turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Resimde ekspresyonist bir tavır olarak figüratif yaklaşım

'Resim Sanatında Ekspresyonist Bir Tavır Olarak Figüratif Yaklaşım' adı altında ele alınan konu üç bölümden oluşmaktadır. Çalışmanın birinci bölümünde; figürün tanımı, tarihsel süreç içindeki değişimi, ikinci bölümde ekspresyonizmin tanımı ve tarihçesi, ekspresyonizmin geçirdiği aşamalar, ekspresyonist etki ve günümüz sanatına yansımaları olarak alt başlıklar şeklinde ele alınmıştır. Üçüncü bölüm ise resimlerin genel açıklamalar, çalışmaların oluşum aşamaları ve çalışmalarla ilgili açıklamalardan oluşmaktadır. Yapılan uygulamalı çalışmalara farklı mekanlarda bulunan insanların gün içerisinde karşılaştıkları sorunlar, hüzünler, anlık tepkiler, konu olmuştur. Bu bağlamda gözlemler yapılarak araştırma ve incelemelerde bulunulmuş, kişinin kendi benliğinde uyandırdığı düşünceler çerçevesinde özgün biçim ve renklerle, özgün kompozisyon kurguları oluşturmaya, bir resimsel anlatım dil bütünlüğüne ulaşılmaya çalışılmıştır. Yağlıboyanın ağırlıkta olduğu uygulamalı çalışmalarda; spontan fırça vuruşları hakimdir. Kimi zaman kalın boya katmanlarıyla yüzeyde doku etkisi yaratılmıştır. Lekesel ağırlıklı olan figür ve nesnelerin yer aldığı bu çalışmalarda renkler, kontrast ilişkiler içerisinde ele alınmıştır. Araştırma içerisinde kitaplardan, ansiklopedilerden, dönemin sanatçılarına ait kataloglardan, yayımlanmamış, yayımlanmış tez örneklerinden, sanatçı kitaplarından, makalelerden, dergilerden ve internet dökümanlarından yararlanılmıştır. Konuyla ilgili tüm görsel dökümanlara ulaşılarak literatür taraması yapılmıştır. Ele alınan rapor, dışavurumculuk akımında figüratif yaklaşımla sınırlandırılmaktadır. Bu bağlamda Ekspresyonizm akımında yer alan belirli sanatçıların konuyla ilgili eserleri üzerinde durulmuş ve konuyla ilişkilendirilerek kendi çalışmalarımda yön bulmaya çalışılmıştır.
Türk resminde iç mekan resimleri (1880-1950'li yıllar)

İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Sanat Tarihi Ana Bilim Dalı kapsamında yapılan 'Türk Resminde İç Mekan Resimleri' adlı çalışmada, Türk resminin başlangıcından itibaren 1950'li yıllara kadar olan süreçte yer alan iç mekan resimlerinin incelenmesi hedeflenmiştir. Öncelikle resimdeki iç mekanlar sınıflandırılarak, ev dışı iç mekanlar, ev içi mekanlar ve atölye mekanları olmak üzere üç ana başlık altında incelenmiştir. Türk resminde Osmanlı Dönemi'nden Cumhuriyet Dönemi'ne iç mekan resimleri ve Cumhuriyet Dönemi iç mekan resimleri (1923-1950'li yıllar) tezin ana bölümlerini oluşturmaktadır ve Türk resminde bir tür olarak iç mekan resimlerinin gelişim çizgisini sunmaktadır. İç mekan resimleri, sanatçıların biçemsel gelişimleri dikkate alınarak, toplumsal değişimlerin etkileriyle birlikte değerlendirilmiştir. Böylece Türk resminin gelişim evrelerindeki üslup özellikleriyle birlikte toplumsal ve psikolojik değişimlerin iç mekan resimlerine nasıl yansıdığı da incelenmiştir. Bu çalışma, Türk resminde iç mekan resimlerini sadece birer sanat nesnesi değil, aynı zamanda 1880'lerden 1950'lere iç mekan resimlerinde Türk insanının yaşadığı mekanların değişimini belgeleyen birer kültürel miras olarak önemini ortaya koymaktadır.
Detour: Place-making through relational art

Bu metin 'Varyant' sergisini destekleyici bir çalışmadır ve sergiden ayrı olarak değerlendirilemez. Bu incelemede, sanat ve mekan arasındaki ilişki, 'Varyant'ta yer alan yerleştirmelerim vasıtasıyla, mekanla ilişkilenme, sosyal katılım çerçevesinde tartışılacak ve şu soruya cevap aranacak: Sanat eseriyle ve mekan arasındaki sınırlar nasıl yok olur? Marc Auge'nin 'yer olmayan' tanımı göz önüne alınarak, Sanat ve Sosyal Bilimler Fakültesindeki belirli 'yer-olmayan'lar değerlendirilecek ve yer-olmama nitelikleri, Nicolas Bourriaud'nun 'ilişkisel estetik' kavramından yola çıkan sanat işleri aracılığıyla dönüştürülecek. Son olarak, bu işlerin neden ve nasıl mekanla ilişki kurduğu, tekniğin bu ilişkiyi nasıl etkilediği ve bu ilişkinin sonuçları değerlendirilecek.
Venedik maskları ve seramik malzeme ile uygulamalar

Venedik'te 13. ve 18. yüzyıllar arasında, yaklaşık beş yüzyıl boyunca devam eden mask takma geleneği, uygarlık tarihi kapsamında alışılagelmişin dışındaki seyriyle kayda değer bir olgudur. Neredeyse her kültürde karşımıza çıkan mask, belki de dünyanın hiçbir yerinde bu denli tutku ve coşku ile kullanılmamıştır. Mask, yüzyıllar boyunca Venedik karnavalının simgesi haline gelmekle birlikte günlük yaşamda da kullanılan vazgeçilmez bir nesneye dönüşmüştür. Venedikli için mask takmak, bireysel mahremiyeti korumak ve maskın ardına gizlenerek olabildiğince özgür davranmak anlamını taşımaktaydı. Toplumun sosyo-kültürel yapısı ve karnaval olgusu, Venedik usulü maskelenme geleneğini şekillendiren etkenlerdi. Buna bağlı olarak bireylerin benimsedikleri sosyo-psikolojik tutum ise, geleneğin sürmesinin esas nedeniydi. 1797'de bölgenin Fransız egemenliğine girmesiyle, siyasi yönetim ve toplumsal yaşam tarzı değişti. Mask takmak ve karnaval yasaklandı. Böylece, mask sanatı son buldu. 1979'dan itibaren karnavalın yeniden kutlanmaya başlamasıyla, mask sanatı canlandı, masklar eski önem ve değerlerine kavuştular. Güçlü ve zengin plastik ifadeleriyle Venedik maskları, günümüz karnavalının da simgesi olmaya devam etmektedirler. iv
Performatif imalar ve beden

Bu çalışmada bedenin sınırlarını zorlayan acı çekme ya da işkence benzeri konularla ilgilenmek yerine; görünenin ve söylenenin ötesini keşfetmek amaçlanmıştır. Arka planda kalan, görmezden gelinen ve bilinçdışını rahatsız eden edimlerin görünür hale gelmesi, daha önce var olan fakat zamanla yitip giden duyguların tekrar ortaya çıkması performatiflik kapsamında mercek altına alınacaktır. Gündelik hayat dahilinde var olan fakat unutulan edimlerin açığa çıkarılması performatiflik konusu dahilinde, beden ve bedenle birlikte oluşturulan nesneler üzerinden yaratılan imalar kapsamında incelenecektir. Bilinçdışında var olan dürtülerin açığa çıkması, nesnenin bilinç simgesine dönüşümü ve dürtünün nevrozu açığa çıkarması, arzuya neden olan nesnenin tekrar işleve açılması, özne-ben'in karşıtı olma niteliğine sahip olan iğrenç'in verdiği rahatsız edicilik deneyimler yoluyla oluşan edimlerde kendini göstermektedir. Deneyimlemeyle öğrenme ve deneyimi gerçekleştiren beden ve bedenin sınırı olan ten, performatif alanda incelenerek bedensel dilin çözümlenmesi ve bu dilin oluşturduğu imalar kapsamında yapılan deneysel/sanatsal çalışmaların bilinçdışının düşünsel izleği üzerinden okunarak incelenmesi hedeflenmektedir. İlişkisel psikanalitik kuramın performatiflik kapsamındaki etkisi irdelenmiş olup, psikanalitik yaklaşımla sanatsal performatif pratik ilişkilendirilmiştir. Sanatçının deneyimlediği eylemin izleyici üzerinde sağlayabileceği etkiye ilişkin pek çok performans gerçekleştirilmesine karşın, bu raporda sanatçı performansı ve bu performansa dahil olan izleyicinin gerçekleştirdiği eylemlerle ilgili çalışmalar ontolojik açıdan yaratılan performatif imalar incelenecektir. Birinci bölümde, Austin, Searle ve Derrida'nın geliştirdiği Performatiflik terimi karşılaştırmalı olarak incelenirken, Butler'ın sözcelemlerin eyleme dönüşmesini toplumsal cinsiyet kapsamında bedene aktarmasına ilişkin bilgiler içerir. İkinci bölümde sanatçıların deneyimleri ışığında performatif imalar incelenmiştir. Üçüncü bölümde ise yapılan uygulamalarla edinilen performatif pratikler geliştirilmiştir.
Klasik kemençenin tarihi gelişimi ve dört telli kemençenin yapımı

Klasik kemençenin tarihi gelişimi ve yapım tekniği hakkında hazırlamış olduğum bu tezde, çalgıların müziğin oluşmasındaki önemi vurgulanmış ve müziğin gelişmesinde önde gelen faktörlerden biri olduğu, ortaya konulmaya çalışılmıştır. Klasik Türk Musikisi çalgılarından kemençenin, gelişimi sırasında geçirdiği önemli aşamaların neler olduğu ve bu aşamaların nasıl yapıldığı, zaman ve şahıs belirtilerek anlatılmıştır. Ayrıca kemençenin yapımı ile ilgili detaylı bilgiler verilmiş, yapımında kullanılan ağaçlar incelenmiş ve standardının tespitinde kullanılan oranlar belirtilmiştir. Kemence ailesi projesinin evveliyatı ve son şekli hakkındaki ayrıntılı bilgiler bu çalışmanın içinde yer almaktadır. Genel olarak bu çalışma, klasik kemençenin tarihçesi verilerek tanıtılması ve özellikle yapımı hakkında bilinmeyen noktaların, bilimsel bir şekilde ortaya konulması olarak özetlenebilir. - vı -
City promotion by souvenir design: Case of Izmir

Hediyelik eşyalar hayatımızdaki sıra dışı deneyimlerimizi muhafaza ettiğimiz gizli hatırlatıcı objelerimizdir. Bu yazıda, hediyelik eşyaların turizm ve tasarımdaki konumu üzerinden şehir pazarlamasındaki rolü incelenmektedir. Güncel olarak kavram bilinirliği yükselmiş olan şehir pazarlaması konusunda birçok araştırma bulunmaktadır. Bu tezde, tasarlanmış var olan hediyelik eşyaların şehir pazarlamasında nasıl bir yeri olduğu incelenmektedir. Bunu yapabilmek için de İzmir vakası üzerinde çalışılmıştır. Öncelikle hediyelik eşya tanımlanarak, tarihi incelenmiştir. Bu noktada, hediyelik eşyaların taşıması gereken temel özelliklerinden biri olan otantiklik kavramı üzerinde değerlendirme yapılmıştır. Söz konusu hediyelik eşyaların şehirlerin markalaşmasında ve tanıtımında nasıl kullanıldığı soruları üzerinde durulmuştur. Markalaşmış şehir örnekleri ve şehirlerin nasıl temsil edildikleri üzerinde incelemelere yer verilmiştir. Vaka çalışması yapılırken öncelikle 'İzmir'in sahip olduğu turistik değerler incelenmiştir. Toplanan veriler üzerinden şehrin halihazırda sahip olduğu hediyelik eşya örneklerine yer verilerek karşılaştırma yapılmıştır. Bu çalışmaya değer katması açısından İzmir Ticaret Odası Eğitim ve Sağlık Vakfı'nın markası olan 'Gift35'in hediyelik eşya tasarımları incelenerek analiz edilmiştir. Sonuç olarak ise tasarım odaklı hediyelik eşyalar ile bu şehrin tanıtımına nasıl ve ne kadar katkı sağlanabilineceği değerlendirilmiştir.
Çağdaş sanatta bedenin çözülme hali

Sanatın en başından beri tuval üzerinde figür kullanılmış, daha sonra parçalanmış ve bizzat kendisi karşımıza çıkmıştır. Avangard akımlarla meydana gelen bu süreçte bedenin her hali izleyiciye en gerçek haliyle yansıtılmıştır. Bedenin her hali sunulurken kimi zaman yüce ve dokunulmaz bedeni, kimi zamansa en acılı ve sancılı bedeni izleriz. Belirgin olarak aklın egemenliği altında biçimlenen beden, özellikle 1980'li yılların sonunda hem artistik pratiğin hem de sanat yapıtının geleneksel kavramlar kapsamında yeniden sorgulanmasına neden olmuştur. Sanat bundan böyle; görüntüsü, düşüncesiyle ilginç bir malzeme olarak keşfettiği insan bedeniyle iletişim kurmaya, fikirleri açıklamaya yarayan bir obje olarak kullanıldı. Sanat-düşünce ilişkisinin plastiğin sınırlarından kurtulmasıyla aynı döneme rastlayan pek çok çalışmada, sanatçılar bedeni bir ifade dili; insanı da konuşan, düşünen ve davranan özne olarak kullandılar. Beden'in sanatla bağlantısı bu çalışmanın odak noktasını oluşturur. Rönesans döneminden, çağdaş sanatın kavramsal yönelimler amacıyla kullandığı bedene sanatsal üretim sürecinde, beden düşüncemizin izini sürer. Sanatçılar, amaçlarını gerçekleştirmek için bedenlerini gösterilerinde kullanmaya başlar. Bedeni geleneksel sanattaki anlayışın aksine doğrudan sanat nesnesi olarak kullanırlar. Sanatçılar, anlatmak istediklerini toplumu sorgulayan, ne yapması gerektiğini buyuran yönetim biçimlerini, kendi bedenlerini sanat nesnesi olarak sunmaktan kaçınmayarak izleyici önüne sunarlar.1960'lı yıllardan itibaren sanatçının bizzat kendi bedenine uyguladığı gösteriler gerçekleştirilmiştir. Amacı seyircinin dünyasına dokundurmak, sarsmak, uyandırmak ve izleyenin ilgisizliğine son vermektir. Aynı zamanda içselleştirilen şiddeti, bedensel ve zihinsel sınırları zorlayarak, Aristoteles'in bizlere sunduğu katharsis'in sağlanacağına inanan performans sanatçıları, bu içerikte çok sayıda gösteriye imza atmışlardır. Bu çalışmada, performans sanatında şiddete dayalı olarak gerçekleştirilen gösteriler sanatçısının amacı ve sanat tarihinde yer tutan örnekleriyle ortaya konmaya çalışılacaktır.
İlk devir osmanlı seramikleri

Osmanlı seramikleri içinde ilk devir örneklerini konu alan bu çalışma akla gelen birçok soruya cevap vermekledir. İlk devir Osmanlı seramikleri genel olarak ele alınmış form, teknik, desen ve teknolojik açıdan incelenerek değerlendirmeler yapılmıştır. Bu çalışma da ilk devir Osmanlı seramiklerinin yalnızca İznik'te üretilmeyip, Kütahya'da da üretildiği ortaya koyulmaktadır. Günümüze gelen birçok örnek parça üzerinde yapılan incelemelerle dekor teknikleri hakkında bilgiler ve sınıflandırmalar yapılmıştır. İlk Devir Osmanlı Seramiklerinin desen anlayışı üç gurup altında ele alınmış ve buluntu parçalarla örneklendirilmiştir. Yine bu örnekler teknolojik açıdan incelenerek altyapı, astar, dekor boya ve sır analizleri yer almıştır. Bu analiz sonuçlarına dayanılarak sorulan birçok soru cevaplanmıştır. Eldeki verilerin ve kaynakların az ve yetersiz olması; konunun günümüz teknoloji ve uygulama bilgileri ile desteklenmesi ihtiyacını doğurmuştur. Bu nedenle günümüzden bazı reçete ve uygulama tarifleri bu çalışmada yer almıştır. Son olarak müzelerimizde bulunan örneklerle konu desteklenerek tanıtılmaktadır.
1960 sonrası sanatta portre konusu bağlamında sinema afişlerinden yola çıkarak uygulamalar

Tez çalışmasında portre konusu üzerinden resim, afiş, sinema sanat dalları incelenmiş ve aralarındaki ilişki ele alınmıştır. Resimde insanı temel alan portre konusu, kişilerin duygu, düşünce ve fiziki yapılarını ortaya koymaktadır. Yapılan araştırmalar ile birlikte 1960 sonrası sanatçıların eserleri konu ve üslup açısından irdelenmiştir. Tez kapsamında yapılan uygulama çalışmaları üç ayrı başlık altında toplanmıştır. İlk bölümdeki uygulama çalışmaları film afişlerinde kullanılan karakterlerin ruh halleri ve ifadelerinden yola çıkılarak oluşturulmuştur. İkinci bölümde bulunan kolaj çalışmalarında 1960 sonrası sanatçıların eserleri, film afişlerinde yer alan figür ve portreler üzerinden tekrar yorumlanmıştır. Çalışmaların son bölümünde otoportreler aracılığıyla sinema artistleri ile bu karakterlerin resmini yapan sanatçı arasında bir bağ kurulması amaçlanmıştır. Bu çalışmalar kapsamında tezde incelenen afiş ve resimlerin belli bir dönem ile sınırlı tutulması iki türün karşılaştırmalı olarak incelenmesine olanak sağlamıştır. Aynı zamanda bu çalışma ile birlikte ülkemizde unutulmaya yüz tutmuş Yeşilçam artistleri izleyiciye tekrar hatırlatılmak istenmiştir.
Kayıp Cennet

Sergi metin çalışmamda, Kayıp Cennet başlığından da anlaşılacağı gibi, insanlığın cennet anlayışları ve resim sanatındaki yansımaları araştırılmıştır. İlk bölümde, cennet deyince ilk akla gelen din olgusunun bu kavrama yaklaşımı 'Kutsal Kitaplara Göre Cennet Tasviri ve Kovuluş Efsanesi' başlığı altında incelenmiştir. Michelangelo ve Tintoretto'da uhrevi cennet anlayışı görülürken, 'Dünyevi Zevkler Bahçesi, Cennet-Cehennem Panoları' ile örneklendirilen Bosch ve 'Cennet Bahçesi' tablosuyla örneklendirilen Jan Bruegel'deki dünyevi nitelik belirtilmiştir. İkinci bölümde; toplumların kendisini geliştirmek, insanları fişeklemek ve dünyayı yaşanır bir hale getirmek için yarattığı ütopyaların en bilineni olan 'Altın Çağ' söylencesi incelenmiş, ve anlayışın dünyeviliğinden doğan 'yeryüzü cenneti' düşüncesi açıklanmıştır. Altın Çağ mitinin genel çerçevede örtüştüğü mitolojideki 'Parnassus' açıklanarak, Mantegna, Raphael, Poussin ve Ingres gibi ressamların eserleriyle örneklendirilmiştir. Üçüncü bölümde John Milton'ın başyapıtı temel noktalan, kutsal kitabın kovuluş efsanesinden alınmış olmasına rağmen şairin üslubuyla yeni bir boyut kazanan ve destanlaşan eseri 'Kayıp Cennet' incelenirken yapıtı resimleyen William Blake ve Gustave Dore'nin resimleri, dolayısıyla da anlayışları karşılaştınlmıştır. 'Gauguin ve Cennetin Yeniden Keşfi' başlıklı dördüncü bölümde ise ressam kişiliğinde ve yaşamım şekillendirmede Avrupa uygarlığının karşısında duran Gauguin'in bütün bir yaşam olarak düşlediği cennet özlemi açıklanmıştır. Resimlerim hakkındaki son bölümde ise çalışmalarımın özünde taşıdığı anlamlar açıklanmaya çalışılmış ve incelediğim ressamların eserleriyle karşılaştınlmıştır.
Fantastik resimde mekan kurgusuna analitik bakış

İlk belirgin örneklerini 15. yüzyılda gördüğümüz Fantastik Resmin bir tür olarak literatüre geçmesi 19. yüzyıla rastlar. Bu, Fantastik türün etkisini sadece plastik sanatlarda değil, edebiyat, müzik, tiyatro gibi diğer sanat alanlarında da gösterdiği bir dönemdir. Fotoğrafın icadı ve bilimsel araştırmaların etkisi kendini sanat alanında da göstermiş, sanatçıların kendilerine farklı yollar çizmelerine olanak sağlamıştır. Bu yollardan bir olan Sembolizm, Fantastik türü kucaklamış ve 20. yüzyılın eşiğine bırakmıştır. Bir önceki yüzyılda düşlerini, fantezilerini sembolik bir dille anlatan fantezistler yeni yüzyılın başında sürrealizm ile kendi bilinçaltı dünyalarını keşfe çıkarak daha geniş bir alana yayılmışlardır. Sürrealizm dönemin diğer sanat akımları gibi geçmişşini yadsımamış, özellikle Oneirik Sürrealizm tüm öncüleri ve geçmişşiyle ile Fantastik resim sanatına sahip çıkmıştır. Bu sahiplenme bu akımın 20. yüzyıl içindeki varlığını güçlendirmiş ve yeni açılımlara yön vermiştir. Ernst Fuchs önderliğinde kurulan Viyana Fantastik Gerçekçilik Okulu bu büyük gücün etkisi ile Fantastik dile gerçekçiliği de ekleyerek, eski ustaların teknikleri ve konuları üzerinden gerçek dünyaya mesaj vermek istemişlerdir. Fantastik Gerçekçiler ele aldıkları konular ve özellikle titiz teknikleri ile yeni kuşak fantezistler üzerinde oldukça etkili olmuştur. Günümüz fantezistleri ise bu edinimlerinin üzerine pek fazla bir yenilik koyamamış, Fantastik Gerçekçilerin izi üzerinden kendi fantasmalarını yaratma yoluna gitmişlerdir. Tüm bu uzun süreç boyunca Fantastik Resmin tüm sanatçılarının bağlı kaldığı iki temel öğesi vardır; İlki resimlerinde işledikleri konuların gerçekliğini sorgulatmak için özen gösterdikleri teknik beceri, ikincisi ise bu resimlerin fantastik duyumlarını ve atmosferini oluşturmada en belirleyici öğe mekansal etki. 15. yüzyıl Flaman ustaların takıntılı derecede titiz teknikleri düşlerinin fotoğrafını çekmek isteyen fantezistler için kazanılması gereken bir edinimdir. Kompozisyonlarındaki mekan kurgusu ise tüm yarattığı tekinsiz, olağanüstü, gizemli ve belirsiz duyumlarla Fantastiğin ana kaynağıdır.
İstanbul Devlet Tatbiki Güzel Sanatlar Okulu ve görsel sanat eğitimi üzerine bir inceleme

19. yüzyıl sonu 20. yüzyıl başlarında ard arda gerçekleşen teknolojik yenilikler özellikle mimaride kalıpların değişmesine neden oldu. Çağın koşullarına uygun olarak ihtiyaçlardan doğan tavırlar, fikirler arasında, yeni bir görsel sanat eğitimi anlayışı vardı. Tatbiki Güzel Sanatlar o günlerde teknolojik gelişmelerle çirkinleşen dünyayı güzelleştirmek için öne sürülen bir fikirdi Bauhaus'da bu fikre ev sahipliği yapacak ve büyük ustalar ile usta sanatçılar elbirliği ile geleceğin dünyasını oluşturacaklardı. Hareket bu temelden yola çıktı ve büyük bir kabul gördü. Çünkü; bu dünya üzerinde kalkınma hamlesinde bulunan tüm ülkelerin sorunuydu. Yaşama alanlarını güzelleştirecek, tasarımcılar yetiştiren okullar açıldı, 1957 yılında Türkiye'de kendi ülkesinin geçmişşi ve bugünü arasındaki bağlantıyı kurabilecek tasarımcılarını yetiştirecekti. Almanya'da bu okulların kurucusu olan Adolf Schnek İstanbul Devlet Tatbiki Güzel Sanatlar Yüksek Okulu'nu kurmak için Türkiye'ye geldi ve büyük bir sorumluluk üstlendi. Kuruluş yıllarında 2 -yıl olan eğitim 4 yıla çıkarıldı, mezunlarına dekoratör unvanı verildi ve ülkenin geleneklerine göre değişikliklere uğrayan okul 1982 yılında Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi adını aldı ve Yüksek Öğrenim Kurumuna bağlandı. Tatbiki Güzel Sanatlar Görsel Sanat Eğitim anlayışı üniversite düzeyinde uygulanagelmiştir. Ancak; bugün karşımıza çıkan sanat ve toplum çıkmazı vardır. Halkın gelişen teknolojik koşullara ayak uydurmak zorunda kaldığı dünyamızda sanat ve halk arasındaki uzaklık giderek artmaktadır. Halkımıza uygulanan sanat eğitimi onun iyi bir sanat tüketicisi olmasına imkan tanımıyor, Kitch ürünlere olan talebi ilköğretim kurumlarında verilen sanat eğitiminin aksaklıklarına bağlanıyor. VIHalkın eğitiminde Tatbiki Güzel Sanatlar Görsel Sanat Eğitimi anlayışının ilköğretim kurumlarında kullanılmasının geleceğin yetişkinlerinin yaşama alanının tüm nesnelerinde estetik bireyler olarak yetişmelerine olanak sağlayacağı düşüncesini taşıyoruz. Bunu yaparken de birey toplum içinde toplum ise teknolojik ve ekonomik bir kültürle besleniyor. Bu düşüncelerle sanat eğitiminde yeni bir bakış açısı sunuluyor. Tatbiki Güzel Sanatlar Görsel Sanat Eğitimi anlayışı uygulandığı kitlelerde yaşama alanına ait olan her nesnede güzellik ve sanat söylemi ile karşımıza çıkmıştır. Bugün endüstriyel anlamda üretilen güzelliklerle donanımlı nesneler çirkinleşen dünyayı daha yaşanılır hale getirecek bir görev üstleniyor. Türk milli eğitiminin pragmatist felsefesine ters düşmeyen bu anlayış sanat eğitimi sistemimize bir alternatif olarak sunulmuştur. VII
Bizans resim sanatında refrigerium sahneleri

Bizans sanatında freskolarda, mozaiklerde ve taş eserlerde bazen hayat ağacının ya da haç motifinin iki yanında duran bazen de bir havuzdan ya da kantharostan su içen tavuskuşları sahnelerine sıklıkla rastlanır. Bu sahneler literatürde refrigerium olarak adlandırılır. Roma döneminde yemek sahneleri olarak tasvir edilen bu sahneler, Bizans döneminde değişime uğramıştır. Refrigerium teriminin Türkçe'de kesin bir karşılığı yoktur. Paganlar ve erken Hıristiyanlar arasında hem mezarlığın yakınında, ölen kişinin anısına kutlanan ziyafet hem de ölünün manevi rahatlığını ifade etmek için kullanılan ferahlık anlamına geldiği söylenebilir. Bizans resim sanatında refrigerium sahneleri tespit edilirken bu sahnelerin Hıristiyan ikonografisi içerisindeki yerinin belirlenmesi amaçlandı. Bu amaca yönelik çalışmalarımızda Erken ve Orta Bizans dönemine ait farklı eser türlerindeki refrigerium sahneleri çalışmamızın kapsamına dahil edildi. Sahneleri incelerken aslında tavuskuşlarıyla yaygın bir şekilde gösterilen refrigerium sahnelerinin saflığı ve masumiyeti sembolize eden güvercin figürü ve geyik figürleriyle de kullanılmış olduğu tespit edildi. Bu tür ikonografiler kutsal kitapların açıklamalarından yararlanırak çözümlenmeye çalışıldı. Buna bağlı olarak refrigerium sahnesinin yer aldığı eserler tespit edilerek, sahnelerin ikonografik anlamları irdelendi ve bir katalog çalışması yapıldı.
Ankara Devlet Resim ve Heykel Müzesi koleksiyonunda bulunan bir grup yağlı boya tuval resminin korunmasına yönelik araştırma ve uygulama çalışmaları

Araştırma konusu olarak Ankara Devlet Resim ve Heykel Müzesi deposunda bulunan, korunma durumu kötü olarak belirlenen Türk resim sanatının 6 önemli sanatçısının 6 yağlı boya tuval resmi ele alınmıştır. Cumhuriyet'in ilk dönemlerinde yaşamış olan söz konusu sanatçıların eserleri XX. yüzyılın ilk yarısında yapılmıştır. Yapılan onarım çalışmalarının ilk aşamasını oluşturan belgeleme, bozulmaların tespiti açısından oldukça önemlidir. Görsel incelemeler, eserlerin daha önce onarım geçirip geçirmediği, sanatçıların tekniği, eserin bozulmaları hakkında ayrıntılı bilgi elde etmemizi sağlamaktadır. Oluşturulan belgeleme formları ile birlikte; şase, kanvas, hazırlık, boya, vernik tabakalarının özellikleri ve tespit edilen bozulmalarla birlikte korunma durumları incelenmiştir. Bozulmaları saptanan eserlerin bir tanesi hariç daha önce onarım geçirmediği, üç tanesinin sadece şasesine müdahalede bulunulduğu görülmüştür. Kötü durumda oldukları tespit edilen alt yapı elemanlarından taşıyıcı tabaka olan kanvas, boya ve vernik tabakalarının bozulmaya en fazla uğrayan bölümler olduğu gözlemlenmiştir. Tez çalışmasının sonunda, eserlerin onarım çalışmaları tamamlanmış olup, müzenin depolama ve sergilemedeki mevcut durumları tespit edilerek ileriye yönelik uygun ortam koşulları konusunda önerilere yer verilmiştir.