turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Lozan Antlaşması'ndan Avrupa Birliği sürecine Türkiye'nin azınlık politikaları

Bu tezin amacı Türkiye'nin azınlık politikalarını Lozan Antlaşması'ndan günümüze kadar inceleyerek, AB sürecinde Kopenhag Kriterleri içinde yer alan azınlıkların korunması esasına göre nasıl bir yol takip edilmesinin faydalı olacağının belirlenmesidir. Türkiye 1923 yılından itibaren günümüze kadar iç ve dış gelişmelerin de etkisiyle azınlık politikalarında birden fazla kırılma noktaları yaşamış, toplumun Müslüman ve Gayrimüslim kesimi farklı şekilde etkilenmiştir. Bu nedenle bu uzun sürecin değişik bakış açılarıyla incelenmesi, günümüzde AB sürecinde yaşanan azınlık ve kimlik sorunlarının daha iyi anlaşılabilmesi için önem arz etmektedir. 1923 yılından itibaren Atatürk önderliğinde ulus devlete dönüşmeye başlayan Türkiye, teorik olarak Türk vatandaşlığı altında bütün farklılıkları kapsayıcı bir ulus devlet yapısı oluşturmuştur. Uygulama alanında bu amaç başta 1924 Anayasası olmak üzere diğer kanunlarla desteklenmiş ve Gayrimüslimlerin Türk kültürüne uyum sağlamaları için tek parti yönetimi, bu unsurların yöneticileri ve kamuoyu tarafından teşvik edilmiştir. Dönemsel olarak bazı zorlama tedbirleri alınsa da Avrupa genel siyasi atmosferinin ulus devletlerinin güçlendirilmesi şeklinde olduğu düşünüldüğünde bu devletlerin uygulamalarının yanında Türkiye'deki tedbirler çok yüzeysel kalmıştır. Özellikle Türkiye, aşırı zorlama tedbirleri almak yerine bütün topluma eşit haklar vererek her kesimin dengeli bir şekilde bu hakları kullanabilme yolunu seçmiştir. İkinci Dünya Savaşı döneminde İnönü tarafından Türkleştirme politikaları devam ettirilmeye çalışılmış ve Varlık Vergisi gibi hedefi Gayrimüslimlerin ekonomik güçlerinin ellerinden alınması olan uygulamalar yapılmıştır. Çok Partili Sisteme geçiş ile beraber Türkiye, Türkleştirme arka planına sahip kuramsal yapısını bir kenara bırakmış fakat yeni bir kuramsal yapı oluşturmamıştır. Bunun sonucunda da hem dengesiz bir azınlık politikası yürütmeye çalışmış hem de Avrupa'da meydana gelen azınlık yaklaşımlarındaki değişimlere ilgisiz kalmıştır. Bu nedenle de Türkiye, Lozan'da doğru bir şekilde oluşturduğu azınlık politikasını çağa ayak uyduracak şekilde geliştirememiştir. 1999 yılında Türkiye'nin AB adaylık süreci başlamasıyla beraber azınlık politikalarındaki uyumsuzluk açığa çıkmıştır. Türkiye Avrupa Komisyonu ilerleme raporlarında sürekli olarak azınlıkların korunması konusunda çok eksiği olduğu yönünde eleştirilmektedir. Fakat günümüzde çokkültürlülük çerçevesinde azınlık hakları kapsamında gelinen noktadan geride olunması nedeniyle Türkiye, eksik bir alt yapıyla yakın geçmişşte olduğu gibi üniter yapısına zararı olacak şekilde bugün de dışarıdan gelen baskılara göre bazı hakları genişletmeye çalışmaktadır.
The effectiveness of EU's economic sanctions: The case Russia

Bu çalışmada, literatürde yumuşak güç olarak tanımlanan Avrupa Birliği'nin ekonomik yaptırımlarının Ukrayna krizi bağlamında etkililiği incelenmiştir. Bu bağlamda, 2013 Maidan protestolarından sonra başlayan ve Doğu Ukrayna'da Rus yanlısı güçlerin çıkardıkları karşılıkların bir iç savaşa dönüşmesi ve bunu takip eden süreçte Rusya Federasyonu'nun Kırım'ı ilhakından sonra Avrupa Birliği'nin bir dizi ekonomik yaptırımlar uygulamasının sonuçları incelenmiştir. Ekonomik yaptırımların etkililiğinin ölçülebilmesi için 2013- 2016 arasında Avrupa Birliği ile Rusya Federasyonu'nun ticaret verileri ve Rusya Federasyonunun ekonomik verileri incelenmiştir. Sonuçlar, ekonomik yaptırımların, Rusya Federasyonu'nun Ukrayna'nın egemenliğine daha fazla tehdit oluşturmasını engellenmiş olduğunu göstermiştir. Ancak, yaptırımların koşulu olan Minsk anlaşmasının tam olarak uygulanması Avrupa Birliği tarafından henüz sağlanamamıştır.
Ortaöğretim Demokrasi ve İnsan Hakları Dersi öğretim programının Avrupa Birliği ölçütlerine göre değerlendirilmesi

Bilinçli vatandaş yetişmek için bireylere demokrasi ve insan hakları değerlerinin aktarılması önem arz etmektedir. Bu amacı gerçekleştirmek üzere ülkeler demokrasi ve insan haklarının öğretimini ulusal eğitim programlarına dahil etmektedirler. Ulusal değerlere yönelik olarak hazırlanan öğretim programları, ülkelerin üye oldukları çeşitli kuruluşlarca da şekillendirilmektedir. Avrupa Birliği de bu şekillendirme süreçlerinde görev alan önemli kuruluşlardan biridir. Ülkemiz de Avrupa Birliği'ne üye adayı devletlerden biri olduğu için Avrupa Birliği değerlerinin ulusal eğitim sistemimize yansımalarının ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu araştırmanın amacı; Demokrasi ve İnsan Hakları Dersi 2013 Öğretim Programını, Avrupa Birliği'nin demokrasi ve insan hakları eğitimi değerlerine göre değerlendirmek, eksik ve uyumlu yönlerini alan uzmanları görüşleri neticesinde ortaya koymaktır. Bu amaç doğrultusunda 8 alan uzmanı akademisyenden yarı yapılandırılmış görüşme formuyla veri toplanmıştır. Görüşme formu 9 sorudan oluşmaktadır. Görüşme formunun hazırlanma sürecinde alan uzmanlarının, dil uzmanlarından ve ölçme değerlendirme uzmanından dönütler alınmıştır. Ardından 2 alan eğitimcisi ile pilot uygulama yapılmış ve sorulara son hali verilmiştir. Araştırma sonucunda toplanan veriler içerik analiziyle çözümlenmiştir. Çözümleme sonucunda alt temalar oluşturulmuştur. Elde edilen bulgular çerçevesinde öğretim programının genel kazanım ifadeleri ve uygulamaya yönelik bazı eksikleri dışında, genel itibariyle Avrupa Birliği'nin demokrasi ve insan hakları değerlerine uyumlu olduğu sonucuna varılmıştır. Özellikle adalet ve eşitlik değerleri bakımından Avrupa Birliği'ne tam bir uyum sergilediği sonucuna varılmıştır. Araştırma sonucunda öğretim programı hazırlama süreçlerinde sivil toplum kuruluşlarının katılımının daha da arttırılması, demokrasi ve insan hakları değerlerinin okul dışına da taşınması önerileri sunulmuştur.
Bir dış ticaret engeli olarak CE işareti ve Avrupa Birliği ile uyum

Türkiye ve Avrupa Birliği arasında kurulan Gümrük Birliğinin temel hedefini kapsayan malların serbest dolaşımı ilkesi, taraflar arasındaki teknik düzenlemelerin birbiriyle uyum içerisinde olmasını gerektirmektedir. Bu bağlamda, ülkemizin Avrupa Birliği mevzuatına uyum çalışmalarına bağlı olarak CE işareti ile ilgili çalışmalar devam etmektedir. CE İşareti bir ürünün sağlıklı ve güvenli olduğunu gösteren bir Avrupa Birliği işaretidir. 2002 yılında yürürlüğe giren Kanun ile birlikte CE İşareti Türkiye de zorunlu bir teknik işaret kapsamına alınmıştır. Ancak CE İşaretinin uygulanabilmesi için gerekli çalışmalar tamamlanmamış ve geçiş süreleri öngörülmüştür. Bu çalışmada; Avrupa Birliği ve Türkiye ekonomik ilişkileri ele alınmıştır. Ayrıca, Avrupa Birliğine uyum kapsamında CE işareti; anlamı, özellikleri ve Türkiye açısından önemi ayrıntılı bir biçimde değerlendirilmiştir.
The challenge ahead: Situating Europa

Bu tezin amacı Avrupa Birliği kimliğinin gidebileceği yolu belirlemektir. Ortaya çıkmakta olan kimlik 'Avrupa' kimliği olarak adlandırılmamalıdır çünkü ortaya çıkmakta olan bu kimlik Avrupa'dan doğmuştur ama her Avrupa tanımına bağımlı değildir. Avrupa Birliği ortaya çıktığı andan itibaren bir sürü başarı ve başarısızlık yaşamış olan belirlenmemiş bir süreçtir. Avrupa Birliğinin başarıları da başarısızlıkları da ileride alacağı şekil için tek belirleyici değillerdir. Avrupa Birliğinin şekli ve kimliğinin özellikleri halen devam eden sürecin sonunda belirlenecektir. Bu neden ile bu kimliğin özellikleri tahmin edilemez. Tek yapılabilecek olan bu kimliğin özelliklerinin belirlenmesi sürecinde izlenecek olan yolu tespit etmektir. Bu tezin temel argümanı kimliğin izleyeceği yolun üye devletlerin, kurumların ve insanların arasında devam eden müzakereler olduğudur. Bu neden ile kimliğin belirlenmesi halen devam eden bir süreçtir. Avrupa Birliği kimliği önceden belirlenmiş bir tanıma ya da bir yapıya doğru ilerlemiyor. Avrupa'nın nasıl tanımlanacağı ve Avrupa Birliğinin yapısının ne olacağı bu süreç sonunda belirlenecektir.
Avrupa Birliği ile Türkiye arasında tesis edilen Gümrük Birliği ve Türkiye açısından mali etkilerinin incelenmesi

Bu çalışmanın amacı Gümrük Birliği'nin Türkiye üzerindeki mali etkilerinin incelenmesidir. Türkiye, Avrupa Birliği ülkeleri ile olan dış ticaret hacminin artması ve diğer ülkelere karşı pazar payının korunması gibi kazançlar hedeflemiştir. Bununla birlikte sanayi ürünleri ithalatında gümrük vergileri, harç ve kısıtlamaların kaldırılması ve AB'nin Ortak Gümrük Tarifesi nedeniyle Türkiye'nin gümrük vergisi oranlarını üçüncü ülkelere karşı da azaltmasına bağlı olarak dış ticaret vergi gelirlerinde kayıplar oluşacağı yönünde saptamalar yapılmıştır. GB'nin tamamlanması aşamasında bazı mallarda uygulanan vergi oranları arttırılarak ithalattan alınan vergilerde oluşacak kaybın telafisi yoluna gidilmiştir. Ayrıca GB sürecinde, AB vergi politikasına uyum kapsamında Katma Değer Vergisi ve Özel Tüketim Vergisi kapsamında da Türkiye büyük değişim gerçekleştirmiştir. Bu durum ise Türkiye'nin vergi sisteminde dolaylı vergi ağırlının artmasına neden olmuştur. AB'ye olan ihracatın büyük ölçüde artacağı beklentisi gerçekleşmemiş ancak ithalatta yüksek oranlı artışlar yaşanmış ve buna bağlı olarak Türkiye'nin dış ticaret açığı artmıştır. Bununla birlikte, Türkiye'nin AB dışındaki ülkelerle ticari antlaşmaları AB'nin onayına bağlanmış ve böylece üçüncü ülkelerle olan ticari ilişkileri de AB tarafından belirlenen sınırlar içerisinde kalmıştır. Bu nedenle GB Türkiye açısından AB pazarına bağımlılık unsuru oluşturmuştur. İthalattaki artış ve ithalde alınan KDV'nin kaldırılmamış olmasından dolayı, ithalde alınan KDV gelirlerine bağlı olarak dış ticaret vergi gelirlerinde artış yaşanmıştır. Ancak gümrük vergisi gelirlerinde yıllar itibariyle önemli düşüşler yaşanmış ve gümrük vergileri devlete gelir sağlayıcı özelliğini kaybetmiştir. Ayrıca AB tarafından Türkiye'ye taahhüt edilen mali yardımların önemli bir kısmı gerçekleşmemiştir. Bu nedenle mali yardımların Türkiye'nin dış ticaret açıklarını ve GB'nin mali yükünü telafi etme oranı oldukça düşük olmuştur.
Türkiye-AB gümrük birliğinin neofonksiyonalizm açısından değerlendirilmesi

Bu tez çalışmasında Avrupa Birliği ve Türkiye arasında 1996 yılında yürürlüğe giren gümrük birliği neofonksiyonalizm teorisi çerçevesinde incelenmektedir. Özellikle ekonomik anlamda ikili ilişkilerin önemli bir kısmını oluşturan bu anlaşma yıllar içerisinde değişen küresel konjonktüre yeterince ayak uyduramamıştır. Gümrük birliğinin yapısall sorunları taraflar arasındaki ilişki gelişip beklentiler farklılaştıkça daha da belirgin hale gelmiştir. Bu sebeple gümrük birliğinin işlevselliğini arttırmak ve tarafların beklentilerini karşılamak amacıyla çözüm arayışına girilmiştir. Neofonksiyonalizm teorisini merkeze alan bu çalışmada Avrupa Birliği ve Türkiye arasındaki gümrük birliğinin genişletilmesi, derinleştirilmesi ve daha işlevsel bir ilişki kurulması yönünde mevcut sorunların giderilmesi gerektiği sonucuna varılması amaçlanmaktadır. Neofonksiyonalizmin temel kavramlarından olan yayılma gümrük birliği ilişkisini tam olarak açıklayamadığı için saçılma kavramı yani yetki kapsamının arttırıldığı ancak yetki düzeyinin sabit kaldığı bir konjonktürde gümrük birliğinin eksiklerinin belirlenerek bu eksiklerin giderilmesi konusuna daha iyi bir açıklama getireceği sonucuna ulaşılmıştır. Mevcut Gümrük Birliği Anlaşması'nın güncellenmesiyle saçılma etkisinin de öngördüğü gibi taraflar arasında daha fazla ticari entegrasyonun sağlanması ve tüm sorunlarına sürdürülebilir bir çözüm getirebileceği tartışılacaktır.
Economic diplomacy strategy on palm oil by Indonesia in the European Union

Palm yağı; gıda, kozmetik, ulaşım yakıtları ve enerji gibi birçok endüstride hammadde olarak kullanılır. Palm yağı Endonezya ekonomisine ana katkıda bulunanlardan biridir. Endüstri milyonlarca istihdam yaratır ve küçük çiftçilerin geçim kaynaklarını iyileştirir. Endonezya, Avrupa Birliği ülkelerine palm yağı ihraç ediyor ve pazar talebi giderek arttı. Bununla birlikte, palm yağı plantasyonunun genişletilmesi, çeşitli uluslararası sivil toplum kuruluşlarından ve birkaç Avrupa ülkesinden çevresel ve sosyal konularla ilgili çok sayıda eleştiriyi almıştır. Daha sonra, AB tüm yenilenebilir kaynakların politikalarını düzenlemek için Yenilenebilir Enerji Direktifini oluşturur ve standardizasyonu sağlamayan palm yağına dayalı biyoyakıt kullanımını sınırlar. RED, hurma yağı ihracatının hacmini büyük oranda etkileyen Tarife Dışı bir politika olarak kabul edilir. Bu sorunun üstesinden gelmek için Endonezya, AB Tarife Dışı politikalarıyla başa çıkmak için ekonomik bir diplomasi stratejisi uygular. Bu araştırma, literatür kaynaklarından ve çeşitli görüşmelerden veri üreten nitel yöntemler kullanılarak gerçekleştirilmiştir. Bu nedenle, bu tez, Tarife Dışı politikasını ve Endonezya tarafından ekonomik diplomasi stratejisinin uygulanmasının AB'deki hurma yağı üzerindeki etkinliğini incelemektedir.
Avrupa Birliği sürdürülebilir kalkınma politikaları kapsamında yenilenebilir enerji kaynaklarına yönelim ve Türkiye'nin durumunun değerlendirilmesi

Enerji kıtlığının eşiğinde olduğumuz bu teknoloji çağında enerji, tüm dünya için vazgeçilmez bir konuma gelmiştir. Çevreye geri kazanılamayacak zararlar vermekte olan fosil yakıtlar dediğimiz sınırlı rezervlere sahip enerji kaynakları tükenmenin eşiğindedir; diğer yandan çevre üzerinde önemli etkilere sahiptir. Avrupa Birliği'nin bu konudaki çabaları sürdürülebilir kalkınma kavramını benimsemek ve ilkeleri yerine getirmek adına harekete geçmesi ile başlamıştır. Avrupa Birliği yenilenebilir enerji kaynaklarının gezegenin kurtuluş bileti olduğunu her geçen gün vurgulamaktadır. Bu konuda tüm dünya uyanışa geçmişştir ve geçmek zorundadır. Türkiye'de aynı şekilde son yıllarda yenilenebilir enerjilere yönelik kanunlar çıkarmış ve hedefler belirlemiştir. Bu araştırmada Avrupa Birliği'nin ve Türkiye'nin yenilenebilir enerji kaynakları potansiyeli, kullanımı ve gelişmeler ile bu kaynaklara ilişkin politikaları incelenmiş; ayrıca Avrupa Birliği politikaları karşısında Türkiye'nin durumu değerlendirilmiştir. Değerlendirme sonucunda, ülkemizin bu konuya daha fazla yatırım yapması ve toplumun daha fazla bilinçlendirilmesi gerektiği gerçeği ortaya çıkmıştır.
Avrupa Birliği yaşam boyu öğrenme ve yetişkin eğitimi politikaları

Bu çalışmada, Avrupa Birliği'nin yaşam boyu öğrenme ve yetişkin eğitimi politika çerçevesinin belirlenmesi amacına yönelik olarak, 2000 yılından itibaren günümüze kadar, Birlik tarafından yaşam boyu öğrenme ve yetişkin eğitimine ilişkin yayımlanmış olan resmi belge ve raporlar incelenmiştir. Söz konusu bağlam içerisinde, bilgi toplumu ve küreselleşmenin eğitim ve yaşam boyu öğrenme üzerine etkileri sorgulanmış, uluslararası ekonomik ve siyasi örgütlerin kavrama yönelik bakış açıları irdelenmiştir. Konunun tarihsel boyutunun daha iyi anlaşılması için Avrupa Birliği'nin oluşumu, gelişimi ve eğitim alanında yer alan karar ve uygulamalarına değinilmiş, süreçte yaşam boyu öğrenme ve yetişkin eğitimi ile ilgili ortaya çıkan politik tablo görülmeye çalışılmıştır. Araştırmada, AB'nin yaşam boyu öğrenme ve yetişkin eğitimine yönelik ortaya koyduğu politikaların belirlenmesi amacıyla ilgili resmi belgeler, kamu politikası analizi yaklaşımı ile ele alınmış, söz konusu metinlerin belgesel tarama yoluyla incelenmesi sonucunda edinilen verilerin tema ve ana kavramlar çerçevesinde değerlendirilmesinde ise içerik analizi tekniği kullanılmıştır. Çalışmanın sonucunda, AB'nin yaşam boyu öğrenme ve yetişkin eğitimine ilişkin politikalarının, ekonomik temelli, büyüme ve istihdam politikalarının bir uzantısı olarak oluşturulduğu, içeriğinin küresel sermayenin gerek duyduğu işgücünün yetiştirilmesi adına araçsal bir niteliğe büründürüldüğü, dolayısıyla temel bir hak olan eğitimin adım adım yaşam boyu öğrenme adı altında piyasalaştırıldığı saptanmıştır.
Avrupa Birliği ortak pazarında miktar kısıtlamalarına eş etkili önlemler

Malların serbest dolaşımı ilkesi, uluslararası ticaret hayatını yakından ilgilendirmesi nedeniyle, ekonomik temelli kurulan Avrupa Birliği'ndeki serbestilerden en önemlisi olarak yorumlanabilir; ancak önemine rağmen bugüne kadar tam anlamıyla sağlanamamış, bu uğurda atılan adımlar ise yetersiz kalmıştır. Tek başına gümrük vergisi ve kotaların kaldırılması, iç pazar dahilinde malların serbest dolaşımını temin edememiştir. Bu sebeple, malların serbest dolaşımını kısıtlayan diğer tüm üye devlet uygulamaları da yasaklanmıştır. Bu anlamda, bir ülkeden diğerine taşınan malların Avrupa Birliği ortak pazarı sınırları içinde serbest dolaşımını engelleyici etkiye sahip idari kurallar ve uygulamalar, ticareti engelleyen bariyerler olarak kabul edilmiş ve 'eş etkili önlemler' olarak adlandırılmıştır. Eş etkili önlemler, Avrupa Birliği'nin İşleyişi Hakkında Antlaşmada yasaklanmış olsa da, eş etkili önlemlerin nasıl tespit edileceğine ilişkin bir açıklama da getirilmemiştir. Bu itibarla, malların serbest dolaşımına eş etkili önlemler yasağının, gerek mevzuat kapsamında, gerekse Avrupa Birliği Adalet Divanı kararları çerçevesinde incelenmesi ve devam etmekte olan sorunlara yönelik farklı bir hukuki bakış açısı kazandırılması önem arz etmektedir. Çalışmamızda, malların serbest dolaşımının önünde birer ticaret engeli olan eş etkili önlemlerin ancak Birlik tarafından çıkarılacak bir hukuk düzenlemesiyle öngörülebilir kılınacağı ve bu şekilde eş etkili önlemler yasağının kapsamının belirgin hale geleceği savunulmaktadır. Bu yönde, önceki çalışmalardan farklı olarak, Adalet Divanı içtihatlarında oluşturulan formüller ve yapı taşı niteliğindeki kararların yanı sıra, Komisyon'un mevzuat çalışmaları tez kapsamında ayrıntılı olarak incelenmekte ve eş etkili önlemler kavramına ilişkin tespitler yapılmaktadır. Bu inceleme ve tespitler sonucunda ise, Birlik mevzuatında yer alması gerektiğini düşündüğümüz eş etkili önlemler kavramının tanımına katkı sağlayacak bir düzenleme önerisi oluşturmaya çalışılmaktadır.
Türkiye ulusal istihdam stratejisinin Avrupa istihdam stratejisine uyumu

Avrupa, henüz bir birlik aşamasında değilken işsizlik sorunuyla uğraşmaya başlamış ve uzun yıllar bu problemin üstesinden gelememiştir. İşsizlik problemi gün geçtikçe daha da derinleşmiş hem Avrupa'da meydana gelen krizlerin hem de küreselleşme gibi ekonomik ve sosyal dönüşümlerinde etkisiyle kronik hale gelmiştir. 1950'lerde Avrupa'da başlayan birlik olma girişimleri uzun yıllar devam etmiş ve Avrupa Birliği bugünkü halini almıştır. Avrupa'da Birlik düzeyinde uygulanan sınırlı sayıdaki politikalardan biri de istihdam politikasıdır. Bu politika kapsamında kronik hale gelen işsizliğe çözüm olması amacıyla istihdamı artırarak işsizliği azaltmak fikrine dayalı aktif işgücü politikalarından oluşan Avrupa İstihdam Stratejisi ortaya konulmuştur. Böylelikle Birlik düzeyinde istihdam konusunda emredici olmayan fakat üye ve aday ülkeler için ortak politikalar içeren bir strateji ortaya çıkmıştır. Türkiye'de ise işsizlik 1960'larda sorun olmaya başlamış ve gerek Dünya'da gerekse Türkiye'de meydana gelen krizlerin etkisiyle kronik hale gelmiştir. Türkiye'nin AB ile ilişkileri 1959'da Avrupa Ekonomik Topluluğu'na adaylık başvurusu ile başlamış ve 1999'da AB adaylığının onaylanmasıyla yeni bir boyuta taşınmıştır. Türkiye'nin hala devam etmekte olan AB'ye uyum süreci de bu tarihte başlamış ve istihdam dahil birçok konuda uyum çalışmaları yapılmıştır. Bu kapsamda Türkiye'nin işsizlik sorununa çözüm olması ve işgücü piyasası politikalarının AİS'e uyumlu olması için ulusal bir istihdam stratejisi yapma gereğinden hareketle Türkiye Ulusal İstihdam Stratejisi ortaya konulmuştur. Bu çalışmada Türkiye Ulusal İstihdam Stratejisinin, Avrupa İstihdam Stratejisine uyumu, Katılım Ortaklığı Belgeleri, Ulusal Programlar ve İlerleme Raporları ile birlikte AİS kapsamında yer alan antlaşmalar ve Avrupa 2020 Stratejisi de dahil olmak üzere, Türkiye'nin AB'ye uyum kapsamında referans aldığı belgeler kullanılıp karşılaştırma yapılarak değerlendirilmiştir.
Avrupa Birliği ' nin Türk bankacılık sistemine muhtemel etkisi

AB'ne üyelik ülkemizin ilerleyebilmesi açısından bir fırsat olarak görülmektedir. Finans piyasasının baş aktörü bankalara söz konusu fırsatın değerlendirilmesinde önemli rol düşmektedir. Mali piyasanın belkemiğini oluşturan bankacılık sistemindeki sorunların ulusal ekonomiye olumsuz yansımaları yadsınamaz bir gerçektir. AB' ne üyelik ülkemiz açısından önem arz eden konuların başında gelmekte ve bu süreçte Türk bankacılık sektöründeki sorunların, özellikle AB bankacılık sistemine uyum sorunlarının irdelenerek, çözüme kavuşturulması, milli gelirin yüzde 92'si oranında bir bilanço büyüklüğüne sahip olan sektör açısından olduğu kadar ülkemiz ekonomisi açısından da tartışılmaz bir önem arz etmektedir
Avrupa Birliği'nin değişen göç politikalarının sığınma hakkı kapsamında değerlendirilmesi

En eski tarihlerinden beri daha iyi bir yaşam ve hayatta kalma endişesi nedeniyle insanlar ülkelerini gönüllü veya zorunlu olarak terk etmişlerdir. Avrupalılar sömürge ülkelerine göç etmişler ve milyonlarca insanı Avrupa'ya getirmişlerdir. 20. yüzyılda yaşanan savaşlar sonucunda Avrupa ülkeleri büyük yıkımlara uğramıştır. Avrupa ülkeleri yeniden kalkınmak için komşu ülkelerinden başlayarak göçmen kabul etmeye başlamıştır. Ardından sömürge devletlerinin bağımsızlıklarını ilan etmesiyle birlikte yeni göç dalgaları meydana gelmiştir. Ayrıca söz konusu savaşlar nedeniyle milyonlarca insan sığınma aramak için göç etmek zorunda kalmıştır. 1951 yılında Cenevre'de imzalanan Mültecilerin Hukuki Durumuna Dair Sözleşme ve Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliğinin kurulması, mülteciler için çok büyük bir öneme sahiptir. Avrupa ülkelerinin göçmenlere karşı olumlu yaklaşımları, 1973 yılında yaşanan petrol krizinden sonra tersine dönmüş ve Avrupa ülkeleri katı bir tutum içerisine girmiştir. Bu durum sığınmacıları da olumsuz yönde etkilemiş ve Avrupa'nın kapıları sığınmacılara kapanmaya başlamıştır. Son yıllarda yaşanan savaşlar ve iç karışıklıklar nedeniyle milyonlarca insan sığınma aramaktadır. Avrupa Birliği ülkeleri iç sınırları kaldırmış ancak dış sınırlarını kuvvetlendiren politikalar izleyerek sığınmacıları kendi sınırlarından uzakta tutmaya çalışmaktadır. Avrupa Birliği ülkelerinin göç ve sığınma konusundaki katı politikaları neticesinde, sığınmacılar yasadışı ve tehlikeli yolculukları göze alarak Avrupa'ya ulaşmaya çalışmaktadır. Bu tehlikeli yolculuklar esnasında binlerce insan hayatını kaybetmiştir. Avrupa Birliği ülkeleri, temel insan haklarından biri olan sığınma hakkının tanınmasından çeşitli nedenlerle imtina etmekte ve insan hakları konusunda kendilerinden bekleneni yapmamaktadır. Bu durum Avrupa Birliğinin insan haklarına bakış açısının değiştiğini ve önceliğini güvenliğe verdiğini açıkça ortaya koymaktadır. Bu çalışmada, Avrupa Birliğinin değişen göç politikalarının sığınma hakkını nasıl etkilediği ortaya koyulmaya çalışılmıştır.
Avrupa ve Birleşmiş Milletler temelindeki anlaşmaların Türkiye'deki cezaevi reformu sürecindeki yeri: Türk yasal sisteminde F-tipi cezaevi uygulamasında ülke içindeki dinamiklere karşı dışsal girdilerin etkilerinin bir değerlendirmesi

Bu tez Türkiye'nin F-Tipi Cezaevleri konusunda yaptığı yasal ve kurumsal uygulamaların, taraf ülkelerin cezaevi sistemleri nezdinde belli standartlar öngören Avrupa ve Birleşmiş Milletler menşeli anlaşma ve dökümanlarla ne ölçüde bağdaştığını değerlendirmektedir. Bu anlamda, tezde iki aşamalı bir analiz yapılmıştır: Bir yandan, F-Tipi Cezaevi reformu sürecinin detaylı olarak anlaşılabilmesi için Türk cezaevi sistemine dair ilgili yasal düzenlemeler ve kurumsal yapı, yani iç dinamikler, incelenmiştir. Öte yandan, Avrupa ve Birleşmiş Milletler çıkışlı dökümanlar ve bu kurumların oluşturduğu cezaevi izleme kurullarının F-Tipi Cezaevleri ile ilgili hazırladıkları resmi raporlar mercek altına alınmıştır.