turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Toprak yıkama yöntemiyle Cd ve Pb ile kirlenmiş tarımsal toprakların iyileştirilmesi

Bu çalışmada, ağır metaller ile kirlenmiş tarımsal toprakların iyileştirilmesine yönelik toprak yıkama yöntemi uygulaması incelendi. Toprak örnekleri Konya'nın Akşehir ilçesinde tarım arazilerinden alınmış olup buğday ve fasulye toprak örnekleri sanayi civarı yol kenarına yakın yerlerden alındı. Öncelikle farklı konsantrasyonlarda 0 ,1M, 0 ,05M ve 0 ,01M olacak şekilde yıkama çözeltileri hazırlandı. Üç farklı toprak örneklerinden 2'şer gram tartılarak katı/sıvı oranları 1/10 ve 1/20 olacak şekilde yıkama çözeltilerinden 20 ml ve 40ml üzerlerine eklendi. Hazırlanan örnekler inkübatörde 2 saat süresince hem 100 rpm hem de 200 rpm hızda karıştırıldı. Bu karıştırma işlemi esnasında 15, 30, 60 ve 120. dakikalarda numunelerden örnek alındı. Daha sonra bu alınan örnekler içeriğinde bulunan ağır metal muhtevasını belirlemek için ICP-MS cihazında ağır metal miktarları ölçüldü. Yapılan işlemler sonunda üç ayrı toprak numunelerinde, yıkama çözeltilerine ve molarite farklarına göre, katı/sıvı oranlarına göre zamanla ağır metal konsantrasyonları ve elde edilen verim değişimleri gözlemlendi. Bu veriler sonunda Pb ağır metali için; domates yetiştirilen toprakta 0,1 M EDTA yıkama çözeltisinde %48,42, buğday yetiştirilen toprakta 0 ,05M EDTA yıkama çözeltisinde %83, 19 ve fasulye yetiştirilen toprakta da 0,1 M EDTA yıkama çözeltisinde %68, 43 verim elde edildi. Cd ağır metali için ise; domates toprağında 0 ,01M EDTA yıkama çözeltisinde %84,95, buğday toprağında 0,1 M HCl yıkama çözeltisinde %76, 09 ve fasulye toprağında da 0 ,05M EDTA yıkama çözeltisinde %83, 85 verim elde edildi. Elde edilen diğer tüm bu verilere göre yapılan toprak yıkama işlemleri sonunda en iyi verim elde edilen yıkama çözeltisi 0 ,05M EDTA ve ayrıca karıştırma hız farkına göre de en iyi sonuç alınan 200 rpm karıştırma hızı olarak belirlendi.
B and Se transport modeling in saturated/ unsaturated zones

öz Son zamanlarda noktasal olmayan kaynakların taşınımına yönelik modellerin uygulamasına olan ilgi artmıştır. Ancak reaktif bir kirleticinin, süreksiz zaman için taşınımını kapsamlı bir çalışma süresi için modelleyecek fonksiyonel bir modelin, performansını tespit edecek çalışmaların sayısı çok azdır. Bu çalışma; drenajı yapılmış olan tarım arazilerinde topraktaki su akışının, bor ve selenyum taşınımının matamatik modellemesini kapsamaktadır. Bor için olan kısımda bor taşınımını modelleyecek bir matematik model geliştirilmiştir. Dinamik iki boyutlu sonlu elemanlar modeli doymuş doymamış toprak sistemlerinde; su akışını ve bor taşınımını sorpsiyon ve bitkilerce kullanımı da dikkate alarak simule etmektedir. Borun sorpsiyonu için iki farklı model kullanılmıştır. Benzer olarak selenyum için olan kısımda doymuş doymamış bölgelerde selenyum türevlerinin taşınımını modelleyecek iki boyutlu sonlu elemanlar modeli geliştirilmiştir. Model bitkilerce su, selenat, selenit, ve selenometiyonin kullanımını dikkate almaktadır. Aynı zamanda model selenyum türevlerinin oksidasyon/indirgenmesini, gazlaşmasını, kimyasal ve biyolojik dönüşümlerini de dikkate almaktadır. Bor taşınımı modeli ve buna ait gözlenmiş veriler kıyaslandığında sonuçlar başarılı bulunmuştur. Langmuir izoterminin uygulandığı model sonuçları, Freundlich izotermi ile uygulanan model sonuçlarına nazaran bariz olmayan bir farkla daha iyi netice vermiştir. Hassasiyet çalışmaları da göstermiştir ki, sulama programı ve sulama suyu kalitesi borun topraktaki taşınımını önemli derecede etkileyen parametrelerdir. Aynı zamanda toprağın özelliği hakkında fikir veren adsorpsiyon parametreleri borun toprakta taşınımı açısından önemli bulunmuştur. VIDoğruluk dikkate alındığında selenyum taşınımı modelinin gözlenen verilerle uygunluğu bor taşınımı modelininki kadar başarılı sayılamaz. Bu da toprakta selenyum taşınımını etkileyen mekanizmaların kompleksliğinden kaynaklanabilir. Çok sayıda parametrenin bulunması, bu parametrelere ait olan hataların toplamı neticesinde toplam selenyum tahminindeki sapmayı arttırmaktadır. VU
Al ve Fe adsorpsiyonunda ölü ALG biyokütlesi ve aktif karbon kullanımının etkinliğinin kıyaslanması

2005, 72 Sayfa Jüri: Prof. Dr. Kemal GÜR Yrd. Doç. Dr. Esra TARLAN Yrd. Doç. Dr. Şükrü DURSUN Çeşitli endüstrilerden kaynaklanan atıksular üretim proseslerinde yaygın kullanımları sebebiyle büyük miktarlarda ağır metal içermektedirler. Bu ağır metaller çevredeki kalıcı toksik etkilerine bağlı olarak büyük öneme sahiptirler. Bu çalışmada, yaygın makro alg Cladophora glomerata, Al+3 ve Fe+3 için adsorban olarak kullanılmıştır. Çalışmalar metallerin sentetik çözeltileri ile kesikli sistemlerde gerçekleştirilmiş ve adsorban Cladophora glomerata'nın etkinliği aktif karbon ile karşılaştırılmıştır. Performanslar ve maksimum kapasiteleri tekli ve ikili metal sistemlerinde belirlenmiştir. Aynı zamanda pH'in 2-9 aralığında değişimi ile pH etkisi de çalışılmıştır. Langmuir ve Freundlich izotermleri kontrol edilmiştir ve adsorpsiyonun farklı koşullar altında ya birine ya da ikisine birden uyduğu gözlenmiştir. Cladophora glomerata, tekli metal sisteminde 19 meq/g Al+3, 6,9 meq/g Fe+3 maksimum kapasite ile adsorplarken, ikili metal sisteminde hiç Al+3 adsorplamadan 8,7 meq/g kapasite ile Fe+3 adsorplamıştır. Bu sonuçlara göre Cladophora glomerata tekli metal sisteminde Al+3 ve Fe+3 gideriminde etkili bir adsorbandır ve bu iki metalin birlikte olduğu sistemlerde Al+3 giderimi için etkin değildir. En etkili adsorban madde olarak aktif karbon, tekli metal sisteminde sırasıyla 53,5 meq/g, 9,5 meq/g maksimum kapasite ile Al+3 ve Fe+3 adsorplarken, ikili metal sisteminde 8,86 meq/g Al+3, 6,2 meq/g Fe+3 maksimum kapasite ile adsorplayarak Al+3 ve Fe+3'ün her ikisinin de giderimi için etkili olmuştur. Cladophora glomerata için kapasitelerin karşılaştırması, algin Fe+3'ün Al+3 üzerine metal seçiciliğine sahip olduğunu göstermiştir. Cladophora glomerata adsorpsiyonu için optimum pH aralığı her iki metal için de pH 4-7 aralığıdır.
Triclosan removal by nanofiltration from surface water

Organik kirleticilerin yüzey sularında bulunması toplumda artan endişe oluşturmaktadır. Triklosan evsel ve endüstriyel alanda kullanılan antimikrobiyel bir madde ve bir çeşit organik kirleticidir. Bu çalışmada triklosanın yüzey sularından NF membran ile laboratuvar boyutta ters-akışlı cihaz kullanılarak tam çevrim modunda giderimi incelenmiştir. Çalışmada DL-NF ve DK-NF membranlar kullanılmıştır. Ayrıca araştırmada sularda bulunan doğal organik maddelerin TCS'nin membranla giderimi üzerindeki etkisi araştırılmıştır. Deneyler süresince çıkış akı değerleri ölçülerek membranın akı hareketleri gözlemlenmiştir. Deneylerde ham kaynak suyu olarak Kesikköprü Barajı suyu kulanılmıştır. Deneylerde TCS, UVA254, toplam organik karbon değerleri giriş ve çıkışta ölçülerek değerlendirilmiştir. Sonuçlar literatürde %90 üzeri rapor edilen membran arıtımının gerçekte %60- 70 seviyelerinde olduğunu göstermiştir. Bunun nedeninin triklosanın membranın kendisinden ziyade sistem besleme tankına ve boru çeperlerine yapışması olduğu gözlemlenmiştir.
Poliklorlu bifenillerin atmosferik konsantrasyonları ve toplam çökelme seviyeleri

Bu çalışmada, atmosferik çok klorlu bifenillerin Bursa atmosferindeki konsantrasyonları, gaz/partikül dağılımları ve toplam çökelme akıları belirlenmiştir. Konsantrasyon örnekleri Haziran- 2008 ile Haziran- 2009 tarihleri arasında Uludağ Üniversitesi Kampüsü, Tübitak Butal, Mudanya ve Yavuz Selim bölgelerinden toplanmış iken akı örnekleri ise aynı dönemde sadece YS'den alınmıştır. Gaz ve partikül faz hava örnekleri yüksek hacimli hava örnekleyicisi ile toplanmıştır. Toplam ortalama atmosferik PCB konsantrasyonları UÜK, TB, YS ve Mudanya bölgeleri için sırasıyla 412 pg/m3, 394 pg/m3, 316 pg/m 3 ve 570 pg/m 3 olarak belirlenmiştir. PCB'lerin gaz-partikül faz yüzdeleri Mudanya, TB, UÜK ve YS bölgeleri için sırasıyla %85-%15, %95-%5, %84-% 16 ve %91-% 9 olarak tespit edilmiştir. Örneklerde 83 PCB türü araştırılmış ancak tüm türlere rastlanmamıştır. Örneklerde 3 -klorobifeniller baskın homolog grup olarak bulunmuştur. Atmosferik konsantrasyon sonuçları literatürdeki değerlerle benzerlik göstermiştir. Toplanan hava örnekleri uluslararası düzeyde kabul görmüş yöntemlerle analiz edilmiş olup GC- ECD ile ölçülmüştür. Bu çalışma kapsamında toplam çökelme örnekleyicisi ile PCB'lerin toplam çökelme akıları belirlenmeye çalışılmıştır. PCB'lerin ortalama toplam çökelme akı değerinin 6020 4350 pg/m2-gün olup 1340 ile 20360 pg/m2-gün arasında değiştiği belirlenmiştir. PCB'lerin toplam çökelme akılarının mevsimsel değişimi irdelendiğinde mevsimler arasında istatistiksel olarak bir farkın olmadığı ancak yaz ve kış periyodunda nispeten daha yüksek çökelme akılarının elde edildiği görülmektedir. Çökelme hızları, PCB'lerin çökelme akıları ve konsantrasyonlar kullanılarak hesaplanmıştır. Bu çalışmada kuru çökelme ve toplam çökelme hız değerleri sırasıyla 0,23 cm/s ve 0,13 cm/s olarak bulunmuştur.
Tavuk işleme sanayii atık sularının elektrokoagülasyon metodu ile arıtımı

Bu çalısmada tavuk isleme sanayi atıksularının elektrokoagülasyon metodu ile arıtımıincelenmistir. Sistem kesikli ve sabit akım modunda çalıstırılmıs olup alüminyum plakaelektrotlar kullanılmıstır. KO giderimi üzerine karıstırma hızı, baslangıç pH'sı ve akımyogunlugunun etkileri arastırılmıstır. Karıstırma hızının çok etkin bir parametreolmadıgı görülürken çalısılan aralıkta 150 dev/dak en uygun degerdir. Diger taraftanumuldugu üzere sistem performansı üzerinde baslangıç pH'sı etkin bir parametredir ve baslangıç pH'sının 3-5 aralıgında tutulması yüksek KO giderme verimleri elde edilebilmesini sağlam aktadır. Örnegin atıksuyun baslangıç pH'sı 3 olduğunda 1 .0mA/cm2'lik akım yogunlugunda sistem %85'lik KO giderme verimine 20 dakikadaulasmaktadır. Bu sırada sistem 2.14 kwh/m3enerji tüketmektedir. Akım yogunlugununartısı ise sistemin daha yüksek enerji tüketmesine sebep olmaktadır. Sistemin isletilmesisırasında maliyet avantajının saglanabilmesi için birim elektriksel yükün 30 F/m3 'üasmamasına dikkat edilmelidir.
Entegre katı atık yönetimi Afyonkarahisar örneği

Hızlı nüfus artışı, kentleşme, endüstrileşme ve teknolojinin hızla gelişmesi atık miktarlarının ve atık türlerinin önemli oranda artmasına sebep olmuştur. Bu sebeple bilinen atıklar her zaman standart metotlar kullanılarak bertaraf işlemine tabi tutulamamaktadır. Atık türlerinin bir hayli çok olduğu özellikle endüstrilerde her bir atık türü için ayrı bir yönetim sistemi kurmak ve işletmek güç olacağından tüm atıkları içine alan bir yönetim sistemi gerekliliği ortaya çıkmıştır. Katı atıkların oluşturduğu kirlilik ile buna bağlı mevcut ve potansiyel risklerin boyutunun her geçen gün artması, doğal kaynakların azalması ekonomik ve diğer nedenlerle çağımızda katı atık yönetimi gittikçe önem kazanmakta ve karmaşıklaşmaktadır. Bu nedenle atık oluşumundan nihai bertarafa kadar bütün kademeleri içine alan entegre bir katı atık yönetiminin unsurları ve bunların birbirleri ile ilişkilerinin çok iyi bilinmesi zorunludur. Entegre Katı Atık Yönetimi, atık yönetim planlamasında farklı metotları kullanarak bütüncül bir yaklaşımla çevresel etkiyi en aza indirmeyi ve atık bertarafında maliyeti düşük tutmayı amaçlamaktadır. Günümüzde entegre atık yönetiminin hiyerarşisine bakıldığında Atık önleme, Atık azaltma, Yeniden kullanım, Geri dönüşüm, Geri kazanım, Nihai Bertaraf adımlarından oluştuğu görülmektedir. Çalışmada Entegre atık yönetiminin özellikleri, bileşenleri, sisteme duyulan ihtiyaç ve Afyonkarahisar ilinde bulunan Katı Atık Düzenli Depolama ve Bertaraf Tesisinde uygulanmakta olan Entegre Atık Yönetim Sistemi incelenmiştir. Afyonkarahisar ili ve ilçelerindeki atık miktarları ve yıllara göre değişim oranı, elde edilen enerji miktarları ve sistemde yer alan prosesler ele alınmış, mevcut sistemin verimini arttıracak hususlara ve sisteme ilave edilebilecek proseslere değinilmiştir.
Nikel hiperakümülatörü Thlaspi elegans boiss.'den nikelin asitle ekstraksiyonu ve elektrokimyasal yolla metal olarak geri kazanımının araştırılması

Toksik ağır metallerle kirlenmiş toprakların arıtımı, çeşitli fiziksel, kimyasal, termal ve biyolojik yöntemler ile mümkün olmaktadır. Biyolojik temizleme yöntemleri içinde yer alan fitoekstraksiyon, toprakta kirliliğe neden olan ağır metallerin, bitki kökleri vasıtası ile alınarak bitkinin yeşil aksamına taşınması ve biriktirilmesi işlemidir. Genellikle fitoekstraksiyon teknolojisinde, topraktaki metal iyonlarını, hasat edilebilen kısımlarına yani gövdeye nakledebilen hiperakümülatör bitkiler kullanılmaktadır. Hiperakümülatör bitkiler, diğer bitkilere oranla bünyelerinde 100 kat daha fazla metal biriktirebilmektedir. Ancak fitoekstraksiyon ile arıtım sonrası üretilen ve hasat edilerek topraktan uzaklaştırılan bitkiler, ikincil kirleticidir. Dolayısıyla fitoekstraksiyon sonrası hasat edilen bitkilerin ileri arıtımı gerekmektedir. Çünkü toprağı temizleyen bitkiler, bu işlemden sonra kendileri kirlenmektedir. Bu çalışma kapsamında, fitoekstraksiyon sonrası hasat edilen bitkiden Ni'in giderimi/geri kazanımı amacıyla sıvı ekstraksiyon yöntemi, elektrokimyasal çöktürme yöntemi ile kombine edilmiştir. Fitoekstraksiyon sonrası hasat edilen bitki biyokütlesini simüle etmek için gövdesine olağanüstü Ni akümüle etme yeteneğine sahip Akdeniz serpantin topraklarının doğal ve endemik bir türü olan Thlaspi elegans Boiss. bitkisi kullanılmıştır. Yapılan araştırmada, Thlaspi elegans Boiss. bitkisinin 12 987 mg/kg Ni akümüle ettiği tespit edilmiştir. Nikel analizinin doğruluğu, Ni içeriği belli standart sertifikalı iki bitki örneğinin (SRM 1573A, SRM 1547) aynı yöntemle analiz edilmesi ile kontrol edilmiştir. Bu araştırma kapsamında, ilk önce laboratuar koşullarında mikrodalgada HNO3 ile katı-sıvı ekstraksiyonu yapılarak Ni çözünürleştirilmiştir. Daha sonra, sulu faza geçen Ni iyonu, elektrokimyasal olarak sabit yataklı cam bir reaktörde metalik formda çöktürülmüştür. Bitkiden %100'ü çözeltiye HNO3 ile alınan Ni'in % 88'i 2 h içinde elektrokimyasal olarak çöktürülmüştür. Bu kombine yöntem sonrası kalan sıvı, organik gübre, hayvan yemi veya biyogaz üretiminde doğrudan kullanılabilir.
Yeraltısuyu kirletici kaynak yerlerininin ve boşalım geçmişlerinin diferansiyel gelişim algoritması kullanılarak belirlenmesi

Bu tez çalışmasında bilinmeyen kirletici kaynak yerlerini, sayılarını, aktif stres periyotlarını ve boşalım geçmişşlerini etkin bir şekilde belirleyen bir Simülasyon/Optimizasyon modeli geliştirilmiştir. Geliştirilen modelde simülasyon işlemleri MODFLOW ve MT3DMS paket programları ile, optimizasyon işlemleri ise diferansiyel gelişim algoritması ile gerçekleştirilmiştir. Geliştirilen S/O modelinin performansı, iki adet hipotetik akifer modeli üzerinde gerçek ve hatalı gözlem verileri kullanılarak test edilmiştir. Birinci modelde, kaynakların yerleri ve sayılarının bilindiği varsayılarak potansiyel kaynakların boşalım geçmişşleri elde edilmiştir. İkinci modelde ise kaynaklarla ilgili herhangi bir bilgi olmadığı varsayılarak potansiyel kaynakların yerleri, sayıları, aktif stres periyotları ve boşalım geçmişşleri birlikte belirlenmiştir. Geliştirilen modelde literatürde verilen sonuçlardan daha iyi çözümler elde edilmiştir.
Türkiye'de ambalaj atıklarının karakterizasyonu geri kazanımı ve bertarafı

Dünyamızın geleceğini tehdit eden çevre kirliliğinin önemli bir bileşeni de katı atıklardır. Teknolojik gelişmelere, artan nüfusa paralel olarak katı atık miktarı artmakta, tüketim alışkanlıklarının değişimine paralel olarak atık kompozisyonu da değişmektedir. Son kırk yıla kadar dünya genelinde oluşan her atık çöp olarak nitelendirilmiş ve doğaya terk edilmiştir. Ulusal gelişmelerin etkisi, düzenli depolamaya ve hammaddeye duyulan ihtiyaç, bertaraf yöntemlerini ve geri kazanım konusunu gündeme getirmiştir. Atık kompozisyonundaki değişim sonucunda katı atıklar içerisinde önemli bir yer tutan ambalaj atıklarının geri kazanımı büyük önem kazanmıştır. Ülkemizde ambalaj atıklarının yönetimine ilişkin çalışmalar ilk olarak 1991 yılında başlamış ve Avrupa Birliği uyum sürecinde 94 /62EC Ambalaj ve Ambalaj Atıkları Direktifi doğrultusunda ülke genelinde yaygınlaşmaya başlamıştır. Bu çalışmada, ülkemizde ve AB ülkelerinde ambalaj atıklarının yönetimi konusunda yapılan çalışmalar ortaya konulmuştur.
Effects of different ratios of treatment plant sludge on the stabilization of solid wastes at anaerobic landfill areas

Katı atık bertaraf metodlarından biri de düzenli depolama alanlarıdır. Düzenli depolama alanları, biyogaz ve toksik çöp sızıntı suyu üretmesinin yanında, bu alanların uzun sürelerde rehabilite edilmesine neden olan birçok problem yaratmaktadır. Aerobik katı atık depolama alanları yeni bir atık bertaraf yöntemidir. Aerobik katı atık depolama alanlarında sağlanan uygun miktardaki hava akışı çöp sızıntı suyu devri organik maddelerin parçalanmasını artırmaktadır. Bu çalışmada deney reaktörleri farklı türlerde ve oranlarda karıştırılmış atıksu çamuru ile katı atıkların hem anaerobik hem de aerobik stabilizasyonu belirlenmeye çalışılmıştır. Ayrıca deneyin 55. gününden sonra, reaktörlere maya eklenerek, aerobik ve anaerobik parçalanma hızlandırılmaya çalışılmıştır. Bu çalışma sonunda, farklı türlerde ve oranlarda atıksu çamuru ile evsel içerikli çöplerle bertarafı etkin bir katı atık stabilizasyon tekniği olduğu belirlenmiştir. Analizlerin sonunda, 1:4 oranına sahip çamurun aerobik ve anaerobik reaktörlerde en fazla katı atık stabilizasyonu verimi sağlayan çamur oranı olduğu saptanmıştır. Ayrıca, maya eklemenin de biyolojik parçalanmayı artıran etkin bir teknik olduğu saptanmıştır. Reaktör tipleri arasında ise aerobik reaktörlerin anaerobik reaktörlerden verim olarak üstün olduğu gözlenmiştir.
Tekstil endüstrisi atıksuyunun peroksimonosülfat oksidasyon prosesi ile arıtımı

Tez çalışmasında tekstil endüstrisi atıksuyunun peroksimonosülfat oksidasyonu ile arıtımı araştırılmıştır. Deneysel çalışmalar tekstil endüstrisi biyolojik arıtım çıkışından alınan atıksu numunesi ile gerçekleştirilmiştir. Deneylerde Renk, kimyasal oksijen ihtiyacı ve toplam organik karbon parametrelerin değişimi izlenmiştir. PMS aktivasyonu için Fe2+, UVC, Karbon ve elektrokimyasal yöntemler uygulanarak uygun pH, süre, akım şiddeti, Fe2+, PMS ve karbon dozu etkileri inelenmiştir. PMS/Fe2+ denemesinde pH: 7, süre 30 dk, Fe2+ dozu 4 mM ve PMS dozu 10 mM optimum şartlar olarak belirlenmiştir ve Renk, KOİ, TOK giderim verimleri sırasıyla %97,63, %36, 67 ve %26, 46 olarak bulunmuştur. UVC ışığı altında yapılan denemelerde optimum pH: 3, süre 120 dk, PMS: 10 mM, Fe2+: 2 mM olarak belirlenmiştir ve Renk, KOİ ve TOK giderim verimleri sırasıyla %97,07, %72,89, %47, 41 olarak bulunmuştur. Karbon denemelerinde de optimum pH: 7, süre 10 dk, Fe2+: 2 mM, PMS: 5 mM ve karbon dozu ise 2 g/L olarak belirlenmiştir. Renk, KOİ ve TOK verimleri sırasıyla %100, %92,7, %88, 1 olarak bulunmuştur. Elektrokimyasal çalışmalarında ise uygun Fe2+: 2 mM, PMS: 5 mM, pH: 3, I: 0.35 A ve t: 60 dk olarak belirlenmiştir ve Renk, KOİ, TOK giderim verimleri sırasıyla %94,19, %92,16, %50, 17 olarak bulunmuştur. Farklı aktivasyon yöntemleri değerlendirildiğinde; en iyi verim PMS/Fe2+/Karbon ile yapılan denemelerde elde edilmiştir.
Treatment of saline wastewater in an upflow anaerobic packed bed reactor

Bu çalışmada, geri döngülü ve kesikli olarak işletilen yukarı akışlı dolgulu kolon anaerobik reaktörün tuz içeren sentetik atıksulardan KOİ giderim performansı incelenmiştir. Anaerobik reaktör değişik başlangıç KOİ derişimilerinde, tuz derişiminde ve çıkış geri döngü hızlarında işletilmiştir. Sistemde tuz tolare edebilen anaerobik bakteri türü olan Haloanerobacter lacusrosai mikroorganizma kültürü kullanılmıştır. Çalışmanın ilk basamağında anaerobik reaktör, 1883- 9570 mg/L arasında değişen 7 farklı giriş KOİ konsantrasyonlarında ve %2 tuz derişiminde, 500 ml/saat geri döngü hızı ile işletilmiştir. Elde edilen sonuçlar başlangıç KOİ derişiminin, KOİ giderim performansını önemli ölçüde etkilediğini göstermiştir. Giriş KOİ derişiminin KOİo= 1883 mg/L'den KOİo= 9570 mg/L'ye yükseltilmesi ile KOİ giderim verimi yaklaşık 87% 'den %49' a düşmüştür. Tuz derişiminin etkisini incelemek amacıyla sentetik atıksu içindeki tuz derişimi %2 ile %10 arasında değiştirilmiş, KOİo= 5000 200 mg/L'de, geri döngü hızı da 500 ml/saat'te sabit tutulmuştur. = %3-% 6 iken, KOİ giderim verimi %50 ile %60 değerinde değişmiş, tuz konsantrasyonun %10'a yükseltilmesi İle giderim verimi %9'a düşmüştür. Yüksek tuz derişimininde verimin düşmesinin temel sebebi plazmolize bağlı olarak organizmaların aktivitelerini yitirmesi olarak açıklanabilir. Çıkış geri döngü hızının KOİ giderimi üzerine etkisi çalışmalarında ise tuz derişimi %3'de ve KOİ derişimi 5000 200 mg/L'de sabit tutulurken, geri döngü debisi Qr=500 ml/saat ile 4000 ml/saat arasında değiştirilmiştir. Geri döngü debisinin arttırılması system performansını olumlu etkileyerek çıkış KOİ derişiminin azalmasını sağlamıştır. Qr=4000 ml/saat geri döngü debisisnde %92 giderim verimi ile 321 mg/L çıkış KOİ derişimi elde edilmiştir. vıÖzet olarak, deneysel sonuçlar tuz tolare edebilen Haloanerobacter lacusrosai kullanılarak tuz içeren atıksulardan anaerobik şartlarda daha etkin KOİ gideriminin sağlanabileceğini göstermiştir.
Ranitidin ve Naproksen'in koagülasyon ile giderim özelliklerinin incelenmesi

Bu çalışmada mide ilacı grubundan Ranitidin ve ağrı kesici gurubundan Naproksenin demir çamuru, alüm ve FeCl 3 tarafından koagülasyonla giderim özellikleri incelenmiştir. Her iki ilacın da uygulanan koagülanta bağlı olarak farklı giderim sonuçları olduğu görülmüştür. Demir çamuru kullanarak yapılan koagülasyonda verim her iki ilaç içinde %0-72 arasında değişmektedir. Alüm kullanılarak yapılan koagülasyonda elde edilen verim sadece Ranitidin için %0-8 arasındadır. Naproksen için ise uygulanan tüm koagülantlarda herhangi bir giderim sağlanamamıştır. FeCl 3 kullanılarak yapılan koagülasyonda ise giderim verimin Naproksen için %0-24 arasında Ranitidin için %0-15 arasında değiştiği gözlenmiştir.
Tekstil endüstrisi atıksularının yeniden kullanımının taguchi deneysel tasarım metodu ile optimizasyonu

Bu tez çalışmasında bir tekstil fabrikasına ait biyolojik atıksu arıtma tesisinin çıkış suyunun membran proseslerle arıtılarak geri kazanımı ve yeniden kullanımı amaçlanmıştır. Bu amaçla yürütülen deneylerin planlamasında Taguchi deneysel tasarım metodu kullanılmıştır. Tez kapsamında, bir tekstil fabrikasının biyolojik atıksu arıtma tesisinin çıkış suyu membran prosesler ile arıtılmıştır. Kumaş boyama veya terbiye proseslerinde kullanılan su ile aynı özellikte olan proses suyu eldesi hedeflenmiştir. Taguchi deneysel tasarım metodu kullanılarak farklı membranlar için uygun filtrasyon koşulları belirlenmiştir. 4 faktörlü ve 3 seviyeli (L9) deneysel tasarımı ile nanofiltrasyon membran tipi, transmembran basıncı, VRF ve çapraz akış hızı için uygun deney şartları belirlenmiştir. En iyi giderim verimlerinin (KOİ, iletkenlik, toplam sertlik, RES 436, RES 525, RES620) sağlandığı deneylere ait sonuçların istatistiksel analizinde ANOVA yöntemi kullanılmıştır. Elde edilen sonuçlar göz önüne alınarak uygun membran ve filtrasyon koşulları: membran türü=Desal 5DL, çapraz akış hızı= 2 L/dak, VRF=1, 5 ve transmembran basıncı P=16 bar olarak belirlenmiştir. Tekstil atıksuyu biyolojik arıtma tesisi çıkış suyunun belirlenen bu koşullarda ileri arıtılması ile elde edilen kompozit süzüntünün tekstil endüstrisinde genel kullanım, boyama ve terbiye işlemlerinde yeniden kullanım kriterlerini sağladığı ortaya konmuştur.