turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Mimesis in Aristotle's theory of art

Taklit teorisinin büyük özelliği, Aristo'yu diğer filozoflardan ayırmasıdır. Estetikte taklit, sanat çalışmalarında doğayı ve insan eylemlerini taklit eden genel bir kavrama sahip. Fakat, aynı zamanda tartışılmaya açık bir kavram. Bu nedenle biz taklit anlayışını daha çok sanatta görüyoruz. Sanat, sanatçının ya da seyircisinin bakış açısıyla sanat için yapılan objenin değişimidir. Bu nedenle, estetik sanat algısını sorgularken, ona bütün taraflarından bakmalı. Taklit kavramına baktığımızda kültür ve insan için en iyi olan olarak tanımlanır, ayrıca farklı bakış açıları ile yeni yorumlar bulabilir. Bu yüzden bilim ve sanatta kendine bir yer bulur. Dünya da doğada gizlenmiş bazı saklı şeyler var ve onlar keşfedilmek için bekliyorlar. Sanatçılar da bu şeyleri akıl ile sanatta yer bulan kişiler. Çeşitli objeleri renk ve form olarak taklit ve temsil eder. Başka bir yolu da sesle, onlar sesleri doğuştan yetenekleri ile hissedebilirler. Ve taklit ritim, dil, ya da uyum tarafından tek başına ya da bir arada üretilmektedir. Aristo taklidin sanattaki temsili için en önemli filozoftur. Tezde, taklit algısı ve bu taklidin sanatta nasıl etkili olduğu üzerinde duracağım. Bu bağlamda, öncelikle taklidin ne olduğunu anlatacağım. Estetik içinde onun nasıl özelliklere sahip olduğu ve güzellik gerçeğinin estetik kavramında nasıl etkili olduğuna yoğunlaşacağım. Katharsis duygusunun altında yatan temel anlamı ve takdir olarak bir sanata yoğunlaşırken bu kavramların doğa ve insan üzerindeki etkilerini tanımlayacağım.
Fundamental quantification and the ontology room

Varlıkbilimciler niceleyicileri farklı anlamlarda kullanıyorlarsa, bu aralarındaki anlaşmazlığın tamamen sözel olduğunu mu gösterir yoksa aralarındaki anlaşmazlık gerçekliğin temel yapısını ilgilendiriyor olabilir mi? Theodore Sider'a göre bu anlaşmazlık gerçekliğin temel yapısını ilgilendirir; öyle ki bazı anlamlar Dünya'yı daha iyi betimleme kabiliyetine sahiptirler. Dahası, ona göre, Dünya'yı diğer tüm anlamlardan daha iyi betimleyebilen tekil bir niceleyici anlamı vardır ve biz bu anlamı bulabiliriz. Fakat, tartıştığım üzere, böyle bir anlamın olduğunu kabul etsek dahi, onu bulabilmek için tüm niceleyici anlamlarına bilgisel erişimimiz olması gerektir fakat böyle bir erişimimiz yoktur ve, dolayısıyla, bu anlama ulaşsak dahi, onun aslında asal niceleyicinin anlamı olduğunu söyleyebilecek bir konumda olmazdık.
18. yüzyılda Osmanlılar'da iatrokimya çalışmaları: Avrupa ile mukayeseli ve Ömer Şifai'nin çalışmaları esas alınarak

Tezde, Osmanlı İmparatorluğu'nda iatrokimya akımının temsilcilerinden Bursalı Ömer Şifai'nin( ?-1742) 'Mürşidü'l- Muhtar fi İlmi'l- Esrar' adlı eseri temel alınarak, Osmanlılarda 18. yüzyıl kimya çalışmaları değerlendirilmiştir. İatrokimya akımı 16. yüzyılda Paracelsus(1433-1541) tarafından kurulmuş ve Batı'daki etkileri de 18. yüzyıla kadar devam etmiştir. Ömer Şifai, söz konusu çalışmasında çeşitli metalleri, bu metallerin kimyasal işleme tabi tutulmasıyla elde edilen bileşimleri ve bunların hastalık tedavisinde kullanım biçimlerini vermiştir. Bu tür çalışmalar iatrokimya metinlerinin genel özelliğini yansıtmaktadır. Yazarımızın bu eserinde, adı andan akımın özelliklerini taşımaktadır. Bu nedenle eser, hem Osmanlılardaki simya çalışmalarından ayrılarak kimya çalışmalarına geçişi, hem de modern kimyaya geçiş sürecinin başlamasını sağlamıştır. Çalışmamıza konu olan eserin diğer bir özelliği ise, Osmanlı İmparatorluğu'nda kimya terminolojisinin oluşmasına önemli bir katkıda bulunmuş olmasıdır. Çalışmamızda, söz konusu metnin edisyon-kritiği yapılmış, metin günümüz Türkçe'sine atarılarak; 18. yüzyılda Osmanlılardaki kimya çalışmalarının boyutları sergilenmeye çalışılmıştır.
El-Farabİ metafiziğinde iyi

İyilik Metafiziği, felsefe tarihinde, birçok filozof tarafından varlığın doğasına dair tartışmalar ile gündeme gelmiş bir meseledir. Varlık ile iyiliğin bir ve aynı şey mi? olduğu, yoksa birbirlerini gerektiren iki farklı unsur mu? oldukları, tarih boyunca felsefi pozisyonların ve sistemlerin inşasında açıkça veya zımnen belirleyici temel birer öge olmuşlardır. El-Farabi'nin öncülleri ve İslami arka planı dikkate alınarak, onun iyilik konusundaki metafizik tutumu ve bu tutumun Tanrı, alem ve yaratma bağlamındaki uzantıları araştırılmıştır. Giriş bölümünde, düşünce tarihinde varlık, değişim-sabitlik tartışmaları üzerinden metafizik disiplinin el-Farabi düşüncesine etkisi ve el-Farabi'nin metafizik pozisyonu, öncü filozofların katkıları ile detaylı bir şekilde ortaya konmuştur. İkinci bölümde, el-Farabi'nin ontolojik ve kozmolojik sistemi analiz edilerek varlık kavramının dilsel, ontolojik ve metafizik boyutları analiz edilmiştir. Üçüncü ve son bölümde ise iyilik metafiziğinin tarihsel seyri, el-Farabi'nin öncülleri üzerinden onun düşüncesine kadar takip edilerek, filozofumuzun sisteminde, varlık ve iyilik kavramlarının nasıl bir ilişki içerisinde olduğu ortaya konmuştur. Ayrıca bu sonuçlar çerçevesinde, varlık ve iyilik ilişkisinin metafizik uzantıları, çalışmamızın üçüncü bölümünü teşkil eden analizlerden oluşmaktadır. Sonuç olarak, ona göre varlık ile iyilik bir ve aynı şeyler değildir. El-Farabi, Grek metafizik mirasını, ciddi bir kritikten geçirerek varlığın doğasının ancak bir liyakat ile birlikte bulunduğunda iyilikten pay alabileceğini kabul eder. Kötülüğün, insan iradesine ve liyakatsizliğe dayalı bir varlık durumu olduğunu düşünmektedir.
Sanatta biçim ve gerçeklik: Andrey Tarkovski sinemasına felsefi bir bakış

Bu tez, temelde, Andrey Tarkovski sinemasının sanat ontolojisi bağlamında değerlendirilmesi amacını taşımaktadır. Bunun içinse, evvela sanatın ne olduğu ve değerine ilişkin temel tarihsel tartışmalar incelenmiştir. Biçim ve konunun birlikteliğinden doğup, bir öz'ü ifade eden sanatın mahiyeti ve değerine dair iki temel yönelimin olduğu ortaya konmuştur. İlk olarak, sanatı bir temsil faaliyeti olarak gören mimetik sanat kuramı, sanatın değerini temsil ettiği gerçekliğin hakikate uygunluğu bakımından değerlendirmektedir. Buna karşın, dışavurumcu sanat kuramı, sanatı, sanatçıya ait duygu ve düşüncelerin özgün ifade biçimleri olarak ele almıştır. Fotoğrafik imgenin, özellikle sinematografinin icadıysa, estetikte yeni tartışmaları aynı bağlamda gündeme getirmiştir. Sinemanın bir sanat dalı olduğunu ispat etme çabasındaki biçimci film kuramı, sinematografinin gerçekliği algısal bir düzeleme taşıdığı iddiasındadır. Gerçekçi kuram ise sinema sanatının fiziksel ve toplumsal gerçeklikle bağını öne çıkartır. Sinema sanatında dışavurumcu kanadı oluşturduğunu düşündüğümüz ve 1960'lı yıllardan itibaren yükselişe geçen auteur politikası, filmleri yönetmeninin kişisel ifadesi olarak görmek eğilimindedir. Tezin odağındaki Tarkovski de, kuşkusuz, autuer bir yönetmendir. Bu anlamda, Rus sinemacı kendisine has ve belirgin biçimsel temalarla filmler üretirken kendi fikirlerini dışa vurmaktadır. Bununla birlikte, Andrey Tarkovski'nin şiirsel sinema anlayışı hem kaba biçimcilikten hem de realist gerçekçilikten aynı ölçüde uzaktır. Sanat tarihi içinde romantik ekole mensup olduğunu düşündüğümüz Tarkovski'nin dikkate değer özgünlükte bir sanat ve sinema kuramı ortaya koyduğu sonucuna da ulaşılmıştır. Sinefilozofik bir bakışla ele alındığında görülmektedir ki Tarkovski sinemasının özünü meydana getiren tema ahlaki bir ödevin yerine getirilmesiyle aşılabilecek sürgün durumudur.
Cumhuriyet Dönemi felsefe öğretim programlarının program geliştirmenin temel öğeleri kapsamında değerlendirilmesi

Cumhuriyet döneminde uygulanmış; 1924, 1935, 1950, 1976, 1985, 1993 ve 2009 olmak üzere yedi tane felsefe öğretim programı vardır. Program geliştirme sürecinin hedef, içerik, eğitim durumları ve ölçme-değerlendirme olmak üzere dört temel öğesi bulunmaktadır. Yapılan çalışmada, Cumhuriyet döneminde uygulanan felsefe öğretim programları bu dört öğe kapsamında ele alınıp değerlendirilmiştir. Çalışma sürecinde elde edilen dokümanlar, betimsel araştırma yönteminden faydalanılarak analiz edilmiştir. Konuyla ilgili yapılmış diğer çalışmalara bakıldığında, uygulanan felsefe programlarının yıllarında farklılıklar olduğu görülmüştür. Bu farklılığın yol açtığı karışıklık, çalışmada giderilmiş ve gerekli düzeltmeler yapılmıştır. Çalışmada, program geliştirmenin her öğesi için ayrı başlık oluşturulmuştur. Bu başlıklar altında felsefe öğretim programları detaylı olarak ele alınmış, analiz edilip değerlendirilmiştir. 1924, 1935, 1950, 1976 ve 1985 felsefe öğretim programlarının temel öğelerinde eksiklikler olduğu görülmüştür. 1993 ve 2009 felsefe öğretim programlarında temel öğelerin hepsine yer verilmiştir ancak etkili bir öğretim programı formuna erişememişlerdir. Yapılan çalışma, geçmişşte uygulanmış felsefe öğretim programlarına ışık tutarak gelecekte uygulanacak yeni felsefe öğretim programlarına katkı sunabilmek amacındadır.
Din-Mitos ilişkisi: Hıristiyanlık örneği

Din ve mitos, insanın iki temel gerçekliğini temsil eder. Tabiatı gereği insan hem dini hem de mitik yapıdadır. Artık antikitedeki mitoslar olmasa da yeni mitoslar hala modern peri masallarında yeni biçimlerinde yaşamaya devam etmektedir. Hıristiyanlığın ayrılmaz bir parçası olan noel, çarmıh, evharistiya, kefaret, teslis, vaftiz gibi inanç ve uygulamalar birçok toplumda tanıdık dini fenomenlerdir. Bu sebeple denebilir ki Hıristiyanlık, antik dinlerin kalıntılarının arasından doğmuştur. Hıristiyanlık, o zamanki mevcut inançlardan en etkileyici unsurları özümseyip yeniden üretmiştir. Bu sebeple pek çok özgün düşünür, Pavlus'u, İsa yerine Hıristiyanlığın gerçek kurucusu olarak görmektedir. İsa Mesih ile pagan tanrıları arasında çarpıcı bir benzerlik mevcuttur. Bunun sebebi, onun hakkındaki tatmin edici tarihi bilgi eksikliğidir. Bu konudaki tarihi bilgi boşluğu ise mitolojik ve gnostik kurtarıcı figürleriyle doldurulmuştur. Örnek olarak tarım toplumlarında gelişen bitki ve verimlilik mitoslarındaki ölüp yeniden dirilen tanrı kavramı, sonraki dönemde İsa kimliğinde Hıristiyanlığa dahil olmuştur. Buna ek olarak, İsa'nın söylemediği sözlerle pagan inançlar yekunu, Pavlus tarafından Hıristiyanlığa dahil edilmiştir. Pavlus, pagan felsefi ve dini terimlerini kullanmış, böylece pagan halklara İsa'yı kozmik bir Mesih figürü olarak benimsetmiştir. Bunu yaparken Pavlus, Hıristiyanlığı, tanınamayacak biçimde değiştirmiştir. Amerikan film endüstrisi, mitosları çağdaş görünümleri altında yeniden canlandırmıştır. İnsanlığı en çok etkileyen bir sanat dalı olarak sinemanın işlediği konular bakımından mitolojinin hayatımıza ne kadar derin etkilerinin olduğunu, filmlerin izlenme oranı ve hasılat verileri ortaya koymaktadır. Bir bakıma mitoslarda kalmış zannedilen kahramanlar, modern bir mitos aktarma aracı olan sinema ve televizyon vasıtasıyla hala günümüzde yaşamaya devam etmektedirler. Nitekim mitoslara dayalı filmlere olan ilgi, insanın mitik ruhi yapıda olduğunu ispatlamaktadır.
The dissolution of the frame problem from the perspective of embodied and enactive intertwinement of affect and cognition

Bu tez, bedenin anlam üretimine katkısı bakımından duyguların yokluğunda bilişin, bilişin yokluğunda duygunun oluşmadığını göstermenin imkanını sorgulamayı, ve eğer bunun olanağını göstermek mümkünse, bu durumun Çerçeve Problemini aşmaya nasıl katkıda bulunduğu incelemeyi amaçlar. Tezin ana argümanı, Çerçeve Probleminin ortadan kalkışının, bilişin ve duygunun bedenlenmiş süreçler olduğu ve yaşayan canlılar için anlam üretim süreçlerinin iç içe girmiş olan bilişsellik ve duygulanımsallığın arasındaki karşılıklı etkileşimi sonucu olduğu gerçeğinin kabulüne bağlı olduğudur. Bu bakımdan bu tez, biliş ve duyguyu bedenlenmemiş süreçler olarak kabul eden, buna bağlı olarak da biliş-duygu ikiliğini öne süren bilişselci yaklaşımları eleştirmektedir. Çünkü, biliş ve duyguyu konusunda bedenlenmemişliğe ve bunların ayrılığı fikrine dayalı hiçbir yaklaşım, Çerçeve Probleminin yaşayan varlıklar için nasıl bir problem olmaktan çıkmış olduğunu açıklayamaz.
Martin Heidegger' de ölüm ve zaman-sallık

Heidegger'in Varlık ve Zaman isimli eserinden hareket edilerek Ölüm ve Zaman ile Zamansallık kavramları bağlantıları içinde kalınarak düşüncenin Varlığı karara bağlama iddiasının geçerliliği bu tezin amaç ve kapsamını oluşturmaktadır. Tezin yöntemi konunun özelliğinden dolayı öncelikle Heidegger'in mese-leyi ortaya koyuş tarzını anlamak olmuştur. Filozofun Varlık ve Zaman eseri-nin öncülüğünde diğer Türkçe eserleri de elden geldiğince tetkik edilerek bu safha tamamlanmıştır. Tezin yönteminde ikinci basamak yorumlamadır. Burada Yorumlama'nın Anlama' da temellenmesi amaçlanmıştır. Tezin üçüncü bölümünü oluşturan Yorumlama aslında sonuca hazırlanma denemesidir. Tezi yazan açısından sonuç bir metafizik sorular sorma ve yapılanma tecrübesi olmuştur. Her gün önünden kaygıyı savuşturmak adına alışkanlıkla geçilen Ölüm, Zaman ile Zamansallık ve Varlık belirlemeleridir. Hayret edil-mesi ve üzerine düşünmeyle dikkat edilmesi gereken bu durum, kişinin 'Asıl olma tecrübesini' baltalamaktadır. Ancak soru soran ve kaygısını açığa vuran özel bir insanlık hali olarak Dasein, durumun içindeki aksaklığın farkına vara-bilir. Bu farkındalık ona içinde eridiğini sandığı Zaman'ın aslında Varlığın kendini ifşa ettiği bir ortam olduğu gerçeğini gözler önüne serer. Gözün kalple fark ettiği bu hal, her ne kadar aklı müşkül bir durumda bıraksa bile, Dasein'da bir asıl olma dönüşümü başlatır. Bu temel durum her yerde aynı-dır. Ancak her aynının içinde yaratılış yüzünden gelen farklılık, bazen insanlı-ğı yanıltmaktadır. İnsan ölüme doğru giderken şunu sorar: Bütün bu beni aşan kötülükler-den hesap sorulacak bir zaman gelecek mi ve her şeyin gelip geçici olduğu evrende zamansal olan ben ölümsüz olmak istediğim halde neden olamıyo-rum? Böyle bir metafizik soru zinciri sormana akıl adına izin vermiyorum di-yebilirsiniz ama sorumun ardına düşmemi engelleyemezsiniz. Böyle bir soru sorma biçimi, çıkar ya da haz elde etmenin güdülediği bir yayılma değildir apaçık bir yönlenmedir. Böylece sorunun sürüklediği yönde gidilen yola ait olmuş olursunuz. Böyle bir yol, ancak şairin hissiyatıyla dokunduğu hayal gibi bir imkanı yanına alarak yürünebilir.
Farabi'de dil-mantık ilişkisi

Jüri : Prof. Dr. Abdulkuddüs BİNGÖL Prof. Dr. Hasan ŞAHİN Prof. Dr. Mustafa YILDIRIM Yrd. Doç. Dr. Müslim AKDEMİR Yrd. Doç. Dr. Kutsi KAHVECİ Farabi'de Dil-Mantık İlişkisi isimli çalışmamız üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, Farabi'nin temsil ettiği mantığın dayandığı temel olan Aristoteles mantığını, onun öngördüğü düşünce formunu ve bunu formüle edebilecek dilsel yapıyı ele aldık. İkinci bölümde, önce klasik mantığın öngördüğü düşünce yapısı ile içinde konumlanacağı kültürün dili olan Arapça arasındaki problemler ortaya koymaya çalıştık. Daha sonra söz konusu problemleri, tercüme aşamasından başlayarak mantık terimlerinin oluşturulması ve rasyonel düşüncenin İslam düşüncesi içerisinde konumlandırılması aşamasına kadar inceledik. Arapça'nın anlam alanının temel niteliklerini genel hatları ile ortaya koyarak, bu bağlamda-anlam sorunu ve bu anlamı üreten yöntem sorununu, klasik mantıkla Arapça arasında karşılaştırmalı olarak ele aldık. Buna bağlı olarak Arapça'nın temelini oluşturan mastar ve fiili, klasik mantığın temelini oluşturan tümel kavramla karşılaştırarak, bu konuları sözün anlama delaleti çerçevesinde değerlendirdik. Üçüncü bölümde, Farabi'nin temsil ettiği mantığı Arapça'nın anlam alanı içerisinde konumlandırırken karşılaştığı problemlerle, Türkçe'nin anlam alanı içerisinde modern düşüncenin konumlandırılması esnasında yaşanan problemleri karşılaştırmalı olarak ele aldık ve bu problemler karşısında ortaya konulan çözümleri değerlendirdik.
Between overrated pessimism and underrated optimism: A study on the model based explanations in economics

Bilimsel açıklamalar ile ilgili çalışmalar büyük oranda kesin bilimlerdeki açıklamaların doğası ve statüsüne odaklanmıştır. Öte yandan son yıllarda özel bilimlerdeki açıklamaların doğası ve statüsü bilimsel açıklamalar üzerine çalışan bilim felsefecilerinin dikkatini çekmeye başlamıştır. Bir yandan çoğumuz özel bilimlerin en azından zaman zaman açıklama verebildiğine inanırız. Öte yandan, özel bilimlerdeki açıklamalar fizik gibi kesin bilimlerdeki klasik açıklama standartlarına uymamaktadır. Diğer bilimlerde olduğu gibi ekonomide de idealize edilmiş ve soyut teorik modeller önemli bir role sahiptir. Her ne kadar bazı felsefeciler ve ekonomistler ekonomideki modellerin epistemik önemi hakkında kuşku duysalar da, çoğumuz ekonominin en azından bazen açıklamalar verebildiğine inanırız. Bu tez ekonomi pratiğine odaklanarak bilim felsefesindeki açıklamalarla ilgili meseleleri ekonomik modellerin gerçek dünya problemlerini nasıl açıkladığı sorusu ile ilişkilendirmektedir. Bu anlamda bu tezin amacı ekonomik modeller yardımıyla elde ettiğimiz açıklamaların doğasını ve statüsüne ışık tutmayı amaçlamaktadır. Tezin birinci bölümü literatürde sıklıkla tartışılmış olan ve ekonomideki modellerin paradigmatik bir örneği olarak ele alınan Harold Hotelling'in (1929) lokasyon seçimi ile igili modelini ele almaktadır. Tezin ikinci bölümünde tartışılan konular bu modelin analizini zorunlu kılmaktadır. Model basit olarak belirli varsayımlar çerçevesinde iki satıcının kaarını en üst düzeye çekebilmesi için satıcıların bitişik bir setilde yerleşmesini ve sattıkları ürünlerin benzeşmesini açıklamaktadır. Bu bölüm ayrıca Hotelling modeli ile ilgili bir literatür taramasını içermektedir. Tezin ikinci bölümünde soyutlama ve idealizasyonlar analiz edilerek Reiss'ın 'Açıklama Paradoksu' ve 'Diriltilmiş Açıklama Paradoksu' makalelerindeki argümanlar eleştirel bir bakış açısıyla ele alınmaktadır. Tezin bu bölümünde Reiss'ın AP'deki temel kaygısının doğruluk/yanlışlık ikiliği olmadığı dolayısıyla paradoksun bu temelde yorumlanmaması gerektiği iddia edilmektedir. Burada önerilen yoruma göre AP yanlış modellerin nasıl açıklama verebildiği ile ilgili bir paradoks değildir, daha ziyade paradoks, uygulanamayan modellerin nasıl açıklama verebildiği ile ilgilidir. Tezin üçüncü bölümünde üç tane model aracılığıyla literatürdeki olanaklı ve sahici açıklamalar ayrımı incelenmektedir. Durum çalışmalarından elde edilen sonuçlara göre en azından bazı modellerin sahici açıklama verme işinde rol alabildiği ve ekonomideki açıklamalar ile diğer disiplinler arasındaki açıklamalar arasında tür değil derece farkı olduğu iddia edilmektedir. Bu bölümde incelenen modeller yardımıyla ekonomideki bazı modellerin en azından zaman zaman sahici açıklamalar verilmesinde işlevsel oldukları iddia edilmektedir. Bu bölümde çoğulcu ve işlevsel bakış açısının ekonomideki açıklamaların doğasını anlamak için en iyi yollardan birisi olduğu iddia edilmektedir.
Tarihsel bir olgu olarak kurban ve Kierkegaard'ın yorumu

Araştırmanın temel amacı, kurban olgusunun insanlık tarihinin başından itibaren var olduğunu, bu doğrultuda bütün inanç sistemlerinde ve dinlerde kurbana yer verildiğini göstermektir. Kurban en geriye gidildiğinde evveli toplumlarda insanların baş edemedikleri şeylerle karşılaştıklarında başvurduğu bir yöntem olarak başlamış, bereket getirmesi, doğal afetlerden koruması, kısaca doğa karşısında temkinli olmak adına yapılan bir uygulama olarak doğmuştur. Zamanla insanlar yaratıcı güce duydukları sevgiden dolayı onunla yakınlaşmak, şükretmek ve günahlarından arınmak adına kanlı veya kansız kurbanlar sunmaya başlamıştır. Bu kurban sunma hikayelerinden en çarpıcı olanı ise Yaratıcı'nın, İbrahim'den oğlu İshak'ı kurban etmesini istemesidir. Varoluşçu filozoflardan biri olan Kierkegaard, İbrahim'in bu eyleminden etkilenerek kurban sunma eyleminin aklın sınırları dahilinde ve etik olarak açıklanamayacağını, bunun yalnızca iman ile açıklanabileceğini söylemiştir. Bu doğrultuda, bu çalışmada kurban olgusunun neden ve nasıl verildiği hakkında, evveli toplumlardan semavi dinlere kadar uzanan anlamı üzerindeki aynılıklar ile farklılıklara yer verilecek ve İbrahim'in kurbanı açıklanmaya çalışılacaktır.
Henry Sidgwick'te bir etik teori olarak faydacılığın temellendirilmesi

Bir etik teori olarak faydacılık, en yüksek mutluluk ilkesi de denilen fayda ilkesi üzerine inşa edilmiştir. Bu ilkeye göre ahlaki olarak doğru eylem, birbirinin alternatifi olan en yüksek sayıda insan için en büyük mutluluğu ortaya çıkaran eylemdir. Mutluluk, hazzın acı üzerine baskın olma halini ifade eder. Bu tür bir içeriğe sahip olan faydacılık, sistem içerisinde bazı problemlerle karşı karşıyadır. Bu tezde, söz konusu problemlerden en önemlisi olan fayda ilkesinin temellendirmesini konu edineceğiz. Araştırma süresince peşine düşelecek temel sorumuz kişisel mutluluk ile genel mutluluk arasındaki uyumun nasıl temin edileceği olacaktır. Temellendirme sorununun 19. yy.'ın önemli ahlak düşünürlerinden olan Henry Sidgwick'in görüşleri üzerinden tartışılacağı bu çalışmada, problemin tarihini göstermesi ve Sidgwick'in teoride ortaya koyduğu yenilikleri tespit edebilmek bakımından teorinin kurucusu olan Jeremy Bentham ve öğrencisi John Stuart Mill'in görüşlerine de yer verilecektir. Bentham, bu ilkenin tıpkı matematiksel ve geometrik aksiyomlar gibi olduğunu savunarak yanlışlanmadığı sürece doğru kabul edilmesi gerektiğini savunur ve ilkeyi alternatif teorilerin kusurlarını göstermek suretiyle temellendirmeyi dener. Bununla birlikte o, kişisel mutluluk ile genel mutluluk arasındaki uyumu ise hukuki, siyasi, ahlaki ve dini yaptırımlar aracılığıyla temin etmeye çalışır. Mill, hocasının aksine sistem içerisinde kalarak bir temellendirme girişiminde bulunur. Bu temellendirmede ilkenin varsayımlarının olgusal temeli üzerinden hareket eden Mill, insanların gündelik yaşamlarında kendi mutluluklarını arzulamalarından hareketle, kişisel mutluluk ve genel mutluluğun ahlaki olarak arzulanırlığını temellendirmeye çalışır. Bu ikisi arasındaki uyumu ise gelecekte var olacağını iddia ettiği ideal bir toplum fikriyle temellendirir. Bu fikre göre böylesi ideal bir toplumda kişisel mutluluk ile genel mutluluk arasında herhangi bir çatışma ortaya çıkmayacaktır. Sidgwick ise seleflerinin aksine fayda ilkesinin salt olgusal zeminde temellendirilmesinin mümkün olmadığını düşünür ve bu ilkenin ancak sezgisel bir temelde kanıtlanabileceğini savunur. Kişisel mutluluk ile genel mutluluk arasındaki uyumu egoizm, sezgicilik ve faydacılık arasındaki ilişkide arayan Sidgwick, araştırmasının neticesinde bu uyumun temin edilmesinin imkansız olduğu sonucuna varır. O, kişisel mutluluk ile genel mutluluk arasındaki bu uyum sorununu 'pratik aklın düalizmi' olarak isimlendirir ve bu uyum sorunun ancak bir Tanrı postulasıyla çözümlenebileceği neticesine varır. Fakat bu çözümü etiğin rasyonelleştirilmesi önünde engel teşkil ettiği gerekçesiyle kabul edilemez bulur. Dolayısıyla problem onun sisteminde çözümsüz olarak kalır. Bu tezdeki temel iddia, faydacılığın tutarlı bir etik yöntem haline gelmek için, Sidgwick'in işaret ettiği problemlere rağmen, bir Tanrı postulasına ihtiyaç duyduğudur.
How does consciousness exist a comparative inquiry on classical empiricism and William James

William James bilinci bir varlık olarak reddeder ve bu tezin arka planında bureddediş vardır. James felsefesinde bu reddedişin temel nedenlerini araştırdım. Bu inceleme süresince, onun düşüncesinde bilincin etkin ve edilgin olarak iki varoluş biçimi olduğunu gözlemledim. James bilinç üzerine düşüncelerini klasikdeneycilerin temel iddiaları üzerine geliştirdiği için, onun radikal deneyciliğini vepragmatizmini klasik deneycilikle ilişkisi içerisinde açıkladım. Düşüncelerimizdeve hareketlerimizde tamamen etkin ya da edilgin olup olmadığımıza yanıt vermek güçtür. Ama bazı sorunlar ve tutarsızlıklar içerse de, James'in felsefesidüşüncemize dair usçuluk ve deneycilikten daha akla yatkın bir açıklamasunmaktadır, çünkü James'in yaklaşımı henüz tamamlanmamış bir saf deneyimdünyasında hayatımızdaki değişiklikleri daha iyi karşılayabilir. Sonuç olarakJames'teki bilince dair olan tezim bulmakla yatkınlığa ve klasik deneycilikle ilişkisi içinde radikal deneyciliğin temel ilkelerinin ikna edici gücüne dayanmaktadır.