turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Dünya Bankası kredileri: Türkiye örneği üzerine bir inceleme

Dünya Bankası kurulduğu 1944 yılından günümüze kadar kalkınma konusunda faaliyet gösteren ve iki dünya savaşı ile yıkılan Avrupa'nın imarından sonra misyon olarak kendine yoksullukla mücadeleyi seçmiş en önemli Uluslararası ekonomik örgütlerden birisidir. Günümüzde yoksulluktan arınmış bir dünya oluşturmayı kendine misyon olarak edinmiş olan Dünya Bankasına gerek yönetim yapısı gerekse çalışma yöntemleri açısından çeşitli eleştiriler yapılmaktadır. Bu olumsuz eleştirileri giderme adına Dünya Bankası'na önemli görevler düşmektedir. Türkiye Dünya Bankasına üye olduğu 1947 yılından günümüze kadar Dünya Bankasıyla yakın ilişki içerisinde bulunmuştur. İlişkiler dalgalı bir seyir izlemesine rağmen özellikle 24 Ocak 1980 kararlarından sonra Türkiye pek çok proje için Dünya Bankasından finansman sağlamıştır. Bankanın en çok fon sağladığı ülkelerden de biri olan Türkiye hali hazırda yirmiyi aşkın ve hemen her alanda mevcut aktif projeleri yürütmeye devam etmektedir. Dünya Bankası ve Dünya Bankası Kredilerinin özelliklerinin bilinmesi, gerek uluslararası ekonomik ilişkilerin boyutunun anlaşılması gerekse kamu idarecilerinin bu imkanlardan yeterince ve sağlıklı bir şekilde faydalanabilmesi açısından önem taşımaktadır. Son yıllarda Dünya Bankası Türkiye'de gerçekleştireceği projeler için Ülke Destek Stratejisi adını verdiği bir yöntemle kredi sağlamaktadır. Bu yöntemle hem projeler verimli ve etkin alanlara aktarılmaya çalışılmakta hem de diğer Uluslararası kuruluşlarla işbirliği içinde çalışılmaktadır. Dünya Bankası Kredilerinin kullanımında bir takım sorunlar yaşanmaktadır. Bu sorunların giderilmesi noktasında gerekli tüm kurumlara önemli görevler düşmektedir.
1930- 1938 dönemi Türkiye Yunanistan ilişkileri

Lozan Barıs Antlasması, Kurtulus Savasının sonuçlarını belirleyen ve yeni Türk Devletinin uluslararası alanda resmen kabul edildigi belgedir. Lozan Türkiye ile Yunanistan arasındaki sorunları çözmesi yanında iki ülke arasında bir dengeolusturmustu. Ancak mübadele ve patrikhane konuları Lozan'dan sonra da iki ülke arasında sorun olmaya devam etmisti. Patrikhane sorunu 1925 yılında çözümlenmisancak mübadele konusu 1930 yılına kadar Türkiye ve Yunanistan arasında gerginligeneden olmustu. 1930 mübadele anlasması ile sorun çözümlenmis ve aynı yılVenizelos'un Türkiye'yi ziyareti ikili ilişkilerde yeni bir sayfanın açılmasınısağlam ıstı. 1930 yılında baslayan Balkan Konferansları serisi Türkiye ileYunanistan'ı giderek yakınlastırmıs ve 1933'de samimi Anlasmanın imzalanmasınısağlam ıstı. 6 Balkan ülkesini siyasi temelde birlestirmeyi amaçlayan Balkan Misakı 1934 yılında Arnavutluk ve Bulgaristan'ın uzlasmaz tutumları nedeniyle yalnız dört ülke arasında imzalanmıstı. Balkan Misakı Rusya'nın Türkiye'den ve talya'nın Yunanistan'danbeklentileri nedeniyle bazı çekinceleri beraberinde getirmisti. Misak ile tam bir basarı saglanamasa da talya'nın Habesistan'ı isgali, Montrö Bogazlar Sözlesmesi vespanya iç savaşında üye ülkelerin birlikte hareketi dikkatlerden kaçmamıstı. 1934 yılından itibaren Türkiye ve Yunanistan arasında yöneticilerin ziyaretlerininsıklasması ve Balkan Misakının giderek kurumsallasması Türkiye-Yunanistanilişkilerini derinlestirmisti. ki ülke arasındaki dostluk havası Yunanistan'da milli yas olarak ilan edilen Atatürk'ün ölümüne kadar tam etkinlikle devam etmisti.1930- 1938 yılları arasındaki bu samimi ilişkiler devam ederken Yunanistan, yakın dönemi ilişkilerin temelini olusturan adaların silahlandırılması, kıta sahanlıgı, Hava sahası gibi konularda Lozan dengesini bozan ve kendi çıkarlarına göredegistirmeye çalısan girisimlere baslamıstı.
Askeri darbeler ve Türk dış politikası

Dış politika, ülkelerin maddi ve manevi çıkarları doğrultusunda uzun dönemli ve genel olarak belirlenir. Dış politikada uygulanan ilkeler ülkelerin uluslararası sistemdeki yeri ve öneminin odak noktasıdır. Askeri darbeler ise az gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerde daha sık olmak üzere yüzyıllardır tüm dünyada görülen ordunun siyasi iradeye el koyması ve yönetimi ele geçirmesidir. Askeri darbe seçimle iş başına gelen sivil iradeyi ortadan kaldırır, bu durum demokrasiye büyük zarar verir. Türk dış politikası da genel ve uzun dönemli ilkelere göre belirlenmiş, dış politika uygulamaları tarihin belirli dönemlerinde askeri darbelerle durma noktasına gelmiştir. Türk siyasi tarihi askeri darbeleri Osmanlı Devleti'nden kötü bir miras olarak almış, demokrasi ilk olarak 27 Mayıs 1960 Askeri Darbesi'yle sekteye uğratılmıştır. Bu darbenin gerekçesi, on yıl süresince yönetimi elinde bulunduran Demokrat Parti Hükümeti'nin otoriter yönetimine son verip, iç ve dış politikadaki yanlış uygulamalarını değiştirmektir. Cemal Gürsel önderliğindeki Milli Birlik Komitesi yönetimi ele almıştır. Demokrasi bu darbeden on bir yıl sonra demokrasi 12 Mart 1971 tarihinde Süleyman Demirel Hükümeti'ne verilen Muhtıra ile bir kez daha sekteye uğratılmıştır. Bu askeri müdahalede yönetim ordu tarafından tamamen ele alınmamış, mevcut sivil irade istifa zorlanmış ve ordu kendi isteği doğrultusunda bir hükümet kurdurmuştur. Türk demokrasi tarihine en büyük darbe ise 12 Eylül 1980 Askeri Müdahalesi olmuştur. Org. Kenan Evren yönetimindeki Milli Güvenlik Konseyi yönetime el koymuş, üç yıl süresince ülke yönetiminden sorumlu olmuştur. Ordu tarafından gerçekleştirilen üç müdahale de demokrasiye büyük zarar vermiştir. Askeri darbe yönetimleri oy kaygısı taşımadıkları, konuyu bilmedikleri ve gayri meşru iktidarları meşrulaştırma amacından dolayı dış politikada esnek ve statükoya aykırı kararlar almaktan kaçınmamış, alınan kararlarla Türk dış politikası durma noktasına gelmiştir.
Hegemonya kuramları çerçevesinde Rusya ve Çin'in Avrasya stratejilerinin değerlendirilmesi

Soğuk Savaş sonrası oluşan dünya düzeninde Rusya Federasyonu ve Çin Halk Cumhuriyeti, özellikle Avrasya coğrafyası üzerinde aynı amaçlarla hareket etmiş ve nihayetinde bugün yaşanılan dönemde iki büyük güç olarak tarih sahnesinde önemli bir yerelde etmişlerdir. Bu durumun oluşması sürecinde; Rusya'nın, Sovyetler'den sonra güç kaybettiği bu bölge üzerinde, tekrar etkinlik sağlamak amacıyla Avrasya Ekonomik Birliği'ni kurması, Çin'in ise kendini izole ettiği yılların sonrasında daha aktif bir dış politika izleyerek, bu kapsamda oluşturduğu Tek Kuşak Tek Yol girişimlerinin etkisi büyük olmuş ve söz konusu iki ülkede yumuşak güç kapasitelerini kullanarak bu bölgelerde hegemonyalarını sağlamaya çalışmışlardır. 2015 yılında bu iki projenin birleştirilmesi kararının alınması ise, mevcut konjonktür açısından değerlendirildiğinde son derece önemli bir gelişme olarak kabul edilmiştir. Bu nedenle yukarıda özetlenen konu 'Hegemonya Kuramları Çerçevesinde Rusya ve Çin'in Avrasya Stratejilerinin Değerlendirilmesi' adını taşıyan bu tez içerisinde Robert Cox'un öncülüğünü yaptığı, neo-Gramşiyan hegemonya kuramı çerçevesinde temellendirilmiştir. Özellikle bu kuramın devamlılığının sağlanması noktasında, insan faaliyetleriyle kurulan ortaklaşa bir yapının oluşması fikrinin öne çıkartılması düşünüldüğünde teorinin, uygulandığı coğrafyaya uygunluğu daha açık bir şekilde görülecektir.
Demokrat Parti dönemi Türkiye-Mısır ilişkileri(1950-1960)

Türkiye ile Mısır arasında köklü kültürel ve tarihi bağlar vardır. Mısır'daki Osmanlı hakimiyeti 1517'deki fetihten 1882'de İngilizlerin işgaline kadar sürmüştür. Atatürk döneminde Türkiye-Mısır ilişkilerinde rejim farklılıkları gibi nedenlerle istenilen yakınlık kurulamamıştır. II. Dünya Savaşı sonrası ise Türkiye, İngiltere ile işbirliğini arttırırken Mısır'ın İngiltere'ye karşı verdiği tam bağımsızlık mücadelesi yoğunlaşmıştır. Türkiye ve Mısır bu dönemde, Sovyetler Birliği'ne karşı da farklı bir politika izlemiştir. Türkiye, Sovyetler Birliği'ni açık bir tehdit olarak görürken, Mısır bu ülkeyi tehdit olarak görmemiştir. Demokrat Parti iktidarı döneminde Türkiye ve Mısır tehdit algısındaki bu farklılıklar nedeniyle karşı karşıya gelmiştir. Mısır, Türkiye'nin Batılı ülkelerle birlikte bölgede pakt kurma girişimlerine çok şiddetli tepki vermiştir. Türkiye ise Mısır'ın bölgede artan etkinliğinden ve Sovyetler Birliği ile ilişkilerinden rahatsız olmuştur. Bağdat Paktı, Kıbrıs meselesi, Süveyş krizi, 1957 Suriye krizi, 1958 Ortadoğu krizi, Türkiye ve Mısır ilişkileri daha da kötüleşmesine neden olmuştur. İki ülke arasındaki ilişikiler birkaç istisna dışında Demokrat Parti döneminde istikrasız bir seyir izlemiştir.
Makedonya krizi ve ODGP'nin rolü

Bu tez çalışması, Avrupa Birliği'nin bünyesinde oluşturulan ve sürekli bir gelişim içinde olan Ortak Dış ve Güvenlik Politikası'nın Makedonya'daki kriz ve sonrasındaki başarısını ele almayı amaçlamaktadır. Yapılan analizin daha anlaşılır olması amacıyla, ODGP'nin tarihsel arka planı ve gelişimi ortaya konulmuştur. AB son yıllarda ODGP kapsamındaki kurumsal kapasitesini ve askeri olanaklarını iyileştirmede önemli ilerlemeler sağlamıştır. 2001 yılında meydana gelen Makedonya krizi, ODGP ve AGSP çerçevesi ve olanakları için ciddi bir sınav niteliğinde olmuştur. Makedonya krizi incelendiğinden ve Makedonya'nın bağımsızlık sonrasında yaşadığı sorunların kaynağı ülkenin geçmişşinde olduğundan dolayı, Makedonya'nın tarihi de çalışmada anlatılmaktadır. ODGP, yeni oluşturulmuş kriz yönetimi ve barışı koruma olanaklarını da kullanarak Makedonya'da taraflar arasında bir anlaşmaya varılması ve çatışma sonrasında ülkenin istikrara kavuşması için harcadığı çabalar sonucunda başarılı olmuştur.
Westernization, modernization and Turkish-Arab relations during Democrat Party era

Türk Dış Politikası alanındaki akademik çalışmalar çok partili demokrasiye geçiş sonrası Türkiye'nin dış politika hedeflerinin tek parti döneminden farklılıklar gösterdiğini iddia etmektedir. Bu çalışmalara göre, 1923- 1950 dönemi Cumhuriyet Partisi yönetimi Ortadoğu meselelerine karışmaktan çekinirken, Demokrat Partililer Türkiye'yi bölgede maceralara sürüklemiştir. Bu tez Demokrat Parti dönemi Türk dış politikası hedeflerinin önceki dönemden farklılıklar gösteriyor olmasına rağmen, Ortadoğu'yla ilgili bu farklılıkların özde değil biçimde olduğunu iddia etmektedir. Türkiye'nin Ortadoğu'ya bakışı 1945 sonrası değişen güç dengelerinden etkilenen batının bölgedeki hedeflerinden etkilenmiştir. Türkiye'nin dış politika hedefleri Cumhuriyetin kurucuları tarafından konulmuş batılılaşma amacının içinde şekillenmiştir. Bunun için, batı etkeni Türk dış politikası planlamasında belirleyici bir rol oynamıştır. Dolayısıyla, Arap dünyasının batı egemenliği altında olduğu gerçeğiyle birlikte, Türkiye ve Arap hükümetleri arasındaki ilişkilerin olumsuz bir şekilde etkileneceği kaçınılmazdır.
ABD'nin Ortadoğu politikasında petrolün yeri ve etkileri

Ortadoğu bölgesi dünya siyasetinde önemli bir konuma sahiptir, dünyadaki enerji kaynağının büyük bir bölüm bu bölgedeki petrolle sağlanmaktadır. Bu husus da buradaki önemlini ortaya koymaktadır. Ortadoğu bölgesinde bulunan yeraltı kaynaklarının önemi büyüktür. Bu nedenle, bu durum, birçok ülke arasında tartışmalara neden olmuştur. Ortadoğu bölgesinde bulunan yeraltı kaynakları; petrol ve doğalgaz ABD için büyük bir güç olmuş ve bölgeler arasında anlaşmazlığa neden olmuştur. ABD'nin Ortadoğu'yu etkisi altına alma çalışmaları başlamış ve çoğu zaman bu girişimler olumlu sonuçlanmıştır. Ancak bölgede ivmelenen istikrarsızlık, bugün ABD'nin ve Amerikanpetrol şirketlerinin güvenliğini tehdit etmektedir. Bu çalışmada, Ortadoğu'da bulunan yeraltı kaynaklarına, yeraltı zenginliklerininOrtadoğu'da siyasete etkisine ve ABD'nin Ortadoğu'ya bakışı ile ABD'dekiyansımalarına yer verilmiştir. Buna ek olarak BOP konusu detaylı bir şekilde açıklanmış ve Ortadoğu'ya egemen olmak isteyen küresel güçlere de yer verilmiştir.
Assessing global governance policy of Turkey as a rising power: Motivations, strategies, instruments

Bu çalışmanın amacı özellikle motivasyonlar, stratejiler ve araçlara odaklanarak Türkiye'nin son yıllarda küresel yönetişim algılamasındaki değişimin incelenmesidir. Bu çerçevede, öncelikle nasıl ve hangi koşullar altında Türkiye'nin güncel küresel yönetişim algılaması gelişim gösterdi konusuna değinilecektir. Sonrasında, küresel yönetişim ve var olan eşitsizlikler yönünden Türkiye'nin değişen amaçları analiz edilecektir. Türkiye'nin G-20 gibi yeni gruplar içerisinde artan ilgisi ve aktif rolü ve MIKTA ve BRICS ülkeleriyle gelişen yakın ilişkileri, yeni küresel yönetişim aktivizmi ve çeşitlenen stratejileri ile birlikte değerlendirilecektir. Son olarak, bu çalışma Türkiye'nin yükselen gücünü, geçtiğimiz yıllarda, küresel alanda, mevcut küresel yönetişim yapısında yükselen güç statüsünü olumsuz etkileyen, yurtiçi ve bölgesel zorlukların üstesinden gelmek için kullandığı araçları incelemiştir.
An analysis of the concept of governance in the framework of European Union

Günümüz dünyasında yönetim sistemleri hızla değişime uğramakta. Özellikledemokratikleşme ve sürdürülebilir kalkınma prensiplerini uygulamakta kararlılık gösteren ülkeler temsili demokrasiden katılımcı demokrasiye doğru geçişte oldukça somut adımlaratıyor. Yönetim olgusunun yerini giderek yönetişim anlayışı alıyor. Şüphesiz ki Avrupa Birliği de bu değişimden payına düşeni almakta. Son derece karmaşık bir yapının işleyişinisağlamanın zorluklarını her alanda yaşayan Avrupa Birliği için yönetişim yeni ve zorlu bir rakip olarak kendini gösteriyor. Bu tez çalışması, yönetişim kavramı ve yönetişimin Avrupa Birliği'ne etkilerini incelemek amacıyla hazırlanmıştır. Bir yandan yönetişim kavramının farklı tanımlarındanhareketle, özellikle bu kavramı uluslararası gündeme taşıyan Dünya Bankası ve Birleşmiş Milletlerin yönetişime bakış açısı yansıtılırken, öte yandan da Avrupa Birliği'nde yönetişim anlayışı, atılan adımlar ve geleceğe yönelik öngörüler, Birlik'in bu konuda yerel yönetişimboyutuna vermesi gereken önemin de üzerinde durularak incelenmiştir.
Türkiye-Balkanlar ilişkileri: Balkan göçünün Türk siyasetine etkisi (1970-2010)

Balkanlar, tarih boyunca pek çok medeniyetin üzerinde egemenlik kurmaya çalıştığı bir bölge olmuştur. XIV. yüzyıldan itibaren bölge Osmanlı hakimiyeti altına girmiş ve Anadolu topraklarından binlerce Türk, Balkanlarda yerleştirilmiştir. Ancak 1877- 1878 Osmanlı-Rus Savaşı ile başlayan süreçte Osmanlı, kısa bir zaman içerisinde Balkanlardaki tüm topraklarını kaybetmiştir. Bu süreç zarfında ise Balkanlardan Anadolu'ya doğru tersine bir Türk göçü başlamış ve 2000'li yıllara değin bu göç süreci devam etmiştir. Bu çalışmada, Balkanlardan Anadolu'ya doğru gerçekleşen göç incelenmiş ve bu Balkan göçü neticesinde Türkiye'nin 1970 ile 2010 yılları arasında sergilemiş olduğu Balkan politikası ve Balkan devletleri ile olan ikili ilişkileri araştırılmıştır. Sonuç olarak, yaşanan Balkan göçleri ile birlikte, Türkiye'nin 1970- 2010 döneminde Balkanlar konusunda daha aktif bir politika izlemeye başlamış olduğu neticesi elde edilmiştir.
Patterns of contemporary Russo-Syrian relations: A realist interpretation from the Moscow perspective

Bu tezin esas amacı, Rusya-Suriye ilişkilerinin geçmişşten günümüze evrimine ve yakın geleceğine realizmin sunduğu kuramsal pencereden ışık tutmaktır. Bu çerçevede, bilhassa uluslararası ilişkiler camiası nazarında modası geçtiği kabul edilerek ekseriyetle bir kenara itilen gerçekçi yaklaşımın ilke ve öğretilerinden ana hatlarıyla faydalanılmaktadır. Bir yandan İkinci Dünya Savaşı'nın bitiminden günümüze değin Rusya-Suriye ilişkilerinin gelişimine yön veren hakim eğilimler, pratik gereklilikler, müşterek çıkarlar ve paylaşılan tehdit algıları saptanırken; diğer yandan da ikili ilişkilerin tezahür ettiği bölgesel ve küresel konjonktürdeki dönemsel dalgalanmalara, incelenen her bir dönemin jeopolitik değişkenleri arasındaki karmaşık etkileşim de hesaba katılarak tatmin edici ve tutarlı bir açıklama getirilmeye çalışılmaktadır. Bunu yaparken Moskova'nın Genişletilmiş Orta Doğu coğrafyasına yönelik uzun dönemli stratejilerini tayin eden bir takım etmen ve kanaatlere özel önem atfedilmektedir. Zira Suriye içerisinde ve çevresinde cereyan eden amansız vekalet savaşının zaman içerisinde jeopolitik bir girdaba dönüşerek başta Esad rejiminin kendisi olmak üzere ortaya çıkan keşmekeşte dahli olan tüm aktörler açısından yarattığı had safhada yıkıcı akıbet; gelinen aşama itibarıyla süratli ve kalıcı bir çözüme duyulan ihtiyacı hiç olmadığı kadar şiddetli hale getirmiştir. Ne var ki pratikte uygulanabilir bir çarede karar kılınabilmesi için, öncelikle karşı karşıya bulunulan soruna soğukkanlı ve akılcı bir teşhis konulması icap etmektedir.
2002 sonrası Türkiye-Rusya ilişkilerinde bölgesel gelişmelerin etkisi üzerine bir değerlendirme: Güney Osetya krizi, Kırım'ın ilhakı ve Suriye iç savaşı örnekleri

Bulundukları coğrafi konumları sebebiyle önemli bölgesel aktörler olan Türkiye ve Rusya, köklü bir geçmişşe sahip olan iki devlettir. Tarihsel süreç içerisinde inişli çıkışlı yapıda şekillenen ikili ilişkiler, politik diyalogların artmasıyla beraber birçok alanda gerçekleştirilen işbirliğinden dolayı olumlu yönde gelişme göstermiştir. Fakat son dönemlerde yaşanan bölgesel gelişmeler, ikili ilişkileri farklı boyutlarda etkilemiştir. 2002 yılı sonrası yaşanan bölgesel gelişmelerin etkisini/etkilerini ortaya koymak amacıyla yapılan bu çalışmada, Güney Osetya Krizi, Kırım'ın İlhakı ve Suriye İç Savaşının Türkiye ve Rusya ilişkilerine hangi boyutta etki ettiği sorunsalı tartışılmıştır. Çalışmada;I) Rusya Federasyonu'nun Gürcistan ve Kırım'a müdahalesinin Neorealizmin 'saldırı ve savunma dengesi' varsayımına göre, Suriye'ye müdahalesinin ise Neorealizmin önerdiği 'dengeleme politikası' kapsamında analiz edilebileceği, II) Türkiye Cumhuriyeti'nin Gürcistan ve Kırım Krizlerinde benimsediği politikaları Neorealizmin 'savunmacı realizm' varsayımına göre, Suriye'ye müdahalesinin ise Neorealizmin önerdiği 'saldırgan realizm' kapsamında değerlendirilebileceği, III) Türkiye Cumhuriyeti ve Rusya Federasyonu'nun, özellikle Suriye Krizi özelinde ortak politikalar izlemesinin Neorealizmin 'ittifaklar yoluyla dengeleme' politikası kapsamında analiz edilebileceği hipotezleri sınanmıştır. Araştırmada; ilk olarak kuramsal çerçeve oluşturulmuş, Türkiye ve Rusya ilişkilerinin tarihsel süreci araştırılmış, daha sonra bölgesel krizlere yer verilerekIITürkiye ve Rusya ilişkilerine yapmış olduğu etkileri; Neorealizm kapsamında analiz edilmiştir. Çalışmada, ulaşılan bulgular kapsamında varılan sonuçlar şu şekildedir:a) Güney Osetya Krizi'nin, Türkiye ve Rusya ilişkilerinde, devletlerin üst düzey yetkilileri tarafından yapılan bazı siyasi kınama söylemlerinin dışında ciddi oranda bir etkisinin olmadığı görülmüştür. b) Kırım'ın İlhakı 'nın, Güney Osetya Krizi'nin Türkiye ve Rusya ilişkilerine yapmış olduğu etkiye benzer bir şekilde, sadece siyasi kınama söylemlerinden kaynaklanan olumsuz bir etkisi olduğu görülmüştür. c) Suriye İç Savaşı'nın ilk yıllarında Türkiye ve Rusya, farklı amaçlar doğrultusunda farklı politikalar benimsemiş, ilerleyen süreçte krizin çözümüne yönelik ortak hamleler gerçekleştirmişlerdir. Bu süreç içerisinde yaşanan Uçak Krizi ikili ilişkilere siyasi, ekonomik, turizm ve toplumsal boyutta olumsuz olarak yansımıştır. Bu durum devletlerin normalleşme sürecini hızlandırmasıyla son bulmuştur. d) ABD, AB ve NATO'nun Suriye Krizinde Türkiye'yi yalnız bırakması ve Türkiye'nin sınır güvenliğinde sorun yaşaması, Türkiye'yi Rusya ile yakınlaştırmış ve böylece Türkiye hem ulusal güvenliğini korumaya çalışmış hem de Rusya ile ittifak kurarak Suriye Krizinin çözümü için önemli bir aktör haline gelmiştir.
Türk dış politikasında İslamcı-Kemalist hesaplaşma: Erbakan Dönemi Libya örneği

David Campbell'ın 'çifte dışlama' kavramsallaştırmasından yola çıkarak, dış politikanın içeride işlerlikte olan iktidar ilişkilerinin bir uzantısı olduğunu savunan bu çalışma, Erbakan dönemi üzerinden dış politikanın iktidar ilişkilerinde nasıl araçsallaştırıldığını incelemektedir. Çalışmanın temel argümanı, dış politikanın Refah Partisi tarafından Kemalist hegemonik düzeni itibarsızlaştırmak ve kendi alternatif dilini normalleştirmek için devreye soktuğu; Kemalist bürokrasinin ise İslamcı bloğun yönelttiği bu meydan okumayı tersine çevirerek içeride yürüttüğü dışlama sürecini ve cumhuriyetin laik karakterini bir kez daha onaylamak ve mevcut hegemonik düzeni sağlamlaştırmak için kullandığıdır. Bu doğrultuda İslamcı bir kimliği temsil eden Refah Partisi'ni, Kemalist hegemon söyleme meydan okuyacak pozisyona getiren etkenler ve bu meydan okumalar dahilinde yaşanan iktidar ilişkileri çalışma bağlamında irdelenen hususlardır. Bu noktada Refah Partisi'nin Kemalizm'in sacayakları olan laiklik, ulus-devlet ve Batıcılık ilkelerini yerinden edici söylem ve pratikleri incelenecek ve bu dönem dış politikasının Kemalist yerleşiklerin iç siyasetteki tutunma alanları üzerindeki iç politik mücadelenin bir parçası olduğu gösterilmeye çalışılacaktır. Bu anlamda bilhassa Refah Parti iktidarının ilk aylarını fazlasıyla meşgul eden Başbakan Erbakan'ın Libya ziyareti bağlamında yaşanan tartışmalar analiz edilecek ve konunun söz konusu iki blok arasındaki mücadelede hangi söylem ve pratikler çerçevesinde nasıl bir temsile oturtulduğuna bakılacaktır. Sonuç olarak bu çalışma, Erbakan'ın Libya gezisi örneği üzerinden dış politikanın İslamcı ve Kemalist kimlikler açısından ve iktidar ilişkileri bağlamında üstlendiği kurucu/sağlamlaştırıcı/tahrip edici rolü analiz etmeyi amaçlamaktadır.
Ortadoğu'da siyaset petrol ilişkisi: 1967 ve 1973 krizleri örneği

Günümüzde medeniyetimizin devamı için enerji kaynakları vazgeçilmez bir unsur haline gelmiştir. Özellikle Sanayi İnkılabı'ndan sonra Dünya'da enerji kaynaklarına sahip olabilmek için kıyasıya bir yarış başlamıştır. Bu yarış birçok savaşa da neden olmuş ve son yüzyıl içerisinde yaşanan çatışmalar ve hatta savaşların bazılarının oluşumunda başrolde ve bazılarının oluşumunda ise arka planında enerji kaynakları yer almıştır. Sanayi İnkılabı'nın sonra, sanayisi gelişen ülkeler tarafından kömürden, petrole geçiş dönemini büyük rekabetlere neden olmuştur. Bu rekabetler döneminde amaç petrol rezervlerini ele geçirme ve kontrol etme mücadelesi şeklinde gerçekleşmiştir. Dünya'dakipolitik ve ekonomik güç petrol hammaddesi ve bu hammaddeden kaynaklı petrol yan sanayisietrafında gelişmekte iken Ortadoğu coğrafyasında petrolün keşfedilmesinden itibaren bölge ülkeleri, gündemin odak noktası haline gelmiştir. Bu tarihten sonra büyük devletlerin ve uluslararası şirketlerin çıkar çatışmalarına sahne olan Ortadoğu coğrafyası pek çok kriz ve savaşla geçen bir döneme girmiştir. 1973 Petrol Krizi, 15 Ekim 1973 tarihinde Arap Petrol İhraç Eden Ülkeler Örgütü tarafından Ekim 1973 Arap-İsrail Savaşı'nın devam ettiği ve ateşkes anlaşmalarınınimzalandığı süreçte İsrail'e destek veren Batılı devletlere yönelik başlatılan petrolambargosudur. Bu ambargo ile birlikte petrol fiyatları Ekim 1973 tarihinden önceki dönemlere kıyasla yaklaşık 4 kat artış göstermiştir. Yaşanan bu fiyat artışı gelirlerinin büyük bir çoğunluğunu petrol ve petrol türevi sanayiye dayalı olan ülkelerin ekonomilerinin büyümesinde etkili olmuştur. Bu bağlamda yaşanan bu krizle birlikte petrol gelirleri yön değiştirerek uluslararası petrol şirketlerinden, Ortadoğu ülkelerine doğru akmaya başlamasına neden olmuş, üretim maliyetleri artmıştır.