turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Anadolu uygarlıkları'nın Hüsamettin Koçan resimleri üzerindeki etkisi

Araştırmada Anadolu uygarlıklarının Hüsamettin Koçan resimleri üzerindeki etkisi incelenmiştir. Araştırmanın birinci bölümünde; Anadolu uygarlıklarından bahsedilmiş, uygarlıkların ortak özellikleri, kültürün algılanması, sembollerin oluşumları açıklanmış ve İslamiyet öncesi ve İslamiyet sonrası olarak ikiye ayrılmıştır. İlerleyen aşamalarda tez kapsamına girdiği için Şaman kültürü ve sembollerine değinilmiş, Selçuklu ve Osmanlı uygarlık sembolleri genel olarak ele alınmıştır. Araştırmanın ikinci bölümünde; araştırmanın modeli, sanatçının özgeçmişşi, veri toplama süreci, yarı yapılandırılmış görüşme soruları yazılmış, görüşme yapılmış ve bulgular yorumlanmıştır. Araştırma tarama modelinde desenlenmiştir. Araştırmada Türk resim sanatında, Anadolu uygarlık sembolleri ile dikkat çeken Hüsamettin Koçan, örneklem olarak belirlenmiştir. Ayrıca Anadolu Uygarlıkları'nın Hüsamettin Koçan'ın resimleri üzerindeki etkisine ilişkin sanatçının görüşlerinin belirlenmesi amaçlandığından, nitel araştırma yöntemlerinden yarı-yapılandırılmış görüşme tekniği kullanılmıştır. Üçüncü bölümde bulgular ve yorumlar kısmında, araştırmanın problemi doğrultusunda hazırlanan yarı yapılandırılmış görüşme soruları kullanılmıştır. Araştırmanın üçüncü bölümünde, görüşme yapılan sanatçının, Anadolu uygarlık sembollerine ilişkin görüşleri soru cevap şeklinde aktarılmıştır. Araştırmada, tanımlanan bulgular araştırmacı tarafından açıklanmış, ilişkilendirilmiş ve yorumlanmıştır. Bilgi vermesi açısından Koçan'ın sanat hayatı ve kullandığı sembollere değinilmiştir.
Anadolu Selçuklu seramiklerinde figürlerin dili ve resim eğitimi açısından incelenmesi

Türk Sanatları içerisinde önemli bir yeri olan çini sanatımızınUygurlara kadar uzanan bir tarihi vardır. Bu sanat Anadolunun 1071 yılında fethi sırasında Selçuklularla Anadolu'ya gelmiştir. Anadolu Selçuklu döneminde figürlü çinilerle kaplı olan saraylar Konya Alaaddin Tepesi'nde Alaaddin Sarayı, Beyşehir'de Kubad Abad Sarayı, Alanya Sarayı, Antalya Aspendos Tiyatrosu'nun sahne kısmına yapılan Antalya Sarayı, Keykubadiye Sarayı, Diyarbakır Artuklu Sarayı, Akşehir'de ismi ve yeri bilinmeyen bir saray, Ilgın'da ismi ve yeri bilinmeyen bir saraydır. Çalışmamızda bütün çiniler, eleştirel, yöntemle betimleme, çözümleme, yorum ve yargı aşamaları esas alınarak incelenmiştir. Bu saraylara ait çiniler plastik unsurlar ve ilkeler açısından ortak özellikler gösterir. Ritm duygusu ön plandadır. Tüm saraylarda sıratlı, bazılarında lüster teknikli çiniler kullanılmış olmasına rağmen Alaaddin Sarayı'nda minai teknikli çinilerle karşılaşmaktayız. Sıraltı çinilerde soğuk renkler fazla olmasına rağmen, lüster ve minai teknikli çinilerde sıcak renkler hakimdir. Buna rağmen her teknikte, sıcak, soğuk ve nötr renklerde bulunmaktadır. Bütün saraylara ait çinilerde, sanatçı üslubu açısından ortak özelliklergörülmesine rağmen Alaaddin Sarayı çinileri farklı özellik gösterip, Uygur etkisi görülen çinilerde tipleme esas alınmıştır. Kubad Abad Sarayı çinilerde ise insan yüzleri farklı karakteriyle portre özelliği gösterir. Saray çinilerin konuları genellikle günlük hayattan alınmıştır. Birçok levhada bağdaş kurup oturan figürler, ellerindeçoğu kez nar, haşhaş, balık, kadeh, çiçek tutarlar. Av konusu ile mitolojiksahneler'de işlenmiştir. Çinilerde kullanılan figürlerin taş kabartmalarda, ahşap oymada, halıda, kumaşta, mezar taşlarında da kullanıldığı görülmektedir. Anadolu Selçuklu çini figürlü kompozisyonlar Orta Asya figür üslubunun bir uzantısıdır. Ancak bunlar özel bir Selçuklu üslubu halini yansıtırlar. Figürlerbugün de önemini korumakta, bunlardan çift başlı kartal, Selçuk Üniversitesi ile Konya Büyükşehir Belediyesi amblemi olarak kullanılmaktadır. i
Kuş figürlü Osmanlı mangırlarının seramik form ve yüzeylerde yorumları

Osmanlı Devleti'nin kuruluş yıllarında basılıp kullanılan mangır olarak adlandırılan bakır paralar, üzerlerindeki sultan adları, sultan mühürleri, hayvan figürleri, nakış desenlerinin bulunduğu pullar çok çeşitli çalışma alanları sunmaktadır. Osmanlı Devleti'nde kuş figürü, gücü, kuvveti ve kudreti temsil ettiği için çok önemli ve özeldir. Kuş betimlemeleri, mimaride, minyatürde, tezhipte, el sanatlarında, süslemede, seramik sanatında ve hatta günlük hayatta kullandıkları paraların üzerinde kullanılmıştır. Kuş Figürlü Osmanlı Mangırları, arkeoloji ve nümismatik alanında yaşanan gelişmelerle günümüze dek ulaşabilmiş ve az sayıdaki parça koleksiyonerler aracılığıyla belli başlı müzelerde sergilenmektedir. Osmanlı bakır paralarından olan mangırlar, hem kültürel bakımdan önemli bir değere sahip olup hem de doku bakımından oldukça zengin parçalardır. Bu çalışmada, Osmanlı mangırları üzerinde yer alan kuş figürleri ve desenler yeniden yorumlanarak seramik form ve yüzeylerde kullanılmıştır. Uygulamalarda, seramik sanatında kullanılan çeşitli şekillendirme ve dekorlama teknikleri kullanılmış özgün sonuçlar elde edilmiştir.
Visual representations and design implementation of a fictional narrative settled in a dark near future İstanbul

Strüktür, İstanbul'un yakın geleceğinde geçen karanlık bir kurgunun görsel betimlemelerini ve tasarım uygulamalarını içeren bir kitaptır. Bu tez; görsel dilin analizi ve teorik yan anlamların anlatıma nasıl uygulandığını açıklayarak kitabın içindeki konuların ve kavramların çözümlemesini yapmaktadır. Görsellerin tarz ve üretim biçimleri olarak değişiklik göstermesinden dolayı, görsel analiz; üretim araçların anlamlarını, esin kaynaklarını, tasarım ögelerinin inşasını ve son çıktısına dair açıklamaları derlemektedir. Şehrin günümüzdeki durumunun fotografik belgelemeleri, dijital kolajlar, arkitektonik formlar ve mekanları araştıran illüstrasyonlar, teknolojinin kişiye zerk edilmesinin sonuçlarını tasvir eden çizimler içeren, karanlık bir atmosfere sahip, çizgisel bir zaman akışı olmayan, düz yazı ve şiirle desteklenmiş bu kitap; bir sürecin özeti niteliğindedir. Metinler; şehrin sınırlandırılmış bir bölümünde, sibernetik alanda veya sadece zihinsel olarak seyahat eden anlatıcının düşünce akışını seslendiren notlar olarak değerlendirilmiştir. Teorik yaklaşımda, metropol yaşantısının zorlukları, mimari ve şehre ait problemlerin kişiye yansımaları, teknoloji ile yönlenen varoluş, ve bunların psikolojik, sosyal ve felsefi izdüşümleri gibi birbiriyle iç içe geçmişş kavramları açıklar. Tez çalışması, kitabın içerdiği konuların bir dökümü niteliğindedir, istatistiksel bilgi vermemekte veya çözüm önermemektedir.
Tsmk'de bulunan gy 1400 Kanuni tuğrası ve gy 1394 1. Ahmet tuğrasının tezhip sanatı yönünden incelenmesi

TARİHİ SEYRİ İÇİNDE TEZHİP SANATI GELİŞME VE İLERLEME ÇİZGİSİNİ HER ZAMAN İÇİN YÜKSELEN BİR SEVİYEDE TUTAMAMIŞ DEĞERLERLERİNİ DEVAMLI OLARAK KORUYAMAMIŞTIR. BU SEBEPLE SANATIN İNİŞLİ ÇIKIŞLI YOLUNDA EN İHTİŞAMLI DÖNEM 16. YÜZYIL OLARAK KABUL EDİLİR. KANUNİ SULTAN SÜLEYMAN DÖNEMİNDE SANATTA GÖRDÜĞÜMÜZ MUHTEŞEM SEVİYE KENDİNİ TUĞRALARDA VE FERMANLARIN TEZYİNATINDA DA GÖSTERMİŞTİR. KANUNİ SULTAN SÜLEYMAN'IN SERNAKKAŞI KARAMEMİNİN HAYRANLIK UYANDIRAN TASARIMLARI VE MAHARETİ KANUNİ TUĞRASINDA, 1. AHMET DÖNEMİNDE YAŞAYAN OSMANLI VEZİRİ VE MÜZEHHİP NAKKAŞ HASAN PAŞA'NIN 1. AHMET TUĞRASINDAKİ ÜSTÜN KABİLİYETİ TEZYİNATTA KENDİSİNİ GÖSTERMEKTEDİR. İNCELEMEKTE OLDUĞUMUZ BU TUĞRALAR DEVRİNİN SANAT ŞAHESERLERİ OLARAK BİZLERE TEZHİP KOMPOZİSYONU DESEN VE RENK BİLGİSİ, SANATTA GELİNEN ZİRVE NOKTAYI YANSITMAKTADIR. TSMK'DE BULUNAN GY 1400 NOLU KANUNİ TUĞRASI VE GY 1394 NOLU 1. AHMET TUĞRALARININ İNCELENMESİ İSİMLİ TEZ ÇALIŞMAMIZ 3 BÖLÜMDEN OLUŞMAKTADIR.1. BÖLÜMDE TUĞRANIN TARİHİ GELİŞİM SÜRECİNDE TANIMI, 2. BÖLÜMDE KANUNİ SULTAN SÜLEYMANIN ŞAHSİYETİ, SANATÇI KİŞİLİĞİ, DÖNEMİN SANATKARLARINDAN KARAMEMİ VE KARAHİSARİ, DÖNEM ÖNCESİNDE (1. SELİM), SONRASINDA (2. SELİM) VE KANUNİ DÖNEMİNDE YAZILMIŞ TUĞRALARIN MUKAYESELERİ, GY 1400 NOLU KANUNİ TUĞRASININ DESEN, RENK VE MOTİF BİLGİSİ ESKİZ VE ORJİNAL ÇİZİMLER ÜZERİNDEN ANLATILDI. 3. BÖLÜMDE İSE; 1. AHMET DÖNEMİNİN SANAT ANLAYIŞI, ŞAHSİYETİ, SANATKARLARINDAN NAKKAŞ HASAN PAŞA DÖNEMİNİN ÖNCESİ VE SONRASI DÖNEMLERİNDE YAZILAN TUĞRALAR VE MUKAYESELERİ GY 1394 NOLU 1. AHMET TUĞRASININ DESEN, RENK VE ESKİZ ÇİZİMLERİ İLE BİRLİKTE İNCELENDİ.
Güncel sanat pratiklerinde postnesne

Geçmişten bugüne sanatçı, nesne, izleyici üçgeninin olmazsa olmaz öğesi, üreten ve tüketenin var olma nedenidir nesne. Dünya değiştikçe zamanın ruhu, buna bağlı olarak da sanat ve nesnesi değişmiştir. Bu çalışmada 1960'tan günümüze sanat nesnesinin dönemler içerisindeki değişen statüsü, kimliği, estetiği yeni yaklaşımlar çerçevesinde, postmodern dönemden ve güncel sanat üzerinden örneklerle irdelenmeye çalışılmıştır. Postnesne kavramı tezde hem 'nesnenin ardılı', hem 'yeni nesne', hem de 'güne ait sanat nesnesi' anlamlarıyla yer almıştır. Kronolojik olarak ilerleyen anlatım biçiminde, anlatılan dönemlerin ruhu ve nesnenin durumu göz önünde bulundurularak baskın eğilimler üzerinde durulmuştur. Nesne kavramı 'şey' üzerinden okunmuş bazen 'salt nesne' bazen 'sanat üretimi' yani kısaca 'her şey' olmuştur. Araştırmaya paralel olarak üretilen işler güncel üretim olmaları ve bugüne ait olmalarıyla postnesne kavramına eklemlenmişlerdir.
Boşluk ve sınırlar

Bu raporda sanatın kaynağı olan insanın yaşamı, iç dünyası ve dış dünyası arasındaki etkileşimleri ilk bölümde ele alınmıştır;Çevre-insan etkileşiminde insan faktörü değerlendirilirken, algısal yetiler sonucunda somut olana karşı eğilime değinilmiştir. Egemen azınlığın etkinliğinin de sebebi olan bu eğilim, dönemsel gelişmelerle birlikte yaşamın ve insanın biçimlemesindeki süreci açıklanmaktadır, Görme ediminin, sanatçı çalışmalarının dışında da sürekli ve yoğun olarak uyarılmaya başladığı dönemden günümüze kadar olan süreçte, yaşamın parçası olan araçların etkinliği ve rollerine de vurgu yapılmaktadır. İkinci ve üçüncü bölümlerde ise; sanat-yaşam ve sanatçı-insan alışverişinden doğan duyarlılıkla, üretimlerinin merkezine insan figürlerini yerleştiren sanatçıların çalışma örnekleriyle birlikte, boşluk temalı çalışmaların da analizleri yer almaktadır. Sistem tarafından yönlendirilebilecek hale getirilmiş insan yaşamının sınırlı algılama özelliği ve bu özelliğin gözlemi sonucu görselleştirilmesi ve yüzey üzerindeki bölünmüş alanların, toplum-insan ilişkisindeki unsurlarla benzeştiği noktaların resimsel yüzeye uygulamasına çalışılmıştır. Örnek sanatçı ve çalışmaların uygulama öncesi ve sonrası, biçimsel, psikolojik ve düşünsel kaygıları çalışmalarla birlikte sunularak, birey'e bakıştaki değişik görüşlerin görüntüleri arasında karşılaştırma yapılmıştır. Mekan algısının iki boyutlu yüzeye yansıtılmasında boşluktan yararlanılmak suretiyle kompozisyonlar oluşturulmuş, boşluğun hareketliliği beden formlarının benzer pozisyonlarıyla birlikte kullanılarak atmosfer yaratılmıştır. Boşluğun psikolojik ve biçimsel bağlantısı çalışmalarda ortaya konarak, tanımlanamayan özelliğiyle olumsuz algısı resimsel yüzeyde değiştirilmiştir. Negatif-pozitif ilişkilerinden sıkça faydalanarak, biçim ve renkler yüzey üzerinde farklı planlara taşınarak bütünsel algıyla birlikte, mekanın oluşmasını da sağlamış, bu ilişki bazı çalışmalarda yüzeyin değişik boyutlarıyla desteklenmiştir.
Deniz / deyim: Garvür'ün ebru ve kolaj ile sentezi

VERYERl, Ilgım. Deniz / Deyim; Gravür'ün Ebru ve Kolaj ile Sentezi, Sanatta Yeterlik Eseri Çalışması Raporu, Ankara, 2005. Bu çalışma süresince gerçekleştirilen kağıt işlerde, deniz bir sembol olarak sorgulanırken, gravür özgün baskı tekniği ile geleneksel Türk sanatlarından ebrunun birbirini tamamlayıcı ilişkisi araştırılmıştır. Çalışmaların kaynağında içsel olanla, dışarıdakinin ilişkisini yansıtmak amaçtır. Dış dünya ile iç dünyanın kesişmesinden oluşan bu deneyim, maddi ve gündelik olmakla beraber, ruhani, mistik ve gizemlidir. Bu bağlamda, şiir ile müzik, yaratıcı süreci destekleyen birer öğedir. Örneğin, seçilmiş şiirlerdeki imgeler ile resimlerdeki formlar arasında yakınlık kurulmuştur. Eserlerin üretimi sırasında, teorik ve pratik çalışmalar yapılmıştır. Teorik olarak, yurt içinde ve yurt dışında yakın bulunan sanatçıların eserleri incelenmiş ve konuyla ilgili metinler okunmuştur. Pratikte ise, ele alınan konu ile plastik dil kaynaştırılmıştır. Baskı, kolaj ve ebru uygulamaları sırasında, çeşitli yöntemlere başvurulmuştur, örneğin, aynı baskı plakası kullanılıp, mürekkebin renginin, ebru deseninin veya kolaj elemanlarının değiştirilmesi yoluyla çalışmalar farklılaştırılmıştır. Her yeni çalışma, bir önceki ile ilişki kurmaktadır. Bu raporda, üretilen eserlerin oluşumu, geçmişş çalışmalarla bağlantı kurularak çözümlenir. 'Deniz / Deyim' adlı sanatsal çalışmalar, lirik deniz manzaralarıdır. Deniz, bu çalışmaların yaratım sürecinde bir ilham kaynağı olmanın ötesine geçip önemli bir uyarıcı olma halini almıştır. Bu nedenle, tüm çalışmalara konu olmuştur. Deniz kültürü, 400 yılı aşkın bir süre Girit'te yaşamış Veryeri ailesinin yaşayış biçimine sinmiştir. Ayrıca, ailenin yılın belli zamanlarında yaşadıkları Karaburun, denizi ve doğası ile bu çalışmalara etki etmiş en önemli coğrafyadır. Suya karşı edinilmiş aşinalık, suya dair formları -adeta bir koreografi yapar gibi- çalışmalarda organize etmeyi olası kılar. Üretilen işler, bu kültürün ve karada yaşayıp, denizi seyretme eyleminden doğan bir duygu ve düşünce yoğunluğunun ürünü olmanın yanı sıra, içsel birer otoportredirler.
Türk resminde ekspresyonizm bağlamında Ali Çelebi, Cevat Dereli, Orhan Peker, Burhan Uygur ve Yüksel Arslan'ın üslup yorumlarına yeni bir sunum

Ekspresyonizm modern bir sanat akımı olmakla beraber çok farklı biçim ve üslup özelliklerini içinde tasır. Bu yüzden pek çok sanat tarihçisiekspresyonizmi bir akımdan ziyade bir yönelim ve tavır olarak tanımlamayı tercih ederler. Türk resim sanatı tarihinin daha çok biçimsel özellikleri itibariyle değil kusak hareketleri dikkate alınarak değerlendirildiği söylenebilir. Çalısmamda Türk resim sanatı tarihinde önemli yeri olan ve farklıkusaklardan sanatçılar olan Ali Çelebi, Cevat Dereli, Orhan Peker, Burhan Uygur ve Yüksel Arslan'ın üslup yorumlarını ekspresyonist anlayıs ve tutum bakımından değerlendirmek amaçlanmaktadır
Araştırmalar ve uygulamalar sürecinde düşsel dışavurum

Düş, yaşama dair kaygıların yansıması ve bireysel bir ifade dili arayışının ürünü olarak yaratıya dönüşmüştür denilebilir. Toplu yaşam düzenini bozarak kendini bireysel bir yaşantının içine çeken insan böylelikle yabancılaşma sürecini başlatmış olur ve bu süreçle beraber düş, bir anlamda iç alemine yönelen bilincin kendini keşfi haline gelir. Kendi derinliklerine sızan ve iç dünyasını keşfeden sanatçı, bunları, algılarıyla duyumsayabildiği gerçek mekan üzerinde görünür kılmak eylemiyle düş yaşantısını dışavurur. Sanatçı, dış dünyadaki bir nesneyi işlevinden, amacından ve biçiminden sıyırarak soyut bir varlık, bir kavram elde eder. Böylelikle sanatçının zihninde, o nesnenin imgesi canlanır. Düşsel yaratının gizil tarafını oluşturan da sanatçının bu imgelemidir. Bu durumda düş nesnelerinin maddi biçimlenişinin imge üzerinde yapılandığından ve ortaya konan ürünün metaforik bir ürün olduğundan söz edilebilir. Sanatçının düşlemgücü, sanatsal yaratıların en temel kurgulayıcısıdır. Sanatçı, bu düşlem gücüyle imgeyi ve onu cisimsel ölçülere çeken simgeyi kendini görünüre ulaştırmak için bir bakıma basamak olarak niteler. Dolayısıyla bir gerçekliğin topyekün yansısı olamayacağını da gösteren sanatsal yaratı sanatçının iç dünya mekanlarının ve o mekanların nesnelerinin bir yansısıdır. Buna ek olarak; düşlerde beliren her nesnenin gerçeklik tabanı olduğu düşünülürse; sanatçı, dış dünyadan aldıklarını içselleştirir ve böylece de düşsel nesne yaratımını gerçekleştirir. Dış etkilerin iç dünyaya ulaşması için dış dünya ile iç dünya arasında kalıp bir geçiş alanı yaratan sanatçı, duygusal, sezgisel, düşünsel algılarıyla bu dış etkileri mekan ve zaman olgularına dönüştürerek kendine bir anı11 düzeyi yaratır. Bu durumda, sanatçının dış etkiler karşısında oluşturduğu 'içtepilerinden' söz edilebilir. Sanatsal bir yaratının öngerekli unsuru sanatçının bu içtepileridir. Sanatçı; içtepiye dönüştürdüğü bu dış etkileri geçmişş yaşanmışlıklarıyla ilişkilendirmek ve bunu düşlem yetisiyle biçimlemek suretiyle kendine öznel bir bakış açısı belirlemiş olur. Bu öznel tavır iç dünyadan dış dünyaya yönelerek, kendini maddileştirmesi anlamında sanatçıya hem yeni kapılar aralar hem de dış dünya ile iç dünya arasındaki diyalogu bir serüvene dönüştürür.
Tebriz Gök Camii'ni tanıtıcı afiş uygulamaları

İran'ın Tebriz kentinde bulunan ve geçmişşte ibadethane olarak kullanılmış olan Gök Camii, tarihi miras yönünden çok önemli ve özellikle yapıda kullanılan renkler ile görsel göstergeler/simgeler açısından çok değerli bir mimari eserdir. '1931 yılında İran ulusal eserleri listesine kaydedilmiş' (Aleahmad, t. y., s. 4) olan bu bina, süslemelerinde mavi rengin baskın olarak kullanılması nedeniyle bu adı almıştır (Cost, 2011, s. 157). Bu tez çalışmasında, İran'ın tarihi miras eserlerinden biri olan Tebriz Gök Camii, tarihi eser tanıtımı bağlamında ele alınarak, süslemelerinde yer alan renk ve motiflerden hareketle incelenmiş ve eserle ilgili tanıtıcı afişler tasarlanmıştır. Tezin birinci bölümünde; Tebriz Şehrinin tarihçesinin yanı sıra Gök Camii'nin tarihçesi, bu camiinin seyahatnamelerdeki vasfı, görsel özellikleri ve kullanılan teknikleri hakkında bilgiler verilmiştir. İkinci bölümde; Gök Camii'de kullanılan renk ve motifler özellik ve anlam bakımından incelenmiş ve gösterge olarak kullanılan motifler detaylarıyla verilmiştir. Üçüncü bölümde; genel olarak afiş tasarımı ve gelişimi üzerinde durulmuş; özelde Türkiye afiş sanatı ve İran afiş sanatı hakkında açıklama yapılmış, afiş tasarımında dikkat edilmesi gerekenler açıklanmış ve afiş çeşitleri hakkında bilgiler verilmiştir. Dördüncü bölümde; turistik öğe olarak tarihi eser tanıtımı örnekleri ele alınarak incelenmiştir. Bu başlık altında Türkiye, İran, Hindistan ve Polonya'daki 10 tane tarihi eser için yapılan tanıtıcı afiş örnekleri incelenmiştir. Beşinci bölüm ise; bu tez kapsamında tarafımdan tasarlanmış olan Gök Camii'ni tanıtıcı afiş tasarımları ve diğer uygulama çalışmaları irdelenerek verilmiştir.
Doğu ve Batı sanatında zamanın simgelenmesi

Zaman kavrayışı, kültürel, toplumsal ve dini özelliklere göre farklılık gösterir. İnanç ve mantık, manevi ve maddi değerler, nesnel ve öznel yaklaşım, aktiflik ve pasiflik gibi karşıtlıkların her ikisine bağlı olarak değişen zaman kavrayışı, hem kuramsal alanda hem de uygulamalı alanda özel bir önem kazanmaktadır. Uygulamalı bir alan olan resim, mekana dayalı bir sanattır. Sözlü sanatlar ise zamana dayalıdır. Bütün görsel sanatlarda olduğu gibi resim sadece mekana dayalı olduğundan, resimde zamanın simgelenmesini inceleyebilmek için, zamana dayalı olan sözlü sanatlara başvurulması gerekir. Bunun yanı sıra Doğu ve Batı geleneksel resim sanatı üzerinde karşılaştırmalı bir araştırma yapılarak, resimde zamanın simgelenmesinin geniş bir tablosu ortaya koyulabilir. Geleneksel Doğu kültürüne özgü doğal sonsuzluk ve çevresel zaman modelinin üstünlüğü, Batı kültüründeki zaman algısının tarihsel, mantıksal ve hiyerarşik yaklaşımına karşı durmaktadır. Burada hem birbirinden farklı hem de birbirini tamamlayan zaman biçimlerinden yararlanılarak iki farklı kavramsal çerçeve oluşturulmaktadır. Geleneksel Doğu ve Batı minyatür ve ikon sanatında simgelenen, kültürler arasındaki zaman modellerinin ilişkileri incelenerek, farklı kültürel boyutlar açılır ve onlar çeşitli yaklaşımlarla anlamlandırılır. Farklı zaman modellerini bir araya getirerek Doğu ve Batı resim sanatında zamanın simgelenmesi ile ilgili resimsel çözümlemelerde, bu iki karşıt zamansal düzeni anlatan özgün bir dil oluşturulur. Görsel çalışmalar, farklı zaman modellerine göre düzenlenmiş öğelerin, birbirine anlam kattığına dair fikirler vermektedir ve zaman boyutunun resim sanatına önemli bir anlam kazandığını göstermektedir.
Kubad-Abad Saray çinilerindeki hayvan motiflerinin ikonografisi, simgesel anlamı ve günümüz seraminde yorumları

Kubad-Abad Sarayı bünyesinde yer alan Büyük Saray ve Küçük Saray çinileri, ilginç resim üslubuyla, Selçukluların simgeler dünyasını yansıtmakta, ikonografi ile birlikte farklı bir atmosfer oluşturmaktadır. Kubad-Abad Sarayındaki çinilerin yapımında; kuş, aslan başta olmak üzere geyik, dağ keçisi, köpek, at, tilki, eşek, tavşan gibi tabiatta yer alan hayvanların dışında, çift başlı kartal, grifon, simurg, siren, ejderha gibi mitolojik hayvanlar ile yarı insan yarı hayvan tasvirlerinden de faydalanılmıştır. Hayvan figürlerinin, Türk mimari süsleme sanatlarında uygulama alanlarını inceleyebilmek için öncelikli olarak, hayvan üslubunun çıkış noktasını ve özelliklerini bilmek gerekmektedir. İslamiyet öncesi göçebe toplumun özelliklerini yansıtan hayvan figürlerinin uygulandığı örnekler, İslamiyet'in kabulünden sonra da kesintiye uğramadan devam etmiştir. Bu örnekler, Anadolu Selçuklu sanatında başta çift başlı kartal olmak üzere geniş bir uygulama alanı bulmuş, Beylikler sanatında önemini kaybetmiş, Osmanlı sanatında ise adeta yok olmuştur. Bu figürlerin en sık kullanıldığı dönem, Orta Asya'dan Anadolu Selçuklu sanatı sonuna kadar olan süreçtir. Yine çalışmada hayvan üslubuyla bağlantılı olarak Şamanizm ve şaman toplumlarındaki hayvan kültü hakkında bilgi edinilmesi amaçlanmıştır. Tez çalışmasında, Kubad Abad Sarayının duvarlarını kaplayan hayvan motifli çiniler, duvar dekoru olmaktan çıkarılarak, kullanışlı ve aynı zamanda sanatsal, üç boyutlu seramik formlara dönüştürülmüştür. Hayvan motifleri arasından, çift başlı kartal ve kuş figürü seçilerek, seramik formlar bezenmiştir. İzlenilen bu yöntemle Kubad Abad Saray çinileri günümüz seramiklerine uyarlanmış ve tezde varılmak istenen amaca ulaşılmıştır.
Çağdaş seramik sanatında simgesel anlatımlar

İlkel zamanlardan günümüze değin insan yaşamının hemen her alanında soyut ya da somut biçimlerde karşımıza çıkan simge, teknoloji ve endüstri koşullarının hızlı gelişimi ile daha yoğun bir biçimde yaşamımızda yer almaya devam etmektedir. Günlük yaşamda belli bir mesajı iletmek ya da bir işlevi yerine getirmek gibi amaçlara hizmet eden simge, sanat alanında daha karmaşık bir yapıya sahip olup, anlaşılmayı ve çözümlenmeyi bekleyen bir yapıdadır. Bu yanı ile simgenin Seramik Sanatındaki kullanımı; Geleneksel, Endüstriyel ve Çağdaş Seramik Sanatı çerçevesinde incelenmiştir. Simge'nin Çağdaş Seramik Sanatında kullanımı ise; Kültürel Simgeler, Politik ve İdeolojik Simgeler, Günlük Yaşamdan Simgeler ve Yazınsal Simgeler başlıkları altında beşer sanatçı, ikişer eseri ile ele alınmıştır. Bu başlıklar altında ele alınan sanatçıların eserlerinde kullanılan simgeler ve simgesel öğeler irdelenmiştir. Eserin biçimi, içeriği, özü ve simgesel öğeler bir bütün halinde ele alındığında simgesel anlatımın varlığı ortaya çıkmıştır. Sanatçıların yaygın bir dil olarak kullandığı bu anlatım biçiminin algılanabilmesi; alıcının eser ile birebir iletişime geçtiği, çözümlemeye çalıştığı oranda sanatçıyı ve eseri anlayabileceği düşüncesiyle, 'Çağdaş Seramik Sanatında Simgesel Anlatımlar' adlı tez çalışması gerçekleştirilmiştir.