turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Modern sanatta biyomorfik soyutlama stili

Sanat, ortaya çıktığı çağlardan beri doğanın -az ya da çok- etkisinde yol almaktadır. İnsan sanat serüvenine, içinde yaşadığı evren denilen bu kozmik akvaryumun içerisinde her zaman kendine, çevresine yakın olan objeleri yansıtarak çıkmıştır yola. Bu durum mimetik kaygılar olduğu kadar, içerisinde sezgisel kaygılar da barındırmaktadır. İlkel çağlardan beri süregelen şekiller, semboller ve biçimsel anlatımlar bilhassa canlı, organik yapıdaki nesneleri referans gösteren- biçim ile düşünce arasında bir yerde oluşturulmuştur. Tarihin ilk biçimsel soyutlamaları bu noktada meydana gelmiştir. Yapılan arkeolojik çalışmalar, Azil kabilesine ait petroglifler ve üzerlerinde çeşitli şematize figürlerin bulunduğu çakıl taşları, antropolog Alfred Haddon tarafından ilk kez 'biyomorfik' terimi ile tanımlanmıştır. Ardından eleştirmen Geoffrey Grigson bu terimi plastik sanatlar çerçevesinde Miro ve Hellion gibi sanatçıların stillerine bağlı kalarak kullanmıştır. Müzeci Alfred Barr ise soyut sanatın içerisinde, kıvrımlı ve oval formlara 'amoebea'nın silüeti' olarak biyomorfik teriminin sınırlarını öznel bir yorumla daraltmıştır. 60'lı yıllara gelindiğinde ise İngiliz sanat eleştirmeni Lawrence Alloway, biyomorfizmin etimolojik bir tahlilini yaparak sürrealizm geleneğine daha yakın bulmuştur. Andre Breton'un bilinçdışı birikimlerin açığa çıkması yönündeki sürrealist manifestosundan yola çıkarak, biyomorfik soyutlamaları, spontan ve rastlantısal tekniklerle ulaşılan bilinçdışı fikir kümeleri olarak tanımlamıştır. Tüm bu tanımlamalara rağmen biyomorfik soyutlamanın hangi akımsal-sanatsal geleneğe bağlı olduğu sorusu terim içerisinde boşluk yaratmaktadır. Modern sanat çerçevesinde, eserlerinde biyomorfik soyutlama stilinin ağır bastığı sanatçılar; Kandinsky, Miro, Tanguy, Arp, Calder, Ernst, Matta şeklinde sıralanmaktadır. Kimi sanatçılar nesneden yola çıkarak biyomorfik soyutlamalar yaparken, kimisi bütünüyle sezgisel-düşünsel bir yaklaşımla biyomorfik biçimlere ulaşmış ve eserlerine yansıtmıştır. Kandinsky biyomorfik elemanlara biyolojik canlılardan yola çıkarken, Tanguy bu stile, bütünüyle düşsel görünen, taşlaşmış duygu yığınları şeklinde bir yaklaşım içerisinde olmuştur. Miro ve Calder ise biyomorfik soyutlamaları evren ve uzaydan referansla 'konstelasyon' isimli serilerinde, belirgin bir şekilde kullanmıştır. Arp, denizanasına benzer imgeler resmetmiş, Ernst ise içinde bulunduğu çalkantılı dönemleri, takıntıları protest bir tavırla, kendi biyomorfik üslubuyla tuvaline yansıtmıştır. Biyomorfik üslubu benimseyen sanatçılar, Modern sanatın karasularında kendilerini bu şekilde ifade etmişlerdir. Uygulama çalışmaları ise, otomatist ve çoğunlukla düşsel bir kaygıyla oluşturulmuştur.
Eğitim Fakültelerinin Güzel Sanatlar Eğitimi bölümlerinde yeniden yapılanma programı kapsamında aktif öğrenme yöntemi ile verimliliğin arttırılması: Bir atölye örneği

Eğitim Fakültelerinin Güzel Sanatlar Eğitimleri Bölümlerinde Yeniden Yapılanma Programı kapsamında Aktif Öğrenme Yöntemi ile Verimliliğin Arttırılması: Bir Atölye Örneği. Seyhan TERZİOĞLU Günümüzde teknoloji dahil her şey hızlı bir değişim ve gelişim içinde. Sanat da buna dahil bir kavramdır. Bugün sanatçılar artık 'sanat' ve 'sanatçı' sözlerine pek aldırmaksızın her bilimden, her teknikten ve her tür materyalden yararlanarak yapıtlar oluşturabilmektedirler. Başka bir anlamda, gelişen teknoloji ile birlikte çağı yakalayabilme, ona ayak uydurabilme, kısacası yaşam ritmini yakalayabilme bugün sanat için daha ağır basmaktadır. Dolayısıyla sanat eğitiminde de geleneksel öğrenme yöntemleri ile çağı yakalayabilmenin mümkün olamayacağını düşünmek yanlış olmaz. Bu yüzden sanat eğitimi alan sanatçı-öğretmen adayı bir öğrencinin de kendisini daha fazla geliştirmeye, yeniliklere açık olmaya ihtiyacı vardır. Özellikle de bu yeni değerler, yeni kavramlar, yeni gelişmeler ve değişimler karşısında öğrencinin girişimci bir tavır sergilemesi kaçınılmazdır. Ayrıca geçtiğimiz yüzyılın sanatını kavrayabilmesi ve yaratıcılık adına öğrenme sürecinde özdüzenleme yapabilmesi sanatçı-öğretmen adayı bir öğrenci için oldukça önem taşımaktadır. Bunların yanında sanat eğitimi süreci de bireysel özelliklerin ve farklılıkların dikkate alınarak, herkesin özgür çalışmalar yapabileceği bir yapı taşımalıdır. Bu yapı da ancak 'Aktif Öğrenme' yöntemleri ile oluşturulabilir. Bu düşünceler doğrultusunda araştırmam süresince aktif öğrenme ve yöntemlerine ilişkin teorik bir alt yapı oluşturulmaya çalışılmıştır. Ayrıca araştırmam sırasında 2003- 2004 öğretim yılı içerisinde Dokuz Eylül Üniversitesi Buca Eğitim Fakültesi Güzel Sanatlar Eğitimi Resim Bölümü Yrd. Doç. Mukadder Çağlar atölyesinde 3. sınıf öğrencileri ile aktif öğrenme uygulamaları yapılmıştır. Bu uygulamalar tez danışmanı hocam Yrd. Doç. Mukadder Çağlar ve tarafımca hem kuramsal derslerde hem de uygulamalı resim derslerinde yürütülmüştür. Uygulamalar her öğrenci üzerinde istenilen sonucu vermemiştir.
Temel eğitimde görsel sanatlar eğitimi dersinde görsel dengenin kavratılması

Temel Eğitim Görsel Sanatlar Eğitimi dersinde Görsel dengenin kavratılmasının önemi büyüktür. Tasarım ilkelerinden olan denge kavramı, tüm diğer eleman ve ilkeleri de içinde barındıran bir yapıya sahiptir. Dengenin resimde kullanımıyla görsel bir uyum ve bütünlük sağlanır. Böylece yapılan çalışma, bizde haz alma duygusunu artırıcı bir etki yaparak, birbiriyle kopuk olmayan ve resmin bütününü algılamamızı sağlayan bir sonuca ulaşır. Bu çalışmada okullarda görsel denge kavramı anlatılarak, uygulamanın öncesi ve sonrasını karşılaştırmaya yönelik bir yöntem uygulanmıştır. Denge konusunda, uygulamaya yönelik gerekli araştırma yapılarak konu, çocukların seviyelerine uygun bir süzgeçten geçirilmiştir. Uygulama ilkokul 1. kademede uygulanarak, iki aşamalı olarak sürdürülmüştür. İlk aşamada çocuklara denge kavramı anlatılmadan belirlenen bir konu resmedilerek uygulanmış, ikinci aşamada konu gerekli ölçüde anlatılarak aynı konuyu resmetmeleri sağlanmıştır. Uygulamada teknik ve tekniğin gerektirdiği malzeme seçmimi serbest bırakılmıştır. Sonuç olarak, konunun algılanmasında yaş ve sınıf seviyelerine göre başarı farklılıkları gözlenmiştir. Daha küçük yaş seviyelerindeki sınıflarda bazı öğrencilerce, konunun tamamen kavranamadığı denge konusunun günlük hayatta kullanılan denge kavramıyla sınırlı kaldığı görülmüştür. Genel olarak uygulama dönütlerinde başarı sağlanarak denge konusu üzerinde yoğunlaşılmış; renk, zıtlık, kompozisyon etkisinin dağılımının uygulandığı gözlenmiştir.
Sinema sanatında kurgu öğesi olarak ressam biyografileri ve resim kompozisyonları

Tez çalışmasının amacı güncel sanatta sinemanın yeri ve sinemanın diğer disiplinlerle anlatımcı bir yönüyle kurduğu ilişki üzerine odaklanmıştır. Bu konunun araştırılması, sinemadan görsel sanatlara ve görsel sanatlardan sinemaya doğru olmak üzere iki yönlü bir bakış açısıyla ele alınmaktadır. Tüm bu süreci ortaya koyan temel açılımlar, video sanatının keşfi ve gelişim süreleri ele alınarak bir video sanatından önce ve video sanatından sonra olmak üzere yine çift merkezli bir anlatım gerektirmiştir. Sinemanın felsefeyle bir postmodern düşünürlerinin görüşleri aracılığıyla kurduğu ilişki, sinemanın neden bir sanat disiplini olarak kabul gördüğünü ve diğer disiplinlerle karşılaştırıldığında sinemasal dil bağlamında avantajlarını ve olanaklarını gözler önüne sermektedir. Kültür endüstrisinin aracı olan sinemanın sanatı, sanatçıyı, dönemini, eserlerini, tarihsel etkileşimi ve sanatsal yaratım sürecini anlama ve anlamlandırmayı kolaylaştırarak kitlelere yayma gücü irdelenecektir. Son elli yıldır dünya literaüründe, son yirmi yıldır Türkçe kaynaklarda irdelenen sinema-resim ilişkisi konusu, kompozisyon/kurgu ve gerçek/kurmaca açısından ele alınarak resim sanatı perspektifine oturtulacaktır. Çalışmanın her iki disiplinde yapılacak kuramsal ve sanatsal çalışmalara katkısı beklenmektedir. Tez konusu ışığında sinemanın güncel sanatta kullanımına ilişkin verilmiş olan resim sanatında ressamların biyografileri, resim kompozisyonları ve bu alanda sanatsal bir anlattısallığın aşamalarını ve kullanım alanlarına yönelik bize ipuçları ve yararlı bilgiler verecektir.
Yeni çağın gereksinimi bilgisayar ve resim

'Yeni çağın, yeni gereksinimi bilgisayar ve resim sanatı' adlı bu araştırma; resim sanatının tuvali-terk olarak nitelendirilebilecek dönemi ile teknolojik gelişmelere bağlı olarak ortaya çıkan yeni gereksinimleri ve onlardan biri olarak görülen bilgisayarın, resim sanatına olan etkisini saptamayı amaçlamıştır. Ayrıca, bilgisayar ortamında gerçekleştirilen örnek uygulama çalışması ile de desteklenmiştir. Çağımızda bilgisayar, sağladığı olanaklarla resim sanatım da etkilemiştir. Ama bilgisayarın sanatsal bir araç olmadan önce, genel bir araç olduğunun anlaşılması gerekmektedir. Çağımız sanatçısı, rakamlar ve adcı değerlerle anlatılan bir gerçeklikle yüz yüze gelmiş bulunmaktadır. Bu durum, sanatçı iradesi dışındaki gelişmelerle ortaya çıkmıştır ve yine sanatçının iradesi dışında sürüp gidecek gibi görünmektedir. Bu durumdan herkese düşen, bilgisayar ve sonrasını bir şekilde yadsımak veya teknolojinin bu ideolojik biçimini olduğu gibi benimsememek değil, makine-insan ilişkileri sisteminde sanatsal yaratımı eş zamanlı olarak hem yok edip, hem de destekleyen çağdaş bir teknolojik araç olan bilgisayar ve kullanımları karşısında bağımsız ve nesnel bir tavır almak olabilir.
Müze sergileme tasarımında bir bütüncül yöntem olarak hizmet tasarımı PTT Pul Müzesi ve Erimtan Arkeoloji ve Sanat Müzesi örneği

'Hizmet Tasarımı' son on yıldan itibaren iş hizmetleri, iletişim, inşaat ve mühendislik, dağıtım, eğitim, çevre, finans, sağlık, turizm, eğlence, ulaşım olmak üzere tüm alanlarda oldukça güncel ve gelişmekte olan multi-disipliner bir yaklaşımdır (Shanker, 2008). Bu çalışmanın amacı soyut ve somut yönleriyle kapsamlı bir kavram olan hizmet tasarımının tasarım boyutunu ele almaktadır. Müzelerde sergileme tasarımı incelendiğinde mekanın cephesinden iç mekanına, basılı tasarım öğeleri, sergileme tasarımı, web tasarımı, hareketli görsel tasarımı, yönlendirme ve bilgilendirme tasarımı gibi tasarım kimliğini oluşturan hizmet tasarımı ile olan ilişkisi görülmektedir. Müzelerde sergileme tasarımı kimliği ziyaretçi tarafından algılanması gerektiği için de tasarımın her boyutu ile işbirliği içinde olan sergileme tasarımı kavramı hizmet tasarımı bağlamında ele alınmıştır. Bu bağlamda, çalışmanın birinci bölümünde hizmet tasarımının farklı disiplinlerden çeşitli metot ve araçları bir araya getiren disiplinler arası bir yaklaşım olduğu anlatılmıştır. İkinci bölümde, hizmet tasarımı müze ilişkisi kurularak müze ve müzeciliğin zamanla gösterdiği değişimler ele alınmış ve müzelerin sergileme işlevlerinden sergileme tasarımının bütüncül ilişkisi konum, cephe, logo tasarımı, afiş, broşür, müze rehberi, katalog tasarımları, yönlendirme ve bilgilendirme tasarımı, mekansal, fotografik, illüstratif, tipografik ve dijital uygulamalar olarak ayrı başlıklar altında ele alınmıştır. Bu araştırmada tasarım yüksek lisansı disiplinler arası bakış açısıyla hizmet tasarımının müzelerdeki segileme tasarımı kimliği bütüncül bir yaklaşım ile ele alınmıştır. Hizmet tasarımı bütüncül yaklaşımı Ankara PTT Pul Müzesi ve ERİMTAN Arkeoloji ve Sanat Müzesi örneklemleri hizmet tasarımı, müzelerin sergileme yaklaşımı, müze sergileme tasarımı kimliği bağlamları üzerinden hizmet tasarımının ve sergileme tasarımının fiziksel içeriği bağlamında alt bileşenleri karşılaştırmalı olarak irdelenecektir.
Etkileşimli e-kitap uygulama tasarımı: Manas Destanı

Teknolojinin günlük yaşantımıza getirdiği yenilikler hiç şüphesiz ki alışkanlıklarımızı sürekli olarak değiştirmektedir. Pek çok alanda ortaya çıkan bu değişim ve gelişimler yaşam biçimlerimizi etkilediği gibi, bilgiye ulaşma ve öğrenme biçimlerimizi de etkilemektedir. Her an ve her yerde bilgiye erişme ihtiyacı doğrultusunda günümüz teknolojisinin insanlara sunduğu kolaylıkların başında gelen mobil cihazlar ve bu cihazlara uygun olarak üretilen dijital içerikler, geleneksel yayıncılığın da giderek dijitalleşmesini sağlamaktadır. Özellikle 2000'li yıllarda yayıncıların ve okuyucuların rağbet gösterdiği elektronik kitapların yeni imkanlar dahilinde pek çok özellik eklenerek etkileşimli hale dönüşmesi, bu kitapların eğitim-öğretim sürecinde etkili bir öğrenme materyalleri olmasına da olanak sağlamıştır. Bu tez çalışmasında, çok küçük yaşlarda elektronik cihazlarla tanışan ve gereksinimlerinin pek çoğunu bu cihazlar ile karşılayan çocuklara yönelik olarak üretilen etkileşimli kitapların tasarım aşamaları ele alınmıştır. Elektronik öğrenme materyallerinin mobil hale dönüştüğü etkileşimli e-kitapların avantaj ve dezavantajlarının yanı sıra, üretim sürecinde dikkat edilmesi gerekenler, daha önce yapılmış kuramsal çalışmalar ve örnek uygulamalar da yine bu tez çalışması kapsamında incelenmiştir. Tez çalışmasının uygulama kısmında ise, mobil ortamda kültürümüze ait üretimlerin azlığı göz önünde bulundurularak, kültürel bir değer olan Manas Destanı'nın çocuklara yönelik etkileşimli e-kitaba dönüştürülmesi sağlanmıştır. Uygulamanın tasarım aşamalarında karşılaşılan sorunlar, tasarım sonrasında belirlenen eksiklikler ve yine bu alanda üretim yapacak araştırmacılara yönelik öneriler de uygulamanın anlatıldığı kısımda ele alınmıştır.
Grafik tasarımda espas sorunları

Grafik tasarımın amacı; mesaj iletmek ya da bir ürün tanıtmaktır. Günümüz iletişim çağıdır. İnsanların etrafında birçok grafik tasarım ürünü vardır. İnsan gözü, gördüğü her şeyi bir bütün olarak algılar. Bu durumda parçaların özelliklerinin bütünü yaratmadaki katkıları önemlidir. Bütün, parçaların doğru şekilde birleşmesi ile ortaya çıkar. Aksi halde izleyici ilgisini kaybeder. Görsel bütünlüğün oluşmasında, en büyük rolü tasarımcılar üstlenir. Tasarımcıların kullandıkları espas, birçok sanat dalında olduğu gibi Grafik Tasarımda da etkilidir. Espas, boşluk anlamına gelir. Etrafımızda her yerde, maddenin en küçük birimleri arasında dahi görülür. Tasarımcının, başarılı bir iletişim için görsel bütünlük oluşturması gerekir. Bu da ancak tasarımda kullanılan imge ve yazıda espası iyi ayarlama ile olur. Espas sayfada görünmeyebilir. Tasarımda kullanılan elemanlar arasında bütünlük sağladığından ve görsel algılamayı kolaylaştırdığından, eğitim almış bir tasarımcı için espas, tasarımdaki en önemli elemanlardan biridir. Bu çalışma, grafik tasarımda görsel bütünlük oluşturmadaki ilişkiye, bu ilişkinin kalitesine ve nasıl yükseltileceğine dikkat çekmiş ve sanat eğitimindeki önemi vurgulamıştır.
Çağdaş cam sanatına cam dışı malzemelerin biçim ve anlam katkısı

Bu çalışma çağdaş cam sanatında kullanılan farklı malzemelerin esere biçim ve anlam açısından incelenip çözümlenerek, uygulamalarla yeniden yorumlanmasını konu almaktadır. Konuyu dört ana bölümde ele alan çalışmamın ikinci bölümünde tarihte sanatsal anlamda cam ve farklı malzemelerin birlikte kullanımından, Marchel Duchamp, Joseph Cornell gibi eserleri ile tarihe damgasını vuran sanatçılardan örneklerle, ülke ve bölgelere göre değişiminden bahsedilmektedir. Çalışmanın üçüncü bölümünde, çağdaş cam sanatı tanımı ve kısaca açıklaması yapılarak, günümüzde cam sanatçıları arasında tartışmalı bir konu olan 'Camda Ayrımcılık' hareketinden bahsedilmiş, cam ve cam dışı malzeme kullanan sanatçılardan örnekler verilerek, eserlerine anlam ve biçim katkısından, yorumlanarak çözümlenmesine değinilmiştir. Dördüncü bölümde cam ve cam dışı farklı malzemeler ile uygulamalar yapılarak, aşamaları anlatılmış, görsellerle desteklenmiştir. Camla birlikte kullanılan malzemelerin nasıl ve neden kullanıldığı açıklanarak biçim ve anlam katkısı irdelenmiştir. Sonuç kısmında ise çağdaş cam sanatında camın dışında kullanılan malzemeler ile eserlerin estetik ve biçimsel olarak farklı anlamlar kazanarak daha güçlü birer sanat eserine dönüşmesi vurgulanmıştır. Bu yolun çağdaş Türk cam sanatına ışık tutarak, gelişimine katkı sağlayacağı öngörülmektedir.
Anadolu'da tarih öncesi çağlardan Hellenistik döneme kadar bulunan ana tanrıçalar ve günümüzdeki seramik yorumları

YÜKSEK LİSANS TEZ OZU ANADOLU'DA TARİH ÖNCESİ ÇAĞLARDAN HELLENİSTİK DÖNEM'E KADAR BULUNAN ANA TANRIÇALAR VE GÜNÜMÜZDEKİ SERAMİK YORUMLARI Ece Kanışkan Seramik Ana Sanat Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Danışman: Doç. Ayşegül Türedi Özen Anadolu insanlık tarihinin başlangıcından günümüze kadar yaşanılan çok çeşitli uygarlıklara ev sahipliği yapmıştır. Bu çok çeşitli uygarlıklara ait bulgulara yapılan kazılar sonucunda ulaşılmıştır. Günümüzde de birer hazine niteliği taşıyan bu bulgulara ulaşabilmek için kazı çalışmalarına devam edildiği bilinmektedir. Anadolu'da değişik dönemlerde yaşayan insanlar, kültürlerini Anadolu toprağım biçimlendirerek pişirmiş ve seramiğe dönüştürmüşlerdir. Üstün insan zekasıyla hava, toprak, su ve ateşin ahenkli bir biçimde bir araya gelmesiyle ortaya çıkan seramik, yalnızca kullanılabilir biçimiyle değil inşam etkileyen, büyüleyen gizemli biçimleriyle de farklı şekillerde karşımıza çıkmıştır. Kemik, mermer, metal ve pişmiş toprak olan ana tanrıçalar; Anadolu'da yaşayan insanların içsel güçlerini desteklemek ve ondan kuvvet bulmak amacıyla yapılan objelerdir. Bu araştırmanın birinci bölümünde, Tarih Öncesi Çağlardan başlanarak Hellenistik Döneme kadar olan tarihsel gelişim süreci incelenmiştir. İkinci bölümde ise yine aynı devirlerde Anadolu'da bulunmuş olan ana tanrıçalar ve devirlere göre gösterdikleri özellikler araştırılmıştır. Üçüncü bölüm olan günümüzdeki yorumlan başlığı altında Anadolu Medeniyetlerinden ve özellikle ana tanrıça heykelciklerinden esinlenerek çalışan sanatçıların bazıları ele alınmış, ana tanrıça heykelciği uygulamaları yapılmış ve araştırma tamamlanmaya çalışılmıştır.
1945-1960 Paris soyut sanat ortamı ve Türk sanatçılar

1910, Dünya Sanat Tarihi'nde soyut sanatın başlangıç yılı olarak kabul edilmektedir. 20. yüzyıl başında soyut sanat bireysel araştırmalarla olduğu kadar akımlarla da gündeme gelmiştir. Süprematizm, Konstrüktivizm akımları ve De Stijl grubunun çalışmaları soyut sanatın ilk geniş anlamda değerlendirilen etkinlikleridir. 1939'da İkinci Dünya Savaşının başlamasıyla, her şeyin durduğu gibi resim alanında yapılan bu çıkışlar da bir süre suskunlaşmıştır. Savaşın bitiminde ise soyut resim Paris'te yeniden gündeme gelmiştir. Bu yapılanma, 1960 yılına kadar etkinliğini giderek arttırarak sürdürmüştür. 1950'lerden itibaren gelişim çizgisinde önemli aşamalar yapan Türk Soyutu Paris Soyutundan önemli derecede etkilenmiştir. Bu etkilenimde Türk sanatçılarının özellikle Paris Sanat ortamında bulunmayı seçmeleri en önemli sebeptir. Paris'te soyut sanatın önemli bir dönem yaşadığı 1945 - 1960 yıllan arasında bu şehirde yaşayan Nejad Melih Devrim, Fahr El Nissa Zeid, Selim Turan, Mübin Orhon, Albert Bitran ve Hakkı Anlı Türk soyutunda Paris Okulu içinde yer alan sanatçılardır. Bu sanatçıların gidişi İkinci Dünya Savaşı sonrasına rastlamaktadır. Bu yüzden kendilerini, soyut resim yapına anlamında, Türkiye'de yaşayan sanatçılardan daha hazırlayıcı bir ortam içinde bulmuşlardır. 1945 - 1960 yılları arasında Paris sanat ortamı içinde soyut sanat çalışmaları ile yer alan sanatçılardan özellikle Nejad Melih Devrim, Fahr El Nissa Zeid, Selim Turan, Mübin Orhon, Albert Bitran dönemin önemli sergilerinde yer almışlar ve eleştirmenlerin dikkatlerini çekmişlerdir. ANAHTAR KEL MELER: Soyut, Savaş, Paris, Devrim, Zeid, Turan, Orhon, Bitran, Anlı
Zamanın fonksiyonlarına göre giyimde imgenin anlamlandırılması

İmge, an, zaman ve izlenimcilik kavramlarının etkisiyle geliştirilen tasarım süreçleri, yüzey ve giyim tasarımı deneyimleriyle anlamlandırılarak, yaratıcılığa kattığı tanımlar ve ifadelerle esin kaynağı haline getirilmiştir. İmgeler insan bedeni üzerinde tasarım önerileriyle düşünüldüğünde temel sanat eğitimi bileşenleri kapsamında ele alınan katmansallık ve saydamlık nitelikleriyle incelenmiştir. Tasarım sürecinin ana karakterleri olarak imge ve giyim kavramlarının birlikteliğine yönelimler gerçekleştirilmiştir. İmge ve giyim kavramlarının birliktelikleri görsel anlamlandırmalarla incelenirken, teknolojiyle gelişim gösteren materyallere karşı duyarlı bir tutum sergilenmiştir. Bu çalışmada; imgenin yüzey ve giyim tasarımıyla yansıtabileceklerinin, zaman bağlamında görsel algılama gibi yaratıcılık gerektiren nitelikler ve deneyimlerin katmansal birikimiyle sınırsız potansiyele erişebileceği savunulmuştur.
Yarımamül metal malzemelerinin heykel plastiğine katkıları

Heykel sanatında, son yüzyılımızın öne çıkardığı heykel sanatçılarının malzeme olarak yarımamül metalleri kullanmaları. bu malzemelerin heykele plastik bir değer kattığını kanıtlamaktadır. Sanatçılar zaten öz olarak plastik bir değer taşıyan bu malzemeleri kullanmakla, yapmış oldukları eserlerin estetik biçimini daha kalıcı ve görkemli hale getirmişlerdir. Bazen malzemede var olan şekil ve rengi aynen kullanmışlar, bazen de renklerini, biçimlerini ve dokularını değiştirerek yapmış oldukları eserlerine yansıtmışlardır. Yapılan bu çalışmada'teknolojik bilgilendirme' araştırmanın her evresinde, kendini hissettirecek yoğunluktadır. Metallerin öz, biçim, renk ve doku olarak nasıl değişikliğe uğratılacağı araştırmanın özünü öne çıkaran olgular olarak ağırlık kazanmıştır. Dünya teknoloji tarihinde, uzun bir süreçten bu yana üretilen yarımamül metal malzeme çeşitleri : renk, biçim ve özellik olarak heykel sanatçılarına geniş olanaklar sunmaktadır. İmalat aşamasında, insanda var olan estetik biçime uygun olarak üretilen bu tür malzemeler, özünde zaten yoğun bir plastik değer birikimi taşıdığı gibi, yeni değişiklikler yepıldığındada estetik bir birikim üstlenmektedir, yarımamül metal malzemeler önceleri Amerikan heykel sanatında kullanılmış, 1960'h yıllardan sonra da Avrupa ve Türk heykelinde vazgeçilmez objeler olarak yerini almıştır. Sanatçı önceden plastik değer yüklenmiş bu tür malzemeleri kullanırken, kendi estetik değer anlayışım da bu malzemelere yüklemesini bilirse ortaya çıkan bütünsellik sanat eseri olma niteliğini kazanabilir. Bu bağlamda sanatçının öncelikle metal teknolojisini ve biçimlendirme tekniklerini bilmesi gerekir. Sonuç olarak dönemin ürünü olan yarımamül metal malzemeler, heykel sanatında daha yaygın olarak kullanılacaktır. Sanatçının bu konudaki teknik birikimi ve şekillendirme becerisi arttıkça, bu malzemelerin heykele katacağı plastik değerde aynı oranda artacaktır. Yarımamül metal malzemelerde mevcut olan plastik değerin yerinde kullanılması ortaya çıkacak eserin sanatsal gücünü artıracak ve onu kalıcı kılacaktır.