turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İnsan haklarının kültürel arka planına felsefi bir yaklaşım

20. Yüzyıl insanlığın iki büyük dünya savaşma, soykırımlara, toplu katliamlara, bölgesel savaşlara ve şiddete tanık olduğu bir yüzyıl olmuştur. İşte 10 Aralık 1948 yılında ilan edilen İnsan Haklan Evrensel Bildirgesi insanlığın yaşamış okluğu bu acı deneyimlerin sonucunda ulaştığı ortak bir başarıdır. Bu bildirge ile amaçlanan insana hak ettiği değerin verilmesi gerekliliğidir. Ne var ki bu bildirgenin ilanından itibaren geçen süre içerisinde insan hakları ihlalleri devam etmekte ve yapılan çalışmalar yetersiz kalmaktadır. O halde burada sorulması gereken soru insan haklarının korunmasının niçin gerçekleşemediğidir. Bu çalışmanın çıkış noktasını oluşturan bu nedenlerden biri Batıh-olmayan ülkelerce kendi kültürlerine, değerlerine uymadığı gerekçesiyle 'insan haklarının evrenselliğinin' reddedilmesidir. Şu toplumlar Batının insan hakları ile kendi kültürünü zorla dayatmaya çalıştığını dolayısıyla bu hakların kendi standartlarına uymadığını dile getirirler. Bu nedenle tezin birinci bölümünde insan haklan düşüncesine temel olduğu düşünülen tarihsel arka planına -filozofların 'hak', 'adalet', 'doğal hukuk' ve 'devlet görüşlerine- yer verilmiştir. İkinci bölümde insan haklannın evrensel olmadığını söyleyen görüşler anlatılmıştır. Bu bölümde amaç insan haklannın farklı öncüllerden hareketle; örneğin kültürle temellendirilmek istenmesinin ne tür problemlere yol açacağına işaret etmektir. Son bölümde ise insan haklarının temellendirilmesinin insanın değerinin bilgisinde hareketle yapıldığı takdirde insan olan herkes için olduğu dolayısıyla insan haklarının evrensel bir düşünce olduğu gösterilmeye çalışılmıştır. Danışmanı: Prof. Dr. Sevgi İYİ Sayfa sayısı: 99
Callicott's ecocentrism: Steering between speciesism and ecofascism

Bu çalışmanın amacı problemsiz bir çevre etiği teorisinin olabilirliğini araştırmaktır. Bu amaçla, bu çalışmada çevre etiğinin normları, prensipleri, disiplinleri, ve ekofaşizm ve türcülük gibi iki önemli sorunun üzerinde yoğunlaşılmıştır. Konunun daha iyi anlaşılabilmesi için J. Baird Callicott'un etik teorileri örneklendirilmiş ve değerlendirilmiştir. Callicott'un teorilerinden bir tanesinin de çalışmanın temel sorusuna olumlu yanıt verdiği öne sürülmüştür.
Jacques Derrida and the question

oz JACQUES DERRIDA VE SORU Tülin Aksin Doktora, Felsefe Bölümü Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Akın Ergüden Ortak Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Ahmet İnam Aralık 1996, 301 sayfa Bu tez, Derrida düşüncesinin temel teması differance'ı betimlemek üzere yazılmıştır. Bu yeni anlayış Derrida'nm, 'onto-theology' veya metafiziğin deconstruction'u için örneksel bulduğu geleneksel gösterge kavramfnm deconstruction'u olarak üretilmiştir. Dolayısıyla bu tez, differance, trace, veya Gramme temasıyla yeni bir gerçeklik veya uyum ve zaman, yeni bir dil anlayışı; ve dolayısıyla yeni bir bilim kavramı, yani Grammatology, veya diğer bir söyleyişle, yeni bir okuma/yazma havramı betimlemek çabasındadır. Böylelikle bu anlayış her türlü 'olay' karşısında, veya daha doğru, genel olarak 'diğeri' ile ilişkide, yeni bir tutum betimlemektedir. VI Kısaca, differance'in ayrım kavramını sınır/cephe, ve ayrımlar arasındaki her zaman zaten 'görülmez' ve 'işitilmez' ayrım olarak, yani, iz denen şeyde yazılı bulunan bir iç ve dış arasındaki geçit olarak betimlediği söylenebilir. Böylelikle, bir göndermeler yapısı içinde, her zaman zaten yazılı bir iz olarak bulunan, dolayısı ile de, az veya çok okunabilir olan bu 'geçit', bilinç'te ve bilinç-dışV nda bütün farklılıklar ve karşıtlıklar sisteminin doğurgan bir ortak zemin'i olarak görülmektedir. Bundan ötürü de, bu iz, sistematik ayrımlar oyununun hem başlangıca, hem de son'u olarak, yani, yazının aynı zamanda hem olanak'ı veya kaynağı, hem de öiüm'ü olarak algılanabilmektedir.
Platon ve locke felsefelerinde eğitim düşüncesi

İnsanlık tarihi boyunca en çok üzerine düşünülen ve tartışılan konuların başında insan doğası gelmiştir. İnsan doğasının neliği ve niteliği sorunu felsefenin temel sorunlarından birisidir. İnsanın davranışlarının ve düşüncelerinin temelinde yatan başlıca etkenlerden birisi olarak görülen insan doğası mefhumu birçok hususu açıklamak için başvurulan bir özellik kazanmıştır. Eğitim konusunda da insan doğası önemli bir yere sahiptir. İnsan doğasının neliği ve niteliği sorunu eğitimi de etkilemektedir. İnsan doğası ve eğitim arasındaki ilişki antik çağlardan modern felsefeye kadar birçok filozofun da üzerinde durdukları bir konudur. Antik Yunan'da özellikle Platon insan doğası ve eğitim üzerine önemli açılımlar yapmıştır. Aynı şekilde, modern dönem felsefesinde de insan doğası ve eğitim konuları önemli bir yer tutmuştur. Aydınlanma felsefesinin öncü isimlerinden John Locke da eserlerinde insan doğası ve eğitim konularının üzerinde durmuştur. Çalışmanın konusunu, Platon ve John Locke'un insan doğasına dair görüşleri temelinde eğitime yaklaşımları oluşturmaktadır. Çalışma kapsamında Platon ve John Locke'un insan doğası ve eğitime dair düşünceleri eleştirel ve karşılaştırmalı bir tarzda ele alınmıştır. İki filozofun insan doğası ve eğitim konularına yaklaşımlarında benzer ve farklı olan ögeler analiz edilmiştir. Çalışmada yöntem olarak literatür taraması yöntemi kullanılarak iki filozofun eserleri ve bu eserler hakkında yazılmış diğer eserler incelenecek ve bu bilgiler yeni bilgiler ile birlikte karşılaştırmalı bir şekilde analiz edilmiştir.
Franz Kafka'nın eserlerinde insanın hayata karşı tavrının sonucunda varoluşunun şekillenmesi

Bu çalışmada Franz Kafka'nın eserleri bağlamında insanın zihinsel, duygusal, davranışsal süreçlerinin, ontolojik olarak insanı nasıl şekillendirdiği gösterilmeye çalışılmıştır. Bunu yapabilmek için de Kafka'nın görüşleri, varoluşçuluk üzerinden değerlendirilmiştir. Onun ortaya koyduğu eserlerde ele aldığı konular ve konuların işleniş biçimi, varoluşçu felsefeyle koşutluk göstermektedir. Bu bağlamda varoluşçu filozofların görüşleriyle karşılaştırma yoluna gidilerek Kafka'nın insanı nasıl ele alıp değerlendirdiği açıklanmaya gayret edilmiştir. İnsanın var olmak için gösterdiği çaba ve bunun engellenmesinin yarattığı sancılar, eserler üzerinden ortaya konmuştur. İnsanın sürekli olarak kendisini oluşturmasının mücadelesi Kafka'nın görüşleri üzerinden açıklanmak istenmiştir. Franz Kafka'nın eserlerinde insanın hayata karşı tavrının sonucunda varoluşunun şekillenmesi adlı mevcut tez, iki bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde Kafka'nın hayatı ve eserleri, genel hatlarıyla varoluşçuluk ile Kafka ve varoluşçuluk konuları; ikinci bölümde Kafka'da insan konusu varoluşçulukta önemli bir yere sahip olan yalnızlık, yabancılaşma, saçma, umut-umutsuzluk, özgürlük ve başkaldırı kavramları üzerinden açıklanmaya çalışılmıştır.
Alasdair Macintyre'ın adalet teorisinin analiz ve eleştirisi

Bu tezin amacı, çağdaş ahlak, siyaset ve hukuk tartışmalarının merkezinde yer alan adalet sorununu, tek bir düşünür örneğinde ele almak olmakla birlikte söz konusu sorunun çözümü için önerilen diğer çağdaş alternatif yaklaşımları da gözden geçirip adaletin doğasına ilişkin daha kapsamlı bir görüşe ulaşmaktır. Bunun için 1980'li yıllarda tekrar gündeme gelen erdem teorisinin en önemli temsilcilerinden biri olan Alasdair Maclntyre'in seçilmesinin sebebi, onun Aristoteles'ten hareketle geliştirdiği erdem anlayışı ve bu anlayışın önemli bir bölümü olan adalet teorisinin, adaletin doğasına ilişkin diğer anlayışlardan daha kapsamlı bir yaklaşıma sahip olmasıdır. Alasdair Maclntyre'in adalet ile pratik akıl arasında kurduğu ilişki, günümüz adalet sorunlarım çözüme kavuşturacak düşünsel kaynaklan sağlamaya elverişli olabilir. Tezin bir amacı da Alasdair Maclntyre aracılığıyla Aristoteles'in erdem ve insani iyi anlayışının, günümüz toplumsal, siyasal ve kültürel ortamında da geçerli olup olamayacağını incelemektir.
Ütopyalarda metafor

İnsanlar bir konu hakkında görüşlerini dile getirirken daha anlaşılır olmak ya da düşüncelerini karşıya kabul ettirmek maksadıyla anlatım modellerine başvurur. Bu anlayıştan hareketle çalışmamızda, bir anlatım modeli olan metafor sanatının Felsefe Tarihindeki düşünürler için ne tür bir öneme sahip olduğu ve düşünürlerin bu sanatı nasıl kullandığına yer verilmiştir. Aynı şekilde felsefe Tarihinde ayrı bir öneme sahip ütopyalarda da bu sanatın nasıl kullanıldığını geniş bir şekilde alınmıştır. Bu sanatın yardımı olmadan Felsefe Tarihindeki düşünürlerin ütopyalardaki düşünürlerin kolaylıkla dile getirilemeyeceği tartışılmazdır.
Ali Sedad'ın mantık ve metot anlayışı

Ali Sedad, Osmanlı'nın, son döneminde yetiştirdiği önemli alimlerden birisidir. O, mantık alanında kaleme aldığı Mizanü'l-Ukul ve Lisanü'l-Mizan adlı eserleriyle bu alana önemli katkılar vermiştir. O, söz konusu eserlerinde mantık konularını işlemekle kalmamış, Avrupa'da gelişen yeni mantık anlayışlarını tanıtıp değerlendirmiş, ayrıca 'ilimlerde metot' meselesini de işlemiştir. Ali Sedad, mantık konularını tasavvurat ve tasdikat başlıkları altında ele alıp incelemiştir. Kavramlar mantığının ele alındığı tasavvurat kısmında; kavramlar, kavramların çeşitli delaletleri, kavramlar arası ilişkiler, beş tümel, kategoriler, tanım ve bölmeden oluşan konulan işlemiştir. Önermeler mantığını içeren tasdikat kısmında ise; sırasıyla önermenin tanımı, kısımları, unsurları, çeşitleri, önermeler arası ilişkileri, akli deliller ve kıyası, son olarak da tasdik türleri ve beş sanatı ayrı ayrı ele alarak incelemiştir. O, ayrıca mantıkta yanlış kavramı üzerinde de etraflıca durmuştur. Ali Sedad, 'ilimlerde metot' meselesine de ayrıca yer vererek daha çok matematik, tabiat ve ilimlerinde metot üzerinde durur ve sonra da ilahiyat, şer'i ilimler ve dil ilimlerini bu açıdan inceler. Mantıkçının ortaya koymuş olduğu bu eserlerle, gerek kendi döneminde gerekse günümüzdeki mantık çalışmalarında katkısının büyük olduğu görülmektedir. Onun önemi Tanzimat'tan sonra batılılaşma hareketlerinde mantık alanında ilk hamleyi yaparak mantığın Avrupa'daki gelişmelerinden haberdar olması ve bu bağlamda İslam gelenek çemberinin dışına çıkarak yeni fikirleri ülkemize tanıtmasından ileri gelir. Diyebiliriz ki O, metot meselelerine daha geniş yer vermiş, ilk defa tümevarım, yüklemin niceliği ve riyazi mantıktan bahsederek bir nakilci konumunda kalmayıp bunların tartışmasını da yapmıştır. IV
John Locke'un felsefesinde doğal hakların kaynağı ve güvencesi sorunu

Doğal hukuk, aklın ışığıyla öğrenilebilen, rasyonel doğaya neyin uyduğunu neyin uymadığını gösteren ve bu nedenle de emredici veya yasaklayıcı olan, tanrısal iradenin bir buyruğu şeklinde tanımlanabileceği gibi, apriori olarak metafizikten, insanın doğasından ya da adaletin özünden çıkarılan norm şeklinde de tanımlanabilir. Doğal hukuk, uzun bir tarihi geçmişşi olan ve bu nedenle tarih boyunca farklı kişilerde farklı anlamlara sahip olan, siyaset felsefesi kadar hukuk ve ahlak felsefesinde de önemli yeri olan bir kavramdır. O, insan hakları anlayışının temel dayanağıdır ve günümüzde etkili olan 'sınırlı devlet' ve 'insanların doğuştan sahip olduğu vazgeçilmez ve devredilmez haklar' anlayışının oluşmasında etkili olan bir düşüncedir. Doğal hukuk düşüncesinin kökleri Antik Yunan'a kadar uzanır. Bu dönemde doğal hukuk daha çok 'doğa' anlayışını ifade eder. Yani bu dönemde insanların ürettiği hukukun meşruiyet ölçüsü, fiziki doğanın koyduğu yasaya uygunlukta ölçülür. Orta Çağ ile beraber doğal hukuk düşüncesi dinsel bir niteliğe bürünmüştür. Yine bu dönemde doğal hukuk doğanın bir parçası olarak değerlendirilse de, doğayı Tanrı yarattığı için doğal hukukun kaynağı olarak da Tanrı görülür. Modern dönemde ise, yeniden bir insana dönüş yapıldığına tanıklık etmekteyiz. Bu dönemde de hukukun kaynağı ve içeriği insan üzerinden belirlenmeye çalışılmaktadır. İşte bu dönemde John Locke, doğal hukuk düşüncesine önemli katkılar sunan düşünürlerden biridir. John Locke, doğal hukuk düşüncesini doğa durumu betimlemesi yaparak ortaya koyar. Ona göre doğa durumunda geçerli olan bir hukuk vardır. Bu hukuk insanlara neyi yapıp neyi yapmamaları gerektiğini öğretir. Aynı zamanda bu hukuk bütün insanları bağlayıcı ve evrenseldir. O, evrenselliğini ve bağlayıcılığını Tanrı'dan alır. Yani doğal hukukun kaynağı Tanrı'dır. İnsanlar bu hukukun varlığını akıl ve duyu tecrübesinin birlikteliği ile bilir. Doğal hukuk insanlara, yaşama, özgürlük ve mülkiyet gibi vazgeçilmez, devredilmez haklar vermiştir. İnsanlar bu haklarını doğa durumundaki belirsizliklere karşı korumak için sivil topluma geçmişştir. Bu sivil toplum insanların kendi rızaları ile bir araya gelerek yaptıkları sözleşme sonucu kurulmuştur. Aynı zamanda Locke bu sivil toplumun yetkilerini yasama, yürütme ve federatif güç şeklinde ayırmıştır. Bunu yapmasının sebebi yetkilerin kötüye kullanılmasının önüne geçmektir. Fakat yine de bu yetkiler kötüye kullanılırsa bu durumda da Locke, insanlara doğal hukukun direnme hakkını verdiğini söyler ve halk verdiği yetkileri geri alabilir.
Mevlana ve Sartre'da varlık ve oluş

Bu çalışmanın amacı; felsefi çalışmalara bir yenisini ekleyebilmek ve felsefe tarihinde çığır açmış iki isim olan Mevlana ve Sartre'ın fikirlerini karşılaştırmalı olarak sunmaktır. Bu anlamda bu iki önemli ismin felsefeleri varlık ve oluş ile ilişkili görüşleri bağlamında ele alınmıştır. Hem Mevlana ve Sartre hem de varlık ve oluş kavramları, çalışmanın omurgası niteliğinde olmakla birlikte; öncelikle varlık ve oluş kavramları üzerinden hareket edilmiş, akabinde filozoflara hayatları ve felsefeleri çerçevesinde değinilerek, onların bu kavramlarla ilgili fikirlerine geçilmiştir. Düşünürlerin de kavramların da oldukça net ve açık bir şekilde değerlendirilmesine özen gösterilmiştir. Bu anlamda elden geldiğince kapsamlı bir tutulan çalışmanın birincil amacı, felsefe alanında çalışmalar yapanlara yararlı olabilmek olduğu kadar, felsefeye belirli bir mesafede duranların da ilgisini çekebilmektir. Varlık ve oluş kavramları felsefenin başlıca disiplinlerinden olan varlık felsefesi kapsamında, bu disiplinin argümanları ve dili esas alınarak değerlendirilmiştir. Kavramların hem Batı hem de Doğu literatüründeki yerleri dikkate alınmıştır. Çünkü çalışmanın konusu olan isimlerin, Mevlana'nın ve Sartre'ın ait oldukları düşünsel kültürler ve yaşadıkları çağlar bunu kaçınılmaz olarak zorunlu kılmaktadır. Bu çalışma, iki düşünürü kıyaslama çalışmasından öte, karşılaştırmalı bir bakış açısı yerleştirebilme kaygısı gütmektedir.
Çağdaş ahlak felsefesinde olgu-değer problemi ve Macintyre'ın probleme yaklaşımı

Bu araştırma, ilk defa David Hume'un tartışmaya açtığı problem olarak bilinen 'Olgu-Değer Problemi' veya diğer bir ifadesiyle 'Olan-Olması Gereken Problemi'nin tarihsel ve kavramsal incelemesini içerir. Bu bağlamda, ilk bölümde 'olgu-değer ayrımı' isimlendirmesiyle ahlak felsefesine kavramsal olarak tartışmaya açan David Hume'un ahlak felsefesi ve olgu-değer problemini tartıştığı pasaja yer verildi. Yine bu bölüm içerisinde, Hume'a hiç atıf yapmadan olgu-değer ayrımına benzer bir şekilde iyi kavramını inceleyen George Edward Moore'un ahlak felsefesinde, olan-olması gereken ayrımının ne şekilde ele alındığı incelendi. İkinci bölüm, olgu-değer probleminin çağdaş ahlak felsefesinde nasıl ele alındığına ayrılmıştır. Hume'dan tevarüs eden bu problemin, çağdaş ahlak filozoflarının yoğun ve ciddi olarak gündemlerinde olduğu görülmektedir. Bu minvalde, öne çıkan bazı filozofların olgu-değer problemine ilişkin metinleri incelendi. Son bölümde ise, çağdaş ahlak felsefesinin önemli isimlerinden Alasdair MacIntyre mezkur problem etrafında incelenecektir. Bu bağlamda, öncelikle MacIntyre'ın ahlak anlayışına, erdem ahlakına, giriş yapıldıktan sonra MacIntyre'ın olgu-değer problemine olan yaklaşımı, gerek kitapları gerekse probleme ilişkin yazmış olduğu makalesi üzerinden takip edilecektir. Bu bölümün son kısmında ise, bu problem etrafında MacIntyre'a yöneltilen değerlendirmelere, eleştirilere yer verildi.
Heideggerian way-making to language

Bu tezin başlıca konusu Heidegger'de 'dil'dir. Bu konu öncelikle Heidegger'in düşüncesinin felsefe tarihi içerisinde nasıl konumlandığıyla ilgili bir araştırmayla başlar ki bunun sonucunda o tarihlerde felsefede genel olarak 'dil'e dönüş olgusu görülmektedir. Bu tarihsel altyapı üzerinde 'Dil nedir?' sorusuna odaklanıldığında görülecektir ki bu soruyu soran kişi zaten dilin içerisinde bulunmak zorundadır. Bu ikilemden hareketle Heideggerci bir perspektiften bakılarak soru yeniden formülize edilmiş ve 'Dilin özünde ne yatar?' şeklinde sorulmuştur. Bu sorunun ışığında Heidegger'in erken ve geç dönemlerinde dil sorununa nasıl yaklaştığı temel olarak erken dönem için Varlık ve Zaman' a odaklanılarak, geç dönem için ise On the Way to Language okumasıyla araştırılmıştır. Özenli ve ayrıntılı bir okuma sonucu görülmüştür ki Heidegger erken dönem felsefesinde dil problemini Dasein'ın varoluşsal yapısı üzerinden incelemekte, fakat geç döneminde 'dil'e verdiği önem artmakta ve 'dil olarak dil' araştırılmakta, bunun sonucunda, dil, konuşanın ta kendisi konumuna yerleştirilmektedir. Heidegger'in düşüncesinde meydana geldiği görülen bu dönüşüm araştırıldığında görülmektedir ki bu dönüşüm Heidegger'in fikiklerinin değişmesi olarak değil, konuyu işleyişindeki bir vurgu kayması olarak yorumlanmalıdır. Aynı zamanda gösterilmiştir ki Heidegger'in 'dil' kavramı ile, kendi söylemindeki performatif dil kullanımı ayrılamaz niteliktedir. Bu durumun doğurduğu sonuç işe şudur; bahsedilen vurgu kayması, dile farklı bir yol-yapım olarak yorumlanmalıdır ve tam da bu yüzden düşüncesinde bir 'dönüşüm' gerçekleşmiştir.
Aristoteles ve Alasdair Macintyre'da erdem merkezli adalet anlayışı

Bu çalışmada Aristoteles ve MacIntyre'ın ahlak felsefelerinde önemli bir role sahip olan toplumsal iyi ve erdem tasarımları üzerine bir inceleme yapılmaktadır. Bu nedenle MacIntyre ile Aristoteles arasındaki benzerlik ve farklılıklardan hareketle bir erdem olan adaletin ahlak felsefesindeki rolü genel hatlarıyla açıklanmaya çalışılmaktadır. Erdemin etkin olduğu bir adalet teorisini geliştirmek için MacIntyre, Aristoteles ve Thomasçı geleneği izler ve adalet kavramının rasyonel devamlılığının ancak Aristotelesçi gelenekle mümkün olduğunu ileri sürer. Üç katmanlı bir erdem teorisi geliştiren MacIntyre'a göre erdemlerin belirlenmesinde pratikler, pratiklerin değerinin belirlenmesinde de adalet önemli bir yere sahiptir. Ama önemli olan adaletin belirlenmesindeki rasyonel ölçütlerin neler olduğudur. Bu bağlamda MacIntyre, Aristoteles'in ahlak tasarımının rasyonel ahlak buyruklarının insanın hayattaki amacını belirlemesi hususunda önemli olduğuna değinir. Oysa aydınlanmanın etkisiyle olan ve olması gereken arasındaki ayrımın ortadan kalkması ve Aristoteles felsefesine yapılan eleştiriler olgu ve değer arasındaki telos'u ortadan kaldırmıştır. Doğru bir akıl yürütmede, pratik rasyonalite açısından iyilerin belirlenmesinde MacIntyre özellikle teorik yana değinir. Pratik açıdan rasyonel olmak aynı zamanda ben bilgisini gerektireceğinden, Aristoteles'te insani yaşamın teleolojik temeller üzerine inşası MacIntyre'a göre eudaimonia ve erdemlerin birbirinden bağımsız bir yapıda olmadıklarına işaret eder. Modern bireyciliğin aksine Aristoteles, erdemlerin ortaya çıkacağı tek siyasi yapının polis olduğunu söyler. O halde, MacIntyre hem toplumsallık hem de ortak iyi fikrinin oluşturulmasında erdem pratiklerini felsefesinin temeline yerleştiren Aristoteles'in ahlak ve adalet tasarımını temel alır.
Geleneksel çevre etiği anlayışlarının eleştirisi ve bütüncül bir etik inşası: Biyosferik etik

Biyosferi yok oluşun eşiğine sürükleyen çevresel problemlerin kaynağına içkin birçok bilim insanı, aktivist ve filozof görüş bildirmiştir. Ekolojik krizin kaynağı kimilerine göre mevcut kapitalist sisteme, bir başka anlayışa ilişkin olarak ise sanayi devrimi ve nüfus artışı gibi faktörlere bağlanmaktadır. Ekolojik krizle birlikte tüm canlı yaşamı için uygun ortam yok olmaktadır. Halbuki insanlık, yerleşik yaşama geçişinden bugüne en uygun ortamı ve insanı arama çabası içerisindedir. Bu arayış, artık yaşamsal bir boyuta ulaşmıştır. Zira kimi alternatif görüşlere göre, içerisinde bulunduğumuz asır kaos ortamı/ yok oluş çağı olarak nitelendirilmektedir. Bu çalışma bir yandan geleneksel çevre etiği anlayışlarını eleştirirken, diğer taraftan insan-doğa ilişkilerini, onto-epistemik manada tin ile logos arasındaki köprüleri kaldırmadan karşılıklı fayda birlikteliğini yeniden inşa etmek istemektedir. Nous-logos diyalektiğini tinden tene yolculuk ekseninde anlamayan kavrayış ekolojik krizin çözümünü, atmosferdeki karbon miktarının azaltılması, az enerji tüketen beyaz eşyalar kullanılması vs. gibi salt mekanik çözümlerde aramaktadır. Halbuki bu tarz mekanik, kavrayışa endeksli çözümler, birkaç asırdır süregelen sorunu çözmek yerine, onu daha fazla büyütmektedir. Günümüzde insan-doğa ilişkilerinin daha fazla kriz üretmemesi için mekan-insan ilişkilerinin yeniden inşa temelinde, hatta radikal bir teori-pratik düzlemde dönüştürülmesi elzemdir. Doğa ancak bu yolla fark edilecek ve etik üzerinden bir iletişim sağlanacaktır. Bu araştırmada yerel bir çevre probleminden devasa bir sorunlar yumağı haline dönüşen ekolojik kriz karşısında bütüncül bir Biyosferik Etik fikri öne sürülmüştür.
Kutadgu Bilig'de yönetim ahlakı

Kutadgu Bilig, yönetim ve yönetici özellikleri konusunda Türk Kültür Tarihinin önemli bir eseridir. Eserde dört ana karakterin karşılıklı konuşmalarında yönetim ile ilgili bilgiler verilmiştir. Karahanlılar Döneminde 1069- 1070 yılları arasında yazılan eser, içerik olarak hem siyaset hem felsefe hem de ahlak kitabı olarak nitelendirilmektedir. Bu çalışmanın amacı, yönetim anlamında bir yöneticide olması beklenen nitelikleri Kutadgu Bilig'deki öğürlerden hareketle irdelemektir. Yöneticilerin yönetilenler ile ilişkisi ve yönetilenlerin yönetime karşı sorumlulukları eserdeki öğütler referans alınarak anlatılmış ve eserdeki öğütlerin günümüzde ne kadar uygulanabilir olduğu anlatılmaya çalışılmıştır. Kutadgu Bilig'i yönetimde ahlak açısından incelediğimiz çalışmamızın giriş kısmında etik, ahlak, yönetim gibi kavramları; birinci bölümünde eserdeki kavramların analizini, ikinci bölümünde eserin içeriğini ve önemini, üçüncü bölümde ise eserdeki yönetim ahlakı çıkarımlarını inceledik.
Türkiye'deki Iraklı göçmenlerin deizm'e ve ateizm'e yaklaşımları

Irak, Mezopotamya bölgesinde yer alan bir ülkedir ve stratejik olarak onlarca medeniyete ev sahipliği yapmıştır. Irak ülkesini tarihi boyunca önemli yapan etkenlerin başında stratejik konumu gelmektedir. Irak, İslam ülkeleri içerisinde sadece stratejik konumu ile değil felsefe, edebiyat, sanat ve bilim dünyasına katkıları ile önemli bir ülkedir. Irak'ın bu kadar önemli olması nedeniyle birçok ülke Irak'ı ele geçirmek istemiştir ve birçok savaş ve tarihi olay meydana gelmiştir. Bu çalışma Irak'tan Türkiye'nin Samsun şehrine göç etmiş vatandaşlar üzerine kurgulanmıştır. Iraklı göçmenler üzerine herhangi bir din psikolojisi çalışmasının eksikliği, bu çalışmanın yapılmasında ana etkenlerin başında gelmektedir. Osmanlı İmparatorluğu'nun dağılması ile beraber Irak günümüze kadar siyasi, ekonomik ve kültürel olarak birçok problemle karşı karşıya kalmıştır. Bu nedenle binlerce Iraklı vatandaş, dünyanın birçok bölgesine göç etmek zorunda kalmıştır. Bu noktada Türkiye, Iraklı göçmenlerin en çok göç ettiği ülkeler arasında yer almaktadır. Bu çalışma kapsamında, Iraklı göçmenlerin araştırma problemlerine dair yasal mevzuatlar ve kavramsal çerçeveler açıklandıktan sonra göçmenler ile ilgili yaşanan son göç dalgaları ve sayısal veriler incelenmiştir. Göçmenlerin deizme ve ateizme yaklaşımları hakkında bilgi verilmiştir ve araştırma sonucuna dair bulgular ikinci bölümde ele alınmıştır. Bu çalışma kapsamında konuyla ilgili anket soruları hazırlanmıştır ve anket verileri SPSS paket programı ile analiz edilerek veriler din psikolojisi çerçevesinde değerlendirilmiştir. Sonuç bölümünde ise araştırmanın konusu ve problemine dair tavsiyeler sunulmuştur ve bu tez sebep sonuç ilişkisi çerçevesinde sonuçlandırılmıştır. Bu çalışma, Iraklı göçmenler üzerine hazırlanmış kapsamlı bir din psikolojisi çalışması olarak Prof. Dr. Hüseyin Peker'in referansları ve analizleriyle zenginleştirilmiştir.