turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
NATO ittifakının geleceğe ve Türkiye'nin NATO ittifakı ve transatlantik güvenliğine katkıları

'. k; - Soğuk Savaş'ın sona ermesi ile birlikte; başta NATO olmak üzere Avrupa Güvenlik Mimarisi içerisinde yer alan örgütler, hızlı bir adaptasyon sürecine girmişlerdir Bu süreci şekillendiren Zirve toplantıları ve ikili görüşmeler, birbiri ardına icra edilmiş; bu çalışmaların ağırlık noktasını Güvenlik Mimarisi'nin yeniden şekillendirilmesi, faaliyet alanlarının ve rol dağılımının belirlenmesi oluşturmuştur. NATO, adaptasyon çalışmaları genişleme, yeni görev ve faaliyet alanlarının belirlenmesi, Güvenlik Mimarisi içerisinde yer alan örgütler ile ilişkilerin geliştirilmesi ve Kuzey Atlantik bölgesinde banş ve istikrar ortamının yaygınlaştırılması konularına yoğunlaşmıştır. Bu süreçte AB, ağırlıklı olarak faaliyetlerini siyasi bütünleşme ve Avrupa güvenliğinde daha etkin rol sahibi olma konularında icra etmiştir. NATO içerisinde güvenilir ve güçlü bir müttefik olan Türkiye; AB bünyesinde oluşturulmakta olan AGSP'de, Avrupa'lı dostlarından umduğu yaklaşımı görememiş ve bu oluşumun dışında bırakılmak bir yana; Kıbrıs ve Ege gibi konularda AB ordusunun Türkiye'ye karşı kullanılması tehlikesi ile de karşı karşıya kalmıştır. Sovyet tehdidinin ortadan kalkması; Türkiye'nin, Avrupa güvenliği için önemini azaltmamış, aksine artırmıştır. Özellikle ABD'de yaşanan terör eylemiyle birlikte meydana gelen olaylar; Türkiye'nin NATO üyesi olarak önemini bir kez daha gözler önüne sermiştir. Mevcut jeostratejik konumu ile Türkiye, Avrupa güvenliğinin ayrılmaz bir unsurudur. Türkiye için; NATO üyeliği ve NATO'nun etkin bir savunma organizasyonu olarak varlığı, son derece önemlidir. İttifakın genişlemesi ve yeniden yapılanması, Türkiye'nin sahip olduğu konumu aşındırmamalıdır. Türkiye, AGSP dahil her türlü güvenlik oluşumunun karar alma süreçlerinde etkin olarak yer almalı ve çevresinde belirlenen politikalara reaksiyon gösteren bir ülke değil, proaktif bir yaklaşımla; politika belirleyen bir ülke konumunda olmalıdır.
Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Konferansı'nın Soğuk Savaş'ın sona ermesindeki rolü

Bu tez çalışmasında, Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Konferansı'nın Soğuk Savaş'ın barışçıl bir şekilde sona ermesindeki rolü araştırılmıştır. Çalışma kapsamında yapılan literatür taraması sonucunda, Birinci ve Üçüncü Sepetler bakımından AGİK'in Soğuk Savaş'ın sona ermesinde insan hakları, siyasi ve askeri alanlarda yaptığı etkiler incelenmiştir. Yapılan incelemelerin sonucunda, 1975 Helsinki Nihai Senedi'nin 1989 Doğu Avrupa Devrimlerine yol açan sivil toplum hareketlerine etkileşim kattığı, Güven ve Güvenlik Arttırıcı Tedbirlere dair 1990 Viyana Belgesi'nin askeri şeffaflık sağladığı ve 1990 Avrupa Konvansiyonel Kuvvetler Antlaşması'nın Avrupa'da silahların kontrolü ve silahsızlanmanın çerçevesini sağladığı tespitlerine varılmıştır.
Cumhuriyet gazetesine göre II. Dünya Savaşı sürecinde Türk basınında Japonya (1939 -1945)

Bu tezde 1939 ? 1945 yılları arası II. Dünya savaşı sürecinde Türk basınında işlenen Japon imajı ele alınmıştır. Türkiye'de Japon imajının oluşmasına sebep olan nedenler düşünüldüğünde akla ilk gelen elim bir kaza sonucu batan Ertuğrul Firkateyni'nin Japonya'ya yapmış olduğu resmi ziyarettir. Daha sonraki süreçte ise Osmanlı devletinin yıkılışı ve I. Dünya Savaşının başlamasıyla birlikte ilişkilerde duraklama dönemi yaşandığı düşünülebilir. Ancak ilginçtir ki, tarihte özellikle Avrupalı devletlere nazaran Japonya ile yoğun bir şekilde ilişki kurulmamış olmasına rağmen Japon imajı Türkiye'de her zaman olumlu görülmüş ve Japonlara daima sempati ile bakılmıştır. Dünya tarihi ve dünya üzerindeki dengeler açısından oldukça büyük önem taşıyan II. Dünya savaşı sürecinde Türk basını üzerinden Japonya'nın incelenmesi mevcut sempatinin oluşumunda rol oynayan sebepleri ortaya koyma imkanı vermiştir. Buradaki temel amaç haberlerin yoğunluğu ve içeriğinin belirlenmesi ve halkın birinci dereceden ilgilendiği başta siyasi ve askeri gelişmelerin halka nasıl aktarıldığının ortaya konulmasıdır. Günümüz kitle iletişim araçlarından yoksun olunan bir dönemde bilgi alışverişinde en önemli araç olan gazetelerin toplumları yönlendirmede de ne kadar büyük önem taşıdığı tartışılmaz bir gerçektir. Zira halk gerek ülke içindeki, gerekse dünya üzerindeki gelişmeleri gazetelerden öğreniyordu. Dolayısıyla gazeteler toplum bilinci oluşturmada en önemli araçtı. Cumhuriyet gazetesine bakıldığında ise, bir anlamda devlet eliyle Türkiye'de bir Japon imajı oluşturulmak istendiği görülebilir. Uzmanlık alanları farklı olan yazarların bir paydada buluşarak II. Dünya savaşı ile ilgili değerlendirmelerde aynı dili kullanıyor olmaları bunun en önemli kanıtı olarak karşımıza çıkmaktadır. Çalışmamızda ana kaynak olarak Cumhuriyet gazetesinin yanında dış basında öne çıkan ve Cumhuriyet gazetesinde yer alan makalelerin de kullanılması, bu ülkelerin halklarına karşı nasıl bir Japon imajının oluşturulmaya çalışıldığının görülmesi açısından da büyük önem arz etmektedir.
Orta Asya cumhuriyetlerinde ulus-devlet inşa süreci ve Rus azınlığın temel sorunları

'Orta Asya Cumhuriyetlerinde Ulus-devlet İnşa Süreci ve Rus Azınlığın Temel Sorunları' başlığı altında yürütülen bu tez çalışması, Orta Asya'da devletlerinde halen devam etmekte olan ulus inşa sürecinin gelişmelerini ve bu bağlamda mevcut gelişmelerin Rus azınlık üzerindeki etkisini incelemeyi ve geleceğe dair görüşler sunmayı amaçlamaktadır. Orta Asya'nın etnik yapısında, sayı olarak bölge halklarından sonra ikinci sırada gelen ve bölgeye yabancı olan en önemli etnik birim, Ruslardır. Çalışma kapsamı itibariyle Kazakistan, Kırgızistan, Özbekistan, Tacikistan ve Türkmenistan'da yaşayan Rus azınlığı ele almıştır. Orta Asya devletlerinde yaşanan ulus-devlet inşa süreci, Rus azınlığın, farklı bölgelere göç etmelerine neden olmuştur. Bunun yanında bölgede yaşayan Rusların, Rusya tarafından siyasi amaçlar doğrultusunda yönlendirilme olasılığı, devletlerin etnik yapısındaki durumlarına bağlıdır. Kazakistan dışındaki diğer bölge devletlerinde, Rus azınlığın taraf olduğu bir çatışmanın yaşanması zor bir ihtimaldir. Ancak yine de bölge devletlerinin yürüttüğü azınlık politikaları, bu ihtimalin gerçekleşip ya da gerçekleşmemesinde önemli faktör olarak karşımıza çıkmaktadır.
Kamu diplomasisi aktörü olarak düşünce ve strateji kuruluşlarının medya ile ilişkisi: SETA örneği

Bu çalışmada, kamu diplomasisi aktörü olarak kabul edilen düşünce ve strateji kuruluşlarının medyayla olan ilişkileri açıklanmıştır. Geleneksel diplomasi anlayışında değişikliklere yol açan kamu diplomasisinin ne anlama geldiği, yeni diplomasi anlayışının hedef kitlesinin kim olduğu, hangi aktörlerin ön plana çıktığı, ilişkili olduğu kavramlar ve uygulanma alanları ele alınmıştır. Kavramın propagandayla olan benzer yönlerine değinilmiş, kamu diplomasisi ve propaganda karşılaştırılmıştır. Düşünce ve strateji kuruluşlarının dünyadaki ve Türkiye'deki serüvenine, amaçlarına ve rollerine yer verilen çalışmada hem kamu diplomasisi hem de düşünce kuruluşları için önemli bir araç olan medyanın hangi amaçlar doğrultusunda kullanıldığına değinilmiştir. Çalışmada, bir düşünce kuruluşu olarak Siyaset, Ekonomi ve Toplum Araştırmaları Vakfı'nın dış politikadaki yeri tartışılmış, rapor ve analizlerinin etkileri kamu diplomasisi kapsamında değerlendirilmiştir. Sonuç olarak, düşünce kuruluşlarının dış politikadan bağımsız hareket etmedikleri, çeşitli politikaların uygulanmasında ve kamu diplomasisi faaliyetlerinde hükümetlere yardım eden aktörlerden oldukları tespit edilmiştir.
Amerika Birleşik Devletleri'nin Afganistan politikasının analizi (2001 sonrası)

II. Dünya Savaşı'ndan önce, Amerika Birleşik Devletleri politikası dünya ilişkilerine yönelik bir işbirliği ve tecrit bileşimi idi ve ABD'nin Güneybatı Asya'da doğrudan bir bağlantısı yoktu, bu bölge de İngiliz etkisi altında idi. Bunun asıl nedeni, Afganistan'da ABD'nin ticari çıkarlarının eksikliği ve Afgan dış ilişkilerinin koruyucusu olarak Britanya'nın rolü olmuştur. Bu nedenle iki ülke arasındaki ilişkilerin başlanmasına gecikme olmuştur. Dolayısıyla ABD-Afgan ilişkilerinin tarihi çok uzun değildir. Afgan hükümetinin ABD ile ilişkileri kurma çabaları 1934'e kadar sonuç vermemiş ancak 1942'de resmi diplomatik ilişkiler kurulmuştur. Afganistan, geleneksel ve tercih edilen rolü tampon devlet olarak devam ettirmiştir. Herhangi bir süper gücün yörüngesine girmesini veya herhangi bir askeri ittifaka katılmasını kabul etmemiştir. ABD, Sovyet Birliği ile olan ilişkilerinde esnek yaklaşımı benimsemiştir. Bu nedenle Afganistan'da komünizmin etkisi artmış ve sonunda Sovyet askerleri 27 Aralık 1979'da Afganistan'ı istila ederek bu stratejik bölgeye kontrolünü sağlamıştır. Bu dönemde, Pakistan ön cephe devleti haline geldi ve ABD doğrudan katılımı olmaksızın direniş gruplarına askeri yardım sağlamak için düzenlemeler yapmıştır. 1981'de Başkan Reagan zorlu anti-komünist tutumuyla iktidarı ele geçirdiğinde Afgan direniş guruplarına silah ve mali fonlar sağlamıştır. SB, Şubat 1989'da Cenevre Anlaşmaları imzalandıktan sonra Afganistan'dan geri çekilmiştir. Afganistan'da merkezi bir hükümetin yokluğunda, iç savaşın başlanmasına ve Taliban'ın iktidara gelmesine sebep olmuştur. 11 Eylül saldırılı ardından ABD terörle mücadele için Afganistan'a müdahale ederek hala varlığına devam etmektedir. Terörle mücadele, demokrasinin sağlanması ve Afganistan'da ulus-devlet inşası için yardıma bulunmuştur. 16 yıldır ABD'nin Afganistan'a bulunmasına rağmen hala tehditler devam etmekte, demokrasinin sağlanması ciddi sorunlarla karşı karşıyadır. Başkan Donald Trump'ın seçilmesi ile ABD üçüncü cumhurbaşkanı Afganistan meselesi ile ilgilenmektedir. Trump'ın göreve başladığından bir süre geçmesine rağmen ABD'nin yeni stratejisi şu ana kadar açıklanmamaktadır.
Türkiye-Avrupa Birliği ilişkilerinde azınlıklar konusu

Azınlıklar ve azınlık haklarının korunması konusu Yirminci Yüzyıl'da uluslararası kamuoyunun giderek daha fazla önem verdiği bir konu olmuştur. Avrupa Birliği de bu gelişmelerden doğal olarak etkilenmiş, yaptığı düzenlemelerle uluslararası azınlık rejiminin oluşmasına katkıda bulunduğu gibi, bu konuyu hem Temel Haklar Şartı ile kendi üye ülkelerinin uyması hem de Kopenhag Kriterleri ile aday ülkelerin yerine getirmesi gereken bir zorunluluk haline getirmiştir. Avrupa Birliği aday ülkelerden birisi olan Türkiye'den de çeşitli vasıtalarlaazınlıklar konusunda taleplerde bulunmuş, fakat bu taleplerin haklılığı ikna edici seviyede olmamıştır. Yine de Türkiye, bu taleplerin büyük çoğunluğunu yerinegetirdiğinden, azınlıklar konusu Avrupa Birliği üyeliğine engel olacak konumdançıkmıştır.
Turkish-American relations from 1964 to 1980: The period of crisis

Türk-Amerikan ilişkilerinde bir yakınlaşmanın görüldüğü ve iki ülke arasında altın çağ olarak adlandırılan 1947 ile 1964 arası dönemin aksine, 1952 tarihinden itibaren NATO şemsiyesi altında müttefik olan Türkiye ve ABD 1964 ve 1980 arasında belirli anlaşmazlıklara şahitlik etmiştir. İki ülke arasındaki dostane ilişkiler, 1964 yılında Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı İsmet İnönü tarafından Johnson Mektubu alındığında keskin bir kırılma dönemine girmiştir. Söz konusu tarihi mektup, 1980 yılında gerçekleşen askeri darbeye kadar olan bir kriz dönemini başlatmıştır. Söz konusu dönem, Kıbrıs konusu hakkındaki farklı politikaları sebebiyle, Türk-Amerikan ilişkilerindeki bir kırılma noktasını temsil etmiştir. Türkiye'nin üç garantör güçten birisi olarak Kıbrıslı Türkleri korumak amacıyla belirli sorumlulukları ve hakları mevcutken, ABD ise adanın toprak bütünlüğünü korumayı Sovyet tehdidine karşı hedef edinmiştir. Bu doğrultuda, Türkiye'nin adaya yapabileceği olası bir müdahaleyi önlemek amacıyla yapılan ABD politikalarına rağmen, 1974 tarihinde Kıbrıs Barış operasyonu gerekleşmiştir. Hemen sonrasında, ilişkiler zarar görmüş ve kritik anlaşmazlıklarla birlikte ciddi sorunların temelinde şekillenmiştir. Bu tez, 1964 ile 1980 arası dönemde oluşan önemli tarihi olaylar temelinde yaşanan kırılma sonucunda önemli bir değişimden geçen Türkiye ve ABD arasındaki ilişkilerin kronolojik olarak analizini ortaya koymaktadır. Bu bağlamda, ilişkiler üç ana bölüme (ülkelerin dış politikalarının genel perspektifleri, Türk-Amerikan ilişkilerinin Johnson Mektubuna kadar olan erken dönemi, 1964 ve 1980 arası dönem) ayrılarak incelenmiştir.
The donbas conflict as a form of hybrid warfare: A neoclassical realist analysis

Ukrayna'da 2013 yılının sonlarına doğru gerçekleşen Euromaidan gösterileri Donbas bölgesinin istikrarsızlaştırılmasını tetiklemiştir. Birkaç girişime rağmen, son 5 yıl boyunca Donbas'ta yaşanan çatışmaya kalıcı bir çözüm bulunamamıştır. Bu araştırma, Ukrayna'nın Donbas bölgesindeki savaşın ortaya çıkmasını ve yürütülmesini açıklayabilecek hangi faktörlerin olduğu sorusuna cevap vermeye çalışıyor. Bu bağlamda, çalışma, Rusya'nın hibrit savaş yöntemiyle çatışmaya dahil olmasının yanı sıra Ukrayna'nın iç faktörlerini de ortaya koyarak Donbas Çatışması konusundaki anlayışımızı genişletiyor. Ukrayna'nın yerel dinamikleri veya uluslararası faktörlerle Donbas'taki çatışmayı açıklamaya çalışan bazı araştırmacıların mevcut görüşlerinin aksine, bu tez, soruna bütünsel bir yaklaşım sağlamak için Rusya'nın bir dış aktör olarak Ukrayna'nın yerel faktörleriyle birlikte göz önüne alınması gerektiğini savunuyor. Anahtar
Azerbaycan'ın bağımsızlık süreci ve Türkiye-Azerbaycan ilişkileri (1991-2000)

Çalışmada önce Türkiye ile Azerbaycan arasındaki ilişkilerin tarihsel sürecine kısaca göz atılmış, 1918- 1920 yılları arasında mevcut olmuş Azerbaycan Halk Cumhuriyeti'ne ve bu Cumhuriyet'in Türkiye ile ilişkilerine kısaca değinilmiştir. Daha sonra, SSCB'nin çözülmesi sürecinin akabinde Azerbaycan'ın bağımsızlığını tekrar kazanması ve bu süreçte Türkiye ile ilişkileri ele alınmıştır. Bağımsızlığının ilk yıllarında Azerbaycan'ın politik, ekonomik durumu anlatılmış, Ermenistan'ın saldırıları sonucunda uğradığı toprak kaybı ve dış politikası söz konusu edilmiştir. Bağımsız Azerbaycan tarihi içinde özel bir yere sahip bulunan Ebulfez Elçibey iktidarı çalışmada ayrı bir bölüm olarak ele alınarak değerlendirilmiştir. Elçibey döneminde Azerbaycan'ın Türkiye ile ilişkileri üzerinde de ayrıca durulmuştur. Çalışmanın son bölümünde Haydar Aliyev'in iktidara geliş süreci, Haydar Aliyev'e yapılan darbe girişimleri anlatılmıştır. Haydar Aliyev'in Cumhurbaşkanlığı döneminde Azerbaycan-Türkiye ilişkileri ekonomik, kültürel ve askeri boyutlarıyla yine bu bölümde ele alınmıştır.
The impact of Palestinian refugees on Lebanese politics

Bu tezin genel amacı Filistinli mültecilerin Lübnan siyaseti üzerindeki etkisini analiz etmektir. Lübnan'daki Filistinli mültecilerin rolü Lübnan Devleti'nin siyasi karakteri çerçevesinde açıklanmıştır. Bu bağlamda Lübnan'daki Filistin askeri ve siyasi faaliyetleri, Filistinli mültecilerin yaşam koşulları bunun yanı sıra Filistinli mültecilerle ilgili kısıtlayıcı Lübnan yasa ve yönetmelikleri üzerinden Lübnan Devleti'nin Filistinli mültecilerle ilgili algısı analiz edilmiştir. Lübnan Devleti'nin ülkedeki Filistinli mültecilerin varlığına karşı ayrımcı politikalar izlediği iddia edilmiştir.
Turkey, China and the Silk Road of energy: The Trans-Anatolian natural gas pipeline

Bu tez, Türkiye ve Çin'in Trans-Anadolu Doğal Gaz Boru Hattı'na dahil olmasının ardındaki nedenleri analiz etmektedir. Enerjinin İpek Yolu olarak adlandırılan TANAP, Avrupa'nın enerji kaynaklarını çeşitlendirmek için uluslararası bir rota olan Güney Gaz Koridoru'nun ana parçalarından biridir. TANAP, yakın zamanda inşa edilmiş olan Türkiye sınırları içerisindeki bir boru hattıdır ve Azerbaycan'ın Şah Deniz 2 sahasından temin edilen 16 bcm doğal gazı taşıyacaktır. Bunun 6 bcm'i Türkiye pazarında tüketilecek ve geri kalanı Avrupa'ya iletilecektir. Uluslararası bir proje olan TANAP çeşitli kurumlardan krediler almakta ve Dünya Bankası ve Asya Altyapı Yatırım Bankası projeyi ortak olarak finanse etmektedirler. Çin'in öncülüğünde 2015'de kurulmuş bir kurum olan AIIB Asya'daki altyapı gelişimini desteklemeyi hedeflerken; TANAP ise doğrudan AIIB'in kapsamı içinde olmayan, Avrupa'nın faydalanacağı yeni bir enerji rotasının bir bölümüdür. Çin, doğrudan dahil olmasa da, AIIB aracılığıyla TANAP'a bir rol üstlenmektedir. Çin'in AIIB'nin sağladığı kredi yoluyla katılımı, bu yeni enerji rotasına olan ilgisini ifade etmekte ve Türkiye ile Çin arasında gelecekteki enerji ilişkilerinde işbirliğini belirtmektedir. Diğer taraftan TANAP, Türkiye'nin bir enerji merkezi olma hedefinin önemli bir parçasıdır ve Türkiye'nin enerji güvenliğine katkı sağlarken, Türkiye'nin Asya ve Avrupa arasındaki stratejik konumunu güçlendirmektedir. Türkiye'nin TANAP'a olan ilgisi hem stratejik hem de enerji güvenliğine dayalıdır; ancak Çin'in AIIB aracılığı ile TANAP'a ilgisi yalnızca stratejik nedenlere sahiptir.
Uluslararası politikada enerji faktörü: Rusya örneği

20. yüzyılın petrol çağı olarak nitelendirilmesinin birçok sebebi bulunmaktaydı. Öncelikle bu dönemin başlangıcı otomobilden, gelişmiş savaş endüstrisine uzanan birçok tarihi yeniliği beraberinde getirmiş ve petrol özelinde enerji bu yeniliklerin temel unsuru olmuştur. Petrolün sağladığı yeni enerji insanoğlunun yaşam biçimini de değiştirmiş ve hidrokarbon insan dönemini ortaya çıkarmıştır. Ayrıca yine bu dönemde yaygın bir şekilde kullanılan enerji kaynağı olan kömürden petrole geçiş gerçekleşmiş ve bu değişimin çok ciddi ekonomik, sosyal ve siyasi yansımaları olmuştur.1913'te İngiliz Kraliyet Donanması'nın Churchill'in girişimi ile kömür yerine petrol kullanmaya başlaması ile petrol, yani enerji sıradan bir ticari ürün konumundan jeostratejik bir ürüne dönüşmüştür. Zira bu değişim neticesinde İngiltere, topraklarında fazlasıyla sahip olduğu bir kaynağı bırakarak kendisinin sahip olmadığı ve dünyada da sayılı birkaç ülkenin elinde bulunan bir enerji kaynağına bağımlı hale gelmişti. Bu durumun en önemli sonucu, İngiltere'nin bundan sonra dış politikasının temeline bu kaynağa güvenli ve istikrarlı bir şekilde erişimi koyması olmuştur. Diğer taraftan zaman içinde enerji rekabetinde İngiltere'nin geride kalması ve ABD ile Rusya öncülüğünde Sovyetler Birliği'nin bu anlamda liderliği ele almasına ve uluslararası politikanın yapısının da değişmesine neden olmuştu. Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından siyasi ve ekonomik krize giren Rusya, bu sıkıntılı dönemi yine enerji kaynaklarından elde ettiği olağanüstü gelirlerle, önce ekonomik anlamda atlatmış; sonrasında ise, enerji kaynaklarını dış politikasının merkezine koyarak uluslararası politikada tekrar etkin bir ülke konumuna ulaşmıştır. Şimdi ise Rusya, sahip olduğu muazzam enerji kaynakları sayesinde Avrasya hakimiyeti mücadelesinde ABD'nin karşısına çıkacak kadar etkin ve özgüveni yüksek bir seviyeye gelmiştir.
George Walker Bush'un Orta Doğu ve Türkiye politikaları

Bu çalışmada, Amerika Birleşik Devletleri'nin 43. Başkanı olan George Walker Bush'un 2001- 2009 yılları arasında süren iki başkanlık dönemi boyunca genelde Orta Doğu ve özelde Türkiye'ye dair dış politikası detaylı bir şekilde irdelenmektedir. Çalışmada George W. Bush'un hayatı ile ulusal ve uluslararası politikalarına değinilmiştir. Amerikan dış politikası tarihi üzerinde durulduktan sonra George W. Bush döneminde Amerika'nın Orta Doğu ve Türkiye politikaları eleştirel olarak ele alınmıştır. Çalışmanın tezi, ABD'nin 200 yılı aşkın devam eden Amerikan dış politika tarihinin, George W. Bush döneminde girdiği çalkantılı dönemin Amerika ve Dünyanın düzenini olumsuz anlamda nasıl etkilediği üzerinedir. Bush'un başkan olarak seçilmesinde yaşananlar ile dönem dünya tarihine 'şaibeli bir şekilde sonuçlanan bir seçim' olarak geçmişştir. W. Bush'tan sonra geriye kalan durum günümüz dünya dengesini ve uluslararası ilişkileri halen etkilemektedir. W. Bush, başkan seçildikten sonra Amerika, tarihinde daha önce hiç yaşamadığı olduğu olaylarla karşılaşmıştır. Bunların başında 11 Eylül Terör Saldırıları, Afganistan ve Irak Savaşları gelmektedir. 11 Eylül saldırıları başta ABD olmak üzere tüm dünyayı korku ve kaosa sürüklemiştir. 11 Eylül sonrasında ABD, biri kendisine saldırmadan önce harekete geçip tehdit unsurunu ortadan kaldırmayı öngören bir yaklaşım benimsemiştir. Planları önceki yıllara dayanan Büyük Orta Doğu Projesi yeniden gündeme gelmiştir. Amerika, kendi varlığını sağlama almak adına 'haydut rejimler' olarak gördüğü rejimlerin yaşadığı bölge olan Orta Doğu'ya hakim olma girişimlerini başlatmıştır. Bunu yaparken de perdenin ön kısmında dünyaya barış, demokrasi, özgürlük ve istikrar sağlama vaatlerinden bulunmuştur. Çalışmanın Orta Doğu ile ilgili kısmında BOP detaylandırılmaktadır. Projenin amaçları doğrultusunda Afganistan ve Irak ele geçirilmiştir. İki ülkede de istediğini elde edemeyen Bush, eleştiri oklarının hedefi haline gelmiştir. Çalışmanın ikinci kısmını Bush'un Türkiye ile ilişkileri oluşturmaktadır. Bu kısımda Bush'un başkanlık döneminde mevcut Türk hükümeti ile yaşadığı ilişkiler üzerinde durulmaktadır. Dönem içerisinde yaşanan krizler ve Türkiye Büyük Millet Meclisi'nden geçen veya geçmeyen tezkereler incelenmektedir. Sonuç kısmı, tez boyunca anlatılanların özeti şeklinde olup daha sonra yapılacak olan çalışmalar için önerileri kapsamaktadır.
1991-2015 arası Türk Rus ekonomik ilişkileri ve bu ilişkilerde müteahhitlik sektörünün rolü

Türk - Rus ilişkileri, geçmişşi birkaç yüzyıla dayanan ve her dönemin kendi içerisinde özel bir değerlendirmeye ihtiyacı olan bir tarihe sahiptir. 20. yüzyıla kadar savaşlarla geçen bu ilişkiler 1917 Ekim Devriminden sonra daha farklı bir boyuta evirilmiştir. Batı Emperyalizmine karşı bir politik temeli olan bu yeni Rus Rejimi yine Batı'ya karşı mücadele veren yeni Türk Hükümetini desteklemiş ve uzun yıllar sonra uluslararası ilişkilerde bu denli yakın ilişkiler kurulmuştur. Soğuk Savaş döneminde ise uluslararası ilişkiler sisteminin iki farklı kutbunda bulunan Türkiye ve Rusya buna rağmen ikili ilişkilerini sürdürmüşlerdir. 80 li yılların ortalarından itibaren de ekonomik ilişkiler daha yakın bir hal almıştır. Buradaki en önemli dönüm noktası 1984 yılında imzalanan ' Doğalgaz Alımı Antlaşması'dır. Bu anlaşma ile Türkiye-Rusya ilişkileri ekonomik ilişkiler anlamında yeni bir boyut kazanmıştır.90lı yıllar iki ülke ilişkilerinde bir yanda gaz ihracat-ithalatı ekseninde ekonomik yakınlık ile geçerken öte yandan Çeçenistan Meselesinde Türkiye'nin tutumu ve buna karşılık Rusya'nın Kürt kartını ortaya koyması ile sıkıntılı bir dönem yaşamıştır. 2000 yılı itibari ile iki ülke hem siyasi hem de ekonomik olarak daha aktif bir ilişki içerisine girmiştir. Ticaret hacmi büyümüş ve siyasi yakınlaşma derinleşmiştir Öte yandan Rusya'nın yeniden yapılandırılmasında Türk Müteahhitlik firmaları büyük rol oynamıştır. Burada da başlangıç olarak 1984 antlaşmasının etkisi önemlidir. Türk Müteahhitleri, Rusya'da birçok projeye imza atmıştır. Bu ilişkilerin zirve noktası ise 2010 yılında imzalanan karşılıklı vize muafiyeti anlaşması ile gerçekleşmiştir. Bu çalışmada, tarihsel olarak Türk-Rus ilişkileri siyasi, ekonomik ve sosyal bir çerçevede ele alınmıştır. Disiplinler arası bir bakış açısı ile bu ilişkilerin birbiri ile olan ilişkileri üzerine durulmuş ve siyasi ve ekonomik gelişmelerin birbirinden ayırılmadan ele alınması gerekliliği üzerine odaklanılmıştır. Çalışmayı diğer çalışmalardan ayıran en belirgin özellikte konuyu salt enerji, ekonomi veya siyasi ilişkilerin üzerinden değil, bunları bir bütün olarak ele almasıdır. Bulgularda daha önce yapılmış araştırmalardan elde edilen sonuçlardan yararlanılmış ve daha önce yapılan çalışmalarda çoğunlukla üzerinde durulan enerji ve turizm alanındaki ilişkilerin yanı sıra önemli bir ekonomik tarihe ve yapıya sahip olan taahhüt sektörü üzerine bir çalışma yürütülmüştür. Müteahhitlik sektörünün de hem istihdam hem de ekonomik getiri olarak enerji ve turizm alanları kadar önemli olduğu ve özellikle yurt dışı istihdam ile yumuşak güç kavramı üzerinden uluslararası ilişkiler açısından önemli olabilecek bir alan olduğu kavramı benimsenmiştir.