turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Avrupa Birliği'nde sosyal diyalog ve Türkiye'nin uyumu

Demokratik rejimle yönetilen ülkelerde, sosyal taraflar ve toplumdaki diğer sivil toplum örgütleri, hükümet ile temel ekonomik ve sosyal politikaların belirlenmesine ve uygulanmasına katılmaktadır. Sosyal diyalog olarak nitelendirilen bu katılım, bazen temel anlaşmalarla sağlanırken, bazen de iki taraflı, üç taraflı ve çok taraflı resmi danışma kurulları ile yürütülmektedir. II. Dünya Savaşı'na katılan pek çok ülke, sosyal diyalog mekanizmalarını savaş sonrası yıkıma uğrayan ekonomilerini yeniden inşa etmek için bir araç olarak kullanmıştır. 1980 sonrasında ortaya çıkan küreselleşme rüzgarının ülke ekonomilerinde yarattığı olumsuz etkilere karşı sosyal diyalog sistemlerine duyulan ihtiyaç daha da artmıştır. 20. yy. sonlarında ortaya çıkan küreselleşme, ülkelerin ekonomik, siyasal, sosyal ve teknolojik olarak birbirlerine bağımlılığını artırmıştır. Bu nedenle dünya ülkeleri çeşitli ekonomik ve sosyal sorunlara karşı birleşmeler, birlikler ve uluslararası örgütler kurmak zorunda kalmışlardır. Kökleri 1957 Roma Anlaşması'na uzanan ve bugün siyasi bir entegrasyon olma yolunda bazı adımları gerçekleştiren Avrupa Birliği, Avrupa Sosyal Modeli'nin temelini oluşturan sosyal diyaloğun her seviyesini etkin şekilde işletmektedir. Sosyal diyalog, çoğulcu demokratik sistemi benimsemiş Avrupa ülkelerinde diyaloğa, katılıma ve değişik ekonomik ve sosyal çevrelerin temsiline dayalı olarak ekonomik ve sosyal hayatın sorunlarının sağlıklı bir şekilde çözümlenmesinde demokratik sistemin bir aracı olarak görülmektedir. Türkiye'nin 1959'da başlayan Avrupa Birliği yolculuğu, çeşitli aşamalardan geçerek artık müzakere sürecine ulaşmıştır. Bu nedenle Türkiye'de uygulanan sosyal diyalog yeniden gözden geçirilerek Avrupa seviyesine çıkarılmalıdır. Türkiye'de sosyal diyaloğa yönelik ilk gerçekçi adım 1978'de Türk-İş ile dönemin Ecevit Hükümeti arasında imzalanan toplumsal anlaşmayla atılmıştır. 1980'den sonra ortaya çıkan resmi danışma kurulu ihtiyacına yönelik ilk Ekonomik ve Sosyal Konsey düzenlemesi 1995'te bir Genelgeyle yapılmıştır. Genelgeyle tam altı kez yeniden düzenlenen ESK 2001 yılında yasal statüye kavuşmuştur. Son olarak, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 114. maddesi Üçlü Danışma Kurulu'nun kurulmasını düzenlenmiştir.
Avrupa Birliği'nin Bağımsız Devletler Topluluğu ülkelerine yaptığı mali yardımlar ve Türkiye

Bu tez çalışmasında, Avrupa Birliği tarafından Bağımsız Devletler Topluluğu ülkelerine sağlanan yardımlar ile Türkiye'ye sağlanan yardımlar karşılaştırılarak değerlendirilmektedir. Üçüncü ülkelere yapılan mali yardımların AB Bütçesi içindeki ağırlığı, Türkiye gibi aday ülkeler açısından bu fonların ne kadar önemli olduğunu ortaya koymaktadır. Çalışma dört bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde AB mali yardımlarının ana kaynağını oluşturan AB Bütçesi'nin temel özellikleri, üye ülkelerin hangi kıstaslar göz önüne alınarak Bütçe'ye katkıda bulundukları ve Bütçe'nin harcama kalemleri arasında nasıl dağıtıldığı anlatılmıştır. İkinci bölümde Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra Bağımsız Devletler Topluluğu'nu oluşturan devletlerin AB'den mali yardım alma nedenleri, hangi ülkenin hangi Program aracılığıyla, hangi projelerin finansmanında kullanılmak üzere ne kadar yardım aldığı açıklanmıştır. Üçüncü bölümde Türkiye'nin AB ile ilişkilerinin başladığı 1963 yılından bugüne kadar aldığı mali yardımlar ele alınmıştır. Dördüncü bölümde BDT ülkeleri ile Türkiye'nin aldığı mali yardımların karşılaştırılması ve değerlendirilmesi yapılmıştır. Sonuç bölümünde ise ilk dört bölümde ortaya çıkan önemli bulgular vurgulanmış ve çalışma özetlenmiştir.
Dünya düzeninde yeni dengeler: Çin-AB ilişkileri

ÇHC, bugün Mao'nun ideallerinden çok farklı bir yönde ve kendisini merkez ülke olarak görmesi, ikili anlaşmalarda kazan-kazan politikasını seyretmesi nedeniyle dışa açılım politikasında büyük ilerlemeler kaydetti. Çin, dışa açılımda temas kurduğu Avrupa Birliği ile de kazan-kazan politikasını benimsemiş ve 2008 Dünya Ekonomik krizi sonrası artık stratejik güç olmaktan çıkan AB'nin en büyük ekonomik destekçisi olmuştur. Özellikle AB'nin lider ülkelerinden olan Almanya önderliğinde, Avrupa da ekonomik olarak kazanımlarını arttırmaktadır. AB'nin jeopolitik bir özne olarak kendi başına bir aktör ya da çok kutuplu sistemde Rusya-Çin-ABD arasındaki büyük güç rekabetinde oyun alanı olup olmayacağı yönünde senaryolar üzerinden değerlendirmeler yapılmaktadır. Çin'in Avrupa bölgesine yönelik aktif diplomasi çerçevesinde 2012 yılında, hem AB üyesi olan hem de olmayan 16 Orta ve Doğu Avrupa ülkesiyle ekonomi ve güvenlik konularında işbirliği mekanizması oluşturdu. Liberal batı demokrasilerinden ayrı kendine özgü siyasal yapısı ile günümüzde liberal olmayan uluslararası düzende alternatif bir model olarak varlığını devam ettirmekte ve Avrupa Birliği bu modele itiraz etmemektedir. İngiltere'nin AB'den ayrılışı ile Çin ile ilişkilerini ikili ve bağımsız olarak devam ettirirken, Almanya Çin için destekleyici, Fransa ise Çin'in Afrika'daki izlemiş olduğu kazan-kazan politikası sayesinde genişlemesi nedeniyle kuşku ile bakan bir konumdadır. Bu tezde Çin-AB ilişkileri hızla liberal değerlerden uzaklaşan uluslararası sistem içerisinde değerlendirilecektir. Rusya ve Çin'i kendisine rakip gören ABD açısından bu yakınlaşma analiz edilecektir.
Avrupa Topluluğu Hukuku karşısında T. C. 1982 Anayasası

Avrupa Birliğinin diğer uluslararası örgütlerden ayırıcı niteliğinin en başında üye devletlerin ulusal egemenliklerini Avrupa Birliği organlarına terk edilmesi gelir. Bu niteliğinin gereği olarak uluslarüstü örgütlenme olarak nitelendirilen Avrupa Birliği, uluslararası hukukta bir örneği olmayan sui generis bir hukuk düzeni olan Avrupa Topluluğu hukuk düzeninin kurulmasına yol açmıştır. Avrupa Topluluğu hukukunun uluslarüstü niteliği, Topluluk hukukunun üye devletler iç hukuklarında doğrudan uygulanabilmesi ve hukuki etkiler doğurmasını hem de ulusal hukuk kurallarına- ki bu, anayasa da olsa- üstün ve öncelikli olmasını zorunlu kılmaktadır. Bu itibarla üye devletler üye olmadan önce anayasalarında karşılıklılık koşuluyla egemenlik devrine veya yetki kısıtlamasına imkan veren değişikliklere ya da Topluluk hukukunun önceliğini öngören hükümleri anayasalarında düzenledikleri görülmektedir. Dolayısıyla Avrupa Topluluğu hukukunun ilke ve düzenlemeleri karşısında, asıl sorunun Türkiye'nin Birliğe üyeliğinin gerçekleşmesi halinde anayasal bazda ortaya çıkacağı muhtemeldir. Çünkü, 1982 tarihli Anayasal düzende ulusal egemenlik anlayışı hakimdir ve egemenlik yetkilerinin devri kesin dille yasaklanmıştır. Ayrıca 1982 tarihli anayasal düzende, uluslararası hukukun Türk ulusal hukuk düzeninin bir parçası olduğunu hükme bağlayan herhangi bir madde içermemesi ve usulüne uygun olarak yürürlüğe konmuş uluslararası anlaşmaları yasa hiyerarşisinde kabul etmesi nedenleriyle, Topluluk hukukunun doğrudan uygulanması ve önceliği prensipleri, bugünkü Anayasal düzenimizde geçerlilik kazanamayacaktır. Bu verilerden yola çıkarak bu tez çalışmasında ileride tam üyesi olayı hedeflediğimiz Avrupa Birliğinin yapısı ve bu örgütün oluşturduğu hukukun özellikleri incelenmeye çalışılarak, Türkiye'nin tam üyeliği halinde Topluluk hukukunun uluslarüstü niteliği gereği, egemenlik ve bu bağlamda egemenlik yetkilerinin kullanılmasının devri; ve nihayetinde Topluluk hukukunun ulusal hukukta doğrudan uygulanması ve önceliği gereksinimleri karşısında Türkiye'nin anayasal açıdan karşılaşabileceği sorunlar ve çözüm yolları belirlenmeye çalışılmıştır.
Effects of Syriza movement on EU integration

Avrupa Kıtası'nda bir birlik kurma daha doğrusu entegre olmuş bir Avrupa fikri orta çağlara dayanmakla birlikte İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra bu anlamda yapılan çalışmalar daha da hız kazanmıştır. Ancak, tam olarak tamamlanmış bir süreçten bahsedemezken bu süreç için tehlike oluşturabilecek Avrupa'da bir takım gelişmeler yaşanmaktadır. Bunlardan bir tanesi de Yunanistandaki Syriza Hareketi'dir. 25 Ocak 2015 tarihinde iktidara gelen Syriza Partisi, Avrupa Birliği karşıtı söylemleriyle sadece Yunanistan da ve Avrupa da yaşayanların değil tüm dünyanın ilgi odağı haline gelmiştir. Bu oluşum Avrupa Birliği'nin geleceği açısından epey büyük bir önem arz etmektedir. Bu tez çalışmasında da Avrupa Entegrasyonu teoriler ile birlikte ele alınmış ve incelenmiş olup Liberal İntergovernmentelizm teorisi işiğında da Syriza Hareketinin bu entegrasyona etkileri ortaya konulmuştur. Bu etkiler teori bağlamında analiz edilirken de Ekonomik, Siyasi, Jeopolitik ve Sosyal etkiler gibi başlıklardan yararlanılmıştır.
Avrupa Birliği uyum sürecinde liman devleti kontrolü kapsamında Türkiye'nin durum analizi

Günümüzde deniz ticaretinin önemli unsurundan biri olan Uluslararası Denizcilik Örgütü ve Avrupa Birliği politikaları çerçevesinde Denizcilik ve Liman Devleti Kontrol sistemiyle ilgili standartlar ve şartlar belirlenerek, gemilerin bu şartlara uyumu ile denizel çevrenin deniz ulaşımı sebebiyle kirlenmesinin en aza indirilmesi, güvenli ve emniyetli deniz ulaşımı amaçlanmaktadır. Türkiye'nin AB üyeliği yolundaki hazırlık sürecinde AB denizcilik politikaları ve ilgili müktesebatına uyumu önem arz etmektedir. Türkiye de denizcilikle ilgili hedef ve politikaları belirleyen, gerekli düzenleme ve denetlemeleri yapan kamu otoritesi olan Denizcilik Müsteşarlığı, 2003 yılından günümüze kadar geçen zamanda AB uyum kapsamında uluslararası sözleşmelere taraf olunması, müktesebatın AB müktesebatıyla uyumlaştırılması yönünde çıkarılan kanun ve yönetmelikler ve yaptığı diğer çalışmalar ile Liman Devleti Kontrolüne ilişkin önemli bir ilerleme kaydetmiş olup, uyum için yapılacaklar konusunda da hedeflerini belirlemiş ve çalışmalarına devam etmektedir. Bu çalışmada Avrupa'daki deniz güvenliğine ve liman devleti kontrollerine değinilmiş, Türkiyenin Liman Devleti Kontrolü konusundaki çalışmaları, yaptıkları ve yapmayı hedefledikleri ele alınarak, Türkiyenin Liman Devleti Kontrolü kapsamında mevcut durumu ortaya konmuştur.
Batı Trakya özelinde azınlık hakları ve Avrupa Birliği'nin rolü

Bu yüksek lisans tez çalışması, Batı Trakya Müslüman Türk azınlığının haklarına yönelik geçmişşten bugüne yaşanmakta olan sorunların mevcut durumunu, bu zaman kadar sorunların çözümü hususunda gerçekleştirilen uygulamaları ve sorunların çözümü konusunda Yunanistan'ın Avrupa Birliği üyeliğinin ve Avrupa kurumlarının rolünü ortaya koymaktır. Bu çalışmada mevcut literatür taranarak, azınlık kavramının tanımı ve kapsamı, azınlık çeşitleri, azınlık haklarının tarihsel gelişimi, Avrupa kurumlarının azınlık hakları konusunda yapmış olduğu çalışmalar, Batı Trakya bölgesinin tarihi ve bölgesel özellikleri, Batı Trakya Müslüman Türk azınlık sorununun ortaya çıkış süreci ve azınlık statüsünü belirleyen antlaşmalar ile birlikte Batı Trakya Müslüman Türk azınlığı ile ilgili etnik kimliğin reddi, din ve vicdan hürriyeti, vatandaşlıktan çıkarılma, vakıflar konusu, kamu hizmetlerinde istihdam, siyasi katılım ve temsil, eğitim öğretim ve sosyoekonomik durum ile ilgili sorunlar analiz edilmiştir. Sonuç olarak konu hakkında değerlendirmelerde ve önerilerde bulunulmuş olup, Yunanistan'ın Avrupa Birliği üyeliğinin ve Avrupa kurumlarının, Batı Trakya Müslüman Türk azınlığının sorunlarının çözümünde kısmen bir etkisi bulunmakla birlikte, doğrudan olumlu etkilerinin bulunmadığı neticesine ulaşılmıştır.
Avrupa Birliği Türkiye ilişkilerinde yasa dışı göç sorunu

Avrupa Birliği Türkiye İlişkilerinde Yasa Dışı Göç Sorunu? konulu Yüksek Lisans Tezi, Süheyla ÇİĞDEM tarafından 2009 yılında Ankara'da yazılmıştır. Bu çalışmanın konusu; Soğuk Savaş döneminin kapanmasıyla birlikte dünya gündeminin ön sıralarında yer almaya başlayan yasadışı göç sorununu tarihsel bir çerçevede neden ve sonuçlarıyla birlikte Avrupa Birliği-Türkiye ilişkileri kapsamında incelemek ve Türkiye'ye etkilerini uluslararası ilişkiler kapsamında araştırmaktır. Dünyada yaşanan siyasal çalkantılar, ulusal sınırların öneminin azalması ve ulaşım ve iletişim olanaklarının artmasıyla kendini gösteren küreselleşme sürecinde uluslararası göç ve sığınma hareketlerinde de büyük bir artış olmuştur. Göç alan gelişmiş ülkelerin yasal göç ve iltica kapasitelerinin üstüne çıkması ve göçün yarattığı sosyo-ekonomik ve kültürel sorunlar ile güvenlik endişeleri hedef ülke olan AB'nin duvarlarını daha da yükselterek yasa dışı göçe karşı ortak politikalar geliştirmelerine neden olmuştur. Bu konu da AB'nin Türkiye'den beklentileri vardır. Bu çalışma Türkiye'nin yasa dışı göçle mücadelesi ve Avrupa Birliği'ne uyum sürecindeki çalışmalar değerlendirilerek bir yol haritası çizmek amacıyla yapılmış ve çalışmada litarütür taraması yöntemi izlenmiştir. Sonuç olarak; Aday ülke Türkiye, AB müktesebatı ve uyum çalışmaları kapsamında birçok düzenleme yerine getirmiştir. Yasadışı göç alanında da yasal ve kurumsal düzenlemeler gerçekleştirilmiştir. Yasadışı göçle mücadelede ortak hareket edilmesi gerekmektedir Bu uyum sürecinde karşılıklı olarak bir etkileşimden söz etmek mümkündür. Ancak, AB'yi de kapsayacak şekilde ve yasadışı göç sorununa çözüm bulma amacıyla uluslararası işbirliği mekanizmalarına da ihtiyaç duyulmaktadır. Bununla beraber yasadışı göçle mücadele edilirken insan hakları anlayışını yadsıyacak uygulamalardan da kaçınılması gerekmektedir. Türkiye'nin bu kapsamdaki çalışmaları olumlu olarak değerlendirilmekle birlikte, yasa dışı göç olgusunun daha uzun yıllar devam edeceği dikkate alınarak, Türkiye'nin konuya daha kapsamlı biçimde yaklaşması ve AB üyelik sürecindeki gelişmeler hangi yönde ilerlerse ilerlesin, yasa dışı göçle mücadeleye devam etmesi gerekmektedir.
Avrupa Birliği ülkeleri ve Avrupa Birliği'ne aday ülkelerin yakınsama hipotezi: Panel veri analizi

Farklı ekonomilerin gelir düzeylerinin birbirine yakınsama eğiliminde olup olmadığı sorusu, Solow'un 1956 yılındaki ekonomik büyüme çalışmasıyla başlayan ve günümüze kadar gelen önemli sorunlardan biridir. Son yıllarda Avrupa Birliği içinde önemli olan yakınsama kavramı, gerçekte Maastricht kriterlerinin asıl amacı olan birlik ülkeleri ve aday ülkeler arasındaki ekonomik farklılığın azaltılması anlamına gelmektedir. Bu doğrultuda, çalışmada AB ve Birliğe aday ülkelerin yakınsama hipotezleri, analizlere ek bilgi sağlayan tahminlerin etkinliklerini geliştiren ve testlerin güçlerini artıran panel veri yaklaşımı ile incelenmiştir. 1990 - 2004 dönemine ait verilerle AB ve aday ülkeler olmak üzere toplam 29 ülke için makroekonomik değişkenlere ait yakınsama hipotezi panel birim kök testleri yardımıyla test edilmiştir.
The Role of the media in decision-making process a case study: Elaboration of Turkey-EU relations from the perspectives of Turkish daily newspapers

Medya ve iletişim, demokratik istemlere yem zorunluluklar yükleyerek globalizasyon sürecinin bir parçası olarak ortaya çıkmaktadırlar. Kitle iletişim araçları, bireysel yansımaların alanını genişleterek ekonomi, kültür ve siyaset konularında ortak alanların yaratılmasına katkıda bulunmaktadırlar. 'Güç' kavramının yurttaşların rasyonel rızasından kaynaklanan bir metafor olarak değişimini anlayabilmek için gazeteciliğin modern dönemle eş zamanlı olarak gerçekleşen kurumsallaşma sürecine bakmamız gerekmektedir. Gazetecilik, günümüzde diğer kurumlarla olan ilişkilerinde toplumsal diyalogu düzenleyen öncü rolü ile merkezdeki yerini almıştır. Bu çalışmada, demokratik toplumlarda medyaya atfedilen kanaat oluşturma rolü ve buna bağlı olarak siyasi aktörlerin değişen güç yapıları incelenecektir. Görülmektedir ki, kitle iletişim araçlarının demokrasinin problematikleri ile ilişkilendirilmelerini anlamlandırmada, en önemli siyasi kurum olarak nitelendirilebilecek olan 'kamu alanı', medya gücünün aslında dördüncü kuvvet olmaktan çok daha öte olduğunu ortaya koymaktadır. Öte yandan medyanın ticarileşmesi ve gazeteciliğin bir uzmanlık alanı olarak ortaya çıkması, modern politik yapı ve kamu hayatı düzeninde gelişen değişimlere tekabül etmektedir. Medya ve diğer güç merkezleri arasındaki kurumsal ve politik bağlar, iyi işleyen bir kamu alanının önündeki en büyük engel olarak karşımıza çıkmaktadır. Türk basını üzerinde yapılan örnek çalışma göstermiştir ki, medyanın rolü yönetici sınıfın konsensüsü ile doğru orantılıdır. Eğer söz konusu konsensüs güçlü ise, medya pasif bir kimlikle ortaya çıkmaktadır.
The sea politics of the EU in the Framework of 1982 UN Convention on the Law of the Sea

Uluslararası Deniz Hukuku'nun teknolojik gelişmelerle beraber giderek önemini arttırdığı aşikardır. Hem kıyı devletleri hem de kıyısı olmayan devletler, teknolojik gelişmelerle beraber deniz kaynaklarından ve denizin sunduğu her türlü imkandan daha fazla yararlanmak istemektedirler. Tabii ki bu istekler belirli hukuki düzenlemelere tabi tutulmadıkça uluslararası problemlerin çıkması ihtimali yüksektir. Nitekim 1958 Cenevre Deniz Hukuku Sözleşmeleri ve 1982 BM Deniz Hukuku Sözleşmesi, bu tür problemleri önlemek üzere aktedilmiş sözleşmelerdir. Bu bağlamda ekonomik güç bakımından kendini kanıtlamış bir sui generis hukuk yapısı olan Avrupa Birliği de 1982 BM Deniz Hukuku Sözleşmesi'ne taraf olmuştur. Avrupa Birliği gerek ulaşım gerekse doğal kaynak kullanımı açısından denizden olabildiğince yararlanmaya çalışan ülkelerin üyesi olduğu bir yapıdır. Ekonomik işbirliği temelleri üzerine kurulmuş AB'nin deniz hukukuna ilişkin mevzuatı çoğunlukla ekonomik içeriklidir. AB'nin deniz uygulumalarının özellikle doğal kaynakların ve deniz yaşamının korunması için örnek teşkil etmesi gerektiğini savunmaktayım. Bu bağlamda gözden kaçırılmaması gerek husus ise doğal kaynakların korunmasının ekonomik ilerlemeyi doğrudan etkilemesidir. Türkiye, 1958 Cenevre Deiz Hukuku Sözleşmeleri'ne ve 1982 BM Deniz Hukuku Sözleşmeleri'ne taraf değildir. Halen AB ile tam üyelik hedefli müzakereler yürüten bir aday ülke olan Türkiye'nin, 1982 Sözleşmesi'ni kabul eden AB ile ilişkileri deniz politikası bakımından nasıl olmalıdır? Tezimde Ege denizi ve Kıbrıs sorunları ile ulaşım ve balıkçılık meselelerini de inceledim. Ortak kanaat olan Türkiye'nin deniz politikalarına daha fazla önem verilmesi gerektiğini ben de savunmaktayım.
The emergence and evolution of the defense cooperation in european union: Permanent structured cooperation

Avrupa Birliği ekonomiden siyasete kadar birçok politikayı içerisinde barındıran kendisine özgü bir oluşumdur. Günümüzde, AB dünya siyasetinde büyük rol oynamakta ve uluslararası alanda çok mühim gelişmeleri etkili bir şekilde şekillendirmektedir. Tez, AB'nin en çok tartışılan politikalarından biri olan ortak dış ve güvenlik politikasına odaklanacaktır. 1992 Maastricht anlaşması ile birlikte ikinci blok olarak ortak dış ve güvenlik politikasını içinde barındıran üç bloklu yapı kurulduğundan beri, bu konu AB'nin ajandasında çok önemli bir yere sahiptir. 25 AB üye ülkesi tarafından kabul edilmiş ve bağlayıcı olan bir savunma organizasyonu PESCO gibi, ortak güvenlik ve dış politikaları ile ilgili son gelişmeleri değerlendirdiğimizde, bu gelişmenin AB için tarihi bir ilerleme olduğu çıkarımı yapılabilir. Bu tez, birliğin materyal güvenlik çıkarlarının, PESCO gibi bir savunma birliğinin kurulmasını desteklediğini ileri sürmektedir. Bu bağlamda tez, materyal güvenlik çıkarlarının ortak dış ve güvenlik politikasının ve son durağı olan PESCO'nun gelişimindeki rolünü anlamamıza yardımcı olacaktır. İlk ve en önemli olarak, ortak dış ve güvenlik politikasındaki yeni gelişmeleri anlayabilmek için, avrupa entegrasyonunun en önemli teorisi olan Liberal uluslararasıcılık ile bir teorik çerçeve oluşturulacak olup analiz bölümü bu teorik çerçeveye oturtulacaktır. Bu bağlamda tez, kronolojik olarak Avrupa güvenlik düzenlemelerini inceleyecektir. Özellikle dış ve güvenlik politikalarında, uluslarası sistemde realist düşüncenin baskın olmasından dolayı, devletlerin çıkarları her zaman merkez konumundadır. Ortak bir dış ve güvenlik politikası için AB üye ülkeleri arasında müşterek karar almak, ekonomi gibi yumuşak siyaset konularından çok daha zordur. AB içinde ortak bir dış ve güvenlik politikası içim tam entegrasyon sağlanamamasının en önemli nedeni ülkelerin kendi milli çıkarlarını gözetmesidir. Bu bağlamda çalışma PESCO'nun gelecekte başarılı olup olmayacağını ve bu işbiliğine yol açan sebepleri de inceleyecektir. Ayrıca, sonuç kısmından önce Türkiye'nin AB güvenlik politikalarındaki rolünü ve PESCO'nun Türkiye'nin AB'ye katılım sürecine etkisini PESCO'nun proje bazlı olma özelliğine dayanarak tartışacaktır.
The eastern enlargement of the European Union: A unique case for imperialism

Bu çalışma Avrupa Birliği'nin Doğu genişlemesini emperyalizm çerçevesinde incelemektedir. Bu amaçla, çalışma Avrupa projesinin niteliğini, Avrupa Birliği'nin Doğu genişlemesinin ardındaki nedenleri ve küreselleşme, Avrupa bütünleşmesi ve AB genişlemeleri arasındaki ilişkiyi tartışmaya açmaktadır. Bu bağlamda bu çalışma, Avrupa Birliği ile Orta ve Doğu Avrupa ülkeleri arasındaki ilişkinin emperyalizmin özgün bir örneğini ortaya koyduğunu iddia eder. Bir başka ifadeyle, Doğu genişlemesinin, yeni emperyalizmin bir örneği olduğunu iddia eder. Dolayısıyla çalışma, Orta ve Doğu Avrupa'daki yeni emperyalizmin bu özgün karakterini incelemeye odaklanır. AB'nin Doğu genişlemesi, AB ile ilgili literatürde çoğunlukla Orta ve Doğu Avrupa ülkelerinin 'Avrupa'ya dönüş'ü olarak tartışılmıştır. Diğer bir ifadeyle, Doğu genişlemesinin, bu ülkelerin demokrasiye ve piyasa ekonomisine dönüşünü ve Avrupa'nın batısı ile doğusunun bütünleşmesini sağladığı ileri sürülmüştür. Ne var ki, Doğu genişlemesi Avrupa'daki eşitsiz gelişimi daha açık bir şekilde gözler önüne sermiştir. Avrupa projesi, Sovyet bloğunun çöküşünden sonra Orta ve Doğu Avrupa'yı küresel kapitalizmin ihtiyaçları doğrultusunda yeniden yapılandırmak için bölgeye yayılmıştır. Fakat Orta ve Doğu Avrupa'daki yeni emperyalizm, buradaki ülkelerin AB bloğu içerisine dahil edilmesiyle özgün bir nitelik kazanmıştır. Bu ülkeler açısından sonuç ise, bölgesel pazara yani Avrupa Tek Pazarı'na bağımlılık olmuştur.
Yolsuzluğun vergi gelirleri üzerindeki etkisi: Avrupa Birliği geçiş ekonomileri örneği

Geçmişten günümüze devletlerin kamu ihtiyaçlarını karşılamada önemli bir finansman kaynağı olan vergiler sosyal, siyasal ve ekonomik bir olgu olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu sosyal, siyasal ve ekonomik olgular vergi gelirlerinin belirlenmesinde önemli rol oynayarak vergiler üzerinde doğrudan veya dolaylı olarak belirleyici olmaktadır. Finansal gelişme, büyüme, kalkınma, ekonomik özgürlük, vergi oranı ve yolsuzluk gibi birçok ekonomik faktör vergi gelirleri üzerinde etki meydana getirmektedir. Vergi gelirlerinin belirlenmesinde önemli bir role sahip olan yolsuzluk, küreselleşen dünyanın ortak sorunu haline gelmiştir. Kavramsal olarak kamu gücünün ya da kaynaklarının özel çıkarlar amacıyla kötüye kullanılması olarak tanımlanan yolsuzluğun birçok ekonomik etkileri bulunmaktadır. Bu çalışmada, Westerlund ve Edgerton (2007) eşbütünleşme testi ile Emirmahmutoğlu ve Köse (2011) nedensellik testi kullanılarak 2003- 2015 döneminde 11 AB geçiş ekonomileri ülkesinde yolsuzluk ve vergi gelirleri arasındaki ilişki analiz edilmiştir. Çalışma sonucunda, yolsuzluk ve vergi gelirleri arasında uzun dönemli negatif bir ilişki olduğu belirlenmiştir. Ayrıca yolsuzluk ile vergi gelirleri arasında anlamlı ve çift yönlü nedensellik ilişkisi tespit edilmiştir.