turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kosova'nın nihai statüsü: Tarihi süreç ve günümüzdeki geişmelerin incelenmesi

Kosova, coğrafi konumu nedeniyle Balkanlar'ın düğüm noktasını oluşturan ve stratejik bakımdan önemli bir bölgedir. Bu nedenle tarihsel süreç içinde birçok medeniyetin ilgi odağı haline gelmiştir. Bugün ise Kosova'lı Arnavutlar bağımsız bir devlet olmak yolunda mücadele vermektedir. Yugoslavya Cumhuriyeti farklı etnik kökenleri barındıran yapısıyla, II nci Dünya Savaşı'ndan sonra kurulmuştur. Tito'nun ölümü ve dünya konjonktüründe meydana gelen değişiklikler, Yugoslavya'yı parçalanma sürecine taşımıştır. Federasyonu oluşturan devletler bağımsızlıklarını bir bir elde ederken, Kosova'lı Arnavutların bağımsızlık yönünde talepleri Sırp güçleri ve Miloşeviç tarafından şiddet olayları ve birçok insanlık suçunun işlenmesinin temel nedenini teşkil etmiştir. Sırplar Kosova'nın Ortodoks ve Slav kültürünün vazgeçilmez bir parçası olduğunu ve bu nedenle Kosova'nın Sırbistan'ın ayrılmaz bir parçası olduğu tezini savunurken, Kosova'lı Arnavutların yıllardır baskı gördüklerini, Kosova topraklarında çoğunluğu oluşturmaları nedeniyle Sırbistan yönetiminden bağımsız talep etmeleri Kosova Sorununun temelini teşkil etmektedir. Miloşeviç Yönetimi'nin Kosovalı Arnavutlara yönelik şiddet olaylarını durdurmak amaçlı, 1999 yılında NATO Birlikleri'nin Kosova'ya yaptığı harekat sonrasında, 1244 sayılı Güvenlik Konseyi kararı ile Kosova için özerk bir yönetim kurulması kabul edilmiştir. BM kontrolünde geçen altı yıllık süreçte Kosova'lı Arnavutlar bağımsızlık için mücadele vermişlerdir. BM, Kosova'nın bağımsız devlet olabilme standartlarını henüz taşımadığı yönünde kararlı olmasına rağmen, BM öncülüğünde Sırbistan ve Kosova arasında bağımsızlikiçin müzakerelere başlanmıştır. 2006 yılı Kosova bağımsızlık mücadelesinde önemli bir yılolacaktır. Sırbistan-Kosova ve BM'in katılımı ile gerçekleşecek görüşmelerde Kosova'nın 2006 yılı sonunda koşullu bir bağımsızlık statüsünün kabul edilmesi beklenmektedir.
Yirmi birinci yüzyılda deniz güvenliği kavramının Kopenhag okulu güvenlikleştirme yaklaşımı çerçevesinde analizi

Bu çalışmada, Uluslararası İlişkiler ve Güvenlik Çalışmaları yazınında sıklıkla dile getirilen, ancak tanımı üzerinde henüz bir konsensüs bulunmayan 'Deniz Güvenliği' kavramı, Kopenhag Okulu tarafından ortaya konulan 'Güvenlikleştirme' yaklaşımı çerçevesinde analiz edilmektedir. Çalışmada 'güvenlikleştirme kuramı kimler tarafından deniz güvenliğine nasıl uygulanmıştır? araştırma sorusuna odaklanılmıştır. Bu kapsamda, ilk olarak; deniz güvenliği terimi ve tehdit algıları tanımlanmıştır. Ardından 1995 yılında Ole Weaver tarafından ortaya konulan 'güvenlikleştirme' kavramı incelenmiş ve analiz için bir çerçeve belirlenmiştir. Son olarak ise güvenlikleştirme yaklaşımının deniz güvenliğine hangi güvenlikleşitirici aktörler tarafından nasıl uygulandığı analiz edilmiştir.
NATO'nun yeni stratejik konsepti ile birlikte NATO içerisinde Türkiye'nin konumu

Sovyetler Birliğinin dünya siyasetinden çekilmesiyle rolü ve misyonu sorgulanmaya başlanan NATO, Soğuk Savaş sonrasında değişen güvenlik ortamı ve ortaya çıkan yeni tehditler doğrultusunda üstlenmiş olduğu görev ve sorumlulukları gözden geçirmiştir. Bunun sonucunda Soğuk Savaş döneminde uygulamış olduğu Stratejik Konseptleri, 1991 yılından başlayarak yeniden düzenlemiştir. Halen uygulanmakta olan Stratejik Konsept 1999 yılında NATO'nun ellinci yılında imzalanmış olup, Amerika'da Dünya Ticaret Merkezi'nin terör saldırılarına maruz kaldığı 11 Eylül 2001, müteakibinde NATO'nun 5'inci maddeyi uygulamaya koyup Afganistan'a ve 2003 yılında Irak'a düzenlemiş oldukları harekattan önce kabul edilmişti. Bu sebeplerden dolayı, NATO'nun 60'ıncı yıl zirvesinde Stratejik Konseptin revize edilmesine ihtiyaç duyulduğu kararlaştırılmıştır. Türkiye NATO'ya katıldığı tarihten bu yana sadık bir üye olarak Sovyetlerin yayılmacılığına karşı bir kanat ülkesi olarak görevini başarıyla yerine getirmiştir. Soğuk Savaşın bitmesiyle birlikte Türkiye'nin NATO'nun gözünde önemini kaybettiği savı ileri sürülmeye başlanmıştır. Ancak değişen güvenlik ortamı ve ortaya çıkan yeni tehditler, Türkiye'nin konumu itibarıyla yeni tehditlerin kaynağı olan coğrafya'ya yakınlığı ve son dönemde uygulamış olduğu dış politika bunun aksini ispatlamıştır. Çalışmada yeni Stratejik Konseptin kabul edilmesiyle birlikte, NATO'nun üstleneceği rol ve misyonla birlikte Türkiye'nin öneminin giderek artacağı anlatılacaktır.
Dünya Ticaret Örgütü uyuşmazlık çözüm sistemi ve Türkiye'nin taraf olduğu uyuşmazlıklar

ULUSLARARASI TİCARETİN KURALLARINI, İŞLEYİŞİNİ VE USULLERİNİ DÜZENLEYEN KURUMSAL VE HUKUKİ YAPIYA SAHİP DÜNYA TİCARET ÖRGÜTÜ'NÜN BÜNYESİNDE YER ALAN UYUŞMAZLIK ÇÖZÜM SİSTEMİ VE BU SİSTEM DAHİLİNDE TÜRKİYE'NİN DE TARAFI OLDUĞU UYUŞMAZLIKLAR İNCELENMEKTEDİR.
Sovyetler Birliği ? Ortadoğu ekonomik ilişkileri; Mısır, Irak ve Suriye örneği (1950-1980)

Bu tez çalışmasında 1950- 1980 yıllarında SSCB ve Ortadoğu arasındaki ekonomik ilişkiler ele alınmaktadır. Bu 30 yıl sürecinde Sovyetler Birliği'ni üç güçlü lider yönetmektedir: Stalin, Kruşçev ve Brejnev. Üç Sovyet liderinin yönetimi SSCB'nin ABD ile Soğuk Savaş sergilediği dönemde gerçekleşmiştir. ABD ile olan rekabet Sovyetler Birliği'nin dış siyasetini ve ülkelere yönelik tutumunu son derece etkilemiş ve Dünya'nın Kapitalist ve Sosyalist kutuplar bünyesinde benimsenmesine neden olmuştur. Ortadoğu bu durumda Sovyetler Birliği ve ABD arasındaki rekabet sahasına dönüşmüştür. Osmanlı İmparatorluğu'nun dağılmasından sonra yeni kurulmuş rejimleri kendi taraflarına çekme çabaları iki süper gücü bölgede siyasi ve iktisadi açıdan çok etkin yapmıştır. Mısır, Irak ve Suriye gibi ülkelerin milliyetçi güçlerinin sosyalist tarzı siyaset benimsemeleri Sovyetler Birliği'ne bu ülkelere büyük finansal ve teknik yardımda bulunarak iç siyasetlerini etkileme fırsatı tanımıştır. Ne var ki Sovyetlerin ekonomik yardımları Brejnev döneminde tepeye ulaşmasına rağmen siyasi açıdan hiçbir avantaj sağlamamış ve Gorbaçov'un iktidara gelmesinden sonra gereksiz ve Sovyet ekonomisi için zararlı bulunarak SSCB'de yeni siyasi çizginin meydana gelmesine neden olmuştur.
Türkiye Suudi Arabistan ticari ilişkileri

2005'e kadar 73 yılı kapsayan Türkiye-Suudi Arabistan Ticareti İlişkileri isimli çalışma, iki ülkenin 1932'den günümüze kadar ticaretini anlatmaktadır. Suudi Arabistan'dan daha önce bağımsızlığını kazanarak kurulan Türkiye Cumhuriyeti, ticari ilişkilerini daha çok batılı ülkelerle yapmaktadır. Sınır komşularıyla bile istenilen düzeydeticareti bulunmayan Türkiye, sadece Suudi pazarını değil kendisine yeni olabilecek birçokpazarı değerlendirememektedir. Bu durumun nedeni, Türk ticarinin rekabetten uzak, çeşitliliğinin az ve Suudi Arabistan'da güçlü bir ticari organizasyondan mahrum olmasıdır. Ortadoğu ülkeleriyle istenen ticari etkinliğini gerçekleştiremeyen Türkiye, özellikle 1950'den sonra petrole olan bağımlılığı nedeniyle bölge ülkeleriyle daha yakın ticari ilişkilerde bulunmuştur. Suudi Arabistan, Türkiye için en önemli petrol ülkesi konumundadır. Bu acıdan bakıldığında kritik bir bölgede bulunan Suudi Arabistan, bölgenin çatışmalı ve istikrarsız ortamından fazlasıyla etkilenmektedir. İki ülkenin ticari ilişkilerinde, bulundukları bölenin çatışma ortamları, Arap-İsrail savaşları gibi gerilimlidönemleri, Türkiye'de gerçekleşen askeri müdahalelerin ve stratejik ortak A. B. D gibi dış ülkelerin büyük rolü olmuştur. Türkiye, Suudi Arabistan'a uzun yıllar tarımsal ürünleri ihraç ederken, karşılığındadaha çok mineral maddeleri, özellikle petrolü almaktaydı. Ancak 1970'den sonra dokumaürünleri, tekstil maddeleri ticaretinde önemli bir yer tutmuş hatta bazı yıllarda en büyükayakkabı alıcımız Suudi Arabistan olmuştur. Aynı yıllarda planlı ekonomiye geçen Suudi Arabistan ise petrolden elde etmiş olduğu geliri, başta tarımsal üretim olmak üzere su üretimi ve yeraltı kaynaklarına yönelterek dışa bağımlılığını azaltmaya çalışmıştır. Özellikle tarıma yaptığı sübvansiyonlarla başarılı olan Suudi Arabistan bir ara dünyabuğday üretimde altıncı dahi olmuştur. Bu neticede Türkiye, Suudi Arabistan'dan petrolündışında tarımsal ürünler, ham deriler, iplikler ve kimyasal ürünler gibi farklı ürünleri de ithal etmiştir. Son yıllarda Türk-Suudi ticari ilişkileri geçmişşe nazaran daha iyi olsa da, Türkiye'nin Avrupa ülkeleriyle, Suudi Arabistan'ın ise A. B. D ile yaptığı dış ticaret kadar önemli sayılmamaktadır. İhracatımızda Suudi Arabistan birkaç yıl hariç hiçbir zaman%4'ün üzerine çıkamamıştır. Bu durumun çok farklı nedenleri olmakla birlikte temelifaktör, Türkiye'nin Suudi Arabistan pazarında A. B. D, Kanada ve Avrupa Birliği ülkelerinin mallarıyla rekabet gücünün zayıf olmasıdır. Çalışmada, Türk-Suudi ticareti bazı dönemler dahilinde ve madde bazında incelenmiş, Türkiye'nin Suudi Arabistan'la ihracatını artırması için çözüm önerilerigetirilmiştirii
Kimlik, çıkar ve jeopolitik ekseninde Ahıska Türkleri sorunu

Ahıska Türklerinin ataları Kıpçaklar, 12. yüzyılda Rusların baskısıyla vatanlarını terk ederek Ahıska'ya yerleşmişlerdir. Ahıska, onlar gelmeden önce de değişik Türk boylarının yurdu olmuştur. Kıpçakların torunlarının Ruslarla teması, 19. yüzyılın başlarından itibaren yeniden başlamıştır. Temasın sağlandığı dönemde Osmanlı idaresi altında yaşayan Ahıska Türkleri, 14 Eylül 1829 tarihli Edirne Antlaşması'ndan itibaren Rus egemenliğine girmişlerdir. Ahıska Türkleri Sorunu'nun temelleri, egemenlik değişiminin yaşandığı bu dönemde atılmıştır. Bu kapsamda Rus Çarlığı, Anadolu'dan göç eden Ermenilerin bir kısmını Ahıska'nın içinde yer alan Ahılkelek'e yerleştirerek sorunun temelini atmıştır. Ruslar bu hamlesiyle, Kafkasya'da stratejik öneme sahip Ahıska'nın kendi çıkarlarıyla uyumlu bir etnik grubun kontrolünde bulunması için uygun zemin hazırlamışlardır. Bu konuyla bağlantılı olarak Ruslar, Sovyetler Birliği döneminde Kıpçakların torunlarını 14 Kasım 1944'de Özbekistan, Kazakistan ve Kırgızistan'a sürgüne göndermek suretiyle ikinci hamlelerini yapmış ve nihai hedeflerine ulaşmışlardır. Sürgün neticesinde Ahıska, çoğunluğu Ermenilerin oluşturduğu bir bölge haline gelmiştir. Rus çıkarlarına hizmet eden bu durum, günümüzde de devam etmektedir. RF, selefleri Rus Çarlığı ve Sovyetler Birliği'nin politikalarını aynen devam ettirmektedir. Bu yüzden sürgünle başlayan Ahıska Türkleri Sorunu'nun Rus çıkarlarıyla bağlantısı, çözümsüzlüğünün önemli nedenleriden birini oluşturmaktadır. Ahıska Türkleri, 1956 yılında başlattıkları geri dönüş mücadelesinden henüz sonuç alamamışlardır. Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla sorun, uluslararası bir nitelik kazanmıştır. Gürcistan, Ahıska Türklerinin geri dönüşüne karşıdır. Ancak 1999 yılında Avrupa Konseyi'ne üye olma şartı gereği, Ahıska Türklerinin geri dönüşünü kabul etmek zorunda kalmıştır. Buna göre geri dönüş sürecini 2011 yılında tamamlaması gereken Gürcistan, 11 Temmuz 2007'de geri dönüş yasasını onaylamasına rağmen, süreci sürüncemede bırakma eğilimindedir. Sorunun tarafları; başta Ahıska Türkleri olmak üzere Gürcistan, RF ve Türkiye'dir. Tarafların soruna yönelik politikalarının belirlenmesinde çıkarlar etkili olmaktadır. Bununla birlikte Ahıskalıların kimlikleri ile Ahıska'nın jeostratejik konumu, söz konusu politikayı şekillendiren faktörlerdir. Bu faktörler, Ahıskalıların sürgün kararında etkili olduğu gibi, Rus çıkarlarıyla ilişkisini sağlayan asıl etkenlerdir. Sorunun Rus çıkarlarıyla bağlantısından dolayı, bölgesel ve küresel örgütlerin barış girişimlerinden sonuç alınamamaktadır. Bu çalışmanın amacı, sorunu tüm yönleriyle ele alarak bir bütün halinde anlaşılmasını sağlamak, bundan sonraki çalışmalara referans oluşturmak ve çözüm sürecinde görev alacaklara yardımcı olmaktır.
Turkey's soft power strategy: The case of Bosnia and Herzegovina

En geniş akademik konulardan biri olan güç çalışmaları, felsefeden endüstriyel işletmeye, siyasal bilimlere ve uluslararası ilişkilere kadar farklı alanları kapsamaktadır. Bu çalışmada, uluslararası ilişkiler dalında sosyal bilimciler arasında sıklıkla tartışma konusu olan yumuşak güç teorisi, temel güç teorisi olarak kabul edilmiştir. Bu çalışma, Türkiye'nin Bosna Hersek'te yumuşak güç elde etme çabalarına odaklanmaktadır. Türkiye'nin dış politikasının geçtiğimiz on yıl içerisinde geçirdiği değişim değerlendirilerek, bu bağlamda Bosna-Hersek'in Türkiye için ayrıcalıklı bir ortak olduğu ileri sürülmektedir. Bununla beraber çalışma içerisinde, Yeni Osmanlıcılık kavramının farklı tanımları karşılaştırılmakta ve bu kavramın dış politikaya yansımaları ele alınmaktadır. Son olarak, Türkiye'nin Bosna-Hersek'e dönük dış politika geliştirme ve uygulama çabalarına engel olan ve olabilecek hususlar tartışılmaktadır.
German foreign policy: Change and continuity (1949-2000)

öz ALMAN DIŞ POLİTİKASI: DEĞİŞİM VE DEVAMLILIK Gül, Murat Yüksek Lisans, Uluslararsı İlişkiler Bölümü Tez Yöneticisi: Fulya Kip-Barnard Eylül 2003, 123 sayfa Bu tez, Alman Dış Politikasında değişim ve devamlılık konusunu incelemeyi amaçlamaktadır. Bu çalışmanın temel hedefi Soğuk Savaş sırasındaki Batı Alman Dış Politikasının temel parametrelerini belirlemek ve birleşmenin Alman Dış Politikası üzerine etkilerini incelemektir. Esas olarak, birleşmeden sonra, ekonomik olarak çok güçlü olan Almanya daha cesur bir dış politika izlemeye başlamasına rağmen, temel parametreler ve değerlerden radikal bir sapma olmamıştır. Çalışmanın hedefleri doğrultusunda, 'sivil güç' konseptine ve dış politikanın oluşumunu etkileyen uluslararası sistem ve gelişmelere birincil önem verilecektir. Bu çalışmada, 1990- 1991 Körfez Savaşın'dan 1999 Kosova Savaşı'na kadar olan süreçte Almanya'nın askeri operasyonlara katkısının arttığı iddia edilmektedir. Fakat, Almanya bu katkıyı çok taraflı bir çerçevede ve insan haklan ve demokrasiyi koruma değerleri çerçevesinde yapmıştır. Bu nedenle, Almanya' nm 1990'lardaki dış politikası ele alındığında, devamlılığın değişime göre daha baskın olduğu söylenebilir.
Türkiye-Suriye arasında Asi Nehri uyuşmazlığı

Dünyada, özellikle Türkiye'nin de içinde yer aldığı Ortadoğu bölgesinde, hızlı nüfus artışına ve endüstriyel gelişime bağlı olarak su ihtiyacının artması, su sorunlarının ekonomiyi, dolayısıyla ülkelerin dış politikalarını doğrudan etkileyen bir unsur olmaya başlaması, suya stratejik bir değer kazandırmıştır. Gittikçe kıt bir kaynak haline gelen su, aynı nehir havzasını paylaşan ülkeler arasındaki ilişkilerde sorun oluşturmaktadır. Sınıraşan nehir sularından, tarımsal sulama, endüstriyel kullanım ve elektrik üretimi amacıyla faydalanma, memba ve mansap ülkeler arasında uyuşmazlıklara yol açmaktadır. Bu uyuşmazlıklardan bir tanesi de Türkiye ile Suriye arasında Asi nehri ile ilgili olarak yaşanmaktadır. Asi nehrinde Suriye'ye göre mansap ülke konumunda olan Türkiye, suyun gerek miktarı gerekse kalitesi yönünden sıkıntılar yaşamaktadır. Bütün bunların ötesinde, Suriye'nin Asi nehrinin denize döküldüğü yer olan Hatay'ı kendi toprağı olarak kabul etmesi problemin çözümü için iki ülke arasında müzakerelerin önündeki en önemli engeli oluşturmaktadır. Asi nehir havzasının teknik boyutunun yanı sıra havzayı etkileyen siyasi ve hukuki durumun da ele alındığı bu çalışmada, mevcut durum ortaya konmuş ve sorunun çözümü için öneriler getirilmiştir.
Medya, dış politika ve kamuoyu ilişkisi üzerine bir vaka çalışması: Türkiye-İsrail örneği

Sosyal hayat için önemli bir konumda bulunan medyanın birey, toplum, kültür ve nihayetinde politikalan ile olan ilişkisinin yadsınamayacağı söylenebilir. Uluslararası ilişkiler disiplininde ise ''inedya'' kavramının tartışılması, küreselleşmenin ve teknolojinin etkileri ile yoğunlaşmıştır. Uluslararası ilişkilerde devletlerin dış politikalarını açıklamaya yönelik yapılan tartışmalarda geleneksel yaklaşımların ötesine geçilmiş, dış politika ile ilişkilendirilebilecek her türlü kavram ve olgu uluslararası ilişkilerin çalışma konusu haline dönüşmüştür. Bu çerçevede medya kavramı dış politika alanında bir araştırma konusu olarak karşımıza çıkmaktadır. Türkiye'nin İsrail'e yönelik dış politikasında medyanın rolü sorgulanırken teorik olarak karar alma yaklaşımlarından yararlanılmış ve medyanın ''birey'' üzerindeki etkisinden yola çıkılarak dış politik karar alıcıların medya ile olan ilişkileri incelenmiştir. Birinci bölümde öncelikle araştırmanın önemi, amacı ve kapsamı ve yöntemine yer verilirken ikinci bölümde; medyanın sosyal hayat, politika, dış politika ve kamuoyu ile olan ilişkisini ve bu konuda yer alan diğer çalışmalar incelenecektir. Üçüncü bölümde medya-dış politika ilişkisini açıklamaya çalışan teoriler ele alınırken, dördüncü bölümde ise; karar alma yaklaşımları kapsamında medya-dış politika ilişkisi açıklanmaya çalışılacaktır. Beşinci bölümde Türkiye-İsrail ilişkileri değerlendirilecek, altıncı bölümde ise analiz ve sonuç kısmı yer alacaktır. Bu anlamda; medyanın dış politika karar alıcıları ile dolaylı da olsa bir etkileşim içinde olduğu, dış politik kararların bu etkileşimin bir parçasını oluşturduğu çalışmanın temel savını oluşturmaktadır.
Birleşmiş milletler Filistin mültecilere yardım ve iş ajansı : Kuruluşu, rolü ve geleceği

Bu çalışma, Filistin meselesiyle ve özellikle Filistinli mülteciler sorunuyla ilgilenen uluslararası kurumlardan olan UNRWA'yı, UNRWA'nın kuruluşunu ve ortaya çıkışını, Filistinli mültecilerinin sorununda oynadığı rolü, UNRWA'dan tarafların tutumları ve geleceğini inceleyerek ele almıştır. Çalışmanın birinci bölümünde Filistinli mülteciler sorununun ortaya çıkmasından ve nedenlerinden, mültecilerin dağılım bölgelerinden, ondan sonra BM'nin bu sorunla başa çıkmak için bulduğu çözümlerden bahsedilmiştir. İkinci bölümde ise UNRWA'nın kurulmasından, coğrafi sınırları ve çalışma alanlarından, ve Filistinli mültecilerin yaşadığı durumlarını hafifletmek adına oynadığı rolünden söz edilmiştir. Üçüncü bölümde, UNRWA'ya karşı ana tarafların tutumları tartışılmıştır ki bu taraflar, BM, ABD, İsrail, Filistinli taraflar, mültecileri barındıran ülkeler, Türkiye ve ABD'dir. Dördüncü bölümde UNRWA'nın karşılaşmakta olduğu zorlukları, bu zorlukların Filistinli mültecilere yansıtacağı insani ve siyasi etkileri ve bu zorlukların altında UNRWA'nın geleceğini ele alınmıştır. Çalışmanın sonunda bir takım sonuçlara ulaşılmıştır; bunların en önemlisi, Filistinlilerin ülkesine geri dönüş hakkının bir garantisi olması nedeniyle UNRWA'nın yürüttüğü işlerde devam etmesinin önemidir. Şöyle ki, UNRWA'yı hedefleyen ve ona karşı yapılan her hamle, BM'nin başta 194 nolu kararında kararlarında garanti altına almış olduğu Filistinli mültecilerin haklarını hedeflemiş olacaktır. Çalışmanın diğer bir sonucu da UNRWA'nın Filistinli mültecilere insani destek ve yardım verme konusunda çok büyük bir öneme sahip olduğu gerçeğidir. Bunun için UNRWA'yı hedeflemek veya desteği ondan kesmek hem Filistinli mültecileri hem de onları barındıran ülkeleri kapsayan büyük bir insani krize yol açacaktır.
Growing multipolarity in the globalized world: the political economy of the Brics

Brezilya, Rusya, Hindistan, Çin ve Güney Afrika'nın oluşturduğu BRICS grubu, günümüzde küresel nüfusun %40'ını ve küresel gayri safi hasılanın %23'ünü oluşturmaktadır. Bu ülkeler küresel ekonomik ve politik sisteme kuvvetli şekilde dahil olmuşlardır ve bu sistem, küreselleşmenin dinamikleri tarafından, özellikle, ekonomik alanda çok-kutupluluğa doğru dönüştürülmektedir. Bu tezin amacı BRICS ülkelerinin ekonomik ve politik oyuncular olarak yükselişlerinin ve grup olarak işbirliklerinin küresel yönetişim ve çok-kutuplu düzen üzerindeki etkilerini analiz etmektir. İşbirliklerinin geldiği nokta, bu grubun daha kapsayıcı, daha demokratik ve çok kutuplu bir küresel düzen için, var olan düzenin temellerine meydan okuma amacında olup olmadıklarını anlamak amacıyla analiz edilmektedir. Bu amaçla, hem maddi, hem de düşünsel yönleri dikkate alarak, bu tez, yükselen güçlerin perspektifinden günümüzdeki küresel görünümü, bu ülkelerin finansal bir kategoriden bölgeler arası birçok taraflı gruba evrilmesini, grubun organizasyonel yapısını ve gündem konularını, grup üyelerinin sosyo-ekonomik profillerini ve yumuşak güç etkilerini, grup içi işbirliğinin limitleri ve potansiyelleri ile birlikte analiz etmektedir.
Türkiye'nin Avrupa Birliği üyeliği sürecinde engeller ve çözüm önerileri

Hazırlamış olduğum bu tezin temel konusunu 1957'den bu yana işleyen ve 10 Aralık 1999 Helsinki zirvesiyle yeni bir boyut kazanan, elli yıllık bir süre içerisinde Türkiye'nin Avrupa birliğine girmesini engelleyen konuların incelenmesi oluşturmuştur. Bu doğrultuda hazırlamış olduğum tezin mahiyeti gereği kavram ve kurumların daha iyi anlaşılabilmesi için Avrupa Birliğinin ne anlama geldiği ve bugün geldiği aşama ile Türkiye'nin AB'ne tam üyelik başvurusundan bu yana geçen süre içerisinde Türkiye-AB ilişkilerinde gelinen noktaya, çok kısa olarak değinilmiştir. Tezin ana konusu olan ülkemizin AB ile ilişkilerindeki engeller geniş bir çerçevede incelenerek problem sahaları ortaya konmuştur. Bu engeller dikkatlice incelendiğinde bir kısmı AB ile üyelik müzakerelerinin başlayabilmesi için ön koşul niteliğindeki Kopenhag kriterlerini de içeren Katılım Ortaklığı Belgesinde kısa ve orta vadeli hedefler olarak resmen dile getirilen engellerdir. Diğer bir kısmı ise AB yetkili kişi ve kurumlarınca resmen dile getirilmese de varlığını her zaman hissettiren ve kriz dönemlerinde sonradan inkar cihetine gidilse de resmi kimi ağızlarda dahi öne sürülen engellerdir. Bir diğer engel türü de her ne kadar doğrudan AB ile ilgili olmasa da AB'ye üye Yunanistan tarafından, kendisiyle ülkemiz arasındaki sorunlar bağlamında, AB ile ilişkilerimizde engelleyici faktör olarak ileri sürülen bir engeldir. Bu bölümde ele alınan başka bir engel türü, her ne kadar açıktan ya da gizli olarak varlığını hissettirmese de Türkiye'nin ve AB'nin temel yapısı göz önünde bulundurulduğunda engel olarak karşımıza çıkabilecek bir sorun alanı olarak görülen ''hukuki engeller'' başlığı altında ele alınmıştır. Tezde engeller yukarıda belirtilen ayrımlara tabi tutulmadan genel olarak belirtilmeye çalışılmıştır. Tezde ortaya konan engeller incelenerek yorumlanmış ve Türkiye'nin bu engelleri aşması İçin İzlenmesi Gereken Politikalar ortaya konmuştur. Sonuç ve Teklifler bölümünde ise Türkiye'nin AB'ye girmesi için yapması gerekenler ana hatlarıyla ortaya konmuş ve alınması gerekli tedbirler sunulmuştur.
L'evolution du regime politique de l'Azerbaidjan post-Sovietique

Sovyetler Birliği'nin çökmesinin ardından Azerbaycan'da genel anlamda bir değişim süreci başlamış oldu. Azerbaycan, uzun yıllar totaliter siyasal yapıya sahip SSCB içerisinde bulunduğundan demokratik ve liberal geleneklere sahip olamamıştır. Bağımsızlıktan sonra ülkede demokratikleşme yolunda adımlar atılsa da bir yandanRus kültürü etkisi, Dağlık Karabağ sorunu, ülkenin sahip olduğu zengin enerji kaynakları ve toplumsal yapısı, diğer yandan da Batılı güçlerin baskısı ve post Sovyet arenada art arda yaşanan değişim rüzgarları Azerbaycan'da bu geçiş dönemini daha da karmaşık hale getirmiştir. Elçibey döneminde kurumsallaşma ve demokratikleşme çabaları göze çarparken, Haydar Aliyev'le birlikte istikrardemokrasiye tercih edilmiştir. 10 yıllık Aliyev iktidarı sonrası oğlu İlham Aliyev'in iktidara gelmesi Azerbaycan'ın siyasal rejimini sorgulamamıza neden olmuştur. Söz konusu çalışma, Azerbaycan'ın Sovyet sonrası dönemde ülke içi ve dışı unsurların demokratikleşme süreciyle ilişkisini başkanlar çerçevesinde ele almaktadır. Bu bağlamda, Azerbaycan'da siyasal rejiminin nasıl bir süreç izlediğitezin ana konusudur.
Mülteci sorunu bağlamında Türkiye-Avrupa Birliği ilişkilerinin son 50 yılda kazanmış olduğu ivmenin sosyopolitik analizi

Mülteci sorunu sadece günümüzde değil uzun yıllar boyunca birçok ülkenin ortak sorunu olmuştur. Milyonlarca insan her yıl yaşadığı ülkeleri terk edip bir başka ülkeye sığınmak mecburiyetinde kalmaktadır. Bu noktada coğrafi konumu gereği Türkiye, Afrika, Asya ve Avrupa arasında yaşanan mülteci göç hareketlerinin yanı sıra yasadışı göçlerin de önemli bir kavşak noktası haline gelmiştir. Bu çalışmanın temel amacı, özellikle 2011 yılından itibaren Suriye'de kendini gösteren iç savaş sonrasında ülkesinden kaçarak başka ülkelere sığınma ihtiyacı hisseden Suriyelilerin bir mülteci sorunu haline gelmesi ve bununla beraber Avrupa Birliği ile ilişkilerimizin bu bağlamda farklı bir boyut kazanmasının geçmişşten günümüze nasıl değişimlere uğradığının incelenmesidir.