turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Avrupa Birliği'ne üyelik sürecinde kolektif özgürlükler perspektifinden Türkiye'de Alevilerin durumu

Avrupa Birliği'nin azınlık anlayışı ve Alevileri ve Aleviliği nasıl algıladığı, her yıl AB Komisyonu tarafından düzenli olarak yayınlanan ilerleme raporlarındaki Aleviliğin yeri, Türkiye'de Alevilerin mevcut durumu, kendilerini neden kurucu unsurlar arasında gördükleri, çözülmeyi bekleyen problemleri ortaya koyup, çözüm önerileri sunmak bu çalışmanın temel amacıdır. Kapsamlı bir Alevi analizi yapmak için geçmişşin derinliklerine ve ayrıntılarına dalmak gerekmektedir. Bu çalışmada AB'nin Alevilere bakış açısı incelendiği için çalışma son yüzyıl ile sınırlandırılmıştır. Bu çalışmanın temel metodunu konuyla ilgili yayınlanmış kitap, makale, dergi, broşür, basın açıklaması, gazete yazıları ve görsel malzemeler oluşturmaktadır. Bu çalışma üç ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde bölümde azınlık kavramı çerçevesinde, azınlık tanımına ve azınlık çeşitlerine yer verilmiştir. Azınlık çeşitleri olarak etnik, dinsel, dilsel ve ulusal azınlıkların tanımı yapılmıştır. İkinci bölümde AB'nin azınlıklara bakış açısı incelenmiştir. Bu bölümde AB'de azınlık haklarının gelişimi, AB'yi yakından etkilediği için AK'nin bu konuda yaptığı çalışmalar, Birliğin hukukunda azınlık haklarının nasıl algılandığı, Maastricht, Amsterdam ve Nice gibi temel antlaşmalar, AB kurumları tarafından yapılan çalışmalar ve AB'ye üye bazı devletlerdeki azınlık hakları değerlendirilmiştir. Üçüncü bölümde kolektif özgürlükler perspektifinden Alevilerin Türkiye'deki durumu incelenmiştir. İnceleme sırasında önce kolektif özgürlüklerin tanımı yapılmış, Türkiye'deki azınlık haklarına değinilmiş ve Milli Mücadele ve Cumhuriyet dönemlerindeki Aleviler incelenerek Alevilerin azınlık kapsamına girip giremeyeceği değerlendirilmiştir. Yine bu bölümde Alevilerin günümüzdeki durumu ve problemlerine de yer verilmiştir. Ayrıca AİHM'nin Alevilerle ilgili verdiği bir karar, Irkçılığa ve Hoşgörüsüzlüğe Karşı Avrupa Komisyonu Türkiye Raporu, AB Komisyonu İlerleme Raporları ve Alevi Çalıştayları Nihai Raporu da çalışmanın bu kısmında incelenmiştir.
Avrupa Birliği'nin görsel-işitsel politikalarının belirlenmesinde ABD ile rekabet edebilme düşüncesinin yansımaları

Bu çalışma Avrupa Birliği'nin görsel-işitsel sektör politikalarını ve ABD ile rekabet düşüncesinin bu politikalara yaptığı etkiyi incelemektedir. Ortaya konan tez, AB'nin görsel-işitsel politikalarını etkileyen ABD rekabetine ilişkin bakış açısında değişiklikler olduğu yönündedir. Buna göre, görsel-işitsel alan açısından Avrupa Birliği politikalarının zaman içinde 'ABD'yle var olma mücadelesi veren rekabetten, küresel düzeyde ortak hedeflere yönelmiş iki ayrı kurum olarak rekabete' döndüğü görüşü oluşmuştur. Tezin kanıtlanması için kaynak tarama ve içerik analizi yöntemleri kullanılmıştır. Varılan sonuçları şöyle özetlemek mümkündür: Avrupa Birliği'nin görsel-işitsel alanda etkin politikalar geliştirmesinde, ABD'nin üye ülke piyasalarındaki egemen gücüyle rekabet etme anlayışının önemli etkisi olmuştur. Nitekim AB'nin yaptığı düzenlemeler ve destek programlarında bu durumun yansımaları görülmüştür. Bununla birlikte zaman için ABD'ye karşı rekabet tutumu değişmiş ve daha dostça bir hal almıştır. Bu süreçte küreselleşmenin hızlanmasının ve dünya ticaretinde yaşanan gelişmelerin payı olmuştur.
Avrupa Birliği-Türkiye ilişkileri bağlamında karikatürle mizah yaratma eylemi (1980-2016)

Tezde, görsel bir tür olan karikatürün mizah yaratım süreci incelenmiştir. Karikatürdeki mizah yaratımı görsel ve içeriksel olarak iki düzlemde ele alınmıştır. Mizahın görsel düzlemdeki yaratımı için görsel sanat türlerinin ortak araçları olan nokta, renk ve çizgi gibi araçlar ve bu araçları düzenleyen kurallar ele alınmış; bu araçların ve kuralların karikatürdeki işleyişi incelenmiştir. Mizah yaratımının içeriksel çözümlemesi için ise karikatürün görsel kompozisyonu bir anlatıya dönüştürülmüş, anlatıdaki temel anlam, temalar ve değerler belirlenmiştir. Karikatürün görsel düzlemindeki mizah, görsel kompozisyon ilkelerine bağlı olarak çizginin, rengin veya perspektifin karşıt ve çelişkili kullanımlarıyla, içerik düzlemindeki mizah ise birbiriyle çelişen temalarla yaratılmıştır. Tezdeki karikatürler, Avrupa Birliği ve Türkiye ilişkileri konusunu işleyen örneklerden seçilmiştir. Tek bir konu çevresinde çizilmiş karikatürlerde sürekli tekrar eden olay çekirdekleri ve kalıplaşmalar gösterilmiştir. 1980- 2016 yılları arasında çizilmiş karikatürlerde, farklı iletim kanallarında yayımlanmış ve farklı karikatürcülerin elinden çıkmış olmasına rağmen sürekli tekrar eden, kalıplaşmış unsurlar olduğu görülmüştür. Bu kalıplaşmalar, halk biliminin inceleme alanına giren masal, destan, fıkra gibi anlatı türleri gibi karikatürün de kendine özgü yapısall araçlarla ve ilkelerle işlediğini göstermiştir.
The new chemicals policy of the EU and its environmental implications on EU and Turkey

Bu çalışmada AB'nin Yeni Kimyasallar Politikası'nın omurgasını teşkil eden REACH Tüzüğü çevresel bir çerçevede analiz edilmektedir. Bu amaçla, Tüzüğün temel enstrümanlarına değinilerek, sağlık ve çevre açısından belirlenen hedeflerden hangilerinin bu araçlarla elde edilebileceği hususu ortaya konulmaktadır. Ardından, Gümrük Birliği ve üyelik süreci kapsamında iki başlı yürüyen AB-Türkiye ilişkileri ele alınarak, REACH Tüzüğü'nün Türkiye'ye idari ve ekonomik etkilerinin ne olacağı sorusuna cevap aranmaktadır.
Information and communication technologies: A comparison between Turkey and the European Union

oz ENFORMASYON ve İLETİŞİM TEKNOLOJİLERİ: TÜRKİYE ve AVRUPA BİRLİĞİ ARASINDA BİR KARŞILAŞTIRMA Pars, Elif Yüksek Lisans, Sosyoloji Bölümü Tez Yöneticisi: Doç. Dr. Y. Ziya Özcan Eylül 1999, 118 sayfa Bu çalışma, enformasyon ve iletişim teknolojilerini kullanıcılar açısından incelemektedir. Amaç, farklı gelişmişlik düzeyine sahip olan Türkiye ve Avrupa Birliği arasında bu teknolojilere erişim açısından bir karşılaştırma yapmaktır. Bunun için 1997 yılında Türkiye'de 3,750 hanehalkı bazında yapılan 'Enformasyon Teknolojileri Kullanım Araştırması' ve 1998 yılında AB'nin 15 üye ülkesinde 16,224 kişiyle yapılan 'Bilgi Toplumunu Ölçme Araştırması' karşılaştınlmıştır. Türkiye'de yapılan araştırma, bu konuda yapılmış ölçeği en büyük araştırmadır. Karşılaştırma sonucunda gelişmekte olan bir ülke olan Türkiye'de bu teknolojilere erişimin gelişmiş bir bölge olan AB'ye nazaran çok daha kısıtlı olduğu görülmüştür. Buna karşılık, gelecekte ağlar üzerinden sunulacak olan hizmetlere olan ilgi ve bu teknolojilere olan talep Türkiye'de çok daha fazladır. Ayrıca, hem Türkiye'de hem AB'de teknolojilere erişim ve cinsiyet, yaş, gelir ve eğitim seviyesi gibi değişkenler arasında ilişki olduğu saptanmıştır. Sonuç olarak, gelişmişlik düzeyi enformasyon ve iletişim teknolojilerine erişim seviyesini belirlemektedir. Gelir seviyesinin yükselmesi, eğitim seviyesinin iyileştirilmesi, daha iyi altyapı olanaklarının ve daha eşit bir gelir dağılımının sağlanmasına paralel olarak bu teknolojilere erişim, yüksek gelir ve eğitim seviyesine sahip kullanıcılardan toplumun diğer kesimlerine yayılacaktır.
The Common foreign policy of the European Union

öz AB'nin dış politikasını anlamak için, dış politika konusunu, onun oluşmasına neden olan veya engelleyen nedenlerin araştırılması gerekir. AB kurulduğundan bu yana evrimsel bir dönüşüm geçirmektedir. Bu süreç ise, diğer alanlarda olduğu gibi dış politika alanında da birlik içinde, hükümetlerarasıcılık ve ulus üstücülük yaklaşımlarının bir arenası olarak kullanılmıştır. Toplulukta, politik bit entegrasyon için ilk teşebbüs ellilerin başında yapılmıştır. Bu alanda entegrasyon Avrupa Politik İşbirliği ile başlamış ve doksanların başında da Maastncht Antlaşması ile Ortak Dış ve Güvenlik Politikasına dönüşmüştür. Ancak zamanla, Antlaşmanın, meydana gelen sorunları çözmekte yetersiz kaldığı görüldü. Böylelikle Amsterdam Antlaşması Maastncht Antlaşmasının yerini aldı. Ama iç ve dış olaylar Birliğin öngördüğünden daha hızlı geliştiği için Aralık 2000'de Nice Antlaşması imzalandı. Sonuç olarak, dış politika konusu üye devletler için çok önemli ve bu konu üzerindeki egemenliklerini kaybetmemek için hükümetlerarasıcılık görüşünü takip etmeyi tercih etmektedirler. Ancak yıllar geçtikçe bu yaklaşım ulus üstücülük karşısında gerileyecek ve AB'nin dış politikası iç ve dış gelişmelerle şekillenecektir.
Avrupa Birliği sosyal politikası

Avrupa Birliği'nde sosyal politika alanında temel şartların oluşturulması ve bu yönde gelişimin sağlanabilmesi, Avrupa Topluluklarının ilki olan Avrupa Kömür Çelik Topluluğunun kuruluşu ile başlamış ve uzun bir sürede belirli bir aşama kaydedilebilmiştir. Başlangıçta Topluluğun ekonomik bütünleşme amacıyla kurulmuş olması ve üye devletlerin kendilerine ait ulusal sosyal politikalarının var olması ve eğitim, sağlık hizmetleri, istihdam, sosyal güvenlik harcamaları gibi geleneksel sosyal politika alanlarında hakimiyeti uluslarüstü bir kuruluşa bırakma konusundaki isteksizlikleri, sosyal politika yavaş bir gelişim göstermesine neden olmuştur. Kuruluş yıllarında ikinci planda kalmış olsa da Avrupa Birliği'nde sosyal politikanın 50 yılı aşkın tarihsel evriminin incelendiği bu çalışma sosyal politikanın Avrupa Birliği içinde nasıl geliştiğini, Birlik içindeki sosyal refah devleti rejimleri ve bu devletlerde yapılan sosyal refah harcamaları incelenmiştir. Günümüz koşullarında refah devletlerinin içinde bulunduğu duraklama sürecinden Avrupa refah devletleri ve Avrupa Sosyal Modeli'nin nasıl etkilendiği ele alınmıştır.
Avrupa Birliği kamu alımlarında sözleşme sonrası ihtilafların çözüm yolları ve Türkiye uygulaması

Kamu alımı, devletlerin kamu harcamalarında bulunduğu en önemli ekonomik faaliyetlerden biridir. Kamu alımı, aynı zamanda kamunun özel sektör ile karşılaştığı ve piyasaya karıştığı çok hassas bir konudur. Kamu alımlarının taşıdığı bu önemden dolayı Avrupa Birliği, konuya ilişkin detaylı direktifler hazırlayarak kamu ihalelerinde izlenecek usulleri ve ihalelere yapılacak şikayet prosedürünü düzenleme yoluna gitmiş ve üye devletlerin bu düzenlemeleri iç hukukuna aktarması zorunluluğu getirmiştir. Ancak, söz konusu direktifler ihale sürecine ilişkin olup, kamu alım sözleşmesi imzalandıktan sonra sözleşmenin uygulanması sürecine bu direktiflerin doğrudan bir etkisi bulunmamaktadır. Çalışmada, kamu alımlarında sözleşme sonrası görülen ihtilaf konuları ve ihale süreciyle bağlantılı sorun alanları Türkiye uygulaması üzerinden, Avrupa Birliği ve üye devlet hukukları dikkate alınarak incelenmiştir. Bu bağlamda; çalışmanın birinci bölümünde kamu alım kavramının çerçevesi, ikinci bölümde Avrupa Birliği kamu alım hukuku, üçüncü bölümde Türkiye kamu alım hukuku rejimi, Türk yargısında öne çıkan belli başlı ihtilaf konuları ele alınmıştır. Dördüncü bölümde, kamu alım sözleşmelerinin temel kavram ve kurumlarının analizi yapılmıştır. Beşinci bölümde Türk kamu alımlarında sözleşme sonrası ihtilafların yargı denetimi ve Türk hukukunda getirilen çözümler incelenmiştir. Altıncı bölümde ise, ihale sürecinin sözleşmenin uygulanması aşamasına etkisi, yargı dışı dostane çözüm olanaklarının Türk kamu alımı uygulamasında uygulanabilirliği tartışılmıştır. Sonuç olarak, kamu alım sözleşmelerinde görülen ihtilaflar, Birlik üyesi devletlere kıyasla Türkiye uygulamasında, özel ve genel kanun hükümleriyle çözülmektedir. Ayrıca, idarenin ihale sürecinde sahip olduğu üstün ve ayrıcalıklı kamu gücü vasfının, sözleşmenin uygulanması aşamasında da devam ettiği görülmektedir.
AB fonları ve AB kırsal kalkınma politikasının Türkiye hayvancılık sektörüne etkileri

Türkiye'nin AET'ye ortaklık başvurusuyla başlayan ve günümüze kadar gelen süreçte, Türkiye pek çok AB mali yardımından faydalanmıştır. İçinde Türkiye'nin de yer aldığı AB'ye aday ülkeler için mali yardım mekanizması, 2007- 2013 yıllarını kapsayan bir dönem için yeniden tanımlanmıştır. AB'de tarım sektörünün desteklenmesi ve yönlendirilmesi son düzenlemeyle birlikte kırsal alanda OTP kapsamında sürdürülmektedir. AB, kurmuş olduğu OTP çerçevesinde en korumacı ve destekleme düzeyi en yüksek tarım politikaları izlemiş ve tarım ve hayvancılık sektörlerini belirli bir sistem içerisinde önemli düzeyde geliştirmiştir. Buna karşın Türkiye, sistemden uzak, daha çok günün ihtiyaçlarına göre politikalar yürütmüş ve sektördeki sorunlar süregelmiştir. Nitekim Türkiye'nin AB'ye tam üyelik sürecinde, uyumu en zor görülen konuların başında OTP gelmektedir. Bu çalışmayla, adaylık sürecinde Türkiye'de uygulanacak olan IPA Programı ve bu programın IPARD Bileşeni hakkında bilgiler verilmiş ve Türkiye'de uygulanmakta olan IPARD Programının hayvancılık sektörüne etkileri hakkında görüşler de yer almıştır.
Gümrük Birliği'nin dış ticaret üzerindeki etkileri açısından Türkiye Avrupa Birliği ilişkilerinin analizi

Küreselleşme süreci içinde ortaya çıkan ekonomik, siyasi ve sosyal sorunlar ülkeleri birbirleri ile yakınlaşmaya zorlamaktadır. Bu yakınlaşmalar genel olarak ekonomik alanda başlamakta, sosyal ve siyasal alanlara da yayılabilmekte ve genel olarak entegrasyon olarak nitelendirilmektedirler. Ekonomik, sosyal ve siyasal alanda gerçekleştirilmiş olan entegrasyonlardan en önemli olanı Avrupa Birliği'dir. Avrupa Birliği bir gümrük birliği süreci olarak başlamış, siyasi ve sosyal alanları kapsayacak şekilde genişlemiştir. Türkiye, Ankara Antlaşması ile o zamanki adı Avrupa Ekonomik Topluluğu olan Avrupa Birliği ile ilişkilerini resmileştirmiş, tam üyelik sürecinde 1996 yılında gerçekleştirilen gümrük birliği bir geçiş mekanizması olarak görülmüştür. Çalışma kapsamında birinci bölümde; ekonomik entegrasyonlar genel olarak incelenmiş, Avrupa Birliği'nin gelişme süreci üzerinde durulmuş ve genel olarak Türkiye-Avrupa Birliği ilişkileri ele alınmıştır. Türkiye-Avrupa Birliği ilişkileri gümrük birliği temelinde geliştiğinden, ikinci bölümde gümrük birliği teorisi incelenmiştir. Üçüncü bölümde gümrük birliği teorisine uygun olarak, Türkiye ve Avrupa Birliği arasındaki ekonomik ilişkiler, oluşturulan ölçme modelleri ve endekslerle analiz edilmiş, gümrük birliğinin doğurduğu statik etkiler dış ticaret çerçevesinde saptanmaya çalışılmış, analizlerden elde edilen bulgular yorumlanarak sonuçlara ulaşılmış ve bu sonuçlara bağlı olarak öneriler geliştirilmiştir.
Mükellef hakları

DOKTORA TEZ ÖZÜ Doğan Gökbel Maliye Ana Bilim Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ağustos 2000 Danışman: Fethi Heper Vergi hukukunda vergi idaresine, verginin doğru miktarının tarh edilip tahsil edilmesini sağlamak için geniş yetkiler tanınmıştır. Söz konusu yetkilerin kullanımı ile vergi mükelleflerinin temel haklan arasında potansiyel bir çelişki bulunmaktadır. Ayrıca, vergi sistemlerinin giderek daha karmaşık hale gelmesi, vergi mükeUeflerinin seçmen olarak önem kazanması, vergi idaresinin mükellefe bakış açısının değişmesi, teknolojideki gelişmeler ve uluslararası alanda meydana gelen oluşumlar nedenleriyle, mükelleflerin haklar sağlanması yoluyla korunmaları gerekmektedir. Vergi mükeUeflerinin temel haklan, bilgi alma, vergi idaresinin kararlarının gözden geçirilmesini isteme, özel hayatın gizliliği, kendisine ilişkin bilgilerin gizliliği ve yargısal başvuru hakkı olmaktadır. Vergi mükelleflerine sağlanan korumanın önemi hakkm korunmasına ve bu korunmayı hangi kaynaktan sağladığına bağlı olarak farklılık göstermektedir. Anayasalar ve mevzuata ilişkin diğer kaynaklarla yapılan yasal koruma mükelleflere daha fazla güvence sağlamaktadır. Uluslararası alanda, Avrupa Birliği vergi mükelleflerine önemli haklar sağlamaktadır. Aynı zamanda Avrupa İnsan Haklan Sözleşmesi de vergi mükellefleri tarafından koruma amacıyla kullanılabilmektedir. Türk Vergi Hukukunda vergi mükelleflerine temel haklar tanınmakla birlikte, vergi mükelleflerine tam bir belirlilik sağlayacak yasal düzenlemelerin yapılması da gerekmektedir.
Türkiye'de ekonomik büyümeye katkısı yönüyle araştırma-geliştirme harcamaları: Avrupa Birliği ile karşılaştırılması

Araştırma ve geliştirme, insan, kültür ve toplum bilgisinden oluşan bilgidağarcığının arttırılması ve dağarcığının yeni uygulamalar tasarlamak üzere kullanılması için sistematik bir temelde yürütülen çalışmalardır. Ar-Ge olarak adlandırılan kavram öncelikle araştırmayı yani bulunmamış bilgiyi ya da ürünü bulmayısonrasında ise bulunan bilgi ve ürünü geliştirmeyi içermektedir. Günümüzdeki bilim ve teknolojideki ilerleme tüm yaşantımızda köklü değişimlere neden olmuştur. Artık emek yoğun üretimlerin yerini Ar-Ge ve inovasyon kavramlarına bağlı teknolojiye dayalı ürün ve süreçlerden almıştır. Toplumlar artık sermaye ve işgücü üretimi ifadesinden, bilgi ve teknoloji üretimine geçiş yapmıştır. Bu geçişin önemli nedeni, var olan ve öğretilenlerin dışında, insanoğlunun incelemeye, araştırmaya, keşfetmeye ve uygulamaya yönelik merakı, hayata daha bilinçli bakmasına, ekonomik olmasına, zamanı daha iyi değerlendirmesine yönelik bilgiyi bulmasına ve bunu en son noktaya kadar geliştirmesine fırsat sağlamış olmasıdır. Ar-Ge, tüm bu oluşumları içinde barındırmaktadır. İnovasyon ve teknolojik gelişmeler ülkelerin ekonomik ve sanayi yapısını etkilediği gibi, sosyal ve siyasi yapısını da etkilemektedir. Bu nedenle bütün ülkelerbilim teknoloji politikalarını bir sistem olarak ele almakta ve küreselleşen teknolojiye sahip olabilmek için Ar-Ge'ye büyük önem vermektedirler. Gelişmiş ülkeler, Ar-Geharcamalarının Gayri Safi Yurtiçi Hasıla içerisindeki oranına ve Ar-Ge faaliyetlerindeistihdam ettikleri araştırmacı sayısı gibi göstergelerle birbirlerine rekabet üstünlüğü sağlamaya çalışmaktadırlar. Tüm bu açıklamalar ışığında, tez çalışmamızda Ar-Ge ve ekonomik büyüme arasındaki ilişkiye; inovasyon ve ulusal inovasyon sistemine ve inovasyonun motor gücü olan Ar-Ge ile büyüme arasındaki ilişkiyi açıklayan teorilere değinmek ve Avrupa Birliği ve Türkiye'deki Ar-Ge göstergeleri karşılaştırılarak bir değerlendirme yapılacaktır.
Türkiye ve Avrupa Birliği nezdinde kurumlar vergisinin uyumlaştırılması ve uygulanması

Farklı ekonomik güçlere sahip ülkelerin oluşturduğu Avrupa Birliği'nde vergi uyumlaştırması daha çok dolaylı vergiler alanında ön plana çıkmış, dolaysız vergiler ise geri planda kalmıştır. Çünkü dolaylı vergiler marifetiyle ekonomiye müdahale etme imkanı daha yüksektir. Üye ülkeler vergilendirme yetkilerini bir başka uluslarüstü kuruluşa devretmek istememektedirler. Bu yüzden AB'de uyumlaştırılmış bir Kurumlar Vergisi'nden söz etmek mümkün değildir. AB, vergilendirme konusunda ortaya çıkması muhtemel karışıklıkları önlemek amacıyla, Kurumlar Vergisi'nin konusunu oluşturan birleşme, bölünme, devir, vb. unsurları vergiden istisna tutarak en kolay yoldan vergi uyumlaştırmasını sağlamaya çalışmıştır. Yaklaşık yarım yüzyıldır AB'ye üye olmayı bekleyen Türkiye de mevzuat uyumu açısından gerekli bazı adımları atmış ve 2006 yılında yeni Kurumlar Vergisi Kanunu'nu yürürlüğe koymuştur. Bu Kanun ile AB mevzuatına pek çok alanda uyum sağlanmış olmasına rağmen daha yüksek seviyede bir uyumdan söz edebilmek için Türkiye'nin yapması gereken daha pek çok yasa değişikliği bulunmaktadır.
Lizbon Antlaşması'ndan sonra Avrupa Birliği karar alma mekanizması

Avrupa'da bir birlik oluşturma düşüncesi ikinci dünya savaşı sonrası en somut hali ile ortaya çıkmıştır. Savaş sanayisi için hayati derecede önem teşkil eden demir ve çelik üretiminin, ulusüstü bir otorite tarafından yönetilmesini mümkün kılan AKÇT'nin kurulması ile Avrupa entegrasyon süreci o dönemde bir eşine daha rastlanmamış ve tahmin edilenden çok ileri bir örgütlenme biçimine yönelmiştir. AKÇT temel alınarak AET ve EURATOM'un kurulması, daha sonra ise üç farklı örgütün tek bir yapıyı temsil edecek biçimde, AT altında toplanmasıyla, başlangıçta sadece teknik ve bürokratik konulara ağırlık veren bütünleşme sürecinin rotası, zamanla derinleşerek bugün federal bir devlet yapılanmasını aratmayacak özelliklere kavuşmuştur. 1990 yıllara gelindiğinde AB iki önemli sorunla yüzleşmiştir. Birliğe yeni üye kabulü ve karar alma mekanizmasının verimliliğinin sağlanması, 1990 yıllardan sonra AB otoritelerince tartışmaların odak noktası haline gelmiştir. Lizbon Antlaşması, AB'nin 1900'lı yıllardan beri kronik hale gelen karar alma mekanizmasının işleyişi ve yeni üyelerin AB sistemi içerisine harmonizasyonu sorunlarına cevap niteliği taşımaktadır. YABA ve ABİA Antlaşmaları üzerine kurulu olan Lizbon Antlaşması Avrupa entegrasyon sürecini nihai aşamaya erdirecek bir reform antlaşması olarak değil, AB projesinde son aşamanın başlangıcı olarak kabul edilmeli, 1990 sonrası ve 2004 yılından itibaren AB'nin yaşamış olduğu sorunları aşma çabası olarak değerlendirilmelidir.
Türkiye-Avrupa Birliği ilişkilerinde göç ve iltica: Suriyeli göçmen krizine hukuksal bir yaklaşım

Konjonktürel dönüşüme bağlı olarak göç olgusu, günümüzde zorla yerinden edilme kavramıyla ilişkilendirilmekte ve uluslararası aktörlerin sürece müdahil olduğu çok boyutlu bir dinamizme işaret etmektedir. Bu dinamizmin en güncel örneğini ise Ortadoğu kaynaklı kitlesel akınlar oluşturmaktadır. Bu bakımdan Suriye Arap Cumhuriyeti topraklarında yükselen kaos, öngörülemeyen yeni bir göç trendini tetikleyerek uluslararası toplumu kontrol altına alınması zor bir krizle daha karşı karşıya bırakmıştır. Sonuçları itibarıyla küresel nitelik arz eden göçmen krizi, göç yönetişimi olgusunu gündeme getirerek kolektif işbirliği çabalarına hız kazandırmış ve bu yönüyle kurumsallaşan işbirliği modellerini gündeme getirmiştir. Bu bağlamda çalışmada, Türkiye ile Avrupa Birliği arasında katılım müzakereleri süreciyle temelleri atılan, göçmen kriziyle birlikte ise kurumsallaşma eğilimi gösteren işbirliği süreci ele alınmakta; bu yönüyle taraflar nezdinde tesis edilen ortak iltica rejiminin nitelik ve sürdürülebilirliğine ilişkin değerlendirmeler ortaya konmaktadır. Bu bakımdan Geri Kabul Anlaşması ve Vize Serbestisi Diyaloğu gibi çeşitli mekanizmalar aracılığıyla kurumsallaşan bu işbirliği forumu, uluslararası toplum nezdinde somut çıktılar üreten dinamik bir süreç olarak ön plana çıkmaktadır. Bu angajman ayrıca, AB açısından krizin kontrol altına alınarak tampon bölgelerde çözüme kavuşturulması; Türkiye açısından sorumluluk ve külfet paylaşımı beklentisini simgelerken, bu yönüyle, tarafların çıkar konfigürasyonları doğrultusunda şekillenen bir oydaşmaya işaret etmektedir. Günümüzde askıya alınan diyalog süreci, ikili ilişkilerde kısa vadede telafi edilemeyecek bir güvensizliği beraberinde getirmektedir. İlişkilerdeki bu durağanlaşma, kriz yönetimine dair çabalara ket vururken; aynı zamanda, uzun vadede üstesinden gelinemeyecek bir sorumluluk altına giren Türkiye'nin sonu öngörülemeyen bir çıkmaza sürüklenmesine sebebiyet vermektedir. Bu çerçevede Türkiye'yi içinde bulunduğu çıkmazdan kurtarmak ve krize ilişkin insani bir yaklaşım geliştirmek adına uluslararası toplumun desteğine duyulan ihtiyaç, BM ve AB gibi kilit aktörlerin kriz çözümünde çok daha etkin rol üstlenmesi gerekliliğini ortaya çıkarmaktadır.