turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Işığın Barok sanatın gelişim süreci içerisindeki yeri ve işlevi

Metnin ilk bölümünde öncelikle ışığın fiziksel yapısı tanımlanmaya, bunun akabinde insan tarafından algılanma süreci, son olarak da bu algılama neticesinde oluşturulan fizikötesi anlamları düzeyinde bir çerçeveye oturtulmaya çalışıldı. Bu şekilde ifade edilen genel niteliğinin, sanat tarihi boyunca ne tür etkilere maruz kaldığının, ya da çeşitli düzeylerde ne tür değişimler geçirdiğinin analiz edilmesi, ilk bölümün genel yapısmı oluşturmuştur. İkinci bölümde ise, tarihsel dönüşüm süreci içersinde bir noktaya odaklanıldı ve Barok dönem sanatı içersinde ışık kullanımının üslupsal özellikleri kaygı edinildi. Bunun için öncelikle Barok resim sanatının genel nitelikleri, dünyayı farklı kavrayış biçimlerinden olan gölgesel ve çizgisel üsluplar ayırımı gözetilerek, Rönesans dönemiyle de kıyaslanmak suretiyle ortaya kondu. Sonrasında Barok dönemin yapısının -siyasal, ekonomik ve kültürel bağlamlarda- genel olarak ve takiben bölgesel olarak incelenmesinin ardından dönemin resim sanatında ışığın kullanımının üslupsal analizinin yapılması, bölümün içeriğini oluşturdu. Üçüncü bölümde, gerek Baroğun başlattığı daha çok optik izlenime dayalı, dünyayı faklı bir gözle algılayış sürecinin, gerekse de ışığın kendisinin sanat tarihi içersindeki izlerinin günümüze değin sürülmesini içeren bir inceleme yapıldı. Dördüncü ve son bölümde ise, tüm bu incelemeler ışığında Barok resmin, ve özelikle bu üsluptaki ışık kullanımının kendi resmimdeki karşılığı ortaya konulmaya çalışıldı.
Sanatı 'ben' ile kurgulamak; sanatçının içe bakışı

Tezin konusu 'Sanatı 'Ben' İle Kurgulamak; Sanatçının İçe Bakışı'dır. Bilinç, çocukluğumuzda aynaya bakmakla başlayan ve ölene kadar sürekli şekillenen bir süreçtir. Bilinçli bir şekilde kendimize yönlendiğimizde de benliğimiz ortaya çıkmaktadır. Sanat, özü gereğince, felsefidir. Çünkü özünde yaşamın anlamı, kaynağı ve nedeninden bize söz etmektedir. İnsanların, varoluşunu kavramasında yardımcı olup dünya görüşünü geliştirmektedir. Bir sanat eseri sanatçısının dünyayı algılayışı ile var olmaktadır. Sanatçının, felsefi ve estetik görüşleri ne denli ilerici olursa, insanların da ondan o derece feyz alma ve etkilenmesi mümkün olacaktır. Bu da bizim bireyden itibaren toplumsal gelişimimizi ve ilerlememizi sağlayacaktır. Bundan dolayıdır ki felsefe ile sanat birbirlerini tamamlar niteliktedir. Çalışmanın kapsamı, felsefe ile sanatın birleştiği nokta da 'ben' nedir? Sorusuna yanıt aramaktır. Bunun yanıtını tezde ayrıntılı bir şekilde irdelenmektedir. Rönesans'la birlikte sanatçılar, mesleklerinde entelektüel yetenek ve bilginin de gerekliliğine inanmaya başladıklarından; felsefeye, edebiyata ve diğer sanat dallarına da ilgileri artmıştır. Şairler, mimarlar, ressamlar bir araya gelip tartışıp konuşmuşlardır. Böylelikle, bir ressam bir şiirden, bir edebiyatçı bir resimden etkilenerek eser üretebilmiştir. Tez amacını, sanatçıların sanat akımları içinde, Rönesans'tan başlayarak günümüz sanatına kadar gelen dönemde, 'ben'in sanat üzerindeki etkisi nedir? Sanatçılar benliklerini sanatları ile nasıl ortaya koymuştur? Sorularının arayışı üzerine oluştururmuştur. 'Ben'in felsefi bakış açısından, akımlar, dönemler, sanat ve sanatçı açısından neye ve nasıl etkileri olmuştur? Sorularına yanıt aranmıştır.
Feminist sanattan örneklerle heykel sanatında kadın imgesi

Bu eser metni iki ana bölümden oluşmaktadır. İlk bölüm olan FeministHareket'te hareketin tarihçesi ve toplumsal olaylara bağlı gelişiminden bahsederken özellikle ırkçılığa karşı duruşuyla tanıdığımız Kara Walker ve kadınların tüm alanlarda uğradığı eşitsizliklere karşı mücadele veren Guerilla Girls'ün yapıtlarıörneklenmiştir. İkinci bölümde ise Feminist Sanatın önde gelen kadın heykeltarşlarından:Eva Hesse, Louise Bourgeois, Kiki Smith ele alınmıştır.
Heykel sanatında bronz düküm tekniği ve yöntemleri

İnsanoğlu varoluşundan beri yaratma güdüsüyle, çevresinde bulduğu taş, ahşap, kil gibi doğal malzemelerden oluşan objeler yapmışlardır. Düşünce ve ifadelerini bu malzemeleri biçimlendirerek, primitif formlar eşliğinde, somut bir anlatım aracı olarak kullanmışlardır. İlk heykellerin oluşturulduğu Paleolitik Çağ sonrası, insanların yerleşik hayata geçmesiyle, diğer kullanılan doğal malzemelere alternatif olarak keşfedilen ilk metal maden, bakır olmuştur. Ham bakırın ateşle olan etkileşiminden metalürji doğmuş ve bakırın yeni özellikleri keşfedilip daha kullanışlı objeler üretme imkanına erişildiği görülmüştür. Madencilik sanatındaki bu gelişim süreci, dökümcülükle birlikte metallerin eritilip, bakır kalay alaşımından oluşturulan bronzun kullanılmasıyla devam etmiştir. Bu yeni güçlü alaşımın kullanım olanakları büyüdükçe, uygarlıklardaki yaşamın çoğu alanında kullanılmaya başlanmıştır. Tunç Çağı'nda kullanılan kap-kacak ve savunma aletlerinin yanı sıra, som döküm olarak dinsel temalı heykellerin yapımında da sıklıkla bronzun kullanıldığı görülmektedir. Antik Yunan'a kadar üretilen küçük ölçekli som heykelcikler, yerini gerçek boyutlu, içi boş ve daha detaylı yapısıyla, bronz heykel dökümcülüğünün son evresine ulaşmıştır. Bu bağlamada bronz döküm tekniği, eski çağlardan beri ilk uygulanılan klasik temelini günümüze kadar sürdürmüştür. Sanayi devrimi sonrası, ilerleyen teknolojik gelişmelere dayanarak, günümüz bronz heykel döküm tekniğindeki yöntemlerin gelişmesini ve en modern şekliyle heykel sanatındaki vazgeçilmezliğini sürdürmektedir.
Bir güncel sanat pratiği olarak etnisite ritüelleri dokümantasyonu

Bu çalışma, Türkiye'de kadim inançlardan günümüze, neredeyse her kültürde var olan, etnik ritüeller üzerinde durulmuş, Anadolu'da varlık gösteren kültür mozaiğimizi zenginleştiren unsur olmasının yanında, yüzyıllardır varlığını ve etkisini gösteren, insanı insan olmaktan ötürü kucaklayan tasavvuf felsefesinin paralelinde yürüyen değerlerin toplamıdır. Bu değerler varlığını sürdürebilmek için bir dayanma ve dayanışma mücadelesi vermiş, güncel sanatın pratiği olarak ele alınmıştır. Görsel ve işitsel zenginliği olan inanç değerlerini, ritüellerin görselleştirilmesini, dokümantal olarak ve çok kültürlülük bağlamında ele alıp irdelemiş ve ritüellerin yansıtılması için görsel sanat öğeleri kullanılmıştır. Bu görsel öğeler için İstanbul çalışma sahası olarak kullanılmış, Cemevleri ve kiliseler ile kütüphanelere gidilmiş, gerekli ses ve görsel verilerin tamamı İstanbul'da toplanmış ve kayıtlar alınmıştır. Veri toplamada; araştırma konusu ile ilgili literatür taraması yapılmış olup tezin yöntemi nitelikseldir. Tez; gözlem, araştırma ve uygulama aşamasından oluşmuştur. Konu kapsamında kaynak taraması yapılarak, mevcut dokümanlar incelenmiştir. Konuyla ilgisi olan bugüne kadar yapılmış araştırma ve uygulamalar bu bağlamda gözden geçirilmiştir. Açık yapıt diyalektiğinin, dönemsel süreçlerde nasıl algılandığı, nasıl ortaya konulduğu saptanmış, günümüz görsel sanatlara yansımaları incelenip ele alınarak, dokümantalleştirilip sunulmuştur.
Hareketli grafik tasarımda minimalizm

19. yüzyıl ortalarında ortaya çıkan minimalizm akımında, öze ulaşmayı engelleyen her türlü fazlalıktan kurtulmak istenmiş ve bu nedenle sanat ve tasarım alanlarında indirgemeci bir tutum izlenmiştir. Bu indirgemeci tutumun ilk örnekleri resim sanatında ortaya çıkmış ve daha sonra grafik tasarım alanında da etkilerini göstermiştir. Minimalizm 1960'lardan bu yana birçok değişim sürecinden geçmişştir. Minimalizmin biçimsel ve / veya düşünselyöntemleri, dönemsel değişimlerden bağımsız olarak sanat ve tasarımda kullanılmıştır. Günlük yaşantımızda ekranlar her gün biraz daha yer kaplarken hareketli grafik tasarımlarıyorumlamak ve onların iletmek istedikleri mesajların özünü kavramak için gereken zamankısalmaktadır. Hareketli grafik tasarımlarda minimalizm bu noktada izleyiciye hızlı yoldanulaşabilmek ve mesajını iletebilmek için tercih edilen bir yoldur. Bu çalışmada, zamansız bir akım olarak minimalizmin hareketli grafik tasarımlar üzerindeki etkisi araştırılmıştır. Tezin 1. Bölümünde minimalizm, görsel sanatlar ve grafik tasarım alanında incelenmiştir. 2. Bölümde minimalizmin günümüzde geldiği nokta ve beş kavramı ele alınmıştır. 3. Bölümde hareketli grafik tasarım tarihi ve bunların kullanım alanları incelenmiştir. 4. Bölümde hareketli grafik tasarım öğelerine minimalizm kapsamında yeni bir bakış açısı getirilmiştir. 5. Bölümde minimalist hareketli grafik tasarım örneklerinin göstergebilimsel analizleri yapılmış ve bunların ortak özellikleri üzerinde durulmuştur. 6. Bölümde, tezde yapılan araştırmalar sonucunda, hareketli grafik tasarımların ortak noktaları tespit edilerek'Minimalist Şiir' isimli bir uygulama çalışması tasarlanmış ve bu çalışma göstergebilimsel olarak analiz edilmiştir.
Karikatürün bilgisayar destekli analizi: Türkiye-Avustralya mukayesesi

Sanat ve bilim, birlikte gelişim göstermekte ve birbirini tamamlamakta, millet ve toplumların gelişmişlik göstergelerinin en belirleyici unsurları olmaktadır. Bununla birlikte sanat, bilim ve teknoloji üzerinden yeni kavramlar geliştirmekte ve tekniğin olanakları üzerinden kendisine, kendisini yeniden ifade edecek ortam ve araçları yaratabilmektedir. Karikatür, bir sanat dalı olarak, tüm diğer sanat alanlarında olduğu gibi bilim ve teknoloji üzerinden tarif edilmeye ihtiyaç duyar. Bu gereklilik ve ihtiyaç temelinde gerçekleştirilen bu çalışmada Türk ve Avustralya karikatürü, jeofizik, tıp ve biyomedikal gibi farklı alanlarda uygulanan ve başarılı neticeler veren Dalgacık Dönüşümü Metodu ve Yapay Sinir Ağları kullanılarak nicel verilerle analize tabi tutulmuştur. Türk ve Avustralya karikatürü bu çalışma ile bilgisayar destekli yöntemler üzerinden analiz edilmeye çalışılarak sınıflandırılmıştır. Türk ve Avustralya karikatürünün sınıflandırılması noktasında, karikatürleri arasında benzerlikler bulunan ve ayrıştırılması fiziksel anlamda güçleşen karikatüristlerin çalışmaları değerlendirilmeye alınmıştır. Karikatürler arası benzerlikler, karikatüristlerin aynı dönemin çizerleri olmalarından ya da birbirini izleyen kuşaklara ait çizimlerdeki etkilenmelerden, vb. faktörlerden kaynaklanmaktadır. Sanat disiplinlerinin hemen hepsinde tartışılan özgünlük ve benzerlik meselesi, karikatürde de önemli bir mesele olarak karşımıza çıkmaktadır. Bilgisayar destekli yöntemler ile bu duruma teknoloji merkezli bir bakış geliştirilmeye çalışılmış ve sanata dair bir problemin bilim ve teknoloji üzerinden değerlendirilmesinin yapılması hedeflenmiştir. Dönem olarak 20. yy karikatürleri tercih edilmiştir. 20. yy karikatürler arası etkilenmelere açık ve hem Türkiye hem Avustralya özelinde karikatür üretiminin artış gösterdiği bir dönem olmaktadır. Çalışmada 20. yy karikatürlerinin seçilmesinin bir diğer önemi ise Türkiye ve Avustralya'nın birbirlerine karşı cephelerde yer almaları ile kurdukları tarihi ortaklıktır. Bu dönemde iki farklı coğrafyada da savaş ve savaş sonrası tahribat karikatürlerde sıklıkla işlenmiştir.
Sıcak cam şekillendirme yöntemi ile diğer cam şekillendirme yöntemlerinin birleştirilmesi

Bu çalışma; sıcak cam üfleme, kalıpla şekillendirme ve alevde çalışma tekniklerinin bir arada kullanılması ile yapılacak olan denemeleri ve bu denemelerin gerektirdiği teknik çözümlemeler ile geleneksel çalışmaların dışına çıkmayı, yeni yorumlar ile de artistik değer taşıyan çalışmalar ortaya koymayı amaç edinmektedir. Tezin ilk bölümünde camın kısaca tanımını yapılmış, Cam Sanatındaki tarihsel gelişmelere değinilmiştir. İkinci bölümde birleştirme yöntemlerinde sıklıkla kullanılan sıcak cam tekniği, kalıpta şekillendirme ve alevde çalışma teknikleri açıklanarak uygulama yöntemlerinden bahsedilmiştir. Üçüncü bölümde cam şekillendirme yöntemlerinin birlikte kullanımlarının tarihsel sürecine değinilmiş ve bu yöntemleri kullanarak çağdaş cam sanatına yön vermiş sanatçılara ve eserleri sunulmuştur. Dördüncü ve son bölümde cam sanatında kullanılan ve tezin asıl amacı olan teknikler ile üretimler gerçekleştirilmiş ve farklı teknikler ile elde edilen çalışmalar sıcak cam tekniği kullanılarak iki tekniğin birleştirilmeleri gerçekleştirilmiştir. Denemeler esnasında karşılaşılan problemlere değinilmiş, çözümlemeler gerçekleştirilerek farklı tekniklerin birleşimlerinin uygulanabilirliği kanıtlanmıştır. Son bölümde ise bireysel olarak gerçekleştirilen kişisel uygulamalar ile süreçlerin kronolojik olarak izlenmesi ve irdelenmesi yapılabilmiş ve ifadeleştirilmiştir.
Modern resmin gelişim sürecine geleneksel figüratif etkiler kazandıran Marc Chagall'a dair

Yeni Dünya'nın keşfi, Reform hareketlerinin başlaması ve örnek alınan Fransız Devrimi'yle 18. yüzyılda Erken Modern Dönem'e gidilmiştir. Fransız Devrimi'nin getirdiği değişen ekonomik yapı; 18. Yüzyıl sonu ile 19. Yüzyılın ikinci yarısında Sanayi Devrimi'nin doğuşuna zemin hazırlamıştır. Bu dönemde ilk inşaların mağara resimleri yapması ve Uruk Kralı'nın gücünü anlatan 'Gılgamış' destanının herkesçe anlaşılabilmesi için hikayeyi görselleştirme yöntemine başvurulmasıyla resim sanatının doğuşunda ilk adımlar atılmıştır. 19. yüzyılda sanatta klasik anlayışa yönelim olmuş; Rokoko, Klasisizm ve Empresyonizm gibi sanat üslupları; 20. yüzyılın başına kadar uygulanmıştır. 20. yüzyılda ise endüstri ve teknoloji çağı ile ressamlar; gerçeklere bağlı kalarak, sanatsal bir tavır olan modern sanatı meydana getirmişlerdir. Modern sanat içerisinde sanatçıların fantezilerini yansıtan Simgecilik akımına Klimt, melankolik anlatımlara hizmet eden Dışavurumculuk akımına ise Munch öncülük etmiştir. Resim sanatını güçlendiren çığırtkan renk kullanımıyla Fovizm akımının temsilcisi Matisse iken, nesne-figür ve mekanların boyutlandırılması akımı Kübizm'in ise Braque'dır. Hareketin zamandaki karşılığını arayan Balla Fütürizm'e, 1. Dünya Savaşı'nın yaşanmasıyla tramvatik karşıtlık olgusuna hizmet eden Duchamp Dadaizm'e hizmet etmiştir. Gerçekten kaçan bilinçaltı ressamı Magritte Gerçeküstücülük akımına ve müziğin karşılığını ruhsal yolculukta arayan Kandinsky ise Soyut Dışavurumculuk akımına öncülük etmiştir. Bu dönemde hiçbir akıma öncülük etmeyen modern sanatçı Chagall ise; bu sanat akımlarından etkilerle mutlu çocukluk ve evlilik hayatıyla, kendine özgü geleneksel temalı, modern figüratif anlayışta eserler üretmiştir. Chagall'ın stilize edilmiş figür-mekan-hayvan figürleri, çeşitli baskı-vitray-illüstrasyon denemeleri, mutluluk ile din temalı eserleri ve ustaca kullanılan renk skalası; modern sanat akımlarından bağımsız bir üslup hareketi doğurmuştur. Bu bağlamda sanatçının modern resim sanatına kalıcı ve özgün bir imza attığı söylenebilir.
19. ve 20. yüzyıl batı resim sanatında yeniden yorumlamalar

Sanatçıya kaynaklık eden, onu besleyen ve zenginleştiren birçok öğenin, sanatçının, başka yapıtlarla, akımlarla ya da dönemlerle girdiği etkileşimle oluştuğu söylenebilir. Resim sanatı tarihine bu çerçevede bakıldığında, 'etkileşim' kavramının sanattaki yeri ve önemi tartışılmaz görülmektedir. Bununla birlikte özellikle, 20. yy Avrupa'sı, 'yeniden yorumlama' ve buna ilişkin 'parodi', 'pastiş', 'eklektisizm' ve 'kendine mal etme' gibi kavramlarla çok sık karşılaşılmaya başlandığı bir dönem olmuştur. Bu nedenle postmodernizm altyapılı olan bu kavramların, çağdaş sanatı anlama ve yorumlamada önemli bir rolü olmuştur. Tezin ilk bölümünde 'etkileşim' kavramının tanımı ve sanatın içindeki önemi üzerinde durulmuş olup, sanatçı çalışmalarından örnekler verilmiştir. Verilen örneklerde, farklı sanatçılar tarafından, farklı tarihlerde, coğrafyalarda ya da kültürlerde üretilmiş olan eserler arasındaki benzerliklere dikkat çekilmek istenmiştir. Bunun yanında, 'yeniden yorumlama' ve buna ilişkin kavramların etimolojik kökenleri ve tanımlarına yer verilmiş olup, belli başlı örneklerle, sanat tarihindeki çıkış noktalarına değinilmiştir. Tezin ikinci bölümünde ise, 19. yy. Avrupa sanatı ile Japon baskı ve resimlerindeki karşılıklı etkileşim üzerinde durulmuş;vüçüncü bölümde ise, 20. yy'da başta Avrupa olmak üzere çeşitli sanatçılara ve üzerinden yeniden yorumlanmış eserlere yer verilmiştir.
Soyutta derinlik ve öz

Tarihsel süreç içerisinde insanlar, değişik araç ve gereçlerle mağara resimleri yaparlarken, 20. yüzyıl insanı boyasını satın alıp üretkenliğe devam etmektedir. Bu insanların içinde olan biçimlendirme isteği, iç zorunlulukla, en ufak olandan, en büyük olana; özüne varana dek bütünü oluşturma istencine, koşulsuz bağlılık gösteren sanatçılardır. Çağdaş sanat trendinde, sanatçılar, düşüncelerini dış-gerçek dünyaya geçirme çabasında görsel dilini çağın teknolojik olanaklarıyla sürekli olarak yenileyecekler, başka bir şekilde anlatılmayacak düşünce ve gerçekleri getireceklerdir. Her sanatçı yaşadığı çağın özelliklerinde ve olanaklarında doğar. Hazır bulunduğunu değerlendirir, geliştirir. Çağdaş sanatçı hazır bulduğu kültür olanakları dışında, kendini oluşturma, yaratma özgürlğüne sahip olur. . Yükselir ve kozmik alemde seyreder. Burada biçimler bir ritm oluştururlar - birbirleri içinde eriyerek ana hareketi oluşturmaya ve yüzeyde 'var' olmaya başlarlar. Aynen biçim ve içeriğin birbirini kendiliğinden oluşturması gibi. Sanatçı yüzey ve derinlik ilişkilerini çokluk ve azlık noktalarını kullanarak, sonsuzluğun, ruhun devinimlerin somut görülmesini sağlar. Tarihin hiçbir döneminde insanlık eski ile yetinmemiştir. Sürekli olarak ileribakmış, yenilikleri aramış ve 20. yüzyıl yeniliklerinin ve gelişmelerinin ard- arda takip edilemez hızda, geliştiğinden 'çoğulculuk' kavramıyla sınıflandırılabilecektir. Somuttan soyuta geçiş sürecinde, soyutu çağın gerçeklerinden ayırarak incelemek olanaksız olacaktır. Rönesans'la birlikte başlayan bireyselleşme, teknolojik, ideolojik, sosyal yapıda değişkilikler, insanın kendisini tanımasına, düşlerini gereksinimleri doğrultusunda saptayarak toplumsal yapıdaki kökten değişikliklere ayak uydurma süreçleri sürekli yenilenecek, bu süreçler soyut sanat disiplinlerini de kapsayarak başkalaşacaktır. Bu çalışmamda 20. yüzyıl Soyut Sanat'ının özellikle toplumsal değişmeler ve gelişmeler doğrultusunda sanatın biçiminde ve özünde oluşan değişmelerin resmin derinliğinde yapmış olduğu gelişmeler gösterilmeye çalışılmıştır. m
Alternatif alanlarda sanat: Sokak

Kamusal alan, yaşadığımız coğrafyada, özellikle 21. yy Türkiye'sinde fazla kullanılmayan ve kamu tarafından tam anlamıyla bilinmeyen ya da yanlış kullanılan bir kavramdır. Dolayısıyla kamusal alanın ontolojisinden önce meydan, park, cadde gibi mekansal karşılığı ilk akla gelmektedir. Siyaset, felsefe, sosyoloji ve iletişim gibi disiplinlerde kullanılan kamusal alan kavramı 20. yy. ın sonlarına doğru sanat alanında da yerini bulmuştur. Aristoteles'e kadar dayanan kamusal alan kavramı ele alan farklı düşünürler olsa da, bu kavramın tarihsel sürecini inceleyip modern anlamını kazandıran Jürgen Habermas'ın ürettiği düşünceler üzerinden yol alınacaktır. Bahsedilen sanat ve kamusal alan ilişkisinin meydan heykelciliği olmadığını belirtmekte fayda vardır. Buradaki ilişkisi 1950 lerde başlayıp 21. yy da görünürlük kazanan 'sokak sanatı' başlığı altında incelenecektir. İçinde bulunduğumuz hiyerarşik sistemdeki bireyin konumu üzerinden sanatın kamusal alandaki yeri performanslar üzerinden deneyimlenmektedir. Bireyin konumu, başlangıç noktası olarak görülmektedir ve söz konusu konum göç, mahalle, aile gibi kavramlarla örneklendirilerek meşruiyet kavramı üzerinden değerlendirmeler yapılacaktır. Mekansal anlamda kamusal alan kavramını bir ülkenin özeti olarak değerlendirilmektedir. Dolayısıyla kamusal alan ile ilgili elde edilmiş bilgilerin, bireysel sanat performansları ve yaşanılan coğrafya arasında kıyaslamalar sonucu çıkarımlar elde edilmesi öngörülmektedir.
Seramik heykel uygulamaları kapsamında büst

Zengin etüt yöntemlerine elverişli koşulları ve heykel sanatının başlıca materyali olan kilin nitelikli sanatsal gücü ön plana çıkmaktadır. Bu doğrultuda, seramik heykel irdelenerek deneysel bir sonuca varılmıştır. Bu tezin içeriği seramiğin tarihsel süreci, modernizm'de büst, 20. yy. da değişen seramik sanatı, biçimleme dili niteliğinde seramik büstler olarak şekillenmiştir. Günümüzde çağdaşlaşan seramik, Cumhuriyet sonrası Türk heykel ve seramik sanatında büstler olarak incelenmiştir. Bu araştırma sürecinde çıkan sorunlar vurgulanarak değerlendirilmiştir. Bu bağlamda konuya model olan yedi çağdaş Türk sanatçılarının imgelerinin birer sanat objesine dönüştürülmesi ile ölümsüzleştirilmesi sağlanmıştır. Diğer taraftan büstlerde kullanılan seramik pişirme tekniğinin heykel sanatına katkısını etüt tekniği ile oluşturulan büstlerdeki yansımalarıyla ortaya çıkarılmıştır. Uygulama örnekleri üzerinde kullanılan ana maddenin tarihinin en eski malzemesi olan 'kil' ile biçimlendirildiğini görmek mümkündür.
İkinci Meşrutiyet ortamında Osmanlı Ressamlar Cemiyeti Osmanlı Ressamlar Cemiyeti gazetesi

İkinci Meşrutiyet'in ilanından sonra yeniden yürürlüğe konulan Teşkilat-ı Esasiye Kanunu'nda yapılan değişiklikler ve konuyla ilgili yeni kurallar ve yasalar, kişilerin bir amaç etrafında örgütlenmesinin önündeki engelleri kaldırdı. Toplumun her kesiminde ve her alanda kurulan dernekler, yeni bir gelişim çizgisi içine giren siyasal düşünce akımlarıyla birlikte, düşünsel üretim tarihimize yeni katkıları da beraberinde getirdi. Türkiye'de, sanat, özellikle resim ve sanat sorunları üzerine düşünce üretmiş ve dönemin kanunlarının verdiği haklarla kurulmuş, dernek statüsündeki ilk sanatçı örgütüne de bu dönemde rastlamaktayız. Osmanlı Ressamlar Cemiyeti adındaki bu derneğin temel özelliği, Sanayi-i Nefise Mekteb-i Alisi'nden sonra kurulmuş olan ikinci sanat kurumumuz olmasıdır. Sanayi-i Nefise Mektebi'nin düşünce yapısının doğrultusunda yetişmiş mezunları tarafından kurulan Osmanlı Ressamlar Cemiyeti'nin, plastik sanatlar tarihimizdeki asıl önemi, devlet eliyle kurulmamış ilk bağımsız sanatçı örgütü olmasında ve bağımsızlığının düşünsel yapısına da yansımasında yatmaktadır. Bağımsız bir düşünce yapısına sahip olmasının olmasının tipik sonuçlarından birini, yüklendikleri görevlerden birini yerine getirirken, yani topluma sanatı ve sanatçıyı sevdirme mücadelesini verirken görmekteyiz. Geniş halk 133 kitlelerine resmi, sanatı ve sanatçıyı sevdirmek konusunda çaba gösterirlerken, engel gördükleri güçlerle, özellikle mezunu oldukları kurumla düşünsel bir savaşım içine girmekten kaçınmadıklarını görmek, bize ayrıca ' yüklendikleri görevi yerine getirirken geleneğin işlerine yaramayan kısmı'yla da çok fazla ilişkilerinin olmadığım da hissettirmektedir. Belli bir kurumlaşma çabasının görüldüğü Osmanlı Ressamlar Cemiyeti, döneminin plastik sanatlarının tartışıldığı tek düşünce platformu olarak göze çarpan bir de yayın organı yayınladı. Osmanlı Ressamlar Cemiyeti Gazetesi adıyla bildiğimiz ve 18 sayı yayınlanmış bu yayın organı, içerdiği makalelerde öne sürülen düşünceler ışığında değerlendirildiğinde -ki, çalışmamızın ana temasını ve belkemiğini bu oluşturmaktadır- her görüşten yazarın sanat ve yan alanları konularındaki düşüncelerini açıklıkla sergilediği, döneminin egemen siyasal düşünce yapısının etkilerini pek taşımayan bir yaym organı olarak göze çarpmaktadır. Osmanlı Ressamlar Cemiyeti'nin adı,1919'da Türk Ressamlar Cemiyeti'ne dönüştürüldü, işlevi farklılaştı ve plastik sanat düşünce birikimize olan önemli katkılarıyla, plastik sanat tarihimiz içindeki yerini aldı. 134
Uzakdoğu sanatı ve güncel okumalar

Bu çalışma, Uzakdoğu geleneksel sanatlarının gelişim sürecini ve günümüz sanatına uzanan etki alanlarını araştırmak ve bu konu ile ilgili üretim pratikleri yapmak amacıyla hazırlanmıştır. Araştırmada, sosyal ve siyasi etkenlerle birlikte Uzakdoğu geleneksel resim sanatının tarihsel gelişim sürecinin, teknik ve biçimsel değişimlerinin, öncelikle ait olduğu coğrafyadaki gelişiminden yola çıkarak 20. Yüzyıl Batı modernizmi ile karşılıklı etkileşimlerini, Uzakdoğu geleneksel sanat unsurlarının günümüz sanatındaki yansımalarını ve uygulanma biçimlerini incelemek amaçlanmıştır.