turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
The ESDP as the last stage of the EU's Security Integration

Bu tez, Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikası'nın, Avrupa güvenlik bütünleşmesine Avrupa Birliği'nin uluslararası aktörlüğü ve güvenilirliğini arttırmak suretiyle yaptığı katkıları analiz etmektedir. Tezin ana argümanı, AGSP'nin Avrupa bütünleşmesinin son safhası olarak değerlendirilebileceği, ancak, AB'nin ve üye ülkelerin bunu başarmak için yapmaları gereken daha çok şey olduğudur. AGSP'nin gelecekteki rolünü değerlendirmek için, üye devletlerin Avrupa güvenliğindeki rolüyle birlikte değişen güvenlik algılamaları ve Avrupa güvenlik ve savunma bütünleşmesinin tarihi gelişimi birinci bölümde incelenmektedir. Soğuk Savaş dinamikleri ve AB'nin ortaklaşa hareket etmekteki yetersizliği daha bağımsız bir Avrupa güvenlik ve savunma oluşumuna yönelik engeller olarak tanımlanmaktadır. İkinci bölüm, güvenliğin Soğuk Savaş sonrası dönüşümünü ve güvenlik ve savunma alanında üye devletler arasında AB düzeyindeki işbirliğini irdelemektedir. Ayrıca, Sovyet tehdidinin elimine edilmesinin, Avrupa'nın yeni güvenlik ajanı olarak, AB'ye dünya siyasetindeki rolünü arttırmaya yönelik bir fırsat sağladığını göstermekle beraber, yetersiz askeri imkanların, NATO çatısı altında Avrupa Güvenlik ve Savunma Kimliğinin geliştirilmesiyle birlikte, Birliğin NATO ve ABD varlıklarına olan bağımlılığını arttırdığını savunmaktadır. Üçüncü bölümde, üye ülkelerin Avrupa savunma bütünleşmesine katkıları irdelenirken, 1998 tarihli St. Malo Zirvesi ve sonrasında AB'nin daha bütünleşmiş bir AGSP yaratmaya yönelik ümit verici çabalarına rağmen, başlıca üye devletlerin kesişen ve çatışan çıkarlarının AGSP'nin Birlik içindeki yetersiz rolünü ve gelişimini büyük oranda belirlediği tartışılmaktadır. Sınırlı askeri imkanlara ve ülke çıkarları bağlamında üye devletlerin çekincelerine bağlı olarak AGSP'nin görece zayıf performansının hala devam ettiğine işaret edildikten sonra, oldukça büyük ekonomik güce sahip bir Avrupa'nın dünya siyasetinde ağırlığını arttırmak için daha etkin bir güvenlik ve savunma politikasına ihtiyaç duyduğunun altı çizilmektedir.
Western Balkan regionalization and the European Union

1990'ların başından beri coğrafi bir oluşum olarak değerlendirilmesine rağmen, Batı Balkanlardaki bölgeselleşme çalışmaları, Haziran 2013'te Hırvatistan'ın katılımı ile nihayetinde bölge kıyılarına ulaşan Avrupa Birliği genişlemesi sayesinde son günlerde belirginleşmeye başladı. O zamandan beri, AB ile Batı Balkanlar arasındaki ikili bölgesel ilişkilerin özellikleri ve elverişliliği birçok bölgeselleşme araştırmacısının dikkatini çekmiştir. Bu çalışma Batı Balkanlardaki bölgeselleşme sürecini ve AB'nin bölgeye yönelik politikalarını, AB'nin Batı Balkanları inşaa sürecine ve sonraları bölgeye yönelik değişen politikalarına ışık tutarak, 'Yeni Bölgeselcilik' teorisi merceği üzerinden açıklar ve tartışır. Ana amaç özelde Batı Balkanlar, genelde çevresindeki bölgeselleşme süreçlerini yönlendiren AB politikalarının özelliklerini gözler önüne sermektir. Bu sebeple, Batı Balkanlardaki bölgesel bütünleşmenin dinamiklerini ortaya koymak adına Merkez ve Doğu Avrupa ülkelerinin tarihi deneyimleri dayanak noktası olarak alınacaktır. Bu çalışma buna ek olarak AB'nin Batı Balkanların bölgeselleşme sürecini yönetmede faydalandığı yöntemleri açıklamaya çalışır ve neredeyse 30 yıllık uzun bir bölgeselleşme sürecinden sonra hangi kapsamda hedeflerine ulaştığını ortaya koyar. Son olarak, bölgeye yönelik AB politikalarının artı ve eksi yönleri üzerinde durarak Batı Balkanların bölgeselleşme sürecindeki zorluk ve problemleri gözler önüne serer.
Basın işletmelerinin personel yapısı ve Türkiye ile Avrupa ülkeleri arasındaki farklılıklar

Günümüzde basın işletmeleri özellikle teknolojinin ve ekonomik sürecin sonucu olarak farklı personel yapılarına bürünmüştür. Bu çalışmada konunun hukuki boyutu da göz önünde bulundurularak farklı medya birimlerinin personel yapıları, son yıllarda bu sürecin şekillendirmesiyle gelinen noktaya kadar incelenmiştir. Yayımcının zekası, bilgi birikimi ve hayata bakış açısı yayımın kalitesini belirler, dolayısıyla toplumu etkiler ve yönlendirir. Bu sorumluluk nedeniyle basın personelinin önemi bir kat daha artar. Bu çalışma hazırlanırken de bu faktörler dikkate alınmış, basın işletmelerinin tanımından başlayarak, Avrupa ülkeleri ile karşılaştırmaya kadar basın personelinin bu misyonu gözetilerek hareket edilmiştir. Çalışmada yer verilen uzman görüşlerinin yanı sıra medyadan somut örnekler konuya daha kolay hakim olunması ve beraberinde reel yaklaşımlar getirmesi nedeniyle verim sağlamış, sonuca ulaşırken Avrupa'ya göre neredeyiz sorusuna açıklık getirmiştir. Buna göre en başta sistem eksikliğinin personel yapısında ciddi sıkıntılar yarattığı gözlenmiş olup çözüm için eğitim sistemi ile bütünlük içinde olan yeni bir yapılanma gereksinimi tespit edilmiştir.
Avrupa Birliği'nde ekonomik entegrasyonun büyüme etkisi: Türkiye eksenli bir analiz

Ekonomik entegrasyonun üyelerine sağlaması beklenen potansiyel büyüme etkileri literatürde üzerinde önemle durulan bir konudur. AB 1950'lere dayanan tarihiyle köklü bir entegrasyon olması ve Türkiye'nin de aday ülke konumunda olması nedeniyle bu çalışmanın temel inceleme alanını oluşturmaktadır. Bu çalışmada ekonomik entegrasyonun büyüme etkisi incelenirken genişleyen Avrupa'da koşulsuz ve koşullu yakınsama süreci AB-15 için 1970- 2011 dönemi; AB 2004 ve 2007 üyeleri için 1996- 2010 dönemi ve son olarak da AB-27 için 1996- 2010 dönemi analiz edilmiştir. Tüm analizlere Türkiye ekonomisi verileri de dahil edilmiştir. Ampirik analizde, son yıllarda geliştirilen ikinci kuşak panel birim kök ve panel eşbütünleşme testleri kullanılmıştır. Bu çalışmanın amacı, AB'de ekonomik entegrasyonun büyüme etkisini ortaya koymaktır. Ayrıca AB üyesi ülkelerin ve Türkiye'nin yakınsama hızlarını her bir ülke için hesaplayarak karşılaştırma yapabilmek amaçlanmıştır. Bu bağlamda AB üyesi ülkelerin tümü ve Türkiye için ekonomik entegrasyon ve büyüme arasında uzun dönemde eşbütünleşme ilişkisinin varlığı tespit edilmiştir. Ekonomik entegrasyon uzun dönemde büyümeyi pozitif etkilemektedir. Ayrıca uzun dönem modelinde Ortak İlişkili Etkiler Modeli yardımıyla her bir ülke için uzun dönem koşulsuz ve koşullu yakınsama hızları tek tek hesaplanmıştır. Bu çalışmanın diğer çalışmalardan farkı, uzun dönemde Solowgil Büyüme Modelinin parametre tahminlerinin ülke özelinde de yapılabilmesidir. Böylece her bir AB üyesinin ve Türkiye'nin söz konusu dönemdeki yakınsama hızları ve Gümrük Birliğinin ekonomik büyüme üzerindeki etki düzeylerini karşılaştırmak mümkün olmuştur.
Büyük güçler politikasında orta asya enerji kaynakları: Jeopolitik mücadele

Ulusal ekonomilerin temel girdisi olan enerji, modern jeopolitikte siyasi ve ekonomik mücadelelerin temelinde yer almaktadır. Enerji kaynakları üzerinde hakimiyet mücadelesi, ekonomik alanda sürdürülebilir bir gelecek sürmek isteyen her aktörün dahil olduğu bir mücadeledir. Sovyetler Birliği'nin dağılışıyla birlikte Orta Asya coğrafyası sahip olduğu petrol ve doğalgaz kaynakları ile modern jeopolitikte yeni bir mücadele alanı olarak ortaya çıkmıştır. Bölgenin enerji kaynakları potansiyeli birçok aktörü bu kaynaklara erişim sağlama hususunda bölgeye çekmektedir. Bu çalışmada, Büyük Güçler politikasında Orta Asya enerji kaynakları üzerinde ABD, AB, Rusya ve Çin arasındaki mücadele ele alınmaktadır. Çalışmanın ilk bölümü, Orta Asya tarihi ve coğrafyası temelinde yapılan jeopolitik ve kuramsal bir incelemeyle başlamakta, sonrasında ise modern jeopolitikte bölgenin sahip olduğu petrol ve doğalgaz kaynaklarının yeri veri analiziyle birlikte ele alınmaktadır. Çalışmanın ikinci bölümünde, modern jeopolitikte ABD ve AB'nin Orta Asya enerji kaynaklarına atfettiği önem, bu aktörlerin enerji siyasetlerinde yaşanan gelişmeler altında incelenmekte, ABD ve AB tarafından bölgede yürütülen enerji politikası ticaret, yatırımlar, ulaştırma boyutlarıyla birlikte irdelenmektedir. Bölümde ayrıca, ABD ve AB kökenli petrol şirketlerin bölgede faaliyetleri detaylı bir şekilde ele alınmaktadır. Çalışmanın üçüncü bölümünde ise Avrasya coğrafyasının merkezinde bulunan Rusya ile anılan coğrafyanın doğusundaki Çin'in bölge enerji kaynaklarına atfettikleri önem, bu ülkelerin enerji politikalarının gelişim süreçleriyle birlikte incelenmektedir. Bölümde ayrıca, Rusya ve Çin'in, petrol şirketleri eliyle bölgede yaptıkları yatırımlar, bölge içi enerji taşımacılığı boru hatları, bölge ülkeleriyle yaptıkları enerji ticareti tüm boyutlarıyla ele alınmaktadır.
Tam üyelik sürecinde Türkiye-Avrupa Birliği ilişkileri

tarihinde Gümrük Birliği Anlaşması'nın imzalanması ile son döneme girilmiştir. Türkiye'nin, Avrupa Birliği ile ilişkilerinde gerek coğrafi konum, gerekse dini ve kültürel farklılıklar önemli bir rol oynamaktadır. Tez çalışmamızda, öncelikle Avrupa Birliği'nin kısa bir tarihçesi verilerek, 1963 yılından günümüze Türkiye-Avrupa Birliği İlişkileri siyasi boyut ön planda tutularak değerlendirilmiştir. Türkiye-Avrupa Birliği ilişkileri geçmişşte ve günümüzde Türk Dış Politikası'nın en önemli konusu olduğu gibi gelecekte de bu önemini koruyacağı açıktır.
The future of European Union and Russian energy politics: Cooperation or competition?

Bu tezin amacı AB ve Rusya arasındaki enerji politikasının gelecekte işbirliğine dayalı olacağını neorealizm ve neoliberalizm teorilerinin temelinde, AB ve Rusya arasındaki petrol ve doğal gaz ilişkilerini destekleyen enerji çıkarlarını ve dinamiklerini inceleyerek ortaya çıkarmak için AB ve Rusya enerji ilişkilerinin analizini yapmaktır. Bu bağlamda, bu çalışmada kullanılacak olan neorealist ve neoliberalist teoriler tanımlandıktan sonra AB ve Rusya'nın iç ve dış enerji politikaları, birbirleriyle ve enerji transit ülkeleriyle olan enerji ilişkileri petrol ve doğal gaz temelinde enerji güvenliği çekinceleri, enerji ilişkilerinin ilerletmek amacıyla imzalanan hukuki belgeler ve güncel gelişmeler analiz edilerek bu çalışmanın sonucunda AB ve Rusya arasındaki enerji ilişkilerinin taraflar arasında enerji konularındaki yüksek derecede karşılıklı bağımlılıkları sebebiyle gelecekte de çatışmacı değil işbirliği temelinde devam edeceği gösterilmeye çalışılmıştır.
Expanding fortress Europe?: Enlargement and the EU's justice and home affairs policies

tezin amacı, AB'nin Adalet ve İçişlerinde İşbirliği alanındaki politikalarını ve bu politikaların yeni üye ülkeler ve aday ülkelere genişletilmesini Yeni İşlevselcilik yaklaşımını kullanarak çözümlemektir. Bu çözümlemenin iki amacı vardır: Birincisi, günümüzde geçerli olan Adalet ve İçişlerinde İşbirliği müktesebatının gelişimine katkıda bulunan süreci anlamaktır. Adalet ve İçişlerinde İşbirliği alanının gelişmesinin ardında çeşitli güçlerin olduğu görülmektedir. Bu güçler, yaklaşık olarak, Yeni İşlevselcliğin işlevsel, siyasal ve kolaylaştırılmış yayılma denen kategorilerine karşılık gelmektedir. Adalet ve İçişlerinde İşbirliği'nin gelişimi Yeni İşlevselci çerçeveye tam olmasa da büyük ölçüde uymaktadır. Bu da Adalet ve İçişlerinde İşbirliği'nin tamamen üye devletlerin ellerinde olmadığını kanıtlamaktadır. İkinci amaç, genişleme sürecinin, özellikle Adalet ve İçişlerinde İşbirliği alanında olmak üzere yeni üyelere ve adaylara etkisini daha iyi anlamaktır. Burada da Yeni İşlevselcilik oldukça inandırıcı bir çerçeve sağlamaktadır. Ayrıca, Kopenhag Kriterleri ile Yeni İşlevselcilik'teki zemin koşulları arasında oldukça çarpıcı bir benzerlik vardır ve bu, genişlemiş bir AB'de bütünleşme için verimli bir zemin olduğunu göstermektedir. Buna rağmen, fazlasıyla sert koşullar ters bir etki gösterebilmektedir. Bu da bütünleşmenin geriye işlemesi sonuçlanabilir. Gerçekten, Adalet ve İçişlerinde İşbirliği'nin yeni üye devletlere ve aday ülkelerine tek taraflı olarak empoze edilişi bu ülkeler için çeşitli sorunlar yaratmaktadır. Bu sorunların çözümü bulunmazsa bu ülkelerde Adalet ve İçişlerinde İşbirliği ve hatta AB'ye yönelik bir hayal kırıklığı ortaya çıkabilir ve bu durum bütünleşmenin geriye işlemesi ile sonuçlanabilir. Bunun için, tezde olası çözümler önerilmektedir.
Avrupa Birliği'nin uluslararası uyuşmazlıklara müdahale yetkisi: Kosova örneği

AB'nin askeri ve siyasi kapasitesinin önündeki engellerin anlatıldığı, daha sonra bu hususların Kosova sorunu esnasında karşılaşılan pratiğinin aktarıldığı bu çalışmada görülmektedir ki AB üyesi devletler egemenlik olgusuna büyük önem atfetmekte ve bu egemenlik yetkilerini kaybetmek istememektedirler. Bu durum, üyelerin gerçekleştirdikleri eylem ve işlemler dikkate alındığında da görülebilmektedir. Üye devletler bir yandan uluslarüstü yapılanmaya doğru giderken başka alanlarda bunun tersi yönde bir hareketi gerçekleştirmektedirler. Örneğin üye devletler gümrük birliği konusundaki egemenlik yetkilerini devrederek uluslarüstü bir yapılanmaya gitmişlerdir; ancak dış politika konusunda bu türden bir egemenlik devrinden söz edilememektedir. Aksine, üyeler bu alandaki yetkilerini kendilerine saklamaktadır. AB üyesi devletlerin Birliğin yapısına ilişkin bundan sonraki tutumları önemlidir. AB'nin dış politika alanında tesis ettiği kararların genellikle oybirliğiyle ve sadece üye devlet ve hükümet başkanlarının katıldığı AB Konseyi'nde alındığı düşünülürse; AB'nin bu alanda klasik bir uluslararası organizasyondan farklı olamadığı görülecektir. Komisyona burada yeni görevler verilip verilmeyeceği ile bundan sonra dış politika alanında üye devletlerin Birliğe ne kadar yetki tanıyacağı önemli bir husustur. Öte yandan AB, ekonomik anlamdaki gücünün yanı sıra BM kararlarına istinaden kendisine verilebilecek askeri görevleri diğer uluslararası kurumlardan bağımsız olarak gerçekleştirmeye muktedir olmayı hedefliyorsa, bu alandaki kapasitesini arttırması ve mevzuatını buna uygun hale getirmelidir. Barış, demokrasi, insan hakları ve kalıcı barış gibi kavramları kurucu andlaşmalarında işleyen AB'nin kendi kıtasındaki güvenlik sorunlarına müdahale konusunda hareketsiz kalmasının nedenlerini incelemek gerekmektedir. NATO ile AB'nin üyelerinin büyük oranda örtüşmesi, BM'nin olası bir görevlendirmesi durumunda Birliğin önünü tıkayan bir unsurdur. Üyelerin dış politika ve güvenlik alanın Birliğe daha fazla yetki vermesi, AB'nin uluslararası arenada birlik olarak hareket etmesini sağlayacağı için prestij arttırıcı da olacaktır. Aynı şekilde AB içerisinde ortak bir dış politika geliştirilmesinin önünde de bazı engeller bulunmaktadır. Bunlar sadece mevzuata ilişkin değil, aynı zamanda üye ülkelerin dış politika konularına yönelik tutumlarıyla ilgilidir. Bu çalışmanın konusu olan Kosova konusunda da durum bu şekilde olmuştur. Kosova'ya müdahale öncesinde ve sırasında ortak hareket edemeyen Birlik üyeleri, Kosova'da kurulan özel yönetimde bazı görevler üstlenmişlerdir. Diğer taraftan kendi devlet ülkelerindeki azınlıklarla sorun yaşayan ülkeler, Yugoslavya'nın parçalanarak yerine yeni devletler kurulmasına karşı çıkmışlar, tanınma konusunda da olumsuz birer kampanya başlatmışlardır. Kosova'nın bağımsızlık ilanı, Kıbrıs sorunuyla ilişkilendirildiği için Güney Kıbrıs Rum Yönetimi tarafından; ülkedeki Katalan ve Bask azınlığa örnek teşkil edeceği düşüncesiyle İspanya tarafından kabul edilemez bulunmuştur.
Avrupa Birliği sürecinde İstanbul ilinde özel hastanelerde çalışan hemşirelerin hemşirelik işlevlerinin standardizasyonu ve ücretlendirilmesi hakkında bilgi düzeylerinin belirlenmesi

Bu çalışma, Avrupa Birliği Sürecinde İstanbul İlinde Özel Hastanelerde Çalışan Hemşirelerin Hemşirelik İşlevlerinin Standardizasyonu ve Ücretlendirilmesi Hakkında Bilgi Düzeylerinin Belirlenmesi amacıyla gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın evreni İstanbul ili Avrupa Yakası özel hastanelerde çalışan hemşirelerden oluşmaktadır. Çalışmanın örneklemini üç özel hastane ile sınırlandırılmıştır. Üç hastaneden çalışmamıza katılan hemşire sayısı toplam 150 kişiden oluşmaktadır. Bunların 33 kişisi Batı Bahat Hospital, 43 kişisi Surp Pirgic Ermeni Hastanesi, 74 kişisi Memorial Hospital'da çalışmaktadır. Anketler bilgisayar ortamında SPSS 16.0 programı kullanılarak analiz edilmiştir. Araştırmamızda veriler yüzde değerleri ve anova testleri yapılarak yorumlanmıştır. Anketin geçerlilik güvenirlik testi yapılmıştır. p<0. 005 anlamlı kabul edilmiştir. Araştırmaya katılan hemşirelerin %45,3'ü 24-28 yaş aralığındadır. Araştırmaya katılan hemşirelerin %63,3'ü servis hemşirelerinden oluşmaktadır. %56,0'sı vardiyada çalışmaktadır.
Sağlık turizminin, Avrupa Birliği entegrasyon sürecinde Türkiye ekonomisi üzerindeki olası etkilerinin incelenmesi

20. yüzyılın son çeyreğinden itibaren Dünya farklı bir yol ayrımına girmiştir. Temeli ekonomi olan bu yol gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerin farklı arayışlar içerisine girmesine sebep olmuştur. Yeni beklentiler çerçevesinde yol alan ülkeler, ekonomik getirinin yüksek olduğu ve alternatif alanları etkileyebilecek güce sahip olan alanlara doğru yönelmişlerdir. Bu alanlardan biri de turizm sektörüdür. Turizm sektörü farklı sektörleri harekete geçirebilme gücüne sahip olan bir sektör olması sebebiyle tüm ülkelerin üzerinde yoğunlaştığı bir alan olmuştur. Turizmin alternatif alanlarından birisi de sağlık ve turizm olgularının birlikte yürütüldüğü sağlık turizmidir. Alternatif bir turizm alanı olan sağlık turizmi, inovatif birçok uygulamanın da öncüsü olmaktadır. Bu noktada özellikle ekonomik getirisinin önemi, ülkelerin çalışma performanslarını bu alana doğru kaydırmalarında teşvik edici olmuştur. Bu çalışmanın temel amacı; AB'nin 'Sınır Ötesi Sağlık Hizmetlerinde Hasta Hakları'na ilişkin 2011 /24/EU sayılı direktifi öncülüğünde, Türkiye'deki sağlık turizmi potansiyelinin ekonomik etkinliğinin incelenmesi ve AB'ye entegrasyon sürecinde tarafların karşılıklı getirilerinin tespit edilebilmesidir. Bu çalışma neticesinde hizmetlerin serbest dolaşımının önündeki engellerin kaldırılmasının önemi vurgulanmış olacaktır. Ayrıca AB ülkelerindeki yaşlı nüfus artışının, sağlık turizmine olan ilgiyi beraberinde getirecek olmasıyla birlikte Türkiye'nin bu alandaki eksikliklerinin tespit edilmesi sağlanmış olacaktır. Çalışma beş bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde; Sağlık Turizmi'nin tanımı, kavramların içerikleri ve dünyadaki uygulamaları incelenmiştir. İkinci bölümde; Avrupa Birliği'ndeki sağlık politikaları ve sağlık turizmi uygulamaları incelenmiştir. Üçüncü bölümde Türkiye'deki sağlık politikaları ve sağlık turizmi uygulamaları incelenmiştir. Dördüncü bölümde AB ile entegrasyon sürecinde sağlık turizminin Türkiye ekonomisi üzerindeki etkileri analiz edilmiş ve bir takım stratejiler sunulmuştur. Beşinci bölümde ise sonuç ve değerlendirmelere yer verilmiştir.
Ötekine bakışın Türkiye Avrupa Birliği ilişkilerine etkisi

İnsanlık tarihinin başlangıcından itibaren öteki hep olagelmiştir. Dünyada cereyan eden olaylar sonucu değişen koşullar, değişen düşünceler, inanç, ideoloji ve dinler ötekiyi de değiştirmiş, ya da ötekilere yeni ötekiler eklemiştir. İnsanlar kendisine düşman gördüğünü ya da menfaatleriyle örtüşmeyen durumlarda karşısındakini öteki olarak görmüş ve tanımlamıştır. Öteki anlayışı ya da ötekine bakış, sadece insanların fikir çatışmalanyla kalmamıştır. Tarihsel süreç incelendiğinde görüleceği gibi, insanlık tarihinde birçok savaşlar olmuş, devletler ve milletler ortadan kalkmıştır. I. Dünya Savaşı esnasında Sovyet Rusya'da gerçekleştirilen devrim, diğer dünya devletlerini tehdit eder boyuta ulaşmış, Hitler'in Nazizmiyle II. Dünya Savaşında, milyonlarca insan yaşamını yitirmiştir. Bu gelişmeler sonuçta yeni ötekileri ortaya çıkarmıştır. Dünya değişik bloklara ayrılmış, NATO ve VARŞOVA PAKTI gibi yeni yapılanmalar ortaya çıkmıştır. I. Dünya Savaşı'na kadar en önemli bir güç olan ve Avrupa'nın ötekisi olan Osmanlı İmparatorluğu devrini tamamlamış ve yerini Türkiye Cumhuriyeti'ne bırakmıştır. Öteki bakış, sadece bu gelişmelerle kalmamış, toplumsal yaşamda da sosyo - kültürel değişikliklere de yol açmıştır. Özellikle, küreselleşmenin hız kazanması, telekomünikasyon ve bilgi teknolojisindeki gelişmeler sonucu dünyada ortak bir kültür oluşmaya başlamıştır. Bu ortak kültürün paydasını ; insan haklan, demokrasi ve adil gelir paylaşımı gibi değerler almaya başlamıştır. Dünyada Savaş ve savaşların sonucunda ortaya çıkan felaketleri yaşamak istemeyenler, bireysel ve toplumsal güvenliği kurumlaştırmak, dünya barışının sürekliliğini sağlamak için toplumsal, bölgesel, kıtasal örgütlenme arayışlarına giriştiler. Bu arayışlardan biri de Avrupa Birliği 'dir. Türkiye de küresel alandaki bu yeni örgütsel gelişmelere kayıtsız kalması düşünülemezdi. Bu yüzden Türkiye'nin 1950'li yılların sonunda AET ile başlayan Avrupa ideali, 2000'li yıllarda AB olarak devam etmektedir. Ancak, 50 yıllık bu süreçte Türkiye de AB'yi bir Hıristiyan kulübü ve dünyanın ötekilerini sömürecek bir güç olarak algılayan düşünce yanında; Kopenhag kriterleri ekseninde demokrasi, insan hak ve hürriyetleri bireysel ve kurumsal özelliklerin standardını yükseltecek bir araç olarak gören düşünce de mevcuttur. Bu araştırma, işte bu çerçevede Türkiye'de Ötekine bakışın değişimini ve niteliğini Türkiye - AB ilişkileri ekseninde sorgulamayı; yeni bir ilişkinin kurulması için gereken sağlıklı bir alt yapı oluşturmak için katkı sağlamayı amaçlamaktadır.
Küreselleşme ve AB karşısında Türk tarım politikası

1980'den sonra hız kazanan küreselleşme eğiliminin ve karşıt bir eğilim olarak dünyada gelişen bölgesel siyasi ve ekonomik entegrasyonların ulusal tarım politikaları üzerine etkileri, Türkiye'de de tarım sektörünü ve tarım politikalarını yeniden ele almayı gerektirmektedir. Tarım konusunda kendi kendine yetebilirlik ve rekabet gücü açısından var olan sorunlar, bu yeni dünya düzeninde yeni bir boyut kazanmaktadır. Avrupa Birliği'nin uygulamaya başladığı Ortak Tarım Politikası çerçevesinde konuya yaklaşıldığında Türkiye'nin tarım sektöründeki sorunlarının, gelişmekte olan uluslararası işbölümü dikkate alınarak çözümlenebileceği görülmektedir. Türkiye'nin Gümrük Birliği' ne dahil olması ve buna paralel olarak Dünya Ticaret Örgütü'nün uyguladığı tarım politikaları, Türk tarımı üzerinde farklı etkiler doğurmaktadır. Aynı zamanda Türkiye'nin Avrupa Birliği' ne üyelik sürecinin işlemesi, gelecekte tarım politikalarının nasıl bir seyir izleyeceği konusunda çalışmalar yapılmasını gerektirmektedir. Bu çalışmadaki amaç, küreselleşme ve Avrupa Birliği karşısında Türk tarım politikasını irdelemek olacaktır. Çok boyutlu bir olgu olan küreselleşmenin daha çok ekonomik boyutu incelenecek, Avrupa Birliği - Türkiye ilişkileri ve özellikle tarım politikası değerlendirilecektir. Bunlarla günümüz Türkiye'sinin tarım sektörü arasındaki ilişkiler ekonomik verilerden yararlanarak incelenecektir. Son olarak, Türk tarım sektörünün yapısall sorunlarını aşması için ve küreselleşme ve Avrupa Birliği karşısında uygulanması gereken tarım politikaları hakkında önerilerde bulunulacaktır.
Turkey-EU relations and Cyprus question

Bu çalışmanın temel amacı Türkiye'nin çok önemli iki dış politika konusunun, Türkiye-Avrupa Birliği İlişkileri ile Kıbrıs Sorunu, arasındaki bağlantıyı incelemektir. Türkiye'nin AB ile ilişkileri Türkiye için çok önemlidir. Modern Türkiye, kuruluşundan bu yana kendisini Avrupa, ve tabii onun en önemli kurumu olan Avrupa Birliği ile entegre etmek için yollar aramıştır. Şüphesiz ki AB ile entegrasyon Türkiye'nin ticaret, demokratik kurumlaşma ve insan haklan gibi birçok alanda gelişmesine fazlaca katkıda bulunacaktır. Diğer taraftan Türkiye'nin Kıbrıs sorunundaki pozisyonu da yine Türkiye için fazlasıyla önem arz eder. Adanın kuzeyinde yaşayan Türk toplumu Türkiye tarafından 'Anavatan' m uzantısı olarak algılanmaktadır. İkinci olarak ise, stratejik olarak Kıbrıs Türkiye için yine çok önemlidir. Türkiye'de, eğer Kıbrıs kaybedilirse Türkiye'nin Akdeniz'e çıkışı da kaybedilmiş olur inancı hakimdir. Bütün bunlara ilaveten, 1990 larda Kıbrıs sorununda bir başka aktör daha görmekteyiz: Türkiye'nin bir parçası olmak için can attığı AB. Bu noktada yazar, Türkiye'nin karar-alıcılannm Türkiye-AB İlişkileri ve Kıbrıs Sorunu konusunda politika tercihlerini mcelemeyi amaçlamaktadır. Eserdeki temel amaçlardan birisi de Türkiye'nin AB ile ilişkileri ile Kıbrıs Sorunundaki rolünün iki farklı konu olduğunu ortaya koymaktır. Türkiye bu iki konuyu ayrı ayn ele alırsa hem AB ile ilşkilerinde hem de Kıbrıs Sorununun çözümünde pozitif sonuçlar alınmasına katkıda bulunabilecelktir.