turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Cumhuriyet döneminde günümüze Türkiye'de tiyatro ve opera afiş sanatı

Türk Afiş Sanatı'nın gelişimi, ünlü afiş sanatçılarının yarattığı tasarımlar açısından ele alınabileceği gibi, afişin kendine özgü iki niteliğin ortaya koyduğu sanatsal anlayış açısından da incelenebilir. Bunlardan birincisi, afişte kullanılan tipografi ve resim kullanımı ve bunun tasarımsal gelişim süreci; ikincisi, afişin sonsuz kere çoğaltılma özelliği ve taşıdığı estetik değer olarak özetlenir. Grafik tasarım, baskı sanatı ve baskı teknolojisi ile birlikte düşünülür. Bu nedenle Türkiye'de ilk kurulan basım evinin, Türk Grafik Sanatı'nın ilk yapılmaya başlandığı yer olduğunu söyleyebiliriz. Bu alandaki gelişmeler iki temel olguyla belirtirilir. Birincisi, Cumhuriyet'in ilam (1923) ve ikicisi Latin alfabesinin kullanılmaya başlanması (1928). Cumhuriyet dönemi öncesinde, yardım dernekleri gibi sosyal konular ya da tiyatro oyunları için, Arap harfleriyle, daha çok tipografi ağırlıklı afişler yapılıyordu. Sonraları bunların yerlerini, sayılan az olmakla birlikte, yurt dışından gelen tüketim ürünlerine yönelik afişler almaya başladı. 1930'lu yıllarda ise, batılı anlamda ilk afişler, ressam-grafiker diyebileceğimiz kişiler tararından üretildi. Daha sonraki kuşaklar ise, 1940'lı yılların başındaki Fransız afiş sanatından esinlenerek ürün vermeye çalıştılar. Ancak yaşadıkları dönemin endüstrisinin çok sınırlı olması nedeniyle etkili olamadılar. 1960'lı yıllarda tiyatronun çok popüler bir sanat dalı haline gelmesiyle birlikte, birçok grafik sanatçısının özel çabalan sonucu ürettikleri tiyatro afişleriyle, afiş sanatı dikkat çekti ve Türk Grafik Sanatı için önemli rol oynadı. Afiş ve afiş tasannu, Devlet Tatbiki Güzel Sanatlar Yüksek Okulu'nun kurulmasıyla birlikte, yeni anlayışların gelişmesine katkıda bulundu. 1960'lar ve sonrasında, gelişen sanayi ve giderek gelişen reklam etkinlikleri ile birlikte, baskı teknolojisinin yaygınlaşmasının yanı sıra, afiş için gerekli her türlü malzeme ve tekniğin varlığında, eskiye oranla afiş sanatında büyük olanaklar sağlamıştır. vTiyatro afişleride, diğer afiş türlerinde olduğu gibi - siyasal afiş, politik afiş, vb- tasarımları, sanat anlayışı ve estetiğiyle, yapıldıkları döneme ait bize büyük ölçüde bilgi verir. Bu araştırmada, Cumhuriyet dönemi sonrası ve günümüz Türkiye'sindeki tiyatro afişleri ve bu alanda yapıtlar veren önemli afiş sanatçıları incelenmiştir. VI
Tarihi süreçte seramik karo ve mimari kaplama elemanlarının incelenmesi

Mimaride farklı alanlarda gördüğümüz seramik kaplama elemanları temel yapı malzemesi olabildiği gibi yalıtım ya da dekoratif amaçlı da kullanılmıştır. Çalışma konusu uzun bir süreci kapsaması nedeniyle dönemlere ayrılarak incelenmiştir. Anadolu ve Mezopotamya'daki ilk yerleşim alanlarında kazılar sonucu elde edilen buluntulara ait yayınlar incelenmiş Neolitik Çağda kabaca şekiUendirilmiş kerpiç kullanımı tespit edilmiştir. Kalkolitik Çağda da benzeri kullanım devam etmiştir. Pişmiş toprak yalıtım malzemesi Tunç Çağında bıUanılmaya başlanmıştır. Demir Çağm içinde yer alan Assur, Babil, Etrüsk, Fyrg, Lydia uygarlıklarının mimarilerinde dekoratif ve yalıtım amaçlı seramik kaplama malzemesi bol miktarda kullanılmaya başlanmış, özellikle Erithrai kazılarından elde edilen dekoratif amaçlı seramik kaplama levhalar Arkaik Çağa ışık tutmuştur. Arkaik çağdan itibaren mimaride taş ve mermerin kullanılmaya başlanması nedeniyle Helenistik Çağda pişmiş toprak, genelde yapı malzemesi olarak ele alınmış; ayrıca yalıtım malzemesi özellikle çatı kiremidi kullanımı görülmüştür. Kireç harcının bulunmasıyla birlikte Roma Döneminde tuğla kullanımı oldukça yaygınlaşmıştır. Bizans Döneminde ise tuğla taşla beraber kullanılmış ve bu iki malzemeyle mimaride değişik bezemeler uygulanmıştır. Tuğla kullanımı Selçuklu Döneminde en üst düzeye ulaşmış, hemen hemen her yapıda yalıtım ve süsleme unsuru olarak kendini göstermeye başlamıştır. Ayrıca bu dönemde çini kaplamalar kullanılmış, Osmanlı Döneminde ise çini sanatı tüm dünyada hayranlık uyandıracak kadar ilerlemiş ve önemli eserler vermiştir. Cumhuriyet Döneminde Ulusal mimarlık alarm ile yapılar çinilerle süslenmiştir. Günümüzde ise seramik kaplama malzemesi olarak karo, kiremit, tuğla, mozaik, seramik panolar ve çini bezeme ve yalıtım amacıyla kullanılmaktadır.
Konya Mevlana Müzesinde bulunan 68-69 numaralı Divan-ı Kebİr'in tezyİni açıdan incelenmesi

Anadolu Selçuklu Sanatı deyince hiç kuşkusuz akla XII. ve XIII. yüzyıllarda Anadolu'da inşa edilmiş olan mimari yapılar gelmektedir. Göçebe Türkmen boylarının yerleşik hayata geçişinin en bariz sembolü olan bu yapılar başta camiler olmak üzere medrese, han, kervansaray, türbe, köşk ve şehir surlarıdır. Bu yapıların üzerindeki bezemeler oldukça yoğundur. Geometrik desenlerin ön planda olduğu tezyinatta rumi kompozisyonları ile birlikte bitkisel motifler de kullanılmıştır. Anadolu Selçuklu üslubunu okuyabilmek açısından önemli bir yere sahip olan mimari eserlerin yanında kitap sanatları da Selçuklu Sanatına ışık tutmak açısından kıymetlidir. XIII. yüzyılda Anadolu'ya göç etmiş birçok alim ve mutasavvıfın kaleme almış oldukları eserler ilim ve irfan açısından önemli olmakla birlikte sanat değeri de taşımaktadırlar. Bu dönemde Anadolu'ya göç ederek Türk halkını yaşantısı ve eserleri ile etkilemiş ve yön vermiş isimlerden birisi de Mevlana Celaleddin Rumi'dir. Mevlana'nın eserleri Mesnevi, Divan-ı Kebir, Fihi Ma Fih, Mecalis-i Seb'a, Mektubat ve Rubaiyat Farsça kaleme alınmış ve edebi yönü de oldukça kuvvetli eserlerdir. Edebi olarak sanat yönü gelişmiş bu eserlerin Mevlevilik yolunun öğretisini içermesi ve Mevlevilikte sanatın yerini göstermesi açısından da ayrı bir önemi vardır. XIV. yüzyılda Mevlana'nın eserlerinin özellikle Mevlevi sanatkarlar tarafından çoğaltılarak istinsah edilmesi yaygınlaşmıştır. Kendisi de bir Mevlevi olan Emir Satı el-Mevlevi'nin yine bir Mevlevi olan katip Hasan b. Osman'a hazırlatmış olduğu eserler Selçuklu üslubunu kitap sanatları üzerinden okuyabilmeye olanak sağlamaktadır. Bu çalışmada tezyini açıdan incelemesi yapılan Konya Mevlana Müzesi 68-69 numaralı Divan-ı Kebir, Anadolu Selçuklu kitap sanatlarına kaynak teşkil etmesi bakımından önemli bir konuma sahiptir.
Stop motion animasyon filmlerde heykel karakter uygulaması ve örnek uygulama

Heykel sanatı, sinema ve animasyon sektörün içine entegre edilerek ortaya üç boyutlu formların estetik kaygı ile şekillendirildiği kompozisyonların içeriği incelenmiştir. Animasyonun bir dalı olan Stop motion tekniği, filmlerde kullanılan üç boyutlu obje ve nesneleri oluştururken form kaygısıyla yola çıkılmaktadır. Sinemanın keşfinden daha önceye dayanan animasyon sanatı, dünyanın her yerinde hem çocuk hem de yetişkin sinemasının gözdesi olmaya günden güne devam etmektedir. Geçmişten günümüze kadar incelenen bu tarihi süreçte, stop motion sanatçıları incelenmiş ve çalışmalarında kullandıkları heykellerin analizleri yapılmıştır. Uygulamalarda her sanatçının kendine özgü yöntemler geliştirmesi, materyal bakımından sınırsız ve yaratıcılıkla iç içe olması bu tekniği bilgisayarlı animasyondan daha özgün kılan özellikler arasındadır. Karakterlerin özgün ve kinetik olmaları heykel sanatının farklı bir metot ile kullanılışı ve Alexandre Calder çalışmaları gibi hareket ivmesinin kullanılmasıyla bir bütün haline gelmektedir. Canlandırma sineması olarak da adlandırılan animasyon, durağan nesnelerin devinim kazanmasıyla farklı bir boyut kazanması sonucunda ortaya çıkmıştır. Bu çalışmada uygulama stop motion filmi yapılarak bu tekniğin hem sabır gerektirdiği hem de elde şekillenen ve canlandırılan bir teknik olduğu görülmüştür.
Heykel uygulamasında yeniden yüzlendirme

Araştırma konusu olarak Adli Heykeltıraşlık Kapsamında Yeniden Yüzlendirme ele alınmıştır. Yeniden yüzlendirme tekniği ile kimliklendirme, başka teknikle tanımlanamayan insan kalıntılarının yüz şeklinin, kafatası boyutlarından saptanabildiği; antropolojik, anatomik, ordontolojik ve aynı zamanda sanatsal disiplinler arası uygulamalı, üç boyutlu bir kimlik tespit tekniğidir. Bu çalışma doku kalınlıkları önceden belirlenmiş bir kafatası üzerinde kombine metot kullanılarak yeniden yüzlendirme çalışılmasıdır. Yeniden Yüzlendirme İleri derecede çürümüş ya da iskeletleşmiş olan cesetlerde kafatasından yararlanarak dokularının yeniden oluşturulması temeline dayanmaktadır. Yeniden yüzlendirme, yöntemleri ile birlikte farklı toplumlar tarafından ele alınmış ve çözümlenmeye başlamıştır. Tarih sürecinde yıllar öncesine ait kafataslarının giydirilmesi bu tekniklerinin hızla gelişmesine neden olmuştur. Bu tez çalışmasında sanat kapsamında heykel teknik ve araç gereçleri ile yeniden yüzlendirme çalışmasının alana kazandırılması ve gereğinin sorgulanması, bilim ve sanat alanlarına katkı sağlanması amaçlanmıştır. Heykeltıraşlık alanı dahilinde yeniden yüzlendirme çalışması yaparak heykel sanatının etki ve ilgi alanını genişletmek diğer amaçlardan birisidir. Bu kapsamda bu çalışma ile Sivas Kayalıpınar Höyüğünde Ortaçağ dönemine ait İslam mezarlarından çıkarılan doku kalınlıkları belirlenmiş seçili bir kafatası üzerinde kombine metot kullanılarak yeniden yüzlendirme çalışılması yapılmıştır. Bu süreçte yeniden yüzlendirme teknik ve kuramları ayrıntıları ile verilmiş, kullanılacak malzemeler tanıtılmış, uygulama üç metot üzerinden anlatılarak teknik çalışmaları ile birlikte doku kalınlıkları önceden belirlenmiş yeniden inşası gerçekleştirilecek olan örnek bir kafatası üzerine kombine İstanbul metodu uygulaması yapılmıştır. Uygulama sürecinde tüm aşamalar kayda geçilmiş ve sırasıyla uygulamalı olarak anlatılmıştır. Bu süreç dünya ve Türkiye genelinden alınan örneklerle desteklenmişsonuç olarak da adli heykeltıraşlık alanının Türkiye genelinde ve alanlar özelinde gerekliliği sonucuna ulaşılmış, aşamaları ile örneklendirilmiştir. Öznel bir araştırma ile heykel alanının yeniden yüzlendirmeçalışmalarında Türkiye de gereklilik haline gelmesi üzerine araştırma yapılmıştır. Çalışmada alan araştırması ve literatür taramasından faydalanılmıştır.
Doğa izlenimlerinden plastik dile

'Doğa izlenimlerinden plastik dile' adlı raporda, çıkış noktası olarak doğa konusu ele alınmış ve bunlar resmin plastik sorunları içinde incelenmiştir. Doğadan alman izlenimler ve doğa ile ilgili yaşantılar aracılığı ile doğa biçimlerini sanat biçimlerine dönüştürmeye ve kişinin kendini ifade etmesine olanak tanıyan plastik bir dil oluşturulmaya çalışılmıştır. Doğa-sanatçı ilişkisi, sanatçının sezgisi, kişilik yapısı, algılama gücü gibi yaratıcılığı etkileyecek faktörlerin yanı sıra algılama, soyutlama gibi kavramlar üzerinde durulmuş, bu konuya ışık tutmuş sanatçıların sanat anlayışları ve yapıtları araştırılmıştır. Bu çalışma kapsamında doğadan seçilen nesnelerin ve doğa görüntülerinin yorumlanmalarına ve soyutlanmalarına yer verilmiştir. Resimlerin kendi plastik çözümlenmeleri sırasında, farklı plastik endişeler ön plana çıkmıştır. Bunlar, bazen bir biçim, bazen bir leke, bazen bir renk, bazen da çizgi, plan, mekan gibi endişelerdir. Çalışmalarda çoğunlukla yağlıboya kullanılmış, taslak yapılmadan, resmin yapılış süreci ve heyecanı içinde, deneyerekve değiştirerek, sonuca ulaşılmaya çalışılmıştır. Her yeni denemede daha önce kurulmamış ilişkileri kurabilme çabası, kendiliğinden, bir soyutlamayı da beraberinde getirmiştir. Ancak bütün resimlerde doğaya ait izler az veya çok var olmaya devam etmiş ve bu nedenle çalışmalarda birbirini izleyen bir bütünlük söz konusu olmuştur. Bu çalışmada, birinci bölümde konu kuramsal bağlamda ele alınmış, ikinci bölümde ise yapıtlarla ilgili açıklamalara yer verilmiştir. ii
Sanat objesi olarak kitap ve alternatif fotoğrafçılık teknikleri kullanılarak sanatçı kitabı tasarlanması

Salt metnin ya da yazılı bilgini ötesinde, kitap formuyla birlikte tasarlanan, tipografinin kağıtla ve gözle, baskı kalitesinin elle buluştuğu sanatçı kitapları kitap formuna yeni bir bakıştır. Sayısal bilgiyle yetinmeyen, fiziksel bilgiyi de barındıran kitabın bu yeni hali, fiziksel bir yapı olarak tasarlanarak kullanıcısına sunulur. Okuyucunun metin okuyucusu olmadığı, kitabın formunu, tipografisini ve malzemesini de okuyabildiği sanatçı kitapları, bilgiyi aktarmakla yükümlü klasik kitap algısından farklı olarak doğrudan bir sanat objesidir. Bir okuyucu olarak değil bir kullanıcı olarak kitap formunu başlı başına bir deneyim olarak yaşamak isteyen alıcılar var oldukça sanatçı kitapları üretilmeye değer olacaktır. Bu nesnel ve fiziksel değerleri, yüzyılların belirlediği estetik gerçeklikleri yeni malzeme ve biçimlerle sunan sanatçı kitapları varlıklarını sürdürmeye ve yayılmaya devam edeceklerdir. Bu tez çalışmasında birinci bölümde kitabın kökeni ve kelime anlamına değinilmiştir, İkinci bölümde kitabın tarihsel süreçteki değişimi ve endüstri devrimi sonrası konumu üzerinde durulmuştur. Üçüncü bölümde kitabı oluşturan elemanlar, kitabın yapısı ve kitap üretim şekillerinden bahsedilmektedir. Dördüncü bölümde kitabın formu ve ona kazandırdıkları incelenmiş, kitabın formu yardımıyla kurmuş olduğu iletişim gücü konu edilmiştir. Beşinci bölümde kitabın yeni hali ve sanat nesnesi olarak durumu irdelenmiştir. Bu bölümde sanatçı kitaplarının geçmişşi bugünü ve geleceği irdelenmiştir. Altıncı bölüm bu araştırma sonucunda elde edilen bulgular ve bu kazanımlar ile yapılan uygulama önerisini konu edinmektedir.
Matematik ve geometrinin heykel sanatına etkisi

Diğer canlılardan farklı olarak düşünebilme yetisine sahip olan insanoğlu varoluşundan beri yaşadığı dünyayı anlamlandırmaya ve tanımaya çabalamıştır. Bu bağlamda giderek artan işlevsel düşünceler üretmiş ve bunları aktarmak için çeşitli yollar geliştirmiştir. Matematik ve sanat bu aktarımda önemli bir yer teşkil eden iki ayrı disiplindir. Her ne kadar birbirlerinden farklı gibi görünseler de temelde her ikisi de evreni açıklamaya çalışmaktadır. Bu iki kavramın ana kaynağı doğadır; doğanın araştırılması, çözümlenmesi, soyutlanması ve hatta yeniden sunulmasını hedef almışlardır. Soyut bir yapıya sahip olan bu iki kavramın doğaya olan estetik yaklaşımları da aralarında oldukça önemli bir ilişki sağlamaktadır. Bu tez çalışmasında iki ayrı disiplin olan matematik ve sanat ilişkisini aktarmak amaçlanmıştır. Bu doğrultuda sanatın en eski dallarından biri olan heykel sanatı ile sınırlandırılmış, örnek teşkil edebilecek heykeltıraşlar ve çalışmaları üzerinden değerlendirilmiştir. Bu amaca yönelik olarak birinci bölümde matematik ve geometri kavramları tanımlanmış ve tarihsel gelişim süreci içerisinde incelenmiştir. Bu süreç içerisinde gösterdikleri dönüşümler ve gelişimlerin yanı sıra kullanım alanları da bu bölüm içinde bir alt başlık halinde sunulmuştur. İkinci bölümde matematik ve geometrinin sanatla buluştuğu noktalar matematiksel kavramlar ve oran kanunları ele alınmış, matematik ve geometrinin 20. Yüzyıl sanat akımları ve sanatçılara olan etkileri değerlendirilmiştir. Üçüncü bölümde ise modern heykelde matematik ve geometrinin etkileri ele alınmış, çağdaş heykel sanatçıları ve eserleri üzerinden incelenmiştir.
Bitpazarı nesnelerinin görsel yorumu ve sosyomorfik sanat

Geçmişe oranla, büyük bir hızla gelişen, günümüz teknolojileri insanların kullanımına her an yeni nesneler sunmaktadır. Toplumsal iletişim ve etkileşim araçlarının ve reklamların bombardımanı bireyleri sürekli yönlendirmesi, bu yeni teknolojik üretimlere sahip olma duygusunu geliştirmektedir. Bu nedenle kullanılan her nesne, yerine yeninin konması, eskisinin atılması, satılması gereğini doğurmaktadır, özellikle anakentlerde kurulan bitpazarları bu nesnelerin alınıp satıldığı yerlerin genel adıdır. Bitpazarındaki birbirinden ilginç nesneler, başka bir yaşam kesiti tarafından, yeniden kullanıma girmeyi bekler. Buradaki nesneler, toplumun yaşanan maddi kültürünü yansıtan bir aynadır. Bu aynaya bakarak ilgili topluma dair her yönden birçok yorum yapılabilir. Bitpazarı tezgahlarında kırık, yırtık, bozuk gündelik maddi eşyaların yanında manevi değerle yüklü eşyalar da göze çarpar: Aile albümlerindeki fotoğraflar, madalyalar, teşekkür ve takdir belgeleri, kişiye özel mektup, anı, günce gibi metinler... Değişen değer yargıları alınıp satılması söz konusu olmayan ya da alınıp satıldığında ayıp sayılan manevi değeri olan eşyaları bile bitpazarına düşürmüştür. Değişen değer yargıları ve günümüzün yaşama bakış açısı içinde her şey satılıktır artık. Bitpazarında tezgahlarda, yerlerde, raflarda birbiriyle ilgisiz 'döküntü mallar', müşteriler altını üstüne getirdikçe çarpıcı bir kaotik görüntü oluşturur. Bu görüntü, her yeni gelen meraklılar tarafından sürekli değişir. Bu araştırmada, yukarıda anlatılan özellikler nedeniyle bitpazarına ilgi, buradaki belli nesnelere odaklanma, onlara ilgi duyma ve öyküler kurgulamakla başlamıştır. Daha sonraları, çok yönlü hazlar içinde, sık sık gezilen bu mekanlardaki nesneler, resim yapmak için, çizimlerle, fotoğraflarla belgelenmiştir. Dadacılardan günümüze kadar kimi sanatçılar nesnenin temsilini değil bizzat kendisini görsel yapı olarak ele almıştır. Duchamp, Beuys, Arman, Höch, Spoerri, Villigle, Doğançay, Altan Gürman bu alanda çalışmalar yapan en önemli sanatçılardır. Bu sanatçıların çalışmalarında nesne görsel anlatımın öznesidir. Adı geçen sanatçıların çalışmaları özellikle incelenmiştir. Sanatsal çalışmalarda, her nesne dramatik bir öykü olarak düşünülmüş ve gündelik yaşamda yan yana göremediğimiz kimi nesnelerin insani değerlerin yitimi ve değişimi eleştirel ve sorgulayıcı bir bakış açısıyla işlenmeye çalışılmıştır. Çalışmalarda bu yön, özellikle oyuncak bebekler, aile fotoğrafları gibi içsel yakınlık duyulan kimi nesneler simgeleştirilip alegorik anlatımlarla imlenmeye ve görselleştirilmeye çalışılmıştır. Doğaya ait nesnelere odaklanan biyomorfik sanata karşılık, toplumsal kimliği olan doğal olmayan bitpazarı nesneleri, 'sosyomorfik'' nitemiyle ele alınmıştır. Bu yeni kavramın sanatsal anlamda temel vurgusu, toplumsal yaşamda, deformasyona uğramış maddi kültürün ortaya çıkardığı görsel boyuttur. Çöplük, hurdalık, bitpazarı sosyomorfik yapıların başat olduğu alanlardır.
Çağdaş fotoğraf ve otobiyografik bellek

İlk Çağ'dan bu yana çevresinde oluşan olayların görsel ve işitsel etkileriyle yüzyüzedir; bu tanıklıklar ve yaşanmışlıklar, anı olarak ve anlamsallığının izinde onun hafızasında yer etmiştir. Dolayısıyla söz konusu deneyim, insanın otobiyografik belleğini oluşturmuştur. Bu insan, yaşanmışlıkları, deneyim ve tanıklıklarını ilk önce eline fırçasını ve kalemini alarak betimlemiştir. Ardından fotoğraf gelir. Yitip giden çağlar boyunca, anlamlı bir geçmişşe sahip olmak isteyen insan, artık yazmakta, resmetmekte ya da fotoğraf çekmektedir. Söz konusu çaba onun kesintisiz bir izlek oluşturması ve ardından belleğinin dökümlerini yapması için bir fırsat ve olanaktır. İnsan, bireysel temsillerini, imzasını attığı birbirinden nitelikli yapıtlarla ölümsüzleştirmiştir. Bu eylem onun yaşadığının en büyük ispatıdır. Ardından gelen kuşaklar bunları okur ve izler. Bu bağlamda, otobiyografik bellekler, katman katman tortul tabakalar olarak üst üste binerek bugünlere ulaşır; böylece kültürel ve toplumsal bellek inşasının temelleri atılır. 'Çağdaş Fotoğraf ve Otobiyografik Bellek' başlıklı bu yüksek lisans tez çalışması, yukarıda ifade edilen bellek katmanlarını tanımlamak üzerine kurulmuştur. Tarihsel bir dizge çerçevesinde, edebiyat, görsel sanatlar ve fotoğrafla kendi bireysel temsillerini ortaya koyan sanatçıların ve örnek olarak seçilen çalışmalarının, otobiyografik bellek inşası ve oluşumundaki etkilerine açıklık getirilmesi amaçlanmıştır. Bu tez çalışmasıyla 'bireysel temsil' olgusunu, imza attıkları birbirinden nitelikli yapıtlarla taçlandırmış hem otobiyografik hem de kültürel belleklerimizde yerini almış isimler ve yapıtları incelenmiş ve bu örneklerle otobiyografik bellek inşasında görsel sanatların etkisi irdelenmiştir. Yanı sıra, tez kapsamında, edebiyat, görsel sanatlar, fotoğraflar ve videolardan oluşan, 'Core Memory: Şimdi, Geçmiş Gelecek' başlıklı bir performans çalışması geliştirilmiş ve otobiyografik belleklerimizin inşasında fotoğrafın gücü metinlerarası bir bağlamla yeniden sorgulamaya açılmıştır.
Osmanlı ve Cumhuriyet Dönemi marka ve ürünlerinin günümüz ticari ve iktisadi yaşamında canlandırılması

İhmal edilen ve muhtemelen gözden kaçan 'MARKA' konusunu bu tez çalışmam ile vurgulamak istedim. Tekstil geleneğimizden bahsettiğimiz yerde, günümüzde 'MARKA' anlamında değerlendirilebilecek ve günümüze ilham verecek izler aradım. Geleceğimizi doğru tasarlamak adına geçmişşe dönüp, bu sürece çok iyi bakmamız gerektiğine inanıyorum. Bu sayede belki geçmişşte kalan hazinelerimizi tekrar ortaya çıkartabilecek ve batılıların övündüğü 100 yıllık işletmeler gibi, geleceğe inşa edilen 'sürdürülebilir' bir 'Marka' geleneği oluşturmaya bir katkı sağlayabileceğiz.
9 Kasım 1918 Alman İmparatorluğu'nun çöküşünden, 9 Kasım 1938 Kristal Geceye Alman sanatı

Avrupa sanatında birçok dönemde ifadeci sanat eserleri görmekteyiz. İfadeci sanat yapıtları genellikle Kuzey Avrupa ile ilişkilendirilse de Güney Avrupa'da ifadeci tarzda yapıtlar üreten birçok sanatçıya rastlamaktayız. Bu da bize ifadeciliğin sadece yöresellikle açıklanamayacağını gösterir. Yirminci Yüzyılın başlarında İzlenimciliğin yüzeysel yansıtmacılığına tepki duyan bir gurup genç Alman sanatçı süregelen sanatı değiştirmek amacıyla yeni bir üslup yaratma arayışına girdiler. Almanya o sıralarda Dünya üzerinde söz sahibi olmaya çalışan emperyalist bir güç konumundaydı. Alman İmparatorluğunun başında II. Kaiser Wilhelm bulunmaktaydı. II. Kaiser Wilhelm dengelerin militarist yollarla değişebileceğini düşünen dengesiz, megaloman bir liderdi. Sözü edilen genç sanatçılar II. Kaiser Wilhelm'in Almanya'sının getirdiği değerlere karşı çıkmışlardı. Almanya Birinci Dünya savaşına gireceği zaman Dışavurumcular olarak adlandırılan bu genç sanatçıların çoğu savaşı toplumu değiştirecek bir katalizör olarak desteklemişti. Bunların bir kısmı cephede savaşı tecrübe ederek kötülüğünü anlamış ve zamanla şavaş karşıtı olmuşlardır. Dışavurumculuk Die Brücke ve der Blaue reiter adlı iki oluşum tarafından yönlendirilmiştir. Bu oluşumların dışında kalmayı tercih eden bağımsız Dışavurumcular da vardır. Bu iki grubun sanatçıları arasında önemli farklar vardır. Aynı gurubun içindeki sanatçılar bile önemli farklar göstermektedirler.1920'lerde Dışavurumculuk kendini tüketmiştir. Bu akımın yerine Dışavurumculuğa tepki olarak geliştirilen Yeni Nesnelcilik almıştır. Yeni nesnelcilik bir yönüyle Nazi destekli sanata yol açmıştır. Nazilerin iktidara gelişiyle tek tip modernizm karşıtı bir sanat görüşü hakim olmuştur. Birinci Dünya Savaşı Öncesinden Nazi dönemine kadar gelişen sanat hareketleri, karşıtlıkları ve çelişkileri benim sanatımın oluşmasında önemli bir etken olmuştur.