turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Molla Fahreddin el-Arnasİ el-Batmanİ'nin hayatı ve fıkhİ yönü

Molla Fahreddin, 1910- 1972 tarihleri arasında Türkiye'nin Güneydoğusunda yaşamış bir alim, mutasavvuf ve yazardır. Molla Fahreddin'in birçok ilim dalında eserleri bulunmaktadır. Bu eserlerin çoğu matbu dur. Ayrıca Molla Fahreddin, yaşadığı bölgede tasavvufi faaliyetlerde bulunmuş ve birçok kişiyi irşat etmiştir. Molla Fahreddin, tedrisat ile meşgul olmuş, yetiştirdiği talebeler vasıtasıyla çok büyük kitlelere hitap etmiştir. Molla Fahreddin'in bu etkisi, eserleri ve talebeleriyle günümüze kadar devam etmiştir. Molla Fahreddin, İslam aleminin problemleriyle ilgilenmiş, İslam alemi arasında birliği sağlayacak olan ümmet fikrini telkin etmiştir. Fikri ve mezhebi farklılıkları bir tarafa bırakıp, Müslümanları ümmet paydasında birliğe çağırmıştır. Yaşadığı dönemin gelişmelerini yakından izlemiştir. Özel bir fetva kitabı hazırlamamakla birlikte, müsvedde halinde farklı konularda azımsanmayacak miktarda fetvaları mevcuttur. Molla Fahreddin, özetlemeye çalıştığımız bu durumuyla bilim dünyasında hak ettiği ilgiyi beklemektedir. Maalesef yaptığımız araştırmalara göre hacmi küçük birkaç araştırma hariç, kendisi ve eserleri hakkında herhangi bir bilimsel çalışma yapılmamıştır. Bu sebepten dolayı Molla Fahreddin ile ilgili ulaşabildiğimiz eserleri tetkik attık. Bunun yanında çalışmamıza katkı sağlamak amacıyla konuya vakıf olan şahıslarla görüşmeler yaptık. Çalışmamız, bu alanda az da olsa faydalı olacağını düşünüyoruz.
Uzlaştırmanın İslam-Osmanlı Ceza Hukukundaki görünümü: Sulh

2005 yılında yasalaşan yeni ceza mevzuatımız ile mukayeseli hukukta oldukça önem verilen alternatif uyuşmazlık çözüm yollarından biri olan uzlaşma kurumu hukukumuzda yer almaya başlamıştır. Son olarak 24/11/ 2016 tarih ve 6763 sayılı kanunun 34. maddesiyle kanunda 'uzlaşma' olan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu 253. maddenin başlığı 'uzlaştırma' olarak değiştirilmiş ve maddenin kapsamına yeni suçlar eklenmiştir. Ayrıca kanun koyucu bu değişikliklerle birlikte uzlaştırmayı bir kurum olarak yargılama hukukunda etkin bir duruma getirmiştir. Özellikle her Cumhuriyet Başsavcılığı bünyesinde uzlaştırma bürolarının kurulmasıyla uzlaştırma, ihtisaslaşmaya önem verilen bir kurum haline gelmiştir. Uzlaştırmanın hukukumuzda etkin hale gelmesi kurumun tarihsel yönüne merak uyandırmaktadır. Her ne kadar uzlaştırma batı hukuku kaynaklı bir kurum olarak karşımıza çıkmakta ve günümüzdeki yapısı batı ceza hukukunun gelişimiyle doğru orantılı görünse de İslam-Osmanlı hukukunda uygulanan sulhun uzlaştırmayla aynı misyona sahip olduğu dikkati çekmektedir. İslam-Osmanlı Ceza hukukunda sulh yargılamada önemli bir yere sahip olmuştur. Mahkeme huzurunda veya mahkeme dışında yapılan sulh sözleşmeleri uzlaştırmada olduğu gibi taraflar arasındaki ceza uyuşmazlıklarını her iki tarafın rızası istikametinde neticelendirmiştir. Hatta mahkeme, önüne gelen uyuşmazlıkta tarafların sulh olmasını teşvik edici bir rol üstlenmiştir. Çalışmamızda uzlaştırma kurumu ile sulh uygulaması mukayeseli şekilde incelenecektir. Bu amaçla çalışmamız iki bölümden teşekkül edecektir. İlk bölümde uzlaştırma kurumu incelenecektir. Bu bölüm altında uzlaştırmanın kavram olarak incelenmesi, hukuki niteliği, tarihsel gelişimi, hakim olan ilkeler ve mukayeseli hukuktaki görünümü ele alındıktan sonra hukukumuzda uzlaştırmanın koşulları ve uygulanması konuları incelenecektir. Bölümün sonunda sulh ile mukayeseyi somutlaştırmak amacıyla bazı suçlara kısaca değinilecek ve yüksek yargı kararlarından örnekler verilecektir. İkinci bölümde ise sulh ele alınacaktır. Uzlaştırma ile mukayese yapabilmek adına bu bölümde önceki bölümle aynı metot takip edilecektir. Bu kapsamda sulh kavramı, hukuki niteliği ve tarihsel gelişimi incelendikten sonra sulh sözleşmesinin şartları ve uygulanması konularına değinilecektir. Çalışmamızda uzlaştırma kurumu ile sulh uygulaması arasında uygulama alanı buldukları suçlar, takip edilen usul ve şartları yönündeki benzerlikler ortaya konularak, özellikle daha önce yeterli araştırmaya konu edilmediği müşahede edilen sulh uygulamasının önemi günümüzde uygulama alını bulan uzlaştırma kurumunu nasıl etkilediği belirtilmek suretiyle açıklanmaya çalışılacaktır.
Marka hakkına karşı işlenen suçlar ve yaptırımları

Marka bir mala veya bir hizmete ilişkin olup, bu mal veya hizmeti, yabancı menşeli başka mal ve hizmetlerden ayıran bir işaret ya da mal ile hizmetlerin kaynağını veya kalitesini göstermek açısından sahibine mutlak haklar sağlayan ve ayırt edici niteliğe sahip olan işaret şeklinde tanımlanabilir. Ve marka özellikle XX. yüzyılda kapitalizmin gelişmesi ile birlikte firma ve şirketlerin piyasalarda yer edinmelerini sağlayan en önemli unsurlardan birisi olmuştur. Markanın bu denli önemli bir unsur olmasından mütevellit ülkemizde de marka hukuku önem arz etmektedir. Arz ettiği önem nedeniyle marka hem 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile hem de 5833 Sayılı Kanun ile koruma altına alınmıştı. Bu düzenlemeler kapsamında Anayasa Mahkemesi 2002/ 92 Esas ve 2004/ 25 Karar Numaralı, 02.03. 2004 Tarihli Kararı ile 556 Sayılı KHK'nın marka hakkına tecavüz niteliği taşıyan düzenlemeleri olan m. 9/I, 9 /II, 61/ ve 61/ hükümlerini Anayasa'ya aykırı bularak iptal etmiş ve Anayasa'ya aykırılık gerekçesi olarak da suçta ve cezada kanunilik ilkesini belirtmişti. Bu iptal kararlarının yürürlüğü, kanunda boşluk doğabileceği gerekçesiyle altı ay (6 ay) ertelenmişti. 6 aylık geciktirici yürürlük süresinin dolması halinde söz konusu fiillerin cezai anlamda nasıl korunacağı sorunu ortaya çıkmıştı. Kanun koyucu, bu nedenle (Kanun Tarihi: 21 .01.2009, R. G: 28 .01.2009, Sayı: 27124) 556 sayılı KHK'nın ilgili maddelerini değiştiren 5833 Sayılı Kanun'u kabul etti. Söz konusu 5833 Sayılı Kanun, mülga KHK' da yer alan ve m. 61 /A'da suç ve ceza içeren hükümleri tek madde altında toplamış bulunmaktaydı. Bu nedenle, tam bir ceza normu içermekte olup, suçta ve cezada kanunilik ilkesi de sağlanmış bulunmaktaydı. Marka hakkına karşı işlenen suçlar mülga 556 Sayılı KHK'nın 61/A maddesinde yer almaktaydı. Bu madde 21.01. 2009 tarihinde 5833 Sayılı Kanun ile köklü bir değişikliğe uğramış ve yeniden kaleme alınmıştı. Bu değişikliğin temel sebebi önceki hükmün 5237 Sayılı TCK'nın beşinci ve geçici birinci maddelerine aykırı hükümler içermesiydi. 5833 Sayılı Kanun ile de hem maddi ceza hukukuna hem de yargılama hukukuna ilişkin temel değişikliklere gidilmişti. Ancak 10.01. 2017 tarihinde yürürlüğe giren 6769 Sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu ile bahsi geçen KHK ve 5833 Sayılı Kanun yürürlükten kalkmış, Sınai Mülkiyet Kanunu ile marka hakkı ve diğer fikri ve sınai haklar daha güçlü bir şekilde koruma altına alınmıştır. Böylelikle marka hakkı mevzuatında birlik sağlanmaya çalışılmış ve suçta ve cezada kanunilik ilkesiyle de tam anlamıyla bağdaşan bir düzenleme yapılmıştır.
Biyometrik verilerin korunması

Biyometrik verilerin korunması başlıklı yüksek lisans tezimde özel nitelikli kişisel verilerden biri olarak kabul edilen biyometrik verilerin, kullanım alanı hızla genişleyen biyometrik yöntemler karşısında korunması ele alınmıştır. Öncelikle biyometrik verilerin korunması gereksinimi gözetim kavramı perspektifinden değerlendirilerek biyometrik verileri korumamızın neden gerekli olduğu açıklanmış, daha sonra biyometrik yöntemlerin tanımı, biyometrik yöntemlerin çeşitleri ve kullanım alanları açıklanarak genel bir çerçeve oluşturulmuştur. Ardından özel nitelikli kişisel bir veri olan biyometrik verilerin kendine has nitelikleri göz önünde bulundurularak, işlenme şartları ve korunması için yeterli önemlerin alınması genel hatlarıyla izah edilmiştir. İzleyen bölümde, biyometrik verilerin korunmasına ilişkin evrensel hukuk ilkelerini belirleyen, bazısı bağlayıcı, bazısı yol gösterici temel metinler ele alınmıştır. Devamında biyometrik verilerin korunması konusunda ülkemizde özel bir yasal düzenleme yapılması gerekliliği etraflıca incelenmiştir. Son bölümde ise biyometrik yöntemlerle yapılan kimlik doğrulamanın, sağlık hizmeti sunumu, işyerleri, okullar ve spor merkezleri gibi özel alanlarda kullanılması ve bunların insan haklarına, temel hukuk ilkelerine ve kısaca ölçülülük ilkesi özelinde yer verilerek hukuki boyutu ele alınmıştır.
Danıştay kararları çerçevesinde idari işlemin geri alınmasında idari istikrar ve hukuki güvenlik ilkeleri

İdari istikrar ve hukuki güvenlik ilkeleri, idari yargı kararlarında sıklıkla kullanılmaktadır. Hem idare hem de önem taşıyan bu ilkeler; hukuk devleti, hak ve kazanılmış hak gibi kavramlara dayanak olarak gösterilmektedir. Dolayısıyla idarenin eylem ve işleminin olduğu her konuda, bu ilkeler dikkate alınarak hareket edilmelidir. Bu nedenlerle çalışmamızda idari istikrar ve hukuki güvenlik ilkelerinin nitelikleri ve kullanım alanları ele alınmaktadır.
İş güvencesi sağlayan yasal düzenlemelerimiz ve yeterliliği

iş güvencesi, iş hukukunun en önemli konularından birisidir. İş güvencesi, geçimini emeği ile sağlayan işçilerin hizmet akitlerinin işveren tarafından haklı bir neden olmaksızın feshedilmesine karşı koruyan, hizmet akdini belli bir güvenlik altına almaya yönelik önlemleri kapsamaktadır. Feshe karşı korunmanın özü, işveren tarafından iş ilişkisinin keyfi ve serbest bir şekilde bozulmasının engellenmesi ve mümkün olduğu ölçüde iş ilişkisinde sürekliliğin sağlanmasıdır. İş Kanunu'nun 13'üncü maddesinde, süresi belli olmayan hizmet akitlerinin işveren tarafından hiçbir sebep ileri sürülmeden fesih bildirimi ile feshedilmesi düzenlenmiştir. Bu fesih türünde işveren, ya fesih bildirim öneli olarak belirlenen bir süre önce fesih iradesini işçiye bildirmek ya da bu bildirim süresinin ücretini işçiye peşin olarak ödemek zorundadır. Bu feshe karşı işçi genel olarak, işverenin altı ay yeni işçi alamaması ve fesih hakkının kötüye kullanıldığı hallerde işverenin tazminat ödemekle yükümlü olması şeklinde korunmuştur. Sendikalar Kanunu 30 uncu maddesinde işyeri sendika temsilcileri için öze bir koruma sağlayarak, işe iade imkanını düzenlemiştir. Derhal işten çıkarmaya yol açabilecek haklı sebepler ise iş Kanunu'nun 17 inci maddesinde düzenlenmiştir. Haklı sebeple yapılan fesihte, işçinin feshe karşı korunması söz konusu değildir, ileri sürülen sebebin haklı sebep olmaması halinde ise işçi, haksız fesih hükümlerinden yararlanır. Sendikalar Kanunu'nun 31 inci maddesinde, sendikaya üye olup olmama hürriyetinin ihlali halinde fesih hakkının kötüye kullanıldığı haller için ayrı bir tazminat öngörülmüştür. Bu hürriyetin ihlali halinde işveren işçinin ücretinin bir yıllık tutarından az olmamak üzere bir tazminata mahkum edilecektir. İşten çıkarılan işçinin ihbar tazminatı ve kötü niyet tazminatı ile karşılanmayan zararı varsa, işçi bu zararın tazminini de isteme hakkına sahiptir. İşçinin hizmet akdinin feshini dolaylı olarak güçleştiren bir müessese de kıdem tazminatıdır. İşçiyi işten çıkardığı zaman yüklü bir kıdem tazminatı ödeme zorunluluğu işverenin gereksiz yere işçi çıkarmasını ve özellikle toplu işçi çıkarmasını önleyici bir rol oynamaktadır. İşçileri feshe karşı korumak amacıyla, toplu iş sözleşmelerine de çeşitli hükümler konulmaktadır. Batı Avrupa ülkelerinin mevzuatları ve konu ile ilgili uluslararası belgeler incelendiğinde, işverenlerin fesih hakkını keyfi kullanımlarını önleyici çeşitli düzenlemelere yer verildiği görülmektedir. Ülkemizde de iş güvencesi düzenlemelerinin yetersiz olduğu düşüncesi ile Çalışma Bakanlığı tarafından bir yasa taslağı hazırlanmıştır. Taslakta, İş Kanunu'nun 13, 17 ve 24 üncü maddeleri ile Sendikalar Kanunu'nun 29, 30 ve 31 inci maddelerinde çeşitli değişiklikler yapılmıştır. Bu yasa taslağı Anayasamızca da güvence altına alınan işçilerin sosyal haklarını hayata geçirecek önemli bir adımdır. Ancak işçilere iş güvencesi sağlanması amaçlanırken, işletmenin gerekleri de göz önüne alınmalı, bunları uyumlu, dengeli bir şekilde düzenlemeye özen gösterilmelidir.
Türk boğazlarından geçiş rejimi kapsamında Türkiye'nin kullanabileceği yetkiler ve sınırları

Boğazları'ndan Geçiş Rejimi Kapsamında Türkiye'nin KullanabileceğiYetkiler ve Sınırları başlıklı bu yüksek lisans tezi iki ana bölümden oluşmaktadır. Tezin ilk bölümünde, öncelike, boğaz kavramı, Türk Boğazları'nın ulusal-uluslararası boğaz ayrımındaki yeri, Türk Boğazları'nın ekonomik, siyasi ve askeri önemi ve boğazlardan geçiş rejiminin tarihi süreçte gelişimi konuları ele alınmış ve ardındanMontrö Boğazlar Sözleşmesi'ne konu geçiş rejimi ayrıntılı olarak incelenmiştir. kinci bölümde, Türkiye'nin boğazlardan geçiş rejimi kapsamında kullanabileceğidüzenleme, uygulama ve yargı yetkileri, dayanak ve sınırları nesnel bir tartışmayla ortaya konularak, tartışılmıştır. Bu çerçevede Türkiye'nin geçişe ilişkin düzenleme ve uygulamayetkileri, ülkesel egemenliğinden, Montrö Boğazlar Sözleşmesi'nden ve diğer uluslararası sözleşmelerden kaynaklanan yetkileri sınıflandırması kapsamında açıklanmıştır. Türkiye'nin boğazlar bölgesindeki gemiler ve bu gemilerdeki kişiler üzerindeki cezai ve adli yargı yetkileri ise bütünüyle Türkiye'nin ülkesel egemenliği kapsamında değerlendirilmiştir.
Hukuki pozitivizmde temel görüşler: Hart ve tanıma kuralının incelenmesi

Hukuk sosyal bir yapıdır ve pek çok farklı disiplinle ilişki içerisindedir. Hart modern hukuki pozitivist düşüncenin önde gelen düşünürlerinden biri olarak bu durumun farkındadır ve bu gerçekliği özellikle hukuk ahlak ilişkisine yaklaşımı açısından teorisinin merkezine yerleştirir. Klasik hukuki pozitivistlerden olan Austin'in hukuki pozitivist yaklaşımını hukuku egemenin emrine indirgeyen tanımlaması sebebi ile eleştirir. Eleştirileri sonrası hukuk felsefesinin temel sorularından biri olan hukuk nedir sorusuna hukuk, birincil ve ikincil kurallar birlikteliğidir şeklinde cevap verir. Ve ikincil bir kural olan tanıma kuralı Hart'ın hukuk teorisi açısından kilit rol üstlenmektedir. Hart'a göre tanıma kuralı bir hukuk sisteminden bahsedebilmek için önkoşuldur ve bir kuralın hukuk sistemine dahil olup olmadığının belirleyicisidir. Hart tanıma kuralının temel kavram olarak tanıtırken bu kavramın diğer hukuk kurallarından farklı yönlerini vurgular ve temel özelliklerini sıralar. Hart bu bağlamda çoğunlukla İngiliz Hukuku'na dair örnekler verir. Hart'ı eleştiren ya da destekleyen diğer düşünürler farklı hukuk sistemleri açısından da tanıma kuralının ne olabileceğine dair araştırmalar yapmış ve teoriyi geliştirmişlerdir. Modern hukuk sistemlerini anlamak açısından Hart'ın teorisi iyi ve kullanışlı bir rehberdir. Son elli yıllık dönemde ileri sürülen eleştiriler Hart'ın hukuk felsefesini derinden etkilediğini gösterir niteliktedir. Birincil ve ikincil kurallar birlikteliği olarak hukuk anlayışı halen hukuk felsefesinin başlıca konularından biri olmayı sürdürmektedir.
Roma Hukuku'nda Iniuria

Roma Hukuku'nda iniuria, kişilerin maddi ve manevi varlıklarına karşı gerçekleştirilen tecavüzleri ihtiva eden ve ius civile'nin tanımış olduğu bir delictum türüdür. Roma Hukuku'nun gelişim süreci içerisinde büyük değişikliklere uğrayan iniuria, zaman içerisinde kişinin vücut bütünlüğünün, namusunun, şerefinin, kişisel itibarının, ticari itibarının, kişisel özgürlüklerinin yekununu teşkil eden ve çağdaş hukuk doktrininde 'kişilik hakkı' olarak ifade edilen hakları ve bu hakların korunma yollarını kendisinde toplamıştır. Bu özelliği itibariyle iniuria hem Roma Hukuku çalışmaları hem de çağdaş hukuk doktrini bakımından çok önemli bir konum arz etmektedir. İşbu çalışmanın yazımında, bu önemli konu hakkında ayrıntılı bilgi verme amacı güdülmüştür. Çalışmanın birinci bölümünde, Roma Hukuku'nda borç kavramı açıklanmış, akabinde Roma Hukuku'nun borç kaynaklarının ve buna ilişkin sınıflandırmaların dökümü yapılmış ve bu borç kaynaklarından delictum'un özellikleri, yakın bir hukuki kurum olan crimen ile karşılaştırılmak suretiyle ortaya konulmuş, iniuria'nın yanında ius civile tarafından tanınan diğer özel suçlar üzerinde kısaca durulmuştur. İkinci bölümde iniuria hem kavramsal bakımdan ve hem maddi hukuk hem de usul hukuku bakımından, konuyla ilgili doktrindeki tartışmalara da değinilmek suretiyle, detaylı bir şekilde incelenmiştir.
Türk ceza muhakemesi hukukunda uzlaştırma

Uzlaştırma, onarıcı adalet anlayışının hakim olduğu bir alternatif uyuşmazlık çözüm yöntemidir. Geleneksel ceza adalet sistemlerinde hakim olan cezalandırıcı adalet anlayışının tarihsel süreç içerisinde mağdurun korunması ve suçtan doğan zararların giderilmesi odaklı onarıcı adalet anlayışına evrilmesi mağdur-fail arabuluculuğu olarak da ifade edilen uzlaştırma kurumunu ortaya çıkarmıştır. Uzlaştırma temelde fail ile mağdur veya suçtan zarar gören arasındaki uyuşmazlığın tarafların özgür iradelerine dayanarak giderilmesi konusunda tarafsız bir uzlaştırmasının yürüttüğü bir süreçtir. Uzlaştırma kurumu, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve 5395 sayılı Çocuk Koruma ile birlikte Türk Hukuku sistemine girmiştir. Kurum zaman içerisinde 5560 sayılı Kanun ve 6763 sayılı Kanun ile köklü değişiklikler geçirmiştir. Uzlaştırma, mağdur ile faili tarafsız bir üçüncü kişinin yönetiminde bir araya getirerek karşılıklı olarak birbirlerini anlamaya çalışmalarına imkan sağlamaktadır. Bu sayede fail ceza tehdidinden kurtulma ve hatalarını telafi etme, mağdur ise suçtan dolayı oluşan maddi ve manevi zararlarını giderme fırsatı yakalamaktadır. Uzlaştırmanın, yargılama sürecinden daha hızlı şekilde uyuşmazlığın çözüme kavuşturulması ve yargı organlarının iş yükünü azaltması bakımından ceza adalet sistemine ve suçla bozulan toplumsal düzen ve barışın yeniden tesis edilmesi bakımından topluma yönelik faydaları da bulunmaktadır. Çalışmamızda Türk Ceza Muhakemesi Hukukunda Uzlaştırma kurumu üç bölüm halinde incelenecektir. Birinci bölümde uzlaştırma kavramı ve hukuki niteliği, tarihsel gelişimi içerisinde alternatif uyuşmazlık çözüm yolu ve onarıcı adalet yöntemi olarak görünümü gibi kuruma ilişkin genel bilgiler verilecektir. İkinci bölümde ise Türk Ceza ve Ceza Muhakemesi Hukukunda uzlaştırma kurumunun hukuki dayanağı, uzlaştırmaya ilişkin temel kavramlar, uzlaştırmaya hakim olan temel ve etik ilkeler ile uzlaştırmanın şartları inceleme konusu yapılmıştır. Son bölümde ise uzlaştırmanın usulü, sonuçları, faydaları ve Türk hukukundaki benzer kurumlarla ilişkisi incelenecektir.
Limited ortaklıklarda bağlılık yükümlülüğü ve rekabet yasağı

Bağlılık yükümlülüğü, özel hukukta muhtelif hukuki ilişkilerde olduğu gibi ortaklıklar hukukunda da oldukça geniş bir uygulama alanına sahiptir. Hatta ortaklıklar hukukunda yazılı olmayan kuralların önemli bir bölümünü, bu yükümlülüğün oluşturduğu kabul edilmektedir. Ortaklıklar hukukunda ehemmiyeti her geçen gün artan ve günümüzde en çok rağbet gören limited ortaklıklarda bağlılık yükümlülüğü, ortaklar açısından 'Bağlılık ve rekabet yasağı' kenar başlıklı 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 613. maddesinde, müdürler açısından ise 'Özen ve bağlılık yükümü, rekabet yasağı' kenar başlıklı 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 626. maddesinde genel bir hüküm olarak düzenlenmiştir. Ancak söz konusu düzenlemeler, tabi olunan bağlılık yükümlülüğünün kapsamı, süresi ve ihlalinin hukuki sonuçları hakkında açık ve ayrıntılı hükümler değildir. Hal böyleyken milli ekonomimizin yapı taşlarından olan limited ortaklıkların hedeflenen amaçlarına ulaşabilmeleri ve mevcudiyetlerini sürdürebilmeleri adına, ortakların ve müdürlerin bağlılık yükümlülüğüne dair hükümleri açığa kavuşturabilmek, yalnız akademik literatüre katkı sunmak açısından değil, aynı zamanda uygulayıcılara kolaylık sağlamak adına da son derece mühimdir.
Edinilmiş mallara katılma rejiminin tasfiyesinde değer artış payı alacağı

Edinilmiş mallara katılma rejimi Türk Medeni Hukuku için yeni bir konudur. Bu rejimin tasfiyesi kendi içinde özel kurallar içermektedir. Tasfiyenin en önemli aşamalarından biri de 'değer artış payı alacağı'dır. Mal rejimi sona erdikten sonra tasfiye gerçekleşmektedir. Mal rejiminin tasfiyenin amacı ise katılma alacağının hesaplanmasıdır. Katılma alacağı hesaplanırken de değer artış payı alacağının, hesaplama esnasında mutlaka göz önünde bulundurulması gerekmektedir. Eşler arasındaki mal rejimi süresince, eşlerden her biri diğerinin mallarına katkıda bulunabilir. Bu katkı ise, mal rejiminin tasfiyesini doğrudan etkilemektedir. Bu tezde, değer artış payı alacağı, Yargıtay kararları ve doktrindeki görüşler doğrultusunda incelenmiştir.
Karayolları Trafik Kanununda hukuki sorumluluk

Karayolları trafiğinde meydana gelen kazalarda hukuki sorumluluğu incelediğimiz tezimizde, ülkemizde bu alandaki özel düzenleme olan 2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanununda öngörülen hukuki sorumluluğa ilişkin hükümler; bu Kanuna kaynak teşkil etmiş olan İsviçre Karayolları Trafik Kanunu ile bunlardan farklı bir sistem benimsemiş olan Alman Karayolları Trafik Kanununda öngörülen hukuki sorumluluğa ilişkin hükümlerle karşılaştırmalı olarak incelenmiştir. Başta işleten olmak üzere karayolları trafiğinde sorumlu olan kişiler, motorlu araç ve motorlu aracın işletilmesi kavramları, sorumluluğun niteliği, koşulları ve hükümleri, Türk, İsviçre ve Alman hukukları açısından öğreti ve yargı kararlarındaki tartışmalar çerçevesinde ayrı ayrı değerlendirilmiş, her üç hukuk sistemi arasındaki farklılıklar tespit edilmiştir. Böylece ülkemizde ve dünyada karayolları trafiğinde giderek artan tehlike karşısında zarar görenlerin daha iyi korunmalarının sağlanması amacıyla çözüm önerilerinde bulunulmuştur.
Karşılaştırmalı hukukta hekimin malpraktisten doğan sorumluluğunun tespitinde kullanılan yöntemler

Malpraktis davalarının yüksek maliyeti, uzun sürmesi ve taraflara getirdiği külfetler nedeniyle birçok ülkede bu konuyu çözümleyecek yeni sistem arayışlarına gidilmiş, hekimin malpraktisten doğan sorumluluğunun tespiti için dava yolu dışında çeşitli yöntemler geliştirilmiştir. Birçok ülkede malpraktis davaları hukuk mahkemelerinde genel hükümler çerçevesinde görülmekte, az sayıda ülkede de faklı yaklaşımlar benimsenmiştir. Bunlar arasında en çarpıcı olanı İskandinavya'da ve Yeni Zelanda'da 70'li yıllardan beri yürürlükte olan 'kusursuz tazmin' modelidir. 'Kusursuz tazmin' sistemlerinde hekimin ya da organizasyonun kusuruna bakılmaksızın, yapılan tıbbi işlem ile ortaya çıkmış olan olumsuz sonuç arasında bir nedensellik bağının varlığı halinde hastanın zararının tazmini yoluna gidilmektedir. Bunların yanı sıra 'idarenin kusursuz sorumluluğu' kavramı ve uygulamaları da bu bağlamda incelenmesi gereken yöntemler arasında bulunmaktadır. Kullanılan tüm yöntemlerin kendi içerisinde olumlu ve olumsuz yönleri bulunmaktadır. Bu çalışmada, farklı sistem ve metotlar karşılaştırılarak ülkemiz için ideal sistemin nasıl olması gerektiği konusunda bir yargıya varmaya çalışılmakta, kişilerin dava hakkını kısıtlamaksızın, malpraktis iddialarının çözümünde alternatif uyuşmazlık çözüm yöntemlerinin önemine dikkat çekilmekte ve konu özelinde yapılacak düzenlemeler ile bu faaliyetlerin malpraktis davalarına adapte edilmesi hususu önerilmektedir.
Sigorta sözleşmesinin kurulmasına ilişkin hukuki sorunlar

Taraflarını sigorta ettiren ve sigortacını oluşturduğu sigorta sözleşmesi kural olarak sözleşmeler hukukuna ilişkin temel ilke olan icap ve bu icaba göre yapılan kabul beyanı ile kurulmuş sayılır. Sigorta sözleşmeleri, herhangi bir şekil şartına da tabi tutulmamıştır. Diğer bir deyişle özel hukuka hakim bir ilke olan sözleşme serbestisi ilkesi sigorta sözleşmeleri açısından da geçerlidir. Sigorta sözleşmesi kurulduktan sonra kural olarak sigortacı sigorta ettirene, her iki tarafın da hak ve yetkilerini gösteren ve kendisi tarafından imzalanmış bir sigorta poliçesi verir. Sigorta poliçesinin hukuki niteliği ise tartışmalı bir konudur. Sigorta poliçesi ise sigorta genel ve özel şartlarını da içermektedir. Sigorta genel şartları, sigortacıların uymakla yükümlü oldukları sözleşme şartlarıdır. Müsteşarlık tarafından onaylanırlar. Sigorta genel şartları yargısal ve idari denetime tabi kurallardır. Özel şartlar ise tarafların aralarında anlaşarak belirledikleri şartlardır. Çalışmamızda öncelikle kanuni düzenlemelere yer verilmiştir. Tartışmalı konularda doktrindeki görüşlere yer verilerek kanaatimiz açıklanmıştır.