turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Göstergesel niteliğiyle sanat yapıtlarının reklam imgesi olarak kullanılması

Jüri : Yrd. Doç. Fevziye EYİGÖR Yrd. Doç. Mehmet KAVUKÇU Yrd. Doç. Salih DENLİ Sanatın toplumlar üzerindeki yönlendirici gücü yadsınamayacak bir gerçektir. Bir üst yapı kurumu olarak sanat, yoğun anlamların üretildiği bir alan oluşturur. Bu nedenle sanat yapıtları, üst kültürel üretim nesneleridir. Sahip olduğu bu gibi niteliklerden dolayı, farklı üretim modelleri için kaynak oluşturur. Bu alanlardan birisi de reklamdır. Üretim-tüketim ilişkisinin doğal bir sonucu olan reklam, iletişimin pazarlama boyutunu kapsar. Geniş halk yığınlarının, artan tüketim seçenekleri karşısında tercih yapması söz konusudur. Teknolojiye bağlı olarak iletişim olanaklarının artması, üreticiden tüketiciye doğru, ürün ve hizmet tanıtımı açısından geniş bir alan yaratır. Reklamda, tanıtımı yapılan unsurların, diğerlerinden fark yaratması hedeflenir. Çeşitli yöntemlerle elde edilen bu fark, reklamı görünür kılar. Elde edilen yeni dizge çeşitli anlam katmanlarını olası kılar. Göstergesel niteliğe sahip olan sanat yapıtları, reklamda hedeflenen farkı yaratmada aracılık etmekte, çözümlenmesi gereken anlam kodlarına dönüşmektedir. Üretim-tüketim bağlamında, reklamın sanatsal niteliği ile sanat yapıtlarının yeniden üretilebilirliği ve aralarındaki ilişki, her zaman için yeni yaklaşımlara açık bir alan yaratmaktadır.
Görsel sanatlar dersinde müze bilinci kazandırılması amacıyla illüstrasyon tekniğinden yararlanılması

Kültürel mirasın çocuklara aktarılması ve müze bilincinin kazandırılması adına Görsel Sanatlar Dersinde Müze Bilinci Kazandırılması Amacına uygun biçimde gerçekleştirilmesinin önemi büyüktür. Bu kazanımları elde etmek için, çocukların ilgisini çekebilecek etkinlikler ve illüstrasyonlar, müze bilincini kazandırabilmenin en iyi yollarından biri olarak kabul edilebilir. Bu araştırmanın amacı, Görsel Sanatlar Dersinde Müze Bilinci Kazandırılması Amacı ile İllüstrasyon Tekniğinden yararlanılması ve İlköğretim 1. Kademe Görsel Sanatlar Dersi Öğretmenlerinin bu amaçla hazırlanan etkinlikler hakkındaki görüşlerini değerlendirmektir. Bu kapsamda araştırmanın verileri, nitel araştırma yöntemlerinden görüşme tekniğiyle gerçekleştirilmiştir. 2010- 2011 öğretim yılı Bahar döneminde Balıkesir İlinde bulunan altı ilköğretim okulundaki 1. Kademe Görsel Sanatlar Dersine giren öğretmenlerin, beş soruluk yarı yapılandırılmış görüşme formunda yer alan açık uçlu sorulara verdikleri yanıtların analiz edilmesiyle elde edilmiştir. Araştırmanın sonucunda öğretmenler, İllüstrasyon tekniği kullanılarak hazırlanan eğitim materyalinin derste başarıyı olumlu etkileyeceği ve oyun şeklinde hazırlanmasının derse severek katılım sağlayacağını vurgulamışlardır. Ayrıca görüşme yapılan öğretmenlerin hepsi Görsel Sanatlar Dersinde Müze eğitimiyle ilgili olarak var olan Görsel Sanatlar Dersi kılavuz kitabının yetersiz kaldığını, Müze Eğitimi ile ilgili kaynak ve materyal sıkıntısı çektiklerini belirterek, yapılan bu çalışmanın, eğitim materyali olarak derslerde kullanılması gerektiği görüşündedirler. Araştırmada elde edilen sonuçlara dayalı olarak öneriler geliştirilmiştir.
Tarih öncesi çağlardan Tunç Çağı sonuna kadar Anadolu'da görülen hayvan figürlü seramikler

Bugünkü haliyle bilinen ilk insanın hayvanla olan ilgisini başlangıç olarak ele alan ve Tunç Çağının sonuyla sınırlanan bu çalışmanın konusu: Anadolu'da görülen hayvan figürlü seramiklerdir. Bu anlamda Paleolitikte başlayan; Mezolitik, Neolitik, Kalkolitik Çağlardan geçerek devam eden ve günümüze kadar ulaşabilen Anadolu insanının bu serüveni; Tunç Çağı sonu itibariyle sınırlanmaktadır. Hayvan Figürlü seramiklerin Anadolu'da ilk görüldüğü çağ: Geç Neolitik Çağdır; ama bu uygulamaların köklerinin Paleolitik Çağa kadar uzanabildiğim görebiliyoruz. Paledlitik Çağ insammn beslenme kültürüne dayalı olarak ortaya çıkan av kültüyle mağara duvarlarında sergilenen ilk adımlar; Mezolitikte, daha da güçlenerek devam eder. Neolitiğin Erken evrelerinde kendi konutunu gerçekleştirebilen Anadolu insanı, Paleolitik ve Mezolitikte mağara duvarlarına çizdiği hayvan figürlerini; bu sefer kendi konutunun duvarlarında görmek ister. Ağaç, taş ve çamurla oluşturduğu bu konutları gerçekleştirirken çamurun şekillendirilebilir özelliklerim keşfederek; onu pişirip seramiği elde etmekte de gecikmez. Av kültüyle birlikte duvarlara aktarılan hayvan figürlerinin seramikte görülen ilk uygulamaları, gelişmekte olan inanç sistemlerini tanıtan ilk örneklerdir. Kalkolitikte çeşitlenerek daha da zenginleşen bu uygulamalar, insan yaşamının inanç bağlamında ortaya koyduğu önemli ürünleridir. Tunç Çağı içinde yer alan Koloni Dönemi'nin hayvan figürlü seramiklerinde, belirgin bir biçimde görülen nitel ve nicel gelişmenin, Eski Hitit döneminde de önemini kaybetmeden sürdüğü; fakat Tunç Çağımn sonu yani Hitit İmp. Döneminde ise; bu hızın azaldığı, kalitenin de gerilediği belirlenmiştir. Buna karşın, metalürjinin gelişimiyle ortaya konan maden eserler, bunun yam sıra özellikle taş heykel ve taş kabartmada görülen büyük gelişme; dikkati çeken ve ayrıca araştırılması gereken bir olgu olarak karşımıza çıkmaktadır. vnı
Van gravürleri

Van yapılan bilimsel çalışmalar ile M. Ö. 11000 tarihlendirilen ve birçok medeniyete ev sahipliği yapmış büyük öneme sahip bir yerleşim yeridir. Üzerinde birçok medeniyete ait tarihi dokuların izlerini taşıyan bu yerleşim yeri, birçok seyyah ve araştırmacının ilgisini çekmiştir. Özellikle XIX. yüzyılda Anadolu'ya gelen birçok seyyah Van bölgesini de ziyaret etmiştir. Farklı amaçlar doğrultusunda bölgeye gelen bu seyyahların arasında arkeolog, jeololog, din adamları ve misyonerler olmak üzere değişik alanlarda uzmanlar bulunmaktadır. Charles Texier, Lehman Haupt, M. T. Deyrolle, Jules Laurens, Müller Simonis, Henry Binder ve İsabella Bird gibi seyyahların araştırmaları Van için önemli birer bilgi kaynağıdır. Bu seyyahlara ait seyahat notlarının arasında bilgilerini görsel olarak destekleyen gravürler ise Van'ın görsel olarak belgelenmesinde en önemli kaynaklardır. Tarihi eserler, doğal doku, insan ve hayvan tasvirleri olmak üzere birçok konunun betimlendiği bu gravürler sanatın ilke ve elemanlarının etkili bir şekilde kullanılması ile oluşturulmuş ve teknik beceri isteyen çalışmalardır. Kuru kazıma tekniği kullanılarak yapılan Van gravürleri Van ile ilgili birçok yayında anlatımı güçlendirmek için kullanılmıştır. Betimlenen konular günümüz bilgileri doğrultusunda değerlendirilmiş ve değerlendirme sonucunda birçok yapının günümüze ulaşamadığı veya büyük tahribatlara uğradığı görülmüştür.
Çağdaş Türk resiminde bireyselleşme (1950-1970)

: 308 Jüri: Prof. Dr. Hamza GÜNDOĞDU Sanatçı bireyselliğinin günümüze kadar ulaştığı nokta, bireyin düşünme özgürlüğünde elde ettiği demokratik hak ve özgürlüklerine koşut bir gelişim sürecinin sonucudur. Batıda bu gelişim süreci eski Yunanlılar' da site devletlerinin kurulmasıyla başladı; düzenli ve tartışmalı bir süreç içinde devam etti. Bireycilik sistemli olarak ilk defa 1820'lerde Fransa'da ortaya çıkmıştır ve en geniş anlamda yerini bugünkü Amerika'da bulmuştur. Sanatta bireysellik ise, ferdiyetçilik' in ortaya çıkmasıyla başlamıştır. Ferdiyetçilik' in ortaya çıkması, endüstride ve teknolojideki gelişmeler, bireyin ve devletin demokratikleşmesi, yüzlerce yıl devam eden üsluplar çağını kapatmış, 1900 yılı başlarından itibaren yerini, bireysel ve özgün yaratımlara bırakmıştır. Türk tarihinin düşünsel gelişim sürecine baktığımızda, Batı'dakine benzer felsefi ve düşünsel gelişmeler olmamıştır. Kendine özgü bir geleneksel yapıyı muhafaza eden düşünsel yapı, farklılıklara da izin vermemiştir. Kapalı bir yapı özelliği gösteren Osmanlı toplumu, Batıdaki gelişmeleri çok geç takip edebilmiştir. Bu nedenle de Batı sanatının ülkemizde yerleşmesi yaklaşık yüzyılı almıştır. Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasıyla da doğrudan doğruya demokrasiye geçilemedi. Ancak 1945'lerden sonra Türk insanı kısmen de olsa demokrasiyle tanışabildi. 1950'lere kadar Batı resmini çok gerilerden takip eden Türk sanatçısı, bu tarihten itibaren çağdaşlaşma konusunda bir ivme kazanmıştır. Türk sanatçılarının 1950'lerden itibaren Batı'ya dönük güncel sanata ilişkin gelişmeleri izleyerek, bu gelişmelere kendi kültürel özellikleri ve yaşam deneyimlerini de katarak özgün yaratımlar denemeye başlamıştır. Türk resmindeki bu bireyselleşme süreci Batıdakinden çok farklı olup, Türkiye'deki diğer alanlardaki gelişmelere paralel bir yapı göstermektedir. Türk resmindeki bu bireyselleşme, özgün yaratımlardan çok eğilimlere dayanır ki, bu süreç 1970'lere kadar devam eder. 1970'lerden sonra bireysel yaratımlar daha güçlüdür. 1950- 1970 yılları arasındaki başlıca eğilimler ise, içinde gelenekselliği de barındıran soyut eğilimler olarak özetlenebilir. Bu eğilimler, sonraki özgün yaratımlar için de bir temel oluşturmuştur.
Seramik formlarda nokta ve çizgi ile kişisel uygulamalar

Sanat çalışma raporunun birinci bölümünde sanatın temel öğeleri olan nokta ve çizginin sözlük ve kavram anlamları araştırılarak doğadaki örneklerine yer verilmiştir. Araştırmada İlkel Sanattan günümüze kadar nokta ve çizginin yer aldığı; resim, seramik, heykel ve mimarideki kullanımları örneklendirilmiştir. İkinci bölümde, kişisel uygulamalar, nokta ve çizginin 'Oluşum Serisi' ile soyut formlarda seramik ve porselen çamuru kullanılarak sanat raporu sonuçlanmıştır.
Türk resim sanatında sanayi nesneleri

''Türk Resim Sanatında Sanayi Nesneleri'' başlıklı bu çalışmada, sanayi nesnelerinin ülkemizde sanatçıların resimlerinde yer alışı estetik bağlam ve plastik açılardan incelenmektedir. Konu dört ana bölümde irdelenmiştir. İlk bölümde, nesne, estetik nesne, doğadaki güzel, sanattaki güzel gibi kavramlar ve sanayileşme ile güzel anlayışının ilişkileri ve bu alandaki gelişmeler işlenmiş, Platon, Aristoteles, Kant gibi düşünürlerin güzellik anlayışları değerlendirilmiştir. İkinci bölümde sanayi nesnelerinin resim sanatında yer alışının estetik bağlamı incelenerek açıklanmıştır. Üçüncü bölümde ise Türkiye'de sanayinin gelişimi, Bauhaus'un Türkiye'deki etkileri, kültür sanat politikaları ele alınarak sanata yansımaları sanatçıların farklı yorumlamalarıyla incelenmiştir. Çalışmanın son bölümündeyse, sanayi nesnelerinin kendi sanat anlayışım ve resimlerimin oluşum süreci üzerindeki etkileri ve yapıtlarımın özgün yanları analiz edilerek değerlendirilmiştir.
Küresellik ve evrensellik ayrımında çağdaş sanatın uluslararası nitelik sorunu

Bu çalışma; genel olarak küresellik ve evrensellik kavramlarıyla ilişkilendirilen çağdaş sanatın, değer ve nitelik kavramları, arasındaki ilişkiler üzerinde durulmuştur. Ülkelerin gelişmişlik düzeylerine göre sanatın ve sanata dair oluşturulan küresel sanat piyasalarının durumu incelenmiştir. Araştırmamızın birinci bölümünde; küresellik ve evrensellik kavramlarının kendi aralarındaki birleştirici ve ayrımlaştırıcı analizleri yapılarak etkileşimde bulunduğu alanlar incelenmiştir. Araştırmamızın ikinci bölümünde, modern ve postmodern anlayışın sanatın çağdaş olma etkileşimlerindeki göstergeleri incelenmiştir. Araştırmamızın üçüncü ve son bölümünde ise, araştırmaya konu teşkil edecek küresel çağdaş sanat piyasası olarak ele alınan; uluslararası sanat fuarları incelenmiş ve bu doğrultuda ''estetik değerlerin'' varlığı/yokluğu nedenselliği kaçınılmaz bir tartışmanın merkezi konumunda kalan çağdaş sanatın değer ve nitelik sorunsalına açıklık getirilmiştir. Sanatın evrensel değer kazanma rolü ve küresel boyuttaki öneminin üzerinde de durulmuştur. Bu bağlamda, eleştirilere ve tartışmalara bağlı olarak bir kabul görme sorunu yaşandığına inanılan çağdaş sanat, bu sorunun kaynağını ve çözümünü bulabileceği potansiyelin, daha çok küresellik ve evrensellik olgularının arasında gerçekleşen bir konum ve nitelik bunalımı olarak yaşayabilmektedir. Yaşanılan bu sorunlar doğrultusunda bu tez, bu bunalımın tespitini belirlemeye ve çözüm önerileri getirmeye çalışmıştır.
Sanatsal ifadede başkalaşım

Sanatsal İfadede Başkalaşım başlığı altında yürütülen bu tezde başkalaşım kavramının, tarihsel bağlamda birey, toplum ve sanat ile ilişkileri hedef alınmıştır. Buna ilişkin, tarih öncesi dönemlerden günümüz modern sanat anlayışına kadar geçen süre içerisinde, yazınsal ve görsel sanat disiplinleri arasında birçok sanat yapıtına konu olan başkalaşım kavramının, sanatsal bir ifade biçimi olarak kullanıldığında, yaratıcı düşünce üzerinde ne tür katkılarının olduğu gözlemlenerek, kavramın farklı dillerde nasıl kullanıldığı incelenmiştir. Araştırmanın temel konusunu belirleyen kavram, sanatın farklı disiplinlerinde kullanım yerlerinin yanı sıra, uygulamalar üzerinden kullanılan malzeme ve teknik bakımından nesnenin hem biçim hem de kavramsal açıdan dönüşümü üzerinden örneklendirilerek açıklanmıştır. Yanı sıra, bu çalışmanın kilit noktasını oluşturan başkalaşım konusuna ilişkin bir dizi uygulama yapılarak konu, çeşitli materyal ve çalışmalar üzerinden farklı biçimlerde deneyimlenmiştir. Öte yandan, başkalaşım veya dönüşüm olgusu, efsanelerde geçen tanrıların sınırsız başkalaşma hikayeleri ile de mitolojide sıkça başvurulan bir kavramdır. Mitolojik öykülerde adı geçen efsanevi figürlerin ne tür bir dönüşüme uğradıkları ve bu dönüşümlerin sanatçı birey tarafından ne şekilde değerlendirildikleri, sanat yapıtlarının kıyaslanması ile ele alınmıştır. Sanat yapıtlarındaki kıyaslama esnasında, bulundukları dönemin sanat anlayışına uygun biçimde şekillenen biçimsel farklılıklar göz önünde bulundurularak yapıt, başkalaşım olgusunun sanat tarihindeki konumu üzerinden değerlendirilmiştir.
Figüratif resim anlayışında biçim bozmaya neden olan ruhsal yaratım süreçleri

Resim Sanatı tarihinde ifadeci anlatım tarzı, çeşitli dönemlerde ortaya çıkmış, arkaik zamanlardan başlayarak türlü şekillerde kendini göstermiştir. İfadecilik, bu süreç boyunca sanatçıların belli akımlar dahilinde kullandığı bir yöntem olarak sınırlı kalmıştır. Bu durum 20. Yüzyıla kadar sürmüştür. 20. Yüzyılda dünyada yaşanan, kültürel, sosyal, teknoloji ve politika gibi gelişmeler, insanların yaşam anlayışında ve fikirlerinde büyük değişimlere sebep olmuştur. Değişen bu anlayışlarla beraber insanlar, bireysel fikirleriyle; birey olabilme olgusuyla, kendini önemseme ve farkına varma sürecine girmiştir. Resim sanatı da bu sürecin bir parçası olarak, sanatçıların değişimiyle beraber dönüşüme uğramış ve Modern resim anlayışının doğduğu bir döneme girmiştir. Modern çağla beraber resim anlayışında oluşan değişim, türlü akımlar halinde ortaya çıkmıştır. Ekspresyonizm de ifadeci anlatımı, konusunun merkezine koyarak, bunu birtakım haline getirmiştir. Bu noktada bireysel anlatımlar ön plana çıkmış, kişisel yaklaşımlar bu sanat anlayışının temel noktası olmuştur. Kişiselleşen bu sanat anlayışında, her sanatçının kişisel görüşü ve ruhsal yapısı etkin bir hal almıştır. Yeni bir düzen ihtiyacı hisseden sanatçılar, eserlerini parçalama, bozma, yeni bir yapılanma anlayışına göre inşa etmişlerdir. Bu noktada, incelenen konudaki anlayışla çalışan sanatçıların, biçim bozma yöntemleri ve buna neden olan ruhsal yapı süreçleri, birbirleriyle anlam bağı olduğu düşünülerek ilişkilendirilmiş ve bu olgu incelenerek, anlamlandırılmaya çalışılmıştır. Yaratıcılık süreçleriyle kaynaşmış olan ruhsal yapı; duygu durum, bilinçaltı, duyumsama gibi olgularla incelenerek, sanatçının biçim bozma anlayışına etki eden faktörler, düşünürlerin ve uzmanların görüşleri ile düşünsel boyutta değerlendirilmeye çalışılmıştır. Yapılan resimler de bu düşüncelerle incelenmiş, gelişim aşamalarında oluşan duygu durum, bilinçaltı ve duyumsama gibi olgular denetlenerek, değişimlerin neden olduğu ruhsal yaratım süreçleri çözümlenmeye çalışılmıştır. Resimlerin oluşumu esnasında ve sonrasında yapılan bu çözümlemelerde, yüzeyde oluşturulan plastik dille, düşünsel dilin, hangi noktalarda yakınlık kurduğu araştırılmış, ruhsal etkenler doğrultusunda, çeşitli kompozisyon planları halinde oluştuğu gözlenmiştir. Bu sürecin çözümlenmesi, konunun düşünsel kısmının anlaşılmasına, anlamlandırılmasına ve gelişmesine katkı sağlamıştır.
Amblem ve antropomorfik tasarımı

11 DZET Amblem, bir kuruluşun kimliğinin en önemli ve en belirgin bölümünü oluşturmakla beraber, düşüncenin özünü içerdiği için de görsel olarak değerlidir. Bu, harf kompozisyonlarımla veya şekillerden oluşturulacak sembollerle ifade edilebilir. Böylece ürünler ve firmalar isimlerin yanında amblemle birlikte kurumsal kimliklerini oluştururlar. Kurumsal kimlik oluşturmada dikkate alınması gereken en önemli iki öge biçim ve renktir. Görsel algılamada bu iki temel öğenin etkisi san derece açıktır. Araştırmanın içeriğini oluşturan marka, logotype, amblem ve piktogram görsel iletişimin önemli dilleridir. Ülkemizde, sayısız ürün ve firma için çok sayıda amblem kullanılagelmekte ve bunlara her gün yenileri eklenmektedir. Bu artış yalnız ülkemizde değil diğer ülkelerde de bizden biraz daha disiplinli olmakla birlikte benzerlikler göstermektedir. Tasarımı yapılacak olan amblem doğruyu vermekle beraber, amblemi yapılan kurumun kişiliğine uygun olanı yapmak görevi bizlerin olacaktır. Bunun için de iyi bir ön araştırmanın yapılması gerekmektedir. Yapılan bu çalışmada, bir amblemin oluşturulmasında nelere dikkat edileceği, gerekli kurallar göz önünde bulundurularak incelenmiştir. Bu çalışmada örnek tasarımlar incelenmiş ve sorunu çözümleme yaklaşımıyla, özgün uygulamalara yer verilmiştir.
Yiyeceğe dayalı satış çevrelerinde sosyo-kültürel etmenlere bağlı değişimlerin mekansal yansımaları: 1980 sonrası Kadıköy Çarşı örneği

1980 yılında gerçekleşen askeri darbe ve bunu izleyen sosyo-ekonomik, sosyo-politik değişimler toplumun kültürel yapısını farklılaştırmıştır. Yabancı sermayenin ülkeye girişi, özel teşviklerin desteklenmesi, iletişim ağlarının genişlemesi gibi etmenler tüketim; arz-talep ilişkilerini çeşitlendirmiş ve değiştirmiştir. Toplumdaki bu değişimler, tarihinden günümüze genellikle birer sosyal etkileşim alanı olan çarşı ve alışveriş mekanlarına yansımıştır. Çalışma; 1980 sonrası sosyo-kültürel etmenlere bağlı değişimlerin satış çevrelerine yansımasını, kapsamaktadır. Türkiye'de 1980 ile başlayan ekonomik, sosyo-kültürel, kentsel değişim ve değişimin satış çevrelerine mekansal etkilerini genel bir çerçeve içinde irdelemektedir. Toplumsal farklılaşma ve ekonomik değişimler çoğunlukla kent merkezlerinde gözlemlenir. Türkiye'deki sosyo-kültürel değişimin en iyi algılandığı kent ise; İstanbul'dur. Bu nedenle çalışmada İstanbul örnek alınarak, tarihten günümüze varlığını koruyan, geleneksel alışveriş mekanlarımız olan çarşılarımız kendi içinde sınıflandırılarak incelenmiştir. Bu sınıflandırma, geleneksel kapalı çarşılarımız ve geleneksel semt çarşılarımız olarak gruplandırılmış olup; araştırma bu yöntem üzerinden yürütülmüştür. Günümüz alışveriş merkezlerinin temelini oluşturan; Kapalıçarşı - Mısır Çarşısı'nın tarihçeleri, mekansal planlamaları, işlevsel değişimleri ve geleneksel yiyecek satış çevreleri örneklerle incelenmiş olup; tarihi semt çarşılarından olan Beşiktaş Semt Çarşısı'nın geçmişşteki ve günümüzdeki durumu anlatılmıştır. İstanbul'daki sosyo-kültürel ve sosyo-ekonomik değişimlerin gözlemlendiği bölgelerden biri de Kadıköy'dür. Çalışmanın özünü, Kadıköy Tarihi Semt Çarşısı oluşturmaktadır. Kadıköy'ün tarihi kadar eski olan Kadıköy Semt Çarşısı tez kapsamında; mekansal gelişimi irdelenerek, Çarşı içinde yer alan yiyecek satış çevreleri sınıflandırılıp detaylı biçimde incelenmiştir. Yiyecek satış çevreleri, özgün yapısını koruyan geleneksel mekanlar, yeni oluşan yiyecek satış mekanları olarak gruplandırılmış olup; sosyo-kültürel etmenlere bağlı değişimlerin mekansal yansımaları araştırmanın temelini oluşturan öğelerdir.
Soyut ekspresyonizm resimde soyut ekspresyonizm sanat anlayışı (1910-1965)

Tam soyut olarak 1910 yılında gündeme gelen soyut sanat, 1908- 1910 yıllan içindeki ön soyut dönemi kapsamaktadır. Bir yandan kübizmde çözümsel döneme giderek soyutun sınırlarına gelinmiş, diğer yandan Rusya'da Tchiourlionis (1875-1911) 1908'de soyuta giden tabloları, soyut akıma öncülük etmiştir. Sanatçıya ister hareket noktası olmuş olsun, ister olmasın, dış gerçeği herhangi bir şekilde hatırlatmayan, andırmayan sanat soyuttur. Diğer bir anlamda soyut sanat, objenin betiminden vazgeçerek sanatçının iç alemine yönelmesidir, diye tanımlanabilir. Soyut resim nitelik yönünden iki kısma ayrılır: Dışavurumcu-Soyut: Bastırılmış duygular, coşkular ve güçlü istekler için bir çıkış arayan sanatçılar bunu dışavurum olarak bulup yansıtmışlardır. Bu anlayışta eser yapan sanatçıların ortak olarak bağlandıkları tek ilke; resim yapma işinin yaratıcı yönünü yüceltmek, resmin hangi yöne gideceğini ve neyi anlatacağını resme başlamadan önce bilmeyi reddetmektedir. Eserin meydana getiriliş süresini ve bu süreç içinde resim biçimlerinin özgürce oluşumunu değerlendirir. Geometrik-Soyut: Bu anlayış Larionov'un kübizm ve fütürizmden etkilenerek geliştirdiği Rayonizm anlayışı ile başlar. Soyut Geometrik anlayış kendi içinde farklı yönlere ayrılır: a) Rayonizm b)Senkronizm c) Soyut Orfizm d) Soyut Kübizm e) Suprematizm f) Konstrüktizm. 20. Yüzyıla gelindiğinde duygularla kavranan nesneler soyut düşünsel varlığa dönüşmüştür. Soyut sanatın aradığı obje, görünebilir olan objeler değil de, tersine düşünülebilir olan objeler kabul edilir. Ama objelerin düşünsel olarak kavranabilmeleri için başlangıçta 'görünebilir' olan objelerin ortadan kaldırılması gerektiği düşüncesi egemen olmuştur. Soyut-Ekspresyonist anlayışın başlangıç 1910'da olgunlaşan, soyuta varan, anlama gücüne ilişkin bir görkem sanatı. Munich 'te, 1909 'Yeni Munich Sanatçılar Demeği' kuruldu. Kurucular Kandinsky (1866-1944), Jowlensky (1864-1944), G. Münter (1877-1962) ve arkadaşları idi. Başkanlığa Kandinsky getirildi. Bunların amacı uluslararası bir sanata ulaşmaktı. Soyut sanatın 1940 ile 19501er arasındaki dönemi; anlık kararlara dayanan spontano bir yaratma sürecini öngören bir eğilim olarak değerlendirilebilir. Dünya çapında yaygınlaşmakla birlikte merkezi New York kentiydi. Kendi içinde iki ayrı eğilim çıkmıştır. Action painting ve soyut imge resmin 1970'lerde belirlenen lirik soyutlama anlayışı da soyut ekspresyonizmin bir uzantısı saymak olanaklıdır. Uygulamaya yönelik resimlerde en belirgin olarak görülen etki, duyguların coşkulu bir şekilde ifade edilmesidir. Eserlerin çeşitli etkilerle, özellikle, çizgiselliğe ilişkin hareketi ve onu tamamlayan rengi kullanmada yeni olanaklar savunulabileceği düşüncesi ile seçilen, çoğunluğu Soyut Ekspresyonist sanat anlayışına yönelik uygulamalar yapılmıştır.
Gravür sanatı tarihi ve modern uygulamalar

İnsanoğlu İlk Çağlardan itibaren yaşam, savaş, kültür gibi alanlarda kullanılan nesnelerin ve görüntülerin aynılarını yapmak ve çoğaltmak istemiştir. Savaşlarda kullanılan kılıç, mızrak, kalkan gibi nesnelerin üzerine şekiller, semboller, motifler işlenmiştir. Sivri uçlarla kaya, boynuz ve kemik gibi oyulabilen nesnelere yapılan çivi yazıları ilk oyma eserler olarak gravürün temelini oluşturmaktadır. Zamanla kuyumcular tarafından farklı süsleme motifleri kullanılmaya başlanmıştır. Bakır ve çelik kullanan ustalar silah üzerine süsleme yapıyorlardı. Bu kalıpların bazıları saklanıyor ve daha sonra sanatçılar tarafından tekrar basılıyordu. M. Ö.3000'lü yıllarda Çin'de harfli alfabenin bulunması ile mühürler yapılıp ipek kumaşlara baskılar yapılıyordu. M. Ö. 2000'li yıllarda ise Mezopotamyalılar ahşap silindirleri mühür amaçlı oyup tümsek kısımlara boya vererek kil tabletlere baskı yapıyorlardı. Mısır döneminde ise madeni paralara oyma ile şekiller veriliyordu. M. S. 105 yılında Çin'de kağıt bulunması ile beraber yazı ve resim alanlarında çok önemli gelişmeler sağlandı. Ortaçağın karanlık döneminin 1400'lü yıllardan itibaren bitip Rönesans başlaması ile gravür sanatı da din ve tarih kitaplarının resimlendirilmesinde kullanılmaya başlandı. Zamanla da sanatçılar gravürle kendi özgün eserlerini yapmaya başladılar. 1900'lü yıllarda Modern sanatla birlikte baskıresim sanatı da ilerlemeye başlamıştır. Picasso'nun bulduğu renkli yüksek baskı yöntemi ve Hayter'in bulduğu renkli çukur baskı yöntemleri gravür sanatında birer devrim olmuştur.1950'lerden sonra gravür sanatı her geçen gün gelişmekte olup, eğitim alanında ve serbest sanatçılar tarafından Dünyanın her tarafında yoğun bir şekilde kullanılmaya başlamıştır. Günümüzde diğer sanat dalları gibi gravür sanatı da başlı başına bir sanat dalı olarak kabul edilmektedir.