turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Avrupa'da ırkçılıkın değişen yüzü: İslamofobi

İslamofobi, etnik temelli Irkçılık'ın, din olgusuyla perçinlenerek kimlik temelli bir hal almasıdır. Oryantalist bakış açısının bir yansıması olan bu eğilimin, günümüzde Avrupa entegrasyon projesinin temellerini sarsan ve etkin bir mücadeleyi gerekli kılan sosyal bir hastalık olduğu aşikardır. Ancak daha vahim olanı, bu olgunun giderek artan bir biçimde sosyo-kültürel hayatta ve siyasi arenada normalleşme ve meşrulaşma sürecine girmesidir. Avrupa ülkelerinde kendini İslamofobi üzerinden tanımlayan aşırı sağın önlenemez yükselişi bu durumun açık bir göstergesidir. 11 Eylül saldırıları, Ortadoğudaki şiddet olayları, küresel terör dalgası, Avrupa'ya göç eden müslümanların Avrupa Birliği'nde yaşanan ekonomik krizin etkisiyle bir yük olarak algılanması ve bu durumun göçmen karşıtlığına sebebiyet vermesi şeklinde sayılabilecek bir takım argümanlar, Avrupa'da İslamofobi algısının giderek artmasına neden olmaktadır. Bu çalışma, Avrupa'nın kronik sorunu olan Irkçılık'ın, kazandığı yeni tezahüre olan farkındalığı artırmak ve bu kapsamda yapılacak olan çalışmalara ışık tutmak amacını taşımaktadır. Bu çerçevede, Irk ve Irkçılık kavramları etrafında bir arka plan oluşturularak İslamofobi'nin Avrupa'da doğuşu dönemler halinde mercek altına alınmaktadır. İslamofobi'ye yol açan tüm etkenlerin detaylı şekilde incelenmesi suretiyle küresel terörden, kitlesel göç olgusuna, ekonomik krizlerden sosyal hayattaki örneklemlere kadar birçok materyal analize dahil edilmiştir. Son tahlilde çalışmada, İslamofobi'nin artık Avrupa'nın yadsınamaz bir gerçeği olduğu kabulünden hareketle bu olgunun azaltılması ve yok edilmesi adına verilen mücadelenin etkinliği tartışılmaktadır.
Türkiye'deki kadın çalışma mevzuatının uluslararası kuruluşlar ve Avrupa Birliği direktiflerine uyumuna yönelik bir mevzuat analizi

Bu çalışmanın amacı AB uyum sürecinde Türkiye'deki kadın çalışma haklarını mevzuat olarak incelemek ve mevzuatın AB direktifleri ile uyumunu araştırmaktı. Ancak süreçte, kadın hakları konusunda etkili olan diğer uluslararası kuruluşlar, Birleşmiş Milletler ve Uluslararası Çalışma Örgütü ile uyum da incelenmiştir. Bu anlamda, bu çalışma bir mevzuat analizi olarak düzenlenmiş olup, toplam 11 başlık AB direktifleri ile uyum araştırmasına konu edilmiştir. CEDAW ve ILO ile uyum ise ayrıca değerlendirilmiştir. Çalışma, toplam üç bölümden oluşturulmuştur. Birinci bölümde çalışma hayatında kadına yönelik düzenlemeler yapan uluslararası kuruluşlar derinlemesine incelenmiş, ikinci bölümde Avrupa Birliği yapılanmasının kadına yönelik oluşturmuş olduğu direktiflere kadar derinlemesine bir inceleme yapılmış ve son bölümde CEDAW, ILO ve Avrupa Birliği direktifleri ile Türk mevzuatı karşılaştırılmıştır. Çalışma sonucunda görülmüştür ki, kadının işgücü piyasasındaki katılımının artması, onun çok değişik problemlerle karşılaşmasını da beraberinde getirmiştir. Kadının iş hayatına katılımının bu denli artışı ve kadının erkekle aynı hakları elde etme mücadelesi, kadının çalışma hayatının içinde korunması amacıyla uluslararası girişimlerde bulunulmasına neden olmuştur. Bu amaçla birçok uluslararası kurum ve kuruluş çok çeşitli direktifler ve tavsiye kararlarıyla üye devletlerini kadın çalışma hakları konusunda geliştirmeye ve iyileştirmeye çalışmışlardır. Türkiye'de ise 1923 yılında Cumhuriyetin kurulmasıyla birlikte kadın ve erkeğin fırsat eşitliğine ilişkin çalışmalar başlamıştır. Mevzuattaki kadınların korunmasına dair ilk yasal düzenlemeye örnek olarak 1930'da yürürlüğe giren Umumi Hıfzıssıhha Kanunu gösterilebilir. Her ne kadar Türk mevzuatında kadın ve erkek arasındaki fırsat eşitliğine dair özel bir kanun bulunmasa da, başta Anayasa olmak üzere çalışma hayatını düzenleyen kanunlar içinde kadının korunması ve erkekle aynı haklara sahip olmasının sağlanmasına ilişkin hükümlerin varlığından söz etmek mümkündür. AB ile uyum süreci içinde AB Müktesebatına Uyum Ulusal Programı ile çalışma mevzuatında değişiklikler yapılmış ve mevzuat Avrupa Birliği direktifleri ile büyük oranda uyumlu duruma gelmiştir. Gerçekten de araştırma sonuçları göstermiştir ki Türk İş mevzuatında, kadın işçilerin korunmasına ilişkin Avrupa normları ile büyük oranda paralellikler bulunmaktadır.
Türkiye ve Avrupa Birliği savunma sanayi gelişimi çerçevesinde Türkiye'nin seçilmiş bazı Avrupa Birliği ülkeleri ile arasındaki savunma harcamaları-ekonomik büyüme ilişkisine ampirik yaklaşım

Ekonomi literatüründe, savunma hizmeti için yapılan harcamaların ekonomik büyümeyle ilişkisi, üzerinde uzlaşı sağlanamayan konulardan biridir. Bu ilişkinin çok önemli ve kuvvetli olduğu kabul edilmekle birlikte, etkileri konusunda fikir birliğine varılamamıştır. Bu bağlamda, AB'ne katılım sürecinde olan ve savunma sanayisini geliştirmeye çalışan Türkiye'nin, savunma harcamalarının ekonomik büyüme ile ilişkisinin olup olmadığı, varsa ne yönde olacağı tespit edebilmek amacıyla, bu çalışma hazırlanmıştır. Çalışmada öncelikle kavramsal olarak; savunma, savunma harcamaları ve savunma sanayi tanımlanmaktadır. İkinci bölümde, savunma sanayinin ekonomik etkileri, AB ile Türkiye'nin Savunma Politikaları neticesi geliştirmeye çalıştığı savunma sanayileri ile günümüzde ulaşılan konum, ekonomik açıdan ve yapısall olarak incelenmektedir. Son bölümde, Türkiye ve AB'nin savunma harcamalarının boyutları küresel ölçekte değerlendirilmekte ve Türkiye'nin savunma harcama kaynaklarından bahsedilmektedir. Çalışmanın uygulama kısmında seçilmiş AB ülkeleri ile Türkiye'nin savunma harcamaları-ekonomik büyüme ilişkisi GSMH bağlamında 1996 - 2009 yılları arası savunma harcamaları kullanılarak panel veri tahmin yöntemi ile incelenmektedir. Panel veri modeli tahmin sonucunda savunma harcamaları ile ekonomik büyüme arasında pozitif yönde bir ilişki olduğu bulunmuştur.
Avrupa Birliği ilerleme raporları çerçevesinde Türk çalışma mevzuatının gelişimi

Avrupa Birliği sosyal bir birliktir. Avrupa Birliği İlerleme Raporları ise Türkiye'nin Avrupa Birliği üyeliği için çok büyük önem taşıyan belgelerdir. Avrupa Birliği, İlerleme Raporları ile Türkiye'nin çeşitli alanlardaki değişim ve gelişimlerini yorumlamaktadır. 1997 yılından itibaren Türkiye için Raporlar yayınlanmaktadır. Raporların amacı, daha önceden belirlenen kriterler doğrultusunda eksiklikler ve yapılması gereken değişiklikleri açıklamaktır. Bu doğrultuda aday ülkenin Birliğe uyumu ve üyeliğe yakınlığı da gözden geçirilmektedir. Avrupa Birliği İlerleme Raporları'nda incelenen en önemli konulardan birisi de Türk Çalışma Mevzuatı'dır. Türkiye hem günümüz koşullarına uyan bir mevzuat oluşturmak amacıyla hem de Avrupa Birliği üyeliğine yakınlaşmak amacıyla çalışma mevzuatında değişiklikler yapmıştır ve yapmaya devam etmektedir. Avrupa Birliği'ne uyum süreci çerçevesinde Türkiye çalışma mevzuatını Birlik mevzuatına uyumlu hale getirmekle yükümlüdür. Türk çalışma mevzuatı Raporlarda daha çok ILO standartları doğrultusunda incelenmiştir. Burada da önemli olan konu onaylanan ILO Sözleşmelerinin başarılı bir şekilde uygulanmasıdır. Türkiye çalışma hayatına dair birçok ILO Sözleşmesini onaylamıştır. Avrupa Birliği'ne üyelik sürecinde Avrupa Birliği Yönergeleri de önem taşımaktadır. Türk çalışma mevzuatının Yönergeler ile uyum sağlaması Birliğe üyelik açısından bir gerekliliktir. Türkiye çalışma mevzuatını günümüz koşullarına uygun hale getirmek ve Avrupa Birliği'ne üye olmak amacı ile birçok yenilik ve değişiklik yapmıştır. Bu bağlamda Türkiye yeni bir iş yasası, bu yasa doğrultusunda yayımlanan yönetmelikler ve çalışma hayatına bağlı diğer alanlarda da yapılan yeni yasalar ile uyumlaştırma çalışmalarına devam etmektedir.
Rusya-Avrupa Birliği ilişkileri çerçevesinde Rusya'nın enerji politikaları

Vladimir Putin'in Rusya Devlet Başkanı olarak seçilmesinden sonra Rusya enerji kaynaklarını diplomatik yaptırım aracı olarak kullanmaya başlamıştır. Bu durum, yetersiz enerji kaynağı rezervlerine sahip olmasından dolayı Rusya'ya başta doğalgazolmak üzere, enerji ithalatına bağımlı hale gelen Avrupa Birliği'nin enerji güvenliği üzerinde olumsuz etki yaratmaktadır. Bu bağlamda, 2000 yılından itibaren değişmeye başlayan Rusya enerji politikasının AB enerji güvenliğinde nasıl bir etki bıraktığınıincelenmesi tezin temel amacını oluşturmaktadır. Ayrıca, AB'nin enerji ithalatına artanbağımlılığa karşılık geliştirdiği enerji politikaları ayrıntılı olarak açıklanmıştır.
Avrupa Birliği müktesebatına uyum sürecinde Türkiye'de kadının siyasal hayata katılımı

Kadınların parlamentoda yer alıp temsil edilmesi demokrasinin vazgeçilmez bir parçasıdır. Kadınlar siyasal haklarını Cumhuriyet'in ilk yıllarında kazanmıştır. İlk olarak seçme hakkı verilmiş, sonrasında da sırayla yerel yönetimlerde ve merkezi yönetimlerde seçilme hakkı verilmiştir. Başlangıçta TBMM'de yer alan kadın milletvekili oranı yüksek iken, günümüzde bu oranlar tatmin edici olmamaktadır. Seçme ve seçilme hakkının yanında siyasal hayata katılım biçimlerinin bir başka yolu da sivil toplum örgütlerine ve siyasi partilere üye olmaktır. Ne yazık ki kadınların bu alanlarda da etkinliği yetersiz düzeydedir. İşte bu düşük seviyedeki siyasal katılım Avrupa Birliği'ne üye olmak isteyen Türkiye'nin önünde bir engeldir. AB, bunu başta ilerleme raporları olmak üzere çeşitli belgelerle dile getirmiştir. Bu sorunun temelinde sosyolojik ve siyasi olmak üzere bir takım nedenler yatmaktadır. Başta yasal değişiklikler olmak üzere uygulamada kalıcılığı sağlayacak önlemler alınmalıdır.
Avrupa borç krizinin seçilmiş ülke örnekleri üzerindeki etkileri

Amerika Birleşik Devletleri'nde 2008 yılında ortaya çıkan mortgage kökenli finansal kriz, AB ülkelerinde bir borç krizine neden olmuştur. Takip eden yıllar içerisinde AB ülkelerinde ilk olarak Yunanistan'da etkisini göstermeye başlayan kriz, sonrasında çevre ülkeleri de etkisi altına alarak geniş bir bölgeye yayılmıştır. AB ülkelerinde 2009 yılında ortaya çıkan krizin 2015 yılı itibariyle etkileri önemli ölçüde hissedilmeye devam edilmektedir. ABD'de mortgage piyasasında oluşan emlak balonunun patlaması sonucu, küresel piyasalar dalgalanmaya ve güç kaybetmeye başlamıştır. Çok geçmeden krizin etkileri AB içinde yapısall sorunları olan ve kamu kesimi ile özel kesimi yüksek borçlu olan ülkelerde kendisini göstermiştir. AB ülkelerinde ortaya çıkan söz konusu krizin ülkelerin ekonomik yapılarında meydana getirdiği değişmeleri ortaya koymak çalışmanın temel sorunsalı olmuştur. Çalışmada ele alınan Yunanistan, İrlanda, Portekiz, İspanya ve İtalya gibi ülke ekonomilerinin incelenmesi sonucunda, Avrupa borç krizinin temel nedeninin ulusal ekonomilerden kaynaklı yapısall problemler olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
Avrupa Birliği'nin aday ve potansiyel aday ülkelere yaptığı mali yardımlar ve Türkiye

Bu tezde amaçlanan, Avrupa Birliği'ne aday ve potansiyel aday ülkeler ile bu ülkelerin yararlandıkları mali yardımların ortaya çıkış ve gelişimini, Avrupa Birliği mali yardım kaynakları çerçevesinde incelemek ve bu bağlamda Avrupa Birliği'ne aday ve potansiyel aday ülkelerin günümüze kadar almış olduğu mali yardımları değerlendirmektir. Tezin temel sorunsalı ise adaylık sürecinde olan Türkiye'nin geçmişşten günümüze Avrupa Birliği'nden aldığı mali yardımlar, diğer aday ve potansiyel aday ülkelerle karşılaştırıldığında, alınan bu mali yardımların yeterli olup olmadığı konusudur. Bu çerçeveye dayanarak tezde; Avrupa Birliği'ne aday ve potansiyel aday ülkelerin Avrupa Birliği ile ilişkilerinin gelişim sürecine değinildikten sonra Avrupa Birliği'ne aday ve potansiyel aday ülkelerin temel ekonomik göstergeleri ve ticari ilişkileri açıklanmış, yararlandıkları mali yardımların gelişim süreçlerine ve mali yardım miktarlarına yer verilmiştir. Türkiye'ye günümüze kadar yapılan mali yardımlar miktarları, içerikleri, kaynakları ve yönlendirildiği projeler açısından detaylı bir şekilde incelendikten sonra Türkiye ile diğer aday ve potansiyel aday ülkelere Avrupa Birliği tarafından sağlanan mali yardımların karşılaştırılması, aday ve potansiyel aday ülkeler ile bu ülkelerin nüfusları baz alınarak, ülke başına ve kişi başına düşen yardım tutarları hesaplanarak yapılmıştır. Son olarak Türkiye'ye yapılan mali yardımlar ile Avrupa Birliği üyesi ülkelere ve üçüncü ülkelere yapılan mali yardımlar karşılaştırılarak Türkiye'nin Avrupa Birliği'nden yeterince mali yardım alamadığı ortaya konulmuştur.
Avrupa Birliği ve Türkiye: Serbest Dolaşım AB üyeliği için bir engel mi?

Avrupa Birliği ve Türkiye: Avrupa birliği ve Türkiye: Serbest Dolaşım AB üyeliği için bir engel mi isimli bu tez çalışmasında, Kişilerin Serbest Dolaşım Politikasının geçmişşten bugüne gelişimi, politikanın bilinmeyen yönleri, Avrupa Birliği'nin bu politikaya duyduğu ihtiyaç ve Türkiye'nin bu ihtiyacı karşılayıp karşılayamayacağı incelenmiştir. Çalışmada, öncelikle temel politika olarak Serbest Dolaşımın geçmişşteki anlaşmalarda nasıl yer aldığı ve Avrupa Birliği'nin genişleme süresince yeni üyelerin karşılaştığı durumlar ortaya konmuştur. Çalışmanın ikinci bölümü işçilerin serbest dolaşımı politikasının geçmişşte yaptığı olumlu etkileri ortaya koymayı ve AB'nin geleceği için serbest dolaşım politikasının ve genişlemenin ne kadar önemli olduğunu bilinmeyen rakamlarla anlatmayı hedeflemiştir. Devam eden bölümde Türkiye'nin Serbest Dolaşım politikası kapsamında AB'ye yapacağı katkılar irdelenmiştir. Son bölümde, çalışmanın tümünden elde edilen sonuçlar ortaya konarak serbest dolaşımın Türkiye'nin üyeliği önüne bir engel olup olmadığının cevabını aramıştır.
The EU and ASEAN: Asymmetries bolstered by uniqueness

Bu çalışma, AB-ASEAN ilişkilerini eklektik bir teorik çerçeve içinde incelemektedir. İlk olarak, bu ilişkilerin evrimi ve güncel gelişmeleri nedeniyle, çalışmada ön çerçeve olarak liberal kurumsalcı teori kullanılmıştır. Yine de bu iki kurumun ilişkilerinin bölgeler arası doğası, bölgeler arasıcılığı liberal kurumsalcılıkla birleştirmeyi gerektiriyordu. Bu eklektizm, AB-ASEAN ilişkilerinin çeşitli alanlarda bu iki bölgesel şema arasındaki bariz farklılıklara rağmen neden geliştiğini açıklamaya yardımcı oldu. AB, ASEAN' dan daha net kurumsal beklentilere ve hedeflere sahip olduğu için bu ilişkilerin öncüsü olmuştur. AB'nin liberal ekonomik odağı, ASEAN üyelerinin bölgeler arası ticari karlarını artırmaya yönelik dikkatini çekti. Ancak ikincisinin birincisine sağlayabileceği şey asimetrikti. Bölgeler arası liberal kurumsalcılık, bu asimetrinin bu ilişkilerin gelişmesine gerçek bir engel olmadığını açıklamak için tam burada devreye giriyor. Buna göre, bu çalışma, bu iki kurumun kurumsallaşma ve ekonomik gelişmişlik düzeyleri açısından dengesiz olmalarına rağmen, yine de sürekli işbirliği yapabileceklerini iddia etmektedir. Üstelik bu işbirliği başka alanlara da sıçrayabilir ve derinleşmeye devam edebilir.
The irregular migration crisis in the mediterranean and its impact on Turkey - EU relations

Göç, göçmenlik, mültecilik ve sığınmacılık; ulusal sınırlardaki artan düzensiz geçişler sebebiyle özellikle 1990'lardan uluslararası bir konu haline gelmiştir. 1990'lar öncesinde daha çok kültürel çeşitliliğin ve ucuz işgücü nedeniyle ekonomik büyümenin bir unsuru olarak görülmekteydi. Böylelikle kaynak ve hedef ülkeler arasında işbirliği alanı oluşturmaktaydı. Ancak güvenlik kaygılarının artması ile birlikte ülkeler dünyanın problemli alanlarından gelen sığınmacı ve göçmenlerin kabulüne daha az hoşgörülü yaklaşmaya başlamışlardır. Özellikle kriz dönemlerinde, artan sayıda mülteci ve sığınmacının geçiş ve kaynak ülkelere yönelmesi ile düzensiz göç ülkelerinde gündemlerinde yer almaktadır. Ancak bir işbirliği alanından daha çok, kaynak ülkeler hedef ülkeler tarafından istikrarsızlık bölgeleri olarak görülürken, gelen göçmenler ise ulusal güvenliğe tehdit olarak algılanmaya başlamışlardır. Sonuç olarak ise geçiş ülkeleri olarak komşu ülkeleri ise istenmeyen yabancılar için bir depo haline getirilmeye çalışılmakta ve durumun insani tarafı ise görmezlikten gelinmektedir. Sonuç olarak ise göç ve sığınma sadece yerel politikalarda değil ülkeler arasında da tartışmalı bir konu haline gelmektedir. Göç özellikle Avrupa Birliği içinde üye ülkelerce sorgulanan bir alandır. Esasen, göç ve sığınma politikalarının insani çerçeveye uygun olarak şekillenmesi gerekmektedir. Ancak yaşanan son krizin de gösterdiği gibi AB ülkeleri sığınmacı ve mültecilerin kabulü konusunda pek de istekli görünmemektedir. Bu nedenle AB düzensiz göçe engel olabilmek için kaynak ve geçiş ülkeleri ile işbirliği olanağı aramaya başlamıştır. Bu bağlamda, Türkiye-AB tarafından aday ülkeden ziyade düzensiz geçişler için bir geçiş ülkesi olması nedeniyle önemli bir ortak olarak görülmektedir. Fakat aday bir ülke olarak da Türkiye, göç politikalarını AB müktesebatıyla uyumlaştırmak için gerekli yasal düzenlemeleri yaparak Türk göç sistemini AB standartlarına ulaştırmaya çalışmaktadır. Türkiye ve AB arasında göç alanında işbirliği, AB'nin 1999 yılından itibaren ortak göç politikası oluşturulması yönündeki adımları ile ortaya çıkmıştır. İki ülkenin de göç konusunda belirli ilgi ve kaygılarının olması ve Türkiye'nin AB ile uzun süren bir üyelik sürecinin bulunması bu alanda iki tarafın birbirini etkilemesine neden olmuştur. Fakat AB ve Türkiye'nin karşılıklı beklentilerinin bulunması ilişkilerin gerilmesine neden olmaktadır. AB coğrafi kısıtlanmanın kaldırılmasını, geri kabul anlaşması sürecinin tamamlanmasını ve sınır güvenliğinin artırılmasını beklerken, Türkiye ise üyelik sürecinde ilerleme sağlanmasını, AB'nin vadettiği yardımların verilmesini ve en önemlisi AB ülkelerine girişte Türkiye vatandaşlarına vize serbestisinin sağlanmasını talep etmektedir. Bu talepler Türkiye ve AB taraflarınca karşılanmadığı sürece sığınma ve göç konusu iki taraf arasındaki ilişkilerde bir araç olarak yerini almaktadır.
Serbest bölgelerle ilgili Türkiye uygulamasının Avrupa Birliği'ne uyum açısından değerlendirilmesi

Serbest bölgeler, bir ülkenin siyasi sınırları içinde kalmakla birlikte, hukuki ve idari düzenlemelerin uygulanması bakımmdan gümrük bölgesi dışında sayılan alanlar olarak tanımlanabilir. Gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerin ekonomik kalkınmasında serbest bölgelerin önemli katkısı olmuştur. Bu bölgeler, yer aldıkları ülkeye yabancı sermaye ve teknoloji çekilmesinde oldukça etkili olmuşlardır. Hükümetler, ülkelerinde yer alan serbest bölgelere yerli ve özellikle yabancı yatırımcıları çekebilmek amacıyla bir takım teşvik ve ayrıcalıklar sağlamaktadırlar. Yerli ve yabancı yatırımcılara sağlanan bu teşvik ve ayrıcalıklar, hizmet ve ürün kalitesini artıran dolaylı teşvik mekanizmaları olabileceği gibi, vergisel ve vergisel olmayan teşvik mekanizmaları şeklinde de olabilmektedir. Türkiye'de, 1980 sonrası ihracata dayalı ekonomik büyüme modelinin tamamlayıcı bir aracı olarak yeni serbest bölgeler kurulmaya başlanmıştır. Serbest bölgelerde yatırım yapacak olan yerli ve yabancı firmalara vergisel kolaylıklar sağlanmıştır. Bu çalışmanın temel amacı, Türkiye ve özellikle AB'ye üye ülkelerde yer alan serbest bölgelerdeki vergisel uygulamalar arasındaki farklıkların tespit edilmesi, müzakere sürecinde Türkiye'nin bu farklılıkları gidermesi için neler yapması gerektiğinin ortaya konulmasıdır. Çalışmada, AB'ye üye ülkelerde yer alan serbest bölgelerdeki vergisel uygulamalar üzerinde durulmuştur. Daha sonra, AB üyesi ülkeler arasında vergisel uygulamalar açısından tam bir uyumun olup olmadığı tespit edilmeye çalışılmıştır. AB ile Türkiye arasında serbest bölgeler konusunda yürütülecek müzakere sürecine ışık tutması açısından AB'ye aday ülke uygulamalarına da yer verilmiştir. Ill Çalışmanın Türkiye ile ilgili kısmında serbest bölgelere sağlanan kolaylıklar, vergi mevzuatı açısından irdelenmiştir. Ayrıca, bu bölümde serbest bölgelerde yer alan firmaların uygulamada karşılaştıkları sorunların tespitine yönelik anket çalışmasının sonuçlarına yer verilmiştir. Anket çalışmasında 'Tabakalı Rastgele Örnekleme Yöntemi' kullanılmış ve Mersin, Ege, İstanbul Atatürk Hava Alam, İstanbul Deri ve Endüstri, Samsun ve Antalya serbest bölgelerinde yer alan 216 firmaya anket kapsammda çeşitli sorular sorulmuştur. Anketin değerlendirilmesinde SPSS programı kullanılmış, yardımcı unsurlar olarak grafiklerden yararlanılmıştır. Çalışmanın sonucunda, Türkiye ile AB serbest bölge modelinin birbirinden oldukça farklı olduğu tespit edilmiştir. Bu durum ise, serbest bölgeler konusunda Türkiye ile AB arasındaki müzakere sürecinin uzun ve çetin geçeceğini göstermektedir.
Avrupa Birliği'nin katılım öncesi mali yardım aracının TR-83 bölgesindeki ekonomik gelişme açısından üretim ve istihdama etkisi

Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne tam üyelik hedefine yolculuğunun başlamasının üzerinden yaklaşık olarak 55 yıl geçmesine rağmen hedefe ulaşılamamış, ilişkiler kimi zaman donma noktasına gelirken kimi zaman da önemli mesafeler kat edilmiştir. Bu süreçte Türkiye, diğer aday ve potansiyel aday ülkeler gibi, Avrupa Birliği'nin temel dinamiklerinden olan mali yardımlardan faydalanmıştır. Türkiye 1999 yılında tam üyeliğe adaylığının kabul edilmesinden sonra katılım öncesi mali yardım adı verilen arttırılmış bir mali yardımdan yararlanmaya başlamış, 2007 yılı itibariyle de bütün katılım öncesi mali yardımlar 5 yıl süreyle IPA adıyla tek bir çatı altında toplanmıştır. Bu çalışmayla, 2007 2011 yılları arasında, TR83 Bölgesinde, IPA kapsamında uygulanan hibelerin ekonomik gelişme açısından üretim ve istihdama olan etkilerinin incelenmesi amaçlanmıştır. İnceleme yapılırken bölge hem bütün olarak hem de bölgeyi kapsayan illerle beraber değerlendirilmiştir. IPA kapsamında bölgede uygulanan hibe bileşenleri arasından İnsan Kaynaklarının Geliştirilmesi Operasyonel Programı üretim ve istihdam konularıyla doğrudan ilgili olması sebebiyle incelemenin yoğunlaştığı bileşen olmuştur. Ekonomik kalkınma açısından tez içerisinde kullanılacak olan üretim, istihdam, işgücü ve işsizlik gibi temel kavramlara ve üretim ve istihdam açısından kalkınmanın tarihsel sürecine de yer verilmiştir. Türkiye'nin AB'ye entegrasyonu sürecinde AB'nin ve Türkiye'nin ekonomik kalkınma açısından değişim süreçleri ayrı ayrı incelenerek özellikle istihdam tartışmaları ön plana çıkarılmıştır. Her iki incelemenin aynı tarihsel süreci kapsaması düşünülmüş ve başlangıç yılı olarak İkinci Dünya Savaşı seçilirken petrol krizinin yaşandığı 1970'li yıllar da dönüşüm yıllı olarak seçilmiştir. Son olarak işsizlikle mücadele ve istihdam politikaları çerçevesinde AB ve Türkiye'nin aktif emek piyasası politikalarına yer verilmiş, bölgede gerçekleşen hibeler incelenerek belirtilen kapsamda değerlendirilmiştir.
An analysis of the actorness of the European Union in the World Trade Organization

Bu çalışma, Avrupa Birliği'ni, Dünya Ticaret Örgütü kontekstinde bir uluslararası aktör olarak incelemektedir. Bu tez, AB ile DTÖ arasındaki etkileşimi birkaç önemli boyutta tartışmaktadır. Bu tez ayrıca, aktör ve aktörlük kavramlarıyla ilgili farklı teorik yaklaşımları, AB'nin ticaret politikasının evrimini ve Dünya çok taraflı ticaret sisteminin tarihini de incelemektedir.