turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Anonim şirketlerde borçlanma yasağı

Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk yıllarından 6102 sayılı Türk Ticaret Kanununun yürürlük tarihine kadar basiretli olmayan bazı pay sahipleri ve yöneticiler, şirketlerinin kasalarını kişisel kasaları gibi kullanmışlardır. Bu kişiler, şirketlerinin kasalarından istedikleri zamanda ve miktarda para çekmişlerdir. Bunun yanında söz konusu kişiler, şirketlerinin borcunu ödememek adına gerektiğinde şirketlerinin tüzel kişiliklerinin arkasına saklanmışlardır. 6102 sayılı Türk Ticaret Kanununun kabul edilmesiyle birlikte bu durum tersine dönmüştür. İlk kez bu Kanunda şirkete borçlanma işlemi, üç farklı maddede 'yasak' şeklinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerle anonim şirketin malvarlığı korunması ve şirketin çıkar gruplarının menfaatlerinin korunması amaçlanmıştır. Ancak kamuoyu tarafından yapılan eleştiriler sonucunda düzenlemeler henüz yürürlüğe girmeden köklü değişikliklere uğrayarak yürürlüğe girmiştir. Değişikliklerle beraber her ne kadar borçlanma yasağının amacından sapılmış ve kapsamı daraltılmışsa da şirkete borçlanma yasağı düzenlemeleri halen Türk Ticaret Kanunu'nu modern ticaret kanunları kümesine taşıyan 'kolon' niteliğinde düzenlemeler olma özelliğini korumaktadır. Bu tez kapsamında anonim şirkete borçlanma yasağı, mukayeseli hukuktaki düzenlemeler dikkate alınarak incelenmiş, şirketin çıkar grupları arasındaki çatışmaların borçlanma yasağı ile ilişki ve şirketler hukukundaki malvarlığının korunması ilkesi, kurumsal yönetim ilkeleri açısından şirkete borçlanma yasağının rolü ve Türk Ticaret Kanunu'ndaki düzenleniş şekli incelenmiştir. Anonim şirkete borçlanma yasağının düzelenme amacı ve uygulamada bu amacın ne oranda başarılı olunabileceği; hükümlerdeki eksiklikler ve doktrindeki görüşler ışığında öncelikle pay sahipleri açısından ve pay sahibi olmayan yönetim kurulu üyeleri ile yakınları açısından ele alınmıştır. Buna ek olarak şirketler topluluğundaki şirkete borçlanma yasağı düzenlemeleri, banka anonim şirketleri ile halka açık anonim şirketlerin kendi mevzuatlarındaki şirkete borçlanma yasağı düzenlemeleri ve anonim şirketlerde şirkete borçlanma yasağına ilişkin vergi mevzuatındaki düzenlemelere de değinilmiştir.
İbn Rüşd'ün 'Bidayetü'l Müctehid' adlı eserinde Ahmed B- Hanbel'e ait görüşlerin tahkiki

Çalışmamızda İbn Rüşd'ün hilaf niteliğinde olan Bidayetü'l-Müctehid Adlı eserinde Ahmed b. Hanbel'e ait görüşleri tahkik etmeye çalıştık. Yaptığımız çalışmanın neticesinde İbn Rüşd'ün Ahmed b. Hanbel'e ait görüşleri naklederken bazı hatalara düştüğünü tespit ettik. Tezimizde 869 görüş incelenmiş olup, 33 hatalı görüş tespit edilmiştir. Hatalı olan görüşler, I. Bölümde namaz, oruç, zekat, hac, sayd, akika, et'ime ve eşribe konularında; II. bölümde talak, zıhar, lian konularında; III. Bölümde buyu, icare, lukata ve ıtk konularında; IV. Bölümde ise zina ve akdiye konularındadır. Pek çok konuda bu kadar hatalı bir görüşün olması Bidayetü'l-Müctehid'in temel, güvenilir kaynak olma vasfını ortadan kaldırmaktadır. Ancak her alimin görüşünü kendi kaynaklarından öğrenmenin gerekliliği aşikardır.
Kriz zamanlarında insan hakları: Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi 15. madde kapsamında derogasyon rejimi

Eski çağlardan itibaren krizler karşısında yönetimler, durumun üstesinden gelmek üzere olağanüstü araçlar ve yetkiler tesis etmiştir. Tarihteki kriz yönetimlerinin veya yetkilerinin ortaya çıkışındaki olgusal temeller çoğunlukla savaş veya önemli ulusal güvenlik sebeplerine dayanmıştır. Bu yönetimlerin hayatta kalmak için kendini koruma güdüsü veya içinde bulunduğu zaruret koşulları nedeniyle olağanüstü nitelikteki yetkilere başvurması ya da kendini müdafaa etmek durumunda kalması anlayışı bu rejimlerin kaynağını ve mahiyetini açıklayan ilk teoriler olmuştur. Olağanüstü rejimlerin liberal demokrasilerdeki düzenlenişi ise sınırlı yetki anlayışı ve hukukun üstünlüğü ilkeleri üzerine inşa edilmiştir. Çeşitli olgusal koşullar nedeniyle başvurulan bu olağanüstü yönetim usulleri ve yetkileri, ulusal hukuk düzenlerince normatif temellere yerleştirilmiştir. İkinci Dünya Savaşı sonrasında devletlerin yalnızca iç hukuk meselesi olmaktan çıkan temel hak ve özgürlükleri en yoğun şekilde test eden uygulamalardan biri olağanüstü rejimler olmuştur. Buradan hareketle, devletlerin olağanüstü yönetim usullerinin yürürlüğü esnasında aldıkları tedbirlere ilişkin uluslararası ve bölgesel insan hakları koruma sistemlerinde bir kriz normu olarak derogasyon rejimi tasarlanmıştır. Olağanüstü durumların üstesinden gelmek üzere başvurulan tedbirler ile bireysel hak ve özgürlüklerin korunması arasındaki denge bu maddeler aracılığıyla sağlanmaktadır. Devletlerin belirli koşullar altında ve belli bir ölçüde başvurabilecekleri bu yetki, aldıkları tedbirlere yönelik Sözleşme ile üstlendikleri yükümlülüklerini azaltma imkanı tanımaktadır. Uluslararası ve bölgesel düzeydeki koruma sistemlerinin bir kısmında yer alan derogasyon maddeleri arasında, etkin bir denetim mekanizmasına sahip olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nde düzenlenen 15. madde öne çıkmaktadır. Bu çalışma olağanüstü rejimlerin tarihsel-teorik arka planı ile insan hakları hukukunda olağanüstü rejimlere ve yetkilere ilişkin tasarlanan 15. madde üzerine kurulmuştur. Çalışmanın normatif incelemesini oluşturan 'derogasyon' teriminin tercih nedeninden ve kavramsal açıklamadan başlamak üzere bu çalışmada, devletlerin Sözleşme ile yüklendikleri yükümlülüklerinin olağan zamanlara göre azalmasını düzenleyen rejime ve denetim mekanizması olan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin denetimine odaklanılmaktadır. Bir kriz haliyle veya olağanüstü durumla mücadele esnasında, demokratik bir toplumda bireyin menfaati ile kamu yararı arasındaki hassas dengeyi korumak üzere 15. maddenin Sözleşme sisteminde kritik bir rolü bulunmaktadır. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi 15. madde kapsamındaki derogasyon rejiminin maddi ve usuli unsurları ile birlikte denetim mekanizmasının içtihadi standartlarının dikkatli şekilde incelenmesi ve ortaya konması 'krizler çağı' olarak anılan günümüz dünyası için gittikçe önem kazanmaktadır.
Türk vergi sisteminde belge düzeninin hukuksal çerçevesi

oz Çalışmamızda, Türk vergi sisteminde belge düzeninin halihazırdaki durumunun sistematik bir şekilde saptanması yanında maddi gerçeğin belge düzenine yansımasında kayıt dışı ekonomi, suç oluşturan eylemler ve ekonomik hız nedeniyle ortaya çıkan sorunlar ve belge düzenine aykırılığın sonucu olarak uygulanacak yaptırımların belirlenmesi ve belge düzenine ilişkin olarak uygulamada ortaya çıkan sorunların tespiti ve çözüm önerilerinin belirtilmesi suretiyle belge düzeninin hukuksal çerçevesi ortaya konulmaya çalışılmıştır. Sonuç olarak, her ülkede olduğu gibi ülkemizde de belge düzeni ve denetlenmesi bir dizi yazılı kurala bağlanmıştır. Bu kuralların çeşitli nedenlerle gittikçe artmasının ve karmaşık yapı arz etmesinin yanında, uygulayıcıların işlerini zorlaştırdığı ve çeşitli uyuşmazlıklara neden olduğu da bir gerçektir. Öte yandan, yürürlükteki belge düzeni teknolojik gelişmelerle uyumlu hale getirilmelidir. Belge düzeninin yaygınlaşması ancak daha basit hale getirilmesi ve elektronik usulde belge düzeni esaslarının bir an önce oluşturulması ve uygulamaya konulması kaçınılmazdır.
Avrupa birliği istihdam politikası genel esasları

Avrupa Kömür Çelik Topluluğu ile temelleri atılan AB'nin kuruluş yıllarında sosyal politikaların Atlaşmalarda yer alması tartışılmıştır. Bugün ise, bu tartışma yerini istihdam politikasının Birlik düzeyinde ele alınıp alınmayacağına bırakmıştır. Bu çalışma ulaşılan bu noktanın açıklanmasına yöneliktir. Birinci bölümde Avrupa Birliği'nin kurumları ve Avrupa Birliği hukuku hakkında bilgi verilmiştir. İkinci bölümde istihdam politikası ve ilgili kavramların tanımı yapılmış, AB'de sosyal politikadan istihdam politikasına dönüşümün tarihi incelenmiştir. Üçüncü bölümde kurucu antlaşmada yer alan düzenlemeler, istihdam politikasının genel özellikleri ele alınmıştır. Dördüncü ve son bölümde Avrupa İstihdam stratejisi ele alınmış ve tam üyelik sürecinde Türkiye'nin Avrupa İstihdam politikasına uyumu konusuna değinilmiştir.
İdarenin sorumluluğunun koşulu olarak ağır hizmet kusuru

Ağır hizmet kusuru, idarenin sorumluluğunun sınırlandırılmasında kullanılan bir kavram olarak karşımıza çıkmaktadır. Zira ağır hizmet kusurunun varlığı, idarenin bazı faaliyetlerinden doğan sorumluluğunun koşulu olarak görülebilmektedir. Çalışmamızda esas maksadımız, ağır hizmet kusurunun varlığının idarenin sorumluluğunun koşulu olmasının yerinde olup olmadığını ortaya koymaktır.
6306 sayılı kanuna dayalı riskli alan ve riskli yapı tespiti ve hukuki sonuçları

6306 Sayılı Kanun'a dayalı riskli alan ve riskli yapı tespiti ve hukuki sonuçlarını incelediğimiz bu çalışmada; Kanun'un öngördüğü müdahale biçimlerine değinilerek, ilgili düzenlemelerin Anayasa'ya ve idare hukuku kurallarına uygunluğu irdelenmiştir. Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihten itibaren yayımlanan bilimsel eserlerin birçoğunda, kanun ve yönetmelik hükümlerinin tekrarlanmakla yetinilmesi, bu çalışmayı hazırlamamızda etken olmuştur. İlgili Kanun'un başta mülkiyet hakkı olmak üzere temel hak ve hürriyetler üzerindeki etkisi ve öngörülen dönüşüm uygulamalarının hak ihlallerinin yaşanmasına neden olacak müdahaleler içermesi, bu uygulamaların hukuki boyutunun incelenmesini gerekli kılmıştır. Aynı zamanda, söz konusu uygulamalarda idareye etkin bir rol tanınması ve idari işlemlerle sürecin yürütülmesi, konunun idare hukuku ilkeleri kapsamında irdelenmesine vesile olmuştur. Bu bağlamda yapılan çalışmada, 6306 Sayılı Kanun'a dayalı olarak gerçekleştirilen riskli alan ve riskli yapı tespit işlemi incelenmiş ve neticesinde oluşan hukuki sonuçlara değinilerek, Anayasa'ya ve idare hukuku kurallarına aykırı olduğunu düşündüğümüz düzenlemeler belirtilerek bu aykırılıkların giderilmesi için çözüm önerileri sunulmuştur.
Bankacılık Hukukunda yöneticilerin cezai sorumlulukları

Çalışmanın konusu banka yöneticilerinin cezai sorumluluklarıdır. Amacı ise, konumuzu bir parçasını oluşturan banka yöneticileri ile ilgili suç ve cezaların hukuk sistemi içerisindeki yerini belirlemek ve bu yere göre bankacılık sektörünün güven içerisinde çalışıp, gelişmesine hizmet edip etmediğini saptamaktır. Çalışma dört ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümün konusu, bankacılık hukuku ve banka yönetim organlarıdır. İkinci bölümün konusu, Bankacılık Kanunu'nda yer alan suçlardır. Üçüncü bölümün konusu, Türk Ceza Kanunu'nda yazılı olan suçlardır. Dördüncü bölümün konusu banka görevlilerin yargılanma usulüdür. Temizin amacı doğrultusunda yapılan incelemeye dayalı olarak ulaşılan bulgular sonuç kısmında açıklanmaktadır.
5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu kapsamında eser sahibinin malİ ve manevİ haklarının miras yolu ile intikali

Bir eseri meydana getiren kişi eser sahibi sıfatıyla hukukun kendisine tanıdığı bazı mali ve manevi nitelikte haklara sahip olmaktadır. Eser sahibinin yaşamı boyunca bu hakları üzerinde tasarruf edebildiği bilinmektedir. Eser yaratıcısı öldüğü takdirde ise söz konusu hakların sona erip ermeyecekleri, devam edeceklerse bunların kimler tarafından hangi şartlarda kullanılabilecekleri incelenmesi gereken, doktrinde ve yargı uygulamasında da tartışma konusu olan meselelerdir. Bu tez çalışmasında 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu kapsamında eser sahibinin mali ve manevi haklarının miras yolu ile intikali konusu mevzuat, doktriner tartışmalar ve yargı kararları ışığında incelenmiş, yeri geldikçe kendi görüşlerimize de yer verilmiştir. Çalışma üç bölüm halinde hazırlanmıştır. Birinci bölümde eser sahibinin hakları, ikinci bölümde manevi hakların miras yoluyla intikali, üçüncü bölümde ise mali hakların miras yoluyla intikali hususları incelenmiştir.
Türk ve İran Hukukunda kambiyo senetlerinde sahtecilik ve tahrifat

Tezimin konusu Türk ve İran Hukukunda Kambiyo Senetlerinde Sahtecilik ve Tahrifattır. Bu tez 'Giriş', yedi bölüm ve bir de Sonuç kısmından oluşmaktadır. Kambiyo senetlerinin tarihçesi ile, Türk ve İran hukukunda kambiyo senetlerinin genel düzenleniş biçimi, tezin 'Giriş' bölümünde yer almaktadır. Yedi bölümdeki konunun inceleniş biçimi ise aşağıdaki gibidir. Tezin Birinci ve İkinci bölümlerinde Türk ve İran hukukunda kambiyo senetlerinde sahtecilik ve tahrifat kavramları ile bu kavramlara dahil sahtecilik ve tahrifat fiilleri ele alınıp incelenmiştir. Tezin Üçüncü ve Dördüncü bölümlerinde, Türk ve İran hukukunda kambiyo senetlerinde sahtecilik ve tahrifatın özel hukuk bakımından sonuçları irdelenmiştir. Bu bölümlerde sırasıyla, sahte ve tahrif edilmiş kambiyo senetlerinin muhatap tarafından ödenmesi ya da ödenmemesi hallerinde, fail ve fail dışındaki şahısların hukuki sorumlulukları ile bu şahısların sorumluluktan kurtulabilme durumları açıklığa kavuşturulmuştur. Ancak konunun daha iyi anlaşılması bakımından fail ve fail dışındaki şahısların sorumlulukları her üç kambiyo senedi için ayrı ayrı ele alınıp belirlenmeye çalışılmıştır. Ayrıca ilgililerin hukuki sorumlulukları saptanırken, kusurlu olup olmadıkları durumları da ayrıca ve dikkatle göz önünde tutulmuştur. Tezin Beşinci ve Altıncı bölümlerinde ise, Türk ve İran hukukunda kambiyo senetlerinde sahtecilik ve tahrifatın cezai sonuçlan üzerinde durulmuştur. Cezai sonuçlar bakımından emre ve hamiline yazılı kambiyo senetleri ile nama yazılı kambiyo senetleri ayrı ayrı incelemeye tabi tutulmuştur. Bu itibarla suçun unsurları, faili ve müeyyidesi ile tabiatıyle her üç türünü teşkil eden kambiyo senetleri için ayrı ayrı irdelenmiştir. Tezin Yedinci ve son bölümünde İse, Türk ve İran hukukunda sahte ve tahrif edilmiş kambiyo senetlerine uygulanan hükümlerin karşılaştırılması ve değerlendirilmesi yapılmıştır. Bu karşılaştırma ve değerlendirme hem özel hukuk yönünden hem de Ceza hukuku açısından yapılmıştır. Diğer taraftan bu konuyla ilgili iki ülke mevzuatının karşılaştırmasını yaparken gördüğümüz, yasal eksiklik ve aksaklıkları da dile getirip, giderilmeleri yönündeki görüşlerimizi bildirmiş bulunmaktayız. Tezin Sonuç kısmını ise. konuyla ilgili toplam yedi bölüm halinde yapılan açıklamaların genel bir değerlendirmesi ve özeti oluşturmaktadır. Ayrıca bu kısımda, iki ülke mevzuatında konuyla ilgili eksiklik ve aksaklıklar dile getirilip, olması gereken hukuki ve cezai düzenlemelerin nelerden ibaret olabileceği belirtilmiştir.
Vergi kaçakçılığı suçları

Vergi kaçakçılığı suçları geçmişşten günümüze kadar gelmekle birlikte değişen yaşam koşulları, teknolojik gelişmelerin hızı ve insan nedeniyle her geçen gün suça konu olan eylem ve işlemlerin niteliği değişerek artmaktadır. Ülke ekonomisinde değişmeler de vergi kaçakçılığı suçlarının işlenme oranının artmasına dolayısıyla suç tiplerinin değişmesine de sebep olmaktadır. Bu sebeple günümüz vergi yasalarında düzenlenen vergi kaçakçılığı suçlarını oluşturan eylem ve işlemler üzerinde durulmuştur. Bu çalışmamızda vergi kaçakçılığı suçları incelemesi yapılırken öncelikle vergi suçu ve türlerine değinilerek vergi kaçakçılığı suçlarının temeli açıklanmaya çalışılmış ve vergi kaçakçılığı türleri açıklanarak vergi kaçakçılığı suçlarındaki yaptırım ve vergi kaçakçılığı suçlarında karar karşı kanun yolları incelenmiştir.
Türk hukukunda patent verilebilirlik sartları

Tezde Türk hukuku bakımından patent koruması elde edebilmek için bir basvurununtasıması gereken sartlar incelenmistir. Öncelikle basvuru konusunun patent verilebilirkonulardan olması gerekir. Kesifler, zihni faaliyetler, bilgisayar programları münhasıranpatente konu olmaz. Ayrıca ahlaka ve kamu düzenine aykırı konular için de patentverilemez. Bunlara ek olarak basvuru konusu yeni, bulus basamagını haiz ve sanayiye uygulanabilir olmalıdır. Bulus teknigin bilinen durumuna dahil degilse bunun yeniolduğu kabul edilir. Ancak yeni olmak patent verilebilmesi için tek basına yeterli degildir. Bulusun ilgili teknik alandaki uzman kisi tarafından teknigin bilinen durumundanasikar biçimde çıkarılamaması da sarttır. Son olarak bulusun tarım dahil sanayininherhangi bir alanında uygulanabilir olması gerekmektedir
Rekabet Hukuku açısından teşebbüs birliği kararları

Rekabetin Korunması Hakkında Kanuna göre, teşebbüs birliği, teşebbüslerin belirli amaçlara ulaşmak için oluşturduğu tüzel kişiliği haiz ya da tüzel kişiliği olmayan her türlü birlikler olarak tanımlanmaktadır. Teşebbüs ise, piyasada mal veya hizmet üreten, pazarlayan, satan gerçek ve tüzel kişilerle, bağımsız karar verebilen ve ekonomik bakımdan bir bütün teşkil eden birimleri ifade etmektedir. Rekabetin işleyişinin belirli kurallara bağlanmadığı durumlarda, piyasada faaliyet gösteren teşebbüs birliklerinin rekabeti sınırlayıcı veya ortadan kaldırıcı kararlar vermeleri mümkündür. Bu kararlar bağlayıcı veya tavsiye niteliğinde olabilir. Bu tür kararların rekabeti sınırlaması halinde, hem teşebbüs birliğine üye teşebbüsler üye olmaları nedeni ile hem de tüketici zarar görebilir. Dolayısıyla bu tür kararlar hukuka aykırı ve yasaktır. RKHK'nun 4. maddesine göre belirli bir mal veya hizmet piyasasında doğrudan veya dolaylı olarak rekabeti engelleme, bozma ya da kısıtlama amacını taşıyan veya bu etkiyi doğuran ya da doğurabilecek nitelikte olan teşebbüsler arası anlaşmalar, uyumlu eylemler ve teşebbüs birliklerinin karar ve eylemleri hukuka aykırı ve yasaktır. Kanunun 56. maddesine göre ise, 4. maddeye aykırı olan her türlü anlaşma ile teşebbüs birliği kararı geçersizdir. Bu anlaşmalardan ve kararlardan doğan edimlerin ifası istenemez. Daha önce yerine getirilmiş edimlerin geçersizliği nedeniyle geri istenmesi halinde tarafların iade borcu Borçlar Kanununun 63 ve 64 üncü maddelerine tabidir. Borçlar Kanununu 65. maddesi bu Kanundan doğan ihtilaflara uygulanmaz. Yukarıda belirtilen esaslar doğrultusunda bu çalışmada teşebbüs, teşebbüs birlikleri ve özellikle bu birliklerin kararlarının kapsamı belirlenmiştir. Bu sebeple teşebbüs birlikleri kararları hakkında rekabet hukuku açısından tartışmalı noktalar ayrıntılı bir şekilde açıklanmıştır. Ayrıca teşebbüs birlikleri ve türleri ile teşebbüs birliği kararlarının özellikleri örneklerle açıklanmış, teşebbüs birliği kararının anlaşma ve uyumlu eylemden farkı değerlendirilmiştir. Son bölümde ise, teşebbüs birliği kararlarının geçersizliği ve hükümleri izah edilmiştir.
Türk Anayasa Mahkemesi ve yargısal aktivizm

Bu çalışmada Türk Anayasa Mahkemesi'nin hukuk devletinin sınırlarını zorlayarak takındığı aktivist tutum ve yasama organının bu aktivist tutuma karşı tepkisi incelenmiştir. Üç bölümden oluşan çalışmanın ilk bölümünde anayasa yargısının dünyadaki ve ülkemizdeki gelişimi hakkında bilgi verilerek, anayasa yargısının meşruluğu konusundaki pozitif ve negatif düşünceler ortaya koyulmuştur. Çalışmanın ikinci bölümde Türk Anayasa Mahkemesinin aktivist tutumu konu edilmiştir. Bu bölümde Mahkemenin aktivist tutumu somut olaylar çerçevesinde irdelenmiş ve somut örneklerle aktivist tutumun varlığı ispatlanmıştır. Üçüncü bölümde ise aktivist tutumun yansımaları inceleme konusu yapılmıştır. Yasama organının Mahkemenin müdahaleci yaklaşımına karşı tepkisi, etki-tepki dalgası içerisinde ortaya konulmuştur. Türk Anayasa Mahkemesinin aktivist tutumunun sürekli hale gelmesi, yasama erkinin bu tutuma karşı bir tepki refleksi geliştirmesine neden olmuştur. Özellikle son günlerde tanık olduğumuz Türk Anayasa Mahkemesinin yapısını değiştirmeye yönelik girişimler ise bu durumun açık örneğini teşkil etmektedir.
Zincirleme suç

Ceza hukukunda kaideyi oluşturan gerçek içtimanın istisnai hallerinden suçların içtimaı içinde yer alan zincirleme suçun konu edinildiği bu tez üç ana bölümden ve genel değerlendirme ve eleştirilerin yer aldığı sonuç kısmından oluşmaktadır. Çalışmanın birinci bölümünde zincirleme suçun suçların içtimaı kategorisinde yeri, bu bağlamda fiil ve suç tekliği-çokluğu sorunsalı, kurumun tarihsel gelişimi, Türk hukukunda ve karşılaştırmalı hukuk düzenlenişi, hukuki niteliği ve diğer bazı kurumlarla karşılaştırmasına yer verilmektedir. Devam eden ikinci bölümde çalışma konusu zincirleme suçun şartları ele alınmaktadır. Kanun sistematiğine uygun olarak öncelikle zincirleme suçun temel şekli ardından aynı neviden fikri içtima olarak anılan ikinci şekli değerlendirilmekte, bu kapsamda doktrinde ileri sürülen görüşlere ve uygulamada oluşan güncel Yargıtay kararlarına atıflar yapılmaktadır. Çalışmanın üçüncü ve son bölümünde zincirleme suça bağlanan hukuki sonuçlar ve bu arada af, zamanaşımı, şikayet, suçun işlendiği yer ve zaman, kesin hüküm etkileri, görevli mahkeme gibi hususlar ayrı başlıklar halinde incelenmektedir. Tezde ele alınan fikirlerin ve değerlendirmelerin etraflı bir özetine yer verilen çalışmanın sonuç kısmında zincirleme suçun doktrin ve yargı pratiğindeki önemli konumuna işaret edilmektedir. Bu bağlamda mülga ceza kanunundaki düzenlemeden farklılaşan yönleri ve bir yandan daralan bir yandan genişleyen uygulama alanı ile zincirleme suçun maddi ceza hukukundaki değeri ortaya konmaya çalışılmaktadır.
Teminat sözleşmelerinde rücu ilişkileri

Çalışmanın amacı, kefalet ve garanti sözleşmeleri ile ipotekte rücu ilişkileri konusunda bilgi vermektir. Öncelikle, konuya genel bir giriş yapılmıştır. Bu amaçla, ilk bölümde, teminat kavramı, teminat sözleşmesi türleri, rücu ve halefiyet konularından söz edilmiştir. Takip eden bölümlerde ise, kefalet ve garanti sözleşmeleri ile ipotekte rücu haklarına ayrı başlıklar altında yer verilmiştir. Kefilin asıl borçluya ve diğer kefillere karşı rücu hakkı, sırayla Borçlar Kanunu'nun 496. ve 488. maddelerinde düzenlenmiştir. Her iki hükümde tanınan rücu hakkı, halefiyet esasına dayanmaktadır. Bununla birlikte kefilin halefiyete dayalı olmayan, diğer sorumlular ile arasındaki iç ilişkiden doğan rücu hakları da bulunmaktadır. Garanti verenin, sorumlu bulunan diğer kişilere karşı rücu hakkı, atipik bir sözleşme olması nedeniyle, kanunda düzenlenmemiştir. Borçlar Hukukunda halefiyet, ancak kanuna dayalı olarak söz konusu olabileceği için, atipik olan garanti sözleşmesinde rücu hakkı halefiyete dayalı olamaz. Garanti verenin rücu hakkı, rücu borçlusu ile arasında kontrgaranti sözleşmesi bulunup bulunmamasına göre bir ayırıma tabi tutulmalıdır. Eğer garanti verenle rücu borçlusu arasında kontrgaranti sözleşmesi bulunmakta ise, rücu hakkının hukuki sebebinin kontrgaranti olacağı kuşkusuzdur. Bununla birlikte, böyle bir kontrgaranti sözleşmesi bulunmasa bile, rücu hakkına ilişkin genel kurallar uyarınca garanti verenin rücu hakkı doğabilecektir. Buna göre, garanti verenin rücu borçlusu ile arasındaki iç ilişkinin niteliğine göre, vekalet, vekaletsiz iş görme veya sebepsiz zenginleşme hükümlerine dayalı rücu hakkı olacaktır. İpotekte rücu hakkının doğumu için, öncelikle ipotek ile temin edilen borcu ödemeden sorumlu birden fazla kişinin bulunması gerekir. İçlerinden birinin ödeme yaparak taşınmazı ipotekten kurtarması halinde, sorumlu bulunan diğerlerine karşı rücu hakkı doğacaktır. İpotekte rücu hakkının varlığına ilişkin tek yasal düzenleme, Türk Medeni Kanunu'nun 884. maddesidir. Bu hüküm gereğince; ''Borçtan şahsen sorumlu olmayan rehinli taşınmaz maliki, borçluya ait koşullar içinde borcu ödeyerek taşınmazın üzerindeki ipoteğin kaldırılmasını isteyebilir. / Alacak, borcu ödeyen malike geçer.''TMK. m. 884 hükmü dışında başka bir yasal düzenleme olmasa da, ipoteğin temin ettiği alacaktan sorumlu birden fazla kişinin bulunduğu diğer hallerde de, genel rücu hükümleri nedeniyle rücu hakkının varlığı kabul edilmelidir.
Ticari işletmenin aktif ve pasifi ile devri

Tezimiz dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, ticari işletme ve ticari işletmenin devri kavramlarını inceledik. İkinci bölümde, devir sözleşmesiniaçıkladık. Üçüncü bölümde, devir taahhüdünün ifasını ve borçların üstlenilmesini venaklini ortaya koyduk. Dördüncü bölümde mal kaçırma amaçlı ticari işletmedevrinde alacaklıların korunmasını inceledik.