turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Eser sözleşmesinde iş sahibinin edimin ifasına katılımı

Türk Borçlar Kanunu'nun eser sözleşmesini düzenleyen hükümleri (TBK. m. 470 -486) incelendiğinde, kanun koyucu tarafından iş sahibinin yalnızca 'bedel ödeme borcu' öngörülmüştür. Dolayısıyla, eser sözleşmesinde iş sahibinin sanki sadece tek bir yükümlülüğünün olduğu gibi yanlış bir sonuca varılmaktadır. Bir diğer ifadeyle, bu durum iş sahibinin bedel ödeme dışında başka bir yükümlülüğünün bulunmadığı yönünde bir kanaat uyandırmaktadır. Ancak iş sahibinin bedel ödeme yükümlülüğü dışında, ayrıca dürüstlük kuralından doğan işbirliği yükümlülüğü bulunmaktadır. İşbirliği yükümlülüğüne göre, sözleşme tarafları, sözleşmenin amacına ulaşabilmesi için birlikte hareket ederek birbirleriyle işbirliği yapmalıdırlar. İş sahibinin bu yükümlülüğünü ifası ise, onun edimin ifasına katılması sayesinde gerçekleşmektedir. Ancak Türk hukuk sisteminde, meydana getirilen eserin alacaklısı konumunda bulunan iş sahibi, gerekli katılımı gerçekleştirmediğinde bunu ifaya zorlanamamaktadır. Dolayısıyla, iş sahibinin edimin ifasına katılmaktan imtina ettiği hallerde yüklenici, sadece alacaklı temerrüdüne ilişkin hükümlerden yararlanmaktadır. Fakat bazı durumlarda somut olay adaleti gereği, yüklenicinin de ifa menfaati noktasında korunması gerekmektedir. Bu sebeple, yüklenicinin ifa menfaatinin korunması gerektiği ayrık durum ve ölçütlerin inceleme konusu yapılmasına ihtiyaç bulunmaktadır. Doktrinde eser sözleşmesine ilişkin olarak daha ziyade yüklenicinin temerrüdü veya eseri ayıplı ifası halinde iş sahibinin hakları üzerinde durulmuştur. Ancak katılım faaliyetlerini hiç gerçekleştirmeyerek, ayıplı veya geç gerçekleştirerek edimi ifaya istekli yükleniciyi çaresiz bırakan iş sahibine karşı, yüklenicinin haklarının da inceleme konusu yapılması gerekmektedir. Dolayısıyla bu çalışmada ilgili sorun, hem Türk/İsviçre hukuku, hem de Alman hukuku düzenlemelerinden yola çıkılarak çözüme kavuşturulmaya çalışılmıştır. Ayrıca ilgili çalışma konusu, uluslararası hukuki metinler, ulusal ve uluslararası mahkeme kararları da eklenerek zenginleştirilmiştir.
İş sağlığı ve güvenliği yönünden asıl işveren alt işveren ilişkisi

Çalışma yaşamında gelişme gösteren esnekleşme süreciyle beraber, işçilerin haklarının korunması amacıyla asıl işveren-alt işveren ilişkisi hukukumuzda düzenleme altına alınmıştır. Alt işveren işçilerinin asıl işverenin işyerinde iş görmeleri neticesinde asıl işverenin ve alt işverenin almakla yükümlü olduğu iş sağlığı ve güvenliği önlemlerinin doğru bir şekilde tespit edilmesi ve sorumluluklarının belirlenmesi gerekmektedir. Bu nedenle çalışmamızda öğreti görüşleri ve yargı kararları doğrultusunda iş sağlığı ve güvenliği yönünden asıl işveren-alt işveren ilişkisi inceleme konusu yapılmıştır. Çalışmamızın amacı asıl işveren-alt işveren ilişkisi içinde işverenlerin iş sağlığı ve güvenliği yükümlülüklerinin tespiti ile sorumluluk alanlarının belirlenmesi ve ulaştığımız sonuçlarla uygulamada ortaya çıkan sorunlara yardımcı olmaktır. Bu amaçla dört bölümden oluşan çalışmamızın birinci bölümünde asıl işveren-asıl işveren ilişkisinin unsurları ile ilişkinin geçersizliğinin sonuçları incelenmiştir. İkinci bölümde asıl işveren ile alt işverenin iş sağlığı ve güvenliğine ilişkin yükümlülükleri ayrıntılı olarak incelenmiştir. Üçüncü bölümde çalışanların iş sağlığı ve güvenliği yükümlülükleri ile yükümlülüklere aykırılıkların sonuçları incelenmiştir. Dördüncü bölümde asıl işveren ve alt işverenin iş sağlığı ve güvenliği yükümlülüklerine aykırılık nedeniyle hukuki, idari ve cezai sorumlulukları ayrı ayrı incelenmiştir.
Türk Hukukunda patentin hukuki koruması

551 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye göre bir buluşa patent verilebilmesi için buluşun yeni olması gerekir. Kararnamede belirtilen yenilik mutlak anlamda yeniliktir. Fakat buna bazı istisnalar getirilmiştir. Başvuru tarihinden önceki on iki ay önce içinde veya rüçhan hakkı talep edilmişse rüçhan hakkı tarihinden önceki on iki ay içinde yapılan bazı açıklamalar yeniliği ortadan kaldırmamaktadır. Yeniliğin yanında bir buluşa patent verilebilmesi için buluşun teknolojik ilerleme meydana getirmesi ve ayrıca sanayide tatbik kabiliyetinin olması gerekir. Kanun hükmünde Kararnamede. belirtilen unsurların olmaması nedeni ile açıkça ve ayrıca belirterek mesela keşiflerin, bilgi derlemeleri gibi hususların patent kapsamına girmeyeceğini belirtilmiştir. Bazılarında ise bu ölçütler olmasına rağmen mesela kamu düzeni gibi sebeplerle hariç tutulmuş ya da ilaçlarda olduğu gibi geciktirilmiştir. İncelemeli sistemle ya da incelemesiz sistemle bir buluşa sahip olan patent sahibi kural olarak bundan dilediği gibi yararlanır. Hakkını ihlal eden üçüncü kişilerin fiilini önleyebilir. Ancak hakkı bazen kullanmanın kişisel a- maçlı olması ya da uluslararası anlaşmalar gereği veya rızası ile piyasaya arz etmesi. kanuni tekel. zorunlu lisans, ön kullanım hakkı gibi sebeplerle sınırlandırılmıştır. Belirtilen sınırlandırmanın dışında hakkı ihlal edilen patent sahibi koruma yollarına başvurarak hakkını koruyabilir. Mesela patentin hükümsüzlüğünü ileri sürebilir. tecavüzün durdurulmasını ve giderilmesini isteyebilir. Şayet zarar doğmuşsa zararın giderilmesini isteyebilir. Araç ve ü- rünlere el konulmasını ya da mülkiyetin tanınmasını talep edebilir. Menfaati olduğu taktirde tespit ve tedbir davalarının açabilir. İşçi buluşlarında tahkime gidebilir, ilgililerce zorunlu lisans talebinde bulunulabilir veya zorunlu lisansın iptali istenebilir. Bunun dışında patent uluslararası bir mesele olduğundan devletlerinde başvuracağı koruma yolları mevcuttur. Özellikle Ticaretle Bağlantılı Fikri Haklar sözleşmesi bu konuda hükümler içermektedir.
Anonim ortaklıkta payın rehni

Rehin hakkı, sahibine, alacağını öncelikle elde edebilmesi için, bir nesneyi, bir hakkı ya da başkaca bir malvarlığı değerini paraya çevirme yetkisini veren bir mutlak haktır. Pay sahipliği haklarından oluşan bir bütün olarak 'anonim ortaklık payı' rehin hakkına konu olabilir. Öte yandan, rehin hakkı sadece malvarlıksal değerler üzerinde kurulabildiği için, sadece bu nitelikteki pay sahipliği hakları rehnin kapsamına girer. Yönetsel nitelikte olanlar ise rehnin dışında kalır. Anonim ortaklık payı üzerinde rehin hakkı, bir 'hak rehni' niteliği taşıdığından, kurulması da 'alacakların ve diğer hakların rehni'ne ilişkin Medeni Kanun hükümlerine tabidir. Fayın hisse senedine bağlı olup olmamasına göre, uygulanacak hükümler farklıdır. Hisse senetleri üzerinde rehin hakkının kurulması ve ileri sürülmesi, kıymetli evraka özgü kurallara tabidir. Rehin hakkı, sahibine sadece paraya çevirme yetkisi tanıdığı için, rehinli paya bağlı haklar kural olarak rehinli alacaklı değil, pay sahibi tarafından kullandır. Malvarlıksal nitelikli pay sahipliği haklarının, rehnin kapsamı bakımından durumu, bu hakların hukuki niteliği ve tabi oldukları hükümlere göre belirlenir. Anonim ortaklığın sermaye ve yapısında meydana gelen değişikliklerin, paylar üzerindeki rehin hakkına etkisi, anonim ortaklıklar hukuku ile rehin hakkında geçerli olan ilke ve kurallar doğrultusunda ele alınmalıdır. Rehinli anonim ortaklık payının icra yoluyla paraya çevrilmesine; İcra ve İflas Kanunu'nda yer alan, menkullerin paraya çevrilmesine ilişkin hükümler uygulanır.
BİR TEMEL HAK GARANTİSİ OLARAK KİŞİ ÖZGÜRLÜĞÜ VE GÜVENLİĞİ HAKKI

Kişi özgürlüğü ve güvenliği hakkı kişinin fiziki hareket serbestisini koruyan bir temel haktır. Kişinin serbest dolaşım hakkı ya da kişinin özgürlüğünden yoksun bırakıldığı durumlarda maruz kaldığı muamele kişi özgürlüğü ve güvenliği hakkının konusunu teşkil etmez. Kişinin özgürlük ve güvenlik hakkından yoksun bırakılması ile serbest dolaşım hakkından yoksun bırakılması arasındaki farkı tayin etmek her zaman çok kolay değildir. Zira bu ikisi arasında yalnızca yoğunluk farkı bulunmaktadır. Kişinin özgürlüğünden yoksun bırakıldığının söylenebilmesi için somut olayın özelliklerine bakılır. Kişi özgürlüğü ve güvenliği hakkı demokratik bir toplumda vazgeçilmez bir öneme sahiptir. Bu nedenle, Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Evrensel Bildirisi, Birleşmiş Milletler Medeni ve Siyasi Haklar Sözleşmesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi, Avrupa Birliği Temel Haklar Şartı, diğer bazı bölgesel nitelikli insan hakları bildirileri gibi pek çok uluslararası belgede ve anayasalarda düzenlenmiştir. Kişi özgürlüğü ve güvenliği hakkı Türk Anayasası'nın da 19. maddesinde hüküm altına alınmıştır. Anayasa'nın 19. maddesi ve konunun düzenlendiği Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 5. maddesi benzer bir biçimde düzenlenmiştir. Her iki düzenlemede de kişi özgürlüğünün sınırlanabileceği haller sınırlayıcı bir biçimde sayılmıştır. Bunlar; yetkili bir mahkemenin verdiği mahkumiyet kararı sonrasında, mahkeme kararına uymama sebebiyle veya yükümlülüğün yerine getirilmesini sağlamak amacıyla, suç şüphesi nedeniyle yetkili merci önüne çıkarılmak amacıyla, gözetim veya eğitim amacıyla küçüklerin, bulaşıcı hastalığı olanların, akıl hastalarının, alkoliklerin, uyuşturucu bağımlılarının ve serserilerin ve son olarak ülkeye izinsiz girişin önlenmesi veya sınır dışı ve geri verme amacıyla kişinin özgürlüğünden yoksun bırakılmasıdır. Bu sebeplerden birine uygunluk, ilgili tutmanın hukuka uygun kabul edilebilmesi için yeterli değildir. Söz konusu işlemin kanunda öngörülen usule uygun olması da aranır. Anayasa'nın 19 ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 5. maddelerinde kişi özgürlüğünden yoksun bırakılanların hakları da düzenlenmiştir. Bunlar; anladığı dilde derhal bilgilendirilme hakkı, derhal bir hakim önüne çıkarılma hakkı, mahkemeye başvurma hakkı, haksız yere özgürlüklerinden yoksun bırakılanlar için tazminat hakkı ve Anayasanın 19/7 ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 5 /1-c bendi uyarınca özgürlüklerinden yoksun bırakılanlar için makul sürede yargılanma ve yargılama sırasında salıverilme hakkıdır. Burada bahsi geçen haklardan bazıları adil yargılanma hakkı kapsamında değerlendirilebilecek ise de özgürlük ve güvenlik hakkının öneminden dolayı özel olarak düzenlenmişlerdir.
Tanzimat sonrası Osmanlı uygulamasında haksız fiil sorumluluğu

Tanzimat ile birlikte Osmanlı Devleti hukuk ve yargı sisteminde bir takım değişikliklere gitmiştir. Bu kapsamda fıkhi birikim kanunlaştırılmaya başlanmıştır. Fıkhi açıdan ele alınıp tartışılan ve bugün haksız fiil sorumluluğu kapsamında ifade edilen konular da Tanzimat Dönemi'nde kanun metni haline getirilmiştir. Çalışmamızda Hanefi fıkhında haksız fiil sorumluluğunu ele alarak konu özelinde Osmanlı Devleti'nin fıkhi birikimi nasıl kanunlaştırdığını ve bunları nasıl uyguladığını tespit etmeye çalıştık. Bunun için öncelikle Tanzimat ve sonrasındaki süreci anlamaya gayret edip kanunlaştırma olgusu üzerinde durduk. Haksız fiil sorumluluğunun Tanzimat ve sonrası dönemdeki uygulamasını görmek için kanun metinleri ile birlikte kanunların uygulandığı mahkemelere ait dava kayıtlarını inceledik. Gerektiğinde arşiv kayıtlarına da müracaat ettik. Buralardan elde ettiğimiz verileri işlediğimizde Tanzimat ve sonrasında haksız fiil sorumluluğu açısından Hanefi fıkhına bağlı kalındığını gördük. Kanunlaştırma esnasında Hanefiliğe ait bazı klasik görüşlere yer verilmediğini söyleyebiliriz. Lakin bu, kanunlaştırmanın etkisinden ziyade mezhebin toplumsal ihtiyaçları dikkate alarak yeni olay ve olgular karşısında hareket kabiliyeti sunan sisteminden kaynaklanmaktadır. Zaman içerisinde birçok aklın süzgecinden geçerek tutarlılığını korumuş olan bu sistem, Tanzimat ve sonrası dönemde de kendini göstermektedir.
Zarar sigortalarında sigortacının kanuni halefiyeti

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu, sigortacının sigortalının zararını karşıladıktan sonra onun zarar sorumluna karşı sahip olduğu alacağa kanun gereği halef olacağını düzenlemektedir. Mal sigortaları bakımından sigortacının halefiyeti, mal sigortaları başlığı altında 1472'nci maddede; sorumluluk sigortaları bakımından ise sorumluluk sigortaları başlığı altında 1481'inci maddede düzenlenmiştir. Esas olarak bir borçlar hukuku kurumu olan ve üçlü ilişkilerde gündeme gelen halefiyet kurumu, sigorta hukuku yönünden emredici ve istisnai nitelikte olan bu hükümler ile özel bir düzenlemeye kavuşturulmuştur. Ancak hala mevcut düzenlemenin tatmin edici bir şekilde çözemediği ve öğretinin bile çoğu zaman doğru cevabı bulamadığı bir takım sorunlar varlığını sürdürmektedir. Bu belirsizliklerin ve eksikliklerin ortaya konulması amacıyla 'zarar sigortalarında sigortacının kanuni halefiyeti' konusu detaylı ve bir bütün olarak ele alınmış, problemlere yönelik çözüm önerileri sunulmuştur. Sigorta hukukunun merkezinde yer alan ve sıkça uygulama alanı bulan bu kurum, Alman ve İsviçre hukuk sistemleri ile mukayeseli olarak incelenmiş mevcut düzenlememizin eksik kalan yönleri saptanmaya çalışılmıştır. Ayrıca, Türkiye'nin Avrupa Birliği üyelik sürecine dahil olması ve AB üyesi ülkeler ile sıkı ilişkiler içinde olması, Avrupa Sigorta Sözleşmesi Hukuku İlkeleri'ni çalışmamız bakımından önemli hale getirmiş, bu nedenle denk düştüğü ölçüde çalışmamızda inceleme konusu yapılmıştır. Alman ve İsviçre Federal Mahkemesi'nin ilgili durumlara yönelik kararlarının Yargıtay kararları ile ne ölçüde bağdaştığının tespiti için sigortacının kanuni halefiyetine ilişkin Yargıtay kararlarına karşılık olarak aynı konuda Alman ve İsviçre Federal Mahkeme kararları tespit edilmiş ve bu kararların kıyaslanması araştırmamıza konu edilmiştir.
İş güvencesi hükümleri bakımından asıl işveren - alt işveren ilişkisi

İşçi - işveren ilişkisinde oldukça fazla uyuşmazlığın yaşandığı ve iş ilişkisinin en önemli aşamalardan biri olan iş sözleşmesinin sona ermesi aşamasında, iş güvencesi sisteminin sonucu olan işe iade davaları, güncel ve çokça karşılaşılan davalardır. İş güvencesi sistemi ile esasen iş ilişkisinin devamının sağlanması, işçinin işinin güvence altına alınması, işverenin keyfi olarak iş ilişkisini sonlandırmasının önüne geçilerek işçinin korunması hedeflenmiştir. 4857 sayılı İş Kanununda iş güvencesi sistemine yer verilmiş, iş güvencesi kapsamındaki ilişkilerde fesih serbestisi kaldırılmış, fesihte kanunda düzenlenen geçerli veya haklı nedenlerin varlığı aranmış, nedenlerin varlığını ispat yükü işverene yüklenmiş, bu düzenlemeye aykırı olarak yapılan fesihlerde ise işçinin işe iadesini talep edebileceği öngörülmüştür. İş Kanununda yer alan asıl işveren - alt işveren uygulaması ise, günümüzde sürekli olarak artmakta ve işçi - işveren ilişkisini farklı şekillerde etkilemektedir. İş hukukunda önemli bir yere sahip olan iş güvencesi sistemi bakımından asıl işveren ve alt işverenin rolleri, sorumlulukları, işe iade davalarındaki konumları, bu ilişkinin işçiye yansımaları uygulamada sorunlara yol açmaktadır. Tezimizde iş güvencesi sistemi ve bu sistemin sonucu olan işe iade davaları bakımından asıl işveren - alt işveren ilişkisi ele alınmış, özellikle alt işveren işçisinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanma şartları, işe iade davalarında asıl işveren ve alt işverenin taraf sıfatı, işe iade davalarına bağlanan sonuçlardan asıl işveren ve alt işverenin ne şekilde sorumlu olacağı ve asıl işveren - alt işveren ilişkisinde işveren değişikliklerinin iş güvencesi bakımından etkileri hususları İş Kanunu kapsamında, doktrindeki görüşler ve Yargıtay kararlarından da faydalanılarak incelenmeye çalışılmıştır.
Türk Hukuku'na ve Fıdıc'e göre kat karşılığı inşaat sözleşmesinde yüklenicinin borçları

İnşaat sektörü ülkemiz ekonomisinde belirleyici rol oynamaktadır. Günümüzde popüler olan ve uzun vadede popülerliğini devam ettireceği öngörülen kentsel dönüşüm planlamaları bu sektörün ekonomideki payının artacağını göstermektedir. Bu yüzdendir ki ulusal ve uluslararası inşaat firmaları ile arsa sahipleri arasındaki uyuşmazlıklarda uygulanacak hukuki düzenlemeler önem arz etmektedir. Kat karşılığı inşaat sözleşmesi ile ilgili yasal düzenleme bulunmamaktadır. Dolayısıyla bu sözleşmelerden doğan uyuşmazlıklarda bir takım düzenlemelerin doğrudan, bazı düzenlemelerin de kıyas yolu ile uygulanması gerekmektedir. Çalışmada genel hatları ile kat karşılığı inşaat sözleşmesinin tanımı, hukuki niteliği, şekli, benzer diğer sözleşmelerden farklılıkları, sözleşmenin tarafları ve sona erme sebepleri belirtilmiştir. Bu çalışmanın temelini teşkil eden; sözleşme taraflarının sorumlulukları detaylı olarak anlatılmıştır. Ayrıca yüklenicinin teslimden sonraki sorumluluklarından da bahsedilmiştir. Genellikle yüklenici firmanın yabancı olması durumunda kat karşılığı inşaat sözleşmelerinde FIDIC standart sözleşmeleri uygulanmaktadır. Günümüzde ulusal firmalar tarafından da kullanılan standart sözleşmeler, yüklenicinin tabi olduğu hukuk düzenini bilmemesinden kaynaklanacak sorunların önüne geçmeyi hedeflemektedir. Çalışmada FIDIC standart sözleşmeleri kapsamında yüklenicinin sorumluluklarından da bahsedilmiştir. Yüklenicinin sorumluluklarını yerine getirmemesi veya temerrüde düşmesi neticesinde; uygulamada cezai şart ve kira tazminatı müesseseleri gündeme gelebilmektedir. Çalışmada bu müesseselerden bahsedilmiş ve hangi durumlarda uygulanabileceği belirtilmiştir. Son olarak kat karşılığı inşaat sözleşmesinden doğan uyuşmazlıklar ve ilgili yargı kararları ele alınarak; özellikle yüklenicinin sorumlulukları konusunun somutlaştırılması hedeflenmiştir.
Afet riski altındaki alanlarda riskli yapı ve hukuki rejimi

Kentler zaman içerisinde plansız olarak büyümekte, doğal ve çevresel faktörlerin etkisiyle yıpranmaktadır. Yaşanan kentsel sorunlar kentsel dönüşümü zorunlu hale getirmektedir. Kentsel dönüşüm faaliyetleri kentlerin fiziksel durumlarının düzeltilmesi, tarihi ve kültürel mirasının korunması, ekonomik yönden iyileşmesinin sağlanması, afet riskine karşı gerekli önlemlerin alınması amaçlarıyla yapılmaktadır. Bu süreçte gerçekleşen uygulamalar ekonomik, sosyal, siyasi ve hukuki bir çatıda birleşmektedir. Ülkemiz coğrafi konumu, jeolojik ve jeomorfolojik yapısı gereği bir afet ülkesidir. Yapı stoğumuz standartsız ve yaşlıdır. Standartsız ve yaşlı yapı stoğu afet gibi bir dış kuvvetin etkisiyle çoğu zaman ağır hasarlı hale gelmekte ya da yıkılmaktadır. Afet sonrasında ortaya çıkan ağır can ve mal kaybı, riskli yapı stoğunun tespiti ve bu yapıların güvenli hale getirilmesi gerekliliğini ortaya koymaktadır. Afet riskini önlemeye yönelik uygulamalar içeren çok sayıda yasal düzenleme bulunmaktadır. Ancak bu yasal düzenlemelerin getirdiği uygulamaların afetten önce tedbir almak için değil, afet sonrası yaraları sarmak için kullanıldığı görülmektedir. 6306 Sayılı Afet Riski Altındaki Alanların Dönüştürülmesi Hakkında Kanun, riskli alan uygulaması ile kentsel estetik düzen çerçevesinde afet riskine karşı gerekli önlemleri almayı ve yaşam için sağlıklı ve güvenli çevreler oluşturmayı hedeflemektedir. Ancak kanun bu amacı gerçekleştirmek üzere idareye geniş yetkiler tanımaktadır ve içeriği belirsiz olan pek çok hüküm içermektedir. Dönüşüm faaliyetleri sırasında tesis edilen idari işlemler kişi hak ve hürriyetlerine yönelmektedir. Bu süreçte yapılan hukuka aykırı uygulamaların ortaya çıkarılması ve kişilerin hak kayıpları yaşamasının önüne geçilmesi amacıyla riskli alanlarda bulunan riskli yapıların geçireceği hukuki sürecin incelenmesi gerekmektedir. Bu kapsamda çalışmamızın ilk bölümünde afet riski kavramı, riskli alan kavramı ve riskli alanların tespiti ele alınmaktadır. İkinci bölümde, riskli alanlarda riskli yapı kavramı ve riskli yapı tespit süreci incelenmektedir. Üçüncü bölümde ise riskli yapı tespiti işleminin hukuki sonuçları ve riskli yapı tespiti işleminin denetimine yer verilmektedir.
Aile dostu iş hukuku uygulamaları

İş ve aile sorumlulukları yetişkin hayatının önemli boyutlarını oluşturmakta olup iki sorumluluk arasındaki dengenin sağlanması demografik yapıda, aile yapısında, kültürde, istihdam piyasalarında ve işin doğasındaki dönüşüm sebebiyle daha da zorlaşmaktadır. Bu dengenin sağlanamaması aile ile ilgili, iş ile ilgili ve sağlıkla ilgili sonuçlar doğurmaktadır. Bu kapsamda geliştirilecek aile dostu iş hukuku uygulamaları hukukun zorlayıcı yapısı sayesinde eşit olmayanlar arası ilişkilerin düzenlenmesinde etkili bir araç olabilecektir. Bu kapsamda esnek istihdam biçimlerine, izin düzenlemelerine ve bağımlı bakımı düzenlemelerine başvurulmaktadır. Bu çalışmanın amacı; iş ve ailedeki değişimleri göz önünde bulundurarak aile dostu iş hukuku uygulamalarının ortaya konması ve bu kapsamda Türk İş Hukuku'ndaki aile dostu uygulamaların uluslararası iş hukuku kaynakları ve bazı yabancı ülke hukuklarındaki düzenlemeler kapsamında incelenmesidir. Bu çerçevede iş hukuku düzenlemelerinin aile söz konusu olduğunda asgari standartların üzerini hedeflemesi, toplumsal cinsiyet kalıplarını pekiştirebilecek uygulamalardan uzaklaşılması, güvenceli esneklik uygulamalarının güvence boyutunun daha fazla desteklenmesi, izin düzenlemelerinde her iki ebeveynin de göz önünde bulundurulması ve bağımlı bakımına yönelik bakım hizmetleri ve bakım sübvansiyonlarının sunulmasına ihtiyaç olduğu ileri sürülmektedir.
Çağdaş dönemde islam hukukçularının mülkiyet kavramına yaklaşımları

Bu çalışma, çağdaş dönemdeki İslam hukukçularının mülkiyet kavramına yaklaşımlarını konu edinmektedir. Bu dönemde, siyasi ve toplumsal kurumlarda yaşanan dönüşümlerin yanında dini konu ve meseleler etrafında da yoğun tartışmalar yaşanmıştır. Bu konulardan biri olan mülkiyet, hak ile ilişkisinden dolayı önceleri Batı'da bazı tartışmalara konu olmuş ve bu tartışmalar bir süre sonra İslam dünyasını da etkilemiştir. Bu çalışma, mülkiyet kavramı etrafında yaşanıp İslam dünyasına muhtelif kanallardan taşınan tartışmaların çağdaş dönemdeki İslam hukukçularına yansımasını incelemektedir. Çalışmada, Fransız kamu hukukçusu Leon Duguit ile Mısırlı İslam hukukçusu Senhuri arasındaki irtibat üzerinden mülkiyetle ilgili bazı tartışmalar ele alınmıştır. Mülkiyet kavramı hakkında genel olarak 'sosyal fonksiyon' yönüne yoğunlaşan Duguit ve ondan etkilendiği varsayılan Senhuri'nin çağdaş dönemdeki diğer İslam hukukçuları ile ilişkileri de çalışmada incelenmiş ve bu dönemdeki İslam hukukçularının mülkiyetle alakalı temayüllerine değinilmiştir. Yaşanan tartışmalar ve ortaya çıkan temayüller içinde öne çıkan 'sosyal fonksiyon' kavramının Arap dünyasındaki bazı kanunlara nasıl yansıdığı da çalışmada izi sürülen meselelerden olmuştur.
Rekabet uyuşmazlıklarının tahkime elverişliliği

Günümüzde, büyük bir hızla genişleyen uluslararası ticarette ortaya çıkan anlaşmazlıkların çözümünde tarafsız ve etkin bir uyuşmazlık çözüm yolu olarak görülen tahkim, ulusal yargı organlarına göre çok daha fazla tercih edilmektedir. Hızla büyüyen dünya ticaretinin rekabetçi ekonomileri öne çıkarması, uluslararası ticaretten önemli bir pay almak isteyen ülkelerin rekabet hukukuna büyük değer atfetmesine neden olmaktadır. Gerek tahkim, gerek rekabet hukuku küreselleşen dünyada hızla gelişmekte olduğundan, uluslararası ticaret bakımından kaçınılmaz bir ortak oyun alanı ortaya çıkmıştır. Bu çalışma, rekabet hukuku-tahkim hukuku ilişkisinde özellikle rekabet uyuşmazlıklarının tahkime elverişliliği noktasına odaklanmaktadır. İlk bölümde, non-arbitrability doktrini analiz edilerek tahkime elverişlilik kavramının tanımlanmasına ilişkin genel hukuki çerçeve belirlenecektir. İkinci bölümde, rekabet uyuşmazlıklarının tahkime elverişliliğinin ABD ve AB hukuklarındaki gelişimi incelenecektir. Üçüncü bölümde, Türk hukukunda tahkime elverişliliği düzenleyen hukuki metinler ve konuya ilişkin yargı kararları kronolojik sistematik içinde incelenecektir. Dördüncü bölümde rekabet uyuşmazlıklarının tahkime elverişliliğinin hakemler ve mahkemelerce tespit edilmesine ilişkin usul ve esas sorunları ele alınacaktır. Böylelikle, çalışmamızda karşılaştırmalı hukuktan da yararlanılarak Türkiye'de rekabet uyuşmazlıklarının tahkime elverişliliğine ilişkin teorik ve pratik çerçeve ortaya konmaya çalışılacaktır.