turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Maurice Merleau-Ponty fenomenolojisi ve resimde izlenimcilik

Bu çalışma, 20. yüzyılın önemli filozoflarından biri olan Maurice Merleau-Ponty ile 19. yüzyıla damgasını vuran İzlenimcilik ve onun son kozu olan Paul Cezanne'ın birbirleriyle olan ilişkilerini açığa vurmayı amaçlamaktadır. Rene Descartes ile başlayan Immanuel Kant'a ve hatta Edmund Husserl'e değin uzanan dikotominin yarattığı çıkmazın sonucu, 20. yüzyılda Avrupa'da felsefe dünyasında büyük bir krize dönüşmüştür. Filozof, mutlak idealist görüşün içine hapsolmuş, felsefi açıdan yaşadığı dünyanın bilgisine erişememişti. Bu durumu kendi içinde aşan bir takım görüşler, felsefeyi idealist sistemden koparırken onun yerini alabilecek yeni bir sistem kuramamışlardı. Böylece felsefe, yöntemsizlik sorunuyla baş başa kalmıştı. Dolayısıyla dünya hakkında felsefi bir bilgi elde etmeye çalışan bir felsefenin doğması gerekiyordu. Bunu gerçekleştiren isim ise Edmund Husserl'dir; Husserl, öz ve olgu ayrımıyla Descartesçı dikotomiyi tam anlamıyla aşamamıştır. Ancak bu dikotominin devam ettiğini gören, onun tamamen aşılması gerektiğini ve ancak felsefenin bu şekilde değer kazanacağını açıklayan isim Maurice Merleau-Ponty (1908-1961)'dir. Merleau-Ponty, Sokrates gibi deneyim dünyamızı otantik bir merakla yeniden sorgulamaya açmıştır. Bu sorgulama arzusu da felsefesine kurmak istediği yol gösterip onun yönünü belirlemiştir. Dolayısıyla sistemini kurarken Descartesçı dikotominin 20. yüzyıla değin yarattığı açmazları görmüş ve onu çözümlemeyle rekonstrüksiyona uğratarak işe başlamıştır. Çünkü ona göre, Descartes'ın dikotomisi ve rasyonalizmi kendimizi, birbirimizi ve dünyayı bilme sürecinde bedeni dışlamakta, bilgiye ulaşmada bedenin kilit rolünü görmezden gelmektedir. Böylece Merleau-Ponty, Descartes ile başlayan kırılmayı fenomenolojik-ontolojik bir süreçle aşmaya çalışmıştır. Bedene verdiği önemden yola çıkarak ulaştığı şey ise resim sanatıdır. Çünkü bedenini dünyaya teslim ederek tuvalle bütünleştiğini bunu da en iyi İzlenimci ressam Paul Cezanne'ın gerçekleştirdiğini söylemiştir.
1980'den sonra Türk resminde soyut dışavurumculuk

İnsanlık tarihinin her döneminde sanatçı, kendisini sürekli yenilemiş, yeni arayışlar içerisinde olmuş ve üslubu ile kendisini ifade edebilmiştir. Endüstrinin gelişmesi toplumsal çevreyi, insan hayatını, dünya politikalarını ve görüşlerini etki-lemiştir. Sanatçının artistik çalışmalarının endüstriyel gelişmelerden etkilenmesi kaçınılmaz olmuştur. Soyut dışavurumculuk, İkinci Dünya Sava-şı'ndan sonra Amerika'da gelişen sanatsal bir akımdır. Hem ABD'li hem de Avrupa-lı sanatçılar büyük ölçüde bu akımın etkisi altında kalmışlardır. Bu akım, Türki-ye'deki sanatçıları da etkilemiş, soyut dışavurumcu eserler ortaya çıkmıştır ve bu akım Türk çağdaş resmine önemli katkılar sağlamıştır. Soyut dışavurumculuğun Türkiye'ye yansıması 1950'li ve 1960'lı yıllarda gerçekleşmiştir. Türk soyut sanat-çılar eserlerinde Türk kültürüne ait öğelere de yer vermiştir.
Contemporary art and entertainment industry

Batıda 80 li yıllardan itibaren kültürün özelleştirilmesiyle, çağdaş sanatın geçmişşte hiç olmadığı kadar, iyi vakit geçirme ve eğlence sektörüyle ilişkilendirildiği düşünülür. Eğlence endüstrisi ve çağdaş sanatın birlikteliği her ne kadar ağır eleştiri alsa da müze ve galerilerin geniş kitlelere hitap etmesi için daha keyifli olması gerektiğini savunan kesimin varlığı bilinmektedir. Bu bağlamda dünyada ve ülkemizde 2000 li yıllardan itibaren çağdaş sanat ve eğlence endüstrisi arasındaki ortak çalışma ve yakınlaşmayı saha çalışması yapılarak bu çalışmada irdelenecektir. Çalışmanın birinci bölümünde Batı daki çağdaş sanat ve eğlence endüstrisinin birlikte yer aldığı platformların tarihi, politik, kültürel analizi yapılacaktır. İkinci ve üçüncü bölümlerde ülkemizde son 10 yılda eğlence endüstrisi ve çağdaş sanatın ortak çalışmalarıyla ilgili kapsamlı medyada yer alan haber, ilgili görsel ve kuramsal metinlerle konunun derinlemesine incelemesi yapılacaktır.
Savaşın 7-9 yaş grubu Suriyeli çocuklar üzerindeki etkisi

Bu araştırmada, Suriye'deki iç savaş sebebiyle Ülkemize gelen Suriyeli sığınmacı 7-9 yaş grubu çocukların yaptıkları resimler değerlendirilerek, yaş dönemleri dikkate alınarak hazırlanan resim değerlendirme kriterlerine göre savaştan etkilenip etkilenmedikleri ve etkilenmişler ise hangi düzeyde etkilendiklerinin ortaya çıkartılması amaçlanmıştır. Araştırmanın evreni, ülkemize gelen Suriyeli sığınmacı çocuklardan 7-9 yaş grubunda olanlar ve örneklemi ise Adana ili Kozan ilçesi Geçici Eğitim Merkezinde öğrenim gören 38 çocuktan oluşmaktadır. Araştırmada öncelikle çocukların demografik özelliklerini öğrenmek için uzman görüşü alınarak bir veri toplama formu geliştirilmiştir. Ardından uzman görüşü alınarak çocuklara 'bayram' konulu resim etkinliği yaptırılmıştır. Çocukların yaptıkları resimler uzman görüşü alınarak hazırlanan 'Resim Değerlendirme Ölçeği' kullanılarak üç uzman tarafından değerlendirilmiştir. Araştırma kapsamında toplanan sonuçlar frekans ve yüzde olarak belirlenmiş ve yorumlanmıştır. Araştırma sonucunda çocukların resimlerinde savaşı hatırlatan şemaları kullandıkları ve resimlerin birçoğunda olumsuz duygulara yer verdikleri görülmüştür.
Rezonans kanunu bağlamında resim sanatı

KANUNU BAĞLAMINDA RESİM SANATI Onur YENİDOĞANOndokuz Mayıs Üniversitesi, Güzel Sanatlar Enstitüsü Resim Anasanat Dalı Danışman: Prof. Dr. Gülten İMAMOĞLU Bu araştırmanın amacı, sanatçıların rezonans konusunu işleyiş tarzlarından yapılan çıkarımlar doğrultusunda yeni sanatsal ifade biçimleri oluşturmak, ses kavramının resim sanatıyla görselleştirilmesine katkı sağlamak, sesin uzaydaki dağılımı ve toplanması konusunda yeni bir üslup geliştirmektir. Bu çalışmada plastik sanat alanındaki sanatçılardan konuyla ilgili örnekler verilmiş ve belirli resim sanatçılarının eserleri üzerinden titreşimli etkiler incelenmiştir. Bu çalışmadan elde edilen bilgiler, araştırmacının yaptığı resimler üzerinde uygulanarak resim sanatında titreşimli ifade biçimlerinin analizleri ile ilgili yöntem önerisinde bulunulmuştur. Titreşim konusunun plastik sanatlarla ifade edilmesini açıklayan ve destekleyen kitap, tez, makale, fotoğraf, internet, resim, grafik ve görsellerden yararlanılmıştır. Evrendeki her şeyin titreşim halinde olması, tanımlanmış ve tanımsız olan her varlığın rezonans yolu ile aynı etki alanına girmesini sağlar. Resim sanatı ile evrensel olanı ifade etmede, titreşimin etkilerini kullanmak bir yöntem olabilir. Sanat akımları içerisinde özellikle Empresyonizm akımı ile titreşim, ritim, devinim ve hareket kavramlarının etkin olduğu tespit edilmiştir. Sonrasında gelen belirli sanat akımlarında sanatçılar farklı yeni anlatım biçimleri oluşturmuştur. İncelenen sanatçıların yapıtlarında; optik yanılsamalar, çizgi, renk ve biçimin salınımlar halinde kullanımı, resimde nokta biçiminde uygulanan renklerin gözde rezonans etkisi yaratması, sıvı manyetiğin sanatta kullanımıyla oluşturulan titreşimli etkiler, görüntülerin anlık değişimlerinin resmedilmesinin titreşme ve hareket etkisi yaratması gibi farklı titreşimsel etkiler bulgulanmıştır. Yapılan araştırmada sanatçıların rezonansı ifade etme üsluplarının farklı etkilerde olduğu görülmüştür. Bu tez çalışması ile rezonansın sanata yansıdığı ve titreşimli etkileri sanatla anlatmanın değişik yolları olduğu sonucuna varıldı. Sanatçının duygusu, ruhu, davranışları, bakış açısı ve algılama biçimine göre sanatı ifade etme şekli ve rezonans algısının değiştiği belirlenmiştir. Titreşim etkilerini daha iyi anlatabilmek için resim sanatında teknolojinin, sanatçının ruh hali ile beraber kullanılması önerilmektedir.
Resim sanatı bağlamında çağdaş Türk sanatında postmodern çocuk imgesi

'Çocuk' fiziksel bir olguyken, 'çocukluk' kavramı kültürel bir olgudur. Sosyolojik olarak tarihin her aşamasında kültürlere göre farklı anlamlara bürünmüş ve sanat yoluyla imgeleşmiştir. Örneğin Antik Dönem, Ortaçağ ve Rönesans dönemlerindeki çocuk kavramı ve taşıdığı anlamlar birbirinden farklıdır. 19. yüzyılla birlikte ise çocukluk yetişkinlikten farklı bir süreç olarak tanımlanmış; böylelikle modern çocukluk kavramı oluşmuştur. 19. yüzyıl aynı zamanda Osmanlı İmparatorluğu'nun modernleşme/batılılaşma çabalarının başladığı dönemdir. Cumhuriyet devrimiyle birlikte Türkiye'de modernleşme bir devlet politikası haline gelmiş; dolayısıyla çocuğun ve çocuğa dair her olgunun modernleşmesi gerekli görülmüştür. İdeal çocuk, modern çocuktur ve ideal vatandaşa ulaşmanın en önemli şartı olarak görülmektedir. Bu bağlamda batıyla paralel olarak modern çocukluk, ideolojilerin, kültürlerin, devletin biçimlendirdiği yetişkin kontrolünde, tanımlı, yalıtılmış, idealize edilmiş bir olgudur. Sanattaki yansımaları da bu kaygılara hizmet eder biçimde şekillenmiştir. 20. yüzyılın ikinci yarısında gelişen teknoloji ve medya kültürü, popüler kültür, küreselleşme, tüketim kültürü ve metalaşma kavramlarının sosyal yaşamı şekillendirdiği görülür. Modernizmin yücelttiği mutlak doğruları, kalıpları, tekil çerçeveleri ve büyük anlatıları reddeden; bunların yerine tanımsızlığı, şüpheyi, çoğul söylemleri, geçmişşin ve bugünün eklektik melezliğini benimseyen postmodernizm, bu temeller üzerine yapılanmıştır. Bu bağlamda postmodern çocukluk ve sanat, postmodernizmin tanımına içkin biçimde şekillenir. Çocukluğun tanımı değişmese de sınırları geçirgenleşerek ve esneyerek yeniden modern öncesi dönemdeki gibi yetişkin dünyasına dahil olmaya başlamıştır. Dolayısıyla sanat da sınırlarını, kategorik yapısını yitirerek postmodern, melez üretim pratikleri geliştirir. 1980 ve sonrasında Türkiye'de gerçekleşen radikal değişimler baz alınarak ülkemizdeki postmodern çocuk imgelerinin sanatsal yansımaları incelenmiştir. Postmodern sanat anlayışının geçirgen sınıfsız yapısı nedeniyle 1980 sonrası sanat yalnızca resim üzerinden değil çeşitli pratikler üzerinden de değerlendirilmiştir. Yapılan tüm araştırmalar ışığında varılan sonuca göre, çocuğun sosyal varlığında gerçekleşen değişimin, sanatsal olarak da sorgulandığı ve postmodern çocuk imgelerinin yansımalarının oluştuğu anlaşılmıştır.
İktidar portrelerinin içyüzü

İnsanoğluna doğal bir varlık olduğunu unutturan en önemli unsur, hiç kuşkusuz kendini koruma içgüdüsünden kaynaklanan düzen arayışıdır. Gerekliliği ne kadar faydalı ise aşırılığı da o kadar zararlı olan bu olgu başlangıçta yaşamsal ihtiyaçların karşılanmasına ilişkin içgüdüsel bir talepti. Bu talep sonraları yıkıcı ve yok edici, özgürlüğün düşmanı bir yönetim kültürü oluşturdu. Bu kültür, ruhsal bir varlık olan insanın, manevi duygularını sömüren bir yapıya bürünmüş yani teokratik yönetim biçimlerini doğurmuştur. Toplumların birbirlerine düşman olmaları, doğa kanunlarından daha çok teokratik ve totaliter rejimlerin uyguladığı politikaların sonucudur. Rönesans'ın rekabetçi insan modeli, iştah açıcı bir pazar anlayışını getirirken sömürge devletlerinin emperyalist canavarını doğurmalarına neden olmuştur. İktidarın gerçek yüzü hep gizlenmiş ve topluma iyilik saçan ve cennet vadeden bir kurtarıcı gibi incelenmiştir. Sanat bu gizli yüzü açığa vuracak yegane güçtür. Sanatta yeterlik resimlerine ve raporuna iktidarı olumsuzlaştıran düşüncelerle yaklaşıldı. Tarihin tozlu sayfalarında gizlenmiş iktidar portrelerinin amacı sorgulandı. Sanatçıların iktidar portrelerini resmetme yaklaşımlarına, yaşadıkları çağın penceresinden bakıldı. Bu doğrultuda yapılan metinsel araştırmalar ile sanatçıların işlerinden referanslar alınarak resimler oluşturuldu. Sanatçıların resimlerinden, içerik ve biçim yönünden yararlanılarak özgün bir dil oluşturmanın olanakları araştırıldı. Teokratik rejimin temsilcisi olarak Katolik Kilisesinin ruhani lideri Papa portresi üzerinden eleştirel anlatımcı bir dille resimler oluşturuldu. Ayrıca iktidarın içyüzünü açığa çıkaracak biçimler için günümüz siyasi aktörlerin portreleri de ele alındı.
Robert Schumann ve Op.22 Piyano Sonatı üzerine bir analiz

Bu çalışma, Robert Schumann'ın on dokuzuncu yüzyıl Romantik Dönem'deki idealist fikirlerini ve yenilikçi anlayışını ön plana çıkarmayı hedefleyen bir biyografiyle birlikte, dönemin incelikleri doğrultusunda yapılan bir analiz denemesinden oluşur. Bestecinin müzikal kimliğini belirleyen önemli dönüm noktaları ve bu noktaların yaratıcılığını ne şekilde etkilediği ayrıntılı bir şekilde ele alınmıştır. Biçimsel açıdan getirdiği yenilikler ve entellektüel müzik bilinci göz önünde tutularak op. 22 Piyano Sonatı'nın form anlayışı ve genel yapısı önce tematik, daha sonra motifsel bir şekilde incelenerek tüm açıklığıyla ortaya konmuştur.
Anadolu medeniyetlerinde takının kullanılması

Bu çalışmada tarih öncesi çağlardan başlayarak, Anadolu toprakları üzerinde yaşamış olan medeniyetlerde takı kullanımı incelenmiştir. İlk bölümde antropolojik ve arkeolojik bulgular doğrultusunda insanlık tarihinde takı kullanımının ortaya çıkış nedeni ve kullanım amacı açıklanmıştır. İkinci bölümde takı yapımında kullanılan malzemeler hakkında temel bilgiler yer almaktadır. Tarihsel süreç içerisinde takı yapımında kullanılan malzemeler madenler, organik malzemeler ve taşlar olmak üzere üç gurup halinde incelenmiştir. Üçüncü bölümde ise takı yapım teknikleri ve bu tekniklerin temel uygulama yöntemleri anlatılmıştır. Dördüncü bölümde Anadolu toprakları üzerinde yaşamış olan medeniyetler Paleolitik Çağ'dan başlayarak Osmanlı Dönemi'ne kadar kronolojik sıralamada yer almaktadır ve Anadolu'da tarihsel süreç içerisinde takı kullanımını etkileyen dinsel, statüsel, cinsel, kültürel ve coğrafik sebepler incelenmiştir. İlk insan yaşamından başlayarak medeniyetlerin oluşum ve var olma süreçleri kültürel farklılıkları ve birbirleri ile kültürel etkileşimleri mimari ve heykel sanatı özellikleri ve takı kullanımına etkileri anlatılmıştır. Sonuç bölümünde ise, Anadolu Medeniyetleri'nde takının kullanılması açısından çıkarılan sonuçlar açıklanmıştır.
Atatürk Orman Çiftliği'nde sanat değeri olan eserler

Tez çalışması ile Atatürk Orman Çiftliği'ndeki sanat değeri olan eserler gün ışığına çıkarılmaya çalışılmıştır. Çalışmada, çiftlik binaları içindeki eserler, tablolar, relief- ler, fotoğraflar sistematik olarak incelenmiştir. Sanat değeri taşıyanlar tanıtılmıştır. Ayrıca tarihi ve sanat değeri olan binalarla; Tarımcı Atatürk anıtı grubu da tezde incelenen konulara dahil edilmiştir. Bina gruplandırmasında, Çiftlik'teki Genel Müdürlük Binası, Süt Fabrikası, Gar Binası, Atatürk'ün Selanik'te Doğduğu Ev'in Benzeri, dikkate değer bulunmuştur. Bu binaların yapıldığı devirlerdeki mimarı ve süsleme özellikleri incelenmiştir. Ayrıca bu binalardaki yağlıboya tablolarda dikkate değer bulunanlardan, Mareşal Üniformalı Atatürk, Çift Süren Atlar, Çiftlikte Tarımsal Faaliyet, Manzara, Balmumu Relief Çiftçi, ayrıca Alçı Atatürk Reliefi ile orjinal Atatürk fotoğrafları incelenen konulara dahil edilmiştir. Binalardan Gar Binası tipik Osmanlı mimarı özellikleri ve çini süslemeleri ile etraflıca incelenmiştir. Tarımcı Atatürk Anıt grubu ise çok özel bir çalışma olarak tezde detaylı olarak ele alınmıştır. Atatürk'ün Selanik'te doğduğu ev ise hem mimarı özellikleri ile hem de içinde barındırdığı Rahmi Pehlivanlıya ait yağlı boya tablo ve hüsn'i hatlarıyla birlikte gerçekten tarih ve sanat merkezi niteliğinde bir tarihi sanat yapıtı olarak değerlendirilmiştir. Tezde Atatürk Orman Çiftliği'nin başlangıçta tahmin edilenden daha fazla sanat eseri bulundurduğu ve bu eserlerin, içinde çalışan insanlarca bile yeterince farkedileme- diği tespit edilmiştir. Bu çalışma ile bu değerlerin sistematik tanıtımına hizmet edilmiştir.
Anadolu Selçuklu kervansaraylarına ait mimari unsurların resimsel yüzeylerde plastik çözümlemeleri

Bu çalışmada Anadolu Selçuklu döneminde inşa edilen kervansarayların ortaya çıkış sebepleri, tarihsel gelişimleri, hangi güzergahlarda yapıldıkları, yapıların yönetim ve mimari özellikleri ile sosyo-ekonomik hayata katkıları araştırılmış, derlenen bilgiler ışığında kervansaraylar, tuval üzerine yağlıboya uygulamalarıyla bir imge olarak yansıtılmaya çalışılmıştır. Ustanın-sanatçının zihninde oluşturduğu mekanın biçime dönüştürülmesinde, çevresinin coğrafi zenginliklerinin, sosyal, kültürel ve en önemlisi sanatsal gelişmişliklerinin düzeyi, etkin bir rol oynamaktadır. Kervansarayların her bölgede farklı bir mimari biçimde olması bu durumun bir sonucu olarak değerlendirilmektedir. İnşa edildikleri bölgenin ve o bölgede şekillenmiş insanın yansımaları olarak değerlendirebileceğimiz kervansaraylar, geçmişş zamanların sosyo-kültürel yaşanmışlıkların bir toplanma merkezi olarak hafızamızda çok zengin çağrışımlar yaratmaktadır. Anadolu Selçukluları devrinde yoğun biçimde karşımıza çıkan kervansaraylar, konaklığ, ribat, han, kervansaray ve sultan hanı gibi kelimelerle isimlendirilen bir Orta Çağ yapı tipidir. Siyasi, ekonomik ve sosyal olarak geçmişş dönemlerde çok önemli roller üstlenmiş olan bu yapılar, özellikle XX. yüzyıldan itibaren günümüze değin önemini yitirmiş ve her biri bir harabe olarak kaderlerine terk edilmişlerdir. Üzerinde yaşadığımız toprakların tapusu niteliğindeki bu tarihi yapılara sahip çıkmak ve ülke ekonomisine çeşitli rollerde kazandırılarak gelecek kuşaklara bu mirasın devredilmesi önem arz etmektedir. Yapılan bu tez çalışmasında araştırmacı tarafından tuval üzeri yağlıboya tekniği ile uygulamalar yapılmıştır. Bu uygulamaların ana motifini Anadolu Selçuklu dönemine ait kervansaray yapıları oluşturmuştur. Bu yapılar, kullanılan malzemenin sıcaklığı, doğallığı, görsel zenginliği ve tarihe tanıklığı ile bünyesinde barındırdığı kültürel yaşamın izlerinden dolayı tercih edilmişlerdir. Bu kapsamda 10 adet tuval üzerine yağlıboya tekniği ile uygulamalar ortaya konmuş ve daha sonrasında da yapılan bu uygulamaların biçim ve içerik bağlamında analizleri yapılmıştır.
Mekan algısının sanat eseri üzerindeki etkilerinin ürün ve kuramsal bağlamda incelenmesi

Mekan Algısının Sanat Eseri Üzerindeki Etkilerinin Ürün ve KuramsalBağlamda İncelenmesi' adlı bu araştırmada hedeflenen, heykelin tabiatı gereği bağlamını oluşturan mekanın, bir sanat eseri üzerinde ne gibi etkiler yaratacağı; sanat eserinin kendisini kuşatan mekanı nasıl dönüştürebileceği; günümüz sanat ortamında ortaya çıkansorunsallardan biri olan 'sanat eserinin okunması' problemine nasıl yeniliklergetirebileceğidir. Süreç boyunca amaçlanan nokta öncelikle mekanın kavramsal ve kuramsal boyutta tarihsel gelişimini incelemek olmuştur. Mekanın bağlam olarak sanatın içerisine giriş sürecinde sanatı ne derecede etkilediği, konstrüktivizm, minimalizm,'enstalasyon' gibi akım ve tekniklerin çıkışı açısından bakıldığında zaten bilinen bir durumdur. Ancak sergileme pratiği göz önüne alındığında 'nesne' olarak sanat eseri, mekansal değişikliklerde anlam kayması veya değişmesi yaşayacaktır. Bu çalışmada incelenen bir diğer nokta da mekanın sanat eseriyle olan ilişkisi ve etkileşimidir. Özelliklemekanı sorgulayan, doğrudan mekanı kullanarak üretimlerini gerçekleştiren sanatçılar üzerinden araştırmalar gerçekleştirilmiş ve mekan bağlamının ve akabinde sergilemepratiğinin göz ardı edilemeyecek bir durum teşkil ettiği saptanmıştır. Söz konusu bu çalışmanın temel tezi, 'mekanın ve sanat eserinin birbirlerinin okumasını, anlamını ve bağlamını değiştireceği' düşüncesidir. Bunun bir adım ötesinde bunu nasıl gerçekleştirdiklerinin çözümlenmesidir. Bu anlamda mekan tarihsel süreç içerisinde hem felsefi, hem sanatsal bağlamda incelenmiş, sanatçı örnekleri üzerinden teoride kalandüşünceler pratiğe dönüştürülmüştür.
XX. yy. heykel sanatında ritimsel uygulamalar

Gelişen yeni teknoloji ile birlikte, heykelin malzemesi ve boyutu değiştiğinde, biçimi de çok anlamda farklılık göstermiş, günümüz sanatçıları kendi amaçları doğrultusunda, her türlü malzeme ve tekniği yapıtlarına katmışlardır. XX yy heykel sanatında ritimsel uygulamalar adı altında yürütülen bu çalışma heykelde birim tekrarıyla oluşan ritmin sanatsal anlatımını vurgulamaktadır. Eserlerin oluşumu ve gelişimi sürecinde birim tekrarının heykelle bütünleşmesi ve bunun sonucu olarak oluşan plastik ve estetik değerler ön plana çıkarılmış, dünyada birim tekrarı kullanarak çalışan sanatçıların yapıtlarından örneklerle heykellerin üretim biçimleri ve malzemenin çeşitliliği üzerinde durulmuştur. Sanatçıların kullandıkları malzeme ve teknik araştırmalar anlatım biçimini zenginleştirmiş, heykel öğelerini kullanarak hangi koşullarda ortaya çıktığı ve nasıl bir yol izlenildiği irdelenmiştir. Bunun için önce birim tekrarı üzerinde durularak yapılan heykellerin hangi öğelerden yararlanıldığı ve sanatsal yaklaşımlar incelenmiştir. Bu doğrultuda yapılan araştırma çalışmasında da, mekan da birim tekrarı ile ortaya konulan ritmik tasarımlarla konu desteklenmeye çalışılmıştır.
Çağdaş sanatta metaforik düşünceye dayalı uygulamaların görsel sanatlar öğretmeni adaylarının sanat eğitimi başarısına etkisi

Bu araştırmanın amacı, çağdaş sanatta metaforik düşünceye dayalı uygulamaların ve çağdaş sanatı kapsayan ders içeriğinin yer aldığı bir atölye dersinin görsel sanatlar öğretmeni adaylarının sanat eğitimi başarısına kuramsal ve uygulama boyutunda etkisi olup olmadığını tespit edebilmektir. Deneysel bir çalışma olan araştırmada tek grup öntest-sontest deseni kullanılmıştır. Araştırma, 2014- 2015 güz döneminde Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümü Resim-İş Eğitimi Anabilim Dalı 4. Sınıfta öğrenim gören ve Seçmeli Deneysel Atölye dersini alan 13 öğrencinin katılımı ile gerçekleştirilmiştir. Araştırmada veri toplama aracı olarak araştırmacı tarafından geliştirilen başarı testi ve dereceli puanlama anahtarı kullanılmıştır. Elde edilen nicel verilere derinlik ve ayrıntı kazandırmak amacıyla öğrenci çalışmaları, dosyaları ve görüş formlarıyla elde edilen nitel veriler kullanılmıştır. Araştırma sonucunda elde edilen öntest-sontest puan ortalamaları arasındaki farkın anlamlılığı ilişkili örneklemler için t-testi kullanılarak test edilmiştir. Öğrencilerin sanatsal çalışmaları ve dosyalarını içeren dokümanlar betimsel analiz yöntemiyle analiz edilmiştir. Öğrencilerin deneysel işlem sürecine yönelik görüşleri ise içerik analizi yöntemiyle analiz edilmiştir. Uygulama süreci 15 haftada tamamlanmıştır. Bu süreçte öncelikle çalışma grubunun çağdaş sanata yönelik kuramsal bilgi ve uygulama boyutunda mevcut durumları tespit edilmiştir daha sonra metaforik düşünce yöntemi kullanılarak çağdaş sanata yönelik uygulamalar yaptırılmıştır. Araştırma sonucunda öğrencilerin öntest-sontest başarı testi puanları arasında ve öntest-sontest sanatsal çalışmalardan aldıkları puanlar arasında anlamlı bir fark bulunmuştur. Öğrencilerin sanatsal uygulamaları ve dosyaları incelenerek metafor kullanma durumları incelenmiştir. Metafor kullanan öğrencilerin sanatsal başarılarının anlamlı düzeyde arttığı görülmüştür. Görüş formundan elde edilen veriler öğrencilerin deneysel sürece ilişkin genel olarak olumlu görüş bildirdiklerini ve çağdaş sanata yönelik farkındalık düzeylerinde, ilgilerinde ve anlama düzeylerinde artış olduğunu ifade ettiklerini göstermiştir. Ayrıca öğrencilerin yapılan uygulamalara ilişkin memnuniyet düzeylerinin yüksek olduğu görülmüştür.