turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Arıtma çamurlarının karakterizasyonu ve briket kömür imalatında kullanımı

Arıtma tesislerinin artmasıyla birlikte her geçen gün miktarları artan arıtma çamurlarının bertarafı, işletmeler açısından her zaman bir problem olarak görülmektedir. Oysa fiziksel ve kimyasal özellikleri ayrıntılı olarak ortaya konmuş olduğunda, arıtma çamurlarının yeniden kullanımı ve geri kazanımının ciddi bir ekonomik girdi olabileceği akla gelmektedir. Sonuç olarak, her yıl milyon tonlar seviyesinde ortaya çıkan arıtma çamurları yüksek maliyetlerle inşa edilen düzenli deponi alanlarına gömülerek bu tesislerin daha çabuk dolmasına, faydalı ömürlerinin kısalmasına, yine yakma tesislerinde yakılarak büyük bir ekonomik kayba sebep olmaktadır. Yapılması gereken en önemli hareket, arıtma çamurlarının fiziksel ve kimyasal karakterizasyonlarını belirleyip, uygun olan yeniden kullanım ve geri kazanım olanaklarına yönlendirmektir. Ancak miktarları artan arıtma çamurlarını uzaklaştırmak veya bertaraf etmek üzere harcanan meblağlar, işletmeler açısından büyük bir sorun olarak görülmektedir. Bu çalışmada, bu maliyeti ortadan kaldırmak amacıyla arıtma çamurlarının değerlendirilerek briket kömür üretiminde kullanımı hedeflenmiştir. Bu amaçla, bir gıda endüstrisinden alınan organik kökenli arıtma çamuruna, belirlenen oranlarda bitüm ve ithal toz kömür ilave edilerek, karışım belli sıcaklık ve basınç altında presleme sonucu briket kömür üretimi gerçekleştirilmiştir. Böylece hem bertaraf edilmek istenen arıtma çamurları değerlendirilmiş hem de yakıt olarak kullanılabilecek bir ürün ortaya konmuştur. Çalışma sonunda elde edilen briket kömürleri gerekli dayanım testlerine ve ısıl değer tayinlerine tabi tutulmuş, elde edilen sonuçlar briket kömür üretiminde bağlayıcı madde olarak arıtma çamurlarının kullanımının mümkün olduğunu ortaya koymuştur. Böylece, Dünyadaki yeniden kullanım ve geri kazanım yöntemlerine örnek teşkil edecek bir çalışma ortaya konmuştur. Çalışma altı bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde konunun anlam ve önemi, çalışmanın amaç ve kapsamı hakkında kısaca bilgi verilmektedir. İkinci bölümde arıtma çamurları, bertaraf yöntemleri ve arıtma çamurlarının yeniden kullanımı üzerinde durulmaktadır. Üçüncü bölümde briket kömürleri hakkında kısaca bilgi verilmektedir. Dördüncü bölümde çalışmayla ilgili deneysel metodlar açıklanmaktadır. Bu kapsamda, arıtma çamurlarının karakterizasyon metodları, briket kömür üretim metodu ve üretilen briket kömürler üzerinde gerçekleştirilen deneyler açıklanarak uygulanmaktadır. Beşinci bölümde deneysel sonuçlar açıklanmaktadır. Altıncı bölümde ise sonuçların kısa bir değerlendirmesi ve gelecekte yapılabilecek çalışmalara ışık tutulabilmesi amacıyla öneriler yer almaktadır.
Biohydrogen production by dark / light fermentation of hydrolysed wheat starch

Bu çalışmada öğütülmüş atık buğdaydan kesikli ve sürekli işletilen ışıksız, ışıklı ve birleşik fermentasyonla hidrojen gazı üretimi araştırılmıştır. Kesikli deneyler ışıksız fermentasyon için yapılırken, sürekli deneyler ışıksız, ışıklı ve birleşik fermentasyon için yapılmıştır. Performans kıyaslama kriterleri olarak hidrojen üretim verimi ve özgül hidrojen üretim hızı seçilmiştir. Kesikli ışıksız fermentasyonda, ısıl işleme tabi tutulmuş anaerobik çamur ve asit ile hidrolize edilmiş buğday çözeltisi kullanılarak degişik başlangıç atık buğday ve biyokütle konsantrasyonlarında deneyler yapılmışdır. Sürekli ışıksız fermentasyonda ise hidrolik alıkonma süresinin hidrojen üretim hızı ve verimi üzerine etkileri incelenmiştir. Uçucu yağ asitleriiçeren kesikli ışıksız fermentasyonçıkış suyundan, sürekli ışıklı fermentasyon ile hidrojen üretimi deneyleri yapılmıştır. Rhodobacter sphaeroides NRLL- 1727 saf kültürü kullanılarak, hidrolik alıkonma süresinin hidrojen üretim hızı ve verimi üzerine etkileri incelenmiştir. Sürekli ışıksız ve ışıklı birleşik fermentasyonla hidrolize atık buğday nişastasından hidrojen üretim hızı ve verimi üzerine hidrolik alıkonma suresi etkileri incelenmişdir. Bu deneylerde ısıl işleme tabi tutulmuş anaerobik çamur ve Rhodobacter sphaeroides NRLL- 1727 saf kültürü kullanılmışdır.
Organoklorlu pestisitlerin kıyı bölgesindeki ıslak-kuru çökelmeleri

Bu çalışma kapsamında, Bursa İli, Mudanya İlçesi'nden 4 mevsim boyunca toplanan çökelme örneklerinde organoklorlu pestisitlerin ıslak ve kuru çökelme akıları tespit edilmiştir. Örneklerin toplanmasında Islak Kuru Çökelme Örnekleyicisi kullanılmıştır. Islak Kuru Çökelme Örnekleyicisi üzerine yerleştirilmiş yağış sensörü sayesinde yağışlarda ıslak çökelme haznesinin, kuru hava şartlarında ise kuru çökelme haznesinin açık tutularak, kuru ve ıslak çökelme örneklerini ayrı ayrı toplayabilen bir örnekleyicidir. Örnekleme süresince alınan örnekler için partikül+gaz faz ortalama toplam atmosferik konsantrasyon değeri 550, 9 277, 6 olarak tespit edilmiştir. Örnekleme bölgesinden Haziran 2008 ? Haziran 2009 tarihleri arasında 17 adet ıslak çökelme örneği alınmıştır. Islak çökelme akı ortalamaları partikül ve çözünmüş fazlar için sırasıyla 794, 26 756, 70 ng/m2. gün ve 800, 77 672, 63 ng/m2. gün olarak tespit edilmiştir. Belirtilen tarihler arasında alınan 18 adet kuru çökelme örneğinin ortalama akıları ise 142, 5 222, 6 ng/m2. gün olarak tespit edilmiştir. Partikül fazda tespit edilen en düşük yıkanma oranı 3.840 13.500 ile Hepta Endo Epox iso A türüne aitken, en yüksek değer ise 497. 593 1.419. 781 ile Metoksiklor türüne aittir. Çözünmüş fazda ise en düşük en düşük yıkanma oranı 10.170 26.523 ile p, p'-DDT türüne aitken, en yüksek değer ise 247. 524 420. 506 ile Endosülfan Beta türüne aittir. Bu çalışma sonunda ıslak çökelmenin atmosferik çökelmenin büyük kısmını teşkil ettiği görülmüştür.
Dekoloron ve ozon uygulamalarıyla tekstil endüstrisi atıksularından renk giderimi

Tekstil endüstrisi, yoğun renk ve KOİ kirlilik yüküne sahip atıksuları içeren bir sektördür. Bu nedenle birçok tekstil endüstrisi atıksu arıtma tesisi renk ve KOİ deşarj standartlarını sağlamada sorunlarla karşılaşmaktadır. Tekstil endüstrisi arıtma tesislerinin çoğunluğu aerobik biyolojik arıtma yöntemini kullanmaktadır. Ancak bu yöntem genellikle azo ve çeşitli boyar madde içeren atıksulardan renk gideriminde etkili değildir. Dolayısıyla birçok arıtma tesisi renk ve KOİ giderimi konusunda yeni ve etkili yöntemler araştırmaktadır Bu bağlamda, bu tez çalışması kapsamında tekstil atıksularından renk ve kimyasal oksijen ihtiyacı giderimi amacıyla dekoloran ve ozon uygulamaları araştırılıp etkinlikleri belirlenmiştir. Bu çalışmada iki farklı tekstil atıksuyu kullanılmıştır. Fizikokimyasal arıtımda 5 farklı dekoloran (dekoloran 1, dekoloran 2, dekoloran 3, dekoloran 4 ve dekoloran 5), flokülan ve PAK test edilmiştir. Ozonlama çalışmasında ise atıksulara 26,7- 1600 mg/L arasında değişen ozon dozu uygulanmıştır. Tesis A atıksuyu için, en düşük renk değeri (15 Pt-Co) 300+ 200 mg/L dekoloran 5 +dekoloran 3 kombinasyon dozunda elde edilmiştir. En düşük KOİ değeri 300 mg/L PAK dozunda elde edilmiştir. Tesis A atıksuyunda yapılan testte dekoloran 1, dekoloran 2, dekoloran 5 ve PAK'ın 50 mg/L dozunda elde edilen tüm renk ve KOİ değerleri deşarj sınır değerlerinin (renk deşarj sınır değeri: 280 Pt-Co ve KOİ sınır değeri: 250 mg/L) altında kalmayı başarmıştır. Dekoloran 3 ve dekoloran 4 kimyasalları da renk ve KOİ sınır değerlerinin altına sırasıyla 100 ve 200 mg/L dekoloran dozunda düşürmeyi başarmıştır. Tesis B atıksuyunda yapılan testte tüm dekoloran ve PAK'ın 25 mg/L'lik dozunda elde edilen renk ve KOİ değerleri deşarj sınır değerlerinin (renk: 280 Pt-Co, KOİ: 400 mg/L) altında kalmayı başarmıştır. En düşük renk değeri (6 Pt-Co) 100+ 300 mg/L dozundaki PAK+dekoloran 3 kombinasyonunda ve en düşük KOİ değeri (22, 1 mg/L) PAK'ın 300 mg/L dozunda elde edilmiştir. Ozonlama deneyleri sabit atıksu sıcaklığında (20 oC) ve atıksuların orijinal pH değerinde gerçekleştirilmiştir. Tesis A atıksuyunda yapılan testte en yüksek renk ve KOİ giderimi verimi (%88, 9 Pt-Co and %35,3) 667 mg/L uygulanan ozon dozunda elde edilmiştir. Tesis B atıksuyun da ise en yüksek renk giderimi (%98, 4 Pt-Co) 553 ve 800 mg/L uygulanan ozon dozunda ve en yüksek KOİ giderimi (%47,5) 1600 mg/L uygulanan ozon dozunda elde edilmiştir. Tüm sonuçlar göstermektedir ki fizikokimyasal arıtım için kullanılan tüm kimyasal maddeler her iki atıksu için de renk ve KOİ giderimi açısından oldukça başarılıdır. Ozonlama yöntemi ise atıksuyun rengini gidermede daha başarılı olduğu görülmüştür.
ZEOLİT KAYAÇ YAPILARINA Fe+3 YÜKLENEREK HETEROJEN KATALİZÖR OLUŞTURULMASI VEFOTO-FENTON YÖNTEMİNDE KULLANILMASI

Bu çalışmada, ileri oksidasyon proseslerinden olan heterojen foto-Fenton prosesinin organik boyar madde çözeltileri arıtımı üzerindeki etkileri incelenmiştir. Tez kapsamında yapılan deneysel çalışmada, Manisa/Gördes yöresine ait zeolit kayaç mineralleri, yaklaşık 17 mmx17mmx5mm ebatlarında kesilerek plaka haline getirilmiştir. Plakalar, FeCl3/zeolite=10/ 1 oranına göre asetonda çözülerek hazırlanmış FeCl 3 çözeltilerde Fe+3 yüklenerek modifiye edilmiş ve heterojen katalizör haline getirilmişlerdir. Sonrasında bu plakalar, UVA ışınları veren 6 lambanın bulunduğu Pyrex kolon fotoreaktör sisteminde, Reaktif Red 180 (RR-180) boyar maddesi içeren çözeltilerde renk gideriminde fotokatalizör olarak test edilmiştir. RR-180 boyar madde çözelti konsantrasyonları fotometrik absorbans verileri ölçülerek incelenmiş ve renk giderim verimleri belirlenmiştir. Ayrıca tekstil boyama sektöründe sık kullanılan Basic Yellow, Acid Red 88 boyalarında da birer renk giderim çalışması yapılarak boyalar arasında renk giderim verimleri karşılaştırılmıştır. Daha önce yapılan renk giderim çalışmalarında belirlenen optimum sıcaklık aralığı olan 35-40 oC aralığında çalışılmıştır. Boya çözeltisi ortamda, pH düştükçe verimin arttığı gözlemlenmiştir ancak reaksiyon süresinin artmasına bağlı olarak pH'ın giderim verimindeki rolü azaldığından çalışmanın, çözeltinin kendi doğal pH değerinde ilerlemesine karar verilmiştir. H2O2 miktarındaki artış kısa sürede yüksek verim eldesi sağlasa da giderim işlemi süresi uzun olması nedeni ve maliyet açısından değerlendirildiğinde her çalışmada 15 mmol H2O2 kullanılmasının uygun olacağına karar verilmiştir. Fe+3 yüklenerek modifiye edilmiş zeolit kayaç plakaların renk giderim prosesinde tekrar kullanım verimi incelenmiştir. Zeolit plakaların Fe+3 yükleme yapılmadan tekrar kullanımında renk giderim verimi düşmektedir. Fakat yeniden Fe+3 yüklendiğinde renk giderim verimin arttığı görülmüştür.
Havza ilçesi evsel atık su arıtma tesisinde arıtma verimliliği ve enerji ilişkisinin incelenmesi

Bugün atıksu arıtımı için uygulanan çok sayıda sistem mevcuttur. Evsel atıksuların arıtımı için daha çok aktif çamur, stabilizasyon havuzları, damlatmalı filtre ve anaerobik arıtma gibi biyolojik sistemler yaygın olarak kullanılmaktadır. Kalkınmasını tamamlamış ülkelerde bu alternatiflerin sayısı istenilen çıkış suyu kalitesinin çok sıkı tedbirlerle sınırlandırılması nedeniyle daha az sayıdadır. Bu çalışmada, işletilen bir evsel atıksu arıtma tesisi bu açılardan değerlendirilmeye çalışılmıştır. Bu bağlamda ülkemizin Karadeniz Bölgesindeki Samsun ilinin Havza İlçesinde bulunan Biyolojik Atıksu Arıtma Tesisinin mevcut durumu incelenmiştir. Havza Atıksu Arıtma Tesisi proses olarak, Carrousel tipinde yüzeysel uzun havalandırmalı aktif çamur sistemi seçilmiştir. Bu sistemde ek olarak azot ve fosfor giderimi sağlayacak birimler bulunmamaktadır. Uzun havalandırmalı aktif çamur sistemleri, çamur stabilizasyonu da sağladığından sistemde sadece çamur yoğunlaştırma havuzu kullanılmıştır. Bu tesiste ilk kademe olarak 2026 yılı seçilmiştir. 1. kademede günlük 3.555, 08 m3 atıksuyun arıtılması amaçlanmaktadır. Nüfus olarak ise proje yılına kadarki artış oranlarına göre hesaplanarak, 33.195 kişi kabul edilmiştir. İkinci kademede ise 2043 yılı temel alınmış, nüfus 50.000 kişi kabul edilmiştir. Bu kademede ise günlük 5.369, 16 m3 atıksuyun arıtılması hedeflenmektedir. Tesisteki prosesler kaba-ince ızgara, debi ölçüm yapısı, kum tutucu, terfi merkezi, havalandırma havuzları, son çökeltim havuzu, klorlama havuzu, çamur yoğunlaştırma ve belt filtreden oluşmaktadır. Bu tesisin giriş ve çıkış KOI, BOI5, AKM değerleri ve enerji tüketimi 13 aylık (1 yıl) süreyle alınmış, bu veriler doğrultusunda tesisin enerji-arıtma ilişkileri incelenmiştir. Tesiste %96, 9 AKM, %94, 84 KOI, %94, 8 BOI5 giderimi sağlandığı tespit edilmiştir. Yapılan hesaplarda, tesiste giderilen yük ile bağlantılı olarak aylık enerji tüketiminin 60.245, 94 kWh olduğu tespit edilmiştir. Bu hesaplamalar tesis içinde bulunan trafolardan aylık alınan enerji tüketimim değerlerine göre hesaplanmıştır. Ayrıca elde ettiğimiz veriler sonucunda günlük bir kişinin kullandığı suyun arıtılması için gereken enerji miktarı 6,1 W/kişi'dir. Yapılan hesaplamalar sonucu elde edilen veriler gözetiminde tesiste giderilen yük arttıkça birim enerji tüketimin azaldığı gözlenmiştir.
Perlit ve zeolit kullanılarak atıksulardan Ni, Zn, Pb giderim verimlerinin belirlenmesi

Anahtar Kelimeler: Atıksu arıtım, Nikel giderimi, Çinko giderimi, Kurşun giderimi, Perlit, Zeolit, Yapay sinir ağları, Ağır metallerin arıtımıSu ve atıksularda bulunan ağır metaller, halk sağlığını tehdit eden ve çevreye zararı açısından günümüzde en önemli sorunlarından biridir. Hızla artan endüstrileşmeden dolayı atıksularda bulunan zehirli ağır metallerin miktarı da giderek artmaktadır. Ağır metaller atıksulara elektro-kaplama, farmakolojik üretim, metal sanayi gibi birçok sanayinin üretim faaliyetleri sonucu çıkardığı atıklardan karışmaktadır. Türkiye'de atıksulardaki nikel ağır metali için sınır değerler çeşitli sektörler için yaklaşık 3 mg Ni/L, çinko için 3 mg Zn/L, kurşun içinse 0,5 mg Pb/L'dir. Yüksek ağır metal derişimlerinde insanlarda çeşitli kanserlere kronik hastalıklara sebep olmaktadır. Su ve atıksulardan ağır metal gideriminde kullanılan birçok metot mevcuttur. En çok kullanılan metotlar iyon değişimi, ultrafiltrasyon, kimyasal ayrıştırma, ters ozmoz ve adsorpsiyondur. Bu çalışmada atıksuyun içerisindeki nikel çinko ve kurşun ağır metallerinin, perlit ve zeolit ile adsorpsiyonu deneysel çalışmalardan elde edilen verileri kullanarak, her bir ağır metal için nikel, çinko ve kurşun giderim verimini ayrı ayrı tahmin eden bir yapay sinir ağı modeli geliştirilmiş ve modelin kullanılabilirliği test edilmiştir. Geliştirilen YSA modelinde girdi değişkenleri olarak giriş derişimi, temas süresi, adsorban miktarı alınmış ve çıktı değişkeni olarak da nikel giderim verimi çinko giderim verimi ve kurşun giderim verimi alınmıştır. Sonuç olarak geliştirilen YSA modelinin nikel çinko ve kurşunun giderim verimlerini tahmin etmede etkili olduğu görülmüştür. Nikel ? Zeolit ile yapılan YSA giderim verimindeki belirlilik katsayısı 0 ,997, Nikel - Perlit ile yapılan YSA giderim verimindeki belirlilik katsayısı 0 ,93, Çinko ? Zeolit ile yapılan YSA giderim verimindeki belirlilik katsayısı 0 ,98'dir. Çinko ? Perlit ile yapılan deneysel verimlerin YSA'ya uygulanmasından alınan sonuçlar ortalama karesel hata ve belirlik katsayısı sırasıyla 0,0002679 ve 0 ,995'tir. Ancak kurşun ağır metali ihtiva eden bir atıksuda zeolit çok daha iyi giderim verim elde etmesine rağmen, perlit doğal malzemesiyle giderim sağlanamamıştır. Ancak perlit, diğer iki ayrı ağır metalde iyi verimler (%83-91) elde ettiği görülmüştür.
Yeraltı suyunun ileri dezenfeksiyonu ve toksisitesinin incelenmesi

Bu çalışmada, yeraltı suyunun bor katkılı elmas, iridyum oksit ve grafit elektrotların kullanıldığı paralel plaka ve grafit raschig elektrot ile damlatmalı reaktörlerde elektrokimyasal yükseltgeme ile dezenfeksiyonu gerçekleştirilmiştir. Paralel plaka reaktör ile yapılan çalışmalarda kesikli ve sürekli sistemde çalışılmış, arıtım süresinin ve uygulanan akım yoğunluğunun E. coli bakterilerinin hayatta kalma oranına ve toksisitelerine etkileri araştırılmıştır. Sürekli sistemde yapılan çalışmalarda, belli bir başlangıç E. coli derişimine sahip çözeltiye değişik akış hızlarında, farklı akım yoğunlukları uygulanmış ve hayatta kalma oranı incelenmiştir. Damlatmalı reaktörde yapılan çalışmalarda ise belli bir başlangıç E. coli derişimine sahip çalışma çözeltisi, farklı akış hızlarında, reaktöre gerilim uygulanarak elektrokimyasal yükseltgeme ile dezenfekte edilmiş ve hayatta kalma oranı ve toksisitesi incelenmiştir. Ayrıca, Eskişehir yeraltı suyundan alınan su örneği, hem paralel plaka hem de damlatmalı reaktörlerde elektrokimyasal dezenfeksiyona tabi tutulmuştur. Sonuç olarak, paralel plakalı reaktörlerin dezenfeksiyonda daha etkin olduğu, bununla birlikte tüm elektrot malzemelerinde elektrokimyasal dezenfeksiyonun yeraltı suyu için başarılı bir şekilde gerçekleştirilebildiği ancak yüksek bakteri derişimlerinde tam ölümün sağlandığı durumlarda toksikolojik incelemelerinin yapılması gerektiği sonucuna varılmıştır.
Sarı çam kozalağı biyoması kullanılarak atıksulardaki ağır metallerin biyosorpsiyonu

Sabit sıcaklık ve karıştırma hızında çalışan bir çalkalayıcıda, Pinus sylvestris kozalaklarından elde edilen biyomas ile Cr6+ ve Pb2+ iyonlarının biyosorpsiyonu çalışılmıştır. Başlangıç pH'sı, başlangıç metal iyon derişimi, biyomas derişimi ve karıştırma hızının, biyosorpsiyon verimine etkisi incelenmiş ve biyosorpsiyon verilerinin Freundlich ve Langmuir adsorpsiyon modellerine uygunluğu araştırılmıştır. En yüksek giderme veriminin Cr6+ iyonları için pH 1'de, Pb2+ iyonları için ise pH 4'ünde gerçekleştiği bulunmuştur. En uygun biyosorpsiyon koşullan Cr6+ iyonlan için pH=l, T=25 C, kanştırma hızı =150 rpm, C0= 150 mg/L, m=lg/L, Pb2+ iyonlan için ise pH=4, T=25 C, kanştırma hızı =150 rpm, Co=50 mg/L, m=4g/L olarak belirlenmiştir. Metal / Biyokütle oranının artması ile biyosorpsiyon veriminin azaldığı görülmüştür. En uygun koşullarda Cr6+ ve Pb2+ iyonlarının San Çam kozalağı biyoması üzerine biyosorpsiyonunun, Freundlich izotermine Langmuir izoterminden daha iyi uyduğu saptanmıştır.
İlaç kalıntılarının ileri arıtım yöntemleri ile giderilmesi

Endokrin bozucu maddelerin su arıtımındaki gideriminin zorluğu halk sağlığı açısından önemli bir problem olarak karşımıza çıkmaktadır. Titanyum dioksit'in (TiO2) sulardan endokrin bozucu maddelerin giderimi için potansiyel uygulamaları mevcuttur. Bu çalışmada, farklı işletim şartlarında katalitik ve fotokatalitik ozonlamada hedef kirleticinin gideriminde kullanılan nano boyutta TiO2 partiküllerinin etkinliği araştırılmıştır. Hedef kirletici analizleri EPA metotlarına uygun olarak gerçekleştirilmiştir. Hedef kirleticilerin ölçümünde, sıvı sıvı ektraksiyon ve türevlendirme işlemi uygulanmıştır. Hedef kirleticinin giderim veriminin en iyi elde edildiği işletim şartları pH 6,8; ozon derişimi 10 mg/L ve katalizör dozajı 0,05 g/L'dir. Ayrıca, endokrin bozucu maddenin katalitik ve fotokatalitik ozonlama ile gideriminde yüzey reaksiyon mekanizması incelenmiştir. Elde edilen sonuçlar, hedef kirleticinin giderimini katalizör kullanımı ile önemli oranda artırdığını göstermektedir. Fotokatalitik ozonlamada % 99,0; katalitik ozonlamada % 88,3; tekil ozonlamada % 51,8 giderim elde edilmiştir. Elde edilen bu sonuçlar, steroit hormon gibi endokrin bozucu maddeler ve diğer benzer mikrokirleticilerin giderimindeki uygulamalarda, bu proseslerin tercih edilebilir olduğunu göstermiştir.
Remozal brıllıant blue r boyar maddesinin kitosan kaplı montmorillonit ile gideriminin araştırılması

Boyar madde içeren renkli atıksular kompleks kimyasal yapıya sahiptir. Bu sebeple arıtılmaksızın alıcı ortama direkt deşarjı çevre üzerinde olumsuz etkilere sebep olabilmektedir. Dolayısıyla bu tip güçlü renk içeriğine sahip atıksular uygun yöntemlerle arıtıldıktan sonra alıcı ortama verilmelidir. Geleneksel arıtım yöntemlerinden adsorpsiyon prosesi ile renk giderimi gerçekleştirilebilmektedir. Bu çalışmada kitosan, montmorillonit ile kaplanmıştır. Bu işlem neticesinde kitosan kaplı montmorillonit adsorbanı sentezlenmiştir. Sentezlenmiş olan KKM adsorbanının SEM, FTIR ve XRD incelemeleri yapılarak karakteristik özellikleri tanımlanmıştır. Ardından Remozal Brilliant Blue R boyar maddesini içeren sulu çözeltiden kitosan ve KKM adsorbanları ile adsorpsiyon prosesi uygulanarak renk giderimi incelenmiştir Adsorpsiyon prosesinde KKM adsorbanı ile pH (2-9), işlem süresi (5-120 dk), başlangıç boyar madde konsantrasyonu (50- 300 mg/L), adsorbent miktarı (0,05-0, 5 g) ve işlem sıcaklığı (293- 313 K) parametrelerinin adsorpsiyon kapasitesi üzerine etkileri incelenmiştir. pH: 2 boyar madde konsantrasyonu: 100 mg/L, adsorban miktarı: 0,1 g, sıcaklık: 303 K ve temas süresi: 120 dk optimum koşullarında KKM üzerine RBBR'nin maksimum adsorpsiyon kapasitesi 232, 55 mg/g; kitosan üzerine RBBR'nin maksimum adsorpsiyon kapasitesi 175, 43 mg/g olarak elde edilmiştir. Elde edilen sonuçlar ile denge izoterminin Langmuir eşitliğine, kinetik modelin ise yalancı ikinci derece denklemine uyum sağladığı belirlenmiştir. Adsorpsiyon termodinamiği incelendiğinde KKM üzerine RBBR'nin H:68, 19 kJ/mol ve S:0,245j/mol. K olarak bulunmuştur. Elde edilen sonuçlar neticesinde Standart Gibbs Serbest Enerji değerleri KKM için 293, 303 ve 313 K'de verilen sıra ile -3,37; -6,15 ve -8,27 kJ/mol kitosan için 293, 303 ve 313 K'de verilen sıra ile -0,92; -1,35 ve -1,64 kJ/mol olarak hesaplanmış ve sonucun negatif olduğu bulunmuştur. Geri kazanım için HCl ve NaOH desorbentleriyle RBBR'nin desorpsiyon çalışması gerçekleştirilmiştir. Elde edilen deneysel sonuçlar, reaktif boyar madde olan RBBR ile hazırlanan sulu çözeltiden, sentezlenmiş olan KKM'nin giderimi için doğal, düşük maliyetli ve kolay uygulanabilir adsorban olduğunu göstermiştir.
Uluabat gölü su kalitesinin değerlendirilmesi ve coğrafi bilgi sistemi ortamında analizi

Günümüzde göllerde yapılan araştırmalarda amaç, ötrofıkasyonu etkileyen kirletici konsantrasyonlarını belirlemek ve trofik seviyeyi tespit etmektir. Ülkemizdeki önemli sulak alanlardan biri olan ve bu önemli özellikleri nedeniyle Ramsar sözleşmesi kapsamına alınan Uluabat Gölü'nde böyle bir çalışmanın gerçekleştirilmesinin anlamlı olacağına karar verilmiştir. Bursa il sınırları içerisinde yer alan Uluabat Gölü'nde yapılan bu çalışmada temel olarak, ötrofıkasyonu etkileyen kirletici parametrelerin konsantrasyonlarının belirlenmesi ve bu parametreler arasındaki İlişkilerin ortaya konulması, göldeki kütle dengesinin oluşturulması, gölün trofik seviyesinin tespit edilmesi ve ötrofıkasyonu etkileyen parametrelere ait mevsimsel değişimlerin ortaya konulması konularına odaklanılmıştır. Bu amaçlar doğrultusunda, Uluabat Gölü içerisindeki beş istasyondan iki ayda bir, bir yıl süreyle örnekler toplanmıştır. Yapılan analizler ve değerlendirmeler sonucunda gölün trofik seviyesinin ötrofik ve hiperötrofik seviyeler arasında değiştiği belirlenmiştir. Trofik seviyenin belirlenmesinde, OECD standartlar tablosundan, trofik seviye dağılım grafiklerinden, Volfenweider (1975) modelinden ve Carlson (1977) Trofik Seviye İndeksi 'inden yararlanılmıştır. Tüm bu çalışmaların yanında, ötrofikasyonun multidisipliner yapısına uygun olan çok parametreli trofik seviye belirlenmesi çalışmaları yapılmış, bu amaçla GtS uygulamalarına başvurulmuştur. Bu çalışmada gölün trofik seviyesi ve ötrofikasyonun yaz ve kış aylarında nasıl bir değişim gösterdiği ortaya konmuştur. Uluabat Gölü'nde yaz ve kış aylarında trofik seviyenin büyük değişimler gösterdiği, özellikle yaz aylarında durumun çok daha ciddi boyutlara ulaştığı tespit edilmiştir. Yine bu çalışmadan elde edilen sonuçlara göre, trofik seviyenin özellikle gölün doğu ve batı ucunda hiperötrofik düzeye ulaştığı belirlenmiştir. Elde edilen tüm sonuçlar, Uluabat Gölü'nün önemli baskılar altında kaldığını göstermektedir. Bu nedenle gerekli önlemlerin bir an önce alınması gerekmektedir. Göle gelen dışsal yükler minimum düzeye indirilmeli ve daha sonra gölün iyileşme sürecini hızlandıracak bütünsel çözüm yöntemlerine başvurulmalıdır. Bu yöntemlerden biri biyomanipulasyon olabilir.