turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Etkili gazete sayfa tasarımında, grafik tasarımın önemi

gün insanların satın alma isteği duyacağı gazeteyi sunmak hemgazetecilik yönünden hem matbaacılık yönünden çok özverili bir çalışmanın sonucunda ortaya çıkmaktadır. Ne kadar gazetecilik ve matbaacılık açısından çok ileri teknolojiler kullanılıyor olsa da insan emeği yoğun bir çalışmaolmazsa olmaz gerçeğidir. Gazetenin alıcının satın alma tercihinde sunum şekli de büyük önem taşımaktadır. Gazetenin ister kapak sayfaları olsun isterse iç sayfa tasarımları haber ve her türlü bilginin rahat görülebildiği veokunabildiği koşulu birinci öncelikte tasarlanmaktadır. Fakat zamanla yarışınve farklı görsel kimlikte sunabilmenin verdiği nedenlerden dolayı idealilkelerin dışına çıkılarak göze ve algıya çok uygun olmayan tasarımlarda ortaya konulabilmektedir. Tezimde ülkemizdeki ulusal gazetelerin kapak tasarımlarının ideal açıdan teknik ve sanatsal kriterlere göre değerlendirmesini yapmaya ve bu değerlendirmeyi yapmak için grafik tasarımın teknik bilgilerini ortaya koymaya çalıştım. Bugüne kadar gazete tasarımında kullanılanteknolojileri ve tasarım sonuçlarına yer verdim. Yer verdiğim bilgiler doğrultusunda değerlendirmemi yapmaya çalıştım.
Usage and common aspects of visual effects in cinema and video game

Sinema, doğuşundan günümüze kadar sayısız denemelere ve araştırmalara konu olmuştur. Bu araştırmalar ve denemeler sinema içerisinde birçok alan ayrımı yapılmasını sağlamıştır. Bu alanlardan biri de sinemada görsel efekttir. Görsel efekt, sinema ile var olmuş ve sinema ile birlikte gelişmiştir. Sinemanın dijitalleşmesi öncelikle sinema görsel efektinden başlamıştır. Bu bağlamda sinema görsel efekt tasarımı bu teknolojik gelişmelerden hem faydalanmış hem de katkı sağlamıştır. Görsel efektin kullanıldığı bir diğer alan ise video oyunlardır. Tıpkı sinemada olduğu gibi video oyunlarda da, başlangıcından itibaren kullanılmaya başlanmıştır. Video oyunlarda görsel efekt kullanımı ve sinema görsel efektinin dijitalleşmesi aynı döneme denk gelmiştir. İki alanın da hem görsel efekti yoğunlukla kullanması hem de günümüzde iki alanın görsel efektten bağımsız düşünülememesi, görsel efekti iki alanın ortak noktası olmasının sebeplerinden biri olmuştur. Görsel efekt iki alanda ortak çalışma alanı olma özelliği taşımasına rağmen, görsel efekt üzerine yapılan çalışmalar birbirinden bağımsız yapılmıştır. Bu çalışmanın amacı, görsel efekti, iki alanın ortak çalışma, üretim sahası ve kullanımına hitap eden kapsayıcı bir araç olmasının içinde barındırdığı potansiyelleri açığa çıkarmaktır. Bu doğrultuda her iki alanda çalışan tasarımcılarla görüşülerek görsel efekt tasarımının endüstri üzerindeki haritası çıkarılması amaçlanmıştır. Bu bağlamda nitel araştırma yöntemlerinden çoklu durum çalışması yapılmıştır. Bu çalışmadan elde edilen veriler, tematik kodlama ile kategorize edilmiş ve analizi yapılmıştır.
Türk resim sanatında sanatçının özportresi ve bedeni

Türk çağdaş resim sanatında özportre konulu bu araştırmada, Türk resim sanatında ve dünyada özportre alanında yapılmış örnek çalışmalar, dönemsel, kavramsal, teknik ve düşünsel anlamlarda farklı örnekler üzerinden ortaya konulmuştur. Özportre, sanatçıyı, anlamsal ve biçimsel olarak en iyi anlatan, varlığını görünür hale getiren, ölümsüzleştiren, sanatsal ve düşünsel farklılığın, entelektüel zenginliğin ve dönemsel etkilerin doğrudan yansıtıldığı birer belge niteliğinde değerlendirilmektedir. Çalışmada, dünyadan ve Türkiye'den sanatçıların, özportre üretimlerinde, kendi bedenleri üzerinden doğrudan aktardıkları; zaman, sosyo-kültürel yapı, eğitim, toplumsal ve coğrafi farklılıklara değinilmiştir. Bu nitelikler göz önüne alındığında, özportreler, eseri üreten sanatçı ve yaşadığı toplumla ilgili derin ve çok yönlü bilgiler aktarabilmektedir. Portre geleneği, insan bedeninin desen ve malzeme olarak kullanılması, en eski çağlardan itibaren süregelmiş, toplumun ve buna paralel olarak beden algısı üzerindeki değişimleri doğrudan yansıtmıştır. Portreler, sanatsal niteliklerinin yanı sıra, belgeleme, tanımlama, kutsallık, kalıcılık, toplumsal statü, bilimsel olana kaynaklık etme, toplumsallık, sermaye niteliği ve nihayet kimliğin yeniden inşaası gibi birden fazla kavramsal alanda üretilmeye devam etmiştir. İnsana ve insan bedenine bakışın bir tür temsili olan portreler, birbirinden bağımsız ve çok katmanlı imgeler haline dönüşmüştür. Antik dönemlerden, Ortaçağa, Rönesans'tan nihayet günümüz tüketim toplumuna kadar gelişen ve değişen sanatsal kimlik, beden algısı, toplumsallık ve bireysellik, portreler ve özporteler üzerinden okunabilir. Özportreler, portrelerden farklı olarak, sanatçının hem içerden hem de dışardan bakışını aynı anda ortaya koyabilen, bir hesaplaşma, ölümsüzlük, özgürlük ve üretim alanıdır. Sanatçı kendi bedenini malzeme olarak kullanarak, kendi imgesini kendi eliyle üretebilmektedir. Çağdaş Türk resim sanatı özportre geleneği, dönemsel etkileri, bireysel farklılıkları, düşünsel ve teknik olarak dönüm noktalarıyla, bu çalışmada temsil edilmeye çalışılmıştır. Çalışmada yer verilen özportre örnekleri, Şeker Ahmet Paşa, Hüsnü Yusuf, Osman Hamdi, Avni Lifij, Mihri Müşfik, Feyhaman Duran, Fahrelnissa Zeid, Hale Asaf, B. Rahmi Eyüboğlu, Nuri İyem, Neş'e Erdok, Aydın Ayan, Balkan Naci İslimyeli, Mehmet Güleryüz, Nur Koçak, İsmet Doğan, Taner Ceylan, Özlem Şimşek, Şükran Moral ve Rugül Serbest ile genel bir çerçeveleme ile sunulmuştur. Söz konusu özportre örnekleri, bireysel, toplumsal ve düşünsel niteliklerinin yanı sıra, resim alanının dışına taşan ortak hareket noktaları ve farklı disiplinlerden örnekler ile çalışmada yer almıştır. Bu sayede, özportre üretimlerine daha geniş ve güncel bir bakış kazandırılmaya çalışılmıştır.
Kemanın resimsel çözümlemesi

Resim sanatı tarihinde nesne çözümlemeleri, 20. YY'in başlarında kübizmle başlamıştır. Kübistler, yeni düşünceleri ve yeni teknik olanakları bulmaları sayesinde sanatta biçimin değişikliğe uğramasına ve çişitlilik kazanmasına öncülük etmişlerdir. Nesne çözümlemeleri, Dada, Futurizm, Sürrealizm gibi sonradan ortaya çıkan akımların da çıkış noktasını oluşturmuştur. Picasso ve Braque, çözümsel ve bireşimsel kübizm döneminde günlük yaşantımıza girmiş nesne çözümlemelerine dayalı örnekler vermişlerdir. Kemanın resimsel çözümlemesini yapmamda, adı geçen bu sanatçıların yapıtları yanında Constantin Brancusi ve Henry Moorelm heykellerindeki biçimler de kendi bilgi, sezgi ve araştırmalarım doğrultusunda incelenmiş, çağdaş bir resimsel anlatım dili ve düşüncesi geliştirmemde etkili olmuşlardır. Araştırma konusu doğrultusunda yapılan çalışmalarda, yalnızca keman konu alınmıştır. Konu desen, karışık teknik ve yağlı boya tekniği ile araştırılarak bunların içinden amaca uygun altı adet değişik boyutlardaki tablonun tez-sergi kapsamına alınması uygun görülmüştür.
Çağdaş sanatta çizimin desen eğitimindeki yeri

Desenin ana karakteri olan çizginin çağdaş sanatta, çizim dili olarak yeni temsiller ile gündeme gelmesi, desen ve desen eğitimi üzerine yeniden düşünmenin gerekliliğini beraberinde getirmiştir. Çizim dilinin gelişimine dair bir eğitimi içinde barındıran desen eğitiminin mevcut durumu göz önünde bulundurulduğu zaman, alana dair içeriğin sorgulanması ihtiyacı doğmuştur. Bu noktada araştırma, gelişen çizim algısının desen eğitimi sürecine yansımalarının neler olabileceğine yönelik görüşleri ortaya koyma amacı ile gerçekleştirilmiştir. Bu amaç doğrultusunda, araştırmada çizgi ve desene yüklenen anlamlar, tarihsel gelişim süreci içinde literatür taraması ile değerlendirilmiş, sanatta desen eğitiminin yeri betimlenmiştir. Aynı zamanda çağdaş sanatta çizim uygulamalarının desen eğitimindeki yeri araştırılmıştır. Araştırma nitel yöntemle yapılmıştır. Araştırma verilerinin toplanmasında nitel veri toplama araçlarından yarı yapılandırılmış görüşme formu kullanılmıştır. Veriler ölçüt örnekleme yöntemi ile belirlenen alanda uzman ve sanatçı kimliğine sahip 8 kişi ile görüşülerek elde edilmiştir. Elde edilen verilerin çözümlenmesinde, içerik analizi yaklaşımı kullanılmıştır. Analiz sonucunda desen eğitiminin güncel tanım ve içeriğine yönelik olarak yapılan görüşmeler ile konu, derinlemesine tartışılmaya ve bir bütün halinde sunulmaya çalışılmış; çağdaş sanatta çizimin desen eğitimindeki yeri betimlenmiştir. Araştırmanın sonunda, bulgular ilgili literatür ışığında yorumlanmış ve bir takım önerilerde bulunulmuştur.
Anatomi ders kitaplarındaki tıbbi illüstrasyonların amacına uygunluğunun incelenmesi

Teknolojik gelişmelerin bir uzantısı olarak grafik tasarımın en önemli dalı olan illüstrasyon artık bilgisayar ortamında da yapılabilmektedir. Geleneksel yöntemlerle uzun bir süreyi kapsayabilen illüstrasyon süreci, bilgisayarın kullanımı ile görece kısalmıştır. Dijital illüstrasyon tekniği, her sanatçının çizgilerini özgün bir şekilde ekrana yansıtabilmesine olanak sağlamaktadır. Bu sayede bilimsel illüstrasyon türünde yapılan çalışmalar da büyük gelişim göstermiştir. Görselliğin vazgeçilmez olduğu tıp eğitiminde, ders kitaplarındaki tıbbi illüstrasyonlar bilimsel illüstrasyon alanında önemli bir yere sahiptir. Çünkü tıbbi illüstrasyonlar öğretici ve tanımlayıcı amaçlarla yapılan ayrıntılı resimlerdir. Bu duruma göre ders kitaplarındaki tıbbi illüstrasyonların eğitime katkısı öğrencilerin akademik başarısıyla doğru orantılıdır.'Anatomi ders kitaplarındaki anatomi illüstrasyonlarının amacına uygunluğunun incelenmesi' adlı bu tezde, ders kitaplarındaki klasik anatomi illüstrasyonları üzerine araştırmalar yapılmıştır. Araştırmanın birinci bölümünde illüstrasyon tanımları ve genel olarak türlerinden bahsedilmiştir. İkinci bölümde tıp bilimi içerisinde anatomi illüstrasyonlarının önemi temel başlıklar altında incelenmiş ve üçüncü bölümde problem durumundan bahsedilerek yapılan likert ölçeğine verilen yanıtlar değerlendirilerek sonuç ve önerilere yer verilmiştir. Ders kitaplarında belirli alanlarda yer verilen karekod linkleri ile mobil ekranlarda görüntülenebilen üç boyutlu modeller, yapılan likert ölçeği sonuçlarına göre etkili bir yöntem olarak karşımıza çıkmıştır. Öğreticilerin bilgiyi daha kolay anlatması, anatomi modellerinin daha kalıcı mesajlar vermesi ve öğrencilerin akademik başarısına fayda sağlaması adına klasik illüstrasyon teknikleri gelişmeye ihtiyaç duymaktadır.
Videoklip tasarımında grafik ögelerin işlevleri

Kitle kültürünün yeni görsel üretimlerinden biri olan videoklip, önceleri plak tanıtımı olarak görselleştirilirken, bugün yeni bir endüstri dalına dönüştürülmüştür. 'Pandora'nın Gerçeği' isimli videoklip, kadının çağlar boyunca yinelenen sorunsalını konu almış, videoklip tasarımında grafik öğelerin işlevlerini ortaya koymaya yönelik bir çalışmadır. Mekan, çevre düzeni, giysiler, oyuncular ve müzikle oluşturulan atmosfer, kadının tekdüzelikten kurtulamamış, buna karşın birey olma savaşını sürdüren yapışım simgelemek amacını vurgulamak için kullanılmıştır. Videoklip tasarımında, planlar arasındaki ilişkiler ve bütünlük, grafik öğeler aracılığı ile kurulmuştur. Ele aldığımız videoklipte, planlar arası devingenlik dağılımı, renk ve ritm bunu sağlamak amacı ile düşünülmüştür. Video'nun tümünde baskın bir renk gözlenmektedir. Devingenliğin arttığı planlarda renk ögesindeki değişim, sıcak soğuk farkı, ritm aracılığı ile anlatımı güçlendirmek ve olayı bütünlemek amacıyla kullanılmıştır. Kuklalar kızın ilişkilerinin simgesel anlatımı olduğu kadar, klipteki grafik öğelerin en belirgin biçimleridir. Kuklalardaki yanma, erime, kırılıp dağılma görsel grafik öğelerdir. Olayların gerilim ve çözümünün simgesel anlatımıdır. Kızın Tekfur Saray'ındaki durağan görüntüleri klibin bütünleyici ve tekdüzeliği vurgulayıcı unsurudur. Gerçekleştirdiğirniz videoklip, bir klibin imgeler dizgesini, görsel ve biçimsel renk, leke ve ritm gibi grafik öğeler aracılığı ile bir bütün algıladığımızı vurgulamaktadır.
Pierre Soulages'in sanatında indirgemeci tavır ve siyahta somutlaşan ışık

Fransa'da bulunan Fanaille müzesindeki Kelt oymaları, Roma sanatı ve yaşadığı yerin mimarisi gibi çeşitli kaynaklardan etkilenen Pierre Soulages, erken yaşlarda sanata ilgi duydu ve resim yapmaya başladı. İkinci Dünya Savaşı yıllarında tanıştığı Sonia Delaunay ve Nazi ideolojisinin propagandasını yapan 'Signal adlı bir dergide okuduğu bir makale ile ilk defa soyut sanatla tanıştı. Böylece 1947 yılında ilk soyut resmini yaptı. Soulages'ın soyuta varması doğadan ve figürden başlayan kademeli bir sürecin sonucu değildi. Onun yerine, Soulages ani bir dönüşle doğayı referans alan anekdotçu resim geleneğinden ayrıldı ve resimlerinde farklı ve kendine has araçlarla ışık yaratma çabasına girişti. Adı İkinci Dünya Savaşı sonrası soyut sanat hareketleri ile birlikte anılsa da, Soulages'ın Jestüel resme ve Uzakdoğu sanatından etkilenen Lirik Soyutlamaya uzak duruşu, onu zamanının diğer sanatçılarından ayıran bir özellikti. İkinci Dünya Savaşı sonrası soyut resimlerde görülen genel resim yapma biçimi yerine, Soulages ışığı resminin ana ilkesi yaptığı kendine has tarzını geliştirmeye koyuldu. 1979 yılında yaptığı ve 'Siyahötesi' olarak adlandırdığı resimlerle Soulages rastlantısal olarak keşfettiği, temelde boyanın fiziksel yapısından kaynaklanan bir tür ışık yaratmaya odaklandığı bir döneme girdi. O andan itibaren Soulages paradoksal bir biçimde resminde ışık yaratmak için siyah renk dışında her şeyi ayıkladı. Bu çalışmada amacım Soulages'ın sanatının ve kendine has tarzının gelişimini, İkinci Dünya Savaşı sonrası soyut tarzda çalışan diğer sanatçılarla kıyaslayarak incelemek, ve böylece onun Yirminci Yüzyıl soyut sanatı içindeki yerini belirlemektir.
Çizgi romandan sinemaya uyarlamada Karaoğlan örneğinin plastik değerler bakımından incelenmesi

Çizgi roman; resmin ve yazının, bir kurgu dahilinde bir araya gelmesiyle oluşmuştur. Sözlü anlatımla beslenmiş bir görsel anlatım biçimidir. Uygarlığın başlangıcından bugüne çizgi roman, her yüzyılda çeşitli formlarda var olmuş ve dünyanın içinde bulunduğu gelişmelerle paralel olarak bugünkü halini almıştır. Bireysel ve toplumsal bakış açısı oluşturmada etkili bir dile sahip olan çizgi roman, kare bazında anlatımdan, çizgi bant formuna, ardından da çizgi roman dergilerine uzanan bir gelişim göstermiştir. Başlangıcında günlük yaşamı konu alan çizgi roman, daha sonları olayları ve olguları konu edinmiştir. Ardından çizgi kahramanlar dönemi başlamıştır Bu dönem, süreklilik içeren çizgi bantların gelişimiyle paralel ilerlemiştir. Bir kahraman ele alınmış ve onun serüvenleri anlatılmıştır. Bu kahraman serüvenleri 1920'li yıllarda sevimliği, yaramazlığı hüznü konu edinen serüvenlerdir. Dünyada yaşanan siyasal ve kültürel gelişmelerle birlikte, çizgi romanın konusu değişmiştir. Özellikle 1930'lu yıllarla birlikte süper kahraman olgusu ortaya çıkmıştır. Amerika'da başlayan süper kahraman çizgi romanları, Avrupa'ya oradan da 1950'lerde Türkiye'ye e uzanmıştır. Türkiye'yi saran milliyetçilik anlayışıyla birlikte yerli çizgi roman kahramanı yaratılmaya başlanmıştır. Aynı yıllarda güzel sanatlar akademisi mezunu bir çizer olan Suat Yalaz, Karaoğlan çizgi romanını çizmeye başlamıştır. 1960 yılına gelindiğinde çizgi roman, hikaye arayışında olan sinema sektörü için, kaynak haline gelmiştir. Sinema uyarlamalarının damgasını vurduğu bu dönemde, Suat Yalaz da sinemaya soyunur. Yalaz'ı diğer yönetmenlerden ayıran ve bu çalışmanın da temelini oluşturan nokta; onun akademi mezunu bir çizer, plastik sanatlar alt yapısına sahip bir çizgi romancı olarak yönetmen koltuğuna oturmasıdır. Kendi çizgi romanlarını sinemaya, hem yönetmen hem de yapımcı olarak kendisi uyarlamıştır. Bu çalışmada, Suat Yalaz'ın çizgi romanları ve sineması plastik ögeler bakımından incelenmiş ve bu iki disiplin arasındaki ilişki ortaya konmuştur.
Aka Gündüz Kutbay'ın ney taksimlerinin çözümlenmesi

Bu araştırma, Aka Gündüz Kutbay'ın Ney Taksimlerinin makam, seyir ve icra teknikleri bakımından çözümlenmesi amacı ile yapılmıştır. Bu amaç doğrultusunda araştırma üç aşamada tamamlanmıştır. Araştırmanın birinci aşamasında, literatür taraması yapılmış, bu kapsamda konuya ışık tutabilecek yazılı ve görsel kaynaklara ulaşılmıştır. Araştırmanın ikinci aşamasında, Kutbay'ın taksim kayıtlarına ulaşılmış, araştırma kapsamında çözümlemesi yapılacak taksimler (11) belirlenmiştir. Kutbay'ın dijital ortamlarda ulaşılabilen, toplamda bireysel tek bir makamda icra ettiği, müşterek icra ettiği, geçiş taksimi olarak icra ettiği, birden fazla çalgı topluluğu eşliğinde icra ettiği ve şarkıların arasında ara taksim olarak icra ettiği olmak üzere 55 taksim kaydına ulaşılmıştır. Araştırma Kutbay'ın sadece kendisinin icracı olduğu, Kürdili Hicazkar, Evcara, Suz-i Dil, Müstear, Muhayyer Sünbüle, Rast, Nihavend, Segah, Saba, Dügah, Pençgah mamkalarındaki taksimlerle sınırlı tutulmuştur. Aynı makamdaki taksimler arasından, makam özelliklerini daha fazla yansıtan ve teknik icra güçlüğü daha fazla olan taksimler seçilmiştir. Devamında, seçilen taksim kayıtlarının diktesi yapılmış, taksimler finale nota yazım programı vasıtasıyla notaya aktarılmıştır. Araştırmanın üçüncü ve son aşamasında, notaya alınan taksimlerin makam, seyir ve icra teknikleri bakımından çözümlemeleri yapılmıştır. Taksimlerin tamamında Kutbay'ın makam ve seyir özelliklerine bağlı kaldığı, geleneksel icra tekniklerinin yanı sıra kendine has icra tekniklerini ustalıkla kullandığı görülmüştür. Devamında yapılan tespitler ve yorumlar raporlaştırılmış, araştırmaya son hali verilmiştir.
Yeni bir sanat formu olarak sanal gerçeklik

Tarih boyunca teknoloji ile insan hep iç içe olmuştur. Teknoloji insan ilişkisi yaşamın her alanını etkilediği gibi, kaçınılmaz olarak sanat alanında da etkisini göstermiştir. 19. Yüzyılın başlarına kadar geleneksel araçların ve yöntemlerin egemenliğinde devam eden sanat üretimi, teknolojinin genişleyen etkisiyle dönüşüme uğramıştır. Bu dönüşüm geleneksel üretim biçimlerinin yanı sıra yeni ifade biçimleri ve üretim tekniklerinin gelişmesine sebep olmuş, sanatçıya da sınırsız bir hareket alanı sağlamıştır. Geleneksel üretim aşamalarından günden güne daha da bağımsızlaşan dijital uygulamalar, sanatı tartışmasız biçimde hem kuramsal açıdan hem de teknik imkanlar noktasında yeni bir konuma taşımıştır. Günümüz sanat pratiklerine her anlamıyla yansıyan teknolojik gelişmeler sanat, sanatçı ve izleyicinin yeniden tanımlandığı, nesnel gerçekliğin ve mekanın bir benzetiminin ve hatta ötesinin yenilikçi teknolojiler aracılığı ile sayısal olarak yeniden oluşturulduğu bir ortam sunmaktadır. Bu gelişim sürecinin üst ucunda bulunan Sanal Gerçeklik teknolojileri de dijital gerçeklik içinde fiziki dünyanın taklidi ve daha ötesi imkanları barındırabilmektedir. Sanatçı bu gerçeklikte kendini ve eserini önceki kurallardan farklı ve gelişmiş olarak gerçekleştirebilme imkanına kavuşarak daha da özgürleşmiştir. Bu araştırmanın amacı, sanat çalışmalarını ülkemizde sürdüren sanatçıların VR teknolojisinin sunduğu sanat üretimi olanaklarına dair farkındalıkları ve öz deneyimlere dayalı görüşlerinin belirlenmesidir. Araştırma sonucunda sanatçıların VR ile sanat yaratımına dair farkındalık seviyelerinin görece düşük olduğu tespit edilmiştir. Sanatçı görüşlerinden elde edilen veriler ışığında; VR'nin sanat pratiklerine yansımaları ile ilgili olarak kolaylaştırcı ve zaman kazandırıcı özelliğiyle geleneksel sanatı destekleyici niteliğine, geleneksel yöntemlere nazaran kısa olan yaratım süreçlerinin cezbedici olmasına, günümüz sanat ortamının hızlı üretim ihtiyacına cevap verecek bir araç olmasına ve ayrıca çağdaş sanata olan önyargının kırılmasındaki yardımcı niteliğine, VR'nin sağladığı sonsuzluk hissi, üç boyutlu sanal uzay içinde var olma hissi, uzam, sınırsız-maliyetsiz malzeme kullanımı ve ekolojik anlamda sürdürülebilir olması gibi üstünlüklerine vurgu yapıldığı görülmektedir. Çalışmaya katılan sanatçıların VR'nin bir sanat formu olmasıyla ilgili görüşlerinden elde edilen veriler ışığında; VR ile sanatın geleneksel sanata destek dışında kendi başına bir sanat formuna dönüşme potansiyeli ve dijital sanatın VR ile yeniden evrilmesi, sanatçı ve izleyici için kendi biricik, eşsiz hazzına sahip olması, yeni yaratım ve sergileme biçimleri tanımlaması gibi VR lehine görüşleri mevcuttur. Olumlu görüşlerin yanı sıra VR ile sanat yaratımının ticarileşmesi, eserin sıcaklık hissi, dijital verinin kaybolma veya silinme riski, sosyal izolasyon, bağımlılık, yanlızlaşma ve diğer psikolojik ve fizyolojik olumsuz etkilerine dair endişelerinin var olması gibi sonuçlara erişilmiştir.
Eğitim Fakültesi Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümü Müzik Eğitimi Anabilim dalı programları'nda kazandırılan eşlik yapabilme becerisinin program hedeflerine ulaşma durumu

Bu çalışma, Eğitim Fakültesi Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümü Müzik Eğitimi Anabilim Dalı programında yer alan 'Armoni - Kontrpuan - Eşlik' dersinin hedeflerinden olan 'okul şarkılarına eşlik yapabilme' hedefinin, program hedeflerine ulaşma durumunu saptamak amacıyla yapılmıştır. Araştırmada kaynak tarama ve betimsel yöntem kullanılmıştır. Kaynak tarama kısmında, problemin çözümüne yönelik gerekli bilgilerin elde edilebilmesi amacıyla belgesel tarama yapılmış, betimsel kısmında ise araştırmanın evrenini oluşturan üniversitelerde ve örneklemde belirtilen öğrencilerle uygulama kısmı yapılmıştır. Araştırmada kullanılan okul şarkılarının doğru derecelerle yazılıp yazılmadığını saptamak ve tonlarını doğrulamak amacıyla 'Uzman Görüşü Formu' araştırmacı tarafından hazırlanmış ve farklı üniversitelerden alanında uzman öğretim elemanlarından görüş alınmıştır. Araştırma evrenini, PAÜ, DEÜ, MSKÜ ve ADÜ oluşturmaktadır. Örneklemini ise ismi geçen üniversitelerde eğitim gören 4. sınıf öğrencileri oluşturmaktadır. Örneklem grubundan belirlenen okul şarkılarına eşlik yazmaları istenmiştir. Çalışmada kullanılmak üzere: Kırlara Doğru, Buruk Acı, Gençlik Marşı ve Uzun İnce Bir Yoldayım isimli parçalar belirlenmiştir. Öğrencilerin eşlikleri kontrol edilirken 'Puanlama Anahtarları Yöntemi' nden yararlanılmıştır. Araştırmanın sonucunda, öğrencilerin 'şarkıların tonunu doğru olarak tespit etme' davranışını yüksek düzeyde gerçekleştirdikleri, 'şarkıların eşliklerini yaparken doğru dereceleri kullanabilme' davranışının büyük ölçüde ve kısmen gerçekleştirildiği ve'Akor Seslerinin Aynı Anda Temel Durumda veya Çevrim Olarak Birlik Notalar Halinde Çalındığı Eşlik Modeli' sıkça kullanılan model olduğu sonucuna varılmıştır.
Tarihsel süreçte Batı Anadolu'da yerel kültürlerin tuvalet ve banyo alışkanlıklarının incelenmesi

Hazırlamış olduğum çalışmadaki genel tema, Batı Anadolu'daki banyo, tuvalet ve temizlik alışkanlıklarının tarihsel süreçteki genel gelişimi ve tasarımlara etkisi oldu. Bunun için kişisel sağlık gereçleri, temizliğin fizyolojisi ve anatomisi, banyo ve vücut temizliği için tasarım kriterleri, banyo kültürünün Batı Anadolu'daki tarihsel evrimi gibi temel konuları irdeledim. Bunun dışında hem aynı hem de farklı çağlarda yaşamış olan medeniyetlerin banyo ve tuvalet alışkanlıklarını, tesislerini ve ekipman kullanımını da araştırdım ve karşılaştırdım. Ayrıca incelemede bulunduğum bölgelerde yapılmış olan tasarımları da fotoğraflarla örneklendirdim. Umarım bu çalışma günümüz vitrifiye tasarımcıları için de yardımcı bir kaynak oluşturur. IV