turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Güncel sanatı beden pratikleri üzerinden okumak

Bilinen tarihten itibaren, kendi hakkında düşünme yetisine sahip, nereden ve nasıl geldiğini merak eden tek canlı insanoğludur. Bu meraka yönelik ilk felsefi araştırmalarla Antik Yunan'da karşılaşmaktayız. Bedene ilişkin felsefi araştırmaların neredeyse tamamı beden/zihin karşılaştırmasına odaklanır. Sosyolojik araştırmalar çağdaş bedenin ait olduğu kültürel değerlerden her geçen gün uzaklaştığını göstermektedir. Tüketim araçlarının statü belirleyici unsurlara dönüşmesi, gerçek ihtiyaçların belirsizleşmesine yol açmaktadır. Beden geçici mutluklar yaratan sistem ağlarının denetimi altındadır. Bu koşullar zamanın ruhundan beslenen sanata da yansımıştır. Çağdaş bedeni sanatın öznesi ve nesnesi durumuna getiren koşullar 20. yüzyılın ortalarına temellenir. Sanatta konvansiyonel anlayışın dışına çıkma cesaretini eylemleri ile gösteren gruplardan biri ve en önemlisi Dadacılar, en öne çıkan isim ise Marcel Duchamp'dır. Modernist sanat anlayışı böylece ters yüz olmuştur. Bu tavır öncelikle kavramsal sanata, ardından çağdaş bedenin sanatsal tavrına dayanak oluşturmaktadır. Bedeni canlı bir uygulama alanı olarak, sanat icra edercesine kullananlar sadece sanatçılar değildir. İlksel toplulukların ritüellerinde bu tür uygulamalara rastlanmaktadır. Beden eylemselliğin ve kültürün en seçkin gösterge alanıdır. Bu nedenle insanlık eski çağlardan bu yana kendini ifade etme aracı olarak bedenini kullanmıştır. Sosyal alan kadar sanatın da vazgeçilmez öğesi olan beden, tarihsel açıdan incelendiğinde, her dönem konu edildiği görülmektedir. Beden çağlar boyu sanatın edilgin bir nesnesi iken Postmodern süreçte bizzat özneye dönüşmüştür. Sanatçı, sanatsal kurgusunu bedeni ile icra ederken, hem özne hem de nesne olma deneyimi yaşamaktadır. 1960'larda karşılaştığımız bu uygulamaların temeli Fütürizme kadar gitmektedir. Genel olarak yapaylığa karşı gerçekleştirilen bu eylemsel tavır, rahatsız edecek derecede gerçeklik içermektedir. Sanatçılar da bedenlerine nesne muamelesi yaparak konvansiyonel anlayışın ötesine geçmişşlerdir.
A semiotic approach through costume design in the Triadic ballet of Bauhaus stage

Bu çalışma, Oskar Schlemmer tarafından 1920'li yılların başında tasarlanmış ve sahnelenmiş olan Triadic Ballet kostümlerinin semiyotik bir değerlendirmesidir. Method, kurucu semiyotikçilerin öncü çalışmaları çerçevesinde tiyatro semiyotiği temelleri üzerine kurulmuştur. Kostüm; mizansenin bir parçası olan ve dramatik karakteri temsil eden görsel bir işaret sistemi olarak konumlandırılmıştır. Schlemmer'in soyutlaşmış ve mekanikleşmiş yeni sahne işaretlerini oluşturan parçaların renkler ve formlar olmasından ötürü, çalışma dahilinde Triadic Ballet kostümleri geometrik şekillerine ve renklerine göre yapılandırılmıştır. Kostümlerdeki ortak benzerlikler ve karşıtlıklar onları düzenleyen dilin özelliklerini ve kurallarını da ortaya çıkartmaktadır. Schlemmer'in yeni işaretler olarak üretilmiş insan temsillerinin ve onların anlamlama süreçlerini açığa çıkartmak amacıyla, dönüştürülmüş ve soyutlaştırılmış modern figürleri sistematik olarak parçalarına ayrıştırılmış ve yapılandırılmıştır.
Algı fenomenolojisi bağlamında haptik sanat nesnesi

Dokunma eyleminin varlığı sorgulanmaksızın, algıda dokunsal unsurların bilgi üretimine dahil olduğu bir algı türü olarak haptik algı terimi, dokunsal ve görsel algıya eşit bir mesafede konumlanmaktadır. Haptik kavramı ile sanat nesnesinin bir arada ele alınabilirliğini malzeme algısı ve dokunsal algı/deneyim odağında fenomenolojik bir yaklaşım ile araştırma fikri, bu çalışmanın temelini oluşturmaktadır. Araştırma ve çalışmanın motivasyonu, dokunma duyusuna fenomenoloji ve moleküler biyofizik odaklı bir yaklaşım ile 'haptik' teriminin çerçevesinin yeniden tanımlanması ile sanat nesnesi üzerine yeni bir okuma, eleştiri, yorumlama, deneyimleme yöntemini geliştireceğinin ve bu yaklaşımın sanat teorisi ve felsefesi bağlamında potansiyel barındırdığının düşünülmesidir. Bu bağlamda Merleau-Ponty'nin algı fenomenolojisi temelinden çıkışla sanat eserleriyle kurulan ilişki, etkileşim ve ilişkisellik üzerinden şekillenen bir sanat eseri eleştirisi/incelemesi yaklaşımının imkanını sorgulamak bu çalışmanın hedefi olarak belirlenmiştir. Göz hegemonyasının bir eleştirisi olarak anti-oküler yaklaşımın altında, duyular arası işbirliği ve eşitliği zemininde, görme ve dokunmanın birbirine içkin olarak ele alınması ve bu yaklaşımın literatür için henüz yeni sayılabilecek bir terim olan 'haptik' çerçevesinde geliştirilmesinin 20. yüzyıla değin göz hegemonyasının neden olduğu boşluğu doldurması amaçlanmıştır. Sanat felsefesi çerçevesinde bir estetik teorisi geliştirmek amacıyla tanımlanan haptik sanat nesnesi eleştirisi ile farklı dönemlerden sanat eserleri ele alınmıştır. Bu bağlamda Jan van Eyck'in 'Arnolfini'nin Portresi' ve Hans Holbein'in 'Elçiler' tablosu, Edith Clifford Williams'ın 'Marius de Zayas'ta Dokunma için Alçı', Meret Oppenheim'ın 'Kürk Kaplı Çay Fincanı' ve Louise Bourgeois'nın 'Çift' serisi haptik eleştiri perspektifinden yola çıkılarak ayrıntılı bir şekilde çözümlenmiştir. Çağdaş sanat ortamında haptik stratejiler etkin bir rol oynamaktadır. Plastik sanatlar, sinema, yeni medya ve interaktif sanat, endüstriyel tasarım, robotik ve artırılmış gerçeklik bu konuda geniş bir olanaklar ve olgular yelpazesi sunmaktadır.
Okul öncesi resimli çocuk kitaplarındaki illüstrasyonların çocukların yaratıcılık ve yaratıcı düşünme becerilerine etkisi

Bu araştırmanın amacı, okul öncesi resimli çocuk kitaplarındaki illüstrasyonların anaokulu beş yaş sınıfı çocuklarının yaratıcılık ve yaratıcı düşünme becerilerini ne derecede geliştirdiğini, uygulama süresince çocukların resim çalışmalarında ve yaratıcı düşünme performanslarında nasıl bir değişim olduğunu ortaya koymaktır. Araştırmanın çalışma grubunu Tokat ili merkezinde bulunan özel bir anaokulunda beş yaş sınıfında kayıt olan toplam 40 çocuk oluşturmaktadır. Verilerin toplanması, analizi ve yorumlanmasında nicel ve nitel yöntemlerinden oluşan karma yöntem kullanılmıştır. Araştırmanın uygulama sürecinde, deney grubunda hikaye kitaplarındaki illüstrasyonlar incelenerek okuma çalışmaları gerçekleştirilirken, kontrol grubunda ise illüstrasyonlar gösterilmeden hikaye kitabı okuma çalışmaları yapılmıştır. Çalışma deney ve kontrol grubunda dört hafta boyunca toplam yirmi iki ders saatinde gerçekleştirilmişidir. Araştırma sonucunda deney ve kontrol gruplarındaki çocukların, resim çalışmalarında yaratıcılık ve yaratıcı düşünme becerilerini kullanmalarına ilişkin deney grubu lehine istatistiksel olarak anlamlı bir fark olduğu belirlenmiştir.
Hareketli grafiğin gelişimi ve sosyal farkındalık konulu hareketli afiş uygulamaları

Hareket eden her nesne insanın ilgisini çekmiş, daha ötesi nesnelerin hareketleri çoğu kez yaşamsal önem taşımıştır. Felsefenin hareketi araştıran özel bir kolu vardır. Hareket felsefesi olarak bilinen bu alan, hareketin varlığı ve doğası üzerine çalışmaları içermektedir. Newton doğadaki hareketleri bütünlüklü bir yaklaşımla açıklamak amacıyla kütle çekim ve hareket yasalarını ortaya koymuştur. Einstein'ın geliştirdiği Özel Görelilik Kuramı, Newton yasalarının ışık hızlarında geçerliliklerini yitirdiğini göstermiştir. Sanatsal çalışmalarda hareket yanılsaması yaratmak ya da doğrudan hareketi kullanmak sanatçıların temel uğraşları arasında yer almaktadır. Bu çaba 19. yy. başlarında Taumatrop, Fenakistiskop, Zoetrop gibi icatları ortaya çıkarmıştır. Aynı yıllarda icat edilen Fotoğraf adeta yeni bir çağı başlatmıştır. Basit ifadeyle saydam bir şeride art arda sıralanan fotoğrafların gösterimi ilkesine dayanan sinema kısa bir süre içinde bir endüstri haline gelmiştir. Günümüzdeki anlamıyla hareketli grafiğin ilk örnekleri soyut sinemada görülmektedir. Süreç içinde film jenerikleri ve televizyon grafiklerine doğru seyreden gelişim günümüzde açık hava reklamları ve akıllı ekranlara kadar günlük yaşamın her alanına yayılmış durumdadır.
Yirmi birinci yüzyılın yazı sanatında yeni yaklaşımlar ve uygulama çalışmaları

'Yirmi Birinci Yüzyılın Yazı Sanatında Yeni Yaklaşımlar ve Uygulama Çalışmaları' isimli tezin amacı günümüzde kaligrafinin bölgelere göre gösterdiği değişiklikleri, geldiği noktayı, geçirdiği evrimi, gelenekselle harmanlanışı ve gelenekselden farklı yönlerini uluslararası boyutta incelemektir. Bununla beraber kültürümüzün aktarıcısı olan yazıyı, günümüz teknolojisinden de yararlanarak, estetik formlarla ifade edilen kaligrafi tekniği ve özgün bir anlayışla ele almaktır. Ayrıca güzel sanatlar eğitimi alan bireyleri, yazı sanatının geliştikçe çalışmaya kattığı niteliğin arttığı konusunda ve bu nedenle güzel yazı yazma anlamında bilinçlendirmektir. Kültürel değerlerimizi tanımak, bilmek, sahip çıkmak ve aktarmak konusunda insanları bilinçlendirmek büyük önem taşımaktadır. Kültürlerin aktarılmasında önemli etkiye sahip olan kaligrafi, estetik hassasiyet taşıyarak el yazısında kültürlere özgünlük katmaktadır. Bu tez çalışmasında da günümüz yazı sanatında kullanılan teknik, özgünlük ve uygulama çeşitliliği konusuna dikkat çekilmektedir. Dolayısıyla XXI. yüzyılın yazı sanatı konusunda yeni yaklaşımlar geliştiren sanatçı ve tasarımcıları incelenmektedir. Günümüz teknoloji çağında sanatçı ve tasarımcılara sunulan dijital uygulama olanakları hızlı sonuç üretme gibi faydalar sağlamakla birlikte doğru kullanılmadığı zaman özgünlükten uzaklaşan, mekanik bir anlayışa da zemin hazırlamaktadır. Bu mekanik etkiden kurtulmak için manuel uygulamaların sayısal ortamla birlikte harmanlanarak kullanılmasının özgün bir dili de beraberinde getireceği düşünülmektedir. Manuel, elde uygulamanın verdiği özgünlüğü, plastik değeri, tadı ve niteliği hiçbir dijital etki tek başına verememektedir. Bu nedenle kültürleri aktarmada önemli bir rol oynayan yazı sanatını yirmi birinci yüzyılda ele alırken, özgün bir anlayışla icra etmek gerekmektedir. Bu anlamda ele alınan bu tez literatürde araştırmacılara, sanatçılara, tasarımcılara ve öğrencilere yol gösterecek bir kaynak oluşturmaktadır.
Temel sanat ögelerinin seramik sanatı ile ilişkilendirilmesi

Sanatın alfabesini oluşturan temel sanat ögelerine hakim olmak tüm sanatçıların öncelikli görevidir. Plastik ve görsel sanatlar alanlarında ögeler üzerine pek çok araştırma yapılmıştır. Plastik sanatlardan olan seramik sanatında ise daha çok teknikler üzerinde durulmaktadır. Geniş teknik zenginliğe sahip seramik alanında şekillendirme, dekor, sırlama, pişirim gibi aşamalar önemsenmekte ancak yüzey tasarımı ve form ikinci planda kalmaktadır. Yoğun olarak temel sanat eğitimi dersinde üzerinde durulan bu ögeler genellikle branş dersleri ile ilişkilendirilmemektedir. Oysa doğada kolay bulunabilen, plastik bir malzeme olan seramik çamuru, temel sanat ögelerini seramiğe aktarmaya daha çok seçenek vermektedir. Bu araştırma temel sanat ögelerini tanıyarak, hakim olup, onların seramiğe doğru tekniklerle aktarılmasına önderlik etmek için yapılmaktadır. Bu bağlamda seramik ürünün sadece dekoratif olarak değerlendirilmekten uzaklaşacağı düşünülmektedir. Üç bölümden oluşan araştırmada temel sanat ögeleri, seramik yüzey ve formlarda kullanımı, hangi yöntemlerle ifade edilebilecekleri örneklerle incelenmiş ve uygulamalar sunulmuştur. Bu çalışmanın amacı seramik ile uğraşanların tasarım kalitelerini nasıl arttırabileceklerine, seramik sanatçı adaylarının daha etkin ve nitelikli çalışmalar üretebilmelerine ilişkin gerekli olan bilgi birikimi içerisinde temel sanat eğitiminin çok önemli olduğunu incelemektir.
Duyumsanan mekanın sanatsal yaratıya dönüşümü

Duyumsanan Mekanın Sanatsal Yaratıya Dönüşümü' adlı bu çalışmada, kişisel algılamadaki 'yer' kavramının 'ev' kavramına; 'ev' kavramın bireyin mahremiyetini yaşadığı tekil bir mekan olarak 'oda' kavramına dönüşümü temel alınmıştır. Bu; duvarlarla şekillenen 'oda'nın, 'ten'le şekillenen insana dönüşümüdür. İlk çağlardan günümüze, öncelikle 'barınak', 'ev', 'oda' ve 'insan' arasındaki ilişkiler ve imgelemdeki karşılıkları araştırılmıştır. Ardından sanatsal yaratı ile mekan ilişkisi, çağdaş sanatta 'inekan' kavramı ve modernist düşüncenin nötr sergileme mekanının oluşumu sorgulanmıştır. Uygulamalarda bu anlayış çerçevesinde gündelik yaşamı kuşatan mekanlar ve mekan elemanları imgelemde yeniden oluşturularak sanatsal yaratıya dönüştürülmüştür.
1980 sonrası Türk resminde dışavurumsal öykünmeler

Bu çalışmada, 20. yüzyılın başlarında, Avrupa'da ortaya çıkan Ekspresyonizm akımının, okuyucusunun algısında geniş bir bakış açısı oluşturması bakımından, tanımlarına geniş yer verilmiş, tarihçe bilgileri, akımın yayılma durumuna göre önce Almanya, ardından diğer Avrupa Ülkeleri ve Amerika'daki yayılışı olarak kaleme alınmış, '1980 Sonrası Türk Resminde Dışavurumsal Öykünmeler' başlığını taşıyan incelemeye ön bellek oluşturması amaçlanmıştır. Ekspresyonizmin oluşumundaki tarihsel, kültürel ve sosyolojik olaylar anlatılmış, Neo- Ekspresyonizmin ortaya çıkış durumlarının daha iyi anlaşılması amaçlanmıştır. Almanya, diğer Avrupa ülkeleri ve ardından Amerika'da Dışavurumculuğun ve Neo- Ekspresyonizmin gelişim süreçleri, sanatçıları ve onların resimlerindeki üslup özellikleri ile anlatılmıştır. Türkiye'deki Dışavurumculuğun ve Neo- Ekspresyonizmin ortaya çıkışı, gelişimi, sanat, kültür, siyasi ve tarihsel olaylar sunulduktan sonra, sınırlı sayıda sanatçı gösterilerek, onların sanat üslupları üzerinden sunulmaya çalışılmıştır. Sanatçılar, üslupları bakımından bölümlere ayrılarak incelenmiş, akımın gelişimine katkı sağlayanlar bu bölümler üzerinden verilmiştir. İncelemede, Günümüz genç kuşak sanatçılarına da yer verilmesi, gelişim ve öykülenme sürecinin devam ettiğinin göstergesi niteliğindedir.' 1980 Sonrası Türk Resminde Dışavurumsal Öykünmeler' başlığını, sanatçının eğitim aldığı hocalar ve dönemleri gösterilerek ve sanatçıların benimsedikleri üsluplar üzerinden okuyucusunun kavrayacağı şekilde sunumuna dikkat edilmiştir.
Erişkinler için yapılan çizgi filmlerin günlük hayattaki işlevleri simpsonlar isimli çizgi film üzerinden içerik analizi

Günümüzde toplumun yaşam biçimini yönlendiren kültür, kitle kültürüdür. Medyada üretilen yapımlar ve kitle iletişim araçları aracılığı ile topluma sunulan kitle kültürü, eğlence odaklı ürünlere sahiptir. Bu ürünler; sinema, çizgi roman, çizgi film ve bunların uzantısı olarak pazara yansıyan çeşitli tüketim nesneleri, bilgisayar oyunları gibi birbiri ile yakın ilişkili ürünler olarak sıralanabilir. Kültür endüstrisi ürünlerinin tüketimi, toplumda geçici haz ve mutluluklara dayalı bir anlayışın etkili olmasını sağlamaktadır. Bu ürünler ile aynı zamanda sistemin işleyişine zarar vermeyen ve küresel ölçekte toplum tarafından içselleştirilen yeni bir yaşam biçimi ve ideoloji yaratılmaktadır. Bu konuda çizgi film endüstrisi büyük bir önem taşımaktadır. Yapımcılar tarafından çizgi filmlerin kültür aktarımındaki rolünün farkına varılması, zamanla bu alanda üretilen yapımların çizgi dizi formatında üretilmesini peşinden getirmiştir. Çizgi filmin başlangıç ve gelişim süreci incelendiğinde, teknoloji alanındaki gelişmelerin, yapım tekniklerinde olumlu yönde etkileri olduğu ve dijital uygulamaların bu alanda kullanımı ile gün geçtikçe daha gerçekçi yapımların üretildiği görülmektedir. Tüm zamanların en uzun soluklu ve en başarılı çizgi dizisi olan Simpsonlar, bu alanda üretilen yapımların toplum üzerindeki etkilerinin görülebileceği en iyi örnektir. Bu yapım ile topluma, Batı kültürü tüm paradigmaları ile aktarılmaktadır. Amerikan yapımı bir durum komedisi olan çizgi dizinin bir kültür endüstrisi ürünü olarak küresel ölçekte dağıtımı yapılmaktadır. Çizgi dizinin senaryosunun izleyici üzerindeki etkinliği; barındırdığı imgeler ile metinlerin mükemmel uyumu ve izleyiciye aktarılmak istenen kodların en etkili biçimde çizgi diziye eklenmesi sonucunda yaratılmaktadır. Simpsonlar, içinde barındırdığı kodlar aracılığıyla Anglo-Avrupa kültürünü, bu kültürün hiçbir değerine zarar vermeden, hafifletilmiş bir şekilde yansıtmakta, bu kültürü küresel ölçekte yeniden yaratmakta ve yaratılan bu kültürün, toplumun başat kültürünün yerini almasını sağlamaktadır. Çizgi dizinin bu bağlamda; toplumun, yerel kültürden uzaklaşarak, küresel ölçekte, sisteme zarar vermeden, yeniden yaratılan bu kültürü içselleştirmesinde ve bu doğrultuda formatlanmasında yadsınamaz boyutta bir etkisi bulunmaktadır.
Hayali düzen

İnsanoğlu, kalabalık toplumlar oluşturdukça bu toplumları oluşturan bireyleri birbirine ve topluma bağlamak ve mevcut toplumsal yapının etkin bir şekilde devam edebilmesini sağlamak için, Hayali Düzen adı verilen üst anlatılar icat etmişlerdir. Hayali Düzen, tarih boyunca, imgeleri kullanarak insanın topluma ve kendisine bakışındaki pek çok şeyi belirlemiştir. Toplumun imgeler üzerine etkin bir şekilde düşünen bir üyesi olan sanatçı da Hayali Düzen anlatılarından bağımsız değildir. Ancak kendi dünyasını bununla sınırlandırmak zorunda değildir. Hayali düzen tarih boyunca etkin oldukları toplumlarda gerçeğin nasıl algılandığını belirlemişlerdir. Kabul edilmiş gerçekliğin sınırları hayali düzen çerçevesi içinde kalmıştır genel olarak. Bunu tarihsel süreç içindeki sanatsal çalışmaların kısa bir değerlendirilmesiyle göstermek mümkündür. Günümüze kalan sanatsal çalışmalar, yapıldıkları dönemin ruhunu ve elbette hayali düzenini yansıtırlar. Sanat eserlerinin anlattıkları 'hikayeler' buna göre şekillenmiştir. Oysa özellikle çağdaş döneme yaklaştıkça insanoğlu bu üst anlatının varlığını daha çok fark etmeye başlamışlardır. Özellikle aklın egemenliği artmaya başladıkça toplum ve sanatçılar üst anlatıların işlevlerini bazen bilinçsiz bir şekilde olsa da, ama mutlaka, sorgulamaya başlamışlar ve bu sorgulamalardan büyük değişimler devşirmişlerdir. Amacım, gerçeklik ve hayali düzen kavramlarına kısa, ama toparlayıcı bir bakış attıktan sonra, özellikle günümüz sanatçılarının işlerinde ve elbette kendi çalışmalarımda hayali düzen'in etkisini sorgulamak, en azından görmeye çalışmaktır.
Seramik kalıplarının tasarım teorisinde heykele yansıması

'Seramik Kalıplarının Tasarım Teorisinde Heykele Yansıması' adı altında ele alınan araştırma üç bölümden oluşmaktadır. Çalışmanın birinci bölümünde; tasarımın tanımı, teorisi, teknik tasarım, teori ve sanat ile yaratım-tasarım-sanat hakkında bilgiler verilmiştir. İkinci bölümde; seramik tarihçesi ile tanımı, seramik ve tasarım, seramik kalıplama teknolojisi ve toplumsal tasarım modeli olarak heykelin önemi açıklandıktan sonra tasarım olarak heykele değinilmiştir. Üçüncü bölüm ise; seramik kalıplarının tasarım teorisinde heykele yansıması bağlamında değerlendirilebilecek uygulamalardan oluşmaktadır. Yapılan uygulamalar; günlük kullanım nesneleri ve insan vücuduna ait birimlerin kalıpları alınarak tasarım ilkelerine bağlı mekansal düzenlemelerle oluşturulmuştur. Seramik kalıplarının teknik özellikleri ve gerçek nesnelerin boyutlarına göre değişkenlik gösteren birimlerin heykel disiplini ile bir bağlam oluşturması plastik bir değer oluşturur. Seramik kalıplarının heykel sanatı ile ilişkilendirilmesi fikrine tasarım teorisi, iki sanat disiplinin uzlaşım nedenlerini destekleyen bağlamı kurması açısından tezin bilimsel dayanağını oluşturmaktadır ve ürünlerin oluş süreçlerinde sanat ve teknik hakkında estetik açıklama getirmektedir. Tasarım teorisi hiçbir sanatsal alanı tanımlamaz ancak bir ürüne, estetik biliminin inşasının, tasarımı sırasında sızmasına neden olan mekanizmayı önermektedir. Sanat eseri ve görevi hakkında birçok tanım yapılmıştır. Sanatı anlama istemidir. Bu süreç tanımlama arzusundan kaçınılmaz bir teori üretir. Sanatçı doğanın karşısında bir yorumlayıcı olarak vardır. Sanatçı üretim eyleminde Nermi Uygur'un ifade ettiği gibi; bir kuramdan bağımsız iç tepi olarak üretmesinin yanı sıra bilimsel bir alan tasarım ilkelerine bağlı bir süreci de değerlendirir. Tasarım felsefesi veya kuramı sanatçıya bir düzenlilik süreci sunar. Bu olanak alımlayıcıya sistemli bir okunurluk olanağı da sağlar. Sanatçı renk, ışık, gölge, kütle, oran, vurgu, simetri, asimetri gibi unsurlarla uğraşıyorsa yorumunda bu unsurların düzenli ilişkilerini sağladığı yüzey ve maddeyle oyununu gerçekleştirir.
Soyut resimde simetri

Öncelikle resimde ama aynı zamanda başka sanat dallarında da, simetri kullanmak, kompozisyon oluşturmanın en basit yollarından biridir. En eski ve genel yöntemlerden biri oluşu ve kolayca çözümlenebilir görünmesine rağmen, kendi içinde çok fazla çeşitlere sahiptir. Simetri, doğanın içinde bulunabildiği gibi, mimarlık ve müzik gibi sanatların sayısız örneklerinde de sıklıkla kullanılmıştır. Bununla birlikte, İslam sanatların farklı dallarında bir yöntem olarak yedi tür simetriye rastlanırken, genel anlamda modern resim sanatında simetrinin sadece üç türü kullanılmıştır. Halbuki grafik sanatçısı Maurits Cornelis Escher, matematiksel çözümlemeler ve bir takım analitik çalışmalar sonucunda, eserlerinde simetrinin on yedi farklı türünden faydalanmıştır. Kendi çalışmalarımda simetrik belirtiler bulunduğu ölçüde, onun nedenlerini araştırmaya çalıştım. Bu anlamda, doğduğum, büyüdüğüm ve yaşadığım coğrafyanın mimari dokusuna ve dekoratif sanatların organik biçimlerine olan merakım böyle bir yönelimin başlıca sebeplerden sayılabilir. Bununla birlikte, tarihsel açıdan soyut biçimlerde üretim yapan kimi sanatçıların işleri ile estetik anlamda doğrudan bir yakınlık hisetmemin de görsel belleğe ve kültürüme katkıda bulunduğu düşünülebilir. Diğer taraftan bir eserde simetrik unsurlar kullanmak sanatçı açısından fırsatlar yaratabildiği gibi orada sıradanlığa düşme tehlikesini de her zaman barındırır. Eğer bu eğilim sanatçının iç dünyasından gelen bir duygu ve düşünce ile ortaya çıkarsa, o eser sanatçının maddi dünyaya yönelik gerçek görüşünü yansıtabilir. Aksi takdirde eser boş bir biçimsel tarz olmaktan öteye geçemez ve yüzeysel kalır. Sunduğum çalışmaların bu iki kutbundaki yeri ve eserlerin yetkinliklerini değerlendirmek izleyiciye ve eleştirmenlere kalacaktır. Nihayetinde eser bu eleştiriler ve yorumlamalar neticesinde tamamlanacaktır.
Çağdaş seramik sanatında fraktal geometri ve 3 boyutlu (3d) yazıcıların kullanımı

Fraktal örüntüler, birbirinin tekrarı olan, doğada kendiliğinden ve matematiksel denklemlerle oluşan karmaşık, sonsuz döngüye sahip örüntülerdir. Doğada farklı bağlam ve örüntülerde kendiliğinden var olan fraktal yapılar, günümüzde matematiksel yapılarla dijital olarak oluşturulmakta ve birçok alanda kullanılmaktadır. Sanat tarihinde altın oran, Fibonacci sayı dizilimi gibi yansımalarla mimariden, resme birçok yapıtta gözlemlenen fraktal geometri, özellikle bilgisayar, yazılım ve üç boyutlu yazıcı teknolojisi alanlarındaki gelişmeler ve bu gelişmelerin sanat ve tasarım alanına girmeye başlaması ile sanat üretiminde yeni anlayışları doğurmuştur. Üç boyutlu yazıcılar plastik, seramik, metal gibi akışkan materyalleri kullanmaktadır. Ayrıca bu alanda yapılan çalışmalar ile nanokomposit malzemeler, farklı plastik karışımlar veya endüstride kullanılan malzemelerden oluşturulan karışımlar içeren toz metaller kullanılmaya başlanmıştır. Bu yeni olanaklar, seramik sanatçıları tarafından da günümüzde farklı bir şekillendirme yöntemi olarak kullanılmakta ve yeni seramik formların ortaya çıkmasına olanak sağlamaktadır. Dijital dünyada yaşanan gelişmeler ve fraktal geometrinin sanatta kullanımı, günümüzde üretim sürecinde yeni kapılar açmaktadır. Yapılan bu çalışmada, günümüzde dijital dünyanın getirdiği olanaklarla insanlık için hayati öneme sahip doğanın içinde bulunan, doğayla yakınlaşmamızı sağlayan fraktal örüntülerin sanat eserlerinde etkileri gözlemlenmektedir.