The Negative cross-cultural factors in acquiring proficiency in a foreign language

Bu çalışmanın amacı, olumsuz kültürlerarası etmenlerin, İngilizce'yi yabancı dil olarak öğrenen Türk öğrencilerinin yeterlilik seviyesine ulaştığı zaman oluşan rolünü araştırmaktır. Dil, kültür ve yabancı dil müfredatı arasındaki ilişki uzun bir süredir kabul edildiğinden, yabancı dil öğretiminde kültür öğesi her zamankinden daha önemli bir hal almıştır. Buna rağmen, yabancı dil öğrenimi ve öğretiminde, sırasıyla öğretmenler ve öğrenciler arasında, ciddi bazı sorunlarla karşılaşılmaktadır. Bu durumun bir sürü nedeni vardır. Birincisi, kültür tanımlanması zor bir kavramdır. Yabancı dil öğretiminde ise kültür, o yabancı dili anadili olarak konuşan insanların günlük yaşantıları ile ilgili olarak, 'neyi? ne zaman? ve nasıl? yaptıkları ile ilintili ele alındığında, aynı zamanda öğrenciler açısındandan da en az olumsuz tutum ve öz kültüre bağlılık konusuna katkıda bulunan bir yaklaşım olacaktır. Bu görüş, ilk olarak iletişimsel edim yaklaşımının ikinci/yabancı dil öğrenimi ve öğretimine sokulması ile daha da önem kazanmıştır. Fakat, daha sonraları, iletişimsel edim terimi, İngilizce'yi yabancı dil olarak öğrenen öğrencilerin ihtiyaçlarına cevap vermekte yetersiz kalmış ve dilbilimsel ve kültürel sorunlara çözümler üretmek için kültürlerarası iletişimsel edim kavramı telaffuz edilmeye başlanmıştır. İkinci olarak, öğrencilerin anadil ve yabancı dilindeki dilbilimsel ve kültürel farklılıklar bazı problem yaratan etmenlere yol açar. Bu etmenlerin doğası ve içeriği, öğrenciler üzerinde olumsuz tutum ve basmakalıp oluşturma gibi bazı kültüre bağımlı hareketlere neden olmaktadır, ve bunlar da, yabancı dil öğrenirken kolaylıkla kültürlerarası iletişimsizliğe yol açmaktadır. İngiliz Dili ve Eğitiminde olumsuz kültürlerarası etmenlerin tammlanması bu bakımdan büyük önem taşır. Bu tezde, olumsuz kültürlerarası etmenler, temelde, kültüriçi ve kültürlerarası olmak üzere iki ana gruba ayrılır. Birinci grup kültüriçi etmenlerde, kendi arasında bireysel ve sosyo-kültürel olarak ikiye ayrılır. Güdülenme, tutum, kültür şoku, dil şoku, şeffaf benlik gibi bireysel etmenler, öğrencinin kendisinde var olan ve ana dilinden yabancı dile taşıdığı bir takım etmenlerdir. Toplumsal uzaklık, basmakalıp oluşturma, öz kültüre bağlılık, dilbilimi emperyalizmi gibi sosyo-kültürel etmenleruı de, öğrencinin yabancı dil öğrenim sürecinde hedef dile, kültürüne ve o dili konuşan insanlara karşı geliştirdiği tutum ve davranışlardır. Buna karşın, kültürlerarası etmenler de dilbilimsel ve yöntembilimsel olarak ikiye ayrılır. Dilbilimsel etmenler, söz dizimi, kelime, sözsüz iletişim, sosyodilbilim ve kültürlerarası edimbilim açısından ele alınmıştır. Özellikle, kültürlerarası iletişim söz konusu olduğunda, bilinçsizce edinilen, karmaşık bir takım sosyokültürel beklenti ve varsayımdan oluşan konuşma kalıpları, dil öğrenme engeli bulunmadığı halde, İngilizce'nin yabancı dil olarak öğretildiği ortamları daha da zor bir hale sokmaktadır. Buna ek olarak, yöntembilimsel etmenler de öğrencinin yabancı dil öğrenimi ve öğretiminde, kültürel farklılıkların tercih edilen dil öğrenme tarzı ve dil öğrenme becerileri üzerine etkisi yüzünden, her alanda karşılaştığı sorunlardır. Olumsuz etmenlerin ortaya çıkarılması dışında, yabancı dil öğretmeninin karşılaştığı zorluklardan biri de kültür öğretiminin, ikinci/yabancı dil programına diğer öğelerle birlikte katılmasını sağlamaktır. İkinci/yabancı dil ve kültürünün öğretiminin zorluğu, öğretmenlerin sınırlı bilgisine, zayıf ders araçlarına, sağlam bir kültür kavramının eksikliğine ve ders için uygun bir kültür hedefinin belirlenememesi gibi etkenlere bağlanabilir. Bu tezde, yabancı dilin kültürünün, olumsuz etmenler uygun bir şekilde ortaya çıkarılıp, telafi edildiğinde büyük ölçüde öğretilebileceği fikri savunulmuştur. Buna ek olarak, yabancı dil öğretmenleri öğrencilerin amaçlan, eğitim düzeyleri ve yabancı dilin öğrenildiği mekan gibi bir takım etmenleri de göz önünde bulundurmalıdırlar. Ne yazık ki, yukarıda belirtilen sebeplerden, Türkiye'deki yabancı dil ve kültür öğretimi yüzeysel seviyededir. Bu nedenle, bazı kültürel bilinci arttıran yöntem, teknik ve ders araçları, tez boyunca ve özellikle son bölümde ana hatlarıyla işlenmiştir. Sonuç olarak, bu tezde, yukarıda bahsedilen etmenler, sadece Türkiye'deki yabancı dil öğretmenlerine değil, aynı zamanda Eğitim Fakülteleri, İngiliz Dili Eğitimi Bölümlerindeki yabancı dil öğretmen adaylarına da yararlı fikirler sağlamak için ortaya çıkarılmıştır. Yabancı dilde yeterlilik düzeyine ulaşılması için, kültür öğretiminin uygulama düzeyinde yabancı dil öğretmenleri, öğrencileri ve müfredat hazırlayanlar için çözüm önerileri sunulmuştur.