turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk resminde mimari yaklaşımlar

Türk resminde 13. yy'dan 19. yy' kadar varlıgını korumus olan minyatür sanatındamimari yapılar kullannılmalarının asıl amacı o günün kosullarını belgelemesidir. Bu belgecianlayıs içerisinde Osmanlı'nın ele geçirdigi sehirleri, kasabaları, kentleri tasvir etmenin yanısıra o dönemdeki padisahların yasam tarzını ve zaferlerininde kalıcılıgınısağlam aktadırlar15. yy'da Rönesans'da bilimsel perspektif bulunmuştur. Rönesans dönemisanatçıların eserlerinde perspektif kurallarına uyarken minyatür sanatındaki yapılardabilimsel perspektifi uygulamadıkları görülmüstür. Minyatür'deki mimari yapılarda nakkaslarınyapıya kusbakısı bakarken aynı zamanda yapının asıl vurgusunu vermek için öndendeçizmislerdir. Minyatür resmi 18. yy'ın ikinci yarısında yerini duvar resmine bırakmıstır.18. yy ve 19. yy Osmanlı'daki Avrupalılasma mimaride yeni biçimlerin ortaya çıkmasına neden olmustur. Mimaride ortaya çıkan tavan etekleri, dar seritlere duvar resimleri uygulanılmayabaslanmıstır. Bu mimari formların içindeki kompozisyonlarda genellikle figürsüz sadecemanzaralara ve anıtsal yapılara yöneldikleri görülmüstür. Duvar resimlerinde karsımıza çıkan mimari yapılarda perspektif minyatürleden bir adım öndedir.1793- 94 tarihinde askeri okul olan Mühendishane-i Berri-i Hümayun'da askerlere resim dersleri verilmeye baslanmıstır. Türk resminde bir ilk olan bu okuldaki resim derslerinin asıl amacı askerlere perspektif bilgisini vermek ve bunun sayesinde askerlerin arazileri dogrutanımalarının sonucunda daha iyi bir asker olmasıdır. Türk resminde tuval resminin gelisiminebaktıgımızda ilk uygulamaların askeri kusaklar tarafından yapıldıgıdır. 3 Mart 1883 yılın da Türk resmi akademik bir anlayısa yönelir. Sanayi-i Nesife Mektebi ile birlikte manzara resmi yerini figür resmine bırakmıstır. Osman Hamdi ve Sanayi-i Nefise Mektebi mezunlarının mimari yapılara öncelik verdikleri görülmektedirOsman Hamdi'dekimimari yapılar figürü dekorasyon olarak tamamlar. Osman Hamdi'nin Oryantalist tarzıDogu'nun kültürünü yansıtması için büyük ebatlı kompozisyonlarında camiler ve türbeleri ele almıstır. Sanayi-i Nefise'den ilk dönem mezun olan sanatçıların çogunda abidevi yapılarayöneldigi ama Foto-Yorumcuların aksine farklı üsluplar gelistirmisler ve bu yapılara kimlikkazandırmıslardır1940'lardan sonra baslayan öz kültür degerlerini koruma ve yansıtma çabaları Yeniler ve Onlar grubunun da temel amaçları olmustur.1950'lerden sonrası Türk resminde soyut egilimler baslar. Minyatür sanatından1950'lere kadar olan dönemde sanatçıların yapıtlarında kendi kültüründen beslendiklerigörülür. Bu kültür zenginliginin mimari yapıların güzel ve ihtisamını vurgulanırken, sanatçı üzerindeki etkisi dönemsel özellikleri ile farklı açılımlar göstermistir.
Photography as the writing of light

Işığın Yazısı Olarak Fotoğraf Olgu Aytaç Grafik Tasarım Bölümü Yüksek Lisans Tez Yöneticisi: Yard. Doç. Dr. Lewis Johnson June, 2000 Bu çalışmada, fotografik imgeleme ilişkin bir takım eleştirel söylemlerin araştırması yapılıp, Fransız filozof Jacques Derrida'nın öne sürdüğü yapıbozumcu okuma stratejileri yardımıyla fotoğraf imgesinin olası bir yeniden okuması sunulmaya çalışılmıştır. Asıl amaç, fotografik imgenin, çoğu zaman kategorik sınıflandırmalar ya da sözü geçen söylemler tarafından göz ardı edilen içsel özelliklerinin izini sürerek, imgenin deneyimi hakkında ipuçları vermektir.
İstanbul tasarım bienali örneğiyle bir bienal planı

Amacı bir tasarım bienali önerisi geliştirmek olan bu çalışmada söz konusu amaca yönelik olarak bienal kavramının doğuşu ve gelişimi hem uluslararası hem de ulusal düzlemde incelenmiştir. Bu kapsamda İstanbul Kültür Sanat Vakfı'nın düzenleyicisi olduğu uluslararası İstanbul bienalleri ve tasarım bienalleri doğuşundan günümüze kadar geçirdikleri süreç içinde temaları ve belli başlı işleriyle incelenerek bienal tasarımının ardından yatan mantığa ulaşılmaya çalışılmıştır. Daha özelde özellikle İstanbul Tasarım Bienallerinin konu alan bu çalışma araştırma modeli bakımından açıklayıcı, keşfetmeye dönük, veri toplama yöntemi olarak kaynak taraması içeren nitel bir yapıya sahiptir. Çalışmanın ortaya koyduğu sonuçlara göre bir tasarımın bienalinin plan aşamasından hayata geçirilmesine kadar süreç konunun belirlenmesi, ekibin oluşturulması, mekanın seçilmesi, sanatçıların belirlenmesi ve sponsorluk aşamalarından oluşmaktadır. Bu aşamalar ışığında önerilen bienal planı da çalışma da açıklanarak son bölümde çalışmanın konusuna ilişkin sonuçlar tartışılmakta ve önerilerde bulunulmaktadır.
Çağdaş sanatta boşluk kavramı minimalizm-mistisizm ilişkileri

'Çağdaş Sanatta Boşluk Kavramı, Minimalizm-lVlistisizm İlişkileri' adlı bu çalışmada, ilk olarak boşluk kavramı ve boşluğun anlamı bilimsel olarak incelendi. Algılanabilir en büyük boşluk olarak evrene, inançlar sistematiğindeki mistik yaklaşımlar ve bu yaklaşımların minimalist eğilimler içindeki etkilerine sanatsal açıdan örneklerle bakıldı. Minimalizm ve Mistisizmin açıklamalarının ardından, yine sadeleşme ve tinsel bağlamda, başlangıçtan bugüne sanat anlayışı tarihsel bir bakış içinde irdelendi. Son Buzul Çağından önce alet yapmaya başlayan insanın zaman içindeki gelişimi, Tanrı fikrinin ortaya çıkmasıyla oluşmaya başlayan mistik yaklaşımlar ve bunların sanata etkileri etüt edildi. Tezin gelişiminde, İnançlar sistematiğinde boşluk kavramı, minimalist eğilimler ve mistisizmin açıklamalarıyla sanatta kullanımına, inançlar sistematiklerinde gerçekleşen sadeleşme ve arınmanın sanata etkilerine örneklerle bakılırken, dinlerin soyutlama ve sadeleşmeyi getirdiği öne sürüldü. Son bölümde, çağdaş sanatta boşluk kavramı, minimalist eğilimler ve mistisizm açısından incelenmiştir. Yine bu bölümde, iki alt başlıkla, önce çağdaş Türk sanatına sadeleşme ve mistisizm bağlamında bakılıp, son olarak dini açıdan yasak olan resmin, Türklerde dini resimler olarak nasıl ortaya çıktığına ve nasıl kullanıldığına örneklerle bakılmıştır. [V
Bir yaşam öyküsünün plastik yorumu-Mozart (1756-1791)

öyküsü, bilinen anlamiyla tanimlayacak olursak, yasanmis bir sürecinözetinin kaleme ya da filme alinmasiyla belgelenmesi ve yorumlanmasidir. Bir yasam öyküsünü yorumlamanin çesitli yöntemleri vardir, romanlar, görselyada yazinsal biyografiler, belgeseller, sanat filmleri, resimler, hatta heykeller. Bir yasam öyküsü heykel yoluyla anlatilacak ise, üç boyutta, ritm, süreç, eszamanlilik, ardisik zaman gibi kavramlar gündeme gelir. Üç boyutlu anlatim, sanatçinin plastik yorumuna ve plastik olma özelliginigüçlendiren önemli etkenlere sahiptir, örnegin, yasami yorumlanan kisi ileyorumlayanin arasinda kurulan bag gibi. Bu yapitta, Mozart'in hayatini ele alarak, biyografik özellik tasimasininyaninda, müzigi de hissettiren bir tat verilmek istendi. Üç boyutlu plastikte, hem öykü, hem de müzik ögelerinden yararlanarak, ve çok sayida figür kullanarak, figürün ifade yöntemlerine ve olanaklarina isaret etmek istedik.
Işık kırılmalarıyla biçim ve mekan yaratma

Işık yaşamdır. Çünkü canlı ve cansız varlıklar ışıktan can alır, görünür hale gelir. Işıksız bir dünya da karanlık hakim olur. Işık, güneşin merkezindeki hidrojen atom çekirdeklerinin birleşerek helyuma dönüşmesi sırasında ortaya çıkan enerji türüdür. Bu enerji parçacık özelliği göstererek dalgalar şeklinde ilerler. Dünyaya ulaştığında, insan düşüncesinin temelini oluşturan nesnelerin renkleriyle biçimleriyle görünmesini sağlar. Bu sayede ilk insanlar, nesneler arasındaki ilişkilerden kendilerine bir dil oluşturmuşlardır. Aslında dilde bir tür ışıktır. Dil sayesinde düşünme kapasitelerini artırarak, yaşamlarını sürdürmek için yeni düzenler oluşturmuşlardır Çalışmanın birinci bölümünde ışığın ve rengin yapısından bahsedilmiştir. Rengin insanlar üzerindeki etkisi fizyolojik, psikolojik ve kültürel yönden incelenerek örneklendirilmiştir. Işık öğesinin görsel sanatların başlangıcından bugüne kadar oynadığı rolleri bütün sanat dönemleri içersinde her sanat yapıtı için değerlendirmek, geniş bir alam kapsadığından dolayı çalışma genel olarak resim sanatı ile sınırlandırılmıştır. Işık ilk çağlarda kutsal bir varlık olması nedeniyle sembol olarak resimlerde yer almıştır. Ortaçağ da ise ışık metafizik düşüncelere göre betimlenmiştir. Bu dönem sanatçılarının resimlerinde ışığı betimlemede ki çözümü simge düzeyinde kalmıştır. Rönesans da ideal ışığın; empresyonizm de doğal ışığın kullanımı bu dönemlerin dünya görüşüne ve yaşam tarzlarına göre sanatçıların eserlerinde yer almıştır. Ekspresyonizm de ise rengin ışıklılığıyla duyguların parçalanışı betimlenmiştir. Kübizm, fütürizm ve orfizmin, nesneyi, zamanı ve ışığı parçalayışı atomun parçalanışıyla aynı döneme rastlamıştır. Bilimin ve teknolojinin gelişimi; üç akımın çalışmalarına yansırken, insanlar üzerindeki etkisi de ekspresyonizmin konusu olmuştur. Rayonizm; kübizmin nesnelerin ve nesneler üzerine düşen ışığın farklı yönlerden görünüşünü, fütürizmin ışığın ve nesnenin farklı zaman dilimlerindeki hareketini tek karede birleştirmesinden izler görünen bir akımdır. Ayrıca ekspresyonizm ve orfizmden de izler görülebilir. Bundan dolayı rayonizmle yapılan resimler arasında benzerlik vardır. Malewitsch, Lissitzky, Margritte, Rothko, Schoffer ve Flavin'in çalışmalannda ki ışık dönemin olaylarını ve gelişmelerini yansıtan özgün çalışmalardır. Işığın ve dilin yarattığı ortak alan resim çalışmalarında göze çarpmaktadır. Nesnelerin sınırlarını belirleyen çizgiler, bazen nesnelerin içinden geçmekte ve nesnenin rengini ortaya çıkarmaktadır. Çoğu zamanda nesnelerden geri yansımaktadır. Bu çizgiler ışık ışınlarım ve dilin sözcüklerini temsil etmektedir. Çünkü sözcükler ard arda söylenerek çizgisel bir şekilde ilerleyip diğer insanlara ulaşır. Yazı ve resim dilinde de işaretler ve formlar vardır. Bu benzerlikten başka, resim ve şiirin benzerliği havada titreşen sesler ve ışıkta kınlan renklerin ruhta içsellik kazandırdıkları şeyden ileri gelir.
Akira örnekleminde post apokaliptik toplum ve çevre tasvirlerinin siberpunk kültüründeki yeri

Japon toplumunda düşünce yapısı, yaşayışı ve inanış şekli olan Anime, özgün anlatım tekniği, karakterleri ve canlandırma tekniği ile büyük bir sanayi oluşturarak sanat akımı haline gelmiştir. Yapı taşları kendinden önceki kültürel geleneklerden oluşan Anime, ağırlıklı olarak Japon kültürü, yaşayış şekli ve davranış kültürü üzerine kurulmuş olsa dahi, işlediği konular açısından her yaş kitlesine hitap etmektedir. Bu evrensel anlatı şekli, kimi zaman izleyiciyi eğlendirirken kimi zaman ele aldığı konular açısından güncel olaylara yönelerek ve bilinçlendirerek izleyiciyi harekete geçirir. II. Dünya Savaşı esnasında Japonya'ya atılan atom bombaları, büyük bir yıkımın ardından hızla yeniden toparlanmaya çalışan Japonya'nın sanat üretimini etkilemiştir. Toplum Post Apokaliptik kavramını acı bir şekilde öğrenmiş ve çizilen mangalarda bir mihenk taşı olarak kullanmıştır. Teknolojideki ve bilimdeki gelişmeler, toplumun bilim kurguya olan ilgisini arttırmıştır. Bu kültürel referansların bir araya gelmesi ile, 3. Dünya Savaşı'nda yıkılan Tokyo'nun yeniden inşasını hayal eden Akira animesi çıktığı dönemde büyük yankı getirmiştir ve siberpunk kültürü için önemli bir eser bırakmıştır. Tez kapsamında Japon canlandırma sanatının ve bilim kurgu sinemasının seçkin örneklerinden olan Akira animesi incelenerek siberpunk kültüründeki yeri ele alınmıştır.
Dijital illüstrasyon tekniği ile tıbbi illüstrasyon süreci ve insan apendiküler iskelet kemikleri tıbbi illüstrasyon uygulamaları

Bilim, yayın ve reklam başta olmak üzere birçok alanda kullanılan illüstrasyon, günümüz tıp biliminde bir gereklilik haline gelmiştir. Tıp eğitimi başta olmak üzere, bilimsel çalışmalar ve toplumsal bilgilendirmelerde insan vücudunun daha net ve anlaşılır şekilde görüntülenmesi tıbbi illüstrasyonlar ile mümkün olabilmektedir. Görselleştirmenin tıp bilimi tarihi boyunca vazgeçilmez bir araç oluşu göz önüne alınırsa, kaliteli bir tıp eğitiminin parçası -yeterli bilimsel düzeye sahip tıbbi illüstrasyonlar olmalıdır. Aynı şekilde, illüstrasyonun anlaşılır bir biçimde uygulanması da tıp bilgisinin doğruluğunu yansıtması açısından son derece önemlidir. Bu yüzden, tıbbi illüstrasyonun etkili bir aktarım sağlayabilmesi ancak yeterli tıp ve sanat bilgisi ile mümkün olabilmektedir. Bu çalışmayla, tıbbi illüstrasyonun tarihsel gelişimini, tekniklerini ve tıp biliminde illüstrasyonun gerekliliğini vurgulamak amaçlanmıştır. Tıbbi illüstrasyonun uygulama aşaması için günümüzde en yaygın teknik olarak kullanılan dijital illüstrasyon tekniğine başvurulmuştur. İnsan hareket sisteminde yer alan apendiküler iskelet kemiklerinin dijital illüstrasyon tekniği ile oluşturulan uygulama örneklerine yer verilmiştir.
İnsan bedeni ile resmin ilişkisi

Hücreyi oluşturan en küçük birimden insan bedenine; atomu meydana getiren moleküllerden evrene kadar, gözümüzle görebildiğimiz ya da göremediğimiz her yerde ve her şeyde aslmda var olan uyum, denge ve düzenli alışverişin, ancak bilimin doğrularıyla paralel yürütülen bilgi ve araştırmalar kapsamında değerlendirilerek ispat edilebilmesi mümkündür. Bunun yanında, bilimi oluşturan her daim sanata ne yönde hizmet ettiğini ve yansıdığını kavrayabilmek; her ikisinin odak noktasını teşkil eden insan bedeninden hareket ederek bütünlüğü içerisinde ele almakla olur. İnsan bedenini oluşturan hücre-doku-organ ve sistemler topluluğuna Anatomi, Fizyoloji, Histoloji vs. bilimleri ışığında bakıldığı zaman, kendi kendini devamlı yenileyen, koruyan ve yönünden daima dengede tutan bir düzenle donatılmış bir organizma görülür. İnsan organizmasında olduğu gibi tabiatta da tümüyle hakim olan, bu değişmez denge ve düzen varoluştan bu yana hep aynı sistemle çalışır ve korunur. Bütünün parçalan tek tek ele alınıp incelense ve kendi içlerinde aynı sistemin varlığı gözlemlense bile, aslmda vücut içindeki hiçbir organ, sistem vs. diğerinden üstün değildir. En doğrusu, sadece bir bütünün parçaları olarak değerlendirilmeleridir.
1960 sonrası çağdaş resim sanatında parçalanma-dönüşüm temaları ve resimsel çözümlemeler

'1960 Sonrası Çağdaş Resim Sanatında Parçalanma-Dönüşüm Temaları ve Resimsel Çözümlemeler' adlı tez çalışması ile ilgili araştırmalara başlarken temel varsayım ; çağımızda hem bireysel hem de toplumsal düzeyde yaşanan ve kendini parçalanmalar, dönüşümler şeklinde gösteren yaygın bunalımın temelinde yatan yabancılaşma kavramının, 1960 sonrası çağdaş resim sanatında gerçekleşen köklü değişimlerin temelinde yatan asıl tema olduğu idi. Araştırmanın başında belirlenen bu varsayım, araştırma süresince gelişti ve değişime uğradı. 1960 sonrası resim sanatında görülen sanatsal eğilimler içerisinde yer alan sanatçılar, insanın ve dünyanın parçalanması ve buna bağlı olarak dönüşüm temasını nasıl ele almışlar ; yabancılaşma ve parçalanmanın olumsuz içeriğini nasıl dönüştürerek aşmışlar ya da aşabilmişler miydi ? Araştırmalar gösterdi ki, 1960 sonrası sanatta görülen eğilimlerin hepsinin temelinde direkt olarak böyle bir amaç yoktu. Sanatçılar, kuşkusuz bu çağda yaşayan bir birey olmanın getirilerini yaşıyorlardı. Bununla birlikte sanatçılar, sanatın bu gelişmelerin paralelinde girdiği geleneğin parçalanması sürecinin sonunda geldiği noktada, sanat adına ne yapabilecekleri ve nasıl daha modern olabilecekleri sorunu ile meşguldüler. Hepsinin de bireysel yabancılaşma ve parçalanmalarını anlattıkları ya da toplumsal yabancılaşmaya karşı tepkilerini dile getirmek amacıyla yola çıktıklarını söylemek mümkün değildi. 95 1960 sonrası çağdaş resim sanatçıları modern, postmodern, avangarde, yeni olmak gibi sanatsal sorunlarla meşgulken, söz konusu temaları kullananlar çalışmamız içerisinde incelenmiştir. İçinde yaşadığımız çağın gerçeği olan çağdaş bunalım ile ilgili kişisel tecrübeler ve gözlemler resimsel çalışmaların çıkış noktasıdır. İnsanın bütünlüğünün ve gerçeklik algılamasının parçalanarak, insanın edilgen bir varlığa dönüşmesinin yansımaları olarak biçimlenen resimsel uygulamalarda resim dili ise parçalanma olgusunun dile getirildiği postmodernizmin estetik ölçütleri içerisinde oluşturulmuştur.
Grafik tasarımda sürecin önemi ve süreç temelli alternatif uygulamalar

Bu tez, sonuç odaklı düşünce yüzünden ıskalanan süreç temelli düşünceye dikkati çekmek ve bu farkındalık biçimini çağdaş Türk Grafik Tasarımı'nın hizmetine sunmak amacıyla kaleme alınmıştır. Sonuç odaklı düşüncenin dayattığı tek tip öğrenme-öğretme biçimine karşı geliştirilmiş bir alternatiftir. Ana ekseni grafik tasarım ile süreç arasındaki ilişki üzerine kurulan bu çalışmada sonuç odaklı düşünce ile süreç temelli düşünce arasındaki farklar ve bunların tasarım düşüncesine etkileri belirginleştirilmeye çalışılmıştır. İlk bölümde süreç ve zaman bir olgu, imge olarak ve felsefi uzantılarıyla ele alındıktan sonra, süreç algısına etki eden paradigma dönüşümlerine değinilmiştir. İkinci bölümde sanat ve grafik tasarım alanında süreç kapsamı altında değerlendirilebilecek farklı yaklaşımlar ve arayışlar ele alınmış; süreci görünür kılan ya da sürecin kendisini bir faktör olarak kullanan çalışmalar örneklendirilmiştir. Bir sonraki bölüm tarih boyunca süregelen ve yaratıcı süreci engelleyen sonuç odaklı düşüncenin doğasını anlamak ve dönüştürmek adına araştırmaya dahil edilmiştir. Burada, süreç bilincine zarar veren korku ve tutuculuğun anlaşılarak aşılması amaçlanmıştır. Dördüncü bölüm, hem bireysel deneyimlere hem de grafik tasarım eğitimine süreç temelli düşünceyi kazandırmak için getirilen öneri ve bilgilerden oluşmaktadır. Bir anlamda sonucu da içinde barındıran beşinci bölümde, tezin kendi sürecine dair öznel veriler ve uygulama önerileri yer almaktadır. Süreç adına yazılmış bu tezin uygulamalarında sonuç odaklı bir ürün mantığının ötesine geçme ihtiyacı büyük rol oynamıştır. Araştırma metninin kendisinin ve anlamsal katmanlarının farklı yönlerden kullanımına dayanan tez uygulaması, tezin savunduğu fikri kendi üzerinden doğrulamayı amaçlamıştır.
Postmodernizmin fotoğrafa etkileri: Sherrie Levine fotoğraflarının walter benjamin'in kavramları çerçevesinde analizi

Sanat, tarihsel olarak keskin bir başlangıç verilemeyen ancak insanlığın var oluşuylabirlikte ortaya çıkan bir olgu olarak nitelendirilebilir. Tarihin her döneminde, üzerineeklenerek gelişme gösteren bir alan olarak sanat alanı, özellikle Rönesans ve sanayi kapitalizmiyle birlikte büyük bir dönüşüm yaşamıştır. Bu noktada modern sonrası veya postmodern olarak nitelenen bir dönemde sanat anlayışı da tarihsel, toplumsal, teknolojik, ekonomik ve politik alanlardan ayrı tutulamayacak bir biçimde değişmiştir. Postmodernizmin Fotoğrafa Etkileri: Sherrie Levine Fotoğraflarının Walter Benjamin'in Kavramları Çerçevesinde Analizi isimli bu tezde, postmodernizmin sanat anlayışına etkileri ve özellikle fotoğraf alanında yaşanan postmodern gelişmelersorgulanmaktadır. Sherrie Levine'in After Edward Weston (1980) ve After Walker Evans(1981) başlıklı fotoğraf sergileri, literatür taraması ve Walter Benjamin'in fotoğraf alanında ortaya koyduğu kavramlar bağlamında nitel analiz yöntemiyle incelenmektedir. Postmodern düşüncenin sanat etkinliği, fotoğrafın da icadıyla birlikte alıntılama, kopyalama, çoğaltma, yeniden üretme ve kendine mal etme gibi yöntemler üzerinde gelişmiştir. Postmodern sanatta, etik ve estetik değerlerin reddedildiği, sanat alanına her şeyin dahil edildiği, pastiş, parodi, kolaj, montaj gibi pratiklerin yer aldığı kavramsal bir sanat anlayışı hakim olmuştur. Söz konusu teknik ve yöntemlerin ilk örneklerinin verilmeye başladığı 1960'lar ve sonrasını anlamak ve analiz etmek adına Walter Benjamin'in alanyazında ortaya koyduğu çalışmalar ve bu çalışmalarda kullandığı kavramlar, postmodernfotoğraf pratiklerinde de sıkça başvurulan birer kaynak niteliği göstermektedir. Fotoğrafın icat olunduğu ilk günden itibaren kopyalama ve çoğaltma anlayışının seyrideğişmiş ve postmodern sanat anlayışının şekillenmesinde oldukça etkili olmuştur. Yeniden üretimin uç noktalara getirildiği bu dönemde Sherri Levine ve onun fotoğraf çalışmaları, bunun en iyi örneklerini oluşturmaktadır. Onun After Walker Evans ve After Edward Westonserileri, postmodern dönemde en çok tartışılan; orijinallik, sanat ve sanat eserinin anlamı ve sanatçının yeri, sahiplik ve izleyici etkileri gibi konularda en dikkat çeken örnekleri sunmasıbağlamında değerlendirilmektedir
Plastik imgelerle otorite

Otorite, yetke, sulta anlamında olup, toplumsal bir sistem içinde ortaya çıkan kurumsallaşmış meşru güce; o türden güce sahip bireye verilen addır. Bu çalışma kapsamında üzerinde durulan nokta ise, otoritenin tanımının yanı sıra, otoritenin niteliklerinin çağrıştırdıklarıdır. Güçlü ve zayıf arasındaki bağ, güçlü olanın zayıf karşısındaki belirleyici rolü ve bu rol aracılığıyla, güçlü olanın zayıf olam, kendi gücü ve anlayışı doğrultusunda bir biçime sokması otoritenin nitelikleri arasındadır. Resim sanatı, genellikle, estetik duygu ve bilinçle yapılır. Bununla birlikte, Rönesans'tan bu yana resim sanatının, güzellik duygusu ile estetik bilinci içermesinin yam sıra, eleştirel bir bilince de sahip olduğu görülmektedir. Sanatçılar bir yandan estetik haz yaratan yapıtlar ortaya koyarken, diğer yandan da toplumun egemen imgelerini yıkarak eleştirel bir bilinç geliştirmişlerdir İmge, konu, tema veya kullanılan ifade dili ne olursa olsun, vazgeçilmez bir sanatsal öğedir. Alegori ve metafor, imgenin tarzlarıdır ve bunlara başvurularak farklı imgeler yaratılabilir. İmgelerle yoğrulu bu yaratma süreci, aynı zamanda, yapıtla, yaratıcısı arasındaki sürekli bir oluş süreci ve dönüşümünde anahtarıdır. 'Plastik İmgelerle Otorite' adh bu çalışmanın, genel yapısı içinde 'benin' durduğu yer, otoritenin ezici gücüne maruz kalan ve sorgulayan bir 'ben' olarak tanımlanabilir. Ya da başka bir deyişle, gelenek, görenek, kanun ve kurallar otoritesinden oluşan yaşam içindeki 'benin', otoriteyi içsel algılayışı olarak. Bu algılayışın, yapıtlara dönüşümü ise, daha çok bir tanımlama ve sorunları saptama şeklinde ifade edilebilir. 'Benin' otoriteye ve yarattığı travmalara ilişkin bir çözüm önerisi yoktur. Çünkü çözüm, bir ölçüde sistemin ve işleyişin dışına çıkılarak üretilebilir.
Otoetnografık tarihsel üstkurmaca: Göç, bellek ve geri dönüş üzerine bir anlatı

21. yüzyıl yeni göç dalgalarıyla birlikte; aslında benzer biçimde Balkan Harbi ve 20. yy'ın ilk yarısına kadar devam eden I. ve II. Dünya Savaşı'nın travmatik ve anlatılamaz gibi görünen yapısı ile yeniden gerçekliğin, tarihin ve belleğin temsil sorununa sürüklenmiş gözükmektedir. Anlatıların, tarihin ve belleğin bittiğine dair çözümlemelere karşı, son yirmi yıllık dilimde 'olasılıklar', 'üst anlatılar', 'özdüşünüm' gibi salınım yapabilecek ve metamodern gibi yeni yönelimler üzerinde duran üçüncü kuşakların tekrar uyanışına sahne olmaktadır. Üçüncü kuşakların kendi coğrafya ve tarihlerine bakışını ortaya çıkarabilecek bu yeniden dönüş / eve dönüş olasılığı, otoetnografinin özneye sunduğu geniş anlatı olanaklarıyla temsilin nasıl olabileceği üzerinde düşünmeye çalışır. Ancak, otoetnografi temsil krizini ve postkolonyal anlatıları sadece performatif yazın alanında mümkün kıldığı için, bu çalışma metodolojiyi sanat temelli soruşturma ile birleştirerek bir üst anlatı denemesini önermektedir. Her iki yaklaşımın bir araya getirilmesi ile üçüncü kuşak temsilin alternatif olarak nasıl olanaklı olduğu; böylesine bir metodolojinin hangi kuram ve stratejilerle nasıl görünür kılınabileceği 'otoetnografik üst anlatı' denemesi ile önerilmiştir.