turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Görsel tasarımda kadın imgesinin kullanımı ve zaman içindeki değişimi

İnsan, görsel tasarım kültüründe diğer birçok özelliğinin yanı sıra, cinsiyet özellikleriyle de karşımıza çıkmaktadır. Biyolojik ve toplumsal cinsiyetin görsel tasarımlarda işleniş biçimi ise mevcut kültürel ve toplumsal özelliklere göre değişiklik göstermektedir. Toplumun uzun yıllardır kadınlara ve kadınlığa yüklediği, ev içi hayat, annelik, eşlik, ev işleri, güzellik ve cinsellik odağı olma özellikleri son yıllarda değişmekte olup, bu değişim kendini görsel tasarım alanında da hissettirmektedir. Kadınların toplumdaki yeni varoluş biçimleri görsel tasarım kültürüne de yansımakta, bazen de tasarım kültürünün tanımladığı cinsiyet rolleri topluma sirayet etmektedir. Bu çalışmada kadının biyolojik ve toplumsal cinsiyetinin tasarım kültüründeki konumlandırılışına ve bu konudaki tavır değişimine odaklanılmış, görsel tasarımdaki geleneksel ve değişen kadın imgeleri reklamlar üzerinden ele alınmaya çalışılmıştır.
The LGBTT and women's movements in Turkey: a comparative analysis

Bu çalışmada Türkiye'deki iki toplumsal hareket, kadın hareketi ve LGBTT hareketi karşılaştırmalı olarak ve var olan Yeni Toplumsal Hareketler teorileri çerçevesinde incelenmiştir. Her iki hareketin de Türkiye'deki tarihsel gelişimleri, kısaca özetlenir ve Türkiye'deki aktif tüm LGBTT grup ve dernekleri tanıtılırken. çalışmanın esas odak noktası LGBTT hareketidir. 17 LGBTT aktivisti ile yapılan derinlemesine görüşmelerin sonucunda, hareketin zaman içerisindeki evrimi, mevcut profili, kadın hareketinin çeşitli kollarıyla ilişkisi ve bu ilişkinin zaman içerisinde nasıl değiştiği detaylı bir şekilde araştırılmıştır. Bu çalışmada hareketlerin 2000'li yıllardaki yasal reform süreçlerine katılımları da incelenmiştir. Her ne kadar LGBTT ve kadın hareketleri arasında bir takım farklar bulunsa da, her iki hareketin de devletle ilişkileri önemli bir açıklayıcı güce sahiptir. Yeni Toplumsal Hareketler teorilerinin Türkiye bağlamında bu iki hareketi açıklamakta ne denli kullanılabileceği tartışmalıdır.
Şer'iyye sicilleri ışığında kadın: Kayseri örneği (1700- 1720)

Toplum hayatında önemli bir mahiyet arz eden kadın; hakları ile de tarih boyunca tartışılan varlıklardan biri olmuştur. Osmanlı'da kadına ilişkin kaleme alınan eserler genellikle gerçeğinden uzaktır. Mesela, Oryantalistler, Osmanlı'da kadını saray bünyesinde ele alarak, bilhassa haremde bulunan kadınları resim sanatının başköşesine oturtarak gayrı ahlaki çizimleriyle insanların zihninde bu betimlemelerin yer etmesinde önemli rol oynamışlardır. Toplumda var olan genel söylemlere göre ise Osmanlı'da kadın, kendi evinde hapis hayatı yaşayan, sosyal hayatta girişimci bir mahiyet arz etmeyen şahıslar olarak nitelendirilmektedir. Osmanlı'da kadın hakkında bu denli söylemlerde bulunan zümreler o günün atmosferini düşünmeden değerlendirme yapmakla meşguldürler. Bu betimlemeleriyle sadece saray kadınını gündeme alırken; Osmanlı toplum hayatında önemli yer teşkil eden kadını göz ardı etmekte ya da silik olarak niteledikleri şahsiyetini dile getirmektedirler. Oysa Türk Devletleri'nin ve hatta diğer ulusların gerek toplumsal yaşamlarında gerekse devlet felsefelerinde 'kadın' hem anaç yönü hem de kıvrak zekası ve kuşatıcı yönüyle her zaman önemli bir yer teşkil etmiştir Osmanlı kadınının doğru olarak anlaşılmasında en büyük rolü şüphesiz, Osmanlı arşiv kayıtları üzerinde yapılacak araştırmalar oynayacaktır. Çalışmamıza kaynaklık eden Kayseri Şeriyye Sicilleri ışığında 1700- 1720 yılları arasında Kayseri'de yaşayan kadınların sosyo-kültürel, ekonomik ve hukuki şahsiyetleri hakkında Şer'iyye Sicilleri'nden faydalanılarak bir değerlendirme yapılmıştır.
Doğum sonu kadınlarda beslenme bozukluklarının varlığının saptanması

Bu araştırma, doğum yapan kadınlarda yeme bozukluğu varlığını saptamak ve etkile-yen faktörleri belirlemek amacıyla yapıldı. Araştırma kapsamına, Ankara ilinin Ye-nimahalle ilçesinde bulunan Özel Ortadoğu Hastanesi'nde doğum yapan ve doğum sonrası dönemde olan 116 kadın alındı. Verilerin toplanmasında demog-rafik bilgi formu, Yeme Tutum Testi (YTT-40), Maudsley Obsesif Kompulsif Soru Listesi ve Orto- 15 Testi kullanıldı. Araştırmaya katılan kadınların yaş ortalaması 29.3 5. 30 yıldı ve %61.2'si (n:71) 25-34 yaş grubundaydı. Araştırma grubunun %19'unda (n:22) yeme bozukluğu, %32.8'inde (n:38) obsesif kompulsif bozukluk, %80.2'sinde (n:93) ortorektik eğilim saptandı. Kilosunu sıklıkla kontrol eden, kendisini stresli olarak ifade eden, beden görüntüsünden memnun olmayan ve diyet tedavisi yapan kadınlarda olası yeme bozukluğu (YTT 30) oranı diğerlerine göre yüksekti (p<0.05). Araştırma grubunda beden görüntüsünden memnun olmayan, kendisini stresli olarak değerlendiren, mutlu olduğunda daha çok yediğini ifade eden ve öğün atlayan kadınlarda olası obsesif kompulsif bozukluk riskinin diğerlerine göre daha yüksek olduğu görüldü (p<0.05). Ortorektik kadınların besinleri satın alma aşamasında etiket okuma alışkanlıklarının olduğu ve doğal gıda ürünü satan mağazalarda 30 dakikadan fazla zaman harcandığı, ara öğünleri atladığı ve beslenme bilgilerine kitle iletişim araçlarıyla ulaştığı saptandı (p<0.05). Bu sonuçlar doğrultusunda doğum yapan kadınlara stresle baş etme yöntemleri öğretilmesi ve beslenme davranışlarının gebelik sürecinde ve doğum sonrası takiplerde sorgulanarak beslenme bozukluğu açısından riskli grupların belirlenmesi önerilebilir.
Ataerkil toplumda 'gönüllü çocuksuzluk': Türkiye'de 'gönüllü çocuksuzluk'u seçen kadınlara dair algı ve yaklaşımlar

Bu tezde çocuk doğurmasına bir engeli olmadığı halde doğurmamayı seçen kadınları tanımlayan, 20. yüzyılda gelişmiş toplumlarda ortaya çıkarak feminist literatüre giren 'Gönüllü Çocuksuzluk' kavramı ve ataerkil bir toplum olan Türkiye'de çocuksuz olmayı seçen kadınlara dair algı ve yaklaşımlar incelenmiştir. Çocuk doğurmamayı seçen kadınlara dair algıdan bahsederken öncelikli olarak annelik mitinin anlatılması ve bu mitin tarihsel gelişimi üzerinde durulması gerekmektedir. Çalışmada annelik mitin tarihsel gelişimi incelenirken, feministlerin anneliğe yaklaşımı da aktarılmış ve gönüllü çocuksuzluk olgusunu tanımlamak için neden Türkçede 'Gönüllü Çocuksuzluk' kavramının seçildiği anlatılmıştır. Kullanılan yöntem yarı yapılandırılmış derinlemesine görüşme yöntemidir. Kendilerini gönüllü çocuksuz olarak tanımlayan on bir kadınla derinlemesine görüşmeler gerçekleştirilmiş, kadınların yaşadıkları toplumda nasıl algılandıklarına dair anlatıları üzerinden Türkiye toplumunda gönüllü olarak çocuksuz olmayı seçen kadınların nasıl değerlendirildikleri ve aynı zamanda bu kadınların kimler olduğu görünür kılınmaya çalışılmıştır. Türkiye'de gönüllü olarak çocuksuzluğu seçen kadınların eğitimli, meslek sahibi, sosyal ve ekonomik alanda aktif bireyler olduğu, bu kadınların yaşadıkları topluma ve kendilerine dair son derece yüksek bir farkındalığa sahip oldukları ve toplumda bu kadınlara yönelik olumsuz kalıp yargıların ve olumsuz bir algının mevcut olduğu sonucuna varılmıştır. Türkiye toplumunda gönüllü çocuksuzluğu seçen kadınların doğurmamayı seçme nedenlerinin hem Türkiye'deki hem de dünyadaki hemcinsleri ile benzer olduğu, kendilerine yönelik toplumda mevcut olan algının da anneliğin eril normlar üzerinden tanımlandığı toplumlardaki gönüllü çocuksuzluk algısı ile benzeştiği saptanmıştır.
Sömürge sonrası söylem ışığında utanç

Bu çalışmada, sömürge sonrası söylemin oluşturduğu melez edebiyatın en önemli temsilcilerinden birisi olan Salman Rushdie'nin Utanç adlı romanı sömürge sonrası söylem ışığında incelenmektedir. Çalışmanın asıl odak noktası, özellikle kadın karakterlere göndermede bulunularak öfke ve şiddet şeklinde görülen ve erkek çocuk sahibi olamama gibi nedenlerden doğan utanç kavramıdır. Çalışmada vurgulanan diğer önemli bir nokta ise; Doğulu kadınların öteki ve madun olarak yansıtılmalarının açık bir şekilde utançla bağlantılandırılması ve bunun nedeninin de hem şarkiyatçı söylemin sterotip sunumları ve hem de Doğu'nun erkek egemen kültür, inanç, gelenek ve değer yargılarından kaynaklanmasıdır. Safiye Zeynep, Belkıs Haydar ve Rani Harappa gibi Doğulu kadın karakterlerin yanlış tanıtımı özellikle erotik ve egzotik çağrışımları olan harem ve peçe gibi Doğu toplumlarına özgü kavramlarla sunulmaktadır.
Türk ve Kore romanında kadın

'Türk ve Kore Romanında Kadın' adlı doktora tezinin gayesi, konuyla ilgili yapılan incelemenin neticelerini bilime sunmaktır. Dünyadaki kadın hareketlerinin gittikçe büyük yankı uyandırması, kadın sorunlarının birçok alanda çalışma konusu olmasını sağlamıştır. Edebiyat, toplumu yansıtan bir kesittir. Bu noktadan hareket ederek tezimde İslam kültürüne dayanan Türk romam ve Konfüçyüzm kültürüne dayanan Kore romanında var olan kadın karakterler incelenmiştir. Edebi eserde kadına bakış açısının yıllar içinde ve yazardan yazara değiştiği bir gerçektir. Her iki ülkede de yazarlar o dönemin toplumsal şuuruna göre kadın karakteri idealize ederler ve kadınların yaşadıkları sorunları ve zorluklan eserlere yansıtırlır. Bu çalışmada iki ülkenin romanlarında görünen kadın karakterler fiziksel nitelikleri, dil-üslupları ve bulundukları durum olmak üzere üç ayrı boyutta somut ve kesin bir şekilde değerlendirilmiştir. Bu tezden Türk ve Kore romanlanndaki kadın karakterleri incelemekle 'kadınlık' tanımının daha etraflı gözden geçirilmesini ve bu çağa uygun kadın karakterlerin yaratılmasıyla kadınların hayatlarına doğru bir yön verilmesini sağlamak bir görev olacaktır.
Kadının çalışma hayatına girmesiyle oluşan aile içi roller sistemindeki değişim ve din ilişkisi

Bu çalışmada bir Anadolu şehri olan Niğde'de yaş, eğitim düzeyi, gelir seviyesi, dini tutum gibi çeşitli değişkenler açısından farklılıklar gösteren çalışan kadınların, çalışmaya başlamasıyla aile içindeki roller sistemindeki değişim ve din ilişkisi incelenmiştir. Mülakat ve gözlemlerimizle birlikte 201 çalışan kadın katılımcıyla anket ve mülakat çalışması yapılmıştır. Sanayi devrimiyle birlikte şehirlere kırsaldan göç artmış ve geleneksel geniş aileden modern çekirdek aileye geçiş hızlanmıştır. Üretim-tüketim kalıplarının değiştiği modern dünyada artık ev üretim merkezi olmaktan çıkmış ve birçok işlevini başka kurumlara devretmiştir. Ev artık sadece ihtiyaç olacak kadar üretimin yapıldığı ve bunların tüketildiği bir mekan olmaktan çıkmış ve üretim kapitalist ekonominin sayısal verilerine mevzu bahis olduğu sürece bir anlam kazanmaya başlamıştır. Kadının çalışma hayatına girmesiyle aile içerisinde ve toplumda birçok şey değişime uğramıştır. Baba otoritesinin değişmesinden çocuk yetiştirmeye kadar birçok konu artık geleneksel olanın dışında ve modern olgu ve gerçekliklerle ele alınmaya başlanmıştır. Bu değişimden belki de en çok etkilenen unsurlardan biri de çalışan kadınların çalışmaya başlamasıyla dini düşünce ve değerlerdeki değişme olmuştur. Dinin pratik boyutunda oluşan azalmaya rağmen daha bireysel ve ahlaki boyutu ön plana çıkmıştır. Yaptığımız çalışmanın sonuçlarına göre; kadının çalışma hayatına, ev dışı gelir getiren bir faaliyet olarak, girmesiyle toplumun temel taşlarından birini oluşturan aileyi ve onu oluşturan bireyleri derinden etkilemiş gözükmektedir. Dini değer ve düşüncelerden derinden etkilenen ve geleneksel olanı muhafaza edip onu nesilden nesile aktaran aile kurumu, hızlı değişim sürecinde bireye hem bir sığınak görevi gören bir liman olmakta hem de değişimin odak noktasında bulunarak yeni diyebileceğimiz duruma alışmaya çalışmaktadır. Çalışmamıza katılan katılımcılarımızdan kendisini dindar olarak görenlerle görmeyenler arasında her iki kesminde aile ilgili temel düşüncelerinin modern aile paradigmasıyla örtüşüyor olması, değişimin tüm toplumu kapsadığını göstermesi açısından anlamlı bulunmuştur. Araştırmada, milli eğitimde öğretmen ve memur olarak çalışan kadınların, çalışma hayatına girmeleriyle aile içerisinde roller sistemindeki değişim ve buna bağlı olarak dini değer ve tutumlarındaki değişimin din sosyolojisi bakımından incelemesi yapılmıştır.
Women and photography: The case of Turkish women photographers and the question of gender representation

öz KADIN VE FOTOĞRAF: TÜRK KADIN FOTOĞRAFÇILARI VE TOPLUMSAL CİNSİYET TEMSİLİ SORUNU Koç, Saadet Yüksek Lisans, Kadın Çalışmaları Anabilim Dalı Tez Yöneticisi: Doç. Dr. Ayşe Saktanber Aralık 1999, 167 Sayfa Bu çalışma Türkiye'deki kadın fotoğrafçıları ve onların toplumsal cinsiyet tartışmalarına yaptıkları katlıkları araştırıyor ve kadın fotoğrafçıların hangi varoluş koşulları ve söylemler çerçevesinde fotoğrafçı ve kadın kimliklerinin biçimlendiğini inceliyor. Türkiye'deki tarihsel gelişimi içinde ve modernist paradigmaların bir uygulama aracı olarak fotoğrafın kadınların görüntülerini nasıl değiştirdiği, kadın fotoğrafçıların sanat üretimlerini ve kimliklerini nasıl biçimlendirdiği, Türk kadın fotoğrafçılarla yapılan görüşmeler çerçevesinde değerlendiriliyor. Burada sosyal bilimler ve kadın çalışmaları şemsiyesi altında disiplinler arası bir yaklaşım geliştirildi. Kadın fotoğrafçıların, kendi imgeleri ve bu imgelerle kurulan kadınlık etrafında gelişen çağdaş tartışmalara getirdikleri katkılar, hem Türkiye'deki fotoğraf söylemlerinin sınırlarını çiziyor, hem de feminizme, kadın sorununa ve toplumsal cinsiyet kimliklerinin fotoğrafla temsiline yaklaşımlarını belirliyor.
Dalış turizmi sektöründe cinsiyet ayrımcılığı ve cinsiyet ön yargısının betimlenmesi

Cinsiyet ayrımcılığı ve kalıplaşmış bir takım önyargılar kadınların bazı meslek kollarından uzaklaşmasına veya bu mesleği yapanların ayrımcılığa maruz kalmasına neden olmaktadır. Özellikle erkek egemen iş alanlarında bu durum daha belirgindir. Bu araştırmada, dalış turizmi sektöründe çalışan kadınların maruz kaldığı cinsiyet ayrımcılığını ve cinsiyete dayalı ön yargıyı betimlemek amaçlanmıştır. Araştırma kapsamında, nitel veriler toplamak amacıyla gözlem, birebir görüşme ve doküman analizi yöntemlerinden yararlanılmıştır. Türkiye'de dalış turizminin en önemli merkezlerinden biri olan Antalya'nın Kaş ilçesinde, bu sektörde çalışan eğitmenler, dalış liderleri ve dalış merkezi sahipleri ile yüz yüze görüşmeler yapılarak konu ile ilgili deneyimleri incelenmiş, görüşleri analiz edilmiştir. Çalışma grubu, maksimum çeşitlilik amaçlı örnekleme yöntemiyle oluşturulmuştur. Elde edilen sonuçlara göre kadınların en önemli sorunlarının menstrüasyon dönemi, gebelik, doğum ve sonrası gibi biyolojik cinsiyet kaynaklı unsurlardan ziyade, toplumsal cinsiyet kaynaklı önyargılar olduğu görülmüştür. Dalış turizminde aktif çalışmanın fiziksel zorlayıcılığının ve olası bir kaza anında doğru müdahale edebilme yetisinin cinsiyetle ilişkisi olmadığı sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca işverenlerin işe alım aşamasında ayrımcılığa daha yatkın olduğunu; işleyiş esnasında ise kadınların önyargıları yıkabildiğini bu çalışmanın sonuçlarından biri olarak söyleyebiliriz.
Türkiye'de kadın edebiyatçıların romanlarında kadın öğesinin ve duygusal ilişkilerin sosyolojik tahlili

Tanzimat'la başlayıp Cumhuriyet'le devam eden modernleşme anlayışının daha ziyade Batılılaşma olarak tezahür ettiği bu süreçte 'kadın', bu hareketin adeta bir ölçeri olarak karşımıza çıkmaktadır. Öncesinde yıkılmakta olan bir imparatorluğu kurtarmak, sonrasında yeni kurulan bir devleti uluslararası arenada kabul edilir kılmak uğruna icra edilen reformların vitrindeki teması hep 'kadın'dır. Yegane kurtuluşun kadının eğitilmesinden geçtiğine inanan Tanzimat aydınlarının ve Kemalist ideolojinin ülkenin en ücra noktasına değin yayılması yolunda gayret sarf eden Cumhuriyet aydınlarının modernleştirirken özgürleştirmek istediği yine 'kadın'dır. Tanzimat'la 'özel' alanda özgürleşen kadın musikiden yabancı dile, modadan edebiyata değin zengin bir çerçevede eğitim imkanı bulmuş, Cumhuriyet'le beraber ise 'kamusal' alanda özgürleşerek edindiği resmi haklar neticesinde toplumsal yaşamda bugüne değin uzanan görünürlüğünü kazanmıştır. Halbuki tüm bu modernleşme hareketleri, 'kadın'ı özgürleştirdiği iddiasının ardında kadının toplumsal yaşamdaki edilgenlik halinin devamına katkıda bulunan ve özünde, kadının 'insan' olmaktan doğan haklarının iadesi anlamı taşımayan; bilakis kadının işlevsel yanına değer veren ideolojik yaklaşımlara hizmet eden eylemlerdir. Dolayısıyla bu paradoks kendi reaksiyonunu zaman içerisinde kendi içinden meydana çıkarmış, modernleşme sürecinin yarattığı 'güçlü' kadınlar, 70'lerde 'kadın romancılar' olarak varlığını ortaya koymuş ve güçlerini aldıkları reformların 'kadın'ı edilgenleştirme halini, döneme damgasını vuran yeni sol zihniyet Sosyalist doktrin etrafında sorgular hale gelmişlerdir. Fakat burada dikkate değer olan 'hamiyetperver' ve 'ülküdaş' kadının 'yoldaş bacı'ya evrildiği bu süreçte kadının bir diğer ideolojik anlayışa hizmet etmek üzere özgürleştirildiğinin görmezden gelinmesidir. Bu araştırmada, işte bu toplumsal değişim sürecinde 'kadın'ın ve buna bağlı olarak 'aile' ve 'mahremiyet' olgularının yaşam içinde aldığı seyir, 70'li yıllar Türkiye'sinde öne çıkan bazı kadın romancıların eserlerinden yola çıkarak edebiyat sosyolojisi ekseninde tahlil edilmiş ve tarihsel gerçekliğe sadık kalınarak çeşitli siyasal olayların etkileri ışığında döneme ayna tutmaya çalışılmıştır. Araştırmaya kaynak teşkil eden romanlar Adalet Ağaoğlu'nun Ölmeye Yatmak, Füruzan'ın Kırk Yedi'liler, Sevgi Soysal'ın Şafak ve Pınar Kür'ün Yarın Yarın isimli eserleridir.
Images of the 'new woman' in the works of Late Victorian male writers

Bu tezin amacı Geç Viktorya erkek yazarlarının üç romanında Thomas Hardy'nin Tess of the D'Urbervilles (1891), George Meredith'in Diana of the Crossways (1885) ve George Gissing'in The Odd Women feminist edebiyat kuramı çerçevesinde, Yeni Kadın imgelerini incelemektir. Bu üç roman Geç Viktorya dönemi kurgusunda, gelişimi özellikle 1880'lerde ve erken 1890'larda görülen Yeni Kadın imgelerini temsil etmektedir. Viktorya Dönemi 'kadın sorunsalı'nı içeren tartışmaların odak noktası olduğundan ve kadını 'evdeki melek' olarak tek tipleştirdiğinden, Geç Viktorya romanında ortaya çıkan Yeni Kadın imgeleri kurguda var olan sınıflandırmalara, tanımlamalara ve basmakalıplara karşı çıkışı temsil eder. Novissima, ayrıksı, vahşi, sosyal olarak hasta ve tuhaf olarak tanımlanan Yeni Kadın, Viktorya edebiyatında hüküm süren ataerki tarafından çizilmiş sınırları aşar. Bu üç romanda, ana kadın karakterler statükoya ve statükonun ataerkil değerlerine meydan okurlar ve kendilerini gerçekleştirmek için klişeleşmiş düsturların düzenini bozarak devirirler. Geç Viktorya Dönemi'nde erkek yazarlar tarafından yazılmış olmalarına rağmen, Tess of the D' Urbervilles, Diana of the Crossways ve The Odd Women eserleri, kurguda ataerkil yapılar tarafından inşa edilen Viktorya değerleri ile ilgili gerçeklikleri değiştirebilen ve hatta kökünü kurutabilen çeşitli Yeni Kadın imgelerine işaret ederler. Bu çalışma Tess of the D' Urbervilles, Diana of the Crossways ve The Odd Women eserlerindeki Yeni Kadın imgelerinin irdelenmesi için üç ana sorunsala odaklanır: (1) 'Geç Viktorya Dönemi'nde Yeni Kadın nedir/kimdir? (2) 'Bu Yeni Kadın imgeleri kurguda kadınlara 'evdeki melek' kimliğini dayatan ataerkinin otoritesine ve değerlerine nasıl meydan okumaktadır? (3) 'Erkek yazarların bu üç romanı ataerkil geleneklere dayanan kadın gerçekliklerini değiştirmek ve devirmek için Yeni Kadın imgelerini cinsellik, ahlak, ölüm, evlilik, bağımsızlık, yazma eylemi ve politika bağlamları ile nasıl ilişkilendirir? Bu soruları cevaplamak için, bu tez, cinsellik, ahlak ve ölüm olgularını Tess ile; evlilik, yazma eylemi ve politika olgularını Diana ile ve evlilik, iş ve bağımsızlık olgularını Rhoda, Mary ve Madden Kız Kardeşler ile ilişkilendirir. Sonuç olarak bu çalışma Yeni Kadın imgelerini, kadını özgürlüğüne kavuşturmayı arzulayan feminist gündeme katkıda bulunarak çeşitli bağlamlarla açıklar. Tartışmaların ardında yatan kuramsal dayanak feminizm olarak belirlenmiştir çünkü bu romanlar ve romancılar 'kadın sorunsalı' ile başa çıkmaya çalışarak Yeni Kadın imgelerinin temsilleri için feminist düşüncelerle ilgilenirler. Bu tezde, tartışmanın sonuçları, yazarların feminist bakış açılarını kanıtlamak ve üç Geç Viktorya erkek yazarının Yeni Kadın kurgusuna katkılarını düşünerek Yeni Kadın edebiyatlarındaki çalışmalar ve görme biçimlerini genişletmek için yeterli derecede kanıt sağlayacaktır.
Günümüz Mısır'ında değişemeyen kadınlık durumları

Günümüzde sosyo-ekonomik ve sosyo-kültürel yapılar küresel etkiler tarafından değiştiriliyor olmasına rağmen toplumlar kendilerine has özelliklerini muhafaza etmektedir. İstisnasız tüm karmaşık toplumların ortak özelliği, kadınların erkeğe nazaran daha düşük statüde olmasıdır. Günümüz küresel sisteminde egemen söylemin sosyo-ekonomik olarak -Üçüncü Dünya- etiketi yapıştırdığı Ortadoğu, sosyo-kültürel koşulları için ise içerdiği kadınlık durumlarına gönderme yaparak 'Ataerkil Kuşak' şeklinde ilan edilmektedir. Oysa ekonomik ve teknolojik açıdan gelişmekte olan Ortadoğu ülkeleri ataerki bağlamında yalnız değildir. Ataerkil kuşağın coğrafya ve bağlam tanımaksızın tüm dünya kadınlarının beline dolanmış olduğu gerçeği Ortadoğu'ya saplanıp kalan oryantalist kadın çalışmacıların atladıkları bir aktüalitedir. Neredeyse dünyanın her yerinde kadınlar dişi bedenlerine toplumsal ve kültürel olarak yapıştırılmış rol ve görevlerden ötürü eşitlik ve özgürlük sorununun merkezi konumundadır. Üretim ve tüketim biçimlerinin geleneksel toplumsal ilişkilere eklemlendiği Mısır'da likitleşen ataerkil yapı, kadınlık durumlarının kamusal alana akışına izin vermiştir. Ancak yeni-ataerki hem özel hem de kamusal alanın bütününe sızarak kadınlar üzerinde yerel kültüre ait bir denetim mekanizması kurmuştur. Bu denetim mekanizması, kadınların kamusal hareketliliğinin kadına getirdiği yeni rol, hak ve statünün özel alana yansımasını engellemektedir. Kadınlar adeta kamusal hareketlilik, fırsat ve hizmetlerden yararlanma adına ataerkiyle belli bir pazarlık yapmıştır. Bu pazarlık, günümüz Mısır'ında kadınların kamusal alanlarda var olmaları ve hareketliliği karşılığında geleneksel kadınlık durumlarının özel alandaki bekasından ibarettir. Kadınlar eğitim ve istihdam fırsatları artışı, modern tüketim kalıplarını benimsemeleri ve kapitalist ilişki sistemine kaçınılmaz bağımlılıkları aracılığıyla kamusal alanda yeni kadınlık durumlarına sahip olmuştur. Ulus-devlet sistemine geçiş sürecinde kadınların kamusal alana girmiş olmalarına ve sonrasında yükselen kamusal prestijleriyle modern hayat biçimleri edinmiş olmalarına rağmen, kadınlar günümüz modern Mısır'ında derin sosyo-kültürel köklerinden miras kalan kadınlık durumlarını muhafaza etmek zorundadır. Bugün kadınlar modernliğin kamusal ve özel alandaki iki yüzüne dair çifte bir yükü omuzlarında taşımaktadır. Modernlik asla kadınlığı değiştirmemiş, aksine özel alandaki geleneksel kadınlık durumlarına yeni roller, sorumluluklar ve durumlar eklemiştir.
18. ve 19. yüzyıllarda Osmanlı kadın giyim-kuşamında yasaklar

18. ve 19. Yüzyıllar arası Osmanlı'da batılılaşma çalışmalarının başladığı dönem olma özelliği taşımaktadır. Bu sanatta yeterlilik tezinde, bahsi geçen dönemde yaşamış kadınların giyim kuşamına ve yaşam tarzlarına müdahale etme amacıyla çıkarılmış yasaklar irdelenmiştir. Bu sayede kadının yaşam şartları, kadına yüklenen anlam ve değer konularına ışık tutulmaya çalışılmıştır. Bu bağlamda tarih boyunca etkin bir birey olarak yaşamış kadın toplumsal hayatta pek varlık gösteremeyen, pasif bir konuma ötelenmiştir Batılılaşmanın etkisiyle alışık olduğu düzenden farklı bir düzenle tanışan Osmanlı kadını yeni olana ilgi duymaya başlamıştır. Bu ilgi yalnızca giyim kuşam konusunda farklılaşmaya başlayan taleplerle değil, aynı zamanda toplumsal hayatta varlık gösterme ihtiyacı olarak da kendini hissettirmiştir. Ataerkil bir yapıyla şekillenmiş olan Osmanlı'da dini inanca uymadığı gerekçesiyle giyim kuşama ve kadının yaşayış tarzına yönelik pek çok yasak çıkarılmıştır. Bu sayede kadının üzerindeki baskıyı arttırarak yeniliğe olan ilgiyi bertaraf etmek hedeflenmiştir. Dini inancın yanı sıra ekonomik ve sosyokültürel içerikli konular da bu yasakların çıkarılmasında belirleyici etmenler arasındadır. Yasakların artmasıyla, üzerindeki baskıyı daha fazla hisseden Osmanlı kadını yaşadığı hayatı sorgulamaya başlamış ve böylece kendisini tanıma yolunda bir adım atmıştır. Birlikte hareket ederek toplumda bir farkındalık oluşturulmuş, sonuç olarak kadın konusunun tartışılması gereken bir mesele olarak gündeme taşınmasına olanak sağlanmıştır.