turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Grafik tasarım öğelerinin kent dokusu içinde yer alış biçimleri: İstanbul örneği

Bu çalışmada öncelikle 21. yüzyılda İstanbul'da yaşanan değişim ve dönüşümün yarattığı çevre sorunları karşısında 'Kentlerin düzenlemesinde grafik tasarımdan ne gibi katkılar gelebilir? Kent ve görsel tasarım ilişkisi nasıl olabilir? Kentlerde bir estetik kavramından söz edilebilir mi? sorularına yanıt aranırken, insana ilişkin her şeyin temelini oluşturan kent için, grafik tasarım ve çevresel grafik tasarım çerçevesinde yeni ve farklı bakış açıları bir araya getirilerek, görsel kirliliğe son verecek gündelik yaşama yönelik ipuçlarının ortaya koyulması amaçlanmıştır. Çalışmanın 'Kent' adlı ilk bölümünde kentsel kimlik, kentsel yaşam kalitesi, kentsel mekanının iletişim işlevi kavramlarına açıklık getirilmiştir. 'Görsel Kimlik' bölümünde grafik tasarım, görsel kimlik ve görsel algılama yaklaşımlarının ilkeleri, ilişkileri ve kent kimliğindeki yansımaları anlatılmıştır. Üçüncü bölümde Grafik Tasarım, Mimarlık Şehir Planlama, Endüstri Tasarımı, İç Mimarlık ve Peyzaj mimarlığı gibi disiplinlerle birlikte ortaya çıkan Çevresel Grafik Tasarımın, insan ve mekanla olan ilişkisi ele alınmış, Çevresel Tipografi ve Kamusal alanda okunaklılık, işaret ve yön bulma sistemleri, işlevleri ve kapsamlarını oluşturan öğeler anlatılmıştır. Dördüncü bölümde Grafik Tasarım Öğeleri ve Kentte Uygulama esasları, Reklam, İlan ve Tanıtım Kuralları ve Kentsel Bildirişim Tasarımı çerçevesinde örnekler üzerinden irdelenmiştir. Son bölümde ise kentsel tasarımda kullanılan grafik tasarım öğeleri üzerinden yapılan alan çalışmaları ele alınmış, örnekleri bağlamında 'alışveriş merkezi dış cephe tabelaları, İstiklal Caddesi tabela değişikliği projesi, yapay kentleşme: yeni yaşam alanları ve tabela, şehir mobilyaları, engelsiz kent, dış cephe kaplamaları ticari, tanıtım tabelaları, kapı numaraları ve konut isimlikleri, LED ekran tabelaları, billboard ve raket panolar, piktogramlar ve uygulama alanları' kapsamında yer verilmiştir. Yine bu bölümde farklı disiplinler buluşturulurken, grafik tasarım disiplinin bakış açısıyla kent okuması yapılmıştır.
Post modern toplumda oyun ve interaktif sanat ilişkisi

'Postmodern Toplumda Oyun ve İnteraktif Sanat İlişkisi' konulu tezde, postmodern toplumda gündelik yaşam ve sanat arasındaki sınırların kalkması ile oyuncul unsurların kullanıldığı interaktif sanat çalışmalarının artması olgusu, motivasyon- oyun ve arzu kavramları bağlamında ele alınmıştır. Küreselleşmenin doğurduğu postmodern kültür; cep telefonu, televizyon vb. araçların haberleşmeyi olanaklı kılması, internet sayesinde her türlü bilginin eş zamanlı olarak herkes tarafından ulaşılabilmesi ile yeni bir toplum yapısına evrilmeye neden olmuştur. Tüketim toplumu olarak adlandırılan bu dönemde bireyler sürekli bir imge bombardımanı altında yönlendirilmekte, kitle olarak sürekli tüketmeye teşvik edilmektedirler. İnternet bir yandan farklı kültürler ve coğrafyalar arasında bilgi akışı ile bireylerin yaşamında çok yönlülüğü artırırken, bir yandan da popüler kültür imgeleri ile tek tipleşmeye götürmektedir. Sürekli bir koşuşturma halinde ve kendilerine sunulan seçenekler arasında tüketim yarışı içinde olan kitlenin nefes alabileceği alanlar yaratmak zorunlu hale gelmiştir. Postmodern toplumda her şeyin kültürleşmesine koşut olarak şekillenen sanat; bu anlamda yaratıcı ve özgür yapısı itibariyle izleyiciye oyun oynama şansı tanırken aynı zamanda da sanata dahil olma şansı vererek etkileşim noktasında bir artışa olanak sağlamıştır.
Grafik tasarımcı adaylarının grafik tasarımın etik ilkelerine yönelik farkındalıklarının incelenmesi

Ülkemizde meslek etiklerinin tartışılmaya başlaması bazı Avrupa ülkeleri ve Amerika'yla karşılaştırıldığında oldukça yenidir. Doğası gereği kişisel bir yaratım süreci gerektiren grafik tasarım alanında, ortak etik ilkeler bütünlüğünde uzlaşabilmenin zor olacağı ve zaman alacağı öngörülmektedir. Grafik tasarımcılar meslek kuruluşlarının da gündemini meşgul eden bu gecikmenin nedenlerini, öncelikli olarak bireylerin hak ve sorumlulukları konusunda yeterince duyarlı olmamalarında, ülkedeki mesleki örgütlenmelerin gelişim sürecindeki sorunlar da ve grafik tasarımcıların yetiştirilme koşullarında aramak gerekir. Bu araştırma, grafik tasarımcıların meslek etiği konusunda ortak bir duyarlılık geliştirilmesinde, eğitim süreçlerinin önemli katkısının olabileceği varsayımıyla başlatılmıştır. Bu bağlamda eğitim kurumlarının müfredatları incelenmiş; birkaç özel üniversitenin ders programı dışında, devlet üniversitelerinin lisans programlarının hiçbirinde, etik ilkeleri içeren bir dersin yer almadığı görülmüştür. Bu bulgu nedeniyle meslek etiğine ilişkin ders almayan grafik tasarımcı adaylarının, etik konusundaki farkındalıklarının hangi düzeyde ve niteliklerde olduğunun incelenmesi bu araştırmanın amacı olarak belirlenmiştir. Öncelikle, yerli ve yabancı literatür taranarak; etik, meslek etiği ve grafik tasarım meslek etiği hakkında bilgiler derlenmiş; yasal düzenlemeler ve kanunlar, uluslararası saygınlığı ve geçerliği olan kurum ve kuruluşların yayınlamış olduğu grafik tasarımın hak ve sorumlulukları içeren etik ilkeler ve bu alanda yayınlanmış manifestolar incelenmiştir. Bu araştırmalar doğrultusunda hazırlanan soruların pilot uygulaması yapılmış ve uzman görüşü desteği de alınarak yarı yapılandırılmış görüşme formu hazırlanmıştır. Beş üniversitenin grafik tasarım eğitimi alan öğrencilerinden yirmi beş katılımcıyla gerçekleştirilen bu çalışmanın sonuçları, kodlamalar ve frekans değerlerine bağlı olarak oluşturulan şekiller aracılığı ile sunulmuş ve yorumlanmıştır. Elde edilen bulgular ışığında, grafik tasarımda 'Etik' eğitiminin gerekli olduğuna yönelik bir kanıya ulaşılmıştır. Ayrıca, bu kanıya varmamızı sağlayan verilerin kanıt teşkil edebileceği; ilgili dersin grafik tasarım eğitimi müfredatında yer almasını sağlamak amacıyla gerekli kurumlarla paylaşılabileceği düşünülmektedir.
El yazması eserlerde tezhipli fihrist sayfaları

'El Yazması Eserlerde Tezhipli Fihrist Sayfaları' başlıklı tez çalışması Topkapı Sarayı Müzesi Kütüphanesi'nde kayıtlı; R.922, R.923, R.862, EH.596, İstanbul Üniversitesi Nadir Eserler Kütüphanesi'nde kayıtlı; T.8872, Türk ve İslam Eserleri Müzesi Kütüphanesi'nde kayıtlı; 1667, 1668, 1674, 1949, 1963, 1966, 2052, 2062 numaralı eserleri kapsamaktadır. Sekiz bölümden meydana gelen çalışmanın 'Giriş' başlıklı birinci bölümünde tezin amacı, kapsamı ve yöntemi hakkında bilgi verilmiştir, 'Tezhip Sanatının Devir ve Üsluplara Göre Gelişimi' başlıklı ikinci bölümde tezhip sanatının tarihsel gelişimi hakkında bilgi verilmiştir, 'El Yazması Eserlerde Tezhip Sanatının Kullanım Alanları' başlıklı üçüncü bölümünde, el yazması eserlerdeki tezhipli bölümler ve sayfalar tanıtılmıştır, 'Fihrist ve Fihrist Tezhibi' başlıklı dördüncü bölümünde konuya ilişkin bilgiler verilerek açıklaması yapılmıştır, 'Konularına Göre Fihrist Tezhibi Bulunan El Yazması Kitaplar' başlıklı beşinci bölümünde, tezde ele alınan eserlerin yazar ve konusu, bölümleri, alt ve üst başlıkları gibi genel yapısı üzerinde durulmuştur. Altıncı bölümünde, 'Katalog' başlığı altında, seçilen 13 adet yazma eserin fihrist sayfalarının tezhip özelliklerinin ayrıntılı biçimde analizi konuya ilişkin fotoğraf ve çizimlerle desteklenerek incelenmiştir. 'Değerlendirme ve sonuç' başlıklı yedinci bölümünde ise fihrist sayfalarının bezeme özelliklerinin desen, motif, renk, sayfa düzeni, kompozisyon ve üslup bakımından değerlendirmesi yapılmıştır. 'Uygulama çalışmaları' adlı sekizinci bölümde zahriye ve serlevha çalışmaları incelenmiştir. Çalışma kaynakça ve kısaltmalar, resim listesi, çizim listesi ve şema listesi ile tamamlanmıştır.
Çağdaş sanatta çirkinlik

Her şey zıt kutbuyla birlikte var olur. Zıtlıklar birbirini beslemek için hizmet eder. Sanatta da genel beğeniye hitap ettiği için güzel bulunan eserler olduğu gibi, sanat seyircisinde olumsuz duygular uyandırdığı için ya da basitçe anlamlandırılamadığı için çirkin bulunan eserler vardır. Bu durum özellikle Modern sanatta belirgindir. Bu tez çalışmasında özellikle 20. yy sanatında ön plana çıkan çirkinliğin izi sürülmeye çalışılmıştır. İlk bölümde, Felsefede güzel ve çirkin kavramlarının ele alınışı incelenmiş, daha sonra sanatta güzellik ve çirkinlik üzerine düşüncelerin nasıl geliştiği ele alınmıştır. Avangard sanat anlayışlarında estetiğin birincil kaygı olmaktan çıkması sonrası günlük hayattan sıradan nesnelerin sanat eseri statüsüne yükselmesi ile ilgili Dada, Sürrealizm, Neo Dada, Arte Povera gibi akımlar incelenmiş, 80'li yıllardan sonra psikanaliz bağlantılı ortaya çıkan, sanatta iğrençliğin kullanılması bağlamında çeşitli sanatçıların eserlerine yer verilmiştir. Anti-estetik tavrın günümüz sanatında etkisi süren önemli yansımalarından biri olan kitsch sanat eserleri ve bu türden eserleri sanatlarının merkezine koyan sanatçılar da son bölümde incelenerek, güncel sanatta çirkinliğin ve bayağılığın neden bu kadar popüler olduğu sorusuna cevap aranmaya çalışılmıştır.
Parçalanma ve gizdökümcü görsel anlatımlar

Türkiye'de 'itiraf edebiyat' adıyla da bilinen Gizdökümcü şiir 1950'li yılların sonu ile 1960'lı yılların başında ortaya çıkan bir anlatım türüdür. Gizdökümcü şiir aynı zamanda şairin 'şahsi' ya da 'ben' içeren öğelerin sıkça kullandığı bir türdür. Bunun anlamı, şairin ana konusu kendi hayatıdır; dolayısıyla kendi hayatıyla ilgili fazlasıyla ayrıntı paylaşır. Kişi, kendi hayatında yaşadığı travmatik olayları yazıda yaratıcı bir süreç sonucu yeniden yaşar. Tezin odak noktası ise sanatçının gizdökümcü anlatımı kullanarak kendi yaşantısını görsel yolla aktarmasını ele almaktadır. Parçalanma kavramı bu anlatım türünde duygu durumunun resimsel ifadesinde başvurulan bir teknik olarak, biçimsel bir yapı ile karşımıza çıkar. Parçalanmadaki amaç, gizdökümcü türle birleştiğinde yaşanılan ruhsal durumun ortaya çıkarken yarattığı parçalanmayı göstermektir. Araştırma kapsamında yapılan çalışmalar parçalanma kavramı çerçevesinde kullanılan biçimsel yapı üzerine odaklanmıştır. Gizdökümcü anlatım türü, kimlikleriyle var olmuş sanatçıların eserleri üzerinden türe ait çalışmaların incelenmesini; bu eserleri üretirken sanatçıların yaşadıkları travmalardan nasıl beslendiklerini ve tüm bu travmalarla dolu sancılı yaşamların sanata dönüşümlerini araştırma konusu olarak ele alır. Tez oluşturulurken literatür araştırması yapıldıktan sonra uygulama çalışmaları yapılmıştır. Baskı ve resim olarak üretimler kolaj mantığında uygulanmıştır. Parçalanmalarla biçimsel ifade sağlanmaya çalışılmıştır.
Atık nesne ve doğa ilişkisi üzerine resimsel çözümlemeler

Sanayi devrimiyle başlayan ve insan hayatını kolaylaştıran teknolojik buluşlar, yenilikler, beraberinde, kapitalizmi ve çılgınca tüketim anlamına gelen 'tüketim kültürü' nü getirmiştir. Bu çılgınca tüketim, doğal olarak 'atık' sorununu gündeme taşımış, baş edilmesi zor bir hale dönüşen atıklar, doğanın yapısını bozarken, görsel bir kirlilik de yaratmıştır. Doğa, teknolojinin olduğu kadar sanatın da her zaman esin kaynağı, çıkış noktası, malzemesi olmuş, fakat sanat hiçbir zaman doğayı yok edecek, zarar verecek işler yapmamıştır. Sanat tarihinde doğa, her dönemin kendine özgü bakış açısı, algılama biçimi, gerçeklikleri olduğundan, farklı ele alınmıştır. Rönesans'ta figüre fon olan doğa, Barok'la anlam kazanmış, günümüz sanatında ise doğa giderek kompozisyonun önemli bir parçası olmuş, yapay-doğal ayrımı verilen düzenlemelerle de içine girmiştir. Oluşturulan bu tezde de doğadan yola çıkılmış, doğanın günümüzdeki durumu, görsel kirlenmesi kadrajı daraltılmış bir fotoğraf gerçekliğinde gözler önüne serilmeye çalışılmıştır. Plastik açıdan ele alınan ve tez konusunu oluşturan bu doğa resimleri, yakın döneme kadar yapılmış olan doğa resimlerinin aksine güzel bir yer görüntüsü değil, atıklarla dolu bir kompozisyon olmuştur. Bu anlamda yaklaşılan resimlerde birçok sanatçının da ele aldığı gibi doğa farklı bir bakış açısıyla ele alınmış, kirletilmiş doğanın dili gibi soğuk, sisli, hüzünlü olarak ifade edilmiştir.
1980 sonrası Türkiye'sinde tiyatro afişlerinde imge ve tipografi sorunları

Kültürel afişler bir ülkenin kültürünün ve gelişmişliğinin göstergelerindendir. Tiyatroafişleri kültürel afişler içinde önemli bir yere sahiptir. Buna karşın Türkiye'de tiyatro afişlerine yeterince önem verilmediği gözlemlenmektedir. Bu ve başka nedenlerden dolayı Türkiye'de tiyatro afişleri önemli sorunlar taşımaktadır. Bu sorunlar imge ve tipografi başlıkları altında incelenebilir. Türkiye 1980'den sonra önemli yapısall değişimler geçirmiştir. Bilgisayarınkişiselleşmeye başlaması ve grafik alanında kullanımının yaygınlaşması 1980'den sonra gerçekleşmiştir. Ancak bu gelişmeler tiyatro afişlerinde gözlemlenen imgesel ve tipografik problemleri arttırmıştır. Çalışmanın birinci bölümünde grafik tasarım, afiş ve tiyatro afişleri incelenmiş ve bu kavramların arka planları ve tarihçeleri araştırılmıştır. Ayrıca, afişte mesaj ve kitsch kavramları üzerinde çalışılmıştır. İkinci bölüm afişin temel elemanlarından birisi olarak tipografiye ayrılmıştır. Bu bölümde, tipografinin ne olduğu, afiş sanatındaki kullanım biçimleri, boşluk kavramıyla ilişkisi ve gelişimi ele alınmıştır. Ayrıca, afişte tipografinin kullanımına ilişkin bazı ilkeler belirtilmiştir. Üçüncü bölümde, imge konusu birçok yönden incelenmiştir. Bu bölümde imgenin ne olduğu, imgenin sanattaki yeri ve imge üzerine farklı görüşler ele alınmıştır. Ayrıca, grafik tasarım ve afişte imge kullanımıyla ilgili bazı ilkelere yer verilmiştir. Dördüncü bölümde; Antik Yunan, Roma, Ortaçağ ve Rönesans dönemlerindeki tiyatro, biçim ve düşünce boyutlarıyla ele alınmış ayrıca tiyatronun Türkiye'deki gelişimi incelenmiştir. Bu çerçevede, tarih boyunca tiyatronun tanıtımı ve tiyatro afişleriningelişimine değinilmiştir. Beşinci bölümde Ankara Devlet Tiyatroları ve Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi Tiyatro Bölümü'nün 1980'den sonra kullandığı tiyatro afişleri incelenmiştir. İncelenen afişlerde yer alan imge ve tipografiye ilişkin sorunlarbelirtilmiş ve bu sorunların nedenleri üzerinde durulmuştur. Altıncı ve son bölümde, tez boyunca savunulan düşünceler doğrultusunda yapılan tiyatro afişleri yer almıştır. Yapılan çalışmalar tezde belirtilen sorunların çözümüne ilişkin öneriler olarak düşünülmüştür. Kısaca bu çalışma, 1980 sonrasında Türkiye'de kullanılan tiyatro afişlerindegözlemlenen imgesel ve tipografik sorunları araştırmaktadır. Ayrıca bu çalışma, saptanan sorunların nedenlerini araştırmakta ve çözüme ilişkin uygulama önerileri sunmaktadır.
İonia bölgesinde Roma dönemi pagan sembollü kandiller

İonia Bölgesinin on iki kentten oluştuğu bilinmektedir. Her kentin kendine özgü bir yapısı ve farklı tanrı, tanrıçalara ait inanç biçimleri bulunmaktadır. Her biri Roma dönemini yaşamış olan bu kentlerde, döneme ait seramik buluntular ele geçmişştir. Bu çalışma kapsamında kentlerde bulunmuş kandil örnekleri incelenmiş, bu örneklerin pagan dini ve inanışları ile olan ilişkisi irdelenmeye çalışılmıştır. Öncelikle bu döneme ait kandillerin üzerindeki; tanrı, tanrıça, bitki, hayvan, geometrik bezemeler gibi semboller tanımlanmış, kandillerin formlarıyla birleştirilmiş, aynı döneme tarihlenen diğer coğrafyaların pagan sembollü kandilleriyle karşılaştırılarak kıyaslamalar yapılmıştır. Yapılan bu kıyaslamalar sırasında form özelliklerinde pagan sembollerinin etkileri ilgi çekici olarak gözlemlenmiştir. Sonuç olarak, Roma dönemine tarihlenen bu kandillerdeki sembollerin, Gizem Dinleri ve inanışlarıyla paralel gittiği, pagan sembolleriyle birebir örtüştüğü görülmüştür.
Cumhuriyet'ten günümüze Türk resim sanatında toplumsal statü yansımaları

Türk Dil Kurumu'na göre statü; bireyin bir kurum veya bir toplum içindeki durumu anlamına gelmektedir. Sosyologlar, statüyü belirleyen unsurlar arasında öncelikli olarak; soy, servet, işlevsellik, eğitim, din ve biyolojik yapıyı işaret etmektedir (Turner, 1998: 13). Toplumu eleştirel bir bakışla yorumlayan sanatçı, tarih boyunca toplum üyelerinin hangi yöntemlerle o statüye sahip olduklarını ve statünün toplum üyeleri arasında nasıl pay edildiğini sorgulayan eserler yapmışlardır. Sanatçının statü sistemine yönelttiği eleştirel tavrı, ironik, öfkeli, lirik, melankolik bir karşı duruş ve meydan okumalar şeklinde olmuştur. Avrupa resim sanatı ilk olarak, kilisenin güdümünde ilerlediği görülmektedir. Daha sonra Rönesans'ta burjuvazinin sanata sahip olma arzusuna ve itibar edinme hevesine araç olduğu görülmektedir. Bu dönemler boyunca, yüksek statü sahipleri tarafından şekillenen, bir sanat ortamı dikkat çekmektedir. Osmanlı İmparatorluğu'nda gelişen batılılaşma hareketiyle birlikte Sanayi-i Nefise Mektebi'nin kurulması, çağdaş sanatların Osmanlı'daki ilk hareketleri olarak görülmektedir. Cumhuriyet devrimleri ise, Türk resim sanat tarihi için bir milat olarak kabul edilmektedir. Atatürk, Cumhuriyet'in ilk yıllarında devletin geliştirdiği kültür-sanat politikasıyla birlikte sanata hem destek hem de önem vermiştir. Böylece, Cumhuriyet, hem Türk toplumuna hem de sanatçısına önemli bir itibar ve statü kazandırmıştır. 1950 yıllardan sonra, devletin sanata olan desteğinin azaldığı görülmektedir. Buna karşılık, sanat alanında bireysel üsluplara yönelişlerin başladığı görülmektedir. Sanayileşme ve kentleşme sorunlarına ilgi artmaktadır. Dışardan sanat ve düşünce akımlarının etkisi bir yandan görülürken bir yandan da Evrensellik ve Ulusallık tartışmaları önem kazanmaktadır. Böylece, bireysel üslup çabalarıyla birlikte toplumsal statüler arasındaki farklılıkların yansıması eserlerde görülmeye başlamıştır. Cumhuriyet'ten günümüze, toplumsal statü yansımalarının, sanatçılar tarafından nasıl ele alındığı ve yansıtıldığı incelenmiştir. Birçok sanatçının eserlerinde, bu yansımalar görülmektedir. Ancak, bazı sanatçıların eserlerinde daha belirgin olarak öne çıkmaktadır. Bu açıdan, Nuri İyem, Cihat Burak, Neşe Erdok, Hakan Gürsoytrak ve Ali Elmacı'nın resimlerine daha yakından bakılmıştır.
Tipografik form ve içerik açısından ajitasyon, manipülasyon, propaganda

Yazının ve bir işaretler dizgesinin keşfinden bu yana insanlığın başlıca amaçlarından biri iletişim olmuştur. İletişim, bir bilgiyi, anlamı, saklamak, aktarmak, paylaşmaktır. Grafik Tasarımcının, tasarladığı işaretlerin, sembollerin, kodların pictogramların görevi, tasarlayanın veya sözü söyleyenin 'keşfettiğini' anlaşılır hale getirmek; yalın, sade bir yazımsal tasarım anlayışı ile aktarmaktır. Bu çalışmanın amacı bu süreç sırasında iletilmek istenen bilginin, değişim sürecinin araştırılması ve incelenmesidir. Bu araştırma aynı zamanda, neyin, nasıl yapılacağını tarifleyen, anlamlara, bilgilere kendince şekil veren, bu bilgileri tasnifleyip eleyen, tasarımcıların, tasarım sürecindeki seçim ve yöntemleri, bilgiyi güdümleme biçimleri de irdelemektedir. Aşağıdaki çizelgede, önce, doğal bir yol izleyen bilgi akışı ve sonrasında güdümlenmiş bilginin izlediği süreç ve ilişkiler gösterilmiştir. Doğal süreç;1.2.3. Bilgi ve İşaret ve Bilgilenmiş ToplumAnlam üretmeSembol YaratanManipüle edilmiş süreç;1.2.3.4. Bilgi ve Güdümleyen, İşaret ve GüdümlenmişAnlam üretme Sembol YaratanToplumManipüle edilmiş süreç, çalışmada dört bölümde incelenmiştir. İlk bölümü kavramların tanımlanmasına, ikinci bölüm bu kavramların toplum ve birey üzerindeki etkisine, üçüncü bölüm örneklere, dördüncü ve beşinci bölüm ise sonuçlara ayrılmıştır. Araştırma, tasarımcının yarattığı imajların yanı sıra tasarımda metnin önemini de vurgulanarak tamamlanmıştır.
Gezi, göç ve sürgün yaşamış ressamların yaratıcı süreçlerinde görülen değişiklikler

GEZİ, GÖÇ VE SÜRGÜN YAŞAMIŞ RESSAMLARIN YARATICI SÜREÇLERİNDE GÖRÜLEN DEĞİŞİKLİKLER Aytaç, Bülent Yüksek Lisans Tezi, Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü Eğitim Bilimleri Anabilim Dalı Güzel Sanatlar Eğitimi Programı Danışman: Doç. Dr. Ayşe Çakır İlhan, Temmuz, 2003 .159+XI sayfa. Bu tez çalışmasının temel amacı, gezi, göç, sürgün yaşamış Modernizm Dönemi (1890-1955) ressamlarının yaratıcı süreçlerinde görülen değişiklikleri incelemektir. 'Sanatçının yaşamına dair bilgiler eserlerin daha iyi anlaşılabilmesi için gereklidir' varsayımından hareket eden tez çalışması, gezi, göç, sürgün hareketlerinin Modernizm Dönemi sanatında oldukça etkili olduğunu savlamaktadır. Çalışmada 1890- 1955 arasında yaşamış, adı Modernizm'le birlikte anılan on bir ressam seçilmiş ve biyografileri resimleriyle karşılaştırılmıştır. Bu yöntemle resimlerinden kanıtlar sunulan ressamlar şunlardır: Max Beckmann (1884-1950), Marc Chagall (1887-1985), Paul Gauguin (1848-1903), George Grosz (1893-1959), Erich Heckel (1883-1970), David Hockney (1937), Ernst Ludwig Kirchner (1880-1970), Paul Klee (1879- 1940), Fernand Leger (1881-1955), Piet Mondrian (1872-1944), Pablo Picasso (1881-1973). Bu çözümlemelerin sonuçları; gezi, göç, sürgün yaşantılarının eserlere yansıdığını, Modernizm Dönemi sanat akımlarının şekillenmesinde etkili olduğunu, sanat tarihinin bir göçler tarihi olarak da incelenebileceğini açığa çıkarmıştır.
T. C. Milli Eğitim Bakanlığı ilkokul 4. sınıf görsel sanatlar ders programına kilden uygulamalarla katkılar

Özçelik, Nermin, T. C. Milli Eğitim Bakanlığı İlkokul 4. Sınıf Görsel Sanatlar Ders Programına Kilden Uygulamalarla Katkılar, Yüksek Lisans Tezi, Ankara, 2015. Bu araştırma tezi; MEB Talim Terbiye Kurulu Başkanlığının, Temel Eğitim Genel Müdürlüğünden alınan 24/09/ 2013 tarihli İlköğretim Kurumları Görsel Sanatlar Dersi (1-8. Sınıflar) müfredatına göre hazırlanan program doğrultusunda 4. sınıf öğrencilerine yöneliktir. Bu araştırmada, sanatsal yaratıcılık, görsel algıya katkı ve derslerdeki başarıyı desteklemek amacıyla önemli bir malzeme olarak görülmesi gereken kil ile, 4. sınıf öğrenci gurubuna yüzey ve form uygulamaları yaptırılarak kilin işlevselliği kanıtlanmaya ve alınan sonuçlarla da gösterilmeye çalışılmıştır. Sanat eğitiminin okul öncesinden başladığı düşünüldüğünde ilkokul düzeyinde sanat eğitimi araç gereçlerinin yeterince kullanılmadığı, eğitime katılmadığı halen gözlemlenmektedir. Devlet okullarında üç boyutlu düşünme becerisini kazandırabilecek ve diğer derslerdeki bilgi ve becerileri pekiştirebilecek bir araç olarak seramik sanatının ana malzemesi olan kilin yaygın olarak kullandırılabileceği ve öğrencilerin gelişiminde önemli bir araç olabileceği bu çalışmada vurgulanmıştır.
Türkiye'de mimarı fotoğrafın gelişimi

nsanoğlunun doğayı dönüştürmeye başlayarak kendine yarattığı ilk yaşam alanlarından itibaren varlığını devam ettiren mimari yapılar, günümüzde insanlığın geçirdiği değişimlerin en güzel belgeleyicisi olmuştur. Tüm sanat etkinlikleri gibi yapıldığı zamanın sosyal ve kültürel kodlarını içinde barındıran mimari, yine kendisi gibi belge olma özelliği doğasında varolanfotoğraf ile birlikte kullanımı sırasında farklı anlamlar ve alanlar yaratmıştır. 19. yy. da icat edilen fotoğrafın konularından birini oluşturan mimarifotoğraf, Türkiye coğrafyasına ilk olarak Osmanlı İmparatorluğu dönemindegirmiştir. O dönemde sadece insanların gidemedikleri ve göremedikleri yerleribelgelemek amacı ile yapılan çekimlerde doğrudan konunun tanımlanması için kullanılan fotoğraf, ilerleyen zaman içerisinde değişen devlet sistemi ile kurulan Türkiye Cumhuriyet'inde farklı bir kullanım alanı yaratarak, devlet tarafından çağdaş ve gelişmiş bir kültür yaratmak amacı ile yapılan devrimlerin, yayılmasında kullanılan bir araç haline dönüştürülmüştür. Cumhuriyetin ilk yıllarında gerçekleştirilen fotoğraf çalışmaları, zaman içerisinde yaşanan toplumsal dönüşümle birlikte değişerek daha bağımsız bir dil yaratmaya başlamıştır. Günümüze gelindiğinde yaşamış olduğu dönüşümler ile kendine yeni alanlar yaratan mimari fotoğraf, kendi içinde yaşadığı kavramsal dönüşüm ile farklı söylemler yaratmaya başlamıştır. Tanıtım, reklam, yayın, ticari ve kişisel çalışmalar amacıyla yapılan mimari fotoğraf çekimlerinde, Türkiye özelinde yaşanan belgesel fotoğraf başlığı kapsamında yapılan mimari fotoğraf çalışmaları, son yıllarda yapılan kişisel çalışmalar ile değişmeye başlamıştır. Batı fotoğrafında çok daha uzun yıllar önce sistemli ve özgün bir diloluşturularak üretilen mimari fotoğraf örneklerine, henüz ülkemiz sınırlarındaulaşılamamaktadır. Ancak ülkemiz fotoğraf sanatının en büyük eksiklerindenbiri olan eğitim sorununun giderilmeye başlandığı yıllarda, bir kavramınsorgulandığı özgün çalışmalara rastlanmaya başlanacaktır. II