turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Avrupa vatandaşlığı

Topluluğa ait bir Avrupa vatandaşlığı yaratılması fikri, ilk olarak 1970'li yıllarda ortaya çıkmıştır. Bu dönemde AET, ekonomik bütünleşmeye verdiği önem neticesinde, üye devlet vatandaşlarına dar kapsamlı bir Pazar vatandaşlığı tanımıştı. AET'nin uluslararası alanda sesini dünyaya daha etkin bir şekilde duyurabilmek için üye devlet vatandaşlarının yardımına gereksinimi vardı. AET, gelecekteki siyasal bütünleşmesini kolaylaştıracak bir Avrupa kimliği yaratma düşüncesindeydi. Avrupa vatandaşlığı bu bağlamda, Avrupa kimliği yaratma projesinin bir parçasını oluşturmaktaydı. 1980'li yıllarda, Avrupa vatandaşlığıyla Topluluk vatandaşlarına sadece onlara özgülenmiş bir takım temel haklar tanınması gündeme gelmiştir. Topluluk organları ve siyasetçiler bu konuda çeşitli raporlar hazırlayarak, değişik görüşler öne sürmüşlerdir. Avrupa vatandaşlığı, 1993'te Maastricht Antlaşması ile resmi olarak Topluluk hukukunda yerini almıştır. Günümüzde Avrupa vatandaşlığı, hem sosyal, hem de siyasal vatandaşlığı kapsamaktadır. Avrupa vatandaşlığı, klasik anlamdaki modern ulus devlet vatandaşlığından farklıdır. Avrupa vatandaşlığı, üye devlet vatandaşlıklarına bağlı olarak kazanılmakta ya da kaybedilmektedir. Bu durumda, Avrupa vatandaşlığı, daha çok sembolik bir niteliğe sahiptir. Avrupa vatandaşlığına bağlı haklar, AB sınırlarında serbest dolaşım ve yerleşim hakkı; AP seçimlerinde ve yerel seçimlerde seçme ve seçilme hakkı; AP'na dilekçe verme ve Ombudsman'a başvurma hakkı ile üçüncü devletlerin topraklarında diplomatik ve konsolosluk korumasından yararlanma hakkından oluşmaktadır. Bu haklara ilişkin Topluluk mevzuatında gerek ATA'da, gerekse ikinci hukukta pek çok düzenleme yer almaktadır. Avrupa vatandaşlığı kavramının gelişmesinde ATAD'ın konuyla ilgili içtihadlarının da büyük etkisi vardır. Avrupa vatandaşlığının geleceği, tamamıyla AB'nin siyasal bütünleşmesini tamamlamasıyla yakından ilgilidir. Üye devletler egemenlik yetkilerini Birliğe devrederek, siyasal bütünleşmeyi tamamlamadıkları sürece, Avrupa vatandaşlığı, üye devlet vatandaşlıklarının gölgesinde bir ikincil vatandaşlık olmaktan öteye gidemeyecektir. Avrupa vatandaşlığı, ancak bu şekilde gerçek anlamda bir vatandaşlık olarak değer ifade edecektir.
From acceptance to rejection: Two critical moments of the early history of the Turkish-EEC relations, 1959 and 1979

Bu tez uzun bir gelenek haline gelmiş olan batılılaşma projesi kapsamından, (projenin tepe noktası Avrupa Ekonomik Topluluğu'na 1959 yılında yapılan başvurudur) 1978 yılında önde gelen siyasi aktörlerin neden AET ile ilişkileri dondurdukları sorusunu araştırmaktadır. Bu bağlamda, araştırma, AET ile ilişkiler karşısındaki bu olumsuz siyasi seçimlerin, 1960'lardan başlayarak ama büyük ölçüde 70 Terde hem toplum hem de devlet düzeyinde artmış bir batı karşıtlığının temel bir sonucu olarak ortaya çıktığını öne sürmektedir. Batı karşıtlığı, onu belirleyen iki temel faktörle açıklanacaktır. Birincisi yapısall faktör, ki bu faktör tarihsel olarak batı karşıtlığının Türk toplumunda içkin olarak var olduğu anlayışına dayanmaktadır. Bu anlayış, batılılaşmayı bir bütünleştirici devlet politikası olarak izleyen merkezi bürokratik elitle, çevre halkın bir zıtlaşmasını ifade etmektedir. İkinci faktör olan konjonktürel faktörler özellikle 1970- 1980 döneminde batı karşıtlığının artmasında belirleyici olan dört ana nedenle açıklanacaktır. Bunlar sırasıyla ekonomik nedenler; Türkiye ve AET'nin uyumsuz ekonomi politikaları ve Uluslarası siyasi ekonomide meydana gelen olumsuz gelişmelerin sonuçlan; ikincisi dış politika nedenleri; özellikle Kıbrıs meselesi ve onu takip eden Amerikan ambargosunun Türkiye üzerindeki olumsuz sonuçlan; üçüncü olarak siyasi nedenler, çok partili sisteme geçiş ve de seçim sisteminin değişmesi ile birlikte radikal partilerin Türk siyasi hayatına girişi ve son olarak ideolojik-kültürel nedenler ki bunlar, 1961 anayasasının sağladığı özgürlükler ortamı ile halkın radikal ideolojik hareketler çevresinde mobilize olması konularına işaret etmektedir.
Avrupa Birliği'nin enerji politikası sorunsalı, artan enerji bağımlılığı ve Türkiye'nin rolü

Bu çalışma üç ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, kavramsal ve tarihi boyutlarıyla enerjinin tanımı, sınıflandırması ve dünya enerji tüketimi başlığı altında enerjinin tanımı, önemi, tarihsel gelişimi ve geleceği, enerji ve enerji kaynaklarının türleri ve coğrafi dağılımı gibi enerjinin küresel boyutu ele alınmıştır. Çalışmada uluslararası sisteme daha fazla etkisi olan petrol ve doğal gaza diğer enerji biçimlerine göre daha geniş yer verilmiştir. Tezin ikinci bölümünde sınırları bütün Avrupa'yı kapsayacak şekilde genişlemiş bulunan AB'nin ileride karşılaşacağı ve Birliğin yumuşak karnı olarak nitelendirilen enerji darboğazına karşı AB genelinde uygulanan politikaların neler olduğu ve enerji arz güvenliğinin sağlanmasına yönelik olarak Birliğin uluslararası platformlarda yapmış olduğu girişimlerin neler olduğu ortaya konmuştur. Tezin üçüncü ve son bölümünde AB'nin ihtiyaç duyduğu enerjinin kesintisiz olarak tedarikinin sağlanabilmesi için Hazar Havzası ve Orta Asya enerji hammadde kaynaklarının çoklu boru hatları politikası bağlamında Avrupa'ya taşınması hususunda Türkiye'ye biçilen role yer verilmiştir.
Avrupa Birliği ülkelerinde ve Türkiye'de engellilere yönelik bakım politikaları ve uygulamaları

Engelli bireylerin, engellilik durumunun ağırlığı ya da türüyle ilişkili olarak, günlük faaliyetlerini yerine getirmede ve toplumsal yaşama katılımdaki en önemli ihtiyaç alanlarından biri özel bakım desteğidir. Bakım, temel bir ihtiyaç olmasının yanı sıra bir sosyal hak ve insan hakkıdır. Bu haktan yararlanma imkanı, sosyal politikaların bir parçası olan bakım politikaları ve hizmetleriyle doğrudan ilişkilidir. Bakım politikaları, temelde ülkelerin ulusal refah rejimleri ve sosyal politika yaklaşımlarına göre şekillense de uluslararası düzenlemelerden ya da ulusüstü ortaklıklardan da etkilenmektedir. Bu tez çalışmasında, İsveç, Danimarka, İtalya, Slovakya, Estonya ve Malta olmak üzere farklı refah geleneklerine sahip altı Avrupa Birliği ülkesinin ve aday ülke statüsündeki Türkiye'nin, engelli bakımına ilişkin hizmet ve politikaları, finansman odağından hareketle incelenmektedir. Araştırmanın temel sorusu, ilgili ülkelerin engelli bakımını bir sosyal hak olarak tanıma ve uygulamaya geçirme konusunda birbirlerinden ne ölçüde farklılaştıkları ve Türkiye'nin de AB üye ülkeleri ile karşılaştırıldığı bu çerçevede nereye oturduğudur. Engellilerin ve haklarının uluslararası alandaki yasal temsilcisi olan Birleşmiş Milletler Engelli Hakları Sözleşmesi'nde (2006) ve Sözleşme'nin bir tarafı olan Avrupa Birliği'nin mevzuatında yer verilen yol gösterici ilkeler, çalışmada bakım politikalarının değerlendirilmesinde gözetilecek standartlar olarak benimsenmektedir. Her ülkede bakım politikalarının, öncelikle ulusal mevzuatları belirleyici olsa da, BM Sözleşmesi ve AB'deki gelişmeler ile güdümlü süreçler geçirdiği görülmektedir. Bakım hizmetleri benzer türde olsa da uygulama şartları, kapsamı ve niteliğinin ülkelerin refah yaklaşımlarıyla ilişkili olarak farklılaşmaktadır. Çalışmada farklı engelli bakımı sistemlerinin karşılaştırılarak incelenmesi sonrasında, Türkiye nezdinde konuya ilişkin olası sorun alanları tespit edilerek, sunulabilecek iyileştirici öneriler tartışılmaktadır.
Perceptions of feminist organizations regarding the EU's role in the Turkish women's movement

Türkiye uluslararası endeksler üzerinde sürekli düşük sıralamalar da yer almakta ve Türkiye'deki üst düzey yöneticiler de cinsiyet eşitliği kavramını sorgulayan demeçler vermekte iken, Türkiye'de kadın hakları 100. yılını doldurduğu 2014 itibari ile kadınların üçüncül örgütler ve hayatın tüm yönlerin de elde ettikleri kazançlar bakımından bir ikilem oluşturmaktadır. Böyle bir ortamda, feminist örgütlerin ve Türk kadın hakları üzerinde çalışan ana aktörlerin Avrupa Birliği'nin hareket içerisindeki yerine dair nasıl bir bakış açısına sahip olduğu sorusu önem teşkil etmektedir. Bu soruna yaklaşırken, yarı - yapılandırma tekniği ile ve sosyolojik kurumsallaşma kavramlarını kullanarak, derinlemesine üç farklı feminist örgüt aktivisti ile bağlantılı mülakatlar ile, bu tez AB'nin bir normatif güç olarak ele alındığını ve Türk kadın hakları hareketinin yayılımı bakımından AB'ye bağımlı olduklarının kanaatine varmıştır. Bu tez, ayrıca, Türkiye-AB ilişkilerinin yıllara göre ilerleyişi ve feminist örgütlerin faaliyet gösterdiği ortamı şekillerinden toplumsal söylemin gelişmekte olan tahkiyesi gibi dış faktörleri de dikkate almaktadır.
Public support for European Union membership in Turkey between 2005-2014

Türkiye-AB ilişkileri konusunda kamu görüşünün ve bunun şekillenmesinin yakın zamana kadar araştırmalarda göz ardı edildiği görülmektedir. Mevcut araştırmalar kamu görüşünü bireysel düzeyde şekillendiren faktörlere değinse de, bu tez buna alternatif bir yaklaşım getirerek, kamu görüşü şekillenmesinde ülkedeki ekonomik büyüme, milli hükümete ve parlamentoya güven eğilimleri faktörlerinin yanı sıra hükümet müesseseleri ve politik elit tarafından sunulan politik ipuçlarının da oldukça etkili olduğunu savunmaktadır. Türkiye'de AB üyeliği ile ilgili halk desteğinin yıllar içinde düşüşü analiz edilerek, kamu görüşü ile verilen önermeler arasındaki karşılıklı ilişkiye ışık tutmak amacı ile ilgili dönemdeki eğilimler incelenmiştir. Politik elitin politika oluşturmasında etkili olan iç ve dış faktörleri incelemek üzere, Türkiye'nin AB'ye üyelik projesinin tarihsel arka planına değinilmiş, aynı zamanda dönemin politikacıları tarafından yapılan söylemler kamu görüşü şekillenmesinin elit mesajlarıyla ilişkisinin ortaya konması amacıyla ele alınmıştır. Böylece, bu tez Türkiye'nin AB'ye üyeliği süreci ile ilgili kamu görüşü analizine katkıda bulunmayı amaçlamaktadır. Bunun için 2005- 2014 yıllarını kapsayan Avrobarometre kamuoyu anketlerinden yararlanılmıştır.
Genişleme politikasında insan hakları koşulunun etkisi: Bulgaristan, Romanya ve Türkiye örneği

Bu çalışmanın amacı, insan haklarına dayalı genişleme politikasının ülkeler üzerindeki etkisinin incelenmesidir. Bu çerçevede, öncelikle Bütünleşmede insan hakları kavramının nasıl bir gelişim gösterdiği incelenmiş, daha sonra dış politikada insan hakları hükmünün doğuşu genişleme politikasına açıkça dahil oluşu ele alınmıştır. Üçüncü bölümde bu etkinin daha iyi anlaşılması için Bulgaristan, Romanya ve Türkiye örnekleri üzerinde durularak ülkelerin gerçekleştirdiği reformlar ve kat etmeleri gerek yollara değinilerek, son bölümde bu etki değerlendirilmiştir. Çalışmada, genişleme politikasının insan hakları koşuluna dayanmasının ülkelerdeki uygulamalara pozitif etki ettiği ancak, AB'nin iç politikası ve dış politikası arasındaki tutarsızlığın bu etkiyi güçsüzleştirdiği savunulmaktadır.
21. Yüzyılda Euro

YÜKSEK LİSANS TEZ OZU 21. YÜZYILDA EURO SEVDA PINAR GÜVEN iktisat Teorisi Bilim Dalı İstanbul Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, 2002 Danışman: Prof. Dr. İsmet Doğan Kargül Avrupa Para Birliği ve Euro'nun, Avrupa Birliği'nde siyasi ve ekonomik birliği sağlamadaki önemi ve yaşayan örnek Euro'nun, Yirmi birinci Yüzyılda rolü üzerine yapılmış olan bu çalışmada, Euro'nun doğuşunu hazırlayan faktörle, gelişim aşamaları, Euro'nun işleyişi, kurumları ve mekanizması üzerinde durularak, tek para birimi Euro'nun göstereceği performansa göre yani güçlü ya da zayıf para olma durumuna göre, Avrupa Birliği ülkelerinde ve diğer ülkelerde yaratacağı muhtemel ekonomik ve siyasi etkiler incelenmiştir. Euro ve Euro'nun temsil ettiği ekonomik ve Parasal Birlik, Avrupa Birliği bütünleşme sürecinde tarihi bir dönüm noktası olarak kabul edilmektedir. Avrupa, Euro ile uluslararası politik ve ekonomik ilişkilerde çok daha büyük ağırlığa sahip olmayı hedeflemektedir ve zaman içinde Euro'nun bir rezerv, yatırım ve işlem parası olarak gelişmesi beklenmektedir. Yirmi birinci Yüzyıl güçlü dolar ve güçlü olma iddiasındaki Euro arasında çekişmelere sahne olacaktır. Bu devrimin gerçekleşmesiyle Türkiye'de de eğitim, vergi, sosyal sigorta, hukuk ve anayasa reformları yapma gereği duyulacaktır.
Suriye krizi sonrası AB mülteci politikasının uygulanmasındaki zorluklar ve Türkiye- AB ilişkilerine yansıması

Bu araştırmada AB'nin ortak mülteci politikalarının uygulanmasındaki zorluklar ve AB ülkelerinin mülteci krizi konusundaki fikir ayrılıklarına değinilerek özellikle 2015'te Türkiye üzerinden Yunanistan'a düzensiz geçişlerin artması nedeniyle Türkiye AB arasındaki stratejik yakınlaşma analiz edilmektedir. AB ve Türkiye'nin mülteci krizi konusundaki stratejik işbirliği ve karşılaşılan zorluklar değerlendirilmiştir. Türkiye'de mülteci sorunuyla ilgilenen sivil toplum örgütleri ve vakıfların temsilcileriyle derinlemesine görüşmeler yapılarak AB mülteci politikasına bakışları, mültecilerle ilgili yaptığı etkinlikler ve mülteci krizinin AB Türkiye ilişkilerine yansımalarını nasıl değerlendirdikleri analiz edilmiştir.
Avrupa Birliği enerji politikaları bağlamında Türkiye'nin jeopolitik önemi

Enerji, tarih çağlarından günümüze kadar yaşamımızın vazgeçilmezi olarak daima karşımıza çıkmış ve hayatımızda önemli bir yer kaplamıştır. Doğanın insanoğluna sunduğu çeşitli enerji kaynaklarını ittifaklar, ülkeler, bölgesel yönetimler, hükümetler elde etmek için küresel ve bölgesel arenada tarih boyunca gerek sert gerekse yumuşak güç unsurlarını kullanarak, gerek realist gerekse liberal tavır takınarak savaşmışlar ve halen savaşmaktadırlar. Günümüzde dünya ekonomisinin en büyük gelir kaynağı olan enerji kaynakları, gündelik hayatımızın sürdürülmesinde ve toplumların refah seviyesinin arttırılabilmesinde büyük bir öneme sahip olmaya devam etmektedir. Ülkeler, artan enerji taleplerini karşılama konusunda mevcut enerji kaynakları ile zorluklar çekmektedir. Bu nedenle enerji arz güvenliği, ülkeler açısından önemli bir konuma gelmesinin yanı sıra özellikle son yıllarda sürdürülebilirlik, güvenlik, istikrar ve dış politika ile beraber söz edilen bir kavram haline gelmiştir. Hızla büyüyen dünya ekonomisi, enerji kaynaklarının coğrafi dağılımlarının eşit olmaması ve teknolojik gelişmelerin küresel ölçekteki etkileri enerjinin gelecekteki konumunu oldukça güçlendirmektedir. Bu çalışmamda; uğruna savaşlar verilen, büyük can kayıplarının yaşandığı savaşlara sebep olan enerji kaynaklarının Avrupa'da nasıl bir öneme haiz olduğunu, elde edilmesi için yakın tarihten günümüze kadar Avrupalı ülkelerin neler yaptıkları ve bu süreçte Türkiye'nin nasıl bir yol izlediği anlatılmaktadır.
Türkiye-Yunanistan arasında Ege sorunu ve AB üyelik sürecine etkisi

Ege denizi hemen hemen her yönüyl Türk YUnan ilişkilerindeki başlıca sorunlardan birini teşkil etmektedir. Türkiye ve Yunanistan arasındaki uyuşmazlık olarak değerlendirilen ve olası bir sıcak çatışma riskini barındıran bu konular, sadece bu ülkeleri değil, aynı zamanda ittifak içerisinde oldukları ülke ve örgütleri de yakından ilgilendirmektedir.
Changing patterns of German policy towards Turkey's accession to the EU: 1960's to the present

Alman ikinci dünya savaşı öncesi ve sonrası, Soğuk Savaş öncesi ve Berlin Duvarı'nın yıkılmasıyla simgeleşen Soğuk Savaşın sonu sonrası birçok siyasi paradigma geliştirmiştir. Almanya'nın Osmanlı Devleti döneminden beri Türkiye ile siyasi ilişkileri bulunmuştur. Avrupa Birliği'nin ilk nüvesi olan Avrupa Çelik ve Kömür Topluluğundan beri Almanya'nın AB siyasetinde önemli değişiklikler yaratabilecek gücü olmuştur. Türkiye de 1959 yılındaki başvurusundan beri AB ile sıcak ilişkilere girmiş, girmiş olduğu bu ilişkide Almanya siyasetinin tavrı çok belirleyici olmuştur. Bu tezde Alman siyasetinin bu önemli belirleyici rolünün zaman içerisindeki izlerine temas edilmiş, özellikle 1960 sonrası dönemine odaklanılmıştır. Bu odağı belirginleştirmeye çalışırken ilkin Avrupa Birliği fikrinin ve varlığının tarihi süreci ele alınmış, Avrupa Birliği siyasetini oluşturan temel kurumların durumu ve rolü ortaya konulmuştur. İkinci bölümde Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne dahil olma isteği ya da yerine göre zorunluluğu ve serüveninin tarihi özellikleri açıklanmıştır. Son bölümde ise Almanya ve Türkiye ilişkilerine yoğunlaşılmış, güncel temasa kadar Alman siyasetinin Türkiye ile olan ilişkilerine ve Türkiye'nin AB'ye katılım sürecinde izlediği siyaset irdelenmiştir.
Arap Baharı sonrasında Avrupa Birliği'nin Akdeniz politikası

Arap Baharı, Ortadoğu ve Kuzey Afrika bölgesini etkileyen son dönemdeki en önemli demokratikleşme hareketlerinden biridir. Arap Baharı'na pek çok aktör gibi hazırlıksız yakalanan Avrupa Birliği bölgeye yönelik dış politikasını yeniden şekillendirmek zorundadır. Yıllardır istikrar destekçiliği dolayısıyla bölge hükümetlerine destek veren Avrupa Birliği, bölgeye demokrasi ihraç edemediği gibi bölgeden istikrarsızlık ithal etmeye başlamıştır. Bu tezin amacı; Avrupa Birliği'nin önemli dış politika araçlarından biri olan Akdeniz Politikası'nın Arap Baharı'ndan nasıl etkileneceğini incelemeye yöneliktir. Tarihsel gelişim süreci içerisinde Akdeniz Politikasının eksiklikleri ve sürecin baltalanmasına sebep olan unsurlar masaya yatırılacaktır. Bununla birlikte, bölgede istikrarın tesis edilmesi için AB'nin izlemesi gereken rota konusunda da çıkarımlarda bulunulacaktır.
Avrupa Birliği'nin Kafkasya politikası (1993-2008)

Bu çalışma, Avrupa Birliği'nin Kafkasya'ya yönelik politikalarını incelemek amacıyla yapılmış bir çalışmadır. Soğuk Savaş sonrası değişen dünya düzeniyle birlikte, devletler de pek çok alanda politikalarını bu yeni konjonktüre göre ayarlamak zorunda kalmışlardır. Son genişleme dalgalarıyla birlikte sınırları iyice genişleyen ve eski SSCB'den arda kalan sorunlu bölgelerle sınırdaş duruma gelen Avrupa Birliği de, küresel aktör olma iddiasını gerçekleştirmek için özellikle güvenlik ve enerji gibi konularda politikalarını tekrar şekillendirme gereği hissetmiştir. Bu anlamda Kafkasya Bölgesi'nde, Avrupa için önemi gittikçe artan bölgelerden birisi olmuştur. Bu çalışma AB'nin Kafkasya'ya ilgisinin sebeplerini araştırmakta ve bunun neticesinde bölgeye yönelik olarak uyguladığı politikaları ortaya koymaktadır. Bu kapsamda; TACIS, TRACECA, İNOGATE gibi projeler ve AB'nin bölge devletleriyle yürüttüğü ikili ilişkiler ele alınmıştır.
Türkiye'nin Afganistan politikasının Türkiye-Avrupa Birliği ilişkileri açısından önemi

Türkiye'nin Avrupa Birliği macerası yarım asrı aşmıştır. İlişkiler 1959 yılında ortaklık başvurusuyla başlamış, Türkiye 1987 yılında üyelik başvurusunda bulunmuş ve 2005 yılında üyelik müzakereleri başlamış olsa da bu süreç hala olumu olarak sonuçlanmamıştır. Türkiye'nin üyelik statüsüne yükselememiş olmasında Kıbrıs sorunu başta olmak üzere birçok neden gösterilmiştir. Realist açıdan bakacak olursak, uluslararası ilişkiler dinamik ve değişken olmanın yanı sıra çıkar ilişkisidir. Uluslararası ilişkilerde uluslararası aktörler olan devletler ve uluslararası örgütler her zaman kendi çıkarlarını maksimize etmeye çalışırlar. Faydalarının maliyetten daha üstün olacağı ilişkilerde aktörler o ilişkiye mutlaka meşruluk payı kazandırma çabasındadır. Böylece uluslararası aktörlerin birbiriyle olan ilişkilerini farklı faktörler şekillendirebilir. Uluslararası ilişkilerin dinamik ortamında Türkiye-AB ilişkileri tartışılırken, 2001 yılı sonrası global güvenlik sorununun ön plana çıkmasıyla birlikte Afganistan gündemden düşmeyen ülke haline gelmiştir. Egemen devletler ve uluslararası örgütler Afganistan operasyonunda yer alırken Türkiye ve AB de bunlara dahildi. Afganistan 2001 sonrasında AB ile Türkiye'yi daha da yakınlaştıran ve aynı platformda işbirliği yapmaya zorlayan yeni bir alan haline geldi. Güvenlik analizi bakımından ise, çağımızda klasik güvenliğin savunduğu devletin güvenliğinden yeni güvenlik analizinin önemli konularından biri olan insan güvenliği daha çok ön plandadır. Bu çerçevede her ne kadar Türkiye'nin Afganistan politikası Türkiye'nin Avrupa Birliği üyeliği yolunda katkı sağlayacak olsa da, Afganistan'ın güvenliği özellikle Afgan halkının güvenliği daha da önem arz etmektedir. Uluslararası ilişkiler disiplininde en önde gelen teorilerden realizm, aktör eylemlerinin çıkar odaklı olduğu ve fayda-maliyet analizi doğrultusunda birbirleriyle ilişki kurduklarını savunmaktadır. Disiplinin önde gelen diğer teorisi liberalizm ise uluslararası ilişkilerde sadece devletlerin değil belki diğer uluslararası kuruluşların da önemli olduğu yaklaşımına dayanmaktadır.
Rethinking european integration process in the light of crises

Bu tez Avrupa Birliği'nin entegrasyon süreçlerini, altmış yıllık geçmişşi boyunca yaşanan Avrupa Birliği'nin kümülatif krizleri ışığında analiz eder. Bu şekilde krizlerin Avrupa siyasi işbirliği projesindeki önemini ortaya koymaktadır. Bu amaçla, farklı nedenlerden kaynaklanan entegrasyon krizlerinin tarihsel bakış açısı içerisinde incelenmesine yönelir. Böyle bir inceleme, Avrupa siyasi projesini kritik dönüm noktalarına götüren krizlerin birikimini somut bir tablo içinde ortaya koyar. Son olarak, bu tez AB'nin iç ve dış krizlerini sorgular. Bu tez, AB'nin krizlerinin gelecek derinleşme ve genişleme perspektifleri açısından önemli bir katalizör olduğunu savunmaktadır. AB genelindeki tartışmalar 'bütünleşme' odaklı konulardan 'dağılma' tartışmalarına kayarken, AB kendini kriz zinciri içerisinde bulmuştur. Buna istinaden, bu tez, krizlerin üstesinden gelme inisiyatiflerinin AB'nin entegrasyon hızını büyük oranda yavaşlattığını savunur.
Civil society as a driving force for Turkey's accession to the European Union

Bu tez, katılım öncesi dönemde Avrupa Birliği'nin Türkiye'deki demokratikleşme süreci için tetikleyici olma rolünü ne derece başardığını incelemektedir. Bu çalışma, kavramsal olarak zayıf ve etkisiz olarak nitelendirilen Türk sivil toplumunun güçlendirilmesine katkı bağlamında Avrupa Birliği sivil toplum politikalarının etkisinin önemli olduğunu iddia etmektedir. Bu iddia ile bağlantılı olarak, daha önce Avrupa Birliği fonlu hibe kazanmış olan 3 sivil toplum kuruluşu seçilmiş ve bu 3 kuruluş ile ilgili olarak Avrupa Komisyonu'nun Türkiye'nin üyelik başvurusunu dikkate aldığı 1999 Helsinki Zirvesi'nden 2011 Genel Seçimlerine kadar olan dönemi kapsayan süreç ile ilgili yazılı basın taraması yapılmıştır. Bu çalışma sayesinde, Avrupa Birliği finansmanlı hibe programları kapsamında fon alan sivil toplum kuruluşlarının Türkiye'nin demokratikleşme sürecine ne derece katkı sağladıklarının gözlenmesi amaçlanmıştır.
Türkiye-Avrupa Birliği ilişkilerine Fransa'nın etkisi

Türkiye Avrupa Birliği ilişkilerine Fransa'nın etkisini Soğuk Savaş dönemi ve Soğuk Savaş sonrası dönem olarak iki süreçte ele almak gerekir. Soğuk Savaş döneminde Fransa, Avrupa bütünleşmesi sürecinde Türkiye'yi desteklememiş ancak Türkiye'ye açıkça karşı da çıkmamıştır. Fransa, Soğuk Savaş'ın sonlarına doğru Kıbrıs sorunu ve Ermeni Soykırımı konularında Türkiye'ye muhalif bir politika içine girerek hem Türkiye - Fransa ilişkilerini hem de Türkiye AB ilişkilerini etkilemiştir. Soğuk Savaş'ın sona ermesiyle beraber Fransa Kıbrıs ve Ermeni sorunlarına ek olarak Türkiye'nin dini, kültürel ve tarihsel farklılıklarını ön plana çıkaran bir ülke olmuştur. 2007- 2012 yılları arasında Fransa Cumhurbaşkanı Nicolas Sarkozy ise bu farklılıkları açıkça ortaya koyarak Türkiye'nin AB ile müzakere sürecini yavaşlatmıştır. Sarkozy, Türkiye'nin AB katılım müzakerelerindeki 5 başlığı askıya alarak ilişkilere zarar vermiştir. Mayıs 2012'de Fransa Cumhurbaşkanı olan François Hollande ise kimlik farklılıklarını gündeme getirmemekte ve Türkiye-AB ilişkilerini Sarkozy dönemine nazaran daha olumlu katkı sağlamaktadır. 2015 yılına gelindiğinde devam etmekte olan Suriye'deki iç savaştan kaynaklı sığınmacı sorunu Fransa ve AB'yi Türkiye'ye yakınlaştırmıştır.