turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk sinemasında özel efekt uygulamaları

Bu çalışmanın temel amacı, Türk sinemasında özel efekt uygulamalarında gelinen noktayı değerlendirmektir. Bu amaçla giriş ve sonuç bölümleri hariç üç bölümden oluşan çalışmanın ilk bölümünde; özel efekt uygulamaları filmlerde ilk kullanılmaya başlandığı günlerden itibaren ele alınarak özel efekt tekniklerine dair bir sınıflandırma yapılmıştır. Bu sınıflandırmaya paralel olarak özel efekt uygulamalarının film yapımında etkisi değerlendirilmiştir. İkinci bölümde; Türk sinema sektöründe özel efekt uygulamalarının kullanımı, tarihsel bir süreç içinde ele alınarak Türk sinemasında özel efektlerin önemi üzerinde durulmuştur. Günümüzde Türk sinemasında özel efekt uygulamaları açısından gelinen nokta ele alınarak tartışılmıştır. Üçüncü bölümde; Türk sinemasında özel efekt uygulamalarının kullanımı açısından birer dönüm noktası olarak görülen G. O. R. A. ve A. R. O. G filmleri özel efekt uygulamaları açısından incelenmiştir
Belgesel sinemada gerçekçilik anlayışı ve Türkiye'deki örnekleri

Sinema daha ilk günlerinde, yaşanan dünyanın içinden görüntüleriyle izleyenleri büyülemiştir. Onun bu tanıklığı, ileride giderek büyüyen bir sinema türünün de başlangıcı olarak sayılmaktadır. Bu tür de belgesel sinemadan başkası değildir. Belgesel sinema en dolaysız biçimiyle 'gerçeğe yaratıcı bir yaklaşım' olarak tanımlanabilir. Onun bu yaklaşımı aynı zamanda belgesel sinemanın en önemli sorunsalını oluşturmaktadır. Gerçekçilik, belgesel sinema içerisinde birtakım değil, onun varoluş nedenidir. Hiçbir sinema türünde belgesel sinemada olduğu kadar gerçekliğe bağlılık bir yöntem olarak yer almamaktadır. Belgesel sinemanın bu yaklaşım biçimi, sinema sanatının senaryo, sahneye koyma, oyunculuk, dekor, kostüm, ışık gibi estetik özelliklerinin ya tamamının ya da bir kısmının dışarıda bırakıldığı bir yöntemi de beraberinde getirmektedir. Kurmaca sinemada da gerçekçi filmlerle karşılaşmaktayız ancak bu, karmaşık sinema yapısı içerisinde belgesel özelliklerin kullanıldığı özel bir durumdur. Belgesel sinemanın gerçekçilik anlayışı, kurmaca sinema ile aralarındaki en önemli farklılığı oluşturmaktadır. Ülkemizde de sinema, bir belge filmi ile başlamakta ve daha sonra bu yeni sanata ilgi duyan insanların katkılarıyla gelişmesi sağlanmaktaydı. O günlerden bugüne Türk Sineması yapısall sıkıntılar içinde olmuştur. Bunun sonucunda da dönem dönem sinemamız sorunlar yaşamıştır. Belgesel sinema açısından durum çok da farklı değildir. Türk Sinemasında gerçekçilik, hiçbir dönem birtakım olarak yer almamakta, yalnızca gerçekçi bazı filmlerden söz edilebilmektedir. Bununla birlikte bireysel çabalarla ayakta kalmaya çalışan belgesel sinema ise, izleyiciye yaşanan dünyanın bir kesitini sunma yolunda örnekler vermeyi amaçlamaktadır. Belgesel filmlerin önemli sorunlardan biri olan izleyici ile buluşmak, artan festivaller ve televizyon kuruluşlarının desteğiyle çözülmeye çalışılmaktadır. Böylece belgesel yapımların sayılarında ve niteliklerinde de 'görece' bir artıştan söz edilebilmektedir. Benzeri çabaların artması ülkemiz belgesel sineması açısından umut verici bir durumdur.
Sürgündeki sinema: Tony Gatlif filmlerinde 'yolculuk' ve 'kimlik arayışı'

Sinema sanatının yaygınlık kazanması ile birlikte farklı sanatsal ve ideolojik kaygılarla film üretimine de önem verilmeye başlanmıştır. Sinemayı insanları organize olmayan bir yolculuğa çıkartmak olarak gören Cezayir asıllı Fransız yönetmen Tony Gatlif'in filmlerinde 'yolculuk' olgusu çeşitli anlamlar ifade etmekle birlikte, özde bunun bir 'kimlik arayışı'na yönelik olduğu görülmektedir. Yönetmenin kendi hayatından izler taşıyan filmlerinde, kendi köklerinden uzak olmak bir nevi 'sürgün' olarak adlandırılabilir. Karakterler, siyasi sınırlardan arındırılmış düzende, siyasi dünyanın onlardan aldıklarını bulmak için yolculuk ederler. Tezin temel sorunsalı kimlik arayışı ve yolculuk kavramlarının sürgün ile olan ilişkisi bağlamında, bir auteur olarak Tony Gatlif'in Gadjo Dilo (Çılgın Yabancı, 1997); Vengo (İntikam, 2000); Exils (Sürgün, 2004); Transylvania (2006) ve Korkoro (Özgürlük, 2009) filmlerinin, yol filmleri ve aksanlı sinema çerçevesinde analiz edilmesidir. Bu filmlerdeki sürgün durumlarının söz konusu coğrafyalarda hangi toplumsal ve siyasi koşullardan etkilendiğinin, yolculuk ve kimlik arayışı kavramlarının nasıl ve hangi olgular etrafından ele alındığının, neleri temsil ettiklerinin ve filmlerdeki ortak anlatısal motiflerin deşifrelenip ortaya çıkarılması amaçlanmaktadır. Bunun yanında egemen yapı için bir tehdit teşkil eden ve bu nedenle yok edilmesi gerekenler olarak ötekileştirilen çeşitli etnik grupların bu filmlerde karşıt toplumsal bilincin oluşturulmasına yönelik olarak nasıl görünür kılındığı irdelenmektedir.
Türk sinemasında erkek çocuk kahramanın inşası

Bu çalışmada, Türk Sineması'nın çocuk yıldızlar döneminde oluşturulan 'erkek çocuk kahraman' tipinin inşa süreci, modernleşme, milliyetçilik, ulus-devlet inşası çerçevesinde toplumsal ve tarihsel bağlamı içerisinde incelenmiştir. Sezercik filmleriyle sınırlandırılmış olan çalışmada, dört Sezercik filmi söylemsel stratejileri açısından incelenerek, oluşturulan bu erkek çocuk kahramanın, Türk modernleşmesi ile paralel geliştirilen makbul yurttaş tipi ile olan bağları araştırılmıştır. Mazlumluk ve yetimlik söylemi üzerine inşa edilmiş olan Sezercik tipinin, Doğu-Batı ikileminde sancılı bir gecikmiş modernleşme süreci yaşayan Türk toplumu içerisinde dönemsel kaygılarla kurduğu paralellik ve bunlara cevap verme stratejileri ortaya konulmuştur. Çalışmada, oluşturulan Sezercik tipinin, Cumhuriyet'in ilanından itibaren oluşturulmaya çalışılan 'ideal Türk çocuğu' tanımına uyan, paternalist modern ulus-devlet inşa sürecinde toplumun geleceği olarak görülen çocuk rolünde, Türk toplumunun dönemsel kaygı ve özlemlerini yanıtlayan bir tip olarak inşa edildiği sonucuna varılmıştır.
Yeni medya çağında sinefiller: Türkiye'de sinefil kültürü

Sinema sanatının fanatikleri olarak bilinen sinefillerin filmlere duyduğu tutku bir düşünce üretmeden, tüketim kültürünün bir parçası olarak film izleyen sinema izleyicisinden oldukça farklıdır. Sinefiller belirli sinemasal zevklere sahip, hayatını filmlerle anlamlandıran ve filmlerle sosyalleşen, kimi zaman da sinemanın verdiği coşkuyla harekete geçerek etkinlikler düzenleyen ve çeşitli içerik üretimleri ortaya koyan kişilerdir. Sinemayı hayatının merkezine yerleştiren sinefillerin filmlerle ilişkisi değişen film formatları ve izleme platformlarıyla birlikte dönüşüm geçirmiş, her dönemde kendine has izleme şekilleriyle var olmayı sürdürmüştür. Bu araştırmada öncelikli olarak yeni medya çağında sinefil kültürünü biçimlendiren dinamikleri belirlemek ve Türkiye'deki sinefil kültürünün geldiği noktayı sinefil davranışları ve alışkanlıkları üzerinden değerlendirmek hedeflenmiştir. Araştırmanın birinci bölümünde sinema çalışmalarında sinefili kavramının nasıl yer bulduğu araştırılmış, çeşitli tanımlar mukayese edilerek bir sınıflandırma yoluna gidilmiştir. Sinefilleri besleyen dergiler, sinema kulüplerinin etkinlikleri, film festivallerinin oluşumu ve sinefillerin hatıralarını yazdıkları kitaplardan ulaşılan bilgiler eşliğinde Türkiye'de sinefil kültürünün gelişimi tartışılmıştır. İkinci bölümde ise yeni medyada sinefil kültürünü besleyen ne gibi olanakların mevcut olduğu sorusunun yanıtı aranmıştır. Film izleme platformlarının çeşitlendiği, sinemasal bilgiye erişimin kolaylaştığı, sinefillerin sinemaya dair içerik üretmesinin yollarının arttığı, sinefiller arası etkileşimin çeşitlendiği ve film arşivciliğinin dönüşüm geçirdiği yeni medya çağında, sinefilleri besleyen unsurlar tartışılmıştır. Son bölüm olan araştırmanın uygulama kısmında ise sinefil kültürünü içeriden bir bakışla daha iyi anlayabilmek amacıyla Türkiye'de yaşayan dokuz sinefil ile derinlemesine görüşmeler gerçekleştirilmiştir.
Edebi eserlerin görsel sanata yansıması: Bertolt Brecht 'Bay Puntila İle Uşağı Matti' eseri i̇le Kemal Sunal'in 'En Büyük Şaban' filminin karşılaştırılması

Sinema, sanatsal niteliği ile toplum içinde hızlıca yer alma ve topluma hitap etme gücüne sahiptir. Sinemanın görsel bir sanat olması her kültür ve sınıfa hitap edebilme özelliğine sahip olması demektir. Edebi eserin en basit olgusu okuma yazma yeteneği ile karşılaştırıldığında dahi, sinema sınıfsal hiçbir ayırım tanımamaktadır. Böylece her kitleden, her dilden kişi ya da kişiler üzerinde daha derin izler bırakabilmeyi başarmaktadır. Edebi eserlerin beyaz perdeye aktarılması hem sinemada hem de edebiyatta yankı uyandırmıştır. Edebi eser ve sinema arasındaki en temel farklılıklardan biri kullandıkları dildir. En basit ifadesiyle; edebiyat anlatır, sinema gösterir. Sinemanın özünde görüntü vardır, edebi eserde ise sözcükler vardır. Sinema kurulduğu andan itibaren içine her şeyi alabilme kapasitesinin yüksekliğinden ötürü, her daim kaynağa aç olmuştur. Bu yüzden de en başta Hollywood yönetmenleri olmakla birlikte, birçok yönetmen çok satan edebi yapıtları işleyerek sinema sektöründe görsel olarak film haline getirmeyi amaçlamışlardır. Bu çalışmada konu olarak edebi eserin görsel sanata yansıması seçilmiştir. Bu bağlamda Bertolt Brecht'in 'Bay Puntila ile Uşağı Matti' eseri ile Kartal Tibet'in 'En Büyük Şaban' eserleri değerlendirilmiştir. Her iki eserde de ortak temalara değinilmiş ve toplumsal konumların farklılıklarına işaret edilmiştir. Bertolt Brecht'in hayatına değinilirken dünya ve siyasi görüş açısı incelenmiş, dünya görüşü çerçevesinde 'Bay Puntila ile Uşağı Matti' eseri ayrıntılı olarak kaleme alınmıştır. Kartal Tibet'in yönetmenliğini yaptığı ve Kemal Sunal'ın başrolde yer aldığı 'En Büyük Şaban' filminde Kemal Sunal'ın sanatçı kişiliği incelenmiştir. Kemal Sunal'ın 'En büyük Şaban' filmi, Hollywood filmi olan Charlie Chaplin'in yönettiği ve aynı zamanda başrolde yer aldığı 'Şehir Işıkları' filminden uyarlanma olması sebebiyle, Charlie Chaplin'in sanatçı kişiliğine değinilmiş, bu iki filmin arasındaki benzerlikler ayrıntılı şekilde incelenerek, Kemal Sunal karakteri 'Şaban' ve Charlie Chaplin karakteri 'Şarlo' benzerlikleri doğrultusunda da inceleme yapılmıştır. Sundukları eserler ve yapıtlar çerçevesinde birbirleriyle çok yakın fikirleri savunan bu üç büyük ismin birbirlerine olan etkileşimleri göz önüne serilerek ortak noktadaki yakınlıklarına değinilmiştir.
Manifestation of loss and mourning throughexpressive silences in new Cinema in Turkey

Bu tez Yeni Türkiye Sineması kapsamında yaş ve kayıplar hakkındaki filmlerde kullanılananlatımsal sessizliklere bakmaya amaçlamaktadır. Abluka (Emin Alper, 2015), Tepenin Ardı (Emin Alper, 2012), Gelecek Uzun Sürer (Özcan Alper, 2011) gibi özellikle 2000 sonrası yakın dönem filmleri ele alınarak farklı sessizlik türleri, birbirinden ayrışan özellikleri ile incelenecektir. Bu araştırmanın asıl amacı geçmişşe ait travmatik deneyimlerin farklı biçimlerdeki sessizlik kullanımlarıyla sinemada nasıl ifşa edildiğine bakmaktır.
2000 sonrası Türk sinemasında mizah anlayışı ve toplum üzerindeki etkileri

Gülmek fizyolojik bir eylem olduğu gibi bilinçsel bir süreç içinde de gelişip gerçekleşebilen bir eylemdir. Bilinçsel bir süreç içinde gerçekleşen gülme olgusunun bulunduğu yerde mizahi durumlardan söz etmek mümkündür, çünkü mizahın pek çok yönü vardır ve bunların her biri mutlaka 'bilinçli' üretim aşamasını gerektirir. Gülme ihtiyacı ise tarihten günümüze var olmuş ve bundan sonra da var olacak bir olgudur. İster bilinçsel üretim süreci sonunda gerçekleşen gülmeden, ister yalnızca fizyolojik gülme olgusundan söz edelim, ortaya çıkan eylem, insan için gerekli ve faydalıdır. Türklerin tarihine bakıldığı zaman mizahın hayatın içinde var olan bir gerçek olduğunu görmekteyiz. Türkler'in geçmişşten günümüze 'Karagöz', 'Ortaoyunu', 'Köy Seyirlik Oyunları' ,'Meddah' gibi eğlencelerin yanı sıra büyük hiciv ustaları, şairler, yazarlar yetiştirmiş, 'Nasreddin Hoca' gibi halk kahramanlarının nüktelerinden ders çıkarmıştır. Son yıllarda üretilen komedi filmlerinin hemen hepsinde belli başlı yaklaşımlar mevcuttur. Bunlardan en öne çıkanları sinematografik devamlılığın göz ardı edilerek birbirinden bağımsız sahnelerin güldürü amacıyla kullanılması, küfür- argo ve kaba hareketlerin kullanımının yaygınlaşması, absürt özelliklerin sivriltilmesi, cinsel göndermeler cinsiyetçi şakalar, basit kelime oyunları, tipleme üzerine gidilerek konunun ortadan kaldırılması gibi sıralanabilir. Türklerin kültüründe bulunan asıl mizahı yansıtmayan günümüz sinemasının, yeniden 'gerçek seyircisini' de gözeterek ürün vermeye başlaması bir gerekliliktir. Günümüz sinemacılarının geçmişş dönemin hala çok beğenilerek izlenen filmlerinin başarısını yakalamaları için üzerinde durmaları gereken en önemli konu bu olmalıdır.
Kapının Ardı

Nilgün Hanım, ıssız bir bölgede bulunan Beykoz yetiştirme yurdunun öğretmenidir. Gece nöbetine kaldığı bir gün; bölgenin ıssızlığı, yetimhanenin ürkütücü yapısı yüzünden okulun ışıklarını açık bırakıp uykuya dalmıştır. Böyle bir mekanda bir kadının yalnız bırakılması sonucu yaşayabileceği korkular ve ruh hali seyirciye anlatılmak istenmiştir. Nilgün Hanım böyle bir ortamdayken uykusunda kabus görmeye başlamış, içine attığı korkularıyla rüyasında yüzleşmiştir, uyandığında ise her şeyin yolunda olduğunu anlamış ama gördüğü kabus oldukça gerçekçi bir şekilde Nilgün Hanım'ı etkisi altına almış ki uyandığında nefes nefese kalmıştır. Bu filmde, korku duygusunun insanlarda bıraktığı psikolojik tahribat, sinemanın teknik unsurlarını etkin bir şekilde kullanarak kurmaca yoluyla seyirciye aktarmaya çalışılmıştır.
Bir film bir oyun: Ölü Ozanlar Derneği filminin ve tiyatro metninin karşılaştırılması

Görsel ve işitsel sanatlar içinde sinema günümüzde büyük kitlelerle hitap eden bir alandır. Sinema başlangıcından günümüze kadar edebiyat ile hep iç içe olmuştur. Genelde romandan filme aktarılan yapıtlar, filmden romana doğru da değişiklik göstermektedir. Bunun en temel nedeni, hali hazırda beğenilen filmin romanlaştırılmasının hiçbir riski olmamasının yanında ekstra gelir de getirebilmesidir. Öte yandan bir sinema eseri, romana dönüştürülürken ya da tam tersi bir roman, sinema filmine dönüştürülürken, aynı zamanda her ikisi birden bir tiyatro oyununa dönüştürülebilmektedir. Ayrıca tiyatro ve sinema birbirinden farklı düzenleme ve teknikler gerektiren iki ayrı sanat dalıdır. Sinema ve tiyatronun her ikisi de edebi bir dil oluşturma gibi benzerliklerin yanında, sinema dilinin olanaklarının tiyatro sahnesinde var olamaması gibi kısıtlılıklar, sahnelenme ve izleyici kitleleriyle de farklılıklar göstermektedir. Her iki sanat dalının kendi içinde olanakları ve olanaksızları mevcuttur. Sinema içinde barındırdığı sanatlardan farklılaşarak kendine ait bir dil oluşturmuştur. Ölü Ozanlar Derneği filmi ve oyun metninin incelendiği bu tez çalışması dört bölümden oluşmaktadır. Film, oyun metni ve konuyla ilgili yazılı kaynaklardan yararlanarak hazırlanan bu çalışmanın alanla ilgilenlere kaynak oluşturması amaçlanmaktadır.
Türk sinemasında güldürü unsuru olarak transvestizm

Bu çalışmada, Türk Sinemasında güldürü unsuru olarak transvestizmin ele alınmasının nedenlerini açıklamak amaçlanmıştır. Araştırma kapsamında güldürü kavramı, transvestizm ve toplumsal cinsiyet, toplumsal giyinme pratikleri ele alındıktan transvestizmin sinemada neden ve nasıl güldürü unsuru olarak kullanıldığı irdelenmiştir. Örnek olarak incelenen Fıstık Gibi Maşallah, Şabaniye ve Plajda filmlerinde bu kullanımlar gösterilmiştir; tezi destekleyen unsurlar da ortaya konmuştur.
Türk sinemasında ortaçağ tarihi algısı (1943-2014)

Tarih içinde gerilere gidildikçe 'bilinen gerçekle' 'bilinmeyen' arasında bir yarığın olması kaçınılmazdır. Sinemanın yaratıcılığını ortaya koyduğu ve yorum getirme özgürlüğünü elde ettiği alan tarihçinin 'bilinmeyen' dediği bu alandır. Sinemanın devletler için en iyi propaganda aracı olduğu keşfedildikten hemen sonra bu alandaki çalışmalara hız verilmiş ve bu amaçla peşi sıra tarihi konulu filmler çevrilmiştir. Bu çalışma Ortaçağ tarihini konu edinen Türk yapımı filmlerin senaryoları, ortaya koyduğu mesajları ve ulaşmak istediği noktayı değerlendirmeyi amaçlamıştır. İçerikleri dikkate alınarak filmler kendi içinde: İslam Tarihi Konulu Filmler, Orta Asya Konulu Filmler, Selçuklu Tarihi Konulu Filmler ve Osmanlı Tarihi Konulu Filmler adı altında bölümlere ayrılmıştır. Çalışmanın giriş kısmında sinemanın Türkiye'deki tarihsel serüvenine değinilmiş ve gelişim sürecinden bahsedilmiştir. Birinci bölümde Türk sinemasının tarih ve din ile ilişkisi anlatılmış, sinemada tarihsel ve dinsel öğelere neden yer verildiği, verilme şekli ve yansımaları değerlendirilmiştir. İkinci bölümde Türk sinemasında İslam tarihi konulu otuz iki film değerlendirilmeye çalışılmıştır. Bu filmler ağırlıklı olarak dinsel ve tarihsel yönü ağır basan şahsiyetlerin biyografisi şeklinde hazırlanmıştır. Üçüncü bölümde Türk sinemasında Orta Asya tarihi konulu otuz film değerlendirilmeye çalışılmıştır. Filmlerin ağırlıklı olarak çizgi roman çıkışlı olduğu belirlenmiştir. Dördüncü bölümde Türk Sinemasında Selçuklu tarihi konulu on yedi film değerlendirilmeye çalışılmıştır. Filmlerin çoğunluğu Mevlana ve Yunus Emre gibi dini-tasavvufi yönü ağır basan isimlerin biyografilerinden oluşmaktadır. Beşinci bölümde Türk sinemasında Osmanlı tarihi konulu yirmi altı film değerlendirilmeye çalışılmıştır. İstanbul'un fethinin yanı sıra Kara Murat, Malkoçoğlu gibi tarihi-fantastik şahsiyetlerin senaryolaştırılmış maceraları beyaz perdeye aktarılmıştır.
Anlatı bilimi açısından roman - sinema etkileşimi ve bir uygulama: Anayurt Oteli

Sinema ortaya çıktığı andan itibaren diğer sanat dallarından, özellikle edebiyattan etkilenmiştir. Gerek dünya sinemasında gerekse Türk sinemasında birçok roman, öykü ve tiyatro yapıtı sinemaya uyarlanmıştır. Sinema-edebiyat ilişkisi sinema sanatının gelişmesiyle etkileşime dönüşmüştür. Özellikle 1950'lerde Fransız yazınında ortaya çıkan Yeni Roman akımı, romanın sinemasal anlatıma yakınlaştırılmasında doruk noktayı temsil etmektedir. Türk edebiyatında önemli bir yere sahip olan Yusuf Atılgan (1921-1989), az ama nitelikli eserler vermiş bir yazardır. Romanlarında daha çok iletişimsizlik, yalnızlık, yabancılaşma gibi modern bireyin sorunları ve bunların psikolojik yansımalarını işlemiştir. Anayurt Oteli, görselleştirme ve yeniden üretime açık, çağdaş anlatı teknikleriyle örülmüş bir romandır. Ayrıca bu yapıt, hem sinemanın romanı nasıl etkilediğini hem de romanın sinema filmine nasıl dönüştürüldüğünü incelemek için çok uygundur. Bu tezde, romanın sinemasal anlatıma nasıl yaklaştırıldığı, roman- sinema etkileşimi ve romanın filme nasıl dönüştürüldüğü ortaya konmaya çalışılmıştır. Anayurt Oteli romanı ve filmindeki anlatı teknikleri, anlatı zamanının düzeni, anlatı hızı, anlatıdaki tekrarlar, odaklanma, anlatıcı değişimleri incelenerek anlatı biliminin kuramsal yaklaşımından yararlanılmıştır. Gerard Genette'in Narrative Discourse adlı kitabı, bu tezdeki önemli kaynaklardan biri olmuş, 'Sıra', 'Süre', 'Sıklık', 'Kip' ve 'Ses' şeklindeki alt bölümleme de bu kitaptan alınmıştır. Bu tezde, Yusuf Atılgan'ın Anayurt Oteli (1973) romanı ve Ömer Kavur'un aynı adla 1986 yılında sinemaya uyarladığı filmden hareket edilmiş, Anayurt Oteli'nin 'sinema teknikleri' ni kullanan bir roman olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
Türk sinemasında tarihi filmlerin afişleri (1950-1960)

1946 yılında Türkiye'nin çok partili hayata geçmesiyle 1950 yılında iktidara gelen Demokrat Parti, kalkınma politikaları, Kore Savaşı ve NATO üyeliği, Truman Doktrini ve Marshall Planı'yla beraber, ABD ile olan ilişkileri yoğunluk kazanmıştır. Küresel ölçekte yayılan Hollywood filmleriyle hissedilir hale gelen, Amerikan hayat tarzı, Türk toplum yaşamında farklı bir çehre oluşmasına yol açmıştır. 1950- 1960 yılları arasında toplumun sosyo-kültürel yapısındaki değişim, yeni eğilimleri de beraberinde getirmiştir. Kore Savaşı ve Kıbrıs meselesi gibi tarihi olaylarla milli duygular yükselmiş, Kore Savaşı ve Kıbrıs filmleri yapılmıştır. Ayrıca Türk edebiyatında Milli Mücadele, Efe, Osmanlı konularının öne çıkmasıyla, Kurtuluş Savaşı'nı, Efeleri, Osmanlı İmparatorluğu ve Deniz Savaşları'nı konu alan filmler de yoğunluk kazanmıştır. Çalışmamız kapsamında, Türk sinemasındaki tarihi filmlerle sınıflandırılmış, bu filmlerin afişlerine odaklanılarak, film-afiş ilişkisi incelenmiş, afiş çalışmalarında öne çıkarılan gösterge ve devinimler irdelenerek yorumlanmış, afişlerde bulunan sanatçı imzalarından kompozisyonu hazırlayan ressamlar tespit edilmiş ve dönemi etkileyen Amerikan rüzgarının afiş tasarımdaki etkileşimlerine değinilmiştir.
20. yüzyıl batı sinemasında Türkiye ve Türk karşıtı propagandalar

Bu çalışmada, 20. Yüzyıl Batı sinemasında özellikle sinemanın başlangıç, gelişim süreci ile ikinci dünya savaşı sonrası oluşan dünyada, propaganda unsurunun Türkiye ve Türk perspektifinden olumlu olumsuz yansımaları incelenmiştir. Kaynak tarama yöntemi ile incelenen filmlerde propaganda unsuru olup olmadığı üzerinde durulmuştur. Çalışmada propaganda kavramı tarihsel süreç içerisinde ele alınmış, kullandığı araçlar ve özellikleri belirlenmeye çalışılmıştır. Propaganda kavramının sinemayı ne yönde kullandığı anlatılmıştır. Araştırmalar neticesinde tespit edilen 190'dan fazla film içinden on sekiz film gişe başarıları, aldıkları ödüller, toplumlar üzerindeki etkileri, konu çeşitlilikleri ve siyasi olaylara yoğun değinmeleri gibi sınırlılıklar gözetilerek seçilmiş ve bu filmlerdeki propaganda kuralları, türleri ve imgeleri tespit edilmiştir. İncelenen bu filmlerde kurgulanan görsel propaganda materyalleri, içerik çerçevesinde değerlendirilerek filmden karelerle desteklenmiştir.
Meksika ve Amerika Birleşik Devletleri arasındaki ilişkilerin sinemadaki yansımaları ve Amerikan sinemasinda Meksikalı stereotipin analizi

Tarih boyunca Meksika ve ABD arasında olagelen siyasal, sosyal ve ekonomik koşulların film endüstrisi üzerinde önemli bir etkisi olmuştur. Araştırmam Meksika-ABD ilişkilerini, tarihte öne çıkan olayları konu alan filmler ışığında incelemektedir; iki ülke arasındaki karmaşık ilişkilerin sinemada nasıl karşılık bulduğunu irdeleyip, Meksika'ya ilişkin stereotiplerin Amerikan sinemasında nasıl yaratıldıklarına açıklık getirmeyi amaçlar. Tezin vurgusu, Meksika kültürünün en değerli öğelerinin Amerikan sinemasında ve diğer medya türleri kapsamında yok edildiği yönündedir. Her şeyden önemlisi birçok toplumsal sorunun ve özellikle ayrımcılığın, Amerikan sinemasında sürekli olarak yeniden üretilen Meksikalı stereotipinin doğrudan sonuçları olduğudur.
1990 sonrası Türkiye'de oluşan töre algısında kitle iletişim araçlarının rolü

1990 sonrası Türkiye'de oluşan töre algısında kitle iletişim araçlarının rolünün incelendiği bu çalışma üç boyutta ilerlemiştir. Birinci olarak Türkiye'de oluşan töre ile ilgili algının ne şekilde olduğu saptanmaya çalışılmıştır. Öncelikle Türkiye'de törenin genel olarak kötü, eski, çağdışı, reddedilmesi, yok olması gereken bir yapı olarak görüldüğü tespit edilmiştir. İkinci olarak törenin Türk kültüründeki yerinin ve işlevlerinin belirlenmesine, sonraki içerik analizleri aile merkezli olarak yapılacağından Türk aile yapısı ve ailenin işlevlerinin tespiti üzerine çalışılmıştır. Son olarak da kitle iletişim araçlarının dayandığı kuramlar ve yüklendikleri işlevler ile seçilen örnek yapımlarda töre ve aile merkezli olarak aile, kadın, erkek ve çocuğun nasıl temsil edildikleri incelenmiştir. Çalışma neticesinde gerek kapsamlı bir şekilde içerik analizi yapılan yapımlar gerekse de birbirine benzer bakış açısı sunduğu ve tezin hacmi dolayısıyla ana hatları ile incelenen yapımlarda yansıtılan törenin Türk kültüründeki töreyi ve işlevlerini yansıtmakta eksik kaldığı, kurgunun gerçeğin çok önüne geçtiği sonucuna varılmıştır. Bu yapımların genelinde törenin tek yönlü olarak ele alındığı, törenin özellikle kadın, namus ve cinayet kavramları ile birlikte kullanıldığı görülmüştür. Törenin bireysel ve toplumsal işlevlerinin ve ideal aile temsillerinin ekrana yeteri kadar getirilmediği tespit edilmiştir. Ayrıca medyada yer alan kadın temsillerinin de Türk kültüründeki kadın algısını çok da yansıtmadığı, topluma ideal kadın temsilleri sunma noktasında eksiklikler bulunduğu ortaya çıkmıştır.