turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
1949-1981 yılları arasında Suriye ve Mısır'da vuku bulan hükümet darbeleri ve bunların Türkiye'deki yankıları

Çalışma 1949- 1981 yılları arasında Suriye'de ve Mısır'da vuku bulan hükümet darbeleri ve bunların Türkiye'deki yankılarını incelemek ve tarihe ışık tutmak gayesi gütmektedir. Her iki Arap ülkesinde meydana gelen darbeler kronolojik olarak ele alınmış olup neden-sonuç ilişkisi bağlamında bu darbelerin Türkiye'de yaratmış olduğu etkiler ve Türkiye'nin iki ülkede yaşanan siyasal değişimlere vermiş olduğu tepkiler incelenmiştir. II. Dünya Savaşı sonrası değişmiş olan küresel aktörler ve dengeler çalışmamızda son derece belirleyici rol oynamıştır. Bölgenin stratejik önemi ABD'yi ve SSCB'yi çıkar çatışmasının baş aktörleri yapmıştır. Dolayısıyla ele aldığımız dönem, bu iki küresel gücün mücadele halinde olduğu dönemdir. Bölge ülkelerinin siyasal kurumlarına ve ordularına nüfuz ederek kendilerine yakın olanlara iktidar yolu açan büyük güçlerin araçları, doktrinler ve paktlar olmuştur. Ülkelerin siyaseti, ekonomisi ve kaderi çoğu kez bu büyük güçler tarafından ve daha geniş bir planda, uluslararası ilişkiler ve güç dengeleri çerçevesinde belirlenmiştir. Türkiye bu konjonktürde tercihini Batı'dan yana kullanmış olup Suriye, SSCB'nin kontrolü altına girmiş, Nasır'ın liderliğindeki Mısır ise Bağlantısızlar safında olmasına rağmen SSCB'den önemli ekonomik ve askeri destek görmüştür. Her iki Arap ülkesiyle köklü bağlarımız olsa da siyasal bakımdan farklı tercihler çoğu zaman bizi karşı karşıya getirmiştir. Dolayısıyla gerek Suriye'yle gerekse Mısır'la olan ilişkilerimizi küresel güçleri dikkate almadan analiz etmek sağlıklı olmayacaktır. Bu bağlamda çalışmamızda gerçekleşmiş olan darbelerin yanı sıra konuyu daha iyi kavrama ve anlam bütünlüğünü bozmama adına bu denklemde yaşanan krizlere, savaşlara ve bölgesel birlikteliklere de değinilmiştir. Üç bölüm olarak hazırlanan çalışmanın giriş bölümünde, Suriye'de ve Mısır'da yaşanan hükümet darbelerine kadar olan tarihi süreç ele alınmıştır. Birinci bölümde Suriye'de 1949'da Hüsnü Zaim'le başlayıp 1970'de Hafız Esad'la sona eren hükümet darbeleri ve bunların Türkiye'ye olan etkileri incelenmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde ise Mısır'da 1952'de yaşanan Hür Subaylar Darbesi'nin bölgede ve Türkiye'deki etkilerine değinilerek darbe sonrası Arap Dünyası'nın lideri durumuna gelen Cemal Nasır'ın politikaları ve bunlara karşı Türkiye'nin tavrı ele alınmıştır. Nasır'ın ölümüyle iktidara gelen Enver Sedat'ın 1981'de suikaste kurban gittiği döneme kadar olan süreç yine ikinci bölüm içerisinde yer almaktadır.
Turkey's new humanitarianism and aid effectiveness

Geleneksel bağışçıların insani yardım ve insani müdahale alanlarındaki hakimiyeti son yirmi yılda ciddi eleştiri ve incelemelere konu olmuştur. G7 gibi ülkeleri içine alan 'Büyük Güçler'in, Birleşmiş Milletler gibi devletlerarası örgütlerin ve OXFAM, CARE ve benzeri uluslararası insani yardım kuruluşlarının insani müdahalelerini kendi siyasi, güvenlik ve ekonomik çıkarlarına uygun yaptıklarına, fayda-sağlayıcının ihtiyaçlarını ise gözetmediklerine dair yaygın bir görüş oluşmuştur. 2000'li yılların ortasından itibaren bazı 'yükselen güçler' geleneksel bağışçıların insani yardıma konvansiyonel yaklaşımlarını reddederek alternatif uygulamalar geliştirmişler ve bunları yaymaya çalışmışlardır. Bu alternatif yaklaşımlar bağışçının siyasi, güvenlik, ekonomik çıkarları yerine, fayda-sağlayıcının ihtiyaçlarını merkeze almaktadır. Brezilya, Hindistan, Çin ve Güney Afrika gibi, Türkiye de bu yükselen küresel aktörlerden biridir ve alternatif insani yardım prensip ve politikalarına sahiptir. Bu tez çalışması, Türkiye'nin insani müdahale konusunda yeni ve alternatif yaklaşımlarına odaklanmaktadır. Tez çalışması özellikle, Türkiye'nin insani müdahaleye dair bazı ilke ve uygulamalarının tesis ettiği yardımlarını, geleneksel bağışçılar ve diğer gelişen güçler tarafından yapılan yardımlara oranla, daha etkili kılıp kılmadığını araştırmaktadır. Çalışma, Türkiye'nin yardımlarını birebir, fayda-sağlayıcının menfaatini gözeterek, herhangi bir şart ya da çıkar gözetmeden, etik ve ahlaki sorumluluktan yola çıkarak yapması ile Türkiye'nin yardımlarının sert çatışma alanlarına erişimi ve kalıcılığı arasında pozitif bir ilişki olduğunu göstermiş; fakat aynı zamanda Türkiye'nin yardımlarının sürdürebilirliğinin, geleneksel bağışçıların yardımlarının etkisini olumsuz etkileyen risk ve zorluklara karşı açık olduğunu kaydetmiştir.
Birinci Körfez Savaşı sonrası Türkiye'nin Irak'taki etnik, dini ve siyasi gruplarla ilişkileri

Küreselleşme olgusu ve uluslararası düzende gerçekleşen değişimler sayesinde, günümüzde artık ülkeler arası ilişkilerin sadece merkezi hükümetler nezdinde yürütülmekte olan ilişkilerle sınırlı kalmaktan çıkıp, ülkeler içerisindeki federe devletler veya bölgesel yönetimleri de içeren bir hal aldığı gözlenmektedir. Bu genel çerçeve içerisinde, merkezi otoritenin zayıfladığı, hatta bazen meşruiyet sorunu yaşamaya başladığı, Irak, Afganistan, Suriye ve Libya gibi 'çökmüş' devletlerde bulunan etnik, dini ve siyasi grupların etkinliklerini artırarak dış ilişkilerde 'alt aktörler' haline geldikleri görülmektedir. Bu gelişmeden hareketle, çalışmada Türkiye'nin Irak'taki etnik, dini ve siyasi gruplarla olan ilişkileri ve bu ilişkilerin iki ülke arasındaki hükümetler düzeyindeki ilişkilere yansımaları ele alınmıştır. Araştırma dönemi ise, 1991 yılındaki Birinci körfez Savaşı'ndan günümüze kadar geçen süreyi kapsamakta olup, bu dönemdeki bahse konu ilişkiler 2002 öncesi ve sonrası şeklinde incelenmiştir. Araştırma konusuna Irak'ta etkili konumda bulunan Kürtler, Şii ve Sünni Araplar, Türkmenler ile Hıristiyanlar ve Yezidiler dahil edilmiştir. Çalışma Türkiye'nin sadece Irak merkezi hükümeti üzerinde değil, birçok etnik, dini ve siyasi grup üzerinde etkili olduğunu, bu sayede Irak iç politikasında dengelerin kurulmasına ve böylece Irak'ın istikrara kavuşmasına katkı sunan bir konuma geldiğini ortaya koymuştur.
Arap Baharı sürecinde Suriye ve terör örgütlerinin süreç üzerindeki etkileri

Aralık 2010 tarihinde Tunus'ta başlayan ve daha sonra Ortadoğu bölgesinde birçok ülkeyi etkiyen Arap Baharı, Mart 2011 tarihinde Suriye'de de etkisini göstermiştir. Arap Baharının yaşandığı diğer bölge ülkelerinin aksine, söz konusu olaylar Suriye'de iç savaşa giden sürecin başlangıcı olmuştur. İç ve dış dinamiklerin etkisiyle iç savaşın etkisi giderek artmış, olaylar büyüyerek ülke geneline yayılmıştır. Böyle bir ortamda ülkenin kuzeyinde bulunan Kürtler, rejimle anlaşarak kendi bölgelerinin kontrolünü sağlamıştır. PYD öncülüğünde oluşturulan yapılanma, PKK'nın militan desteği sağlamasıyla bölgedeki diğer Kürt siyasi partileri sindirmiş, PYD -dolayısıyla PKK- hakimiyet alanını genişletmiştir. Bunun yanı sıra özellikle 2012 yılından itibaren gerek Suriyeli muhalifler gerekse El Nusra Cephesi, Suriye'deki güç boşluğundan yararlanarak etkinliklerini arttırmışlardır. 2014 yılında Irak ve Suriye'de ele geçirdiği topraklarla adını duyuran IŞİD, aynı yıl devlet kurduğunu ilan etmiştir. IŞİD'in ortaya çıkışı, Suriye'de etkinlik kurması ve halifelik söylemleri dünyada büyük bir yankı uyandırmıştır. Suriye'deki bu gelişmelerden sonra Baas rejimi; İran ve Rusya'nın desteğini almıştır. Bu gelişmelerin yaşanması Suriye'de dengelerin değiştiğini göstermektedir. Bu bağlamda 2012- 2016 yılları arasında Suriye iç savaşına terör örgütlerinin dahil olması bölgesel ve küresel güçlerin Suriye'ye yönelik politikalarını gözden geçirmelerine neden olmuştur. Özellikle IŞİD'in birçok ülkede terör saldırıları gerçekleştirmesi bu örgüte karşı uluslararası koalisyonun kurulmasını gerekli kılmıştır. Suriye'de Esad'ın, dolayısıyla Baas rejiminin gitmesini isteyen bölgesel ve küresel güçlerde, Esad sonrası dönemde ülkede terör örgütlerinin yönetimi ele geçireceği algısı oluşmuştur. Bu durum Suriye'de rejime karşı mücadele eden muhalif gruplara olan desteği azaltmış, güç dengesinin Esad lehine değişmesine sebebiyet vermiştir.
Demokratikleşme teorisinin Ortadoğu ve Kuzey Afrika bölgesinde uygulanabilirliği sorunu

tezin amacı demokratikleşme teorisinin Ortadoğu ve Kuzey Afrika bölgesinin demokratikleşmesine uygulanıp uygulanamayacağını incelemektir. Temel iddiası, bölge tarihinde ciddiye alınabilecek herhangi bir demokratikleşme pratiği yaşanmamasınakarşın, uygun şartların sağlanması halinde bölgede demokratikleşmenin gerçekleşebileceğihipotezidir. Bu çalışmanın hedefi, birçok bölgede veya ülkede yaşanmış demokratikleşmepratiklerini açıklamada kullanılabilmesine karşın ODKA'da uygulandığında sonuç vermeyendemokratikleşme teorisinin yetersiz kaldığı noktalara dikkat çekmek, demokratikleşmeteorisinin bölgeye uyarlanması ile birlikte ortaya çıkan sorunlar ve çelişkileri göstermek, bunların aşılması için uygulanabilecek politikalar önermektir. Çalışmada ilk olarak, demokratikleşme teorisi kapsamında, demokratikleşme ve demokrasi kavramları açıklanmıştır. Teori incelendikten sonra ikinci bölümde bölgededemokratikleşme tarihi ele alınmıştır. Bölge tarihinde ciddiye alınabilecek bir demokratikleşme pratiği yaşanmamıştır. Buna karşın birçok ülkede demokratikleşme çabalarıyaşanmış, bunun için çeşitli fırsatlar yakalanmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünün amacı, bölge ülkelerinin bağımsızlıklarını kazandıkları tarihten günümüze değin yakaladığıdemokratikleşme fırsatları ve bu fırsatların nasıl değerlendirilemediğini, bölge ülkelerindekisiyasal gelişmeler eşliğinde ele almaktadır. Çalışmanın üçüncü bölümünde ise, bölgededemokratikleşme sürecinde karşılaşılan sorunlar ve bu sorunların çözümüne yönelik öneriler ele alınmıştır.
Amerika Birleşik Devletleri'nin Kafkasya ve Orta Asya'daki enerji politikaları

Şüphesiz uluslararası sistem içinde dış politikada beliren rekabet tarihsel bir olgudur. Devletler tarihin hemen her döneminde ekonomik, siyasal ve kültürel alanda güç mücadelesine girmişlerdir. Nitekim tarihin her döneminde olduğu gibi 20. yüzyılda da, özellikle 1990'lı yıllardan sonra Kafkasya ve Orta Asya Cumhuriyetlerinin bağımsızlıklarını kazanmaları ve enerji kaynaklarının zenginliği nedeni ile bu bölgelerde önemli güç mücadeleleri yaşanmaya başlanmıştır. Dünya enerji talebinin artması, Orta Asya ve Kafkas petrol ve doğalgaz rezervlerinin uluslararası piyasalara taşınmasını zorunlu kılmıştır. Bundan dolayı, bölge enerji kaynaklarının hangi boru hatlarıyla dünya piyasalarına açılacakları konusu yanında, boru hattı güzergahlarının kimin kontrolünde olacağı da önemli bir sorun olmuştur. Bu nedenle bölge devletleri ve uluslararası güçler arasında stratejik çıkar çatışmaları ve işbirlikleri yaşanmaktadır. ABD bölgede izlediği enerji politikasında yalnızca enerji kaynaklarını himayesi altına almak amacının dışında, bu mevcut enerji kaynaklarını Rusya, İran, Çin ve diğer karşı odaklara karşı koruma refleksi de göstererek hareket etmek durumundadır. Çalışma dahilinde ABD'nin bölgedeki enerji politikaları bu odaklar ekseninde değerlendirilmiştir. Tezin birinci bölümünde, Kafkasya ve Orta Asya bölgelerinin jeopolitik önemi ve dünya siyasetindeki yeri incelenmiş; ikinci bölümde Kafkasya ve Orta Asya'daki enerji kaynaklarının içeriği değerlendirilmiştir. Bölgenin enerji rezervleri ve bu rezervlerin nasıl kullanıldığı yine bu bölümün konuları arasındadır. Üçüncü bölümde ise ABD'nin Kafkasya ve Orta Asya'ya yönelik stratejik, politik ve askeri politikaları değerlendirilmiş ve özellikle Soğuk Savaş sonrası dönemde değişen ABD politikaları incelenmiştir. Dördüncü bölümde ise, Kafkasya ve Orta Asya'ya yönelik enerji politikaları ve ABD'nin bu politikalar içindeki yeri ve stratejisi üzerinde durulmuştur.
NATO'nun güvenlik alanında yeni bir boyut: Siber güvenlik

Soğuk Savaş sonrası yıllarda bilgi ve iletişim teknolojilerindeki ilerleme, 1648 Westphalia ile çizilen coğrafi sınırları daha geçirgen bir hale sokmuştur. Bu değişim ile beraber yeni tehditler karşısında ortodoks güvenlik paradigması yetersiz kalmaya başlamıştır. Özellikle internetin küresel kullanım oranındaki artış, siber güvenlik kavramının ulusal ve uluslararası güvenlik açısından öncelikli hale gelmesine neden olmuştur. Çünkü siber tehditler kişisel, kurumsal, ulusal hatta uluslararası olmak üzere zincirleme sonuçlar doğurmaktadır. Kişisel verilerden, bankacılık işlemlerine kadar geniş yelpazede gerçekleştirilen siber saldırılar ile devletler, bu 'yeni alandaki yeni soruna' karşı 'yeni stratejiler' geliştirmek ve işbirliği yolları bulmak zorunda kalmaktadır. Her seviyede aktörün siber tehditin muhatabı olması devlet merkezli, nihai hedefin devletin güvenliği olduğu anlayışın değişerek devlet dışı aktörlerin rollerinin önem kazanmasına neden olmuştur. Siyasi, ekonomik, askeri, entegrasyonlara ek olarak teknolojik entegrasyon çok boyutlu güvenlik anlayışının gelişmesine katkıda bulunduğundan devletler için küresel siber saldırılara karşı ulusal güvenliğin sağlanması maksadıyla uluslararası ittifaklar içinde olma ihtiyacı artmaya başlamıştır. Bu çalışmada anonim ve gelişen teknoloji ile her gün değişen, dinamik siber tehditler kapsamında ihtiyaç duyulan ittifakın somut halini teşkil eden, 29 üye ve 39 ortak ülkeyi aynı çatı altında birleştiren NATO'nun uyguladığı siber güvenlik stratejisi incelenerek aynı dinamiklik de kolektif güvenliğin uygulanma 'imkanı' tartışması yapılacaktır.
Türk Sovyet ilişkilerinin Türk basınına yansıması (1918-1990)

Birinci Dünya Savaşı sırasında Çarlık Rusya'da yaşanan Bolşevik İhtilali sonrasında Sovyetler Birliği kurulmuştur. Türkiye'nin Milli Mücadele döneminde Sovyetlerle ilk ilişkiler başlamıştır. Özellikle Atatürk ve Lenin döneminde Türk-Sovyet ilişkileri olumlu gelişmiştir. Sovyet Rusya Lozan Barış Antlaşması'nda Türkiye'nin yanında yer almıştır. 1925 yılında Türkiye ve Sovyet Rusya arasında Dostluk ve Tarafsızlık Antlaşması imzalanmıştır. Ayrıca Boğazlarda Türk hakimiyetini kesinleştiren Montrö Boğazlar Sözleşmesi'nde de Sovyet Rusya'nın desteği olmuştur. Bu olay basında genişçe bir yer almıştır. Fakat Atatürk döneminden sonra ilişkiler bozulmuştur. İkinci Dünya Savaşı esnasında Türkiye'nin savaşa girmesi için Sovyet Rusya'nın Türkiye üzerinde baskısı olmuştur. İkinci Dünya Savaşı sonrasında Sovyet Rusya'nın Boğazlarda üs ve bazı toprak talepleri ilişkileri daha da bozmuştur. Bu konu Türk basınında geniş yer tutmuştur. Dalgalı bir seyir izleyen Türk-Sovyet ilişkileri Türkiye'nin NATO'ya girmesi ile birlikte daha da gerginleşmiştir. Kıbrıs konusunda ilk başlarda Rumları destekleyen Sovyet Rusya zamanla Türkiye ile aynı görüşü savunmuştur. Bu da ilişkilerin normalleşmesini sağlamıştır. Türk-Sovyet ilişkilerinin normalleşme sürecinde karşılıklı ziyaretler yaşanmıştır. Bu ziyaretler basında sıkça yer almıştır. 20 Ağustos 1991 tarihinde ise SSCB'de bir darbe yaşanmış ve SSCB yıkılmıştır. Türkiye Sovyetler Birliği'nin dağılması ile kurulan cumhuriyetlerle ilişkiler kurmuştur.
Vulnerability of global primary food production against extreme climatic events in the context of food governance

Hükumetlerarası İklim Değişikliği Panel'inin son raporlarına göre, ekstrem iklim olaylarının sıklığının ve/veya şiddetinin arttığını gösteren bir trend bulunmaktadır ve bazı ekstrem olaylarının süresi önemli ölçüde değişmiştir. Bununla birlikte, bu trendin içinde bulunduğumuz yüzyızda devam etmesi muhtemeldir. Bu çalışmanın nihai amacı, ekstrem iklim olayları karşısında muruziyet ve duyarlılık açısından küresel birincil gıda üretiminin mevcut duyarlılık seviyesini belirlemek ve keşifsel duyarlılık analizi yoluyla uyum kapasitesi indikatörlerini kullanarak uyum planlaması yapmak amacıyla potansiyel giriş noktalarını tartışmaktı. Bu analizin sonuçları, iklim değişikliği karşısında gıda üretiminin güvenilirliğini sağlama konusundaki ülke performanslarının karşılaştırılarak sıralandığı bir bileşik indeks olarak gösterilmektedir. Çalışmanın çıktılarını daha iyi yorumlamak üzere ülkeleri duyarlılık indeksi değerlerine göre gruplamak için kümeleme analizi tekniği kullanılmıştır. Sonuçlar göstermektedir ki, değerlendirilen 118 ülkenin altıda biri yüksek maruziyet seviyeleri (0.45-1) ile karşı karşıya iken, ülkelerin üçte biri yüksek-çok yüksek duyarlılık seviyeleri (0.41-1) ve düşük-orta uyum kapasitesi seviyeleri (0-0.59) ile karşı karşıyadır. Sonuçlar ayrıca göstermektedir ki, gıda yönetimi bağlamında, uyum seçenekleri ülke ölçeğinde bağımsız gıda güvenilirliğiotoriteleri kurularak desteklenebilir ve küresel ölçekte uyum önlemleri özel gıda güvenilirliği standartlarına dahil edilebilir. Ayrıca, orta vadede kamu ve özel standartlarının harmanlanması ve uygulamalarının değer zincirlerinin dışında da teşvik edilmesi, küresel gıda pazarının güvenilirliğini sağlamak açısından bütüncül bir yaklaşım olabilir. Bu çalışmanın önerisi şudur ki, gelecekte yapılacak değerlendirmelerin kavramsal uygunluğunu sağlamak için gıda güvenilirliği ile bağlantılı indikatörlerin erişilebilirliğinin arttırılması gerekmetedir.
Explaining moderate demands of an ethnic party: Intra-ethnic party competition among Turkish ethnic parties in Bulgaria

Bu çalışma, Bulgaristan'daki kurumsal kısıtlamalar sonucu ortaya çıkan etnik partiler arasındaki seçim rekabeti olmamasının, Türk partisi'nin ılımlı talepleri üzerine olan etkisini incelemektedir. Etnik partiler, seçmenlerinin beklentileri doğrultusunda, seçmenlerini teritoryal ve etnik talepler ile cezbetmek zorundadır. Özellikle, diğer rakip etnik partiler ile karşılaştıklarında, seçmenlerinin desteğini almak için, etnik partiler daha cezbedici veya radikal taleplerde bulunurlar. Bu çalışma, etnik partiler arasında rekabet argumanı doğrultusunda, kuruluşundan bu yana etnik parti rakibi olmayan Hak ve Özgürlükler Hareketi'ni inceliyor. Bulgaristan'da etnik politika üzerine kurumsal yasaklamaların, etnik parti rekabetinin olmaması üzerine katalizör etkisi vardır. Çünkü diğer Türk partileri anayasa tarafından yasaklandı veya ülkede bulunan Türklerin nüfusu dolayısıyla seçim barajını aşamadılar. Aslında, Kırcali bölgesindeki gerçekleşen anket ve röportajlara göre, Türk nüfusunun başka bir partiye oy verme ve daha radikal talepleri, bölgesel ve kültürel özerklik gibi, destekleme eğilimleri vardır. Bu yüzden, normalde daha radikal bir Türk partisi seçimlere katıldığı zaman, Hak ve Özgürlükler Hareketi'nin, seçmenlerini cezbetmek için, daha radikal taleplerde bulunmak zorunda kalacağı varsayılabilir. Fakat, Bulgaristan'daki araştırmanın ve diğer Türk partilerinden örneklerinde gösterdiği gibi, kurumsal kısıtlamaların, etnik partilerin azınlık bölgelerinde tek parti olmasında önemli bir etkisi vardır. Seçmenler tek partiye her durumda destekleceğinden dolayı, partinin radikal taleplerde bulunmasına gerek kalmamaktadır. Türkiye HÖH'ün Türk azınlığı üzerinde politik olarak monopol olmasında önemli bir etkisi vardır. Sonuç olarak, HÖH seçmen desteğini her durumda alabildiğinden, seçmenlerini cezbetmek için daha radikal talepler bulunmasına gerek olmamaktadır.
Uluslararası etik, insancıl müdahale ve koruma sorumluluğu: Libya ve Suriye örnekleri üzerinden bir çözümleme

Soğuk Savaş'ın sona ermesini takip eden 1990'lı yıllarda ortaya çıkan yaygın insancıl müdahale uygulamaları, insancıl müdahale kavramının uluslararası politikada ve dolayısıyla uluslararası ilişkiler disiplininde önemli bir yer tutmasına zemin hazırlamıştır. Özellikle 1999 Kosova müdahalesinin insancıl gerekçeler öne sürülerek, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi yetkilendirmesi olmaksızın gerçekleştirilmesi, uluslararası sistemin temel düzenleyici ilkesi olarak kabul edilen devlet egemenliği ilkesi ile insancıl müdahaleye meşruiyet sağlayan insan hakları normları arasında çatışmalı bir durum yaratmıştır. Bu çatışmalı durumun aşılabilmesi için 2001 yılında 'Müdahale ve Devlet Egemenliği Uluslararası Komisyonu ' tarafından Koruma Sorumluluğu kavramı ortaya atılmıştır. KoS, egemenliğin devletlere yalnızca bir hak olarak tanınmadığına, aynı zamanda sorumluluklar da yüklediğine işaret etmektedir. 'Sorumlu Egemenlik ' biçiminde tasarlanan bu yeni egemenlik anlayışı, devletlere vatandaşlarının temel haklarını koruma sorumluluğunu yüklemektedir. Devletlerin bu sorumluluğu yerine getirmemeleri ya da bizzat vatandaşlarının temel haklarını ihlal etmeleri halinde uluslararası toplumun koruma sorumluluğu doğmaktadır. KoS doktrininin ilk uygulaması 2011 yılında Libya'da vuku bulan iç-savaşa yönelik olarak gerçekleştirilmiştir. Müdahale BMGK yetkilendirmesiyle gerçekleştirilmiş olmakla birlikte, müdahalenin yasal yetki sınırları ve meşruiyet kaynakları yoğun bir biçimde tartışılmıştır. Libya ile hemen hemen aynı dönemde başlayan Suriye iç-savaşı ise günümüze kadar olan süreçte büyük bir insani kriz durumuna evrilmiş ancak KoS henüz uygulanamamıştır. Bu çalışmada Libya ve Suriye örnekleri bağlamında, insancıl müdahale ve yeni çerçevesiyle KoS doktrininin ahlaki iddiaları ile uluslararası politikanın gayri-ahlaki olarak tasvir edilen kendine has dinamikleri arasındaki uyuşmazlık ele alınmaktadır.
Environmental effectiveness analysis of Caspian hydrocarbon development

Hazar Bölgesi'nin hidrokarbon kaynakları yeryüzünün en önemli rezervleri arasındadır. Bu durum 19. Yüzyıldan itibaren devlet ve devlet dışı aktörlerin bölgenin kaynaklarından fayda sağlamak için bir yarışa girmesine sebep olmuştur. Sovyetler Birliği'nin çöküşünden sonra yeni bağımsızlığını kazanan devletler de bu rezervlerin varlığı ile birlikte gelen ekonomik kazanç fırsatını benimsemiştir. Ancak petrol operasyonları kontrolsüz bir şekilde yürütüldüğü takdirde çevre, ekolojik denge ve biyolojik çeşitlilik üstünde olumsuz etkilere neden olabilmektedir. Bu çalışma bu olumsuz etkileri ve petrol operasyonlarını kontrol etmek için alınan önlemleri tanımlamayı amaçlamaktadır. Ulusal, bölgesel ve uluslararası düzeylerde alınan önlemlerin petrol operasyonları sırasında çevre korunması hakkında ne derece etkili olabildikleri analiz edilmiştir. Her bir kıyıdaş devletin ulusal hukuki çerçeveleri, sivil toplum kuruluşlarının etkisi, bölgesel ve uluslararası hukuki çerçeve ve uluslararası örgütlerin çabaları değerlendirilmiştir. Bu gelişmelerin çoğu yeni olduğundan sonuçlarına dair tutarlı veri bulunmamaktadır. Bu sebeple sonuçlara değil sürece odaklanan bir araştırma tutumu benimsenmiştir. Zaman, bütünsellik ve sonuç odaklılık parametrelerinin bu gelişmelerin her birine uygulanmasıyla ortaya çıkmıştır ki çevre korunması hakkında filizlenmekte olan bir bilinç mevcuttur ve çabalar geçmişşe göre daha etkindir. Ancak bölge ülkeleri için ekonomik kazanç fırsatları cazibesini korumaktadır. Çevre korunmasına dair alınan önlemlerin bu fırsatlarla ters düştüğü durumlarda etkinliğini kaybetmesi söz konusudur.