turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Nesne düzeni ve imge tasavvuru bağlamında sanatsal bir kurgu olarak Masumiyet Müzesi

Müze kurumları, ortaya çıktıkları on dokuzuncu yüzyıldan bu yana sürekli bir dönüşüm içinde olsalar da, yakın zamana dek, klasik tarih ve toplum temsillerinin ötesine geçemeyen anlatılar sunmuşlardır. Bu kurumlarda çoğunlukla, eşsiz kıymetteki nadir nesneler ve abartılı anlatılar üzerinden, tarih akışı içinde önemli bir yer edinmiş kişilerin ya da genel olarak toplumların efsaneleşen öyküleri aktarılır. Ancak son yıllarda bu durum gözle görülür şekilde değişmeye başlamış; müze mekanları hem mimari, hem de içeriksel olarak, süregelen kabullenilmiş kuralların ötesine geçecek bir yenilenme sürecine girmiştir. Koleksiyon oluşturma evresinde seçme, eleme, arşivleme ve sergileme tekniklerinde yeni politikalar benimsenmiş, bu yenilikler, bu kurumlara karşı mesafeli tutumu da büyük ölçüde etkilemiştir. Bu noktada, Masumiyet Müzesinde, yeni ve özgün konsepti ile müzecilik alanında çok önemli bir model olarak ortaya çıkar. Bir yazarın kendi roman kurgusundan hareketle gerçek bir müze oluşturması, bugüne dek benzeri görülmemiş bir projedir. Müzede öncelikle aşağıdan tarih yazımı tekniği baz alınarak, melodramatik bir aşk hikayesi üzerinden bir dönemin ve koca bir kentin detaylı panoramasını sunulur. Diğer yandan bu panorama, günlük hayatın içinden, çoğunlukla maddi değer taşımayan, sıradan eşyalar ile oluşturularak, tarihsel ve gündelik olana dair algı sorgulanır. Ancak Masumiyet Müzesi'nin diğer bütün müzelerden ayıran özelliği belki de, bütün bu sorgulamaları sanatsal bir duyarlılık ile oluşturulmuş sergileme teknikleri ile sunmasıdır. Müze mekanında sergilenen her yerleştirme, antropolojik yöntemlerle açımlanabileceği gibi, sanatsal ve estetik duyarlılık bağlamında da değerlendirilebilir. Bu çalışmada öncelikle, Masumiyet Müzesi'nde aktarılan bireysel ve kolektif hafıza tanımlanacak, ardından müze kurumunun tarihsel gelişimi ve Masumiyet Müzesi'nin önerdiği yeni müze modelleri değerlendirilecektir. İkinci bölümde, müzede araçsallaştırılan nesne kavramı, özne ile etkileşimi ve sanat eserine dönüşümü üzerinden ele alınacaktır. Üçüncü ve dördüncü bölümlerde ise, kent, cinsellik, aşk vb. olgular, müze kutuları ve romandan yola çıkılarak tartışılacaktır.
İletişim ve reklam: Sosyal içerikli reklamların bilinirliğinin ve etkisinin incelenmesi

Bu araştırmanın amacı, sosyal içerikli reklamların ortaöğrenim öğrencileri tarafından bilinirlik düzeylerini ve etkisini belirlemektir. Ayrıca bu araştırmada, öğrencilerin sosyal içerikli reklamlara yönelik değerlendirmelerini analiz etmek ve önerilerini ortaya koymak da amaçlanmaktadır. Araştırma tarama modelinden yararlanılarak gerçekleştirlmiştir. Bu kapsamda 24 soruluk yarı yapılandırılmış bir görüşme formu hazırlanmıştır. Araştırmanın çalışma evrenini Afyonkarahisar il merkezindeki ortaöğretim kurumları oluşturmaktadır. Araştırmanın örneklemini ise; 2018- 2019 öğretim yılında Kamil Miras Anadolu Lisesi ve Cumhuriyet Anadolu Lisesinde öğrenim gören 388 öğrenci oluşturmaktadır. Araştırmada sosyal içerikli reklamlara yönelik ilginin cinsiyete ve sınıfa göre farklılık göstermediği anlaşılmıştır. Ayrıca sosyal içerikli reklamlara yönelik ilginin sosyal içerikli reklamları izleme sıklığına göre farklılaştığı; başka bir ifade ile sosyal içerikli reklamları izleme sıklığı arttıkça, öğrencilerin sosyal içerikli reklamlara yönelik ilgi düzeyinin de arttığı belirlenmiştir. Bu araştırmada elde edilen bulgulara göre, katılımcı öğrencilerin sosyal içerikli reklamlara yönelik değerlendirmeleri ve öneriler ileri ortaya koyulmuş yanı sıra araştırmacının önerilerine de yer verilerek yeni araştırmalara yönelik önerilerde bulunulmuştur.
Yaratma süreci ve içsellik

Sanatçının, yaratma etkinliğine yönelmesinin temelde bir 'varoluş' problemi olduğu; yaratıcılığın, var olma zorluğunun ürettiği karşı bir kalkan görevi görmesiyle birlikte beraberinde, gerçekten de insanın kendini var etmesi sonucunu getirmesi ve yaratma etkinliğinin oluşumunun incelenmesi amaçlanmıştır. Birinci bölümde acının kökeni ve insana duygusal acıyı getiren varoluşsal nedenler üzerinde durulmuştur: İnsanın, kendisini mutlu edecek bir şeye inanma ihtiyacı ve yaşamda acıdan kaçma eğiliminden söz edilmiştir. İkinci bölümde ise 'Yaratıcılığı ketleyen en önemli etkenlerden birinin; otokontrolün belli ölçüde yitirilmesi demek olan psikotik hastalıkların ortaya çıkardığı 'yaratıcılıktaki orjinalite' üzerinde durulmakla birlikte, yine sanatın bir tedavi yolu olduğu örneklerle ortaya konmuştur. Elde edilen bilgilerin; yaratma sürecinin duygusal acının sağaltımı görevini gördüğü ve zevke dönüşümünü sağladığı sonucunu desteklediği görüldü. 'ressam kalarak' III
Seramik kaplama Osmanlı ve Selçuklu lahitleri ve bunlardan yola çıkan çağdaş bir öneri

Ölüye olan saygıyı simgeleyen en önemli objelerden biri olan lahitler, toplumun kültürel ve sanatsal yapısının göstergelerinden biridir. Tek tanrılı dinlerin öncesinde yeniden yaşama başlayacağı zamana değin iyi korunabilmesi için ölünün ya da küllerinin konduğu muhafaza olarak tanımlanan lahitlerin yapımında binlerce yıldır, farklı malzemeler kullanılmıştır. Tarih öncesi devirlerden itibaren ilk lahitlerin; zaman içersinde gelişen yaşam biçimlerindeki bölgesel farklılıklarla ilintili olarak gerek form ve malzemelerinde, gerekse anlamsal yapıları ile değişime uğradıklarını ve farklı tipte mezar yapıları içinde yerlerini aldıklarını görüyoruz. Bunun için çalışmamın ilk bölümünde tarihsel bir süreç içersinde farklı bölgelerde yaşamını devam ettiren toplulukların sahip oldukları mezar düşüncesiyle buna bağlı olan ölü gömme adetlerini inceledim. Böylelikle toplumların diğer olgularda olduğu gibi kültürel ve sanatsal olgularda da birbiriyle nasıl bir etkileşim içersinde olduklarını ve lahitlerin de bu tabloda gereken şekilde yerini aldıklarını görüyoruz. Yine bu bölümde yer alan Türk ölü gömme adetleri, çalışmamızın asıl konusu olan; seramik kaplama lahitlerin kullanılmaya başlamasına kadar geçen süreye de bir göz gezdirmemizi sağlamıştır. Bu bağlamda tarih boyunca Türkler'in tabi oldukları çok tanrılı dinlerde yer alan ölüm sonrası yaşam düşüncesiyle; tek tanrılı dinlere geçişlerinin bu düşünceye getirdiği bakış açısı ve bunun sembollerinden biri olarak kabul edilen lahitlerin yorumlanmasında yarattığı farklılığa değindim. Çalışmamın ikinci bölümünde ise seramik kaplama lahitleri kullanmaya başlayan Anadolu Selçuklularının, kullanışına etki eden faktörler, inşa ve üzerinde yer alan çinilerin teknik özelliklerine de yer verdikten sonra kronolojik sırayla dönemin çinili lahitlerini inceledim. Bol silisli hamur terkibi ve üzerindeki alkalili sırların parlaklığı ile olsun, bezeme biçimleri ve yapım teknikleri ile olsun çok önemli özelliklere sahip çini parçalarının kaplanmasıyla ya da inşa edilişiyle beraber, konstrüksiyon yapısıyla önemli özellikler sunan VIISelçuklu Dönem çinili lahitlerini izleyen Beylikler Dönemi eserlerinde belli bir gelişme görmüyoruz. Bununla birlikte lahitlerin büyük bir yoğunluğunun Selçuklu Dönem özelliklerine sadık kaldığını, bir kısmının da Osmanlı Dönem özellikleri sunduğunu görüyoruz. Üstelik Selçuklu Dönemi'nde kümbet yapıları içinde yerini alan çinili lahitler, Osmanlı Döneminde türbe yapılarında muhafaza ediliyordu. Bu aynı zamanda ölünün bulunduğu yeri de değiştirmiştir. Osmanlı Dönemi'nde Bursa ve Adana eserleri ile Anadolu'da nihayetlenen çinili lahitler, teknik yönleriyle ya da inşa farklılığı ile Selçuklu Dönemi özelliklerinden ayrılan yapıya da sahiptirler. Demir oksit içerikli ve bol silisli Osmanlı dönem lahit çinilerinde; Selçuklu Dönemi'ndekilerden farklı olarak kurşun içerikli sırlar ağırlık kazanmıştır. Çinilerin yapım tekniklerinde ise, Selçuklu Dönem'de kullanılan kesme çini mozaik tekniği, tek renk düz sırlı tekniğin yanında çok renkli sır ve mavi beyaz dönem teknikleri de eklenmiştir.
Dijital teknoloji çağında baskıresim

Baskıresim disiplini, tarihsel süreçte yaşanan teknolojik gelişmeler ışığında alanını genişleten ve yeni ifade olanakları kazanan dinamik bir sanat disiplini olmuştur. Bu kapsamda ağaç baskı, gravür, litografi ve serigrafi yöntemleri ortaya çıkmış, birçok sanatçı baskıresime ait ifade olanaklarıyla kendi dönemlerinin sanatsal ortamına katkı sunmuştur. Baskı resmin teknolojiyle kurduğu ilişkinin son aşaması ise dijital teknoloji ve bilgisayarla olan etkileşimidir. Dijital teknoloji unsurları, sanatın tüm alanlarında olduğu gibi baskıresim disiplininde de yeni yaklaşımlarını tetiklemiş ve dijital baskıresmi var etmiştir. Dijital yöntemler, bu alanda eser veren sanatçılar için diğer baskı teknikleriyle beraber ya da tek başına kullanılabilecek şekilde yeni ifade olanakları sunmuştur. Bu gelişim sürecine çalışmanın ilk bölümünde yer verilmiş ve baskıresme ait ifade olanaklarının çeşitlenmesi incelenmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde dijital teknolojinin sanat alanındaki etkisi sorgulanarak ortaya çıkan yeni durumun incelemesi yapılmıştır. Bu kapsamda dijital teknolojinin gelişim evresine ve sanatsal yansımalarına değinilmiş, dijital sanatın türleri ele alınmıştır. Son bölümde ise 1960'lardan itibaren dijitalleşen baskıresime ait ilk örneklere yer verilmiş, 1980'den sonraki dönemde gerçekleşen teknolojik gelişim ve yaygınlaşma etkisiyle birçok önemli baskıresim sanatçısı tarafından kullanılır olan dijital yöntemler ele alınmıştır. Bu kapsamda baskıresimde yaşanan dijitalleşme sürecinin ortaya konulması amaçlanmıştır.
Printed advertisement and WEB advertisement: A comparative study on design characteristics of both media

Bu tez basılı reklam ile web reklamı arasındaki, tasarım elemanlarını, tasarım prensiplerini ve tecrübesel tasarım özelliklerini karşılaştırmalı olarak incelerken, 'Basılı reklam tasarımı prensipleri web reklamına uygulanabilir mi? sorusunu sorgulamaktadır.
Sanatsal yaratımda popüler kültürün izleri, kişisel yorum ve uygulamalar

İSanatsal Yaratımda Popüler Kültürün İzleri Kişisel Yorum ve Uygulamalar? başlıklı çalışma raporu dört bölümden oluşmuştur.'Kavram Olarak Popüler Kültür' başlıklı Birinci Bölümde, genel anlamıyla kültür tanımlarının yanı sıra, alt / üst kültür, kitlesel kültür, kültür endüstrisi kavramlarına değinilerek, kültürün organikliğinden ve günümüz kültür ortamında sınırların belirsizleşmesinden bahsedilmiş, kültürün genel özelliklerine değinilmiştir.'Popüler Kültür ve Gündelik Hayat' başlıklı İkinci Bölümde, Sanayi Devrimi'yle birlikte başlayan ve günümüze kadar gelen tarihsel süreç içerisinde popüler kültürün izleri, gündelik hayatın içinden örneklerle ele alınmaktadır. Kent yaşamına geçiş, kapitalizmin temellerinin atılması, siyasi, teknolojik, sosyal alanda yaşanan değişimlerin popüler kültüre olan etkilerine yer verilmekte, kültür endüstrisinin yarattığı tüketime bağlı mutluluk anlayışı ve bu anlayışın günümüzdeki sonuçlarına değinilmektedir.'Popüler Kültür ve Sanat' başlıklı Üçüncü Bölümde, Dadaizm'den başlayarak belirgin bir şekilde hissedilen, popüler kültür ve öğelerinin sanatsal yaratıma etkileri, farklı disiplin ve dönemlerden eserler üzerinden irdelenmektedir.'Kişisel Yorum ve Uygulamalar' başlıklı Son Bölümde ise, yapılan uygulamalar üzerinden popüler kültür ve öğelerine ait saptama ve yorumlar yapılmaktadır.
20. yüzyılda natürmort ve nesne

20. yy sanatının en önemli özelliği, çizilen ya da boyanan imgenin mutlaka gerçek dunyadakine benzemesi gerekmediğidir. Fovizmde biçimde deformasyona gidilmiş, natürmortun konusunu oluşturan nesneler yüzey, kontur ve renkle ayrıntıya girilmeden sade bir şekilde ifade edilmiştir. Kübizmde nesneler, temel geometrik parçalara indirgenerek parçalanmış ve nesnenin farklı yönlerden görünen yüzleri resim yüzeyinde aynı anda gösterilmiş ve hacim kalkmıştır. Kolajın boya resmine eşit ifadesel içerik kazanması ve sanat formu haline gelmesi kübizmle birlikte gerçekleşmiştir. Fütürizmde nesnenin zaman içinde değişen farklı görünümleri hareket izlenimi verecek şekilde resmedilerek nesnenin hareketi verilmeye çalışılmıştır. Dadaizmde geleneksel natürmort ve sanat nesnelerinin yerini kolajlar ve hazır nesneler almış, ölü doğa nesnelleştirilmiştir. Duchamp seçtiği hazar bir nesneyi asıl bağlamından çıkarıp, sanat nesnesi olarak sunmuş ve böylece sıradan nesnelere sanatsal ve estetik boyut kazandırmıştır. Schwitters sanat olmayandan sanat yaratmış, ve rastgele toplanmış nesneleri sanatın içine dahil etmiştir. Metafizik resimde Morandi nesnenin varhkbilimsel gerçeğine yönelmiş nesneyi siluete indirgemiştir. Kullandığı nesnelerde biçimsel öz ve gösterişsiz tarz uygulayarak onların saf ve şiirsel güzelliğini, basit ve düşünsel niteliğini yaptığı kompozisyonlarda göstermiştir. Sürrealizmde düş ile gerçeğin kaynaşmasından ortaya çıkan eserlerde simgesel işlev gören birçok nesne bir araya getirilmiştir. Pop art'ta natürmortlar, kolajlar ve üç boyutlu sanat eserleri, konulanm tüketim toplumundaki yiyecekler ve kullanılan eşyalardan aldılar. Rauschenberg eserlerinde, gerçek yaşam ve sanat arasındaki sınırlan irdeledi ve bir yandan da resimle heykelin örtüşmesini araştırdı. Kavramsal sanatta görsel algı, dolayısıyla sanat nesnesi öne çıkarılmıştır. Sanatın tanımı, hem üretilen nesneyi hem de yazılı destek dilini içerebilecek gibi genişlemiştir. İt MKSEKOG&EiiM SuMi. Dış dünyadan alınmış nesneler, gerçeğin bir parçası ve belgesi olarak yeni gerçekçilerin yapıtlarında kullanılmıştır. Fotogerçekçilikte geleneksel natürmort motifleri yeniden ortaya çıkmış, ressamlar betimledikleri nesnenin fotografik görüntüsünü tuvallerinde birebir yansıtmıştır. Yeni imaj 'da da yine geleneksel konuya dönüş vardır. Donald Sultan'da olduğu gibi yapılan natürmort kompozisyonu basit ve çocuksu ya da Pat Steir'da olduğu gibi postmodern tepkiyle natürmortta geriye dönüş olmuştur. Böylece natürmortun 20. yy'daki renkli yolculuğunda, önceleri klasik natürmorta yoğun bir tepki gözlenip, yeni arayışlar hakimken, zaman içinde natürmortu oluşturan nesneler doğrudan resme katılmış hatta nesneler sanat eserinin kendisini oluşturmuştur. Bu süreci ise klasik natürmorta dönüş eğilimleri izlemektedir.
Bloom'un amaçlar taksonomisinin ilköğretim II. kademe resim-iş derslerine adaptasyonu

GÜZEL SANATLAR EĞİTİMİ ANABİLİM DALIRESİM İŞ EĞİTİMİ BİLİM DALIBLOOM'UN AM AÇLAR TAKSONOMİSİNİNİLKÖĞRETİM II. KADEME RESİM-İŞ DERSLERİNE ADAPTASYONUDerya DUYAR Bu araştırma, Bloom'un amaçlar taksonomisinin İlköğretim II. Kademe resim-iş derslerineadapte edilmesini sağlamak amacıyla yapılmıştır. Araştırma, 2003- 2004 ve 2004- 2005 bahar döneminde gerçekleşmiştir. Bursa ili merkez üç ilçeden 10'ar okul olmak üzere toplam 30 okulda resim-işöğretmenlerine anket uygulanmıştır. 2004- 2005 bahar döneminde anket sonuçları doğrultusunda, Bloom'un amaçlar taksonomisi adapte edilerek amaçları ve hedef davranışları belirlenmiş örnek bir ders planı oluşturulmuştur. Bursa merkez ilçelerinden Osmangazi Hamitler Adnan Türkay ve Yıldırım Şehit PolisBülent Arslan İlköğretim okullarının II. Kademeleri, 7/A sınıflarında bulunan 51 öğrenciörnek ders planı uygulanan grup, 7/B sınıflarında bulunan 51 öğrenci okul öğretmeni tarafından hazırlanan plan uygulanan grup olmak üzere iki gruba ayrılmıştır. Bu gruplardan7/A grubuna araştırma kapsamında hazırlanan örnek ders planı uygulanmış, 7/B grubunaokulun resim öğretmeni tarafından hazırlanan ders planı uygulanmış ve öğrencilerdenkendi portrelerini yapmaları istenmiştir. Araştırma kapsamında öğrenci çalışmalarıtoplanarak değerlendirilmiştir. 7/A grubu öğrencilerine örnek ders planı kapsamında öntest ve son test uygulanarak ders öncesi ve ders sonrası bilgi düzeyleri kontroledilmiştir.7/B grubuna ders anlatımında müdahale edilmemiştir. Araştırma kapsamında anket formu ve örnek ders planı veri toplama amacı ile hazırlanmış ve uygulanmıştır. Anket formu ile öğretmenlere resim dersi amaçlarının gerçekleşip gerçekleşmediği, resim dersi programı hakkında görüşleri sorulmuştur. Öğretmen önerileri ve ders programı doğrultusunda örnek ders planı hazırlanarak Bloom'un amaçlartaksonomisi adapte edilmiştir. Öğrencilerin test sonuçları ve yaptıkları çalışmalar değerlendirildiğinde Bloom'un amaçlartaksonomisi adapte edilerek hazırlanan ders planının amaçların gerçekleşme derecesineolumlu katkısı olduğu ve öğretmenlere plan hazırlamada kolaylık sağladığı belirlenmiştir. Danışman: Yrd. Doç. Gonca ERİM
Çağdaş Türk Gravür sanatında Ahmet Aydın Kaptan

Toplumların uygarlık tarihi, sanatında tarihidir. Sanat evrende insanın varlığıyla başlar. Dünya sanat tarihine bakıldığında plastik sanatların, ilkel insanın mağara resimleriyle ortaya çıktığı görülür. Uygurlar, Sümerler ve Eski Mısırlılar gibi tarihteki önemli medeniyetler zamanına ait mağara resimleri bunu kanıtlamaktadır. M. Ö. 3000'li yıllarda Çin'de alfabenin bulunmasıyla, 15. y. y' da Avrupa'da baskı çağdaş anlamda başlamıştır. Daha sonra 20. y. y'ın başlarında, ressamlar kalıpları oyarak resim basma tekniklerini geliştirmişlerdir. Çağdaş Türk Gravür Sanatının başlangıcından bugüne tarihsel gelişimi incelenmiştir. Türkiye'de gravür sanatı, İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Leopold Levy ve Sabri Berkel ile başlamıştır. Daha sonra Gazi Eğitim Enstitüsü Muammer Bakır, Nevzat Akorol ve Mürşide İçmeli, İstanbul Tatbiki Güzel Sanatlar Yüksek Okulu Mustafa Aslıer ve onların yetiştirdiği sanatçılar ile özgün baskı teknikleri adı altında bugünkü yerini almıştır. 1950 sonrası gravür sanatı dünyanın her tarafında gelişme göstermiş sanatçılar tarafından kullanılarak başlı başına bir sanat dalı olarak kabul edilmiştir. Araştırmamızın amacı olan ''Ahmet Aydın Kaptan'ın Çağdaş Türk Gravür sanatındaki yeri, sanatsal yaklaşımı, eserlerinde kullanmış olduğu teknikleri, renk çeşitliliği, gravür tekniğine getirdiği farklılıklar ile çağdaşlarına ve günümüze etkileri'' kapsamında birinci bölümde araştırmanın problemi, amacı, önemi, sınırlılıkları, gravürün Avrupa'da ve Türkiye'deki tarihi anlatılmış, ikinci bölümde konu ile ilgili tanımlar, gravür tekniklerinde bahsedilmiştir. Üçüncü bölümde araştırmada kullanılan yöntem ve teknikler belirlenmiştir. Dördüncü bölümde bulgular ve yorum kısmında Çağdaş Türk Gravür sanatı içinde sanatçı ve akademisyen olan Ahmet Aydın Kaptan'ın sanata bakış açısı, sanatçı duruşu, gravürde kendine has yöntemi, tekniği ve çalışmalarındaki özgünlükten bahsedilmiştir. Çalışmanın beşinci bölüm olan son kısımda sanatçının Türk gravür sanatına çok renkliliği, birçok baskı tekniği bir arada kullanarak bu tekniğin gelişmesine katkı sağladığı saptanmıştır. Ayrıca yapıtlarında resimsel öğelerin gerisindeki yaşamsallığın düşünsel yapısında olduğu bilincine ulaşılmıştır. Ahmet Aydın Kaptan'ın gravür sanatını yurt içinde ve dışında tanıtıp sevilmesine ve bu sanat dalının Türkiye'de gelişmesinde ve yayılmasında büyük katkı sağladığı görülmüştür.
20. yy. heykel sanatında Henry Moore etkisi

20. yy. Heykelinin biçimlendiricisi endüstridir. Endüstri, insanı iç huzursuzluklarına götürmüştür ve hatta kişiliği tehdit eden en önemli etken durumundadır. Moore'un yaratılarında Öz'e dönüş, saflığı arama çabası sezilir. Bu, çağının endüstrisinin insanı ezen baskısına sanatçı duyarlılığı ile bir başkaldırıdır. Onun malzemeye hakimiyeti, malzeme ile bütünleşmesi ile ortaya çıkmıştır. Malzemenin ustası, hakim'i olunması gereğini bildirir, belirtir. Bu prensipler yaşanan çağa, binlerce yıllık heykel geleneğinin bir yansımasıdır. Figüratif sanat ve soyut sanat arasındaki ayrılıkları yok etmek yönünde çaba sarf etmiştir. Eserlerinde dramatik anlam bütünlükleri yüzeysel değil aksine, halklar ve uygarlıklar düzeyinde ilişkilendirme başarısıdır. Malzemedeki hakimiyetini, insanın iç dünya analizi ve yansıtılmasın da da göstermiştir. İfadeci tavrı ile yaşam gerçekliğinden kopulamayacağım yansıtır. Moore uzanan figürlerinde yapı sağlamlığını oluşturarak, ilahi öğelerin doğasına döndü. Enerji dönüşümünü manzaralardan resim ve heykellerine yönlendirdi. Klasik heykel geleneğinin özümsenmesi sonucunda, 20. yy. heykelinin sağlam temellere oturtulabilineceği, yeni nesil sanatçıların bilincine yerleştirmiştir. 'Sanatın Özü İnsandır' fikrine sadık kaldı. İnsandan yola çıkarak yeni fakat farklı bir yaşam oluşturdu.
Heykelde hazır nesne algısı ve dönüştürme üstüne uygulamalı araştırmalar ve bir sergi

Bir özne içindeki nesneyi tam anlamıyla betimlemek neredeyse olanak dışıdır. Öznenin alanı nesnenin alanından büsbütün farklıdır. Algılama ve bir algılama deneyimi olarak estetik, özne ile nesne arasındaki gerginliği gidermeye yönelik bir tür ilişkidir. Sanat bu ilişkiyi dönüştürmede bir arabulucudur. Seri üretim bir endüstri ürününün bizzat kendisini bitmiş bir iş olarak algılayıp ona hiç müdahalede bulunmadan doğrudan sanat eseri statüsüne taşıyan ilk sanatçı Marcel Duchamp oldu. Kendisi yani bir sanatçı tarafından tüm yerleşik estetik kaygılardan arınmış bir şekilde seçilen ve sanat nesnesi olarak atanan bu nesneyi hazır nesne olarak adlandırdı. Sıradan, günlük bir endüstri ürününe tanınan bu olanak kendisine kadar gelen sanat anlayışlarından büyük bir kopuş olduğu kadar kendisinden sonraki sanat anlayışlarına da karşı koyulamaz bir şekilde kaynaklık etti. Hazır nesne kendini gerçekleştirmiş bir sanat nesnesidir. Sanatçının seçimiyle dönüşümü başlamış ve bitmiştir. Sanat eseri statüsü bu seçimle başlar. Seri üretim endüstri ürünü olan her nesne bir malzeme olarak sanatta kullanılabilir ama hazır nesne değildir. Hazır nesne bir malzemenin adı değildir. Statünün adıdır. Tezin birinci bölümünde tarihsel ve düşünsel arka plan verilerek sanatta özne ve nesne ilişkisinin tarihsel ve düşünsel alanlardaki yolculuğu irdelenmiştir. İkinci bölümde nesneye bakış, hazır nesne algısı ve dönüştürme başlığı altında teknik nesne/estetik nesne ayrımı, bir analiz yöntemi olarak nesne okuma, hazır nesne ve dönüştürme süreçleri ile endüstri ürünü kullanan sanatçılar üzerinde durulmuştur. Üçüncü bölümde uygulamalar sunulmuş ve gerçekleştirilen sergideki eserler tanıtılmıştır.
Uyku

İnsanın kendinde ve doğada yarattığı tahribat ile gelişen 'uyma ve statü' kaygısının uyku metaforu üzerinden ifade edilmesi amaçlanmış, tasarım mekanları içerisinde güçsüzleşen ve biçimlenen bedenin 'uyuyan insan' formu uyku kavramı ile bütünleşmiştir. Özgür hareket alanı olarak sunulan her yerde gözleniyor olmak, bedene ve zihne müdahale ile günümüzde robotlaşan hayatı destekleyen yaşam, merkezinde uyku olan modern dünya tasvirleri olarak çalışmaların içeriğini oluşturmaktadır. Carl Gustav Jung'ın bahsettiği 'kişiliğimizle olan ilişkimizin modern dünyadaki kaybı' bedende uykulu ve ölü kimlikler olarak tanımlanmıştır. Günlük yaşantının rutin eylemleri içerisinden seçilen 'dış mekanda uyuya kalan' insanların izlenim notları ile kaydedilmesi, çalışmanın ve araştırmanın kaynağını oluşturmaktadır. Bu kaynaklar oluşturulurken ev dışı sosyal alanlarda uyuyakalan insanlar uzun süre izlenmiş, görsel notlardan referansla asıl çalışmalar ortaya çıkarılmıştır. Araştırma sürecinde uyku kavramı, bedeni himayesine alan yaşam biçimlerine hizmet eden yeni yaşam alanlarında yer bulmuştur. Dış uyaranlara karşı bilincin kendini kapattığı, diğer yönüyle olup biteni görmezden gelen kitleler bütünü bireyin kendisi tarafından da izlenebilecek formlara dönüşmektedir. Eric From'un 'Robotsu uydumculuk' olarak tanımladığı bu süreç, kontrol mekanizmalarına hizmet eden mekanlarda biçimlenen bedenin aynı zamanda zihinsel bir uyku halidir. Bedenin ve fikirlerin siyasal kuşatılması, bu kuşatmaya karşı eylem ve eylemsizliklerin, soyutlanmış ya da soyut kurgu mekanlarla bir araya getirilerek birey-dünya ilişkisi tasvirleri oluşturulmuştur. Gözlem ve izlenim notları ile gelişen araştırma, resim, heykel ve ortam odaklı deneysel sanat çalışmaları, yazılı-görsel veri oluşturma süreci ile birlikte ifadeyi destekleyecek kurgularla sunulmuştur. Uyku kavramı ayrıca mecaz anlatımları, sanat tarihi, mitoloji ve modern dünyadaki yeriyle de ele alınmış, gün içerisinde izlenen bedenin 'hal' ve 'an' betimlemeleri, anlık figür formunu ele alan sanatçıların eserlerinden örnekler ve konuların incelenmesi ile ilişkilendirilmiştir.