turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İkinci Dünya Savaşı sonrası Doğu Akdeniz'de Rus dış politikası

Bu çalışma, İkinci Dünya Savaşı sonrasından günümüze kadar geçen zaman diliminde Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği ve Rusya Federasyonu dönemlerinin Doğu Akdeniz'deki Rus dış politikalarını incelemektedir. Çalışmada öncelikle Doğu Akdeniz Bölgesi'nin jeopolitik ve jeostratejik konumu ele alınmış, enerji kaynakları konusunda açıklamalar getirilmiştir. Rus politikalarının temelini oluşturan doktrinlerin içeriklerinden bahsedilmiş ve karşılaştırmalar yapılmıştır. İncelenen bölge hakkında bilgi sahibi olunmuş ve politik hareketlerin dayanak noktası da ortaya konulduktan sonra, Doğu Akdeniz'deki Rus politikaları ve bölge krizleri hakkında incelemeler yapılmıştır. Tüm bu incelemelerin yol göstericiliğinde Rus siyasetinde Doğu Akdeniz'in geçmişşten günümüze artan önemi ortaya konmuştur. Sovyetler Birliği döneminde Arap-İsrail savaşları bölgeye damgasını vurmuş ve iki kutuplu dünya düzeninin aktörlerini bölgede karşı karşıya getirmişti. Bu bağlamda söz konusu savaşların Doğu Akdeniz'e etkileri ve Rus politikalarını nasıl yönlerdirdiği incelenmiştir. Rusya Federasyonu döneminde ise Rusya'nın fiili olarak Suriye İç Savaşı'na müdahalesi ve beraberinde getirdiği sonuçlar inceleme konuları arasında yer almıştır. Soğuk Savaş Dönemi'nde Sovyetler Birliği'nin Doğu Akdeniz ülkelerindeki komünist parti aktiviteleri de önem arz ettiği için çalışmada bu konuya da değinilmiştir. Özellikle bu konuya ilişkin kullanılan istihbarat raporlarının da araştırmanın değerini arttırdığı düşünülmektedir. Bu çalışma, İkinci Dünya Savaşı sonrası Rus Dış Politikası'nı yukarıda çizilen çerçevede, alt başlıklarda içeren üç ana bölümde incelemiştir.
Osmanlı mirasının Yunanistan'ın azınlık politikalarına etkileri

Türkiye ve Yunanistan ikili ilişkilerinde birçok defa sorunlu dönemler yaşıyor olsalar da, bu iki ülkenin toplumları, ortak tarihi paydaları nedeni ile ortak bir takım değerleri paylaşmaktadırlar. Farklı kültür ve etnik kökenden gelen toplumları yüzyıllardır bir arada tutmayı başaran Osmanlı Devleti, İslam Hukuku esaslarına göre oluşturduğu devlet düzeni ile çok farklı etnik ve dini kimliklerden oluşan tebaasına yönelik özgün politikalar uygulamıştır. Bu devlet, hem Yunanistan hem de Türkiye toplumlarının tarihsel mirasında önemli bir yere sahiptir. Bu çalışmadaki amaç, yaklaşık 400 yıl Osmanlı Devleti Egemenliği altında yaşayan Rumların bugün devlet olarak Osmanlı'dan aldığı ve devam ettirdiği azınlıklara ilişkin tarihsel mirasını incelemektir. Bunun yanı sıra, Yunanistan'ın Osmanlı Devleti'nin azınlıklar meselesinde Osmanlı'nın uygulamalarından farklı olan politikaları da inceleme konusu olmaktadır.
Inogate projesi çerçevesinde AB-Güney Kafkas ülkeleri ilişkileri

20. Yüzyılın vazgeçilmez doğal kaynağı olan petrol ve doğalgazın önümüzdeki yüzyılda da yaşamın tüm alanlarında egemenliğini koruyacağı kuşku götürmemektedir. Bu nedenle bu kaynaklara gerçek anlamda sahip olan ülkelerin uluslararası arenada önemli oranda ağırlıklarının olacağı da kesindir. Bu düşünceden yola çıkan AB ülkeleri enerji arzının çeşitlendirilmesi, sürdürülebilir ekonomik gelişmenin ve enerji güvenliğinin sağlanması amacıyla 1990'lı yılların ortalarından başlayarak Hazar Denizinin doğal kaynaklarıyla ilgilenmeye başlamışlardır. Her ne kadar bu konuda ABD'nin gerisinde kalsalar da AB bu kaynaklardan kendi çıkarları doğrultusunda yararlanmaya, kendi ekonomik gelişmesini Hazar bölgesinin doğal kaynaklarıyla beslemeye çalışmaktadır. İşte bu amaçla 1994- 95 yıllarında yürürlüğe konan INOGATE projesi günümüzde AB-Güney Kafkas ülkeleri ilişkilerinin temel taşlarından biri olarak sayılmaktadır. Tezin amacı da bu önemli projenin tarihsel gelişimini, yapısını ve proje kapsamında AB-Güney Kafkas ülkeleri arasındaki ilişkilerin değerlendirilmesidir. Tezin birinci bölümünde Güney Kafkas ülkelerinin kısa tarihçesi, ekonomik ve siyasi yapılan, AB ile olan ilişkileri, ikinci bölümünde INOGATE projesinin gelişimi, kurumsal yapısı ve bu proje çerçevesinde AB-Güney Kafkas ülkeleri ilişkileri incelenecektir. Son bölüm olan üçüncü bölümdeyse Kafkasya'da süren uluslararası rekabet ve INOGATE projesinin AB ve Güney Kafkas ülkeleri için getireceği avantajlar ele alınmıştır. 96
British policy and the development of Palestinian nationalism, 1917-1948

Bu tez, Filistin Milliyetçiliğinin oluşum ve gelişim süreçlerini analiz etmektedir. Müslüman Filistin halkını yöneten, bölgenin ileri gelen ailelerinin Filistin milliyetçiliğinin gelişmesinde üstlendikleri rol detaylı bir biçimde tartışılacaktır. Filistin milliyetçiliğinin özgün bir ideoloji mi yoksa Yahudi göç ve yerleşim hareketlerine, aynı zamanda İngiliz Manda yönetimine rekabet amaçlı oluşan karşı bir milliyetçilik olup olmadığını inceleyecektir. Ayrıca, İngiliz yönetiminin iki toplum arasındaki dengeyi sağlayabilmek için uyguladığı politikalar da analiz edilecektir.
Çin'in enerji güvenliği politikalarının Orta Doğu ülkeleri ile ilişkileri üzerine etkileri

Çin Halk Cumhuriyeti, 1978 reformlarıyla birlikte önemli bir dönüşüm yaşamaya başlamıştır. Bu dönüşüm sürecinin tüm dünyada en fazla dikkat çeken boyutu ise Çin'in yaşadığı hızlı ekonomik büyüme olmuştur. Ekonomik büyüme ve kentleşmenin artmasıyla Çin'in enerji ihtiyacı da sürekli artmıştır. Enerji açısından kendi kendine yeterli bir ülke olan Çin, talebin sürekli artması nedeniyle 1993 yılından itibaren net bir petrol ithalatçısı haline gelmiştir. Bu ithalatın büyük bir kısmı da Orta Doğu bölgesindeki ülkelerden, özellikle de Suudi Arabistan, Irak ve İran'dan temin edilmektedir. Çin'in ekonomik büyümesini devam ettirebilmesi günümüz itibariyle ulusal bir meselesi haline gelmiştir. Bu meselenin çözümü de ancak ülkenin enerji güvenliğinin temin edilmesiyle mümkündür. Bu durumun bilincinde olan Çin yönetimi, Orta Doğu ülkeleri ile siyasal, ekonomik, kültürel ve ticari ilişkilerini sürekli güçlendirmeye çalışmaktadır. Arap Baharı olayları ve bölgedeki terör faaliyetleri, siyasal ve askeri istikrarsızlıklar Çin'in Orta Doğu politikalarını etkilemekle birlikte, Orta Doğu'da ekonomik anlamda ABD'nin boşluğunu Çin'in doldurmaya başladığı yeni bir sürecin yaşandığı gözlemlenmektedir. Bu süreç aynı zamanda uluslararası toplumun geleceği ve dünya güç dengelerinin yeniden belirlenmesinde de etkili olabilecek bir potansiyele sahiptir.
Avrupa Birliği ve Türkiye'de çalışan kadınların çalışma ve aile yaşamının dengelenmesi

Kadın ve erkeklerin işgücü piyasasına katılımları aile yaşamları üzerinde önemli etkiye sahiptir. Aile içindeki çocuk bakımı ve ev işlerini yürütmek sorumluluğu olan kadınlar, işgücü piyasasına katıldıklarına bu sorumlulukları yerine getirmek için gerekli olan zaman ve enerjiye sahip olamamaktadır. İşgücü piyasaları çoğunlukla kadının evde kalarak ailevi sorumlulukları yerine getirdiği ve erkeğin evin geçimini sağladığı geleneksel aile modeli temelinde işlediğinden, çalışanların aile yaşamlarıyla iş yaşamlarını dengeleyebilmeleri konusuna önem verilmemiştir. Oysa günümüzde kadının işgücüne artan katılımı, çalışma ve aile yaşamının birlikte sürdürülmesi zorluklarının yaşandığı iş-aile çatışmasına yol açtığını göstermektedir. Avrupa vatandaşları için daha iyi yaşam koşullar sağlama amacını taşıyan Avrupa Birliği ülkelerinde, kadının işgücüne katılımı olgusu hız kazanmakta ve bu durum gerek üye ülkelerde gerekse Birlik düzeyinde çalışma ve aile yaşamının dengelenmesine yönelik önlemlerin alınmasını gerektirmektedir. Aksi takdirde kadınlar işgücü piyasasında eşitsizliklerle karşılaşmaya devam edecek ve eşit muamele ve fırsat ilkesinin gerçekleştirilmesi yönündeki hedefe ulaşılamayacaktır. Türkiye de Avrupa Birliği üyeliğine aday bir ülke olarak dengeleme politikası çerçevesinde getirilen Birlik düzeyinde getirilen düzenlemeleri iç hukukuna aktarmak zorunda kalacaktır. Bu çalışmada Avrupa Birliği ve üye ülkeler düzeyinde çalışma ve aile yaşamının dengelenmesi çerçevesinde aldıkları önlemler incelenecek ve Türkiye'deki yapılarla karşılaştırılacaktır.
Soğuk savaş sonrasında hegemonyanın yeniden inşası

1991'de çift-kutuplu dünya sisteminin sona ermesi; yeni güvenlik problemleri ortaya çıkarmıştır. Ardından, 2000'li yıllarda meydana gelen; 9 /11, Irak ve Afganistan işgalleri, 2008 finansal krizi gibi sarsıcı gelişmeler, 1990'lara damgasını vuran küreselleşme olgusunun yarattığı iyimserliği hızla ortadan kaldırmıştır. Bu yeni dönem, askeri gücün ve küresel ekonomik sorunların ön plana çıktığı bir seyir izlemiştir. Böylelikle, 1991 sonrasında dünya sistemi içinde kalıcı bir istikrarsızlık ve belirsizlik ortamı yerleşmiştir. Gerçekte, dünya sistemi içinde 1970'lerden itibaren görülen çok-kutuplulaşma, ABD'nin 1880'lerde başlayan hegemonik çevrimin son evresine girdiğinin işaretidir. Çok-kutuplulaşma, Almanya ve Japonya gibi büyük güçlerin yarattıkları ekonomik bölgeselleşmeler şeklinde kendini göstermiştir. Hegemonyanın teknik tanımına göre, bir hegemonik gücün varlığı işlevsel açıdan dünya üzerinde görece kalıcı bir istikrarın yaratılması ve sürdürülmesinde büyük önem taşımaktadır. Böylece, Soğuk Savaş'ın sona ermesinden itibaren ortaya çıkan belirsizlik, bir küresel ABD hegemonyasına değil, ABD'nin ardından ortaya çıkması muhtemel yeni bir hegemonyaya doğru geçiş ortamına işaret etmektedir. 16. Yüzyıl'dan itibaren şekillenen 'modern dünya sistemi'nin yapısall özellikleri dikkate alındığında söz konusu gelişme olağandır. Bu bağlamda, siyasal düzeyde Realizm'in içindeki güç geçişi yaklaşımları, ekonomik düzeyde de Neo-Realist hegemonya teorisi, mevcut dünya sisteminin yakın geçmişş ve geleceğini değerlendirmede önemli bir işleve sahiptir. Soğuk Savaş sonrasında dünyada görülen yeni ve güçlü ekonomik bölgeselleşme eğilimleri, yeni kutuplara ve potansiyel yeni hegemonik yapılara zemin hazırlamıştır. Kutupların son hegemon ABD ile birlikte başta ekonomik ve askeri güç olmak üzere hegemonik güç yoğunlaşması göstergelerine göre değerlendirilmesi, bir hegemonik geçiş olasılığı bulunup bulunmadığına dair aydınlatıcıdır. Bu çalışmada, yeni bir hegemonik gücün doğup doğmadığının tarihsel süreç ve niceliksel ölçütler üzerinden saptanması hedeflemektedir.
Irak kuzeyindeki Bölgesel Yönetimi'nin devletleşme çabaları ve Türkiye'ye etkileri

Irak Kürt Bölgesel Yönetimi'nin devletleşme çabaları ve Türkiye'ye etkilerini incelenmesi hedeflenen bu çalışmada, Irak'ın Osmanlı Devleti'nden ayrılmasından başlanarak önce monarşi dönemine sonrasında sözde bir demokratik devlet olmasına değinilmiştir. Ortadoğu'daki, karmaşa ve Irak'ın iç karışıklarından dolayı bölgede yaşanılan gelişmeler sonucunca Irak'ın kuzey bölgesinde bulunan Kürtlere özerklik hakkı verilmiştir. Çalışmanın ilerleyen bölümlerinde; özerklik sonrası bölgedeki devletleşme çabaları, bölgenin siyasi ve ekonomik varlığının nasıl devam ettiği gibi konular mercek altına alınmıştır. Son olarak Türkiye ve Kuzey Irak Kürt Bölgesinde'ki karşılıklı ilişkiler; Irak'ın işgalinden öncesi ve sonrası şeklinde ikiye ayrılmış, değerlendirmeye bu şekilde devam edilmiştir. Türkiye ve IKBY arasındaki uluslararası ilişkilerin incelenmesi, ekonomik, ticari ve askeri açıdan ülkelerin birbirleriyle olan ilişkileri ve olası bağımsızlık durumunda Türkiye'nin alması gereken önlemler sonuç kısmında ifade edilmesi amaçlanmıştır.
Ibn Khaldun's conception of dynastic cycles and contemporary theories of international system change: A comparative assessment

Bu tezde, İbn-i Haldun'un hanedanların yükselişi ve düşüşlerine dair görüşlerinin, günümüz uluslararası ilişkiler çalışmalarında da geçerli olduğu, ve getirdiği yeniliklerle uluslararası sistemin dönüşümünü daha iyi analiz etmemizi sağladığı öne sürülmektedir. Bu çalışma boyunca, İbn-i Haldun'un, dünya, tarih ve politika üzeirne görüşlerinin normatif olmaktan çok bilimsel olduğu görüşü savunulmuştur. Tarih, politika ve sistem dönüşümlerine dair çağdaş üç teorisyen Modelski, Gilpin ve Kennedy'nin benzer görüşleri olmasına rağmen, tez, Haldun'un değişim kavramının alana yeni açılımlar getirdiğini savunmaktadır. Bu kapsamda, çalışmanın ilk kısmında sistem değişimleri konusundaki çağdaş realist teoriler ele alınmıştır. İkinci kısımda ise İbn-i Haldun'un önemli kavramları tanımlanmış ve onun düşüncesindeki döngüsellik tarif edilmeye çalışılmıştır. Özellikle Haldun'un asabiye kavramıyla, güç kavramının maddi ve maddi olmayan yönlerini tanımlayarak getirdiği yenilikler tartışılmıştır. Son olarak ise Haldun'un düşüncesindeki devletlerin yükselişi ve düşüşü mekanizması ve onu çağdaş teorilerden ayrıran yönleri açıklanmıştır.
Uluslararası ilişkilerde feminist dış politika söylemi ve İsveç örneği

Feminizm, mevcut normlara tarihsel ve kurgusal olarak işlemiş erkek odaklı bakış açısını ve erkek baskınlığını kadınsı değerlerle ve kadın katılımıyla değiştirmeyi amaçlayan toplumsal bir harekettir. Uluslararası İlişkiler disiplininde postpozitivizmle birlikte feminist teori ön plana çıkmıştır. Dolayısıyla erkek odaklı bakış açısının yoğun bir biçimde hissedildiği Uluslararası İlişkiler disiplini, feminist teori tarafından eleştirilmiştir. Bu çalışmada, Uluslararası İlişkiler ve feminizm arasındaki ilişkinin değerlendirilmesiyle birlikte, eril değerlerin domine ettiği siyaset sahnesinde toplumsal cinsiyet eşitliğinin sağlanmasına yönelik politikaları ve feminist dış politika vizyonu ile bir ilke imza atan İsveç, feminizm çerçevesinde incelenecektir. İsveç'in feminist dış politika söylemi, mevcut çelişkilerine rağmen feminist uluslararası ilişkiler açısından olumlu bir gelişme olarak kabul edilmektedir.
Türkiye Suriye ilişkilerinin dönüşümü: Arap Baharı ve Hatay faktörü

Birinci Dünya Savaşının sonuna kadar yaklaşık 400 yıl Osmanlı Devleti idaresi altında Türk yönetiminde kalan Suriye yaklaşık 20 yıl da Fransız Manda yönetimi altında kalmıştır. Hatay'ın Fransız Manda idaresinden önce bağımsız bir devlet, ardından Türkiye'ye ilhakı döneminde bağımsızlığını kazanan Suriye bu durumu kabullenememiş ve daha ilk komşuluk ilişkileri Hatay Sorunu ile başlamıştır. Suriye'nin bağımsızlığı sonrası iki kutuplu dünya sisteminin yaşandığı Soğuk Savaş döneminde karşı bloklarda yer almış olmanın verdiği konjonktürün de etkisi ile Hatay Sorunu ile başlayan ilişkiler yine gergin olarak devam etmiştir. 1998 Adana Mutabakatı ile sıcak çatışmanın eşiğinden dönülmesi sonrasında ikili ilişkilerde başlayan düzelmeler 2010 yılına kadar hiç olmadığı kadar iyi bir seviyeye gelmiştir. Aynı yıl Tunus'ta başlayan halk hareketlerinin bölge ülkelerine sirayeti ve 'Arap Baharı' adı verilen gelişmelerin Suriye'ye de sıçraması ile ilişkiler tekrar bozulmuştur. Suriye'de daha fazla özgürlük sloganları ile başlayan halk hareketlerinin iç savaşa varan çatışmalara dönüşmesi ile on binlerce Suriyeli komşu ülkelere sığınarak mülteci dururuna düşmüştür. Bu durumda olan Suriyelilere açık kapı politikası uygulayan Türkiye, hali hazırda 2 milyonu aşan ve her geçen gün artan bir göç dalgasına maruz kalmıştır. Bu çatışmalarda muhaliflerden yana tavır alan Türkiye'ye Suriye'nin cevabı sert olmuş, kurulduğu günden itibaren Türkiye aleyhine faaliyet gösteren bütün örgütlere verdiği destek politikasını tekrar devreye sokmuştur. Elbette bunu yaparken politikasının merkezinde Hatay'ı bulundurmuştur. Çünkü Hatay, yapı itibariyle Alevi, Sünni ve gayri Müslim bütün unsurları bir şekilde Suriye ile etnik ve mezhepsel olarak akrabalık bağları olan ve irtibatları devam etmekte olan bir bölgedir. Ortadoğu petrollerinin daha güvenli bir şekilde batıya sevkiyatını isteyen Batı ülkeleri ile buna karşı olan İran, Rusya ve Çin'in güç mücadelesi daha önce olduğu gibi günümüzde yaşanan süreçte de Türkiye-Suriye üzerinden devam etmektedir. Bu mücadelede Hatay özel önem arz etmektedir. Suriye iç savaşının mezhep savaşına evrildiği gibi Hatay'da da bir mezhep çatışması üzerine kurgulanan oyun bölge halkının sağduyulu davranması sayesinde bozulmuş olmakla birlikte oyun kurucuların boş durmadığı bir realitedir. Bugün Suriye'nin kuzeyinde otonom bir Kürt bölgesinin oluşturulması ve demografik yapının buna göre dizayn edilmesi neredeyse tamamlanma aşamasına gelmiştir. Bölgede kurulması muhtemel bir Kürt devletinin Akdeniz'e ulaşması için Hatay'ın da planlara dahil olduğu yayınlanan haritalardan anlaşılmaktadır. Bu tez çalışması, öncelikle tarihsel süreçte Suriye ve Hatay'a ilişkin genel bir perspektif sunmaktadır. Adana mutabakatını müteakiben pozitif yönde ivme kazanan ilişkilerin Arap Uyanışı ile nasıl bir dönüşüm yaşandığı ise gelişme bölümünde irdelenmektedir. Son tahlilde, Türkiye-Suriye ilişkileri özelinde Hatay faktörüne dikkat çekilmektedir.
Ahmet Davutoğlu'nun Stratejik Derinlik doktrini ile AKP'nin 2002-2009 yılları arasındaki dış politikasının karşılaştırılması

Soğuk Savaş dönemindeki dünya siyasetine hakim olan iki kutuplu yapının dağılmasının ardından dünya önce tek, daha sonra ise çok kutuplu bir yapıya doğru evrildi. Bu yeni dönemin şartlarında Soğuk Savaş yıllarının aksine, sistemin süper güç ve büyük güçler dışındaki devletlere biçtiği görev ve buna bağlı olarak da bu devletlerin etkisi artmış oldu. Soğuk Savaş döneminde Batı bloku ile birlikte hareket eden Türkiye de bu yeni dönemde hareket alanının genişlediğini gördü. Türk dış politikası 90'lı yıllarda yer yer aşırı hayalci hedefler ortaya koyarken, bazen de eski dönemin alışkanlıkları siyasette etkin oldu. Kısa süreli koalisyon hükumetleri ve ekonomik çalkantılar da tutarlı ve iddialı bir dış politikanın önünde engel oluşturdu. Ahmet Davutoğlu, 2002 yılından bu yana AKP hükumetlerinin dış politikasının belirlenmesinde en önemli kişi olarak kabul edildi. Onun bu konumunda Türk dış politikasının geçmişşinin ve geleceğinin ele alındığı 'Stratejik Derinlik: Türkiye'nin Uluslararası Konumu' isimli kitabın etkili olduğu açıktır. Kitabın yayımlanmasından kısa süre sonra başbakanın başdanışmanı görevine getirilmesi ve görev süresi boyunca bu kitapta ortaya konan dış politika doktrinini pratiğe geçirme iddiasını koruması bu görüşü destekler niteliktedir. Bu tez çalışması, Davutoğlu'nun Stratejik Derinlik'te ortaya koyduğu ve dış politika doktrini ile danışmanlık görevine getirildiği 2002 yılından dışişleri bakanı olduğu 2009 yılına kadar geçen dönemdeki Türk dış politikasının karşılaştırılmasını amaçlamaktadır. Bu karşılaştırma çabasında hem teorinin hem de pratiğin emperyal, hegemonyal ve liderlik stratejilerinden hangisini takip ettiğine bakılmıştır. Ayrıca İslamcılık, Osmanlıcılık ve Türkçülük siyaseti üzerinden de aynı karşılaştırma metodu uygulanmıştır. Netice olarak, teoride ve pratikte aynı ideolojik ve stratejik yaklaşıma rastlanılmıştır.
The Kurds of Northern Syria in western media: The BBC and VOA coverage (2014-2018)

Bu çalışma Eylül 2014'ten Mart 2018'e kadar olan süreçte Suriye'nin kuzeyindeki Kürtlerin Batı medyasında, özellikle de BBC ve Amerika'nın Sesi yayın kuruluşlarında nasıl ele aldığını incelemiştir. Bunu yaparken, Suriye krizinin siyasi ve askeri bağlamının ve Batı'daki tarihsel Kürt temsilinin analizine özel bir önem verilmiştir. İslam Devleti'nin Batılı vatandaşlar için ciddi bir güvenlik tehdidi olarak ortaya çıkmasıyla birlikte, Suriyeli Kürtler ve Suriye'deki cihatçı örgütlere karşı mücadele eden Kürt gruplar, kendilerini İD karşıtı savaşta kullanmak isteyen Batılı hükümetler için önemli aktörler haline geldi. Batılı medya kuruluşları Suriyeli Kürtlere, Batı nazarında artan ehemmiyetlerine koşut olarak medya platformlarında geniş bir şekilde yer verilmeye başladı. Bu çalışma Suriye'nin kuzeyindeki Kürtlerin Batı medyası tarafından, Suriye'de faaliyet gösteren Kürt örgütlerin meşruiyetini artırmak ve Suriyeli Kürtlere uluslararası sempati ve destek kazandırmak maksadıyla olumlu bir şekilde ele alındığını ileri sürmektedir.
Nijerya'da ulus inşa sürecinde yaşanan kimlik sorunları (1960-1999)

Bu tez Afrika'nın en büyük beşeri ve ekonomik potansiyeline sahip, Batı Afrika ülkesi olan Nijerya'da yaşanan uluslaşma sürecini konu almaktadır. Nijerya milliyetçiliğinin ve İngiliz sömürge sisteminin kendine has özellikleri neticesinde birçok üçüncü dünya ülkesinin aksine kolonyal dönemin kansız bir şekilde son bulduğu Nijerya'da siyasi bağımsızlık sonrasında uzun bir uluslaşma süreci yaşanmıştır. Tarihsel olarak birlikte yaşama geleneği bulunmayan çok sayıda etnik grubun yaşadığı ülkede bu süreç iktidar sahibi siyasi elitler tarafından yürütülmüştür. Ancak etnik kimlik aidiyetinin oldukça güçlü olduğu Nijerya devleti için homojen bir ulus-devlet yaratma çabası, ülkede yaşanan kimlik sorunlarının başlıca kaynağı olmuştur. Nijerya ekonomisinin de büyük ölçüde hakimi durumda olan siyasi iktidar başta bayrak, milli marş olmak üzere çeşitli sembolik ögeler ile kültürel ve ekonomik araçları kullanarak, yekpare bir niteliği olamayan Nijerya toplumunu ortak Nijeryalı kimliği altında birleştirmeye çalışmıştır. Uluslararası ilişkiler literatüründe ulus inşası olarak ifade edilen bu faaliyet, modern Nijerya devletinin kuruluşundan itibaren bir devlet politikası olarak hayata geçirilmiştir. Bu çalışmada, modern Nijerya devletinin kuruluşundan başlayarak 1999 yılında ülkenin demokratik sivil yönetime geçişine kadar açık biçimde uygulanan ulus inşa politikaları inşacı teori temelinde incelenmiş ve bu sürecin ülkenin iç dinamiklerinden önemli ölçüde etkilendiği ortaya konmuştur. Nijerya'da siyasi iktidara belli bir ölçüde meşruiyet sağlayan ulus inşa projesi, yine büyük oranda siyasi iktidarın sebep olduğu ekonomik ve siyasi yolsuzluklar, ülkede uzun süre devam eden askeri yönetimler ile tarihsel olarak ulusal bilinci oldukça yüksek olan farklı etnik grupların varlığı sebebiyle başarıya ulaşamamıştır. Nijerya'da her zaman için etnik kimlikler bir üst kimlikten daha belirleyici
ABD'nin Afrika'ya yönelik dış politikasında temel yaklaşımlar (2001-2016)

Afrika ülkeleri, II. Dünya Savaşı'nın ardından sömürgelerin tasfiye edilmesi neticesinde bağımsızlıklarını kazanmış, Soğuk Savaş'ın ardından ise hızlı bir dönüşüm süreci içerisine girmişlerdir. Söz konusu süreç, kıtanın zengin yeraltı ve yerüstü kaynakları ve dinamizmi ile birleşince, Afrika kıtası uluslararası sistemdeki görünürlüğünü her geçen gün arttırmıştır. Birkaç yüzyıl öncesine kadar büyük devlet olmanın yolunun sömürge sahibi olmaktan geçtiğini düşünen ve bu zihniyet çerçevesinde küresel güç olma iddiasındaki devletler, halihazırda bu iddialarını sürdürebilmek için Afrika topraklarında nüfuz elde etmek gerektiğinin farkına varmışlardır. Kıtaya yönelik olarak ortaya çıkan bu farkındalık, Afrika'yı küresel siyaset unsurlarının ilgi odağı haline getirmiş ve birçok devletin Afrika politikalarını yeniden şekillendirmelerine neden olmuştur. Uluslararası siyasetin önde gelen güçlerinin Afrika'ya ilgisini arttırması, yeni-sömürgecilik kavramını ortaya çıkarmış ve kıtada etkili olmaya çalışan güçlerin sömürgeciliği çağdaş metotlarla yeniden diriltmeye çalıştığı hipotezinin ortaya konulmasına sebebiyet vermiştir. Günümüzde Afrika ülkeleri üzerinde nüfuz sahibi olmaya çalışan devletlerden birisi de ABD'dir. Yirminci yüzyılın ortalarına kadar Afrika ile olan ilişkilerini sınırlı tutan ABD, Soğuk Savaş rekabeti kapsamında kıtaya olan ilgisini arttırmış ve bu ilgi günümüze kadar sürmüştür. Başta enerji sektörü olmak üzere zengin yeraltı ve yerüstü kaynakları ile hammadde temini noktasında dikkatleri üzerine çeken Afrika kıtasının, Soğuk Savaş'ın ardından 'küresel terörle mücadele' kavramının da ortaya çıkması ile ABD dış politikasındaki önemi giderek artmıştır. Bu tezde George W. Bush ve H. Barack Obama'nın başkanlıkları döneminde, ABD'nin Afrika'ya yönelik dış politikasındaki temel yaklaşımlar ele alınmaya çalışılacaktır. Bu çalışma ile varılmak istenen nokta ABD'nin Afrika'ya yönelik dış politikasında başkanların kişisel programlarından ziyade devlet aklının ön plana çıktığı, bu ülkenin kıtaya güvenlik ve enerji meselelerindeki endişeleri üzerinden yaklaştığı ve Çin başta olmak üzere kıtada etkinliğini arttıran diğer devletlerin 21. yüzyılın ilk çeyreğinin ardından ABD'nin Afrika kıtasındaki nüfuzunun gerilemesine neden olduğu argümanlarının tespitidir.