turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İlk soyut resim yapan sanatçılarımızdan örnekler ve Zafer Gençaydın

Avrupa'da 20. yy'ın toplumsal değişiminden kaynaklanan ve gelişen soyut sanat Türkiye'de de kendisini göstermiş. İçinde bulunduğumuz yüzyılın hareketliliğinin sanata yansıması, İnsanların ve doğanın durumu psikolojik oluşumlar, resim sanalında da değişikliklerin olmasını sağlamıştır. Soyut sanat, sanatçıların var olan doğa ve nesneler karşısında aldıkları tavrı, nesneleri kavrayışını, yani obje yorumunu ifade eder. Bu sanatın başka bir özelliği de psikolojik unsurları bünyesinde taşımasıdır. 20 yy. 'in ilk çeğreğinde Türkiye'ye giren soyut sanat hemen ilgi görmemiştir. Ancak daha sonraları dönemin ressamları soyut resim denemeleri yapmışlar, ancak tam olarak eski alışkanlıklarından da kopmamışlardır. Zeki Faik İzer, Orhan Peker, Adnan Turani, Sabri Berkel, Ömer Uluç gibi sanatçılar ilk soyut resim denemeleri yapan ressamlarımızdandır. Yukarıda adı geçen sanatçıların resimlerinde soyut unsurların yanında somut özellikler de görülür. Yapmak istedikleri konulan soyutlama tekniği ile yapan birinci kuşak sanatçılarımızın resimlerinin tamamında soyut özellikler göremeyiz. Fakat bu ressamların sanat yaşamlarının sonlarına doğru yaptıkları resimlerde soyut özelliklerin arttığım görebiliriz. Birinci kuşak soyut denemeler yapan Türk sanatçılarımız daha sonraki dönem için temel atmışlar ve zemin hazırlamışlardır. Bu sanatçılarımıza soyut resmin ataları diyebiliriz. Günümüz ikinci kuşak soyut - anlatımcı veya soyut dışavurumcu olarak nitelendirebilceğimiz sanatçılarından Zafer Gençaydın'ın resimlerinde soyut özellikleri hemen hemen bütünüyle görebiliriz. Çünkü günümüzde soyut sanat hemen hemen tam anlamıyla anlaşılmış ve resimlerde bu paralelde daha çok soyut özellikler taşımaktadır.- '
Anakronist yaklaşımla mekanı kurgulanmış figüratif resim araştırmaları

Sanatçılar her dönemde mekan kavramını kendi yaratım süreçlerine katmışlardır. Mekan kavrayışı sanat tarihinin her döneminde farklılık göstermiştir. Hatta çoğu zaman aynı dönem sanatçıların da bile farklı mekan kavrayışlanyla karşılaşılmaktadır. Sanatçılar dünyasında mekan kavrayışı, tinsel bir yapıdan, matematiksel perspektif kurallarına, yüzeyde parçalanmalara, hatta yaşanılan mekanı sanatsal mekan olarak kullanmaya kadar değişikliğe uğratılmıştır. Sanatçıların mekan kurgulamadaki yaklaşım biçimlerinden biri de anakronizmdir. Bu yaklaşım sanatçıya özgürce anlatım olanağı sunduğundan, sanat dallarının her birinde ayrı ayrı değerlendirilmektedir. Araştırmada bu yaklaşıma ulaşmada öncelikle yaşadığımız toplumun ve çağın yapısı, daha sonra da bizden önce gelen birçok sanatçının eserleri kaynaklık etmiştir. Çalışmalarda, genişlik duygusunu duyumsatabilme amacıyla, mekanda, sıkıştırılmış dolu mekanlarla genişçe boş mekanlar arasında karşıtlıklar oluştarulmuştur. Ayrıca geçmişşe bakmakla genişlik duygusunun artacağı düşünülerek resim kurgusunda geçmişş dönemlerin ürünlerine de yer verilmiştir.
Çini sanatında kabartma tekniği ile binbir gece masalları

Tez-eser çalışmamızın ilk bölümünde konunun amacı, kapsamı ve yönetimi üzerinde durulmuştur. Kompozisyon temasını oluşturan Binbir Gece Masalları'nın kaynağı, konusu ve anlatım tekniği incelenmiştir. Ayrıca sanatın farklı kollarına yansıyan örnekleri, görsellerle desteklenerek anlatılmıştır. Uygulama yöntemi olarak tercih ettiğimiz kabartma tekniğinin; Anadolu, Mezopotamya ve Orta Asya'daki üretimleri, İslamiyetten önce İslamiyet sonrası örnekleri üzerinden incelenmiştir. Anadolu Selçuklu seramik ve çinilerinde kabartma tekniği; uygulama yöntemleri, form ve bezeme özellikleri detaylı olarak ele alınmıştır. Yapılan çalışmalar sonucunda, çini panolardan oluşan Binbir Gece Masalları'ndan biri olan 'Alaaddin'nin Sihirli Lambası' temalı eser tasarlanmıştır. Tasarımlar kabartma bezemeli üç çini plaka olarak uygulanmıştır. Sıraltı tekniği ile renklendirilerek, şeffaf renksiz sır ile kaplanmış ve fırınlanmıştır. Uygulama ahşap taşıyıcı üzerine yerleştirildikten sonra sergilenmeye hazır hale getirilmiştir.
Gezi parkı direnişi sürecinde grafik tasarımın rolü

Bu çalışmanın amacı, Gezi Parkı Direnişi Sürecinde, Grafik tasarımın toplum üzerinde nasıl bir rol oynadığını incelemektir. Çalışmada Gezi Parkı direnişi sürecinin tüm yönleriyle yansıtılması, grafik tasarımcıların, iletişim sürecine nasıl müdahale ettikleri ve yaptıkları seçimlerle mesajı nasıl şekillendirdiklerinin açıklanması, sivil itaatsizlik ve mizah arasındaki ilişkinin açıklanması ve örneklenmesi, Gezi Parkı direnişi sürecinde üretilen görsel ürünlerin yorumlanması, Gezi Parkı eylemlerinde, sosyal medyanın rolüne ilişkin verilere ve tespitlere yer verilmesi hedeflenmiştir. Araştırmanın ikinci kısmında, sivil itaatsizlik kavramı üzerinde durulmuştur. Sivil itaatsizlik tanımları, sivil itaatsizliğin unsurları ve öncüleri, Türkiye ve Dünya'daki sivil itaatsizlik eylemleri bu başlık altında incelenmiştir. Ayrıca, günümüze kadar Dünya'yı etkileyen başlıca sokak direnişlerinin gelişimine yer verilmiş ve direnişler sırasında ve sonrasında ortaya çıkan görsel ürünler yorumlanmıştır. Gezi Parkı Direnişi'nin ortaya çıkma nedenleri ve ülke geneline yayılma süreci, direnişe katılan eylemcilerin profili ayrıntılı şekilde ele alınmıştır. Son olarak sosyal medyanın Gezi Parkı Direnişi üzerindeki etkisinden bahsedilmiştir. Araştırmanın üçüncü kısmında, grafik tasarımın anlamı ve grafik tasarımcının rolü üzerinde durulmuş ve sosyal içerikli grafik tasarım, bu başlık altında ele alınmıştır. Ayrıca, grafik tasarımın görsel algıya olan etkisinin daha net bir şekilde anlaşılabilmesi için Gezi Parkı Direnişi'nin mizahi görsel ürünleri incelenmiştir. Tasarım geliştirme süreci açıklanmış ve göstergebilimin önemi vurgulanmıştır. Üçüncü bölümün son kısmında ise Gezi Parkı Direnişi'nin hafızalara kazınan simgelerine yer verilmiştir. Araştırmanın dördüncü kısmında, mizahın işlevleri üç kategoride incelenmiş ve mizahın Gezi Parkı Direnişi sürecindeki rolü üzerinde durulmuştur.
Eşyanın konotatif anlamı üzerine seramik çalışmalar

Bazı eşyaların işlevlerini aşan bir estetik değeri vardır. Bu nesneler karşısında tıpkı bir sanat nesnesi ya da güzel bir beden karşısında duyulana yakın bir itkiye kapılınır. Ancak sahip oldukları işlevsel özellikler onları sanat yapıtı olmaktan alıkoymaktadır. Bu nesneler de kendilerine ait yeni bir değer alanı yaratmaktadırlar. İşte bu gibi nesneler karşısında kişinin içine düştüğü duygu durumuna ve bu durumun temellerinin ne olduğuna dair fikirlerin üretildiği bu çalışmanın birinci bölümünde ilk aletlerin yapımı, Helenistik Çağ ve Sanayi Devrimi ile endüstri nesnelerinin oluşumu üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde 'denotatif' ve 'konotatif' anlamın ne olduğu, üçüncü bölümde ise Semiyoloji Bilimi, 'sahip olma' itkisi bazında Hazcılık Felsefesi ve Yararcılık ve bu nesnelerdeki estetik değere ait araştırmalara yer verilmiştir. Son bölümde ise örnek tasarımların eşliğinde 'Karmaşıklık ve Kaos Teorileri'ne' kısa bir girişin ardından kişisel uygulamalar ile bu çalışma tamamlanacaktır.
Queer ekoloji bağlamında; insan, doğa ve çağdaş sanat

'Queer Ekoloji Bağlamında: İnsan, Doğa ve Çağdaş Sanat' başlıklı bu çalışmanın temel meselesi, doğa ve insan arasındaki yüzyıllardır süregelen düalist yapının sanat tarihi, ekoloji, sosyoloji, felsefe gibi alanlardaki yansımalarını ve bu yansımaların sanat ile ilişkisini irdelerken, özellikle sanat tarihinden seçilmiş örnekler ve bu çalışma kapsamında üretilmiş olan çağdaş sanat eserleri ile bu ilişkinin katmanlarını açmaktır. Antik Yunan'dan da daha eskiye dayanan doğa/kadın, insan/doğa, insan/ötekiler vb. düalist düşüncenin izlerini süren bu çalışma, sanat eserleriyle ve sanat tarihiyle ilişkisinin geniş bir tablosunu çizer. Aynı zamanda, bu çalışmanın temel amacı olan; çağımızın en önemli tartışmaları/problemleri içerisinde yer alan doğa katliamı, çevre kirliliği, sömürü, tahakküm gibi meseleleri queer teori çerçevesinde ele alıp bahsi geçen ikilikler tablosuyla ilişkisini irdelerken gölgelere sinmiş olan erkek egemen sisteme karşı feminist, post feminist, LGBTİ+ hareketlerin de üzerinde çokça durduğu ayrılıkçı yapı queer teori bağlamında daha da derinlemesine tartışılmaktadır. Ekoloji alanı ve queer düşüncenin bir arada ele alınması ile yukarıda bahsi geçen düalist yapının kökleri daha görünür ve tespit edilebilir hale gelir. 'İlkel çağlar' dan Antik Yunan'da, Orta Çağın karanlığından yirmi birinci yüzyıl aydınlığına dek şekil değiştire değiştire/kılıktan kılığa girerek süregelen cinsiyet ve doğa ikiliği ile ortaya çıkan ayrılıkçı, sömürgeci, tahakküm zihniyeti, insanlığın miras bıraktığı ilk sanat eserlerinden günümüze dek okunabilir. Bu çalışma, ekoloji, felsefe, sosyoloji, sanat tarihi, feminizm, LGBTİ+ hareketleri, queer teori gibi alanların alet çantasından aldığı kavramları, temelde ortak olan toplumsal cinsiyet tartışmalarını bir araya getirirken sanat tarihinde yer alan/almayan, sözü edilen/edilmeyen sanatçılar ve eserleri üzerinden düalist yapının, tahakkümün, bastırmanın, kapatmanın, dışlamanın genel bir röntgenini çekerken queer' in ekoloji alanı ile bir araya geldiği queer ekoloji yaklaşımı doğa, cinsiyet, tahakküm, sistem vb. meselelerin ortaya çıkardığı tablonun eleştirisini yaparak kökeninin izlerini takip eder. Yukarıda bahsi geçen düşünceler ve tartışmalar üzerinden bu çalışmada ele alınan sanat eserleri, eserlerin anlam katmanları ve sanatçıların kendi söylemleri ya da hayatları queer ekoloji bağlamında ele alınırken toplumsal cinsiyet/doğa ikiliği tarihsel olarak takip edilmiştir. Çağdaş sanat eserlerinde çokça tartışılan doğa/kadın, doğa/insan, insan/öteki, doğa/LGBTİ+ gibi düalist yaklaşımlara karşı ortaya çıkan söylemler bir araya getirilmiştir. Bu çalışmanın son bölümünde yer alan kişisel sanat çalışmaları ise günümüze kadar süregelen bu tartışmaların katmanlarını açarken bazen gösteren, bazen işaret eden, bazen de yeni söylemler yaratan, queer bakış açısı ile ekoloji, toplumsal cinsiyet, iktidar, birey ve toplum arasındaki sınırlarda gezinen ve bu sınırları zorlayan çalışmalardır.
Heykel sanatında doğa formlarının soyutlaması

Çalışmalara öncülük eden doğal biçimler, soyutlamacı bir gözle incelenmiş ve soyutlama süreci sonunda orijinal biçimden farklı bir sonuca ulaşılmıştır. Soyutlamacı anlayışla, doğadaki nesneler sanat ürününde oldukları gibi değil, farklı yorumlarla yansıtılmaktadır. Yine de ortaya çıkan sanat ürününün, gerçek nesneden izler taşıdığını görmek mümkün olabilmektedir, XX. yy. ın başlarıyla birlikte, sanatçılar doğayı soyutlamaya başlamışlardır. Bu dönemde, bilim, teknoloji ve endüstri alanındaki gelişmeler, toplumsal yaşamın da farklı olmasına neden olmuştur. Bu yeni durum, sanatı da etkilemiş ve sanatçıyı çevreleyen-yeni durum onun farklı arayışlara yönelmesine neden olmuştur. Sanat eserinde artık eskiden olduğu gibi doğa olduğu gibi yansıtılmamış, soyutlamacı bir yaklaşımla ele alınıp, izlenmeye başlanmıştır. Doğa biçimlerini soyutlayarak çalışmalarını sürdüren sanatçılar -soyutlama bir süreç olarak düşünülürse- bu sürecin sonunda, doğa biçimlerinden tamamen farklı noktalara ulaşırlar. Oluşan bu yeni biçim, doğa ile ilgisi olmayan, soyut biçimdir, Doğadan seçilen konular, nesneler, biçimsel olarak incelenmiş ve soyutlamacı bir yaklaşımla ele alınmıştır. Yaşanan bu süreç içinde asıl olan doğal biçimden daha farklı biçimlere ulaşılmıştır. Bu doğal biçimler soyutlanırken kullanılan malzemenin biçimsel özellikleri göz ardı edilmemeye çalışılmıştır. Yeni biçim oluşturulurken malzemenin yönlendirmesi söz konusu olmuştur, bu da farklı biçimlendirme yöntemlerinin ortaya çıkmasını sağlamıştır. Çağdaş sanatın anlatım dillerinden olan soyutlamacı sanat, ortaya çıktığı ilk zamandan itibaren, sanatsal alanın sınırlarını alabildiğince ortadan kaldırılarak, soyut düşüncenin önünü açmakta etkili bir yöntem olmuştur heykel sanatına yeni olan sanat anlayışını getirmiştir
Grafik tasarım tarihinde kolaj

Bu çalışmada grafik sanatının ve kolaj tekniğinin geçmişşten günümüze kadar olangelişimini, tekniklerini ve öne çıkan etkili çalışmaları inceleyeceğiz. Sürekli yenilenen ve ilerleyen tasarım çağında yaşanan her değişim birer gelişme olarak görülmüştür. Grafik tasarımın günümüzde popüler olması, her alanda karşımıza çıkması, kreatif tasarımların öne çıkmasını gerektirmektedir. Alternatiftasarımların tercih edildiği günümüzde kolaj etkin tercihlerdendir. Peki kolaj nereden ve nasıl gelmiştir? Bu çalışma, Kübizm, Dada, Pop Art gibi akımlardan günümüze kadar yapılan kolaj çalışmalarının tekniği ve mantığından esinlenerek hazırlanmıştır. Tarihsel süreç içinde tasarlamak ve yeni şeyler üretmek her zaman hayatımızdaolmuştur. Sanat, renk, biçim, maddesellik ve anlatım çoğu zaman çeşitlilik göstermiştir. Geçmişimizden gelen bu durum bizlere de yön vermiş geliştirme ve araştırmaya teşvik etmiştir. Tasarlamak, yeni ürün, mekan ve alan için bir plan oluşturma ve geliştirme sürecine işaret eder. Günümüzdetasarımın birçok alanı vardır. Görsel sanatlar içinde en fazla tercih edilen grafik tasarım olarak öne çıksa da iç mimarlık, peyzaj tasarımı, endüstriyel tasarım ve moda tasarımı da günümüzdeki etkin tasarım disiplinlerinden olmaktadır. Günümüzde pek çok alanda kullanılan kolaj tekniği ise, elde bulunan fotoğrafın, yazının, gazete kağıdının ya da basılı malzemenin, bir yüzey üzerinde yeni bir kompozisyon oluşturacak şekilde yapıştırılması ya da çizilmesiyle elde edilir. Binyıllık bir geçmişşe sahip olan teknik ilk kez resim sanatında ciddi bir biçimde ele alınmıştır. Kolaj, insanın içinde var olan keşiflerin sonucu ve bir ifade biçimi olarak sanatın bir değeri, geleneksel ifade araçlarının önünü açan ve genişleten, yüzeymantığında devrim yaratan, sanatsal ifade araçlarına bakış açılarını değiştiren, plastik sanatlara yeniliği getirip sanatçının ifade özgürlüğünü genişleten bir unsur olarak günümüzde yer etmiştir. Kolaj tasarımları Dada döneminden günümüze kadar grafik tasarımda alternatif tasarım olanakları sağlamıştır.
Web sayfalarının etkinleştirilmesinde güzel sanatlar eğitiminin rolü

Bu tez çalışmasında; her türlü görsel materyale, sanat eğitiminin bize öğrettiği tasarım ilkeleri esas alınarak yaklaşılması gerektiği savunulmaktadır. Etkin bir tasarımın oluşması için; tasarımda kullanılan elemanların bazı tasarım ilkelerine göre kullanılması gerekmektedir. Çalışmada, önce, günümüzde iletişimin, bilgi aktarımının, tamtımm, pazarlamanın, ve satışın gerçekleştirildiği Internet ortamı hakkında bilgi verilmiştir. Gözümüzle algıladığımız görsel bir materyal olan bilgisayar, çoğumuzun iş ve ev ortamında günün büyük bir kısmım önünde geçirdiğimiz bir araç olduğuna göre onun görsel duyumuzda bıraktığı etkiyi görmezden gelemeyiz. Bu yüzden genel olarak bilgisayarın yapımında ve kullammmdaki her aşamada görsel etki önemlidir. Bu çalışmada, Internet'teki web sayfalarının görsel yönüne nasıl bakılması gerektiği, görsel düzenleme elemanları tek tek açıklanarak, özellikleri, psikolojik ve kültürel etkileri de anlatılarak, hangi tasarım ilkeleriyle birlikte ne oranda bir arada kullanıldıklarında nasıl bir etki yarattıklarının açıklanmasıyla en etkili bir tasarım için gerekli bilgiler verilmesi hedeflenmiştir. Bu tez çalışması; yaşamımızın her alanına giren bilgisayar teknolojisinde sanatçıların ve sanat eğitimcilerinin de artık bir rol alması gerektiği, bu alandaki sanatsal boşluğun doldurulması, teknik bilgiye sahip insanlarla, sanat bilgisine sahip sanatçıların birlikte çalışması gerektiği düşüncesiyle hazırlanmıştır.
Bir modernite olgusu olarak hızın sanatta gösterimi

Fiziksel bir gerçeklik olarak insan ediminden bağımsız doğada var olan hız, modernite süreçleriyle beraber; ulaşımdan iletişime, iş bölümünden üretime, siyasetten sanata hayatı hemen her koldan etkileyen toplumsal bir olguya dönüşmüştür. Batı'da Endüstri Devrimi'nin ürettiği yeni teknik gelişmelerle doğrudan deneyimlenebilir hale gelen hız, eş zamanlı olarak sanat yapıtlarının da konusu olmaya başlamıştır. Modernitenin bir sonucu olarak hızın sanatta gösterim biçimlerini Batı sanatından seçilmiş örnekler üzerinden incelemeyi amaçlayan bu çalışma dört bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde çalışmanın ana izleğini oluşturan 'hız' kavramının etimolojik ve tarihsel kökeni açıklanmıştır. İkinci bölüm, modernizm öncesi dönemde, teknik olarak henüz hayata nüfuz etmemiş olmasına rağmen, hız algısının sanatta nasıl gösterilmiş olabileceğine ilişkin bir değerlendirmeyi içermektedir. Üçüncü bölümde fotoğrafın icadının ardından, hareketin gözün algılayamayacağı evrelerinin dondurulup kaydedilmesiyle başlayan görsel sürecin, erken 20. yüzyıl sanatındaki karşılığı ele alınmıştır. Günümüz düşünürlerinden Paul Virilio'nun hız kuramı üzerine temellenen dördüncü bölümde ise Virilio'nun teknoloji, militarizm, dolaşım, kent, iktidar ve tekno-kültür kavramlarını birbirleriyle bağlantılı olarak geliştirdiği dromoloji kuramı, güncel bir örnekle ilişkilendirilerek tartışılmıştır.
Bir problem olarak güncel sanatta kimlik okumaları

'Bir Problem Olarak Güncel Sanatta Kimlik Okumaları' konulu bu tez çalışmasında güncel sanatı odağa alarak konunun çağrıştırdığı bağlamların irdelenmesinde felsefe, sosyoloji ve psikoloji biliminin kavramları ile yaklaşım söz konusudur. Kimlik kavramı, bireyin yer aldığı toplum ile etkileşimi sonucu şekillenmektedir. Çağın gelişmeleri içerisinde yer alan bireyin kendisine sunulanları koşulsuz kabullenmesi tek tipleşen bireylerin oluşmasında etken olmaktadır. Bireyin, bilinçli ve bilinçsiz olma durumundaki farkındalığını yitirmesinin kimliksizleşme sorununu gündeme getirdiği düşünülmektedir. Birçok sanatçının ele aldığı kimlik olgusu farklı disiplinlerle işlenmektedir. Tez çalışmasına günümüz sanatının düşünsel perspektifinden bakılmıştır. İlgili literatür ve konuyla ilişkili seçilen sanatçıların çalışmaları kapsamında tez konusu incelenmiştir. Kişisel uygulama çalışmalarının görselleriyle desteklenerek konu biçim düşünce açısından incelenerek sonuçlandırılmıştır.
Natürmort yorumları

Bu çalışmanın amacı natürmortun görsel sanatlar içindeki yerini ve önemini ortaya koymak ve bu çerçevede yapılan kişisel natürmort yorumlarını paylaşmaktır. İlk bölümde natürmorta genel bir giriş yapılarak, tanımı ve sanatçıları natürmort yapmaya teşvik eden nedenler üzerinde durulmuş; daha sonra da natürmortun ilk örneklerinden günümüze dünyada ve Türkiye'de nasıl bir süreç izlediği incelenmiştir. Bu yapılırken araştırma yöntemine başvurulmuş, konu gerek akımlar, gerek sanatçılar bağlamında ele alınmıştır. Bu kapsamda yapılan kişisel natürmort yorumları da, etkilenilen, esinlenilen ya da benzerlik görülen sanatçı ve resimlerle ilişki kurularak bu bölümde ele alınmıştır. İkinci bölümde ise kişisel natürmort yorumlarına ilişkin genel bir bilgi verilmekte, çalışmaya ilişkin sonuç ve değerlendirmeler yer almaktadır. Önceleri doğada var olan nesneleri yansıtmak amacıyla ortaya çıkan natürmort, daha sonraları yansıtmacılıktan oluşturmacılığa bir geçiş izlemiş, sonunda da nesnenin kendisi olmuştur. 17. yüzyıl natürmortun altın çağıdır. Natürmort ögeleri, 17. yüzyıla kadar resmin ana konusuna ve ayrıntıya destek olarak tasvir edilirken ilk kez bu yüzyılda resmin ana konusu olmuştur. Natürmort, önemi oldukça geç anlaşılmış bir resim türüdür. Ancak, Chardin, Morandi gibi usta natürmort sanatçılarını düşünmek bile bu yaklaşımın gerçekten ne kadar uzak olduğunu ortaya koyar.
Çağdaş sanatta geleneksel/ yerel imgelerin radikal kullanımı

Bu tez/sanat eseri raporunda, Çağdaş Sanatta modern imgeler ile geleneksel / yerel imgelerin ironi mesafesinde birlikte kullanımı, dünyadan ve Türkiye'den belirli çağdaş sanat örnekleri ele alınarak incelenmeye çalışılmıştır. Bunun yanında kendi çalışmalarımın ana ekseni bu ilişkinin sorunsallaştırılması üzerinden ortaya konulmuştur. Günümüz dünyasında çağdaş sanat, belirli üretim stratejileri üzerinden kurgulanır. Yapıtların alımlanması da bu stratejilerin dayandığı parametrelerin anlaşılmasıyla mümkündür. Bu noktada yapıtların yardımına koşan bir metinselcilikten söz edilebilir. Nedir bu parametreler? Öncellikle yerellik ve yerelliğin dayandığı kültürel kodların sahneleştirilmesi, etnik/kültürel/cinsel kimlik haklarının tanınması yönündeki mücadeleler, ekolojinin sorunsallaştırılması vs, ana-akım merkezi politik ve sanatsal hegemonyaya dönük eleştirel yaklaşımların ifade edilmesinden söz edilebilir. Bunun yanında, ironiyi bir üretim biçimini olarak kullanarak Modern-Kapitalist uygarlık imgeleriyle yerel kültürel kodların iç içe kullanılarak yeni anlatım yapıları oluşturmak bu stratejilerin en bilindik ve belirgin olanlarını oluşturur. Bu imgelerin nasıl kullanıldığını ve sözü edilen bağlamlarda nasıl yeniden kurgulandığını anlamak, Modern Sanat ile Çağdaş Sanat arasına bir çizgi çekmeyi gerekli kılmıştır. Bu nedenle, sanattan önce gelen 'çağdaş' kavramının neyi/neleri imlediği meselesi, bu raporun kapsamına alınan önemli bir girizgahı oluşturmaktadır. Giorgio Agamben'in 'Çağdaş nedir?' makalesi bu noktada önemli bir başvuru kaynağı olarak ele alınmıştır. Bunun yanında, Cuauhtemoc Medina'nın 'Çağdaş sanat: 11 Tez' makalesi, Boris Groys'un esinleyici kitabı 'Sanatın Gücü', bu rapor kapsamında önemli bulduğum referans noktalarını zenginleştirmemi sağlamışlardır. Rapor, bunların dışında, imge-ideoloji, göstergebilim, hafıza-hatırlama ve Kültür Endüstrisi ekseninde incelenen literatür tarama ve belirli kuramsal söylem ve yaklaşımlarla çözümlenmeye çalışılmıştır. Bu tez/sanat eseri raporu, kültür endüstrisi içinde, modern, çağdaş kavramlarının, yerel/ kültürel imge/değerlerle birlikte ele alındığında ortaya çıkan teorik tartışma ve sanatsal üretimlerin Kültüralizm'le ilişkisini yeniden tartışma imkanını ortaya koymaya çalışıyor.
Yalnızlık teması üzerine anlamdırılmış nesnelerin resimsel çözümlemeleri

Yalnızlık psikolojisinin verdiği duyum sonucu, insannesne arasındaki etkileşimin ele alındığı bu çalışmada, plastik öğelerle resimsel özgün bir dil oluşturulmaya çalışılmıştır. Birinci bölümde kavram olarak yalnızlık ele alınmış, yalnızlık psikolojisinin insan yaşamını nasıl etkilediği üzerinde durularak, yalnızlığa neden olan etmenler araştırılmıştır. Yapılan araştırmalar sonucunda varılan bulgularla, yalnızlığın insan yaşamını daha çok olumsuz yönde etkilediği ortaya çıkmış olsa da, bu duyumun yaratıcılık sürecinde yaşanması olumlu bir yan olarak ele alınmıştır. İkinci bölümde insanın fizyolojik, psikolojik bir varlık olarak nesneye yaklaşımı, nesneyi anlamlandırması, imgeye dönüştürerek sanat yapıtında kullanması, kısaca nesne ve insan arasındaki ilişki üzerinde durulmuştur. Üçüncü bölümde uygulama çalışmalarım oluşturan temel öğeler ele alınmıştır; bunlar kompozisyon, kolaj ve renktir. Çalışmalardaki kompozisyon oluşumlarında yatay-dikey, boş-dolu, açık-koyu, organik-geometrik gibi resimsel elemanların belirginliği vurgulanmıştır. Hemen hemen bütün uygulama çalışmalarında tez içeriğini kapsayan anlamda kolajlar kullanıldığına dair açıklamalarda bulunulmuştur. Renk ise psikolojik bir öge olarak düşünüldüğünden, uygulamalarda konuya bağlantılı olarak soğuk renklerden oluşan bir uyumun tercih edildiği belirtilmiştir. Dördüncü bölümde yalnızlık teması bağlamından hareketle anlamlandırılan ve uygulamalarda görsel olarak yer alan seçilmiş nesneler tek tek ele alınmıştır. Beşinci bölümde resimlerle ilgili teknik, biçim ve içerik bağlamında açıklamalar yapılmıştır.
Sanat yapıtı olarak 'yapıp etme'nin anlatısı

Bu çalışma, sanat üretimin sürecini ve bu sürecin yaşamla içiçe geçtiği durumları değerlendirmeyi amaçlar. Özellikle emeğe dayalı bir üretimin üzerinde durulurken, bu üretim şekillerinin sanat olarak tanımlanma nedenleri de sorgulanır. Tüm metin sanat üretimini, daha yaşamsal bir düzlemde konumlandırmaya çalışmaktadır. Bu bağlamda zanaat olarak adlandırılmış olan eylem yeniden ele alınmış ve kimi zaman bu eylemin sanat olduğu iddia edilmiştir. Sonuçta varılan nokta sanatın yaşamdan ayrılamayacağı ve yaşamında sürekli yapıp etmelerle sanata dönüşebileceğidir. Çalışma sanatın ne olduğunun değil nasıl yapıldığının üzerinde durur. Metnin içerdiği sanatsal ve yaşamsal örnekler bir sıra gözetmeksizin metnin akışında yerlerini alırlar. Bu bir eser metin olduğundan kişisel üretim anlarını ve biçimlerini de içinde barındırır. Kullanılan kaynaklar sanatsal, felsefi metinlerin yanı sıra tesadüfen çalışmanın sürecinde bulunmuş olan kaynaklardır. Burada amaçlanan bu metnin yapıp etme sürecinin de metnin içerisinde yer almasıdır.