turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
'Ben' ve mekansız 'öteki-ben' çatışmasında ortaya çıkan sanatsal gel-gitler

Özne, kendisini nesnenin karşısına koyan ve bilincin taşıyıcısı olarak bilinen birey olarak ta-nımlanmaktadır (Cevizci, 2011, s. 344). Öznenin daha net tanımlanabilmesi için veya bir kavramın daha net tanımlanabilmesi için, kavramın karşıtına ihtiyaç duyulmaktadır. Karşıt kavramlar birbirilerini tamamlamaktadır. Öznenin olabilmesi için bu karşıtlık nesnede karşılık bulmaktadır. Diğer bir deyişle öznenin karşıtı nesnedir. Özne, kendisinin tanımlanması için nesneye baktığında benliği oluşmaktadır. Aynı zamanda benliği sayesinde toplum içerisinde bir kimliğe sahip olmaktadır. Bu oluşumun evrelerini Freud ego-ideali ve ideal-ego kavramlarıyla açıklar. İdeal-ego, öznenin olmak istediği 'ben' anlamına gelmekte, ego-ideali ise öznenin kendisini gördüğü ve kendisine baktığı yerle özdeşleşmesidir (Zizek, 2015, s. 121). Toplum içerisine giren özne, imgesel egosuna geri dönmeyi hedeflemektedir. Fakat toplum, onun için oluşturduğu, yani Lacan'ın Simgesel düzen olarak adlandırdığı düzende kalmasını istemektedir. Buradan itibaren kararsızlığa düşen öznenin içerisinde, ben'in diğer tarafı ortaya çıkmaktadır. Bu araştırmada, bu öteki-ben'e; doymak bilmeyen, doyumsuz olan, yani hep arzu halinde kalan bir durum olarak Obur-ben tanımının yapılması önerilmektedir. Obur-ben'in doyumsuzluğu, bir aidiyet ve tanımlanmışlık istememesinden kaynaklanmaktadır. Aidiyet kavramı mekanla ilişkilidir, yani bir 'yer'e ait olma durumudur. Bir aidiyetten çıkmak isteniyorsa, o halde o yerin de yersizleştirilmesi gerekmektedir. Buna göre, mekan ve yersizleşme kavramları incelendiğinde, her mekanın aslında ulaşılabilir oldu-ğuna, her yerin birer mekan olduğuna ve nihayet yersizleşme de 'yer' üzerinden tanımlandığından yersizleşme durumunun mümkün olmadığı sonucuna ulaşılmaktadır. Bu nedenle, Obur-ben olarak tanımlanan öznenin arzu durumunda kalan tarafı hep yersizleşme arzusu içinde kalmak durumunda olan ben'dir. Bu olgular seramik heykel, yerleştirme, çizim, video ve fotoğraf çalışmaları ile sanatsal olarak aktarılmaya çalışılmıştır. Bu çalışmalarda, öznenin ben ve Obur-ben arasında kalması, gelgitleri, gitme arzusu; ikilik, karşıtlık, sınır ve hareket tasvirleri üzerinden betimlenmiştir. Böylece gitme eyleminin gerçekleşememesi ve yersizleşme arzusunun hep bir arzu konumunda kalması sanatsal gelgitler üzerinden işlenmiştir.
İlköğretim (6-7-8. sınıflar) resim-iş dersinde duyuşsal alanın etkililiğine ilişkin öğretmen ve öğrenci görüşleri

Bu araştırmada; İlköğretim Okulları (6-7-8. Sınıflar) Resim-lş dersinde duyuşsal alanın etkililiği öğretmen ve öğrenci görüşleri alınarak, betimsel incelemelerle ortaya konulmuştur. Araştırma verileri, literatür tarama ve duyuşsal davranışları belirleyen anket tekniği ile sağlanmıştır. Araştırma giriş bölümü dışında beş bölümden oluşmuştur. Birinci bölümde Resim-lş eğitiminde duyuşsal alanın yeri ve önemine ilişkin bulgular yer almıştır. İkinci bölümde Resim-lş dersi programının duyuşsal özellikleri ortaya konmuştur. Üçüncü bölümde 6 -7-8. Sınıflarda ön ergenlik dönemini yaşayan öğrencilerin duyuşsal özelliklerine Resim-lş dersi duyuşsal alanının etkileri verilmiştir. Dördüncü bölümde Resim-lş dersi öğretmenlerinin duyuşsal özelliklerinin, öğrencileri ve dersi nasıl ve ne derece etkilediğine ilişkin bulgular verilmiştir. Beşinci bölümde öğretmen ve öğrencilerin cinsiyet, yaş, sınıf ve mesleki kıdem gibi değişkenlerden ne derece etkilendiği ortaya konmuştur. Anket uygulamasıyla elde edilen bulgular tablolarla gösterilmiş ve yorum yapılmıştır. Alınan sonuçlara göre, ilköğretim okulları (6-7-8. sınıflar) Resim-lş derslerinde duyuşsal alanın etkisinin yeterli olmadığı görülmüştür. öğrencilerin Resim-lş dersine en çok yakınlık duyacakları bir dönemde olmalarına rağmen, 6. sınıftan 8. sınıfa doğru derse olan ilgileri azalmaktadır. Buna öğretmen ve programın duyuşsal yetersizlikleri neden olmaktadır. Resim-lş dersi öğretmenleri toplumsala, yaratıcı ve yenilikçi kişilik özelliklerine sahiptirler, öğrencilerin genel duygusal gelişimlerine olumlu duyuşsal etkiler yapmakta fakat sanatsal ve resimsel gelişmelerine olumlu duyuşsal etkiler yapamamaktadırlar. İlköğretim (6-7-8. sınıflar) Resim-lş dersinde duyuşsal alana yeterli etkiyi sağlayacak şekilde yer verilmesi, öğrencilerin duygusal ve sanatsal olgunluğa ulaşmış, verimli insanlar olmalarını sağlar.
Günümüz heykel sanatında organik ve inorganik formların birlikte kullanılması

Çalışma kapsamında uygulamalara kaynaklık eden doğa formları var olan biçiminden, soyutlama yöntemleriyle başka bir noktaya taşınmaktadır. Soyutlama anlayışı doğadaki formları olduğu gibi değil, yorumlama getirerek aktarmaktadır. Ama çalışma kapsamında yapılan sanat çalışmaları gerçeklikten de izler taşımaktadır.20. yüzyıl başında doğaya yönelen sanatçılar, doğayı soyutlama ve kendilerince yorumlamaya başlamaktadırlar. Gelişen bilim, teknoloji ve endüstri toplumsal yaşamı da etkisi altına almakta ve farklılaşmasına yol açmaktadır. Bu yeni gelişmeler sanatı etkilediği gibi sanatçıları da yeni arayışlara yönelmesine neden olmaktadır. Heykel çalışmalarında, artık olduğu gibi doğal olanı, kimi zamanda malzemeyi olduğu gibi ya da doğadaki formlarıyla soyutlama yoluna gidilmiştir. Sanatçılar izlenimlerini heykele aktarırken, doğada etkilendikleri formları dokuları veya doğa ile arasındaki ilişkiyi heykele yansıtmıştır. Kişisel eserler oluşturulurken bu düşünce göz önünde tutulmuştur. Doğadan ilham alınan konularda, objeler form olarak incelenmiş ve soyutlanarak ya da var olan dokusuyla organik formuyla ele alınmıştır. Bu geçiş sürecinde esas alınan doğa formlarındaki organik ve inorganik formların birlikte kullanılmasıdır. Bunun sonucunda elde edilen çalışma hem sanatçının kendinden kattığı hem de malzemeden faydalandığı söylenilebilir. Yeni şekiller oluşturulurken bazen sanatçıya malzemenin de katkısı olduğu ve yönlendirme sağladığı görülmektedir. Bu da farklı şekillendirme metotlarını ortaya çıkarmaktadır.
Yenikapı Mevlevihanesi mezar taşlarına sanatsal eleştiri açısından bir bakış

İstanbul, Yenikapı Mevlevihanesindeki mezar taşlarını sanatsal eleştiri açısından ele aldığımız tezin ilk bölümünde mevlevihanenin tarihçesi, kültürümüzdeki yeri ve önemi, Türklerdeki mezar gelenekleri anlatılarak esas amaç olan 'Sanat eleştirisi, çeşitleri, yöntem ve kuramları' üzerinde durulmuştur. Mevlevihanenin bahçesinde yer alan mezarlıkta, semahanenin yanındaki eski bölümde 35, yol kenarındaki kısımda ise 70 tane mezar taşı belirlenmiştir. Hazirede, kaide üzerinde şahideli mezarlar, lahitli şahideli mezarlar, ve prizmatik şa- hideli mezarlar ile bir de sanduka tespit edilmiştir. Bu form tiplerine ilaveten 2 de dörtgen biçimli, parmaklıklarda askıda duran mezar taşına raslanmıştır. Tüm taşlar, devirlerine ait sanat üsluplarını yansıtan bitkisel süslemelere sahiptirler. Fakat taşların büyük bir bölümü sade görünüşlü ve silindirik formdadır. Belirlediğimiz her taş için bir katalog oluşturulmuştur. Mezar taşlarından, zamanının özelliklerini yansıtan en çarpıcı 14 örnek seçilerek tez içerisinde açıkladığımız 'Sanat Eleştirisi' yöntemi ile incelenmişlerdir. Çoğunun birer sanat eseri olduğu, artık kesinlikle kabul edilen mezar taşlarımızın, bu vasfı niçin ve nelere dayanarak kazanmış oldukları, bu inceleme ile ortaya koyulmaya çalışılmıştır. Eleştiri yön temimizde, taşlar tüm sanat tarihi bilgilerinden ayrı tutulmuş ve pedagojik eleştiri ağır lığıyla, taşın kendisine yönelik 'içsel' değerlendirmeler yapılmıştır. Bunun içinde. taşın ön yapısı ve arka yapısı analiz edilmiştir. Yöntemimizdeki 'Betimleme, Çözümleme. Yorumlama ve Yargı' olmak üzere dört aşamadan geçilerek, eserler hakkında sanatsal değerlendirmelere varılmıştır.
Müzik öğretmeni yetiştiren kurumlarda başlangıç bireysel ses eğitiminde uygulanan yöntem ve tekniklerin incelenmesi

2004, Sayfa: 50 Jüri: Prof. M. Salih ERGAN Prof. Yusuf AKBULUT Yrd. Doç. Dr. Nalan YİĞİTBu araştırma, bireysel ses eğitimi dersinde başlangıç düzeyinde uygulanmakta olan yöntem ve teknikleri belirlemek amacıyla yapılmıştır. Araştırmada, müzik öğretmenliği anabilim dallarında uygulanmakta olan öğretim programı ve ders tanımları incelenerek şarkı söylemeye ilişkin temel hedeflere ulaşmada uygulanan yöntem ve teknikler belirlenmiş, konuyla ilgili kaynak taraması yapılmış, uzmanların görüşlerine başvurularak gözlem formu oluşturulmuştur; ayrıca araştırmacı tarafmdan, ilgili eğitimciler ders ortamında video çekimiyle kaydedilmiştir. Elde edilen veriler istatistiki olarak frekans ve yüzde dağılımına göre çözümlenmiş ve çizelgeler halinde gösterilmiştir. Bu sonuçlara göre eğitimcilerin en çok gösterip yaptırma yöntem-tekniğini tercih ettikleri saptanmıştır. Yapılan gözlemde bireysel ses eğitimi ders saati süresinin sesin doğru ve etkili kullanımı açısından istenilen nitelikte ve nicelikte müzik öğretmeni yetiştirmeye yeterli olmadığı da görülmüştür. Bu sonuçlar ışığında önerilerde bulunulmuştur.
Göstergebilim doğrultusunda Avrupa ve Türkiyede ki seçilmiş spor kulüplerinin logo ve amblemlerinin analizi

bu çalışmanın amacı; logo ve renk kavramlarının açıklanması ve birlikte irdelenmesi, futbol kulüplerinin kullanmakta oldukları ve meydana getirilen logoların renklerine göre algılanması için incelenmesidir. Konunun daha iyi anlaşılabilmesi için Türkiye ve Dünya üzerinde futbol kulüpleri incelenmiş, örnekler verilmiş ve çalışma dört bölümde değerlendirilmiştir. Tezin birinci bölümünde, tezin amaç, kapsam ve yöntemi belirlenmiştir. Tezin ikinci bölümünde, logo kavramları üzerinde durulmuş ve etkileri incelenmiştir. Bu incelemenin ardından üçüncü bölüme geçilmiştir. YapılanTezin üçüncü bölümünde, önceden belirlenen futbol kulüpleri tek tek anlatılmış, tanımları yapılmış ve logolarının gelişimleri incelenmiştir. Geçmişten günümüze gelen değişimler başlıklar halinde ele alınmıştır. Tezin dördüncü bölümü olan sonuç bölümünde, futbol kulüplerinin logoları değerlendirilmiş, seçilen renkleri ele alınmış ve etkileri tartışılmıştır.
16-18. yy Osmanlı minyatürlerinin tasarım ilkeleri açısından değerlendirilmesi ve çağdaş yorumları

Geleneksel Türk resminin temellerinden biri olan minyatür, tarihi olayları betimleyen, anlattığı zamanın geleneklerini, kültürünü, yaşam tarzını anlatan belge niteliğinde önemli bir sanattır. Uygur Türkleri tarafından ilk örnekleri verilen bu sanat Selçuklu ve Osmanlı dönemlerinde gelişerek özellikle 16. Yüzyılda en parlak çağını yaşamıştır. Önemli tarihi ve günlük olayları resmetmekte kullanılan minyatür sanatı, kurgusal olarak da belli öğelere dayanarak kendi içinde bir denge barındırır. Görsel sanatların yorumunda faydalanılan bazı tasarım öğeleri minyatürlerin incelenmesinde de kullanılmaktadır. Nokta, çizgi, biçim, ölçü, doku, ışık ve renk gibi bu öğeler, günümüzde minyatürlerin çağdaş bir biçimde açıklanmasına katkı sağlarken aynı zamanda geçmişşin sanatsal değerlerinin de yorumlanmasına yardımcı olmaktadır. Minyatürler incelendiğinde, her sanatçının teknik, renk, motif bakımından belirli bir üslup geliştirdiği dikkati çekmektedir. Sanatçıların kendi tekniklerini kullanarak oluşturdukları minyatürler tasvir edilen olayları eksiksiz bir biçimde anlatan kompozisyonlar olarak kurgulanır. Bu çalışmada, minyatürlerin soyutlama yöntemi kullanılarak tasarım öğeleri açısından irdelenmesi, görsel analizlerinin yapılarak üretildikleri dönemdeki sanatsal bakış açısının kavranması ve kompozisyon öğelerinin minyatür içindeki kullanımı ile dengesinin araştırılması amaçlanmaktadır.
İlköğretim 4. ve 5. sınıf öğrencilerinin resim eğitiminde natürmort çalışmalarıyla estetik duyumun geliştirilmesi

Araştırma, 4. ve 5. sınıf öğrencilerinin sanat eğitiminde natürmort çalışmalarıyla estetik yönlerinin geliştirilmesini kapsamaktadır. Çalışmada öncelikle sanat eğitimine yer verilmiştir. Resim sanatında ayrı bir yere sahip olan natürmortun tarihçesi üzerinde durulmuştur. Nesnelerin, anlamlarının dönemden döneme gösterdiği farklılıklar üzerinde durulmuştur. 50 natürmort eser üzerinde durulmuştur. Seçilen bu eserler 10 ? 11 yaş grubu çocuklarının anlayabileceği bir biçimde kaleme alınmıştır. Çalışmanın önemli olan diğer bir konusu da 'estetik' kavramıdır. Estetik biliminin tarihçesi üzeinde durulmuş, antik çağdan çağdaş estetiğe kadar olan süreç incelenmiştir. Güzel, yüce, zarif, çirkin gibi kavramlar üzerinde durulmuştur. Çalışmanın ikinci aşamasında 4. ve 5. sınıf öğrencilerine yönelik anket çalışması yapılmıştır. Anket, Mehmet Akif Ersoy İlköğretim okulunun sadece 4A ve 5A şubeleri ile sınırlandırılmıştır. Ön test son test biçiminde bir anket uygulanmıştır. Ön test uygulamasından sonra öğrencilerle görsel materyallerinde desteğiyle estetik ve natürmort konuları işlenmiştir. Şeçilen 50 natürmort öğrencilerle birlikte incelenmiştir. Soru- cevap, anlatım, araştırma gibi yöntemler kullanılmıştır. Daha sonra son test uygulanmıştır. Araştırmada 78 öntest ve 78 son test elde edilmiştir. Veriler; SPSS 17.0 ile analize tabii tutulmuştur. Testin ilk uygulaması ile sonraki uygulaması arasında anlamlı bir fark olup olmadığı bağlantılı gruplar t-testi ile araştırılmıştır.
Figürde deformasyon

Sanat insanın doğayla, hayatla olan bütün 'diyalektik' ilişkilerini yansıtmaya çalışır. Bu yansıtma resim sanatı tarihinde değişik dönemlerde birçok sanatçının yapıtında farklı üsluplarda kendini göstermiştir. Deformasyon; kavramı araştırılarak, sanat tarihi süreci içerisinde 'figür deformasyonlan' incelenmiştir. Deformasyonun, resim sanatı tarihindeki değişim süreçleri ele alındı. İlk insan tam bir evrim geçirdikten sonra etrafını çeviren doğayı, düşüncelerini, korkularını ve inançlarını çeşitli şekillerde ifade edebilmişti. Rönesanstan önceki dönemlerde resim daha çok dinsel konular ağırlıkta olmak üzere fresk ve mozaik gibi tekniklerle yapılmıştır. Rönesansla birlikte gözler yaşanan gerçek dünyaya çevrilmiş, mekan içinde insan ve günlük yaşantı gibi konular canlandırılarak resme hacim, gölge-ışık ve perspektif girmiştir. XVII. y. y. başlarında beliren Maniyerist sanatta genel özellikleriyle işlenmiştir Sanayi ve teknolojinin gelişmesiyle başlayan uzmanlaşma iş bölümü ve burjuva sınıfının etkin bir güç elde etmeye başlaması; yeni fikir ve anlayışların ön plana çıkmasını sağlamıştır. Ekspresyonist dönemde sanatçılar, seçtikleri konularda, renkleri abartmışlar, biçimleri çarpıtarak, kendi içinde duyumsadıklarını dışa vurmuşlardır. Gerçeküstücüler ise çağının tabularına eleştirel düşüncelerini susturarak değil; en akıldışı, olağanüstü, en çarpıcı üslupla ortaya çıkmışlardır. Gerçeküstücülerde kendini otomatizme kaptıran kişi nesneyi otamatik olarak tekrar tekrar ele almakta, biçimsel yapısını geniş ölçüde analiz etmektedir. II. Bölümde resimlerin incelenmesine çalışılmış, kavramsal olarak ele alınan olgular uygulamaya dönüştürülerek plastik bir dil oluşturulmaya çalışılmıştır. Tuval üzerine akrilik boya tekniği ile yapılan çalışmalar dışavurumcu ve gerçeküstücü anlayışla sunulmuştur. Elde edilen veriler bir araya toplanılmış, resim sanatının, insanın doğal ve toplumsal çevresiyle ilişkisini belirlemede, bağ kurmada bir araç olduğu vurgulanmıştır. Plastik öğeler ise bu ilişkiyi kurmada yararlanılan olanaklar olarak belirlenmiştir. İnsanın yaşamı, ilişkileri sonucunda plastik öğelerle farklı bir evren oluşturulmuş, bu oluşumda diyalektik bir sürecin olduğu vurgulanmaya çalışılmıştır.
Çağdaş heykel sanatında expresif biçim çözümlemeleri

Bu tezin amacı, ekspresyonizmin, modern sanat akımları arasındaki konumunu belirlemektir. Ekspresyonizm, kendi başına belli bir sanat akımını ifade etmesinin yanı sıra, aynı zamanda birçok sanat akımı da karşılaşacağımız bir anlatım sitilidir. Ekspresyonizm, sanat tarihinde belki de dönüm noktası olarak kabul edilmesi gereken bir çıkıştır. Bir sanat akımı olmaktan çok, birçok akımın mihenk taşı olarak kabul görmesi daha yaygındır. Kendi içerisinde birbirini eleştiren ve yadsıyan akımları da barındırır. Örneğin, yapılan araştırmalarda, Fütürizm ne kadar ekspresif bir anlatımsa primitivizm de o kadar ekspresif olduğu görülmüştür. Biri modern gelişmeyi estetize ederek modernizmi bir kazanım olarak görmüş. Diğeri ise modernizmin olumladığı dünyayı reddederek ilkelliğin estetik bir haz barındırdığını düşündürmüştür. Bu çalışma kapsamında ekspresyonizmin diğer sanat dallarındaki yansımaları ele alınmış olup, öz itibariyle ekspresyonizmin bir anlatım biçimi olduğu vurgulanmıştır.
Gölge oyunu ve kuklaların seramik formlarda yansımaları

Sanat, eserinin yaratıcısı bilinsin ya da bilinmesin içinde var olduğu toplumun manevi birikimini yansıtan ve geleceğe taşıyan en önemli unsurlardandır. Bu sebeple sanat nesilden nesile taşınmalı ki o sanat varlığını devam ettirebilsin. Bu çalışma raporunda; toplumun gelişim süreçleri içerisinde öncü bir yer edinen Gölge oyunu ve Kukla sanatı ele alınmıştır. Bu kapsamda oyunların, toplumların, günlük yaşayışlarını tasvir etmesi ve söz varlığının sosyolojik açıdan bazen abartılı biçimde yansıtması ile müzik ve taklit eşliğinde iki veya üç boyutlu sahnelenişi ve yorumlanması çalışmanın konusunu oluşturmaktadır. Dünyada ve özellikle de Türkiye de en önemli kültür miraslarından biri olanGölge Oyunu ve Kukla Sanatı hakkında farklı araştırmalar incelenerek seramik formlar ile yeni yorumlar oluşturarak farkındalık yaratılmaya çalışılmıştır. Sanatın nesilden nesile taşınması, yeri geldiğinde yorumlanarak varlığını devam ettirmesi Gölge Oyunu ve Kukla Sanatı üzerinden deneyimlenmiştir.
Ondokuzuncu yüzyıldan günümüze kadar Türk resim sanatında dokunun uygulanışı

Doğadaki bütün varlıklar kendine özgü belirli bir dış yapıya sahiptir. Dış yapının oluşumu ise, o varlığı oluşturan öz yapıdan kaynaklanır. Öyleyse doğayı teşkil eden her farklı özün, binlerce biçime ihtiyaç duyması gerekir. O halde diyebiliriz ki, her öz binlerce farklı dokuyu oluşturmaktadır. Doku insan tarafından ya da doğanın etkileşimi sonucu değişiklik gösterir. Sanat yapıtı kategorisine giren bütün resimlerin kendini ifade edebilmesi aynı zamanda bir takım unsurları beraberinde getirmesi ile mümkündür. Bunlar: doku, biçim, renk, kompozisyon, ışık-gölge vb. elemandır. Doku da biçim, renk kompozisyon ışık-gölge gibi plastik yapının önemli bir parçasıdır. Dokunun resim sanatında uygulamasının tarihi araştırması sonucunda görüyoruz ki doku primitif döneminden itibaren uygulanmıştır. On dokuzuncu yüzyıldan günümüze kadar Türk Resim Sanatı'nda her eserde yer almasına karşın diğer plastik değerler seviyesine ulaşamamıştır. Günümüz çok sesli sanat anlayışının bir yansıması olarak doku, resmin sınırlarını zorlayarak resim-rölyef arası bir yere yerleşme çabasındadır. Türk Resim Sanatmda dokunun uygulanışını incelediğimizde tuval bezinin dokusal yapısından; rölyefi etkili dokulara kadar çok farklı uygulamaların olduğu görülmektedir. Resim sanatımızda bilinçli ya da bilinçsiz olarak en çok boyanın doğal dokusundan yararlanılmıştır. Nitekim primitif ressamlarımızdan günümüze kadar birçok sanatçı, firça darbelerinin ortaya çıkarmış olduğu bu dokuyu eserlerinde kullanmışlardır. Sanatçılar yapıtlarında istenilen etkiyi yaratabilmek için boyanın doğal olanaklarından yararlanmışlar; böylelikle iki ya da üç boyutlu doğal dokuların taklidini veya benzerini yapmışlardır. 152 insan tarafından çeşitli kullanım amacı için üretilmiş ürünlerin yapay dokularının bilinçli olarak kullanılması, kübizme kadar uzanır. Türk resminde de yapay dokuların kullanılmasında Batı resim anlayışı etkindir. Nitekim yapay dokuların resim sanatımızda kullanılması papier colle'den asamlaj'a kadar farklılık arz etmektedir. Görsel algı yanılmasına dayanan optik dokuların kullanılması resim sanatımızda yaygın değildir. Resimde uygulanan doku vasıtasıyla görsel ve tensel haz alma duygusu en yüksek seviyeye ulaşmaktadır. Böylelikle sanatçı yapıtında istediği etkiyi verirken resmin beğenişimde artırmaktadır. Sonuç olarak diyebiliriz ki; doku, resim sanatında renk, biçim, ışık-gölge, kompozisyon gibi plastik yapının en önemli bir parçasıdır. Sanatçı dokuyu yapıtında etkin olarak uygulamalı, fakat resmini rölyefe de dönüştürmemelidir.
Kadın bedeninin betimlenmesine dair örnekler ve seramik sanatında yorumlanması

Kadın ve bedeni pek çok disipline ve araştırma sürecine konu olmuş ögelerdir. Plastik sanatlar açısından bakıldığında; bu ögelerin salt estetik değer ve form açısından incelenmesinin mümkün olmadığı görülmektedir. Kadının varlığı; beraberinde yaşadığı toplumu, bu toplumun çeşitli değerlerini ve birikimlerini de getirrmektedir. Bu nedenle sosyolojik, ekonomik, kültürel, felsefi, tarihsel ve geleneksel yaklaşımlar göz ardı edilerek; toplumun bir parçası olan kadın ve bedenine dair bir inceleme yapmak oldukça zor olacaktır. Oldukça geniş bir başlık olan kadın ögesi beraberinde çeşitli varsayımlar ve sınırlılıkları da getirmektedir. Bu bağlamda çalışmada sunulmak üzere; tarihsel süreçte erişilebilen ve doğrulanabilen kadın bedeni betimlemeleri, muhtelif coğrafya, anarkil ve ataerkil kültür örnekleri çeşitli kronolojik aralıklar dahilinde seçilmiş, incelenmiştir. Yine bu örnekler göz önünde bulundurularak, beden algısının oluşturulması ve değişimine dair etkenler incelenmiş ve süreç içindeki değişim bu etkenler üzerinden sorgulanmıştır. Çalışmanın amacı; başta anaerkil dönemden ataerkil döneme kadın bedeni betimlemelerinin değişimi ve bu değişimlerin nedenlerini incelemektir. Buna ek olarak, kadının bireysel anlamda bu süreçte yerinin sorgulanması ve sürece etkisinin kontrollü olup olmadığı da çalışmanın amaçlarındandır. Çalışmanın örneklemini; Paleolitik Çağ'dan halen içinde bulunulan Yakın Çağ'a plastik ve estetik değer atfedilmiş çeşitli kadın bedeni betimlemeleri oluşturmaktadır. Veri toplama aracı olarak sanat eseri inceleme ve literatür tarama yöntemleri kullanılmıştır. Kadın bedeninin, kayıt altına alınabilen insanlık tarihinin her döneminde birbirinden çok farklı amaçlarla, çeşitli şekillerde betimlendiği ve bu betimlemelerin çoğu zaman kadından bağımsız olarak oluştuğu bilgisine ulaşılmıştır. Süreç içerisinde edinilen veriler, estetik değer kaygısıyla seramik eserlere dönüştürülmüştür. Elde edilen tüm bulgular çalışmanın önemi açısından, sonuç bölümünde tartışılmıştır.
Harf Devrimi'nden sonra tipografinin gösterdiği değişim

Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşunun ardından yapılan Harf Devrimi ile yüzyıllar boyunca ülkede kullanılmış olan Arap harflerinin yerine Latin harflerinin benimsenmesi, ülkede grafik tasarım gelişimi ile ilgili çok önemli bir süreçtir. Cumhuriyet'in ilanını takip eden yıllardan 1970'lere gelinene kadar geçen dönem, bu yeni yazı sisteminin öğrenilmesi sırasında geçirilen acemilik dönemidir. Bu tez çalışmasının birinci bölümünü batıda matbaanın bulunuşundan itibaren tipografinin geçirdiği değişim ve ilerlemeler oluşturmaktadır. Çalışmanın ikinci aşamasında Türkiye grafik tasarımında tipografik dilin ilgi alanını, 1930 sonrası ürün verenler ve günümüz tipografisinde yer alan tasarımcıların yenilikçi üretimleri oluşturmaktadır. Türkiye grafik tasarımında tipografik dilin gelişimi bütünüyle batıya bağlı olduğundan, inceleme batı ekseninde ele alınmıştır. Teknolojinin ve buna bağlı olarak oluşan toplumsal değişimlerin etkisi ile 19. yüzyıl tipografisinde pek çok farklı eğilim aynı anda görülmektedir. Bu tez çalışmasında ülkemizde Harf Devrimi'nden sonra tipografik dilin günümüze kadar olan sürecinin incelenmesi amaçlanmıştır. Faydalanılan kitap, süreli yayın vb. kaynaklar ile hazırlanan bu çalışmanın sonucunda, günümüzde batıda tipografik dilin yeni teknolojiler ve buna bağlı değişen okuma eyleminin yapısına paralel olarak imgeleşme eğilimi gösterdiği; Türkiye'de ise, grafik tasarımda tipografik dilin özellikle artan iletişim olanak ve araçlarının çeşitlenmesiyle doğru orantılı olarak gelişerek dünya ile eş zamanlı bir yapıya ulaştığı ve giderek bu alanın gelişen iletişim olanaklarıyla etkileşimi nedeniyle Görsel İletişim Tasarım adını almaya başladığı gözlemlenmiştir.