turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Sentetik organik bileşiklerin aktif çamur sistemine etkileri

Bu çalışmada, son zamanlarda üretimleri ve kullanımları yaygın olan sentetik organik bileşiklerin aklime olmayan aktif çamur kültürünün biyojenik substrat tüketim kinetiği üzerindeki etkileri incelenmiştir. SOB olarak EPA'nın öncelikli kirleticiler listesinde yer alan ve birçok endüstrinin atıksuyunda bulunabilen SOB'lerden 2 -klorofenol (2-CP) ve 2 ,4-diklorofenol (2,4-DCP), 1 ,2,4- triklorobenzen (1,2,4-TCB) ve asenaften seçilmiştir. Toksisite ve inhibisyon etkisi belirlenmek üzere respirometrik yöntemler kullanılmıştır. Çalışmada toksisiteyi azaltmak amacı ile aktif çamur sistemlerinin işletim parametrelerinde uygulanabilecek değişimler ve SOB'lerin fiziksel ve kimyasal özelliklerine göre toksisite etkileri belirlenmiştir. Bu amaçla, çalışmanın ilk aşamasında çamur yaşları 5 ve 8 gün olan ve anlık olarak doldurulan iki adet laboratuar ölçekli ardışık kesikli reaktör kurulmuştur. İkinci aşamada ise 8 günlük çamur yaşına ve 30, 60 ve 90 dakikalık doldurma süresine sahip üç adet AKR'nin toksisiteye olan tepkisi belirlenmiştir. Çamur yaşı 5 ve 8 gün olan ve anlık olarak doldurulan reaktörlerde EC50 değerleri sırası ile fenol için, 362 ve 454, 2-CP için 141 mg/L ve 163 mg/L, 2 ,4-DCP için 40 mg/L ve 91 mg/L, 1 ,2,4-TCB için 19 mg/L ve 28 mg/L, Asenaften için 2.58 mg/L ve 3.09 mg/L olarak bulunmuştur. Çamur yaşı 8 gün olan ve doldurma süreleri 30, 60 ve 90 dakika olan reaktörlerde ise EC50 değerleri sırası ile fenol için 498 mg/L 641 mg/L, 468 mg/L, 2-CP için 178 mg/L, 199 mg/L, 174 mg/L, 2 ,4-DCP için 101 mg/L, 125 mg/L, 97 mg/L ve 1 ,2,4-TCB için 28.5 mg/L, 28.71 mg/L, 28.43 mg/L olarak bulunmuştur. Çalışmanın sonuçları, test bileşiklerinin 5 günlük çamur yaşına sahip AKR'de 8 günlük çamur yaşına sahip AKR'ye göre daha fazla toksisiteye neden olduğunu göstermiştir. Doldurma sürelerine göre AKR'ler karşılaştırılırsa 60 dakikaya kadar olan doldurma sürelerinde AKR'lerin toksisiteye dayanıklılığın arttığını, 90 dakikalık doldurma süresinde ise toksisiteye dayanıklılığın 30 ve 60 dakikalık doldurma süresine sahip AKR'ye göre azaldığı görülmektedir. Bunun nedeni doldurma süresinin seçicili sitemdeki temas süresine karşılık gelmesi ve çok kısa ve çok uzun temas sürelerinde seçici etkisinin görülmemesidir. Bu nedenle AKR sistemlerinde doldurma süresinin toplam reaksiyon süresine olan optimum oranı 0.041 olarak belirlenmiştir. Bileşiklerin toksisitesi karşılaştırıldığında çözünürlüğü yüksek olan bileşiklerin daha az toksik etkiye, düşük olan bileşiklerin daha yüksek toksik etkiye sahip olduğu görülür. Klor sayısı arttıkça bileşiklerin toksik etkisi artmaktadır. Yine aromatik halka sayısı ne kadar fazlaysa toksik etki o kadar fazla olmaktadır.
Krom bileşikleri üretimi katı atığı; bileşenleri, ayırma yöntemleri ve kullanım alanlarının araştırılması

Kromun doğada bulunan en yaygın minerali kromittir. Kireçsiz teknoloji ile krom bileşikleri üretiminde, kromit ve sodyum karbonatın fırında kavrulması sonucunda tehlikesiz katı atık da ortaya çıkmaktadır. Bu tez çalışmasında kromitin kavrulması ile oluşan atığın özelikleri, bileşenlerine ayrılma şartları ve geri kazanım yolları incelenmiştir. Kromit minerali, krom bileşiklerinin üretim teknolojileri, krom bileşikleri üretimi katı atığı ile ilgili kaynak bilgilere dayalı olarak araştırmalar sürdürülmüştür. Atık ve kromit örneklerine kimyasal analizler, XRD, SEM/EDS, tane boyu dağılımı ve yüzey analizi yapılarak özelikleri saptanmıştır. Katı atık örneklerinden, su ve çeşitli çözeltiler kullanılarak, kromun özütlenmesi; fiziksel ayırma yöntemleri ile örneklerin krom derişiminin artırılması incelenmiştir. Atığın sodyum monokromat üretimi için yeniden kullanımı konusunda kavurma deneyleri yürütülmüştür. Farklı zamanlarda tesise gelen kromit mineralininkrom oksit (Cr2O3)derişiminin %43- 46 olduğu, bu kromitlerin kullanımı ile ortaya çıkan atık örneklerinde ise Cr2O 3 derişiminin %8-11'e düştüğü görülmüştür. Kromit hammaddesinde kromit, enstatit ve magnetit kristal fazlarının, atık örneklerinde ise kromit ve hematit fazlarınınbulunduğu; kavurma öncesi kromitin ortalama tane boyutu (d50) 14 m iken katı atıkta d50 51 m olduğu saptanmıştır. Su, sodyum karbonat, sodyum perkarbonat, sodyum dikromat çözeltileri ile atığın 100 C sıcaklıkta 90 dakika boyunca karıştırılması durumunda en fazla %2,7 oranında krom özütlenebildiği görülmüştür. Atık örneğindeki kromderişiminin artırılması için sallantılı masa, multigravite ayırıcı gibi ekipmanlarla denemeler yürütülmüş; atığın tamamının 0,5 mm altında olacak şekilde öğütüldükten sonra düşük manyetik alan şiddetinde manyetik ayırma yapılmasının krom derişiminiönemli ölçüde artırmadığı görülmüştür. Son olarak, atığın soda ve çeşitli katkılar ile birlikte kromit kullanılmadan kavrulması ile de sodyum monokromat elde edilebileceği görülmüştür. Sanayiye uygulama ve ekonomik incelemeler konusunda ileri çalışmaların yapılması gerektiği görülmüştür.
DNA barcoding of seven hermit crab species from Turkey with phylogeographic comparisons

Türlerin doğru, hızlı ve kesin bir şekilde tanımlanması, tür koruması ve biyolojik çeşitliliğin anlaşılması açısından çok büyük önem taşımaktadır. Fakat bazı sınırlamalar nedeniyle rutin tür tanımlaması yöntemleri ile tanımlama yapmak taksonomistler için her zaman kolay olmamaktadır. Taksonomistlere düşen yükün hafifletilmesi, tür tanımlama işlemlerinin hızlanması ve bu konuda kesinlik sağlanması için yeni yöntemlere gün geçtikçe daha fazla ihtiyaç duyulmaktadır. Bu tezde başlıca çalışılan metod olarak DNA barkodlama, tür tanımlanması ve tür içi ve türler arası genetik ilişkilerin belirlenmesinde hızlı ve güvenilir bir metottur. Bu çalışmada Türkiye sularında bulunan keşiş yengeci türlerinin barkodlaması ve bu yolla genetik çeşitliliğinin ve türler arası ile tür içi ilişkilerinin belirlenmesi hedeflenmektedir. DNA barkodlama yöntemi ile Türkiye sularında bulunan yedi farklı keşiş yengeci türünden 46 bireyin genetik çeşitliliği incelenmiş ve mümkün olduğunda genetik veri tabanları ile karşılaştırmalar yapılarak hem Türkiye suları dahilinde hem de dünya çapında karşılaştırılmalar yapılmıştır. İncelenen yedi farklı keşiş yengeci türünden üç tanesinin veri tabanları ile karşılaştırıldığında, kendi türüne özgü bir barkoda sahip olduğu, kalan türlerin ise başka türlerle kesişen veya paylaşılan barkodları olduğu gözlemlenmiştir. Bu türlerin dizileri kullanılarak globalfilocoğrafi karşılaştırılmalar da yapılmıştır.
Kayseri kenti içme suyu akiferlerinin iz element ve kirletici parametreleri açısından değerlendirilmesi.

Kayseri kenti 1,000, 000 civarındaki nüfusuyla, içme ve kullanma suyunun tamamını yeraltı suyundan karşılayan Türkiye'de bu konuda örnek bir şehirdir. Bu çalışmada Kayseri Büyükşehir Belediyesi Su ve Kanalizasyon İdaresi Genel Müdürlüğü'ne ait yeraltı suyu işletme kuyuları, 2008- 2011 yılları arasında bölgede tarafımızca yürütülmüş olan 107Y 170 nolu TUBİTAK projesi kapsamında araştırma amaçlı açılmış olan derin ve sığ kuyular ile bölgede bulunan şahıs kuyularında arazide yerinde yapılan ölçüm parametreleri, anyon-katyon ve iz element analiz sonuçları değerlendirilerek, bölgedeki sığ ve derin akifer sularının mevcut kalitesi, kirlilik düzeyleri ve kirletici kökenleri belirlenmeye çalışılmıştır. Anyon-katyonlar için 9 ay, iz element açısından da toplam 8 ay süreyle su örnekleri toplam 68 kuyudan alınarak değerlendirmeye tabi tutulmuş; arazide-yerinde yapılan ölçümler ise her ay bir kez olmak üzere 24 ay süreyle yapılmıştır. Sonuç olarak; Nitrat, klorür ve sülfat derişimleri sığ akiferde yüksek görülürken, amonyuma derin ve sığ akiferi temsil eden bazı kuyularda rastlanmıştır. Nitrit, florür ve fosfat değerleri TSE 266 sınır değerini aşmayıp, insan sağlığı için risk oluşturmamaktadır. Kayseri kenti içme suyu havzasında Kuyucak kuyuları, sanayi bölgesi başlangıcı hattı sınır sayılacak şekilde batı kesimde arsenik değeri açısından standart değer olan 10 ppb'nin üzerinde, mevcut durumda kent içme suyunun %95-97'sinin karşılanmakta olduğu bölgede ise 10 ppb sınırının altındadır. Bölgedeki birçok örnek noktasında civa değeri 1 g/L sınır değerinin üstündedir. Stronsiyum ve çinko ise kuyulara göre geniş aralıkta değişirken, mangan derişimleri belirli kuyularda TSE 266 sınır değerini aşmaktadır.
Characterization and reactivity of natural organic matter in drinking water sources

İçme suyu kaynaklarında bulunan doğal organic maddeleri temsilen kullanılan hümik asitlerin fotokatalitik osidasyon yöntemiyle giderimi 1996 yılından beri çeşitli araştırmalara konu olmaktadır. Çok çeşitli yapısı gereği, farklı kaynaklardan elde edilen hümik maddelerin fotokatalitik oksidasyon yöntemi ile giderim verimini aydınlatmaya yönelik çalışmalara önem verilmelidir. Hümik ? fotokatalitik sisteminin performansı UV-vis ve floresan spektroskopisinden elde edilen parametrelerin yanı sıra çözünmüş organic karbon gibi kimyasal parametrelerin değerlendirilmesi ile belirlenebilir. Fotokatalitik oksidasyonun verimliliği Langmuir Hinshelwood ve birinci dereceden reaksiyon kinetic modelleri üzerinden değerlendirilmiştir. Sonuçlar daha önce yapılan çalışmalarda kullanılan model hümik maddelerden, farklı kaynaklardan olan hümik ve fulvic asitlerden, elde edilen verilere dayanarak verilmiştir. FHA ve NHA'nın fotokatalitik olarak oksidasyonu sonucu elde edilen UV-vis spektroskopisinde dalga boyu arttıkça logaritmik olarak azalan absorbansı şekilsel olarak ham FHA ve NHA'nın spektroskopisi ile benzerlikler göstermektedir. Toprak kaynaklı hümik asidin su kaynaklı hümik asite göre daha fazla Renk 436 absorbansı olduğu bulunmuştur, bunula birlikte UV254 absorbansları birbirine yakındır. 60 dakikalık fotokatalitik oksidasyon sonucu FHA için % 89, NHA için % 98 Renk 436 giderimi tespit edilmiştir. UV254 giderimleri ise FHA için % 73, NHA için % 75 olarak bulunurken benzer ÇOK giderim oranları elde edilmiştir. Floresan spektroskopisi, hümik asitlerin fotokatalitik olarak oksitlenmesinden meydana gelen bileşiklerin değerlendirilmesinde faydalı sonuçlar sağlamıştır. L-H ve birinci dereceden reaksiyon kinetic modellerine göre hesaplanan Renk 436 giderim hızlarının UV254 giderim hızından daima daha fazla olduğu tespit edilmiştir. Renk436, UV365, UV280 ve UV254 parametreleri için hesaplanan L-H giderim hızı da birinci dereceden reaksiyon giderim hızı gibi artan bir eğilim gösterirken, L-H giderim hızının birinci dereceden reaksiyon giderim hızının yarısı kadar olduğu da önemli bir bulgudur.
Bioreaktör, windrow ve kapalı statik yığın kompostlaştırma yöntemlerinin değerlendirilmesi

Anahtar kelimeler: Geri kazanım, kompost, teknikler, atık, içerik, plastikDünya nüfusunun gün geçtikçe artışı, şehirleşmenin hızlanması, teknolojinin ve endüstrileşmenin gelişmesi kaynaklı yoğun üretim ve tüketim çağı başlamıştır. Hız kesmeden artan üretim talepleri hammadde tüketiminin aşırılaşması ve tüketim sonucu ortaya çıkan atıkların her gün daha da büyük sorunlar haline dönüşmesi ciddi çevre sorunlarına neden olmaktadır. Bu çalışmada son zamanların en büyük çevre kirliliği kaynağı olan katı atıkların bertaraf sorunlarına çözüm olarak oluşturulmuş geri kazanım sistemleri içerisinde en hızlı ve en aktif sistem olan kompostlaştırma ele alınmıştır. Kompostlaştırma ile geri kazanım hem çevresel sorunları çözmekte en kolay erişilebilir bir uygulama hem de diğer yöntemlere göre ekonomik getirisi çok yüksek bir yöntemdir. Çalışmada günden güne artan teknolojik ilerlemeler ile öne çıkmaya ve pratikte de uygulamaları yaygınlaşmaya başlamış olan üç ayrı kompostlaştırma yöntemi incelenmiş ve kıyaslanmıştır. Biyoreaktör, Windrow ve kapalı statik yığında kompostlaştırma yöntemleri değerlendirilerek bu yöntemlerle işletilen tesislerde hammadde, verimlililik ve sürdürülebilirlik konuları irdelenmiştir. Dünyamızda son on yılda üretimi, kullanımı ve buna bağlı olarak çevredeki atıkları katlanarak artmakta olan ve parçalanması için yüzyıllar gereken plastik atıkların, kompostlarda bulunma ihtimali dikkate alınarak bazı analizler yapılmış ve yaklaşımlarda bulunulmuştur. Plastik parçacıklarının kompost hammaddesi ve olgun kompostta bulunması durumunda çevrede oluşturabileceği riskler sürdürülebilirlik açısından değerlendirilmiştir.
Fenol içeren atık suların kesikli sistemde adsorpsiyon yöntemiyle arıtılması

YÜKSEK LİSANS TEZİ FENOL İÇEREN ATTKSULARIN KESİKLİ SİSTEMDE ADSORPSİYON YÖNTEMİYLE ARITILMASI Evren ÇAKIROĞLU Fırat Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü Çevre Mühendisliği Anabilim Dalı 2005, Sayfa: 76 Bu çalışmada, başlangıç maddesi olarak fıstık kabuğu kullanılarak farklı iki yöntemle aktif karbon eldesi gerçekleştirilmiştir. İlk yöntemde, fıstık kabuğu karbonu fıstık kabuklarının farklı sıcaklıklarda bir saat süreyle bir kül fırınında doğrudan karbonizasyonu ile elde edilmiştir. İkinci yöntemde ise, aktifleştirme işlemi 50 g fıstık kabuğu 24 saat süre ile 200 mL %98'lik sülfürik asit çözeltisi ile temas ettirilerek gerçekleştirilmiştir. Aktifleştirme işlemini takiben fıstık kabuğu, sabit bir yatakta değişik sıcaklıklarda (500 ve 700 C) bir saat süre ile sabit azot atmosferinde karbonize edilmiştir. Değişik yöntemlerle elde edilen aktif karbon örnekleri sulu çözeltilerde fenolün giderilmesinde kullanılmıştır. Fenolün aktif karbon örneklerine adsorpsiyonu kesikli karıştırmalı kapta başlangıç pH'ı, sıcaklık, başlangıç fenol derişimi ve adsorbent derişiminin fonksiyonu olarak incelenmiştir. Araştırmanın ilk aşamasında, optimum pH çalışmaları gerçekleştirilmiştir. Fenolün giderilme verimi pH ile önemli ölçüde değişmekle birlikte, proses için optimum pH değeri 8.0 olarak belirlenmiştir. Daha sonra başlangıç fenol derişiminin adsorpsiyon kapasitesine etkisi dört farklı sıcaklık değerinde incelenmiştir. En yüksek adsorpsiyon kapasitesi değerleri 30 C'de elde edilmiştir. Adsorbent derişimi 0,5- 5 g/L aralığında incelenmiş ve adsorbent derişiminin artması ile adsorpsiyon veriminin arttığı gözlenmiştir. Her adsorbent türü için Langmuir ve Freundlich adsorpsiyon izotermleri elde edilmiş ve bu izotermlerden yararlanarak adsorpsiyon sabitleri hesaplanmıştır. Fenolün farklı yöntemlerle elde edilen aktif karbonlara adsorpsiyonu prosesinin termodinamik parametreleri (AH , AG , AS0) farklı sıcaklık değerlerinde hesaplanmıştır. Entalpi değişimlerinin pozitif olması, adsorpsiyon prosesinin endotermik olduğunu, Gibbs serbest enerji değişimlerinin negatif olması, prosesin kendiliğinden oluştuğunu göstermektedir. Çalışmanın son aşamasında, pseudo I. ve II. Mertebeden kinetik modeller uygulanmış ve sonuçların pseudo II. mertebeden kinetik modele uyduğu tespit edilmiştir.
Galvanizleme prosesinden kaynaklanan atıksuda elektrokoagülasyon yöntemiyle ağır metal giderimi

Metal kaplama endüstrisi, hızla gelişen endüstriler arasında önemli bir yere sahiptir. Bu tesislerde galvaniz prosesinden kaynaklı ağır metal içeriği yüksek atıksular oluşmaktadır. Ağır metaller çevre kirliliği üzerinde önemli bir etkiye sahiptir. Bu çalışmada; metal kaplama endüstrisinden kaynaklanan atıksulardaki ağır metallerden Cr+3 ve Zn+2'nin elektrokoagülasyon yöntemi ile giderimi incelenmiştir. Çalışmalar 1 L hacmindeki cam reaktörlerde oda sıcaklığında gerçekleştirilmiş olup demir-demir ve demir-bakır olmak üzere 2 farklı elektrot çifti kullanılmıştır. Çalışmalarda farklı pH değerlerinde (pH 5-pH 12) reaksiyon gerçekleştirilmiştir ve reaksiyon sonucunda oluşan atıksuyun ICP-MS'te analizi yapılmıştır. Demir-demir elektrotta 10 dakika içinde orijinal pH değerinde % 55.87 Cr+3 giderimi elde edilmiş olup, demir-bakır elektrotta pH değeri 7'de 30 dakika içinde % 79.74 Zn + 2 giderme verimi elde edilmiştir. Demir-bakır elektrotta 10 dakika içinde orijinal pH değerinde % 99.9 Cr+3 giderimi elde edilmiş olup, demir-bakır elektrotta pH değeri 9'da 30 dakika içinde % 99.9 Zn + 2 giderme verimi elde edilmiştir.
Tekstil endüstrisinde reaktif boya banyolarında ozon ile rek giderimi

Bu çalışmanın amacı, tekstil endüstrisinde pamuklu boyamada kullanımına sık rastlanan reaktif boyaların cinslerine bağlı olarak kaynak bazında ozon ile renk gideriminin incelenmesi ve buna etki eden faktörlerin belirlenmesidir. Boya banyosu bileşenleri esas alınarak ozon ile renk giderimine etki eden faktörler, literatürde yer alan çalışmalar çerçevesinde; pH, ortamda NaCl'ün ve Na2C03'ın mevcudiyeti olarak belirlenmiştir. Bu faktörlerin ozon ile renk giderimine etkilerinin araştırılması amacıyla yürütülen deneysel çalışmada, reaktif boyamanın temel iki grubu olan ve Türkiye'de kullanımına sık rastlanan Procion ve Remazol banyolarından kaynak bazında numuneler alınmış ve bunlara paralel sentetik numuneler hazırlanmıştır. Deneysel çalışmada kullanılan her iki boya banyosu numunesinde renk giderimi sentetik numunelere göre daha uzun süre ve daha fazla ozon beslemesi ile gerçekleşmiştir. Procion ve Remazol boya banyoları üzerinde yürütülen renk giderme deney sonuçlan birbiri ile mukayese edildiğinde, 1600 Pt-Co renk birimli Procion boya numunesinde aynı çıkış rengine ulaşmak için 2500 Pt-Co renk birimli Remazol boya numunesine göre 3 kat daha fazla süre ve ozon beslemesine ihtiyaç duyulmuştur. Dolayısıyla Procion boya numunesinde boyar madde kromofor gruplarının Remazol boya numunesindekilere nazaran ozon ile daha oksitlenebilir yapıda olduğu belirlenmiştir. pH, NaCl ve Na2C03'ın mevcudiyetinin ozon ile renk giderimi üzerine etkilerinin belirlenmesi amacıyla yürütülen çalışmalardan, kullanılan her iki boya numunesi için bu faktörlerin belirgin bir etkisinin olmadığı sonucuna varılmıştır. Bu çalışmada, tekstil endüstrisinde reaktif boya banyolarında ozon ile renk giderimi esasları belirlenerek uygulamada dikkat edilmesi gereken noktalar vurgulanmıştır. vnı
Eloksal kaplama atıksularının membran distilasyon ile arıtılabilirliği

Bu çalışmada eloksal kaplama atıksularının kimyasal çöktürme ve membran distilasyonu yöntemi ile arıtılabilirliğinin belirlenmesi amaçlanmıştır. İstanbul Avrupa yakasında bulunan bir eloksal kaplama firmasından atıksu temin edilmiştir. Tesiste asidik ve bazik karakterde atıksular oluşmaktadır. Bu atıksular karıştırılarak tesiste arıtılmaktadır. Bu çalışmada da asidik, bazik ve karışımı yapılmış atıksular temin edilmiştir. Sülfat, KOİ, iletkenlik ve alüminyum gibi parametrelerin konsantrasyonları deşarj standartlarından oldukça yüksektir. Çalışmada yüksek asidik özelliğe sahip atıksudan CaCO3, NaOH ve Ca 2 kimyasalları ile sülfat çöktürme performansı araştırılmıştır. Kimyasal çöktürmede kimyasal sarfiyatı, çamur hacmi, çamur bertarafı ve maliyet gibi koşullar göz önünde bulundurularak en uygun kimyasal NaOH olarak belirlenmiştir. Hem karışık atıksu hem de çöktüme işleminden geçen asidik atıksu MD prosesi ile arıtılmıştır. Membran distilasyon ile gerçekleşen arıtmada PTFE ve PVDF membranları kullanılmıştır. Membran distilasyon sonrası karışık ve asidik atıksu için PTFE membranları ile KOİ, demir ve TOK giderim verimi sırasıyla %83,3, %90, 3 ve %86, 1 üzerinde gözlenirken, atıksudaki sülfat, iletkenlik ve alüminyum giderim verimleri ise %100'e yaklaşmıştır. Jar testleriyle yapılan çöktürme deneyleri kullanılan kimyasalların hiçbirinin atıksudaki sülfat değerlerini deşarj limit değerin altına düşürmediği görülmüştür. Sonuçlar, eloksal kaplama atıksularının arıtımı için MD prosesinin umut verici olduğunu göstermektedir. Fakat, yüksek asidite özelliğine sahip atıksuyu MD ile arıtabilmek için atıksuyun pH değerinin çöktürme gibi bir ön arıtma ile yükseltilmesi gerekmektedir. MD sonrası sonuçlar Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği'ndeki öngörülen deşarj standartlarını sağlamaktadır.
Removal of organic compounds from synthetic wastewater using fluidized bed bioreactors containing sponge particles with stainles steel wires

Son yıllarda biyoteknolojideki gelişmeler ile biyolojik yöntemlerin çevre teknolojisinde kullanımı giderek önem kazanmaktadır. Çevre mühendisliğinde, biyoteknolojik yöntemler tek başına ya da fiziksel ve kimyasal yöntemlerle birlikte uygulandığında, kullanılan 3 tandart yöntemlere göre önemli avantajlara sahiptir. Bu çalışmada, biyolojik sistemlerden, a. kışkan yataklı biyoreaktörler üzerinde çalışılmıştır. Akışkan yataklı aerobik biyolojik arıtma sistemlerinin performansını arttıracağı düşünülen, yeni bir yaklaşım olan sünger parçacığı içeren çelik örgü immobilizasyon yöntemi kullanılarak, yapay atıksudan organic bileşik ve azot giderimi incelenmiştir. Bu yeni yaklaşımda sistem kinetiğini incelemek, optimizasyonunu gerçekleştirmek başlıca amaçlardır. Bu çalışma, bir seri kesikli akışkan yatak arıtma deneylerini içermektedir. Sistem kontrolü olarak çalıştırılmı$tır. Önemli sistem parametreleri saptandıktan sonra sistemin kinetik analizi yapılmıştır. -II-
Atıksuların ileri arıtımında membran proseslerinin kullanımının araştırılması

Bu çalışmada mikrofiltrasyon, ultrafiltrasyon ve nanofiltrasyon prosesleri, tek tek uygulanarak veya kombine edilerek, ilaç ve tekstil endüstrisi atıksularının ileri arıtımı araştırılmıştır. Deneylerde, İstanbul'da bulunan bir ilaç fabrikasının kimyasal ve biyolojik arıtma tesisleri çıkışından ve ayrıca Çerkezköy'de bulunan bir tekstil fabrikasının biyolojik atıksu arıtma tesisi çıkışından alınan arıtılmış atıksular kullanılmıştır. Deneysel çalışmalar üç aşamada gerçekleştirilmiştir. Birinci aşamada, deneylerde kullanılan membranların farklı sıcaklık ve basınçlardaki saf su akıları belirlenmiştir. İkinci aşamada ilaç endüstrisi atıksuyu öncelikle MF membranından geçirilmiştir. MF çıkışındatoplanan süzüntü ise ayrı ayrı UF ve NF membranlarına verilmiştir. Üçüncü aşamada ise tekstil endüstrisi atıksuyu önce MF membranından, süzüntüsü de NF membranından geçirilmiştir. Ham tekstil atıksuyu bu aşamada ayrıca sadece NF membranından dageçirilmiştir. Deneyler esnasında akı değerleri ve süzüntüden alınan anlık numunelerin Renklilik Sayısı ve iletkenlik değişimleri izlenmiştir. Toplam süzüntülerde ise ek olarak Kimyasal Oksijen İhtiyacı, Askıda Katı Madde ve pH ölçümleri yapılarak, her bir membran prosesinin giderim verimleri belirlenmiştir. İlaç ve tekstil endüstrisi atıksularıyla yapılan her iki çalışmada da en yüksek giderim verimleri MF + NF kombinasyonu ile elde edilmiştir. İlaç endüstrisi atıksuyunda 436 nm, 525 nm ve 620 nm'de ölçülen RES parametresine göre girişte sırasıyla 10 m-1, 2 m-1, 0,4 m-1olan değerler süzüntüde 1,3 m-1, 0,3 m-1 ve 0 değerlerine; ayrıca girişte sırasıyla 678 mg/L ve 293 mg/L olan KOİ ve AKM değerleri, süzüntüde 48 mg/L ve 11 mg/L'yedüşürülmüştür. Tekstil endüstrisi atıksuyunda yukarıdaki RES dalga boylarında 25 m-1,25, 6 m-1 ve 9,2 m-1 olarak ölçülen değerler, süzüntüde 1 m-1, 0,8 m-1 ve 0,1 m-1'e; girişte sırasıyla 180 mg/L ve 157 mg/L olan KOİ ve AKM değerleri ise süzüntüde 72 mg/L ve 60 mg/L'ye düşürülmüştür. İlaç endüstrisi atıksuyuyla yapılan deneyler sonucunda MF membranının tek başına kullanımı durumunda bile rengin yüksek oranda giderildiği ve RES parametresinde Avrupa Normunda belirtilen limitlerin altına inilebildiği ortaya çıkmıştır. Tekstil endüstrisi atıksuyuyla yapılan deneylerde, sadece NF çıkışındaki süzüntüde ve MF+ NF çıkışında toplanan süzüntüde giderilemeyen renk miktarları açısından çok büyük bir fark görünmese de KOİ, iletkenlik miktarları ve deneylerdeki akı düşüşleri dikkate alındığında MF'nin NF öncesi ön arıtma olarak uygulanmasının son derece yararlı olduğu görülmüştür.