turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Batı balkanlar ve AB arasındaki ticaret ilişkilerinin analizi ve perspektifi

Geçmişten günümüze, jeopolitik bir kavşak konumunda olan Balkan bölgesinde hem ekonomik hem de siyasi faktörler önemli bir rol oynamıştır. Avrupa Birliği, bölgenin coğrafi ve siyasi olarak bütünleşmesi için, Soğuk Savaş sonrası çatışma ortamına sürüklenen Balkanlar'ı bünyesine katmayı gerekli görmüştür. AB, dünyadaki bölgesel entegrasyon hareketleri arasında en gelişmiş ve kendine has özellikleri olan bir yapıya sahiptir. Bu anlamda AB'nin Batı Balkanlar'a yönelik politikasında, günümüzde bölge ülkelerinin AB ile bütünleşmesini öngören iddialı bir gündemle ilerlemektedir. Sosyalizm ve savaş sonrası, Batı Balkan ülkeleri ekonomik yapısı oldukça zayıf bir durumda idi. AB ve diğer uluslararası kuruluşlar farklı projeler ve destek programları ile bölgenin ekonomik olarak güçlenmesini sağlamaya çalışmaktadırlar. Batı Balkanlar için bu süreç, refah düzeyinin artması ve demokrasilerinin güçlenmesi anlamında bir fırsattır. Bu çalışmada, Batı Balkanlar ve AB arasındaki ticari ilişkileri analiz etmekte ve geleceğe ilişkin bir perspektif sunmaktadır. Bunun için, Batı Balkanlar ve AB arasındaki ilişkiler ekonomik göstergeler açısından incelenmiş, bütünleşme sürecinin güçlü ve zayıf yanları ortaya konulmuştur. Yapılan değerlendirmeler sonucunda Batı Balkan ve AB arasındaki ilişkilerin geliştirilmesinin, bölge entegrasyonunu güçlendireceği, geleceğe yönelik ekonomik potansiyellerini artıracağını ve politik ilişkilerini sağlamlaştıracağını ortaya koymaktadır.
Nominal koruma oranlarının ithalata etkileri: Türkiye üzerine bir uygulama

Dış ticaret politikası hükümetlerin ithalat ve ihracat üzerinde kompozisyon, yön ve hacmi düzenleme amacıyla yaptığı müdahalelerdir. Kullanılan araçlar arasında yer alan gümrük tarifeleri fiyat mekanizması ile dış ticarete etkide bulunduğu için daha çok tercih edilmiştir. Bu çalışmanın amacı Türkiye'de uygulanan nominal tarife oranlannm hesaplanması ve bu oranların ithalatın ülke ve mal bazındaki yoğunlaşmasına etkilerinin test edilmesidir. Çalışmanın birinci bölümünde kısaca dış ticaret politikası, araçları ve bu araçlar arasında yer alan gümrük tarifelerinin etkileri ele alınmıştır. İkinci bölümde Türkiye'de uygulanan ithalat politikaları ve koruma araçları ele alınmıştır. Üçüncü bölüm gümrük tarifeleri açısından farklı uygulamaya tabi tutulan Avrupa Birliği ve Türkiye ilişkilerine ayrılmıştır. Dördüncü bölüm ise Türkiye'de uygulanan nominal koruma oranlan ve ithalatta yoğunlaşma indeksinin hesaplanmasını kapsar.
Avrupa Birliğinin üçüncü ülkelere yönelik kalkınma yardımları

Gelişme ve refah düzeyleri bağlamında ülkeler arası ayrışmanın azaltılması, ulusal çabalar yanında gelişmiş ülkelerin katkısını da gerektirmektedir. Zengin ve yoksul ülkeler arasında; kalkınma, refah, sosyal eşitlik gibi yönlerde gittikçe artış gösteren farklılaşmalar olmuştur. Bunun ortadan kaldırılması ülkelerin kendi içlerinde çözebileceği bir durum değildir. Bu ancak zengin ülkelerin fakir ülkeleri itmesi ve teşviklerde bulunması ile yani dış yardım olgusu ile mümkün olmaktadır. Uluslararası arenada bir ülke iç politikasınına müdahale gibi getirileri de olan dış yardım uzun zamandır tartışma konusu haline gelmiştir. Avrupa Birliği ; üyelerine, adaylık sürecinde olan ülkelere ve üçüncü ülkelere çeşitli yardımlar yapmaktadır. Bu anlamda birlik mekanizmaları ve üyelerinin kendi yardım programlarıyla birlikte toplam olarak dünyadaki dış yardımlarda en büyük donörü olan AB'nin üçüncü ülkelere yapmış olduğu kalkınma yardımları, ülkelerin kalkınmalarını sağlayan önemli bir unsur olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu çalışmanın amacı, AB'nin üçüncü ülkelere yönelik kalkınma yardımlarının doküman analizi yöntemi ile farklı açılardan ayrıntılı olarak incelenmesidir. Tez kapsamında; Birinci Bölüm'de genel dış yardım kavramı ve tarihçesi hakkında genel bilgilere yer verilmiştir. İkinci Bölüm'de AB özelinde dış yardım kavramı, dış yardım mekanizmaları ve resmi kalkınma yardımları ele alınmıştır. Üçüncü Bölüm'de, AB'nin üçüncü ülkelere sağladığı kalkınma yardımın amacı ve sonuçları tartışılmış, Afrika Ülkeleri'nden yola çıkarak AB yardımlarının ekonomik etkileri incelenmiştir.
Avrupalılaşma sürecinde siyasi koşulluluk ve elitler: Türkiye örneği

Siyasi koşulluluk, Avrupa Birliği'nin genişleme süreçlerinde kullandığı temel politika araçlarından birisidir. Bu araç, aday ülkelerin AB üyesi olabilmeleri için Birliğin belirlediği önkoşullara uyumunu zorunlu kılarken, aday ülkelerde AB normları ve politikaları doğrultusunda birçok kapsamlı reformu teşvik etmektedir. Bu bağlamda koşulluluk, aday ülkeler açısından hem bir dış etki aracı hem de Avrupalılaşma mekanizması olarak işlev görmektedir. Aday ülkelerin siyasi koşulluluğa uyumunda farklı düzeylerdeki faktörler ve aktörlerin tutumları etkili olmaktadır. Siyasi koşulluluk ve uyum arasındaki ilişki, AB ve aday ülke kaynaklı dinamikler arasındaki etkileşimlerin şekillendirdiği bir sürece dayanmaktadır. Aday ülkelerdeki siyasi elitler, bu sürecin iç aracıları olarak söz konusu ilişkide kilit bir rol oynamaktadırlar. Bu elitlerin, uyum için gerekli önlemleri alma veya uyuma direnç göstermeşeklindeki tutumları siyasi koşulluluğun işleyişini doğrudan etkilemektedir. Diğer taraftan, siyasi elitlerin koşulluluğa vereceği cevaplar, AB kaynaklı ve içsel faktörlerin etkileşiminden bağımsız değildir. Türkiye örneğinde siyasi koşulluluğun etkinliği, dönemsel olarak önemli farklılıklar göstermektedir. 1999 -2002, 2002- 2004 ve 2005 sonrası dönemlerde, AB kaynaklı ve iç dinamiklerin etkileşimlerine bağlı olarak, siyasi koşulluluğun işleyişinde inişli çıkışlı bir tablo ortaya çıkmıştır. Söz konusu dinamikler, siyasi elitlerin koşulluluğa yaklaşımları açısından da belirleyici olmuştur. Bu tezde, siyasi elitlerin koşulluluğa yaklaşımları güvenlik kaygılarına odaklı mantık, çıkar mantığı, hak temelli mantık ve kimlik mantığı olmak üzere dört temel mantıksal dayanak temelinde açıklanmaktadır. Bu mantıksal dayanakların, siyasi elitlerin koşulluluk konusundaki tavırlarını ve bunun siyasi söylemlerine yansıma biçimlerini etkilediği sonucuna varılmıştır. Dönemsel dinamiklere paralel olarak, siyasi elitlerin yaklaşımlarında ve söylemlerinde bu dayanakların ağırlığı değişebilmektedir.
Avrupa Birliği üye ülkeleri ve aday ülke Türkiye'nin sağlık göstergeleri bakımından çok değişkenli istatistiksel yöntemlerle analiz edilmesi

Amaç: Sosyo-eonomik göstergelerden biri olan sağlık hizmetleri, ülkelerin gelişmişlik düzeylerini belirlemek için kullanılan önemli bir kriterdir. Bu araştırmada Türkiye'nin sağlık dğişkenlerinin, Avrupa Birliği'ne üye ülkeler ile karşılaştırılması ve konumunun belirlenmesi amaçlanmışır. Yöntem: Türkiye'nin AB'ye katılım sürecinde sağlık değişkenleri bakımından böyle bir sıralama ve kümelemenin yapılmasının sağlık planlayıcılarına faydalı olacağı düşünülmüştür. Bu tez çalışmasında, Türkiye ve AB'ye üye 27 ülkenin sağlık hizmetlerinin gelişmişlik düzeylerini belirlemek amacıyla uluslararası kuruluş ve yayınların veri tablolarından elde edilmiş güncel 17 sağlık değişkeni, çok değişkenli istatistiksel analizlerde kullanılmıştır. Sonuç: Bu tez çalışmasında ülkelerin sağlık hizmetlerinin gelişmişlik düzeyini belirleyecek nitelikteki sağlık değişkenlerine, çok değişkenli istatistiksel yöntemler uygulanmıştır. Temel bileşenlerin özdeğerlerine göre faktör sayısı belirlenmiş olup faktör skorlarına göre ülkelerin sıralaması yapılmış ve bu skorlara göre kümeleme analizi uygulanarak gruplandırma gerçekleştirilmiştir. Analizler ve objektif değerlendirmeler sonucunda Türkiye'nin hem sağlık hizmetleri alanındaki gelişmişliği hem de sosyo-ekonomik düzeyi anlamlandırılmaya çalışılmış, elde edilen bulgular literatürle karşılaştırılmış ve önerilere yer verilmiştir.
Avrupa Birliği ortak tarım politikası ve üye ülkelerin tarım politikalarının yakınsaması: Polonya ülke örneği

Türkiye'nin 1959 yılında Avrupa Ekonomik Topluluğu'na ortaklık başvurusu ve 1963 yılında imzalanan Ankara Antlaşmasıyla başlayan Türkiye'nin Avrupa Birliği üyelik süreci, 1999 yılında Helsinki'de gerçekleştirilen Avrupa Konseyi Zirve Toplantısında, Türkiye'nin diğer ülkelere uygulananlar ile aynı kriterler temelinde resmi olarak aday ülke olarak kabul edilmesi ve 2005 yılında müzakere sürecinin başlamasıyla, ilişkiler önemli bir noktaya gelmiştir. Müzakereye konu olan AB müktesebatı 35 başlık altında yer almakla birlikte, bu başlıklardan tarım ve kırsal kalkınma, Türk tarımının ekonomik büyüklüğü ve konumu açısından önemli bir yeri bulunmaktadır. Bu çalışmada ilk önce Avrupa Birliği'nin ilk ortak politikası olan Ortak Tarım Politikası'nın yapısı, işleyişi ve zaman sürecindeki gelişimi incelenmiştir. OTP, dinamik bir yapıya sahip olup zaman sürecinde değişikliklere uğramıştır. OTP, gerek AB üyesi ülkeler, gerekse adaylık sürecindeki ülkelerin tarım politikaları üzerinde etkisi olmuştur. 25 ülkeyi kapsayan yakınsama analizinde, ülkelerin kişi başı tarımsal gelirlerinde yakınsamanın olduğu sonucu bulunmuştur. Bu yakınsamanın oluşmasında, verimlilik artışının bir etkisi olup olmadığı çalışmanın diğer bir uygulama alanını oluşturmuştur. Analize konu olan ülkeler, eski ve yeni üye ülkeler olarak iki kısma ayrılarak, AB müzakere sürecindeki Türkiye için çıkarsamaların elde edilmesi amaçlanmıştır. Son olarak da, tarım sektörünün büyüklüğü ve yapısall sorunları benzer bir ülke olan Polonya'nın AB sürecindeki tarım sektörü ile ilgili gelişmeleri incelenmiştir. Türk tarımı, gerek büyüklük, gerekse kendine özgü özellikleri ile AB üyesi ülkelerden oldukça farklı bir konumda olabilir, fakat müzakere sürecinde benzer tarımsal yapıya sahip ülke incelemelerinin önemli çıkarsamaları da beraberinde getirmesi beklenebilir. Polonya sahip olduğu tarım sektörünün büyüklüğü, tarım işgücü sayısı, ortalama tarımsal işletmenin AB ortalamasının altında olması, ve bu özellikleri ile müzakere sürecindeki uygulamalarıyla, müzakere sürecindeki Türkiye için önemli çıkarsamalar beklenebilir.
Soğuk Savaş sonrası Avrupa Birliği - Çin ilişkileri: Tehditler, fırsatlar, öneriler

Avrupa ve Çin iki eski medeniyettir. Avrupa ve Çin arasındaki ilişkilerin başlangıcı 1500'lü yıllara dayanmaktadır. Uluslararası sistemin değişen doğası sonucunu takiben; Avrupa ve Çin arasındaki ilişkiler, AB ve Çin arasındaki ilişkilere dönmüştür. 1975 yılında AB ve Çin arasında ilk resmi ilişkiler kurulmuştur. Bu tarihten itibaren de ilişkiler hızla ilerlemiştir. İlişkilerin 30 yıllık değişimi sonrasında AB ve Çin ilişkileri yeni bir noktaya ulaşmıştır. 2004 yılından beri ilişkiler stratejik ortaklık olarak tanımlanmıştır. AB ile Çin ilişkileri, insan hakları, hukukun üstünlüğü, demokrasi, egemenlik, Tayvan, Tibet, Dalai Lama, Doğu Türkistan, Afrika, Orta Asya, Şanghay İşbirliği Örgütü, ABD, anti-damping önlemleri, silah ambargosu, yabancı doğrudan yatırımlar ve son olarak fikri mülkiyet hakları gibi geniş yelpazedeki birçok meseleyle ilgilenmiştir. İki aktörün bu meselelerle uğraşması anlaşmazlıkları da beraberinde getirmiştir. İlişkiler; siyasi, askeri ve güvenlik, ekonomik ve kültürel anlamda ilerlemiştir. Çok kutuplu dünya düzeninde iki önemli aktörler olarak AB ve Çin farklılıklara rağmen ortak çıkarları paylaşmıştır. Bu çalışmanın temel amacı AB ve Çin ilişkilerinin doğasının anlaşılmasını sağlamak ve anlaşılmasına katkıda bulunmak olmuştur. Bu çalışma da AB ile Çin arasında değişen ilişki ile ilgilenilmiştir.
Araç imalatında homologasyon kavramı ve Türkiye'deki uygulaması

'Araç İmalatında Homologasyon Kavramı ve Türkiye'deki Uygulaması' adlı bu çalışmada otomotiv sektörünün ülkeler arasında oluşturulan global gruplar içindeki yeri, bu grupların neler olduğu ve yapıları belirlenmiştir, ayrıca otomotiv tasarımında insan emniyetini ve çevre sağlığını maksimum seviyede sağlayabilmek için oluşturulan bu gruplardaki sınırlamalar ve düzenlemeler incelenmiştir. İlk bölümde bu çalışmanın amacı hakkında bilgi verilerek, motorlu araçlarla ilgili zorunlu sınırlamaların neden ortaya çıktığı belirtilmektedir. İkinci bölümde ulusal ve uluslararası düzenlemelerden bahsedilmiş, Avrupa Birliği, Avrupa Ekonomik Alanı ve Birleşmiş Milletler Avrupa Ekonomik Komisyonu gibi uluslararası oluşturulan gruplardan örnekler verilerek, bu yapılara üye olan devletler belirtilmiş, çalışma düzenleri ve mevzuatları irdelenmiştir. Ayrıca otomotiv endüstrisi için bu yapılar altında yer alan sınırlama ve düzenleme kavramının terimi olan homologasyon için detaylı bilgi verilerek, bu terim içinde yer alan aşamalar hakkında detaylı açıklamalar yapılmıştır. Homologasyon işleminin bir sonraki adımı olan üretimin uygunluğu kavramı da bu bölüm içerisinde örnekleri ile ele alınmıştır. Üçüncü bölümde insan ve çevre sağlığı açısından homologasyon içinde yer alan araç egzos emisyonları konusundan bahsedilerek, sınırlandırmaların çıkış sebepleri, tarihsel gelişimler anlatılmıştır. Hava kirliliği, yakıt alternatiflerinden bahsedilerek egzos emisyonlarının daha da azaltılması için birey olarak neler yapılabileceği ve gelişen teknoloji ile emisyon değerlerinin en alt seviyede tutulması için kullanılan motor kontrol sistemleri, algılayıcılar, egzos sonrası sistemlerden örnekler verilmiştir. Daha sonra Avrupa'da yayınlanmış hafif ve ağır araç egzos emisyonları, duman emisyonu, yakıt sarfiyatı ve CO2 ölçümü ve motor güçleri düzenleme ve yönetmelikleri ayrı ayrı kronolojik sıra ile incelenerek birbirleri arasındaki farklar belirtilmiş olup, önemli noktaları vurgulanmıştır. Dördüncü bölümde ise fren sistemleri, aydınlatma sistemleri, önden çarpma gibi Avrupa'da yayınlanmış Birleşmiş Milletler Avrupa Ekonomik Komisyonu Düzenlemeleri ve Avrupa Birliği Yönetmeliklerinin araç sınıfları bakımından kapsamı, ilk yayınlandıkları tarihten itibaren gördüğü değişiklikler, bunların uygulama tarihleri ve alınan onay tipleri, tablolar ve kısa notlar halinde belirtilmiştir. XVIIIBeşinci bölümde ise Türkiye'nin Avrupa Birliği üyeliği başvurusu süreci içerisinde, kendi mevzuatındaki değişikler ve Avrupa Birliği yönetmeliklerine uyumu için yaptığı çalışmalar yer almaktadır. Ayrıca Türkiye'de bugüne kadar yayınlanmış olan Avrupa Birliği yönetmeliklerinin kapsamları ve yürürlük tarihleri tablo halinde verilmiştir. Altıncı bölümde ise bir otomobil tipi için iki farklı güçteki motorun farklı üç emisyon seviyesindeki test sonuçları incelenerek, kullanılan emisyon sistemleri kısaca belirtilmiştir. Sonuncu ve sonuçlar bölümünde ise gelişen teknoloji ile sınırlamaların beraber değiştiği belirtilerek, oluşturulan uluslararası grupların kapsadığı ülkelerin artmasının gereği vurgulanmıştır. XIX
The influence of orientalism on European Union-Turkey relations

Bu tez, Türkiye'nin tam üyelik başvurusundan bu yana Avrupa Birliği ile ilişkilerinde Oryantalizmin etkisini analiz etmektedir. AB-Türkiye ilişkileri, Avrupa'nın Türkiye ile ilişkilerini nasıl doğulu bir 'öteki' üzerinden kurduğu bağlamında incelenmiştir. Bu nedenle, teorik bir çerçeve oluşturmak amacıyla kimliğin oluşumunda 'öteki'nin rolü, kendi/öteki kavramsallaştırması ve bir ötekileştirme mekanizması olarak Oryantalizm üzerine tartışmalar sunulmuştur. Tarihsel bir arka plan oluşturmak, ötekileştirme teorilerini uygulamak ve oryantalizmin inşasını gözlemlemek amacıyla on sekizinci yüzyıldan bu yana Türk- Avrupalı ilişkilerinin nasıl geliştiği sorusuna yanıt aranmıştır. Son olarak Türkiye'nin 1987'deki üyelik başvurusundan bu yana Oryantalizmin izleri, AB'nin resmi dokümanlarında ve Avrupalı devlet adamlarının söylemlerinde Oryantalizmin izleri aranmıştır. Din, kültür ve medeniyet batı ve doğu, AB ve Türkiye arasında bir hegemonya ilişkisi kuran farklılaştırıcı faktörler olarak incelenmiştir. Oryantalizmin AB'nin genişleme sürecinde, özellikle Türkiye'nin katılımında etkili olmaya devam ettiği sonucuna ulaşılmıştır.
Avrasya Ekonomik Birliği: Türkiye için ekonomik entegrasyon alternatifi

Bölgesel ekonomik entegrasyonlar üye ülkelerine ticareti kolaylaştırırken, üyesi olmayan ülkelere karşı ticareti zorlaştıran korumacı uygulamalara sahiptir. Günümüzde var olan bölgesel ekonomik entegrasyonların bir kısmı diğer entegrasyonların neden olduğu negatif etkilerden korunmak amacı ile ortaya çıkmıştır. İkilemli yapısının yanı sıra günümüzde aynı ülkeler arasında bile çok sayıda ekonomik entegrasyon girişimi olması entegrasyon sürecini karmaşıklaştırmakta ve süreç 'spagetti kasesi'ne benzemektedir. Türkiye kuruluş yıllarında maruz kalmış olduğu iç ve dış ekonomik ve siyasi dinamikler nedeni ile 1980'lere kadar dışa açık bir politika benimsememiştir. 1980'lerde ise liberal politikaların sonucunda Türkiye bölgesinde daha aktif bir politika izleyerek çeşitli oluşumlarda öncü rol üstlenmiştir. Ancak Türkiye kendisini siyaseten sorunlu ve ekonomik kapasitesinin düşük olduğu bölgelere entegre etme eğiliminde olmuştur. Türkiye'nin entegrasyon deneyimi uzun yıllar boyunca Avrupa Birliği ile sınırlı kalmıştır. 2017 yılına gelindiğinde AB ile üyelik sürecinin siyaseten çıkmaza girdiği görülmektedir. 15 Temmuz 2016'da Türkiye'nin yaşamış olduğu darbe sonrasında Avrupa ülkelerinin duyarsız kalması ilişkilerdeki gerilimi yükseltmiştir. Ayrıca o dönemde Rusya ile ilişkilerin iyileşme sürecinde olması batı eksenli politikanın değiştirilmesi yönünde bir düşünce ortaya koymuştur. Bu nedenle Türkiye'nin AB yerine Şangay İşbirliği Örgütü ve Avrasya Ekonomik Birliği gibi entegrasyonlar ile AB'yi ikame etme düşüncesi medyada geniş yer bulmuştur.
Türkiye'nin tam üyelik sürecine AB hibe projelerinin katkıları ve bir araştırma

Bu Tez çalışmasında Avrupa Birliği hibe projelerinin tam üyelik sürecine katkıları incelenmeye çalışılmıştır. Hibe projeleri tam üyelik sürecinde doğrudan etkiye sahip bir faktördür. Avrupa Birliği, demokrasi, insan hakları ve pazar ekonomisi konusunda aynı temel değerleri paylaşan 27 üyeden oluşan bir oluşumdur. AB bu ülkelerin ekonomik ve sosyal gelişmelerine çeşitli mali araçlarla finansal olarak katkı sağlar. Birlik içersinde yer almak isteyen ülkeler, aday ülke olarak kabul edildiklerinde katılım öncesi finansman adı verilen artırılmış mali destek almaktadırlar. AB katılım öncesi finansmanının amacı aday ülkelere AB üyeliğine hazırlanmaları için yardımcı olmaktır. Bu sebeple hibe projeleri Avrupa Birliğine uyumun gerçekleşmesi icin hızlandırıcı bir görev üstlenmektedir. Dolayısıyla hibeler hem aday ülke hem de Birlik açisindan oldukça büyük bir öneme sahiptir. Türkiye'nin adaylık sürecinde hibe projelerinin yeri ayrıntılı olarak incelenmiş ve Avrupa Birliği'ne uyumun gerçekleştirilme çalışmalarında hibe projelerinin birinci derece öneme sahip olduğu anlaşılmıştır. Bununla birlikte tez içerisinde Avrupa Birliği'nin kuruluş hikayesi ve yapısall organları ile AB-Türkiye ilişkileri anlatılmış ve uyum sürecinde meydana gelen değişikliklere ilişkin detaylı bilgi verilmiştir.
The state of Turkey-EU relations: Europeanization and human rights

Bu çalışma Avrupalılaşma bağlamında Türkiye-AB ilişkilerinin insan hakları açısından mevcut durumunu ve bu durumun nedenlerini açıklamayı amaçlamaktadır. AB'nin temeli, demokrasi ve hukukun üstünlüğü ilkelerine dayanmaktadır ve AB'nin aday ülkeler ve üye devletler için en önemli kriterlerinden biri temel hak ve özgürlüklerin korunmasıdır. Türkiye-AB ilişkilerini en başından ele aldığımızda, 1959 yılında Türkiye'nin AET'ye ortaklık başvurusu ile başlayan Türkiye-AB süreci, zaman içinde inişli çıkışlı bir yol izlemiştir. Özellikle son yıllarda Türkiye'deki temel hak ve özgürlüklerin kısıtlanması, hukukun üstünlüğü ve demokratikleşme konularında yaşanan sıkıntılar ilişkilerin bozulmasına ve durma noktasına gelmesine neden olmuştur. İlişkilerin son 5 yılını ele aldığımızda, 2013 yılında Gezi parkı olaylarından sonra 15 Temmuz darbe girişimi ile temel hak ve özgürlükler askıya alındı. Bu durum 2017 yılında AB ile ilişkilerin durmasına neden oldu. Bu çerçevede, bu makalede Türkiye-AB ilişkilerinde insan hakları kavramının önemi vurgulanmıştır. İlişkilerdeki mevcut bozulmanın birçok nedeni olmakla birlikte, en önemli nedenlerinden birinin insan hakları olduğu saptanmıştır.
Avrupa Birliği ve Türkiye'de sosyal diyalog

Avrupa Birliği sosyal diyaloğu İstihdam ve AB Sosyal Politika alanının gelişmesine reel, önemli katkılar yaptığı gibi Türkiye'de de sosyo-politik ve ekonomik süreçleri etkileyip etkilemediği noktası açığa çıkarılmaya çalışılacak; Türkiye'nin de bunu yapabilmesinin gerekleri ortaya koyulmaya çalışılacaktır. Bu aynı zamanda üyeliği muammaya dönüşen Türkiye'nin AB ile uyum sürecine sorun teşkil edecek temel yanlışlarını bulma imkanı da verecektir.
Türkiye-AB ilişkilerinde devlet dışı aktörlerin etkisi: (2002-2014) TÜSİAD örneği

Türkiye'de, politika yapım sürecinde devlet dışı aktörlerin etkinliğinin giderek arttığı düşüncesinden hareketle, devlet dışı aktörlerin Avrupa Birliği üyelik sürecine etkisinin araştırıldığı bu çalışmada örneklem olarak Türk Sanayici ve İş Adamları Derneğinin çalışmaları incelenmiştir. Çalışma boyunca; Avrupa Birliği, ekonomik bütünleşme sonucu oluşan Avrupa Toplulukları ayağına, Maastrich Anlaşması ile siyasi bütünleşmenin hedeflendiği bir diğer ayağın eklenmesiyle oluşan bir yapı olarak ele alınmıştır. Bu çerçevede AB'nin birlik üyesi tüm devletler için ekonomik ve siyasi alanlarda ortak bir politika oluşturmayı amaçladığı, kararlı ve sürdürülebilir olan tüm gelişmeleri desteklediği bilgilerine yer verilmiştir. Ayrıca çalışmanın teorik kısmında devlet dışı aktörler içinde baskı gruplarının hükümetler üzerinde etki oluşturabilmek için kullandıkları araçlardan bahsedilmiştir. Türkiye'nin önde gelen iş adamlarının bir araya gelerek kurdukları TÜSİAD, gönüllü iş dünyası kuruluşu olarak bilinmektedir. Bu çalışma zarfında yapılan araştırmalarda; TÜSİAD'ın, toplum ve hükümetler üzerinde etkinliğini gün geçtikte artırdığı görülmüş olup, etkin bir baskı grubu hüviyetine büründüğü tespit edilmiştir. TÜSİAD'ın, gerek üyesi olduğu Busıness Europe'daki çalışmaları gerekse temsilcilikleri aracılığıyla yürüttüğü çalışmaları ile AB'ye uyum sürecini yakından takip etmekle birlikte yapmış oldukları temaslarla sürece olumlu katkılar sunduğu görülmüştür.
Avrupa Birliği kültür politikaları bağlamında medya

Elli yılı aşkın bir süredir ülkeler arası entegrasyon süreçlerine ilişkin en iyi örnek olarak kabul edilen Avrupa Birliği bugün birçok alanda önemli politikalarbenimsemekte ve uygulamaktadır. Belli bir alanda başlayan işbirliği süreci zaman içinde birçok alana yayılmıştır. Zaman içinde ayrıca belli bir derinleşme süreci de söz konusu olmuştur. Günümüz politikalarının belki de en güncel ve farklıolanlarından biri de AB kültür politikalarıdır. AB kültür politikaları, üye ülkelerin mevcut kültürel yapı ve değerlerine saygı duyan ve hatta onu geliştirerek çeşitlilik içinde birlik oluşturmaya çalışan bir politika olarak adlandırılmaktadır. AB kültür politikalarının günümüzde amaçlanan hedefleri yerine getirebilmesi için birçok araç ve yöntem söz konusudur. Bunlardan biri de medyadır. Medyanın günümüzdeki önemi dikkate alındığında AB kültür politikalarının başarısı için medyanın etkin şekilde süreçte yer alması önemlidir. Bu bağlamda ilgili çalışmada AB kültür politikaları bağlamında medya konusu değerlendirilecektir.