turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Avrupa Birliği'ne uyum sürecinde beden eğitimi ve spor öğretmeni yetiştirme programlarının incelenmesi: Türkiye-Belçika karşılaştırması

Bu çalışmanın amacı; Avrupa Birliği'nin kurucu ülkelerinden olan Belçika ile Türkiye'deki Beden Eğitimi ve Spor Öğretmeni yetiştirme programlarının karşılaştırmalı olarak incelenerek, programlardaki benzerlik ve farklılıkların ortaya konmasıyla beden eğitimi ve spor öğretmenliği alanındaki eksiklik ve yeterliliklerin belirlenmesidir. Bu araştırma, konusu gereği ülkeler arası karşılaştırmalı eğitim çalışmasıdır. Görüşme, gözlem ve doküman analizi yoluyla yapılan nitel araştırma yöntemi kullanılan bu çalışmada verilerin analizi için kısmen sayısal işlemlere de başvurulmuştur. Araştırma için Belçika'da merkezi sistem olmaması nedeniyle Flaman Topluluğu ele alınmış ve bu bölgedeki Ghent Universitesi, Leuven Üniversitesi ve Brüksel Üniversitesi ile Katho Zuid West Vlaanderen Hogeschool değerlendirmeye alınmıştır. Öte yandan Türkiye'deki merkezi sistem uygulaması nedeniyle mevcut beden eğitimi ve spor öğretmeni yetiştirme programı incelemeye alınmıştır. Araştırmada ortaya koyma, açıklama, analiz etme ve önerilerde bulunma tekniklerinin yanında kısmen dikey yaklaşım; ağırlıklı olarak yatay yaklaşım kullanılmıştır. Bu anlamda, çalışma kapsamında bizzat araştırmacı tarafından ziyaret edilerek incelenen Ghent, Leuven ve Brüksel Üniversiteleri ve Katho Zuid-West-Vlaanderen Hogeschool ile ülkemizdeki beden eğitimi ve spor öğretmeni yetiştirme müfredatları araştırma soruları çerçevesinde yan yana getirilmiş ve yatay yaklaşım kullanılarak benzerlik ve farklılıklar belirlenmeye çalışılmıştır. Belçika'daki mevcut uygulamalar incelendiğinde ilköğretim ve ortaöğretimin alt basamağında ve ortaöğretimin üst basamağında beden eğitimi öğretmenliği programlarında farklı eğitim sisteminin sunulduğu belirlenmiştir. Üniversiteye ya da yüksekokula girişte Belçika Flaman Topluluğunda herhangi bir ön şart olmadığı bunun yerine birimlerin bilgilendirme toplantısı yaptığı ve ortaöğretim diploması ile direk kayıt yapılabildiği bilgisine ulaşılmıştır. Brüksel Üniversitesi, Leuven Üniversitesi ve Ghent Üniversitesi lisans programları ve Türkiye'deki beden eğitimi ve spor öğretmenliği programlarında alan bilgisi derslerinin ağırlıklı olduğu buna karşılık Katho Zuid West Vlaanderen'de ise derslerin meslek bilgisi ağırlıklı olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Brüksel, Leuven ve Ghent Üniversitelerinde sunulan farklı master programları ile öğrencilere farklı iş alternatifleri sunulurken Katho Zuid West Vlaanderen'de ve tüm yüksekokullarda ikinci eğitim konusu zorunlu tutularak ikinci bir alanda da uzmanlaşma sağlanması ve istihdamın kolaylaştırılması amaçlanmıştır. Bunun yanı sıra ülkemizdeki öğretmenlik uygulaması dersinin saati de Brüksel, Leuven ve Ghent Üniversitelerinde ve Katho Zuid West Vlaanderen yüksekokulundakinden oldukça azdır. Araştırmada bu bulgular çerçevesinde çeşitli öneriler sunulmuştur.
Avrupalılaşmanın Türkiye - Avrupa Birliği ilişkilerine dini kimlik bağlamında etkisi

Türkiye ile Avrupa Birliği arasındaki ilişkiler her daim inişli-çıkışlı bir karaktere sahip olmuştur. Türklerin Avrupa algısı ile Avrupalıların Türkiye algısı arasındaki farklılıklar, söz konusu istikrarsız ve değişken sürecin temelini oluşturmuştur. Tarihsel olarak bakıldığında ise, bu algı farklılıklarının din olgusuna bağlı olarak inşa edildiği görülmektedir. Din merkezli ortaklaşa düşünceler tarafından oluşturulan kimlikler ve çıkarlar neticesinde yaratılan Hıristiyan Avrupa ve Müslüman Türkiye imgeleri, taraflar arasındaki etkileşimi belirginleştirirken aynı zamanda da keskinleştirmiştir. Avrupa Ekonomik Topluluğu'ndan bugünkü AB'ye kadar uzanan süreç içerisinde Türkiye'nin yaşamış olduğu Avrupalılaşma dönüşümü; beşeri, hukuksal, ekonomik ve kültürel alanlarda pek çok reformu da beraberinde getirmiştir. Yaşanan bu yoğun ve yenilikçi dönüşüme rağmen Türkiye halen AB'ye tam üye olamamıştır. Soğuk Savaş sonrasında dünya konjonktüründe değişen güvenlik anlayışı, 9/11 Terör Olayları sonrasında küresel terörizm başlığı altında İslam medeniyetinin olumsuzlaştırılması ve yeni öteki olarak kabul edilmesi, İslamofobinin dünya genelinde hızla yayılması ve Avrupa içerisinde artan İslami köktendinci terör saldırıları gibi pek çok etken AB içerisinde İslam kimliğine yönelik endişenin daha da yükselmesine neden olmuştur. İdeolojik olarak İslami muhafazakar ve neo-Osmanlıcı çizgiye sahip Adalet ve Kalkınma Partisi'nin 2002 yılından bugüne değin Türkiye'de iktidar olması ise, İslam medeniyetine yönelik her daim kuşkucu olmuş ve son dönemde bunu daha da net olarak yansıtmaya başlamış olan AB ile Türkiye arasındaki süregelen ilişkilere enteresan bir boyut kazandırmıştır.
21. yüzyıl'da Avrupa Birliği'nin güvenlik politikaları ve ortak güvenlik arayışları

Güvenlik her toplum için vazgeçilmez bir unsur olarak karşımıza çıkmaktadır. Uluslararası güvenliğin sağlanmasında ise devletlerin sarf ettiği çabalar yetersiz kalmaktadır. Buradan yola çıkarak bölgesel ittifaklar kendi bölgelerinin ve sonra da uluslararası güvenliğin sağlanmasına katkıda bulunmaktadır. Özellikle Avrupa Birliği gibi bölgesel bir örgütün küresel ve bölgesel güvenliğe, dünya ve bölge barış ve istikrarına katkı sağlayabilmesi, atacağı adımlar ve yeni geliştireceği güvenlik politikalarıyla mümkün olabileceği ortaya çıkmaktadır. AB, özellikle Soğuk Savaş sonrası dönemde geliştirdiği ortak dış ve güvenlik politikalarıyla yeni bir döneme girmiştir. Bu çalışmada AB'nin güvenlik arayışları sadece üyelerinin değil uluslararası güvenliği de ilgilendirdiği ve AB'nin bu çerçevede yapabileceği katkılar paralelinde küresel barış ve istikrar konuları ele alınmaktadır. Bu çalışmanın temel savı, AB gibi ekonomik alanda iyi entegre olmuş bir organizasyonun, siyasi ve güvenlik alanlarında geliştireceği politikaların Avrupa başta olmak üzere dünya barış ve istikrarına nasıl katkı sunabileceğidir.
1990'lı yıllarda Yunanistan'ın dış politikası

Soğuk Savaşın sona ermesinden sonra uluslararası sistem önemli ölçüde değişmiş ve yakın çevresinde ve sınır komşularında yaşanan bu değişim Yunanistan'ın uluslararası algılamalarını ve dış politika anlayışının değişmesine yol açmıştır. Doğu Bloku'nun yıkılması Balkanlarda kargaşa ve çatışmaların yaşanmasına neden olmuştur. Bölgede yeni kurulan devletler, etnik çatışmalar ve istikrarsızlık Yunanistan'ın güvenliğine yönelik ciddi bir tehdit oluşturmuştur. Bu kapsamda 1990M yıllarda, Balkanların yeniden yapılanması ve bölgede istikrarın sağlanması Yunanistan ve Batılı müttefikleri için ciddi bir sorun teşkil etmiştir. 1990'ların ortalarında, Simitis'in getirdiği yeni perspektifle Yunanistan, AB'nin de desteğini alarak Balkanlarda istikrarın sağlanması için aktif bir rol oynamıştır. Simitis'in bu yeni dış politika perspektifi çerçevesinde Yunanistan, Türkiye ile de diyalog başlatılması yönünde girişimde bulunmuştur. Yunanistan bu dönemde, Türkiye ile gelişmekte olan ilişkileri de dahil tüm dış politika meselelerini Avrupa Birliği çerçevesine oturtmuştur.
Avrupa Birliği Adalet Divanı içtihatları ışığında malların serbest dolaşımı

Malların serbest dolaşımı, Avrupa Birliği İç Pazarı'nın temel ilkelerinden biridir. Bu serbesti Birlik içerisindeki malların dolaşımına konulmuş ulusal engellerin kaldırılmasını ifade etmektedir. Bu ulusal engeller, gümrük vergileri ve eş etkili vergiler ile Birlik içi ticarette halen varlığını sürdüren miktar kısıtlamaları ve eş etkili kısıtlamaların kaldırılması ile önlenir. Birlikte birçok ulusal engel mevzuat uyumlaştırılması ile de kaldırılmaktadır. Mevzuat uyumlaştırması yapılmamış alanlarda ise, doğrudan etkili olan ve bu sebeple ulusal mahkemeler önünde ileri sürülebilen Avrupa Topluluğu Andlaşması'nın 28 ve 29'uncu maddeleri (Avrupa Birliğinin İşleyişine Dair Andlaşma md.34 ve 35), bazı özel sebepler dışında, Üye ülkelere Birlik içi ticarete engel olacak uygulamaları sürdürmeyi ve yeni engeller yaratmayı yasaklamaktadır. Bu özel sebepler ise Andlaşma'nın 30'uncu maddesinde (Avrupa Birliğinin İşleyişine Dair Andlaşma md.36) düzenlenen istisnalar ve Avrupa Birliği Adalet Divanı'nın içtihatları ile benimsenen zorunlu gereklerdir. Bu çalışmada temel olarak malların serbest dolaşımına ilişkin Andlaşma hükümlerinin kapsamı ve Divanı'nın serbestiye ilişkin yorumlarının etkileri dikkate alınmıştır. Bu şekilde bir yandan Adalet Divanı'nın kararlarıyla açıklığa kavuşturulan alanlarda mahkemenin gerekçelerinin ayrıntılı bir analizinin yapılması hem de Andlaşma hükümlerinin Divanın gelişen içtihatları çerçevesinde nasıl uygulandığının aktarılması amaçlanmıştır. Bu amaçlarla çalışmanın ilk bölümü bir iç pazar serbestisi olarak malların serbest dolaşımının genel çerçevesini ve malların serbest dolaşımının uygulama alanını konu almıştır. İkinci bölümde ise malların serbest dolaşımına ilişkin yasaklar aktarılacaktır. Üçüncü bölümde malların serbest dolaşımına ilişkin istisnalar incelenecek, son bölümde ise Divan'ın malların serbest dolaşımına ilişkin temel içtihatlarının Türkiye-AB ortaklığı kapsamında uygulanabilirliği inceleme konusu yapılacaktır.
Avrupa Birliği-Türkiye ilişkileri çerçevesinde Avrupa Birliği ortak tarım politikası ve Türkiye tarımı

Bu çalışmada Avrupa Birliği Ortak Tarım Politikası ve Türkiye'nin bu politikaya uyumu incelenerek, Türkiye tarım sektörünün Avrupa Birliği'ne uyum gereklerinin araştırılıp, karşılaşabilecek sorunların irdelenip, çözüm önerileri sunulması amaçlanmıştır. Çalışmada, Avrupa Birliği'nin Oluşumu ve Gelişimi, Ortak Tarım Politikası'nın Genel Esasları, Tarım Ürünleri Ortak Piyasa Düzenleri ve Türkiye'nin Tarım Politikası incelenerek genel bir değerlendirme sunulmuştur. Türkiye, bugünkü konumu itibariyle Avrupa Birliği ve Ortak Tarım Politikası açısından üçüncü ülke konumundadır. AB ile Türkiye arasındaki ilişkiler kapsamında, Türkiye Tarım Politikası ile Avrupa Birliği Ortak Tarım Politikası arasında bir takım farklılıklar mevcuttur. Türkiye, yapısall ve yasal düzenlemeleri gerçekleştirmek suretiyle tam üyeliğe hazır hale gelebilecektir.
Bir insan hakkı olarak kadının siyasal hayata katılımı: Avrupa Birliği ülkelerindeki durum ve Türkiye

Siyasetin dünya çapında hala erkek-egemen bir yapıya sahip olması ve kadınların hukuken tesis edilmiş siyasal hayata katılma haklarını fiilen ne ölçüde kullanıldığı ulusal parlamentolardaki istatistiklere bakıldığında açıkça görülmektedir. Çalışmada bu konuya, uluslarararası insan hakları hukuku bakış açısıyla yaklaşılmak suretiyle, hukukun kadının siyasal hayata katılımını sayısal olarak artırmak konusunda ne gibi çareler öngörebileceği sorusuna cevap aranması amaçlanmaktadır. Bu kapsamda, dünyadaki birçok ülkede bir pozitif ayrımcılık önlemi olarak uygulanmaya başlanmış olan cinsiyet kotaları incelenmektedir. Tezde, öncelikle kadının siyasal hayata katılımda karşılaştığı engeller anlatılmakta ve siyasal katılımının artırılmasının önemine ilişkin değerlendirmeler yapılmaktadır. Siyasal hayata katılımın genel tanımı, uluslararası insan hakları ve Avrupa Birliği hukukundaki temel referanslara atıfta bulunarak incelenerek, bu sistemlerin kadının siyasal hayata katılımını artırmak için herhangi bir pozitif ayrımcılık önlemi düzenleyip düzenlemediği irdelenmektedir. Bu noktada, çok tartışmalı bir kavram olan pozitif ayrımcılık da detaylı bir şekilde ele alınarak, bu önlemlerin meşruluğu eşitlik ve sosyal adalet teorileri ışığında değerlendirilmektedir. Tezin son kısmında, cinsiyet kotalarının kavramsal tanımı yapılarak türleri incelenmektedir. Ulusal parlamentolara sayısal olarak kadın katılımını artırmak için öngörülen bu kotaların Fransa, İsveç ve Birleşik Krallık sistemlerinde nasıl düzenlendiği karşılaştırmalı bir şekilde ele alınmakta ve cinsiyet kotalarının gerek uygulanabilirliğini gerek etkililiğini etkileyen faktörlerin altı çizilmektedir. Son olarak, Türkiye'deki mevcut anayasal çerçeve ışığında cinsiyet kotalarının ne ölçüde hayata geçtiğine değinilerek bazı önerilerde bulunulmaktadır.
Soğuk Savaş'ın bitiminden günümüze Avrupa Birliği'nin Kıbrıs sorununa bakışı

Tezin temel amacı, Avrupa Birliği'nin Kıbrıs sorununa yönelik 1980'lerin ortasına kadar süren nispeten tarafsız bakış açısını 1 Ocak 1981'de Yunanistan'ın Avrupa Birliği üyesi olmasıyla birlikte değiştirmesinin sebep ve sonuçlarını ardından 1 Mayıs 2004'te AB'ye üye olan Güney Kıbrıs Rum Yönetimi'nin Birliği yönlendirme çabalarını ortaya koymaktır. Çalışmanın birinci bölümünde Kıbrıs'ın jeopolitik önemi vurgulanarak, tarihsel süreçte Kıbrıs'ta yaşanan gelişmelerden bahsedilmiştir. İkinci bölümde, Yunanistan'ın Avrupa Birliği üyesi olmasıyla birlikte, Birliğin Yunanistan'ın yanında yer alarak, Kıbrıs sorununda bir taraf haline gelmesi ele alınmıştır. Üçüncü bölümde ise Güney Kıbrıs Rum Yönetimi'nin Avrupa Birliği üyesi olmasıyla beraber, bu üyeliği Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti ve Türkiye üzerinde bir baskı aracı olarak kullanmaya başlaması ve Kıbrıs sorununda günümüze kadar yaşanan gelişmeler üzerinde durulmuştur. Sonuç olarak, Kıbrıs sorununun çözümünde Türkiye'nin ve Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin çabalarının tek başına yeterli olmadığı bunun yanı sıra Avrupa Birliği'nin çözüm konusunda isteksiz davranan Güney Kıbrıs Rum Yönetimi'ni de çözüme yönlendirmesi ve Birleşmiş Milletler çatısı altındaki çözüm çabalarını desteklemesi gerektiği sonucuna ulaşılmıştır.
Avrupa Birliği ve Türkiye'de ihracata yönelik devlet yardımlarının ihracat performansına etkisi: Ekonometrik bir analiz

Bu çalışmada, AB ve Türkiye'de uygulanmakta olan ihracata yönelik devlet yardımlarının ihracatı etkileme derecesini ortaya koymak; böylece AB ve Türkiye'nin belirlemiş oldukları hedeflere ulaşıp ulaşamayacağı konusunda bazı öngörülerde bulunabilmek ve elde edilecek bilgiler dahilinde Türkiye özelinde, politika uygulayıcılarına yönelik bazı önerilerde bulunma amaçlanmaktadır. Bu doğrultuda, devlet yardımlarının ihracat performansına etkisi AB-15 ülkeleri ile Türkiye'ye ait 1996 2013 dönemine ait veriler kullanılarak panel veri yöntemi ile analiz edilmiştir. Analiz sonucunda elde edilen bulgular, ihracata yönelik devlet yardımlarının AB-15 ülkeleri ve Türkiye'nin ihracat performansları üzerindeki etkisinin pozitif ve anlamlı olduğunu göstermektedir.
AB İş Hukukunda işverenin iş sağlığı ve güvenliğiyle ilgili temel yükümlülükleri ve Türk mevzuatının uyumu

4857 sayılı İş Kanunun kabulünden sonra, iş sağlığı ve güvenliği konusunda AB mevzuatına uyum amaçlanmıştır. Bu çerçevede AB'nin iş sağlığı ve güvenliğine ilişkin Yönergeleri, İş Kanunu 78. madde uyarınca yönetmelik olarak kabul edilmiştir. 31.12. 2008 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Türkiye Ulusal Programında, AB'nin iş sağlığı ve güvenliği sistemini belirleyen 89 /391/AET sayılı Çerçeve Yönergenin, 2009 yılında İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu olarak uyarlanması öngörülmüştür. AB iş sağlığı ve güvenliği sisteminin ortaya çıkışında, bilim ve teknikteki gelişmelerin işyerlerinin iş sağlığı ve güvenliği şartları üzerindeki etkileri esas alınmıştır. Bunda alınacak önlemlere değil, işverence önlemlerin alınmasında işverence uyulması gereken sürece odaklanılmıştır. İşveren bir süreç olarak önlemleri alma, daha sonra etkinliklerini denetlemeli ve gerekli hallerde uyarlama önlemlerini almalıdır. Çerçeve Yönerge sistemi, önleme odaklıdır ve işveren iş sağlığı ve güvenliğini uygulama sürecinde, mevzuatta belirlenen koruma amaçları ile bağlıdır. İşverenin mevzuattaki sınırlar dahilinde bir takdir hakkı vardır. Bu sistemde hukuki denetim, önlemlerden ziyade işletilen süreç çerçevesindedir. Süreç bir planlama çerçevesinde işletilir ve bunda risk değerlendirmesi ve belgeleme önemli yardımcı araçlardır. Çerçeve yönerge sisteminde organizasyon oluşturma yükümlülüğü, iş sağlığı ve güvenliği önlemlerinin alınmasıyla ilgili sürecin hukuka uygun işletilmesinin güvencesini oluşturur. Bu açıdan sistem, iş sağlığı ve güvenliği yönetim sistemine yaklaşmaktadır. Çerçeve Yönerge uyum amaçlı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu çalışmalarıyla birlikte, özerk ve güçlü bir İş Sağlığı ve Güvenliği Kurumu kurulmalı, buna denetimden başka iş sağlığı ve güvenliği standartlarını hazırlama ve güncelleme görevi verilmelidir. Ayrıca iş sağlığı ve güvenliğiyle ilgili meslek birlikleri teşvik edilmelidir.
Arap Baharı kapsamında Avrupa Birliği'nin Ortadoğu politikası

Avrupa Birliği şu anda 28 üye ülkeden oluşan benzersiz bir siyasi ve ekonomik ortaklıktır. Birlik, bir dizi bağlayıcı antlaşma vasıtasıyla oluşturulmuştur ve İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Avrupa'da barış ve ekonomik iyileşmeyi teşvik etmek için başlatılan entegrasyon sürecindeki en son aşamadır. AB'nin benzersiz özelliği, bünyesinde egemen ve bağımsız devletler olmasına rağmen, güçlerinin ve konumlarının avantajlarını kazanmak için egemenliklerinden bazılarını bir araya getirmelerinden kaynaklanmaktadır. Kısa bir süre önce ise Arap Baharı olarak adlandırılan protestolar ve devrim dalgaları Arap dünyasının çoğunda ayaklanmaların ve çatışmaların meydana gelmesine neden olmuştur. Bazı yerlerde bu ayaklanmalar bölgeyi yıllarca yöneten yöneticileri devirmiş ve bazı yerlerde ise iç savaşlara neden olmuştur. Bugün ise bu çatışmaların ve ayaklanmaların etkisi Arap dünyasında açıkça görülmektedir. Arap Baharı, birçok analist ve akademisyen için büyük bir sürpriz olarak görülmektedir. Akademisyenler, gelişmekte olan dünyanın büyük bir kısmının 1970'lerden 1990'lara dek bir çeşit demokratikleşme sürecinde olduğunu düşünmüşlerdir. Arap Baharı, tüm AB-Arap ilişkilerini sorgulanmasına ve AB'yi en yakın çevresi ile stratejisini ve ortaklığını yeniden düşünmeye zorlamaktadır. Bu çalışmada Arap Baharı'na verilen AB tepkisi incelenmiştir. AB, Mart ve Mayıs 2011'de kamuoyuna açıklanan iki haberde 'daha fazla', 'karşılıklı hesap verebilirlik' ve 'derin ve kapsamlı serbest ticaret bölgesi' olmak üzere bazı temel ilkelere dayalı 'yeni ortaklık' ifadesini kullanmıştır. Ayrıca bir 'Sivil Toplum' tesisi ve 'demokrasi için Avrupa bağışı' oluşturulmasını da ifade etmiştir. Açıkçası 'daha fazlası için' formülün yeni ortaklığın temel taşı olması ve daha fazla politika farklılaştırması için çığır açan bir adım olması beklenmektedir. Bununla birlikte, eski paradigmaların değişmediği açıkça ortadadır.
Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne sektörel ihracatına döviz kurunun etkisi

Ülkelerin dış ticaret eğilimi ile beraber neredeyse ülke ekonomilerinin tamamı birbirlerine bağımlı bir hale gelmiştir. Bu bağımlılık yüksek oranda dış ticaret ile gerçekleşmektedir ve dış ticareti etkileyen birçok etken bulunmaktadır. Türkiye'nin gelişmekte olan bir ülke olması nedeniyle ihracatı, kronikleşen cari açık problemini kapatma konusunda önemlidir. Diğer taraftan Türkiye'nin yoğun ihracat yaptığı Avrupa Birliği, önemli bir ticaret partneridir ve Avrupa Birliği'ne ihraç edilen ürünler ağırlıklı olarak Euro para birimi cinsindendir. İhraç edilen malların para biriminin Euro olması ve Türkiye'nin ithalatını ağırlıklı olarak ABD Doları ile gerçekleştirmesi nedeniyle Türk Lirasının değeri ticari faaliyetlerin devamlılığını sağlamada ön plana çıkmaktadır. İhracatı etkileyen diğer ana faktörlere bakıldığında ithalatçı ülkelerin gelirleri ve reel döviz kuru oynaklığı da dikkat çekmektedir. Bu doğrultuda çalışmada Avrupa Birliği'ne yapılan ihracata döviz kurunun etkisi incelenmiştir. Döviz kurunun kavramsal açıklamaları, dış ticaretin teorik yaklaşımları, döviz kuru ile dış ticaret arasındaki ilişki detaylandırılmıştır. Çalışmanın analizinde Türkiye'nin Avrupa Birliği üyesi ülkelere yaptığı ihracat sektör bazında ihracat verileri ile incelenmiştir. Ekonometrik panel veri analizleri ile Türkiye'nin Avrupa Birliği üyesi ülkelere yaptığı sektörel ihracat üç temel modelde analiz edilmiştir. Analizde, Avrupa Birliği üyesi 27 ülkeye yapılan sektörel ihracat ve bu ülkelerin gelirleri, Türkiye'nin reel döviz kuru, Euro/Dolar paritesi, Euro/Dolar paritesi oynaklığı ve reel döviz kuru oynaklığı verileri kullanılmıştır. Söz konusu veriler 2002: I-2017: IV dönemi üçer aylık serilerden oluşmaktadır. Yapılan analizler sonucunda reel döviz kurunun, Euro/Dolar paritesinin ve ülkelere ait gelir değişmelerinin ihracat üzerindeki etkisi sektörel bazda farklılaşmaktadır, dolayısıyla analize dahil edilen sektörler için genelleme yapılması mümkün değildir.
Türk sözleşme hukukunda kişisel verilerin korunması

Ticari şirketler açısından önemli bir parasal değer haline gelen kişisel veriler, bugün itibariyle ekonominin adeta yeni yakıtı olarak görülmeye başlanmıştır. Kişilik hakkı sınırları içerisinde yer alan kişisel verilerin, söz konusu metalaşma tehlikesine karşı korunması elzemdir. Ticarileşme tehlikesine karşı kişisel verilerin korunmasını talep hakkı, birçok ülkede olduğu gibi Türkiye'de de temel insan hakkı olarak kabul görmüş ve kişisel verilerin işlenmesi çeşitli kanuni şartlara tabi tutulmuştur. Kişisel verilerin korunmasını talep hakkı, birden çok hukuk dalına temas etmektedir. Kişiler bakımından günlük hayatın vazgeçilmez bir parçası haline gelen akdi ilişkiler ve dolayısıyla sözleşme hukuku da bu hukuk dallarından birini oluşturmaktadır. Bu kapsamda çalışmamızda kişisel verilerin akdi ilişkiler bağlamında hukuka aykırı şekilde işlenmesi ve bu durumda başvurulabilecek koruma yolları ele alınmaktadır. Ayrıca kişisel veri koruma hukukunun adeta başrol oyuncusu olan 'veri sorumlusu'yla diğer sorumluluk süjesi 'veri işleyen' arasında akdedilen kişisel veri işleme sözleşmesinde, çalışmamızda incelenen önemli hususlardan biridir.
Avrupa Birliği'ne uyum sürecinde Türk çalışma yaşamında değişen endüstri ilişkileri sistemi

1996 yılında yürürlüğe giren Gümrük Birliği Antlaşmasıyla Türkiye Cumhuriyeti Balı dünyası ile olan ilişkilerinde yeni bir sürece girmiş ve Türk kamuoyu arlık Gümrük Birliği'nin nihai hedefi olan Avrupa Birliği'ne entegrasyon söylemini sürekli vurgular olmuştur. Helsinki Zirvesi sonrasında netleşen adaylık statüsü ve son olarak 3 Ekim 2005 tarihinde başlayacak olan katılım müzakereleri ile Türkiye bu sürecin gerekliliği olan değişimleri / dönüşümleri gerçekleştirmeye başlamıştır. Dünya'da meydana gelen ekonomik, teknolojik, siyasal, sosyal ve kültürel değişmeler diğer alanlarda olduğu gibi endüstri ilişkileri alanında da değişimi ve yeniden yapılanmayı gündeme gelirmiş, bu nedenle Türk çalışma hayatının yeniden yapılandırılmasına ihtiyaç duyulmuş ve çalışma hayalını yakından ilgilendiren ekonomik, sosyal ve siyasal koşullar, uygulamada karşılaşılan sorunlar, esnekleşme gereksinimi, Avrupa Birliği ve Uluslararası Çalışma Örgütü normlarına uyum sağlama zorunluluğu, Türkiye'nin AB'ne uyum süreci ile hız kazanmıştır. Hazırlanan bu çalışma, Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne uyum sürecinde gerek sosyal gerekse ekonomik açıdan uyumlaştırılması gereken ya da eksikliği hissedilen konuların tespitini, kazanımlarımızı ve kal elliğimiz yolun uzunluğunu göstermeyi amaçlamaktadır. Çalışına hayatı ve Türk endüstri ilişkilerinde yaşanan sıkıntıların AB'ne uyum süreci ile çözüm yollarının hızlandırılması ve yapılan değişiklikler çalışmamızda yer almakladır. Çalışmamızın birinci bölümünde, endüstri ilişkileri kavramı ve tarihsel süreç içerisinde değişen rolleri tanımlanmakladır. Ayrıca Avrupa Birliği'nin tarihsel gelişimi ve kurumsal yapısına değinilmiştir. İkinci bölümde, Türkiye ve Avrupa Birliği ilişkileri, gerçekleştirilen zirveler bağlamında ele alınmıştır. Özellikle Helsinki Zirvesi sonrasında kesinleşen adaylık statüsü ile uyumlaştırma sürecine giren Türkiye'nin değişen ve yenilenen sosyal politikası, AB'nin sosyal politikası ile karşılaştırılarak gelinen nokta vurgulanmıştır. Üçüncü bölümde, öncelikle AB'nin mevcut endüstri ilişkilerine değinilerek sonrasında Türk çalışma yaşamında değişen endüstri ilişkilerine yer verilmiştir. Türkiye'nin bu süreç içerisinde gerçekleştirdiği düzenlemeler ve AB müklesebatına uyum çalışmaları da bu son bölümde yer almakladır. II