turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kısmi ifa imkansızlığı

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun yürürlüğe girmesiyle birlikte 'kısmi ifa imkansızlığı' kavramı kanun metninde ilk defa kullanılmıştır. Kanun gerekçesinde zorunlu bir düzenleme olarak kabul edilen TBK m. 137 ile borçlunun sorumlu olmadığı kısmi ifa imkansızlığı düzenlenmiş olmasına rağmen, borçlunun sorumlu olduğu kısmi ifa imkansızlığı düzenlenmemiştir. Eksik bir düzenleme olan ve TBK m. 137'de düzenlenen kısmi ifa imkansızlığının incelendiği çalışmamızın birinci bölümünde imkansızlık kavramı, imkansızlığın dayandığı sebepler ve imkansızlık türleri incelenmek suretiyle türler arasındaki farklar ortaya koyulmuştur. İkinci bölümde çalışmamızın konusu olan kısmi ifa imkansızlığı TBK m. 137'deki düzenlemenin aksine borçlunun sorumlu olduğu kısmi ifa imkansızlığı ve borçlunun sorumlu olmadığı kısmi ifa imkansızlığı ayrımına tabi tutularak incelenmiştir. Tek tarafa borç yükleyen sözleşmeler ve karşılıklı borç yükleyen sözleşmelerde meydana gelen kısmi ifa imkansızlığı irdelendikten sonra kısmi ifa imkansızlığını meydana getiren unsurlar ve bu kapsamda kısmi ifa, bölünebilir-bölünemez edim kavramları ele alınmıştır. İkinci bölüm, kısmi ifa imkansızlığının benzer kavramlar ile karşılaştırılması suretiyle sonlandırılmıştır. Üçüncü bölümde ise, borçlunun sorumlu olduğu ifa imkansızlığı ile borçlunun sorumlu olmadığı kısmi ifa imkansızlığına bağlanan sonuçlar detaylı olarak ele alınmıştır. Bu kapsamda kısmi ifa imkansızlığının borç ilişkisine etkisi, bildirim ve zararın artmaması için gerekli önlemlerin alınması yükümlülüğü, kaim değer talebi, bu talebin unsurları ve sonuçları ile tazminat talebinin sınırları çizilmiştir. İki tarafa borç yükleyen sözleşmelerde meydana gelen kısmi ifa imkansızlığının karşı edimin akıbetini nasıl etkilediği sorusunun cevaplandırılması suretiyle üçüncü bölüm de sonlandırılmıştır.
Çekte vade sorunu

İleri tarihli çekler, türk ticari piyasasının ihtiyaçları doğrultusunda doğmuş bir sistemdir. Sistemin uygulanmaya başladığı yıllarda Çeke ilişkin hükümler, Türk Ticaret Kanunu hükümleri içerisinde dar bir kapsamda düzenlenmekteydi. Türk Ticaret Kanununu hükümlerinin, 'çekin göründüğünde ödenir' hükmünü kabul etmesi ileri tarihli çeklerin yaygınlaşmasına sebebiyet vermiştir. İleri tarihli çeklerin yaygınlaşması, karşılıksız çek keşide etme suç oranı da ülke genelinde attırmış olup sosyal ve ekonomik sorunların ortaya çıkmasına sebep olmuştur. Bu sorunların giderilmesi amacıyla, çeke ilişkin yeni bir kanun yapılması gerekmiştir. Bu kapsamda, 3167 sayılı Çek Kanunu yürürlüğe girmiş ve Türk Ticaret Kanunu hükümleri ile paralel olarak düzenleme tarihinden önce muhatap bankaya ibraz edilen çekin, karşılıksız çıkması durumunda cezai nitelikte yaptırım uygulanacağını öngörmüştür. Bahsi geçen sorunların aynı şekilde devam etmesi 5941 sayılı çek kanununun yürürlüğe girmesini hızlandırmıştır. 5941 sayılı çek kanunu ile de karşılıksız çek keşide etme suçunun yaptırımı olarak cezai nitelikte olan unsurlar belirlenmiş ancak çekin, düzenlenme tarihinden önce muhatap bankaya ibrazı halinde karşılıksızdır işlemi yapılmasının önüne geçilmiştir. Bu durum ileri tarihli çeklerin, kanun çerçevesinde korunmasını sağlayan ilk resmi adım olmuştur. Adli nitelikteki yaptırımların, Anayasa ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi hükümlerine aykırı olması ve kişilerin borç ilişkisinden dolayı hürriyetlerini bağlayıcı cezalaralması yoğun bir şekilde eleştirilmeye devam edilmiş sonuç olarak 5941 sayılı kanun 6237 sayılı kanun ile değişikliğe uğramıştır. Yürürlüğe giren bu kanun ile karşılıksız çek keşide etme suçunun yaptırımı cezai nitelikten kurtulup idari nitelikte bir yaptırıma dönüştürülmüştür.
Elektrik piyasasında tüketici ve tüketiciye yansıtılan maliyet unsurları

Elektrik piyasasının karmaşık ve dinamik yapısı nedeniyle güçsüz ve sözleşme şartlarını belirlemede etkisiz kalan tüketiciler faturalarda yansıtılan maliyet unsurlarına katlanmak zorunda kalmaktadır. Bu çalışmada, elektrik piyasası mevzuatında tüketicinin yeri, taraf olduğu sözleşmeler ve bunun neticesinde faturalara yansıtılan maliyet unsurları incelenmiştir. Çalışmanın birinci bölümünde elektrik piyasasına ve elektrik piyasasından doğan faaliyetlere değinilmiştir. İkinci bölümde ise bu faaliyetlere tüketicinin hangi şekilde dahil olduğu, uygulamada sıklıkla taraf olduğu sözleşmeler; elektriğin hukuki niteliği, kamu ve evrensel hizmet özelliği, sözleşmelere idarenin etkisi ve sözleşme yapma mecburiyeti irdelenmiştir. Üçüncü bölümde faturalar aracılığı ile tüketiciye yansıtılan tartışmalı maliyet unsurlarına değinilerek, güncel içtihatlar ve kanun değişikliklerinin sonuçlarına değinilmiştir. Sonuç itibari ile elektrik piyasasında ve mevzuatında ifade edilen her tüketicinin 6502 sayılı Kanun kapsamında tüketici olmadığı, bu nedenle TKHK'nın sağladığı özel korumalardan yararlanamayacağı ve ayrıca detaylı olarak bu alanda tüketiciye yansıtılan maliyet unsurları belirlenmiştir. Aynı zamanda bu bedeller için farklı yönde içtihatlara ve karışıklığı gideren köklü yasal değişikliklere de değinilmiştir.
Alacağın devrinde devredenin garanti yükümlülüğü

Çalışmamızın konusunu alacağın devri kavramı ve buna bağlanan hukuki sonuçlar teşkil etmektedir. Özellikle, alacağını bir ivaz karşılığı devreden kişinin alacağın varlığından ve borçlunun ödeme gücünden sorumluluğu çalışmamızın temelini oluşturmaktadır. Burada hedef, yeni düzenleme ile devredenin kanuni sorumluluğunun genişletilmesinin uygulamaya nasıl yansıyacağını, düzenlemenin yorumuyla açıklığa kavuşturmaktır. Method olarak çalışmamızda ele alınan konular, yeni düzenlemeler de göz önünde bulundurularak, ülkemiz hukuk sistemi açısından değerlendirilmiş ve içtihatlardan da yararlanılarak, öğreti ve uygulamayı esas alan bir çalışma hedeflenmiştir. Türk Borçlar Hukukunda alacağın devri kavramı ve devredenin bundan doğan sorumluluğunun açıklığa kavuşturulması konularında çalışmamızın yararlı olabileceği düşüncesindeyiz.
Yabancıların Türkiye'de taşınmaz edinme ehliyeti

Yabancıların Türkiye'de taşınmaz mal edinmeleri son yıllarda çok tartışılan bir konudur. Uzun süre kendi halinde bulunan bir uygulama halindeyken, 'uyum süreci' adı altında yeniden düzenlenme ihtiyacı hissedilmiştir. Yasama organı eski duruma nazaran farklılıklar gösteren bir düzenlemeyi yürürlüğe koymuş fakat Anayasa Mahkemesince iptal edilmiştir. Bundan sonra belirsiz bir duruma giren konu, 2006 yılının başında yürürlüğe konan bazı yasal düzenlemelerle yeni bir şekil almıştır. Bu çalışmamızda öncelikle, Yabancılar Hukuku kapsamında yabancılar kavramı ve taşınmaz mülkiyeti kavramı üzerinde durulacaktır. Daha sonra Yabancıların taşınmaz mülkiyeti edinebilmesi, tarihsel gelişimi ve yabancıların Türkiye'de taşınmaz edinme ehliyeti, Türkiye Mevzuatında değerlendirilerek ve öğretideki tartışmalı hususlar ile birlikte yargı kararları ışığında ele alınacaktır.
Eser sözleşmesinde bedelin götürü usulle belirlenmesi

Götürü Bedel, BK'nun 480. maddesinde düzenlenmistir. Maddede götürü bedel kavramının tanımı yapılmamıs, ancak en önemli ayırıcı özellikleri belirtilerek bir anlamda çerçevesi çizilmistir. Bedelin götürü olarak tespit edilmesi demek, ödenecek bedel kesin ve net olarak önceden tespiti demektir. Eser sözlesmesinde bedelin götürü olarak belirlenmesi ve söz konusu götürü ücretin degistirilemeyecegi ilkesi günümüzde rastlanılan daha karmasık yapılı eser sözlesmelerinde taraflar arasında uyusmazlıklar çıkmasına neden olmaktadır. Gerçekten de, eserin yapımına baslandıktan sonra, degisen ihtiyaçlar, yeni üretim yöntemlerinin ortaya çıkması, tarafların sonradan degisen istekleri dogrultusunda yüklenici tarafından meydana getirilecek eserde degisiklikler, eklemeler yapılması zorunlu hale gelebilmektedir. Tüm bu durumlarda götürü bedelin değişmeyeceğini iddia etmek hakkaniyete uygun degildir. Tezimizin amacı, bedelin götürü olarak belirlendigi bir eser sözlesmesinde, götürü bedelin hangi hallerde artacagının, artan götürü bedelin nasıl hesaplanacagının incelenerek, açıklıga kavuşturulmasıdır. Böylelikle çalışmamızın konusunu oluşturan ve eser sözleşmesinde tarafların kararlaştırabileceği bedel türlerinden biri olan götürü usulü bedeli tüm yönleri ile inceledik. Birinci bölümde eser sözleşmesine genel olarak ve eser sözleşmesinin benzer sözleşmelerler karşılaştırılmasına yer verip çalışmamıza temel teşkil edecek başlıklara değindik. İkinci bölümde çalışmamızın konusu olan eser sözleşmesinde bedel tesbiti yer verdik. Ayrıca Borçlar Kanununun konumuzla ilgili düzenleyen maddelerini tüm yönleri ile inceledik. Üçüncü bölümde götürü usulle bedel tesbiti ve ortaya çıkabilecek bazı durumları değerlendirdik. Sonuç bölümü ile de çalışmamızda vardığımız önemli hususları belirterek çalışmamızı sonlandırmış bulunuyoruz.
Türk Ceza Hukukunda uzlaşma

Ülkemizde yargının en önemli sorununun iş yükü olduğunu gören yasa koyucu, modern ceza hukuku anlayışı sonucu, bazı basit uyuşmazlıkların mahkemeye gelmeden tarafların anlaşması yolu ile çözülmesini sağlayacak kurumların tesisini gerekli görmüştür. Bu anlayış çerçevesinde, bozulan toplumsal barışın tarafların anlaşması ile yeniden sağlanmasını amaçlanmıştır. Uyuşmazlıkların çözümünün uzun zaman alması, yargılamanın masraflı oluşu ve yargının iş yükü gelişmiş ülkelerin hukuklarında alternatif çözüm yollarının kabul edilmesine sebep olmuştur. Mukayeseli hukukta yıllardır uygulanmakta olan uzlaşma kurumu, yakın zamanda bizim de ceza yasalarımıza girmiştir. TCK ve CMK'da düzenlenen uzlaşma kurumu temelde; şikayete bağlı suçlarda fail ve mağdurun uzlaşması ile uyuşmazlığın sona erdirilmesi esasına dayanmaktadır. Uzlaşma, tarafların uzlaştırmacı aracılığıyla bir araya getirilerek, suç sonrası oluşan zararın fail tarafından giderilmesiyle uyuşmazlığın, soruşturma aşamasında takipsizlik, kovuşturma aşamasında davanın düşmesiyle son bulmasıdır. Uzlaşma kurumunun özü bu şekilde olmakla birlikte, kurumun uygulamasında birçok hukuki problem ortaya çıkmaktadır. Anglosakson ve kıta Avrupa'sı hukuklarında uzun zamandır etkin bir şekilde uygulanan uzlaşma kurumu, ceza hukukumuzda çok yeni bir kurumdur. Bu açıdan uzlaşmanın uygulanmasında sorunların bulunması doğal bir durumdur. Yaptığımız bu çalışmada amacımız, uzlaşma kurumunun hukukumuzda başarılı, etkin ve adil yargılama hakkına uygun bir şekilde uygulanabilmesi için karşılaşılabilecek sorunları tartışarak düşüncelerimizi açıklamak suretiyle katkıda bulunmaya çalışmaktır. Uzlaşma, hukukumuzda yeni bir kurum olması ve kişiler tarafından fazla bilinmemesi nedeniyle uygulanması tam anlamıyla sağlanamamıştır. Çalışmamızda, uzlaşmanın uygulanması hukuklarında yerleşmiş olan ülkelerin mevzuat ve uygulamalarından bahsedilerek konu açıklanmaya çalışılmıştır. Daha sonra bizim hukukumuzdaki durum anlatılarak, uygulamadaki eksikliklere ışık tutulmaya çalışılmıştır. Sonuç olarak ise, uzlaşmanın sadece yasalarda yer almasının bu kurumun etkinliğini sağlamaya yetmeyeceği görülmüştür. Uzlaşmanın uygulanmasının artırılabilmesi için, yardımcı bazı kurumların kabul edilmesi gerektiği, tarafların ve uygulayıcıların eğitilmeleri gerektiği bunun yanında uzlaşmanın ne olduğu ve sonuçlarının anlatılması gerektiği sonucuna varılmıştır. Ülkemizdeki yargılama makamlarının ağır iş yükü, yargılama masrafı, makul sürede yargılama yapılması ve mağdurun suç sonrası oluşan zararını giderme düşüncesi yargıya alternatif çözümlerinin uygulanmasının bir gereklilik olduğunu bize göstermiştir.
Gayrimenkul kiraları hakkındaki kanuna tabi kira sözleşmelerinin sona ermesi

Bu çalışmamızda, 6570 sayılı Gayrimenkul Kiralan Hakkındaki Kanun'a tabi kira özleşmelerinin sona ermesi halleri, diğer bir deyişle anılan yasada düzenlenen tahliye sebepleri konu edilmiştir. Çalışma 3 bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, kısaca kira sözleşmesinin tanımı, unsurları, hukuki niteliği ile Gayrirnenkul Kjralan -Hakkındaki Kanun'un tarihçesi, kabul ediliş gayesi ve uygulama alanı açıklanmıştır. İkinci ve üçüncü bölümde yasada düzenlenen tahliye sebeplerine yer verilmiştir. İkinci bölümde kiralayandan kaynaklanan tahliye sebepleri, üçüncü bölümde ise kiracıdan kaynaklanan tahliye sebepleri birer birer ve ayrıntılı bir şekilde incelenmiştir.
Fikir ve sanat eserleri üzerindeki hakların miras yoluyla intikali

Fikir ve Sanat Eserleri, 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu tarafından düzenlenmistir. Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu; eser olabilmek içinsahibinin özelligini tasıması ve kanunda sayılan ilim ve edebiyat eseri, güzel sanat eseri, müzik eseri, sinema eseri ve islenme eser türlerinden birine girmesi gerekmektedir. Eser sahibi öldükten sonra eseri ve eseri üzerindeki haklarının korunmasıtezimizde incelenmistir. Eser sahibinin eseri üzerindeki hakları manevi ve mali hakları olmak üzere ikiye ayrılır. Mali degeri bulunan haklara mali haklar, para ile ölçülmesi mümkün olmayan haklara manevi haklar denir. Eser sahibinin manevi hakları Fikir ve sanat Eserleri Kanunu mad.14-17arasında düzenlenmistir. Manevi hakların eser sahibi öldükten sonra FSEKmad.19'da belirtilen kisilerce kullanılmaktadır. Eser sahibinin mali hakları ise kanunda 21-25 ve 45. madde dedüzenlenmistir. Eser sahibi öldükten sonra mali haklar, 63. maddeye göremirasçılara intikal etmektedir. Sonuç olarak eser sahibi öldükten sonra eseri üzerindeki mali ve manevi hakların kullanılması kanunda ayrı düzenlenmis, ayrı hükümlerle koruma altına alınmıstır.
Tasarım hakkı ve tasarım hakkının hükümsüzlüğü

Tasarım, fikri çalışmanın sonucu ortaya çıkan bir ürünün tamamı veya bir parçası üzerindeki süslemenin, çizgi, şekil, biçim, biçim, renk, doku, malzeme veya esneklik gibi insan duyuları ile algılanan çeşitli unsur veya özelliklerinin oluşturduğu bütünü ifade etmektedir. Bu tanım çerçevesinde tasarım, kısaca bir ürünün görünümü olarak tanımlanabilir. Tasarım kavramı, yetmiş yıl gibi uzun bir süredir Hukukumuzda bilinmekle birlikte bu konudaki ilk özel düzenlemeye 1995 yılında mevzuatımızda yer verilmiştir. Bu süreç içinde tasarımlar, Türk Ticaret Kanunu'nun haksız rekabet hükümleri ile Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu çerçevesinde korunmaya çalışılmıştır. Bir tasarımın 554 sayılı KHK çerçevesinde korunabilmesi için yeni ve ayırt edici nitelikte olması, ilgili ürünün teknik zorunluluğun sonucunda ortaya çıkmış olmaması, kamu düzeni ve genel ahlaka aykırı olmaması ve tasarım üzerindeki hakkın gerçekten o tasarımı ortaya çıkaran hak sahibine ait olması gerekir. Bu özellikleri taşımayan tasarımlar, Türk Patent Enstitüsü' ne başvuru esnasında itiraz gelmediği sürece inceleme yapamadığından tescil edilebilmektedir. Bu durumu göz önüne alan yasa koyucu, tasarımın hükümsüzlüğü müessesesini düzenlemiştir. 554 sayılı KHK'nın 43'üncü maddesinde düzenlenen hükümsüzlük sebeplerinin varlığı durumunda tasarımın hükümsüzlüğüne ancak mahkeme tarafından karar verilebilecektir. Koruma süresinin devamınca veya hakkın sona ermesini izleyen beş yıl içinde açılabilen hükümsüzlük davasında verilen kararlar, uygulanmış mahkeme kararları ve sözleşmeler haricinde geriye etkili olup herkese karşı ileri sürülebilecektir.
Hanefİ ve Şafiİ mezhepleri örnekliğinde Nehyin delaleti ve furu fıkha yansımaları

Müslüman bir mükellefin dünya ve ahiret mutluluğunu elde edebilmesi için bilmesi gereken 'emirler' ve 'nehiyler', fıkıh usulü eserlerinde gerek dünya ve gerekse ahiret hayatı açısından ele alınmaktadır. Zira bu konular, kişinin hem bireysel davranışlarını, hem de diğer insanlarla ilişkilerini düzenlemesi bakımından dünya hayatını ilişkindir. Aynı zamanda kişinin mükafatı elde etmesi/cezayı hak etmesi bakımından da ahiret hayatını ilgilendirmektedir. Bu çalışmamız, söz konusu iki kavramdan biri olan 'nehy'in delaleti ve furu fıkha dair yansımalarını, Hanefi ve Şafii mezhepleri örnekliğinde konu edinmektedir. Nehyin delaleti meselesi, İslam'ın ilk dönemlerinden itibaren işlenen konu olması nedeniyle, çalışmamızda, bu konu, fıkıh usulü alanında tedvin edilmiş ilk eserlerden itibaren ele alınmaktadır. Ayrıca mezheplerin temel görüşlerini yansıtması bakımından, söz konusu mezheplerde önemli yere sahip İslam hukukçularının konuya ilişkin görüşleri incelenmektedir. Çalışmamızın birinci bölümünde nehiy kavramı tanımlanmakta ve nehiyle ilgili bazı meseleler kısaca ele alınmaktadır. İkinci bölümde Hanefi ve Şafii mezheplerine mensup İslam hukukçularının nehyin delaleti konusundaki görüşleri sunulmaktadır. Üçüncü bölümde ise, çalışmamız furu fıkıh alanından verilen örnekler bağlamında, Hanefi ve Şafii mezhebine mensup İslam hukukçularının benimsedikleri görüşler ile tatbik edilen furu fıkıh arasında uyumun var olup olmadığını konu edinmektedir.
Elektronik imza uygulamasında kullanılan zorunlu ve ihtiyari dokümanlar

Elektronik imza uygulamasında kullanılan ihtiyari ve zorunlu dokümanlar, uygulamanın hukuki alt yapısını ortaya koymakla birlikte, uygulamanın teknik bazı özelliklerinin kullanılabilmesini de sağlarlar. Elektronik imza uygulamasında, mevzuattan kaynaklanan sorumlulukların yanı sıra katılımcılara ait sorumluluk yapısı yine kullanılan ihtiyari ve zorunlu dokümanlarla belirlenir. Katılımcılar ve sorumlulukları, elektronik imza uygulamasının teknik özelliklerine göre değişir. Elektronik imza uygulamasında kullanılan sözleşmeler dışındaki dokümanlar genellikle tek taraflı irade beyanı yapısında olup katılımcılar bu beyanla hem diğer katılımcılara hem de regülatöre karşı beyanlarıyla bağlı duruma gelirler. Ülkemizde, elektronik imza uygulamasında kullanılan son kullanıcı sözleşmeleri, kurumsal başvuru sözleşmeleri, sertifika uygulama esasları, sertifika ilkeleri, zaman damgası uygulama esasları, zaman damgası ilkeleri ve imza ilkeleri dokümanları, Elektronik İmza Kanunu, Borçlar Kanunu, Ticaret Kanunu ve Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun ve ilgili mevzuat doğrultusunda hazırlanmalıdır. Bu dokümanların ayrıca RFC, ETSI ve CEN tarafından yayınlanan ve elektronik imza mevzuatı ile zorunlu veya ihtiyari uyumluluk getirilendokümanlarla uyumlu olmasına dikkat edilmelidir.
Üreticinin ayıplı ürününün sebep olduğu zararlar nedeniyle üçüncü kişilere karşı sorumluluğu

Dünya genelinde 1980'lerden sonra yaşanan ayıplı ürünlerin sebep olduğu ciddi boyuttaki zararlar, ayıplı ürünlerin toplum sağlığına ve insan hayatına karşı tehdit oluşturduğunu, belirgin bir şekilde ortaya çıkarmıştır. Bir tarafta uluslararası alanda yaygınlaşarak çalışan dev üretici firmaların yer alması, diğer tarafta tüketiciler, sorunun taraf eşitliği olmayan bir kulvarda çözümlenmesini dayatmaktadır. Bu nedenledir ki, tarafların eşit olduğu sorunları temel alan genel kusur sorumluluğu kuralları üreticinin sorumluluğu alanında yetersiz kalmakta ve tüketicileri, üstesinden gelemeyecekleri zorluklara itmektedir. Bu nedenle ülkemizde bu konunun özel olarak düzenlenmesi gerekmektedir ve bu çalışma ile de bu husus incelenmektedir.
6698 sayılı kişisel verilerin korunması kanunu kapsamında işçinin korunması

İşçi ve işveren arasındaki uyuşmazlıklarda iş hukuku mevzuatı öncelikli uygulanmaktadır. Bu düzenlemelerdeki temel amaç, işverene göre daha zayıf durumda olan işçiyi korumaktır. Kişisel veriler, öncelikle bireylerin özel hayatına ilişkin olduğundan, hem ulusal hem de uluslararası kurallarla korunmaktadır. Ülkemizde kişisel veriler, başta Anayasa olmak üzere, Kişisel Verilerin Korunması Kanunu, Türk Medeni Kanunu, Türk Borçlar Kanunu, İş Kanunu, Türk Ceza Kanunu, Ceza Muhakemeleri Kanunu, Polis Vazife ve Salahiyet Kanunu, Elektronik Haberleşme Kanunu, Elektronik Ticaret Kanunu ve Bankacılık Kanunu'nu gibi çeşitli kanunlarla koruma altına alınmıştır. 07.04. 2016 tarihinde yürürlüğe giren 6698 sayılı Kişisel Verileri Korunması Kanunu ile işçinin kişisel verilerini işvene karşı koruyan bir takım düzenlemeler getirilmiştir. Bu kanuna göre kural olarak işveren, işçinin rızasını almadan kişisel verilerini işleyemeyecek, aksi durumda bir takım yaptırımlarla karşılaşacaktır. Ancak Kanunda açıkça yazılı kamu sağlığının korunması, koruyucu hekimlik, tıbbi teşhis, tedavi ve bakım hizmetlerinin yürütülmesi, sır sakama yükümlülüğü altında bulunmak gibi bazı istisnai durumlarda işçinin açık rızası aranmaksızın kişisel verilerinin işlemesi mümkündür.
Vergilemede hukuki güvenlik ilkesinin yargı kararları çerçevesinde analizi

Hukuki güvenlik ilkesi; kanunların, düzenleyici işlemlerin veya yargıya intikal eden somut olaylara ilişkin yargı kararlarının mükellefler ve devlet açısından güvenlik sağlaması anlamına gelmektedir. Hukuki güvenlik ilkesinin üç adet unsuru bulunmaktadır. İlgili unsurlar; belirlilik, geriye yürümezlik ve kıyas yasağıdır. Anayasada ilkenin veya unsurlarının düzenlenmemesine karşın yargı kararlarında ilkeye ve unsurlarına sıkça yer verilmesi bunun yanında ilkenin somutlaştırılması gerekçesiyle, çalışmada vergilemede hukuki güvenlik ilkesine ilişkin, Anayasa Mahkemesi, Danıştay İçtihatları Birleştirme Kurulu ve Vergi Dava Daireleri Kurulu, Danıştay Üçüncü, Dördüncü, Yedinci ve Dokuzuncu dairelerinin kararlarının hukuki analizi yapılmıştır. Hukuki analizi desteklemek amacıyla, ilgili yargı kararlarının içerik analizi de yapılmıştır. Bunun yanında, konuyla ilişkili olarak Anayasa Mahkemesi Raportörleri ve Danıştay Tetkik Hakimleriyle mülakat çalışması yapılmıştır. Mülakat çalışmasına ilişkin veriler de içerik analizine tabi tutulmuştur. Literatürde vergilemede hukuki güvenlik ilkesine veya unsurlarına ilişkin teorik inceleme ve hukuki analize ilişkin çalışmalar bulunmakla birlikte, bunlarla birlikte içerik analizinin ve mülakat çalışmasının yapıldığı çalışmaya rastlanmamıştır. Çalışmamızın literatüre katkısını; teorik inceleme yanında hukuki analiz, içerik analizi ve mülakat çalışmasının birlikte yapılarak ilkeye ilişkin önemli hususların ve sorunların tespit edilerek çözüm önerileri getirilmesi oluşturmaktadır.
Eser sahibinin mali haklarının ihlal suçu

Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nda eser sahibinin mali ve manevi haklarının bulunduğu düzenlenmiş ve anılan haklar koruma altına alınmıştır. Bu koruma kapsamında mali ve manevi haklarının ihlal edilmesi durumunda eser sahibine öncelikle tecavüzün ref'i, tecavüzün men'i, tazminat davaları gibi bazı özel hukuk çarelerine başvurma imkanı tanınmıştır. Bununla birlikte kanun koyucu izlediği suç ve ceza siyaseti gereğince mali ve manevi hakların ihlallerinde yalnızca özel hukuk korumasının eser sahibine yeterli bir güvence sağlamayacağını düşünmüş ve son çare olarak ceza hukuku yaptırımları öngörmüştür. Bu çerçevede FSEK m. 71 /1-(1)'de eser sahibinin mali ve manevi haklarının ihlali suç olarak düzenlenmiştir. Bu çalışmada da eser sahibinin mali haklarının ihlali suçu suç inceleme metoduna göre anlatılmaya çalışılmıştır.
Feshin geçersizliği ve işçilik alacakları

İş güvencesi kavramı, hukukumuza 4773 Sayılı Kanun ile girmiş olup güvence kapsamında kalan işçiler bakımından fesih serbestisini kaldırarak uluslararası mevzuata uygun düzenleme getirmiştir. Buna göre, iş güvencesi kapsamında kalan işçiler, iş sözleşmelerinin geçerli neden olmaksızın feshedilmesi halinde feshe itiraz edebilecek ve feshin geçersizliğini tespit ettirerek daha önceki işlerine geri dönme fırsatı elde edebileceklerdir. Uygulamada işe iade davası olarak anılan bu dava, en az 6 aylık kıdemi olan ve belirsiz süreli iş sözleşmesi ile asgari 30 işçinin bulunduğu bir işyerinde çalışan işçinin iş sözleşmesi, işveren tarafından geçerli bir sebep olmaksızın feshedildiğinde, işçi, 7036 Sayılı Kanun ile getirilen yeni düzenleme gereği öncelikle arabulucuya başvurarak geçersizliği tespit ve işe iade isteminde bulunabilecek, arabuluculuk faaliyeti sonucu anlaşmaya varılamaması halinde iki hafta içerisinde dava yoluyla taleplerini iletecektir. Tespit hükmü niteliğindeki kararda işçinin işe iadesi yanında bir takım hakları elde edeceği belirtilir. Bu bir takım haklar, işçinin kıdemine ve diğer işçilik alacaklarına da doğrudan etki etmektedir. Bu nedenle bu çalışmada işe iade davası sonucu ortaya çıkan durumlar ve işçinin kazanımlarının işçilik alacaklarına etkisi ayrıntılı şekilde incelenmiştir.