turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Environmentally friendly copper electroplating process development

Elektrokaplama bir elektrolit varlığında elektrik akımı uygulanarak metal kaplama işlemidir. Bir endüstri olarak elektrokaplama süreçleri ağır metal içerikli, yüksek iletkenlikli ve hayli asidik/alkali atıklar oluşturur. Kirlilik önleme talimatlarıyla birçok endüstriye atıkları konusunda daha oluşmadan önleme yaptırımı uygulamaktadır. Kirlilik önleme konularının süreç daha oluşturulmadan önce göz önüne alınması hem ekonomik hem de çevresel açıdan avantaj sağlamaktadır. Bu çalışmada, henüz daha laboratuvar aşamasında olan bakır siyanür banyosu kullanılarak aluminyum üzerine ince tabaka bakır kaplanması prosesinde atık minimizasyonu hedef alınmıştır. Bu çerçevede, ilk deneysel düzenekler siyanür veya pirofosfat temelli çeşitli strike banyolarının bakır kaplama performanlarını değerlendirmek açısından oluşturulmuştur. Kaplamalar yapıldıktan sonra ürünler üzerinde görsel inceleme, pürüzlülük ölçümleri, SEM görüntüleme ve yansıma ölçümleri yapılmıştır. Küre yansıma ölçümleri kullanılarak hesaplanan sapma değerleri pirofosfat banyoları numuneleri için % 1-2 aralığında, siyanür ürünleri için ise % 7-29 aralığında olarak kaydedilmiştir. Benzer şekilde SEM görüntüleri ve pürüzlülük ölçümleri de bakır pirofosfat banyosu ürünlerini daha cazip kılmıştır. İkinci deneysel düzenekler için bir pirofosfat ve bir siyanür banyosu seçilmiş ve bu banyolarda uzun süreli kaplama yapılarak banyo parametresi takibi yapılmıştır. Bakır siyanür banyosundaki dört saatlik kaplama sırasında bakır ve siyanür konsantrasyonlarında sırasıyla %17. 5 ve %11. 5 artış kaydedilmişken, bakır pirofosfat banyosunda bakır ve pirofosfat konsantrasyonları önemli bir değişim olmaksızın dalgalanmalar göstermiştir. Elde edilmiş olan sonuçlar, ürünün kullanım alanı düşünüldüğünde, bakır siyanür banyosunun siyanürsüz bir alternatif olan bakır pirofosfat banyosuyla değiştirilebileceğini göstermiştir.
Aerobik membran biyoreaktörlerle sülfür oksidasyonu ve membran tıkanma özelliklerinin incelenmesi

Kükürt doğada çeşitli formlarda sürekli bir döngü halinde bulunmaktadır. En çok karşılaşılan formlardan biri olan hidrojen sülfürün ise toksik, korozif ve kötü kokuya sebep olduğu bilinmektedir. Bu nedenle uygun bir arıtma prosesi ile gideriminin sağlanması gerekmektedir. Bu zamana kadar çeşitli fizikokimyasal ve biyokimyasal metotlar ile giderilmesi çalışılmıştır. Bu çalışmada ise konvensiyonel arıtma proseslerine kıyasla kısmen yeni bir yöntem olan membran biyoreaktörler ile giderim hedeflenmiştir. Bu çalışmada laboratuvar ölçekli kurulan bir aerobik membran biyoreaktör ile sülfür oksidasyon performansı çalışılmıştır. Çalışma sırasında işletilen AeMBR, arsenik ve çeşitli ağır metaller ile hazırlanan sentetik besin ile beslenen bir Anaerobik Membran Biyoreaktör çıkış suyu ile beslenmiştir. AnMBR'de sülfat indirgeyen bakteriler tarafından sülfat sülfüre indirgenmekte ve oluşan sülfür ile metallerin çökelmesi sağlanmaktadır. AnMBR çıkış suyu farklı konsantrasyonlarda sülfür, sülfat, KOİ ve arsenik ile çeşitli metaller bulunmaktadır. Bu çıkış suyuyla beslenen AeMBR'de sülfür aerobik ototrofik bakteriler tarafından sülfata oksitlenmiştir. Aynı zamanda arseniğin etkisi gözlemlenmiş olup, işletme boyunca arseniğin (yaklaşık 0,7 mg/L konsantrasyonunda çalışılmıştır. aerobik sülfür oksitleyen bakteriler üzerinde toksik etki oluşturmadığı görülmüştür. Sistem performansını belirlemek için reaktör girişi, reaktör içi ve reaktör çıkışından belirli zamanlarda alınan numunelerde KOİ, sülfat, sülfür analizleri yapılmıştır. Reaktör giriş, iç ve çıkışındaki ortalama KOİ konsantrasyonları yaklaşık olarak 150 mg/L, 60 mg/L ve 20 mg/L olarak belirlenmiş olup KOİ giderim performansı %90'a ulaşmıştır. Reaktör çıkışında genel olarak sülfür tamamen sülfata oksitlenmiş olup, sülfür giderim performansının %100'e yakın olduğu görülmüştür. Genel olarak girişte 7,2-7, 6 arasında elde edilen pH, süzüntüde çalışma boyunca 8-8, 5 arasında ölçülmüştür.
Degradation of olive mill effluent by photooxidation on nanosilica-ZnO

Yüksek organik yükleme ve zeytin karasuyunun içerdiği polifenoller toprağa, yüzey sularına ve yeraltı sularına oluşturduğu etki hala çözülememiş çevre problemi olarak bilinmektedir. Bu yüzden bu çalışmanın amacı COD, toplam fenol, toplam katı madde, toplam azot ve toplam fosfor ve zeytin karasuyundaki üç polifenolü nano-ZnO-SiO 2 kompoziti ile adsorpsiyon ve fotokatalitik arıtmayla gidermektir. Ek olarak, çalışma sonunda optimum arıtma koşulları belirlenecektir. Maximum giderim verimleri UV ile arıtmayla elde edilmiştir. Fotokatalitik bozunum için, toplam fosfor hariç ( 5 g/L), KOİ (%78), toplam fenol (%86), TKM (%77) ve toplam azotun (%100) maksimum giderim verimleri 1 g/L nano-ZnO-SiO 2 kompozitiyle elde edilmiştir. Toplam fenol (90 dakika) ve toplam azot (60 dakika) hariç KOİ, toplam fenol, TKM ve toplam azotun maksimum verimleri 15 dakika maruziyet süresi sonrasında elde edilmiştir. Toplam azot (pH=7) ve toplam fosfor (pH 10) hariç KOİ, toplam fenol ve TKM'nin maksimum giderim verimleri zeytin karasuyunun orijinal pH'ında (4.01) elde edilmiştir. Toplam fosfor hariç (5 g/L) zeytin karasuyunun güneş ışığı altında KOİ (%77), toplam fenol (%73), TKM (%64) ve toplam azot (%96) arıtımında 3 g/L nano-ZnO-SiO 2 kompoziti gerekmektedir. KOİ, toplam fenol ve TKM maksimum verimleri zeytin karasuyunun orijinal pH'ında (4.01) elde edilmiştir. Toplam azot ve toplam fosforun (%80) maksimum verimleri sırasıyla pH 7 ve pH 10'da elde edilmiştir. Araştırmalar sonucunda UV ile fotokatalitik arıtmadan nano-ZnO-SiO 2 kompoziti zeytin karasuyu arıtımında 6 kez kullanılabileceğine karar verilmiştir. 1 litre zeytin karasuyu arıtımı için, 500 TL'si 20 adet UV lambası için olmak üzere kimyasal maliyeti, elektrik tüketimi ve nanokompozit tüketimi maliyeti sadece 0.75 TL olarak hesaplanmıştır.
Tekstil boyası üretim prosesi atıksularının kimyasal oksidasyon ve adsorpsiyon yöntemleri ile arıtımı

Nüfus artışının, endüstriyel gelişmenin ve kentleşmenin hızlı olması dünyada birçok ülkede ciddi ekonomik, sosyal, politik ve en önemlisi olan çevresel sorunları da beraberinde getirmiş ve süreç çevresel kirlilik paralelinde olumsuz yönde ilerlemektedir. Artan çevresel kirlilikler çevrenin özümseme kapasitesinden daha fazla yüklerin oluşmasına neden olmaktadır. Yaşamımızı idame ettirdiğimiz ekolojik çevremiz bu paralelde Hava, su ve toprak aşırı kirletici yüklere maruz kalmaktadır. Su ortamlarına boşaltılan Endüstri atıklar, evsel atıklara oranla çevresel açıdan çok daha büyük bir tehlike oluşturmaktadır. Endüstri atıksuları genelde içerdiği kimyasal maddelerin bileşimi yönünden büyük salınımlar gösterir. Boya üretim endüstrisi özellikle milli gelirimizde önemli katkısı olan tekstil sektörüne hizmet sağlamaktadır. Yaklaşık 10.000 farklı pigment ve boya tekstil sektöründe girdi olarak kullanılmaktadır. Kullanılan bu boyaların %50'den fazlası da azo boyar maddelerdir. Boya üretim tesislerinde farklı kimyasallar kullanılır iken tekstil sektöründe de boyar maddelerin kullanımın yanında farklı yardımcı kimyasal maddeler de kullanılmaktadır. Azo boyar maddeler karsinojen aromatik aminlere ayrılması nedeni ile çevreye zararlı yüksek derecede kirletici özelliğine sahip toksik maddeler olması açısından da önem arz etmektedirler. Bu çalışmada tekstil boya ve kimyasal üretimi yapan bir sanayi tesisinin kimyasal arıtma çıkışından alınan atıksu numunelerine toz aktif karbon Adsorpsiyon, Fenton ve Ozon oksidasyon arıtma prosesi uygulanarak KOİ ve Renk giderim verimleri incelenmiştir. Boya üretim sanayine ait iki ayrı atıksu numunesinde yapılan deneyler sonucunda, adsorpsiyon deneylerinde toz aktif karbon miktarı arttıkça ph5 de maksimum KOİ giderim veriminin %66, renk giderim veriminin %99- 100 olduğu görülmüştür. Fenton oksidasyon deneylerinde maksimum verimin %60 KOİ, %99 renk giderim verimi ile sabit 5000 mg/l hidrojen peroksit kullanımına karşılık 5000 mg/l Demir sülfat konsantrasyonunda gerçekleştiği görülmüştür. Ozon oksidasyon deney sonuçlarına bakıldığında maksimum KOİ giderim veriminin 240 dk ozonlama süresinde %19-28, renk giderim veriminin aynı ozonlama sürelerinde maksimum %55- 62 arasında gerçekleştiği görülmüştür.
Nitro-aromatik ve nitro-heterosiklik organik kirleticilerin ultrases destekli anaerobik membran biyoreaktörde arıtımı

Nitro-aromatik, nitro-heterosiklik bileşikler ve diğer bazı azot içeren yapılar mühimmat, pestisit, plastik, boya, ilaç ve petrol endüstrisinde hammadde olarak kullanılmakta veya ürün olarak ortaya çıkmaktadır. Bu bileşiklerin üretimi, taşınması ve kullanımı sonucunda ciddi çevresel problemler oluşmaktadır. Dolayısıyla, bu bileşikleri içeren atıksuların arıtılması oldukça önemlidir. Bu çalışma kapsamında ultrases destekli anaerobik membran biyoreaktör ile mühimmat endüstrisi atıksularının arıtılması araştırılmıştır. Sistem performansını etkileyecek çok sayıda değişken olduğu için değişkenlerin sistem üzerinde etkilerinin ortaya konabilmesi için güvenilir kantitatif sonuçlar çıkararak yorumlar yapabilmek ve sistemi optimize edebilmek için 'istatistiksel deney planlama' metodu uygulanmıştır. Seçilen ultrases frekansına (20 kHz) sahip anaerobik membran biyoreaktörler farklı güç yoğunluğunda (0.8, 5.4 ve 10.0 W/L), farklı uygulama süresinde (5.0, 12.5 ve 20.0 dakika) ve farklı periyotlarda (8, 16 ve 24 saat) çalıştırılmıştır. Her bir çalışma koşulları için reaktörlerin mühimmat endüstrisi atıksuyunda bulunan TNT, RDX ve HMX giderme performansları değerlendirilmiştir. Elde edilen sonuçlara göre sistem modellemesi ve optimizasyonu yapılmıştır. Ayrıca ultrases uygulamasının EPS ve SMP konsantrasyon değişimleri ile granül boyut dağılımı üzerine etkisi incelenmiştir. Farklı ultrases uygulaması için reaktörler kararlı hale ulaştıktan sonra membran tıkanma modelleri elde edilen basınç değerlerine uygulanmıştır. Ayrıca her bir reaktör içinde bulunan mikroorganizmaların tür tanımlaması yapılmıştır. Son olarak sessiz anaerobik membran biyoreaktör ve sono anaerobik membran biyoreaktör (20 kHz)'de TNT'nin, RDX'in ve HMX'in biyodegredasyonu için 'Haldane kinetik model' uygulanmıştır.
Atık döküm kumlarının yeniden kullanımının araştırılması

Ülkemiz metal döküm ürünlerinin üretimi konusunda 2017 yılı verilerine göre dünyada 11. Avrupa'da ise 3. sırada yer almaktadır. Ülkelerin gelişimi ve kalkınması için metal döküm üretimi önemli rol oynamaktadır ancak dökümhaneler üretim prosesi gereği aynı zamanda atık döküm kumlarının üretime bağlı olarak sürekli oluştuğu sektörlerdendir. Ülkemizde 2017 yılında 2 155 000 ton metal döküm ürünleri üretimi yapılmış ve hesaplamalara göre 490 262, 5 ton atık döküm kumu oluşmuştur. Yapılan bu çalışmada oluşan atık döküm kumlarının düzenli depolama tesislerine bertarafa gönderilmesi yerine alternatif hammadde olarak hazır beton santrallerinde %0,97, asfalt plent tesislerinde %1,05 oranında kullanılmasının yeterli olduğu hesaplanmıştır. Bursa ilinde faaliyet gösteren bir dökümhanede bir yılda oluşan 250- 500 ton atığın, atık döküm kumu geri kazanım tesisine gönderilmesi durumunda dökümhanenin 2 108 136 TL (365 995 $), düzenli depolama tesisine gönderilmesi durumunda 2 519 4000TL (437 395 $) ve çimento fabrikasına gönderilmesi durumunda ise 2 841 720 TL (493 354 $) ödemesi gerektiği sonucu bulunmuştur. Bununla birlikte atıkların alternatif hammadde olarak hazır beton veya asfalt plent tesisine gönderilmesi durumunda ise dökümhane tarafından yalnızca 26 928 TL (4 675 $) ödenmesi gerektiği görülmüştür. Dökümhane ile hazır beton ve asfalt plent tesisi ile kurulacak endüstriyel simbiyoz ilişkisi ile de hammaddeye bedel ödemeyecekleri için 1 504 500 TL (261 198 $) kar edecekleri hesaplanmıştır. Yapılan araştırmalar ve hesaplamalar sonucu atık döküm kumlarının alternatif hammadde olarak kullanılmasının çevresel ve ekonomik faydalarının olduğu ancak atık döküm kumlarının iyi tanınmadığı ve bu nedenle sınırlı kullanıldığı sonucuna varılmıştır. Çevre ve Şehircilik Bakanlığı'nın öncülüğünde başlatılacak endüstriyel simbiyoz projeleri, atık döküm kumunun değerlendirilmesi ve kaynakların verimli kullanımını konusunda yol gösterici ve teşvik edici olacaktır.
Membran destekli biyoreaktörde 1,3-propanediol üretiminin incelenmesi

Son yıllarda enerji kaynaklarının azalması ve küresel ısınmaya bağlı iklim değişikliği nedeniyle alternatif enerji kaynaklarına olan ilgi oldukça artmıştır. Biyodizel, bu kaynaklar arasında önemli bir yere sahiptir. Biyodizel üretiminde toplam kütlenin %10'u kadar atık gliserin açığa çıkmaktadır. Gliserinin birçok kullanım alanı olmasına rağmen, biyodizelin fazla miktarda üretilmesiyle birlikte atık konumuna gelmiştir. Atık gliserin sürdürülebilir kalkınma için ekonomik ve ekolojik bir sorun oluşturmaktadır. Biyoteknolojik yollarla 1 ,3-propanediol üretiminde atık gliserinin substrat olarak kullanılması bu soruna bir çözüm olarak düşünülmektedir.1,3-Propanediol biyobozunur polimer sentezinde önemli bir monomerdir. Tekstil endüstrisinde yaygın olarak kullanılan politrimetilen tereftalat bu polimerlerin başında gelmektedir. Ayrıca kozmetik, gıda, medikal endüstrilerinde de kullanım alanına sahiptir. Bu tez çalışmasında membran destekli biyoreaktörde Klebsiella pneumoniae kullanılarak farklı biyokütle yaşlarının ve biyokütle geri dönüşünün 1 ,3-propanediol üretimi üzerine etkileri incelenmiştir. Öncelikle sürekli üretim denemeleri ile optimum hidrolik alıkonma süresi belirlenmiştir. Bu çalışmaları takiben biyokütle yaşının 1 ,3-propanediol üretimi üzerine olan etkisi incelenmiş ve bu amaçla dört farklı biyokütle yaşı için (0.67, 5, 15, 30 gün) üretim denemeleri yapılmıştır. Biyokütle yaşının artışıyla 1 ,3-propanediol veriminin azaldığı görülmüştür. En yüksek verim değeri olan 0,44 mol 1 ,3-propanediol/mol tüketilen gliserin 0,67 günde elde edilmiştir. Biyokütle geri dönüşünün etkisi incelendiğinde ise; artan biyokütle miktarı ile 1 ,3-propanediol konsantrasyonunda artış beklenirken, yaşlanan hücrelerin ve ortaya çıkan yan ürünlerin olumsuz etkisiyle daha düşük konsantrasyonlar elde edilmiştir. Kullanılan hollow fiber ultrafiltrasyon membran modülü sayesinde fermantasyon sıvısından biyokütlenin ayrımı gerçekleşmiş olup, takip eden alt akım işlemlerinde büyük avantaj sağlanmıştır.
Membran teknolojisinin çevre mühendisliğinde kullanım potansiyeli ve ters osmoz ile amonyum iyonu giderimi

Günümüzde, artan su fiyatı, çevrenin kirlenmesi, atıksu uzaklaştırma maliyetlerinin yüksek olması gibi nedenlerle atıksuyun arıtılıp tekrar kullanılması ekonomik hale gelmiştir. Ayrıca su kaynaklarının giderek kısıtlı hale gelmesi ve kalite bozulmaları, deniz suyundan tatlı su eldesi v. b. ileri arıtma yöntemlerini gündeme getirmiştir. Bunda da başvurulan yol membran teknolojisi olmuştur. Evsel ve endüstriyel atıksularda, azot bileşikleri toplu halde, en önemli kirleticilerdendir. Azot bileşikleri, alıcı ortamda meydana getirdiği zararlı etkilerden dolayı, biyolojik ve fiziko-kimyasal arıtma yöntemleri ile arıtılmaktadır. Membran proseslerde, azot bileşiklerinin arıtılmasında, özellikle deşarj standartlarının çok sıkı uygulandığı bölgelerde, yaygın olarak kullanılmaya başlamıştır. Aynı zamanda, elde edilen konsantre kısmının da ayrı olarak değerlendirilmesi söz konusudur. Konsantre kısımda, azot bileşiklerinin yüksek konsantrasyonlarında olması, gübre olarak değerlendirilmelerini gündeme getirmiştir. Bu çalışmada, membran proseslerin teorisi ve çevre mühendisliğindeki kullanılma potansiyeli geniş bir biçimde araştırılmış, uygulamalardan örnekler verilmiştir. İki aşamadan oluşan deneysel çalışmada, ilk olarak konsantrasyonları farklı sularda, ultrafiltrasyon ve ters osmoz membranları, ikinci aşamada, amonyum iyonunun ters osmoz membranları ile arıtılabilirliği araştırılmıştır. Zamanla akı, enerji maliyeti ve verim değerlerinin değişimi incelenmiştir. Bu maksatla, laboratuvarda teşkil edilen membran proses pilot tesisi ile sentetik numuneler üzerinde, bir seri deneyler yapılmıştır. Tezin birinci bölümünde tezin kapsamı, anlam ve önemi açıklanmıştır. İkinci bölümde, membran ile ayırma mekanizması ve membranların yapısı hakkında bilgi verilmiştir. Üçüncü bölümde, membran proseslerden ve membranların performansında düşüş meydana getiren, konsantrasyon polarizasyonu, jel polarizasyonu ve tıkanmadan bahsedilmiştir. Dördüncü bölümde, azot giderme yöntemleri ve ters osmoz ile amonyum iyonu giderme konusunda yapılmış literatür çalışmaları verilmiştir. Beşinci bölümde, bu tezde kullanılan membran proses pilot tesisi, çalışma prensibi, izlenen parametreler ve pilot tesiste yapılan deneyler ve deneysel çalışmanın aşamalarından bahsedilmiştir. Altıncı bölümde, bu çalışmada elde edilen sonuçlar değerlendirilmiş, ilgili grafikleri verilmiştir. Yedinci bölümde, sonuç ve öneriler belirtilmiştir.
Structural and mechanical changes on recycled polyethylene

Bu projede hiç kullanılmamış, katkısız alçak yoğunluklu polietilen ile başlanarak ardışık olarak 10 kez ekstrüzyon işlemi ile bir geri dönüşüm benzeşim çalışması yapılmış ve 80 C'de 259 saat yaşlandırılmış AYPE ve ticari bir geri dönüştürülmüş AYPE örneği ile karşılaştırmalı olarak polietilenin geri dönüştürülebilirliği araştırılmıştır. Örneklerin kızılötesi spektrofotometrik analizinde ortorombik kristal oranının yaklaşık % 53.36 olduğu ve on ekstrüzyon sonunda oksitlenme indisinin 7.28 değerine yükseldiği kaydedilmiştir. Diferansiyel taramalı kalorimetrik çalışmada örneklerin erime sıcaklığı 111 .5 C, lamel kalınlıkları 5 -10nm ve kristal oranı yaklaşık %23 olarak bulunmuş, örneklerin X-ışını kırınımı sonuçları kristal yapısında bir değişimin olmadığını göstermiştir. Reometrik analizler ekstrüzyondan sonra viskozitenin ve esnekliğin artığını, SEM fotoğrafları ise yüzey pürüzlülüğünün artığını göstermiştir. Isıl gravimetrik analizde ve mekanik testler sonucunda büyük bir değişim gözlenmemiş, malzemenin akma dayanımı 9.3 MPa, kopma dayanımı 18.7 MPa ve kopmada uzama % 609. 7 civarında bulunmuştur. Çalışmada, tekrarlanan ekstrüzyonun AYPE'nin bozunmasına fazla etkisi olmadığı, ticari örneğin ve ısıl olarak yaşlandırılan örneğin daha fazla bozunduğu gözlenmiştir.
Elektrikli ve elektronik atıkların geri kazanımı ve muğla ili pilot proje uygulaması

Son yıllarda hızla gelişen teknoloji, elektrikli ve elektronik ürünlerdeki tüketimiartırmakla birlikte elektrikli ve elektronik atık problemini de beraberinde getirmiştir. e-atıkların civa, kurşun, kadmiyum, krom gibi ağır metaller, kloroflorokarbon, klorlubifeniller, polivinil klorür ve bromlu alev geciktiriciler gibi halojenli bileşikler, asbest ve arsenik gibi tehlikeli ve toksik kirleticiler içermesi bertaraf aşamasında ciddi önlemlerin alınması gerekli kılmaktadır. Bu çalışmada Avrupa Birliği direktiflerinde belirtilen elektrikli ve elektronik üretimde zararlı maddelerin sınırlandırılması olan RoHS ve AEEEyönetimi konuları incelenmiş Avrupa birliği ülkelerindeki uygulamaları araştırılmış, elektrikli ve elektronik atıkların geri kazanım yöntemi ve ülkemizdeki e-atıkyönetimi konusundaki çalışmalar incelerek Muğla ilinde uygulanan bir pilot proje ileevlerden ve teknik servislerden e-atıkların ayrı toplanması ve geri dönüşümüçalışması yapılarak sonuçları sunulmuş ve sonuç olarak bu pilot projedeki e-atıkyönetimi anlayışının bütün ülke geneline uygulanabilirliği belirtilmiştir.
Yüksek azot içerikli atıksuların arıtımında yavaş ayrışan organik maddenin farklı sıcaklıklarda nitritasyon kinetiğine etkisinin belirlenmesi

Yüksek amonyum azotu içerikli atıksuların arıtımında uygulanan kısa-yol biyolojik azot giderimi teknolojisi nitrit üzerinden azot giderimi ile klasik nitrifikasyon-denitrifkasyon yöntemine göre oksijen ve alkalinite ihtiyacında %25 ve oluşan atık çamurda %30 tasarruf sağlamaktadır. İlk basamak proses olan amonyumun nitrite oksitlenmesi nitritasyon olarak adlandırılmakta ve proses kontrol parametreleri ile ikinci basamak nitratasyonun engellenmesi sağlanmaktadır. Kentsel atıksu arıtma tesisinde oluşan anaerobik çamur çürütücü süzüntü suyu ve sentetik atıksu ile gerçekleştirilen ardışık kesikli reaktör çalışmasında aynı sıcaklık ve biyokütle şartlarında nitritasyon reaksiyonu paralel yürütülerek organik madde varlığı ve sıcaklık etkisinin (25, 30 ve 35 ) proses kinetik ve performansına etkilerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Çalışmada her sıcaklık için üç substrat (NH4+) seviyesi (130 20; 230 20; 340 30 mg N/L) uygulanmıştır. Nitritasyon her iki atıksu için de 0. derece kinetikle gerçekleşmiştir. En yüksek amonyum giderim hızı 35 'de SnA ve AÇSS için ikinci substrat seviyesinde benzer değerlerde sırasıyla 0,072 g N/g UKM. sa (1,73 g N/g UKM. gün) ve 0,071 g N/g UKM. sa (1,7 g N/g UKM. gün) olarak elde edilmiştir. Bikarbonat tüketim oranı ise SnA için 1,92-3, 56 g CaCO3/g N ve AÇSS için 2,98-4, 72 CaCO3/g N olarak teorik değerin altında gerçekleşmiştir. SnA nitritasyonunda amonyum azotunun %35- 59 ve %29-65'i sırasıyla nitrit ve nitrata, AÇSS arıtımında %23- 58 ve %13-74'ü sırasıyla nitrit ve nitrata kadar oksitlenirken, azot kaybı SnA ve AÇSS için sırasıyla %5,7-22, 6 ve %8,2- 63 aralığında gerçekleşmiştir. Serbest nitröz asit 0,1-6, 56 g/L ve 0-7, 7 g/L aralığında, serbest amonyak ise tüm substrat seviyelerinde AÇSS nitritasyonunda 10-68 mg/L olarak toksik seviyede gerçekleşmiştir. İki reaktör işletimi arasında önemli farklar; nitrat oluşumu, pH seviyesi, çökelme özelliği ve toksik SA seviyeleri olarak belirlenmiştir.
Fayda-maliyet analizi kapsamında Kızılcahamam Soğuksu Milli Parkı incelemesi

Bu çalısmada, Kızılcahamam Soguksu Milli Parkı sistematik ve sayısal bir karar verme teknigi olan fayda-maliyet analizi kapsamında incelenmistir. Analizin yapılabilmesi için gerekli verilerin toplanmasında; literatürçalısmaları incelenmis, ilgili kurumlardan gerekli bilgiler alınmıs ve rekreasyonel faaliyetlerle ilgili veriler yapılan saha çalısması sonucunda elde edilmistir. Yapılan fayda-maliyet analizi sonucunda, milli park sahasının korunan alan olarak kullanılması kararının toplam faydasının, alternatif kullanım sekli olarak incelenen alanın isletme ormanı olarak kullanılması durumuna göre daha fazla olduğu ortaya çıkmıs ve milli park sahasının korunan alan olarakisletilmesine devam edilmesi gerektigi kararı alınmıstır.
Treatment of triclosan using advanced oxidation processes

Triklosan anti-bakteriyel kişisel bakım ürünlerinde en çok kullanılan aktif bileşenlerden biridir ve son yıllarda artan miktarlarda kullanılmaktadır. Atıksu arıtma tesisleri çıkış suyunda kolayca bulunabilmekte ve atıksu arıtma tesisi çıkış suyuyla alıcı ortama deşarj edilmektedir. Triklosanın parçalanması sonucu oluşan yan ürünler, endokrin bozucu özellikler göstermektedir. Bu çalışmanın amacı, Box-Behnken istatiksel deney tasarımı kullanılarak, ileri oksidasyon yöntemi ile sulu çözeltiden triklosan gideriminin karşılaştırılmasıdır. Triklosan, hidrojen peroksit ve demir iyon konsantrasyonlarının triklosan giderimini etkisi, araştırılmıştır. Farklı zamanlarda reaktörden alınan numuneler, daha önce triklosan ve yan ürünleri tanımlanan HPLC cihazı ile analiz edilmiştir. Triklosan giderim veriminin yanı sıra 2 ,4-Diklorofenol ve 2 ,4,6-Triklorofenol konsantrasyonları da oluşumu beklenen yan ürünler olarak analiz edilmiştir. Triklosanın gideriminin tamamı bir saat içinde gerçekleştirilmiştir, ayrıca tam mineralizasyon 2 ,4-Diklorofenol ve 2 ,4,6-Triklorofenol gibi bazı ara bileşiklerin oluşumunu gösteren altmış dakika içinde dahi gerçekleşmemiştir. Triklosan ve yan ürünlerin en yüksek giderim verimi veren optimum reaktif dozları Box-Behnken yöntemi kullanılarak belirlenmiştir bulundu. Foto-Fenton arıtımında, en yüksek triklosan giderimi elde edilmiş ve yan ürün olarak 2 ,4-Diklorofenol oluşumu gözlemlenirken foto-Fenton benzeri arıtımda, yüksek verimli triklosan giderimi ve yan ürün olarak 2 ,4-Diklorofenol ve 2 ,4,6-Triklorofenol oluşumu gözlemlenmiştir. Foto-Fenton proses ve foto-Fenton benzeri proses, yüzde doksan beşten fazla triklosan giderim verimi ile sonuçlanmıştır. Foto-Fenton prosesinde, en yüksek triklosan giderimi hidrojen peroksit/demir /triklosan oranı 50/2/0, 1 ile elde edilmiştir. Foto-Fenton benzeri proseste, yüksek triklosan verimi, hidrojen peroksit/demir /triclosan oranı 50/5/ 5 ile elde edilmiştir. Ancak, oluşması beklenen yan ürünlerin oluşan miktarları ve özellikleri foto-Fenton proseste ve foto-Fenton benzeri proseste farklı sonuçlanmıştır.