turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Yirminci yüzyıl batı resim sanatında cinsel yaklaşımlar

Sanat, cinsellik ve toplum arasındaki ilişki oldukça güçlü bir yapıya sahiptir. Tarih öncesi sanat eserlerinde cinselliğe ait bulgular, kadınla erkeğin bir arada yaşadıklarını göstermektedir. Coğrafya ve zamanın baskısı, sanata yön verirken cinselliğe verilen anlam kültürlere göre farklılık göstermiştir. 5. yüzyılda Yunan Heykellerinde çıplaklık, yasaklamalara rağmen ideal güzellikteki kadın heykelleriyle mitolojik konularda cinsel öge olarak ortaya çıkmıştır. Ortaçağda da din baskısıyla cinsellik karanlığa gömülmüştür. Rönesans'la birlikte yeniden yapıtlarda gösterilmeye başlayan cinsellik, daha sonra Barok ressamlarla çığır aşmış, çıplaklık oldukça iddialı biçimde yansıtılmıştır. Bu durum 'etin zaferi' olarak adlandırılmıştır. 18. yüzyılda Rokoko akımıyla kadınların örtülerin altına girmesi izleyicide cinsel etkinin artmasını neden olmuştur. 'Yüzyıl Sonu Sanatı'' olarak adlandırılan çağa kadar sanat değersiz görülmüş, cinsellik yarı örtük gösterilmeye devam etmiştir. 20. Yüzyıl ile yaşanan cinsel devrim, sanatçıların protestocu bir tavra bürünmesine ön-ayak olmuştur. Kendini ifade etme arayışına ve yaşanılan baskıcı devre karşı başkaldırı silahına dönen sanat, cinselliği korkusuzca ve bütün çıplaklığıyla çalışmıştır. Bu yüzyılda cinsel yaklaşımlar, fetişizmler, sapkınlıklar sanatçının imgeleri olmaya başlamıştır. Devir itibariyle kapitalizm bedeni metalaştırmış; sanatçı tarafından cinsellik, metalaşmış beden üzerinden daha seksist çalışılmıştır. Cinselliğin ve farklı cinsel yaklaşımların sanat eserlerine yansıması bu çalışmanın konusu olmuş ve tarih öncesinden 20. yüzyıla kadar sanatçıların eserlerinde cinselliği nasıl ele aldıkları araştırılmıştır. Çalışmada varılan sonuç; kişinin gizlediği, baskıladığı, arzuladığı, şehvet duyduğu cinsellik yaşantısını eserlerine bilinçli ya da bilinçsiz yansıttığıdır.
Çizgi ve geometrik formlarla yapılan soyut resimlerin tekstil yüzeylerine uygulanması

Bu çalışma, çizgi ve geometrik formlarla gerçekleştirilen soyut resimlerin, tekstil yüzeylerine yansıyan farklı ve özgün tasarımlarını içermektedir. Bu uygulama ile tuval ve kağıt üzerine yapılan resimlerin birçok tekstil yüzeyine uygulanarak yeni ve özgün bir ürüne dönüşmesi ve gelenekselin dışında çağımıza uygun bir görsel beğeni kazanması amaçlanmaktadır. Resimlerin üretimi esnasında geleneksel sanatmalzemeleri, folyo gibi günümüz teknolojisinin sanayileşmiş malzemeleri ile buluşmuştur. Aynı zamanda tuval üzerine resimlerin üretilmesi esnasında şablon olarak kullanılan endüstri malzemesi olan kağıt bantlar, atık malzeme konumundayeniden dönüşüm mantığı ile sanata dahil olmuş ve özgün resimlere dönüşmüştür. Sanat görsellerinin, tekstil yüzeylerine marka değeri olarak yansıtılması, sanatınbilinirliği açısından önemlidir. Çalışmaların, tez sahibinin özgün sanat eserlerinden yola çıkarak gerçekleştireceği tekstil uygulamalarının, tekstil tasarımlarına yönelik yeni bir uygulama anlayışı ortaya koyması bakımından özgün bir değeri bulunmaktadır. Bu çalışmada kullanılan tekstil yüzey tasarımlarının dijital olarak tekstil yüzeylerine uygulanabilirliği de sorgulanmaktadır. Tez çalışması bu anlamda, tekstil alanındaki çoğaltım kavramına da yeni bir yöntem ve öneri sunabilmesi bakımından oldukça önemlidir. Çizgi ve geometrik, soyut formlardan oluşan tasarımlarla özgün uygulamalar sunulmuştur.
Ulusal basında bilginin sunumu: İnfografik ve illüstrasyonlar

Günümüzde haber miktarının ve kaynaklarının yoğunluğu ile bilgiyi sunmanın önemi giderek artmıştır. Bilgi kalabalığı; bireyi doğru, kolay ve anlaşılır olanı seçmeye zorlamaktadır. Verileri sunan gazeteci ve tasarımcıların ortak hedefi, okuru uzaklaştırmadan haberi gösterebilmek ve okutabilmektir. İletişim sürecinde bilginin kodlanarak iletilmesi ve okur tarafından kod açımının yapılabilmesi önemlidir. Bu tez çalışması, basında bilginin ve haberin bir tasarım şekli olan infografiğin; illüstrasyon, fotoğraf, harita ve diğer grafik unsurları bir arada organize ederek kullanmasını; tarihsel, teorik ve pratik açılardan inceler. Tasarımdan okura ulaşan infografik sunum sürecini irdeleyen bu araştırmanın birinci bölümünde iletişim süreçleri, türleri ve işleyişi ele alınır. İkinci bölümde kitle iletişim araçları, işlevleri ve haber incelenmekte; üçüncü bölümde ise iletişimi kültürel bağlamda inceleyen göstergebilime ve semiyolojik değerlendirmelere yer verilmektedir. Dördüncü bölümün konusu haberin tasarım sürecidir. Bu bölümde bilgi ve bilgiyi tasarlamanın önemi, iletişim sürecinde grafik argümanların okunması, infografiğin temel yapısı ve türleri anlatılmıştır. Ayrıca Türkiye'de haber sunumunda infografik gelişim süreci ve günümüzde geldiği nokta tespit edilmiştir. Sonuç ve öneriler bölümünde ise genel bir değerlendirme yapılarak ülkemizde infografik tasarımının yaygınlaştırılmasına yönelik önerilerde bulunulmuştur.
Çağdaş plastik sanatlarda tinsel öğe sanatçı olarak şaman ve simyager arketipi

Günümüzde plastik sanatlar çağcıl yaşamın ve girif ilişkiler ağının içinde, mesleki uzmanlaşmanın üzerini örtmeye başladığı, sanat ediminin gizil enerjisini yitiriyor mu? Yüzyıl başlarında Batı geleneğinden kopuş ve özerkleşme çabalan içinde sanatçılar yeni kaynak arayışlarına girmişlerdir. 'Simyacı', 'Şaman', Arketipi, Ekspresyonizm ve özellikle Dada' da ilk yansımaların buldu. Dünyevileşen kültür, yakın zamana dek gökkubbede ikamet eden yüce tinini yitirmesiyle, kurduğu yeryüzü ütopyasında katı bir yeni-eski sistem oluşturdu. Soyut sanatın yüce tini de, sanat pazarında metalaşınca paha biçilmez bir estetik objeye dönüştü. Çağımız sanatçısı yaşamla yeniden organik bağ kurarken çeşitli davranış biçimleri edinmektedir. Sanat, çağın hızına yetişme çabası ve demokratikleşme adına, biricimliğini terk ederken iyi niyetli çabalara rağmen, hemen tüketilen herhangi bir nesneye dönüşmüştür. Her türlü üretimin satmalınabildiği, karadeliğe hızla kayan bir dönemde, her türlü yön duygusunun kaybolduğu bu dönem aslında yeni bir kutsallığın, tinin başlangıç safhasıdır. Sanatçıyı, sanatçı kılan şey onun gerçek karşı duruş halidir. Çağdaş sanatta, şaman ve simyacı arketipinin sanatçı olarak ritüeli hala devam ettirdiğine dair bir tesbit yapabiliriz kanımca. Şimdi yüzyıl sonundayız, 'fin de siecle'.
Canlandırma sinemasında hayvan karakterleri ve antropomorfizm

İnsanlığın varoluşundan günümüze kadar geçen sürede hayvan önemli bir varlık olmuştur. Özellikle ilkel insanlarda hayvanlar, inançlar için kullanılmıştır. Doğayla iç içe hayvanlarla birlikte olan insan, hayvanlara hayali güçler aktarmış, aynı zamanda insani özellikler ve davranışlar ekleyerek hayvanı üstün bir varlık olarak görmüştür. İnsan özelliklerinin bir hayvana atfedilmesi antropomorfizm kavramını doğurmuştur. Antropomorfizm, antik dinler, mitler ve yazılı anlatılarda hayvanlar aracılığıyla sembolleştirilerek sunulmuştur. İnsanın doğayı ve kendini anlamlandırma ihtiyacı ile başlayan süreç farklı disiplinler ile olan bağlantılarda kendini göstermiştir. Bu süreçte kavram, ilginç bir tarihsel değişim geçirmiş ve günümüzde canlandırma sinemasının temel konularından biri haline gelmiştir. Antropomorfizmin sanat dallarına kattığı değerler göz önünde bulundurulduğunda, canlandırma sinemasına da yüksek seviyede özgür kullanım çeşitliliği sunmaktadır. Bu araştırmada, antropomorfizm kavramının canlandırma sinemasında kullanılan insan-hayvan karakterleriyle olan ilişkisinde; antropomorfik özellikler fiziksel, psikolojik ve kültürel açıdan incelenmiş ve günümüz popüler animasyon fimlerde antropomorfik hayvan karakterlerinin temsil edilme biçimleri çözümlenmeye çalışılmıştır. Ortaya çıkan sonuçlar doğrultusunda, Byron Howard, Rich Moore'un yönettiği 'Zootopia' (2016), Isao Takahata'nın yönettiği 'Pom Poko' (1994) ve Ayşe Ünal, Mehmet Kurtuluş'un yönettiği Türk yapımı 'Kötü Kedi Şerafettin' (2016) filmleri çözümlenmiştir. Son olarak, antropomorfik hayvan kullanımına yönelik 'Telve' uygulama filmi gerçekleştirilmiştir.
Başkalaşmış hayvan resimleri

''Başkalaşmış Hayvan Resimleri'' isimli bu çalışma, dört bölümden oluşturulmuştur. Birinci bölümde, insanın hayvan ile olan ilişkisi ve mitolojik hikayeler kaynak alınarak incelenmiştir. Çevresel ve toplumsal etkilerin, insandaki hayvan algısını ne şekilde başkalaştırdığı, yarattığı görsel ifadeler ile yorumlanmıştır. İkinci bölümde, yakın zamanda geliştirdiği bilim ve teknoloji ile Dünya'ya hükmeden insanın hayvan algısı incelenmiş, geçmişşten örnekler ile karşılaştırmalar yapılmıştır. Ayrıca geliştirilen yöntemler ile yaratılan fiziksel başkalaşıma uğramış hayvanlar da araştırılmıştır. Üçüncü bölümde, sanat tarihi içerisinde hayvan başkalaşımını konu edinen sanatçılar araştırılmış ve çalışmalarından örnekler sunulmuştur. Dördüncü bölümde, konu doğrultusunda ortaya konulan kişisel çalışmaların ortaya çıkışı ve uygulama aşamasında geçirilen süreç açıklanmıştır.
Zamanı ölçen tasarım araçları ve kişisel saatler

Zaman bildiren araçların ilk örneği olan güneş saatlerinin M. Ö. 1300 yıllarında ilk defa Mısır ve Mezopotamya'da kullanıldığı bilinmektedir. Güneş saatleri, güneşin gökyüzündeki hareketine göre zamanı gösteren aletlerdir. Güneş saatleri yanında kum ve su saatleri de zaman ölçer olarak kullanılmıştır. Zaman ölçme veya Horoloji olarak adlandırılan bilim dalı, 13. yüzyılda mekanik saatlerin keşfedilmesiyle önemli bir noktaya gelmiştir. Bu gelişmeler daha sonraki yüzyıllarda yapılan yeni buluşlarla devam etmiştir. 13. yüzyıldan itibaren başta İngiltere, Almanya, Fransa ve İtalya olmak üzere saat kulesi, katedral, saray gibi dini ve sivil yapıların cephe süslemelerinde kullanılmıştır. Anıtsal yapıları süsleyen aynı zamanda işlevi bakımından önemli bu saatlerin mekanizmaları ağırlıkla çalışmaktaydı. Yapıların cephelerinde yaygın olarak kullanılan ve ağırlıkla çalışan bu büyük saatlerin yerini 15. yüzyılda hareket sisteminde zemberek kullanılmasıyla küçük boyutlu saatler almıştır. Bu teknik gelişme sunucu saatler evlerde, bütün özel mekanlarda, halka açık yerlerde ve üzerimizde taşıdığımız aksesuarlar olarak kullanılmaya başlanmıştır. Bu gelişme sonucunda 16. yüzyılda Fransızların Nurenberg yumurtası, Osmanlıların koyun saati adını verdiği cep saatlerinin ilk örneği olan saatler ortaya çıkmıştır. Bu saatler bir muhafaza ve kılıf içinde taşınırlardı. Başlangıçta saatler, ne kadrana ne akrebe ne de yelkovana sahiptiler, sadece çalar mekanizmaları vardı. İlk saat kadranlarında, sabit akrep, yelkovan ve devir yapan bir sistem bulunmaktaydı.14. yüzyılın ikinci yarısından itibaren saatlerde, dönen akrep ve yelkovan ile yirmi dört eşit bölüme ayrılmış kadranlar görülmeye başlanmıştır. 16. ve 17. yüzyıllarda sanayinin gelişmesi, ülkeler arası ticari ilişkilerin artması, zamanın önem kazanması sonucu saatler üzerinde dakikaların yanında saniyelerin gösterilmesi de gerekli hale getirmiştir. 17. yüzyılda zaman ölçmedeki önemli yeniliklerden biri de sarkacın saatlere uygulanmasıdır. Sarkacın hareketlerinin düzenli olması, zamanın teknik gelişimi sonucu ayaklı duvar saatleri ortaya çıkmış, bu tip saatler 18. ve 19. yüzyıllarda yaygın olarak kullanılmıştır. 19. yüzyılda sanayinin hızla gelişmesi saat teknolojisini de çağın gelişimine ayak uydurmak zorunda bırakmış, cep saatlerinin yerini kol saatleri almıştır. Geleneksel saat üreticileri olan Rolex, Patek Philippe ve Audemars Piguet gibi firmaların bugün hala geçmişşteki modellerini yeni teknolojilerden yararlanarak kullanıma sunmaları özellikle erkeklerin dikkatini çekecek ürünler ortaya koymaktadırlar. Bu firmaların birçoğu 19. yüzyılda cep saati üretici olup; teknolojik gelişmelerden yararlanarak becerileri arttırılmış ve daha mükemmel saatleri üretmeyi başarmışlardır. Mekanizmaları mükemmelleşerek alarm, takvim ve dakiklik gibi özellikleri ön planda olan bu saatler ayrıca el yapındaki kaliteli işçilikleri ile de koleksiyoncuların dikkatlerini toplayabilecek niteliktedirler. Prestijli markaların olağanüstü kaliteli yüksek standartlardaki seri üretimle yapılan bu saatler günlük hayatımızın vazgeçilmez parçalarıdır.
Lale Devri'nin minyatür sanatçısı 'Levni' ve öteki bakış

Levni, Osmanlı tarihi içinde, Lale Devri olarak anılan bir zaman dilimi içinde yaşamıştır. Lale Devri, Nevşehirli İbrahim Paşa'nın sadrazamlığı ile başlar. Patrona Halil Ayaklanması, Nevşehirli İbrahim Paşa'nın öldürülmesi, Padişah III. Ahmed'in tahttan indirilmesi ile biter. Levni'nin yaşadığı dönemde, İstanbul'da, Batılı sanatçı Van Mour Osmanlı'daki günlük yaşamı ve elçi kabullerini Fransız Elçisi için tuvale aktarıyordu. İki sanatçı da kendi resim dilleri ile 18. yüzyıl İstanbul ve saray yasanımı günümüze taşıdılar. İkisi de yaşamı ve törenleri başka bir dille de aktarsalar, karşılıklı birbirlerini doğrularlar. Bu nedenle, Levni'nin çağdaşı Van Mour aym dönem İstanbul'da yaşayan Batılı bir sanatçı olarak ilgi alanıma girdi. Levni'nin minyatürleri ve sanat gücü dışında yaşamı üzerine fazla bilgi yoktur. Levni'nin Topkapı Sarayı kütüphanesinde üç yapıtı bulunmaktadır. 1. Padişah Portreleri 2. Surname-I Vehbi minyatürleri 3. Albüm Resimleri VILevni'nin Padişah Portreleri'nin Nakkaş Osman'ın resimlediği 'Kıyafetu'l İnsaniye fi Şemaili '1 Osmanniyye' den şematik açıdan pek farkı yoktur. Fakat Kuruluş ve Yükseliş Devrimi'nin yeni topraklar edinen ve savaşan padişahlarını Nakkaş Osman ellerinde mendil, çiçek ve kitapla betimlemiştir. Özellikle savaşçı padişahların barışçı yanlarım ve sivil kişiliklerini simgelerle vurgulamıştır. Oysa savaşsız ve eğlenceli bir dönem yaşayan Levni, Nakkaş Osman'dan farklı olarak padişahların savaşçı yönünü kılıç, hançer, gürz, yay-ok gibi savaş aletleri ile çizerek özellikle belirtmiştir. Suraame-i Vehbi'de ise Sultan III. Ahmed'in şehzadelerinin sünnet düğününü resimlemiştir. Levni'nin Surname resimleri önümüzden bir film gibi geçerken, biz de o şenliğin hem seyircisi, hem de bir parçası olarak seyircilerin içine karışıyor, coşuyor, seviniyor, neşeleniyor, hayran oluyor, hatta kendimizi 280 yıl öncesinin İstanbul'unda buluyoruz. Albüm resimleri ise tek tek figürlerden oluşur. Bu figürlerin çoğu eğlence dünyasının insanlarıdır. Van Mour'un İstanbul'da yaptığı bilinen ilk resimler, büyükelçi Feriol tarafından ısmarlanmış yüz tablodur. Bu resimlerde de üst düzey devlet görevlileri, saray çalışanları ve İstanbul halkı görülmektedir. VIIİki sanatçının da resimlediği kişilerin giysileri, yasalarla belirlendiği için birbirine benzemektedir. İki ayrı ülkenin sanatçısı olmakla birlikte parasal açıdan bolluk içinde olmadıklarım padişaha ve krala yazdıkları şiir ve mektuplardan anlıyoruz. Levni ve Van Mour dayandıkları felsefeler gibi resim dilleri de farklıdır. Van Mour, Osmanlı yaşam felsefesine yabancıdır. Belki de bu nedenle resimleri Levni'ninkiler kadar neşeli değildir. Van Mour'un sanatım Aydınlanma düşüncesi etkilediği gibi, Levni'yi de İslam felsefesi etkilemiştir. Levni'nin minyatürleri, izlediği durum veya olayın görüntülerini bize Van Mour'un resimleri gibi naturalist bir bakış açısından objektif olarak yansıtmamaktadır. Tam tersine duygularına dayanan sübjektif yorum getirmektedir. vm
Geleneksel keçe sanatının Kırgız, Anadolu ve günümüz giyim aksesuarları uygulamaları üzerine bir araştırma

Keçe, ilk çağlardan beri özellikle göçebe halkların benimseyerek kullandığı bir malzemedir. Keçeciliğin kesin olarak nerde başladığı bilinmemekle birlikte merkezinin Asya olduğu kabul edilmektedir. Dünyanın en eski keçe eşya kalıntıları Hunlulara ait Pazırık kurganlarında bulunmuştur. Asya'da Göktürkler, Uygurlar gibi Türk toplulukları ile Moğollar ve Çinliler de keçeden eşyalar üretmişlerdir. Orta Asya'da konar-göçer yaşayan Türk topluluklarının en önemli barınağı olan çadırlar keçeden yapılırdı. Anadolu'da ev dekorasyonun da, çoban kepeneği ile çeşitli başlıkların yapımında keçe kullanılmıştır. Anadolu'da Osmanlı döneminde birçok keçe üretim merkezi bulunmaktaydı. Günümüzde de bazı yörelerimizde bu üretimler sürmektedir. Kırgızlar, çadır, ev eşyaları ve giyim aksesuarlarında keçeyi yaygın olarak kullanmışlardır. Kırgız keçeleri antik Pazırık keçeleriyle teknik ve estetik yönden benzerlik göstermektedir. Totemizm dönemi kalıntısı boynuz motifi Kırgız keçelerinin başlıca süsleme elemanıdır. Kırgızlar keçe üretiminde başlıca iki teknik geliştirmişlerdir. Ala-kiyiz ve şırdak yapımı Kırgızistan'da çok popülerdir. Bugün dünya tekstilinde keçenin özel bir yeri vardır. Keçeden yapılan şapka, çanta, terlik, takı, yastık, oyuncak gibi eşya ve aksesuarlar çok popülerdir. Bundan başka Avrupalı ve Amerikalı tekstil sanatçıları çeşitli tekniklerle biçimlendirdikleri keçeden sanatsal objeler yaratmaktadırlar. Türkiye'de de son yıllarda geleneksel üretim tekniklerinin yanında keçecilikte yeni arayışlar söz konusudur. vı
Eğitim amaçlı afişlerin tasarım ilkelerine uygunluğu ve görsel materyal olarak etkililik durumunun incelenmesi

Bu araştırma, gençlere yönelik sağlığa zararlı maddelerin kullanımından doğan bağımlılık tehditlerinin giderilmesi için eğitim kampanyalarının yürütüldüğü afiş tasarımlarının, görsel materyal ve etkililiğini saptamak amacıyla, kurumların yayınladığı eğitim amaçlı afiş tasarımları dikkate alınarak değerlendirme sürecine girilmiştir. Araştırma sürecinde afiş tasarımlarının tarihsel süreci, günümüzdeki önemi ve kullanım alanları incelenmiştir. Tasarımcının eğitim süreci, tasarım ilkeleri doğrultusunda hazırlanan bir afiş tasarımında olması gerekenler incelenmiş, tasarım süreci hakkında kaynaklardan bilgi aktarılmıştır. Araştırmanın amacından yola çıkarak survey yöntemi kullanılmış, Ankara ilinde bulunan 3 Meslek Lisesinin Grafik Tasarımı Eğitimi bölümü öğrencileri ve bu alanın öğretmenleri araştırmanın örneklemini oluşturmaktadır. Gerekli verilerin elde edilmesi için sosyal kurumlardan araştırmanın amacına uygun -eğitim amaçlı- 15 toplanabilmiştir. Verilerin toplanması amacı ile öğretmenlere ve öğrencilere yönelik iki ayrı anket geliştirilmiştir. Verilerin analizi bilgisayar ortamında SSPS paket program ile yapılmıştır.. Afişlerin tasarım ilkelerine uygunluğuna ilişkin uzman değerlendirmeleri, afişte olması gereken kriterler doğrultusunda hazırlanmış afişlerin, öğrenci üzerindeki etkililiğini ortaya koymuştur.. Öğrencilerin kişisel özelliklerinin afiş tasarımım algılamada etkisinin değerlendirmesi sonucu; afişler hazırlanırken hedef kitlenin kişisel -cinsiyet ve yaş- özelliklerinin dikkate alındığı tasarımların etkililiğinin daha fazla olduğu ortaya çıkmıştır.. Afişlerin öğrencilerde etkililik durumlarında da uzman değerlendirmelerinde ortaya çıkan tasarım kriterlerinin dikkat edildiği tasarımların öğrenciler için daha etkili olduğu ortaya çıkmıştır. 11 Eğitim afişleri üzerine yapılan bu araştırma, afişler tasarlanırken, tasarım ilkelerine ne kadar dikkat edildiğini ve eğitim amacının yeterlilik derecelerini açığa çıkarmış, ortaöğretim kurumlarında bulunan öğrenciler üzerinde kişisel farklılıkları da göz önünde bulundurularak bıraktığı etkiyi, ortaya koyarak değerlendirmiştir. Eğitim gerektiren toplumsal yanlışlar, eğitim afişleri yoluyla çözümlenir mi? sorusuna cevap aranmıştır. Araştırmanın sonunda anlaşılmaktadır ki kurumların hazırlatmış olduğu 'eğitim afişleri' eğer tasarım ilkeleri ve bir afişte dikkat edilmesi gerekenlere uyularak tasarlanmışsa hedef kitlesi üzerindeki etkililiği daha fazla olabilecektir. Afişlerin yapılma nedenlerinin hedef kitleleri üzerinde etki bırakmak olduğu düşünüldüğünde, afiş tasarım ilkeleri doğrultusunda hazırlanmamış afişler fayda sağlamadığı gibi hem ülke ekonomisine, hem de kurumların ekonomisine zarar verebilir.
Çukurova bölgesindeki kilce zengin topraklar ile terra sigillata astarlarının araştırılarak güncel seramik tasarımlarında uygulanmaları

Sözcük anlamı mühürlü torprak eşya olan Terra Sigillata bünyeye sertlik ve yarı parlaklık veren eski Roma ve Yunanlıların kullandığı bir seramik astarı türüdür. Zamanla, fazla derin olmayan ve iç yüzeyleri mühürle bezenmiş bu kaplara Terra Sigillata adı verilmiştir. Kabartmalı veya düz, yüzeyi yarı mat, pekişmiş, genellikle kırmızı ve siyah renkte seramik kullanım gereçleri zamanla bu isimle tanımlanmıştır. Terra Sigillata tekniğinin uygulanmasına yaklaşık olarak M. Ö.30'larda başlandığı sanılmaktadır. Üretildiği en önemli bölge İtalya da Arretium dur. Buradan Mısır, İngiltere hatta Hindistan'a kadar yayılmıştır. Özellikle M. S.1. yy'da Doğu-Batı arasındaki trafiğin artması ile her iki bölgede biçim açısından birçok benzerlik gösteren kapların değişik atölyelerde üretildiği düşünülmektedir. Roma'nın Doğuda özellikle Batı Anadoludaki yerleşimde, Adalar'da, Anadolu, Mısır ve Suriye-Filistin'deki atölyelerinde kendine özgü çamur ve astarı olan, bununla birlikte biçim açısından bazı özgünlük gösteren kırmızı astarlı seramik gurubu bulunmuştur. Tarsus Erken Roma seramikleri de bu yy'a tarihlenmektedir. Roma ve Antik Yunan'da doğup gelişen Terra Sigillata, günümüzde de pek çok seramik sanatçısının dikkatini çekmiş sadece kilden yapılmış olduğundan, son derece doğal bir parlaklığa sahip olması ve son yıllarda ilgi duyulan alternatif pişirimlerin olanak sağladığı duman efektlerine duyarlılığı Terra Sigillata kullanımını giderek arttırmıştır. Çukurova bölgesindeki kilce zengin toprakların Terra Sigillata yapımında kullanılabilirliği deneysel çalışmalarla araştırılmış ve alınan sonuçlarla güncel seramik tasarım çalışmalarına uygulanmıştır
2000'li yıllarda Türkiye'de alternatif tiyatro hareketi ve alternatif tiyatro mekanları

'2000'li Yıllarda Türkiye'de Alternatif Tiyatro Hareketi ve Alternatif Tiyatro Mekanları' başlıklı bu çalışma, Türkiye'deki alternatif tiyatro hareketlerinin gelişimini geçmişşten bugüne yapılan inceleme ve değerlendirmeler ışığında ele alarak, tarihsel biçimde incelemek amacıyla hazırlanmıştır. Üç bölümde ele alınan bu çalışmanın ilk kısmında; alternatif tiyatronun terimsel anlamı araştırılmış, ardından dünyada alternatif tiyatro hareketlerini oluşturan koşullar ile ilk örnekleri incelenmiştir. İkinci kısımda ise; Türkiye'de alternatif tiyatro hareketlerini oluşturan koşullar ile ilk örnekleri temsil eden tiyatro toplulukları günümüze kadarki yolculuğu detaylı olarak incelenmiştir. Çalışmanın son bölümü olan üçüncü bölümde ise 2000'li yıllarda sayıları giderek artan alternatif tiyatrolar ve alternatif mekan kullanımları etraflıca incelenerek bugünün tiyatrosununun yönelimleri değerlendirilmeye tabii tutulmuştur. Sonuç bölümünde ise yerli ve yabancı alternatif toplulukların tarihsel süreçte birbirleriyle ve geçmişşteki temsilcileri buluştuğu ve ayrıldığı noktalar ele alınarak; topluluk sanatçılarıyla yapılan görüşmelerle, şahsi saptamalarla ve bu alanda kuramsal çalışmalar yapmış olan akademisyenlerin görüşleri ışığında bugünün alternatif tiyatro hareketi ve alternatif mekan kullanımı için bir değerlendirme sunulmaktadır. Sonuç olarak bu çalışma, daha öncesinde yapılmış olan tüm akademik çalışmaların incelenip kimi noktaların düzeltilmesi, kimi noktalarınsa altının çizilmesi neticesinde, daha sonrasında yapılacak olan çeşitli çalışma ve araştırmalara kolaylıkla kaynaklık edebilecek bir derleme niteliği taşımaktadır.