turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Russian foreign policy towards Estonia: Cooperation or conflict?

Soğuk Savaş sona erdiğinden bu yana Rusya ve Baltık ülkeleri anlaşmazlıklarla dolu bir süreç geçiriyorlar. Bağımsızlıklarını yeniden kazandıkları 1991 yılından önce Sovyetler Birliği'nin bir parçası olan bu ülkeler günümüzde de Rusya'nın yakın çevre politikası ve etki alanı içindeki yerlerini koruyarak, Rusya için jeopolitik öneme sahipler. Rusya'nın artık iki kutuplu olmayan yeni dünya düzeninde zor bir değişim sürecinden geçtiği 1990'lı yıllarda Baltık ülkeleri Avrupa Birliği ve NATO üyelikleri hedeflediler. Baltıkların özellikle NATO üyeliğine en başından itibaren karşı çıkan Rusya'nın, 11 Eylül'ün ardından Amerika ve NATO ile ilişkilerinde pozitif gelişmeler yaşanmasıyla birlikte, NATO'nun Baltıkları da içine alan Doğu Avrupa'da genişlemesini en sonunda kabul edeceği düşünülmüştü. Fakat NATO'nun Baltıkları kendi ittifakına dahil etmesi, Rusya'nın rahatlıkla göz ardı edeceği bir gelişme olmamıştır. Rusya'nın yeniden politik ve ekonomik güce kavuşmaya başladığı 2000'li yılların başında Baltık ülkeleriyle ilişkileri iyi gitmemekteydi. Rusya, bu ülkelerde -çoğunlukla Estonya'da- yaşayan Rus azınlıkların yurttaşlık politikaları nedeniyle uğradıkları ayrımcılığa karşı, onların NATO üyeliklerini engelleyebilmek umuduyla savaş açmış, fakat Baltıklar Rusya'nın tüm çabalarına rağmen NATO'ya üye olmuşlardır. Üyelikleriyle beraber Rusya'ya yönelik daha da sert politikalar uygulamaya başlayan bu ülkelerin Rusya-Gürcistan Savaşı sonrası Rusya'dan gelen tehdit algılamaları artmıştır. 1990'larla karşılaştırıldığında artık çok daha güçlü bir pozisyonda bulunan Rusya ise Batı özellikle NATO aracılığı ile Avrupa'da etkisini sürdürmek isteyen Amerika- önderliğindeki tek kutuplu dünya düzenine giderek daha fazla karşı çıkarken büyük güç olma hedefini ortaya koymuştur. Sonuç olarak Rusya'nın Estonya ve genel bağlamda Baltık politikası sadece iki tarafın karşılıklı sorunlarıyla değil, büyük güçlerin çok daha geniş çıkar ilişkileri ve uluslararası gelişmeler ışığında şekillenmektedir.
Turkish-Saudi relations within the context of internal and regional dynamics during the 1990s and the 2000s

Bu tez, 1990'lı ve 2000'li yıllarda içsel, bölgesel ve uluslararası gelişmelerin Türk-Suudi ilişkilerine etkisini analiz etmeyi amaçlamaktadır. Türkiye ve Suudi Arabistan arasındaki ikili ilişkiler karşılıklı saygıya dayanmaktadır. Farklı siyasi anlayış ve Türkiye'nin güvenlik odaklı dış politikası nedeniyle 1990'lı yıllar boyunca iki ülke arasındaki ilişkiler sınırlı kalmıştır. Ancak 2000'li yıllarda her iki ülkenin iç politikasında yaşanan dönüşüm ile bölgesel ve uluslararası düzeyde meydana gelen gelişmeler Türk-Suudi ilişkilerinin seyrini değiştirmiştir. Türkiye'de 2002 yılında Adalet ve Kalkınma Partisi'nin iktidara gelmesinin ardından oluşturduğu Ortadoğu'ya yönelik yeni söylem önemli olmuştur. Suudi tarafında ise 2005 yılında Kral Abdullah'ın tahta oturması iki ülke arasındaki ilişkilerin ilerlemesine imkan vermiştir. İki ülke arasında imzalanan anlaşmalar ve karşılıklı resmi ziyaretler Türk-Suudi ilişkilerinin daha da gelişmesini sağlamıştır. Suriye krizi, İran'ın nükleer tehdidi, Filistin sorunu ve Irak'taki istikrarsızlık gibi Ortadoğu'daki problemli konular ve ortak güvenlik kaygısı iki ülkeyi daha fazla işbirliğine teşvik etmiştir. Bu tez, Türk-Suudi dış politikasındaki dönüşümü incelemekle kalmamaktadır, aynı zamanda iki ülke arasındaki ilişkileri etkileyen temel etmenleri analiz etmektedir Bu tezde, bölgedeki güç dengesi ile ilgili bölgesel ve uluslararası faktörlerin iki ülkeyi işbirliği yapmaya ittiği belirtilmektedir. Tez, ayrıca bölgesel gelişmelerin yapısı, güç dengesi yerine ideoloji ile ilgili olduğunda iç faktörlerin iki ülke arasındaki işbirliğinde sınırlayıcı bir etkisi olduğunu savunmaktadır.
Piyasa ekonomisine geçiş süreci ve sonrasında Türkiye - Rusya federasyonu ekonomik ilişkiler

Politika yapıcıları tarafından seçilen ekonomi politikası ve bu politikanın sağlıklı işleyişi ülkelerin ekonomik yapısının gelişmişliği üzerinde büyük bir etkiye sahiptir. Bu bağlamda merkezi planlı ekonomi ile yeterli iktisadi büyümeyi sağlayamayan eski sosyalist ülkeler piyasa ekonomisine geçmeyi tercih etmişlerdir. 1990'lı yılların başında Sovyet Birliği'nin dağılması ile önemini kaybeden sosyalist sistemin yerini alan piyasa iktisadi yapısı, bazı ülkelere kısa sürede Avrupa Birliği kapılarını açsa da bazı ülkeleri beklenmedik bir takım şokla karşı karşıya bırakmıştır. Yaşanan şoku atlatma sürecinde olan ülkeler için geçiş ekonomileri terimi ortaya çıkmıştır. Geçiş ekonomileri, merkezi planlı ekonomiyi terk ederek, piyasa ekonomi sistemine geçiş reformlarını gerçekleştirmeye çalışan eski sosyalist ülkeleri ifade etmektedir. Piyasa ekonomisine geçiş sürecinde fiyatların serbest olması beraberinde üretim düşüşlerini getirmiştir. Bu süreçte eski sosyalist ülkelerden biri olan Rusya Federasyonu, ekonomik gücünü kaybetmiş ve iç karışıklıklar ekonomik buhranı ortaya çıkarmıştır. Piyasa ekonomisine geçiş sürecinde ekonomik buhranda olan Rusya Federasyonu, sahip olduğu enerji kaynaklarının ve yabancı sermaye yatırımlarının etkinliği için ekonomik ilişkilerinin Sovyetler Birliği dönemine dayandığı Türkiye ile daha fazla yakınlaşmayı tercih etmiştir. Rusya'nın, Türkiye ile ekonomik bağlarını sıkı tutmak istemesinin nedenlerinden biri coğrafi yakınlık diğeri ise her iki ülke ekonomilerinin birbirini tamamlayıcı nitelikte olmasıdır. Öte yandan, Türkiye-Rusya Federasyonu açısından büyük ticari bir pazardır. Bu çalışmada Türkiye - Rusya Federasyonu ekonomik ilişkilerini, dış ticaret, müteahhitlik hizmetleri, enerji kaynakları ve turizm açısından istatistiki veriler kullanılarak nitel araştırma yöntemi ile analiz edilmiş, iki ülke arasında yaşanan siyasi gerginliklerin ekonomik dalgalanmalara neden olduğu, dolayısıyla da her iki ülke ekonomisinin bu durumdan olumsuz yönde etkilendiği sonucuna varılmıştır.
Sovyet Orta Asyasında uluslaşma ve devletleşme süreci

Bu tez, Orta Asya'daki Sovyet dönemi ve Sovyet dönemi sonrasındaki ulusçuluk ve devletleşme süreçlerini ele aldı. Bu süreç Rusların Orta Asya bölgesini ele geçirmesiyle başladı. Bolşevik Devrimi, Sovyetler Birliği'nin dağılması ve daha sonra bölgede kurulan yeni devletlerin uluslaşma süreçleri ile devam etti. Dolayısıyla bu çalışmanın temel amacı, Orta Asya bölgesindeki ulus inşası süreçlerinin, bölgeye kalan Sovyet mirası bağlamında değerlendirilmesi oldu. Bu tez çalışması üç bölümden oluştu. Birinci bölüm, günümüz Orta Asya'sında yaşayan halkların bölgeye yerleştiği tarihsel dönemi ele aldı. Bölgenin geçirdiği tarihsel sürece değinilirken bölgedeki etnik yapıya da vurgu yapıldı. Bölgede Rus hakimiyetinin kurulması, Sovyetler Birliği kurulmadan önceki Çarlık dönemi siyasetleri, bunun milli mücadele bağlamında Orta Asya halkı üzerinde yarattığı etki ve gelişmelerin incelenmesi, bu bölümün temel amaçlarından biri oldu. Tezin ikinci bölümünde, Bolşevik Devrimi'nin meydana gelmesi ve Sovyetler Birliği'nin kurulması incelendi. Daha sonra da Sovyet liderleri ve siyasetçilerinin, özellikle de Stalin'in izlediği milliyetler siyaseti ve Sovyetler Birliği'nin dağılma süreci, Sovyet milliyetçiliğinin bölgeye olan etkileri bağlamında incelendi. Sovyetler Birliği'nin dağılması sonrası dönemin incelendiği üçüncü bölümde, bölgede kurulan yeni devletlerin ulus inşası süreçleri incelendi. Bu bağlamda Orta Asya cumhuriyetleri birer birer ele alındı. Ayrıca bölümün sonunda, özellikle Bolşevik Devrimi'nden başlayarak, Türkiye Cumhuriyeti'nin bölgeye olan etkilerine ve konuyla ilgili önerilere değinildi.
Modern devlette savunma sanayii ve dış politika ilişkisi: 21. yüzyıl Türkiye örneği

Bu çalışmada, devlet denen siyasi örgütlenmelere ait zor kullanım aygıtı olan silahlı kuvvetlerin, savaş ve savaş hazırlığı faaliyetleri ve teknolojik açıdan geçirdiği değişim ve gelişimler sonucunda, bağlısı olduğu devletlerin içyapısını, iç siyasetini ve tipolojisini değiştirerek dönüşüme uğrattığı düşüncesinden hareket ederek; modern anlamda devlet, askeri güç ve askeri teknoloji arasında meydana gelen etkileşimin sonuçlarının dış politika üzerinde ne tür yansımaları olabileceği incelenmiştir. Bu kapsamda, 2000'li yıllardan itibaren Türk Dış Politikası ve savunma sanayiinin, geçmişşten gelen birikimlerini, şartlarını ve zorunluluklarını da göz ardı etmeden ne tür bir karşılıklı etkileşim halinde oldukları ve birbirlerini ne derece destekleyebildikleri araştırılmıştır.
Understanding the role of the national human rights institutions in implementing the sustainable development agenda: The case of Europe

Bu tez, Ulusal İnsan Hakları Kurumlarının Sürdürülebilir Kalkınma Gündemi ile küresel yönetişim bağlamındaki rolünü analiz etmektedir. Araştırma sürecinde, Ulusal İnsan Hakları Kurumlarının gelişmekte olduğu ve akademik çalışmaların UİHKlerin gelişen bu rollerini yansıtmakta yetersiz kaldığı gözlemlenmiştir. Bu bağlamda, bu tez UİHKlerin Sürdürülebilir Kalkınma Hedefleri'nin uygulanması ve izlenmesine yönelik olası katkılarını anlamayı hedeflemektedir. Tez kapsamında, UİHKler ve genişleyen rolleri tarihsel bir bağlam içinde ele alınacak ve Avrupa'da yer alan UİHK tipleri Sürdürülebilir Kalkınma Gündemi'ne yönelik katkıları bağlamında incelenecektir. Ayrıca, Sürdülebilir Kalkınma ve insan hakları ilişkisi 2015 tarihli Merida Deklarasyonu bağlamında ele alınacaktır. Bu çerçevede, bu tez Sürdülebilir Kalkınma Gündemi ile insan haklarının karşlıklı olarak birbirini güçlendirdiğini ayrıca Avrupa Ulusal İnsan Hakları Kurumlarının Sürdürülebilir Kalkınma Hedefleri bağlamında küresel yönetişim boşluklarını dolduran önemli aktörler olduğunu savunmaktadır.
Çin'in küresel rekabet gücünün açıklanmış karşılaştırmalı üstünlükler yöntemine göre değerlendirilmesi

Bu çalışmada Çin'in 2006- 2015 yılları arası dönemindeki 97 kategoride yer alan tüm ürünlerin üzerinde yapılan ithalat ve ihracatı incelenmiştir. Rekabet gücünün kavramı ve ölçme yöntemleri tanımlanması ile yola çıkarak Ballasa'nın ortaya koyduğu ve Vollrath'ın geliştirdiği Açıklanmış Karşılaştırmalı Üstünlükler Yöntemi kullanılmıştır. Alınan veriler bu yöntemi kullanarak hesaplanmıştır. Hesaplanan değerlerin incelenmesi sonucunda Çin'in 2006- 2015 yıllarında sürekli olarak rekabet gücüne sahip olduğu 46 faslın mevcut olduğu, 24 faslın rekabet gücü açısından sınırda olduğu ve 27 faslın rekabet gücünün düşük olduğu görülmüştür. Bununla beraber tablo ve şekilleri kullanarak Çin'in 10 yıl döneminde başlıca olarak ithalat ve ihracat yaptığı ülkeler ve tutarları, Çin'in 10 yıl boyunca dünya üzerinde yaptığı ihracat ve ithalat tutarları yıllara göre ayrıca gösterilmiştir. Çalışma sonunda ise elde edilen değerlere göre, Çin'in dış ticareti için öneriler verilmiştir.
Suriyeli sığınmacı algısı ve Türkiye'de milliyetçilik: Ekşi Sözlük örneği

Bu tezde Ekşi Sözlük'teki Suriyeli sığınmacı algısı ve bunun sebepleri incelenmiştir. Çalışmaya kontrol değişkenlerini tespit etmek için bir literatür taraması ile başlanmış ardından tezin temel argümanlarına geçilmiştir. Bu çalışmanın temel hipotezi sığınmacılara yönelik olumsuz tutumların temel sebebinin Billig'in 'Banal Milliyetçilik' kavramını da kapsayacak şekilde milliyetçilik olduğudur. Hem kolayca fark edilen milliyetçilik yani 'Dalgalanan Milliyetçilik' hem de günlük hayatta kolay fark edilmeyen banal milliyetçilik milliyetçiliğin tespitinde kullanılacaktır. Ayrıca tezde milliyetçilikten olumsuz tutuma giden süreç de Allport'un 'Günah Keçisi' kavramı, Sosyal Kimlik Teorisi ve Young'ın 'Maskülen Koruma Mantığı' kavramı yardımıyla açıklanmaya çalışılmıştır. Hipotezlerin testi için içerik ve söylem analizi metotları kullanılmıştır. Sonuçların analizi göstermiştir ki sığınmacılara yönelik olumsuz tutumların temel sebebi milliyetçiliktir ve milliyetçilikten olumsuz tutuma giden süreçte sığınmacıları günah keçisi haline getirme, toplumsal cinsiyet rollerine ilişkin vurgular ve yerleşik halka sahte bir mağduriyet yaratma son derece önemlidir.
1990 sonrası Bosna ve Kosova'daki olaylarda ABD, AB ve Türkiye'nin politikaları

Yapılan çalışmada 1990 sonrası Bosna ve Kosova'daki olaylarda ABD, AB ve Türkiye'nin rolleri ve politikaları göze alınmıştır. Tezin amacı Yugoslavya dağılımından sonra Bosna-Hersek ve Kosova'nın bağımsızlıkları, Sırbistan ile müzakereleri. Bağımsız olmalarında Uluslararası faktörlerin etkisi ele alınmaktadır. Bosna-Hersek'in bağımsızlık mücadelesinde yaşanan kanlı olaylar Kosova'yı da kaplamıştır. Bosna-Hersek'in Dayton sonrası kazanılan bağımsızlık ile Kosova'daki şartlı bağımsızlık, Kosova ve Sırbistan arasından yapılan müzakerelerin bir uzlaşma varılmaması sonucu Kosova'yı benzeri bir 'Dayton' bekleyebilir düşüncesini ortaya atmıştır. Çalışmada Bosna-Hersek'teki Kantonel yapının, Kosova'daki Sırp çoğunluklu belediyelerin birliği anlaşması karşılaştırılmıştır.
A comparison of the cultural diplomacy policies of France and The United Kingdom towards African countries

Fransa ve Birleşik Krallık, Afrika'da sömürgecilik geçmişşi olan ülkelerden ikisidir. Afrikadaki olumsuz anılarla dolu sömürgeci geçmişşlerine rağmen, Afrika kıtası ekonomisi ve politikasında hala en etkili devletler arasındadırlar. Günümüzde, kamuoylarının görüşleri ülkelerin dış politikalarını yönlendirmede büyük önem kazanmıştır. Kamuoyunun algısı ise tarihsel geçmişşten ayrı düşünülemez. Bu tezin temel savı, Fransa ve Birleşik Krallık'ın Afrika'daki eski sömürge ülkelerinde uygulamakta oldukları ve kamu diplomasisinin önemli bileşenlerinden olan Kültürel Diplomasi politikalarının, eski sömürge ülkelerinin kamuoyları nezdinde bu ülkelerin olumlu algılamalarına önemli oranda etki ettiğidir. Kültürel diplomasi kaynağını eğitim ve dil politikalarından almaktadır. Dolayısı ile bu tezde Fransa ve Birleşik Kırallık'ın Afrika'da ilk sömürge yönetimlerini kurdukları yıllardan günümüze kadar uygulamakta oldukları eğitim ve dil politikaları karşılaştırılmakta ve her iki ülke tarafından genel olarak uygulanmakta olan sömürge yönetimindeki farklılıkların bu politikalara etkisi analiz edilmektedir. Sonuç olarak, İngiltere ile kıyaslandığında Fransa'nın, sömürgecilik sonrası dönemde de uyguladığı dil ve eğitim politikalarının daha etkili ve yoğun bir kültürel diplomasi yürütmesine olanak sağladığı ve bu sayede günümüzde de kamuoyunu siyasi ve ekonomik konularda Fransa lehine etkilemekte daha başarılı olduğu değerlendirilmektedir.
Soft power: la nouvelle puissance du XXIe siecle et les acteurs du soft power de la Turquie

Soğuk Savaş'ın ardından güç kavramında değişimler yaşanmış ve yeni bir güç kavramı ; soft power, ortaya çıkmıştır. Bu yeni güç kavramı, insani faktörlere, sivil topluma ve kamuoyuna vurgu yapmıştır. Bu durum aynı zamanda Devletlerin politika belirleme süreçlerini de etkili olmuştur. Soft power kavramının, devletlerarası ilişkilerde ortaya çıkmasınınakabinde, gelişmiş ve gelişmekte olan ülkeler, uluslararası toplumda olumlu bir imaja ve algıya sahip olmak için kendi soft powerlarını geliştirmeye ve buna bağlı olarak etki alanlarını oluşturmaya çalışmaktadırlar. Günümüzde Devletler hala dünya sisteminde birincil aktör olma özelliklerini korusalar bile, uluslararası örgütler ve devlet dışı aktörler de politika belirleme süreçlerinde etkili olmakta ve ülkelerinin softpowerlarına katkıda bulunmaktadırlar. Bu tez kapsamında, soft power kavramına ilişkin açıklamaları yaptıktan sonra, uluslararası arenada Türkiye'nin devlet ve devlet dışı soft power aktörlerini ele almayıamaçlamaktayız.
Türk siyasi partilerinin dış politika yaklaşımları (1961-1971)

Bu çalışmada 27 Mayıs 1960 askeri darbesinden sonra seçilerek Türkiye Büyük Millet Meclisi'ne girebilmiş partilerin Türk dış politikasına yaklaşımları ele alınmıştır. Bunun için de ilk bölümde Batı Avrupa'da ortaya çıkan siyasi partilerin gelişimi, türleri ve işlevleri araştırılmıştır. İkinci bölümde 27 Mayıs darbesinden sonra kabul edilmiş 1961 Anayasası, dış politika yapım süreci, darbeden önce var olan Cumhuriyet Halk Partisi ile darbe sonrasında kurulmuş partilerin ideolojik yapılarıyla genel dış politika görüşleri ve genel seçimler ele alınmıştır. Üçüncü bölümde ise Türk dış politikasını ilgilendiren olaylar ve TBMM'ye girebilen partilerin bu olaylara bakış tarzları, olaylar hakkındaki görüşleri ve sözcülerin parti görüşlerini yansıtmaları irdelenmiştir.
Regime type and the propensity to negotiate with insurgents during civil conflict

Literatürdeki hakim görüş terör saldırıları yapan grupların saldırı yapacakları hedefleri hükümetlerden almayı bekledikleri tepkilere göre seçtiklerini öne sürmektedir. Bu bağlamda, ülkelerin siyasi kurumsal yapısı terör saldırılarını teşvik eden veyacaydıran önemli faktörlerden biri olarak ortaya çıkmaktadır. Fakat, araştırmacılar farklı siyasi kurumların hükümetlerin terör saldırılarına tepkilerini nasıl etkilediğini inceleyen ampirik bir çalışma henüz gerçekleştirmemişlerdir. Bu tez, rejim türleri ve terör saldırılarının interaktif ilişkisini 1989 ve 2009 yılları arasında Afrika'da gerçekleşen sivil savaşlar süresince hükümetlerin terör saldırıları yapan gruplarla anlaşma yapma ihtimalini nasıl etkilediğini inceleyerek literatürdeki bu boşluğu doldurmayıamaçlıyor. Geddes, Frantz, ve Wright (2014) rejim kategorilerininin kullanıldığı bu çalışma, terör saldırılarının demokrasiler, tek parti rejimleri, ve askeri rejimlerde hükümetlerin isyancı gruplarla anlaşma yapma ihtimalini arttırdığını, fakat tek adam rejimlerinde azalttığını ortaya koymaktadır. Rejim türleri ve siyasi sonuçlarliteratürüne göre, demokrasiler, tek parti rejimleri, ve askeri rejimler terör saldırıları yapan gruplar ile uzlaşmayı tercih etmekte, çünkü bu rejimlerde baskıcı terör karşıtı politikaların siyasilere maliyeti yüksek, sivil kayıplarına karşı siyasi tolerans az, ve baskıcı devlet gücü siyasi kurumlarca kısıtlamalar altında. Bunun aksine, terörizm tek adam rejimlerinde hükümetleri anlaşma yapmaya teşvik edememekte, çünkü tek adam rejimlerinde baskıcı terör karşıtı politikaların liderlere olan siyasi maliyeti düşük, sivil kayıplarına karşı siyasi hassasiyet yeterli değil, ve devletin baskı gücü herhangi bir kurumsal kısıtlamaya tabi değil.
İtalyan Krallığı'nın Doğu Akdeniz politiası(1861-1913)

İtalya, birligini sağlam asının ardından Büyük Güçlere göre geç kaldıgı sömürgecilikyarısında daha fazla zaman kaybetmemek için harekete geçmişsti. Bu amaçla ilk olarak Afrika Boynuzu'nda sömürge arayısına giren İtalya buradaistedigi sonuca ulasamayınca, yönünü Afrika'nın kuzeyine çevirmis ve gözünü 30 .000İtalyanın yasadıgı ve bir zamanlar Roma İmparatorlugu'nun topragı olan Tunus'a dikmisti. Ancak Cezayir'in ardından Tunus'a yönelen Fransa, İtalya'nın bu amacına ulasmasınıengellemisti. Bunun üzerine İtalya Büyük Güçlerin de destegiyle Osmanlı Devleti'nin Kuzey Afrika'daki son topragı olan Trablusgarp ve Bingazi'ye yönelmisti. İtalya için Trablusgarp ve Bingazi'nin sömürgelestirilmesi birligini sağlam asınınardından İtalyan Halkı'nı bir ulus haline getirmek, her geçen gün artan nüfusu için yerlesimyeri kurmak ve yavas olsa da gelisen sanayisi için bir pazar olusturmanın yanı sıra Büyük Güçolabilmek adına da oldukça önemliydi. Osmanlı Devleti'nde iktidara gelen İttihat ve Terakki mensubu yöneticiler için ise bu bölgenin elde tutulması Osmanlı Devleti'nin parçalanmasınıengellemek demekti. Bu noktada Trablusgarp'taki basarı her iki devlet için de ülke içindekibirligi kuvvetlendirmek demekti. 1911 yılında kısa zamanda bölgeyi ele geçirme amacıyla Trablusgarp'a saldıran İtalya;gönüllü Türk subaylarının bölgedeki yerli halkı örgütlemesiyle olusan yogun direniskarsısında kıyı seridinden takılı kalmıstı. Bu basarısızlık yüzünden olusan iç tepkileriengellemek isteyen İtalya, Osmanlı Devleti'ni barısa zorlamak için Bogazlara saldırmıs ve Oniki Ada'yı isgal etmis ama istedigini elde edememisti. Ancak Trablusgarp Savası, BalkanDevletleri'ne Osmanlı Devleti'ne saldırmak için bekledikleri fırsatı vermisti. Bu devletlerinsavas ilanı üzerine Osmanlı Devleti Trablusgarp'ı ve On iki Ada'yı İtalyanlara bırakmak zorunda kalmıstı. Büyük Güçlerin en zayıfı olan İtalya'nın emperyal tutkuları sadece TrablusgarpSavası'na degil, Avrupa'da Birinci Dünya Savası'na kadar uzanacak olan çatısmalar dizisininbaslatmıstı.
Türkiye ve Yunanistan arasındaki karşılıklı ziyaretler (1950-1955)

Bu Yüksek Lisans tezi, 1950- 1955 yıllarını kapsayan dönemde Türkiye ve Yunanistan arasında gerçekleştirilen karşılıklı ziyaretleri değerlendirmektedir. Ön plana çıkan siyasi ziyaretlerin yanı sıra, askeri ve sosyokültürel amaçlı ziyaretler de tez kapsamında incelenmiştir. Dönemin Türk basını, ziyaretlerin belirlenip, detaylarının bulunmasında büyük katkı sağlamıştır. Özellikle Akşam, Büyük Doğu, Cumhuriyet, Milliyet, Tan, Ulus, Vatan, Yeni İstanbul, Yeni Sabah ve Ayın Tarihi gibi gazete ve dergilerin bu ziyaretlere geniş yer verdiği görülmektedir. Ayrıca meclis tutanakları ve konuyla ilgili literatür de taranmıştır. Diplomatik, askeri ve sosyokültürel amaçlı ziyaretler incelendiğinde, Türk-Yunan ilişkilerinde daha çok siyasi gündemin ağırlık taşıdığı, özellikle Atlantik Paktı'nın imzalanma sürecinde askeri heyet ziyaretlerinde artış olduğu, sosyokültürel amaçlı ziyaretlerin çok boyutlu ve sık gerçekleştiği ancak yeterince basında bilgilerinin yer bulmadığı görülmektedir.
Türkiye-Türkmenistan ilişkileri

Bu çalışma, Orta Asya Türk Cumhuriyetlerinden Türkmenistan Cumhuriyeti ile ilgili siyasi, ekonomik, sosyal, kültürel, askeri alandaki değişme ve gelişmeler incelemiş; bu kapsamda Türkiye ile olan ilişkilerin mevcut durumu ve bu ilişkilerin nasıl geliştirilebileceğine yol göstermek amacıyla bu çalışma hazırlanmıştır. Türkiye ile Türkmenistan arasındaki ilişkiler her geçen gün artmaktadır. Türkmenistan zengin enerji kaynaklarına, tekstil sektöründe ise kaliteli hammadeye sahiptir. Türkmenistan'ın sanayileşmesini tamamlaması için gerekli olan makine, araç ve gereçlerin ve sermaye açığını kapatmak istemesi, iki ülke arasındaki ilişkilerin gelişmesine katkıda bulunmaktadır. Özellikle, Türkiye ile Türkmenistan arasında ticari olduğu kadar, eğitim ve askeri alanda da ilişkiler artmaktadır ve bu bağlamda eğitim projeleri sürdürülmektedir.