turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Modern resim sanatında biçim ve parça bütün ilişkisi

Resim sanatında imge-biçim-kurgu diyalektiği, sanat tarihi boyunca işlenen bir sorun olarak karşımıza çıkmaktadır. Biçim; sanatın algıladığımız veyorumlayabildiğimiz kısmı, özgünlüğün ve yaratıcılığın somuta, gerçeğedönüştürülmüş halidir. Sözlük anlamıyla biçim sözcüğü 'şekil, parçaların düzeni, dış görünüş' olarak tanımlanır. Biçim, parçalarının düzeni ve dış görüntüsündenbaşka bir şey değildir. Sanatçının gerçekliği algılayışı, yargılayışı, yorumlayışı, veyansıtışını kapsayan dört zihinsel sürecin sonucudur. Modern sanattaki genel biçim anlayışını kavrayabilmek için, önce Modern Sanatın rasyonalizm düşüncesiyle şekillenmiş olan sanat akımlarını ve Modernizmeleştirisi sonucunda ortaya çıkmış olan güncel sanat akımlarını ayrıntılarıylaincelememiz gerekir. Biçimden söz açılacaksa, parçaların anlamlı düzenlenişi olankurgulamadan da bahsetmek gerekir. Modern sanat akımları, farklı üsluplara, amaçlara, felsefelere ve anlayışlara sahip olsalar da, plastik değerler açısındanbuluştukları bazı ortak noktalarının da bulunduğunu söyleyebiliriz. Akımlardakidüşünce ayrımların getirdiği farklı biçem anlayışlarının yanı sıra, kurgusaldeğerler açısından birbirlerine yakınlık gösterirler. Modernitenin getirdiğirasyonalizm ve deneysel sanat düşüncesiyle birlikte, kuramlarını, bilimsel verilerle birlikte sağlam temellere oturtmaya çalışan modern sanat akımlarında, biçimlerin kurgulanmasında mükemmeliyetçi, bilimsel ve sistematik bir kurguşekli gözlemlenirken; duygusal titreşimlerin ve ruhsal otomatizmin şekillendirdiğiModern Sanat Akımlarında ise parça-bütün ilişkisi açısından bu tür ortak bir kuramdan bahsedemeyiz. Bunun nedeni de, reel tabakayı oluşturan malzemelerin ve oluşturulan biçimlerin seçiminde olduğu gibi, kurgu şeklinde desanatçıları duygusal etkileşimleri yönlendirir. Bu nedenle ortak bir kurgu kuramıdışavurumsal akımlar için geçerli değildir. Modern Sanattaki biçim ve parça-bütün ilişkisini anlayabilmemiz için, bu karşılıklı etkileşimli gelişim sürecini bir bütün olarak irdelemek doğru olacaktır.
Desen eğitiminde yapılandırmacı öğrenme uygulamalarının etkililiği

Desen eğitiminde yapılandırmacı öğrenme uygulamalarının etkililiğini belirlemeye yönelik olarak yapılan bu araştırma, deneme modellerinden öntest-sontest kontrol gruplu modele göre desenlenmiştir. Araştırma 2006- 2007 öğretim yılı güz döneminde, Dumlupınar Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'nde deney ve kontrol grupları olarak atanan Resim Bölümü II. sınıf öğrencileri ile gerçekleştirilmiştir. Araştırmada veri toplama aracı olarak desen bilgisi başarı testi kullanılmış ve öğrencilere desen çizimi yaptırılmıştır. Araştırmayla ilgili tüm istatistiksel çözümlemelerde SPSS paket programından yararlanılmış, deney ve kontrol grubundan elde edilen puanlar arasındaki farkın anlamlı olup olmadığı 't? testi ile sınanmıştır. Gruplar arası karşılaştırmalarda anlamlılık düzeyi. 05 olarak benimsenmiştir. Araştırmadan elde edilen sonuçlar şöyledir:· Desen dersinde, yapılandırmacı öğrenmenin uygulandığı deney grubu ile öğretmen merkezli öğretimin uygulandığı kontrol grubunun desen bilgisi arasında deney grubu lehine anlamlı bir fark vardır.· Desen dersinde, yapılandırmacı öğrenmenin uygulandığı deney grubu ile öğretmen merkezli öğretimin uygulandığı kontrol grubunun desen çizme becerisi arasında deney grubu lehine anlamlı bir fark vardır. Bu araştırmada elde edilen sonuçlar doğrultusunda, Dumlupınar Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü'nde desen eğitiminde yapılandırmacı öğrenme uygulamalarının etkili olduğu söylenebilir.
Tarihsel gelişim süreçleri, anatomik yapıları, stilistik özellikleri, kullanım amaçları ve taşıdıkları imajlar göz önünde bulundurularak yazı karakterlerinin sınıflandırılması

11 SANATTA YETERLİK TEZ ÖZÜ TARİHSEL GELİŞİM SÜREÇLERİ, ANATOMİK YAPILARI, STİLİSTİK ÖZELLİKLERİ, KULLANIM AMAÇLARI VE TAŞIDIKLARI İMAJLAR GÖZ ÖNÜNDE BULUNDURULARAKYAZI KARAKTERLERİNİN SINIFLANDIRILMASI Sevim Selamet Grafik Anasanat Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Eylül 1998 Danışman: Prof. Mehmet T Erem Grafik tasarımın temel bileşenlerinden biri olan tipografinin ana unsurları yazı karakterleridir. Günümüzde, grafik tasarımda bilgisayar teknolojisinin de yoğun olarak kullanılması sonucu yazı karakteri üretimi kolaylaşmış ve yazı karakteri aileleri sayıları tespit edilemeyecek kadar çoğalmış; her birinin tanınmaları ve orijinallerinin kopyalarından ayırt edilmesi zorlaşmıştır. Bu binlerce yazı karakterinin tanınıp, doğru biçimde kullanılabilmesi için ilk adım onları sınıflandırarak incelemektir. Bu alanda bugüne kadar pek çok araştırma yapılmış olmasına rağmen, herkesçe kabul görmüş bir sınıflandırma oluşturulamadığı gibi, ortaya çıkan sonuçların çok çeşitli ve birbirleriyle çelişiyor olması, yarar sağlamak yerine konuyu içinden çıkılmaz bir duruma sokmuştur. Bu araştırmada amaç, en iyi yazı karakteri sınıflandırmasını yapmaktan çok, sorun çerçevesindeki karmaşayı da ortaya koyarak yazıIll karakterlerini tanımaya yönelik bir rehber oluşturmaktır. Bu araştırmada, yazı karakterleri, tarihsel gelişim süreçleri, anatomik yapıları, stilistik özellikleri, taşıdıkları imaj ve sahip oldukları grafik ses göz önünde bulundurularak sınıflandırılmıştır. Bu ölçütlere göre, Eski Gotik, Roman, Kare Serif, Sans Serif ve El yazısı Benzeri yazı karakterleri olmak üzere beş ana kategori oluşturulmuş, bu türlerin dışında kalan ve gerçek bir tür oluşturmayan yazı karakterleri ise ayrı bir grupta toplanmıştır. Türler içinde, yer yer alt gruplar oluşturulmuş, yazı karakterlerinin çoğunlukla anatomik yapılardan kaynaklanan teknik ve görsel avantajlarıyla dezavantajlarına da değinilmiştir. Araştırılan konunun grafik tasarım ve tipografi açısından önem ve gerekliliği tartışma götürmemesine rağmen, aynı işi yapan insanların ortak terminolojiyi kullanmaları gerekliliği ve tipografinin tasarımcı, üretici, eğitimci, basımcı ve yayımcı açısından uluslararası bir konu olduğu düşünülürse; bu alanda yapılabilecek en iyi sınıflandırma, ortak kabul görendir. Bu araştırmayla ortaya konan sınıflandırma, yeri geldiğinde diğer araştırmalardaki karşıtlıkları ve fikir ayrılıklarını, nedenleriyle ortaya koyması açısından, yazı karakterlerinin sınıflandırılması ve tanımlanması konusunda tasarımcı, eğitimci ve öğrenciler için iyi bir rehber olabilir.
İç dünyadan otoportreler

BAKIR, Ayşe Gül, İç Dünyadan Otoportreler, Yüksek Lisans Eseri Çalışma Raporu, Ankara, 2005. Çok büyük bir evrende, beynimizin içindeki sınırlarda yaşarız. Bu bizim iç dünyamızdır. Görünenin ötesinde ruh kendini, yaşama yüklediği anlamlar ile özgür bırakıp iç dünyasına yöneltir. Ressamın iç dünyası; insanı, cinselliği, doğumu, ölümü ve anıları barındırır. Bu dünyanın kapılan açıldığında, ressamı ürperten büyük boşluk ortaya çıkar. Ruhunun dehlizlerinde ilerleyen ressam, boşluğa anlam kazandıran firça darbelerini oluşturur. Yaşanmış olanın anlamım vurgulayabilmek için anları birleştirip bir bütün yapar. Bir başkasının anıları, artık onun anıları olur. Yaşantılar kesişirler, insan kendini en iyi bildiği araçla anlatır. Sanatçı, yasanım bütününü kendinden yola çıkarak; kendini de yaşamın getirdiklerinden seçtikleri ile ifade ederek çözümler. Sanatta kadın trajedi kahramanı nadiren bulunur. Trajedi erkeğe ait bir yükseliş ve düşüştür. Ancak, kadın artık bu sahnede erkek bakış açısı tarafından gözlenilen ve resmedilen bir model değildir; kendi iç dünyasını ve duygularım, cinsiyetinden dolayı sahip olduğu dolaysız ilişkiler içinde inceleyerek anlatan bir figürdür. Tüm sahip olduklarım kendi bakış açısı ve ruh dünyası ile ortaya koyan ressam, aynı zamanda modelidir. Ve bu model tarihten, mitolojiden, edebiyattan çıkışlı karakterlerle yaşamım gözler önüne serecektir. Her insan içinde birden fazla karakter barındırır. Bu rollerle sınırlı olan insan ömründe; yaşam isteğim, var olma ya da yok olma, farklılaşma duygularım kendi içine yönelerek çözümler. Bu yönelmenin getireceği en berrak sonuç olan sanata resim vasıtası ile ulaşmanın yolu araştırılır. Otoportre çözümlemeleri ile araştırılan bu yol, ressamı iç dünyasına, iç dünyasını da otoportrelerine bağlayan bir köprü vazifesi görür.
Heykelden eyleme: Kamusal müdahale sanatı

Kentsel sorunlara getirilen alternatif yaklaşımlar son yıllarda yapılan akademik ve sanatsal çalışmalarla birlikte artış göstermiştir. Çoğu zaman kent teorisi ve siyasal aktivizm ile diyalog halinde oldukları ve çeşitli taktiksel uygulamalar kullandıkları için bu yaklaşımlar, kentlerdeki kamusal alanlar ile eleştirel olarak bağlantılıdır. Politik konuları temsil etmekten ziyade, egemen norm ve ideolojileri sorgulayıp, bunları yeniden yapılandırmak veya karşı çıkarak yeni anlamlar, deneyimler, kavrayışlar ve ilişkiler yaratmak, kısacası kamusal alana müdahil olma endişesi taşırlar. Bu tür müdahil uygulamalar, nadiren kent üzerine yapılan geleneksel çalışmaların bir parçası olarak görülür. Bu araştırma sonucunda kent ve mekan teorisi ile sanatsal ve kültürel pratikler arasındaki artan diyaloğun şehirlere eleştirel yaklaşımlar getirme ve kamusal alan sanatçılarına ilham verme açısından önemli bir potansiyeli olduğu görülmüştür. Tarih boyunca kent mekanı ile yakın ilişki kurmuş olan heykel sanatının bu bağlamda yaşadığı değişimin ve müdahale sanatı ile birlikte yaşadığı dönüşümün ana hatları çizilmiştir.
Türk resim sanatında ekspresyonist etkiler

Sanatçının sanatta tekdüzeliğe karşı olan tutumu, onu sürekli yeni atılımlara götürmüştür. Yöntem ve dilin belirlenmesi ile birlikte bu olgu, kişisel dilin biçim kazanmasına yardımcı olmuştur. Çağımızda Ekspresyonizm, Romantizmin yerini almıştır. Nasıl plastik düşünceyle Empresyonizm, Klasisizmi devam ettiriyorduysa, Ekspresyonizm de nasılı değil, neyi ifade edeceğini düşünüp bunun insan ruhunun çeşitli halleri olduğunda karar kılarak içe dönük Romantizmi izlemiştir. Zaman geçtikçe kendini daha da geliştiren Türk resim sanatı, ekspresyonist anlayışı benimseyerek henüz yenilikleri kabullenmesi kolay olmayan ülkemiz sanat ortamında yalnızca kendi sanatsal doğrularının doğrultusunda, duraksamadan ilerlemeyi bilmiştir. Bu anlayışa sahip sanatçılar dışavurumcu bir tavırla resimlerinde, somut gerçekleri, toplumsal olayları ve insanın kaygılarını anlatma çabasına girmişlerdir. Bu öğelerle biçimlendirilen eser, insanın dış gerçeklik karşısında duyduğu heyecanların görselleşmesini sağlamıştır. Vİİ Resimlerin konusunu insanın tepkisini dışavurması sonucunda belirlediği ve biçimlendirdiği şeyler oluşturmuştur, insanda var olan kaygıyların, hem resmin konusu ile bağlantısı kurulurken, hem de ekspresyonist anlayışın gerçekleştirilmesini sağlayan plastik unsurların açıklanılmasına çalışılmıştır. Bu çalışmada, Türkiye'deki sanat dünyasına yeni bir soluk, yeni bir boyut getiren ekspresyonist tavır araştırılırken, sanatçıların çalışmalarıyla sanat tarihinden seçilen örnekler sunularak aralarında bağlantı kurulması kararlaştırılmıştır.
Çağdaş heykelde denge

SANATTA YETERLİK TEZ ÖZÜ ÇAĞDAŞ HEYKELDE DENGE Selçuk YILMAZ Heykel Anasanat Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Danışman: Prof. Aytaç Katı Çağdaş Heykelde Denge, adlı bu çalışmada, 'denge' kavramı genel olarak ele alınmış, dengenin tasarım için önemi ve gerekliliği vurgulanmıştır. Birinci bölümde görsel dengeyi oluşturan faktörler; Ağırlık, Kütle ve Boşluk, Yüzey, ölçü ve Oran gibi unsurların bir yapıtta denge kurma prensipleri çeşitli şema ve örnek eserler aracılığıyla incelenmiştir. Dengenin yapıt kurgusunda aldığı estetik değerler araştırılmış, yapıt için vazgeçilmez bir sonuç olma özelliği olduğu görülmüştür. Yüzyıllar boyunca dini ve toplumsal geleneklerin etkisinde yaşayan heykel, yüzyılımızda endüstriyel gelişmeler ve malzeme kullanım olanaklarının genişletilmesiyle biçim ve içerik yönünden büyük değişimlere uğramıştır. Bu değişim heykelde kütlenin parçalanarak, boşluğun dili çözülmüş, heykelde en güzel ifade şekli olarak, kütlenin boş-dolu hacimlerle ifadesi seçilmiş çağdaş malzeme ve teknoloji ile yeni denge anlayışlarına ulaşmıştır. İkinci bölümde dengenin tasarım ögeleriyle olan ilişkisi, şekiller ve örnek eserler aracılığıyla ele alınarak 'denge durumu'nun tasarımdaki görsel etkileri incelenmiştir.
Yeraltı toplu taşıma sistemlerinde görsel iletişim; Ankara metrosu için bir tasarım önerisi

Şehirleşmenin hızla devam ettiği günümüz dünyasında ulaşım, metropollerin önde gelen sorunlarından biridir. Ulaşım sorunlarına üretilen çözümlerin vazgeçilmez bir parçası olan metro ulaşım sistemleri, her gün milyonlara varan sayıda yolcu taşımaktadır. Yapısı gereği karmaşık sistemler olan metrolarda yolcu sayısı arttıkça yönlendirme ve bilgilendirme grafiklerinin önemi de artmaktadır. Hızlı ve dakik bir ulaşım aracı olan metroların, büyük şehirlerin ulaşım sorunlarına çözüm üretmesinin yanında sosyal ve kültürel hayata da etkisi vardır. Metrolar, mimari ve görsel yapılarıyla, performanslar ve müzisyenleriyle şehir kimliğinin önemli bir parçası haline gelmişlerdir. Dünyada birçok metro ulaşım sisteminde yürütülen sanat faaliyetlerini organize etmek için kurulmuş ayrı sanat birimleri ve metro müzeleri vardır. Bu tez çalışmasının birinci bölümünde endüstri devrimi sonrası şehirleşme ve ulaşım konularına değinilmiş ve bu süreçte gelişen şehir içi raylı toplu taşıma sistemleri incelenmiştir. İkinci bölümde dünya metrolarının görsel iletişim sistemleri incelenmiş, metrolarda ortaya çıkan görsel iletişim problemlerine sunulan çözümler değerlendirilmiştir. Son bölümde ise Ankara şehrinin tarihi, kültürel, sosyal ve ekonomik yönlerine değinilmiştir. Ankara Metrosu incelenerek var olan görsel iletişim problemleri ortaya konmuş ve Ankara Metrosu için bir tasarım önerisi sunulmuştur. Görsel iletişimin bilimsel ve teknolojik gelişmeler sayesinde radikal değişikliklere uğradığı 21. Yüzyılda iletişim problemlerine sunulan çözümler de çeşitlenmektedir. Bu çeşitliliğe rağmen, bu iletişim problemlerine sunulan çözümler görsel iletişim tasarımı disiplini içinde bilimsel ve estetik olmak zorundadır.
Türk resim sanatında uzamdan yüzeye figür resminde değişmeler

Bu tez aştırmasında, Batı resim sanatında figür anlayışının biçimsel değişimine paralel olarak, Türk resim sanatındaki figüratif eğilimlerin resmin plastik araçlarıyla, uzamdan yüzeye olan değişim sürecinin incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırmanın birinci bölümünde uzamın oluşumunda kullanılan sanat elemanları ve ilkelerinden bahsedilerek Batı sanatında bilimsel perspektif ve plastik elamanlar yardımıyla meydana gelen figürün değişim süreci seçilmiş sanatçılar üzerinden ele alınmıştır. İkinci bölümde, 19. yüzyıldan itibaren figürü yeniden yüzeyde resmeden örnek sanatçılar ve seçilmiş eserleri incelenmiştir. Araştırmanın üçüncü bölümde ise Türk sanatında figürün kullanıldığı minyatürden başlanarak, Batılı anlamda resim yapan sanatçıların figürü uzam ve yüzey bağlamında seçilmiş örnek çalışmalar üzerinden irdelenmiştir. Tez Araştırması, Türk resim sanatında figürün uzamsal olarak ele alınması, incelenmesi ve figürün uzamdan uzaklaşarak yüzeye kayması sürecinin anlaşılması bakımından önemlidir.
Postminimalist heykel

Bu araştırmada, üç boyutlu bir sanat disiplini olan Heykel'in, tarihi gelişimi ışığında; 20. yy başlarından günümüze kadar yaşadığı evrim, minimal tabanda irdelenmiş; modern minimalizm ve postmodern minimalizm etkileriyle heykelde yaşanan gelişim, değişim süreci ele alınarak incelenmiştir. Araştırma 3 bölümden oluşmuş ve birinci bölümde, sonraki bölümlerde anlatılanların netleşmesi ve kolay anlaşılması için zemin hazırlanmış olup; Postmodernizmin doğuşu ve heykel sanatındaki yansımaları ele alınmış; ayrıca, çalışmanın temelini oluşturan Minimal sanatın ne olduğu, tarihi gelişimi ve heykel sanatına etkileri incelenmiştir. İkinci bölümde; sürekli bir devinim içerisinde olan heykel sanatını ve 20. yy ikinci yarısıyla birlikte zirveye tırmanan Postmodern sanatın; minimalizmi nasıl etkilediği, neler katıp, neleri yok saydığı gibi karşılaştırmalar yapılmış; Postminimal teriminin ne olduğu, postminimal anlayışın heykele nasıl yansıdığı incelenmiştir. Yine aynı bölümde postminimal anlayışta eserler üretmiş sanatçıların çalışmaları ve sanat anlayışları incelenmiş, günümüz postminimal heykelinin temel dinamiklerine ulaşılmaya çalışılmıştır. Son bölümde ise konuya dair kişisel yaklaşımım, çalışmalarımla ele alınmıştır.
Erzurum'da çeyiz geleneği üzerine bir araştırma

Araştırmada, kültürümüzün bir parçası olan çeyiz geleneğinde Erzurum örneği ele alınmış, çeyizlerde yer alan el sanatları ve hazır ürünler tespit edilerek, Erzurum iline ait çeyiz geleneğinin durumu incelenmiştir. Araştırmanın evrenini Erzurum il merkezinde tespit edilen ve çeyizlerinde yer alan el sanatları örnekleri ile araştırmanın evreninde bulunan 40 parça ürün örneklem olarak alınmış ve bu ürünlerin özellikleri hakkında bilgilere yer verilmiştir. Araştırma 5 bölümden ve 120 sayfadan oluşmaktadır. Birinci bölümde araştırmanın problemi ele alınmış, Türk kültüründe önemli bir yer tutan çeyiz geleneğinin, Erzurum ilindeki durumunu belirlemek amaçlanmıştır. İkinci bölümde Erzurum ili ve çeyiz kültürüyle ilgili genel bilgilerle, araştırmada yararlanılan literatür kaynaklarının özetlerine yer verilmiştir. Üçüncü bölümde araştırmanın evreni ve örneklemi sayısal verilerle ifade edilmiştir. Verilerin toplanması ve analizi araştırmada izlenen süreç doğrultusunda ayrıntılı olarak açıklanmıştır. Bulgular ve yorum bölümünde, Erzurum'da çeyiz geleneği ve çeyizde bulunan ürünler; ürünün cinsi, ürünün boyutları, uygulanan teknik, kullanılan renkler, kompozisyon özellikleri tespit edilerek fotoğraflarıyla birlikte ayrıntılı olarak ele alınmış ve gözlem fişleri üzerinde gösterilmiştir. Beşinci bölümde araştırma sonucunda elde edilen veriler ve öneriler araştırmacı tarafından ortaya konulmuştur. Erzurum çeyizlerinde bulunan el sanatları ürünlerinin çoğunluğunu işleme, örgü, dokumaların oluşturduğu bunun yanı sıra hazır ürünlerden; yorgan, takı, sandık, mutfak eşyası, beyaz eşya, mobilya takımlarının bulunduğu tespit edilmiştir.
Language, origin and mimesis: A particular reading of the relationship between word and image

DİL, ORİJİN VE MİMESİS: İMGE VE KELİME ARSINDAKİ İLİŞKİNİN BİR OKUMASI Çağrı Banş Kasap Graphic Tasarım Bölümü Yüksek Lisans Tez Yöneticisi: Yrd. Doç. Andreas Treske December, 2004 Batı metafizik tarihinde, dil her zaman İdea'ya yakınlığı doğrultusunda kurulmuştur. Bu 'logos-merkezci inşa'da, kurumsallaşma ve doğa arasındaki terslik, sembol, işaret ve imge arasındaki farkların oyunu, temsil' i her zaman uslaştmlabilen ve hisedilebilen arasında saf, kritik olmayan, ve sorgulanmayan bir kavramsallıştırma olarak konumlandırmıştır. Bu konu üzerinde daha önce çalışmış olan Walter Benjamin, Theodor Adorno, Gilles Deleuze, Jacques Derrida, Phillipe Lacoue- Labarthe ve Jean-Luc Nancy gibi teorisyenlerin çeşitli çalışmaları arasında bulunan bağlantılar ile, bu tezde, logos'a yakınlığı doğrultusunda kurulan dilin, nasıl yapısöküme uğratılabildiğini ve bu dilin aslında belli bir tarihe ve zaman dilimine ait ve kısıtlı bir bakışa sahip olduğunu, üstte adı geçen teorisyenlerin çalışmalarına dayanılarak ortaya koyulmaya çalışılır.
Fatih Sultan Mehmed dönemine ait belirlenen konuların dönemin tezhib özellikleri ile birlikte tasvir edilerek tezhiblenmesi

Osmanlı İmparatorluğunun 7. Padişahı Fatih Sultan Mehmed'in İstanbul'u fethetmesi yeni bir çağın başlangıcı olmuştur. Fatih Sultan Mehmed fethettiği bu şehri baştan sona yeniden şekillendirmeye çalışmış ve çok önemli sanatçı, bilim adamı ve mimarları şehre davet etmiştir. Bu yaklaşımla 31 yıllık hükümdarlığında 800 e yakın kitap, birçok osmanlı tarzı mimari eserler bırakmıştır. Sanata ve bilime yakınlığı kendi portresini yaptıran ilk osmanlı padişahı olma ünvanıyla yer etmiştir. Geleneksel sanatlarda Fatih Sultan Mehmed ile ilgili birçok yapıt yer almasına karşın onun doğumundan ölümüne kadarki sürede gerçekleştirdiği büyük başarıların görselleştirilmesi ve farklı tarzlarda bir seri olarak sunulması daha önce yapılmamıştır. Bu sebeple Fatih Sultan Mehmed'in portresini yeniden dönem tezhip unsurları ve günümüz yaklaşımıyla yeniden yorumlamak amaçlanmıştır. Portresi, tuğrası, Rumeli Hisarı, Ayasofya Kilisesinin anahtar teslimi ve Fatih camii ve külliyesi yeniden tasarlanarak geleneksel sanatlarda yeni bir yorum amaçlanmıştır. Yapılan bu seri resimlerin sonuncusu bir görsel zaman çizelgesiyle bütünlük kazandırılmaya çalışılmıştır.
Batı resminde yeni dışavurumcu akımın 1980 sonrası Türk resim sanatına etkileri

1980'li yılların en önemli sanat olaylarından bir tanesi de, Yeni Dışavurumcu akımın ortaya çıkışı olmuştur. Aynı yüzyılın başlarında, 1910'lardaki, ilk Dışavurumcu hareket, sanayileşmeyi tamamlamış ve savaş yıllarının en hırçın ülkesi olan, Almanya'da ortaya çıktı. O dönemdeki kimi sanatçılar sanatın, Burjuva sınıfına ve siyasete alet edildiğini ve sanatın bu duruma gerekli tepkiyi veremeyeceğini düşünüyorlardı. Bu da yeni bir sanat akımının çıkışına zemin hazırladı. Anlatmak istediklerini şimdiye kadar benzeri görülmemiş şiddette ve yalınlıkta sergiliyorlardı. Daha sonraları Dışavurumculuğun, öncekiler gibi gelip geçici birtakım değil de, Almanya'nın doğal sanat dili olduğu söylendi ve bu Alman toplumu nezdinde de kabul gördü. Dışavurumculuğu takiben, aynı yıllarda ve daha sonraki yıllarda da birçok yeni akımın çıktığını görürüz, fakat, Dışavurumculuk, teknik, anlatım, konu ve içerik açısından kendisini yenileyerek, sürekli gündemde kalmayı başarmıştır. 1910'larda ki ilk anlatımcı, figürcü Dışavurumculuğun yerini 1930'lara gelindiğinde Soyut Dışavurumcular alır ve 1960'lara değin sanat piyasalarındaki etkinliklerini korurlar. Bu yıllardan sonra sanatın gündemine yeni oluşumlar oturuverir; Hazıryapıt nesnelerin sergilenmesi, düzenlemeler, performanslar, güncel sanat, vb. Bu yıllardan sonra, resim sanatı bir kriz içerisine girer. Modern dönemin bu öncü sanatının yerine, Postmodern dönemin, italya'da Benito'nun desteklemiş olduğu, yeni- öncü, Beuys'un mirasını devralan ve öncülüğünü Alman Kiefer ve Baselitz'in yapmış olduğu Yeni Dışavurumculuk, ve Latin Amerikalı siyahların sanatından ilhamVI alan Basquiat'ın Duvar Resmi, gibi akımları gelir. Bunlar içerisinde, Yeni Dışavurumculuk, Alman çıkışlı olmasına karşın Amerikan ve Batı sanatının gündemine oturur. Bu çıkış aynı zaman dilimi içerisinde Türkiye'de de yansımalarını bulur ve 1980 döneminin genç, yeni kuşak ressamlarını etkiler. Fakat bu etkileşim Türk sanatında daha önceki dönemlerde yaşanmış kopyacılıktan, bir hayli uzaktır.