turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye-AB arasındaki Geri Kabul Antlaşması çerçevesinde Türkiye'deki Afgan mültecilerin durumu (2001 sonrası)

11 Eylül 2001 yılında yaşanan terör olayları tüm dünyanın dikkatini Afganistan'a çekmiştir. 1996- 2001 yılları arasında Afganistan'da hakimiyeti ele geçiren radikal terör örgütü Taliban ve El-kaide örgütü, ülkede sayısız trajedilere neden olurken Afganistan'ı küresel terör ve uyuşturucu merkezi haline getirmiştir. NATO barış gücü, Amerika Birleşik Devletleri öncülüğünde Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi kararıyla Afganistan'a askeri müdahale gerçekleştirmiş ve bunun sonucunda Taliban rejimi sona ermiştir. Bu müdahale sonrası kurulan meşru hükümet ve yapılan uluslararası yardımlar ile ülkede barış ve güvenlik ortamı oluşturulması ve Afgan mültecilerin ülkeye geri dönmesi amaçlanmıştır. Ancak Afganistan-SSCB savaşı ve Afganistan'daki Taliban rejimi sırasında, İran ve Pakistan'a göç eden milyonlarca Afgan sığınmacının ülkeye geri dönüşü beklenilenden daha az ve yavaş olmuştur. Son yıllarda NATO güçlerinin Afganistan'dan çekilmesi, Taliban örgütünün giderek yeniden güçlenmesi ve IŞİD'in de ortaya çıkması ile Afganistan'dan yeni göç dalgaları başlamıştır. Ülkelerini terk eden Afganların büyük çoğunluğu, Avrupa ülkelerine gitmek için yasadışı yollarla Türkiye'ye gelmektedir. Coğrafi konumu gereği Türkiye, kaçak Afganların bu ülkeye sığınmaları açısından önem teşkil etmektedir. Türkiye'ye sığınan Afgan mülteciler, hayatlarını korumaları için BMMYK'ya başvurmaktadır. Türkiye'de yaklaşık 26000 Afgan mülteci bulunmaktadır. Bu mülteciler Türkiye'nin elli farklı ilinde yaşamaktadırlar. Türkiye'nin Afgan mültecilere karşı tutumu 1951 yılında imzalanan Cenevre Sözleşmesi ve 1967 yılında imzalanan New York Protokolüne göre değerlendirmeye alınmaktadır. Bu sözleşmeler gereğince sığınmacılar, Türkiye'de kaldıkları süre boyunca çeşitli zorluklarla baş etmek zorunda bırakılmıştırlar. Çalışma izinlerinin olmaması, sağlık ve eğitim haklarından yararlanamamaları ve herhangi bir maddi yardıma ulaşamamaları nedeniyle Afgan sığınmacılar, yasadışı yollarla üçüncü bir ülkeye gitmek zorunda kalmaktadırlar. Afgan Devleti'nin, Afganistan'daki istikrarsızlığın sebeplerinden olan terör örgütleri, uyuşturucu ticareti ve insan kaçakçılığının engellenmesi konusunda, müdahil ülkeler ve uluslararası camianın yapacağı etkin yardımlara ihtiyacı olduğunu düşünmekteyiz. Afganistanlı sığınmacıların üçüncü bir ülkeye kabulü konusunda BMMYK'nın daha etkin ve hızlı bir biçimde karar alması geçici bir çözüm yolu olarak görülebilmektedir. 1951 yılında imzalanan Cenevre Sözleşmesi gereği, koymuş olduğu coğrafi sınırlamayı kaldırmasının ve Afganistanlı sığınmacıları mülteci olarak kabul etmesinin bir diğer çözüm yolu olarak düşünülebilir.
Tek para Euro'nun finansal piyasalar üzerinde olası etkileri

tarihinde bağımsız Avrupa Merkez Bankası'na dönüştürülen EMPnin faaliyetlerini ECB olarak yürütmeye başlaması ve 1 Temmuz 2002'de Euro ismi verilen para biriminin fiilen tedavüle çıkması ile oluşum süreci tamamlanmıştır. Süreç içinde EMS'in kuruluşu. ECU'nun kaydi para olarak yaratılması Ekonomik ve Prasal Birliğe geçişin temellerini atan Werner ve Jacques Delors Raporelarının hazırlanışı; Maastricht Anlaşması kriterleri oluşum sürecinin köşe taşları olarak tesbit edilmiştir. Avrupa Birliğinde Finansal sektör bankacılık sektörü ve sermaye piyasası olarak iki alt başlık altında incelenmiş ve Ekonomik ve Parasal Birliğe hazırlık olarak ortaya çıkan değişimler, bankaların yapılarında değişimler, hizmetlerinde ve finansal durumlarında değişimler olarak bu sektörde yaşanan devir ve birleşmeler, özelleştirme aktiviteleri, istihdam ve maliyetlerde değişimler, karlılık durumları, aktif-pasif yapıları ile mülkiyet durumları ayrıntılı olarak incelenmiş ve bunlar da tek para sistemi ile meydana gelen ve olası değişiklikler ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır. Avrupa sermaye piyasasında da görülen değişimler Interbenk ve Repo, Tahvil ve hisse senedi piyasaları alt başlıkları altında incelenmiş ve tek para sisteminin gerektirdiği Avrupa Sermaye Piyasasına gidiş sürecinde görülen çabalar, değişimler ile gerçekleştirilemeyen hususlar ayrıntılı bir şekilde ele alınmıştır. Daha sonra Türkiye'de paralel bir yöntemle önce hangi yollardan ve hangi alanlarda Avrupa Birliği ve Türkiye ilişkileri dikkate alınarak incelenmiş, özellikle Türkiye Avrupa Birliği ilişkilerinin dış ticaret ve dış borçlar üzerinde olası etkilerine genel olarak bakıldıktan sonra esas savımız olan Türk bankacılık sektöründe meydana getirebileceği değişiklikler ve gelecekte yaratabileceği değişiklikler öngörülmeye çalışılmıştır. 192 Bu yapılırken önce Türk bankacılık sektörünün genel ekonomik çarpıklıklardan nasıl etkilendiği açıklanarak bunun banka sektöründe yarattığı olumsuzluklar da belirtilerek, Avrupa bankaları ve mali sektörünün yaşadığı değişimlerin gecikmeli de olsa Türk mali sektörünü etkilediği alanlar ile etkilemesi muhtemel banka işlemleri, karlılıkları, banka aktif pasifleri fon kaynakları kaynak maliyetleri olabildiğince ayrıntılı bir şekilde incelenerek üzerinde Euro etkisinin ne olabileceği konusunda düşüncelerimizi ileri sürdük. Bu incelemede optimum para teorisi çerçevesinde ve oran analizleri yöntemi kullanarak Avrupa ülkeleri bankacılık sistemindeki bankalarla karşılaştırmalı bir şekilde incelenerek ortaya konulmuştur. Türk sermaye piyasası da mali sistemin bir parçası olmak hasebiyle ele alınmış; ancak, Türkiye'de sermaye piyasasının sığ, küçük hacimli bir piyasa ve henüz gelişmekte olan bir piyasa olması sebepleri ile fazla derinliğine incelemeden özellikle hukuki yapısı itibariyle Avrupa Birliği normlarına ne ölçüde uygun olduğu ve uymayan değişmesi gereken hususların neler olduğu belirtilerek kısaca bahsedilmesi tercih edilmiştir.
21. yüzyıl jeopolitik güç merkezleri ekseninde Rusya Ukrayna ilişkileri

Bu tez çalışmasında küresel sistemde geliştirdikleri güç projeksiyonları ile yer alan küresel ve bölgesel güç merkezlerinin Soğuk Savaş sonrası Ukrayna jeopolitiğinde meydana gelen güç boşluğunu doldurmaya yönelik güç mücadelesinin Rusya-Ukrayna ilişkilerine etkisi incelenmektedir. Buna bağlı olarak doksanlı yılların başlarında SSCB'nin dağılışı ile bağımsızlığını ilan eden Ukrayna'nın günümüze kadar geçirdiği süreç ve Turuncu Devrim gibi Ukrayna jeopolitiğini önemli ölçüde etkileyen olaylar çalışma kapsamındadır. Özellikle bölgede başat bir güç olan Rusya Federasyonu ile küresel bir güç olan ABD'nin bölgeye yönelik stratejik hedeflerinin belirlediği hegemonya mücadelesi, jeopolitik konumu nedeniyle Ukrayna için önemli bir risk haritası meydana getirmektedir. Bu sav, önemli bir ölçüde Turuncu Devrimin ardından Ukrayna jeopolitiğinde yaşanan değişimin kapsamı içinde test edilmektedir. Bunun için de Ukrayna jeopolitiğinde yaşanan gelişmeler, küresel ve bölgesel güç merkezlerinin dış politika stratejilerini esas alarak karşılaştırmalı olarak açıklanmıştır.
The institution building concept of the EU and twinning as the principal tool of the pre-accesion assistance with examples from the Hungarian and Romanian cases

Avrupa Birliği, 1993 yılında Orta ve Doğu Avrupa ülkelerini Birliğe katılmaya davet ederek ve ayrıntılı katılım şartlan belirleyerek, komünist düzeni terk eden bu ülkelerin kurumsal dönüşüm ve yapılanma süreçlerinin bir parçası olmuştur. Böylece, 'Kurumsal Yapılanma' AB gündemindeki sürekli yerini almıştır. Ekonomik ve politik dönüşüm ve gelişme açısından farklı düzeylerde olan bu on aday ülke ile görüşmeler genişleme sürecinin uygulamalı ve aynı zamanda oldukça zor olan bölümünde yoğunlaşmış durumdadır: Aday ülkelerin, AB'nin yasamaya ilişkin tüm kural ve kararlarından oluşan 'AB Müktesebatı'na uyumları ve bunun için gerekli olan kurumsal düzenlemeler. Müktesebat uyumu tartşmasız tüm aday ülkelerin cesaretlerini zorlayan ve destek gerektiren bir katılım kriteridir. Bu nedenle aday ülkeler, müktesebat uyumunda ve demokrasiye ve pazar ekonomisine geçiş süreçlerinde AB tarafından finansal ve fikirsel olarak desteklenmektedirler. Bu amaçla aday ülkelerin kurumsal kapasitelerini arttırmak için AB birçok araç kullanmakta ancak bunlar içinde AB'nin Orta ve Doğu Avrupa ülkelerindeki kurumsal yapılanma çalışmalarının en önemli aracı olan 'Eşleştirme Mekanizması' öne çıkmaktadır. Bu çalışmanın temel amacı, Avrupa Birliği'ne üyelik şartlarından biri olarak 'Kurumsal Yapılanma' kavramına dikkat çekmek ve iki farklı aday ülke -Macaristan ve Romanya- üzeriden 'Eşleştirme Mekanizması'nın analizini yapmaktır. Aynı zamanda, Avrupa çalışmaları için yeni olan bu konunun daha iyi tanıtılması ve anlatılması da bu tezin temel amaçlarından birini oluşturmaktadır.
The European Union's enlargement process and cohesion policy: A theoretical appraisal

Bu tezin amacı, AB'nin mevcut planlanmış dönem (2000- 2006) sonrası 'uyum politikasının geleceği hakkında sürüp giden tartışmaya katkı sağlamaktır. Bunu da Orta ve Doğu Avrupa ülkelerine yönelik olası genişlemenin ışığı altında, Ajanda 2000'in yapısall fon reformlarını sorgulayarak yapacaktır. AB uyum politikasının bölgesel farklılıkların azaltılması üzerinde sahip olduğu etkilerin araştırılmasına ek olarak, çalışmada uyum politikasının oynadığı siyasi fonksiyonlar da dikkate alınmaktadır. Uyum politikası, bölgesel politika oluşturmada hükümetlerarası görüşmelerin önemini belirlemek için, Moravcsik'in liberal intergovermentalist teorisine göre incelenmektedir. Uyum politikası liberal intergovermentalism ile tam olarak açıklanamasa da, uyum politikası çerçevesinde intergovermentalism önemli bir rol oynamaktadır. Bununla beraber, bölgesel farklılıkların azaltılması üzerindeki etkisi birçok durumda göreceli olarak sınırlı kalsa bile, uyum politikası AB'nin zengin bölgelerinden daha fakir bölgelerine bir birlik, bütünlük gösterisi olarak hareket etmektedir. Dolayısıyla, uyum politikası Orta ve Doğu Avrupa ülkelerine yönelik sorunsuz bir genişlemede önemli bir rol oynayacaktır. Bu önem göz önünde tutulduğunda; tez, Ajanda 2000 reformlarının uyum politikasının Orta ve Doğu Avrupa ülkelerine doğru genişlemesi sürecinde birkaç açıdan yetersiz kaldığı sonucuna varmaktadır. Dolayısıyla, tez aday ülkelerin özel ihtiyaçlarına yönelik olarak değiştirilmiş yeni bir fon inşa edilmesi gerektiğini önermektedir. IV
Normatif güç Avrupa: Macaristan örneği

Demokrasi, hukukun üstünlüğü, insan hakları gibi kurucu normlara sahip farklı bir siyasi kimlik ve bütünleşme modelini temsil eden ve 'değerler birliği' olarak tanımlanan Avrupa Birliği, 2010'lu yıllardan itibaren bizzat kendi üye devleti Macaristan'ın birlik değerlerini ihlaline yönelik sorunlar yaşamaktadır. Nitekim Avrupa Parlamentosu, 12 Eylül 2018'de Macaristan'ın temel değerlerini ihlal ettiğine dair açık bir riskin varlığını tespit kararı almıştır. Böyle bir kararın, bu kurumda ilk kez bir üye devletine karşı alınmış olması konunun önemini göstermektedir. Kuramsal çerçevesini İnşacılık yaklaşımının oluşturduğu bu tezde; Avrupa Birliği'nin temel değerlerini, uluslararası politikada en önemli araçlar olarak kullandığı iddialarına dayanan, İnşacılık yaklaşımından beslenen ve ilk kez Ian Manners tarafından öne sürülen 'normatif güç Avrupa' kavramı, Macaristan vakası bağlamında incelenecektir. Birliğin uyguladığı süreç incelendiğinde, bu sorun karşısında normatif temelli bir yaklaşım sergilediği sonucuna ulaşılmaktadır.
Avrupa Topluluğu ve Türk Rekabet Hukukunda hakim durumun fiyat uygulamaları ile kötüye kullanılması

Bu yüksek lisans tezinde, Türk hukuk sistemi açısından uyum çerçevesinde önem teşkil eden, Avrupa Topluluğu rekabet hukuku ışığında teşebbüslerin hakim durumlarını fiyat uygulamaları ile kötüye kullanması sonucunda rekabetin bozulması ve bunun sonucunda uygulanacak yaptırımlar bahsedilmektedir. Konunun anlaşılması açısından Avrupa Topluluğu Adalet Divanı ile Avrupa Komisyonu'nun ilgili kararları vurgulanarak, bu kararlar ile Rekabet Kurulu'nun kararları arasında karşılaştırma yapılmakta, doktrindeki görüşlerden faydalanılarak hakim durumun fiyat uygulamalarıyla kötüye kullanılmasında en çok rastlanılan biçimleri anlatılmaktadır. Türk rekabet hukuku açısından özel hukuk sonuçlarına da, konunun bağlantılı olması nedeniyle, yer verilmektedir.
Para birliği ve finansal kriz yönetimi: AB açısından bir analiz

Para birliği, iktisadi ilişkileri yoğun olan bir grup ülkenin paralarını sabit kurlarla birbirlerine bağladıktan sonra tek para ve merkez bankasına geçmeleridir. Para birliğine katılarak ülkeler, para politikasının kontrolünü uluslar üstü bir otoriteye devretmiş olurlar. Normal zamanlarda, para politikasının kontrolünün kaybedilmesi bir sorun yaratmasa ve enflasyonla mücadelede yararlı olarak görülse de finansal kriz yönetimi söz konusu olduğunda önemli bir politika aletinin yitirilmesi anlamına gelir. Avrupa Ekonomik ve Parasal Birliği'nin kuruluş aşamasında da para politikasının kontrolünün güvenilir bir kuruma devredilmesi avantaj olarak görülmüş ve Avrupa Merkez Bankası, fiyat istikrarı hedefiyle hayata geçirilmiştir. Bu hedefle yola çıkan AMB, Global Finansal Kriz sonrası finansal kriz yönetiminde diğer Merkez Bankalarına göre daha tutucu davranmış ve kriz yönetimini büyük ölçüde ulusların maliye politikalarına yüklemiştir. Finansal kriz yönetiminde ortak bir çerçevenin geliştirilememiş olması bazı ülkelerin Borç Krizine sürüklenmesine de zemin hazırlamıştır. Global Finansal Kriz sonrası, finansal kriz yönetimin birlik çapında ele alınması gerekliliği ortaya çıkmış ve AB çapında kurumsal düzenlemelere gidilmiştir. Ancak bu kurumsal düzenlemelerin bir kısmı hala yürürlüğe girmemiştir. Bu çalışmada finansal kriz yönetimi para birliği içinde ve AB'ye üye ancak para birliği dışında kalan ülkeler açısından değerlendirilmiştir. İlk olarak finansal kriz yönetiminde politika aletlerini kullanma açısından para birliğinin içinde ya da dışında olmanın ne gibi farkları olduğuna bakılmıştır. İkinci olarak finansal kriz yönetiminde para birliğinin içinde olup tek bir para politikasına bağlı kalmak ya da dışında olup bağımsız para politikası uygulamanın finansal kriz yönetimi açısından etkin olup olmadığı araştırılmıştır. 2007 Ağustos- 2013 Aralık arasını kapsayan dönemde incelenen 15 ülke için ayrı ayrı VAR modelleri kurulmuştur. Analizin sonucunda para birliğinin dışında kalan ülkelerin finansal kriz yönetiminde uyguladıkları para politikasının etkin olduğu tespit edilmiştir. Para birliği ülkelerinde ise çevre ülkeler de etkin, merkez ülkelerde ise etkin olmadığı sonucuna varılmıştır.
Avrupa bütünleşmesinde Avrupa sosyal politikası'nın rolü ve Avrupa vatandaşlığı ilişkisi

Avrupa Birliği projesi ekonomik işbirliği gibi sınırlı bir amaçla yola çıkan fakat daha sonra Avrupa bütünleşmesi gibi çok iddialı bir hedefe doğru evrilen bir projedir ve Orta ve Doğu Avrupa ülkelerinin Avrupa Birliği'ne üye olmalarından sonra sosyal uyumun sağlanabilmesinin önemi artmıştır. AB içinde ekonomik gerekçelerle başlayan Avrupa bütünleşmesi barış içinde var olan bir tek Avrupayaratılması amacını taşımaktadır. AB'de öncelikli olarak ekonomik alanda düzenlemeler gerçekleştirilmiş ve siyasal ve sosyal alandaki düzenlemeler sonra gündeme gelmiştir. Maastricht Antlaşması (1992) ve LizbonAntlaşmaları (2009) ile AB'nin yapısı siyasi bütünleşme için daha uygun hale getirilmiştir. 1992'de kurulan ve bu tarihten itibaren geliştirilmeye çalışılan Avrupa vatandaşlığı kavramı halklar arasındaki sosyal uyum ile birlikte AB'nin geleceğini belirleyecektir. Ayrıca Avrupa halklarını doğrudan etkileyen ve sosyal politikalar altında getirilen yeni düzenlemeler de bütünleşmenin seviyesini arttırmaktadır. Bu çalışmada Avrupa bütünleşmesinin temelinde yatan değerlere odaklanmakaçısından Sanayi Devrimi'nden günümüze Avrupa sosyal politikası tarihi ile birlikte Birlik içerisindeki sosyal politika ve vatandaşlık gelişmeleri ele alınmıştır. ÖzellikleBirleşik Avrupa fikrinin 'Halkların Avrupası' ile mümkün olacağı görüşügünümüzde Federatif Avrupa tartışmalarını tekrar alevlendirmiştir. Avrupa Birliği sosyal politikası çalışmaları ve halkların uyumlaştırılmasının önemini anlayabilmek için Avrupa bütünleşme teorileri de çalışma içerisinde açıklanmıştır. Uyum, ortaklaşma, birleşme gibi süreçleri atlatan Avrupa Birliği için ekonomik, siyasalbirlikten sonra sosyal birliği sağlamak yapılacak en önemli adım olarak gözükmektedir. Sosyal vatandaşlık ile uyumlaştırılması kolaylaşacak Avrupahalkları, belirli bir standart etrafında bütünleştikleri takdirde daha güçlü şekilde uluslararası politikada yer alacaktır. Avrupa bütünleşmesinin geleceği için Avrupa vatandaşlığının tam anlamıylagerçekleşip Birlik seviyesinde sosyal uyumun şart olduğu ve bunun için Nestedsosyal vatandaşlık modeli ile çok vitesli Avrupa yaklaşımının benimsenmesi gerektiği tezin temel hipotezini oluşturmaktadır. Buradan hareketle bu çalışma, Avrupa bütünleşmesi açısından Avrupa sosyal politikası ve vatandaşlık ilişkisi ile ilgilenmektedir. Çalışmanın amacı Avrupanın gelecek tartışmaları içerisinde sosyalAvrupanın önemini ortaya koymaktır. Çalışmada yöntem olarak, kuramsal çalışmalar incelenerek teorik çerçevede konu ortaya konulmuştur ve AB tarafından yapılan anket çalışmaları ile AB'nin ve Avrupa bütünleşmesiningünümüzdeki geldiği durum analiz edilmiştir. Resmi AB belgeleri, raporları veantlaşmaları ışığında iddialar desteklenmeye çalışılmıştır.
Türkiye ile Avrupa Birliği arasında izinsiz ikamet eden kişilerin geri kabulüne ilişkin anlaşma'nın Türkiye - Avrupa birliği ilişkilerine etkisi

Türkiye ile AB arasında yasadışı göçle mücadele etmek amacıyla 16 Aralık 2013'te imzalanıp 1 Ekim 2014'te yürürlüğe giren ve taraflar arasında izinsiz ikamet eden kişilerin geri gönderilmesini öngören Türkiye ile AB Arasında İzinsiz İkamet Eden Kişilerin Geri Kabulüne İlişkin Anlaşma imzalanmıştır. AB, bu anlaşma ile özellikle Ortadoğu ve Kuzey Afrika ülkelerinden gelen düzensiz, yasa dışı göçü kontrol altına almak için külfeti, coğrafi konumu itibariyle en çok kullanılan güzergah üzerinde bulunan transit ülke konumundaki Türkiye'ye kaydırmayı amaçlamaktadır. AB, topraklarını üçüncü ülke vatandaşları veya vatansızlardan oluşan yasadışı göçmenlerden arındırma politikasını uygulamaya koymak için imzaladığı Geri Kabul Anlaşması ile bu politikanın koşulları, esasları ve usulleri ortaya konulmuştur. AB imzaladığı geri kabul anlaşmaları karşılığında vize muafiyetini ödül olarak sunmakta ve ikisi arasında sıkı bir koşulluluk bağı kurmaktadır. 1 Ekim 2014'te anlaşmanın yürürlüğe girmesi, Türkiye'de büyük tartışmaları da beraberinde getirmiştir. Bu çalışmada bu tartışmalar çerçevesinde Türkiye-AB arasında imzalanan Geri Kabul Anlaşması'nın Türkiye açısından oluşturacağı riskler ve bu risklerin nasıl en aza indirilebileceği, mülteci krizi gibi konular üzerinde analiz yapılmakta; aynı zamanda Türk vatandaşlarının AB'ye vizesiz seyahat edip edemeyeceği ve en nihayetinde en temel soru olan bu anlaşmanın Türkiye-AB ilişkilerine etkisinin olumlu mu yoksa olumsuz mu olacağı tartışılmaktadır.
Türk Ceza Hukukunda kişisel verilerin korunması

Kişisel veri, kimliği belirli veya belirlenebilir bir kişiye ilişkin her türlü bilgidir. Kişinin adı-soyadı, adresi gibi kimlik bilgileri; hastalıkları, tedavileri, kan grubu ve DNA bilgileri gibi sağlık kayıtları ile finansal bilgileri ve mahkumiyetleri, kişisel veri olarak sayılabilir. Kişisel verilerin korunması, özel hayatın gizliliği hakkı ve kişinin maddi ve manevi varlığını geliştirme hakkıyla yakından ilişkilidir. Nitekim 2010 yılında yapılan anayasa değişikliyle kişisel verilerin korunmasını isteme hakkı anayasal güvenceye kavuşturulmuş ve temel bir hak haline gelmiştir. Bu hakkın ihlali durumu ise 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda suç olarak tanımlanmış ve yaptırıma bağlanmıştır. İşte bu çalışmada kişisel verilerin korunmasını isteme hakkının ihlali halinde ortaya çıkan suçlar incelenmiştir. Bu kapsamda kişisel verilerin kaydedilmesi suçu, kişisel verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçu ve verileri yok etmeme suçu açıklanmış, uygulamada karşılaşılan sorunlar tespit edilmeye çalışılmıştır. Çalışma tamamlandığında, gerek Anayasadaki düzenlemenin gerek TCK'daki düzenlemelerin kişisel verilerin korunmasında tek başlarına fayda sağlamadığı, uygulamadaki sorunların giderilebilmesi için bu alanı bütüncül bir şekilde düzenleyen müstakil bir kanuna ihtiyaç olduğu, bu nedenle çalışmaları halen devam eden 'Kişisel Verilerin Korunması Kanunu Tasarısı'nın bir an evvel kanunlaşması gerektiği sonucuna varılmıştır.
Avrupa Birliği'nin Hazar Bölgesi'ne yönelik enerji politikası ve Türkiye'ye etkileri

Enerji, petrolün keşfedildiğinden beri uluslararası ilişkileri farklı şekillerde etkilemiş, enerji kaynaklarını kontrol altına almak için yapılan savaşlar, güçlü devletler arasında enerji deposu olan bölgeler üzerindeki çekişmeler, dünya politikasının esasını oluşturmuştur. Günümüzde Sovyetler Birliği'nden ayrılan Hazar ülkelerinin enerji kaynakları üzerindeki mücadelenin dünyada bloklaşmaların sona erdiği bir dönemde de sürmesi, enerji ile ilgili gelişmelerin uluslararası ilişkiler açısından ne denli önemli olduğunu bir kez daha ortaya koymaktadır. Özellikle kaynak çeşitlendirmek ve istikrarsız bölgelere bağımlılığını azaltmak için Hazar bölgesinin enerji kaynaklarına yönelen Avrupa Birliği de, enerji stratejilerinin önemli aktörlerinden biri olarak karşımıza çıkarak 20'nci yüzyılın ortalarından itibaren enerji politikalarının içinde yer almıştır. Sovyetler Birliği'nin dağılması ile birlikte yeni doğal gaz ve petrol rezervlerinin ortaya çıkması, Körfez Savaşı, Afganistan ve Irak Harekatları son yıllarda dünyada enerji politikalarına verilen önemi artırmıştır. Önümüzdeki dönemde de Hazar Havzası enerji kaynaklarının kontrol altına alınması konusunda uluslararası mücadeleler devam edecek, dünyanın yeniden şekillendirilmesinde esas faktör olacaktır. Hazar Havzasındaki mevcut kaynaklar dünyanın enerji ihtiyacının bir bölümünü karşılayabilecek düzeydedir. Bölge ile ilgili en önemli sorun, enerji kaynaklarının kontrolünden çok tüketim alanlarına nasıl ulaştırılacağıdır. Bu safhada coğrafi konumu ve sözü geçen ülkelerle olan tarihi ve kültürel bağları, Türkiye için önemli bir fırsat yaratmaktadır. Topraklarında yeterince petrol ve doğal gaz bulunmayan Türkiye, yakın bölgedeki kaynakların taşınmasında oynayacağı rol ile bu açığını büyük oranda kapatabilecek, jeopolitik ve jeoekonomik durumunu güçlendirebilecektir. Türkiye böylesine önemli olan stratejik özelliği ile AB enerji politikalarına dahil olabilecek ve belki de ileride bu avantajını kullanarak AB'ye üye olabilecektir.
Avrupa Birliği'nin aile politikaları: Aday ülke Türkiye ve örnek üye ülkeler karşılaştırması

Aile kurumu yüzyıllar boyunca toplumun mihenk taşı olarak görülmüş, siyasal, ekonomik ve sosyal gelişmelerin etkisiyle tarrihsel süreçte bazı değişimler geçirmiştir. Ailelere yönelik destekleyici ve koruyucu önlemler alan devletlerin, doğurganlığın arttırılması, istihdam oranının yükseltilmesi, yoksulluğun azaltılması, geleneksel aile yapısının devam ettirilmesi, toplumsal cinsiyet eşitliğinin desteklenmesi gibi bazı hedefleri olduğu görülmektedir. Çalışmada farklı aile politikaları yürüten ve Avrupa Birliği'ne üye Fransa, İsveç, İngiltere, İtalya ve aday ülke Türkiye'de aileye yönelik düzenlemeler karşılaştırmalı olarak analiz edilmektedir. Bir taraftan bu ülkelerde uygulanan politikaların benzer ve farklı yönleri üzerinde durulurken, diğer taraftan Avrupa Birliği'nin aile politikalarına yönelik düzenlemelerinin, üye ülkelerin mevcut durumlarında ne derece etkili olduğu ve Birlik düzeyinde ortak bir aile politikasından söz edilip edilemeyeceği tartışılmaktadır. Bu bağlamda Birliğin eşgüdüm rolü üstlendiği ve ortak bir aile politikasından çok, üye ülkelerin sahip oldukları refah rejimlerine göre aile politikalarını belirledikleri görülmektedir. Üyelik sürecinde olan Türkiye de Avrupa Birliği düzenlemelerinden etkilenerek ve kendi geleneksel refah rejimine uygun olarak aile politikalarını şekillendirmektedir. Çalışma kapsamında incelenen ülkelerde aile dostu politikalar önemli bir yer tutmaktadır.