turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Milli Birlik Komitesi dönemi Türk dış politikası

Türk Silahlı Kuvvetleri içerisinde, Demokrat Parti iktidarına karşı 1957'denitibaren örgütlenen bir grup asker, gizli cunta faaliyetleri yürütmüşler ve 27 Mayıs 1960 günü askeri darbe ile Türkiye'deki iktidarı ele geçirmişlerdir. Darbe sonrasında, Org. Gn. Cemal Gürsel'in başkanlığında bir hükümet ve üyeleri askerlerden oluşan Milli Birlik Komitesi kurulmuş ve komite, hükümet, 27 Mayıs 1960'dan 15 Ekim 1961'e kadar 1 yıl 8 ay görev yapmışlardır. Bu süre zarfında Türkiye'nin iç ve dış politikasında birçok değişiklik yaşanmıştır. Söz konusu dönemde Dışişleri Bakanlığı görevine Selim RaufSarper getirilmiştir. Sarper, görev yaptığı süre boyunca Türkiye'nin diğer ülkeler ile olan ilişkilerinin yönetilmesine öncülük etmiş, darbe sonrası kurulan hükümetin diğer devletler tarafından meşruiyetinin tanınmasında etkin olmuştur. Sarper, Türk Dış Politikasının belirlenmesinde önemli bir karar mercii olmuştur. Darbe sonrasında, Türk dış politikasındaki karar verici kimselerinin, Soğuk Savaş'ın yumuşamaya başladığı bu dönemde izleyecekleri uluslararası veya bölgesel politikaların neler olacağı merak konusu olmuştur.
The role of ideas in Turkish foreign policy: The JDP-Davutoğlu paradigm and its role after 2002

İşbu doktora tezinde, fikirlerin Adalet ve Kalkınma Partisi döneminde Türk dış politikasında gözlenen değişimin izahatında bir rolü olduğu varsayılmaktadır. Tezde, fikri değişimin sadece politika hedeflerini ve enstrümanlarını değil aynı zamanda TDP'nin doğasını da tümden değiştirdiği argümanı savunulmaktadır. Siyasi karmaşa ve AKP iktidarının siyasi tercihlerinin Davutoğlu'nun fikirlerine alan açarak boy göstermekte olan AKP-Davutoğlu paradigmasının vücut bulmasını sağladığı varsayımından hareket etmektedir. Tezde, ikili bir teorik çerçeve kullanılarak fikirlerin rolü tespit edilmeye çalışılmakta ve paradigma değişimi tasvir olunmaktadır. Tezde bu amaçla, zahmetli bir uyum sürecinden geçen ve bürokratik idareyle aykırılıkların üstesinden gelerek Soğuk Savaş sonrası dönemde hayatta kalan geleneksel bürokratik paradigma sıfır hipotezi olarak incelenmektedir. AKP erken dönemde eş zamanlı olarak statükoyu ve değişimi benimseyerek ikili bir yaklaşım sergilemiştir. Bu yaklaşım, iktidardaki hükümet için zemin kazanmak adına hem güvenli hem siyaseten tedbirli bir yöntem olarak değerlendirilmiştir. AKP'nin ilk dönemindeki bu uzlaşmacı yaklaşım, kendine vazife biçtiği dönüştürmeci gündemi gerçekleştirmeyi teminen yeni fikirlere duyulan acil ihtiyaçla ele ele yürümüştür. Davutoğlu'nun fikirleri bu talebi karşılamış ve bilahare tedrici bir paradigma kaymasına zemin hazırlamıştır. Ortaya çıkmakta olan yeni paradigma AKP'nin siyasi himayesinde yol almıştır. Davutoğlu, Dışişleri Bakanı olarak atandığında, AKP- Davutoğlu paradigması işler durumdaydı. Bu atama esasen söz konusu paradigmanın kurumsallaşması yönünde atılan bir adıma işaret etmiştir. Ancak meydana gelen değişim sadece bir 'Davutoğlu meselesi'nden ibaret değildir. Aynı zamanda Türkiye'deki devlet yapısında kaydedilen siyasi, bürokratik ve kurumsal değişimlerin bir yansımasını ifade etmektedir. Artan aykırılıklara rağmen, TDP'nin 2011 yılından sonra meydana gelen bölgesel karmaşaya genel anlamda yanıtı evrilmekte olan paradigmanın parametreleri içinde düzeltmelerle şekillenmektedir.
Restless dyads: Revisiting onset and escalation in militarized interstate disputes

Uluslararası çatışma çalışmalarında anlaşmazlıkların kızışmasını modellemek çok önemli bir yer tutmaktadır. Bu çalışmanın çoğundaki modellemeler, anlaşmazlıklardaki olayların tehdit veya güç gösterisi gibi düşük seviylerden güç kullnımı veya savaş gibi daha ciddi seviyelere doğru düzenli bir yol izledikleri varsayımına dayanır. Halbuki MID-IP veri setindeki sonuçlar bu varsayımın çoğu zaman gözlemlenemediğini ortaya koymuştur. 1993- 2001 yılları arasındaki askerileştirilmiş devletlerarası anlaşmazlıkların başlagıç düzeylerini baz alırsak, bu anlaşmazlıkların %40'ının direkt güç kullanımı gibi ciddi seviyelerde başladığını görmekteyiz. Bu empirik gözlem bize Diehl (2006) ve Dixon (1993) makalelerinde geçen yaygın varsayım üzerine olan uyarıları hatırlatmaktadır. Analizlerimizde direkt güç kullanımı ile başlayan anlaşmazlıklar 'direkt kızışmalar' olarak tanımlanmıştır. Bu tez varsayım ve gözlem arasındaki bu çelişkinin kızışma modellemelerindekiempirik testlerin geçerliliğini ne denli etkilediğini incelmektedir. Bu amaçla, kızışma modeli kullanan çalışmalar arasında kapsamlı ve güncel olarak gördüğümüz Braithwaite and Lemke (2011) makalesindeki modeli tekrarladık. Heckman seçim modeli sonuçları direkt kızışma ile başlayan anlaşmazlıkları örneklemden çıkardığımızda demokarasinin başlangıç safhasındaki anlaşmazlık azaltıcı etkisinin zayıfladığını, fakat ilerleyen seviyelerde kızışma azaltıcı etkisinin arttığını göstermektedir. Böylelikle, eğer demokratik devletler direkt güç kullanımı yerine daha barışçıl bir şekilde iletişime geçseler aralarındaki anlaşmazlık daha fazla kızışmadan çözülebilir diyebiliriz. Analiz sonuçlarımız ayrıca bölgesel uzlaşmazlıkların ve coğrafi yakınlığın direkt kızışma olasılığını artırıcı faktörler olduğunu ortaya koymuştur. Sonuçlarımıza göre direkt kızışmaların çok gözlemlenmesinin kısmi nedenlerinden biri de yanlı veri toplama olabileceğidir.
Sovyet sonrası dönemde Rusya'nın bölgesel bütünleşme ve işbirliği projelerine yönelik politikaları

Tez çalışmamızda Rusya'nın, Soğuk Savaş'ın bitmesi ve Sovyetler Birliği'nin dağılması sonrasında oluşan yeni uluslararası sisteme uyum sağlama sürecinde, Avrasya'da kurulan bölgesel örgütlere yönelik algı ve politikalarının incelenmesi, bu yolla söz konusu bölgesel bütünleşme hareketleri üzerinden ekonomik, siyasi ve askeri hedeflerini hangi doğrultularda şekillendirmeye çalıştığının analiz edilmesi amaçlanmıştır. Öncelikle Rusya'nın dağılma sonrası dönemde geçirdiği siyasi, ekonomik ve toplumsal dönüşüm ele alınmış, yeni dönemde stratejik hedef ve ihtiyaçları ortaya konulmaya çalışılmıştır. Kuramsal çerçeve ise, Rusya'nın bölgesel bütünleşmeye yönelik farklı planlamaları ve yaklaşım biçimlerinden hareketle, çatışma-rekabet ve işbirliği-işlevsellik temelinde ele alınmıştır.1990'lı yıllardan günümüze değin uluslararası konjonktürde meydana gelen değişimler, Rusya'yı siyasi, ekonomik ve askeri çıkarları doğrultusunda belirlediği hedefleri güncellemeye yönelterek özellikle 2000'li yıllardan itibaren bölgesel bütünleşme açısından daha somut adımlar atmaya itmiştir. Rusya son yıllarda bir taraftan küresel ölçekte daha yapıcı ve uluslararası hukuka saygılı bir görüntü sergilemeye dikkat etmekteyken, öte taraftan da ABD-Atlantik merkezli tek kutuplu küresel hegemonya düzenine açıkça karşı çıkmaktadır. Bununla birlikte Avrasya merkezli bölgesel bütünleşmeye yönelik politikalarında hegemonyacı bir tutuma yönelmesi sadece bölgede değil küresel ölçekte de samimiyet ve güvenilirliğine zarar verecek bir etkendir.
Stratejik bir iletişim yöntemi olarak kamu diplomasisi ve medyanın rolü

Çalışmada uluslararası ilişkilerde toplumların görüş, talep ve tepkilerinin gündemin belirlenmesi ve bununla bağlantılı olarak siyasetin işleyiş sürecinde önem kazanmasıyla, akademide gittikçe daha fazla ele alınmaya başlanan kamu diplomasisinin bir stratejik iletişim yönetimi aracı olarak geleneksel kitle iletişim araçlarıyla olan ilişkisi literatür tarama yöntemiyle incelenmiş; yine aynı araştırma yöntemiyle yeni medyadaki kontrol dışı yapıların kamu diplomasisi ve medyayla olan ilişkisi de Wikileaks örneği üzerinden anlatılmaya çalışılmıştır. Araştırma kısmında ise resmi ve özerk yerli medya kuruluşlarıyla birlikte yabancı medya kuruluşlarının Türkçe servislerinden gazetecilere yarı yapılandırılmış görüşme yöntemiyle, yüz yüze veya internet üzerinden sorular yöneltilmiş; temsil ettikleri ülke ve kurumlar adına gazetecilik faaliyetleriyle kamu diplomasisine nasıl bir katkıda bulundukları ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Enerji, güvenlik ve neo-realizm: Türkiye'nin enerji güvenliği geliştirme kabiliyeti

Enerji güvenliği, sınırlı kaynakların dağıtımını ve bu dağıtımın sonuçlarını açıklayan güç siyasetinin önemli bir bileşenidir. Bu varsayımı yapılandırmak; enerjinin, teorik yaklaşımları temel alan güvenlik tanımlarını nasıl değiştirdiğini ve şekillendirdiğini ortaya koymak gerekmektedir. Tez kapsamında, enerji güvenliğinin Uluslararası İlişkiler kuramlarından yararlanılarak kavramsallaştırılması, oluşturulan teorik çerçeve aracılığıyla seçili ülkelerin enerji güvenliğinin irdelenmesi ve Türkiye'nin enerji güvenliğinin sağlanması için yapılması gereken hususların ortaya konması amaçlanmaktadır. Çalışmanın kavramsal çerçevesinin, uluslararası ilişkiler teorilerinden Realizm, Neo-Realizm ve enerji güvenliği ilişkisi üzerinden çizilmesi planlanmaktadır. Bu doğrultuda, klasik bir tanımlamanın ötesinde ve aynı zamanda Uİ disiplininin kuramları ışığında, enerji güvenliğine ve Türkiye'nin enerji jeopolitiğine teorik bir perspektif kazandırılması hedeflenmiştir. Çalışmanın birinci bölümü, enerji ve güvenliğe genel bakışı yansıtmaktadır. İkinci bölüm; var olan teorilerin ampirik olarak uyarlanması ve irdelenmesi, enerji güvenliğinin ölçülmesi ve geliştirilmesine olanak tanıyacak unsurlarının belirlenmesi ve G20 ülkeleri aracılığıyla test edilmesi üzerine tasarlanmıştır. Bu noktada Uİ teorilerinden destek alınmaktadır ve tarihsel enerji güvenliği ajandasıyla günümüz çalışmalarını birleştiren bir çerçeveye erişilmektedir. Çalışmada aynı zamanda neo-realist yaklaşımın, enerji güvenliği çalışmalarında nasıl yorumladığı tartışılmaktadır ve Enerji Güvenliği Geliştirme Kabiliyeti Endeksi geliştirilmektedir. Üçüncü bölümde, Türkiye'nin EGGK seviyesini artırmasına olanak tanıyacak politikalar tartışılmaktadır. Sonuç bölümünde tez çalışmasının bütününün saptama, öneri ve değerlendirme başlıkları altında tartışılması söz konusudur.
Osmanlı Suriyesi'nde ıslahat tartışmaları ve Birinci Dünya Savaşı öncesinde İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin Suriye siyaseti

1908 yılında Meşrutiyet'in yeniden ilan edilmesinden itibaren fiilen iktidarda bulunan İttihat ve Terakki Cemiyeti ile Suriyeli Araplar arasında çok yönlü ve değişken ilişkiler gelişmiştir. Özellikle 1909- 1913 yılları arasındaki dönemde bu ilişkileri karakterize eden başlıca unsur, İTC'nin merkeziyetçi programı ile adem-i merkeziyetçi Suriyelilerin taleplerinin karşı karşıya gelişi ve Suriyeli muhalefetin adem-i merkeziyetçi Osmanlı muhalefetiyle entegre olması olmuştur. Bu doktora tezi, bu ilişkileri tarihsel, kurumsal ve ideolojik arka planlarıyla birlikte ele almakta, aynı zamanda İttihatçılar ile Suriyeliler arasındaki ilişkilerin dönem, bölgeler ve aktörler düzeyindeki farklılaşmalarını incelemekte ve tüm bu süreçleri öncelikle İstanbul'un bakış açısından okumaya çalışmaktadır.
Milli Mücadele Dönemi Türk-Amerikan ilişkileri

1830 yılında kurulan Amerika Birleşik Devletleri-Osmanlı Devleti arasındaki ilişkiler 1914 yılına kadar ticari ilişkiler olarak devam etti. I. Dünya Savaşı başladığı halde devam eden ilişkiler 1917 yılında Amerika'nın savaşa katılması ile kesildi. Amerika cumhurbaşkanı Woodrow Wilson yayınladığı 14 noktası ile bütün dünyada olduğu gibi Türkiye'de de etkili oldu. Wilson Prensipleri Amerika'ya karşı sempatisi olanları çoğalttı. Paris barış Konferansı'nda Amerika'ya Ermenistan mandası teklif edildi. Ayrıca Boğazlar Bölgesi'nin mandası veya tüm Anadolu'yu içine alan bir mandanın da Amerika tarafından üstlenilmesi isteniyordu. Paris Barış Konferansı'nda ortaya çıkan manda meselesi, Türkiye'de de özellikle aydınlar arasında çok fazla taraftar buldu ve konu üzerinde uzun tartışmalar yapıldı. Manda taraftarları Mustafa Kemal'i ve Erzurum ile Sivas Kongrelerini etkilemeye çalıştılar. Kongrelerden manda lehine bir karar çıkartmak istiyorlardı. Paris Barış Konferansı esnasında, Wilson kendi koyduğu prensipleri Türklere uygulamaktan çekindi ve çoğunluğu Türk olan İzmir'in Yunanistan'a verilmesinde büyük rol oynadı. Amerika bölge şartlarını yerinde incelemek üzere bölgeye iki komisyon gönderdi. King-Crane Komisyonu daha çok Suriye ve Filistin bölgesi ile ilgilenirken Harbord Heyeti doğu Anadolu Bölgesi ile yani Ermenisran mandası ile ilgileniyordu. Bu iki heyet, raporlarında Amerika'nın bölgede bir manda kurmasının zorlukları ve Harbord Heyeti'nin raporunda da Ermenistan Devleti'nin kurulamayacağını açıklamalarının da etkisiyle Amerikan Senatosu, Ermenistan mandasını reddetti. Bunun sonucunda Türkiye'de, Amerika'da ve Avrupa'da yavaş yavaş Amerikan mandası tartışmaları sona erdi. Amerika Birleşik Devletleri'nin İstanbul'daki Yüksek Komiseri Amiral Bristol, Ankara Hükümeti ile ilişkilerin iyileştirilmesini ve resmi ilişkiye girilmesini istiyordu. Çoğu zaman Milli Mücadele'nin başarısı ve haklılığı konusunda Washington'u uyarıyordu. Ama Washington, Ankara ile resmiilişki içine girmekten her zaman kaçındı, iki hükümet arasında diplomatik ilişkiler Sakarya Savaşı'ndan sonra başladı. Washington, Ankara Hükümeti ile görüşmelerini ticari ilişkiler çerçevesinde sürdürdü. Açık Kapı ilkesini ve çıkarlarını korumaya çalıştı, iki ülke arasında imzalanan Lozan Antlaşması'nın Senato'da kabul edilmesi işi yapılan propagandalar nedeniyle zorlaştı. Ermeniler ve onları destekleyen kişiler anlaşmanın imzalanmasını engellemeye çalıştılar. Anlaşmayı destekleyenler de olsa, 1927 yılında Amerikan Senatosu anlaşmayı reddetti. Bunun üzerine Amiral Bristol ve Tevfik Rüştü Bey arasında yapılan görüşmeler sonucunda iki ülke arasında diplomatik ilişkileri tesis eden bir antlaşma imzalandı. Böylece iki ülke arasındaki diplomatik ilişkiler kurulmuş oldu.
Uluslararası bir sorun olarak İran'ın nükleer programının analizi ve Orta Doğu bölgesine etkileri

Bu çalışmada; uluslararası ilişkilerde nükleer kavramlar ve İran'da nükleer yapılanma tartışmaları ile ilgili genel bilgi verildikten sonra, uluslararası bir sorun olan İran'ın nükleer faaliyetlerine ABD, İsrail, AB ve Rusya'nın yaklaşımları, İran'ın kendi yaklaşımları da dahil olmak üzere değerlendirilmiştir. Özellikle ABD'nin İran'a karşı uygulayabileceği stratejiler, İran ile birlikte hareket edebilme ihtimalinden, askeri müdahaleye kadar tüm seçenekleriyle ortaya konmuştur. Türkiye-İran ilişkileri çerçevesinde Türkiye'nin İran'ın nükleer politikasına yaklaşımı irdelenmiştir. Tarihsel süreçte İran'ın Türkiye ile ilişkileri ve sorunlarının incelenmesinin amacı, ilişkilerin geleceği ile ilgili öngörüleri ortaya koyabilmektir. Sorunun çözümü için ABD'nin uygulayabileceği stratejiler ve bu stratejiler ile İran'ın nükleer varlığı konusundaki gelişmelerin Türkiye'ye ve bölgeye olabilecek etkileri değerlendirilmiştir. İran'ın nükleer varlığı konusunda Türkiye'nin hareket tarzları ve yapılması gerekenler ele alınmıştır.
Hamas Örgütü'nün analizi ve örgütün Arap-İsrail anlaşmazlığındaki rolü

Bu çalışmada, Orta Doğu'da bulunan en önemli radikal islami terör örgütlerinden biri olan HAMAS'ın analizi yapılmış ve örgütün Arap-lsrail anlaşmazlığındaki rolü incelenmiştir. Çalışma beş bölümden oluşmaktadır. Çalışmanın ilk bölümünde, Filistin toprakları ile Yahudi toplumunun tarihine kısaca yer verilmiş ve Arap- lsrail anlaşmazlığı özetlenerek aktarılmıştır. Bu bölümde, ayrıca, Orta Doğu'daki terörizmin özelliklerine de kısaca değinilmiştir, ikinci bölümde, israil'deki islami hareketin gelişimine ve HAMAS örgütünün kuruluşunda önemli bir role sahip olan Intifada'ya yer verilmiştir. Üçüncü bölümde, HAMAS'ın yapısall analizi yapılmıştır. HAMAS'ın F. K. Ö. ile ilişkileri dördüncü bölümde yer almaktadır. Son bölümde ise, Orta Doğu Barış Süreci'ne yer verilmiş ve HAMAS'ın bu sürece olan etkisi ele alınmıştır.
Turkish-British economic relations 2002-2012: An intensely political relationship

Son on yıldır, İngiltere ile Türkiye arasında son derece uyumlu iktisadi ilişkiler sürmektedir. Ancak, bu durum kontrolsüz serbest pazarlar ve karşılaştırmalı üstünlüğün etkili bir kullanımı sonucu olarak değil; bir takım siyasi uzlaşmalardan dolayı ortaya çıkmıştır. Bu tez, uluslararası örgütler, devletlerarası diplomatik ilişkiler, Türkiye'deki İngiliz şirketlere doğrudan devlet desteği, Türkiye'deki İngiliz uyruklu çok uluslu şirketlerin farklı siyasal ilişkileri gibi konulara bakarak bu ilişkinin nasıl geliştiğini incelemektedir. Her seferinde, İngiliz etkin hükümetleri, İngiliz ticaretini desteklemek için, bazen kendi itibarlarını ya da diğer stratejik çıkarlarını tehlikeye atmak pahasına da olsa, siyasi metotlar uygulamışlardır. Aynı zamanda, iki ülke arasında yapısall güç dengesizliği oluştuğundan, Türkiye'nin pazarları İngiliz sermayesine açılmıştır.
Güvenlik kurumlarındaki yapısal dönüşümün Türkiye'nin güvenlik politikalarına etkileri

Çalışmanın konusunu Türkiye'nin güvenlik kurumlarında yaşanan yapısall dönüşümün güvenlik politikalarına etkileri oluşturmaktadır. Türkiye'nin güvenlik kurumlarında yaşanan dönüşüm iki farklı süreci içerisinde barındırmaktadır. Bu süreçlerden ilki 1999 Helsinki Zirvesi sonrasında Avrupa Birliği'ne uyum çabaları çerçevesinde 2000'li yıllarda başlamış ve 2005 yılında sona ermiştir. Bu süreç Türkiye'nin güvenlik kurumlarından yalnızca Milli Güvenlik Kuruluna dair düzenlemeleri içerisinde barındırmıştır. İkinci dönüşüm süreci ise 2016 yılında 15 Temmuz darbe girişiminin engellenmesinin ardından, Türk Silahlı Kuvvetlerine yönelik düzenlemelerle başlamış ve 2017 yılında 1982 Anayasasının 69 maddesi üzerinde yaşanan değişiklik ile yeniden yapılandırılmaya evrilmiştir. Bu iki dönüşüm süreci temelde, hem siyasal hem de akademik alanda yoğun tartışmaların konusu olan, 'askerin Türkiye'nin güvenlik politikaları üzerindeki belirleyiciliğini' sona erdirmeyi hedeflemiştir. Bu ortak hedef doğrultusunda bahsi geçen iki süreçte, Türkiye'nin güvenlik kurumları üzerinde birbirini tamamlar nitelikte yapısall düzenlemeler gerçekleştirilmiştir.2000- 2005 yılları arasındaki değişim süreci ve 2016- 2018 yılları arasında gerçekleşen yeniden yapılandırılma süreci sonucunda, Türkiye'nin güvenlik politikalarının oluşum aşamasına kurumların katılımında önemli değişiklikler yaşanmış, özellikle de sürece katılımda ordunun rolü yeniden düzenlenmiştir. Rollerin yeniden dağılımının Türkiye'nin güvenlik politikalarını nasıl etkilediği bu çalışmanın önemini ve çıkış noktasını oluşturmaktadır. Türkiye'nin ulusal güvenlik kurumlarının dönüşümü ile birlikte oluşturulan yeni sistemin Türkiye'nin güvenlik politikalarında ne gibi değişiklikleri beraberinde getirdiğinin tartışılması ise çalışmanın temel amacıdır. Bu amaç doğrultusunda 1999 Helsinki Zirvesi'nin ardından başlayıp, 2016 sonrasında hız kazanan ve 2017 yılında gerçekleşen anayasa değişikliği ile yeniden yapılandırılmaya evrilen Türkiye'nin güvenlik kurumlarında yapısall dönüşümün Türkiye'nin güvenlik politikalarını hangi yönde etkilediğini ortaya çıkarmak amacıyla iki farklı hipotez geliştirilmiştir. Kurgulanan hipotezler ve elde edilen bulgular aşağıda açıklanmıştır. 1. Dönüşümün kurumlar bağlamında etkisini ölçmek amacıyla kurgulanan 'Türkiye'nin güvenlik politikaları üzerindeki askeri hakimiyet güvenlik kurumlarında yaşanan yapısall dönüşüm ile birlikte azalmıştır. Bununla güvenlik politikalarının oluşum ve yürütülmesi aşamasında demokratik kanallar açılmıştır.' hipotezi çalışmada doğrulanmıştır. 2. Dönüşümün kaynaklar bağlamında etkisini ortaya koymak amacıyla kurgulanan 'Türkiye'nin güvenlik kurumlarında yaşanan yapısall dönüşüm, Türkiye'nin güvenlik politikalarında realist eksenin terk edilmesiyle sonuçlanmıştır.' hipotezi ise doğrulanamamıştır.
A world-systems view of post-WWII foreign policy of Turkey

Bu çalışmada İkinci Dünya Savaşı sonrası Türk Dış Politikası, Dünya-Sistemleri Analizi perspektifinden incelenmiştir. Öncelikle, güncel literatür ışığında, Dünya-Sistemleri Analizi'nin bir dış politika analiz modeli olarak kullanılıp kullanılamayacağı, kullanılabilecekse nasıl kullanılabileceği tartışılacaktır. Bundan sonra, Dünya-Sistemleri Analizi modelinin ortaya koyduğu kriterler çerçevesinde, İkinci Dünya Savaşı sonrası Türk Dış Politikası analiz edilecektir. Son olarak, Türkiye örneğindeki uygulanabilirliği dikkate alınarak, Dünya-Sistemleri Analizi'nin bir analitik model olarak açıklayıcılık ve öngörü hususlarındaki yeterliliği değerlendirilecektir.
Kosova Devleti'nin yeniden inşa sürecinde uluslararası aktörlerin rolü

Soğuk Savaş Sonrası değişen uluslararası dengeler nedeniyle Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti de bir değişim sürecine girmiş, bu değişim süreci yeni devletlerin ortaya çıkmasına neden olmuştur. Bu dağılma sürecinin son halkası ise 'Kosova' olarak kabul edilir. Bölgenin hakimi olma noktasında çatışan Sırp tezleri ve Arnavut tezleri nedeniyle, bu bölge etnik temizliğe varan şiddet eylemlerine sahne olmuştur. NATO'nun BMGK'nın kararı olmadan bölgede gerçekleştirmiş olduğu müdahale uluslararası hukuk açısından çok tartışılır olmakla birlikte 'insani müdahale' kavramı adı altında bu sorun giderilerek meşruluk yaratılmaya çalışılmıştır. Bu çalışma, NATO'nun bu müdahalesinden hareketle ortaya çıkan ve müdahale sonrasında 1244 sayılı BMGK kararıyla bir kez daha ortaya çıkan Kosova sorununun uluslararası denetim altında nasıl çözümlenmeye çalışıldığını temel almaktadır. Müdahale sonrasında ortaya çıkan statü sorununun, Sırbistan ve Rusya gibi devletlerin Kosova Devleti'nin bağımsızlığına karşı tutumları nedeniyle tek taraflı bir bağımsızlık ilanı ile çözülmeye çalışılması ve denetimli bir bağımsızlık sürecinde siyasi, ekonomik ve hukuki ve hatta toplumsal açıdan devletin yeniden inşa edildiği süreçte uluslararası aktörlerden; ulusal devletler ve uluslararası örgütlerin, bu süreci nasıl gerçekleştirilmiş olduğu da çalışmanın temel dinamikleridir. Bu açıdan bölge de başat konumda olan devletlerden ABD, Türkiye, Rusya ve ekonomik ve güvenlik bağlamında bağımlı olduğu Sırbistan ele alınmış bu devletlerinde etkili olduğu BM, NATO, AGİT ve AB'de yeniden inşa kavramı üzerinden Kosova Devleti üzerindeki etkileri verilmeye çalışılmıştır.
Ayn el Arab ekseninde iç ve dış politika etkileşimi

Soğuk Savaş'ın sona ermesine müteakip Dünya genelinde değişen dengeler şüphesiz Türkiye'nin de bir parçası olduğu Ortadoğu coğrafyasını derinden etkilemiştir. Özellikle 2003'te ABD'nin Irak müdahalesi ve Arap Baharı gibi kırılma noktalarında Ortadoğu coğrafyası kaynadığı gibi Türkiye de çevresindeki olumsuzluklardan etkilenmiştir. Bu çerçevede son zamanlarda sıklıkla gündeme gelen Ayn El Arab örneklemi ışığında çalışmamı şekillendirmeye çalıştım. İç ve dış politika arasındaki etkileşimi ortaya koymaya çalıştığım çalışmam temel olarak beş ana bölümden oluşmaktadır. İkinci bölümde iç ve dış politika etkileşimlerini akademik çerçeve içerisinde örneklerle birlikte açıklamaya gayret ettim. Üçüncü bölümde Türkiye'nin iç sorunu olan PKK'yı ele alarak çeşitli açılardan incelemeye çalıştım. Dördüncü bölümde Arap Baharı'ndan sonra Türkiye'nin dış sorunu haline gelen PYD'yi ele alarak çeşitli açılardan incelemeye çalıştım. Beşinci bölümde iç ve dış politika karar alma süreçlerinde etkili olan TBMM'de grubu bulunan dört farklı partinin milletvekilleri ile birlikte röportajlar yaparak konuya yaklaşımlarını yansıtmaya çalıştım. Çalışmamın son bölümünde ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci bölümlerde belirttiğim bilgiler ışığında PKK ve PYD arasındaki bağı ortaya koymaya çalıştım. Bu bağ sadece basit bir örgütsel bağın ötesinde Türkiye'yi gerek iç gerekse de dış politika sürecinde olumsuz yönden etkilemektedir.