turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Doğu ve güneydoğudan göç eden bireylerin yoksulluk ve sosyal dışlanma boyutunda incelenmesi

Göç olgusu, insanların yerleşim yerinden bir başka yerleşim yerine yaptığı değişiklik olarak karşımıza çıkmaktadır. Ekonomik, toplumsal, kültürel, çevresel ve siyasal gibi nedenlerden kaynaklanan göç olgusu, çok boyutlu bir nüfus hareketidir. İnsanlık tarihiyle eş değer olan göç olgusu, beraberinde birçok problem alanı ortaya çıkardığı için incelenmeye değer bir konu olarak görülmektedir. Gerek ulus içi gerekse uluslararası göçe maruz kalan bireyler tüm dünyayı ilgilendiren sorunlarla karşı karşıya kalmaktadır. Bu problemlerden belki de en önemlileri göç eden bireyler için kaçınılması mümkün olmayan yoksulluk ve sosyal dışlanma olgularıdır. Yoksulluk olgusunu tanımlamak gerekirse, bireylerin temel ihtiyaçlarını karşılayamaması ve yeterli gelir elde edememesi durumudur. Sosyal dışlanma ise bireylerin toplumdan ötekileştirilmesi, ekonomik, siyasal ve sosyal alanlardan toplum ve yaşadığı yerin dışında tutulmasıdır. Ülkemizde ekonomik gelişmişlik, terör ve benzer birçok nedenlerle Doğu ve Güneydoğu Bölgelerindeki gelişmemiş ya da az gelişmiş yerleşkelerden Batıdaki gelişmiş yerlere göç yaşanmaktadır. Manisa ili tarım ve ekonomik anlamda gelişmiş ve gelişmekte olan bir yer olduğu için doğu ve güneydoğu bölgelerinden farklı dönem ve nedenlere göç almış ve almaya devam etmektedir. Göç eden bireyler, yeni yerleşim yerlerinde yoksulluk ve sosyal dışlanma başta olmak üzere işsizlik, enformel sektör, gecekondulaşma ve buna benzer birçok sosyo-kültürel ve ekonomik sorunları ortaya çıkarmıştır. Bu bağlamda çalışmanın genel amacı; TR33 Bölgesinde bulunan Manisa iline Doğu ve Güneydoğu Anadolu Bölgelerinden yaşanan göçünbelirleyici faktörlerini tespit etmek, göçün neden ve sonuçlarını ortaya çıkararak yoksulluk ve sosyal dışlanma boyutunu incelemektir. Çalışmanın birinci bölümünde; göç olgusuna, göçün türlerine, göç hareketlerine, teorilerine, göçün Türkiye'deki akış yönüne ve göçün Türkiye'deki dönemsel öyküsüne yer verilecektir. İkinci bölümde; göçün nedenleri, sonuçları ve istihdamı üzerinde durularak; üçüncü bölümde; göçün psiko-sosyal, yoksulluk ve sosyal dışlanma boyutları ele alınacaktır. Son bölümde ise Manisa İli Örneği alan araştırmasının amacına, kapsamına, yöntemine yer verilerek göç eden bireylerin, yoksulluk ve sosyal dışlanma ile karşılaşıp karşılaşmadıkları mülakat bulguları kapsamında incelenecektir.
The Emerging tendencies in the making of the working class in Turkey

ÖZ Bu tez işçi sınıfının 'yapılışında' yeni ortaya çıkmaya başlayan eğilimleri analiz etmektir. 'Yapılış' kavramı, sınıflar mücadelesini toplumsal analizin merkezine yerleştiren bir anlayışı temsil etmektedir. Bu teze, işçi sınıfının analizine, sınıfın yapısall ve verili özelliklerinden başlanmaması gerektiği bunların sınıflar mücadelesi esnasında kazanıldığını ve sürekli olarak değiştikleri savunulmaktadır. Öncelliği olan sınıflar değil, sınıflar mücadelesidir. Bu yüzden işçi sınıfının analizi, dinamik bir analiz olmalıdır. İşçi sınıfı üretim sürecindeki 'boş yerleri' dolduran insanlardan oluşmamaktadır. İşçi sınıfı kendi 'yapılışından' ortaya çıkmaktadır. Bu tezdeki analiz, bu nedenle bu yapılış üzerine yoğunlaşmaktadır. Yapılış işçi sınıfının burjuvazi ve/veya devlet veya diğer toplumsal gruplar tarafından sağlanan malzemeyi kullandığı bir süreçtir. Bu malzemeler işçi sınıfının kendisi tarafından da üretilip kullanılabilir. Yapılış sürecinde kullanılan malzemeler işçi sınıfının özelliklerim ve hareketim anlamada merkezi konumdadır ve sınıflar mücadelesinin ana konusunu oluştururlar. Kapitalizmin bütün evrelerinde, işçi sınıfının varlığı veya yokluğunu tartışmak yerine, işçi sınıfının yapılışında kullanılan malzemeleri incelemek, bu nedenle, daha önemlidir. IIITürkiye Cumhuriyetinin kuruluş yıllan işçi sınıfının yapılışının genel olarak ihmal edildiği yıllardır. Bu belki de verilerin sınırlı olmasıyla ilgilidir ama aynı zamanda işçi sınıfını tarihin durağan ve edilgen aktörü olarak kavramsallaştıran bir metodolojik yaklaşımı da temsil etmektedir. Böylesi bir yaklaşım sınıfsız ve kaynaşmış toplum iddiasında olan dönemin resmi ideolojisini meşrulaştırmaktadır. Bu yaklaşımın tersine, işçi sınıfının yapılışında kullanılan malzeme ve mekanizmaların incelenmesi ve bu dönemde kullanılan malzeme ile 1980'li yıllarda kullanılan malzemenin karşılaştırılması Türkiye'de işçi sınıfının yapılışında yeni ortaya çıkan eğilimlerin anlaşılmasına yardımcı olacaktır. 1980 öncesi dönemde işçi sınıfını yapan burjuvazi ve devletti. Diğer bir deyişle, işçi sınıfının yapılış sürecinde kullanılan malzemenin içinde kendi malzemesi genel bir eğilim olarak oldukça sınırlıydı. Bununla birlikte 1980 lerde yapılışta kullanılan malzemenin işçi sınıfına ait olma eğilimi önemli ölçüde artmıştır.
Bağımsızlık sonrası Azerbaycan sinemasında toplumsal yozlaşma: Pencere ve Köpek

Sinema kendi yasaları ve kendi dili olan endüstrileşmiş bir sanat dalıdır. Sinema tarihi genel anlamda tarihin bir dalı, filmlerse ülkelerin tarih yazma araçlarından biridir. Yapıldığı dönemin toplumsal yapısı, kültürel dönüşümü, egemen olan ideolojilerden etkilenme özelliğine göre sinema, aslında ait olduğu ülkenin tarihinin ve toplumsal yaşamının yansıtılma biçimlerindendir. Bu bakımdan ele alındığında, çalışmada, toplumda yaşanan bozulma, kendi kültüründen ve özünden uzaklaşma, ahlaki ve etik değerlerde yaşanan dejenerasyonu da yansıtma özelliğine sahip sinemanın aracılığıyla bağımsızlığın kazanılmasının ardından Azerbaycan toplumunda yaşanan değişimler ve toplum yapısında oluşan yozlaşma unsuru incelenmiştir. Yozlaşma her ülkede farklı sistemlerde farklı şekillerde kendini göstermiştir. Azerbaycan'da bağımsızlığın kazanılmasının ardından serbest ekonomiye geçiş ve siyasal, ekonomik ve savaş nedeniyle toplumda yaşanan yozlaşma daha belirgin şekilde kendini dışa vurmuştur. Toplumsal değişimler hayatı her alanda etkiler. Serbest piyasa ekonomisine geçiş aşamasında her ülkenin karşılaştığı negatif durumlar Azerbaycan toplumu için de geçerli olmuştur. Azerbaycan'da bağımsızlığın kazanılmasının ardından geleneksel toplum yapısında oluşan değişimler, sosyalist ekonomiden pazar ekonomisine geçişin getirdiği sorunlar, ülke hayatını etkilemekle beraber sanat dallarını, özellikle sinema sektörünü de derinden etkilemiştir. 1990'lı yıllar Azerbaycan sinemasında yozlaşma unsurunun ele alınma biçimleri seçilen film örnekleri kapsamında, etik, ahlak ve yozlaşma kavramları çerçevesinde incelenmiştir.
Suriyeliler ve Avrupa'da yükselen aşırı sağ

21. yüzyılda insanlık siyasal, sosyal ve kültürel alanlarda bir takım değişikliklere uğramıştır. Ortadoğu açısından bu durum incelenecek olursa özellikle Arap Baharı süreci, bölgede yaşanan bu türden değişikliklerin net şekilde görülebileceği bir süreç olarak karşımıza çıkmaktadır. Etkileri halen devam etmekte olan bu süreç, Ortadoğu bölgesinde süregelen otoriter yönetimlerin çökmesine sebep olmuştur. Bölgede yer alan ülkelerden Suriye'de Arap Baharı'nın etkisiyle bir iç savaş meydana gelmiş ve küresel aktörlerin de olaylara dahil olmasıyla birlikte iç savaş, bir vekalet savaşına dönüşmüştür. Savaşın en çarpıcı sonuçlarından birisi ise ülkesini terk etmek zorunda kalan milyonlarca Suriyeli vatandaştır. Söz konusu Suriyelilerin önemli bir kısmı Avrupa'ya göç etmiş ve bu durum Avrupa'daki siyasal yapıyı etkilemiştir. Göçlerin etkisiyle Avrupa'da aşırı milliyetçi akımlar gün geçtikçe güçlenmiş ve kıtada yer alan birçok ülkeyi etkilemiştir. Bu çalışmada aşırı sağ incelenirken Avrupa ülkelerinden Fransa, Birleşik Krallık ve Almanya üzerinde durularak bu ülkelerdeki siyasal dönüşüm analiz edilecektir. Çalışmada özellikle Avrupa'da son yıllarda etkisini arttıran aşırı sağ görüşün nasıl ve ne şekilde güçlendiği üzerinde durulacak ve aşırı sağın dinamikleri incelenirken sosyal inşacı teori çerçevesinde analizler yapılacaktır. Bu durumun nedeni, sosyal inşacı teorinin devletlerin kimliklerine ve devletler arası etkileşime yaptığı vurgudur.
Derrida'da yasa-şiddet ilişkisi

Şiddet kavramı, hemen hemen tüm akademik araştırma alanlarında, pek çok farklı perspektifte çalışma imkanı sağlayan, geniş bir kapsama sahiptir. Bu çalışma, güvenlik ve refah toplumu şiarıyla hareket eden modern devlet kurumunun bizzatuyguladığı ya da uygulanmasına doğrudan veya dolaylı olarak müsaade ettiği kitleselşiddeti konu ediniyor. Demokratik yönetim biçiminin genel siyasal paradigma olduğu modern devlet kurumunda, yönetimsel meşruiyetin öğesi olarak toplumsaluzlaşımın değil, şiddet aygıtlarının egemenin tekelinde toplanmasınınesas etken olduğu iddiasını öne sürüyor. Demokratik yönetim sisteminde, topluma yönetimsel erki veren başat öğe, yasal tertibatlardır. Başlangıçta, yazının, kalıcı, zaman ötesi etkisiyle edinilmişhakları ve şiddetten sakınımı garanti eden yasal tertibatlar, mevcut hükümetin, gerekli gördüğü durumlarda, kendisini ilga etme yetkisini bünyesinde taşır. Olağanüstü hal kararnameleri ve uygulamaları yasal bir zemine dayandığından, önceden toplumsal yapıyı korumak için tek elde toplanan şiddet aygıtlarınınkullanımını meşrulaştırarak, siyasete dahil olmayan çıplak hayatlara da kitlesel şiddet uygulanmasına mahal verir. Ancak bu noktada esas paradoksal olan, genel düzeninitoplumsal yapıdan alan yasaların yine toplumsal yapıyı yok etmek üzerine işlerlikgöstermesidir. Bu durum, varoluş amacı kendi bağışıklık mekanizmalarını yok etmek olan oto-immün bir hastalığa benzer.
Turkish sociology in a sociology of knowledge perspective: the double-bind of survival/identity

Osmanlı-Türk modernleşmesi söylemi, Osmanlı İmparatorluğu'nda devlet yönetme yöntemleri ile Osmanlılar'ın kendilerini tanımlamakta kullandıkları nitelikler arasındaki birliktelikte meydana geldiğine inanılan bir kırılmadan dolayı, hayatta kalma ve kimlik arasındaki bir ikili açmaz üzerine yapılanmıştır. Bu birliktelikteki kırılma ile ilgili tartışmalar, tarihsel süreçlerin anlaşılması konusunda çizgisel tarih anlayışının hakim olduğu bir dönemde yürütülmüştür. Bunun sonucu olarak, hayatta kalma ve kimlik kategorileri, Doğu-Batı veya geleneksel-modern gibi ikiliklere referansla karşıt terimler olarak ele alınmıştır. Sosyoloji geç Osmanlı ve erken cumhuriyet döneminde popular bir bilgi alanı haline gelmiştir ve entellektüeller tarafından bu ikiliklerin doğurduğu sorunlara çözümler bulmak amacıyla kullanılmıştır. Savaş-sonrası Türk sosyolojisi aynı sorunla uğraşmaya devam etmiştir. Bu dönemde Türkiye'de sosyoloji yapı- ve kültür-yönelimli sosyolojiler olarak ikiye ayrılmıştır. Bunlardan birincisi, hayatta kalma/kimlik ikili karşıtlığını, kimlik kategorisini bir bağımlı değişkene indirgemek ve modernleşmeyi gelecek- yönelimli ve kozmopolit bir kimlik üzerine inşa etmek suretiyle aşmaya çalışmıştır. İkinci okul ise toplumun geleneksel niteliklerini koruma hedefinin kaderini modernleşme sürecinin başarısına bağlamayı tercih etmiş ve hayatta kalma mücadelesini kültürel kimliğin ihyası projesi haline getirmiştir. Bu çalışma, Türk sosyolojisinde modernleşme tartışmalarının gidişatını belirleyen bu iki okulu analiz etmektedir.
Sosyal bir olgu olarak islam'da vergi adaleti üzerine bir inceleme

Bu çalışma, sosyal bir olgu olarak vergi adaletini anlamaya ve erken dönem İslam vergi sisteminde uygulanan vergilerin çağdaş toplumların vergi adaleti ihtiyacını karşılayıp karşılamadığını tespit etmeye yöneliktir. Çalışma giriş, sonuç ve dört bölümden müteşekkildir. Birinci bölümde çalışmanın amacı ve önemi, kapsam ve sınırlılıkları ile tezin ana çerçevesini oluşturan sosyal bir olgu olarak vergi adaleti ve verginin sosyal fonksiyonu tartışılmıştır. İkinci bölümde, katılımcı demokratik toplumların doğrudan ya da dolaylı olarak belirlediği ve vergi konunlarında tezahür eden, maliye bilim insanları tarafından teorileştirilen, çağdaş vergi adaleti teorileri yer almaktadır. Üçüncü bölümde İslam vergi sistemi içerisinde yer alan vergilerin uygulanacağı coğrafi bölgenin tespiti ve bu vergilerin tahsil edileceği vergi mükelleflerinin tam olarak anlaşılması için İslam'da ülkelerin ve kişilerin sınıflandırılmasına yer verilmiştir. Dördüncü bölümde ise erken dönem islam toplumunda uygulanan vergilerin günümüz modern toplumların vergi adaleti bekletisine ne denli cevap verebileceği çağdaş vergi adaleti teorileri çerçevesinde değerlendirilmiştir. Sonuç olarak, yapılan karşılaştırmalar neticesinde edinilen nihai bulgulara geniş bir şeklide yer verilerek tarışılmış, erken dönem İslam vergi sisteminde uygulanan vergilerin günümüz vergi adaleti anlayışına geniş ölçüde cevap verdiği tespit edilmiştir.
Milli Mücadele Döneminde sosyalizm

Bu çalışmada Sosyalizmin Osmanlı İmparatorluğuna girişinden itibaren izlediği gelişim seyri ve özellikle Milli Mücadele Döneminde 1917 Bolşevik İhtilali'nin de etkisiyleulaştığı boyutlar incelenmektedir. Çalışma üç bölümden oluşmaktadır. Birinci Bölüm'de Sosyalizmin Osmanlı İmparatorluğu'na Girişi, gelişimi veazınlıklarla etkileşimi üzerinde durulmaktadır. Bu bölümde Sosyalizmin Dünya üzerindeDevlet olarak henüz bir güç olarak etkisini hissetmemesi ile beraber, I. Dünya Savaşı öncesindeki etkinliği incelenmektedir. İkinci bölümde ise Sosyalizmin 1917 Bolşevik İhtilali ile kendisini devletler bazındatemsil etmeye başlaması ve bir güç/taraf olarak evrilmesiyle beraber Milli Mücadele sırasında Anadolu Sosyalizmine arka çıkması ve Milli Mücadeleye katkıları incelenmektedir. Ayrıca bu bölümde Mustafa Kemal ATATÜRK'ün sosyalizm karşısında aldığı tavırlar, sosyalizmhakkındaki düşünceleri de işlenmektedir. Yine bu bölümde Sovyet Rusya ve Milli Mücadele'nin şahsında Ankara Hükümeti ile kurduğu ilişkiler ve mahiyeti de incelenmektedir. Çalışmamızın ikinci bölümünde bir kavram kargaşı olduğu sanılabilir. Şöyle kiKomünizm, Sosyalizm, Marksizim ve Bolşevizm kavramları temelde farklılık arz etmese de kullanım ve ifade ettiği önem bakımından farklılaşmaktadır. Ancak Osmanlı ve genel olarak Anadolu Sosyalizmi deyince bu kavramlar iç içe geçmişş kavramlar olarak karşımızaçımaktadırlar. Bu nedenledir ki çalışmamızın ilk bölümde sosyalizm, Marksizm ve komünizm kavramları birbirleriyle aynı anlamda kullanılmıştır. İkinci bölümde ise genel olarak bu kavramlara Bolşevizm de ekledik.5Çalışmamızın son bölümünde ise genel olarak sosyalizmin Osmanlı İmparatorluğundaetkinlik göstermeye ve taraftar kazanmaya başladığı ilk yıllarından Milli Mücadele Dönemine kadar geçen süreçte ve oradan da Bolşevik İhtilali'nin etkisiyle geniş bir taraftar kitlebulmasına kadarki geçen süreçte, Sosyalizm ve Sosyalistler ile din arasında bir bağbulunupbulunmadığını inceledik. Türk sosyalizminin ilk yıllarında din konusundaki görüşleri, ayrıca kendilerinisosyalizt olarak nitelendirmeyen kimselerin de sosyalizm konusundaki görüşleri de çalışmamızın üçüncü bölümünde incelenen konulardan birisidir.
Türkiye'de İslami popüler müziğin algısı üzerine bir inceleme

Modern toplumda iletişim araçlarının gelişmesiyle beraber kültürel alanda paylaşım ve etkileşim süreçlerinin yoğunluğu artmıştır. Bu yoğunluk, popüler kültürel kavramının oluşmasını sağlamıştır. İnsanlığın ilk dönemlerinden itibaren ürettiği ve paylaştığı 'müzik' kültürü, yine ilk çağlardan itibaren var olan din olgusu, söz konusu popüler kültür süreçlerinden etkilenmiştir. Türkiye'de toplumun büyük çoğunluğunun tabi olduğu İslam diniyle şekillenmiş, geleneksel biçimde varlığını uzun zamandır sürdüren İslami müzik alanı, popüler kültür süreçleri, hegemonik güçler, Türkiye'nin tarihsel süreç içerisinde değişen siyasal ve toplumsal yapılarıyla etkileşime geçerek farklı bir biçimde üretilmeye başlanmıştır. Buradan hareketle bu çalışmada, İslami dini müzik üreten müzisyenlerin İslami Popüler Müzik ile ilgili algıları ölçülmeye çalışılmıştır. Sonuç olarak, Türkiye'de İslami Popüler Müziğin, geleneksel dini müzik müzisyenleri ve İslami Popüler Müzik müzisyenleri arasındaki algı farklılığı, bazı noktalarda ortak düşünceler olsa da net bir biçimde ortaya çıkmıştır. Buna göre, gelenekselciler İPM'ye değersiz, olumsuz ve eleştirel bir yaklaşım sergilerken, İPM müzisyenleri ise kendi yaptıkları müziğe değerli, işlevsel ve belirli alanlarda eleştirel yaklaşmaktadır.
Almanya'daki son kuşak Alevilerin Tanrı ve din algısı

Araştırmanın alan kısmı olan Berlin'deki Alevi gençleri hem Berlin'deki cemevi içinde hem de kentin aktüel ilişkilerinde ele alınmıştr. Gözleme ihtiyaç duyan bu yaklaşımda, anlaşılmak istenen 1960'larda başlayan göçün kuşaklar arası farklılıklarını Aleviler nezdinde anlamaya yöneliktir. Alevilerin din, inanç ve sosyo-kültürel yapısı, Cumhuriyet Türkiyesi'nin modernleşme tarzına bağlı olarak değişimler yaşamıştır. Bu değişimler özellikle, Anadolu'nun köylerinden modern kentlere yönelik göç ile birlikte, giderek fazlalaşmıştır. Modern kentler, birey toplum ilişkisini yeniden düzlenmiş, sanayileşmenin de etkisiyle kentlerde yaşam, yeni bir insan tipi olarak modern insanı tipini ortaya çıkarmıştır. Köylerden kentlere göç eden Alevilerin karşılaştığı sadece modern Cumhuriyet'in politik uygulamaları değil aynı zamanda kent yaşamı içinde geleneksel değerlerin hızla ortadan kaldığı gerçeğiydi. 1950 sonrası köylerden kentlere iç göç hızlanmış, sonuçları beklenmedik ölçüte ekonomik, politik ve kültürel sorunları beraberinde getirmiştir. Alevilerin bu sorunların üstesinden gelememesi, inanç ve geleneklerindeki zayıflamalar yol açmıştır. Avrupa'daki kültürel ve ekonomik yaşamın içinde birden bire yaşama durumu Aleviler doğal olan ortamından uzaklaşmasına yani Anadolu özgünlüğünden uzaklaşmasına neden olmuştur. Cumhuriyetle oluşan modern merkezi otoritenin, Alevilerin inanç ve kültürlerine yönelik etkilerini ve ayrıca köylerden kentlere göç ile birlikte kültür ve inançta yaşanan değişimlerin boyutunu anlamak, Avrupa deneyimi ile son kuşak Alevi gençlerinde kendini en uç noktada göstermektedir. Bu uç durum olumlu ya da olumsuz olanın ötesinde mevcut son kuşak Alevi gençlerindeki Alevilik algısını anlamaya yöneliktir. Son kuşak Alevi gençlerin Avrupa'daki gündelik yaşamları içindeki Tanrı ve din algısı da bu yönü ile ele alınmıştır.
Minding the gap between militancy and radicalism: The case of Topkapı porters

Bu çalışma, Topkapı hamallarının sınıfsal militanlıklarının ve politik anti-radikalizmlerinin kaynaklarını incelemektedir. Topkapı nakliye ambarları sitesi, 90'lı yıllarda kargo firmalarının yükselişine kadar Türkiye'deki kara taşımacılığının en büyük merkezi konumundaydı ve hala kayda değer bir pazar payını kontrol etmektedir. Sitedeki işletmeler genelde küçük ölçeklidir ve 1979 yılındaki ilk sendikalaşmadan bu yana işçiler sosyalist liderliklere sahip sendikalarda örgütlüdür. Dolayısıyla tarihleri Anadolu işçi sınıfının büyük çoğunluğunu istihdam eden ufak işletmelerdeki işçilerle radikal liderler arasında az rastlanan bir uzun süreli ilişki örneğini teşkil etmektedir. Bu tezde sosyalist sendikacıların söylem ve eylemlerinin yanı sıra hamalların akrabalık ve hemşerilik ilişkilerinin ve bunlar çerçevesinde şekillenen erkekliklerinin militanlıklarının oluşumunda ve mücadelelerinin başarısında belirleyici öneme sahip olduğu iddia edilecektir. Diğer yandan işçiler sosyalist siyasete bu on yıllar boyunca mesafeli durmuşlar ve genelde merkez sağ partilere oy vermişlerdir. Dahası eskiden adından övgüyle bahsettikleri bir sendika başkanının partili siyasetle gittikçe artan meşguliyetini başka bir sendikaya topluca geçerek cezalandırmışlardır. Bu noktada girdikleri üretim ilişkilerinin sınıflar arası işbirliğine eğilimlerinde önemli bir etken olduğunu savunacağım. Ayrıca sendikalaşma sayesinde artan sosyal hareketlilikleri ve hem sol siyasal projelerin iflasının hem de yükselen işçi sınıfı hareketinin 90'ların başındaki başarısızlığının etkilerini göz önüne alacağım.
Deleuze ve Guattari'de şizoanaliz ve arzu

Şizoanaliz Gilles Deleuze ve Felix Guattari'nin 1972 yılında başladıkları Kapitalizm ve Şizofreni projesinin sonucunda ortaya çıkan, kapitalizm ile psikanaliz arasındaki ilişkiye eleştirel yaklaşan materyalist bir psikiyatridir. Fransa'da ortaya çıkan 68 olaylarının oluşturduğu entelektüel ve politik ortamda kendisini göstermiştir. Bu bağlamda şizoanaliz psikanalizin kapitalist iktidarın bir icadı olduğunu iddia etmektedir. Bu çalışma içinde Deleuze ve Guattari'nin çalışmaları dikkate alınarak şizoanalizin arzu kavramı aracılığıyla nasıl bir kapitalist iktidar eleştirisi gerçekleştirdiği açıklanmaya çalışılmıştır.
A Comparative cultural and socio-political analysis of post-war Italian and Turkish societies in the context of realism in cinema

Bu çalışmanın temel amacı iki önemli sinema akımını, Italyan Yeni Gerçekçiliği ve Türk Toplumsal Gerçekçiliğini, toplumsal ve siyasi artalanları bakımından karşılaştırmaktır. Tartışılan temel tez, sanatta klasik gerçekçiliğin toplum içerisindeki sınıfsal çatışmaların minimize olduğu ve yönetici sınıfın toplumun diğer katmanlarına karşı 'ilerici' bir tavır takındığı toplumsal süreçlerde ortaya çıktığıdır. Bu tarz 'dayanışmacı' ve 'birleşik' toplumsal süreçlerde sanatçı ve yansıttığı sosyal gerçeklik arasındaki ilişki karşılıklı güven ve sevgi temellerine dayanır ve bu da 'gerçekçilik akımının' yeşermesine olanak sağlar. Italya bağlamında, yeni gerçekçilik (1945-51), Mussolini faşizminin çöküşünü izleyen dönemdeki karşıt iki ideolojik siyasal oluşumun bir araya gelerek oluşturdukları 'ilerici' koalisyonun yarattığı olumlu sosyal havadan etkilenmiştir. Türkiye'de de 1960 darbesini izleyen süreçte, kentsoylu ilerici orta sınıfın kurduğu ve ordu, entellektüeller ve endüstriyel burjuvazinin başını çektiği ittifak, Sosyal Gerçekçilik (1960-65) adı verilen bir sinema akımının Yeşilçam içerisinde hayat bulmasına olanak sağlamıştır. Öte yandan, bu çalışmada, sanatın 'çokanlamlı' bir yapı olduğu ve bilgi üretmek gibi bir zorunluluğu olmadığı göz önünde bulundurularak, altyapı kurumlarının sanatın 'içeriği' üzerindeki etkisi dışında, sanatın özerk biçimsel gelişmesi de göz ardı edilmemeye ve sanat-siyaset arasında bir denge kurulmaya çalışılmıştır. iv
Zorunlu göç ve itici göçün etkilerine ilişkin algılar: Diyarbakır örneği

Bu çalışmada Diyarbakır örneği yardımıyla göçün yerli halk üzerindeki etkileri incelenmektedir. Tezin temel sorunsalı olan itici göç yani yerlilerin göçü konunun açıklayıcı ve tamamlayıcı bileşenleri ile ele alınmaktadır. Diğer bir deyişle, bu tezde göçün arka planı; göçün toplumda sebep olduğu düşünülen sosyokültürel değişim; Diyarbakır'daki çok kültürlü şehir hayatının önceki ve sonraki durumu; göçmenler ve yerliler arasındaki farklılıklar ve çatışmalar incelenmiştir. Bu etnografik ve fenomenolojik çalışmada, yarı yapılandırılmış mülakat tekniği kullanılmıştır. Veriler yerli halkla yapılan 40 mülakat ile toplanmıştır. Görüşülen kişilerden 20'si kadın 20'si erkektir. Bu veriler yardımıyla, göç sebebiyle Diyarbakır'ın, şehir düzeni, sosyal ve kültürel özellikleri açısından önemli ölçüde değiştiği görülmüştür.
Türkiye basınında azınlıklar ve marjinal gruplar

Bu araştırmada; azınlık kavramı ve temel kriterleri ele alınmakta ve Türkiye'deki etnik ve dini gruplardan temsili anlamda örnekler verilmektedir. Hangi bölgelerde yoğunlukla yaşadıkları, çok net olmamakla birlikte sayıları ile ilgili bilgiler, kullandıkları diller ve kültürel özellikleri ele alınmaktadır. İdeolojik azınlıkların çok ayrıntılı olmamakla beraber politikalarından söz edilmektedir. Cinsel yönelimlerinden dolayı toplumsal hayatın dışına itilen eşcinseller, yaşam biçimlerinden dolayı dışlanan hayat kadınları ve sokak çocuklarına da araştırmada yer verilmektedir. Küresel bir kavram haline gelen ' öteki' lik, yabancılık kavramları kimlik ve farklılık temelinde ele alınmakta, ulus devletin farklı kültürel öğelere yaklaşımı incelenmektedir. Çok kültürlü yurttaşlık ele alınarak, çok kültürlü toplumlarda hoşgörünün önemi vurgulanmaktadır. Medyanın farklılıkları temsili ele alınmakta, bu anlamda söylem üretim mekanizmaları, iktidar ve ideoloji olgularının bu üretimdeki rolü tartışılmaktadır. Demokrasi ve medya ilişkileri, demokrasinin gelişiminde medyanın rolü anlatılmaktadır. Medyanın kamusal işlevini yerine getirebilmesi için demokratik medya sistemi modeli öneri olarak sunulmaktadır. Son olarak farklı yayın politikalarına sahip dört yazılı basın organı üzerinde üç ay boyunca yapılan bir analiz sunulmaktadır. Araştırmanın en önemli kısmı olan bu bölümde 'öteki'lere her basın organının yaklaşımı belirlenmeye çalışılmaktadır.