turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Gelenekselden beslenme anlayışına bir örnek Dr. Gönül Paksoy

Tasarımlarda geleneksel öğelerin kullanılması gelenekten geleceğe aktarılması bakımından önem taşımaktadır. Bu tasarımları en güzel şekilde icra edenlerden olan Dr. Gönül Paksoy, moda trendleri arasında, dar sınırlar içinde olmayan, toplumda statü sahibi kişilere ürün ve hizmetler sunar. Bu ürünler, giyilebilir, özgün kıyafet tasarımları ve atıksız mutfak gibi gelenekten beslenerek oluşturulur. Onun tasarımları simgesel ve işlevsel, tasarım değeri açısından son derece önemli ve iletişim dili oluşturmaya çalışan tasarımcılara kıymetli örnekler sunar. Ayrıca geleneksel öğelerin yaratıcılık ve giysi tasarımına kattığı değeri göstermek gelenekselden beslenmeye dikkat çekmek açısından önemlidir. Örtünme, insanoğlunun iklim şartlarından korunma ihtiyacı ile doğmuştur. İnsanoğlu bunun için önce yaprakları kullanmaya başlamışlardır. İnsanların zamanla kendilerini geliştirmesi, ihtiyaçları ve örtünme için kullandıkları eşyalarla paralel olarak değişim ve gelişim gösteren bir faaliyetler bütünü olmuştur. Örtünme önceleri zorunlu bir ihtiyaçken zamanla giyinme gibi bir zevke dönüşmüştür. Giyimin gelişimi, toplumları ve kültürleri kendi içinde, alt ve üst tabakalar olarak birbirinden ayırmaya yardımcı olurken tasarım kavramını da meydana getirmiştir. Böylece giyinme, zamana, yere ve kültüre göre değişkenlik gösteren komplike bir yapıya dönüşmüştür. Kıyafetin giyinmeye dönüşmesiyle de bu kavramın içine duygu, zevk ve anlayış girmiştir. Böylece sanat değeri taşıyan tasarımların önü açılmıştır. Bu çalışmada giyim kuşamın gelişim seyri, sürdürülebilirliği, eski ve yeninin birleşiminden oluşan yeni tasarımlar ele alınmış; bu tasarımlara hayat veren önemli isimlerden Dr. Gönül Paksoy'un hayatı, tasarımlarında kullandığı malzemeler ve onların kullanım şekilleri, kitapları, sergileri, aldığı ödüller incelenmiştir.
Türk resim sanatının grafik tasarıma etkileri

Sanayi devrimi sonrasında oluşan ekonomik rekabet ortamından etkilenen endüstriyel ürünler tasarımı, reklamcılık, tanıtım ve pazarlama ile etkileşimdeki grafik tasarım uygulamaları, kendi içinde fark oluşturmak için resim gibi diğer sanat uygulamalarından etkilenmiştir. Bu çalışmada Türk resim sanatının grafik tasarımdaki etkileri çeşitli sanatçıların illüstrasyon, tipografi, afiş gibi alanlarda verdikleri eserler dikkate alınarak incelenmiştir. İlk olarak Türk resim sanatı ve grafik tasarıma genel bakış yapılmış olup tarihsel gelişimi hakkında bilgi verilmiştir. Daha sonra tipografi, illüstrasyon, kitap ve dergi kapağı tasarımı, afiş tasarımı, sinema afişleri, ambalaj tasarımında ve özgün baskı alanlarında Türk sanatçılarının uygulamaları incelenerek Türk resim sanatının bu alanlardaki etkileri incelenmiştir.
Uluslararası İstanbul Bienalleri'nin plastik sanatlar eğitimine yansımaları

Tezimizin içeriğini 'Uluslararası İstanbul Bienalleri'nin plastik sanatlar eğitimine yansımaları' oluşturmaktadır. Bu bağlamda uluslararası düzeyde düzenlenen ve dünyada çağdaş sanat oluşumlarını her açıdan izlememize olanak sağlayan bu etkinliklerin, plastik sanatlar eğitimine ve bu eğitimi veren kurumlar üzerindeki etkileri araştırılmıştır, tik bölümde bienal tanımı ve dünyadaki bienaller üzerinde durulmuş, ayrıca bu bienallere Türkiye'den ne ölçüde katılımın olduğu araştırılarak, dünya bienallerine olan ilgi saptanmaya çalışılmıştır. Yine bu bölümde bienal düzenlemenin gerekliliği üzerinde durularak bienallerin ülke sanatının gelişimine ne gibi katkılar sağladığı araştırılmıştır. Düzenlenen her bienali tek tek inceleyerek hem tarihsel bir bilgi oluşturmak, hem de bienallerarası karşılaştırmalara olanak sağlanmıştır. İkinci bölümde ise, Türk sanat ortamında daha çok İstanbul Bienalleri'yle gündeme gelen, 'küreselleşme ve bienaller', 'merkez-çevre ilişkileri', 'küratöryal sistem', 'bienal temaları', 'mekan-yapıt ilişkisi' ve 'sanatçı seçimi' gibi kavramlar ele alınıp irdelenmiştir. Böylelikle sanat alanındaki değişimlerin ve yeni anlayışların kavranması amaçlanmıştır. Üçüncü bölümde ise, sanat ortamımızda önemli yeri olan bienallerin, sanat eğitimi ve bu eğitimi veren kurumlar içerisindeki etkisi incelenmiştir. İncelememizde ortaya çıkan sonuç ise, bienallerin yeniliklere ve deneysel ifadelere yer veren yapısının, eğitim kurumlarındaki katı ve geleneksel anlayışla olan karşıtlığıdır. Gerçi öğrencilerin yeni ve özgür ifade olanaklarından yararlanmasını destekleyen, bu konuda onları güdüleyen ve atölye olanakları içerisinde bunu sağlamaya çalışan sanat eğitimcileri de vardır kuşkusuz, ancak sanat eğitiminin bir bütün olduğu düşünüldüğünde bunun yeterli olmayacağı açıktır. Oysa dünya sanatındaki güncel oluşumların sergilendiği ve bu yönüyle de dünya sanatına yön verdiğini düşündüğümüz bienallerin, hele ülkemizde eksikliğini günbegün daha da çok hissettiğimiz çağdaş sanatlar müzesi misyonunu da üstlendiğini düşündüğümüzde, bienallerin sanat eğitimi veren kurumlarca da yalandan takip edilmesinin ve buradaki oluşumlardan etkilenerek sanat eğitiminde sürekli olarak günceli yakalayan bir sistematik geliştirmelerini zorunlu kılmaktadır. Bu sistematiğe en uygun model ise bizce çağdaş sanatın gereklerini karşılayabilecek disiplinler arası bir yaklaşım olacaktır.
Linguistic dimension of plastic arts: The names or lack of names of artworks

Bu tezde plastik eserlerin dilsel boyutunu adları üzerinden soruşturmaya çalıştım. Adlandırmayı Ludwig Wittgenstein'ın Tractatus Logico Philosopicus ve Felsefi Soruşturmalar kitaplarını temel alarak yürüttüm, bu esnada Heidegger'in dünya ve sanat eseri üzerine görüşlerini de soruşturmayı tamamlayıcı rolde kullandım. İmge ve söz arasındaki en iyi 'gerilim' olarak tanımlanabilecek bağ, bu çalışmanın ana konusudur.
Psikolojik dışavurumlara yönelik heykel çalışmaları

Sanat, birey ve toplum, toplumsal yaşam, ulusallık ve evrensellik, duyusallık, düşünsellik, soyut, somut gibi insanla ilgili birçok kavramla sıkı sıkıya bağlıdır. Bu bağ sanat yapıtını örgensel bir bütünlüğe kavuşturur. Bu kavuşturma biçimini de içinde yaşanılan dönem ve o dönemin koşullarının oluşturduğu dünya görüşü belirler. Bu belirleme, benim için de geçerli olmuştur. Heykel çalışmalarımda, heykel dilinin plastik bütünlüğü içinde günümüz insanının heykelle anlatılması amaçlanmıştır. Birinci bölümde toplum ve sanatçı ilişkisi irdelenmiştir, ikinci bölümde ise, heykelin kendi sorunları kapsamında çalışmalarımdaki ışık-gölge, ritm, hareket ve boşluk gibi heykelin ana plastik unsurları göz önünde bulundurularak, incelenmiştir.
Merkez simgeselliğinin heykelde yansıması

Sanat yapısı gereği simgeseldir. Aklın kavramlarıyla sanatı anlamlandırma çabası sezgisel olanı sınırlamak olacağından sonuç sınırlı bir bilgiden öte geçmeyecektir. Sanat hakkında bir anlayışa ulaşmak için insanı, diğer varlıklardan ayıran en önemli niteliklerinden biri olan simgeleştirme yeti ve becerisi açısından ele almak gerekir. Bilinçli ya da bilinçsiz her insanda var olan bu yetinin anlaşılması için insanın varoluşla nesnel ve özsel ilişkisinin birlikteliğinin irdelenmesi gerekir. Bu da bilincin, simgesel alanın dinamikleriyle yani bilinçdışıyla ? dil ve düşünceyle ? psişeyle ? duyularla ? mitler ve arketiplerle olan simgesel etkileşiminden doğan sezgisel düşünce ve anlayışla mümkün olabilir. Varoluş alanının tümü bilince simgesel olarak yansır. Bu simgesellik de yansıdığı bilincin düzeyine, niteliğine göre anlam kazanır ve bu anlayıştan sanat bir yorum olarak doğar. Yorum, bir ilkeye bağlı olandır. Farklılıkları, zıtlıkları birliğe getiren her/neyse ilke odur ve o merkezdir.
Deformasyon ve figüratif resim

il YÜKSEK LİSANS TEZ ÖZÜ DEFORMASYON VE FİGÜRATİF RESİM GdkayTAZEGÜL Resim Anasanat Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Şubat 2004 Danışman: Doç. Zeliha AKÇAOĞLU Sanata yıkıcı bir özellik katmak, yeni açılımlar için bir ön koşul özelliği oluşturmak, doğal olanı değiştirme ve aynı zamanda yeni bir yapılanma kaygısıyla mümkündür. Gerçekte her sanat alanında olan ve uygulanan yemden yapılanma dürtüsü, sanatı hep şaşırtan ve merak uyandıran hale getirmiştir. İşte sanat, bu özelliklerinden dolayı öncü hale gelmiştir. Delbrmasyon olgusunu en kısa şekilde biçim bozma olarak tanımlarsak eğer, bu tezin ortaya çıkmasının altyapısında, estetik değerlerle oluşturulmuş nesne olgusunun deformasyona uğratılması yatmaktadır. Bu çalışmada öncelikle deformasyonun tanımı ve kavramı üzerinde durulmuştur. Deformasyonun bir estetik yaratma biçimi olarak değerlendirilmesinin ardından, deformasyonu gerektiren etkenlere de değinilmiştir. Bu doğrultuda yaptığım figüratif resimlerde, kavramsal yönden eksikliğimi tamamlamak için bu araştırmayı yapma gereğini duydum. Son olarak bu çalışma; figüratif resim sanatında, sanatçıların deformasyon kavramım kullanarak meydana getirdikleri eserleri, resim diline nasıl aktardıklarım ortaya koymaktadır.
Yerleştirme sanatı ve mekan: İç mimari tasarım örnekleri üzerinden değerlendirme

Yerleştirme Sanatı Ve Mekan: İç Mimari Tasarım Örnekleri ÜzerindenDeğerlendirme başlıklı bu araştırmada, güncel sanat çalışmalarının mekanla ilişkisi incelenecektir. Yakın geçmişşte özellikle 1960'lardan sonra sanat alanında oluşangelişmeler; sanat nesnesi ve onun sergileneceği mekanlar konusundaki farklılıklarıgündeme getirerek 'yerleştirme çalışmaları' olgusunu ortaya çıkmıştır. Böylece müze ve galeri dışındaki, amacı sanat nesnesi sergileme olmayan mekanlar seçilmeye başlanmış ve bu mekanlar sanatla bütünleşir hale gelmiştir. Son yıllarda, sanatın sadece galeri ve müze içinde değer kazanan bir olgu olmaktan çıkması, sanat yapıtını farklı bir boyuta taşımıştır. Bu tez çalışması bu bağlamlar çerçevesinde irdelenecek ve mekanın sanat aracı olarak kullanılma biçimleri analiz edilecektir. Farklı özellikleri olan yerleştirme sanatı örnekleri seçilmiş vekurgulandıkları mekanlar bağlamında incelenmiştir. Tez giriş ve onu takip eden üç bölümün ardından sonuç bölümü de dahil olmak üzere toplam beş bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, tez konusuna kısa bir giriş yapılmış konunun amacı, kapsamı ve yöntemi belirtilmiştir. İkinci bölümde, 'mekan kavramı' başlığı altında mekanın tanımı, tarihsel gelişimi ve mekannesne birlikteliği incelenmiştir. Üçüncü bölümde, sanatta mekan ve yapıt ilişkisi kavramından yola çıkılarakYerleştirme Sanatının ortaya çıkışı incelenmiş bununla beraber mekanlara özel çalışılan Yerleştirme Sanatı, örnekler üzerinden açıklanarak izleyiciyle ilişkisine değinilmiştir. Dördüncü bölümde, kişi ve kurumlara ait iç mekanlara özel olarak çalışılan sanatsal işlerin, mekanın kurgusu ve birlikteliği üzerinden örneklerle açıklanarakYerleştirme Sanatıyla olan bağı incelenmiştir. Beşinci bölümde ise, yapılan araştırma ve incelemelerin analizleri yapılarak sonuçları çıkartılmıştır.
XX. yüzyıl heykel sanatında figüratif soyutlama

Bu araştırmada Figüratif Heykel Sanatının XX. yüzyıl başından itibaren günümüze kadar geçirmiş olduğu süreçler ve aşamalar, Modern Heykel Sanatında figüratif soyutlama anlayışında yapıtlar vermiş sanatçıların çalışmalarında, figürün almış olduğu farklı yorumlamalar araştırılmıştır. XX. yüzyıl heykel Sanatında figürün kullanımı ve figürden yola çıkarak soyutlama yapmış olan sanatçıların yapıtları karşılaştırmalı olarak ele alınıp irdelenmiştir. Araştırma beş bölümden oluşmuş ve birinci bölümünde, heykel, figür, soyut ve soyutlamanın tanımlamaları üzerinde durulmuş, ikinci bölümünde ise, tarih öncesi dönemlerden XIX. yüzyıla kadar geçen süreçte, ortaya konulmuş olan figüratif heykellerin tarihi gelişimi de incelenmiştir. Üçüncü bölümde, XX. yüzyıl sonrası figüratif soyutlama anlayışı ile ortaya yapıtlar koymuş olan yabancı sanatçıların çalışmaları ve figüratif soyutlama anlayışındaki çalışma yapan sanatçıların heykel sanatına katkıları, XX. yüzyılda Figüratif Soyutlama Sanatı başlığı altında toplanmıştır. Dördüncü bölümde, araştırma konusunu destekleyen ve Cumhuriyet döneminden günümüze kadar geçen süreçte, figüratif soyutlama anlayışındaki yapıtlar koyan önemli Türk heykel sanatçılarından bazıları ele alınarak, Çağdaş Türk Sanatına katkıları ve eserlerinin açıklamaları yapılmıştır. Son olarak beşinci bölümde ise, figüratif soyutlama anlayışı doğrultusunda ortaya konulan çalışmalarıma yer verilerek, plastik açıdan konuya yaklaşımlar ele alınmıştır. Çağdaşlaşma ve değişim sürecinde etkili olan temel dinamikleri irdeleyen bu çalışmada, sanatın tarihsel süreç içinde yapılanması ve günümüz heykel sanatına etkileri de incelenmiştir.
J. S. Bach'ın Çello süitlerinin el yazmaları ve farklı edisyonlarının karşılaştırılması

J. S. Bach'ın Çello Süitlerinin otografları kayıptır. Bu eserlerin, günümüze ulaşmış dört kopyası bulunmaktadır. Bunlar Anna Magdalena Bach, Johann Peter Keller, Anonim Berlin ve Anonim Viyana el yazmalarıdır. Günümüze kadar ulaşmış diğer bir kaynak ise J. S. Bach'ın otografı olan 5. Çello Süitinin lavta transkripsiyonudur. Söz konusu el yazmaları pek çok farklılık içermektedir. Dolayısıyla, bu eserlere ilişkin kesin ve açık yargılarda bulunmak zordur. Bu çalışmanın temel amaçlarından birincisi, J. S. Bach'ın 5. Çello Süitinin el yazmalarının, lavta transkripsiyonunun ve farklı edisyonlarının incelenerek nota farklılıkları açısından karşılaştırılmasıdır. Çalışmanın ikinci temel amacı ise, Bach performansı konusunda uzman çellistlerin bu süitlerin el yazmalarına, farklı edisyonlarına ve 5. Süitin yorumlanmasına ilişkin görüşlerini ortaya koymaktır. Yöntem üçgenlemesinin kullanıldığı bu çalışma, nitel araştırma deseninde gerçekleştirilmiştir. J. S. Bach'ın 5. Çello Süitin el yazması kopyalar olan A. Magdalena Bach, J. P. Kellner, Anonim Berlin, Anonim Viyana, J. S. Bach'ın otografı lavta transkripsiyonu ile Cotelle Edisyonu, Dörffel Edisyonu ve Dotzauer Edisyonu karşılaştırılmış, bu karşılaştırmalara ilişkin veriler doküman analizi formu ile toplanmıştır. J. S. Bach'ın Çello Süitlerinin el yazmalarına, farklı edisyonlarına ve 5. Süitin yorumlanmasına ilişkin görüşler ise yarı yapılandırılmış görüşme formu yoluyla elde edilmiştir. Araştırmada, amaçlı örnekleme türlerinden ölçüt örnekleme yoluna gidilmiştir. Çalışma grubunu, belirlenen ölçütlere uyan çello sanatçılarından/eğitimcilerinden Jiri Barta, Anner Bylsma, Nicholas Deletaille, Roel Dieltiens, Leonid Gorokhov, Frans Helmerson, Ümit İşgörür, Laurence Lesser ve Alexander Rudin oluşturmaktadır. Verilerin çözümlenmesinde doküman analizi ve içerik analizi uygulanmıştır. Araştırma sonucunda, en çok hata içeren el yazmasının Kellner'in kopyası olduğu, çalışma grubunun tamamına yakınının el yazmalarından yararlandıkları ve çoğunlukla Magdalena'nın el yazmasını tercih ettikleri, el yazmaları dışında edisyon kullanmadıkları, J. S. Bach'ın 5. Süitini scordatura akortlama ile çaldıkları, bu süitin yorumlanmasında dönemin stili ve müziği hakkında bilgi sahibi olarak özgün bir yorumun benimsenmesi gerektiğini düşündükleri ortaya konmuştur.
Özgün baskıda klasik teknikler ve yeni arayışlar

Özgün Baskı Sanatı, dünyada olduğu gibi ülkemizde de bir geçmişşe ve geleceğe sahiptir. Konusu 'özgün Baskıda Klasik Teknikler ve Yeni Arayışlar' olan Sanatta Yeterlik çalışmam da, baskı sanatının tarihsel gelişimi ve Türkiye'deki konumunu kısaca özetledikten sonra, kaynak ve kendi bulgularıma dayanarak 'yüksek, çukur, düz, serigrafi baskıların' teknik açınımları nı ve günümüzdeki yeni arayışları örnekleriyle açıklamaya çalıştım. Giriş bölümünde, özgün Baskının kısa açınımı, I. bölümde, baskı sanatının tarihsel gelişimi ve Türkiye'deki konumu, reprodüksiyon ile orijinal kavramlarının farklılıkları, reprodüksiyon tekniklerinin kısa açınımı, II. bölümde, yüksek baskının tanımı ve teknik açınımı, III. bölümde, çukur baskının tanımı ve teknik açınımı, IV. bölümde, düz baskının tanımı ve teknik açınımı, V. bölümde, serigrafi baskının tanımı ve teknik açınımı, VI. bölümde yeni arayışlar ve teknik açınımları, Sonuç bölümünde ise, Özgün Baskının yeni boyutu olan deneysel arayışların, disiplinler arası iletişimin kaçınılmaz bir sonucu olarak gelişimine ve kuram ile uygulama arasındaki ilişkisine açıklık getirmeyi amaçladım.
Çağdaş sanatta; Damien Hirst, Sarah Lucas ve Kiki Smith'in çalışmalarında 'İğrençlik' kavramının incelenmesi

Yaşamımız içerisinde her şeyin olumlu ve olumsuz yönleri olduğu gibi birbirlerini destekler nitelikte güzellik ve çirkinlik kavramları da önemli ölçüde yer almaktadır. Bu zıtlıklar sanat içerisinde düşünüldüğünde birbirlerini desteklemekle kalmayıp her zaman bir beğeni unsurunun karşılığı olmuştur. Estetik açıdan değerlendirildiğinde bir sanat eserinin güzel ya da çirkin oluşu beğeni süzgecinden geçerek sonuca ulaşmaktadır. Bu kavramlar 1960'lı yıllarda daha çok ön plana çıkmış ve sadece sanat alanında kalmayıp kendini felsefe, psikoloji, gibi birçok alanda göstererek disiplinler arası bir konumda değerlendirilmiştir. Bu çalışmanın ilk bölümünde güzellik, çirkinlik, iğrençlik kavramının ortaya çıkışı ve gelişimi incelenmiştir. Estetik kavramının sanat dünyasındaki çalışmalarda, o çalışmaların sanat olması için gereken birinci öncül olmaktan çıkması ve ardındaki zaman dilimlerinde günlük, sıradan nesnelerin sanat eseri olma seviyesine ulaşması ile alakalı birçok sanat eseri ve sanatçı genel bir bakış açısı ile incelenmiştir. Çağdaş sanat kuramı çerçevesinde ele alınan iğrençlik kavramı özellikle 20. yy itibariyle mekanik üretim çağı, psikanaliz, post-modernizm ve sosyal devrim gibi dönüm noktaları neticesinde sanatta evrilmeye devam etmiştir. İğrençlik teması, konservatif görüşler tarafından acımasızca eleştirilen bir form olup arka planında sanatın dogmatik sınırlardan kurtulması amacını gütmektedir. Yapılan eleştiriler ise özellikle iğrençlik teması ve sanatçının nesne anlayışı ile ortaya koyduğu ve yeniden anlamlandırdığı maddenin oluşturması muhtemel iğrenme eyleminin sosyal yapıya tehdit olarak algılanmasından ileri gelmektedir. Bu bağlamda birçok sanatçı iğrençlik teması içinde çalışmaları ve performanslarıyla çalışmalarını sergilemişlerdir. Bu çalışmada anti-estetik yansımaları çalışmalarında barındıran Damien Hirst, Sarah Lucas ve Kiki Simith gibi çağdaş sanatçıların çalışmaları incelenmiş ve yorumlanmıştır. Çağdaş sanatta çirkinliğin, iğrençliğin sanatın merkezine alınması ile bu temaları içinde bulunduran çalışmaların neden bu kadar popüler hale geldiği araştırılmıştır.
Auteur kuramı perspektifinden Andrei Tarkovsky ve Semih Kaplanoğlu sineması üzerine karşılaştırmalı analiz

Türk sinemasında auteur yönetmenlerin arttığı yıllar 90'lı yıllara tekabül etmektedir. Nuri Bilge Ceylan, Zeki Demirkubuz, Derviş Zaim ve Yeşim Ustaoğlu'nun kurucusu olduğu Yeni Türk Sinemasına 2000'li yılların başında Semih Kaplanoğlu da dahil olmuştur. Semih Kaplanoğlu Herkes Kendi Evinde, Meleğin Düşüşü ve Yusuf Üçlemesi içinde yer alan Yumurta, Süt, Bal filmleriyle Yeni Türk Sinemasının önde gelen isimlerinden biri olmuştur. Özellikle Yusuf Üçlemesi'yle dikkatleri çeken yönetmen, şiirsel sinema dilini benimseyerek, 'manevi gerçekçilik' adını verdiği sinema anlayışıyla filmler üretmiştir. Kaplanoğlu, sinemasını inşa ederken Ingmar Bergman, Robert Bresson, Michelangelo Antonioni ve Andrei Tarkovsky gibi yönetmenlerden etkilendiğini dile getirmektedir. Kaplanoğlu sinemasında, maneviyat, varoluşçuluk, arayış, aile, yuva, birey, modernite ve toplum gibi temaların işlenişinde, yönetmenin şiirsel sinema dilini oluşturan kamera ve kurgu anlayışında, örnek aldığı yönetmenlerin etkileri görülmektedir. Özellikle, ustası olarak kabul ettiği ve 'O film yapmasaydı, benim film yapma güdüm bu kadar güçlü olmazdı' dediği şiirsel sinemanın en önemli temsilcisi Andrei Tarkovsky'nin etkisi filmlerinde belirgin olarak görülmektedir. Andrei Tarkovsky ve Semih Kaplanoğlu auteur yönetmenlerdir. Bu çalışmada; dilleri, dinleri, coğrafyaları ve dönemleri farklı olmasına rağmen iki yönetmenin auteur kabul edilmesini sağlayan benzerlikler araştırılmaktadır. Bu çerçevede bu iki yönetmenin filmlerindeki tematik ve biçimsel ortaklıkların saptanması amaçlanmaktadır.
Güzel sanatlar lisesi resim bölümlerinde kopyalama yönteminin kullanımına yönelik öğretmen ve öğrenci görüşleri

Bu araştırmanın amacı, güzel sanatlar lisesi resim bölümlerinde kopyalama yönteminin kullanımına yönelik öğretmen ve öğrenci görüşlerinin incelenmesidir. Kopya yöntemi bir sanat eserinin aynısının tekrar yapılmasıdır. Kopyalama yönteminin amacı, sanat eseri oluşturmak için kopya değil, sanat eserine gidilen yolda çalışmaları kolaylaştırma ve hızlandırma aracı olarak kullanılmasıdır. Birçok eğitimci kopya yöntemini yaratıcılığı engelleyen zararlı bir yöntem olarak ele almaktadır. Ancak kullanım şekli ile yararlı hale getirebilmek mümkün olmaktadır. Araştırmaya Ankara ve Çorum illerinde bulunan 2 güzel sanatlar lisesindeki 10 resim öğretmeni ile 30 resim bölümü öğrencisi katılmıştır. Araştırmada nitel yöntem kullanılmıştır. Verilerin analizi için verilerin kodlamaları yapılarak bir kod listesi oluşturulmuştur. Kod listelerinden birbirleriyle ilişkili olanlar bir araya getirilerek tematik kodlama yapılmıştır. Elde edilen veriler içerik analizi yöntemi ile incelenmiştir. Sonuç olarak, kopya yönteminin yararlı olduğu, ancak çok sık kullanıldığında öğrencinin yaratıcılığına zarar vereceği anlaşılmaktadır. Öğretmenlerin bir kısmının kopya yöntemi tekniğini hiç anlatmadığı, anlatanların ise yetersiz kaldığı görülmektedir. Kopya yönteminin öğrencinin psiko-motor becerisine olumlu katkısı olduğu belirlenmiştir. Kopya yönteminin başarılı bir şekilde uygulanması öğrenciyi derse ve konuya karşı güdülerken, başarısız olduğunda öğrencinin motivasyonunun düşmesine neden olmaktadır.
'I'll Travel': Appropriating the signs of different standardization processes of the urban

Bu tez yüksek lisans programı boyunca üzerinde çalıştığım işlerin süreçlerini ve bunların teorik okumalarını içermektedir. Turizmin seyahati tek tip bir ürün haline dönüştürmesi üzerinden başlayan tartışma, kentsel uzamda karşılaşılabilecek benzer durumlar üzerine odaklanmakta. Bunların seyahat olgusunu nasıl şekillendirdiğine, otomobilite, reklam imajlarının yayılımı, dışa kapalı sitelerin oluşumu ve seri üretim gibi kavramlar üzerinden bakılmakta. Şehrin çeşitli katmanlarında gerçekleştirilen seyahatler sırasında toplanmış görüntü ve malzemelerden oluşan işlerde ise yukarıda bahsi geçen kavramlar sorgulanıyor.
Patolojik beden üzerine görsel yorumlar

İPatolojik Beden Üzerine Görsel Yorumlar? adlı tezin amacı hastalığın beden üzerindeki etkisine dikkat çekerek hasta beden ve sanat ilişkisini kurmaktı. Bu amaç doğrultusunda hastalık bilimsel ve felsefi tanımlamalarla açıklanarak sanat tarihiyle paralel olarak irdelenmiştir. Hastalığın sanat tarihiyle ilişkili olarak tarihsel sürecine, bu konu kapsamında eser üreten sanatçılara ve sanat eserlerine yer verilmiştir. Yapılan araştırmalar çerçevesinde hastalık meselesi uygulama çalışmalarında kavramsal olarak sorgulanmıştır. Araştırma; araştırma, gözlem ve uygulama yöntemlerini içermektedir. Konu ile ilgili kaynaklardan araştırma yapılarak veri elde edilmiştir. Araştırmada, hasta bireyler üzerine araştırmacının kendi bedeninde ve yakın çevresinde; gelişimsel yetersizliği olan bireyler üzerine ise TSK Sağlık Vakfı Özel Eğitim Okulu ve Rehabilitasyon Merkezi'nde gözlem ve inceleme yapılmıştır. Elde edilen verilerden ve yapılan gözlemlerden faydalanılarak uygulama çalışmalarının içeriği oluşturulmuştur. Uygulama çalışmalarında akrilik, lavi, fotoğraf ve kağıt heykel teknikleri kullanılmıştır. Araştırmaya göre; patolojinin sanatın içinde var olduğu sonucuna varılmış ve patolojideki gelişmelerin sanat tarihinde bedenin incelenmesi açısından önemli bir konuma sahip olduğu gözlenmiştir. Uygulama çalışmalarının oluşturulmasıyla da konunun pekişmesi sağlanarak sanat ve patolojik beden ilişkisi sanatsal bir yorumla ortaya koyulmuştur.