turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Conceptual change and scientific progress in genetics

Bu tezde gen merkezci perspektifin tarihsel kökenleri ve güncel durumu değerlendirilmektedir. Gen merkezcilik, fenotiplerin açıklanmasında genleri vurgulanmasıyla karakterize edilen bir yaklaşımdır. Gen merkezci perspektif, genlerin organizmayı belirleyen enformasyonu taşıması üzerine temelendirilmiştir. Biyolojide kullanıldığı biçimiyle enformasyon kavramı sorunludur. Gen merkezcilik sorunlu bir enformasyon kavramıyla temellendirilemez. Gen merkezciliğin asıl kuvveti, enformasyon kavramına dayanan temel bir kuramdan ziyade, genetik analizin tarihsel olarak, biyolojik görüngüleri irdelemek için başarılı bir yöntem sunmasından kaynaklanır. Genetik analizin yetersiz kaldığı karmaşık fenotipler ve bunların genetik temelleri, gen merkezciliğin sınırlarının nasıl aşılacağı konusunda ipuçları sunmaktadır.
Modern felsefede politik öznenin kuruluşu

Bu çalışmada, modern felsefede ortaya konan özne tasarımlarının, öznenin politikleşmesi için zemin oluşturduğu savunulacaktır. Politik özneden söz edebiliyor olmamızın sadece toplumsal ve politik gelişmelere bağlanamayacağı, felsefede gündeme gelen yeni bilgikuramsal yaklaşımların da öznenin politik bağlamda ele alınmasını olanaklı kıldığı gösterilmeye çalışılacaktır. Dolayısıyla bu çalışmanın ilk bölümünde, politik özneyi olanaklı kılan söz konusu bilgikuramsal olanaklar incelenecektir. İkinci bölümde ise, öznenin söz konusu dönüşümünün öznenin politikleşmesine yol açtığı gibi, politik unsurlardan bağımsız bir özne tasarımının artık olanaklı olmadığı savunulacaktır.
Gianni Vattimo'nun batı metafiziğini yeniden yorumlama biçimi olarak zayıf düşünce'si ve bir hermeneutik akıl önerisi

Bu çalışmanın amacı, İtalyan düşünür Gianni Vattimo'nun Batı metafiziği düşünce geleneğini, üstesinden gelme mantığı yerine, kıvırma ya da bükerek aşma anlamında bir eleştiri ve yeniden yorumlama tarzı olarak zayıf düşünce adını verdiği hermenetik bir yaklaşımı ile beraber hermeneutik bir akıl önerisinin ortaya atılmasıdır. Bu bağlamda Platon, Descartes ve Kant, Batı metafiziği düşünce geleneğinin başlatıcı, modernize edici ve eleştirel bir perspektiften yeniden güçlendirici momentleri olarak kabul edilmektedir. Kant sonrası felsefe, eleştirinin radikalize hale geldiği Nietzsche ve Heidegger'in Batı metafiziği ve bu düşünceye özgü temelcilik ve akılcılık eleştirileri ile farklı bir boyut kazanmıştır. Vattimo, postmodern hermeneutiğinde Nietzsche ve Heidegger'i hermeneutik nihilizme doğru bir diyaloğa davet ederek Batı metafiziğini zayıflayan bir düşünce olarak yeniden yorumlar. Onun nihilizmle postmodern durumları uzlaştırarak geliştirdiği yorumlama pratiği, aklın yol açtığı düşünülen krizlerin ötesine geçmeye ve aklı güçlü metafizik iddialarından kurtararak hermeneutik bir biçimde yeniden yapılandırmaya imkan tanır. Sonuç olarak, bu çalışmada Batı metafiziğinin varlığını güçlü biçimde sürdürdüğü postmodern zamanlarda düşünmeyi yeniden aktif hale getirme düşüncesi amaçlanır ve hermeneutik akıl, bu tür bir düşünme için olası en iyi çıkış yolu olarak değerlendirilir.
Hilmi Ziya Ülken'in tarihi maddeciliği eleştirisi

Hilmi Ziya Ülken, Türk Düşünce Tarihi'nde önemli bir ilim ve düşünce adamıdır. Felsefe alanında pek çok önemli eserler vermiştir. Bu eserlerin büyük bir bölümü, şu veya bu şekilde, maddeci düşünce çizgisinde yazılmış eserlerdir. Belli bir dönemden sonra bu düşüncenin doğruluğuna karşı şüpheci bir tavır takınmış ve bu bağlamda önemli eserlerinden biri olan Tarihi Maddeciliğe Reddiye adlı eserini yazmıştır. Bu incelemede, Tarihi Maddeciliğin temel iddialarının neler olduğunu ve genel düşünce tarihi içindeki yerini göz önünde bulundurarak, Hilmi Ziya Ülken'in bu düşünce karşısında geliştirdiği argümanları ve Tarihi Maddecilik ile neyi kastediyor ve konuyu nasıl ele alıyor elimizden geldiği ölçüde belirlemeye çalışacağız. Ülken'in Tarihi Maddeciliğe Reddiye adlı eserinde yaptığı eleştirilerin, düşünce tarihine yeni bir katkıda bulunup bulunmadığı, ayrıca yaptığı eleştirilerin ne kadar tutarlı ve objektif olduğu, Ülken'e göre bu felsefi akımın ne gibi iddialarda bulunduğu, tespit edilmeye çalışılacaktır. Çalışmamızda ağırlıklı olarak, felsefi tahlil, terkip ve karşılaştırma yöntemine başvurduk. Konumuzla ilgili ele aldığımız metinleri tahlil ettik. Bunlardan bir sonuca ulaşabilmek için terkip yöntemine başvurduk. Çalışmamızda diğer düşüncelere de yer vererek karşılaştırma yöntemini kullandık. Ülken, yaşamının belli bir döneminde Naturalist, Fenomonolojik ve Marksist gibi felsefi akımlardan etkilenmiştir. Ülken'in değişik düşünce akımlardan etkilenmesi, onun en çok eleştirildiği yönlerden biridir. Ülken, Tarihi Maddeciliği felsefe, varlık, fizik, psikoloji, din, ahlak, sanat, tarihi felsefesi, iktisat, mülkiyet ve aile konularında eleştirmiştir. Ülken, bu felsefenin tutarsız ve sistemsiz olduğunu söylemiştir. Ayrıca, Tarihi Maddeciler her ne kadar kendilerini önceki maddeci filozoflardan farklı görseler de, birçok konuda aynı düşünmüşlerdir. Kendilerini haklı çıkarmak için Freud gibi bazı düşünürleri yorumlamışlardır. Fakat bu onları çıkmaza götürmüştür. Marks'ın metafizik ve sanat konularına fazla eğilmediğini söyleyebiliriz. Ülken, ahlak, iktisat, tarih felsefesi, mülkiyet ve aile konularında yapılan araştırmaların ilmiye felsefi yönü olmadığını söyler. Ülken, sosyolojinin, antropolojinin ve tarihi ilimlerin gelişmesi ve bilimsel araştırmaların çoğalmasıyla, bilimin Tarihi Maddeciliği desteklemediğini göstermeye çalışmıştır. Ülken'in en çok eleştirdiği noktalardan biri de Tarihi Maddeciliğin diğer felsefeleri ve bilimi kendi çıkarları için kullanmasıdır. Maddecilik, Tarihi Maddecilik, Diyalektik Maddecilik, Marks.
Bertrand Russell'in ahlak felsefesi

Jüri: Yrd. Doç. Dr. H. Ömer ÖZDEN Yirminci yüzyılın önemli filozoflarından olan Bertrand Russell, birçok konuda eserler yazmış olan bir düşünürdür. Ancak kendisini dünya çapında üne kavuşturan, onun ahlakla ilgili görüşleri olmuştur. Russell, insanları mutsuz ettiği gerekçesiyle, geleneksel ahlaka karşı çıkmış, bununla birlikte farklı görüşler ortaya koymuştur. Russell'ın ahlak felsefesi, kronolojik olarak ele alındığında, üç dönemde incelenebilir. Bunlardan birincisi ahlaki kavramları sezgiye dayalı olarak türettiği intuitionist dönemdir. İkinci döneminde ahlaki prensiplerin duygudan türetilebileceğini savunan filozofun son dönemi ahlakı akla, ya da zaman zaman isimlendirdiği şekliyle bilime dayandırdığı dönemdir. Dayandığı temeller açısından ahlak anlayışı yukarıdaki gibi sınırlandırılabilecek olan Russell, aile ahlakı konusunda öne sürdüğü görüşlerden dolayı, yaşadığı dönemde geleneksel ahlak anlayışını savunanlarca, ahlaksızlıkla suçlanmıştır. O, evlilik, boşanma, aile, cinsel ahlak gibi konularda, geleneksel ahlaktan oldukça farklı görüşler ileri sürmektedir. Toplum ahlakıyla ilgili olarak ise, dünya barışını sağlamak, insanların savaşmadan, barış içerisinde yaşayabilmelerini temin için bir takım prensipler ortaya koymaktadır. Teleolojik açıdan ele alındığında ise, Bertrand Russell'ın ahlak anlayışının eudaimonist karakterli olduğu görülmektedir. O bir bireyin, bir toplumun veya bir milletin değil, dünyadaki bütün insanların mutlu olmasını sağlamak için görüşler öne sürmüş ve bu konuda yaşamı boyunca çaba harcamıştır.
Ontoloji ve epistemoloji açısından kenti yeniden düşünmek

Tarih boyunca 'kent' kavramı üzerine birçok fikir ve teori üretilmiştir. Bu çalışmada, öncelikle 'bir kenti o kent yapan şey' üzerinde durulmuştur. 'Kentler, sürekli devinip değişmekte olan organik yapılar olduğuna göre, bir kente öz karakterini veren nitelikler nasıl belirlenebilir? sorusu, mimarlığın bakış açısıyla ilişkilendirilerek yanıtlandırılmaya çalışılmıştır. Bu bağlamda, filozofların sadece kent kavramı ile ilgili görüşlerine değil, aynı zamanda mimarlıkla ilgili görüşlerine de yer verilmiştir. Mimarlık, 'insan' tarafından 'iskan' edilecek kentlerin inşa edilmesi bakımından önem taşır. Kentin ontolojik incelemesinde Aristoteles'in form görüşünden yararlanılmıştır. Kentin formu olarak beliren 'siluet' bu görüş bağlamında incelenmiştir. Öte yandan kentlerin tarihsel açıdan geçirdiği önemli evrelere de değinilmiştir. Kente ontolojik yaklaşımda görüşlerinden yararlanılan diğer bir filozof ise Hartmann'dır. Aslen bir bilgi sorunu olan 'kentlerin neliği' ile ilgili soruşturma epistemolojik olarak ele alındığında, ortaya kent yaşamını derinden etkileyen bazı izmlerin çıktığı görülmüştür. Değer problemi kapsamında ele alınan kentlerin içine düştüğü durum esasen bir 'değerleme sorunu'dur. Kentlerin 'insanca yaşama' ya elverişli inşa edilmesi ve yaşamını insanca sürdürecek biçimde iskan edebilmesinin olanakları araştırılmalıdır.
Hermeneutik metodoloji; '2001: A space odyssey' filmi üzerine hermeneutik bir inceleme

Hermeneutik, metodolojik bir problemden doğmuştur. Bu problem aynı zamanda anlama ve yorumlama sürecini içerir. Hermeneutik bu sürecin içerisinde ortaya çıkmıştır. Dolayısıyla hermeneutiğin doğuşu Antik Yunan dönemine kadar götürülebilir. Hermeneutik en genel tanımıyla yorum bilimdir. İnsanın anlamaya yönelik gereksinimi aynı zamanda yorumlama ediminin doğmasının sebeplerindendir. Herhangi bir dilden söz edilebiliyorsa aynı zamanda anlamadan ve yorumlamadan söz ediliyor demektir. Hermeneutiğin dil ve anlam ile olan ilişkisi, sanat ile olan ilişkisinde de görülmektedir. Sanatın hermeneutik ile olan ilişkisi benzerliğinin yanında işleyişleri üzerinden de kendini gösterir. Bu çalışmada 'hermeneutiğin neliği' meselesinden sonra sanatın hermeneutik ile olan ilişkisi analiz edilmiştir. Sanat ve hermeneutiğin işleyiş biçimleri ve sınırları incelenmiş, sinema sanatının hermeneutik incelemesine doğru bir temel oluşturulmuştur. Bu tezin konusu olan hermeneutik metodoloji bir sinema filminin yorumlanmasında kullanılmıştır. Uygulama nesnesi olan '2001: A Space Odyssey' adlı film, Ricoeur'un hermeneutik metodolojisi kapsamında incelenmiştir. Ayrıca film hermeneutiğinden söz etmenin imkanları, sanatın ve sinemanın kapsamında denenmiştir. Buna ek olarak, hermeneutiğin, sanatın ve sinemanın kavramsal olarak inşa edilmesinin aşamaları birbirleriyle ilişkilendirilmiştir. Bu ilişkilendirme sonucu bu üç kavramın birbirleriyle olan benzerlikleri konusunda teorik bir yaklaşım inşa edilmiştir. Sonuç olarak hermeneutik metodoloji kullanılarak bir sinema filmi incelenmiş ve bunun uygulanabilirliği sınanmıştır. Ayrıca bu uygulamanın, film hermeneutiği konusunda ortaya koyacağı önermelerin ışığında, '2001: A Space Odyssey' filminin bizatihi hermeneutik bir film olduğu iddiası kanıtlanmaya çalışılacaktır.
Justice and justification: The argument against Kantian subordination of politics to morality

oz ADALET VE GEREKÇELENDİRME: SİYASETİN AHLAKA İNDİRGENMESİNE İLİŞKİN KANTÇI ARGÜMAN YAZICI, Sedat Doktora, Felsefe Bölümü Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Ahmet İnam Ocak 2002, 277 sayfa Bu çalışmanın, tarihsel amacı, John Rawls ve Jurgen Habermas'ın siyaset ve ahlak felsefesinin Kantçı mirasını aydınlatarak, Kant'ın çağdaş siyaset felsefesinde yol açtığı yanlış yönlendirmeyi ortaya çıkarmaktır. Tezin kavramsal amacı ise, bir siyaset kuramının gerekçelendirme yöntemi ile onun temel değerleri arasındaki içsel ilişkiyi vurgulayarak bir siyasi kuramın siyasi ve ahlaki değerlerinden bağımsız olarak gerekçelendirilemeyeceği görüşünü savunmaktır. Rawls'in aksine, Habermas'ın kamu gerekçelendirmesi modeli yine de ağır koşullar içermektedir. Habermas, siyasi sorunların karmaşıklığı ve çağdaş demokratik toplum olgusunun siyaset felsefesinde çoğulcu bir bakış açısı gerektirdiğinin farkında olmasına karşın, Rawls'in ortak-ujVI düşüncesine gösterdiği eleştirini gösterdiği gibi kabu gerekçelendirmesinin dağıtıcı model olamayacağını savunmaktadır. Ancak, Habermas, siyasi adalet için dağıtıcı gerekçelendirme modelini reddettiği sürece, siyasi sorunlar için öngördüğü üçlü-yaklaşım yönteminin bir anlamı kalmamaktadır. Ancak, dağıtıcı kamu gerekçelendirme modelinin de bir sınırı vardır. Liberal-demokratik siyasi kuramlar kamu gerekçelendirmesi için uzlaşmacı ve dağıtıcı modelleri birlikte kabul etmelidirler: prosedür ve temel demokratik haklar için birincisini, diğer özgül siyasi sorunlara ilişkin uzlaşmalar için de ikincisini. Ancak bu şekilde hem rasyonel uzlaşma ideali hem de farklı değer bakış açılarının gerçekliğinin kavrandığı siyasi gerekçelendirme yöntemi ortaya konmuş olur. Bu yönüyle, Habermas prosedür ilkelerine ilişkin uzlaşma birliğini doğru bir şekilde yakalamış olmasına karşın liberal kuramların öngördüğü presedur-özgül ayrımını görmezlikten gelmektedir.
The relation between metaphysics and art in Nietzsche's philosophy

Bu çalışmanın amacı Nietzsche'nin felsefesinde kayda değer bir yer tutan metafizik ve sanat kavramlarının önemine ve birbirleriyle ilişkisine dair bir inceleme yürütmektir. Nietzsche'nin genel felsefi anlayışında belirleyici bir role sahip olduklarından, yaşamın perspektifinin benimsenmesi ve güç istenci düşüncesi bu araştırmanın merkezinde yer almaktadır. Nietzsche'nin felsefesine özgü bu bakış açısı ve düşünce, varoluşun temelsiz ve taşkın olarak ve özellikle de önceden verili bir anlamı, değeri ve amacı olmayan başsız sonsuz bir oluş süreci olarak değerlendirilmesini gerektirir. İşte varoluşa ilişkin böylesi bir anlayış bu çalışmada metafiziğin ve sanatın ortaya çıkışının kaynağı olarak görülmektedir ve bu bağlamda metafizik ve sanat varoluşu 'yanlış' anlamanın ya da taşkınlığı dizginlemenin iki farklı yolu olarak görülmektedir özellikle de hayatın acı, ölüm ve ayrışma gibi gerçekleri karşısında. Tezde öncelikle gerçekle yüzleşmenin farklı biçimleri olarak metafizik ve sanatın bir kıyaslaması yapılmakta, ikinci ve daha önemli bir konu olarak ise Nietzsche tarafından sanata atfedilen daha geniş bir anlam üzerinden hareketle ikisi arasındaki yakın ilişkiye dikkat çekilmektedir. Metafizik ve sanatın arasındaki bu karmaşık ilişkinin ortaya koyulmasıyla, Nietzsche'nin metafiziksel düşünce biçimiyle hesaplaşması, daha doğrusu onu aşma iddiasına, bu bağlamda görece az değinilmiş bir konu olan sanata vurgu yapılarak katkı sağlandığı savunulmaktadır.
An environmental philosophical analysis of ecosystem health

Bu çalışmanın amacı, sağlık kavramının kökenini dikkate alarak ekosistem sağlığı terimini karakterize etmek ve her iki terimin bir arada kullanılmasından kaynaklanan bazı çevresel sorunlara nasıl çözüm getirileceğini tartışmaktır. Bu amaçla, ekosistem sağlığı ile ilgili önde gelen çevre felsefecilerinin etik teorilerini analitik bir araştırma ile değerlendireceğim.
Dil ve düşünce üzerine mantıksal bir analiz

Dil, insanlar arası iletişimi sağlayan, insanı diğer canlılardan ayıran, bir milleti millet yapan, birden çok yapıyı içerisinde barındıran kompleks sistemli bir yapıdır. Dil olmadan duygu, düşünce, tecrübe, bilgi istenildiği gibi aktarılamaz. Biz de çalışmamızda dilin ne olduğunu ve dili oluşturan ve onunla ilişkisi bulunan sözcük ve anlamı da verip, nesneyle yani varlıkla olan bağına değindik. Sözcüğün nesneden kaynaklı doğal bir nedeni olup olmadığını farklı görüşlere değinerek verdik. Bir sonraki başlığımızda da dilin kökeninin yansıma mı, jest ve mimik mi, ünlem mi ya da tabiat mı gibi bakış açılarını verdik. Bir de dilin kökeni ifadesinin bir diğer anlamı olan ilk dilin ne olduğuna dair yapılmış araştırmalara değindik. En son olarak da dilin kökenine İslami bakış açısıyla bakmaya çalıştık. Bir diğer başlıkta da dilin işlevlerini; iletişim, anlatım, çağrı, yazınsal ve toplumsal olarak, verdikten sonra insanın, dili aktif ve mantıklı kullanması anlamında hayvanlardan ayrıldığını belirttik. Dilin son olarak da kültürle olan ilişkisini verdik. Düşünce başlığımızda da düşüncenin ne olduğu ve düşünme ile farkını verdikten sonra nasıl düşündüğümüzü biyopsikolojik açıdan vermeye çalıştık. En sonunda da dilin düşünceyle nasıl bir ilişkisi olduğunu filozof ve yazarların eserleri ışığında verip, dilin mi düşünceyi yoksa düşüncenin mi dili meydana getirdiğini belirttik. Bu çalışmamızın dil, düşünce ve dil-düşünce ilişkisi bağlamında çalışmalara katkı getirmesini temenni ederiz.
Jean Paul Sarte'da başkası ile ben arasındaki ilişki bağlamında bakış fenomeni

daha sonra doldurulacaktıBu çalışmamızda J. P. Sartre'ın Varoluşçuluk hakkındaki görüşleri temelinde, işin içine varlık anlayışını da katarak başkasıyla olan ilişkimiz bağlamında bakış fenomenini incelemeye çalıştık. Felsefi görüşlerini incelerken temel kaynağımız ele aldığımız konuyu büyük bir ustalıkla işlediği Varlık ve Hiçlik kitabı oldu. Konunun daha kavranılabilir olabilmesi açısından başkası ile olan ilişkilerimizin bakış fenomeni çerçevesinde örneklerle ele alındığı edebi eserlerine atıfta bulunduk. Başkası ile ben arasındaki ilişkide bakış fenomenini 'Ben' için yapıcı ve yıkıcı tarafları ile ele aldık: Bir tarafta özgürlüğümü istila eden düşmanca bakış, diğer tarafta beni yapmakta olduğum şeyin bilinci ile yüzleştiren, eylemlerim üzerine düşünüp onları yeniden kurmama temel oluşturan yapıcı bakış. Her ikisinde de ortak olan, bakışın, başkasından geliyor oluşudur, fakat ikinci olarak ele aldığımız bakış benim uygunsuz bir davranışta yakalayıp fark etmesi bakımından yapıcı olarak ele alınır. Bakış fenomeni çerçevesinde başkasıyla aramdaki ilişkiyi ' Kendisi için varlık', 'Ben', 'Kendinde Varlık' ve 'Başkası' kavramlarıyla ele alıp özneler arası bir iletişimin imkanları üzerine tartıştık. Çalışmamız, bu sayede başkaları ile olan ilişkimizi ne şekilde kurmamız gerektiği sorusunu cevaplamaya imkan tanımıştır.
Immanuel Kant'ta saf akıl kavramının dil felsefesi açısından bir değerlendirmesi

Bu çalışma aydınlanma felsefesinin temelinde yer alan Kant'ın akıl kavramının bir değerlendirmesini kapsamaktadır. Immanuel Kant aydınlanma felsefesinin en önemli düşünürlerinden biridir. Bu nedenle, Kant'ın anlama kavramını değerlendirirken aydınlanma felsefisinin temellerinden birini de değerlendirmiş oluyoruz. Biz akıl kavramını dil ile ilişkilendirerek ele almaya çalıştık. Burada akıl kavramının evrenselliği ile dilin öznelliği karşılaştırmalı olarak ele alındı. Bu karşılaştırmalı durum, bir çelişkiyi barındırsa da aslında iki kavramın işlevsel olarak rolleri benzerdir. İşte, çalışmamız bu ilişki üzerinden akıl kavramının bir değerlendirmesini sunmaktadır.
Alvin Plantinga'nın Tanrı anlayışı

Alvin Plantinga geçen yüzyılın en önemli din felsefecilerinden biri olarak kabul edilmektedir. Tezde ilk bölümde onun ontolojik argümana bakışı üzerine yoğunlaştım. Plantinga'ya göre klasik ontolojik argüman versiyonlarının bazı zaafları vardır. Bu nedenle o, modal mantığın S5 aksiyomunu esas alarak kendi ontolojik argümanını inşa eder. O, ontolojikargümanla teizmin doğruluğunu değil rasyonalitesini sağlamaya çalışır. Klasik doğal teolojinin katı hedefinden farklı olarak daha mütevazı bir hedefi olan Plantinga buargümanında başarılı görünür. İkinci bölümde, onun teistik inanca delilci itiraza meydan okuyan görüşlerine ve klasiktemelciliğe yönelik yıkıcı eleştirilerine yer verdim. O burada kısaca teistik inancınrasyonalitesi için delilin zorunlu olmadığını düşünür. Ona göre Tanrı inancı apaçık, değiştirilemez ve duyular için açık olan inançların yanı sıra hafıza inançları, a priori inançlar gibi temel olabilir. Tanrı inancı uygun koşullarda üretildiğinde gerekçelendirilmiştir ve bu nedenle rasyoneldir. Onun en meşhur görüşlerinden biri olan bu görüşe göre Tanrı inancıhaklı temel olabilir. Plantinga burada bir kişinin epistemik ödevine karşı çıkmadığı, onları ihlal etmediği anlamında deontolojik rasyonaliteyi hedeflemektedir. Üçüncü bölümde klasik rasyonalite ve gerekçelendirme kavramlarını yetersiz bularakgüvence kavramını kullanan Plantinga, Tanrı inancının ve Hristiyan inancının güvencelendiğibir bakış açısına sahiptir. Epistemik açıdan dışsalcı olan Plantinga Tanrı inancı için A/CModel'i, Hristiyan inancı/Tanrı'sı için Genişletilmiş A/C Model teklif eder. Bu epistemikgüvence kuramına göre uygun bir çevrede tasarım planına göre doğru işleyen başarılı bir şekilde doğruyu hedefleyen bilişsel yetiler güvenilir inancı bize verirler. Bu epistemolojikkurama göre Tanrı inancı ve Hristiyan Tanrısı güvencelenmiştir. Plantinga'nın bu kuramının en önemli yönü Hristiyan inancını koşullu olarak doğru kabul etmesidir. Buna göre eğerHristiyan inancı doğru ise güvencelenmiştir.
Ruh ve bedenin hudüs ve kıdemi sorunu

İnsanın teşekkülünde iki ana unsur vardır. Büyüyen ve hareket eden maddi unsur, düşünme, bilme, irade, sevgi, nefret, iyi ve kötü huy şeklinde tezahürleri olan madde ile ilgisi olmayan cevher. Her iki unsur da birbirleriyle münasebetlidir ve bir takım istekleri vardır. İnsan bunları elde etmek için gayret eder. Bedenin ihtiyaç ve istekleri yeme, içme vb. lezzetlerdir. Ruhun da terakki yolunda bazı dereceleri vardır. Ruh ve bedenin hangisinin daha önce yaratıldığı konusunda farklı görüşler vardır. Eflatun ruhun bedenden önce var olduğunu söylerken Aristoteles, Gazali, Farabi ve İbn Sina gibi filozoflar ise, ruhun bedenle birlikte var olduğunu iddia ederler.
Platon'un etiği

Jüri: Yrd. Doç. Dr. Şeref GÜNDAY Prof. Dr. Mustafa YILDIRIM Doç. Dr. Ali Osman GÜNDOĞAN Bu tezin amacı Platon'un Etiği'ni, diğer felsefi disiplinlerle olan ilişkileri ile birlikte ele almak ve farklılıklarını vurgulamaktır. Girişte etiğin anlamı ve ahlak ile olan farkı, günümüzdeki etik anlayışları ve onların arasında Platon etiğinin yeri, mutluluk ahlakının çok kısa bir geçmişşi ile Platon etiğinin çerçevesi ve etkileri yer almaktadır. Birinci bölümde, Platon felsefesinin temelleri olan varlık anlayışı ile epistemolojisinin birbiriyle ilişkisi ve bilginin oluşum süreci işlenmekte ve ruh ile bedenin birbiri ile münasebeti, ruhun ölümsüzlüğünü bilgiyi elde etmedeki fonksiyonu anlatılmaktadır. İkinci bölümde de Platon'un sanatı gerek bir bilgi türü olarak nasıl dışladığım, gerekse hangi sanat türlerine nerede yer verdiğini ve sanattan bir eğitim unsuru olarak nasıl yararlandığı ifade edilmektedir. Üçüncü ve son bölümde ise, Platon etiğinin can alıcı noktasının, siyaseti ile bağlantısı ayrıntılı bir şekilde incelenirken; toplumun kuruluşu, adaletin gerçekleştirilmesi, İdeal Devlet modeli ve bu devletin kurucusu olan filozofların durumu, nasıl yetiştikleri, devletlerin bozuluş silsilesi anlatılmaktadır. Sonuç kısmında ise, onun felsefesinin, günümüzün pratik siyasi hayatında yaşanan bazı trajik gelişmelerden sorumlu tutulamayacağı ortaya konulmaktadır.
İhvan- Safa risalelerinde dil ve mantık

İhvan-ı Safa'ya göre, dil ve mantık birbiriyle yakından ilişkili iki kavramdır. Zira her ikisi de insandaki nutk gücünün bir yönünü oluşturur. İnsanların birbirleriyle iletişiminin bir aracı olarak görülen dil, Risalelerde genel hatları ile ele alınmış ve öncelikli olarak onun felekler alemi ile olan bağlantısı üzerinde durulmuştur. Bunun yanı sıra İhvan-ı Safa Risalelerinde, ilk dil meselesi, dile ihtiyaç duyulmasının nedeni, lafız-mana ilişkisi, dillerin farklılığı, üstün dil konusu ve dilin mantık ilmi ile olan münasebeti işlenmiştir. Düşüncenin konusunu teşkil eden ve ilimlerin aleti konumunda olan mantık ilmi, İhvan-ı Safa Risalelerinde Riyaziye kısmının son beş bölümünde incelenmiştir. Burada mantık konularından altı lafız, kategoriler, önermeler, kıyas, burhan ve mugalata özet bir şekilde ele alınmış, cedel, hitabet ve şiir konularına ise yer verilmemiştir.