turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Yetişkin bağlanması ve varoluşsal öfke arasındaki ilişkide mentalizasyonun ve depresyonun aracılık etkisi

Bu çalışmada güvensiz bağlanmanın, özellikle bağlanma sistemini tetikleyen gerçek ya da olası bir kayıp, reddediliş veya terk edilme söz konusu olduğunda, mentalizasyon yetersizliğine bağlı olarak depresif semptomlara yol açabileceği ve depresyonun varoluşsal öfkeyi yordayacağı modellenmiştir. Araştırmanın bağımlı değişkeni olan varoluşsal öfke, hayatı anlamsız bularak kendi seçmediği bir hayata katlanmaya duyulan, en temelden gelen ve olası tüm anlamlara, duygulara zemin oluşturan yoğun bir öfkedir. Varoluşsal kaygı kavramından yola çıkılarak geliştirilmiş olan varoluşsal öfke, varoluşsal kaygının diğer türevlerinden farklı olarak anlamsızlık temasına yöneliktir ve bunun temelinde bir bağlanma sorunu olduğu öngörülmektedir. Araştırmanın aracı değişkeni olan mentalizasyon, kişinin kendisinin ve ötekilerin davranışlarını, onların altında yatan duygu, düşünce, arzu, inanç, tutum, ihtiyaç, amaç, niyet gibi zihinsel durumları kavrayarak açıklayabilme kapasitesidir. Mentalizasyon açık ve içkin, duygusal ve bilişsel, geçmişş ve şimdiki zamanı kapsadığından, benzer kavramlar olan empati, biliçli farkındalık, psikolojik farkındalık gibi kavramları içinde bulunduran ancak her birinden fazlasını içeren bir üst kavramdır. Mentalizasyon yetersizliği hipomentalizasyon ve hipermentalizasyon olmak üzere iki alt boyutta incelenir. Mentalizasyonun ölçümünde Yansıtıcı İşleyiş Ölçeği kullanılmıştır. Araştırmanın ikinci aracı değişkeni olan depresyonun ölçümü için Beck Depresyon Envanteri kullanılmıştır. Araştırmada kullanılan diğer ölçekler Yakın İlişkilerde Yaşantılar Envanteri-II ile Varoluşsal Öfke Ölçeği olup, ayrıca demografik bilgi formu ile bilgi toplanmıştır. Hipotezler 441 kişiden oluşan bir örneklem üzerinde, Yapısal Eşitlik Modellemesi tekniğiyle, içiçe geçmişş modeller yöntemi kullanılarak analiz edilmiştir. Araştırma sonuçlarına göre kaygılı ve kaçınmacı bağlanmanın hipomentalizasyon aracılığıyla depresyonu yordamakta olduğu ancak hipermentalizasyonun bu ilişkide aracılık etkisinin bulunmadığı tespit edilmiştir. Ayrıca, kaçınmacı ve kaygılı bağlanmanın varoluşsal öfke üzerindeki yordayıcı etkisinde depresyonun aracılılık rolü olduğu bulgularla desteklenmiştir. Araştırmanın yan amacı olarak, katılımcıların K-means cluster analizi ile bağlanma örüntülerinin belirlenmiş olup, hangi demografik özelliklerin bağlanma stiline göre anlamlı fark oluşturduğu raporlanmıştır.
Effects of colored lighting on the perception of interior spaces

Bu çalışmanın amacı, renkli aydınlatmanın iç mekan algısı üzerindeki etkilerini anlamak ve farklı renklerdeki aydınlatmaları, iç mekan algısındaki farklı etkilerini anlamak için, karşılaştırmaktır. Deney, kırmızı, yeşil ve beyaz aydınlatma olarak üç farklı aydınlatma için aynı katılımcı grubuyla gerçekleştirilmiştir. Katılımcılar, çoğunluğu İç Mimarlık ve Çevre Tasarımı Bölümü'nden olmak üzere, Bilkent Üniversitesi'nin farklı bölümlerinden 97 öğrenciden oluşmaktadır. Deney üç aşamada yürütülmüştür. İlk olarak katılımcılar, renk görme yeterliliklerini ölçmek üzere test edilmişlerdir ve bu testi geçenler deneyin ilk bölümüne girmişlerdir. Katılımcılar ilk aşamada deney odasını kırmızı ışık altında değerlendirmişlerdir. İkinci olarak, katılımcılar deney odasını yeşil ışık altında değerlendirmişlerdir. Son olarak da, katılımcılar deney odasını beyaz ışık altında değerlendirmişlerdir. Renkli aydınlatmanın iç mekan algısını etkilediği ve mekan algısının aydınlatmanın rengine göre bazı değerlendirme faktörleri için farklılık gösterdiği bulunmuştur.
Alkol bağımlısı olan erkeklerde kişilik özellikleri, stresle başa çıkma tarzları, intihar olasılığı ve depresif belirti düzeyinin incelenmesi

Araştırmada alkol bağımlılarında intihar olasılığı ve depresif belirtilere giden yolda ilişkili değişkenlerin daha kapsamlı değerlendirilebilmesi adına kişilik özellikleri ve stresle başa çıkma tarzları üzerinden bir inceleme yürütülmüştür. Alkol bağımlısı olan erkekler üzerinde yürütülen bu inceleme ile hangi kişilik özellikleri ve başa çıkma tarzlarının intihar olasılığı ve depresif belirti düzeyini yordadığı sorusuna yanıt aranmıştır. Örneklemi oluşturan alkol bağımlısı erkekler Ankara Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Alkol ve Madde Tedavi ve Eğitim Merkezi'nde yatarak ve ayaktan tedavi edilen ve kurum psikiyatrların onlarla yaptıkları görüşmeler sonrası araştırma katılım ölçütlerine göre uygunluk sağlamalarına göre araştırmacıya yönlendirilen katılımcılardan (N= 90) oluşmaktadır. Araştırmada veriler Temel Kişilik Özellikleri Ölçeği, Stresle Başa Çıkma Tarzları Ölçeği, İntihar Olasılığı Ölçeği ve Beck Depresyon Envanteri ölçekleri aracılığıyla toplanmıştır. Ek olarak katılımcıların demografik bilgileri ile alkol kullanım örüntüleri ve intihar girişim öykülerine ilişkin bilgileri almak için AMATEM psikiyatrlarıyla işbirliği içinde hazırlanan Demografik Bilgi Formu kullanılmıştır. Elde edilen bulgular özetlendiğinde alkol bağımlısı olan erkeklerde sırayla nörotisizm ve uyumluluk kişilik özelliği ile çaresiz yaklaşıma dayalı başa çıkma tarzı intihar olasılığı için bir risk faktörüyken; depresif belirtiler için yine sırasıyla çaresiz yaklaşıma dayalı başa çıkma tarzı ile nörotisizm kişilik özelliğinin birer risk faktörü olduğu söylenebilir. Ek olarak problem odaklı başa çıkma tarzlarından iyimser yaklaşımın intihar olasılığı için ve kendine güvenli yaklaşımın da depresif belirti düzeyi için koruyucu bir etkisinin varlığından söz edilebilir. Buradan hareketle alkol bağımlılığı tedavi ve önleme çalışmalarında özellikle intihar olasılığı ve depresyon ek tanısı için stresle başa çıkma tarzlarının hedef alınması gerekliliği ve ek olarak nörotisizm kişilik özelliği için yüksek puanlar alan kişilerin de alkol bağımlılığı, intihar olasılığı ve depresif belirtiler için risk altında oldukları vurgulanmıştır.
Öfke yöneimi becerileri programının ilköğretim 5. sınıf öğrencilerinin saldırganlık düzeyi ve benlik saygısına etkisi

Bu araştırmada; öfke yönetimi eğitiminin, ilköğretim 5. sınıf öğrencilerinin saldırganlık ve benlik saygısı düzeyleri üzerindeki etkisi incelenmiştir. Bu amaçla, 2006- 2007 öğretim yılı, ikinci döneminde, İzmir ili Buca İlçesine bağlı Buca İlköğretim Okulu 5. sınıf öğrencilerinden 244 öğrenciye Saldırganlık Envanteri ve Piers-Harris Çocuklar İçin Öz Kavramı Ölçeği uygulanmıştır. Bu gruptan elde edilen Saldırganlık Envanteri puanlarının aritmetik ortalaması alınmış ve ortalamanın üzerinde olan öğrencilerin saldırganlık düzeyinin yüksek olduğu kabul edilmiştir. Bu öğrencilerden gönüllü olmaları göz önünde bulundurularak rastgele seçim yöntemiyle 9 deney ve 9 kontrol grubu seçilmiştir. Deney grubuna 8 hafta süreyle öfke yönetimi eğitim programı uygulanmıştır ve kontrol grubu üzerinde hiçbir işlem yapılmamıştır. 8 haftalık eğitim sonrasında deney ve kontrol gruplarına Saldırganlık Envanteri ve Piers-Harris Çocuklar İçin Öz Kavramı Ölçeği yeniden uygulanmıştır. Deney ve kontrol gruplarından elde edilen ön test ve son test sonuçlarındaki farkın anlamlılığını belirlemek amacıyla son test-ön test farkı t testi ile analiz edilmiştir. Araştırma sonucuna göre, öfke yönetimi eğitimi sonunda deney grubundaki öğrencilerin saldırganlık düzeyinde kontrol grubundaki öğrencilere göre anlamlı bir azalma olduğu ve deney grubundaki öğrencilerin kontrol grubundaki öğrencilere kıyasla benlik saygısı düzeylerinde anlamlı bir değişme olmadığı görülmüştür. Sonuç olarak, öfke yönetimi eğitim programının ilköğretim 5. sınıf öğrencilerinin saldırganlık düzeyini azaltmada etkili olduğu söylenebilir
Relations among loneliness, shyness, perceived social support, life satisfaction and problematic internet use

İnternet, insanların hayatına büyük katkıları olan, sürekli büyüyen ve insanın hayatına girmesi kaçınılmaz olan bir iletişim aracıdır. Her geçen gün internete erişmek daha kolay ve hızlı olmaktadır. Bu kadar hız ve rahatlık, insanlarda bazı patolojilerin gelişmesine neden olabilir. Problematik internet kullanımı, literatürde davranışsal bağımlılık kapsamında incelenmektedir. Bu internet-insan etkileşimini anlamak için sorunu anlamalı, tanımlamalı ve bu problemden kimin etkilendiğini öngörmeye çalışmalıyız. Bu amaçla, bu çalışmada ele alınacak ilgili değişkenler literatürdeki çalışmalar göz önüne alınarak belirlenmiştir. Bunlar yalnızlık, utangaçlık, algılanan sosyal destek ve yaşam doyumudur. Bu faktörler arasındaki ilişkileri incelemek için, ölçme aracı olarak Problemli İnternet Kullanım Ölçeği, UCLA Yalnızlık Ölçeği, Utangaçlık Ölçeği, Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeği, Yaşam Doyumu Ölçeği ve Kişisel Bilgi Formu kullanılmıştır. Yalnızlığın, utangaçlığın, algılanan sosyal desteğin ve yaşam doyumunun problemli internet kullanımını yordayacağı varsayılmıştır. Örneklemi 18-60 yaş arasındaki 504 katılımcı oluşturmuştur. Sonuç olarak, tüm hipotezler doğrulanmıştır. Bulgular daha yüksek yalnızlık ve utangaçlık ile daha düşük algılanan sosyal destek ve yaşam doyumu düzeylerinin yüksek düzeydeki problematik internet kullanımını anlamlı bir şekilde yordadığını göstermektedir. Çalışmanın başında yaş ile ilgili herhangi bir hipotez kurulmamasına rağmen, yaş, araştırmanın sonunda problemli internet kullanımının etkili ve güçlü bir yordayıcısı olarak bulunmuştur. Yaş arttıkça problemli internet kullanımı seviyesi azalmaktadır. Ayrıca, problematik internet kullanımı puanları cinsiyet ve çalışma durumuna göre karşılaştırılmıştır. Erkek internet kullanıcılarının problematik internet kullanımı puanları kadın internet kullanıcılarına göre daha yüksektir, fakat ölçeklerle beraber modele girdiği zaman anlamlılığını yitirmektedir. Ayrıca, çalışmayan internet kullanıcıları çalışan internet kullanıcılarına göre daha yüksek internet kullanımı puanlarına sahiptir. Bu bulgular literatür sonuçları ışığında tartışılmış ve daha ileri çalışmalar için öneriler sunulmuştur.
Lgbti bireylerde tssb, damgalanma ve başa çıkma arasındaki ilişki

Karşıt olarak algılanıp ötekileştirilen, değersizleştirilen kişi veya gruplara yönelik fiziksel, ekonomik, sosyal, psikolojik şiddet, önyargı ve ayrımcılık LGBTİ bireylerde çeşitli travmatik yaşantılara neden olabilmekte; travma sonrası stres bozukluğu, içselleştirilmiş damgalanma ve stresi doğurabilmektedir. Araştırmada LGBTİ bireylerde TSSB, içselleştirilmiş damgalanma ve başa çıkma tutumları arasındaki ilişki değerlendirilmiştir. Bu amaç doğrultusunda İzmir'de ikamet eden 137 LGBTİ bireye demografik bilgi formu, Travmatik Stres Belirti Ölçeği, İçselleştirilmiş Damgalanma Ölçeği ve Başa Çıkma Tutumları Ölçeği uygulanmıştır. Araştırmadan elde edilen bulgulara göre TSSB duygu odaklı başa çıkma ve işlevsel olmayan başa çıkmayı artırırken, problem odaklı başa çıkmayı azaltmaktadır. Damgalanma algısı ise işlevsel olmayan başa çıkmayı artırmaktadır. Sosyodemografik özellikler çerçevesinde yapılan analiz sonuçlarına göre TSSB ailesinde LGBTİ birey bulunmayanlarda, duygusal birliktelik yaşanan partner bulunmayanlarda, ayrımcılığa uğradığını düşünenlerde, toplumda yaşamaktan mutlu olmayanlarda, kendisini güvende hissetmeyenlerde, sosyal ve ekonomik haklardan faydalanmadığını düşünenlerde ve eşit yurttaşlık hakkında sahip olmadığını düşünenlerde daha yüksektir. Damgalanma algısı ise biyolojik cinsiyeti erkek olanlarda, ailesinde LGBTİ birey bulunmayanlarda, ayrımcılığa uğradığını düşünenlerde, toplumda yaşamaktan mutlu olmayanlarda, kendisini güvende hissetmeyenlerde, toplumsal önyargıya maruz kaldığını düşünenlerde, sosyal ve ekonomik haklardan faydalanmadığını düşünenlerde, eşit yurttaşlık hakkında sahip olmadığını düşünenlerde daha fazladır. Olumsuz başa çıkma yöntemlerinin kullanımı ise ailede LGBTİ birey bulunmayanlarda ve eşit yurttaşlık hakkında sahip olmadığını düşünenlerde daha yaygındır.
Evli bireylerin sosyotropik-otonomik kişilik özellikleri ile iç-dış kontrol odağı arasındaki ilişkinin çeşitli değişkenler açısından incelenmesi

Bu araştırmanın genel amacı; evli bireylerin sosyotropik-otonomik kişilik özellikleri ile iç-dış kontrol odağı arasındaki ilişkinin çeşitli değişkenler açısından incelenmesidir. Evli bireylerin sosyotropik-otonomik kişilik özellikleri ile iç-dış kontrol odağı arasında ilişkiye bakılmıştır. Bu genel amaç doğrultusunda evli bireylerin cinsiyetleri, yaş düzeyleri, eğitim seviyeleri sosyotropik-otonomik kişilik özellikleri ile iç-dış kontrol odağı arasındaki ilişki açısından incelenmiştir. Araştırma İstanbul ili merkez ilçelerinde yaşayan (50 evli çift) 100 evli birey katılmıştır. Ölçme araçları olarak, Sosyotropi-Otonomi Ölçeği (Beck ve ark. 1983), Rotter'in İç-Dış Kontrol Odağı Ölçeği (Rotter, 1966) kullanılmıştır. Uygulanan istatistiksel analizler sonucu elde edilen bulgulara göre, Evli bireylerin; otonomileri ile iç kontrol odakları arasında ilişki bulunmamıştır. Sosyotropileri ile dış kontrol odakları arasında ilişki bulunmamıştır. Cinsiyet ile otonomi-sosyotropi ve kontrol odağı arasında ilişki bulunmamıştır. İç-dış kontrol odakları ile yaş düzeyleri arasında anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Sosyotropi-otonomi ile yaş düzeyleri arasında ilişki bulunmamıştır. Özgürlük alt boyutu ile eğitim düzeyi arasında anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Otonomileri ile eğitim düzeyi arasında ilişki bulunmamıştır. Sosyotropileri ile eğitim düzeyi arasında anlamlı bir ilişki bulunmuştur. İç-dış kontrol odağı ile eğitim düzeyi arasında ilişki bulunmamıştır. Onaylanmama kaygısı alt boyutu ile eğitim düzeyi arasında anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Ayrılık kaygısı alt boyutu ile eğitim düzeyi arasında anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Eş seçimi açısından sosyotropi-otonomi ve iç-dış kontrol odağı incelendiğinde eşlerin çoğunlukla kendi kişilik özellikleri ile aynı olan kişilerle birliktelik kurduğu bulunmuştur.
Çocukluk çağı örselenme yaşantıları ile duygu düzenleme güçlüğü ilişkisinde öz-şefkatin aracı etkisi

Bu çalışmada, çocukluk çağı örselenme yaşantılarının duygu düzenleme güçlüğü arasında öz-şefkatin aracılık etkisinin incelenmesi hedeflenmiştir. Çalışmaya 18-65 yaşlarında olan, Samsun'da yaşayan 118'si kadın olmak üzere toplam 250 kişi katılmıştır. Çalışmada veri toplama araçları olarak: Kişisel Bilgi Formu, Duygu Düzenleme Güçlüğü Ölçeği, Çocukluk Dönemi Örselenme Yaşantıları Ölçeği Kısa Form ve Öz-Duyarlık Ölçeği kullanılmıştır. Elde edilen veriler önce SPSS 23.0 yardımıyla düzenlenmiş, daha sonra Lisrel 8.71 programından faydalanarak çocukluk çağı örselenme yaşantıları ile duygu düzenleme güçlüğü arasındaki ilişkide öz-şefkatin aracı etkisi incelenerek yapısall model sınanmıştır. Araştırmada ortaya çıkan sonuca göre öz-şefkatin, çocukluk çağı örselenme yaşantıları ile duygu düzenleme güçlüğü arasında kısmi aracılık görevi görmekte olduğu belirlenmiştir. Araştırmada ulaşılan tüm sonuçlar ilgili literatüre göre tartışılmış, uygulamacılara ve araştırmacılara yönelik önerilerde bulunulmuştur.
Effects of the group intervention program for the infertile couples during ivf treatment

Gerçekleştirilen çalışmanın ana amacı psikoeğitim, çift ilişkisi güçlendirme aktiviteleri ve farkındalık çalışmalarını birleştirerek oluşturulan psikolojik grup müdahale programının infertilite tedavisine devam eden hastalar üzerindeki etkilerini incelemektir. 4 hafta süren programda amaçlanan kaygı seviyelerinde, başa çıkma stratejilerinde ve evlilik doyumunda etki oluşturabilmekti. Bu değişkenlerdeki değişiklikler Durumluk Sürekli Kaygı Envanteri, Evlilik Doyum Ölçeği ve Başa Çıkma Tutumları ölçekleri ile müdahale ve kontrol grubuna katılan kadın-erkek tüm katılımcılar için ölçülmüştür. Çalışma İstanbul ve Eskişehir'de gerçekleştirilmiştir. Altı çift üç haftalık bir dönem içerisinde grup oturumlarını tamamlamıştır. Belirtilen değişkenler ilk oturum öncesinde ve son oturum sonrasında belirlenen ölçeklerle ölçülmüştür. Kontrol grubu olarak, altı infertil tanılı çift ölçekleri yeni bir tedavi başlangıcı öncesindeki bekleme döneminde; doktor randevusu sonrasında ve tedavi başlangıcı öncesinde yine üç haftalık bir süreçte tamamlamıştır. Müdahale grubu katılımcıları 4 oturum sonrasında kontrol grubu katılımcıları ile karşılaştırıldıklarında daha düşük kaygı seviyesine sahip oldukları raporlanmıştır. Ayrıca sonuçlara göre sağlıksız başa çıkma mekanizmalarının kullanımı müdahale grubu katılımcıların da düşüş göstermiştir.
Alkol ve/veya madde bağımlılarında travma sonrası stres bozukluğu belirtileri, bilişsel şemalar, duygu düzenleme ve anksiyete duyarlılığı ilişkisi

Alkol ve madde kullanımının geçmişşten günümüze giderek artan ciddi bir sorun haline gelmesi ile altında yatan sebeplere odaklanılması ve alkol ve/veya madde bağımlılığı ile travma sonrası stres bozukluğunun yüksek komorbidite göstermesi tedavide spesifik çözüm arayışına sebep olmuştur. Bu doğrultuda yapılan çalışmalar erken dönem uyumsuz şemalar, duygu düzenleme güçlüğü ve anksiyete duyarlılığı faktörlerinin, anksiyete bozuklukları ve alkol/madde bağımlılığının sürdürülmesi ve tedavisinde önemli bir rolünün olduğuna dikkat çekmektedir. Bu bilgiden hareketle; bu çalışma, TSSB belirtileri olan Alkol ve/veya Madde bağımlıları ile TSSB belirtileri olmayan bağımlıların bu değişkenler açısından karşılaştırılmasını ve ayrıca; anksiyete duyarlılığı, duygu düzenleme güçlüğü ve bilişsel şemaların Alkol ve/veya Madde bağımlılarında TSSB belirtilerindeki yordayıcı gücünün incelenmesini amaçlamaktadır. Bu amaçla araştırmanın örneklemini Ege Üniversitesi Hastanesi Alkol ve Madde bağımlılığı polikliniğine başvurmuş Alkol ve/veya Madde bağımlılığı tanısı almış yaklaşık 216 erkek katılımcı (TSSB belirtileri olan=145, TSSB belirtileri olmayan=71) oluşturmuştur. Araştırmada ölçme aracı olarak ise; Kişisel Bilgi Formu, Young Şema Kısa Form-3, Duygu Düzenlemede Güçlükler Ölçeği, Anksiyete Duyarlılığı İndeksi- 3 ve Travma Sonrası Stres Bozukluğu Soru Listesi kullanılmıştır. Sonuçlara göre; TSSB belirtileri olan bağımlılar olmayanlara göre erken dönem uyumsuz şemalar, duygu düzenleme güçlüğü ve anksiyete duyarlılığı faktörleri açısından birbirlerinden farklılaşmaktadır. Ayrıca sonuçlar; bu faktörlerin bağımlılarda TSSB belirtilerinin önemli yordayıcıları olduğunu ve şemaların TSSB belirtileri ile olan ilişkisinde duygu düzenleme güçlüğü ve anksiyete duyarlılığı faktörlerinin aracı rolünün anlamlı olduğunu göstermiştir. Bu bağlamda; sonuçlar ve sınırlılıklar ilgili literatür ışığında tartışılmıştır.
The relationships between pregnancy-related worries, childhood maltreatment history and HPA-axis activity in pregnant women

Çocukluk istismarı diğer prenatal faktörlerle birlikte prenatal stres reaktivitesini, Hipotalamik-Hipofiz-Adrenal - eksen gibi sistemleri etkilediği bilinmektedir. Bu bağlamda, gebeliğe ilişkin endişelerin, genel durumluk kaygıya göre anne sıkıntılarını daha iyi açıklayabileceği ileri sürülmektedir. Bu çalışma Çİ'nin doğum öncesi HPA-ekseni doğum öncesi HPA-ekseni aktivasyonuyla nasıl ilişkili olduğunu ve bu ilişkinin GİE'den etkilenip etkilenmediğini araştırmaktadır. Çİ'nin GİE'nin aracılığı ile doğum öncesi HPA-ekseni aktivitesini etkileyeceği, artan Çİ'nin artan GİE'yi tahmin edeceği varsayılmaktadır. Çİ, GİE'yi yordamadığı taktirde Çİ ve HPA-ekseni ilişkisi üzerinde GİE'nin düzenleyici bir etkisi olacağı varsayılmaktadır. Çalışmaya BABIP kohortundan ikinci trimesterinde olan (M = 31 .80, SD = 3 .72) 77 hamile kadın katıldı. Çİ, GİE ve GDK sırasıyla Çocukluk Çağı Travma Anketi, Cambdrige Endişe Ölçeği ve Durumluk-Sürekli Kaygı Envanteri-Durum Formu ile değerlendirildi. HPA-ekseni aktivasyonu tükürükten uyanma kortizolü, uyanıştaki kortizol tepkisi ve günlük kortizol eğrisi olarak iki gün boyunca ölçüldü. Sonuçlar GİE'nin Çİ ve HPA-ekseni aktivitesi arasındaki ilişkide aracılık etmediği, ancak düzenleyici bir etkiye sahip olduğunu gösterdi. Çİ, GİE'si yüksek olan kadınlarda düşük GİE'li kadınlara kıyasla daha düşük uyanma kortizolü, yüksek UKT ve daha az dik GKE ile ilişkili olduğu bulundu. GİE iel gözlenen bu düzenleyici etki, GDK ile gözlemlenmemiştir. Bu bulgular, GİE'nin Çİ ve prenatal HPA-ekseni aktivitesi ilişkisi üzerindeki etkisinin GDK'dan daha belirgin bir rolü olabileceğini düşündürmektedir. Gelecekteki çalışmalar, özellikle anne ve bebek sağlığını desteklemek için Çİ tarihçesi olan risk altındaki gruplarda hamilelik sırasında görülen GİE'yi önleme ve müdahale programları geliştirmeye odaklanabilir.
Çatışma çözme psikoeğitim programının ortaokul öğrencilerinin, çatışma çözüm becerileri, sürekli öfke ve öfke ifade tarzları üzerindeki etkisi

Bu araştırmanın amacı, ergenlere uygulanan çatışma çözme psiko-eğitim programının, çatışma çözme becerileri, sürekli öfke ve öfke tarzları üzerindeki etkisini incelemektir. Bu araştırma Milli Eğitim Bakanlığı'na bağlı bir ortaokulda 2015- 2016 eğitim-öğretim yılında yapılmıştır. Deney grubunda 12, kontrol grubunda da 12 öğrenci bulunmaktadır. Araştırma kapsamında deney grubundaki öğrencilere haftada 2 saat olmak üzere 5 hafta süresince çatışma çözme psiko-eğitim programı uygulanmıştır. Kontrol grubunda yer alan öğrencilere ise herhangi bir eğitim verilmemiştir. Araştırmada veri toplama aracı olarak, Sarı (2005) tarafından geliştirilen ''Çatışma Çözüm Becerileri Ölçeği'' ve Özer (1994) tarafından Türkçeye uyarlanan ''Sürekli Öfke ve Öfke Tarz Ölçeği'' kullanılmıştır. Deney ve kontrol grubunun ön test ve son testleri arasında anlamlı fark olup olmadığı Wilcoxon İşaretli Sıralar Testi ile deney ve kontrol grubu puanları arasındaki farkın anlamlılığı için Mann Whitney U testi kullanılmıştır. Çatışma çözme psiko-eğitiminin deney ve kontrol grubunun çatışma çözme becerileri, öfke ve öfke ifade tarzları ön test-son test fark puanlarına yönelik yapılan analizler sonucunda çatışma çözme becerilerinin, bütünleşme, hükmetme ve uyma alt boyutlarında; sürekli öfke, içe yönelik öfke, dışa yönelik öfke ve öfke kontrol alt boyutlarında deney grubu lehine anlamlı farklılık olduğu tespit edilmiştir. Bu bulgulara göre; ergenlere uygulanan çatışma çözme psiko-eğitim programının ergenlerin bütünleşme ve uyma puanlarını artırmada; hükmetme puanlarını düşürmede etkili olduğu sonucuna varılmıştır. Ayrıca çatışma çözme psiko-eğitim programı uygulanan ergenlerin sürekli öfke düzeylerini, içe yönelik öfke tarzı ve dışa yönelik öfke tarzı puanlarını düşürmede; öfke kontrol puanlarını ise artırmada etkili olduğu sonucuna varılmıştır.
Alkol bağımlılığı ile çocukluk çağı travmaları ilişkisi

Bu araştırmanın temel amacı, çocukluk çağı travmaları ile alkol bağımlılığı ilişkisinin incelenmesidir. Araştırmaya gönüllü olarak katılan bireylerin çocukluk döneminde yaşadıkları travmatik deneyimleri, alkol bağımlılığı problemleri, sosyo-demografik durumları ayrıntılı olarak incelenmiştir. İlişkisel tarama modeli niteliğindeki bu araştırmanın evrenini, İstanbul İl sınırları İçinde yaşayan, 18-65 yaş arasındaki erkeklerden oluşmaktadır. Örneklem ise, İstanbul Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıları Hastanesi, Alkol ve Madde Bağımlılığı Tedavi ve Eğitim Merkezi'nde alkol bağımlılığı tanısıyla yatarak tedavi gören 18-65 yaş arası 50 erkek hastadan ve toplumdan rastgele olarak seçilen 50 kişi ile toplam 100 kişiden oluşmaktadır. Bu araştırmada, araştırmacı tarafından oluşturulan Sosyo-demografik Öngörüşme Formu'na ek olarak, Michigan Alkolizm Tarama Testi ve Çocukluk Çağı Travmaları Ölçeği kullanılmıştır. Verilerin analizinde, frekans, yüzde, ortalama, standart sapma, Ki-Kare Testi, Student t-Testi, Mann Whitney-U Testi ve Pearson Korelasyon Analizi kullanılmıştır. Araştırmanın sonucunda, alkol bağımlısı olan kişilerin alkol bağımlısı olmayan kişilere oranla, çocukluk döneminde daha çok duygusal istismara ve fiziksel istismara, fiziksel ihmal ve duygusal ihmale uğradıkları bulunmuştur. Cinsel istismar ile alkol bağımlılığı arasında herhangi bir ilişki bulunamamıştır. Ailesinde alkol bağımlılığı olan kişilerin alkol bağımlılığına daha yatkın oldukları bulunmuştur. Ancak ailesinde alkol bağımlılığı olan kişilerin alkol bağımlısı olma düzeyi, çocukluk çağında istismar ve ihmale uğramış kişilerin alkol bağımlısı olma düzeyine göre daha düşüktür.