turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Avrupa Birliği müktesabatı çerçevesinde Türkiye'de mali uygulamalar: Katma değer vergisi örneği

Bugün dünyanın en gelişmiş bütünleşme hareketi Avrupa birliğidir. Birliğin kurulduğu günden bugüne kadar asıl amacı üye ülkeler arasında ortak pazarın kurulması ve sağlıklı bir şekilde işlemesi için önündeki engellerin kaldırılmasıdır. Bugün amacın önündeki en önemli engellerden biri de ülkelerin uygulamış olduğu farklı vergi politikalarıdır. Çünkü vergi politikaları serbest piyasayı etkiler ve haksız rekabete yol açar. Bu sebeple vergi farklılıklarını minimum düzeye getirebilmek için vergi uyumlaştırması ve vergi yakınlaştırması kavramı birlik hukukunda oldukça önemli bir yere sahiptir. Bu çalışmada da ülkemizde uygulanmakta olan Katma Değer Vergisi'nin Avrupa Birliği Müktesebatı çerçevesinde uyumlaştırma çalışmaları ele alınmıştır. Katma Değer Vergisi Uyumlaştırmasında yaşanan gelişmeler, gelinen nokta ve birlik müktesebatıyla olan benzerlik ve farklılıklarına dikkat çekilmek istenmiştir. Ülkemizin uygulamış olduğu % 1'lik Katma Değer Vergisi birlik müktesebatına uygun olmadığı için eleştirilere sebep olurken birlik üyesi ülkelerde uygulanan standart oranın ortalaması % 21,6 iken ülkemizin uygulamış olduğu standart oran% 18 olması dikkat çekici olmasına rağmen uygulamış olduğumuz %8'lik ve % 18'lik oran birlik müktesebatına uygunluk gösterir. Bununla beraber özellikle istisnalar üzerinde incelenmiş çalışmalar göstermiştir ki Avrupa Birliği'nde olup ülkemizde mevcut olmayan istisnalar da söz konusudur. Kısaca Avrupa Birliği müktesebatı ile Türkiye'de uygulanmakta olan Katma Değer Vergisi arasında tam bir uyum söz konusu olmasa da bazı farklılıkların mevcut olduğu aşikardır.
Avrupa Birliği'nde yasama faaliyeti ve sosyal tarafların katılımı

Avrupa'yı 'yeniden ve hep birlikte inşa' yolunda atılan en önemli adımlardan biri olarak kabul edilen Avrupa Birliği, yarım asra yaklaşan oluşum sürecinde 2. Dünya Savaşı'nın bütün izlerini silerek, gümrük duvarlarını indirerek, sınırları kaldırarak, tek para sistemine geçerek, ekonomik ve sosyal açıdan dünya patronluğuna soyunan, büyük bir uluslararası güç konumuna ulaşmıştır. Avrupa Birliği bu süreç içinde gerek üye sayısı bakımından, gerekse tek pazara yönelme açısından büyük ilerlemeler kaydetmiş, ulus devletini aşarak karar mekanizmalarını uluslararası kurumlara devretmiştir. Türkiye, gerek ' soğuk savaş' yıllarında, gerekse 'yeni dünya düzeni' döneminde stratejik önem taşıyan ülke konumunu sürdürmektedir. Üstelik içinde bulunduğu coğrafyada, yani Ortadoğu, Doğu Akdeniz ve Kafkaslar göz önüne alındığında bu önemin daha da arttığı görülmektedir. Ve Türkiye neredeyse 40 yıldır bu Birliğe katılma mücadelesi içindedir. Doğaldır ki bu süre içinde hem Avrupa'da, hem de Türkiye'de önemli gelişmeler yaşanmıştır. Bir yandan bu gelişmeler, diğer yandan dünyanın yaşamış olduğu değişiklikler, Türkiye - AB ilişkilerinin sürekli yeniden tanımlanması gereğini ortaya çıkarmıştır. Bu çalışmada Avrupa Birliği ile aramızdaki son dönemde ortaya çıkan gelişmelerden hareket ederek, Avrupa Birliği'nin oluşumu, hukuksal yapısı, hedefleri ve günümüzdeki portresi, Avrupa Birliği Parlamentosu ve yasama faaliyetleri, sosyal taraflar ve sosyal tarafların yasama faaliyetlerine etkisi ile bunların Türk Hukuku bakımından değerlendirilmesi ele alınmıştır.
Avrupa Birliği'ne tam üyelik sürecinde Türkiye'nin Alevi politikaları

Türkiye, 1959 yılından itibaren 1991 yılında Avrupa Birliği olarak adı değişen birliğe üye olmak istemektedir. Aleviler, ülkenin kurucu inanç gruplarından biri olarak, hem hukuksal hem de algısal alanlarda sorunlar yaşadıklarını belirtmektedir. Bu bağlamda taleplerini, Türkiye'nin AB üyelik sürecine de entegre etmeye çalışmaktadır. AK Parti Hükümetinin Alevilerin taleplerine ilişkin yürüttüğü çalıştayların sonunda bir rapor yayımlanmıştır. Yargıtay Cemevini artık ibadethane olarak kabul etmiştir. AB, üyelik kriterleri arasında; demokrasi, hukukun üstünlüğü, insan hakları ve azınlık hakları gibi başlıkların altını önemle çizmiştir. Bu tez, son tahlilde, Alevilerin hangi hukuksal ve algısal problemler yaşadıklarını berraklaştırmaktadır. Bu hedefte, Alevi yazarlar ve kuruluşların yazılı eserleri, AK Parti Hükümetinin Alevi Çalıştayları ve AB İlerleme Raporlarındaki Alevilere ilişkin değerlendirmeler incelenmektedir. Ayrıca, 5 adet derinlemesine röportaj da gerçekleştirilmiştir. Bu çalışma, bu sorunun karşılıklı olarak konuşulmasının bile ülkenin iç barışına hizmet edeceğini vurgulamaktadır.
Cross-border cooperation between Turkey and its EU neighbours: Institutional and cultural - historical factors

Sınır-ötesi işbirliği, gerek ekonomik ve siyasal boyutu ile gerekse de genel olarak birbirlerine güven duymayan komşu toplumların psikojilerine yaptigi önemli etkiyle hem hassas bir konu oluşturmakta hem de karmaşık bir yapı içermektedir. Avrupa Birliği'nin dış sınırlarında uygulanmaya konan sınır-ötesi işbirliğinin temel amaci AB ve dışında kalan ülkelerin sınır bölgeleri arasındaki sosyo-ekonomik farklılıkları azaltmaktır. Etkili bir sınır-ötesi işbirliğinin geliştirilebilmesi için gereken etmenler, bu işbirliğini etkileyen nedenlere bakarak incelenebilir. Bu tez çalısması, başarılı bir sınır-ötesi işbirliğinin arkasında yatan sadece iki önemli etmeni incelemektedir: kurumsal ve tarihi-kültürel etmenler. Bu iki yaklaşım, sınır-ötesi işbirliğinin farklı boyutlarına değinmektedir. Kurumsal perspektif, uygulanan politikalara, yönetsel yapilara ve kurumlara odaklanırken; tarihi-kültürel yaklaşım ise sınırlar arasındaki dilsel, kültürel ve tarihi faktörlere dikkat çekmektedir. Bu tez, Türkiye-Bulgaristan ve Türkiye-Yunanistan arasındaki iki sinir-ötesi işbirliğini karşılaştırmalı bir yaklaşımla incelemektedir. Bu iki vakanın karşılaştırılması iki önemli sonucu ortaya koymaktadır: Birincil olarak, sınır-ötesi işbirliği yerel ve bölgesel yönetimlerin daha fazla finansal yetki ve siyasal özerkliğe sahip olduğu durumlarda daha başarılı olmaktadır. Halbuki, incelediğimiz iki örnekte de yerel yönetimlerin zayıf yapısı, başarılı bir sınır-ötesi işbirliğinin önündeki en onemli engeli oluşturmaktadır. Bu da göstermektedir ki, çok-katmanlı yönetişim anlayışı, yani yerel yönetimlerin de güçlü olması sınır-ötesi işbirliğinde etkin bir rol oynamaktadır. İkincil olarak, kurumsal faktörlerin tarihi-kültürel faktörlerden daha etkin olduğu iddia edilebilir. Tarihi-kültürel etmenler sınır-ötesi işbirliğinin kolaylaştırılmasında rol oynamakta ancak kurumlar ve AB politikaları kadar sınır-ötesi işbirliğini etkilememektedir.
Avrupa Birliği'nde ve Türkiye'de göçmenlere yönelik sosyal politika düzenlemeleri

Bu çalışma son yılların en önemli sorunlarından biri olan göçmenleri ve söz konusu göçmenlere yönelik sosyal politika düzenlemelerini açıklamayı hedeflemektedir. Sosyal politika ve göç kavramlarının açıklanması, hedefe ulaşılması açısından önemlidir. Bu hedef doğrultusunda öncelikle Avrupa Birliği'nin sosyal politika ve göç mevzuatına bakılmış daha sonra ise Birliğe üye olan fakat hem kültürel açıdan hem de yönetim açsısından önemli derecede farklılık gösteren üç ülke analiz edilmiştir. Seçilen ülkeler İsveç, Birleşik Krallık ve Almanya sırası ile göç tarihi ve göçmenlere yönelik sosyal politika açısından incelenmiştir. Avrupa Birliği'ne üyelik sürecinde olan Türkiye, Cumhuriyet'in ilanından itibaren Balkanlardan ve Kafkaslardan gelen göç dalgası ile karşı karşıya kalmıştır. Bu durum Türkiye'nin göçmenler açısından düzenlemeler yapmasına neden olmuştur. Çalışmanın son kısmında Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin Cumhuriyet'in ilanından bu yana almış olduğu göçler ve göçmenlere yönelik sosyal politika düzenlemeleri yer almaktadır. Çalışmanın sonucunda seçilmiş üç ülke ile Türkiye göç ve göçmenlere yönelik sosyal politikalar çerçevesinde karşılaştırılarak Türkiye'ye söz konusu alanda öneriler getirilmeye çalışılmıştır.
Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne uyum sürecinde sivil toplum kuruluşlarının rolü

Türkiye'de son yıllarda hız kazanan Avrupa Birliği'ne uyum süreci, sivil toplum alanında önemli yol kat edilmesini sağlamıştır. Avrupa toplum modeli olarak benimsenen katılımcı demokrasi bağlamındaki sivil toplum, Türkiye'de de Avrupa Birliği'ne uyum süreciyle birlikte benimsenmeye ve gelişmeye başlamıştır. Bu süreç, sivil toplum alanına ve bu alanda çalışan sivil toplum kuruluşlarına toplumsal ilgiyi arttırmış ve böylece gönüllülük esasına dayalı olarak işleyen sivil toplum kuruluşlarının, karar alma mekanizmalarında etkin rol almaya başlamalarına sebep olmuştur. Bu çalışma, Türkiye'de Avrupa Birliği'ne uyum süreci ile sivil toplum kavramının kesiştiği noktaları odak alarak, sürecin kavrama olan etkilerini incelemiştir. Sürecin sivil toplum alanına olumlu katkıları bulunduğu gözlenirken, Türkiye'nin bu alanda kendi potansiyelini de aktif olarak kullanması gerektiği sonucuna varılmıştır.
Türk deniz sigortacılık sektörü ve Avrupa mevzuatına uyumu

Bilindiği üzere sigortacılık, özellikle deniz sigortacılığı tarihi çok eskilere dayanmaktadır. Deniz ticaretinin çok eski yıllara dayanması, beraberinde bazı denizcilik risklerinin de finanse edilerek kazalara karşı önlem alınmasına yol açmıştır. Bu suretle, sigorta kavramı zaman içinde gelişerek, bugünkü sigortacılık sektörlerini oluşturmuştur. Sigortacılık sektörü içinde, önemli aktif büyüklüğe sahip olan Deniz Sigortacılığı sektörümüzün ülkemiz ekonomisi üzerindeki ağırlığı da oldukça fazladır. Zira üç tarafı denizlerle çevrili olan ülkemizde ticaretin % 84'ü deniz yoluyla yapılmaktadır. Dolayısıyla bu sektörün yapısının çok iyi düzenlenmesi ve mali gücünün arttırılması gerekmektedir. Buna rağmen, 2007 yılında sigorta sektörümüzün toplam aktif büyüklüğü 9.8 milyar dolar, AB bünyesinde işlem gören ortalama bir sigorta firmasının aktif büyüklüğü ise yüzlerce milyar dolardır. Bu nedenle, ülkemizde özellikle bankaların bünyesinde faaliyet gösteren deniz sigortacılığımızın, AB'de işlem gören firmalarla rekabet etmesi, ancak bu konuda faaliyet gösteren birden fazla şirketin birleşerek aktif büyüklüklerini ve rekabet güçlerini arttırmalarıyla mümkün olabilecektir. Ayrıca, mevzuatımızın da Avrupa Komisyonu direktiflerine uygun hale getirilmesi ile hem normal bir rekabet ortamı sağlanabilecek, hem de AB sigorta sistemine uyum sürecinde uygun bir adım atılmış olacaktır.
Helsinki zirvesi sonrası Türkiye'nin Avrupa Yatırım Bankası kredi imkanları

Avrupa Yatırım Bankası, Avrupa Birliğinin bugünlere gelmesini sağlayan kurumlardan birisidir; Birlik ile aynı gün kurulan banka yarattığı fonlar ve kullandırdığı krediler ile birliğin kalkınmasında çok önemli bir rol oynamıştır. Son 6 yılda oynadığı bu rolün kapsamı daha da genişlemiştir. Zira AYB aday ülkelerin finansman ihtiyacı için de daha şimdiden en önemli uluslararası kurum halini almıştır. Son aday olarak ülkemiz de benzer bir beklenti içine girmiştir. Yapılan bu çalışmada önümüzdeki dönemde Türkiye'yi AYB nezdinde nelerin beklediği mevcut kredi potansiyelimizin artıp artmayacağı, karşılaşabileceğimiz sorunlar araştırılmıştır. Bu bağlamda yaklaşık 6 yıldır adaylık sürecini yaşayan 12 aday ülkenin yaşadığı gerçekleşmelerden yararlanılmıştır. Söz konusu veriler aracılığıyla aday ülkeler için kredi dağılımını etki eden faktörler belirlenmeye çalışılmış, çıkan sonuçlara göre Türkiye'ye en yakın iki ülkenin yaşadıkları gerçekleşmelerin ışığı altında Türkiye için bir öngörüde bulunulmuştur. Ayrıca son bölümde analizimizde kullanılan nüfus kriterinin alman kredi miktarını ne oranda belirlediği kurulan ekonometrik bir modelle açıklanmaya çalışılmıştır. Çalışmanın birinci bölümü tamamen bankaya ayrılmış olup bankanın yönetim yapısı, çalışma şekli ve kredi verme prosedürüne dair ayrıntıları içermektedir. İkinci bölümde ise aday ülkelerin Avrupa Birliği ve Avrupa Yatırım Bankası ile olan ilişkileri tarihsel sıralama içinde incelenmiş, ilişkilerin nereden nereye geldiğine adaylık sonrasında nasıl değiştiğine değinilmiştir. Son bölümde banka ile ilişkilerimizin geçmişşine tarihi süreç içerisinde değinildikten sonra çalışmamızın temel konusu olan önümüzdeki dönemdeki kredi potansiyelimizin ne olacağı sorusuna belli bir sistematik içerisinde yanıt verilmeye çalışılmıştır. IV
Rus propagandasının Avrupa Birliği ülkelerine etkisi

Uluslararası arenadaki emperyalist davranış tarzına uygun olarak, Rusya AB'yi ekonomik yöntem veya güç yöntemiyle etkili bir şekilde kontrol altına alamadığı için propaganda ve dezenformasyon kampanyaları yaymaya başlamıştır. Avrupa ülkelerinde, Rusya devlet propagandası tehlikeli bir durum haline gelmiştir. AB, Rusya devlet propagandasının AB üzerinde ciddi sorunlara neden olmasının ardından tehlikenin farkına varmış ve bu tehlikeye karşı dikkat çekmiştir. Göçmenler ve mülteciler meselesi ise Avrupalılar ve çoğu AB ülkesi için çözümleme gündeminde bir numaralı sorun olan terör tehdidinin yanında ayrı bir sorun olarak yer almaktadır. Rusya tarafından göçmenler ve mültecilere karşı Rusya devlet propagandasının yayılması, Rusya'nın emperyalist amaçlarına ulaşma yöntemlerinden biridir. Bu bağlamda araştırmanın amacı; Rusya devlet propagandasını kullanarak göçmen karşıtı mesajların nasıl yayıldığını, hangi yöntem ve tekniklerin kullanıldığını ve Avrupa ülkelerine karşı etkisini ana faktörleri ile belirlemektir. Rusya veya Rus yanlısı kitle iletişim araçları tarafından yayımlanan göçmen karşıtı propagandaların incelenmesinin ardından, Kremlin'in göçmenlik karşıtı propagandayı yayarak, Avrupa'daki göç krizini şunlarla ilişkilendirdiği sonucuna varılmıştır:-Terör tehlikesi,-Mültecilere ev sahipliği yapan ülkelerde oluşan ekonomik sorunlar,-Suç oranlarındaki artış,- Batı dünyasının değerleri ve Hristiyan değerlerinin azalması,-Ayrıca ABD'nin AB'de göç krizi yaratarak, Avrupa'da İslamofobik duyguları yayması. Ayrıca, Avrupa'daki aşırı sağcı partiler de göçmen karşıtı söylemler kullanmaktadır. Kremlin, göç krizi ile ilgili yanlış bilgilendirmeler ve manipülasyonlar yaparak Avrupa'da sağcı radikal partilerin desteğini artırmaya sebep olmaktadır. Buna karşılık, aşırı sağcı partiler Avro-şüpheci politikalarıyla tanınmaktadır ve kendi senaryolarında AB'yi yeniden biçimlendirmeye yönelik arzuları vardır. AB'nin kaderini belirleyecek Mayıs 2019 Avrupa Parlamentosu seçimleri ve 2020'de yapılacak olan yerel seçimlerde Avrupa parlamentosu ve yerel parlamentoların yönetiminin sağcı partilere geçme ihtimali yüksek görünmektedir. Önem itibarıyla bu çalışma; Rusya devletinin propaganda olaylarını, yönetimleri nasıl manipüle ettiğini, hangi yöntemleri kullandığını ve nasıl etkilediğini ortaya koymaktadır. Buradaki teorik bilgi, Rusya devletinin propagandasıyla mücadelede etkili yöntemler oluşturmak için gereklidir.
Europeanization or not? Turkish foreign policy and the Cyprus problem, 1999-2014

Bu çalışma, genişleme sürecinde Avrupa Birliği'nin aday ülke dış politikalarını etkileme potensiyelini Avrupalılaşma perspektifinden incelemiştir. Türkiye-AB ilişkileri ve Kıbrıs sorununu Avrupalılaşma kuramı ve özellikle yeni kurumsalcı yaklaşımlardan Tarihsel Kurumsalcılık boyutuyla ele alıp, AB'nin Türkiye'nin Kıbrıs politikasını 1999- 2014 döneminde nasıl etkilediğini ortaya koymaktadır. Bu çalışma, politika değişiminin sadece AB boyutundaki inandırıcı bir AB koşulluluğu ve katılım süreci faktörüyle değil, ulusal aktörlerin bu süreci nasıl algıladığı ve ulusal düzeydeki güç mücadelesinin bu süreçten nasıl ve ne derece etkilendiğiyle de açıklanması gerektiğini ortaya koymuştur.
Analysis of the Readmission Agreement between European Union and Türkiye

Günümüzde, AB'nin iç güvenlik sorunlarının başlıcalarını terörizm, organize suçlar ve yasdışı göç oluşturmaktadır. AB'de dışarıda güvensiz olarak algılananla arasına mesafe koymak ve dış sınırların sıkı kontrolü ile dünyadaki istikrar için AB üyesi olmayan ülkelerle daha yakın ilişkiler kurulması ihtiyacını dengelemenin gerekli olduğuna inanılır. Ancak AB'nin iç güvenlik kaygıları ve dış istikrar ihtiyaçları arasında denge olarak anlaşılan yeni güvenlik yaklaşımı bir çıkmaz içerisindedir. Avrupa Birliği'nin genişlemesiyle beraber karşı karşıya kalacağı en önemli sorunlardan biri de yasa dışı göç olgusudur. AB'nin 'özgürlük, güvenlik ve adalet alanı' niteliği, ekonomik refah seviyesinin iyi bir durumda olması gibi faktörler, AB'ne yılda 500. 000 civarında yabancının yasa dışı olarak girmesine neden olmaktadır. AB yasadışı göçe karşı mücadele ederken iki öncelikli yöntemi vardir; bunlar kaçak göçmenleri sınırlarından uzak tutmak ve bu kişilerin kendi ülkelerine geri göndermektir. Bu anlamda, AB cografi olarak AB'ne Mülteci ve sıgınmacılar için kaynak olan ülkelerle Geri Kabul anlaşmaları imzalamaktadır. Bu anlaşmalar ile, AB sınırlarında yakalanan herhanği bir yasdışı göçmen geri ülkesine gönderilebilmektedir. Bu konunun en sıkıntılı yanı ise üçüncü ülke vatandaşlarının ve vatansız kişilerin geri gönderilmesidir. İtiraz noktaları o göçmenlerin seyahat güzergahlarının yanlış olması ve AB topraklarına girmeden once transit geçtiği ülke hakkında kanıt sıkıntısı olmasıdır. AB için Geri Kabul anlaşmalarının asıl avantajı, transit ülkelerin sadece kendi vatandaşını değil aynı zamanda üçüncü ülke vatandaşlarını da geri kabul edeceğini taahüt eden yasal bir araç olmasıdır. Ancak, AB üyesi olmayan ülkeler açısından ise; AB Geri Kabul anlaşmalarının sadece olumsuz sonuçlar doğurup; ekonomik, sosyal ve siyasi olarak istikrarına risk getirebilir. Ayrıca, Türkiye'ye komşu olan ve siyasi açıdan çeşitli sorunlar yaşayan, ekonomik refah seviyesi düşük olan Orta Doğu ve Asya Ülkeleri için Türkiye, transit bir ülke konumundadır. Yasadışı göç akımları açısından da Türkiye bir geçiş noktasıdır. Bundan dolayı AB Türkiyeden bazı düzenlemeler yapmasını istemektedir. Diğer taraftan AB'nin yasadışı göç politikası yaklaşımını üyelik sürecinde bulunan Türkiyenin yasal ve idari düzenlemeler yapmasını gerektirmektedir. AB ile Türkiye arsındaki Geri Kabul anlaşması problemi bu tezin ana temasıdır. Bu çalışma iki bölümden oluşmaktadır.
Yugoslavya sonrası ülkelerin Avrupa Birliği ile ekonomik ve siyasi ilişkileri

Yugoslavya'nın dağılması, Soğuk Savaş'ın sona ermesi, uluslararası sistemin yapısı ve işleyişinde köklü değişiklikler sistemde yer alan aktörleri etkilemiştir. Sovyetler Birliği'nin çöküşünden sonra Avrupa Birliği'nin Doğu Avrupa politikasında köklü bir değişim yaşandı. Aslında bu ülkeler ne demokrasi ne de ekonomi yönünden tam üyeliğe uygun değildir. AB, Doğu ve Batı olarak ikiye ayırmaktadır. 'Avrupa coğrafyasının bütününü kapsayan siyasi birlik oluşturulabilmesi için Batı Balkanların süratle AB standartlarına ulaştırılması ve tam üyeliğe alınmaları gerekmektedir. AB'nin bölgeye yönelik temel hedefleri arasında, etnik çatışmaların tekrar başlamaması için tedbir alınması, demokrasinin geliştirilmesi, insan hakları ve demokrasinin korunması, bölge ülkeleri ile Batı Avrupa arasındaki refah farkının kapatılması için pazar ekonomisinin kurulması ve istikrarlı ekonomik politikaların geliştirilmesi gibi hedefler yer almaktadır'. Avrupa Birliği Batı Balkan ülkelerinde yaşanan gelişmeler karşısında Orta ve Doğu Avrupa ülkelerine uyguladığı etkin politikaların benzerini ilgili ülkeler için geliştirme konusunda yeterince tutarlı davranmamıştır. Avrupa Birliği gerek mali gerek teknik yardımlarla bölgesel işbirliği, demokratikleşme, sivil toplumun gelişimi ve devlet kurumlarının oluşmasında destek vermiştir. Batı Balkan ülkeleri ile 1999 yılında başlatılan İstikrar ve Ortaklık Süreci AB'nin Batı Balkan ülkelerine ilişkin politikalarının temelini oluşturmaktadır. Bu çalışma kapsamında Yugoslavya sonrasında ortaya çıkan Balkan ülkelerinin AB ile ilişkileri ve AB'nin Batı Balkan politikaları incelenmeye çalışılmıştır.
Avrupa Birliği'ne uyum sürecinde Türkiye'de bölgesel kalkınma politikaları ve bölgesel rekabet gücünün arttırılmasında bölgesel kalkınma ajanslarının rolü: GEKA örneği

Bölgesel Kalkınma Ajansları'nın ortaya çıkışı, 1929 Büyük Buhranı Sonrası'na rastlamaktadır. Bölgesel Kalkınma Ajansları'nın dünyadaki ilk örneği, 1933 yılında ABD'de kurulan Tennessee Valley Authority'dir. Dünya'da ilk Bölgesel Kalkınma Ajansı'nın kurulması, bölgesel iktisat literatürünün akışına yön vermiştir. Özellikle 1950'li yıllardan itibaren Kalkınma İktisadına duyulan ilgi, bölgesel politikaları ve bölgesel konuları yoğun olarak gündeme taşımıştır. Küreselleşmenin ivme kazandığı 1980'lerden sonra başarının anahtarı olarak yerel koşullar ön plana çıkmış ve bölgesel politikalar, yeni bölgeselcilik çerçevesinde şekillenmiştir. Bu süreçte bölgesel rekabet gücü, bölgesel kalkınmanın yönünü belirlemiş ve ilgi odağı haline gelmiştir. Bu çalışma, AB'ye uyum sürecinde Türkiye'nin bölgesel kalkınma politikalarını incelemekte ve bölgesel rekabet gücünün arttırılmasında bölgesel kalkınma ajanslarının rolü üzerinde durmaktadır. Bu bağlamda GEKA'ya yönelik PEST ve SWOT analizleri gerçekleştirilmiştir. PEST analizi kapsamında bölgesel rekabet gücünü arttırmada politik, ekonomik, sosyal ve teknolojik etkenler değerlendirilmiştir. SWOT analizi kapsamında GEKA'nın güçlü ve zayıf yönleriyle karşı karşıya bulunduğu fırsatlar ve tehditler ortaya konulmuştur. Çalışma süresince GEKA'nın faaliyet raporları ve Bölge Planları'ndan yararlanılmıştır. GEKA'nın uzman personeliyle yapılan görüşmeler ışığında analizler gerçekleştirilmiştir. Ajansın, bölgeye kazandırdığı dinamizm ile bölgesel rekabet gücüne katkı sağladığı görülmüştür.
Türkiye'nin Avrupa Birliği uyum sürecinde uyguladığı sağlık politikaları

Sağlık sektöründe son zamanlarda topluma yönelik önemli gelişmeler olmasa bile, aile hekimliği sistemi çalışmaları, sağlıkta tek çatı sistemi gibi yasal ve yönetimsel düzenlemeler güncelliğini ve önemini sürdürmektedir. Ayrıca Avrupa birliğine giriş süreci sağlık sektöründe de gelişme ve iyileştirmelerin sürekliliğini gerektirmektedir. Bu çalışma Türkiye'nin, Avrupa Birliğine uyum sürecinde sağlık sektöründe yapılan reform çalışmalarının yeterlilik düzeyini, yapılan uyumlaştırma çalışmalarına sağlık personelinin bakış açısını vurgulamak amacıyla yapılmıştır. Araştırmanın bulgularında, sağlık kuruluşlarının ve personel sayısının arttırılması, sağlıkta tek çatı uygulaması, bilgisayarlı sisteme geçilmesi, aile hekimliği ve personele döner sermaye verilmesi gibi uygulamaların olumlu karşılandığı belirlenmiştir. Çalışmanın sonunda, Sağlık Sektörünün finansman yetersizliğinin çözülmesi, kaynak istihdamının etkin kullanılması, sağlık personelinin dengeli dağılımı, kurumlar arası koordinasyon ve işbirliğinin sağlanması ile başarılı bir uyumlaştırma sağlanacağı önerilmektedir.
Avrupa Birliği'ne giriş sürecinde basında din eğitimi ve öğretimi tartışmaları

Toplumun yaşayışı, tarihi, eserleri kısacası kültürünü anlamada ve hatta insanı anlamada toplumun dinsel değerlerini bilmenin payı yüksektir. Din toplumun içinde bu öneme sahipken, yetişen neslin nasıl bir din eğitimi alacağı sorusuna verilecek cevap da aynı ehemmiyeti taşımaktadır. Din eğitim ve öğretimi Türkiye'de hep tartışılan bir konudur. Türkiye'nin AB'ye giriş süreciyle birlikte tartışmalar daha çok insan hakları ve din ve vicdan özgürlüğü üzerinden yapılmaya başlanmıştır. AB'nin okullarda din eğitimi ve öğretimi konusunda dayattığı tek bir model yoktur. AB din eğitiminin çoğulcu, objektif ve tarafsız olmasından yana tavır sergilemektedir. Araştırmanın ilk bölümü giriş bölümüdür. İkinci bölümde Avrupa Birliği, Türkiye-AB ilişkileri ve Türkiye'de ilk ve ortaöğretim kurumlarındaki din öğretiminin tarihi süreci konularına yer verilmiştir. Üçüncü bölümde de AB ve din öğretimi yaklaşımları ve uygulama örneklerinden bahsedilmiştir. Dördüncü bölümü ise problemler ve din eğitimi tartışmaları oluşturmaktadır. AB'ye giriş sürecinde basında din eğitimi ve öğretimi tartışmaları, Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi dersinin zorunlu statüsünü, müfredatını ve İslam dışında diğer din ve mezhep mensuplarının bu dersin uygulanması karşısındaki problemlerini içermektedir. Günümüzde Alevilik eğitimi ve öğretimi açısından tartışılan bir konudur. Aleviler Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi dersinde kendi inançlarına yeterince yer verilmediği gerekçesiyle şikayetçilerdir. Araştırmada Alevilik ve din öğretimi tartışmaları, Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi dersi ve dersin müfredatı, AİHM ve Danıştay'ın din dersi kararları kapsamında yapılmıştır. Araştırmanın son bölümünde tezin değerlendirmesi ve sonuç kısmı yer almıştır.