turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Profesyonel basketbolcu sözleşmeleri ve bu sözleşmelerden doğan ihtilafların tahkim yoluyla çözümü

Ülkemizde futbol dışındaki takım sporlarında faaliyet gösteren kulüpler ile bu kulüplerin kadrolarında yer alan sporcular arasında yapılan sözleşmeler ve bu sözleşmelerden kaynaklanan ihtilafların çözüm yöntemleri, uzun yıllardır spor kamuoyu ve hukukçuların en çok tartıştığı konulardan biri olmuştur. Çalışmamızda Türkiye'de futboldan sonra en çok ilgi gören spor dalı olan basketbolda, birinci ve ikinci liglerde yer alan kulüpler ile bu kulüplerden belli bir ücret almak suretiyle basketbolu meslek olarak icra eden sporcular arasında yapılan sözleşmelerin hukuki niteliği, belirleyici unsurları ele alınmış; ardından bu sözleşmelerden kaynaklanan ihtilafların hangi makam tarafından ne şekilde çözümlendiği incelenmiştir. Öte yandan çalışmada yerli ve yabancı doktrinden ve mahkeme kararlarından yararlanılarak, ülkemizde uygulanan tahkim yönteminin olumlu ve olumsuz yönleri ortaya konulmuştur. Çalışma basketbol özelinde yapılmış olmakla birlikte, yapılan açıklamalar, uygun düştüğü ölçüde futbol dışındaki diğer takım sporları için de geçerlidir.
Pay sahiplerinin genel kurulda temsili

Anonim şirket pay sahibinin kişisel hakları genel olarak, genel kurula katılma hakkı, oy hakkı, bilgi alma ve inceleme hakkı ve özel denetim isteme hakkı olarak sıralanabilir. Bu haklar TTK'nın ilgili maddelerinde ayrıntılı olarak düzenlenmiştir. Bu haklardan genel kurula katılma hakkı, pay sahipliğinden doğan oy hakkı, özel denetim isteme hakkı, bilgi alma ve inceleme hakkı gibi diğer kişisel hakların kullanılması açısından öncelik taşıyan ve pay sahibinin kanun yollarına başvurmaksızın yatırımcısı olduğu şirketteki statüsünü koruyabilmesi için sahip olduğu temel ve vazgeçilmez bir haktır. Bu noktada, pay sahibinin şirket genel kurul toplantısına asaleten veya vekaleten katılması büyük önem arz etmektedir. Çalışmamızda öncelikle pay sahibinin genel kurula katılma hakkını kullanmadaki isteksizliği ve buna bağlı olarak anonim şirketlerin genel kurullarında oluşan güç boşluğu sorununa değinilmiş; akabinde de, bu sorunun çözümlenmesinde pay sahiplerinin genel kurulda temsili kavramı incelenerek temsil türlerinin hukuki niteliği, TTK ile getirilen yeni temsilci türleri, bireysel ve kitlesel temsil kavramları, temsil yetkisinin sınırı, temsilcilerin işlevleri, hak ve yükümlülükleri, halka açık anonim şirketlere ve elektronik genel kurullara ilişkin özellikli durumlar açıklanmıştır. İlaveten, pay sahibi olmayan diğer hak sahiplerinin genel kurula temsilci aracılığıyla katılması, yetkisiz katılma sorunları ve temsil yetkisinin sona ermesi konularına yer verilmiştir. Çalışmamız, sadece anonim şirketlerin genel kurul toplantılarında pay sahiplerinin temsili konusuna ilişkin olup, diğer ticaret şirketlerine değinilmemiştir. TTK'nın tasarı sürecinde ve yürürlüğe girmesi sonrasında mevzuat hükümlerinde birçok değişiklik olmuş ve çok sayıda ikincil düzenleme yürürlüğe girmiştir. Bu sebeple çalışmamızda, konuya ilişkin mülga ve yürürlükte olan hükümler karşılaştırmalı olarak değerlendirilmiştir.
İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukukunda kısmi süreli çalışma

XIX. yy'ın başlarında Sanayi Devrimi ve klasik liberal ekonomik anlayışın yarattığı olumsuz çalışma koşullarından işçileri korumak için devlet katı kurallar içeren bir iş mevzuatını ortaya çıkarmıştır. Katı kurallar içeren iş mevzuatı yıllar içerisinde küreselleşme ve rekabetin uluslararası boyuta taşınması ile değişen ve gelişen işçi-işveren ilişkisine cevap vermekte zorlanır hale gelmiştir. Bu nedenle özellikle II. Dünya Savaşı sonrasındaki yıllarda iş hukukunun esnekleştirilmesi talepleri ortaya çıkmıştır. Klasik çalışma ve iş sözleşmesi biçimlerinden uzaklaşılarak atipik çalışma türleri ve esnek çalışma süreleri üzerine yoğunlaşılmıştır. Atipik çalışma türleri arasında sayılan kısmi süreli çalışma da bu sürecin sonucunda ortaya çıkmıştır. Kısmi süreli çalışma ilk defa 4857 sayılı İş Kanunu'nda düzenlenmiştir. 4857 sayılı Kanun'un 13. maddesinde kısmi süreli iş sözleşmesinin tanımına, salt iş sözleşmesi nedeniyle tam süreli iş sözleşmesiyle çalışanlara göre farklı işleme tabi tutulamayacağına, ücret ve bölünebilir menfaatleri çalıştığı süreye orantılı olarak ödeneceğine yer verilmiştir. Maddedeki düzenleme AB ve ILO'nun düzenlemelerine uyumludur. Ancak Kanunda kısmi süreli iş sözleşmesiyle çalışan işçilere hafta tatili, yıllık ücretli izin hakkı, fazla çalışma ücreti gibi konularda uygulanacak ayrı hükümler mevcut değildir. Bu konularda tam süreli iş sözleşmesiyle çalışan işçiler düşünülerek hazırlanmış olan hükümler uygulanılmaya çalışılmaktadır. Yine kısmi süreli iş sözleşmesiyle ilgili Kanunda yer almayan bazı hususlara Yönetmeliklerde yer verilmiştir. Dolayısıyla uygulamada tartışmalar ortaya çıkmaktadır. Çıkan tartışmalar doktrin ve yüksek mahkemenin içtihatları ile giderilmeye çalışılmaktadır. Kısmi süreli iş sözleşmesiyle çalışanların sendikaya üye olmaları önünde bir engel söz konusu değildir. Hatta sendika üyeliğinin tekliği ilkesine getirilen istisna ile kısmi süreli çalışanlar birden fazla sendikaya üye olabilmektedirler. Kısmi süreli çalışanlar toplu iş sözleşmelerini hükümlerinden aksine bir düzenleme yoksa yararlanabilmektedirler. Kısmi süreli iş sözleşmesiyle çalışanlar da sosyal sigorta hukuku açısından sigortalı sayılmaktadır. Tam süreli çalışan ile kısmi süreli çalışan arasında bu hususta bir ayrım söz konusu değildir. Ancak sosyal güvenlik mevzuatı da tam süreli iş sözleşmesiyle esas alınarak hazırlandığı için kısmi süreli çalışan işçilerin yükümlülükleri yerine getirerek öngörülen haklara kavuşması uzun sürmekte ya da imkansız olmaktadır. Bu olumsuz durumu gidermek için son dönemlerde sosyal güvenlik mevzuatında değişiklikler yapılarak kısmi süreli çalışanlara isteğe bağlı sigorta ya da borçlanma gibi imkanlar getirilmiştir.
Milletlerarası Usul Hukukunda adil yargılanma hakkı

Milletlerarası usul hukukunda adil yargılanma hakkı konulu bu doktora tez çalışmasında, usul hukukuna dair temel bir insan hakkı olduğu konusunda uzlaşılmış olan adil yargılanma hakkının Türk milletlerarası usul hukuku üzerindeki etkileri incelenmektedir. Daha önce bu konuda yapılmış geniş çaplı bir çalışma olmaması, konuyu daha cazip kılmaktadır. Zira, uygulama alanının genişliği ve yarattığı sorunların büyüklüğü, adil yargılanma hakkını, milletlerarası usul hukukunun en temel sorunlarından biri haline getirmektedir.
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının itirazı

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının itirazı, son yıllarda Yargıtay istatistiklerine de bakıldığında olağanüstü kanun yolları arasında önemini korumakta, yıllar içinde Yargıtay daireleri tarafından verilen hatalı kararların bu kanun yoluna başvuruların da katkısıyla azaldığı görülmektedir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının itirazı olağanüstü kanun yolu, çok ciddi hukuka aykırılıklara karşı istisnai olarak kullanılmasına rağmen Türk ceza hukuku uygulaması açısından son derece kritik konularda önemli içtihatlara imza atılmasına hizmet etmektedir. Yargıtay incelemelerinde dosya yükünün ciddi anlamda ağır olması sebebiyle bazı önemli detaylar ne yazık ki gözden kaçabilmektedir. Bu durumda Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesinden önce yapılan son incelemelerde tespit edilen ciddi bir hukuki hata yapıldığından endişe duyulduğunda bu yola başvurulmaktadır. Nihayetinde kesinleşecek olan ya da daha önce kesinleşen hüküm açısından Yargıtay nezdinde son denetimin yapılmasına olanak veren bu kanun yolunun tam ve doğru şekilde anlaşılması açısından hazırlanan bu çalışmada literatür araştırmasına ek olarak Yargıtay kararları ve uygulamaya dair istatistiklerden yararlanılmış, daha önce değinilmeyen ama uygulamada karşılaşılması muhtemel sorunlara ilişkin görüşlere değinilerek, bu kanun yolunun doğru şekilde kullanılması için iyi anlaşılması ve uygulamaya ışık tutması amaçlanmıştır.
Türk Borçlar Kanunu kapsamında yapı malikinin sorumluluğu (TBK m. 69)

Yapı malikinin sorumluluğu, 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 69. maddesinde düzenlenmiş bulunmaktadır. TBK m. 69 hükmünde bina ve yapı eserlerinin neden olduğu zararlara ilişkin intifa ve oturma hakkı sahipleri için de sorumluluk getirilmiş ne var ki madde başlığı yapı malikinin sorumluluğu olarak belirlenmiştir. Her ne kadar konunun sınırlarını çizmekte yetersiz kalsa da kanun koyucunun terminolojik tercihine sadık kalmak amacıyla bu çalışmada da 'yapı malikinin sorumluluğu' terimi tercih edilmiştir. Yapı malikinin sorumluluğu, kusura dayalı olmayan bir sorumluluktur. Kanun koyucu tarafından kusursuz sorumluluk türlerinden özen sorumluluğunun alt başlıkları arasında düzenlenmiştir. Ancak doktrinde bu sorumluluğun türü ve dayandığı esas/esaslar hususunda farklı görüşler mevcuttur. Bu itibarla çalışmamızın ilk bölümünde, yapı malikinin sorumluluğunun hukuki nitelendirmesi yapılmıştır. Hukuki nitelendirmenin yanında yine sorumluluğun hukuk düzenindeki yerini saptamak amacıyla tarihsel gelişim, ekonomik analiz ve benzer sorumluluklardan farklara da yer verilmiştir. Yapı malikinin sorumluluğunun doğabilmesi için sorumluluğa has bir takım özel şartlar ile haksız fiil sorumluluğunun genel şartları olarak zarar ve nedensellik bağından söz etmek gerekir. Çalışmamızın ikinci bölümünde bu unsurlar detaylı bir biçimde açıklanmıştır. Son bölümde ise yapı malikinin sorumluluğunun sonuçları ele alınmıştır.
İdari alandaki atipik kuruluşların tüzel kişiliği

Son yıllarda kamu hukuku yükümlülüklerinden bağışık tutulan, özel hukukun esnek yapısından yararlanması sağlanan ve kamusal yetki-ayrıcalıklardan faydalanması öngörülen müesseselerin ihdasına özel bir önem verilmektedir. Özel hukuk tüzel kişisi görünümündeki bu kuruluşların, kimisi dernek, vakıf, şirket gibi isimler almasına rağmen kanunla kurulmakta ve kamu gücü ayrıcalıklarından yararlanmakta, kimisi özel hukuk hükümlerine tabi kılınmakla birlikte kamu kurum-kuruluşlarıyla yakın ilişki içinde konumlandırılmakta, kimisi ise, doğrudan idari mercilere bağlı kılınıp kamu hizmeti görmekle görevlendirilmektedir. Her biri de, kamu hukuku-özel hukuk ayrımının tüzel kişilik bağlamındaki yansıması olan özel hukuk tüzel kişiliği ile kamu tüzel kişiliği sınıflandırmasında tam bir belirlemeye muhatap olmamaktadır. Oysaki bu hususta yapılacak tespitler, birçok konudaki değerlendirmelerin sağlıklı olmasını sağlayacağından oldukça kıymetlidir. Özellikle faaliyetlerinde tabi olacakları hukuki rejimin ne olacağı, iş-işlemlerinin hangi esaslar bağlamında yapılacağı ve uyuşmazlık çıkması halinde hangi yargı mercilerinin görevli olacağı gibi hususları doğrudan etkileyecek olması, söz konusu müesseselerin tüzel kişiliği hakkındaki belirlemeleri daha da önemli kılmaktadır. Dolayısıyla bu çalışma, söz konusu atipik müesseselerin hukuk düzeninde hangi tüzel kişilik formunda yer aldığı hususundaki belirsizliğe odaklanıp bu konudaki tereddütleri belli esaslar dahilinde gidermeyi ve genele yönelik sonuçlar ortaya koymayı amaç edinmiştir.
Kentsel dönüşümün özel hukuk alanında getirdiği sorunlar

1950'li yıllardan sonra kırdan kente hızlı bir şekilde göç yaşanmasının sonucunda plansız bir kentleşme meydana gelmiştir. Zira alt yapısı oluşturulmadan, herhangi bir riske karşı koruması ve imar planları olmaksızın kırdan kente göç eden insanların barınma ihtiyaçlarını karşılayabilmek adına rastgele ve gelişigüzel oluşturulan ve günümüzde 'gecekondu' diye adlandırılan yapılar günümüzün en büyük sorunu haline gelmiştir. Çarpık kentleşmenin doğurduğu bu sorunlar, sadece barınma ile sınırlı kalmamış; beraberinde birçok ekonomik, sosyal ve kültürel sorunları da getirmiştir. Ayrıca ülkemiz deprem kuşağı bölgesinde yer almaktadır. Yaşanan can ve mal kayıplarının en aza indirilmesi ise, çöküntü alanlarının dönüştürülmesi veya yeniden kazanımı ile mümkündür. Bu çalışmada, kentsel dönüşümün tanımlamasına yer verildikten sonra, kentsel dönüşüm uygulamalarında ortaya çıkabilecek hukuki sorunlar incelenmiştir. Bilhassa, 6306 sayılı 'Afet Riski Altındaki Alanların Dönüştürülmesi Hakkındaki Kanun' hükümleri ele alınmış olup, söz konusu kanunun eksik yönleri eleştirilmiştir.
Suça sürüklenen çocuklar ve denetimli serbestlik

Çocukluk dönemi, kişinin yaşamına yön vermesi, kişiliğini geliştirmesi ve ideallerine ulaşabilmesi bakımından önemli görülmektedir. Yaşamda kendisine bir yer ve kimlik edinebilmek, yaşamı ve toplum içinde yaşamayı daha fazla öğrenebilmek için gördüğü davranış, düşünce ya da tutumları deneyimlemek isteyen çocukların; bazen yanlış yönlendirmeler, yanlış modeller ve olumsuz arkadaş çevresi gibi nedenler dolayısıyla kanunlar ile karşı karşıya kalabilmeleri mümkündür. Bu bağlamda çocuğu tehlikeli olarak görmek yerine; tehlikede görmek ve suç nedenlerine karşı korumak önemlidir. Buna ek olarak; çocuğun suçlu kavramından çıkarılarak bilimsel bir yaklaşımla çok yönlü olarak ele alınması gerekmektedir. Denetimli serbestlik, etkin bir ceza adalet sistemi, caydırıcı bir ceza infaz sistemi ile iyi bir çocuk adalet sistemi için temel unsurdur. Suçlunun ıslah sürecini hızlandıran ve topluma uyum sürecini kolaylaştıran bu sistem, onarıcı adalet anlayışının bir yansımasıdır. Denetimli serbestlik ve yardım sisteminde özgürlüğün tamamen kaldırılması yerine kısıtlanması söz konusudur. Suçlu cezaevine girmeyerek sosyal çevresinden yani toplumsal hayattan koparılmamaktadır. Toplum içinde sabıkalı olarak damgalanmayan suçlunun toplumda pozitif ilişkiler içinde yer alması suçlunun daha kolay kontrolünü sağlamaktadır.
Türk gelir vergisinin ticari kazanca ilişkin hükümlerinin yeniden gözden geçirilmesi

YÜKSEK LİSANS TEZ ÖZÜ TÜRK GELİR VERGİSİNİN TİCARİ KAZANCA İLİŞKİN HÜKÜMLERİNİN YENİDEN GÖZDEN GEÇİRİLMESİ Ali Çelikkaya Mali Hukuk Anabilim Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Nisan 1998 Danışman: Prof. Dr. Fethi HEPER Vergiler kamu harcamalarının finansmanında kullanılan en önemli gelir kaynağıdır. Kamu hizmetlerinin gerektirdiği harcamaların finansmanının sağlanması vergi sisteminin temel fonksiyonu olmakla birlikte, tek fonksiyonu değildir. Tasarrufların ve sermaye birikiminin arttırılması yoluyla ekonomik büyümenin teşvik edilmesi, vergi yükünün dağıtılmasında ödeme gücünün göz önünde bulundurulması suretiyle gelir dağılımının daha adil hale getirilmesi de vergi sisteminden beklenen diğer önemli fonksiyonlardır. Gelir Vergisinde vergi sisteminin bir parçası olduğu için yukarıda sayılan fonksiyonlardan her birini yerine getirmesi arzu edilmektedir. Ancak vergi oranlarının aşırı derecede yüksek olması, hayat standardı, götürü vergi gibi tahmini yöntemlere yer verilmesi, vergilemede ödeme gücünün göz önünde bulundurulmaması ve vergi kaybının önlenememesi gibi nedenlerle kendisinden beklenen fonksiyonları tam olarak yerine getirememektedir. Gelir Vergisi hasılatı kanunda sayılan yedi tip kazanç ve irat unsurundan elde edilmekte, bunlar içerisinde ticari kazançlardan elde edilen hasılatın payı %25'i bulmaktadır. Gelir Vergisinin gerek mevzuat ve gerekse vergi idaresi yönünden etkinliğinin kaybolmasında, ticari kazancı düzenleyen hükümlerin de etkisi büyüktür. Hayat standardı ve götürü usul bunun güncel örnekleridir. Devletin gelir ihtiyacının adil olarak sağlayabilmesi için ticari kazançlara ilişkin hükümlerin de bu sistemin bir parçası olarak yeniden gözden geçirilmesinde yarar vardır. Bu nedenle, bu çalışmada ticari kazançlara ilişkin hükümler yeniden gözden geçirilmiştir.
Hileli ve taksirli iflas suçları (TCK. m. 161 ve m. 162)

Günümüzde toplumsal hayatın en önemli unsurlarından birisi kuşkusuz ekonomik faaliyetlerdir. Ekonomik hayat içinde aslolan ekonomik faaliyetlerin devamı olsa da, bu faaliyetler farklı gerekçelerle sona erebilir. Bunlardan biri de iflastır. İflas ticari hayatın bir gerçeğidir. İflas etmek kendi başına bir suç oluşturmamakta fakat kusura ya da hileye dayanması durumunda ceza hukukuyla karşılanmaktadır. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m. 161'de hileli iflası, m. 162'de ise taksirli iflası suç olarak düzenlemiştir. Hileli iflas ile taksirli iflas suçları, alacaklıların alacak haklarını zarara uğratan ya da zarara uğratma tehlikesine sebep olan suçlardır. Bunun yanı sıra, söz konusu suçlar ekonomi düzenine ve kredi emniyetine zarar verdiği için ekonomik suç olarak değerlendirilmektedir. Türk Ceza Kanunu m. 161'e göre malvarlığını eksiltmeye yönelik hileli tasarruflarda bulunan kişi, bu hileli tasarruflardan önce veya sonra iflasa karar verilmiş olması halinde cezalandırılır. Türk Ceza Kanunu m. 162'ye göre ise tacir olmanın gerekli kıldığı dikkat ve özenin gösterilmemesi dolayısıyla iflasa sebebiyet veren kişi, iflasa karar verilmiş olması halinde cezalandırılır. Bu bakımdan hileli iflas ile taksirli iflas suçları açısından iflasa karar verilmiş olması objektif cezalandırılabilme şartı niteliği taşımaktadır.
Yürütmenin durdurulması müessesinin iyuk 28. madde ve bankacılık kanunu 136. maddde kapsamında karşılaştırılması

İdare Hukuku'nun temel ilkesi olan hukuk devleti ilkesi kişisel hak ve özgürlüklerin güvencesidir. Kamu düzeninin başlangıç noktası sanıldığının aksine kişisel hak ve özgürlüklerin sağlanmasından geçmektedir. İdarenin kanuniliği ilkesi ise hukuk devletinin tüm yetkilerinin kanunlara idareye tanınmış olması gereğini ifade etmektedir. Hukuk devletinin korunması için yargı denetimi elzem olup, idareye yargı kararlarına uygun davranma zorunluluğu getirilmiştir. İYUK 27. maddesinde yürütmenin durdurulmasına hangi hal ve şartların oluşması suretiyle karar verileceği, İYUK 28. maddesinde ise yürütmenin durdurulması kararlarının yerine getirilmesi düzenlenmiştir. Bu kapsamda düzenlenen İYUK 28. maddesinin 1. fıkrasına kanun koyucu tarafından getirilen; 'Ancak, haciz veya ihtiyati haciz uygulamaları ile ilgili davalarda verilen kararlar hakkında bu kararların kesinleşmesinden sonra idarece işlem tesis edilir.' istisna hükmü, Anayasa Mahkemesince iptal edilmiştir. Ancak bu konuda Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu'nun yetkileri içerisinde düzenlenen benzer bir hüküm olan 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 136. maddesi halen yürürlüktedir. Bu nedenle uygulamada yaşanan sorunlardan yola çıkılarak bu tez konusu incelenmiştir.
Avrupa Birliği'nde insan haklarının gelişimi ve korunması

Çalışmanın konusu, Avrupa Birliği'nde insan haklarının gelişimi ve Lizbon sonrası süreçte korunması ile bunun Avrupa Kıtası'ndaki insan hakları koruma sistemine etkileridir. 2. Dünya Savaşı'nda enkaz haline gelen Avrupa Kıtası'nın yeniden inşası sürecinde, insan hakları noktasında başat aktör, Avrupa Konseyi olmuştur. Ancak başlangıçta insan haklarının korunmasından başka hedeflerle başlatılan bir takım uluslararası işbirliği girişimlerinde, bu süreçte, temel kuruluş gayesinin yanına insan haklarının korunup geliştirilmesini de eklemiştir. Bunlardan birisi de, günümüzde Avrupa Birliği olarak bilinen oluşumdur. Savaş sonrasında Avrupa ölçeğinde yeni bir kitlesel savaş yaşanmasını önlemek şeklinde özetlenebilecek çabaların ürünü olarak başlatılan bu proje, ekonomik bir birliğe doğru yol almaya başlamış ve zamanla, kişilerin, malların, sermayenin ve emeğin serbestçe dolaştığı bir iç pazara dönüşmüş; günümüzde, para politikaları, vergi, gümrükler vs. konularda devletlerin egemenlik yetkilerini devrettiği, 28 üyeli dev bir entegrasyon modeli haline gelmiştir. Bu bütünleşmenin asıl amacı ekonomik olup insan haklarının korunması, başlangıçta birincil gaye olarak öngörülmemiştir. Nitekim başta Kurucu Antlaşmalar olmak üzere, sistem, bu konuda sessizliğe bürünmüştür. Bu noktada, siyasi liderlerin ve kurumların yapılmadığını Birliğin yargı organı yapmış ve kuruluşunun ilk yıllarından itibaren jürispüridansiyel bir insan hakları hukukunun oluşmasını sağlamıştır. İçtihadi olarak başlatılan bu süreç, 1990'larda Birlik kurumları ve Üye Devletlerden siyasi-hukuki-kurumsal destek görmeye başlamıştır. Nihayet 2009'da yürürlüğe giren Lizbon Antlaşması'yla, bağlayıcı bir Temel Haklar Şartı'nın kabulü ve AİHS'ye üyelik gibi, insan hakları alanında, hem Birliğin kendisi hem de Kıta'nın bütünü için ''devrim'' niteliğinde sayılabilecek adımlar atılmıştır. Çalışmada, 1970'lerden başlayan bu süreç, halihazırda Lizbon'la şekillenen anayasal yapıyla harmanlanarak incelenmiştir.
Türk Sosyal Güvenlik Hukukunda hizmet tespiti

506 sayılı Yasaya tabi sigortalı olabilmek için, herhangi bir işverene hizmet akdi ile bağlı olarak fiilen çalışmaya başlamak yeterlidir. İşveren, sigortalı ve Kurum arasında kurulan sosyal sigorta ilişkisi yasadan doğmakta olup, bunun için ayrıca bir işleme gerek bulunmamaktadır. İşe başlayan kimsenin sigortalılığının Sosyal Sigortalar Kurumu tarafından bilinmesi ise, sigortalıya sağlanacak sosyal sigorta yardımlarının tespiti yönünden önem taşımaktadır. Bu nedenle, 506 sayılı Yasa ile işverenlere sigortalıyı Kuruma bildirme ve prim belgelerini verme ödevleri yüklenmiştir. Aynı şekilde, Kuruma da bu yasanın uygulanmasını takip ve denetim görevleri verilmiştir. İşverenin veya Kurumun bu ödevlerini yerine getirmemeleri halinde, sigortalının veya ölümü halinde hak sahiplerinin, geçmişş sigortalı hizmetlerin tespiti için yargı yoluna başvurmaları mümkündür. Sigortalının hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak beş yıl içinde Kuruma ve işverene karşı dava açması halinde, mahkemenin vereceği kararda belirtilen prim ödeme gün sayılan ve aylık toplam kazanç tutarları Kurum tarafından dikkate alınır. Kurum, tespit edilen sürelere ait primleri, zamanaşımı süresi içinde, işverenden talep eder. İşveren, ödediği prim miktarının sigortalıya düşen kısmını ona rücu etme hakkına sahiptir. Sigortanın zorunluluğu ilkesine istisna teşkil eden isteğe bağlı sigortalılık ve topluluk sigortası açısından hizmet tespiti davası açılamayacağı kabul edilmektedir. Diğer taraftan, davada verilen tespit kararının kısa vadeli sigorta kollarını da kapsayıp kapsamayacağı konusu tartışmalıdır. 211 Uygulamada hak düşürücü süre olarak kabul edilen beş yıllık süreye, zamanaşımı süresinde olduğu gibi 'durma' ve 'kesilme' hallerinin uygulandığı görülmektedir. Nitekim, Kurumun sigortalı çalışmalardan haberdar olması halinde beş yıllık dava açma süresi işlememektedir. Aynı şekilde, sigortalının ölümü halinde, dava açma süresinin sigortalının ölümü tarihinde başlayacağı kabul edilmektedir. Hizmet tespiti davalarında yetkili ve görevli mahkeme, işverenin ikametgahının bulunduğu yer mahkemesi veya ilgili Kurum şubesinin bulunduğu yer iş mahkemesi olabileceği gibi, Kurum merkezinin bulunduğu Ankara iş mahkemeleri de olabilir. Hizmet tespiti davası niteliği itibariyle olumlu bir tespit davasıdır. Davaya bakan mahkemenin, her türlü delili kendiliğinden toplayarak, tarafların usul işlemleri ile bağlı kalmaksızın sonuca ulaşması esastır. Ancak, davacının ispat yükü çalışma olgusunun ispatı ile sınırlıdır. Davacının prim belgelerinin verilmediğini ispatlama yükümü bulunmamaktadır. Sözlü yargılama usulünün uygulandığı davada, tarafların temyiz yoluna başvurmaları mümkün iken, karar düzeltme yoluna başvurmaları mümkün bulunmamaktadır.
Çevrenin korunmasına yönelik kolluk faaliyetlerinden dolayı idarenin sorumluluğu

1982 Anayasası'nın 56. maddesinde, herkesin sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahip olduğu belirtilmiş; çevrenin korunması ve geliştirilmesi devletin ve vatandaşların ortak ödevi olarak düzenlenmiştir. Dolayısıyla, bu konuda hem idare hem de bireyler yükümlülük altındadırlar. Ancak, çevrenin korunması ve geliştirilmesini sağlamada asıl sorumluluk idarededir. Bu çalışma, çevrenin korunmasına yönelik kolluk faaliyetlerini yürütürken kişilere vermiş olduğu zararlardan dolayı idarenin sorumluluğunu ele almayı amaçlamaktadır.