turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Bilimde nedensellik ilkesi: Nedensellik ilkesi açısından olgucu felsefe üzerine eleştirel bir inceleme

Bu çalışma nedensellik sorunu bağlamında Yeni-Olgucu Felsefe üzerine eleştirel bir incelemeden oluşmaktadır. Biz bu incelemede, Antik Yunan Felsefesi ile Modern Felsefe karşıtlığına dayanarak, nedensellik sorununu öznenesne ayrımından kaynaklanan Modern Felsefe'ye özgü bir gerçeklik sorunsalı olarak belirlemekteyiz. Antik Felsefe'de us ile gerçeklik arasında bir bağıntı kurulurken, Modern Felsefe'nin tersine özne ile nesne arasında bilinçli ve kesin bir ayrım yapılmamıştır. Nedenselliğin ussal ve olgusal yanlarının birbirinden ayırt edilmesi, hem insan bilgisinin hem de nedenselliğin gerçeklik ile olan bağıntısının sorgulanmasını gerektirmiştir, özne ile nesne arasında diyalektik bir ilişki kuramayıp, yeterli ve dengeli bir bağıntı oluşturamayan felsefeler, nedensellik sorununu bir gerçeklik sorunsalına dönüştürmektedirler. Bu çalışmada nedensellik sorunu, Hume Felsefesi örneğinde ele alınmaktadır. Hume Felsefesi ile Yeni-Olgucu Felsefe arasında bağıntılar kurularak, Humecu bir yaklaşımı sürdüren Yeni-Olgucu Felsefe'nin de nedenselliği bir gerçeklik sorunsalına dönüştürmüş olduğu vurgulanmaktadır. 174
Alfred North Whitehead'de bilim ve modern dünya ilişkisi

Bu tez bilim ile modern dünya arasındaki ilişkiyi incelemeyi amaçlamaktadır. Özellikle, modern dünyanın oluşumunda bilimin önemli bir rolü olduğunu göstermeye çalışmıştır. Whitehead, modern dünya fikrinin oluşumunda çok önemli olan filozoflardan birisidir. Fizik bilimi, mantık, matematik ve bilim metodolojisi konularında oldukça derinleşmiş bir düşünürdür. Pozitivist bilim anlayışına tutarlı olarak eleştiri geliştirenlerin başında yer almıştır. Whitehead pozitivist bilimin insani değerleri yok ettiğini göstererek, eleştirileri sonucu ortaya çıkacak felsefenin ne tür özellikleri olması gerektiği üzerinde durmuştur. Whitehead'in karşı çıktığı bilim değil mekanik anlayıştır. Modern hayatın da benzer bir anlayış üzerine kurulduğunu düşünmektedir. Bunun yerine insani anlayışın hakim olduğu bir dünyayı tercih etmektedir.
Ankara'daki protestan misyonerliği

Misyonerlik bir taraftan, amaç ve metodolojisi di er taraftan siyasal balantılarıincelendiinde, din ve inanç özgürlüü ba lamında masum bir dini tebli etme dıında, farklı amaçları olan bir faaliyet olarak kar ımıza çıkmaktadır. Bu meyanda, tezde misyonerlik kavramının dayanakları, tarihten özellikle günümüze Protestan misyonerlik faaliyetlerinin nasıl bir seyir izledii hakkında kısa kısa bilgilere deinilmitir. Son olarak ise Türkiye'de birçok kuruluları ile faaliyetlerine devam edenmisyonerlerin çalımalarını özellikle büyük illerden yönlendirdii, bu kapsamda bu illerdenAnkara ili ile ilgili olarak tez içerisinde bilgilere yer verilmitir.
Gazalİ ve İbn Rüşd tehafütlerinde alemin kıdemi sorunu

Aristoteles tarafından ortaya atılan alemin kıdemi fikri İslam filozoflarından Farabi ve İbn Sina tarafından da kabul görmüş ve savunulmuştur. 'Tehafütü 'l-Felasife' adlı eserinde Gazali, filozofların çeşitli konulardaki görüşlerini yirmi başlık altında ele almış ve bunlara eleştirilerini yöneltmiştir. Gazali üç konuda onların küfre düştüklerini söylemiştir. İşte alemin kıdemi konusu da Gazali'nin filozofların küfre düştüklerini söylediği konulardan birisidir. Gazali'den sonra İslam filozoflarından İbn Rüşd, Gazali'nin filozofların tutarsızlıklarım ortaya koymaya çalıştığı bu eserine bir cevap niteliği taşıyan ve filozofların savunmasını yaptığı 'Tehafütü 't-Tehafüf isimli bir eser kaleme almıştır. Gazali'nin 'Tehafütii 1 -Felasife'sine cevaben İbn Rüşd tarafından yazılan bu eserden sonra bir tehafüt geleneği başlamıştır. Bu gelenek Osmanlılar döneminde kaleme alınan Tehafütlerle bir 'Türk Tehafüt Geleneği' denmeyi mümkün kılacak seviyeye gelmiştir. Alemin kıdemi meselesi gerek Gazali'nin gerekse İbn Rüşd'ün eserinde en fazla yeri işgal eden konudur. Dolayısıyla alemi kıdemi konusu Tehafütlerin en temel konusudur diyebiliriz. İşte bu çalışma alemin kıdemi konusunun her iki Tehafüte göre bir karşılaştırmasını yapmayı amaçlamaktadır.
İnsan haklarını Martha C. Nussbaum'un insan görüşüyle temellendirmek

İnsan hakları fikrini temellendirebilmek için, her şeyden önce bilgiye dayalı, somut bir insan görüşüne ihtiyaç duyarız. Bu insan görüşü, insan hakları fikrini temel kavramları ve sorunlarıyla bir bütün olarak tartışmada ve insani sorunlara çözüm bulmada yol gösterici olabilir. Martha C. Nussbaum'un Yapabilirlikler Yaklaşımı'nda böyle bir insan görüşü bulunduğunu düşündüğümüzden, insan haklarını temellendirmenin olanağını Nussbaum'un Yapabilirlikler Yaklaşımı aracılığıyla göstermeye çalıştık. İlk bölümde, öncelikle insan haklarına ilişkin farklı görüşler ile bu görüşlerin dayandırıldığı kaynaklar serimlenmiş, ardından insan haklarını temellendirmenin gerekliliği ve olanaklılığı tartışmasına geçilmiştir. Bu kapsamda, insan haklarını temellendirmek için önerilen muhtemel yol ve yöntemler tanıtılmış ve bunların eleştirisine yer verilmiştir. Sonrasında etik ilkeler olarak insan hakları fikrini temellendirmenin anlamı sorgulanmış, insan haklarını temellendirmede Kuçuradi'nin başvurduğu etik normların bilgisel temellendirilmesi yöntemi ele alınmıştır. İkinci bölümde, 'insan hakları' fikri ile 'insan' kavramı arasındaki bağlantıya işaret edilmiş; bu kapsamda, öncelikle insana dair muhtelif görüşler serimlenerek bunların eleştirisine yer verilmiştir. Daha sonra, Takiyettin Mengüşoğlu'nun ontolojik temellere dayanan insan görüşü tanıtılmıştır. Son olarak, bu insan görüşünden hareketle türetilen ve insanın varlıktaki özel yerine ve değerine vurgu yapan İoanna Kuçuradi'nin insan hakları görüşü ele alınmıştır. Üçüncü bölümde, Martha C. Nussbaum'un Yapabilirlikler Yaklaşımı ve yaklaşımın temelinde yer alan insan görüşü ele alınmıştır. Yaklaşımın kökeni ve felsefi temelleri yanında, bu yaklaşımın güçlü ve zayıf yanları ortaya koyulmuştur. Ayrıca, Yapabilirlikler Yaklaşımı'nın, potansiyel bir insan hakları kuramı olabileceğine işaret edilmiştir. Sonuç bölümünde, Nussbaum'un Yapabilirlikler Yaklaşımı, insan hakları sorunlarının çözümüne yaptığı katkı bağlamında değerlendirilmiştir.
Nietzsche'de güç istenci kavramı ve realist paradigma

Bu tezde, Nietzsche'nin felsefesinde güç istenci düşüncesi, uluslararası ilişkiler disiplininin temel tartışmaları özelinde, yeni paradigma ve büyük siyasetle ilişkili olarak tartışılmıştır. Tez, bu tartışmaları daha çok E. H. Carr, Morgenthau, Waltz, Mearsheimer gibi isimlere referansla realist paradigma çerçevesinde ele alacaktır. Bu tezde 'güç istenci' düşüncesi uluslararası ilişkiler perspektifinden değerlendirilecek, uluslararası ilişkiler açısından büyük kırılma noktalarının tespit edilmesinde güç istencinin belirleyici rolü saptanacaktır. Nietzsche'nin güç istenci düşüncesiyle ortaya koyduğu yeni paradigmanın, Machiavelli ve Hobbes'tan bu yana siyaset felsefesinde tartışılan, çatışmaya ve sürekli çıkar mücadelesine dayalı perspektifi multidisipliner bir bakış açısıyla birleştirme iddiası değerlendirilecektir. Bu çerçevede, güç istenci düşüncesinin Nietzsche'nin siyaset felsefesindeki yansıması olan 'büyük siyaset' kavramı ele alınacak, Nietzsche'nin mevcut paradigmaya yönelttiği eleştiriler çerçevesinde büyük siyaset düşüncesiyle realist paradigma arasında ilişki kurulacaktır. Temel hipotezlerin yanında, 'epistemolojik açıdan büyük kırılmalar, uluslararası ilişkiler açısından büyük kriz dönemlerine denk düşerler' yan hipotezi bu tartışmalar bağlamında değerlendirilecektir. Çalışmanın temel hedeflerinden birisi, uluslararası ilişkiler disiplinindeki tartışmalara, özellikle realist paradigma çerçevesinde, bu alanda sınırlı düzeyde tartışılan Nietzsche'nin siyaset felsefesi üzerinden yeni bir açılım getirmek ve Nietzsche'nin güç istenci düşüncesiyle, realizmin güç kavramı arasındaki ortak noktaları değerlendirmektir. Nietzsche'nin güç istenci düşüncesiyle, uluslararası ilişkilerde de yansıması olan yeni paradigmaya ilişkin tezleri ve bu düşünceyle siyasi tarihin birbirinden kopuk görünen olaylarını holistik bir perspektifle birleştirme iddiası üzerindeki tartışmalar da bu kapsamda ele alınacaktır.
Gerçek potansiyellik: Bir Whitehead incelemesi

Bu çalışma, Alfred North Whitehead'in 'gerçek potansiyellik' adını verdiği kavramı ele almaktadır. İlgili kavram, belirli bir töz öğretisi ve onun Newton fiziğindeki madde parçacıklarına aşıladığı yalıtılmışlık ve durağanlık fikrinin karşısında konumlanmaktadır. Söz konusu madde parçacıkları, evrenin geri kalanından soyutlanmış ve kendi içinde tamlık barındıran tözsel varlık birimleri olarak görülür. Tözsel doğaları itibarıyla bu varlık birimleri, oluşum süreçlerinin yani potansiyellik sahasının dışına fırlatılmıştır. Hakim töz düşüncesinin fiziğin maddesine aşıladığı yalıtılmışlık düşüncesi, belirli bir kozmolojinin temelini teşkil etmiştir. Bu kozmolojide evrenin, tözsel madde parçacıklarının basit bir toplamından ibaret olduğu varsayılır. Potansiyellikten yoksun yalıtılmış varlık birimlerinin basit bir toplamı şekilde tanımlanan evren, yaratıcılığın ve yeniliğin zeminini teşkil edemez. On yedinci ve on sekizinci yüzyılların kozmolojisini özetleyen bu anlayış, evreni, sürekli olarak aynı rutini takip eden düzeneksel bir yapı olarak görme eğilimindedir. Whitehead'in ortaya atmış olduğu metafizik dizgede varlığın temel birimi olan edimsel varlıkların karakteristiği yalıtılmışlık değil, ilişkiselliktir. Bu ilişkisellik kapsamında her edimsel varlık, diğeri için oluşturucu bir unsur yani potansiyeldir. Whitehead, edimsel varlıklar temelinde ortaya koyduğu bu potansiyellik türüne 'gerçek potansiyellik' adını vererek onu 'genel potansiyellik'ten ayırır. Genel potansiyellik mutlaktır ve Whitehead'in 'ebedi nesneler' adını verdiği soyut varlıklar tarafından sağlanan sınırsız olasılıklar çokluğunu vurgular. Potansiyelliğin bu yönü, Ebedi Nesneler adlı bölümde ortaya koyulmuştur. Gerçek potansiyellik ise edimsel dünyanın sağladığı veriler yoluyla sınırlandırılmış bir potansiyellik türüne işaret etmektedir. Dolayısıyla Whitehead, edimselliğin potansiyellikten ayrı düşürüldüğü modern düşüncenin aksine bu iki kavramı birbiriyle ilişkilendirmektedir. Bunun için Whitehead, edimsel varlıklara bir tür canlılık atfeder. Whitehead'e göre onlar, deneyimleyen varlık birimleridir. Dolayısıyla her edimsel varlık, kendi ötesiyle ilişki içerisindedir. Buradaki 'ötesi' sözcüğü sadece mekansal bir anlama sahip değildir. Edimsel varlıklar hem mekansal hem de zamansal olarak kendi ötesine uzanan deneyim parçacıklarıdır. Ortaya atmış olduğu ontolojik ilke gereğince her tekil olguyu edimsel varlıklar temelinde açıklamaya çalışan Whitehead, mekan ve zaman parçacıklarını da edimsel varlıklar gibi kendi ötesiyle ilişkili bir yapı içerisinde sergilemektedir. Bu minvalde mekan ve zamanın kendisi de potansiyellik faktörünü dışarıda bırakmayan ilişkisel bir kompleks olarak ortaya koyulmaktadır. Whitehead'in gerçek potansiyellik öğretisi Edimsel Varlıklar ve Gerçek Potansiyellik adlı bölümde ortaya koyulmuştur. Bu çalışma, Whitehead'in temel maksadının, evrendeki oluş sürecini doğrudan edimsel varlıklar temelinde izah etmek olduğunu hesaba katarak gerçek potansiyellik söyleminin bu düşüncenin bir sonucu olduğunu öne sürmektedir.
Kierkegaard'ın tanrı anlayışı

Bu çalışma Kıtasal Felsefe içinde önemli bir yere sahip olan Kierkegaard'ın Tanrı düşüncesini, onun sahip olduğu Hıristiyan bakış açısından ortaya koymayı hedeflemektedir. XIX. yüzyılın başından itibaren etkisini hissettirmeye başlayan varoluşçuluk akımının temelini Kierkegaard'ın düşünceleri oluşturmaktadır. Varoluşçuluğu anlamak için Kierkegaard'ı, Kierkegaard'ıanlamak içinse onun sisteminde önemli bir yere sahip olan din anlayışını kavramak gerekmektedir. Tezimizde, zaman zaman Hıristiyan teolojisine atıflar yaparak onun dini bakış açısının net anlaşılabilmesi için gerekli zemini hazırlamaya çalıştık. Konumuz Kierkegaard'ın Tanrı anlayışıyla sınırlı olduğu için de Hıristiyanteolojisiyle ilgili fazla ayrıntıya girmekten özenle kaçınarak, konuya açılım sağlayacak kadarıyla yetindik. Kierkegaard'ın sisteminde genel hatlarıyla öznellik, bireysellik, irrasyonalite, umutsuzluk, imancılık, varoluş ve ölüm kavramları ön plana çıkmaktadır. Biz tezimizde onun Tanrı anlayışıyla ilişkili olan kavramları ele alıptasviri bir bakış açısıyla konuyu incelemeye çalıştık. Bu tasviri bakış açısıyla ele aldığımız Kierkegaard'ın din alanındakidüşüncelerini açıklama çabaları, iman-akıl ilişkisinin araştırılmasını da beraberinde getirmektedir. Radikal bir fideist olarak Kierkegaard, imanönermelerine yönelik her türlü izah tarzını baştan reddetmektedir. Bu reddedişinkökeninde, onun dine bakış açısının, önemli etkileri vardır. Kierkegaard'ın diniepistemolojisinde iman ve akıl bir arada bulunmamaktadır. Ona göre akıl, dinihakikatleri kavramada yetersiz kalmaktadır. Bu yüzden o, epistemolojisiniirrasyonalist bir zemin üzerine inşa etmiştir. Kierkegaard'a göre iman ve akıl kendi otonomluklarına sahiptir. Birbirlerine zarar vermeksizin bir araya gelmeleri mümkün değildir. Uzlaşmazkategoriler olarak görülen iman ve akıl, farklı yerlerde; birbirlerinden oldukça uzaktadır. Akıl ve iman alanındaki bu uzlaşmaz tutumu, Kierkegaard'ın tüm eserlerinde ve bu eserlerde aktardığı tüm düşüncelerinde çok sarih bir şekilde görmek mümkündür. Biz tezimizde, onun bu konudaki görüşlerini aktarmaya çalışırken, tasviri bakış açısı kullanarak okuyucuyu, Kierkegaard ile aracısızbuluşturmayı hedefledik.
Feodalizmden liberalizme Avrupa'da Devrim Hakkı

Direnme hakkı günümüzde bilinen ve benimsenen şekliyle siyasal iktidar karşısında sergilenen sivil itaatsizliği değil gerekirse onu ortadan kaldırıp yerine yenisini getirmeyi içeren başkaldırıyı ifade eder. Devrim Hakkı'nın teorik gelişimi incelenirse direnme hakkı ve Devrim Hakkı'nın ayrı şeyler değil, bir ve aynı şey olduğu görülecektir. Hukuk ve siyaset filozofların direnme hakkına ilişkin ortaya koyduğu düşünsel birikim tiran kavramını yaratmak ve tiranı devirmekle başlar. Temel iddia tiranın adaletsizliği olduğu için, önce doğru adaletin tespit edilmesi, sonra yanlış adaletin yerine koyulması gerekir. Bu sebeple siyasal iktidarı devirmenin meşru sebebi olarak zaman içinde tanrısal hukuk ve doğal hukuk araç edinilmiştir. Yönetilenlerin yürürlükteki hukukun karşısına tanrısal hukuku koyabilme cüreti gösterip gösteremeyeceği konusunda temel kopuş Hippolu Augustinus ve Aquinolu Thomas felsefelerinde görülür. Bir kez cüret gösterilebildikten sonra, tartışma tanrısallık perspektifinden uzaklaşmaya ve seküler temelde gerçekleştirilmeye başlamıştır. Liberal filozoflar, yaşanan iki aşamayı sentezleyici biçimde, yürürlükteki hukuku doğal hukuk ve tanrısal hukukla birlikte sınayarak siyasal iktidara itaat ve itaatsizlik hakkında yeni bakış açıları geliştirmişlerdir. Avrupa'da bu uğrakta kökleşen toplum sözleşmesi teorisi, iktidar ve yönetileni, Tanrı huzurunda taraf olunmuş bir sözleşme etrafında eşitlemiştir. Kurucu sözleşmeyle belirlenen sorumlulukları yerine getirdiği sürece siyasal anlamda yönetilenden üstün olan iktidar, sözleşmeyi ihlal ettiği andan itibaren yönetilen tarafından eşitiymiş gibi muamele görür. Ya sözleşmenin şartlarına uymak için üzerine düşeni yerine getirir ya da sözleşmenin aslına uygun biçimde ortadan kaldırılarak değiştirilir. Tiranın bozuk adaletinin düzeltilmesinden sözleşme şartlarının tazelenmesi fikrine varan süreçte her filozof Devrim Hakkı'nın koşulsuz savunucusu değildir ancak siyasal iktidarın devrimlere yol açmaması için benimsemesi gereken tutumu ortaya koymuşlardır. Bu birikim sayesinde devrimler rafa kaldırılmış, Devrim Hakkı hak olmaktan çıkarılmıştır.
The possibilities and subversions of subjectivity self and desire in the modern Turkish novel

Bu çalışma 1970 ve 2002 yılları arasında basılan dört eserin metin analizi üzerinden, modern Türk romanında eleştirel bir araştırma yapmayı hedeflemiştir. Bu dört romandaki öznellik imkanları ve sınırlarını arzu kavramı etrafında incelemektedir. Öznelliği modernite projesinin ve bir edebiyat türü olarak romanın temeli olduğunu varsayarak, Türk romanının bu metinsel modern öznellikle hangi biçimlerde uzlaştığını ve onu reddettiğini gösteren bir çalışmadır. Amacı modern Turk öznelliğinin bu edebi metinlerde ne şekillerde kurgulandığını ortaya çıkarmaktır. Öznelliğin tematik bir parçası olan arzu üzerine odaklanarak, arzunun izlediği çeşitli yapıları ve farklı içsellikleri nasıl kurguladığını sorgular. Dört kanonik eserden her biri, Türkiye'deki üç darbenin travmatik deneyimine paralel olarak on yıllık periodlara tekabul eder. Tutunamayanlar (1972) kültürel şizofreni ve gecikmişliği anlatması açısından çarpıcı bir örnektir. Roman, gecikmiş öznenin taklitçi varoluşuna paralel olarak ilginç bir arzu yapısı gösterir. Berci Kristin Çöp Masalları (1984) egemen söylemin dışında bıraklılmış bir sosyal sınıfın kollektif deneyimini anlatır, ve bunu yaparken modernite tarafından dışlanmanın aynı zamanda arzunun susturulmasını ve öznelleşememeyi de beraberinde getirdiğini gösterir. Gece Dersleri'inde (1986) ise beden üzerinden üretilen spontan arzu ile tamamen kadına ait ve bireysel bir içsel alanın açıldığı gözlenir. Tol (2002) ise politik bir arzuyu, devrim arzusunu anlatır; aynı zamanda dili ve politikayı bir araya getirme arzusunun metinsel ürünüdür.
Daniel Dennett'in zihin felsefesinde güçlü yapay zekanın olasılığı

Bu çalışmada güçlü yapay zekanın olanaklılığı, güncel zihin modellerinin öngörüleri açısından incelenmiştir. Yapay zeka sistemleriyle ortak noktalarının olmasından dolayı, Dennett'ın zihin modeli baz alınarak, bu modelin yapısı ve bilince yaklaşımı incelenmiş, modelin güçlü yapay zekanın olanaklığını ne ölçüde desteklediği araştırılmıştır.
Political philosophy of Simone Weil from marxism to mysticism

Bu çalışmanın konusu Simone Weil ve onun siyasi felsefi görüşlerinden oluşmaktadır. Simone Weil 34 yıllık kısa yaşamı içerisinde gerek aktivist ve barışçı gerek teolojik eğilimiyle gelen mistik yönleriyle günümüz felsefe literatürüne önemli katkıları olan bir düşünürdür. 1909'da Paris'te bir Yahudi olarak doğdu, 1943'te Londra'da Azize olarak öldü. Hayatı boyunca felsefi ve metafizik sorgulamalar içinde, önceleri Marksist komünizmi desteklerken daha sonra Marksist felsefe eleştirilerini ortaya koymuştur. Weil, siyaset, işçi sınıfı, hukuk, adalet, baskı ve özgürlük gibi kavramları yakından incelemiş ve emek ve kölelik kölelik ve Hristiyanlık arasındaki bağlantıyı keşfetmiştir. Kısa yaşamında, işçilerin koşularını ve emek kavramını bizzat işçi olarak tecrübe etmiş ve insanlığın içinde bulunduğu yozlaşma ve çatışmaya tanıklık etmiştir. Ayrıca bir siyaset felsefecisi ve devrimci sendikalist olarak, geç dönem yazılarında kişi ve kutsalı sorgulamak suretiyle Hristiyanlık ve tanrısallık kavramlarını ele almıştır. Bu tez çalışmasında, yirminci yüzyılda, iki dünya savaşı arasındaki dönemde, soykırım ve Nazizmden kaçan filozof Simone Weil'in siyaset, toplum ve Tanrı üzerine görüşleri yaşadığı dönem bağlamında ele alınacak, Weil'in felsefi doktrini incelenecektir.
Temsil krizi çerçevesinde Rancière ve Butler'da politik öznellik

Bu çalışma temsil krizinin açtığı sorulara Ranciere ve Butler'ın politik öznellik hakkındaki görüşleri eşliğinde yanıtlar aramayı amaçlamaktadır. Üç bölümden oluşacak bu çalışmada ilkin, temsil krizinin tarihsel arka planını sunmak amacıyla, Aristoteles, Hobbes ve Hegel'in politikaya ve politikayı kurucu öğelere dair görüşleri sunulacaktır. İkinci bölümde Ranciere'in politik öznelliğe dair düşünceleri, sunmuş olduğu yeni politika tahayyülü çerçevesinde politika, polis ve demokrasi kavramlarıyla açıklanacaktır. Üçüncü bölümde Butler'ın politik öznellik hakkındaki görüşleri performatif, queer, ilişkisellik, radikal demokrasi kavramları eşliğinde açıklanacaktır. Ranciere'in ve Butler'ın temsil krizi çerçevesinde hangi problemleri irdelediği açıklanarak, filozofların bu problemlere verdiği yanıtlarla Ranciere ve Butler'ı birlikte okumanın imkanları araştırılacaktır. Böylece verili kimliğin reddinde ortaklaşan Ranciere ve Butler'ın politik öznellik arayışlarından yeni bir politik öznellik düşüncesi çıkıp çıkmayacağı tartışılacaktır.
Din ve ahlak öğretiminde drama yöntemi ve uygulama örnekleri

Drama, çocuklar için oldukça geniş olanaklar sunan, çocukların hem kendi hem de başkalarının ihtiyaçlarına ve duygularına karşı duyarlı, sosyal yönden gelişmiş, işbirliğine açık, özgür düşünceli ve yaratıcı kişilik geliştirmelerini sağlayan bir eğitim aracıdır. Drama yöntemi eğitim alanında geniş bir kullanım alanına sahiptir. Bu çalışma ile drama yönteminin DKAB dersine uygunluğu ve bu derste nasıl kullanılacağı çeşitli örneklerle ortaya konulmuştur. Bu alanda tespit edilen ihtiyaçtan ortaya çıkan ve DKAB dersi öğretmenleri düşünülerek hazırlanan bu çalışma altı bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde; araştırmanın problemi, amacı, önemi, denenceleri, sayıltılan, sınırlılıkları, yöntemi ve ilgili kavramlar üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde; konunun daha iyi anlaşılmasını için dramatizasyonla ilgili temel kavramlara yer verilmiş, bunlar ayrıntılı ve açık bir şekilde ele alınmıştır. Üçüncü bölümde; drama yönteminin uygulanmasını kolaylaştıran etkinlik türlerine yer verilmiştir. Dördüncü bölümde; drama yönteminin, ahlak, ibadet, inanç Öğretimi açısından din eğitimine uygunluğu açıklanmıştır. Beşinci bölümde; uygulayıcılara yardımcı olmak amacıyla drama yöntemindeki her bir teknikle ilgili, bütün konuları kapsayacak şekilde uygulama örneklerine yer verilmiştir. Altıncı ve son bölümde; çalışmada varılan sonuç ve drama yönteminin kullanılmasına dair bazı önerilere yer verilmiştir.
Benjamin ve Badiou'da sanat ve politika ilişkisi

Bu çalışma, Benjamin ve Badiou'nun sanat ve politika ilişkisine dair fikirlerini hakikat kavramını merkezi konuma yerleştirilerek açıklamayı amaçlamaktadır. Söz konusu ilişkiyi gösterebilmek için çalışmanın birinci bölümünde tarihsel bir arka plan kurmak amacıyla, sanat ile hakikatin ilişkisinin farklı politik koşullarla ele alındığı; Alman Romantikleri, Hegel, Marksizm, Lukacs, Nietzsche ve Heidegger'in görüşleri sunulacaktır. İkinci bölümde Benjamin'in sanat ve politika ilişkisine dair görüşleri, Aura, tarih, alegori, diyalektik imge kavramları çerçevesinde açıklanacaktır. Üçüncü bölümde Badiou'nun sanat ve politika ilişkisine dair fikirleri, yeni bir hakikat, yeni bir estetik düşüncesi perspektifinde ele alınarak; varlık, olay, adalet ve demokrasi kavramları çerçevesinde sunulacaktır. Böylece hem Benjamin hem de Badiou felsefesinde sanat ve politika ilişkisinin hangi problemlere işaret ettiği, bu problemler içerisinde hakikat kavramının nasıl yer aldığı, aynı zamanda her iki filozofun söz konusu problemlere nasıl çözümler ürettiği açıklanacaktır.
The problem of self-consciousness and recognition in Hegel's phenomenology of spirit

Öz-bilinç ve tanınma problemi Hegel'in Tinin Fenomenolojisi'ndeki en önemli ve merkezi sorunlardan biridir. Bu çalışmanın amacı söz konusu problemin, Hegel'in bilincin deneyimini onun kendi ölçütüyle sınadığı Fenomenoloji'nin bütünlüğü içinde ortaya koymak ve incelemektir. Öz-bilinç belirgin bir sorun biçiminde bilincin hareketinin hakikati olarak ortaya çıkar ve özsel olarak arzu formunu alır. Bu süreçte, öz-bilinç doğal arzudan tanınma arzusuna evrilir ve öteki tarafından tanınma öz-bilincin koşulu olarak ortaya çıkar. Dahası, öz-bilinç ya da arzunun tatminini sağlayacak olan tanınma biçimi yalnızca karşılıklı tanınmadır. Hegel bilincin tanınma deneyimini tanınma mücadelesi ve efendi-köle diyalektiği süreci olarak ortaya koyar. Öte yandan, Fenomenoloji'deki tanınma süreci efendi-köle diyalektiği veya kölenin özgürleşmesiyle son bulmaz. Köle bilinci kendi çelişik yapısından kaynaklanan başka bir bilinç formuna, düşüncenin özgürlüğü biçimine evrilir. Yani, Hegel'in tanınma kavramı efendi-köle diyalektiğine indirgenemez; tanınma süreci bilincin sonraki hareketinde de devam eder ve 'Tin'de çeşitli tanınma ilişkileri olarak ortaya çıkar. Bu nedenle, öz-bilinç ve tanınma problemi Fenomenoloji'de bilincin bütün hareketi için belirleyici ya da kurucu bir role sahiptir.