turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Technology as prosthesis: A critical accound of mankinds involvement with technology

Bu çalışma, protezi, tıp alanındaki yaygın tanımının ötesinde bir 'kavram' olarak ele almayı ve bu kavramsallaştırmayı mümkün kılan bir dizi sorunsal çerçevesinde, teknolojinin protez niteliğini tartışmayı amaçlamaktadır. Buna göre teknolojinin protez niteliği, Freudyen kuram ve eleştirilerden yola çıkarak, öznelik kurgusuna içkin kimi endişe ve içgüdülerle ilişkili biçimde ele alınmıştır. Ayrıca gerek teknoloji gerekse protez üzerine başka bazı tartışmaların ışığında, teknolojiye kaçınılmaz olarak protez niteliği atfeden 'programın' barındırdığı sorun ve açmazlar da konu edilmiştir.
Çağdaş resim sanatında dijital görüntü estetiği

Çağdaş resim pratiği dahilinde pek çok sanatçı, dijital teknolojilerin sağladığı olanakları farklı yaklaşımlarla üretimlerinde kullanmaktadır. Bu çalışmada benzer kavrayış ve biçimsel ortaklık gösteren sanatçıların işlerinden yola çıkılarak bir süreç anlatılmaktadır. Dijitalleşen dünyamızın, algımız üzerinde yaptığı değişiklikler neticesinde resim pratiği de bir adaptasyon sürecine girmiştir. Sanatçılar bu adaptasyon sürecinde üretimlerini biçim ve malzeme yönüyle yeniden işleyerek günümüz koşullarına paralel bir konuma getirmeyi amaçlamışlardır. Bilgisayar bu anlamda sanatçılar için vazgeçilmez olanaklara aracılık etmiştir. Görüntü üzerinde işlem yaparak olası yeni görüntüleri kısa sürede elde edebilme becerisiyle sanatçı biçim üzerinde daha dominant bir konuma ulaşmıştır. Her ne kadar görüntü sanatçı inisiyatifiyle şekillense de bilgisayar aracılığıyla tekrar biçimlenmesi üretimler arasında bir dil birliği oluşturmuştur. Birçok sanatçı dijital görüntünün geçirdiği evrime şahitlik ederken bir yardanda ürettikleri işlerle bu süreci belgeler niteliktedirler. Burada resim, sayısız dijital görüntü çokluğunun içerisinden bize bireysel bakış açılarını yansıtan bir rol üstlenmektedir. Sonuç olarak, 90'lı yıllardan itibaren pek çok sanatçı dijital olanakları farklı bağlamlar içerisinde, başka kavramlar ve referanslarla dile getirse de dijital görüntü estetiği çalışmaları kapsayan bir küme niteliğindedir.
Çağdaş sanatta resmin sanat nesnesi bağlamında gösterge olarak yer alması

Toplumsal değişimlere bağlı olarak gelişen teknoloji ve medyanın egemen olmasıyla oluşan kitle kültürü sanatı da etkilemiş; sanat, çok sesli ve heterojen bir yapıya dönüşerek disiplinler arası sanat anlayışı benimsenmiştir. Bütün bu değişimler resim sanatına da yansıyarak resmin sanat içerisinde ayrı bir anlatım biçimi olarak yetersiz kaldığı düşüncesi, resmin sadece kendi geleneksel teknik ve yöntemleriyle sınırlı olamayacağı ve resmin sanattan bağımsız, ayrı bir konumda tutulamayacağı anlayışı ortaya atılmıştır. Çağdaş sanatın nesnesi olarak resim, modernizmdeki görüşün aksine gelenekler ve resmin kendi içerisinde getirdiği zorunlulukları dışlayarak geleneksel biçim, içerik ve ölçütlerinden kurtulur. Temsiliyetten uzak, 'fikir' olarak resim anlayışını benimseyen resim, içerisinde bir alt metin ve fikir barındırır. Anlamak için üzerine okumalar yapılmasını gerektiren bu yaklaşım fikri ön planda tutarak resmi araçsallaştırır.
Bilgi devrimi sonrasında grafik tasarımda sürdürülbilirlik ve sosyal sorumluk kavramlarının incelenmesi

'Bilgi Teknolojisi Devrimi Sonrasında Grafik Tasarımda Sosyal Sorumluluk ve Sürdürülebilirlik' adlı tez çalışmasında, yirmi birinci yüzyılda, bilimsel, teknolojik ve ekonomik gelişmelere bağlı olarak; bilişim ve iletişim alanında da büyük gelişimlere değinerek; grafik tasarımda neleri değiştirdiği ve tasarımda sosyal sorumluluk kavramı da ele alınmıştır. On dokuzuncu yüzyıl matbaa, yirminci yüzyıl Rus Konstrüktivizmi, Bauhaus ve De Stil ile gelişen grafik tasarım, 1950 yıllarda kapitalist blokta reklam, komünist ülkelerde, devlet kontrolünde tasarım anlayışı ve sosyalist ülkelerde propoganda aracı olarak gelişim gösteren grafik tasarım, yirmi birinci yüzyılda teknolojinin gelişmesiyle disiplinler arası bir alana hizmet etmeye başlamıştır. Bu süreçlerde özellikle İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra yaşanan olaylara sessiz kalmayan tasarımcılar, sosyal sorumluluk anlayışlarını sorgulayarak; First Things First manifestolarını oluşturmuşlardır. Manifestolar sistemin görsel iletişimini sağlayan, tasarımcıların kapitalizmin kölesi olmadığını, tasarımcıları tüketim toplumunun beklenti ve isteklerini yerine getirmek yerine, sosyal, kültürel ve çevresel sorunların çözümü gibi konulara daha önem verip; görsel iletişim araçlarının ve uzmanlıklarının bu değerli amaçlar doğrultusunda kullanmaları gerektiğini savunmuşlardır. Tasarımcının toplumsal ve kendine ait sorumluluklarını, uluslararası düzeyde belirtmek ve tasarım eğitimi sorgulayıp; geliştirebilmek için Ico-d, Design Can Change gibi önemli tasarım organizasyonları da gelişim göstermiştir. Bu organizasyonlar günümüzün en büyük sorunları olan küresel ısınmaya dikkat çekip; tasarım eğitiminin sürdürülebilirliği ve ekolojik tasarım alanını da geliştirmeyi amaçlamışlardır. Bu bağlamda tez çalışmasında grafik tasarımda sosyal sorumluluk kavramı için ortaya konulmuş manifestolar, tasarım organizasyonları incelenmeye çalışılıp; grafik tasarımda sürdürülebilirlik ve Bilgi Devrimi sonrası grafik tasarım alanındaki değişimler ve sürdürülebilirliği ele alınmıştır.
Fotoğrafta fetiş nesne kullanımı

Popüler ya da tüketim kültürü olarak adlandırılan günümüz dünyasında üretim nesneleri, ihtiyaç olmalarının dışında simgesel bir dil oluşturmaktadır. Bireylerin bu tür nesnelere yüklediği sembolik anlamlara ise 'fetişizm' denmektedir. İşlevinin dışında büyüsel içeriğe sahip fetiş nesneler, kullananlara ya da inananlara yeni bir kimlik kazandırmaktadır. Fotoğraf sanatçılarına göre fetiş nesnelerin kullanım değeri ise daha sorgulayıcı niteliktedir. Toplum nezdinde kabul görmüş düşünce biçimlerine karşı durarak üretimlerinde eleştirel bir dil oluşturmaktadırlar. Fetiş nesneler aracılığıyla üretim yapan, sıra dışı görseller sunan fotoğraf sanatçıları, izleyicinin düşünce ve algı sınırlarını zorlamaktadırlar. Bu çalışma ile fetişizm kavramı ve fetiş nesneler aracılığıyla üretim yapan sanatçıların eleştirel düşünceleri araştırılmaya çalışılmıştır. Eser metninde fetişizm kavramının farklı algılanış biçimleri üzerinden bir dil oluşturulmaktadır.
Artist-in-residence programs in Turkey after 2010: Structure, policy and management

Bu tez Türkiye'de 2010 sonrasında açılan, yabancı ve yerel sanatçıları ağırlayan, onlara ayni ve maddi destek sağlayan konuk sanatçı programlarının çalışma şekillerini, yapılarını, sürdürülebilirliklerini, sanatçının üretkenliğine ve Türkiye çağdaş sanatına etkisini incelemektedir. Bu kapsamda tezde, 2010 sonrasında sanat ve kültür kurumları ve sanatçılar tarafından yürütülen mekanların açtığı programların yanı sıra, özel sektör ve sanat ve kültür etkinlikleri doğrultusunda Türkiye'de açılmış konuk sanatçı programları incelenmiştir. Türkiye'de 1990'lı yıllarda etkili olmaya başlayan konuk sanatçı programlarının öncesinde, geç Osmanlı ve erken Cumhuriyet döneminde sanatçılar eğitimleri için devlet tarafından yurt dışına gönderilirler. Çok partili döneme geçiş yıllarından 1980'li yıllara kadar sanatçılar, özel burslar ve devlet kurumlarının desteğiyle yurt dışına gitmiştir. 1980 sonlarına doğru yabancı sanatçılar, Berlin Senatosu gibi yabancı kurumlar aracılığıyla Türkiye'ye davet edilir. 1990'lara gelindiğinde, DAAD gibi burslarla Türkiye'den sanatçıların yurt dışındaki sanat üretimlerinin desteklendiği görülür. Küreselleşmenin etkisiyle uluslararası etkinliklerin, Türkiye'deki galeri ve müze gibi sanat ve kültür kurumlarıın artması Türkiye'nin küresel anlamda tanınırlığına katkı sağlamış ve bu durum ülkeyi kültür ve sanat açısından çekici hale getirmiştir. Bununla birlikte, yabancı sanatçılar Türkiye'ye gelirler. İstanbul'un 2010 yılında Avrupa Kültür Başkenti olması, İstanbul Bienalleri ve sayıları artan müzelerle Türkiye, küresel çağdaş sanat dünyasında daha çok etkili olmaya başlar ve konuk sanatçı programları da bu gelişmelere paralel olarak açılır. Erken girişimler 2000'li yıllarda özel vakıflar tarafından gerçekleştirilse de, sanat/sanatçı inisiyatifleri, galeriler ve müzeler aracılığıyla özellikle 2010 sonrasında bu tür programların sayısı artar. Fakat, programların çoğu devletten yeterince destek alamamış ve bu durum sürdürülebilirliklerini olumsuz etkilemiştir.
1950 sonrası Türkiye'de figüratif heykel sanatı

Tarih boyunca, heykel sanatı, insanların duygu, düşünce ve dini inançlarının aracısı olmuştur. Figüratif heykelin doğuşu ise büyüsel amaçlıdır. İlk zamanlardan bugüne kadar figüratif heykel birçok aşamalarla yol kat etmiştir. Ülkemizde ise Figüratif heykel 1950 sonrası bireysel yorumların ön plana çıkması ile dönüm noktası konumundadır. Cumhuriyetle birlikte sanatçılar yurt dışına gönderilmişlerdir. Çoğu sanatçı batı sanat anlayışıyla donanmış halde dönüş yapar. Figür kavramından yola çıkılarak geleneksel malzeme olan mermer ve metalle heykeller üretilmeye çalışmışlardır. Bu sanatçılar figüratif heykelin öncüleri olarak gelecek kuşaklara kapı aralamışladır. Heykel sanatında kullanılan malzemelerin belirli bir form oluşturma mantıkları vardır. Bu mantık form oluşturma olanaklarının sınırlarını da belirler. Bu durum figüratif heykel için de geçerlidir. 1950 sonrası Türkiye'de figüratif heykel sanatının incelendiği bu çalışmaya, bu sebeple kullanılan malzeme ve yöntemler de dahil edilmiştir. Dönemin önde gelen sanatçıları ile birlikte günümüz sanatçılarının eserleri de incelenmiştir.
Çağdaş sanatta birey ve öteki bağlamında mahremiyet olgusu

Bu araştırma, mahremiyet olgusunun sanat nesnesi haline gelme nedenlerini anlatmayı amaçlamaktadır. Bu amaçla, 'inahremiyet' kavramı farklı yönleriyle incelenmiş; mahremiyet olgusunun birey-öteki arasındaki konumu araştırılmıştır. Bireyin mahremiyeti öteki için bilinmeyen bir bölgededir; dolayısıyla mahremiyet, birey ve öteki arasında ayırıcı bir unsurdur. Toplumsal yaşamda en katı haliyle hissedilen bireyler-arası 'inahrem' sınırın sanat alanında değişime uğradığı düşüncesinden hareketle, çağdaş sanat pratikleri bu çerçevede ele alınmıştır. Araştırmanın ilk bölümünde, Rönesans döneminde öne çıkan bireyciliğin temelinde yatan 'ben nedir? sorusuna; benlik, varoluş ve mahremiyet kavramları üzerinden cevaplar aranmış, 'ben'in yaratımına 'öteki'nin etkisi araştırılmıştır. Bireyin dış dünyayı algılama sürecine görme ile dokunma duyularının etkileri ve buna bağlı olarak öne çıkan mahrem alan yaratma arzusu sanat eserleri üzerinden anlatılmıştır. İkinci bölüm, sanatçıların 'bireysellik' ve 'özgünlük' arayışı üzerine temellenmiş, sanatçının kendi imgesini sanat nesnesine dönüştürme nedenleri mahremiyet kavramı ile ilişkilendirilerek sanat yapıtları üzerinden incelenmiştir. Araştırmanın üçüncü bölümü, birey ve öteki arasındaki iletişimin sanatsal düzlemdeki dönüşümü ve sanatın 'görülemez-bilinemez' olan mahrem sınırının esnekliğine olanak sağlayan yapısı üzerinden şekillenmiştir. Bu bağlamda kendi mahremiyetini deşifre eden ya da ötekinin mahremiyetini gözler önüne seren eser örnekleri verilmiştir. Bu doğrultuda sanat üretimi, birey ve öteki arasındaki mahrem sınırın esnekliğine olanak sağlayan bir alan olarak değerlendirilmiştir.
Can pictures bear witness: The representative potential of painting and photography

Anlamlandırma insan yapımı bir pratiktir. Dış dünyada bulunan her türlü ''şey'' anlamdan yoksun ve insandan bağımsız bir şekilde var olmaktadır. Duyu organları dış dünyadaki bu bağımsız varoluşları kendi sınırlarınca alımlayarak algılamayı ve beraberinde anlamı oluşturur. İnsanlar bu yaratılan anlamlar sayesinde, çevreleri ile iletişime geçerler. Bu iletişim süreci sosyal bir varlık olan insanca sürekli bir gelişime uğratılarak evrilmiştir. Öyle ki teknolojinin de etkisiyle iletişimin sınırları zamanı ve mekanı aşmaktadır. Bir yerde olan olaya zaman ve mekan fark etmeksizin ulaşmak mümkün hale gelmiştir. Tanıklık, böyle bir iletişim ortamında sorgulanan bir kavram haline gelmiştir. Basitçe şahit olunan bir olayın başkalarına aktarılması olarak tanımlanabilecek olan tanıklığın aktarımı resimden yazıya, fotoğraftan sinemaya kadar birçok yol ile sağlanabilmektedir. Bu tezde tanıklık ederken gerçeklikle kurulan ilişki, tanıklığın fotoğraf ve resim sanatları ile aktarımı üzerinden incelenecektir. Bu inceleme yapılırken, fotoğraf ve resim sanatında kullanılan temsil formlarına da anlamın deşifre edilmesi için bakılacaktır. Temsil formları dolayımlı yaratılan anlamlar, Roland Barthes'ın göstergebilim analizi ile çözümlenecek ve tanıklığın gücü, bu anlamların optimize edilmiş gerçeklik ile karşılaştırılmasıyla ölçülecektir. Örneklem olarak tarihsel olaylara tanıklık eden ikonik fotoğraf ve resimler seçilmiştir. Ulaşmak istenen noktalar öncelikle, her iki aktarım yolunun da, farklılıklarına rağmen tanıklık ederken temsil formlarını kullandıklarını göstermektir. Bunun yanında; iki aktarım yolundan birinin tercih edilmesinin, seçilen olaya tanıklık etmede hangisinin daha işlevsel olduğuna bağlı olduğunu göstermektir.
Icon-form: The differantial logic of aniconism in Islamic tradition

İKON-BİÇİM: İSLAMİ GELENEKTE İKONSUZLUĞUN FARKA DAYALI MANTIĞI Nuh Yılmaz Grafik Tasarım Bölümü Yüksek Lisans Tez Yöneticisi: Assist. Prof. Dr. Mahmut Mutman August, 2001 Bu çalışma, İslam geleneği içinde ikonlarm ve figüre dayalı temsil biçimlerinin algılanmasını fetişizm çerçevesinde incelemeyi amaçlıyor. Fetişizm tartışmaları takip edilerek, ikonlarm durumunu anlamak üzere yeni bir kavram, ikon-biçim öneriliyor. Sonrasında bu kavram hat sanatı örneğinde sınanıyor. Böylelikle İslami görüş ekonomisine farklı bir yaklaşım deneniyor. Key Words: İkon-biçim, fetişizm, hat, ikon, figüre dayalı temsil, söylem, figür ve öykünme.
Sanat eğitiminde imge ve imgenin yeri

11 YÜKSEK LİSANS TEZ ÖZÜ SANAT EĞİTİMİNDE İMGE VE İMGENİN YERİ Yeliz OSKAY Güzel Sanatlar Eğitimi Anabilim Dalı Anadolu Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Eylül 2003 Danışman: Yrd. Doç. Metin İNCE Sanatın işi imgeler yaratmaktır bir anlamda. Sanatçı, dünyayı algılayış biçimini, düşlerini, hayallerini, düşüncelerini, duygularım imgeler yoluyla, imgelerine somutluk kazandırarak dışavurur. Çocukta tıpkı bir sanatçı gibi eline kağıt ve boyalan aldığı zaman, doğduğu günden itibaren zihninde kaydettiği, yeniden kurduğu bütün imgelerini özgürce kullanır resimlerinde. Çocuk için bu etkinlik bir çeşit oyundur aslında. Olabildiğince özgür, bağımsız olmak, yaratıcılığını hiçbir kısıtlanma olmadan kullanmak ister. İmgelem gücü en yüksek seviyededir. Çocuğun eğitiminde imgesel düşünceye, yaratıcı imgelem gücüne ne kadar yer verilmişse o kadar özgür ve yaratıcı olacak, sağlıklı bir kişilik geliştirecektir. Dünyayla, çevresindeki insanlarla ilişkilerinde, kalıplara, kurallara takılıp kalmayacak, daha evrensel düşünecek ve yaşayacak, var olan düzenle ilgili kaygılarını, rahatsızlıklarım korkusuzca ifade edecek ve değiştirmeye çabalayacaktır. Bu araştırmada, çocuğun eğitiminde yaratıcı imgelem gücüne yeterince yer verilmediği düşünülerek, sanat eğitiminde imgeye ve ona bağlı süreçlere ne kadar yer verilmesi gerektiği araştırılarak açıklanmaya çalışılmıştır. Araştırma tarama modelindedir. İmgenin anlamı, tarihsel değişimi, eğitimde ve sanat eğitiminde imgenin gelişim süreci ile imgeyle bağlantılı olarak duyum, algı, imgelem, simge... gibi kavramlar da açıklanmış ve çocukta yaratıcı imgenin gelişiminin oyunla, teknolojiyle, çevreyle ilişkileri de araştırılarak yorumlar yapılmıştır.
1960 ve sonrası çağdaş Türk resminde figürün imgesel betimlenmesi

Figür, insanın düşsel yanını ortaya çıkaran bir anlatım aracı olarak çeşitli şekillerde betimlenmiştir. 1960 öncesi Türk resminde figürün imgesel betimlenmesi bir anlatım aracı olarak kullanılmazken, 60 sonrası Türk resminde figür, özellikle insan figürü, kimi zaman ön planda - asıl anlatılmak istenen- kimi zaman da plastik bir unsur olarak: yer almıştır. Sanatçılar yapıtlarını oluştururken yaşadıkları toplumun kültüründen ve iç dünyalarından etkilenmişler ve figürle imgelerini betimlemişlerdir. Bunun sonucunda da üsluplar çoğalmıştır. 1960 sonrası çağdaş Türk resim sanatımızda figüratif eğilimler içinde imge, sanatçılar tarafından kimi zaman gerçekler çarpıtılarak verilmiş, kimi zaman da gerçeküstü veya dışavurum şeklinde betimlenmiştir. Mehmet Güleryüz, Alaaddin Aksoy, Gürkan Coşkun, Mustafa Ata, Seyyit Bozdoğan gibi sanatçılar bu tarzda eser vermişler ve çağdaş Türk resminin gelişiminde büyük katkılar sağlamışlardır.
Sanatsal yaratıcılık ölçeğinin geliştirilmesi

Bu çalışmanın temel amacı genel yaratıcılık ve bununla ilintili olarak sanatsal yaratıcılık göstergelerini ortaya çıkarmaktır. Bu genel amaç çerçevesinde ilkokul 1., 2., 3. ve 4. sınıf düzeyinde genel ve sanatsal yaratıcılık düzeyini belirleyecek özgün bir ölçek geliştirilmiş, genel ve sanatsal yaratıcılık ile alt bileşenlerine ilişkin ortalamalar arasındaki ilişkiler ortaya çıkartılmıştır. Ayrıca öğrencilerin sınıf düzeyi ile genel ve sanatsal yaratıcılık göstergeleri arasındaki ilişki incelenmiştir. Çalışmanın katılımcılarını genel ve sanatsal yaratıcılık ölçeğinin geliştirilmesindeki katılımcılar (n:626) ve bu ölçeğin Eskişehir örneklemine uygulanması aşamasındaki katılımcılar (n:226) olmak üzere farklı katılımcı grupları oluşturmuştur. Ölçeğin geliştirilme aşamasının katılımcıları ilkokul, ortaokul ve bilim sanat merkezlerinde öğrenim gören toplam 852 öğrenciden oluşmaktadır. Çalışmanın amacına yönelik olarak; Genel yaratıcılık bağlamındaki akıcılık, esneklik ve orijinallik boyutlarına ek olarak sanatsal yaratıcılık boyutu da dikkate alınmış ve toplam yaratıcılık puanları hesaplanmıştır. Alanda yapılan benzer çalışmalar da incelenerek hazırlanan ölçeğin geçerlilik ve güvenirlik analizleri gerçekleştirilmiştir. Veri toplama aracının hazırlanması aşamasında yaratıcılığın akıcılık, esneklik ve orijinallik boyutları ile ilişkilendirilen farklı madde havuzları oluşturulmuş, madde havuzlarının uzman panellerinde görüşülmesi ve geliştirilmesi ile veri toplama aracına son hali verilmiştir. Maddelerin ölçek geliştirme aşamasında tek yönlü varyans analizi, korelasyon analizi ve çoklu karşılaştırma testlerine dayalı olarak gelişimsel geçerlik, puanlayıcılar arası ilişki ve boyutlar arası ilişkiye bakılmıştır. Araştırmada geliştirilen bu ölçek, genel yaratıcılığa ilişkin akıcılık, esneklik ve orijinallik boyutları ile sanatsal yaratıcılığa ilişkin kompozisyon, oran-orantı, çizgi, perspektif ve özgünlük boyutları ile ele almakta; genel ve sanatsal yaratıcılık arasındaki ilişkiyi ve ayrıca yaratıcılığın gelişimsel bağlamını sorgulamaktadır. Yapılan çözümlemeler sonucunda genel yaratıcılık göstergeleri ile sanatsal yaratıcılık göstergelerinin anlamlı bir ilişkiye sahip olduğu, yaratıcılığa ilişkin tanılama bağlamında ayırt edicilik ortaya koyduğu, sanatsal yaratıcılığın ölçümlenmesi bağlamında da ayırt edicilik ortaya koyduğu belirlenmiştir. Ayrıca sınıf düzeylerine dayalı olarak gelişimsel bağlamda yapılan karşılaştırmada ise sınıf düzeyinde yaratıcılık boyutları arasındaki bağıntıların anlamlı olduğu belirlenmiştir.
Günümüzde tekstil baskı tasarımlarının bebek giysilerinde kullanımı

Giysi; örtünmenin ve dış etmenlerden korunmanın yanında güzel görünmek amacıyla insan vücuduyla temas eden kumaş ve benzeri ürünlerdir. İnsanlar doğadan elde ettiği lifleri boyalarla renklendirip, kendini ifade etme içgüdüsüyle duygu ve düşüncelerini dokumalar üzerinde şekillendirmeye başlamıştır. Tekstil ürünleri üzerinde renkli desenler elde etmek amacı ile bölgesel boyamalar ile baskılar yapmaya başlanıldığı bilinmektedir. Yetişkin giyiminde olduğu gibi bebek giyiminin de baskı ve desen tasarımı her sezon trendler doğrultusunda yenilenmektedir. Desen tasarımının yanında baskı teknikleri, boyar maddeler, ekolojik ve organik kumaşlar bebek giyiminin ana hatlarını oluşturan öğelerdir. Günümüzde bebek giyim trendlerinin sosyal medyanın da etkisi ile artarak son yıllarda kendine geniş bir yer edindiği görülmektedir. Çalışma kapsamında, bebek giyiminin tanımı, gelişim süreci anlatılırken, bebek giyiminde kullanılan kumaşların dekore edilmesi bağlamında baskı tekniklerine yer verilmiştir. Ebeveyinlerin bebek giyimindeki talepleri hakkında anket verilerine ulaşılmış, sayısal sonuçlara dayanarak yorumlama yapılmıştır. 0-3 yaş bebek giyiminin günümüzde geldiği tasarımsal değişim süreci incelenmiştir. Tekstil baskı tasarımlarının 0-3 yaş bebek giysilerinde kullanımı, Türkiye'de belli bir pazar payına sahip markaların 2018 ve 2019 koleksiyonları ekseninde ele alınmıştır. Bebek giyimindeki sürdürebilirlik kavramı vurgulanarak günümüzde gelinen son noktaya dikkat çekilmiştir. Cinsiyetsizlik kavramına ve öncülerine yer verilerek kız ve erkek bebek giysilerinin tasarımsal birlikteliği anlatılmıştır. Ayrıca, 5 yıldır tasarımcı olarak çalıştığım LC Waikiki'de yaptığım tasarımlar örnek olarak gösterilmiştir. Tüm bu bilgiler, baskı tasarımlarının bebek giysilerinde kullanımını ve ebeveyinlerin bebek giyimindeki tasarım anlayışını sorgulamaya hizmet etmek amacı ile irdelenmiştir. Çalışma kapsamında, bebek giyim konusunda dünyada ve Türkiye'de öncü firmalardan olan Zara, United Colors of Benetton H&M, Koton, LC Waikiki, DeFacto, Civil ve E-bebek üzerinden baskı tasarımının bebek giysilerinde kullanımı ele alınmıştır. Ayrıca farklı markalardan baskı tasarım örneklerine de yer verilmiştir.
Özel yetenek sınavı sonuçları ile lisans eğitim sürecindeki alan derslerine dayalı başarı durumlarının değerlendirilmesi

Sanat eğitimi veren yükseköğretim kurumlarına özel yetenek sınavı ile öğrenci yerleştirilmektedir. Özel yetenek sınavlarına giren öğrencilerin, çok çeşitli ortaöğretim programlarından geldikleri görülmektedir. Bu öğrencilerin ortaöğretim programlarının özel yetenek sınavına girdikleri bölümle ilgili olup olmadığı, sınav sonuçları ile lisans eğitim sürecindeki alan derslerine dayalı başarı durumlarının araştırılması, özel yetenek sınavları ile eğitim programlarının yeniden yapılanmasına katkı sağlaması açısından büyük önem taşıyan bir problem olarak karşımıza çıkmaktadır. Araştırmanın amacını; farklı ortaöğretim programlarından gelen öğrencilerin özel yetenek sınavı sonuçları ile lisans eğitim sürecindeki alan derslerine dayalı başarı durumları değerlendirilmesi oluşturmuştur. Araştırmada nicel ve nitel veri toplama teknikleri kullanılmıştır. Elde edilen veriler SPSS programında analiz edilip tablo şeklinde verilerek frekans ve yüzde olarak ortaya konulmuştur. Araştırma evrenini; yükseköğretim kurumlarından özel yetenek sınavı ile öğrenci kabul eden Güzel Sanatlar ve Tasarım Fakülteleri oluşturmaktadır. Araştırma örneklemini ise; Selçuk Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi 2008, 2009 ve 2010 yılı özel yetenek sınavına müracaat eden 953 öğrenci ile Grafik Bölümü'ne kayıt yaptıran 60 öğrenci oluşturmuştur. Araştırma sonucunda, özel yetenek sınavlarının sistemin ihtiyaçlarına yönelik fiziki ve yasal mevzuatın verdiği imkanlar doğrultusunda objektif olarak alan uzmanları tarafından uygulanıp değerlendirilmiş olduğu görülmüştür. Değerlendirme sonuçlarının ilgili çarpanlar uygulanıp belirlenebilmesi için özel yazılımların yaptırılarak, süreçlerin daha iyi yönetilmiş olduğu tesbit edilmiştir. Aynı zamanda her bir sınavın değerlendirme sürecinde jürilerin verdiği notların sisteme değerlendirme anında girilebilmesi sonrası, ara bir okumaya ihtiyaç duyulmadan verilerin analizine yön verecek teknik altyapıya yatırım yapılmasının yanı sıra, değerlendirme ve ilan süreçlerinde zamanın daha verimli kullanılabileceği kanaatine ulaşılmıştır. Ayrıca, ortaöğretim alanlarının özel yetenek sınavı değerlendirmesinde ekstra avantaj sunması beklenirken, başarı durum analizlerinde anlamlı bir farklılık gözlemlenmemiştir. Bununla birlikte, öğrencilerin ortaöğretim alanları ile lisans eğitimi alan derslerindeki başarıları arasında anlamlı bir etkinin olduğu sonucuna erişilmiştir.