turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk resim sanatında 'çıplak' figürün ortaya çıkışı ve gelişimi

Öcal, Hülya, Türk Resim Sanatında Çıplak Figürün Ortaya Çıkışı ve Gelişimi. Yüksek Lisans Tezi, Danışmanı: Prof. Dr. Rüçhan Ank, 121 s. Bu çalışmada geleneksel Türk resim sanatından başlayarak D Grubu sanatçılarının eserlerine kadar uzanan bir süreç içerisinde, çıplak figürü incelenmeye çalışılmıştır. 1883 yılında Türk resim sanatı adına büyük bir gelişme olarak kabul edilen, müdürlüğünü Osman Hamdi Bey'in yaptığı Sanayi-i Nefise Mektebi Alisi'nin kurulmasıyla birlikte, figür anlayışı da Türk resminde önemli bir yer edinmeye başlamıştır. 1910 yılında okulun açtığı sınavı kazanarak ya da kendi imkanlarıyla Avrupa'ya giden sanatçılar 1914 yılında yurda dönmüşler ve yeni bir anlayışın sözcüsü olmuşlardır. 1914 kuşağının ardından gelen, 1929 yılında Müstakil Ressamlar ve Heykeltraşlar Birliği ile 1933 yılında kurulan D Grubuna dahil olan sanatçı larsa bulunduktan topluluğun genel ya da kişisel özelliklerine göre özgürce çıplak figür yapmışlardır. Başlangıçta yaşanan sorunlara rağmen, bu dönemden sonra, sanatçılar çıplak figürü rahatlıkla eserlerine uygulayabilmişlerdir.
1950 sonrası Türk heykel sanatının gelişimi

Osmanlı Devleti 19. Yüzyılın ikinci yarısında Batılaşma alanında birçok girişimde bulunmuştur. Plastik sanatlar adına yapılan girişimler arasında en önemlisi, özellikle de heykel sanatının konumu ve gelişimi adına da Sanayi-i Nefise Mektebi Alisi'nin kuruluşu olmuştur. Bu adım Cumhuriyet'in ilan edilmesi ile gerçekleşen bir dizi reformla birlikte tam anlamıyla yön bulmuş, yurt dışından davet edilen eğitmenler, eğitim bursları ile değişmek isteyen genç kuşak desteklenmiştir. Cumhuriyet'in ilk yıllarında heykel sanatı ideolojinin temsili olurken ilerleyen yıllarda yerel yönetim, özel sektör, heykel sempozyumları ve benzeri girişimlerle, sanatçılar kendi atölyelerinde ürettikleri yapıtlarını kamusal alanda sergileme fırsatı bulmuşlardır. Gerçekleşen bu etkinlikler hiç kuşkusuz Türk heykel sanatının toplumdaki yeri, gelişim- değişimi alanında ve en önemlisi heykel ve toplumun aynı paydada buluşmasını sağlamıştır.
Trabzon'da hamsi kültürünün gastronomideki yeri

Karakteristik bir şehrimiz olan Trabzon ile özdeşleşen bölge halkının hayatının her evresine nüfuz ederek bir sembol haline gelen, sadece bir balık türü olmaktan çıkan hamsinin denizden çıkıp mutfağa girip Karadeniz'in diğer özgün zenginlikleriyle harmanlanıp soframıza gelene kadarki geçen sürecin gastronomik bir bakış açısıyla somutlaştırması hedeflenmektedir. Karadeniz'in bir felsefesi olan hamsi edebiyattan sanata, spordan mutfağa hayatın her alanında tüm cömertliğiyle yöre halkına zenginlikleri sunar. Bu zenginlikler her yörede farklı farklı elde ediliş biçimleri, pişirme yöntemleri, saklama koşulları, sunum teknikleriyle, kullanılan ekipmanlarıyla karşımıza çıkar. Bölgenin hırçın, cana yakın, kıvrak insanlarıyla bağdaşan hamsi kültürü özenle incelenmesi gereken bir konudur. Uzun ve canlı bir yaşam süren Trabzon insanının mutfağına ve iş hayatlarına girdiğimizde hamsinin doldurulmaz bir yeri olduğunu, görmekteyiz. Yaşanılan coğrafyanın ortak tarih anlayışı yemek kültümüzü çeşitlendirmede en önemli etmenlerdir. Coğrafi şartların dezavantajını da yaşayan ve bu durumu şikayet etmeden kabullenen Trabzon halkı hamsiye dört elle bağlanıp imkansızlıklardan zenginlikler çıkartmayı başarmıştır. Bu çalışmada yöre halkıyla bütünleşen hamsinin Karadeniz gastronomi kültüründe etkinliğini vurgulanmaktadır. Bununla birlikte literatür taraması yöntemi ile çeşitli yazılı ve görsel kaynakların taranmasıyla, birebir hamsi geleneğinin süregeldiği Trabzon'da yöre halkıyla yapılan görüşmelerde ana yemek olarak ''Hamsi buğulaması'', ''Moraliya'', ''Hamsi tava'', ''Hamsili pilav'', ''Hamsi kuşu'', meze olarak ''Hamsi pilaki'' ve bunların yanında ''Hamsikoli'', ''Hamsi çığırtısı'', ''Hamsi ekşilisi'', ''Hamsi çorbası'' ve ''Hamsi salamura'' gibi belli başlı lezzetlerin geniş yer kapladığı bulgularımız arasında yerini almaktadır.
Türk resim sanatında eleştirmen sanatçı ve izleyici arasındaki etkileşimin analizi

'Türk Resim Sanatında Eleştirmen, Sanatçı ve İzleyici Arasındaki Etkileşimin Analizi' başlıklı bu araştırma, Batılılaşma girişimlerinin başladığı dönem olarak bilinen Tanzimat'tan günümüze Türk Resim Sanatına nasıl bakıldığını, çağdaş Türk resim sanatının sorunlarının neler olduğunu, eleştirmen tutumunun ressamlar tarafından nasıl değerlendirildiğini, eleştirmenlerin eleştiri yöntemlerinin, ilkelerinin neler olduğunu saptamak amacıyla hazırlanmıştır. Araştırma da kaynak olarak özellikle yazılı metinlerden faydalanılmaya çalışılmıştır. Kaynaklar ağırlıklı olarak sanatçıların ve eleştirmenlerin süreli yayınlarda yer alan söylemleri dikkate alınarak oluşturulmuştur. Süreli yayınların seçilmesindeki amaç: Türk resmine ilişkin oluşumları, gelişimleri, dönemine ilişkin saptamaları yansıtarak günümüze kadar izlediği yolu ortaya çıkarmaktır. Süreli yayınlardan oluşan kaynaklar değişik konu başlıkları altında ve tarihsel sıra göz önüne alınarak değerlendirilmiştir. Kaynaklar değerlendirilirken aynı konu üzerinde yapılmış olan benzer yaklaşımlardan yalnızca birkaçına yer verilmiştir. Birinci bölümde 'eleştiri'ye ilişkin tanımlara yer verilmiştir. İkinci bölümde 'Türk resim eleştirisinin 20. yüzyıl'ın başından bu yana tarihi gelişimi incelenmiştir. Bu bölümde; Türk resim sanatında eleştirinin geçirdiği evreler Türk resminin gelişim serüveniyle iç içe ele alınmıştır. Üçüncü bölümde ise; Sanat kitapları ve süreli yayınlarda yer alan başlangıçtan bu yana yapılmış olan eleştirilerin orjinal şekliyle sunumu yer almaktadır. Bu bölümde yer alan eleştiri yazıları 'sanatçıya yönelik eleştiriler' ve 'İzleyiciye yönelik eleştiriler' olmak üzere iki bölüm olarak incelenmiş. İzleyiciye yönelik eleştiriler bölümü de yine 'tesadüfi izleyiciye yönelik' eleştiriler ve 'sanat yazarları ve eleştirmenlere yönelik eleştiriler olmak üzere iki bölüm olarak ele alınmıştır. Dördüncü bölümde ; Devlet politikalarının sanatla etkileşimleri ele alınmıştır. IV Sonuç bölümde; Araştırmacının 'Türk resminde sanatçı, eleştirmen ve izleyici arasındaki etkileşimi'ne ilişkin yorumları yer almaktadır.
Sinemada rüya temsilleri ve ömer kavur sineması bağlamında değerlendirilmesi

günümüze tüm sanat dallarında çeşitli şekillerde ifade edilen rüyalar, gündüz hayatında geçerli olan zaman ve mekan kurallarının dışında gerçekleşen olgulardır. Zaman ve mekan kavramları üzerinde hakimiyet kurabilen sinema, şüphesiz bütün sanat dalları arasında rüya benzeri bir deneyim yaşatmaya en yatkın olanıdır. Rüya benzeri bir deneyim yaşatmak, bir filmin içerisinde rüya olgusunu kullanmaktan ziyade, o filmin yapısall, biçimsel ve estetik olarak rüyalara benzemesiyle alakalı bir durumdur. Bu çalışmanın amacı, sinemada rüya temsilinin gerçekleşebilmesi için nasıl bir yol izlenmesi gerektiğini belirlemektir. Bu bağlamda, rüyaların işleyişi ve iç mantığı incelenerek sinemadaki karşılığı bulunmaya çalışılmıştır. Dünya ve Türk sinemasından örnekler verilerek sinemada rüya temsilleri araştırılmıştır. Sinemada rüya temsilinin nasıl gerçekleşebileceğine dair detaylı incelemeler ise Ömer Kavur filmleri üzerinden yapılmıştır. Ömer Kavur'un filmleri yapısall, biçimsel ve estetik olarak analiz edilmiş, sonucunda ise rüyaların iç mantığını benimseyen filmler olduğu ve böylelikle seyirciye rüya deneyimi yaşattığı kanısına varılmıştır.
Ekspresyonizmin Türk resmine etkisi

Avrupa'da 19 yüzyıldan itibaren bilim ve sanat alanındaki ilerlemeler, doğal olarak resim sanatı alanında da yansımıştır. Sadece resim sanatında değil, edebiyat ve müzik gibi diğer alanları da etkilemiş, paralel bir gelişme kaydedmiştir. Fotoğraf makinesinin bulunmasıyla sanat tarihinde yeni bir dönemin başladığını söylemeliyiz. Ancak bunun dışındaki teknolojik gelişmeler de duyarlı olan sanat alanı, kendi zamanının teknolojisini kullanmıştır. Bu gelişmeler, resim sanatının katı kurallarının yıkılmasıyla sonuçlanmıştır. En belirgin özgün örneği, öncelikle ekspresyonizmle ortaya çıkmıştır.
Bir Paradoks Olarak Videoda Anlam

Bir Paradoks Olarak Videoda Anlam? konulu sanatta yeterlik tezinde, deneysel video dilinin kendi argümanları kullanılarak videoda, görsel gerçeklik, hakikat, anlam, zaman ve süre gibi kavramlar felsefi ve sanatsal bir çerçevede sorgulanmıştır. Sorgulamalar kapsamında deneysel video filmleri çekilmiştir. Kısa ve deneysel olarak çekilen video filmlerinde, yaşamın içinden gerçek mekanlar ve kurgular oluşturularak montaj teknikleriyle sanatsal video film önermelerinde bulunulmuştur. Kapsam içerisinde, konuşma dilinin, düşünme kalıplarımızı ve kendimizi ifade etme aracı olarak iletişimin biricik nesnesi olması bağlamında sorgulanmıştır. Görsel gerçekliği oluşturan kavramlar, nesneler ve doğadan alınan ter türden görsellik kendi içerisinde bir diyalektik yapı sergilememektedir. Buna rağmen görmenin dil ile ilişkisinde görülenlere yine dil ile açıklık getirmek veya anlamlandırmak zorunda kalınması dilinin diyalektik yapısından kaynaklanmaktadır. Diyalektik düşünce, analiz yapma, karar verme ve sonunda eyleme geçme süreçleri çerçevesinde yer almasından dolayı, yaşantılanarak deneyimlenen her şeyi görsel gerçekliğe ve onun yanılsamalarına sıkı sıkıya bağlamaktan kurtarır. Görsel gerçeklik nesnel nitelikleri ile insanları yaşadıkları dünyanın maddi yapısına sıkı sıkıya bağlar. Bu bağlar neticesinde bir takım yargılarda bulunulur. Yargı bir sondur, fakat gerçekliğin karşısında onu sorgulayan ve başka bir dünyanın olanaklarını sergileyen sanat ve sanat yapıtları, bu gerçekliği ve onunu yanılsamalarını kendi dili ile sorgulayarak dönüştürür. Sanat yapıtlarının sorgulamaları, gerçekliğin üzerinden hakikati arayışı ile oluşmaktadır. Hakikat sanat alanında bir sonla değil, süreçle örtüştüğü için, tam olarak adlandırılamayan, her öznede farklılıklar gösteren, zengin ve çok dilli, anlamlı bir yapı sergiler. Yazı dilinin diyalektik yapısıyla birlikte görüntünün gerçeklikle olan ilişkisi bu çerçevede sorgulanarak sanatsal video önermelerinde bulunulmuştur. Hakikatin süreç ile olan ilişkisi çekilen deneysel videolardaki akıp giden görüntülerin süreç ve süreçlerin birbiri ile olan bağlantıları içerisinde sorgulanmıştır. Nesnel görüntünün arkasında yatan imgeyi ortaya çıkarabilmek amacıyla sanatın metaforik dili kullanılarak değişmeceli anlamlar ve görüntüler üzerinden, nesnelerin arkasında yatan hakikat olgusunun ortaya çıkarılması ve sorgulanması yapılmıştır. Çekilen deneysel video filmlerinde, dijital kamera ve teknikleri de bu sorgulama süreçleri içerisine dahil edilmiştir.
Modern plastik sanatlar kapsamında Türkiye'de sokak sanatı

Bu çalışmanın birinci bölümünde sokak sanatının ortaya çıkış süreci, kamusal alanın farklı tanımları ve uygulamaları üzerinden açıklanmıştır. Gelişimi, özgürlükleri ve sınırları; yasalar kapsamında, tarihi olaylar ve akımlarla bağlantılı olarak araştırılmış ve sunulmuştur. Sanatın ve sanatçının değişen sınırları ile sokak sanatının, sanat terapisi ile paralellikleri incelenmiştir. İkinci ve üçüncü bölümünde modern plastik sanatlar kapsamında Türkiye'de sokak sanatı, Dünya'dan örneklerle karşılaştırmalı olarak sunulmuştur. Dünya'da plastik sanatlar kapsamında modern sokak sanatı Banksy, Mark Jenkins, Slinkachu, Mentalgassi, Isaac Cordal, Bordello II, Gregos; Türkiye'de ise İskender Giray, Darağaç, Avareler, Küf ile örneklendirilmiştir.
Resim sanatında mekansal ilgiler bağlamında geometrik soyutlama

20. yüzyıl başında, resim üretimi gösteren sanatçıların doğal ilgileri dışlayan bir yaratma eğilimi göstermesi ve sanatçının doğadan giderek uzaklaşması, soyutlama adına pek çok sanatçıyı bir araya getirir. Bu tutum, geleneksel resimden ayrılarak sanatçıların kendine özgü yaratıcı ve farklı üretimler geliştirmesine yol açar. Bununla birlikte, İkinci Dünya Savaşı sonrası Amerika'da yaşanan köklü değişimlerin sanatı etkilemesiyle, özellikle Soyut Dışavurum ile başlayan salt soyut, geometrik biçimleme, indirgeme gibi kavramlar sanatın ve sanatçının özgürleşmesi adına oldukça önemlidir. Bu etkileşim sonrasında başta ciddi eleştirilere maruz kalan soyut/soyutlama sanatı, zamanla izleyici ve eleştirmenler tarafından benimsenerek günümüze kadar süregelir. Özellikle modernizmin izleri, günümüz resim sanatında yeni arayışlar ve farklı yaklaşımlarla dönüşerek yerini alır. Geçmişteki geometrik biçimlemelerin günümüzde farklı yapıda karşımıza çıkması, sanatçılar tarafından yeni yöntem modellerine başvurularak üretildiğinin göstergesidir. Günümüz teknolojisinin olanakları internet ve bilgisayar programları sayesinde, çalışmaların görünümlerinde belirgin bir tasarımsal yapıya ulaşmıştır. Bu yapıda gerçekleştirilen resimsel kurgunun çeşitlenmesi, çözümlenmesi, indirgenmesi, katmanlara ayrılması gibi oluşumlar geometrik soyutlama ve mekan algısı açısından önemli bir yer teşkil eder. Bu araştırmada, modernizm ile başlayan günümüze kadar gelen geometrik soyutlamanın tarihsel sürecinde, kuramsal bağlamda açıklamalar, kavrayışlar ve biçimsel benzerlik gösteren sanatçıların resimleri incelenmiştir. Teknolojik gelişmelerle devam eden bu süreç, yeni arayışlar ve güncel kavramlarla beraber resim-mekan ilişkisinin algı boyutunu değiştirmeye devam etmektedir.
Easy meet

Sosyal iletişim için öğrenilip uygulandığında mutlak başarıya ulaşacak bir davranış kuralları toplamı yoktur. Çoğu zamanlar, başka kişileri, çoğunlukla kendimizden yaşçabüyükleri izleyip onların davranışlarını taklit edip başarıya ulaşmayı umarız. Bazı kişiler bu avantaja sahip olamayabilirler ve diğer kişilerle tanışmakta belirli zorluklaryaşayabilirler. Bugün internet teknolojisinin yapısı ile birlikte aşırı bilgi yükleme çağında olduğumuzu söyleyebiliriz. Daha önce mümkün olmadığı kadar bilgiye erişimimiz var veyapmamız gereken tek şey bu bilgiyi kendi ihtiyaçlarımıza göre kısıtlamaktır. Kolayarkadaş sosyal iletişimde zorluk çekenler için, tercihlerini en az hataya yer verecek şekilde kısıtlayarak başkaları ile tanışmayı daha kolay hale getirmeyi amaçlamaktadır.
Yazınsaldan görsel dile dönüşüm

İnsan varlığının farkına vardığı günden beri imge üretmektedir. Yaklaşık otuz bin yıldır resim yaptığını bildiğimiz insan sadece altı bin yıldır okuyup yazmaktadır. Yazıdan önce söz, sözden önce de resim vardı, yazı da resimden dönüşmüştür. İnsanın sanat ile olan ilişkisi her dönemin kendi teknolojik, bilimsel, kültürel değişimleri ışığında oluşmuştur. Yazınsaldan görsel dile dönüşüm tarih boyunca farklı biçimlerde gerçekleşmiştir. Sanat birçok rolü birden üstlenmiş, dilin biçimlenmesine ve toplumun yapılanmasına, dinlerin yayılmasına katkıda bulunmuş, iktidarın propagandası olmuştur. Kültürlerarası iletişimi sağlamış bilim ve teknolojiden hem etkilenmiş hem de ilerlemesini sağlamıştır. 'Yazınsaldan Görsel Dile Dönüşüm' başlıklı bu tez, tarih boyunca yazınsal eserlerin görsel sanatlara nasıl yansıdığını yazı, imge, temsil, ekfrasis kavramları üzerinden araştırarak, sanatçının kendini ifade etme yolunda sanatsal dil oluşturma çalışmasıdır. Edebiyat ve plastik sanat arasındaki ilişki, yazınsal ve biçimsel arasında bir zıtlık olgusunu ifade etmez. İnsanın imge yaratma yolunda kullandığı iki farklı araç gibidirler. Birbirleri arasında etkileşerek yeniden üretim sürecini canlandırırlar. Birbirleri arasında ilişkisel bir etkileşim söz konusudur. Küreselleşen dünyada sanat, postmodern kültürün ifadesi olarak, evrensellik, ulus toplum gibi büyük söylemleri terk edip bireyin varlığını anlamlandırma ifadesi olarak beden, cinsiyet, kimlik, iletişim, etnik ve kültürel farklılıklar gibi sorunlara odaklanmıştır. Wittgenstein'ın 'Dilimizin sınırları dünyamızın sınırlarıdır.' sözü kadar, artık görsel kültürün yükselişiyle gördüklerimizin sınırları da dünyamızın sınırları haline gelmiştir. Yazınsal eserler görsel sanatçılar için, çağdaş dünyada, artık amaç değil bireyin kendi anlatısı için birer araç olmuşlardır.
Asker kökenli ressamların Türk resim ve grafik sanatına etkisi

Batılı anlamda Türk Resmi, manzara resmi ile başlar. Doğa görünümleri, özellikle orman resimleri en çok rastlanan konulardır. Kent görünümleri arasında da İstanbul manzaraları sıklıkla yer almıştır. Ve Türk Resim Sanatının başlangıcını araştırdığımızda bulduğumuz bilgiler bizi asker ressamlar konusunu da araştırmaya yöneltir. Bunun sebebi, Türk Resminin ilk örneklerini veren sanatçıların asker ressamlar olmasıdır. Osmanlı Devleti'nin batılılaşma hareketleri, ordudaki yeni düzenlemelerin bir sonucu olarak gündeme gelen teknik çizim ve topografi dersleriyle başlayan bu süreç günümüze kadar artarak ve gelişerek devam etmiştir. Osmanlı Padişahı III. Selim döneminde açılan Mühendishane-i Berri-i Hümayun ve Mühendishane-i Bahri-i Hümayun okullarının müfredatlarına resim derslerinin dahil edilmesi çok büyük bir adım olmuştur ve bu okullarda resim sanatımızın ilk temsilcileri yetişmiştir. Bu batılılaşma hareketlerini sivil okullar da takip ederek, bazılarının programlarına da resim dersleri konulmuştur. Yukarıda belirtilen bilgiler ışığında bu araştırmada Asker Kökenli ressamların Türk Resim ve Grafik sanatların etkilerini incelemek amaçlanmıştır. Araştırma genel tarama modellerinden yararlanılarak gerçekleştirilmiştir. Araştırma iki bölümde incelenmiştir. Çalışmanın ilk bölümünde, Türk Resim Sanatı nasıl başlamıştır, Kimler öncü olmuşlardır, Hangi evrelerden geçmişştir? Sorularına cevap aramaya çalışılmıştır. Ayrıca Türk Ordusunun kendi bünyesindeki askeri okullarındaki yenilik hareketleri ile Türk Resim sanatına etkileri araştırılmıştır. Askeri düzenin batılılaşma eğilimi ile yeniden organizasyonu askeri okulların kurulmasını sağladığı araştırmada elde edilen sonuçlardan biridir. Diğeri Bu okullarda yetiştirilen subaylara daha çok stratejik amaçlarla resim eğitiminin verilmesiyle subayların yetenekleri ve ilgileri doğrultusunda sanata yönelmeleri dünyada benzerine rastlanmayan bir asker ressamlar olgusunun ortaya çıkmış olmasıdır. Araştırmanın İkinci Bölümünde ise Osmanlının son döneminden başlayarak batılılaşma hareketleri sonucunda batılı anlamda resim sanatına geçişte en önemli rol alan Askeri ressamların kimliklerinin tespiti, hayatları ve eserleri ile Türk resim sanatına olan katkıları kronolojik sırayla anlatılmıştır. Askeriyenin batılılaşma hareketleriyle başlayan ve Türk Askeri eğitim programına resim dersinin ilave edilmesi ve sarayın teşvikleri ile Avrupa'ya eğitim için gönderilen Asker ressamların öncülüğü ile Asker ressamlar olgusu oluşmuştur. Zamanla askeri okulları sivil okullar izleyerek Batılı anlamda resim sanatı yayılarak günümüze kadar gelmiştir. İstanbul'un coğrafi yapısı içinde Osmanlı kimliğinin anıtsal kuruluşları olan mimari yapılar içinde dolaşarak resimler çalışan bir asker sanatçı grubunun oluştuğu görülmektedir. Ayrıca Asker Ressamlar Kuşağı sadece resim sanatı ile ilgili değil diğer sanat dallarıyla da ilgilenmiştirler.
Bilgisayar oyunlarında yer alan tarihi-kültürel ögelerin incelenmesi ve bir uygulama çalışması

Bilgisayar oyunları, gelişen bilgisayar teknolojisi ile oyun ihtiyacımızın karışıp harmanlandığı bir birlikteliktir. Bu açıdan bakıldığında bilgisayar oyunları, hem insan için kimi gereklilikleri yerine getirmek için hazırlanmış hem de bu bunları yerine getirirken kendi gelişimini de sürdürmüş ve ihtiyaçları doğrultusunda teknolojiyi de yönlendirmiştir. Bilgisayar oyunlarının tasarlanması sürecinde ise oyunun bileşenlerinden olan senaryonun hazırlanması ve içerdiği konular bütün bir projenin yöneleceği kurguyu ve oyun için geliştirilecek grafik anlatım dilini etkilemektedir. Bilgisayar oyunlarında yer alan konular incelenirken oyun senaryolarının tarihi ve kültürel ögelerden de beslendikleri ya da tarihi dönemleri konu alarak kültürel ögeleri işledikleri görülmektedir.'Bilgisayar Oyunlarında Yer Alan Tarihi- Kültürel Ögelerin İncelenmesi ve Bir Uygulama Çalışması' başlıklı bu tezde, tarih ve kültür olarak bilinen kavramların bilgisayar oyunları içinde hangi şekillerde ve hangi örneklerle yer aldığı irdelenmiştir. Böylelikle paralel özelliğe sahip bazı oyunlarda bulunan tarihi ve kültürel ögelerin hangi açılardan kullanıldığı araştırılmış, incelenmiştir. Tezin sonunda geliştirilen uygulama çalışmaları ile bu tarihi ve kültürel ögelerin bir bilgisayar oyununda hangi özelliğiyle ne şekilde etki edeceği doğru bir biçimde gösterilmeye çalışılmıştır.
Türk resminde anıtsal figür

Tarih öncesi insanların magara duvarlarına büyüsel amaçlarla yaptıgıresimlerden günümüze sonsuz degismelere ugrayarak varlıgını sürdüren insan figürü, kendisi de bir insan olan ressamı daima etkilemistir. Bu dünyada yasayan ve insani özellikler tasıyan tanrılara inan Yunanlılar, tanrıların gücü ve yüceligini betimlemeistegi ile, diri ve kusursuz vücutlara sahip, zamana karsı önemi ve sağlam lıgınıkoruyacak anıtsal heykeller yapma yoluna gitmislerdir. Bu heykeller insan vücudunun maddi varlıgını en güzel bir biçimde yansıtan anıtsal figür örnekleridir. Resim sanatında Antik Yunan heykellerinin güçlü etkisini ve ihtisamını yakalamaya yönelik ilk adımı atan Giotto, iki boyutlu tuval üzerinde üç boyutlulugun, hacimselligin tasvirini kesfetmis, kendinden sonraki sanatçılara büyük bir açılımsağlam ıstır. sa'nın bedenini bahane eden Rönesans Ustaları yetkin, güzel ve anıtsalniteliklere sahip insan figürü betimlemede Antik Yunan heykellerini asma yarısınagirmislerdir. Giotto'dan bu yana degerlenen insan bedeni Michelangelo'da sonkertesine ulasmıs, 19. yüzyıl'da David ile en etkili gerçekligine ve anıtsal varlıgınakavusmustur. 19. Yüzyıl sonrasında fotografın kesfi ve Avrupa'da birbiri ardınagelisen akımlar, sanatçıları güzel ve yetkin insan vücutları betimlemekten uzak farklı amaçlara yöneltmistir. Ancak geçmişsin anıtsal figür anlatımına yönelik ustalıgınıyeni teknikleri ile birlestiren bazı sanatçılar gelenegini sürdürmüslerdir. Türkiye'deyüz yıllar boyu suret yasagı etkisi altında gelisen resim sanatı, ancak kitap sayfaları arasındaki nakıs resimlerde ifadesini bulmustur. Osmanlı'nın 19. Yüzyıl'da çagaayak uydurma çabası ile baslattıgı yenilikler ve askeri okullarda resim derslerinin verilmeye baslaması, bu okullarda okuyan ögrencilerin Avrupa'ya gönderilmesi ile baslayan resim serüveni içerisinde, insan figürünün resme hakim olması büyük bir aydın olan Osman Hamdi Bey ile birlikte gerçeklesmistir. Avrupa resmi figürünIVagırlını yitirmesine neden olan ve baska heyecanların pesine düsen modernakımlardan, Avrupa'daki egitimleri sırasında etkilenen brahim Çallı, Hikmet Onat, Zeki Kocamemi, Ali Çelebi, Nurullah Berk, Cemal Tollu gibi Türk sanatçıları yurda döndüklerinde ögrendikleri yeni teknikleri figür temalı resimlerine uygulamıslar ve degisik üsluplarına ragmen insan figürünün agırlıgını hissettiren isler meydanagetirmislerdir. Türk Resminde figüre karsı duyulan ilgi ve insanın konu alındıgıanıtsal figür anlatımına dayalı resimler günümüz Türk resim sanatında da varlıgını sürdürmektedir. Benim eserlerimde figür, çogu zaman çevremdekilerin bir yansıması olarak yer alırken gerçekçi bir yaklasımla tasvir edilmektedir. Türk Resminde Anıtsal Figür konusunu temel alan bu eser metninde, konu ile ilgili bazı kavramlar açıklandıktan sonra, anıtsal figürün resimde yer alısı tarihsel bir süreç içerisinde incelenmis, seçilmis bazı yapıtlar üzerinde degerlendirilmis ve son olarak da konunun kendi resimlerime etkileri irdelenmistir. ANAHTAR KEL MELER: Anıtsal figür, Antik Yunan, Rönesans, suret yasagı, Osman Hamdi