turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Yüksek fırın curufları ile çeşitli atıksu arıtma çamurlarının yapı malzemesi olarak değerlendirilmesi

Türkiye'de her yıl, çok fazla miktarda demir-çelik, bakır, ferrokrom, gübre, termik santraller, kentsel atıksu arıtım tesisleri gibi sanayi alanlarından elde edilen önemli miktarda ve tiplerde toz, kül, yüksek fırın cürufu, arıtma çamuru gibi atıklar ortaya çıkmaktadır. Bu atıklar içerisinde büyük gruplar oluşturan yüksek fırın cüruflarının, Türkiye'deki kapasitesi yıllık 2 milyon ton civarındadır. Bu atık maddelerin ekonomik değerlendirilmesine yönelik çalışmalar istenen düzeyde değildir. Arıtma sonucu oluşan çamurlar ise çevresel sorunlar yaratmakta olup bertarafları üzerinde, özellikle yararlı kullanıma yönelik çalışmalar başlatılmıştır. Arıtma çamurlarının bertarafı bütün dünyada olduğu gibi ülkemizde de son yılların en önemli çevre sorunlarını oluşturduğu bilinmektedir. Atıksu arıtma sistemlerinin çeşitli kademelerinde oluşan çamurların keyfi olarak denize, nehirlere ve benzeri alıcı ortamlara boşaltımları kanun ve yönetmelikler ile yasaklanmıştır. Bu çalışmada, Karabük Demir- Çelik'in yan ürünü olan yüksek fırın cürufunun tek başına veya Gencer Alüminyum ve Marshall Boya atıksu arıtma çamurları ile birlikte belirli oranlarda karıştırılarak seramik yapı malzemesi olarak değerlendirilebilirliği araştırılmıştır. Bu amaçla yapılan iki grup deney çalışmasından birincisinde, hiçbir katkı maddesi ilave edilmeden sadece yüksek fırın cürufu kullanılmıştır. Deneyler sonucunda 1000 C'de su emme oranı % 12.41 olarak bulunmuştur. İkinci grup deneyde ise, yüksek fırın cürufuna değişik oranlarda Gencer Alüminyum ve Marshall Boya atıksu arıtma çamurları karıştırılmıştır. Deney sonuçları vnıincelendiğinde, su emme oranlarının 1000 C'de sırasıyla % 14.50 ve % 19.68 olduğu belirlenmiştir. Elde edilen bu değerler ilgili standartlarla karşılaştırıldığı zaman, yüksek fınn cürufu ve diğer katkılarla yapılan tuğlaların standartlara yakın olduğu görülmektedir. Ayrıca bu tuğlaların değişik renklere sahip olduğu, ilave olarak çeşitli oksit ve seramik boyalarıyla da karıştırılarak dekoratif amaçlarla kullanılabileceği belirlenmektedir. Böylece atık malzemelerin çevreyi kirletici özelliği azaltılarak ekonomik ve uygulanabilir bir kullanım alam bulmak mümkün olacaktır.
Heykelde beden imgelerine organik malzemelerle soyutlamacı yaklaşım

Sanat devamlı kendini yenileyen bir değişim-dönüşüm içerisindedir. Heykel sanatında geçmişşten günümüze kadar kullanılan malzemeler çeşitlilik göstermektedir. Bu çeşitlilik içinde organik malzeme kullanımı önemli bir yere sahiptir. En eski sanat dallarından olan heykel sanatı, geçmişşten günümüze çoğu zaman insan bedenini konu olarak seçmiş ve inceleyerek yorumlamıştır. İnsanoğlunun yaşadığı dünyayı anlamlandırma gayreti, doğa ile olan ilişkisine biçim verme duyguyu tetiklemesi, heykel yapmasına sebep olmuştur. İlk olarak bedenini düşünen insanoğlu, doğaya özgü güçleri kendi bedenine ait özellikler olarak tanımlamış, ürettiği biçimlerde de bunu ifade etmeye çabalamıştır. Soyutlamacı anlayışta, doğadaki nesneler, üretilen eserlerde oldukları gibi değil yepyeni bir yorumla yansıtılmıştır. Günümüz sanat anlayışları incelendiğinde sanat eserinde doğa ve doğal malzeme artık geçmişşte olduğu gibi yansıtılmamış aksine soyutlamacı bir tavırla ele alınıp yorumlanmıştır. Doğa biçimlerini soyutlayarak eserler üreten sanatçılar, bir süreç olarak düşündükleri soyutlama sürecinin sonunda soyut düşüncenin sanattaki karşılığı yönünde özgün formların ifade edildiği soyut sanat üslubu ortaya çıkmış ve Heykel sanatı da yöntemlerini bu anlayış doğrultusundan kurmaya başlamıştır. Çağdaş sanatın anlatım biçimlerinden biri olan soyut sanat, ortaya çıktığı ilk tarihlerden itibaren sanatın sınırlarını alabildiğince zorlamıştır. Soyut düşüncenin sanattaki karşılığı yönünde özgün formlar yaratılarak heykel sanatına yeni form anlayışı getirilmiş, gelenekselleşmiş malzemenin verdiği duyarlılığın dışında analojik, metaforik, ironik bağlantıların bedenle olan ilişkilerinde yeni form anlatılarına katkıda bulunulmuştur. Günümüzde heykel, sanat, politik, sosyal ve bilimsel gelişmelerin etkisinde kalarak, farklı malzemelerin kullanımıyla kabuk değiştirmiş, geleneksel anlayışları terk ederek gelişimini sürdürmeye devam etmektedir. Bu eksende hazırlanan tez çalışması organik malzemenin kullanıldığı heykel sanatının insan bedenini konu aldığı soyut eserlerin, modernizmden itibaren başlanıp incelenmiştir.
1980 - 2013 yılları arasında Türkiye'deki toplumsal yansımaların moda ilanlarında metafor kullanımına etkisi

Moda birçok düzeyde işleyen karmaşık süreçler toplamıdır. Bir taraftan birçok insanı aynı anda etkileyen sosyal bir olaydır; diğer taraftan ise kişisel davranışlar üzerinde bireysel bir etkiye sahiptir. Modern dönemde moda, belirli bir grup insan tarafından, belirli zaman ve mekanda kullanılan ve kabul edilen egemen giyim tarzıdır. Farklı toplumsal gruplar arasındaki katı ayrımın, sosyal ve ekonomik durumun, toplumda var olan hiyerarşik düzenin sembolü olmuştur. Postmodern dönemde ise tarz farklılıkları, sosyal sınıf ve ekonomik gücün açık göstergeleri olmaktan çıkmıştır. Dönemin bir diğer özelliği, ürünlerde reklamlar aracılığıyla moda kodlarının karıştırılması, metafora yer verilmesidir. Dolayısıyla değişen toplumla birlikte reklamlarda da yeni tarzlar geliştirilmekte, tüketiciye ulaşmada algıya önem verilmektedir. Bu inceleme, Türkiye'de 1980- 2013 yılları arasında modanın, ideolojisi ve toplum etkileşimi epistemolojik temelleri ile birlikte grafik sanatı ve reklamcılıktan kaynak alınarak yapılmıştır.
Nesnelerin sanata dönüşüm süreçlerinde bir anlatı olarak yoksul sanat

SANATA DÖNÜŞÜM SÜREÇLERİNDE BİR ANLATI OLARAK YOKSUL SANATSüleyman İRGİNOndokuz Mayıs Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü Güzel Sanatlar Eğitimi Ana Bilim Dalı, Doktora, Şubat / 2016 Danışman: Prof. Dr. Ata Yakup KAPTANSanat, insanlıkla paralel bir doğrultuda gelişmiştir ve sürekli olarak değişimler geçirerek insanlığın anlatısı olmuştur. Birey ve bireyler, duygu ve düşüncelerini sanat aracılığıyla dile getirmiştir. Sanat, bir irdeleme ve sorgulama yöntemi ya da bir dil olarak tanımlanması gerekirse bu dilin ve anlatının insanlıkla birlikte ve paralel olarak değiştiği ve geliştiği söylenebilir. İnsan ve sanat ikilemi, aydınlanma dönemiyle geri dönüşü olmayan bir yola girmiş, modern olma ve modernleşme artık sanatın da bir sorunu olmuştur. Günümüzde sanatın sadece yüzey üzerinde yapılan bir renklendirmeden ibaret olmadığı aşikardır. Özellikle günümüz 21. yüzyılında eğilimlerin ve anlayışların hüküm sürdüğü bu çağda atık olanın da sanat mekanlarında yerini aldığını görmemiz mümkündür. Bu düşünceler ve bağlamlar doğrultusunda 'Nesnelerin Sanata Dönüşüm Süreçlerinde Bir Anlatı Olarak Yoksul Sanat' başlıklı bu tez toplamda altı bölümden oluşmaktadır: Giriş bölümünde bilimsel araştırma yöntemleri hakkında bilgi verilmektedir. Birinci bölümde araştırmayla bağlantılı kavramsal çerçeve oluşturulmuş ve irdelenmiştir. İkinci bölümde kültür, çağdaş sanat ve tüketim kültürü ekseninde yoksul sanat analiz edilmiştir. Üçüncü bölümde modernizm ve sonrası sanatsal eğilimler içerisinde yer alan yoksul sanat ve görsellikleri hakkında araştırma yapılmıştır. Dördüncü bölümde araştırmanın tartışması, vargıları ve sonucu hakkında bilgi verilmiştir. Beşinci ve son bölümde ise araştırmanın kaynakçası ve araştırmayı yapan kişinin özgeçmişşi hakkında bilgi verilmiştir.
Soyut yapısalcı-matematiksel çözümlemeler ve düzenlemeler

Yüksek teknolojinin belirlediği yaşam koşullarında kendine giderek yabancılaşan insan, karar verme varlığı olarak da insiyatifini her alanda bilgisayarlara kaptırma tehlikesi içerisindedir. Reklam sektörünün pompaladığı çılgın tüketim furyası sonucu günlük yaşamımıza girmiş olan endüstriyel nesnelerin atıkları da sanatta kullanılmıştır. Marcel Duchamp, Tatlin, Moholy-Nagi, Picasso gibi sanatçılar hazır nesne kullanarak veya konstrüktivist anlayışla çalışmalar yapmışlardır. Teorik olarak incelenen nesne estetiği kavramı pratiğe aktarılırken karşılaşılan plastik sorunlar, resmin doğasına ve geleneksel kurallarına dönülerek çözülmüştür. Kompozisyonlarda biçimler ve nesneler arasındaki ilişkiler yapısallcı bir anlayışla ele alınarak oluşturulmuştur. Geri plan ve derinlik arayışlarına, resim yüzeyinden tuval bezinin kaldırılmasıyla elde edilen doğal-fiziksel perspektif kuralları içerisinde ulaşılmıştır. Aynı biçime sahip nesnelerin birkaç kez kullanılmasıyla ritim araştırılmış gerilim öğesi 'florasant' renklerin diğerlerine baskın gelen özelliğiyle sağlanmıştır. Sonuçta, belli bir zorunluluk ve işlev için üretilmiş olan nesnelerle, özgür ve öznel olan sezgisel plastik tavırlar, kişiliklerine dokunulmadan aynı resimsel yapı içerisinde uzlaştırılmıştır. Ritim, denge, zıtlık, gerilim gibi plastik öğelerin vazgeçilmez bir resimsel ifade aracı olduğu yargısına bir kez daha varılmıştır.
Okul öncesi çocuk hikaye kitaplarındaki illüstrasyonların biçim dili

Okul öncesi çocuk kitaplarındaki illüstrasyonların çocukların gelişimi üzerindeki etkilerini incelenmesi olması gereken biçim dilinin gerekli kurallara göre oluşturulması. Bu illüstrasyonların oluşum süreçleri, oluşum sürecindeki genel yapıların neler dikkate alınarak yapılandırıldıkları. Tasarımı oluşturan şahısların bu işe uygun olup olmadığının incelenmesi. Bu eserlerin inceleyen ve denetleyen bir kurul olmaması ve yapıların şahıslar ve kitap evlerine göre yapılanmasının çocukları olumsuz etki etme süreçleri.
Tempera tekniği ve bu tekniğin lisans düzeyi resim atölye derslerinde kullanımı

Tempera en eski resim tekniklerinden biridir. Literatür taraması yapıldığında Tempera tekniği Eski Mısır'dan, Hindistan ve Çin Hükümdarlıklarına kadar geniş bir coğrafyada asırlar boyu varlığını sürdürmeyi başardığı görülmektedir. Ortaçağ ve Rönesans dönemlerinde ivme kazanan tempera tekniği, 19. yüzyıl ile birlikte tekrar kullanılmaya başlayana kadar birkaç yüzyıl göz ardı edilmiş, 1930'lardan itibaren yeniden önem kazanmıştır. Bu tekniği öğretmek amacıyla, başta Amerika ve birçok ülkede, sanatçı yetiştirmek üzere okullar kurulmuş, özellikle tempera tekniği uygulamalı olarak öğretilmiş ve sanat tarihindeki yeri tanıtılmıştır. Bu teknik birçok ülkede hala lisans düzeyinde Resim derslerinde uygulamalı olarak gösterilirken, ülkemizde birçok üniversitenin Resim-İş Eğitimi Anabilim Dalları'nda tempera tekniğine yeterince yer verilmediği ve öğrencilerinin teknik ile ilgili yeterli düzeyde bilgi sahibi olmadığı düşünülmektedir. Bu çalışma ile; tempera tekniği ve bu tekniğin Resim-İş Eğitimi Anabilim Dalı'nda Resim Atölye derslerinde kullanımının nasıl olduğu ve katılmıcıların tempera tekniğini öğrenmeleri ile; tekniği bir sanatsal ifade biçimi olarak nasıl uyguladıklarını ortaya koyarak, durumun tespit edilmesi amaçlanmıştır. Bu çalışmada; nitel araştırma yaklaşımlarından 'durum çalışması' deseni kullanılmıştır. Araştırma 2018- 2019 Eğitim Öğretim yılında Bursa Uludağ Üniversitesi, Eğitim Fakültesi, Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümü, Resim-İş Eğitimi Anabilim Dalı'nda yürütülmüştür. Araştırmanın katılımcılarını, 2018- 2019 Eğitim Öğretim yılında Bursa Uludağ Üniversitesi, Eğitim Fakültesi, Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümü, Resim-İş Eğitimi Anabilim Dalı'nda lisans düzeyinde öğrenim görmekte olan, Resim Anasanat Atölye dersi alan 8 kişilik öğrenci grubu oluşturmuştur. Bu çalışmada veriler; araştırmanın katılımcıları ile gerçekleştirilmiş olan tempera tekniği ile ilgili etkinliğin yürütülmesi sürecinde gözlemler, farklı aşamalarda uygulanan yarı yapılandırılmış görüşmeler ve döküman incelemesi veri toplama yöntemi ile elde edilmiştir. Bu çalışmada elde edilen verilerin analizinde, tümevarımsal yaklaşım olan; 'tematik analiz'den yararlanılmıştır. Araştırmada elde edilen bulgularına göre, gerçekleştirilen etkinlik öncesinde katılımcıların tempera tekniğine yönelik ön bilgi sahibi değilken, sonrasında ilgi ve bilgi düzeylerinde farklılıklar olduğu görülmüştür. Ayrıca katılımcılarının, tempera tekniği ile ilgili görüşlerinde olumlu değişimler olduğu görülmüştür.
Kepez yüzey araştırması seramikleri ve yeni üretimler

Geçmişten, günümüze insanoğluna ev sahipliği yapmış Çanakkale ili, Batı Anadolu'da, Çanakkale Boğazı'nın güneybatısında yer almaktadır. Kepez ise, Çanakkale'nin bir beldesi olup ilin güneybatısında Çanakkale Boğazı'nın hemen kenarında yer almaktadır. Erken Tunç çağından günümüze birçok medeniyete ev sahipliği yapan Çanakkale ili ve çevre seramik üretimi açısından önemli bir merkezdir. Türk dönemi öncesine ait seramik ürünlerin en eskileri, Çanakkale ili sınırları içinde bulunan Troya'da bulunmuştur. Troya'da seramiğe, erken tunç döneminde, kerpiç şeklinde rastlanmıştır. İlde, Troya'dan başka yerde ciddi bir kazı yapılmamış bu nedenle de Türk dönemi öncesi seramik hakkında uzun bir bilgiye ulaşmak zordur. Türk dönemi seramiği; 18. asırdan 20. asrın ortalarına kadar üretilen seramikler ile tanınmaktadır. Bu seramikler, günlük kullanım eşyaları olup tabak, çanak, şekerlik, sürahi, testi vb. formunda, yeşil ve sarı renkli sırla sırlanmış, stilize bitki, stilize hayvan, gemi ve köşk gibi desenler ile bezenmişlerdir. Kepez yukarıda da belirtildiği gibi Çanakkale ilinin bir beldesidir. Bu belde sınırları içinde, belde merkezi ile Çanakkale ili arasında kalan alanda yapılan yüzey araştırması sonucunda Bizans seramiği karakterli seramiklere rastlanmış, bu seramikler ve yüzey araştırması alanı tanıtılıp bu çalışmaya konu edilmiştir. Yüzey araştırmasından elde edilen seramikler kırmızı çamurdan, çömlekçi çarkı ile şekillendirilmiş, beyaz astar ile astarlanarak sgrafitto tekniği ile bezenmişlerdir. Bezemelerde geometrik desenlerin yanında stilize bitki desenlerini de görmek mümkündür. Sır olarak transperant sır, yanmda renkli, yeşil ve sarı sırlarda kullanılmıştır. Yüzey araştırmasından elde edilen seramikler, günlük kullanım eşyalarından tabak, çanak formlarıdır. Yüzey araştırması seramikleri fotoğraf ile tanıtıldığı gibi teknik çizim olarak ta tanıtılmıştır. Yüzey araştırması seramiklerinin daha iyi tanınması için bu seramiklerin üretim tekniği; form, bezeme ve sır özellikleri göz önünde bulundurularak yeni üretimler yapılmak istenmiş ve yüzey araştırması seramiklerinin günlük kullanım eşyası tabak-çanak formundan oluşmaları nedeni ile de yeni üretim olarak yemek takımı üretimine karar verilmiştir. Yemek takımı üretimi, tasarım, teknik çizim ve üretim şeklinde oluşturulmuştur. VI
Spiralin doğa, bilim, sanatla ilşkilendirilmesi

Spiral; doğada, yaşantılarımızda, bilimde, sanat yapıtlarında, hemen hemen her alanda yansımalarını görebileceğimiz bir şekil veya oluşumdur. İnsanoğlu bunu iyi bilir fakat yine de etkilenir. Bu çalışmada spiralin yarattığı gizemin, algılanışının ve bireyin etkilenme sürecinin bir analizi yapılmaya çalışıldı; bu analiz spiralin tarihsel geçmişşi ve bütün yaşamsal yansımaları da katılarak desteklendi. Sanatçıların ve bilim adamlarının aynı paralellikte hem konstrüksiyon yaratma, hem de şekil anlamında kullandığı spiralin doğal olarak bütün insanlar için bir gizemi olmuştur. Birçok farklı tanımlanmış spiral şekli vardır. Bunların bir kısmı direk var oldukları gibi, bir kısmı da günlük hayatımızda kullanılagelen 'altın oran' örneğinde olduğu gibi oransal açıdan kullanılmaya devam edilmektedir. Spiral sonsuzluğun, hayat ve ölümün birlikteliğinin simgesi olmuştur. Spirali bir süreç olarak gördüğümüzde, algılanması da görsel bilişim açısından çözümlenebilir. Spiral; fizik, biyoloji, psikoloji gibi bilimler için problem çözücü bir nitelikle kullanıldığı kadar edebiyat, müzik, mimari ve diğer plastik sanatlar alanında da kullanılmıştır. Bu tez, evrende var olan ve günlük hayatımızda kullandığımız spiralin bilimsel ve sanatsal açıdan oluşan etkilerini görsel bilişimin öğeleri ile açıklayarak, etkisini ve gücünü tanımlamaya çalışmaktadır.
Çağdaş heykelde tasarım süreci

İnsanı diğer canlılardan ayıran başlıca özelliği ihtiyaçlarını karşılayacak objeler üretebilmesidir. Bu şekilde üretilen her obje bir tasarım sürecinden geçer. İşlevsel bir özelliği olmasa da sanatsal üretim de bir tasarım süreci sonrasında var olur. Sanatın en eski dallarından biri olan heykel sanatı da tarih içerisinde tasarım süreci bağlamında değişikliklere uğramış, bu değişikliklerin en önemlisi modernizm ile birlikte olmuştur. Bu tez çalışması, çağdaş heykelde tasarım süreçlerinin ne şekilde gerçekleştiğinin, dönemin önemli sanatçılarının çalışmalarından örneklerle anlaşılmasını sağlamayı amaçlamıştır. Bu amaca yönelik olarak birinci bölümde öncelikle heykel tanımlamaları değerlendirilmiştir. Çağdaş heykelin, içinde yaşadığı modernizm olgusu tarihsel süreci içerisinde incelenmiş ve heykel sanatının bu süreç içinde geçirdiği değişim ve dönüşümler ele alınmıştır. Ayrıca modernizme getirdiği farklı bakış ile 1960 sonrası her alanda etkili olmuş olan postmodernizm kavramı ve heykele yansımaları da bu bölümün içinde bir alt başlık altında değerlendirilmiştir. İkinci bölümde, tasarım kavramı incelenerek, tasarımın oluşum sürecinde olması zorunlu olan problem, yaratıcılık ve tasarım nesnesi, tasarım süreci başlığı altında endüstri tasarımı ile sanatsal tasarımın farklılıkları göz önünde bulundurularak değerlendirilmiştir. Üçüncü bölümde de öncelikle modern öncesi heykel tasarımının nasıl oluştuğu, ardından heykelde kullanılan malzeme ve yöntemlerin tasarım sürecine etkileri ele alınmış ve son olarak çağdaş heykelin önemli sanatçıları üzerinden tasarım süreçleri incelenmiştir.
Günümüz sanatı, politika ve kentsel mekan ilişkisi: Türkiye'de güncel sanat tartışmaları

Sanat, mekan ve politika ekseninde Türkiye'de güncel sanatın mekanı sorgulama şekli ve bu sorgulamanın kentsel mekana yansımasının ele alındığı bu tezde, ilk olarak Batı Avrupa'nın siyasi tarih ve demokrasi anlayışının önemli uğraklarından birisi olarak gördüğü Eski Yunan kent-devleti Polis'te, Modernite ile oluşan kavramların olmadığı görülmüştür. İkinci bölümde kentsel mekan pratiklerini belirleyen, 'kamusal alan'a yüklenen siyasi rol ve bu rol çerçevesinde 'özel alan'nın sınırlarının çizilmesine kuşku ile yaklaşılmıştır. Bu anlamda eleştirel bir bakış ile kamusal alan, özel alan, özne, evrensel insan hakları gibi birçok tasarım sorunsallaştırılmıştır. Son olarak Türkiye'de 1960 lardan günümüze sanatın kentsel mekanı kullanım şekilleri, politik anlamları, 'çağdaşlığın' tartışmalı anlamı, bienallerin kentler için işlevi, sosyal kent hareketler üzerinden değerlendirilmiştir. Bu bağlamda güncel sanatın hangi dinamikler çerçevesinde kentsel mekan ile olan bağının belirlendiği, etik politik ve ontolojik düzeyde tartışılmıştır.
Oltu taşıının kuyumculuk sanatındaki önemi ve modern takı tasarımları

Anadolu ilk çağlardan bu yana yeraltı ve yer üstü zenginlikleri ile birçok uygarlığa ev sahipliği yapmıştır. Bu nedenle Anadolu kültürü; birçok kültürün sentezinden oluşan, kendine özgü, çok zengin bir kültürdür. Bu kültür içerisinde takının önemli yeri vardır. Takı ilk çağlardan bu yana çok çeşitli nedenlerden ötürü günümüzde önemini kaybetmemiştir. Takı; insanların süslenme, inanç, güç, üstünlük ve statü belirleme gibi ihtiyaçlarını karşılamada en çok kullanılan araçlardan olmuştur. İlk çağlarda takı yapımında kullanılan malzemeler, çoğunlukla organik maddeler olmasına karşın, tarihsel süreç içerisinde değerli madenler ve taşların bulunmasıyla takı yapımında kullanılan malzemeler de değişiklik göstermiştir. Bu çalışmada, günümüzde Erzurum ili ve Oltu ilçesinde çıkarılan Oltu taşı, Oltu taşından yapılan ürünler, bu ürünlerin yapımında kullanılan araç-gereçler ve süsleme teknikleri incelenmiştir. Yapılan incelemelerde Oltu taşından yapılan ürünlerin çok geleneksel olduğu, modern dünyanın sürekli olarak değişen beğeni ve ihtiyaçlarını karşılamada yeterli olmadığı görülmüştür. Teknolojinin sürekli olarak ilerlemesi ve buna paralel olarak günümüz insanlarının beğeni ve ihtiyaçlarının da değişiklik göstermesi sonucu, halen geleneksel yöntem ve tarzda üretilen Oltu taşı ürünlerinin, farklı tasarımlar, teknikler ve malzemeler ile birleştirilerek, üretilen ürünlerin günümüz insanlarının beğenilerini karşılayacak şekilde yeniden tasarlanması gerektiği sonucuna varılmıştır. Bu çalışmada Oltu taşı kullanılarak modern takı tasarımları yapılmış olup tasarımlar fotoğraflarla 'Ek bilgi formları' şeklinde sunulmuştur.
Saray tablo koleksiyonu'nun II. Abdülhamid döneminde geliştirilmesinin incelenmesi

Osmanlı Sarayı bünyesinde oluşturulan tablo koleksiyonunu konu alan bu tez çalışması, bahsi geçen koleksiyonun II. Abdülhamid döneminde (1876-1909) geliştirilmesine yönelik faaliyetlere odaklanmaktadır. Araştırma kapsamında öncelikle Saray'la tuval resmi arasındaki ilişki ele alınmış, II. Mehmed dönemine (1451-1481) uzanan bu ilişkinin padişah portreciliğiyle başladığı ve II. Mahmud döneminde (1808-1839) tanım kazanan 'Tasvir-i Hümayun' çalışmalarıyla yeniden görünürlük kazandığı belirlenmiştir. Osmanlılar nezdinde modernleşme hedefinin rotası olan Batılılaşma alışkanlığı neticesinde, resim sanatının da kendi işlev alanını oluşturarak birbiri ardına yapılan reformların görsel tezahürünü yaymada yardımcı bir araç olarak konumlandığı görülmüştür. Abdülmecid devrinde (1839-1861) iktidar merkezinin Topkapı'dan Dolmabahçe Sarayı'na taşınması, mekansal değişiminin altında yatan yeni bir zihinsel yapılanmaya işaret ederken; dönemin sembol yapısı Dolmabahçe olmuştur. Avrupa saraylarıyla kurulmak istenen denklik fikri ise tefrişat programını doğrudan belirlediğinden, duvarlarda teşhir edilme amacıyla tablo alımlarına başlanmıştır. Alımların, resim sanatıyla uygulayıcı olarak ilgilenen Abdülaziz döneminde (1861-1876) belirgin bir ivme kazandığı ve Saray'ın güzel sanatlar sorumlusu olarak görevlendirilen Şeker Ahmed Paşa'nın II. Abdülhamid için de aynı hizmeti sağladığı anlaşılmıştır. Çalışma kapsamında üzerinde durulan bir diğer konu ise güzel sanatlar alanında II. Abdülhamid döneminde gerçekleşen gelişmelerdir. Resim odaklı etkinliklerin izlenebildiği Pera, 1800'lerin ikinci yarısı itibariyle oldukça canlı bir kültür ve sanat merkezidir. Resim eğitiminin kurumsallaşması neticesinde Osmanlı'dan yetişen ve XIX. yüzyılın son çeyreğinde İstanbul'a gelen Batılı ressamlar, Pera'nın hazırladığı zeminde beraberce bir resim üretim ortamı geliştirmişlerdir. Dönemin önemli durak noktalarına bakılmış ve koleksiyonun, II. Abdülhamid devrinde yaşanan gelişmelere de bağlı olarak, yeni aktörler yardımıyla, kendine has bir izlekte geliştiği görülmüştür. Neticede, resim sanatını bir temsil alanı olarak da değerlendiren ve çeşitli kanallar vasıtasıyla himaye eden II. Abdülhamid'in, Saray Tablo Koleksiyonu'nu geliştirirken kentin sanat atmosferinden fazlasıyla istifade ettiği anlaşılmıştır. Bu otuz üç yıllık süreçte koleksiyona giren eserler ile eser sahiplerinin dökümü çıkarılmış ve koleksiyonun, ressamlara gösterilen desteğin izlerini taşıdığı tespit edilmiştir.