Modern sanat hareketleri etkisinde seramik sanatı

20. yüzyıla girerken endüstri, ürettiği ucuz seramiklerle hızla el yapımı fonksyonel objelerin yerini alırken, rafine estetikleri olan objeleri yapmaya devam etme sorumluluğu üstlenen kişileri de çağdışı ilan etmiştir. Kültürel üretim alanında ise seramiğin payı sınırlı kalarak alt kültür çizgisine itilmiştir. Thomas Wedgwood gibi seramikçiler endüstrinin olanaklarını kucaklayıp geliştirme yoluna giderken, William Morris gibi ütopyacılar endüstriyi reddederek el sanatlarını yüksek sanat çizgisine eklemlemeye çalışmışlardır. Gouguin gibi bazı ressamlar seramik üretimde bulunmuş ama seramiğe biçilen marjinal rolü değiştirebilecek tarzda bir üretime yönelmemişlerdir. Martin kardeşler ve George Ohr gibi stüdyo seramiğinin öncülleri de çok başarılı seramikler yapmalarına rağmen geniş bir kitleye yayılacak bir akımı tetikleyememişlerdirWalter Gropius Bauhaus manifestosunda sanat ve el sanatları arasındaki hiyerarşiyi kaldırsa da hem emekçiyi hem de sanatçıyı makinanın emrine teslim etmiştir. 1923'e kadar süren Bauhaus seramik atelyesinin romantik dönemleri güzel sanatlarla el sanatları arasında köprüler kurabildiyse de sonraki dönem tamamen makina estetiğine yönelerek kapitalizme hizmet etmiştir. Rus devrimi makinayı insan hizmetine yönlendirecek farklı bir rejimle ortaya çıkarak birçok sanatçıyı kurulmakta olan yeni toplum için seferber etmiştir. Konstrüktivizm'i benimseyen sanatçılar yeni hayatı şekillendirecek tasarımlara altyapı oluşturacak sanat eserleri üretmişler ama bu tasarımlar hayata geçemeden devrimin natüralist estetiğe dönüş yapmasıyla hülyalarını sonlandırmışlardır. Fütüristler faşizmle kol kola yürümelerine rağmen son derece etkili seramikler üretmişlerdir. Ruskin ve Morris'in ideallerinin tersine makinayı yücelten fütürist söylem, yaşamı şekillendirecek tasarımlar üretmektense makina estetiğini yücelten biricik sanat yapıtları üretmekle ilgilenmişlerdir. Ama savaş çığırtkanlığı yapan bu adamlar savaşın yıkıcı etkisiyle birlikte yok olmuşlardır. Seramik konusunda en çok ayakları yere basan öneriyi hem modernist hem anti modernist eğilimleri olan Bernard Leach yapmıştır. Leach ve Hamada'nın Japonya ve İngiltere arasında kurduğu bağ modernizmin kökenlerindeki japon baskılarının batı estetiğine yaptığı etkileriyle aynı semptomları paylaşır. Dahası malzemenin hakikatına bağlılığıyla uluslararası stil ile ilişkilendirilir. Yani bu seramiklerde çoğunlukla form fonksyonu takip eder. Leach ve Hamada seramikleri gücünü kendi kökenlerine ait olan geleneklerden alırken kendilerine ait standartlar oluşturur. Bu standartlar sanatçıyı yaşadığı çağın gerçekliğinden kopararak anti modernist bir tavrın içine sürükler. Leach, önerdiği organik, romantik ve ruhani yaşam biçimiyle kapitalizme karşı samimi bir direnişin simgesidir. Sodeisha hareketi ve Noguchi gibi sanatçılar standart biçimlerden sıyrılmak için geleneklerden faydalanmışlardır. Bu sanatçılar toprağın kendi diline ait biçimlerin arayışına girerek geleneksel formları modernize etme yoluna gitmiştir. Picasso ve Miro gibi ressamlar ve Cobra hareketi yaptıkları oyuncu, deneysel seramiklerle yüksek sanatın duvarlarını iyice aşındırmışlar ve seramiğe çok şey kazandırmışlardır. Bu sanatçılar büyük ölçüde gerçeküstücü tekniklerden faydanalarak kapitalizmin dayattığı akılcı gerçekliğe karşı tepki geliştirmişlerdir. Seramik fonksyonel kökenlerini sembolik bir konuma iterek Hans Coper gibi isimlerle sanatın korunaklı duvarlarını aşma çabasındayken. Peter Voulkos gibi seramiğin içinden gelen bir isim zaten erimekte olan alt ve üst kültür ilişkisini esnetmeye başlamıştır. Ancak Voulkos seramiğe çok şey kazandırsa da en iyi bilinen yapıtları seramik değil heykel olarak algılanmıştır. Üst sanat söylemine son darbe Pop ve Funk seramiklerden gelmiştir. Bu seramikler sınırların erimesine yardımcı olurken malzemenin hakikatini fazla kaale almayarak kili, fikirlerini ifade etmekte bir aracı olarak görmüşlerdir. Modern sanat hareketlerinin hayatı şekillendirme çabası inanılmaz çeşitlilikte bir deneyciliğin ortaya çıkmasıyla sonuçlanmıştır. Bu deneyciliğin sonucunda dogmatik geleneklerin boyunduruğundan kurtulan seramik sanatı, sürekli genişlemekte olan yeni bir yapı kazanmıştır. Bu yeni yapı hem fonksyonel hem de saf estetiğe dayalı alanlarda sanatçılara sonsuz bir hareket özgürlüğü tanımıştır.