turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Muş ilindeki Kafkas kökenli halklar

Kafkasya kökenli topluluklar bugün Türkiye'nin demografik yapısında önemli bir yer tutmaktadır. Rusya'nın işgali ve katliamları nedeniyle 19. yüzyılın ikinci yarısında başlayan kitlesel göçler 20. yüzyılda da devam etmiştir. Sayıları hakkında net bir rakam bulunmayan Kafkasyalı gruplar hakkında şimdiye kadar siyaset bilimi, sosyoloji, edebiyat, folklor, antropoloji gibi alanlarda tezler yazılmıştır. Bu tez de Muş ilinde yaşayan Kafkasya toplulukları üzerine yapılmış sosyolojik bir çalışmadır. Tezin konusu Türkiye'nin Muş ilinin merkezinde ve bağlı köylerinde yaşayan Kafkasya kökenli grupların kimliklerini ne ölçüde koruyabildiklerini ve kaybettiklerinin tespitini yapmaktadır. Bu bağlamda, Muş ili ve köylerinde yaşayan Kafkas kökenli grupların kendilerini nasıl tanımladıkları, ana dillerini ne ölçüde korudukları, yeni nesle kültürel değerlerini aktarma biçimleri, atalarının göç edip geldikleri Kafkasya'daki gelenekleri ne ölçüde korudukları tespit edilmeye çalışılmıştır. Muş'ta yaşayan Kafkasyalı grupların üzerine bir ilk olan bu çalışma alanında önemli bir boşluğu dolduracaktır. Bu çalışma; Muş ili ve köylerinde yaşayan, Kafkasyalı gruplar üzerinde derinlemesine mülakat yöntemi kullanılarak yapılan bir saha çalışmasıdır. Araştırmanın örneklemini evreni temsil gücü olan ve kartopu örneklemiyle seçilen 23 katılımcı oluşturmaktadır. Araştırma sonucunda elde edilen bilgilere göre, Muş merkez ve köylerinde yaşayan Kafkas halklarının büyük çoğunluğu ana dillerini bilmemektedirler. Bu konuda devletin ya da herhangi bir kurumun baskısı söz konusu değildir. Kendi içlerindeki farklı Kafkas kökenli kişilerle evlenmeleri dolayısıyla yaşanan bir durumdur. Kültürel aktarımın gerçekleştiği ilk yer olan aile ve aile içi ilişkiler grupların kültürünü olabildiğince korumaya çalıştığı yerlerdir. Göç ettikleri ata toprakları olan Kafkaslarla bağlantıları pek fazla kalmamıştır.
Yetiştirme yurtlarında kalan geçlerin aile kurumuna bakışlarının değerlendirilmesi

Türkiye'de Cumhuriyetin kurulmasından itibaren sürekli gündemde olan korunmaya muhtaç gençler problemi, 1970'lerden sonra hızlanan sosyo-ekonomik değişmeyle birlikte daha büyük boyutlara ulaşmıştır. Korunmaya muhtaç çocuk, bedensel, zihinsel, ahlaki, sosyal ve duygusal gelişimi ile kişisel güvenliği tehlikede olan, ihmal ve istismar edilen ya da suç mağduru olan çocuklar olarak tanımlanmaktadır. Yetiştirme yurdu, toplum içinde kimsesiz korunmaya muhtaç durumda olan çocukların ve gençlerin toplum adına korunmasını, yetiştirilmesini üstlenen hizmet örgütüdür. Yurt ve yuva olgusu, kimsesiz, korumasız çocuğun ve gencin toplum adına kurum içinde yetiştirilmesi yolunu ortaya çıkarır. Yurda ve yuvaya özgü yetiştirme düzeni; kimsesiz ve korunmaya muhtaç olarak tanımlanan çocuğun ve gencin toplumsal güvence kapsamına alındığı, toplumsal koruma, yetiştirme ve yönlendirme imkanlarından yararlandığı koşulları içermektedir. Çalışmamızda, toplumsal koruma kapsamına alınan ve çeşitli nedenlerle aile ortamından uzakta yetiştirilme yurtlarına yerleştirilen çocukların ve gençlerin; genel olarak yurt ortamlarından memnuniyet düzeylerini, özelde ise aile kurumuna ilişkin görüşlerini değerlendirmektir. Bu bağlamda yetiştirme yurtlarında kalan gençlerin hangi sosyo-ekonomik kesimden geldikleri, nasıl bir kültürel zemine sahip oldukları, kendilerine sağlanan sosyal hizmetlerin yeterli olup olmadığı ve aile kurumuna ilişkin değerlendirmeleri nedenleri ve sonuçları ile ortaya konulacaktır. Korunmaya muhtaç çocukların sorunlarının belirlenmesi ve bu sorunlara yönelik çözüm önerilerinin getirilmesi artık bir zorunluluk halini almıştır. Bu çalışmada, korunmaya muhtaç çocukların sosyo-ekonomik profili, aile hayatından beklentileri ve kurum bakımını değerlendirerek oluşturulması gereken çocuk politikalarına ışık tutmaya çalışılacaktır. Bu araştırmada, korunmaya muhtaç gençlere sağlanan bakım yöntemlerinden biri olan yetiştirme yurtlarının soruna ne derece çözüm getirebildiğinin ortaya konulmasına çalışılmıştır. Özel olarak ise, bu yurtlarda kalan çocukların aile kurumuna ilişkin görüşleri noktasında fikir edinmek ve problemin doğmasına engel olunamadığı takdirde ne gibi çözüm politikaları ile sorunun halledilebileceğine bir katkı sağlama amacı gütmektedir.
Forms of labor control, consent and resistance in Islamic enterprises: A study of a factory in Kayseri

Bu tez, Kayseri'deki bir fabrikanın emek süreçlerinde kontrol ve direniş arasındaki diyalektik ilişkiye odaklanmaktadır. 1990'larda Türkiye'de Neo-liberalizm ile İslam arasındaki füzyon, emek süreçlerindeki değişim ile birlikte emek-sermaye karşılaşmasında enformel emek denetim stratejilerini belirginleştiren değişikliklerin önünü açtı. Emek süreci çalışmalarında dindar muhafazakarlığa, rızaya ya da tabiiyete dayalı ilişkiler üzerinden yaklaşılmasına karşın bu tez, dindar-muhafazakarlığı işçiler arasında rıza üreten bir unsur olarak almayarak, emek-sermaye çelişkisinde denetimin etkisinin daha karmaşık olduğunu göstermiştir. Bu doğrultuda, işçiler ve yöneticilerin deneyimlerinin çeşitli karşılaşmaları incelenerek, rızaya dayalı emek kontrolünün sınırları ve direnişin olasılığı arasındaki ilişki ortaya çıkarılmıştır. Bu çalışma, işçiler ve yönetim arasında gerginliğe ve tansiyona dayanan ilişkilerin berraklaşması ile birlikte emeği denetleyen stratejilerin de değiştiğini savunarak emek sürecinde işçilerin aktif bir katılımcı olduğunu gösterir. Bu noktada, tezin temel argümanı ise denetim stratejileri çeşitli biçimlerde emek sürecinde varlığını sürdürse bile işçilerin günlük 'direnme' pratikleri ve deneyimlerini anlamlandırma biçimlerinin kolektif bir hareketi biriktirmeye devam ederek emek sürecinin asıl dinamiği olduğudur.
Ailenin mahremiyet konularının deşifre edilmesinde medyanın rolü: Evlilik programları örneği

Mahremiyet ve açıklık büyük iletişim araçları sayesinde tamamen birbirine girdi ve artık bireyleri garanti altına alan hiç özel alan yoktur. Özel olarak karar kılınan mahremiyet alanı, deşifre ediliyor ve bu yüzden boş hale geliyor. Gösterilere ilaveten, insanların özel hayatlarının yeri korunur, özel hayatlarının korunduğu yerde tekrar oyun gösterileri organize edildi ve büyük medya'nın ilk argümanı, kademeli olarak sokaktaki insanlar sıradan oldu ve onların yaşam hikayeleri; acı, gözyaşı, kan, mutluluk gibi duygularla doldu. Bazı insanlar, medya'ya kendilerini sunmanın bir yolu içinde ve tereddütsüz şimdi büyük medya'nın gönüllü bir argümanıdır. Toplumun çoğu kesimi, bu gönüllü sunumun izleyicileri oldular. Deşifre etmek için büyük medya'nın insanları arayışı ve onların gönüllü katılımı, toplumun kültürel yapısına bakılarak değerlendirilmesi gereken bir konudur.
Kültürel diplomasi bağlamında Türkiye-İran ilişkileri: Tahran Yunus Emre Enstitüsü örneği (2012-2018)

Küreselleşmenin etkisiyle büyük popülerlik kazanan; yumuşak güç, kamusal diplomasi ve kültürel diplomasi gibi kavramlar, son yıllarda her güçlü devlet için fazlasıyla önemli konular haline gelmişlerdir. Bu doğrultuda Türkiye Cumhuriyeti de yumuşak güç bağlamında çok önemli bir süreci 2009 yılında temelini attığı Yunus Emre Enstitüsü ile başlatmıştır. Yunus Emre Enstitüsü, Türkiye'yi ve Türk kültürünü dünyaya tanıtma amacıyla kurulmuş bir enstitüdür. Bu enstitü, Türkiye adına beş kıtada açtığı 58 kültür merkeziyle kültürel diplomasi alanında çalışmalarını sürdürmektedir. Kültürel diplomasi çerçevesinde kurulan kültür merkezlerinden birini de 28 Mart 2012 tarihinde İran'ın başkentinde açılan Tahran Yunus Emre Enstitüsü oluşturmuştur. Bu enstitü, şimdiye kadar Türk-İran kültürel ilişkilerinin gelişmesinde önemli görevler almıştır. Bu çalışmayla da her faaliyeti kültürel diplomasi tanımı içerisinde yer alan Yunus Emre Enstitülerinin, İran sahasındaki etkileri Tahran Yunus Emre Enstitüsü üzerinden incelenmiş ve İran sahasındaki yansımaların ne ölçüde olduğu saptanmaya çalışılmıştır.
Said Nursi'nin İttihad-ı Muhammedi Cemiyeti ile ilişkisi

İttihad-ı Muhammedi Cemiyeti II. Meşrutiyet'ten sonra Volkan Gazetesi'nin başyazarı olan Derviş Vahdeti'nin çabaları sayesinde kurulmuş İslami bir Cemiyettir. Volkan Gazetesi vasıtasıyla halka duyurulan ve oldukça büyük yankılar uyandıran cemiyet özellikle askeriye ve ilmiye sınıfında kabul görmüştür. 31 Mart Hadisesi'nde Derviş Vahdeti'nin 'etkin rol oynadığı' iddiaları göz önünde bulundurularak cemiyet kapatılmış ve başta Vahdeti olmak üzere cemiyetin ileri gelenleri idam edilmiştir. Cemiyetin önde gelen simalarından birisi olan Said Nursi ise genç yaşına rağmen İstanbul'da fikirleriyle dikkat çekmiş, ilmi derinliği ile beğeni kazanmış, alimler arasında seçkin bir yerelde etmiş aydın bir kişiliğe sahiptir. İttihad-ı Muhammedi Cemiyeti'nin ismi, kuruluşu ve gayesi hakkında alimler arasında ortaya çıkan itirazlara karşı ikna edici ve ilmi yazılar yazarak cemiyeti savunan Said Nursi, Volkan Gazetesi'nde yazdığı yazılarla cemiyetin birleştirici, bütünleştirici yönünü ortaya koymuştur. Said Nursi cemiyeti şahıslar üzerine bina edilen ve üye kayıt defteriyle sınırlı kalan bir cemiyet olarak görmemiştir. Nursi, İttihad-ı Muhammedi Cemiyeti'ni bütün Müslümanların tabii üyesi olduğu toplulukları ve fırkaları birleştiren çatı kuruluş olarak görmüştür. Nursi'nin tamamen İslami bir refleksle ortaya koyduğu bu anlayışı, İttihad-ı Muhammedi Cemiyeti'nin yönetim kadrosunda olmasına rağmen Divan-ı Harb-i Örfi'den beraat etmesine vesile olacaktır. Said Nursi 31 Mart Hadisesi'nin kargaşalı günlerinde İslamiyet'e uygun olan meşrutiyeti desteklemiş ve bu uğurda çeşitli çalışmalar ortaya koymuştur. Alimlere, talebelere, entelektüellere, askerlere, hamallara, basın ve yayın organları mensuplarına ve toplumun çeşitli kesimlerine ayrı ayrı yazılı ve sözlü mesajlar veren Said Nursi asayişin ve emniyetin temini için birlik ve beraberlik vurgusu yapmıştır. Said Nursi 31 Mart Hadisesi'nde körükleyici rol oynayanlara karşı itidali ve orta yolu tavsiye ederken anarşiye ve ayrımcılığa karşı İttihadı ve ittifakı savunmuştur.
Sivas Cumhuriyet Üniversitesi'nde okuyan ve il merkezinde özel yurtlarda kalan bayan öğrencilerin sosyo-ekonomik ve dini yapılarına sosyolojik bir yaklaşım

Bu çalışma Sivas Cumhuriyet Üniversitesi'nde okuyan ve şehir merkezinde özel yurtlarda kalan bayan öğrencilerin demografik bilgilerini, sosyo-ekonomik ve dini yapılarını irdeleyen ve bunları karşılaştırmalı olarak ele alan bir araştırmadır. Araştırmanın örneklem grubu Cumhuriyet Üniversitesinde okuyan ve özel yurtlarda barınan 200 bayan öğrenciden oluşmaktadır. Araştırmamız giriş ve üç bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümü; araştırmada karşılaşılan problemler, araştırmanın amacı ve önemi, araştırmanın varsayımları, sınırları, araştırmanın yöntemleri, temel kavramları kısmından oluşmaktadır. Birinci bölümde; gençlik, üniversite gençliğinin tanımı ve özellikleri, din, dini inanç, dini davranış, gençlik ve din, aile ve din, din ve ekonomi, sosyalleşme ve bütünleşme kavramlarına yer verdik. İkinci bölümde; Sivas ili hakkında bilgiler ve Sivas'ta bulunan yükseköğrenim kız öğrenci yurtları hakkında genel bilgiler verdik. Üçüncü bölümde; araştırmada elde edilen bulgular ve yorumları, sonuçların özeti ve öneriler mevcuttur.
Lise çağı gençlerinin sosyalleşmesinde dinin rolü

Lise çağındaki gençlerin sosyalleşmelerinde dinin rolünü incelemeyi amaçlayan bu araştırma, iki bölümden oluşmaktadır. Araştırmanın kavramsal ve kuramsal çerçevesini içeren birinci bölümde; sosyalleşme kavramı, ergenlik dönemi ve din kavramları birbirleri ile etkileşimleri çerçevesinde alt başlıklarla incelenmiştir. Araştırmanın bulgular ve yorum kısmını oluşturan ikinci bölümde, Trabzon ili Maçka ilçesinde lise öğrenimi gören genç katılımcıların sosyalleşme süreçleri ve din ile etkileşimleri, görüşme yöntemiyle elde edilen verilerle yorumlayıcı anlayışa göre ortaya koyulmuştur. Bu bölüm, inanç, ibadet, ahlak ve dini bilgiler hakkındaki bulguları ele alan alt başlıklardan oluşmaktadır. Sonuç bölümünde ise elde edilen bulgulara dayanarak lise çağı gençlerinin sosyalleşmesinde dinin olumlu bir role sahip olduğu kuramsal açıdan değerlendirilmektedir.
Bir endüstriyel örgütte işçiler ve iş ortamındaki konumları: Elazığ, Obuzlar Çelik Eşya Sanayi örneği

Örgüt bir insan ilişkileri ağıdır. Örgütün yapısı insan ilişkilerinden oluştuğu için, nitelikçe dinamik bir süreç içindedir. Bir örgütte insanlar arası ilişkiler işgörenlerin birbirleriyle etkileşimini sağlar. İnsanlararası etkileşim, önemli bir çevre etkeni olarak işgörenlerin örgütsel davranışını biçimlendirir. Örgütsel davranış ise, örgütün amaçlarını gerçekleştirmede temel etkendir. Bireyin davranışlarını sınırlayan örgütsel ve biçimsel yasalar, gelenekler ve her örgütün kendi koşulları içinde doğan alışkanlıkları vardır. Sosyal örgütün belirli sınırları ile sıkışan ve zorlanan birey sahip olduğu statü, yüklendiği rol ve taşıdığı kişilik ölçüsünde zaman zaman örgütsel kalıplan etkiler ve bazen bu kalıplan aşar. Sanayileşme sürecindeki Elazığ'da endüstri faaliyetini sürdürmekte olan Obuzlar Çelik Eşya Sanayi İşletmesinde yapılan araştırmada işgücünün demografik ve sosyo-ekonomik özellikleri üzerinde durulmuştur. Daha sonra işçi ailesinin yapısı, hayat standartları ve gelir durumları ile birlikte eğitim durumları ele alınmış ayrıca, işgücünün içinde bulundukları iş ortamı, konumlan, statüleri, sosyal ortamı algılama durumları ve işe karşı tavırları tespit edilmeye çalışılmıştır. Yine çalışma ilişkileri ve ilişkilerin aktörü olan işgörenlerin işe yaklaşımları, örgütleri açısından temsil ettikleri statüleri, sorunları ve beklentileri amprik düzeyde ve sosyolojik çerçevede çözümlemeye ve değerlendirilmeye çalışılmıştır.
Karizmatik liderin vefatından sonra karizmanın rutinleşmesi örneği olarak Said Nursi'nin vefatından sonra Nurculuğun bölünmesi

Max Weber'in ortaya koymuş olduğu Karizma kavramı ve karizmanın rutinleşmesi süreçlerinin Said Nursi ve ilk talebeleri üzerinde incelenmesi amaçlanmaktadır. Dini grup olarak Said Nursi'nin vefatına verilen tepkiler ve liderin vefatından sonra oluşturduğu dini cemaatin reaksiyonları incelenmiştir. Türkiye'nin kuruluşundan günümüze hala aktif ve gündemde olan bu dini grubun anlaşılması Türkiye'deki dini grupların anlaşılmasına da fayda sağlayacaktır.
Comprendre la modernité politique en termes d'autonomie et d'imaginaire : Une recherche sur la philosophie politique de Cornelius Castoriadis

Araştırmamız boyunca Cornelius Castoriadis'in düşüncesini ortaya koymaya çalıştık. Çalışmamızda Castoriadis'in siyasal kavramlarını açıklarken aynı zamanda da onun özgünlüğünü ve neden bir filozof olarak kabul edilmesi gerektiğinin altını çizdik. Araştırmamızda, iki temel tez öne sürülmektedir : İlk olarak, Castoriadis'in fikirlerininbaşlı başına bir felsefe olarak tanınması gerektiğidir; ikinci olarak da Castoriadis'infelsefesinin politika ve felsefe arasındaki rabıtayı kendi düşüncesi bağlamında yeniden tesis etmek gibi sarih bir amacının olduğudur. Her şeyden önce, Castoriadis tahayyülfilozofudur. Tahayyül, insani yaratımın oluşmasını sağlayan en üst yeti ve kuvvettir. Politika da kökten tahayyülün bir yaratımıdır. Castoriadis, toplumun ve bireylerinözerkliğini geliştirme gayesi güden bir praksis ve bir siyasal tahayyül geliştirilmesiniönerir. O, bu tahayyül öğesinin güncel olarak bütün alanlarda tükenmekte olduğunu savunmaktadır : Felsefe, politika, sanat, bilim. Ancak onun düşüncesi kendine bu fiili durumu ve tükenmeyi olduğu gibi kabul etmemeyi kendine görev bilir. Bu düşünceözerklik faaliyetini ve özerklik imkanlarını korumaya ve genişletmeye çalışır. Fiiliolarak siyasal tahayyülün yokluğu karşısında, Castoriadis gelecekle yeni bir alaka tesis etmenin gerekliliğinin altını çizer.
Siyasal katılımda bir değişim modeli: Gecekondularda araçsal katılımdan özerk katılıma dönüşüm

'Siyasal Katılımda Bir Değişim Modeli: Gecekondularda Araçsal Katılımdan Özerk Katılıma Dönüşüm' adını taşıyan bu çalışmada, kentte yaşama süresi arttıkça, gecekondularda kısa vadeli, gecekonduya ilişkin birincil ihtiyaçları giderme amaçlı siyasal katılımdan daha uzun vadeli, ülke genel konjonktrüne uygun siyasal katılıma doğru değişim yaşanıp yaşanmadığı incelenmiştir. Çalışma temelde bir alan araştırmasını kapsamaktadır. Belirlenen amaçlar çerçevesinde hane reisleri ve gençler için ayrı ayrı oluşturulan görüşme foradan, yerleşme tarihi eski ve yeni olan iki gecekondu mahallesine uygulanmıştır. Araştırmada, siyasal katılımı etkileyen değişkenler, göç öncesi siyasal katılım düzeyi, söz konusu mahallelerde araçsal ya da özerk katılımın varlığı, siyasal katılım açısından kuşaklar arası farklılıklar incelenmiştir. Araştırma dört bölümden oluşmaktadır. İlk bölüm, kuramsal çerçeveyi içermekte ve araştırmanın temel kavramlarını açıklamaktadır. Bu kavramlar, demokrasi, siyasal katılım, siyasal kültür, kentleşme ve kentlileşme ve gecekondu başlıkları altoda toplanmıştır, ikinci bölüm, araştırmanın metodolojik yaklaşımını belirlemektedir. Alandan elde edilen bulguların sergilendiği üçüncü bölüm, hane reisleri ve gençler başlığında tartışılmaktadır. Son bölüm ise sonuç ve değerlendirme başlığında son sözleri içermektedir.
Jean Genet'nin oyunlarında şiddetin temsilleri ve öteki konumu

Tezimde şiddet olgusundaki paradigma değişikliklerine değinmek için; şiddetin anlamının dilden dile farklılaştığına, bu farklılığın insanın bilişsel sürecini nasıl etkilediğine ve bu etkinin bireylerin şiddete atfettiği değeri nasıl çeşitlendirdiğine dikkat çekmeye çalıştım. Bunun için şiddetin toplumdaki yerinden, normlarla, kültürle etkileşiminden, hangi saiklerle harekete geçerek bireylere nüfuz ettiğinden bahsettim. Şiddetin 'kurucu şiddet' olarak iktidarın yapısına içkin olması, 'şiddetin' sözlükteki anlamından çok farklı bir araca veya amaca dönüşebileceğini ortaya koymaktadır. Şiddetin insanın 'doğal' bir parçası olup olmadığı tartışmalarına yer vererek, şiddete dair yapılmış farklı yorumların, içinde bulundukları koşullardan özerk olamayacağını, bu koşulların değişmesiyle birlikte, şiddetin tarihsel süreç içindeki konumunun ve yorumunun da değişeceği sonucuna varılmaktadır. Şiddetin konumundaki değişkenlik 'meşru şiddet' kavramını düşündürtür. Bu kavramla ilgili tartışmalara göre iktidar belirli kurumlar, araçlar vasıtasıyla şiddet tekeline sahip olmakta; bu tekeli yasal zemine oturtmaktadır. Şiddet tekeline karşın 'meşru şiddet'in karşısında yer alan 'devrimci şiddet'e dair analizlere yer verilmiştir. Şiddet konusunda farklı dinamiklerin farklı uygulamalara sebep olması, bu tezin temel iddiası olan şiddetin kurgusal bir olgu olduğuna dair olan görüşü desteklemektedir. Jean Genet'in oyunlarında şiddetin kullanımı, gerçekliğin sorgulanması, kimlikler arası geçişkenlik, şiddetin teatral yapısını ortaya koymaktadır. Genet'nin şiddeti yorumlayışı ve iktidar karşısındaki öteki konumu dolayısıyla, tezde tartışılan başta meşru şiddet ve mitik, arkaik, kurucu, devrimci şiddet mefhumlarıyla da oyunlarında sıklıkla karşılaşırız. Genet'in oyunlarının en önemli özelliği kurgu içinde kurgu yapısıdır. Sonuçta bu tezin ortaya çıkış nedeni olan şiddetin kurgusal bir süreç olduğu görüşü ile Jean Genet'nin oyunlarındaki dramaturjik yapı örtüşmektedir.
Türkiye'ye eğitim amaçlı gelen uluslararası Çinli öğrencilerin sosyal bütünleşmeleri

Son yıllarda Türkiye ve Çin arasındaki ekonomi ve ticaret ilişkileri artmaktadır. Türkiye'nin ''Orta Koridor girişimi'' ve Çin'in 'İpek Yolu Ekonomik Kuşağı ve 21. Yüzyıl Deniz Yolu İpek Yolu 'unu yeniden canlandırması daha fazla Çinli öğrencinin Türkiye'ye gelmesini sağladığı söylenebilir. Çinli öğrenciler için Türkiye, dili, kültürü ve yaşam tarzı ile yepyeni bir deneyim alanı sunmaktadır. Bu çalışmada Çinli öğrencilerin eğitim hayatında ve günlük yaşamlarında karşılaştıkları zorluklar, sosyal iletişim becerileri, finansal sıkıntılar ve Türk kültürü ile bütünleşmesine sürecine ilişkin düşünce ve anlam dünyaları doğrudan onların deneyimleri ve söylemleri üzerinden ele alınmıştır. Çalışmada temel amaç Çinli öğrencilerin eğitim için Türkiye'yi seçme nedenlerini belirlemektir. Bunun yanı sıra Çinli öğrencilerin eğitim süreçlerinde Türk kültürü ile sosyal bütünleşme düzeylerini ve Türkiye'ye ilişkin düşünce ve deneyimlerini betimsel düzeyde ortaya koymak da çalışmanın bir diğer amacını oluşturmaktadır. Çalışma sonucunda Çinli öğrencilerin Türkiye'yi eğitim için seçme nedenlerinin Türkçeye ilişkin eğitim alması, Türkiye'nin laik ve müslüman ülke olması, Türkiye'ye ilgi ve sempati duyması, Hayat ve eğitimde bir değişme fırsatı, burs ve Kişi önersi olduğu görülmüştür. Türk kültürüne entegrayson düzeyi düşük olan Çinli öğrencilerin daha çok kendi aralarında segre bir yaşamı tercih ettikleri görülmüştür.
Kadına yönelik şiddet konusunda feminist hareketin ve devletin karşılaştırmalı yaklaşımı: İstanbul sözleşmesi örneği

Kadına yönelik şiddet ve hane içi şiddet yıllardır süregelen mücadeleye rağmen, mevcut uygulamalara bakıldığında, hala insan hakları ihlallerinin en önemli örneklerinden biri olarak görülmektedir. Kadınların maruz kaldığı şiddete karşı ulusal ve uluslararası düzeyde çalışmalar sürdürülmektedir. Bu çalışmalar hem Birleşmiş Milletler hem de Avrupa Komisyonu tarafından çeşitli sözleşme ve tavsiye kararları ile kadınlara uygulanan cinsiyete dayalı şiddetin kadınlara yönelik ayrımcılık olarak tanımlanmasına büyük katkı sunmuş, uluslararası eylem platformları oluşturulmuş ve kadına yönelik şiddetin insan hakkı ihlali olduğu vurgulanmıştır. Uluslararası arenada tüm gelişmeler yaşanırken örgütlü feminist mücadelenin de katkısıyla bu gelişmelere Türkiye de kayıtsız kalmamış ve CEDAW ve İstanbul Sözleşmesi gibi iki önemli anlaşmanın taraf devletlerinden biri olmuştur. Türkiye'deki feministlerin ve diğer kadın örgütlerinin 1980'li yıllardan itibaren sürdürdükleri çalışmalar kadının insan haklarının güçlenmesi ve kadın ve erkek arasındaki eşitliğin toplumda mümkün kılınması için devletin bu alanda kurumsallaşmaya gitmesine katkı sağlamıştır. Bu tez kapsamında, öncelikli olarak Slyvia Walby'nin patriyarka kuramı ile literatürde yer alan kavramlar incelenmeye çalışılacak, sonrasında hem uluslararası hem ulusal kadına yönelik şiddetle mücadele alanındaki kazanımlar özetlenecek, Türkiye'deki feminist hareket tarihi ve devletin kadının insan hakları alanındaki kurumsallaşma süreci aktarılacaktır. Kadına yönelik ve hane içi şiddetin önlenmesine dair Avrupa Komisyonu sözleşmesi olan İstanbul Sözleşmesi kapsamı ve sözleşmeye dair raporlar incelendikten sonra Walby'nin patriyarka kuramı ile Türkiye'deki feminist mücadelenin şiddet alanındaki beklentileri ve devletin sözleşmeyi uygulamasındaki eksiklikler tartışılacaktır. 2011 yılında imzalanan İstanbul Sözleşmesi kadına yönelik şiddetin incelenmesi açısından örnek uluslararası politika/strateji belgesi olmasının yanı sıra, devlet kurumları ile feminist kadın örgütleri arasında kadına yönelik şiddet konusunda yaşanan fikir ayrılıklarının incelenmesinde kritik öneme sahiptir. Uluslararası anlamda kadının insan haklarına dair norm ve anlayışları yansıtan İstanbul Sözleşmesi üzerinden yapılacak izleme raporlarına dayanan karşılaştırmalı analiz, kadına yönelik şiddetin Türkiye bağlamında incelenmesi ile toplumsal cinsiyet alanındaki çalışmalara katkıda bulunacak ve ilerici politika yapım süreçlerine ışık tutacaktır.