turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çağdaş Türk resim sanatında postmodern desen eğilimleri

''Çağdaş Türk Resim Sanatında Postmodern Desen Eğilimleri'' konulu tez çalışması kapsamında Çağdaş Türk Resim Sanatı içerisinde postmodern desen eğilimleri örneklerinin araştırılması amaçlanmıştır. Desen, plastik sanatların temelini oluşturan bir disiplin ve yüzyıllardır kendi başına sanat eseri olabilme özelliğini de gösteren bir alandır. Desenin, bir resmin temelini oluşturan ana eleman olmasının yanı sıra postmodern dönemde başlı başına bir sanat eseri niteliğine bürünmüştür. Bu çalışmada incelenen başlıklar; kavramsal olarak desen, Rönesans'tan 20. yy ortalarına kadar desen, Modernizm, Postmodernizm, Postmodern Sanat, Çağdaş Türk Resminde Postmodern Desen Eğilimleri'dir. Aynı zamanda çalışmanın tespit edilen bulgu ve yorumlara ait sonuçlarının ilgili literatüre katkıda bulunması, yeni bir kaynak oluşturması bakımından önemli bulunmuştur. Araştırmada 1950- 2019 olmak üzere Çağdaş Türk Resim Sanatı Postmodern Desen Eğilimleri içerisinde yirmi türk ressam incelenmiştir. Genel tarama modelinin esas alındığı çalışmada nitel araştırma yöntemleri kullanılmıştır. Nitel verileri elde edebilmek için ''döküman incelemesi'' yöntemi kullanılmıştır. Yapılan araştırmada Postmodern dönemde özellikle son yıllarda sanatçıların deseni tuval ve farklı malzemeler üzerine kendilerine has yorumlarıyla çalışarak fırçadan ve boyadan çok az yardım alarak başlı başına sanat eserleri oluşturup sergiledikleri görülmektedir.
Günümüzde bilinçaltı kavramının sanatsal yansımaları

Bilinçaltı kavramının, 19. yüzyıl sonu ve 20. yüzyıl başlangıcında ortaya çıkmasının temelinde; değişen sosyal, ekonomik ve siyasi ortam yatmaktadır. Söz konusu kavram, tarih içinde çeşitli felsefe akımları tarafından irdelenmiş ve sanatın ilgi alanını oluşturmuştur. Bilinçaltının psikolojide ve felsefedeki yansımalarına baktığımızda; Freud'un kişi psikolojisini, Lacan'ın dil analizini, Jung'in Kollektif bilinçaltını, Deleuze ve Guattari'nin arzuya yükledikleri anlamlan görürüz. Bilinçaltı kavramının sanattaki yansıması, kuşkusuz yüzyıllardan beri süregelmişti. Ancak belirgin çıkışı, yüzyıl başında olmuştur. Dışavurumculuk ve Gerçeküstücü akımlar, Freud'un felsefesinden hareketle, kişinin bilinçaltında yaşadığı gerilimi dışarıya vurmuşlar veya var olan dünyadan uzaklaşmak adına, bilinçaltı dünyasına girmişlerdir. 1960 sonrası ve günümüz sanatma geldiğimizde, Jung'ın Kollektif bilinçaltının sorgulandığını, Feminist Sanat başta olmak üzere Deleuze ve Guattari gibi düşünürleri arkalarına alarak bilinçaltında geriye doğru kat ettikleri yolu görürüz. Cinsellik, eşcinsellik, şiddet gibi bastırılmış duyguların ortaya çıkışı, toplumun kişi üzerinde oluşturduğu üst 'Ben'i sarsmayı hedef almıştır. Sanatçıların günümüzde kullandıkları anlatım biçimleri, bilinçaltını dolaşımsız olarak ortaya çıkartmak admadır. Performans sanatında, Happeninglerde toplumun baskısının henüz kurulmadığı ilk insana, çocukluk dönemine ulaşılmaya çalışılmıştır. Beden sanatında, beden tüm anlamların, işaretlerin, kitlesel ve kişisel bilinçaltının sorgulandığı bir nesnedir. Video sanatında, sanatçı narsist bir illüzyona uğrayarak, kendini ve kendi bilinçaltını görünür kılmış, fotoğrafla belgelemiştir. Sonuç olarak bu çalışma, bilinçaltı kavramının, sanatta bireyin ortaya çıkması adına göstermiş olduğu çabalan kapsamaya çalışmış, sanatçının bu yolda karşılaşacağı tehlikeler ve aldığı riskleri irdelemeye çalışmıştır. VI
Olimpiyat oyunlarında kültürel göstergeler

M. Ö.776 yılında başladığı bilinen Olimpiyat Oyunları, modern dönemde dünyanın en önemli spor organizasyonu haline gelmiştir. İlk oyunların düzenlenmesinde de, modern dönem oyunlarının düzenlenmesinde de en önemli hedef; ulusların birbirleriyle olan kültürel bağlarını güçlendirmek, toplum üzerinde barış temellerini oluşturmak ve iletişim köprüsü kurmaktır. Kuşkusuz Olimpiyat Oyunları, tüm dünya ile iletişimi gerçekleştiren en büyük sahnedir. Olimpiyatlar, ev sahipliği yapan ülkeyi ve kenti dünyanın gözü önünde takdim etmekte ve kültürlerini tanıtmaktadır. Günümüzde Olimpiyatların ev sahipliğini üstlenmek isteyen uluslar arasında kıran kırana bir rekabet vardır. Olimpiyat markası ve temsil ettiği tüm değerler ulusların, uluslararası sahnedeki imajını değiştirmesine, turizm, ekonomik ve tanıtım gibi birçok kazanım fırsatını yakalamasına yardımcı olmaktadır. Olimpiyat Oyunlarına ev sahipliği yapan ulusların ve kentlerin tüm dünyanın gözü önünde parlak ışıklar altında kalacağı o çok kısa bir dönem için görkemli imajını tanımlaması, dünyanın her bir yanından oyunlara katılım sağlayan insanlara kendisini nasıl anlatmak istediğini planlaması gerekir. Ayrıca uzun süreli ticari faaliyetleri artırmak için olimpiyat sonrası stratejiler belirlenmelidir. Modern olimpiyatlarda teknolojinin gelişimiyle birlikte, televizyon gibi hızlı iletişim araçlarının icat edilmesi uluslararası iletişimi farklı boyutlara taşımıştır. Bu sayede oyunları takip eden milyarlarca kişiye kültürlerini anında aktarma fırsatı yakalayan ev sahipleri kültürel göstergeleri en iyi şekilde değerlendirmek isterler. Kendi kültürlerini en iyi şekilde ifade etmek isteyen ev sahibi uluslar, logodan kurumsal kimliğe, maskot tercihinden piktogramlara, afiş tasarımlarından açılış seremonisine kadar birçok alanda göstergeleri kullanmaktadırlar.
Türk mitolojisinde çam ağacı sembolünün yeri ve çağdaş Türk resim sanatına yansımaları

Değişik toplumların mit ve destanları incelendiğinde, hemen hemen her toplumun geçmişşinde anıtsal niteliğe sahip, ulu ve görkemli ağaçlar ile ilgili efsanelerin varlığı göze çarpmaktadır. Çoğu kez hayalin gerçekle karıştırıldığı bu söylemler, yeni nesiller için sayısız ders ve mesajla doludur. Anıtlaşmış ağaçların toplum üzerindeki etkisinin en önemli göstergesi kimi ilkel halklarda görürüz. Bu halklar, devasa ağaçları kendilerine totem seçmenin, küçük toplumlarının ömrünü uzattığına, gücünü artırdığına inanmışlardır. Böylelikle inançlarını sanatlarına da yansıtıp hayatlarının önemli bir yerinde tutmayı sağlamışlardır. Nesillerden nesillere değişiklik göstermiş olsa da Türk toplumlarındaki kutlu ağaç inancı günümüze kadar taşınmış ve birçok alanda sembol olarak karşımıza çıkmıştır. Çağdaş Türk resimlerinde de göze çarpan ağaç sembolizmi irdelenelip sınırlandırılarak bakıldığında 'çam ağacı' figürünün ne sıklıkla karşımıza çıktığı merak konusu olmuştur. Araştırmamızın amacı Çağdaş Türk resim sanatında Çam ağacı sembolünü açığa çıkarmaktır.
Amber taşının takıda sembolik ve estetik rolü

Amber, Baltık Denizi'nden toplanan, Litvanya'da işlenen ve Avrupa'nın yanı sıra dünyanın pek çok ülkesine ihraç edilen yarı değerli-organik taştır. Avrupa'da kehribar yataklarının en çok görüldüğü ülkelerden bazıları, Ukrayna, Romanya, İsveç, İngiltere, Hollanda ve Sicilyadır. Amber, aşırı saydam ve bünyesinde bulunan böcekler ve diğer kırıntılar nedeniyle oldukça hareketlidir. Oldukça yumuşak ve hafiftir. Başlıca iki çeşidi vardır: İlki kımızımsı sarı veya içinde kırmızı bulunan sarı, yani kehribar rengidir. Bünyesinde böcekler ve böcek görünümlü ipliksi maddeler ve hava kabarcıkları bulunur. Sürtme sonucu elektriklenir ve hafif parçacıkları toplar. İkincisi ise donuk sarı renktedir. Eskitilmiş kehribar olarak da bilinir. Bedenle teması halinde vücuda sıcaklık yayar. Baltık'taki Bronz Çağ kültürleri ile ticari ilişkileri kuran eski Mycenae Yunanları, taşlarıyla kolyeler yaptıkları nadir bulunan amberi, bakır ve bronz maddelerle değiştirmişlerdir. Böylelikle, yeni materyal ve farklı süs eşyaları edinirken, daha az gelişmiş Avrupa ülkelerine teknik uzmanlıklarını sunmuşlardır. Sonuç olarak, çok sayıda cam boncuklar eski Fenikeli ve Roma'nın denizcilikle uğraşan uygarlıkları tarafından binlerce mil uzağa taşınmışlardır.
Paul Klee ve Bedri Rahmi Eyüboğlu'nun ders notlarının karşılaştırılarak sanat eğitimi boyutunda değerlendirilmesi

Bu araştırmanın amacı, Paul Klee ve Bedri Rahmi Eyüboğlu'nun resim eğitiminde temel konulardan olan; renk, kompozisyon, biçim, çizgi, ışık ve gölge başlıkları altında ders notları, makale, gazete ve dergi yazıları gibi kaynaklardan elde edilen görüşleri doğrultusunda yaratıcılık ve sanat eğitimciliği konusunda fikirleri incelenerek, birbirleriyle karşılaştırarak yorumlamaktadır. Bu çalışma kapsamında, 2018 yılında Abant İzzet Baysal Üniversitesi, Eğitim Fakültesi, Resim-İş Eğitimi Bölümü, 1. ve 4. sınıf öğrencilerine bu konuyla alakalı bir anket çalışması uygulanmıştır. Araştırma öncelikli olarak üniversite düzeyinde resim eğitimine yönelik, hem öğretmen, hem de öğrencilere atölye, sanat tarihi, temel sanat eğitimi gibi derslerde özellikle faydalanılması gerektiği düşünülen Paul Klee ve Bedri Rahmi Eyüboğlu'nun çalışmaları, bu araştırmayla elde edilen veriler doğrultusunda referans bir kaynak oluşturmayı amaçlamaktadır. İki farklı coğrafyada etkinliğini sürdürmüş olan Klee ve Eyüboğlu, birbirine oldukça benzer görüşleri savunurken, günümüz ve geleceğin resim ve genel sanat eğitimciliğinin gelişimi açısından değerli fikirleri bulunmaktadır. Araştırmanın öğrencilere uygulanan anket kısmında belirlenen sorular aracılığıyla, öğrencilerin en başta genel sanat eğitimi ve eğitimciliği, Paul Klee ve Bedri Rahmi Eyüboğlu'nun fikir çerçevesi içerisinden ortaya çıkarılan diğer kuramsal başlıklar doğrultusunda, öğrencilerin bu konu hakkındaki bilgi seviyeleri ve ilgileri, cinsiyet, yaş, lisans öncesi alan eğitimi alma durumları ve öğrenim gördükleri sınıf düzeylerine göre, aralarında anlamlı ilişkiler bulunup bulunmadığı araştırılmış, ardından bilgisayar ortamında analizi yapılarak sonuçları elde edilmiştir. Alınan bu somut sonuçlar doğrultusunda, başta akademik düzeyde olmak üzere, sanat eğitimi veren kurumlar içerisindeki eğitimci ve öğrencilere yönelik öneriler hazırlanmış ve sunulmuştur.
21. yüzyılda Türkiye'de deri sektöründe tasarımın yeri ve markalaşma

Araştırmanın amacı Türkiye'de 21. yüzyıldaki deri sektörünün oluşumu, ilerlemesi ve tasarımların markalaşma sürecinin incelenmesidir. Aynı zamanda Türkiye'nin tarihinde yüzyıllardır var olan deriyi, sektöre rakamsal olarak da daha fazla yansıtması için öneriler geliştirmek maksadıyla yazılmıştır. Bu amaçla çalışmaya Türkiye genelinde faaliyet göstermekte olan deri tekstil firmaları, bu firmalarda çalışan bireyler ve deri tasarımcıları katkı sağlamıştır. Verilerin toplanmasında sektör içi röportajlar, İhracatçı Birlikleri'nden ve ITC Statistics'ten alınan bilgiler kullanılmıştır. Rekabetin her sektörde olduğu gibi deri sektöründe de artmasıyla Türkiye'nin deri alanında avantaj ve dezavantajları araştırılmış, tasarımın firmalara etkisi ve yeni marka yaratmanın yöntemleri incelenmiştir. Bu amaçla 2017 yılında kurulmuş olan Naya Yana deri tasarım markasının kurulum ve pazarlama süreci incelenmiştir. Medya ve internet kullanımının ürün satışlarına etkisi son yıllarda oldukça arttığı gözlenmiştir. Buna yönelik 'blog yazarlığı' gibi yeni mesleklerin ortaya çıkması pazarlama tekniklerine yeni bir bakış açısı getirmiştir. Bu tekniğin markalar üzerindeki etkisi incelenmiştir. Her geçen gün tecrübeli insan sayısını kaybeden sektörde Türkiye'de eğitim alanında yeni sistemler geliştirmek, talebi arttırma yönünde olabilecek çözümlerden biridir. Çalışmanın sonucunda Türkiye'de deri sektöründe markalaşmaya yeni çözümler getirilmesi gerektiği, tasarımcılara verilen değerin ve desteğin arttırılmasının önemli olduğu belirlenmiştir.
Anton Çehov?un bir evlenme teklifi adlı oyunundaki Natalya Stepanovna rolüne çalışma süreci

İleri Oyunculuk Yüksek Lisans Programı'ında eğitim gören Esra Kızıldoğan tarafındanAnton Pavloviç Çehov'un 'Bir Evlenme Teklifi' adlı oyunu ele alınmıştır. Pratiğin teorisine ilişkin bir deney olan bu tez çalışmasında örnek olarak seçilen oyunun metnine ilişkin değerlendirmeler, oyunun genel çözümlemesi, tüm karakterlerin analizleri, role dair yorumları içeren dramaturji çalışması ve hazırlık çalışmaları esnasında karşılaşılan sorunların ve yaşantıların ayrıntılarının yer aldığı süreç analizi ele alınmıştır. İnceleme, süreç ve sonuçlar, takip eden bölümlerde detaylı olarak sunulmaya çalışılmıştır. Söz konusu performans seyirciye açık bir performans olmayıp, bu tez çalışmasına temel teşkil etmek üzere tasarlanmıştır.
Antonio Stradivari keman formlarının yapımcılık bakımından incelenmesi

Günümüze ulaşmış ilk keman 16 yy'ın ortalarına doğru İtalya'da ortaya çıkmış ve aynı dönemde müziğin ve sanatın da büyük gelişim gösterdiği ortamda hızla yayılarak en önemli çalgılardan biri konumuna gelmiştir. Orkestraların kurulması, solo müziğin yaygınlaşması ve keman için yazılan bestelerin artmasıyla keman çalan müzisyenlerin sayısı artmış bu da kemana olan ilgiyi artırmıştır. Rönesans'ın getirdiği anlayışla kemanlar birer sanat eseri, yapımcıları ise sanatkar sınıfına dahil olmuş ve gelişen bu durum yapımcıları kendi karakteristik yapılarını yaptıkları çalgılara yansıtma isteğini doğurmuştur. Bu anlayışın etkili olduğu 16. ve 17 yy. İtalya'sında birçok önemli yapımcı yetişmiş ve o dönemde yetişen bu yapımcılar günümüz için en ideal örnekleri oluşturmuştur. Günümüzde hala birçok keman yapımcısı bu eski İtalyan ustaların çalgılarını inceleyip onları anlamaya ve kopyalamaya çalışmaktadır. Bu yapımcıların arasında bir isim diğerlerine kıyasla daha çok ön plana çıkmakta ve daha çok araştırılmaktadır; o da Antonio Stradivari'dir. Antonio Stradivari tarihin en önde gelen keman yapımcısı olarak anılmakta, dünyanın önde gelen müzisyenleri onun çalgılarını tercih etmektedir ve birçok yapımcı onun keman formlarını kullanarak onun işçilik ve estetikteki başarısına ulaşmaya çalışmaktadır. Bu çalışmanın amacı, yaklaşık seksen yıl çalışma dönemi geçiren Antonio Stradivari'nin hangi aşamalardan geçtiği, formlarını neye göre ve nelerden etkilenerek gerçekleştirdiği, zaman için de ne gibi denmeler yaparak üstün ses kalitesi ve estetik düzeyine ulaştığını anlatmayı amaçlamaktadır. Bunun için dört ana döneme ayrılan Stradivari'nin mesleki yaşamı, belirleyici özelliği olan sekiz kemanı değerlendirmeye alınarak Antonio Stradivari'nin keman formları anlatılmaya çalışılmıştır.
Görsel sanatlar öğretmen adaylarının sanat uygulamalarında intihal eğilimi ve görsel intihale ilişkin görüşleri

Bu araştırmanın amacı; görsel sanatlar öğretmen adaylarının sanat uygulamalarında intihal eğilimlerini ve görsel intihale ilişkin görüşlerini belirlemektir. Araştırmada tarama modeli ve nicel yöntemler kullanılmıştır. Araştırmanın verileri Görsel Sanatlar Öğretmen Adaylarının Sanat Uygulamalarında Görsel İntihal Eğilimi ve Görüşleri Anketi aracılığıyla toplanmıştır. Araştırmacı tarafından geliştirilen GİEG-Anketi; Kişisel Bilgi Formu, Görsel Sanatlar İntihal Eğilimi Ölçeği, Açık Öğrenci Görüşleri bölümlerinden oluşmaktadır. GİE-Ölçeğinin Cronbach Alpha Güvenirlik Katsayısı: .823, KMO Değeri: .842'dir. Barlett Testi sonucuna (1115.377) göre ise verilerin çok değişkenli normal bir dağılımdan geldiği anlaşılmaktadır. Bu durumda, geçerli, güvenilir, homojen ve üç boyutlu bir tutum ölçeği elde edilmiştir. Araştırmanın örneklemini 17 farklı üniversiteden toplam 1031 öğrenci oluşturmaktadır. Bu rakam, evrenin %23'üne karşılık gelmektedir. Araştırmanın alt problemlerinin çözümlenmesinde; ortalama, standart sapma, frekans, yüzde dağılımı, korelasyon testi, t testi, Anova testi gibi istatistiksel teknikler ve betimsel içerik analizi kullanılmıştır. Araştırmanın sonuçlarına bakıldığında, görsel sanatlar öğretmen adaylarının sanat uygulamalarında hazır görsellerden bir şekilde etkilendikleri görülmektedir. Çalışma öncesi fikir edinmek için hazır görsellerden yararlandıkları anlaşılmaktadır. Ayrıca, zaman baskısı yüzünden hazır görsellerden yararlandıklarını belirtmişlerdir. İntihal farkındalığı boyutundaki maddeler değerlendirildiğinde; görsel tasarımlarının izin alınmadan kullanılmasını uygun bulma durumunda öğrenciler kararsızlık yaşamıştır. Bu kararsızlığın yaşanması, öğrencilerin açık ve net olarak intihale ilişkin bilgilerinin olmamasından kaynaklandığı şeklinde değerlendirilebilir. Öğrencilerin kişisel bilgilerine göre görsel intihal eğilimleri değerlendirildiğinde; yaş, üniversite ve sınıf değişkenlerinin eğilim puanlarında anlamlı düzeyde farklılık olduğu tespit edilmiştir. GSÖA'nın sanat uygulamalarında görsel intihal eğilimleri, almış oldukları hukuk ve/veya ahlak içerikli derslere göre anlamlı bir farklılığın bulunmadığı görülmüştür. Ayrıca, öğrencilerin sanat etkinliklerine katılma durumlarına göre eğilim puanlarında anlamlı düzeyde farklılık bulunmadığı anlaşılmıştır. Açık uçlu görüşlerin analizinde; GSÖA'ndan bir grup öğrenci sanat uygulamalarında hazır görsel kullanımını, sanatsal gelişim ve öğretim süreci için destekleyici bir unsur olduğu yönünde görüş bildirmiştir. Başka bir grup öğrenci ise, hazır görsel kullanımını kesinlikle uygun bulmayarak etik olmadığını ve izinsiz kullanıldığında intihal olacağını belirtmiştir. Çağın sunduğu olanakları gerekçe göstererek masumca yararlanıldığı ölçüde kabul edilebileceğini vurgulayan az da olsa öğrenci görüşü mevcuttur.
Lisans düzeyi Türk müziği viyolonsel eğitimi programlarının değerlendirilmesi sonucu elde edilen bulgulara yönelik eğitimci görüşleri üzerine bir araştırma

Bu araştırmada, Türk Müziği konservatuvarları Lisans düzeyi Türk Müziği viyolonsel eğitiminin ve eğitimci görüşlerinin değerlendirilmesi amaçlanmaktadır. Konuya ilişkin literatür taraması yapılmış ve elde edilen bilgiler doğrultusunda teorik bilgiler birinci bölümde yer almıştır. Çalışmada ayrıca, TM viyolonsel öğretiminde vize ve final sınavlarında icra edilmesi düşünülen eserlerin hem sağ el hem de sol el tekniklerinin belirlenebilmesi hedeflenmektedir. Bu araştırma betimsel bir çalışma olup, tarama modeli kullanılmıştır. Konuya ilişkin değerlendirmeler, bulgular ve yorumlar bölümünde detaylı olarak ele alınmıştır. Geliştirilen anket ve görüşme formlarından elde edilen bilgiler ise bulgular bölümünde yorumlanarak önerilerde bulunulmuştur. Ayrıca parmak numaraları tespit edilerek nota yazımı yapılan eserlerin alanında uzman 2 eğitimci tarafından değerlendirmesi yapılmıştır. Araştırmanın Türk Müziği Konservatuvarlarındaki TM viyolonsel eğitimine önemli katkılar sağlayacağı ve bundan sonraki çalışmalara da kaynak teşkil edeceği düşünülmektedir.
20. yüzyıldan günümüze sanat ve otorite

Araştırma konusu olarak, 20. Yüzyıldan Günümüze Sanat ve Otorite alınmıştır. Otorite ve otoritenin baskıcı özelliklerine iktidar kavramı çerçevesinde; sanatta yansımalar, gücün yöntemi altında var olma mücadelesi veren sanatçılar ve onların çalışmaları konu alınmıştır. Sanat ile otorite arasındaki ilişkiyi temel alan bakış acısıyla güç kavramı ve bu kavramın baskıyla olan bağı irdelenmiştir. Rönesans dönemine kadar sanat, mevcut otoriteye tabi iken, Rönesans'tan 19. Yüzyıla kadarki süreçte, otoritenin isteklerinin toplumun belleğine yerleştirilmesi aşamasında olmuştur. Fransız ihtilalı ile başlayan siyasal, toplumsal, dinsel ve ekonomik bağlamda iktidarın yaptırımda bulunması ile ortaya çıkan otorite ve sanat ilişkisinde eleştirel bir tavır sergilenmesine neden olmuştur. Sanat, 1960'lı yıllardan sonrasında ise, sansürün artmasıyla oluşan kaos ta; isyan, propaganda, protesto gibi düzenin güçlerine karşı gelme niteliğine sahip çalışmalar olarak karşımıza çıkmaktadır. Görsel sanatlar alanında otorite kavramından yola çıkan birçok çalışma ve araştırma yapılmıştır. Yaşanan savaşların oluşturduğu kargaşa, dolayısıyla ekonomi ve sosyal temelli bir dönüşümün başladığını göstermektedir. Bu bağlamda hayatın birçok alanında etkisini hissettiğimiz otorite ve sanat kavramlarını aynı doğrultuda incelemek ve ilişkilendirmek araştırmamızın omurgasını oluşturmaktadır. Tez danışmanım ve değerli hocam, Sn. Prof. Dr. Canan Deliduman'a, tezimin başlangıcından itibaren, gelişim ve oluşum sürecinde göstermiş olduğu destekler için teşekkür ederim.
Grafik tasarımda fotoğraf ve göstergebilim

Fotoğrafın 1826 yılında keşfedilmesi o dönemde olağanüstü bir buluş olarak nitelendirilmiştir. Bu tarihten itibaren gözün olan gördüğü ve bir süre sonra belleğimizden uçup giden görüntü bir duyarkat üzerine sabitlenmiştir. Fotoğraf, icat edildiği tarihten itibaren insanlık için vazgeçilmez bir araç olmuştur. Fotoğraf günümüzde ise başta gazete ve dergiler olmak üzere görsel iletişimin yapı taşlarından biridir. Özellikle son dönemlerde gelişen sosyal medya sistemiyle birlikte fotoğraf, hayatımızın içerisine daha fazla nüfuz etmiştir. Fotoğraf, bir anlatım dili ve mesajını direkt aktaran bir iletişim aracıdır. Fotoğrafın bu gücü grafik tasarımı süreçlerinde iletişimsel bir işlev olarak kullanılmıştır. Analog dönemde bir tanımlayıcı ve bir belge niteliği barındıran fotoğraf, teknolojinin gelişmesiyle birlikte dijital ortama taşınmıştır. Bununla birlikte görüntü sayısal verilere dönüştürülmüş ve bilgisayar programları aracılığıyla üzerinde değişiklik yapma olanağı doğmuştur. Fotoğraf, yaşanan dijital gelişmeler ile birlikte karanlık odadan aydınlık odaya taşınmıştır. Bilgisayar ortamında yeniden biçimlendirilen fotoğraf, grafik tasarımı ve masaüstü yayıncılık bağlamında en etkili kullanım yöntemlerinden biri olmuştur. Grafik tasarım süreçlerinde fotoğraftan evvel görseller üzerinden iletilmek istenen mesaj gravür baskılar, İllüstrasyon ve bunun gibi teknikler ile aktarılmaktaydı. Fotoğrafın icadıyla birlikte gerçeğin birebir yansıtılması inandırıcılığı arttırmıştır. Fotoğraf bu işlevleriyle görsel iletişimin en önemli unsurlarından biri haline gelmiştir. Günümüzde görüntü, imge ve işaretlerin yorumlanma ve anlamlandırılma süreçleri göstergebilimsel okumanın dalıdır. Göstergebilim, verilen mesajın açıklayıcı, doğru bir şekilde okunmasını ve verilen mesajın arkasındaki anlamı da bize açıklayan bir disiplin olarak kabul görmüştür. Özünde sayısız ve sonsuz anlatım biçimlerini barındıran fotoğraf ve grafik tasarımı süreçlerinin doğru okunması göstergebilim ile sağlanır. Göstergebilim, fotoğraf ve grafik tasarım unsurlarını başarıya ulaştıran en önemli etkenlerden biridir.
Video performans alanında bedenin kullanımı

'Video Performans Alanında Bedenin Kullanımı' başlıklı rapor kapsamında beden kavramından hareketle 'Performans' ve 'Video Performans' ilişkisi irdelenmiştir. Bu ilişkinin ortak noktası olan beden kavramının geçmişşten günümüze kadar olan süreç içerisinde geçirdiği değişim ve dönüşümler açıklanmaya çalışılmıştır. İlkel dönemlere kadar uzanan bu süreçte beden, sanatın ana konusu olarak var olmuştur. Sanatta bedenin kullanımı farklı biçimler ve farklı anlamlar içerse de her zaman kendisini var etmiş ve modernizmden sonrasına uzanan süreçte özellikle Performans Sanatıyla birlikte bedenini kullanarak mesele edindikleri konuları anlatmak, sorgulamak isteyen sanatçılar için beden, en temel ifade araçlarından biri haline gelmiştir. Videonun sanata sunduğu yeni üretim teknikleri sayesinde, video alanında üretim yapan sanatçılardan farklı olarak performans sanatçıları, Performans Sanatı ile Video Sanatının buluştuğu noktada Video Performans ile kendilerine yeni bir alan yaratmıştır. Video Performans alanında beden, görünmenin gösterilmesiyle birlikte kendisine yüklenen anlamları ve tanımları farklı bir boyutta sorgulanabilir hale getirmiştir. Böylece yüzyıllardır felsefe, sosyoloji, psikoloji, politika ve dinsel inançlar dahilinde bir tartışma konusu olan ve Performans Sanatıyla birlikte doğrudan sanata dahil olan beden, video teknolojisi ve bu teknolojinin sunduğu olanaklar sayesinde farklı üretim biçimleriyle yeniden ele alınmış ve sanatsal üretimlerinde bedenini kullanan sanatçılar için beden üzerinden düşünce üretme biçimlerinin çeşitlenmesine yol açmıştır. Bu rapor kapsamında Video Performans aracılığıyla beden üzerinden düşünce üretme biçimleri sorgulanmış ve bu sorgulamalar kişisel çalışmalarla desteklenmiştir.