IP trafiğinin optik şebekeler üzerinden taşınması

Bu çalışmada, genel olarak, İP paketlerinin Optik Şebekeler üzerinden taşınmasını sağlayacak olan farklı protokoller ve donanım yapıları incelenmiş ve değişik iletim yöntemleri açıklanmıştır. İlk olarak, İP paketlerinin optik şebekeler üzerinden taşınmasında temel iletim ortamını oluşturan WDM, ATM ve SDH kavramları ve bu kavramlarla ilgili standartlar aktarılmıştır. İkinci bölümde, ağırlıklı olarak İP katmanı ve kullanılan protokoller incelenmiştir. Burada, günümüzde kullanılan IPv4 ve yeni yeni kullanılmaya başlanan IPv6 protokolleri arasında işlevsellik açısından karşılaştırma yapılmış ve IPv6 protokolünün İP trafiğinin optik şebekeler üzerinden taşınması için daha uygun bir yapıya sahip olduğu gösterilmiştir. Buna ek olarak, İP tabanlı uygulamaların Optik Şebekeler üzerinden iletimini sağlayacak olan Yüksek Hızlı Bağlaşma sistemleri tanımlanmış ve tasarım için uygun öneriler sunulmuştur. Ayrıca, İP paketlerinin optik şebekeler üzerinden iletilmesinde kullanılması daha uygun olan IPv6 protokolünün üstünlükleri verilmiş ve paket yapısına uygun olarak bir IPv6 yönlendiricisinde çalışabilecek örnek bir yönlendirme algoritması gösterilmiştir. Takip eden kısımda, İP paketlerinin iletimindeki gecikmenin en aza indirilmesi için MPLS protokolünün kullanılmasının uygun olacağı belirtilmiş ve paket sınıflandırmasının servis kalitesini ne şekilde etkilediği tartışılmıştır. Üçüncü bölümde, IP-WDM entegrasyonunu sağlayacak olan değişik yöntemler incelenmiş ve İP paketlerinin dalga boylarına göre iletilmesi için uygulanması gereken paketleme teknikleri anlatılmıştır. Burada, IP paketlerinin iletiminde kullanılan yöntemler, ilave edilen başlık alanı miktarlarına ve sağlanan iletim hızlarına göre karşılaştırılmış ve 350 byte uzunluğundaki İP paketleri için ilave başlıkların %3 ile %28 arasında değiştiği görülmüştür. İP paketlerinin optik şebekeler üzerinden iletimi için, uygun başlık alanlarının ilave edilmesi suretiyle, mevcut SDH ve ATM yapılarının kullanılmasının mümkün olabileceği anlaşılmıştır. Ayrıca, IP/SDL ve IP/Gigabit Ethernet adaptasyon yöntemlerinin gerekli olan bütün işlevsellikleri sağlamadıkları görülmüştür. Takip eden bölümde, WDM katmanı tarafından işlevsellik açısından sağlanan avantajlar belirtilmiş ve dalga boylarının kullanımına bağlı olarak QoS değerinin arttırılması için üç değişik yöntem sunulmuştur:. Bağlantı Kapasitesi Aıttırımı. Dalga boyu yönlendirmesinde yönlendiricilerin göz ardı edilmesi. Dalga boylarının etiket olarak kullanılması Ek olarak koruma bağlaşması fonksiyonlarının ne denli hayati bir önem taşıdığı vurgulanmıştır. Burada, karmaşık koruma yöntemlerine nazaran, potansiyel hata ve arızalara karşı sadece İP domeninde gerçekleştirilen koruma/restorasyon işlemlerinin kullanılabileceği açıklanmıştır. Beşinci bölümde ise uygulanacak olan geliştirme adımları incelenmiş ve hızlı yönlendirme arabağdaşımlarının tasarımı, dalga boyu sayısının arttırılması, yönlendirme işlemlerinin alt katmanlara kaydırılması, IP-WDM adaptasyonu için yeni protokollerin oluşturulması ve şebeke bölümleri arasında daha az sayıda dönüşümün uygulanması gerektiği belirtilmiştir. Altıncı bölümde, WDM şebekelerindeki çok hedefli yönlendirme teknikleri incelenmiştir. İlk olarak, single-hop ve multi-hop sistemleri hakkında genel bilgi verilmiştir. Daha sonra, WDM şebekelerinde çok hedefli yönlendirme ağaçlarının belirlenmesini sağlayan MVWPR ve MWPR algoritmaları incelenmiştir. xıvWDM şebekelerindeki çok hedefli yönlendirme ağaçlarının belirlenmesinde karşılaşılan en önemli sorun, OXC sistemlerinde uygulanan dalga boyu dönüşümü fonksiyonlarından kaynaklanan uçtan uca olan gecikmedir. Çok hedefli yönlendirme ağaçlarındaki gecikmeyi azaltmak için dalga boyu sayısını minimize eden tekniklerin uygulanması gerekmektedir. Bu doğrultuda, incelenen algoritmalara ek olarak, WDM şebekelerinde minimum sayıda dalga boyu kullanan çok hedefli yönlendirme ağaçlarının belirlenmesini sağlayan yeni bir yöntem sunulmuştur. XV