turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
19. yy Batı Avrupa edebiyat ve resim sanatında melankoli olgusu

Yüzyıllar boyunca felsefe, tıp, teoloji, psikiyatri, edebiyat ve resim gibi pek çok disiplin tarafından ele alınarak konu edilen, incelenen melankoli kavramının, tarihsel süreç içerisinde birbiri ile çok çatışan tanımları yapılmıştır. İkilikleri bünyesinde barındıran bu kavram, günümüzde dahi üzerine fikir birliğine varılmış tek bir tanımı olmadığından çekiciliği ve gizemini korumakta, sanatın ve diğer disiplinlerin merkezinde yer almaktadır. Sanat tarihi boyunca çok çeşitli şekillerde ifade edilen melankoli duygusunun yazılı kültürdeki varlığına ilk kez, Homeros destanlarındaki tanrısal gazaba uğramış, trajik yazgılara sahip kahramanlarda rastlıyoruz. Melankoliye ilk tıbbi bakış ise, Antik Çağ'da Hipokrat tarafından gerçekleştirilmiştir. Melankolik karakterin gezegeninin Satürn, mevsiminin ise sonbahar olduğu fikri üzerinde uzlaşılmıştır. Aristoteles ise, melankoliyi dahi kişilik, kahramanlık ve sanatçılık ile ilişkilendirerek olumlamıştır. Orta Çağ'a gelindiğinde, can sıkıntısından muzdarip melankolikler tembel, günahkar ve potansiyel düzen yıkıcılar olarak görülmüştür. Bu dönem özellikle 'inelankoli rahatsızlığından' muzdarip kederli keşişler ya da din adamları çağın sanat eserlerinde acı ve keder içerisinde yerlerini almışlardır. Rönesans'ta melankoli, tıpkı Aristoteles'te olduğu gibi yaratıcı kişilikle bağdaştırılmıştır. Aklın ön plana alındığı ve her şeyin bilimsel bir yolla açıklanmaya çalışıldığı Aydınlanma Çağı'na gelindiğinde ise, bu kavram delilikle birlikte ele alınmış, melankolikler toplum için faydasız, hazır-yiyiciler olarak görülerek parmaklıklar arkasına kapatılmışlardır. Bu araştırma melankoli kavramının 19. yy edebiyat ve resim sanatındaki tezahürlerini incelemektedir. Çok değişken bir yapısı olan melankoli, 19. yy tıp dünyasında bir hastalık olarak tanımlanmasının yanında ilginç bir şekilde Batı Avrupa resim ve edebiyat sanatında şiirsel bir boyut kazanmıştır. Öznelliğin ve yoğun duyguların ön plana çıktığı bu yüzyılın sanatçıları, melankoliklerin portresini, büyük bir boşluk içerisinde görülen, derin düşüncelere sahip, belki bir kaybın yasını tutan, umutsuz, kederli bireyler olarak çizmişlerdir. Özellikle bireyin içsel dünyası ve ruhsal durumuna odaklanan 19. yy Pre-Raphaelist sanatçılar, estetize edilmiş acı ve melankoliyi daha önceden görülmemiş bir şekilde kişiselleştirmişlerdir. 19. yy sonrasında gelişen teknoloji ve artan sanayileşme ile değişen yaşam şartlarına ayak uydurmaya çalışan bireylerin büyük bir çoğunluğu ruhsal sıkıntılarla baş etmeye çalışmışlardır. Melankolinin modern dönemdeki bu tezahürü, metropol yaşantısının hızına ayak uyduramayan-uydurmak istemeyen, uyumsuz, yabancılaşmış bireylerde meydana gelen bir ruh hali olarak da okunabilir. Ve yüzyıllardır insanlığın araştırdığı ve üzerinde bir fikir birliği sağlayamadığı bir kavram olan melankoli, 19. yy sonrasında da sanatçıların ele aldığı temel konulardan biri olarak eserlerinde yer almaya devam etmiştir.
Seramik uygulamalarıyla düşüncenin biçimlendirilmesinde anlatım dili olarak enstalasyon

Yüzyılın başından beri yaşanan deneyimler bugün; sanat, sanatçı ve izleyicinin yeni konumunun belirleyicisi olmuştur. Buradan hareketle, raporun birinci bölümünde; sanatın farklılaşım süreci içerisinde enstalasyonlara öncülük eden akımlara ve yönelişlere değinilmiştir. Başlangıçta Kübistlerin üçüncü boyut arayışları ile başlayan süreç, Duchamp'ın sanata hazır nesne kavramını sokmasıyla hızlanmıştır. Bu süreç, sadece sanatın kendisine ve nesnesine yönelik değil, aynı zamanda siyasal, toplumsal ve tarihsel olana yönelik bir sorgulamadır. Plastik Sanatlar giderek, resim ve heykelin dışında yeni ifade biçimlerini de kapsamına almaktadır. Bunlardan biri de mekanı sanatın içine alan Switters'dir. Bu ve daha birçok deneyimin ardından modern sonrası dönemin kavramlarıyla da ilişkiye giren, yeni bir anlatım dili olan enstalasyon, önemini ortaya koymaktadır. Düzenleme ve yerleştirme kavramlarıyla karşılanmaya çalışılan sözcük, sanat nesnesinin kendine bir yaşam alanı kurgulama serüveni olmaktadır. Böylelikle de 'inekan' araştırma konusunun ikinci bölümünü oluşturmaktadır. Günümüzde, sanatçı tek yönlü bir uzmanlıkla yetkin olamayacağı bir döneme girmiştir. Söz konusu anlatım dili, geleneksel, Plastik Sanatlar ayırımından herhangi biriyle anlamlandırılmadığından bunların tümünden yararlanabilir ya da yararlanmayabilir. Bu çoğul söylem, sadece bakan değil, sorgulayan, düşünen ve tartışan izleyici kitlesini de hedef almaktadır. Sanatçı, bilgi ve teknoloji dünyasında yaşarken her gün daha fazla problem ve sorunla yüz yüze gelmektedir. Bu da sanatçıya, çağına tanık olmanın verdiği artan bir sorumluluğu yüklemektedir. Burdan hareketle de, üçüncü ve son bölümde, yaşanılan dönem içerisinde, Türkiye'deki en büyük sorunlardan biri olan kültürel değerlere sahip çıkılmaması sorunsalına karşı, seramikten yapılan enstalasyon uygulamalarıyla birtakım, öneriler ve analizler ortaya konmaya çalışılmıştır.
Yükseköğretimde grafik tasarım eğitimi ve bir model önerisi

Grafik tasarım, sanat ile endüstrinin kesiştiği bir noktada durduğu için oldukça özel bir konuma sahiptir. Grafik tasarımın özel oluşu, grafik tasarım eğitimini de özel kılmıştır. Özellikle Sanayi Devrimi ile gerçek anlamda hayat bulan grafik tasarım, insanları etkilemedeki en önemli araç olma özelliğini hala korumaktadır. Grafik tasarım eğitiminin Türkiye'deki konumuna bakıldığında 100 yılı aşan bir geçmişşe sahip olduğu görülecektir. Köklü bir geçmişşe sahip olmasına rağmen özellikle yükseköğretim düzeyindeki grafik tasarım eğitiminin durumu az sayıda bilimsel araştırmaya konu olmuştur. Bu çalışma, Türkiye'deki eğitim sisteminin her kademesinde yer alan grafik tasarım eğitiminin nicel ve nitel durumunu ortaya koymaya çalışarak, önlisans düzeyinde yürütülen grafik tasarım eğitimine odaklanmıştır. Öncelikle önlisans düzeyinde eğitim veren tüm üniversite programları içerik, amaç, Avrupa Kredi Transfer Sistemi, teorik ve uygulamalı ders yükü kriterlerine göre değerlendirilmiştir. Ardından grafik tasarım sektörünün tarafları olan akademisyen, sektör çalışanı ve sektör işletme sahiplerine yönelik anket uygulaması gerçekleştirilmiştir. Ayrıca dünyanın çeşitli ülkelerindeki önlisans grafik tasarım eğitim programları incelenmiştir. İçerik karşılaştırma, anket uygulaması ve diğer ülke örneklerinin incelenmesiyle ortaya çıkan bulgular ışığında sektör çalışanları ve akademisyen temsilcileriyle derinlemesine görüşmeler yapılmış ve yeni bir müfredata altyapı oluşturmak üzere taslak dersleri listelenmiştir. Son olarak gerçekleştirilen bir günlük çalıştay ile ders isimleri netleştirilerek, önlisans düzeyi için grafik tasarım program önerisi taslağı geliştirilmiştir.
Tanzimat'tan Cumhuriyet'e İstanbul'da Osmanlı anıtları

Tanzimat Dönemi'nden (1839-1876) Cumhuriyet'in ilanına (1923) uzanan süreçte, Osmanlı anıt tasarımları ve uygulamaları Türkiye heykel tarihinin pek fazla üzerinde durulmayan bir kesitini oluşturur. Oysa dönemin dergi, gazete gibi kaynaklarında 19. yüzyıl ortasından itibaren Osmanlı dünyasında bu anlamda bir hareketin başladığı, 20. yüzyıl başında II. Meşrutiyet Dönemi'nde çoğaldığı görülür. Cumhuriyet öncesi dönemde anıt alanında azımsanmayacak bir tasarım ve uygulama çabası vardır. Türkiye heykel tarihinde anıtların tarihini Cumhuriyet öncesinde başlayan bu kıpırdanış ile birlikte değerlendirmek, kentsel mekan ve anıt ilişkisi bağlamında sürekliliği olan bir modernleşme arayışını gözler önüne serer.
Ağaç baskı sanatının Almanya ve Türkiye'deki tarihsel gelişiminin incelenmesi

Bu araştırma, tüm baskı çeşitlerinin özgün sayılabilmesi için gerekli olan imlenme kriterlerinin belirlenmesiyle orijinalliği tasdiklenen ve özgün baskıresim tekniklerinden biri olan ağaç baskı üzerine odaklanmıştır. Ağaç baskıda kullanılan malzemeler ve seçim kriterleri, tekniğin uygulanışı ve Uzakdoğu'da Çin ve Japonya'dan başlayarak, dönemlerin sosyo-ekonomik şartları gözetilerek, günümüze kadar olan tarihsel gelişimi yerli ve yabancı teorik literatür taraması yapılarak, mevcut literatürde referanslı benzer örnekler analiz edilmiş ve derinlemesine incelenmiştir. Ağaç baskı tekniğinin tarihsel gelişimi içerisinde önemli yer tutan ve ekspresyonizm akımının ortaya çıktığı Almanya'da eserler vermiş olan Alman sanatçılar ile takip eden yıllarda burada eğitim alan Türk sanatçı, akademisyen ve öğrenciler sayesinde eserler verilmeye başlanan ağaç baskı tekniğinin Türkiye'deki gelişimi sanatçılar üzerinden incelenmiştir. Araştırmanın son bölümünde ise hem sanatçı hem de bir akademisyen olan Prof. Fevzi Karakoç ile üniversitelerdeki özgün baskı atölyesi derslerinin grafik tasarıma katkıları, ağaç baskı-teknoloji ilişkisi ve ağaç baskıresmin çağdaş sanat ortamındaki yeri röportaj yapılarak irdelenmiştir.
Anadolu'da seccadenin sosyolojik değişim süreci, tasarım ve işlev ilişkisi

9 -14. yüzyıllar arasındaki İslam Sanatının en önemli özelliği, ibadet esnasındaki işlevi iken 14 -19. yüzyıllar arasındaki İslam Sanatı ise Osmanlı Kültürü'nün zenginliği ile beraber dekoratif yönü, sanatsal ekspresyonu ve farklı sosyal kimlikleri ile öne çıkmaktadır. Daha doğrusu artık İslam Sanatı kendi başına sadece dine uyumlu bir sanat değil, aynı zamanda kendi kendine de sosyal statü oluşturan bir sanat olmuştur. Anadolu'da İslamiyet hiçbir dönemde, özellikle de Osmanlı döneminde 'saf' İslam olmamıştır. Eski gelenekler İslam dininin törenleri ile birleşmiş, bu geleneklere derin inanç dine de yansıtılmıştır. Kim olursa olsun Yörük, gayrimüslim, Müslüman, padişah ya da köylü, hepsi için törenlerde kullanılan sembolik eşyaların ve edilecek duaların sihirli tarafı çok önemli olmuştur. Bu eşyalar arasında seccade de bulunmaktadır. Çeyizlik eşyalar arasında ilk sırada yer alan objeler, seccadelerdir. Kutsallık, nazarlık görevi ya da koruma özellikleri seccadenin sembolik anlamına yabancı değildir. Seccade halk kültüründe daha samimi yer oluşturmuşken, sarayda seccadeler daha 'kutsallaşmış' saray kültürüne uygun bir biçime bürünmüştür. Saraydaki seccade kültürü çok daha gelişmiş ve zengindir. Kıblegah özel muhteşem tasarımlar, en yüksek kalite ile üretilmiştir. Ayrıca unutmamak gerekir ki seccade diğer Anadolu halıları ile beraber Avrupa'ya yayılmıştır ve kiliselerde, saraylarda lüks eşya olarak büyük ilgi görmüştür. Sosyal statü belirten, estetiği yansıtan, ibadethaneler ve törenlerde önem kazanan bir eşya olmuştur. Hristiyanlar, Yahudiler tarafından hem ayin yapılan binalarda hem de bazı dini ibadetleri gerçekleştirirken seccade kullanılmıştır. Osmanlı döneminde bütün Tekstil Sanatı dalları 'altın' dönemini yaşamıştır. Seccade gibi özel eşyalar dinin etkisi altında doğmuş, Anadolu Kültürü tarafından renklendirilmiş ve Yörük ellerin yardımı ile kendine özgü bir forma kavuşmuştur.
Konstrüktivizm'de kolajın afiş tasarımındaki yeri ve günümüz uygulamaları

'Konstrüktivizm'de Kolajın Afiş Tasarımındaki Yeri ve GünümüzUygulamaları' adlı çalışma altı bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde, 20. yüzyıl sanat akımları gelişim süreci ve dönem sanatçıları eser incelemeleri, Konstrüktivizm'inplastik sanatlara etkisi incelenir: Bauhaus ve Kübizm gibi akımlar arasında karşılıklıkurulan etkileşimlere, aralarında kurulan bağa yer verilir. İkinci bölümde; Kolajkavramının gelişimi ve sanat akımlarıyla ilişkisi araştırılır. Üçüncü bölümde;Konstrüktivizm'de Grafik tasarım, Afiş tasarımının tanımı, gelişimi ve Grafiktasarımında Afişin yeri ele alınır. Dördüncü bölümde; Konstrüktivizm ve KolajınAfiş tasarımına etkileri incelenir. Beşinci bölümde; günümüzde Afiş tasarımı veKolajın kullanımına yer verilir. Son bölümde ise Nigar Zülfügarlı'nın seçtiği kadın sanatçıların otoportreleriyle kendi otoportresini bir araya getiren karışık teknikyöntemiyle tezi için ürettiği özgün eserlerine yer verilir.
Kavramsal sanatta simgesel bakış

Bu tez çalışması sanatçıdaki birikimlerin, malzeme ve anlatım yolu kısıtlamaları olmaksızın sanat eseri üretilebileceği üzerinde durmaktadır. Sanatçının eserlerinde görülen özgürlükçü tavır eserin yaratım süresi nasıl, neden şekillendikleri, şekillenme gerçeğini ve bu gerçeğin gizemini irdelemektedir. Son haline gelebilmek için geçmişşe giden uzun süreli yolculuktan sonra bugün sanatın geldiği noktaya ulaşmanın çabası ile ilkel insandan başlayan ve kavramsal sanata kadar oluşan süreç irdelenmiştir. Sanatçı, tüm sanat akımlarında olduğunu düşündüğü ve Kavramsal Sanatta da gizli simgeler olabileceği gerçeğine dikkat çekmiştir. Okuyucuya doğru ulaşabilmek için örneklendirme yolunu seçmiş ve okuyucuya sorular sorarak konuyu açıklamaya çalışmıştır. Sanat tarihinde ve dünyanın gelişiminde iz bırakmış insanları konuya uygun olarak seçmiştir. Dünyanın kabul ettiğimiz bırakan insanların yazılarıyla desteklemiştir. Son olarak; yazar Mazlum GÖZE'nin tez çalışması kapsamında başladığı sanat projesine yer verilmiş, örnekler sunulmuş ve tez çalışmasıyla ilişkilendirilmiştir.
Resim sanatında dokunsal etkinin malzeme deneyimi ile ilişkilendirilmesi

Dokunma, malzeme ve deneyim kavramlarının 'resim sanatı' bağlamında bir araya geldiği bu tez kapsamında, mağarada yer alan resimlerden başlanarak sırasıyla sanat tarihi içerisindeki dönemler ve ardından 20. yüzyılın ortalarındaki Kavramsal Sanat'a denk gelen süreçte her türlü malzemenin resim yüzeyine eklemlenmesiyle üretimlerini gerçekleştiren sanat akımları incelenmiştir. Dört bölümden oluşan bu çalışmanın I. Bölümünde resim sanatında 'dokunma' üzerinde durulmuştur. Dokunma, beraberinde 'görme' eşzamalılığında mağaradaki duvar resminden başlanarak sırasıyla Ortaçağ, Rönesans, Barok, Rokoko, Neo-klasisizm, Romantizm, Empresyonizm ve son olarak da Kübizm'in 'Analitik Kübizm' evresine dek incelenmiştir. Bu dönem optik olanın dokunsal aralığındaki üretimleri kapsamaktadır. Daha sonraki aşama için bağlamın Analitik Kübizm dönemi ile sonlandırılmasının nedeni, bu evreden sonra gelen Sentetik Kübizm döneminde resmin içerisine malzemenin doğrudan girmesidir. II. Bölümde 'malzeme', kavram olarak tanımlanmış ve 20. yüzyılın başından itibaren malzemenin resim bağlamında nasıl kullanıldığı başta Sentetik Kübizm dönemi olmak üzere Dada, Gerçeküstücülük, Pop Art, Yeni Gerçekçilik, Minimalizm ve Fluxus sanat akımları çerçevesinde üretilen eserlerde incelenmiştir. Tezin bağlamının Kavramsal Sanat ile sonlandırılmasının nedeni ise Kavramsal Sanat ile birlikte düşüncenin malzeme boyutuna geçilmesidir. Malzemenin resim içerisinde yer aldığı bağlam, düşüncenin malzemeselleşmesine evrilmiştir. III. Bölümde dokunma ve malzemenin biraradalığından ortaya çıkan deneyim alanı irdelenmiştir. Resim sanatındaki görsel ve dokunsal deneyim, sanatçı, alımlayıcı ve sanat eseri üçgeninde açıklanmaya çalışılmış; bu anlamıyla bir dil birliği yaratılmıştır. IV. Bölümde ise genelde 'teze dair üretimler'e yer verilirken, burada 'üretimlere dair tez' kavramıyla yeni bir dil oluşumu ve deneyim alanı gösterilmeye çalışılmıştır. 2010- 2015 yılları arası kişisel üretimlere yer verilen bölümde bulunan her bir çalışma ontoloji, fenomenoloji ve göstergebilim olanağında incelenmiştir.
20. yüzyıl Türk resim sanatında mekan soyutlaması

Bu tezde, 20. yy Türk resim sanatında mekanı nasıl kurgulandığı ve soyutlandığı ele alınmıştır. Bu araştırmalar sırasında, soyutun gelişimi, Türk sanatına girişi ve kökenleri irdelenmiştir. Birinci bölümde mekanın tanımı ve mekan oluşumunu etkileyen faktörler incelenmiş, bunların resim sanatında nasıl kurgulandığı incelenip ve tarih öncesinden başlayarak Rönesans dönemi ve sonrasında mekan-yüzey ilişkisi irdelenmiştir. Soyut ve Soyutlamanın araştırıldığı ikinci bölümde, soyutun görsel sanatlardaki yeri ve 20. yy a kadar geçirilen süreçteki serüveninden bahsedilmiştir. Özellikle Kandinsky ve Malevich'in sanatı üzerinde durulmuş, onların soyut sanata ve gelişimine olan katkıları analiz edilmiştir. 1930'lu yıllarda yaygınlaşmaya başlayan Modern Sanatın soyut sanata olan etkilerini ve katkıları araştırılmıştır. Türk soyut resim sanatının başlangıcında önemli bir yeri olan Çallı kuşağından başlayarak soyut sanatın, 1980 lere kadar geçirdiği süreç incelenmiştir. Sanatçıların eserlerindeki soyutlamalarda mekan konusunu nasıl kurguladıkları irdelenmiştir. 1914 yılından itibaren Çallı kuşağı ile başlayan soyut sanat döneminin, müstakil ressamlar ve D grubu ressamları ile devam eden gelişimi araştırılmış ve özellikle Cumhuriyet'in ilanından sonra yurt dışına giden ressamların atölye çalışmaları incelenmiştir. Daha sonra 60'lı ve 80'li yıllardaki Türk resmindeki teknik ve konu olarak değişimler incelenerek, günümüzdeki Türk resim sanatına etkileri araştırılmıştır. Özellikle 1980 sonrası Türk resim sanatında gerek plastik açıdan gerekse düşünce açısından mekanın ve soyutun nasıl kullanıldığının irdelenmesi, sanat görüşümü oluşturmamı sağlamıştır. Bilindik mekan kavramından uzaklaşarak, sınırsız mekanlar yaratmanın plastik olanakları araştırılmıştır. Kavramsal sanatın özünde yer alan bir yere ya da bir nesneye bağlı olmama düşüncesine dayanılarak üretilmiş yapıtlar, görsel belge olarak teze bütünlük kazandırmıştır.
Kompozisyonda bütünlük ilkesi bağlamında fon-form ilişkisi

İnsanoğlu geçmişşten günümüze doğayı anlama çabasını, farklı disiplinlerde farklı yöntemler kullanarak sürdürmektedir. En temel anlamıyla ele alındığında bu disiplinlerden felsefe, kavramlar üzerinden yol alırken, pozitif bilimler nesnel gerçekliği anlamaya çalışmaktadır. Günümüze kadar, bunlardan farklı bir yol izleyen sanat ise nesnenin görünüşü üzerinden sanatçının iç dünyasını yansıtmaya çalışmaktadır. Birbirinden farklı yöntemleri olan ancak aynı amaç doğrultusunda yürüyen bu disiplinler, ortak kavramları kendi dilleri doğrultusunda kullanarak doğayı anlama ve tanımlama yönünde çaba göstermektedirler. Bu tez çalışmasında, kullanılan ortak kavramların, her disiplinin kendi içinde ele alınış biçimleri irdelenerek birbirileri ile örtüşen ve çelişen noktaları tartışılacaktır. Ayrıca bahsi geçen disiplinler arasında bir ortaklık kurmaya çalışılacaktır. Bu çabanın neticesinde, tam bir sonuca varabilme güçlüğünün bilincinde olarak, en azından bu girişimden dolayı ileriye yönelik bir farkındalık yaratılacağı umulmaktadır. Bu araştırmanın neticesinde de, bu bilgilerin toplamından resim sanatı için 'yeni bir oluşum değeri tanımlanabilir mi?' sorusuna yanıt aranacaktır.
Feminist hareketin 1960 sonrası sanat üretimine etkisi

Geçmişten günümüze mevcut eril tahakküm kadını toplumsal yaşamın dışında tutmuştur. Kadınlar, eğitim, oy hakkı gibi temel vatandaşlık haklarından mahrum bırakılmıştır. 18. yüzyıl itibarıyla kadınlar eşit haklar için mücadeleye başlamıştır. 20. yüzyılda kazanılan haklar feministler tarafından yeterli görülmemiştir. Kazanılan hakların eşitlik için yeterli olmayacağını düşünen feministler, 1960'lardan itibaren önceki feminist hareketlere kıyasla daha radikal bir sürece girmiştir. 20. yüzyılda sanat üretimi klasik anlayışın dışına çıkmış, sanatta sınırlar ortadan kalkmıştır. Her şeyin sanatın malzemesi olduğu bir döneme girilmiştir. Bu süreç kadınların sanatsal üretimlerini de etkilemiştir. Sanatta sınırların ortadan kalkmasıyla birlikte kadınlar da bir takım sorgulamalarda bulunmuştur. 1970'li yıllarda kadın sanatçılar ve eserleri, çeşitli sanat tarihçi, sanatçı ve sanat eleştirmeninin çabalarıyla sanat kurumlarında yer almaya başlamış, sanat tarihinde dışlanan kadın sanatçılar ortaya çıkarılmıştır. 1980'li yıllara gelindiğinde bireylerin feminizminden bahseden postmodern bir sürece girilmiştir. Bu süreçte feminist sanatçılar eril tahakkümden sıyrılarak kadın bedenini yeniden ele alan sanatsal üretimlere girmiştir. Performans ve video sanatı aracılığıyla toplumsal cinsiyet kalıplarını yıkmaya yönelik pratikler geliştirilmiştir. Feminist sanat 90'lı yıllarda Türkiye'de de görünürlük kazanmıştır. Türkiye'de feminist sanatçılar; töre, kadın cinayetleri, kız çocuk evlilikleri, namus gibi konularla ilgilenmiştir. Performans ve video sanatı Türkiye'nin gündemine batıya oranla daha geç girmiştir. Bu sebeple yeniliklere açık ve daha cesur bir sanat dili benimsenmiştir. Bu çalışmada feminist hareket öncesi ve sonrası kadınların kimlik mücadelesi ve tarihsel süreç içinde sanatı etkileme biçimleri, kadın sanatçılar ve yapıtları incelenecektir.
Füzyon tekniğinde yaygın olarak karşılaşılan problemler ve çözüm yolları

Bu tez çalışması; fırında cam şekillendirme tekniklerinden biri olan füzyon tekniğinin araştırılması ve bu teknikte yaygın karşılaşılan bazı sorunların giderilmesi veya oluşabilecek sorunları aza indirgemek için çözüm yollarını incelemektedir. Ayrıca bu çalışmayla; Ülkemizde cam şekillendirme tekniklerinden biri olan füzyon tekniğini anlatan ya da inceleyen Türkçe örneklerinin olmayışı sonucu ortaya çıkan kaynak yetersizliğinin giderilmesi amaçlanmıştır. Beş bölümden oluşan araştırmanın Birinci Bölümünde füzyon tekniği tanımı ve tarihçesi anlatılmış, İkinci Bölümde ise bu tekniğin genel prensipleri ve uygulama türleri ayrıntılı olarak incelenmiştir. Araştırmanın Üçüncü Bölümünde füzyon tekniğinde kullanılan gereçler başlığı altında bu teknikte kullanılan camlar, özellikle plaka cam ve üretim yöntemleri detaylı olarak ele alınmış ve diğer başlıca malzeme ve aletler başlıklar altında incelenmiştir. Dördüncü Bölümde füzyon tekniği uygulamalarında bilinmesi gereken tanımlar, genel prensipler ve kullanılan gereçler hakkında detaylı bilgi verildikten sonra Beşinci Bölümde füzyon tekniği uygulamalarında yaygın karşılaşılan problemler ve çözüm yolları araştırılmıştır. Son bölümde ise tez konusu bağlamında füzyon tekniği uygulanarak gerçekleştirilen kişisel uygulamalar yer almaktadır.
Çağdaş resimde figürün plastik değer olarak kullanılması

İnsan figürüne yönelik faaliyetlerin geleneksel resimden günümüze kadar ve soyut resmin en geçerli olduğu dönemde bile yerini koruduğu görülür. Bu süre içinde figür, kimi zaman geleneksel sanatlara özgü titizlikle, kimi zaman da gerilime yol açan deformasyonlarla ele alınmıştır. Bir sanat yaptırım oluşum sürecinde araştırmadan yana olması gereklidir. Burada figürsel çözümlemeler ve ustaların eserleri incelenerek oluşturulmuş resimsel kaygılar, genişletilmek istenmiştir. Bu çalışmada, bireyi resim yapmaya iten içsel dünya vasıtasıyla plastik elemanların yüzleştirilmesi hedeflenmiştir. Sanatsal bir dil için seçildiği sürece, nesneler arasında bir değer kategorisi yapılmaması gereklidir. Bir resmin tüm biçimsel kaygılarının sonuçlandırılmış olması zor bir ihtimaldir. Öz-biçim sorunlarında, sanat eserleri her biri tek başına problemin çözümlenmesinde farklı bir anahtar işlevi görürler. Bu nedenle nesneler içerisinde figür, resimsel etkinliği rahatlatan bir eleman olduğu için tercih edilmiştir.
Endüstriyel tasarım disiplinine çevresel sanat bağlamında yaklaşmak: Bir oturma birimi tasarımı

Çevresel sanat, yaklaşımı bakımından doğayı önemser. Sanatçılar sanatınticarileşmesine karşı olduğu için aynı zamanda yer ve mekanla ilişki kurabilmek içineserlerini doğada sergilerler. Sanatçılar eserlerini doğada bırakarak zamanlaeserlerinin doğada kaybolmalarına olanak sağlarlar. Böylece eserlerinin satın alınarak 'sanat eserlerinin ticarileşmesi sorunu'na karşı çıkmış olurlar. Aynı zamandasanatçılar endüstrileşmeye karşı çıktıkları için doğaya yönelirler. Bu yaklaşımları benimseyen sanatçılar ve eserlerine değinilecektir. Yine endüstrileşme ile ortaya çıkan kent mobilyasının endüstriyel ürünbağlamında tasarım süreci üzerinde durulacaktır. Tasarım sürecinde bir ürün oluşturulurken hangi kriterler üzerinde durulduğuna değinilecektir. Bu çalışma kapsamında iki farklı alanın birleştirilerek oluşturulabileceği sanatçı eser örneğiyledisiplinler arası benzer yaklaşımlar kullanılarak yapılan bir proje sunulacaktır.