turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İlköğretim okullarında görev yapan eğitim yöneticilerinin bilgisayar destekli eğitim ile ilgili tutumlarının icelenmesi

Bu araştırmada, ülkemizdeki ilköğretim okullarında görev yapan eğitim yöneticilerinin, bilgisayar destekli eğitimle ilgili tutumlarının yaş, cinsiyet, medeni durum, mesleki kıdem, bilgisayar destekli eğitimle ilgili gelişmeleri izleme gibi özelliklere göre farklılıkları ortaya konulmuştur. Araştırmanın evrenini İstanbul İli, Kartal İlçesindeki ilköğretim okullarında görev yapan eğitim yöneticileri oluşturmaktadır. Araştırmanın örneklemini İstanbul İli Kartal İlçesinde ilköğretim okullarında görev yapan 193 eğitim yöneticisi oluşturmaktadır. Veri toplama aracı olarak Ünaldı (2003) tarafından geliştirilen 25 maddeden oluşan anket kullanılmış ve 193 kişiye uygulanmıştır. Araştırmada elde edilen veriler SPSS programı kullanılarak çözümlenmiş ve bu verilerde alt problemlere göre anlamlı bir farklılığın olup olmadığını belirlemek için frekans ve yüzde değerleri hesaplanmış ve T-testi ve Mann-Whitney Test ile Kruskal-Wallis testleri kullanılmıştır. Tez çalışmasında elde edilen bulgular ise şöyle özetlenebilir: Araştırmaya katılan ilköğretim okullarında görev yapan eğitim yöneticilerinin çalıştıkları okulların hemen hemen tamamında öğretmenlerin kullanabileceği bilgisayar mevcuttur. Araştırmaya katılan ilköğretim okullarında görevli eğitim yöneticilerinin, daha önce bilgisayar kursu ya da eğitimi alma oranı %90'dır. Bilgisayar destekli eğitim ile ilgili gelişmeleri izleyenlerin oranı %74'tür. Araştırmaya katılan ilköğretim okullarında görevli eğitim yöneticilerin, BDE'ye ilişkin tutum puanları, cinsiyet, yaş, mesleki kıdem, okullarında öğretmenlerin kullanabilecekleri bilgisayarın olup olmaması, bilgisayarla ilgili kurs ya da eğitim alıp almaması, BDE ile ilgili gelişmeleri izleme durumlarına göre anlamlı bir farklılık göstermemiştir. Grup sıra ortalamaları dikkate alındığında bekar eğitim yöneticilerinin, bilgisayarın eğitim amaçlı kullanımına ilişkin düşünceleri daha yüksek olduğu saptanmıştır. Araştırma bulguları doğrultusunda ilköğretim okullarında görev yapan eğitim yöneticileri bilgisayarın eğitimde kullanılmasına karşı olumlu tutumlar geliştirdikleri sonucuna ulaşılmıştır. BDE'nin geliştirilmesi ve yaygınlaştırılması için çeşitli öneriler sunulmuştur.
Büyüme teorileri çerçevesinde eğitim ve sağlık göstergeleri ile ekonomik büyüme ilişkileri

Bu çalışmada büyüme teorileri çerçevesinde eğitim ve sağlığın ekonomik büyüme ile olan ilişkisi incelenmiştir. Bu bağlamda öncelikle beşeri sermaye kavramının tarihi süreç içerisinde gelişimi, çeşitli ekonomik büyüme ve beşeri sermaye modelleri ve eğitim ve sağlığın ekonomik büyüme ile olan ilişkisi teorik çerçevede ele alınmıştır. Çalışmanın ampirik analiz bölümünde gelişmekte olan 11 ülke ve gelişmiş 13 ülke ekonomisi için fiziksel sermayenin ve beşeri sermaye değişkenleri olan eğitim ve sağlığın ekonomik büyüme ile olan ilişkisi analiz edilmiştir. Fiziksel sermaye değişkeni olarak gayri safi sabit sermaye oluşumu, eğitim değişkeni olarak eğitim harcamaları, sağlık değişkeni olarak ise doğuşta yaşam beklentisi alınmıştır. Yapılan çalışma sonucunda gerek fiziksel sermaye gerekse eğitim ve sağlık değişkenleri ile ekonomik büyüme arasında uzun dönemli bir ilişkinin varlığı tespit edilmiş ve ilişkinin pozitif yönlü bir ilişki olduğu ortaya konmuştur. Fiziksel sermaye değişkeni olan gayri safi sabit sermaye oluşumunun ve eğitim harcamalarının gelişmiş ülkelerde gelişmekte olan ülkelere kıyasla ekonomik büyüme üzerinde daha etkili olduğu, buna karşın sağlık değişkeni olan doğuşta yaşam beklentisinin gelişmekte olan ülkelerde ekonomik büyüme üzerinde gelişmiş ülkelere kıyasla daha etkili olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
Tanzimat'tan günümüze eğitimde alanında yapılan reformlar

Bu çalışmada, Osmanlı'dan günümüze eğitim sistemi ve bu eğitim sistemi üzerinde yapılan reformların neler olduğu, eğitime katkıları, Osmanlı İmparatorluğu'nun kuruluşundan Tanzimat'ın yeniliklerine kadar olan dönem, Eğitimde modernleşme çabaları, Tanzimat dönemi, Mutlakıyet dönemi, İkinci Meşrutiyet dönemi, Kurtuluş Savaşı dönemi, Türkiye Cumhuriyeti dönemi ve en son Eğitim şuraları başlıkları altında incelenmiştir. İnsanların bilginin değerini anladığı ve temel bilgilerinin yapı taşlarını kurduğu eğitim, bilgiye erişmede en önemli araçtır. İnsanlık tarihi boyunca toplumların, varlıklarını devam ettirebilmeleri sosyal yaşantılarını sağlayabilmeleri eğitim doğrultusunda olmuştur. Eğitim toplumu iyi yerlere taşıyacağı gibi, bazen de geri kalmasında etkendir. Toplumda yaşanan en ufak bir sorun da hemen eğitim düzeyi irdelenerek, sebep genellikle eğitime bağlanmıştır. Osmanlı döneminin genelinde, belli düzeydeki öğrencilerin devlet erkanında görev almak için yetiştirilirken, diğer kesiminin daha düşük nitelikteki Sıbyan Okulları, medreselerde eğitim görmesi, daha eğitimin ilk kademesinde sınıf ayrımcılığını doğurmuştur. Eğitimin ilk basamağı olan ilkokullarda, eğitime yeteri kadar önemin verilmemesi kuruluş amacı Kuran okutmak, namaz kıldırmak gibi dini konular olan okullardan anlaşılmaktadır. Her ne kadar ilerleyen dönemlerde Batı hayranlığı sebebiyle eğitimde reformlar yapılıp yurt dışına öğrenciler gönderilerek gelişmeler takip edilmek istense de ulaşılmak istenen batı standartlarında bir eğitim modeli yaratılamamıştır. Batılı eğitim ile geleneksel eğitim görenler arasındaki uçurum büyümüş, köklü çözümlerden ziyade o dönemi kurtaracak önlemler alınmıştır. Osmanlının son dönemlerinde ders programları modern konuları içine alacak şekilde yeniden düzenlenmiş, Türkçe öğretime ağırlık verilmiş, fakir öğrencilere burs verilerek eğitimde fırsat eşitliği sağlanılmaya çalışılsa da ülkenin buhranlı dönemi ve sonrasındaki kurtuluş mücadelesi önceliği vatan savunmasına geçirmiştir. Cumhuriyet dönemi ile birlikte milli bilincin, beraberliğin oluşmasında asıl etkenin eğitim olduğu vurgulanarak bu doğrultuda birçok reformlara imza atılmıştır. Eğitimde reform yapmak, geçmişşten günümüze devletleri felakete sürükleyen sebepleri, kötü gidişatı ortadan kaldırmak için bir yol niteliği taşımaktadır. Tanzimat döneminde hasta adamı tedavi etmenin yolunun eğitimden geçmesi, Osmanlı-Rus Savaşı'ndan sonra reform isteklerinin ağır basması, Mutlakiyet ve İstibdat idaresinden bunalan ülkeye yeni bir çehre kazandırma arzusu gibi sebepler eğitimin bir araç olarak görülmesini destekler niteliktedir. Cumhuriyet dönemi sonrasında ise her hükümetin kendi döneminde eğitim sisteminde değişikler yapmış ya da yenilikleri parti propagandası olarak görmüştür. Tüm bunlardan dolayı, hak ettiği önemi göremeyen eğitimde yeteri kadar ilerleme sağlanamamıştır.
Eğitim fakültesi güzel sanatlar eğitimi bölümü müzik eğitimi anabilim dalı öğrencilerinin bireysel çalgı eğitimi dersine yönelik tutumlarının incelenmesi

Bu tez çalışmasında, Eğitim Fakülteleri Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümü Müzik Eğitimi Anabilim Dalı'nda yürütülmekte olan bireysel çalgı eğitimi derslerine yönelik öğrenci tutumları araştırılmıştır. Bu doğrultuda, öğrencilerin bireysel çalgı eğitimi dersine yönelik tutumlarının çeşitli demografik özelliklerine, ders ile ilgili görüşlerine ve başka değişkenlere göre farklılaşma durumları incelenmiştir. Tarama modeline uygun olarak düzenlenen araştırmanın evrenini Eğitim Fakülteleri Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümü Müzik Eğitimi Anabilim Dalı öğrencileri, örneklemini ise İstanbul, Bolu ve İzmir il sınırları içerisinde bulunan; Marmara Üniversitesi, Abant İzzet Baysal Üniversitesi ve Dokuz Eylül Üniversiteleri'nin Eğitim Fakülteleri Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümü Müzik Eğitimi Anabilim Dalları lisans I, II, III ve IV. sınıf öğrencileri oluşturmaktadır. Araştırmada, 358 öğrenciden oluşan örneklem grubunun, bireysel çalgı eğitimi dersine yönelik tutumlarının belirlenmesi amacıyla, Bireysel Çalgı Eğitimi Dersine Yönelik Tutum Ölçeği ile öğrencilerin demografik özelliklerini belirleyen Kişisel Bilgi Formu kullanılmıştır. Araştırma kapsamında gerçekleştirilen literatür çalışmasında, konu ile ilgili yerli ve yabancı kaynaklar taranarak, bu konuda yapılan araştırmalar incelenmiştir. Ölçek ve Kişisel Bilgi Formu yoluyla elde edilen veriler analiz edilmiş, tablolar halinde düzenlenerek yorumlanmıştır. Yapılan analizler sonucunda Eğitim Fakültesi Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümü Müzik Eğitimi Anabilim Dalı öğrencilerinin bireysel çalgı eğitimi dersine yönelik tutumlarının olumlu olduğu sonucuna varılmıştır. Bununla beraber, öğrencilerin bu derse yönelik tutumlarında etkili olan çeşitli değişkenler ve tutumun alt boyutlarına göre farklılaşma söz konusu olduğu belirlenmiştir. Araştırmanın son bölümünde, araştırma sonuçları çerçevesinde konu ile ilgili görüşler ve yapılacak yeni çalışmalar için öneriler sunulmaktadır.
Türkiye'de ortaöğretimde medya okuryazarlığı dersi için bir model önerisi

Tıpkı ilköğretimdeki okuryazarlık gibi, ortaöğretimde (14- 18 yaş grubu) medya okuryazarlığı eğitimi önemli bir gerekliliktir. Kişiliğin şekillendiği, meslek hayatına hazırlıkların yapıldığı ortaöğretim çağında, medya ile öğrenme, bilgilenme, kültürlenme ve eğlenme alışkanlıklarının temeli atılacaktır. Medya okuryazarlığı eğitimi ile, gençlerin ülke sevgisi, ulusal çıkarlar ve demokratik sistemin temel taşlarından vatandaşlık bilinciyle yetişmeleri sağlanmalıdır. Bu tezde, Türkiye'de ortaöğretimde medya okuryazarlığı dersi müfredatı için kapsam ve içerik olarak bir çerçeve oluşturmak amaçlanmıştır. Bu bağlamda, medya okuryazarlığı eğitiminde gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerde; gelişim süreçleri, izlenen politikalar, ön plana çıkan medya okuryazarlığı standartları, müfredatları, ders planları içeriği ve kapsamı literatür taraması ve içerik analizi ile niteliksel olarak incelenmiş ve bu doğrultuda bir çerçeve oluşturulmuştur. Ortaöğretim düzeyi medya okuryazarlığı dersinin ana konularını oluşturan başlıklar şu şekilde belirlenmiştir: Kitle iletişim araçları başta olmak üzere iletişim araçları; haber, belgesel, film gibi medya mesajı türleri; medya okuryazarlığı eğitiminde yoğunlaşılan kavramlar; medya okuryazarlığı eğitim metotları; medya mesajının üretimi ve öncesinde bilginin kalitesine etki eden sorunlar; mesajın bireylere ulaştıktan sonra bireyler üzerindeki etkileri ile ilgili temel sorunlar. Bu başlıklar ve alt başlıkları tespit edilip, tek tek incelenmiştir. Öğrenciler, veliler ve araştırmacılar; bu eğitimin düzenlenip yürütülmesi aşamalarında resmi karar alıcılar, program geliştirmeciler ve öğretmenler için uygulamaya dönük olarak, Türkiye'de henüz müfredata girmemiş olan ortaöğretim düzeyi medya okuryazarlığı dersi için bir model önerilmiştir.
Diyanet eğitim kurumlarında 4-6 yaş çocuğunun eğitim ve dini sosyalleşme açısından incelenmesi: Gaziantep ili örneği

Bu çalışmada Diyanet 4-6 yaş eğitim kurumlarında öğrenim görmekte olan, 4-6 yaş öğrencilerinin eğitim ve dini sosyalleşmelerinin sosyolojik açıdan incelenmesi amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda Gaziantep ili içerisinde farklı kurslarda öğrenim görmekte olan öğrenci ailelerinden on katılımcı ile derinlemesine mülakat tekniği gerçekleştirilmiş ve gözlem tekniği de kullanılarak veriler elde edilmiştir. Elde edilen veriler ise nitel araştırma yöntemi olan betimsel ve içerik analizi ile analiz edilmiştir. Araştırmanın kuramsal merkezinde bulunan sembolik etkileşimcilik kuramı çerçevesinde eğitimde dini sembol ve kavramların önemli bir yeri olduğu, benlik gelişimi için motivasyon ve güdülenme sağladığı ve aynı zamanda dini sosyalleşmenin karşılıklı olarak gerçekleştirildiği görülmüştür. Çocuğun eğitim ve dini sosyalleşmesinde ailenin de sahip olduğu sosyal sermayenin önemli bir yeri olduğu ve bu durumun çocuğun eğitimi ile ilişkili olduğu saptanmıştır. Ailenin, çocukların eğitim ve dini sosyalleşmesine yeterli ve nitelikli hem eğitim hem de zamana sahip olmadığı bu sebeple söz konusu eğitim kurumlarında verilen eğitimin dini sosyalleşme açısından büyük önem arz ettiği sonucuna varılmıştır.
Mozaik ve proje yaklaşımlarına dayalı eğitimin çocukların katılım düzeylerine etkisi

Bu araştırma mozaik ve proje yaklaşımlarına dayalı eğitimin çocukların katılım düzeylerine etkisini belirlemek amacıyla yapılmıştır. Araştırmanın diğer bir amacı da okul öncesi öğretmenlerinin ve okul öncesi dönemdeki çocukların okuldaki katılım süreçleri hakkındaki görüşlerinin belirlenmesidir. Araştırmada karma yöntemin, açımlayıcı sıralı deseni kullanılmıştır. Araştırmanın nicel aşamasında, deneysel olarak ön test son test kalıcılık testi kontrol gruplu deneysel desen, nitel aşamasında ise durum çalışması kullanılmıştır. Araştırmanın nicel aşamasının çalışma evrenini 2016- 2017 eğitim öğretim yılında Afyonkarahisar il merkezindeki Milli Eğitim Müdürlüğü'ne bağlı bağımsız anaokullarına devam eden beş yaş çocukları, örneklem grubunu ise 24'ü deney 1 grubu, 26'sı deney 2 grubu ve 24'ü kontrol grubu olmak üzere toplam 74 çocuk oluşturmuştur. Araştırmanın nitel aşamasındaki çalışma grubunu ise, deney 1 ve deney 2 grubunda yer alan toplam 50 çocuk ve deney 1 ve deney 2 grubunun okul öncesi öğretmenleri oluşturmuştur. Araştırmada 'Genel Bilgi Formu', çocukların katılım düzeylerini değerlendirmek için 'Leuven Küçük Çocuklar için Katılım Ölçeği', çocukların okuldaki katılım süreçleri hakkındaki görüşlerini belirlemek amacıyla 'Çocuk Görüşme Formu', öğretmenlerin katılım süreçleri hakkındaki görüşlerini belirlemek amacıyla 'Öğretmen Görüşme Formu' kullanılmıştır. Deney 1 grubundaki çocuklara 10 hafta süreyle haftada 3 gün yaklaşık 4 saat olacak şekilde proje yaklaşımına dayalı eğitim programı, deney 2 grubundaki çocuklara haftada 10 hafta süreyle haftada 3 gün yaklaşık 4 saat olacak şekilde mozaik yaklaşımına dayalı eğitim programı uygulanmıştır. Araştırmadan elde edilen nicel verilerin analizinde Mann Whitney U ve Kruskal Wallis-H testlerinden yararlanılmış, nitel verilerin analizinde ise içerik analizi tekniği kullanılmıştır. Araştırma sonucunda, proje yaklaşımına dayalı eğitim programının deney 1 grubundaki çocukların, mozaik yaklaşımına dayalı eğitim programının ise deney 2 grubundaki çocukların katılım düzeylerinde anlamlı bir farklılık oluşturduğu belirlenmiştir (p<0.05). Ayrıca deney grubundaki çocukların okuldaki karar verme süreçlerinde öğretmen otoritesinin farkında oldukları ve karar verme süreçlerine sınırlı bir şekilde dahil oldukları, deney grubundaki öğretmenlerin proje ve mozaik yaklaşımına dayalı eğitim programlarının çocukların katılım düzeyleri ve ilgi süreleri üzerinde etkili olduğunu düşündükleri ortaya konmuştur.
Sermaye birikiminin stratejik belirleyeni: Beşeri sermaye

Türkiye'de sermaye birikim süreci belirli bir aşamaya gelmiştir ve gelinen bu aşama toplumsal alanda birçok değişimin açığa çıkmasına neden olmuştur. Bu değişimler toplumsal alanın birçok kademesinde yaşanmasına karşın bu çalışma eğitim ve emek gücü ilişkisinin beşeri sermaye biçiminde yeniden tanımlanmasına odaklanacaktır. Bu yeniden tanımlama elbette tarihsel bir sürecin ürünüdür ve bu anlamda literatürde beşeri sermaye kavramına yönelik teorik tartışmalar mevcuttur. Fakat beşeri sermaye kavramının Türkiye gerçekliği açısından önem kazanması özellikle 2000'li yıllardan sonra olmuştur. Çünkü Türkiye'de birikim süreci içerisinde emek yoğun üretim alanından sermaye yoğun üretim alanına yönelik yapı içi farklılaşma söz konusudur. Bu farklılaşma Türkiye'de mutlak artı değerden görece artı değere geçişin ağırlık kazanmasıyla ilişkilidir. Görece artı değer üretiminin yapısall koşulları günümüz kapitalizminde emek gücünün beşeri sermaye biçiminde dönüşmesini bir zorunluluk olarak açığa çıkarmaktadır. Bu zorunluluk eğitim sisteminin de beşeri sermayeyi yetiştirecek şekilde yeniden yapılandırılmasını gündeme getirmektedir. Bu anlamda Türkiye'de özellikle TÜSİAD, TOBB, TİSK gibi sermaye örgütleri, ekonomik büyüme ve uluslararası rekabet gibi hedeflerin gerçekleştirilebilmesi için beşeri sermaye potansiyelinin geliştirilmesine vurgu yapmaktadırlar. Söz konusu sermaye örgütlerinin düşüncesine göre beşeri sermayenin geliştirilmesi, eğitim sisteminin sanayinin ihtiyaçlarıyla uyumlu olacak şekilde yeniden düzenlenmesiyle gerçekleşebilecektir. Bu sebeple eğitim ve emek gücü ilişkisi, beşeri sermaye üzerinden yeniden biçimlenmekte ve eğitim sistemi beşeri sermaye biçimindeki emek gücünün yeniden üretimine yönelmektedir. Bu bağlamda çalışma, Türkiye'de sermaye birikim sürecinde değişen üretim yapısının eğitim ve emek gücü ilişkisini nasıl biçimlendirdiğini beşeri sermaye kavramı üzerinden analiz etmeyi amaçlamaktadır.
Eğitim kanalıyla gerçekleşen beşeri sermaye artışlarının ekonomik büyümeye etkisi: OECD örneği

Bu çalışmanın amacı eğitim yoluyla gerçekleşen beşeri sermaye değişikliklerinin ekonomik büyüme üzerindeki etkisinin incelenmesidir. Çalışmada beşeri sermaye kavramına ve tarihsel süreç içerisinde beşeri sermayenin kapsamına yer verilmiştir. Bu amaçla, 1985- 2014 dönemi yıllık verilerinden hareketle OECD ülkelerinde; ilköğretim, ortaöğretim ve yükseköğretim kademelerinde eğitime yapılan kamu harcamaları ve yine bu eğitim kademelerinde kayıtlı öğrenci sayılarındaki değişiklikler panel veri yöntemiyle sabit ve rassal etkiler analizi gerçekleştirilmiştir. Ampirik analiz sonuçları değerlendirildiğinde, literatürde gerçekleştiği gibi eğitime yapılan kamu harcamalarının ilköğretim ve ortaöğretim düzeyinde anlamlı ve pozitif olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Yükseköğretimde ise, sadece kayıtlı öğrenci sayılarının büyümeyi açıklamada anlamlı ve pozitif olduğunu göstermektedir. Çalışmaya OECD'ye üye ülkeler içinden daha yüksek bir kişi başına düşen milli gelir düzeyinde olan G-7 ülkelerini kukla değişken olarak dahil edildiğinde, analiz sonuçlarının G-7 ülkeleri için sadece ortaöğretim düzeyinde öğrenci sayılarının artışının ekonomik büyümeyi pozitif olarak etkilediği görülmüştür.
Okul öncesi öğretmenlerinin erken çocuklukta STEM yaklaşımına yönelik görüşleri

Okul Öncesi Öğretmenlerinin Erken Çocuklukta STEM Yaklaşımına Yönelik Görüşleri Bu çalışmanın amacı okul öncesi öğretmenlerinin erken çocuklukta STEM yaklaşımına yönelik görüşlerini belirlemektir. Yapılan bu araştırmada karma araştırma yöntemlerinden açıklayıcı karma yöntem kullanılmıştır. Bu araştırma kapsamında öğretmenlerden önce nicel veriler sonrasında ise nitel veriler toplanmıştır. Çalışma kapsamında ön test-son test tek gruplu yarı deneysel desen kullanılmıştır. Araştırmanın çalışma grubu 22 okul öncesi öğretmenden oluşturulmuştur. Çalışma grubu oluşturulurken olasılıklı olmayan örnekleme yöntemlerinden amaca yönelik örnekleme yöntemi kullanılmıştır. Bu örnekleme yöntemi içinde ise ölçüt örneklemesi yöntemi seçilmiştir. Araştırma öncesi okul öncesi öğretmenleri çalışma hakkında bilgilendirilerek gönüllülük formlarını doldurmaları istenmiştir. Araştırmada STEM eğitiminden önce okul öncesi öğretmenlerine 'Öğretmen Öz-Yeterlilik Ölçeği' ve 'STEM Öğretmen Yeterliği ve STEM'e Karşı Tutumlar Ölçeği' ön testleri uygulanmıştır. Ardından öğretmenler 8 haftalık eğitim sürecinden geçmişştir. Eğitim sonunda öğretmenlere 'Öğretmen Öz-Yeterlilik Ölçeği' ve 'STEM Öğretmen Yeterliği ve STEM'e Karşı Tutumlar Ölçeği' son testleri ile 'Öğretmen Görüşme Formu' uygulanmıştır. Nicel verilerin istatistiksel değerlendirmesi SPSS 24 paket programı ile analiz edilmiştir. Nicel verilerin değerlendirilmesinde karşılaştırmalı örneklem t testi uygulanmıştır. Nitel veriler ise içerik analizi ile değerlendirmeye alınmıştır. Çalışmanın sonuçlarına bakıldığında STEM eğitimi alan okul öncesi öğretmenlerinin ön test-son test puanlarında olumlu yönde anlamlı bir fark olduğu saptanmıştır (p<0.05). Sonuç olarak öğretmenlerin STEM eğitimini önemli bulduğu ve erken çocukluk döneminden itibaren STEM eğitimine başlanması gerektiği kanısına varılmıştır.
Tabiat tarihi müzelerinde eğitim etkinliklerinin incelenmesi

Müzeler, ülkemizde ve dünyada akademik ve bilimsel çalışmalar yapmalarının yanı sıra kültürel ve sosyal etkinliklerin de düzenlendiği birer eğitim kurumu olarak topluma hizmet etmektedirler. Müze eğitimi kavramı Amerika ve Avrupa ülkelerinde 1950'lerde ülkemizde ise 1990'lı yıllarda önem kazanmıştır. Doğa tarihi müzeleri de bu bağlamda bulundukları coğrafyada canlılarla ilgili bilimsel çalışmalar yapan, onları sergileyen ve koruyan eğitim kurumları olmalarının yanı sıra yaşam boyu öğrenmede farklı eğitim programları geliştiren sosyal ve kültürel mekanlar olarak da ön plana çıkmaktadırlar. Amerika, Avrupa ve Asya kıtalarından seçilmiş tabiat tarihi müzesi örnekleri ve uygulanan eğitim etkinlikleri incelenerek, MTA Şehit Cuma Dağ Tabiat Tarihi Müzesi için uygulanabilecek eğitim çalışmaları hakkında fikirler üretmek ve bu bağlamda yapılacak önerilerle ziyaretçilerin müzeye olan ilgilerinin artırılması bu çalışmanın problemini oluşturmaktadır. Araştırmanın genel amacı ise yukarıda adı geçen kıtalardan seçilen müze örnekleri ile Türkiye'de bulunan tabiat tarihi müzelerinden örnekler sunarak MTA Şehit Cuma Dağ Tabiat Tarihi Müzesi özelinde eğitim etkinliklerinin incelenmesi olacaktır. Ankara'da bulunan MTA Şehit Cuma Dağ Tabiat Tarihi Müzesi tanıtılacak ve eğitim etkinlikleri hakkında bilgi verilecektir. Bu çalışma tarama modelinde betimsel bir araştırmadır. Araştırma konusu müzeler belirlendikten sonra elektronik doküman incelemesi yapılarak var olan durumun tespiti yapılmıştır. Daha sonra ülkemizde bulunan tabiat tarihi müzeleri hakkında doküman incelemesi yapılarak konu ile ilgili yazılmış kitap, dergi, makale, bildiri notları ve ilgili web sayfaları incelenmiştir. Araştırma konusu MTA Şehit Cuma Dağ Tabiat Tarihi Müzesi ziyaret edilmiş, müze ile ilgili kaynak taraması yapılmıştır. Ülkemizdeki tabiat tarihi müzeleri ve eğitim çalışmaları ile gelişmiş ülkelerdeki benzerleri karşılaştırıldığında gerek eğitimci kadrosu ve eğitim atölyeleri gerekse bütçe ve kullanılan materyaller açısından oldukça yetersiz olduğu tespit edilmiştir. Bununla birlikte MTA Şehit Cuma Dağ Tabiat Tarihi Müzesi ülkemizde web sayfası, eğitim birimi ve eğitim paketi olan tek tabiat tarihi müzesi örneğidir. Müze yapmış olduğu eğitim programları ile kendi alanında önemli bir boşluğu doldurmaktadır. Dünyanın pek çok ülkesinde, özellikle gelişmiş ülkelerde birden fazla tabiat tarihi müzesi olmasına rağmen Türkiye'de henüz bir tane bile ulusal tabiat tarihi müzesi olmaması büyük bir eksiklik olarak değerlendirilmektedir. Sonuç olarak, ülkemizde kurulması hedeflenen 'Ulusal Tabiat Tarihi Müzesi' farklı disiplinleri bünyesinde barındıran, yaşam boyu eğitimi savunan, ziyaretçiyi aktif ve katılımcı kılan, teknolojik unsurları etkili biçimde kullanan, toplumun sosyal ve entelektüel gelişimine katkı sağlayan bir kurum olmalıdır