turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
1980 sonrası Türk resim sanatında matematiksel imgeler

Milattan öncesine kadar uzanan Türk sanatının Anadolu'daki ilk örnekleri, geometrik formlar ve matematiksel ögeler olarak varlığını göstermiştir. Bu sanat eserleri arasında duvar resimleri, mimari yapılar, heykeller, işlemeler, el dokumaları ve minyatür resimler vardır. Minyatür sanatı, yurda yabancı ressamların gelmesi ve Türk ressamların yurt dışına eğitime gitmesiyle yaşanan etkileşimler sonucu, Batılılaşma sürecine girmiştir. Batılılaşma aynı zamanda, Avrupa'da yaşanan Sanayi İnkılabının bilimsel ve teknolojik gelişmelerinin hızına yetişemeyen Osmanlı Devleti'nin zayıflayan gücünü toparlamak için hedef edindiği bir yöntemdir. Osmanlı döneminde geride kalan bilim ve teknoloji, Türkiye Cumhuriyeti'nin varlık bulmasıyla ilerleme sürecine girmiştir. Bu ilerleme sürecinde hem bilim ve teknolojide hem de sanatta Avrupa ile etkileşimler yaşanmıştır. Avrupa'da 15. yüzyılda 'Yeniden Doğuş' olarak ta tanımlanan Rönesans ile Plastik Sanatlarda değişim süreci başlamıştır. Rönesans'la birlikte Batı resminde perspektif, derinlik, oran orantı ve gölgelendirmeler daha çok önem kazanmıştır. Bu bağlamda çalışmalar yapan Leonardo Da Vinci, Raffaello gibi sanatçılar resme matematiğin kullanımıyla ilgili önemli oranda katkılarda bulunmuşlardır. Matematiksel imgeler, geometrik formlar daha çok soyut sanat alanı içerisinde yer alırlar. Bu bağlamda ortaya çıkan akımlara ise; Kübizm, Yeni-Plastisizm, Süprematizm ve Minimalizm örnekleri verilebilir. Türk resminde ise, 1950'lerde büyük bir kırılma yaşanmış ve soyut sanata geçiş dönemi başlamıştır. Soyut sanata geçişle başlayan bu süreçte, sanatçıların resimlerinde kendi duygularını ön planda tutmasıyla farklı ifade biçimlerinin, geometrik biçimlerin, matematiksel imgelerin daha çok resmin yüzeyinde yer bulduğu görülür. 1980'li yıllara gelindiğinde ise siyasi olaylar sebebiyle toplumun, kültürün ve sosyolojik ortamın etkilendiği kadar sanat ortamı ve sanatçıların görüşleri de etkilenmiş ve değişmiştir. Bu bağlamda Türk sanatçıları da Minimalizm, Yeni Dışavurumculuk gibi akımlar çerçevesinde yeni eğilimler göstermişlerdir. Bir toplumun kültürünü oluşturan en önemli iki etken sanat ve bilimdir. Bilim ve sanat arasındaki ilişki incelenirken, ikisinin de yaratıcısı olan insanı incelemek gerekir. Her ikisi de insanın kendini ve hayatı anlamlandırma çabasıyla ortaya çıkmışlardır. İnsanın geliştirdiği teknolojinin nasıl bir sanat ürünü halini aldığı önemli bir unsurdur. Bu bağlamda sanat ve bilimsel gelişmeler birbiriyle bağlantılıdır. Matematik bilimi, resim sanatının her aşamasında kendine yer edinmiştir. Simetri, perspektif, oran-orantı gibi matematik temelli kavramlar resim sanatının oluşumunda önemli bir yere sahiptir. Resim sanatında matematik ve sanatın iç içe olduğunu resmin yüzeyine yansıyan geometrik formlar ve matematiksel imgelerle de görmek mümkündür. Bu çalışma, Türk resim sanatında 1980'den sonraki süreci ele alan, sanatçıların resimleri üzerinden yüzeydeki matematiksel imgeleri irdeleyen bir araştırmadır.
Çağdaş Türk resim sanatında kadın sanatçılar ve figüratif eğilimler

Bu çalışma Çağdaş Türk resim sanatı kadın sanatçıları figüratif eğilimlerinin toplumsal yapı içerisinde nasıl şekillendiğinin analizidir. Kadın sanatçılar Batılılaşmanın devlet programı haline geldiği dönemde, figür ve portrelerde mücadeleci duruşlarının yansımaları görülür. Bu mücadeleci duruşun, Çağdaş Türk resim sanatında kadın sanatçıların eserlerinde sürdüğü gözlemlenmektedir. Osmanlı devletinin yapısından başlayarak yaşanan ekonomik ve sosyal problemleri, devleti değişim sürecine iten nedenleri ve atılan adımların kadınları ne derece kapsadığını irdelemektedir. Çalışmanın birinci bölümünde eğitim anlamında atılan adımlar, İslam inancının güzel sanatlar eğitimi içerisinde figüratif resme etkisi ele alınmıştır. Türk resminin toplumsal yapı içinde, sanat kurumlarının açılmasıyla aldığı şekli ifade etmektedir. Türkiye'de sanat eğitimi veren kurumlarının batılı akademik eğitim modelinin yansıması olarak figür çalışmaları gerçekleştirebilmelerinin önü açıldığı görülmektedir. Batılılaşma sürecinde yapılan reformlar ve sanat eğitimi, toplumun tüm kesimini kapsayamamış belirli çevrelerde sınırlı kalmıştır. Böyle bir süreç içerisinde kadınların akademide yer almasının yanında figüratif eserler ortaya koyması önemli bir gelişmedir. İkinci bölümde Cumhuriyet döneminde oluşan sanatçı grupları incelenmiş, Türk resminin ifade dilini şekillendirmesi ve özgün bir dilin oluşma süreci ele alınmıştır. Kadınların eğitim sürecine erkeklerle eşit biçimde katılmaya başlaması, devlet politikasıyla yurtdışında eğitim alma fırsatı bulması ve batının etkisinde olduğu sanat akımlarını yurda getirerek Türk resim sanatına yansımasını ifade etmektedir. Çalışmanın üçüncü bölümünde belirlenen kadın sanatçıların aile yapıları ve eğitim süreci incelenmiştir. Yapılan inceleme göstermiştir ki; Batılı eğitim anlayışında çoğunlukla azınlık ailelerinin kızları çalışmalarını sürdürmüştür. Eğitim sürecinde oluşan modern Türk kadını modelinin çalışmalara figüratif anlamdaki yansımaları ifade edilmiştir. Çalışmanın son bölümünde 1950 yılından sonra devlet yapısındaki değişimlere ve kadın olgusuna değinilmiştir. Kadın sanatçılar toplumsal koşullar sebebiyle farklı bir eğitim temelinde yetişmiş, akademide erkeklerden çok daha geç bir dönemde yer almıştır. Batılılaşma sürecine tanıklık eden kadın ressamlar çeşitli eğitim kurumlarında öğretmenlik yapmıştır. Kadın ressamların sergiler, yayınlar ve uluslararası platformlarda yer alması ile, kadına bakış açısı değişmeye başladığı görülmüştür. Çağdaş Türk resim sanatında belirlenen kadın sanatçıların figüratif ifade biçiminin izlenimleri aktarılmıştır. Bu tez çalışmasında kadın sanatçıların cumhuriyet dönemine kadar olan süreçte figüre yaklaşımı tamamen etüt anlamında olsa da duygu anlamında her zaman izleyiciyi etkilediği görülmüştür. Çağdaş Türk resim sanatında ise Figüratif eğilimli kadın sanatçıların eserleri biçimsel araştırmanın ötesinde özgün yorumuyla benliğini kazandığı kanaatine varılmıştır.
20. yüzyıldan günümüze batı figür resminde kaygı

20. Yüzyıldan Günümüze Batı Figür Resminde Kaygı adlı bu çalışmada, sosyolojik ve psikolojik disiplinler çerçevesinde kaygı kavramı ele alınmış olup batı resim sanatındaki yansımaları, dramatik ve trajik ressam hayatları üzerinden incelenmiştir. Özellikle savaşı yaşamış ve modern dönemin tüm sancı ve karmaşasına tanıklık etmiş olan sanatçıların ürettikleri figüratif eserlerde kaygıyı ele alış şekilleri araştırılmıştır. Kaygının insana bağışlanmış bir önsezi olduğu vurgulanmıştır. Çalışma üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde kaygı kavramı psikolojik ve felsefe ışığında incelenmiştir, ikinci bölümde Dünya Savaşları'nın yaşandığı dönemlerden başlayarak, 1968 Ayaklanmalarını da kapsayan tüm modern dönemlerde ressamların kaygı kavramına yaklaşımları varoluşçuluk felsefesi ışığında titizlikle araştırılmıştır. Bu araştırmada yer alan eserler 1900 ile 2000 yılı arasında sınırlandırılmıştır. Araştırma, batı resim sanat akımları ele alınarak, akademik bir tavır içinde ve bilimsel yöntemlere dayanılarak yapılmıştır. Çalışmada 1900 öncesi yapılmış bazı eserlere sanatçısının otobiyografisini desteklemek amaçlı yer verilmiştir. Üçüncü bölümde ise araştırmacının eserlerinde 'Kaygı' ifade şekilleri ve kişisel kaygı nedenleri, resim tarihinde iz bırakan sanatçı tavırlarıyla karşılaştırılmıştır. Bu çalışmada kaygı, sanatçı duyarlılığı ile ilişkilendirilmiştir. Sanatçı sezgisi ve duygu yoğunluğunun, bir varlık meselesi olduğu kaygı ile açıklanmıştır. Savaşların yaratmış olduğu gelecek kaygısı ve yaşanan dehşet anları, savaşa gönüllü veya zorunlu gitmek durumunda kalan sanatçılar üzerinden incelenmiştir. Savaşların, yaşandığı dönemlere tanıklık eden hatta savaşı birebir yaşayan insanların ruhlarında bilhassa sanatçıların ruhlarında derin etkiler bıraktığı ve ruh sağlığını olumsuz etkilediği vurgulanmıştır. Sanatçı zihninde kaotik ortamlarda oluşan imgelerin, sanatçı eserlerinde varlık göstermesi figür resim sanatında kaygının görüntüsü olarak açıklanmıştır. Batı resim sanatında kaygı daha çok Ekspresif figür resimlerinde görülmüştür. Kaygıyla baş etme yöntemleri ve kültür sanat ilişkisi arasında bir bağ kurulmuştur.
Teknoloji ve çağdaş heykel

11 YÜKSEK T İSANS TEZ ftZTT TEKNOLOJİ VE ÇAĞDAŞ HEYKEL Murat YONCACI Heykel Anasanat Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ocak 2003 Danışman: Prof. Aytaç KATI Sanat, başlangıcından günümüze kadar, sürekli ait olduğu çağın gerçekleriyle iç içe olmuş ve bu gerçekleri yansıtmıştır. 20. yüzyıl değişimler ve gelişimler çağıdır. Gerek teknik ve bilimsel yönden, gerekse toplumsal yaşam biçimi yönünden yeni gerçeklerin çok hızlı bir şekilde keşfedildiği ve birbirleriyle çatıştığı bir çağda, teknolojinin günlük yaşama girmesiyle toplumda meydana gelen değişimler, teknoloji sanat ilişkileri içerisinde irdelenmiştir. Dünya savaşlarından sonra değişen değerlerle birlikte, sanatın ne olabileceği sorusuna yanıt aranarak sonuca ulaşılmaya çalışılmıştır. Amaç olarak yaratıcı düşüncenin teknoloji-toplum bağlamında kendini ortaya koyduğu mesafe algılanarak, çağdaş heykele yansımaları araştırılmıştır. Bazı sanatçılar teknolojik gelişmelere destek verirken, bazıları da teknolojiyle oluşan olumsuz gelişmelere tepkilerini göstermişlerdir. Değişen toplumsal değer yargılarının yanı sıra, değişikliğini sürdüren birçok unsur gibi sanatında, belli bir etkileşimin içinde sürdürdüğü değişimini bugüne taşımıştır. Gerek malzeme, gerekse estetik kaygılar açısından sanat; teknolojinin sonuçlarından payını alarak yoluna devam etmiştir. Bugün, özellikle heykel alanındaki geleneksel form arayışları, yerini sınırsız yaratma alam içindeki teknolojik uygulamalara bırakmıştır. m Sonuç olarak hızla gelişen dünyamızda teknolojiyle birlikte çağdaş heykel, geleneksel değer ölçülerini ortadan kaldırarak, diğer sanatlarla olan belirgin ayrılığını ortadan kaldırmıştır.
1945 sonrası toplumsal olayların etkisindeki sanat ortamı ve seramik sanatı

Bu çalışmanın ilk bölümünde, 1945 sonrası toplumsal olayların etkisiyle değişen sanat ortamında kendini gösteren eğilimler, dönemsel olarak, önemli sanatçılarıyla incelenmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde çağdaş seramik sanatının dünyadaki yenilenme ve değişim süreci ele alınmış, sanatsal seramiğin doğuşu ve 20. yy'ın ikinci yarısındaki sanat ortamından etkilenen seramik sanatının, o dönemden günümüze kadar olan süreci anlatılmıştır. Üçüncü bölümde 1950 sonrası Türkiye'de endüstrileşme süreciyle ve batı kaynaklı etkilerle sanatın gelişiminden, siyasal ortamın iniş çıkışlarından, burjuvaziye karşı gelişen devrimci sanattan günümüze kadar olan döneme değinilerek, bu sanat ortamındaki Çağdaş Türk Seramik Sanatının gelişimi anlatılmış ve günümüzde de önemli eserler veren sanatçılarıyla örneklendirilmiştir. Çalışmanın dördüncü bölümünde günümüzde toplumsal olayların seramik sanatına yansımalarına örnek olabilecek uygulamalara yer verilmiştir. Bu tez çalışması için yapılan uygulamalar, toplumsal durumun biçimsel yansımaları olarak, öznel bir üslup ve plastik bir anlatımla, seramik malzemeyle gerçekleştirilmiştir. Bu çalışmanın amacı, toplumsal değişim sürecinde önemli bir yere sahip olan sanatçının, toplumsal olaylara bakışı ve yorumlayışıyla, bu tarihsel değişim sürecinin seramik sanatındaki yansımalarını incelemektir.
Sanatta cinsiyet ve kimlik tartışmasında akışkanlık arayışı

Yüksek Lisans Tez Çalışma raporu olarak hazırlanan bu araştırma kapsamında, bedenin cinsiyet ile ayrıma uğraması ve daha sonra cinsiyet kavramının yerinden edilerek kimliksizleşme sürecine geçişi ele alınmaktadır. Konu üzerinden sanat üretimleri ve pratikleri beden tanımı özelinde yaklaşımlar incelenmektedir. Görsel sanatlar alanında bedene atfedilen cinsiyet tanımını irdelemekte ve gelişen feminist kuram doğrultusunda feminist sanat ve LGBTİ+ kültürü ve bununla bağlantılı olan queer kuram ve queer sanat bu bağlamda incelenmektedir. Bölünmeye uğrayan cinsel kimlik ve cinsel yönelimi ele alan sanat pratikleri yorumlanmaktadır. Araştırmalar dahilinde bedene atanmış kimliğin kişilere ve kişilerin bireysel haklarına ne ölçüde yarar ve zarar verdiği üzerinden tartışmayı açarken, kapsamına almış olduğu 19. yüzyıl Avrupa sanatında bedenin idealize edilişi ve erotik üretimler üzerinden kadın bedeninin 'eril yüksek sanat' tarafından yorumlanması tartışılacaktır. Ardından 1970 sonrasında gerçekleşen feminist sanat hareketi ile beraber çağdaş üretimler ışığında bedenin idealize edilişine odaklanmaktadır. Queer sanat ile yıkılan cinsiyet algısının yerine 'akışkan' beden ve üretimler üzerine okuma ve yorumlama, kişisel sanat pratiğiyle ilişkilendirilmektedir. Kişisel üretimlerle desteklenen çalışma raporunda bedenin maddeselliği tartışma konusuna alınırken, yeni bir dünya düzeni üzerinden kimlik ve cinsiyet sorununu tartışmayı hedeflemektedir.
Soyut dışavurumculuk ve Jackson Pollock'un resim anlayışının yeri

İkinci Dünya Savaşı'ndan önce başlayıp tüm Avrupa'yı etkisi altına alanfaşizmin baskıları sanat alanında etkili olmuş ve savaş sonunda süper güç olan ABDartık sanatın merkezi konumuna gelmiştir. Savaşın insanlar üzerinde yarattığı psikolojikyıkım, soyut dışavurumculuğun oluşmasında ve gelişmesinde çok önemli bir etken olmuştur. Modernist bir tavır olan soyut dışavurumcuğu ifade ederken, modern sanatı oluşturan önemli akımlara değinmek kaçınılmazdır. Fovizmle başlayan bu süreç, bir anlamda dışavurumcu ifadenin başlangıcı olarak ifade edilmektedir. Daha sonra ortaya çıkan Kübizm, Fütürizm, Dada, Sürrealizm gibi akımlarında, en nihayetinda soyutdışavurumculuğu besleyen 'izm'ler olarak ele alınabilir. Soyut Dışavurumculuk akımı içinde ele aldığımız Jackson Pollock, modern sanatın tüm ekspresyonist biçimlerini kendince sentezleyip kendi sanat dilini ortaya koymuştur. Çalışmalarında, özellikle çok etkilendiği Amerikan yerlilerinin ilkel sanat anlayışının izleri açık bir biçimde görülen Pollock, fırça ve boya karıştırma gibi geleneksel yöntemleri bir tarafa bırakarak damlatma-akıtma tekniği olarak tanımlananyöntemi uygulamıştır. Böylece resmin içerisine hareket ve süreci dahil ederek, daha sonra ortaya çıkacak olan performans sanatı, arazi sanatı, süreç sanatı gibi akımların da öncüsü olmuştur.
Günümüz Türk baskı resim sanatındaki gelişmelerin sanatsal anlatıma etkileri

Bir düşünceyi bir duyguyu söz ve hareketle anlatma anlamını taşıyan ifade, sadece insana özgü bir özellik olan düşünme yetisinin bir gereği olarak belirmiştir. Düşündüklerini ifade etme arayışındaki insan, bu ihtiyacı karşılayabilmek için, hareket, ses, yazı, resim v. b. gibi iletişim araçlarını geliştirmiş ve kullanmıştır. Öyle ki, belirli bir konuşma dilinin hatta yazının olmadığı devirlerde insan, kendini ifade etmede resmi kullanmış ve sanatsal ifade denilen kavram oluşmaya başlamıştır. Sanatsal ifadenin ilk örnekleri olarak bilinen ve mağara duvarlarına uygulanan ilk resimlerse, elin duvara yaslanması ve etrafına boya püskürtülerek formunun duvara aktarılması şeklinde oluşturulmuş ve günümüzde şablon baskı olarak bilinen baskıresim tekniklerinin ilk örnekleri olarak kabul edilmiştir. Zamanla insan yaşamındaki değişim ve gelişmelere paralel olarak baskı teknikleri de geliştirilmiş, duvar yüzeyinden, kağıt sayfalarına, kilin pişirilmesiyle oluşturulan mühürlerden, ağaç kalıpların oyulmasına, ağaçtan metale, metalden taşa, ipeğe v. b. pek çok çalışma alanı bulmuştur. Baskı resmin zamanla çeşitlenen bu zengin çalışma alanına bir de geliştirilen fotoğrafik yöntemler, bilgisayar teknolojisi ve fotokopi makinası, yazıcı v. b. gibi yeni baskı teknolojilerinindahil olmasıyla, alan daha da genişlemiş ve sanatçıya uygulaması kaçınılmaz bir çalışma ortamı sunmuştur. Baskı resmin estetik değeri, çoğaltılabilir özelliği ve beraberinde getirdiği satın alma kolaylığı düşünüldüğünde, resim sanatına getireceği katkılar azımsanamayacak bir öneme sahiptir. Bunlara ek olarak tasarı ve kompozisyonda kullanılacak teknik imkan çeşitliliğinin, bir sanatçının olmazsa olmaz özelliği öznel üslubunu oluşturmada sunduğu zengin uygulama alanıyla, bu önem daha da iyi anlaşılmaktadır. Bu nedenle tezimizde baskıresim alanındaki gelişmelerin, günümüzde uygulanan güncel tekniklerde dahil olacak şekilde incelenmesiyle, bu gelişmelerin sanatçılarımızın sanatsal anlatım dillerine etkileri, görünür kılınmaya çalışılmıştır.
7-12 yaş grubu çocukların gıda ambalaj tasarımı tercihleri

Ambalaj geçmişşten günümüze insanoğlunun yaşamla ilişkisini ortaya koyan, hayatta kalma bilincine bağlı olarak geliştirdiği içgüdüsel davranış biçiminin sonucu olarak da ortaya çıkan ve gelişme gösteren önemli bir aracıdır. Ambalaj tarihsel süreçte yeni teknik ve imkanlarla gelişme göstermiş, bu gelişim endüstriyel devrimlerle hız kazanmıştır. Böylece ambalaj endüstrinin ayrı bir kolu haline gelmiştir. Endüstriyel kazanımların yaşam biçimi üzerindeki etkisiyle beraber ortaya çıkan ürün ve tüketici kavramlarının içinde ambalajda yer almaktadır. Günümüzde malzeme, teknik ve tasarım olarak gelişimine hız kesmeden devam eden ambalajın kadın, erkek, genç, yaşlı vb. tüketici profillerine dayalı tasarımlara ve uygulamalara yer verdiğini görebiliriz. Bu bağlamda çocuklara yönelik ürünlerin ve ambalaj tasarımlarının da arttığını görüyoruz. Araştırma çocuklara yönelik tasarlanan ambalajların çocuklar üzerindeki etkilerini ortaya koyması hedeflenmiştir. Çocukların ürün tercihlerinde ambalaj tasarımlarının, grafik, illustrasyon ve renklerin ön planda olduğu saptanmıştır. Herhangi bir ürünü, ambalaj tasarımıyla çocuklar için cazip hale getirmek için özellikle illustrasyonun yanı sıra tipografinin de uyumlu olarak kullanılması gerektiği sonucunu görmekteyiz. Araştırmada çocukları etkileyen en temel tasarım unsurunun illüstrasyonlar olduğunu da görmekteyiz.
Çağdaş Türk resim sanatında farklı doku etkileri üzerine bir araştırma

Bu tez çalışmasında dokunun tanımı yapılmış olup, doğadaki doku tanımlarına görsel örnekler verilerek desteklenmiştir. Yapılan tanımlar sonucunda, doğadaki dokuların resim sanatındaki önemine değinilmiş, sanatçılar için vazgeçilmez bir unsur olan dokunun resim sanatına yansımasından bahsedilmiştir. İlk çağlardan bu yana, resim sanatının her zaman içinde olan doku unsurunun, Batı resim sanatındaki genel tarihsel sürecine değinilmiş, ilk çağlardan günümüze doku kullanımının zaman içinde nasıl geliştiği incelenmiş ve görsellerle desteklenmiştir. Türk resim sanatının genel tarihsel süreci ise Cumhuriyet öncesi ve Cumhuriyet sonrası olarak ikiye ayrılarak değerlendirilmiştir. 1950 sonrası Türk resim sanatındaki dokuya yönelimin ve kullanımın nasıl olduğu incelenerek görsellerle desteklenmiştir. Plastik bir öğe olan doku unsuruna, eserlerinde yer veren çağdaş Türk resim sanatçıları derlenmiş, kendilerine yöneltilen sorulara verdikleri cevaplar ile dokuyu nasıl kullandıkları açıklanmıştır. Bu bağlamda dokunun Türk resim sanatındaki plastik ve düşünsel ifadesi ortaya konmuştur. Çağdaş Türk resim sanatında, teknolojinin gelişip kullanılması, popüler kültürün resme yansımalarıyla birlikte farklı dokusal tatların ortaya çıktığı, asamblaj, kolaj gibi farklı materyallerin ve tekniklerin resim sanatında kullanılmaya başlandığı ve sanatçıların alışagelmiş dokusal ifadeleri kırarak daha güçlü bir ifade ve dışavurumcu bir tavır sergilediği çalışmanın sonucunda görülmektedir.
Türkiye'de soyut resim sanatının ortaya çıkışı ve soyut ilgiler

Yirminci yüzyılın başlarında Avrupa'da ortaya çıkan Soyut Sanat, bilinçaltı dünyamızın bir eylemidir. Bu çalışmada, Soyut Sanatın Türkiye'de ortaya çıkışı ve durumu anlatılmıştır. Amacım bu konuda plastik bir biçim ve düşünce geliştirmektir. Bu çalışma, fotoğraflı açıklamarıyla birlikte altı yağlıboya tabloyu içermektedir.
Doğu kültüründe zaman algısının mekan biçimlenişine etkisi

Mimarinin ana konusu olan mekan, fiziksel düzleme eklenen zaman ve insan faktörleriyle oluşan çok katmanlı bir bütünlüktür. Bu bütünlükte mekan, zaman ile donuk bir imaj olmaktan çıkarak, bir süreç ve akış halinde varlık kabiliyeti kazanmaktadır. Varoluşunu, içinde deneyimleyen insana kendini sunarak kazanan mekan, özne ile karşılıklı bir etkileşim halindedir. Bu etkileşim, zaman faktörüyle sağlanmaktadır. Böylece, zaman ve mekanın birbirinden bağımsız veya ayrı ayrı düşünülemeyeceği, insanların mekanda aslında zamanı deneyimlediği anlaşılmaktadır. Bu anlayış matematik veya geometrik kesin hesaplar yerine, fenomenoloji ile elde edilmektedir. Genel bir kavram olan zamanı anlamak için onu meydana getiren 'an' kavramının toplumlardaki karşılığını bulmak gerekmektedir. Moderniteye göre an, atomik saatlerle mümkün olan en küçük, sınırlandırılmış zaman birimi olarak algılanmaktadır. Klasik doğu düşüncesinde ise daha küçük zamansal bir birimi olmadığı için, ters çevrilinceye kadar bir sürecin izlenebildiği bir kum saatine benzetilebilir. Burada, kum taneleri hiçbir zaman tek başına kum saatinin boğazından geçmedikleri için bir zamansallık ve akışkanlık süreci doğmaktadır. Bu sebeple bir kum tanesi tek başına bir zaman birimi olarak gösterilememektedir. Klasik doğu kültüründe bir süreç olarak bu zamansallığın mekandaki temsiliyeti mimaride 'ara mekanlar' üzerinden değerlendirilmiş; bu mekanların deneyimi ise 'şiirsel imgelem' yoluyla yapılmıştır. Bu amaçla üç boyutlu olarak algılanan ve çeşitli sınırlamalarla tanımlanmaya çalışılan evren farklı bir bakışla yorumlanıp, yüzyıllardır klasik fizikten doğan Kartezyen inanış aşılarak, kesin yargılardan kurtulma şansı doğacaktır.
Görsel sanatlarda doğa ve arı figürü

İnsan yaşamı, ilk çağlardan bugüne kadar, doğa ile beraber dönüşmüş ve ilerlemiştir. Doğanın bir parçası olan insan ilk önce, doğadan korkmuş ve özenmiş, sonra ona karşı mücadele vermeye çabalamıştır. İnsan, kimi zaman doğaya tapar olmuştur, kimi zamansa ona benzemeye çalışmıştır. Doğa her daim insan için, kuşatıcı bir mekan rolünü üstlenmiştir. Doğadaki renkler, biçimler ve formlar ya da canlıların yaşayış biçimleri, sanatçı için esin kaynağı oluşturmuştur. Özellikle sanayi devrimi sonrasında, insan ve doğa arasındaki ilişki kopukluklar gösterse de, doğa sanatçı için geri dönülmesi gereken bir kaynak olarak görülmüştür. Günümüzde ise doğa, insan için öncesinden daha mühim hale gelmiştir. Çünkü el değmemiş bakir olan doğanın kendi dönüşümünün içine, insanın dönüştürdüğü ve kendine alan açtığı ve bir bakıma tükettiği, ikinci doğa kavramı da eklenmiştir. Tükenmeye yüz tutmuş doğanın en önemli imgelerinden biri ise arıdır. Koloni düzenleriyle, dengenin ve uyumun sembolü olan arılar, anaerkil toplum yapılarıyla berekete ve mucizeye işaret ederler. İnsan mimarisi ile yaşam şekilleri ve arı toplumu arasındaki benzerlikler birbirine kolaylıkla uyarlanabilirler. Bu yapılarıyla arılar ve arıların ürettiği malzemeler, birçok öncü sanatçıya da esin kaynağı olmuştur. Arı kovanındaki karmaşık görünen yaşam, insanın yaşayış biçimine uyarlandığında, ideal bir dünyaya işaret eder.