turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
20. yüzyıldan günümüze Avrupa resim sanatında ikincil öge olarak mimari kompozisyonlar

İnsanoğlu binlerce yıl öncesinde yaşadığı çevreyi, etkilendiği olayları, figür ve nesneleri, içinde bulunduğu yerleşimi ve onlardan aldığı imgeleri resimlerinde gerçekçi bir gözlemle belgesel gibi görsel bir dille anlatmıştır. Rönesans Dönemi resimlerinde perspektifin bulunmasıyla beraber mimari yapılar daha çok konunun vazgeçilmez bir ögesi olarak günümüze kadar gelmektedir. Rönesans'tan 20. yüzyıl resmine kadar geçen süreçte, kullanılan mimari eserler fotoğraf gibi işlenmiştir. Tezimizin Asıl amacı; '20. Yüzyıldan Günümüze Avrupa Resim Sanatında İkincil Öge Olarak Mimari Kompozisyonlar' başlığı altında Avrupa resminde arka planda kullanılan mimari yapıların; ne için, ne şekilde yer aldığı, dinsel, simgesel, ifadeci, analitik, gerçekçi, hayal, gerçeküstü, kurgu, soyut, sosyal çevre, ekonomik yaşamın vurgulandığı bazen arka fon, bazen içinde yaşanılan sokak, kent ya da sadece imge olarak kullanılan eserlerin ana temaya ve ait olduğu akıma özgü özelliklerle birlikte gösterilmesidir. 20. Yüzyılda sanatçılar bu kalıptan çıkarak, farklı renkler, şekiller ve fırça darbeleriyle kendi yorumlarını katarak perspektif kurallarını hiçe sayıp farklı bir kompozisyon oluşturarak gerçeğinden uzaklaşmışlardır. Günümüze doğru geldikçe bazı sanatçıların tuvallerden sıyrılıp enstalasyon şeklinde işlediğini görüyoruz. Avrupa Resim sanatında 20. yüzyıl sonunda hatta güncel sanatta bile sanatçının çevresel faktörlerden etkilendiği, obje olmasa bile renk lekeleriyle yapılan resimlerde yine de mimariye imge olarak gönderme yapıldığı görülmektedir.
Hans Bellmer yaşamı ve sanatı

Hans BELLMER, Sürrealizm akımına dahil olan çağdaş bir sanatçıdır. BELLMER, ürettiği oyuncak bebeklerin yanı sıra sanatın çeşitli dallarıyla ilgilenmiş çok yönlü bir sanatçıdır. Hans BELLMER, fotoğraf, heykel, grafik, resim ve yazın gibi sanatın çeşitli dallarıyla ilgilenmiş ve başarıya ulaşmış nadir sanatçılardan birisi olmuştur. Sanatını yaşam tarzı şekline dönüştürebilen Hans BELLMER, sanat hayatındaki çıkışını 'Bebek Projesi? ne borçludur. Kendi ürettiği bebeklerin irkiltici pozlarda fotoğraflarını çeken BELLMER insan uzuvlarının rahatsız edici görüntüleri üzerine yoğunlaşmış bir sanatçıdır. Bu çalışmada Hans BELLMER? in sanatının gelişim sürecini, düşüncelerini, yapıtlarını, yaşadığı olayların ve dönemin sanatına yansımasını, kullanma şeklini ve geliştirdiği teknikleri araştırılmıştır.
Öğretmen adaylarının plastik sanatlara yönelik tutumlarının incelenmesi

Araştırma Bülent Ecevit Üniversitesi Eğitim Fakültesi Türkçe Öğretmenliği, Sosyal Bilgiler Öğretmenliği, İlköğretim Matematik Öğretmenliği, Okul öncesi Öğretmenliği, Sınıf Öğretmenliği, Fen Bilgisi Öğretmenliği 4. sınıf öğretmen adaylarına plastik sanatlara yönelik tutumlarını belirlemek için yapılmıştır. Verilerin toplanması için evren ve örneklem belirlenmiştir. Araştırmanın evrenini Bülent Ecevit Üniversitesi Ereğli Eğitim Fakültesi 4. sınıf öğretmen adayları oluşturmaktadır. Toplam 232 öğretmen adayı araştırmanın örneklemini oluşturmaktadır. Verilerin toplanması amacıyla tutum ölçeği ve kişisel bilgi formu uygulanmıştır. Bu formlar literatür taraması yapılarak ve uzman görüşü alınarak oluşturulmuştur. Örneklemden elde edilen verilerin çözümlenmesinde bağımsız örneklemler T-Testi ve tek yönlü varyans analiz testi kullanılmıştır. Araştırmanın sonucuna göre; öğretmen adaylarının plastik sanatlarla ilgili sergilere katıldıklarını belirtmişlerdir. Ayrıca öğrencilerin plastik sanatlara ilgilerinin olmadığı ve güncel gelişmeleri takip etmedikleri ortaya çıkmıştır. Cinsiyetlere göre kız öğretmen adaylarının sergilere daha fazla katıldığı; sınıf, ilköğretim matematik, okul öncesi, fen bilgisi bölümlerinin plastik sanatlarla ilgili yeteneğe yönelik görüşleri olduğu ve sergileri takip ettikleri sonucuna ulaşılmıştır. Öğretmen adaylarının genel not ortalamasına, yaşadığı yere, anne ve baba eğitim durumuna, ailenin aylık gelirine, gazete okuma sıklığına göre bulgularda anlamlı bir fark bulunmamıştır.
Anadolu güzel sanatlar liselerinde öğrenci sorunları, sorunların sanat eğitimine etkisi ve öğrencilerin beklentileri

Anadolu Güzel Sanatlar Liselerinde, yapılan anket sonucunda, bu okullarda en çok donanım yetersizliği, yöntem sorunları ve yaratıcı faaliyetlerin sınırlı olduğu saptanmıştır. Öğrencilerinin sorunlarım sıralarsak, yöneticilerin tutum ve davranışları, öğretmenlerin eğitim yöntemleri, kaynak sorunu, okulun fiziki yapısı ve donanım yetersizliği, okulun sahip olduğu ortam ve çevre, müfredat programının öğrenci yaratıcılığı açısından yetersizliği, sosyal faaliyetlerin yetersizliği, öğretmenlerin ekonomik ve kültürel imkanlarının yetersiz olması ve yükseköğretim programlan konusunda karşılaştıkları sorunlar olarak, genel başlıklar altında toplayabiliriz. Ayrıca, Resim-Heykel Müzesinin olmadığı birçok ilde, bu tür okulların açılması, A. G. S. Liseleri öğrencilerinin, müze ve galerilerden mahrum olarak yetişmesine neden oluyor. Oysa ki, görsel algı ve yaratıcılık arasında sıkı bir bağ vardır. Yaratıcı eylemin gerçekleşmesi için, belleğin, zengin bir imgesel kaynak oluşturması gerekir. A. G. S. Liselerinde, sanat eğitime yakışan bir ortamın ve şartların kurulması, A. G. S. Liselerine daha fazla ödenek ayırmakla, nitelikli bir eğitimin sağlanması mümkün olabilir. Çünkü, ayrılacak bu ödenek sayesinde, kütüphanenin zenginleştirilmesi, müze ve sergilere düzenlenecek geziler, okulun araç-gereç donanımı, gibi birçok imkan sağlanacaktır. Öğretmenlerin ücretlerinin iyileştirilmesiyle de, öğretmenler kişisel olarak kendilerini geliştirebilecek imkanlara kavuşacak, bu da eğitim-öğretim faaliyetlerine doyurucu bir nitelik kazandıracaktır. Büyük bir istekle bu okulları tercih eden öğrenciler, ilk etapta birçok sorunla karşılaştıklarında, hayal kırıklığına uğrayıp, okuldan soğumaya başlıyorlar. Ankete katılan öğrenci, öğretmen ve okul yönetiminin düşünceleri sonucu bu sorunların, öğrencilerin motivasyonunu düşürerek, basanlarını olumsuz yönde etkilediği ortaya çıkıyor. Bu durumda öğrencilerin beklentileri önemlidir. Çünkü, beklentilerine kavuşan öğrencilerin başarılı olma şanslan artar. Sorunlan gidermek, öğrencilere daha nitelikli bir eğitim sağlamak, ve en önemlisi de G. S. Liselerine layık bir eğitim ortamı sağlamak, araştırmamızın temel amacıdır.
Çağdaş Türk resminde On'lar grubu ve toplumsal gerçekçi yanları

Bu çalışmada 1946- 1955 yılları arasında varlığını sürdürmüş On'lar grubunun Çağdaş Türk Resim Sanatımızdaki yeri ve önemi vurgulanmıştır. Evrensel değerlere bağlı kalan bu grup Türk halk sanatımıza özgü biçim, renk, motif ve kompozisyon değerlerinden yola çıkarak milli ve yerel karaktere bürünmüş, ulusal değerlere sahip özgün bir kimlik yaratmaya çalışmıştır. Cumhuriyetin ilanından sonra devletin sanatı ve sanatçıyı desteklemesi, burs imkanı sağ-laması, Avrupa ya sanatçı göndermesi, halk evlerini açması, yurt Gezileri düzenlemesiyle yerel geleneksel değerlerimizi yansıtmaya yönelik gayreti resim sanatımızda grupların ve sanat akım-larının gelişmesini sağlamıştır. 1940'larda Anadolu gezilerine katılan Bedri Rahmi Eyüboğlu, bu gezilerde edindiği tec-rübe ve izlenimleri kendine has yaratıcılıkla Bati resminin çağdaş öğelerini, Doğu sanatlarının yerel değerleriyle kaynaştırma yoluna gitmiştir. Bu amaç doğrultusunda 1946'da Bedri Rahmi Eyüboğlu atölye öğrencileriyle Onlar Gurubunu kurmuştur. Yöresel halk sanatımızdan ve geleneksel folklorik değerlerimizden esinlenen bu grup, II Dünya savaşından sonra meydana gelen ulusçuluk hareketinden ilham alarak yerel değerde, ulusal özgün bir kimlik oluşturmaya çalış-mıştır. II. Dünya savaşının yarattığı yıkım, toplumsal başkalaşım, çok partili döneme geçiş, siyasi uyanış, kültürel hareketlilik, uluslaşma, tarım ve sanayileşme politikaları, köyden kente göç, işçi sınıfının ortaya çıkması, çarpık kentleşme, işsizlik gibi sorunlar, Toplumsal Gerçekçi akımın ve figürlü anlatımın Çağdaş Resim Sanatımıza girmesine, aynı zamanda On'lar grubu sanatçılarının bir bölümüne kaynak sağlamasına neden olmuştur.
Seramik sanatında mizah

İSeramik Sanatında Mizah? konulu bu çalışmada insanlığın mizahla başlayan macerasında sosyal ve psikolojik olarak gelişimi genel anlamda değerlendirilmiştir. Mizahın gelişim süreci farklı sanat disiplinlerinden örneklerle incelenmiş ve bu incelemede seramik sanatında mizah öğelerinin uygulanışıyla ilgili bilgiler sunulmuştur. Mizah tanımı içerisinde modern seramik sanatı anlayışında, insanı düşündürmeye ve tebessüm ettirmeye yönelik mizahi seramik örneklerin uygulanmasına çalışılmıştır.
Türkiye'de grafik ve animasyon sanatı tarihi

Temelini Osmanlı İmparatorluğu'nda süregelen resim, basım ve çizerlik faaliyetlerinden alan grafik sanatlar kavramsal anlamda yaygınlaşmasını XX. Yüzyıl sonrasında yaşamıştır. Cumhuriyetin ilanı ile Türkiye'de şekillenen önemli çağdaş sanat alanlarından grafik ve animasyon sanatları günümüze değin farklı sanatçı kuşakları yetiştirerek gelişim göstermiştir. Grafik sanatlar adına eğitimlerini yurtdışında tamamlayan sanatçılar, aldıkları eğitimlerden getirdikleri disiplinleri Türk grafik sanatlarına taşımışlardır. İlk kuşak grafik sanatçıları arasında; Sabiha Rüştü Bozcalı, İhap Hulusi Görey, Münif Fehim, Kenan Temizan gibi isimler, ikinci kuşak sanatçılar arasında; Mengü Ertel, Sait Maden, Turgay Betil, Sadık Karamustafa gibi sanatçılar ve üçüncü kuşak sanatçılar arasında ise; Gülümser Aral Üretmen, Bülent Erkmen, Yurdaer Altıntaş gibi sanatçılar vardır. Animasyon sanatı ise, çizgi film sanatı olarak yaptığı başlangıcı sonrasında karikatür sanatçılarının da katkısı ile Türkiye'de bir sanat alanı olarak gelişmeye devam etmektedir. Bu alana dair önemli ilk kuşak sanatçıları arasında; Yüksel Ünsal, Vedat Ar, Yalçın Çetin, Ferruh Doğan ve Oğuz Aral gibi isimler, ikinci kuşak sanatçılar arasında; Ateş Benice, Tonguç Yaşar gibi isimler ve üçüncü kuşak sanatçılar arasında da; Emre Senan, Meral Erez, Tan Oral gibi önemli isimler bulunmaktadır. Türkiye'de 1940'lar sonrasından itibaren yaygınlaşan bu çağdaş sanat alanlarında üretim yapan sanatçılar ve ortaya çıkan eserler ile şekillenen grafik ve animasyon sanatı tarihi, incelenebilir bir kronoloji meydana getirmektedir.
Cy Twombly'de yazı dilinin resimsel formu

Cy Twombly bir burs için başvuru mektubuna Gotik, Modern resim, Roma kalıntıları ile bütün bir batı sanatıyla, özellikle de ilkel geçmişş ile ilgilendiğini yazar. Rauschenberg ile çıktığı Akdeniz seyahati Twombly'e dolaysız deneyim şansını verir, glif ve antik emanetleri keşfetmesine olanak sağlar. Fetişler, mesajlar, yazı motiflerinin stilizasyonunun değişen derecelerde kullanımı işlerinde belirmeye başlar. Twombly, 1953 Kasımı ve 1954 Ağustos'u arasında kriptolojist olarak askere alınır ve bu tecrübe onun sanatında önemli bir dönüm noktasıdır. Askerliğininin rehabilitasyonu sırasında geceleri muhtemelen yalnız kaldığı saatlerde yapmaya başladığı, esas kendisinde aktif bir şey olarak 'karalamalar' ve onlarda çekilen çizgi, tamamiyle kendinden bir ritim olarak tanımlanabilir. 1959'da temelli Roma'ya yerleştiğinde New York sanat camiasından uzaklaşmıştı. Bu sayede yirminci yüzyılın ikinci yarısında, İkinci Dünya Savaşı sonrası önemli sanatçılar arasında yer almasını sağlayan, Amerikan sanatıyla çelişen kendi kişisel üslubunu yaratmayı başardı. Böylece sanatçının temel ritmi karalamalar olur. Karalamalar Yazı ve çizim arasındaki ayrımdan önce Twombly'nin varoluş halini alır. Dilin başka türleri ile birlikte piktograflar sanatçının çalışmalarının örgüsüne katılır. 1950'lerin sonuna doğru fiil, şiir parçalarının tuval üzerine yazılmasıyla Twombly'nin resmine girmişti. Şiirsellik ile birlikte Twombly İtalya ve eski Yunanistan'ın ışığını, 'klasik huzur' duygusuna bağlı beyazlığı ya da Aydınlığı, dar anlamıyla 'Romantiklerin tutkusunu' ve Turner'ı heykel ve resimlerinde bize sunar. Sanatçının resimlerinde atmosfer, gizem duygusunu yaratmak için önemlilik arz eder. Ekspresyonizm temelindeki çalışmaları, primitif işleri, ilkel motifleri' kadın ve erkek repertuarını yeniden işlemesini sağlar. Beden ve onun parçaları 1961 yılında The Italians, Ferragosta serisi ve isimsiz bazı çalışmalarında rengin anıştırmaları ile yüzeye çıkar.
19. yüzyıldan günümüze Batı resminde bir metafor olark kent

yaşamını sürdürdüğü mekandan bağımsız olarak incelenemez. Mekanın niteliği ve sağlığı kişinin yaşamının bütününü etkiler. Kişinin sağlığı ve gelişimi, mimari bir yapı ile ya da en geniş ölçekli mimarlık ürünü olan kent ile kurduğu ilişkiye bağlıdır. Bu ilişki günümüz insanı açısından değerlendirildiğinde; kentleşmenin artması ile beraber daha sağlıksız bir niteliğe büründüğü söylenebilir. Yaşadığımız yapının ya da kentin yaşamabiçimimizle örtüşmemesi, yaşadığımız yerin kültürüne ait olmama, yaşanılan yer üzerinde gerçekleşen değişimlere kayıtsız kalınması, kısacası; kişinin bulunduğu ortama yabancılaşması bu ilişkinin sağlıksız niteliğini gösterensonuçlardır. Kent yaşamının kriz noktasına yaklaştığı düşüncesininyaygınlaşması; insan, mekan ve kent arasındaki temel ilişkilerin her koşuldaönemini koruduğunu gösterir. Bu ilişkilerin sanatçılar tarafından ele alınışı da, 19. yüzyılın ikinci yarısından itibaren endüstrileşmeyle beraber kentlerin hızla büyümesi ve endüstrileşme sonunda da kentleşmenin tüm dünyadayaygınlaştığı sürece paralel bir çizgi izler. Modern kent yaşamı tüm yönleriylemodern sanatı etkiler. Nitekim modern sanat kente özgü bir oluşumdur. Modern sanat akımları dahilinde resim sanatı örneklerini incelediğimizde;kent yaşamına ve kente dair imge ve söylemlere sıkça rastlarız. Öyle ki modern sonrası postmodern süreçte kentin bir seyirlik sanat nesnesine dönüştüğü örnekler de görürüz.
Soyut resimde figüratif anlatım biçimleri

Araştırmada soyut resimde figüratif anlatım biçimleri kuramsal bir çerçevede incelenmiştir. Ayrıca soyut resim sanatında kullanılan figürün sanatçıların üslup farklılıklarına göre ele alış biçimlerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Araştırmanın birinci bölümünde; soyut resmin tanımı ve felsefi düşüncesi, soyut resmin ortaya çıkış nedenleri ve soyut sanat akımlarına yer verilmiştir. Araştırmanın ikinci bölümünde, soyut resimde figüratif anlatım biçimleri ve figür kullanan sanatçılar yer almaktadır. Araştırmanın üçüncü bölümünde; Türk soyut resminde figürün kullanımı ele alınmış, Türk resminde figür kullanan sanatçılar incelenmiştir. Araştırma tarama modelinde desenlenmiştir. Çalışma soyut resim sanatında figüratif anlatım biçimleri ve soyutlamalarını ele alan yerli ve yabancı sanatçıların resimleriyle sınırlandırılmıştır.
Günümüz vitray sanatında biçim ve içerik analizi

Ortadoğu'dan Bizans'a oradan tüm Avrupa'ya yayıldığı sanılan vitray sanatının ilk örnekleri 11. yüzyılda dini yapılarda görülmeye başlanmıştır. Romanesk ve Gotik dönemi kapsayan Orta Çağ'da, sembolik değer taşıyan vitraylar öncelikle, okuma yazma bilmeyen halka Hıristiyanlığın temellerini öğreten yol gösterici kaynak olmuşlardır. 13. yüzyılda mimarinin değişimiyle birlikte ortaya çıkan geniş boşluklar pencere kullanımı için uygun bir alan yaratmış ve bu sayede vitray Gotik mimarinin en belirgin özelliği haline gelmiştir. 14. yüzyıl ortalarına kadar varlığını güçlü bir şekilde sürdüren vitray sanatı, 15. yüzyıla gelindiğinde, çeşitli dinsel, toplumsal sebepler ve vitray sanatı için olumsuz sayılabilecek teknik gelişmelerden dolayı, yavaş yavaş etkinliğini yitirmiştir. Özellikle matbaanın bulunmasıyla, vitrayın halk üzerindeki eğitici amacı ortadan kalkmış ve sonraki yüzyıllarda neredeyse unutulmasıyla sonuçlanacak bir sürece girmiştir. 16. ve 17. yüzyıllarda sekülerleşmeye başlayan vitray, ilk kez kilise dışında da kullanılmaya başlanmış, tarihi olaylar ve törenler gibi konular üzerine yapılmış vitraylar kamu binalarında ve soyluların evlerinde kendine yer bulmuştur. 19. yüzyıla kadar sınırlı sayıda ve pratik sebeplerle yapılan vitray, bu yüzyılda Gotik canlanma ve artan Katolik inançla birlikte tekrar ilgi görmeye başlamıştır. Bu anlayış doğrultusunda İngiltere'de oluşan 'Arts and Crafts' ve devamında özellikle Fransa ve Doğu Avrupa'da etkisini gösteren 'Art Nouveau' gibi 19. yüzyıl sanat hareketleri, dönemin vitray sanatına yön veren en kayda değer gelişmelerdir. 19. yüzyıla dair önemli bir yenilikte, Avrupa'nın pek çok yerinde, bir kısmı hala faaliyette olan ve büyük miktarlarda üretim yapan vitray atölyelerinin açılmış olmasıdır. 20. yüzyıl vitrayın tamamen sekülerleştiği ve atölyelerden çok bireylerin öne çıktığı bir dönemdir. Ayrıca bu yüzyılda cam plakaların beton içine yerleştirilmesi şekliyle yapılan beton vitray ve gemmail gibi iki yeni vitray tekniği de ortaya çıkmıştır. İçinde bulunduğumuz dönemde ise yeni teknikler ve çağdaş malzemeler günümüz vitray sanatçılarının, geleneksel bir teknik olan vitrayı yeni ve yaratıcı biçimlerle kullanmasına olanak sağlamıştır. Gelişen teknolojinin sanatçıya daha çok renk ve pigmente ulaşma imkanı, daha hızlı imalat süreci gibi her zamankinden daha büyük avantajlar sağladığı görülmektedir.
Grafik sanatında yaratıcılık ve karikatür ilişkisinin sanat eğitimine etkisi

Bu araştırmada; Grafik sanatında karikatür ve yaratıcılık ilişkisinin sanat eğitimine etkisi araştırılmıştır. Bu amaca ulaşmak için; çalışmalarını karikatürist, akademisyen ve öğretmen olarak sürdüren 30 uzman ile, karikatür eğitimi almış ve almakta olan 200 öğrencinin görüşleri alınmıştır. Hazırlanan anketlerde her iki gruba da aynı ifadeleri içeren 40 soru sorulmuştur. Verilerin çözümlenmesinde uygulanan anket soruları SPSS istatistik programına girilmiş ve grafiklendirilmiştir. Elde edilen verilerin soru bazında frekansları bulunmuş, yüzdeleri ve soruları ayrı ayrı değerlendirilmiştir. 230 kişiye uygulanan anketten çıkan sonuçlara göre grafik tabloları oluşturulmuştur. Yapılan çalışmaların ışığında karikatürün algıyı güçlendirdiği, karikatür hakkında katılımcıların büyük bir çoğunlunun olumlu duygular beslediği, görsel iletişimde ilgi çekici olduğu, sanat eğitiminde yaratıcılığın ortaya çıkarılmasında tetikleyici bir değer olduğu, karikatürde var olan mizah ediminin yaratıcılıkla ilişkisinin bireye tanıdığı özgüven unsurunun sanat eğitiminde önemli bir etken olduğu tespit edilmiştir. Anketlere göre uzman ve öğrenci görüşleri arasında bir paralellik olduğu görülmüştür. Her iki gurubun da yaratıcılık ve karikatür ilişkisini önemli bulduğu, sanat eğitiminde karikatür kullanılmasının yaratıcılığı tetikleyen bir güç olarak kabul edilebileceği yönünde görüş bildirmişlerdir.
Türk grafik tasarımında resim ve fotoğraf ilişkisi

Sanat tarihi boyunca resim sanatı ile grafik sanatı birbiri ile bağlantılı bir şekilde var olmuş ve birbirini etkilemiştir. Grafik tasarım sanatı, önceleri resim sanatının içinde değerlendirilirken 19. yy sonu itibariyle ayrı bir sanat dalı olarak kabul edilmiştir. Teknolojik gelişmelere paralel olarak iletişim ve görselliğin önem kazanması grafik tasarım sanatının uygulama alanlarını da genişletmiştir. Bilimsel gelişmeler, baskı teknolojilerindeki gelişmeler ve yeniliklere ek olarak sanat dalı olarak fotoğrafın keşfi Resim, Grafik Tasarım ve Fotoğraf ilişkisini dönüştürerek etkilemiştir. 19. yüzyılın en önemli buluşlarından biri olan fotoğraf, insan yaşamını büyük ölçüde değiştiren icatlar arasında önemli bir yere sahiptir. Fotoğraf, icadının ilk yıllarında önceleri salt teknolojik bir araç olarak görülmüş, daha sonra toplumsal ve kültürel işlevlerinin yanında estetikle olan ilişkisi değerlendirilerek sanat dalı olarak kabul edilmiştir. 20. yy. başlarında Fütürizm, Dadaizm başta olmak üzere Modern Sanat akımları, fotoğraf ve grafik tasarımı kullanarak yapılan deneysel çalışmalarla Çağdaş Sanatta yeni görsel biçimleme olanaklarını genişletmişlerdir. Cumhuriyet sonrası sanayi ve ticaret alanındaki yenilikler ve gelişmeler Grafik tasarım ürünlerine ilgiyi de arttırmıştır. Türk Grafik Sanatının gelişmesinde tiyatro, sinema, yardım dernekleri gibi kurumların yaptırdığı Afişlerin yeri çok önemlidir.
Aidiyet/aidiyetsizlik ilişkisinde nesne ve mekan

Aidiyet kavramı; bireyin yakın çevresiyle, toplumla, mekanla ve nesneyle bağ kurması olarak tanımlanabilir. Aidiyet bağı, kişiden kişiye farklılık gösterir ve sahip olunması gereken en temel ihtiyaçlardan biri olarak görünür. Bu sebeple tezde aidiyet ihtiyacı temel bir ihtiyaç olarak ele alınarak aidiyet ihtiyacının tamamlanmasında rol oynayan birey, toplum, nesne ve mekan meseleleri irdelenmiştir. Aidiyet kavramı psikoloji ve sosyoloji disiplinlerinin temel konuları arasında olduğu için tezin kavramsal çerçevesi oluşturulurken psikolojik ve sosyolojik yaklaşımlardan faydalanılmıştır. Kavramın çeşitli dönemlerde sanat alanına da konu olduğu gözlemlenmiştir. Sanat tarihsel incelemeler nesne ve mekan meselesini ön planda tutan, mekanla bütünleşik yapıda üretilen veya yerleştirildiği mekanla iletişim halinde olan eserlerin dahil edildiği, mekana özgü sanat kapsamında yapılmıştır. Öncelikle mekana özgü sanatın kapsamı ve tarihsel referansları irdelenmiştir. Daha sonra ait olma ve ait olamama problemlerinin eserlere nasıl yansıtıldığı tartışılmıştır. Daha çok mekansal problemlere atıfta bulunan sanatçıların, özünde ait olma durumunu barındıran çalışmalarına yer verilmiştir. Sanatçıların mekana yönelik olarak gerçekleştirdikleri müdahaleler; kişisel alan, kamusal alan ve galeri mekanı bağlamlarında irdelenmiştir. Son olarak aidiyet ve aidiyetsizlik kavramları kapsamında, mekan deneyimlerini yansıtan mekanla ilişkili çalışmalar yapılmıştır. Konu doğrultusunda oluşturulan çalışmaların yapılış aşamaları ve ortaya çıkış süreçleri anlatılmıştır. Araştırmada, nesne ve mekan meselesinin hem bireyin günlük yaşantısında hem de sanat alanında aidiyet kavramı ile ilişkili bir yapıda olduğu gözlemlenmiştir. Eserlerin mekana yerleşme çabalarının bireyin yerleşme çabalarıyla örtüştüğü sonucuna varılmıştır.
Heykel ve kozmogoni

Evrenin oluşumunun mitolojik kaynaklarda zamansal ve yapısall olarak nasıl açıklandığı, bu mitlerin birbirleriyle ve sanat eserleriyle olan ilişkisi ve tüm bu düşüncelerin bilim felsefesi ve modern astronominin oluşmasına nasıl katkıda bulunduğu, bu çalışmanın temel araştırma konularıdır. Araştırma sonucunda elde edilen veriler, heykellerin üretim sürecine katkıda bulunmuştur. Neredeyse tüm mitlerde karşılaşılan kaos kavramına bir yaratıcı figür ya da ilksel bir olgu olarak nasıl yaklaşıldığı, kaosun, karmaşa ve/veya düzenin temsili olarak mitlerde nasıl yer aldığı araştırılmıştır. Kaosun yapısı üzerinden örneklerle, kozmik su kavramı ele alınmış, yaratıcı ve yıkıcı bir güç olarak suyun mitolojilerdeki yeri incelenmiştir. Tapınak yapıları ve şehir planlamaları başta olmak üzere, gökyüzü üzerinden yapılan gözlemlerin uygarlıkların günlük hayatında ne gibi yansımaları olduğu araştırılmış ve farklı mimari örneklerle kozmos ve kent ilişkisine değinilmiştir. Gök cisimlerinin genel olarak mitolojilerde üstlendikleri görev ve tanrılaşma süreçleri antik edebiyat örnekleri üzerinden incelenmiş ve Kozmik Canavarlar bölümünde ejderha gibi mitolojik yaratıkların anlatılarda üstlendikleri kozmik rol araştırılmıştır. Uygulamalar bölümünde üretilen heykeller, tüm bu araştırma ve modern bilim felsefesinden örneklerle açıklanmaktadır.