet Divanı'nın etkili içtihatları ile kavrama açıklık getirilmeye başlanmıştır. 1980'li yıllarda, Birlik vatandaşlığının içeriğinin oluşturulması çalışmaları hız kazanmış, sadece bu kavrama özgü bir takım hakların düzenlenmesi fikri ortaya atılmıştır. Bu alandaki dönüm noktası ise, 1 Kasım 1993 tarihinde yürürlüğe giren Maastricht Antlaşması'dır. Söz konusuAntlaşma, daha önce Toplulukta var olmamış bir şekilde ilk kez üye devlet vatandaşları ile Birlik arasında doğrudan bir hukuki bağ yaratmıştır. Birlik vatandaşlığı kavramı, klasik vatandaşlık kavramından tümüyle farklıdır. Birlik vatandaşlığı, bir üye devletin vatandaşı olma koşulunabağlandığından, vatandaşlığın kazanılması, kaybedilmesi gibi durumlarüye devletlerin ulusal düzenlemelerine bırakılmış; böylece, özel ve ikincilnitelikli bir yapı öngörülmüştür. çerik itibariyle Birlik vatandaşlığı; serbest dolaşım ve ikamet, AP seçimlerinde ve yerel seçimlerde seçme veseçilme, AP'na dilekçe verme ve Ombudsman'a başvuru, diplomatikkorumadan yararlanma haklarından oluşmaktadır. Belirtilen bu haklara ilişkin olarak da, Topluluk hukukunun birincil ve ikincil kaynaklarındaçeşitli düzenlemeler yapılmıştır. Avrupa bütünleşme süreci içerisinde nispeten yeni bir kavram olarak ortaya çıkan Birlik vatandaşlığı kavramı, AB'nin geleceğini belirleyen anahtar politikalardan biri haline gelmiştir. Zira demokratik ve dengeli bir Avrupa'nın oluşturulması, AB kurumlarınınolduğu kadar, Birlik vatandaşlarının da sürece doğrudan katılımını zorunlu kılmaktadır. Bu bağlamda, Birlik vatandaşlığının geleceğinin, Avrupa bütünleşme sürecine bağlı olduğunu söylemek yanlış olmayacaktır.
Rusya'nın Kırgızistan politikasında yumuşak güç

Soğuk Savaş sonrası uluslararası sistemde SSCB'nin halefi olarak kabul edilen Rusya yeni dış politika konsepti ile uluslararası politikada belirleyici aktör olmaya çalışmışsa da sert güce dayalı politikalarına alternatif olarak başka dış politika dayanaklarını hemen ortaya koyamamıştır. Yumuşak güç politikalarının ilk taslakları ise 2000'den sonra Rus dış politika konseptinde yer almaya başlamıştır. Eskiden uluslararası politikada 'sopa kullanarak' dış politikasını sürdürmeye çalışan Rusya artık 'havuç uzatarak' da sistemde belirleyici aktör, hatta, tekrar küresel güç sahibi devlet olma yolunda mesafe kat etmeye çalışmaktadır.
Güncel gelişmeler ışığında Montrö Boğazlar Sözleşmesi

Türk Boğazlarının geleceğini tayin eden Lozan Barış Andlaşması kapsamında Lozan Boğazların Rejimine dair Konvansiyonun yerine akdedilen 20 Temmuz 1936'da Montrö'de imzalanıp 9 Kasım 1936'da yürürlüğe giren Montrö Boğazlar Sözleşmesi, dönemin siyasi konjonktüründe yapılmış dahiyane bir sözleşmedir. Ülkeler arasında yaşanan olumsuz ilişkilerin İkinci Dünya Savaşı arenasına dönüşebileceği ihtimali üzerine yapılan çalışmaların sonucu ortaya çıkmıştır. 1936 yılında yapılan bu sözleşmesinin üzerinden bugün itibariyle 79 yıl geçmişştir. Bu süre zarfında sözleşmeyi imzalayan devletlerin büyük bir kısmı dağıldı, bir kısmı sözleşmeye dahil oldu bir kısmı ise sözleşmeden ayrıldı. Özellikle dağılan devletlerin sözleşme üzerindeki hak ve borçlarının halefiyet yönünden incelenmesi gerekmektedir. Montrö Boğazlar Sözleşmesi'nin başlangıç hükümlerinde belirlenen 'Türkiye'nin güvenliği ve Karadeniz'de, kıyıdaş Devletlerin güvenliği çerçevesinde koruyacak biçimde, düzenlemek isteğiyle' hususu çerçevesinde güvenlik unsurunun yıllar içerisinde değişmiştir. Özellikle Avrupa ve Dünyada değişen büyük aktörler, Karadeniz güvenliği ve ekonomik işbirliği kapsamında kurulan örgütler ve güvenlik anlayışına eklenen önemli örgütlerin Montrö Boğazlar Sözleşmesi'nin tarafları olarak ortaya çıkmış olması değerlendirilmesi gereken faktörlerdir. Montrö Boğazlar Sözleşmesi'nde belirlenen, fakat uygulanmayan bazı hususların ortaya konması ve güncel gelişmeler açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.
Neoklasik realizm ve dış politika: 1 Mart Tezkeresi örneği

Bu tezin ana amacı, devletlerin, benzer politik koşullarda, benzer olaylara neden farklı tepkiler verdiğini ya da benzer politik koşullarda, farklı olaylara neden benzer tepkiler verdiğini ortaya koymaktadır. Bu çerçevede, ABD'nin Irak'a müdahalesi öncesinde, Türkiye'nin politik tutumu ve 1 Mart Tezkeresi süreci, yukarıda belirtilen sorulara yanıt vermeye çalışan neo-klasik realizm çerçevesinden ele alınacaktır. Bunun yanı sıra, 1 Mart Tezkeresi sürecinde, karar alıcıların konumu, daha açık bir ifadeyle, ulusal politikadaki etkilere duyarlılığı, yine neoklasik realizm perspektifinden analiz edilecektir. Yukarıda belirtilen hususlar temelinde, birinci bölümde bir dış politika kuramı olarak, neoklasik realizmin teorik varsayımları ortaya konacaktır. Bilindiği gibi realizm, uluslararası ilişkiler teorileri içerisinde en güçlü ve en çok tartışılan teorilerin başında gelmektedir. Bu bakımdan, realizmin temel varsayımları ve realizm içerisinde ortaya çıkan farklı realizm modelleri ele alınacak ve neoklasik realizmin, realizme getirdiği yenilikler ve realizm içerisindeki konumuna değinilecektir. İkinci bölümde, 11 Eylül saldırılarının Amerikan ulusal ve uluslararası politikası üzerindeki dönüştürücü etkisi analiz edilecektir. Daha sonra, Irak meselesinin Türkiye'nin gündemine girdiği 1990- 91 Körfez Krizi sırasında karar alıcıların tutumları ve bu tutumların kamuoyundaki yansımalarımı ortaya konacaktır. Bu bölüm, 11 Eylül saldırıları sonrasında ortaya çıkan konjonktürde, Türkiye'deki iktidar partisinin meseleye yaklaşımı ve ulusal politikada ortaya çıkan değişikliklerin analiz edilmesiyle son bulacaktır. Son bölümde ise Tezkere döneminde iktidarda olan AKP'nin hem ulusal politikadaki hem de Irak politikası üzerindeki etkisi incelenecektir. Bu dönemde, Türk karar alıcıları ile Amerikan karar alıcıları arasındaki gerçekleşen müzakere süreçlerinin ulusal politika sebep olduğu tepkiler ve bu tepkilere Türk karar alıcılarının duyarlılığı analiz edilecektir.
The place of energy security in European Union security and defence policy

Bu tezin amacı Avrupa Birliği'nin enerji güvenligi politikasını kendi güvenlik ve savunma politikası içinde açıklamaya çal ısmaktır. Tez iki bölümden olusmaktadır. Birinci bölüm Avrupa'nın güvenlik ve savunma politikasını ana hatlarıyla ele almaktadır. Tezin ikinci ve ana bölümünü olusturan enerji güvenligi konusu ise üç kısımdan olusmaktadır. Birinci kısımda politika ve enerji güvenligi incelenmektedir, burada üretici ülkeler/bölgeler olarak Basra Körfezi ülkeleri, Rusya ve Kuzey Afrika ve transfer bölge konumundaki Hazar denizi ülkeleri ile enerji isbirligini geliştirmekkonusu ele alınmıstır. İkinci kısım enerji güvenliginin ekonomik boyutuyla ilgilidir. Amaç elektrik ve dogal gaz sektörlerinde verimli bir iç enerji pazarı olusturmaktır. BuPazar su özellikleri içermelidir: elektrik ve dogal gaz piyasalarının rekabete açık olması, enerji yollarının çesitlendirilmesi ve etkili bir kriz yönetimi sistemi gelistirilmesi. Üçüncü kısım ise enerji güvenliginin çevre ile olan iliskisine deginiyor. Bu kısım Avrupa Birliği'nin Kyoto Protokolü için üstlendigi yükümlülüklerinin enerji güvenligini nasıl etkiledigini sukriterlerle ifade emektedir: yenilenebilir enerji kaynaklarının üretiminin arttırılması;enerjinin tasarruflu ve verimli bir sekilde kullanılması; ve ileri enerji teknolojisiningelistirilmesi, böylece Birlik Kyoto taahhütlerini yerine getirerek enerjide dısa bagımlılıgını kısmi ölçüde azaltmıs olacaktır. Kısacası, yazar Avrupa Birliği'nin üretici ülke ve bölgelerle gelistirdigi enerjiisbirligini; Birlik düzeyinde kurmaya çalıstıgı enerji iç pazarını; enerji kaynaklarınıçesitlendirme yolundaki çabasını; ve enerji verimliligini arttırmasını Birliğin enerjigüvenligini garanti altına almak için olusturdugu temel elementler olarak görmektedir. Böylece, Birliğin enerji güvenliginin saglanması için alınan tedbirlerin askeri degil siviltedbirler olduğuna dikkat çekmek istiyor.
Siber uzayda uluslararası ilişkilerin değişen parametreleri

Uluslararası ilişkiler teorisi; egemenlik, devlet aktörü, devlet ilişkileri ve diğer unsurları içerdiği için siber uzay meseleleri de Uluslararası İlişkiler meselesi olarak kabul edilmektedir. Siber alan, uluslararası ilişkilerdeki birçok kavramı 'siber alanın sınırları içerisinde sınırsız bırakmaktadır'. Uluslararası ilişkilerin önemli unsurları olan 'savaş', 'güç', 'güvenlik', 'aktör' ve 'egemenlik' gibi konularda siber önemli dönüşümler yaratmıştır. Bu doğrultuda literatüre 'siber savaş', 'siber güvenlik', 'siber güç' gibi yeni kavramlar eklenmiştir. Bu kavramlar geleneksel kinetik savaşla ilişkili olanlardan farklı olarak yeni süreçler, aktörler ve birimler gerektirmiştir. Dolayısıyla aktörler arasında gücün dağılımı çelişkilere ve belirsizliklere sebebiyet vermiştir. Uluslararası İlişkiler teorisinin bu kilit kavramların geleneksel kullanımları üzerinde meydana gelen dönüşümleri nasıl açıkladığı bu çalışmanın konusunu oluşturmaktadır.
The Cyprus problem and the intercommunal talks between 1974-1994

oz KIBRIS SORUNU VE 1974- 1994 ARASI TOPLUMLARARASI GÖRÜŞMELER CİVİSİLLİ, Ali Yüksek Lisans Tezi, Uluslararası İlişkiler Bölümü Tez Yöneticisi: Doç. Dr. Süha Bölükbaşıoğlu Mayıs 1996, 135 sayfa Bu tez, Kıbrıs Sorunu üzerine 1974- 1994 yıllan arasında yapılan toplumlar arası görüşmeleri incelemiştir. Bu amaçla, önce Kıbrıs Sorunu'nun ortaya çıkış nedenlerinin tarihsel bir analizi yapılmıştır. Çalışma, bu tarihsel analizden hareketle, 1974 sonrası Kıbrıslı Rumlarla Kıbrıslı Türkler arasında yapılan toplumlar arası görüşmeleri irdelemiştir; 1977 ve 1979 üst-düzey antlaşmaları, 1985- 1986 Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri'nin taslak önerileri, 1990 Denktash-Vasilliou doruk toplantısı, 1992 Ghali'nin Fikirler-Dizisi girişimi ve nihayet 1993 Güven- Artırıcı Önlemler Paketi tartışılmıştır. Ayrıca, tarafların 1974- 1994 yıllan arasında yapılan bütün görüşmelerdeki pozisyonları incelemiştir.
Avrupa Birliği anayasası ve referandum süreci

Kendine özgü yapısı ve işleyişi ile gerek ulusal gerekse uluslarüstü alanda etki ve denetime sahip olan AB, günümüzde önemli bir dönüm noktasında bulunmaktadır. Başlangıçta altı devletle yola çıkan Birlik, genişleme süreçlerininartan etkisiyle gelecekteki konumunu yeniden yapılandırmak bir anlamda revizyonagitmek durumunda kalmıştır. Bu amaç doğrultusunda oluşturulmaya çalışılan Avrupa Anayasası şayet yürürlüğe girebilirse, Birliğin oluşturan kurucutemelinianlaşmaların ve bugüne kadar onları değiştiren ek tüm anlaşmaların yerini alacaktır. Avrupa yapılanması içinde demokrasi, saydamlık ve etkinliğin sağlanarak, Birliğin hukuki araçlarının basitleştirilmesi ve Temel Haklar Şartı'na işlerlik kazandırılmasınıtemel alan Anayasal Anlaşma'nın geçerliliği, her bir üye devletin iradesindenkaynaklanmaktadır. Yani taslağın yürürlüğe girebilmesi için her üye devletin kendi belirlediği prosedürler çerçevesindeanayasayı onaylaması gerekmektedir. Ancak Birliğin kurucu iki üyesi olan Fransa ve Hollanda da anayasanın reddedilmesi ile AB'nin siyasi entegrasyonu büyük bir darbe almış ve belgenin geleceği belirsizliğe gömülmüştür. Bu ülkelerde yapılan referandumlarda halk, aslında yalnızca Anayasa'yı değil, aynı zamanda Birliğin ve kendi hükümetlerinin politikalarını da değerlendirmiştir. Genişleme süreciyle birlikte ortaya çıkan sorunlar ve derinleşme yönünde atılan adımlarla, niteliği ve hedeflerifarklılaşan AB'nin gelecekteki varlığı konusundaki endişeler, Avrupa vatandaşlarınıntepkisini yüksek sesle ortaya koymalarına neden olmuştur. Bu bağlamda Birliğin siyasi entegrasyonunu güçlendirmek isteyen liderler, yapılan zirve toplantılarındaaldıkları kararlar doğrultusunda anayasanın 2008 yılı sonuna kadar çözüme kavuşturulması gerektiğini vurgulamışlardır. Her ne kadar anayasa reddedilse de mevcut sistem faaliyet göstermeye devam edecektir. Bu bağlamdaAnayasanın reddedilmesi AB'nin mevcut kurumlarını ne değiştirir ne de geçersizkılar. Ancak şu da bir gerçektir ki, Anayasa'nın reddi ile Avrupa projesi büyük bir darbe almıştır ve ne şekilde düzeleceği de tam olarak kestirilememektedir.
Ermeni sorununun oluşumu ve ABD'de görüşülen yasa tasarılarının ABD-Türkiye ilişkilerine etkileri

Ermeni Meselesi; Osmanlı İmparatorluğunun zayıflaması sonucunda dönemin büyük devletlerinin imparatorluğu parçalanmak amacıyla oluşturudukları sorunlardan biridir. ABD'nin sorun oluşumundaki etkisi ise ticari faaliyetlerde Ermenileri aracı olarak kullanması ve misyonerlik çalışmalarının Ermeniler üzerindeki etkisi olarak görülür. Bu tez çalışmasında, Ermeni sorunu oluşum nedenleri ile her yıl Nisan ayında krizlere sebep olan Kongrede görüşülen Ermeni Soykırımı yasa tasarılarının Türkiye-ABD ikili ilişkilerine etkileri incelenmiştir. İlk bölümde Ermeni sorununun ortaya çıkış nedenleri araştırılmış, ikinci bölümde ABD Dış Politika oluşumu ve Osmanlı coğrafyasındaki faaliyetleri ile Ermenilerin ABD üzerindeki etkileri, üçüncü bölümde Kongrenin iki kanadına sunulan Ermeni soykırımı yasa tasarıları ile Osmanlı'dan başlayan Türkiye-ABD ikili ilişkilerine etkilerine değinilmiştir. Son bölümde ise soykırımın hukuki boyutu ele alınmıştır.
Kurumsal etkinlikte örgütsel iletişimin rolü: Uluslararası Hava Taşımacılığı Birliği ve Avrupa Hava Yolları Birliği örnekleri

Örgütsel hedeflere ulaşmak bir örgütün varlık nedenidir. Örgütlerin temel hedefi, etkin ve verimli bir işleyişi sağlamaktır. Kurumsal etkinliği sağlamada en önemli faktörlerden birisi örgütsel iletişimdir. Örgütsel iletişimin etkin olması için, örgüt yapısıyla uyumlu bir iletişim sisteminin oluşturulması gereklidir. Örgütlerin yapılarına uygun iletişim sisteminin oluşturulması için, örgüt tasarımını belirleyen yapısall faktörlerin incelenmesi gerekmektedir. Yapısal faktörler, karmaşıklık, biçimselleşme ve merkezileşmedir. Örgüt yapısının karmaşıklaşma, biçimselleşme ve merkezileşme derecesi ise iletişim sisteminin nasıl olması gerektiğini belirlemektedir. Küçük örgütlerde, dikey yapıda iletişim etkin olabilirken, örgütler büyüdükçe iletişimin etkinliğinin sağlanması zorlaşmaktadır. Çünkü örgütler büyüdükçe karmaşıklaşmakta ve ademi merkezi yapılara yönelmektedirler. Bu nedenle örgütler büyüdükçe, iletişimin etkinliğinin sağlanması için yatay ve çapraz iletişim mekanizmalarına gerek duyulmaktadır. Bu çalışmada, kurumsal etkinliğin sağlanmasında örgüt içi biçimsel iletişim sistemlerinin rolü değerlendirilmeye çalışılmaktadır. Bu değerlendirme yapılırken, dünyada ve Avrupa Birliği'nde hava taşımacılığı sanayii ile birlikte bu sanayii temsil eden iki örgüt incelenmektedir. Bu örgütler; Uluslararası Hava Taşımacılığı Birliği ve Avrupa Havayolları Birliği olarak belirlenmiştir. Söz konusu örgütlerin, biçimsel örgüt yapıları ve iletişim sistemleri arasındaki etkileşim incelenerek, kurumsal etkinliğin sağlanmasındaki rolleri belirlenmeye çalışılmaktadır.