turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
The impact of the European Union-Russia relations on creating a common EU energy policy

Bu çalışma, Avrupa Birliği'nin beş önemli üye ülkesi olan Almanya, Birleşik Krallık, Fransa, İtalya ve Avusturya'nın enerji ihtiyaçlarını karşılamakta Rusya'yla olan iki yönlü ilişkilerini anlamayı ve Rusya'yla enerji alanındaki bu ilişkilerin, Avrupa Birliği'nde ortak bir enerji politikası oluşturma sürecini nasıl etkilediğini keşfetmeyi, iki bütünleşme teorisinin ışığı altında hedefler: hükümetlerarası ve liberal hükümetlerarası kuram. Bu çalışma, enerjinin Rus dış politikasındaki önemli rolünü, Avrupa Birliği enerji politikasını, Rusya ve Avrupa Birliği arasındaki enerji diyalogunu, beş üyenin enerji görünümlerini, Avrupa Birliği ile ortak noktada birleşen veya farklı çıkarlarını ayrı ayrı inceler. Bu çalışma üç ana sonuca ulaşmaktadır. Beş üye ülkenin ulusal çıkarlarının nasıl şekillendiği, rekabetçi enerji iç pazarı ve Avrupa Birliği ortak enerji politikası oluşturulurken bu ulusal çıkarların hükümetlerarası pazarlıkları veya devletler arası görüşmeleri ne oranda etkilediği, son olarak bu pazarlıkların sonucunun Avrupa Birliği ortak enerji politikası amacını destekleyip desteklemediği tartışılmıştır. Öncelikle, beş üye ülkenin ulusal çıkarlarının 'konu-özellikli' ekonomik çıkarlar doğrultusunda şekillendiği sonucuna varır. Daha sonra, bu ülkelerin ulusal çıkarlarının rekabetçi enerji iç pazarı ve Avrupa Birliği ortak enerji politikası oluşturulması üzerinde önemli bir etkisi olduğuna ulaşır. Son olarak, bu ülkelerin Avrupa Birliği elektrik ve gaz sektörlerinin özelleştirilmesi üzerine farklı ve çeşitli tercihlerinin, Rusya ile farklı seviyedeki ilişkilerinin Avrupa Birliği ortak enerji politikası oluşturulmasını etkilediği sonucuna varır.
The EU's democracy promotion in Sub-Saharan Africa through political conditionality: Cases of Nigeria, Zimbabwe, Ivory Coast and Niger

Siyasi sartlılık prensibini AB'nın Saharaltı Afrika ile olan gelişim işbirliğinin bir parçası yapma fikri ilk olarak Lome IV sözleşmesi ve onun devamında imzalanan 2000 Cotonou Anlaşmasına kadar dayanmaktadır. Bu çalışma, seçilen dört Saharaltı Afrika ülkesine AB'nin siyasi şartlılık prensibinin unsurlarından birini -'tutarlılık' unsurunu-, AB'nin söz konusu olan bu dört ülkede demokratik prensiplerinin çiğnenmesi ve yine AB'nin reaksiyonundaki farklılaşmalarının açıklayıcı faktörlerden haraketle bir kritik bir mukayesese yaparak inceleyecektir. İlk olarak, bu çalışmanın en önemli bulgusu AB'nin siyasi şartlılığının aynı demokrasi ve insan hakları ihlallerinin kimi zaman AB tarafından hiçbir reaksiyona mağruz kalmamasına yol açan çifte standartlı bazı uygulamalarının olduğudur. İkinci olarak, çifte standartları açıklayıcı faktörlerle ilgili olarak bu tezi daha önceki çalışmalardan ayıran en önemli özellik normatif ve etkililik faktörlerini AB'nin kendi çıkar odaklı amaçlarıyla birlikte incelemesidir. Bu çalışma, seçilen dört ülkeye uyarlanmak üzer altı tane hipotezi incelemektedir. Araştırmamızın sonuçları, her ne kadar çıkarlar hala önemli olsa da üç grupta topladığımız açıklayıcı faktörlerin AB'nin demokrasi teşvikle ilgili olarak amaçlarını göstermektedir. AB'nin çıkar odaklı davranışlarını, 2000- 2005 döneminde Nijerya ve Fildişi Sahili'ne karşı pozitif yaptırımları devreye sokmasına rağmen, Fildişi Sahili ve Zimbabve'ye 2010- 2011 arasında negatif yaptırımlı uygulamalar yapmasında görmekteyiz.
Türkiye'nin AB üyelik sürecinde sendikaların izledikleri politikalar

Avrupa Birliği öncelikle ekonomik ve siyasi bütünleşme hedefleri ile yola çıkmıştır. Böyle bir bütünleşmenin sosyal bütünleşme olmadan gerçekleşmesi mümkün değildir. AB, hedefledikleri Büyük Birliği oluşturabilmek için sosyal politika ile de ilgilenmişlerdir ancak çalışmada sosyal politikaya gösterilen ilginin yetersiz olduğu görülmektedir. Sosyal politikanın taraflarından birini oluşturan sendikalar, AB oluşumundan ve getirdiği yeni düzenden oldukça etkilenmişlerdir ve günümüzde gittikçe gerilemektedirler. Bugün gelinen nokta neoliberal politikaları ve getirmiş olduğu yeni uygulamaları ile sendikaların örgütlenmeleri olumsuz etkilenmekte ve sendikalı işçi sayısı her geçen gün azalmaktadır. Avrupa Birliği ile neoliberal politikaların etki alanı gittikçe genişlemiş ve Birliğe üye olmak için bizim gibi sırada bekleyen ülkeleri de derinden etkilemiştir. Bu durumdan Türkiyesendikalarınında etkilenmesi kaçınılmazdır. Bu çalışmada hedeflenen Türkiye sendikalarınınAB konusunda takındıkları tutumları, görüşleri ve izledikleri politikaları belirleyerek, AB'ninsendikalar üzerinde yaratmış olduğu etkileri saptamaktır.
Avrupa Çalışma Konseylerinin Türkiye'de işçi sendikası uzmanları ve akademisyenler tarafından değerlendirilmesine yönelik bir alan araştırması

Türk Endüstri İlişkileri Sistemi'nin yapısall özellikleri çalışanlar üzerinde sınırlandırıcı bir etkiye sahip olmuştur. Mevcut sistemde çalışanlar kendilerini ilgilendiren kararlara etkin bir şekilde katılamamaktadır. Bunun yanında son yıllarda yeniden yapılanma sürecinde ortaya çıkan değişiklikler işyerlerinde çalışanların bilgilendirilmesi ve danışılması sürecinin önemini arttırmaktadır. Avrupa ülkelerinde önemli bir yeri olan çalışanların bilgilendirilmesi ve danışılması konusunda 1990'lardan itibaren Avrupa Birliği seviyesinde düzenlemelere gidilmiştir. Bilgilendirme ve danışma konusunda ilk atılan adım 1994 yılında Avrupa Çalışma Konseyleri Direktifidir. Avrupa Birliği genişleme süreci ve birliğe yeni üyelerin katılımıyla, bu katılım yöntemleri zorunlu bir uygulama olarak diğer ülkelerin yasal mevzuatları içerisinde uyumlaştırılmaktadır. Avrupa Birliği'ne aday ülke olması nedeniyle Türkiye de bu direktifi yasal mevzuatına uyumlaştırmak zorunda kalacaktır. Ancak burada dikkat edilmesi gereken, Avrupa genelinde ortaya çıkan bu uygulamaların başarısını etkileyen faktörlerin Türkiye'deki durumudur. Bu açıdan bakıldığında Avrupa Birliğinde desteklenen ve uygulanan bir yöntemin Türkiye ve benzer ülkelerde uygulanabilirliği ile ilgili araştırmalar yapmak gereklidir. Bahsedilen bu gereklilikten dolayı bu çalışmanın amacı, çalışanların bilgilendirme ve danışma hakları kapsamında Türk Endüstri İlişkileri Sistemi'nde bir araştırma yaparak, Avrupa Çalışma Konseylerinin uygulanabilirliğini ortaya koymaktır. Bu amaç doğrultusunda işçi temsilcileri ve bu alanda çalışan akademisyenlerin aralarında bulunduğu uzmanlara anket ve mülakat çalışması yapılmıştır. Bulgular, Avrupa Çalışma Konseylerinin uygulanabilirliğinin zayıf olduğunu göstermektedir. Sonuçlar, Türk Endüstri İlişkileri Sistemi'nde böyle bir yöntemin olmaması, Türk işletme yapısının katılım kültürüne yabancı kalmış olması, işverenlerin bu konuda direnç göstermeleri, işçi temsilcilerinin bu konudaki düzenlemeleri örgütlü işgücünün sorunlarının çözümüne bağlamak istemeleri ve bu konuda ortak bir düşünce yapısına sahip olmamaları gibi nedenlerin bu yapıların ülkemizde uygulanabilirliğini azalttığını göstermektedir.
The impact of the european sovereign debt crisis on the Turkish business people's perceptions about the EU-Turkey's Customs Union

Türkiye'nin yüksek ve hızlı büyümesi Türkiye ve Avrupa Birliği arasında imzalanan Gümrük Birliği'nin sonucu olsun olmasın, GB Türkiye'de en çok tartışılan konulardan biridir. Bu tartışmalı konu, son yıllarda pek çok Türk işadamının söylemleri arasında da artan bir şekilde kendine yer bulmuştur. İşadamlarının bu söylemlerini analiz ederken, onların gerekçelerini ampirik verilerle karşılaştırdık ve Türk işadamlarının GB'ye karşı tutumlarının Avrupa Kamu Borç Krizi'nin ardından olumsuz bir şekilde değiştiği sonucuna vardık. İşadamlarının ana tartışma konuları; GB'nin adil olmayan şart ve koşulları, GB'nin Türkiye ticaret akışı üzerindeki etkisi ve Türk sanayisinin rekabetçiliği şeklinde özetlenebilir. Türkiye son dönemde dünyanın farklı bölgelerine ticari bir açılım yapmıştır. Aynı zamanda son dönemlerde bazı üye ülkelerde ekonomik bozulmaların meydana geldiği ve AB'nin bir çözülme sürecine girdiği yönünde tartışmalar yapılmaktadır. Bu son gelişmelerin ardından, Türk işadamlarının GB hakkındaki olumsuz söylemleri de artmıştır ve bu söylemler GB'nin yeniden ele alınması konusunda bazı mesajlar içermektedir.
Özelleştirme karşısında sendikaların tutumları

Bu çalışmada; özelleştirme karşısında sendikaların tutumları incelenip, Avrupa Birliği ülkeleri ile Türkiye arasında bir karşılaştırma yapılmıştır. özelleştirme karşısında sendikaların tutumlarını incelemeden önce; özelleştirmenin tanımı, doktrindeki yeri, felsefesi, ortaya çıkışı, amaçları, yöntemleri ve etkileri incelenmiştir. Daha sonra Türkiye'deki özelleştirme uygulamalarının gelişimi tarihsel perspektif içinde ele alınmıştır. Ardından Avrupa Birliği ülkelerinden örnekler verilmiştir. Buna bağlı olarak sendikacılığın tarihsel gelişimi incelenmiş ve ülkemizdeki belli başlı işçi sendikaları konfederasyonları ile işveren sendikaları konfederasyonunun özelleştirme karşısındaki tutumları ve verilen mücadeleler analiz edilmiştir. Avrupa Birliği Ülkelerindeki işçi sendikaları ve Avrupa işçi sendikaları konfederasyonunun görüşleri de bu bağlamda incelenmiştir. Ülkemizde işçi ve işveren sendikaları konfederasyonlarının özelleştirme karşısında aynı tavrı sergilediklerini söyleyemeyiz, ancak bir aynı konfederasyona bağlı işçi sendikalarının dahi aynı tavrı sergilediklerini göremiyoruz. Avrupa Birliği ülkelerindeki sendikaların ise özelleştirme karşısında daha net tavır aldıklarını ve mücadeleyi tabana yayarak daha da sağlam dayanaklar oluşturduklarını görmekteyiz. Bunun en büyük nedeninin sendikal oluşumlara ve özelleştirme karşısındaki mücadeleye, ülkemizdeki sendikalardan çok daha önce başlamış olduğu kanısındayız. Araştırmanın sonunda ele aldığımız modelde, özelleştirme karşısında; Türkiye ile Avrupa Birliği ülkelerindeki sendikaların tutumları arasında benzerlikler ve farklılıklar çerçevesinde bir karşılaştırma yapılmıştır.
Türkiye'nin yenilenebilir enerji politikaları ile AB 2030 enerji stratejilerinin uyumu

Nüfus artışı, şehirleşme, sanayileşme ve hükümet politikaları gibi faktörler nedeniyle enerji geçmişşe kıyasla daha önemli bir faktör haline gelmiştir. Enerji verilerini incelemek, arz ve tüketim enerjisinin arttırılması, fosil enerji kaynaklarının rolü ve yeni enerjilerin paylaşımına vurgu yapmaktadır. Yenilenebilir enerji kaynaklarının önemi nedeniyle, başarılı bir bölge veya ülke politikalarını gözden geçirmek, diğer ülkeler için bir model olarak görülebilir. Bu tezin amacı, Türkiye'nin yenilenebilir enerji politikalarını AB politikasıyla karşılaştırarak değerlendirmektir. Bu nedenle, bu çalışmanın ana hedefi 2030 AB enerji stratejileri üzerinedir. Sonuçlar, Türkiye'nin ana problemlerden birinin yenilenebilir enerji sektöründe uzun vadeli politikalarında olduğunu göstermektedir çünkü bu sektör yatırımcılar için politika istikrarı ve destek politikalarında önemli bir rol oynamaktadır. Ayrıca yenilenebilir enerji kaynakları arasında güneş enerjisi politikaları daha fazla dikkate alınmalı ve bununla beraber rüzgar enerjisi alanında da kararlı politikalar oluşturulmalıdır. Türkiye, AB politikasıyla karşılaştırıldığında, Türkiye'de çevre dostu bir kaynak olan jeotermal enerjinin payı çok düşükken, çevre tahribatına sebep olan hidro enerjinin ise önemli bir paya sahip olduğu görülmektedir. Yenilenebilir enerji sektöründeki resmi verilere göre, AB'nin başarılı politikalar sürdürdüğü bir dönemdeyken Türkiye'nin bu alandaki politikasında önemli bir değişiklik yapamadığı gözlemlenmektedir. Türkiye'nin AB'ye kıyasla yenilenebilir enerji statüsünü geliştirilmesi için daha zor bir yolla karşı karşıya kalacağı vurgulanmalıdır. Ancak, yenilenebilir enerji kaynakları açısından yüksek potansiyele sahip bir ülke olarak, yenilenebilir enerji alanında istikrarlı ve uzun vadeli finansal destek yaratmanın yanı sıra politikaları değiştirerek ve reform yaparak konumunu geliştirmesi mümkündür.
Avrupa Birliği'nin eğitim politikası ve tam üyelik müzakereleri çerçevesinde Türkiye'nin uyumu

Eğitim bireyin en temel haklarından biridir ve bireyi sosyalleştirme, geliştirme ve ona yetenekleri doğrultusunda rehberlik etme fonksiyonları vardır. Tarih içinde, eğitim olgusu çeşitli eğitim felsefelerine bağlı kalınarak uygulanmıştır. Avrupa Birliği açısından bakıldığında, Birliğin ilk dönemlerinde yalnızca çalışanların eğitimi üzerinde durulmuş ancak zaman içinde eğitim AB politikaları içinde hak ettiği öneme sahip olmuştur. Avrupa Birliği'nde eğitimde işbirliği, ortak bir eğitim politikasının oluşturulması doğrultusunda ulusal politikalarla Birlik uygulamalarının uyumu ilkesine dayanmaktadır. 2000 yılının Mart ayında gerçekleştirilen Lizbon Stratejisi ile AB'nin yeni milenyumda büyük bir atılım yapması ve her alanda marka olması öngörülmüş, bunun içinde eğitim başat unsurlar arasında sayılmış ve eğitimde orta vadeli hedefler belirlenmiştir. AB'nin eğitim politikası uygulamalarında ve yeni milenyumda eğitim alanında marka olma hedefi doğrultusunda en çok üzerinde durduğu tema mesleki eğitim unsurudur. Yaşam boyu eğitim felsefesi de AB'nin en fazla yoğunlaştığı politikaların başında gelmektedir. Türkiye, 3 Ekim 2005 tarihi itibariyle Avrupa Birliği ile tam üyeliğe yönelik müzakere sürecine girmiştir. Sürecin ilk aşaması olan tarama çalışmaları 13 Ekim 2006 tarihinde sonuçlandırılmıştır. Bundan sonraki süreçte Türkiye'de, uyuma yönelik birçok proje hayata geçirilmiştir. Müzakere sürecinde eğitim alanında olumlu göstergeler bulunsa da, AB'nin, ulus devlet prensibi ile çelişebilecek beklentileri, eğitime aktarılan kaynakların arttırılamaması ve fiziksel yetersizliklerin halen devam etmesi Türkiye'nin önünde çözüm bekleyen sorunlar olarak durmaktadır.
The role of the European Court of Justice in the process of European integration: A neofunctionalist analysis

Bu tez çalışması, Neofonksiyonalizm çerçevesinde Avrupa Birliği Adalet Divanı'nın Avrupa entegrasyonu sürecindeki rolünü değerlendirmektedir. Bu tezin temel argümanı, özerk bir siyasi aktör olarak ABAD'ın Birliğin politikalarını başarıyla etkilediği, siyasi elitlerin tercihlerini değiştirdiği ve Avrupa Birliği'ne entegrasyonun ivme kazandırılması ve sürdürülmesi için yasal ilkelerin oluşturulmasında ve de özellikle Neofonksiyonel mantık çerçevesinde 'spillover /yayılma' kavramına önemli katkılarda bulunduğudur. Tezin ilk bölümü, ABAD'ın çeşitli rol anlatımlarını ve Neofonksiyonalizm çerçevesinde 'spillover/yayılma' kavramının açıklamaktadır. Bu tez, Neofonksiyonalizmi temel teorik çerçeve alarak, Avrupa entegrasyonu sürecinde ABAD'ın rolü analiz etmektedir. Tezin ikinci bölümü, ABAD'a genel bir çerçeve sunar ve Neofonksiyonel analiz kapsamında ABAD'ın rolünü değerlendirmektedir. Tezin üçüncü bölümü, 'karşılıklı tanıma ilkesi' ve 'unutulma hakkı' olmak üzere ABAD'ın Avrupa entegrasyonunu etkilemek için spillover/yayılma ürettiğini doğrulamak amacıyla iki belirgin örnek sunmaktadır. Bu ilkeler ABAD'ın Avrupa entegrasyonunu etkilemek için spillover/yayılmalar ürettiğini doğrulamaktadır. Bu çalışma, Neofonksiyonalizm çerçevesinde ABAD'ın Avrupa Birliği politikalarını başarılı bir şekilde etkileyen spillover/yayılma etkileri yarattığı sonucuna varmıştır.
Using 'the other' in foreign policy making: An analysis of Turkey-EU relations between 2002 and 2014

Bu tezin amacı AKP döneminde Türkiye'nin kimliği üzerine değişen siyasi söylemlerin AB ile ilişkilerine etkisini incelemektir. Bu amaca ilişkin olarak çalışma, 2002'de iktidara gelen Türkiye'nin siyasal İslam geleneğini temsil eden partilerinden AKP döneminde AB ile ilişkilerinde Türkiye'nin Müslüman ve Orta Doğulu olarak 'öteki' kimliği bağlamında söylemsel formülasyonun rolüne odaklanmaktadır. Tezin temel argümanı Türkiye'nin 'öteki' kimliğinin Avrupalı değer ve normlarla birlikte ele alındığında Türkiye-AB ilişkilerinde dezavantaj yerine avantaj olabileceğidir. Bunun için bu tez her iki tarafın da 2002- 2014 yılları arasında AKP döneminde Türkiye'nin 'öteki' kimliği üzerine olan algıları ve bu algıların dönüşümünü anlamaya çalışmaktadır. AKP siyasi liderliğinin ve Avrupa Komisyonu'nun Türkiye üzerine yayınladığı ilerleme raporlarının söylem analizleri temelinde bu çalışma birbirine zıt iki döneme ayrılmaktadır: ilki, 2002- 2005 yılları arasında Türkiye'nin 'öteki' kimliği üzerinde sağlanan uzlaşı, diğeri 2010- 2014 yılları arasındaki ayrışma. Birbirine zıt söylemleri içeren bu iki dönem arasındaki sürede (2005-2010) ise, uzlaşının ne ilerlediği ne de kırıldığı bir süreç yaşandığı görülmüştür.
Political liberalization in Egypt: The impact of external actors

Mısır'daki siyasi liberalleşmenin geliştirilmesi veya engellenmesi üzerinde etkisi olan siyasi kültür, din, sivil toplum ve siyasi ekonomi gibi faktörlerin arasında dış aktörlerin özellikle ABD ve AB'nin rolü önemlidir. Her ne kadar her iki aktör de yardım programları, ikili anlaşmalar, doğrudan verilen hibeler, ortaklık girişimleri, uluslararası finansal örgütler, ortaklık anlaşmaları, eylem planları, ve komşuluk politikaları ile Mısır'daki siyasi liberalleşmeyi ve demokratikleşmeyi desteklemelerine rağmen pek başarılı olamamaktadırlar. Aslında her iki aktör de bu politikaları aracılığı ile Mısır'daki liberalleşmeyi desteklemek yerine engellemekte ve siyasi liberalleşme faaliyetlerini tersine çevirmektedirler. ABD ve AB'nin tüm bu çabalarına rağmen Mısır'daki siyasi liberalleşmeyi geliştirememelerinin nedeni incelemek bu tezin konusunu ve araştırma sorusunu oluşturmaktadır. Bu soruya cevap bulabilmek amacıyla tez karşılaştırmalı siyasetin iki yaklaşımından yapısall yaklaşım ve rasyonel seçim yaklaşımından yararlanacaktır. Tez bu analizi yapabilmek amacıyla öncelikle yapısall yaklaşım yardımıyla ABD'nin yardım kuruluşlarından Amerikan Uluslararası Gelişme Ajansı'nın yapısını ve de AB'nin karar alma mekanizmalarını inceleyecektir. Daha sonra da rasyonel seçim yaklaşımı ile iki ana aktörün ABD ve AB'nin kendilerine sunulan bir grup alternatiften hangisini seçtiği konusunda karar almalarını etkileyen faktörleri inceleyecektir.
Avrupa Birliği gençlik programlarının Avrupa vatandaşlık bilincine ve Avrupa Birliği'nin sürdürülebilirliğine katkısı

Türkiye Cumhuriyeti 1959 yılında Avrupa Ekonomik Topluluğu'na ilk başvurusundan (Avrupa Birliği Bakanlığı, 2016) bu yana 57 yıl geçmişş, hala Türkiye'nin şimdiki adı ile Avrupa Birliği'ne tam üyeliği bir sonuca bağlanmamıştır. Avrupa Birliği'nin Türkiye'yi ve diğer üye ve aday ülkeleri dahil etmek için uyguladığı Uyum Süreci kapsamında birçok Eğitim ve Gençlik Programları tasarlamış ve uygulamıştır (Avrupa Birliği Eğitim ve Gençlik Programları Merkezi Başkanlığı, 2016). Bu programlar genel olarak üye ve aday ülkeler arasındaki gençlerin ortak bir eğitim politikasına sahip olması, ortak kültürler arası öğrenme sürecine dahil olması, yaygın ve sargın eğitim yöntemleri ile örgün eğitimin dışında kalan öğretim ihtiyaçlarını karşılamak, gençlerin ve gençlik çalışanlarının başta olmak üzere tüm katılımcıların yeni bilgi, beceri ve tutumlar gibi yeterlilikler kazanmasını sağlamak; bu sayede katılımcıların Avrupa vatandaşlık bilincini geliştirmek, Avrupa aidiyetlerini artırmak gibi amaçlar ile günümüze kadar sürdürülmekte ve gelecekte de sürmeye devam edecektir. Kısa vadede gençlere bu Avrupalılık bilinci kazandırmayı, uzun vadede de Avrupa Birliği'nin sürdürülebilirliğini sağlamak amacı ile bu programları yürütmektedir (Avrupa Komisyonu, 2016). Bu tez çalışması geçmişşten günümüze uygulanan ve uygulanmaya da devam edilen Gençlik alanındaki programların Türkiye'de Avrupa Vatandaşlık Bilincine yaptığı katkının ne derece etkili olduğunu ve bu programların uygulama sonrasında katılımcılar üzerindeki etkilerini gözlemlemek üzere yapılmıştır. Çalışma kapsamında Avrupa Birliği'nin 2007 yılından 2015 yılına kadar uyguladığı Gençlik Programı (Avrupa Komisyonu, 2016) ve Erasmus+ Gençlik Programları (Avrupa Birliği Eğitim ve Gençlik Programları Merkezi Başkanlığı, 2016) esas alınmış ve bu program dahilinde düzenlenen projelerde yer alan kurum, kuruluş temsilcileri ve programın eski katılımcıları ile derinlemesine mülakat tekniği ile görüşmeler yapılmıştır. Görüşmeler sırasında katılımcılara Avrupa Vatandaşlığı hakkında sorular sorulmuş ve verilen cevaplara göre uygulanan projelerin etkisi ölçülmüştür. Yapılan görüşmeler ve incelenen istatistiksel raporlar sonucunda bu programların gençler ve gençlik çalışanları üzerinde Avrupalılık bilincine ve Avrupa Birliği'nin sürdürülebilirliğine katkıda bulunduğu gözlemlenmiştir. Bu çalışma 2014- 2016 eğitim-öğretim yılında İstanbul Arel Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Uluslararası İlişkiler Anabilim Dalında gerçekleştirilmiştir.
L'impact de la perspective de l'adhésion de la Turquie dans l'Union Européenne dans le rejet de la constitution européenne lors du référendum en France en 2005

Avrupa için Anayasa Antlaşması, Fransa ve Hollanda'da sırasıyla 29 Mayıs ve 1 Haziran tarihlerinde düzenlenen referendumlarla reddedildi. Avrupa için Anayasa Antlaşması, Fransa ve Hollanda'da sırasıyla 29 Mayıs ve 1 Haziran tarihlerinde düzenlenen referendumlarla reddedildi. Türkiye'nin üyeliği meselesi Avrupa Anayasası referandumu öncesinde alevlenen siyasi kampanyaların baş köşesinde yer alıyordu. Bu nedenle Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne dahil edilmesi konusunun Fransa'da 'Anayasa'ya Hayır' denmesine neden olup olmadığı sorunsalı ince bir analizi gerekli kılmaktadır.
Avrupa Birliği Ürün Sorumluluğu Konsey Yönergesi ve Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'a göre ayıp kavramının karşılaştırılması

Bu çalışma, İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsünde yüksek lisans tezi olarak hazırlanmıştır. Çalışmamızın birinci bölümünde, Yönerge ve Kanun ile ulaşılmak istenen amaç, düzenlenen sorumlulukların hukuki niteliği, ayıp kavramının temas halinde olduğu diğer temel kavramlar ve uygulama alanları ile yapılan sorumsuzluk anlaşmalarına başlıklar halinde kısaca değinilmiştir. İkinci bölümünde ise, Yönerge ve Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'da düzenlenen ayıp kavramının belirleyici özelliklerine ve türlerine yer verilmiştir. Çalışmamızın üçüncü bölümü ise Avrupa Birliği Ürün Sorumluluğu Konsey Yönergesi ile TKHK'nin genel olarak ve özellikle ele alınan iki farklı ayıp kavramı açısından karşılaştırılmasına ayrılmış, bu farklılıkların yol açtığı sonuçlar ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Stratejik mekansal planlamanın yasal boyut açısından değerlendirilmesi: Türkiye-AB karşılaştırması

Bu tez çalışmasında, dünya literatüründe ve planlama uygulamalarında yaklaşık 20 yıldır yer alan stratejik mekansal planlama konusu incelenmektedir. Türkiye'de son dokuz yılda gerçekleştirilen yasal düzenlemeler ile stratejik mekansal planlama ülke planlama sistemi içerisinde yer almaktadır. Tezin amacı, İngiltere ve Fransa ülkelerindeki başarılı uygulamalar üzerinden stratejik mekansal planlama dinamiklerini tespit etmek ve Türkiye'deki uygulamaları bu dinamikler bağlamında değerlendirmektir. Çalışmada Ankara ve İstanbul illerinin stratejik planlama süreçlerinde yer alan hazırlayıcı ve uygulayıcılar ile derin görüşme gerçekleştirilerek farklı planlama düzeyleri incelenmektedir. Tezin önemli sonuçlarından biri, yasal ve yönetsel düzenlemeler ile mekansal planlama arasındaki ilişkinin stratejik mekansal planların başarısı üzerinde doğrudan etkisinin olmasıdır. Tezde ayrıca, kurumsal ve mekansal planlama düzeyleri arasındaki paralelliğin önemi, planlamanın tüm hiyerarşik düzeylerinde uyumun zorunluluğu, faaliyet-etaplama-finansman-denetim programlarının gerekliliği ve bu süreçte katılımın kaçınılmazlığı vurgulamaktadır.