turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Polonya afiş ekolünün kişisellik bağlamında incelenmesi

Polonya devleti, jeopolitik konumu itibariyle tarihi boyunca önemli işgal dönemleri geçirmiştir. Bunların en yıkıcı olanını da İkinci Dünya Savaşı sırasında Alman işgali altında yaşamıştır. Tarihindeki bu yaralar, Polonya'da ekonomik ve politik anlamda sürekliliğin ve istikrarın oluşmasında engel teşkil etmiştir. Böylesine ağır işgal dönemleri yaşamış olan bir ulusun günümüzde hala varlığını sürdürebilmesinin sebebi olarak, ulus kimliğine ve kültürel mirasına bağlılığı gösterilebilir. Kültürel anlamda var olma arzusu, ulusal kimliğe ve geleneklere bağlı, özgün bir sanatsal tarz arayışını beraberinde getirmiştir. Polonya'lı sanatçı ve tasarımcılar her daim çağdaş olanı kendi gelenekleri ile harmanlayarak yakalamak ve yarattıkları eserlerde kendilerine özgü olanı ortaya koymak amacında olmuşlardır. Polonya Afiş Ekolü de, böylesine bir anlayış doğrultusunda ortaya çıkmıştır. Ekol, alabildiğine kişisel ancak aynı zamanda resimsel anlamda geleneksele yakın bir grafik dile sahiptir. Polonya afişini biricik kılan şey baskıcı rejim altında yeşermiş oldukça kişisel ve kavramsal olan üsluba sahip olmasıdır. Bu özgün üslup özellikle 1960 ve 1970'lere damgasını vurmuş, açılan afiş müzesi ve düzenlenen afiş bienali ile Polonya, dünyada afiş kültürünün yayıcısı ve koruyucusu haline gelmiştir.1980'de Polonya'nın Gdansk şehrindeki tersanelerde birkaç muhalif işçinin öncülüğünde kurulan rejim karşıtı Dayanışma hareketinin 1989 yılında iktidara geçmesi ile Komünist rejim yıkılmıştır. Polonya'da siyasal yapının değişmesine bağlı olarak afiş üretimini sağlayan kurumların kapanmasıyla afiş ekolünün Polonya Afiş Ekolü'nün de sonu gelmiştir. Bugün Polonya afişi değerli bir kolleksiyon nesnesi olarak internet üzerinden satış yoluyla kendine bir pazar bulmuştur.
Giysi tasarımında katlama ve büzgü yöntemleri ile giysi yüzeyine boyut kazandırma uygulamaları

Günümüzde modern yaşamın getirdiği yeni ve farklı olana duyulan beğeni; moda tasarımcılarını yeni yöntemler deneyerek giyside estetik ve yaratıcı formlar yaratmaya yönlendirmektedir. Bu süreçte üç boyutlu biçimlendirmeler ön plana çıkmakta ve giysi formunu oluşturan yüzeyin üç boyutlu hale getirilmesiyle birçok teknik gündeme gelmektedir. Bu tekniklerden katlama ve büzgü yöntemleri bu tezin başlıca konusunu oluşturmaktadır. Birinci bölümde tasarımı oluşturan görsel öğeler ve giyside form oluşturmanın esaslarına değinilmiş, ikinci bölümde teknik bir anlatımla katlama ve büzgüler ele alınmış, üçüncü bölümde ise yeni nesil moda tasarımcılarının koleksiyonlarından seçilmiş örneklerle tez konusu desteklenmiştir. Bu araştırmada incelenen örnekler doğrultusunda; katlama ve büzgü yöntemleri ile yüzey biçimlendirme uygulamalarının deneyselliği getirdiği, giysi yüzeyine boyut kazandırdığı, derinlik yarattığı ve tasarımın içeriğini zenginleştirdiği sonucuna varılmıştır.
Metafor kavramının çağdaş seramik sanatında yorumlanması

Metafor tanımı gereği spekülatif ve kişisel bir kavramdır. Bu durum metafor kavramının tanımını sübjektif bir hale getirmektedir. Metafor kavramı tanım olarak her ne kadar sübjektif olsa da ortak kanaat ve yalın bir düşünce biçimi ile yeterince açıklanamaz. Mecazi bir düşünce yapısı bu kavramı daha anlaşılır bir hale getirmektedir. Etkili bir metaforik anlatım, kişisel düşünceden ziyade, kültürel farklılıklara rağmen toplumun her kesiminde anlaşılabilir ortak bir düşünce yapısı oluşturmasını sağlamaktadır. Metaforun tanımı yapılırken genellikle 'Sözel' ve 'Görsel' olmak üzere iki tür üzerinden değerlendirme yapılmaktadır. Sözel ve görsel metaforlar arasındaki farklılıkların en temelini, bu iki modun kendi alanlarında nasıl kullanıldığı ve anlaşılır bir şekilde nasıl ifade edildiği oluşturmaktadır. Bu farklılıklara rağmen her iki metafor türü birbiriyle ilişki içerisinde bulunmaktadır. Bu yönüyle metafor, hem plastik hem de görsel sanatlarda sözel ve görsel anlatım dili ile yakın bir ilişki içerisindedir. Çünkü günümüz sanat anlayışında disiplinler ve malzemeler arasında sınırlar kalkmış, birçok sanatçı sanatsal üretimlerini sanatın tüm alanlarından yararlanarak ortaya koyar hale gelmiştir. Seramik sanatında en çok başvurulan görsel metaforlar mecazi düşüncelerinin anlamlandırılması, kavramların ve imgelerin semboller/göstergeler aracılığıyla aktarılması olarak tanımlanmaktadır. Özellikle çağdaş seramik sanatında ironi, benzetme, alegori, metonimi gibi kavramların yer aldığı mecazi anlatım dillerinin en etkilisi olarak kabul edilen metafor, sanatçıların yaratım aşamalarında sıklıkla başvurdukları bir kavram olmuştur. Bu çalışmanın ilk bölümünde metafor kavramının farklı düşünürlerin fikirleri doğrultusu tanımları, oluşum süreçleri, işlevleri, türleri ve plastik sanat alanındaki yansımaları incelenmiştir. Tezin ikinci bölümünde ise geçmişşten günümüze sanat tarihi kapsamında seramik eserlerde ne tür imgelerin ve göstergelerin kullanıldığı incelenmiş, ayrıca bu öğelerle sanatçıların yaratıcılık bağlamında kurdukları ilişkiler ve verdikleri metaforik mesajlar araştırılmıştır. Üçüncü bölümde ise 'Mobbing' kavramından yola çıkışarak yapılan kişisel uygulamalara yer verilmiştir.
Dijital ortamların sanat alanlarına etkisi üzerinden sanal nesne: Vr ve Ar

Gelişen teknoloji ile birlikte resim sanatında dijital araç gereçler ve dijital ortam kullanımı fazlasıyla ilgi çekmekte ve bu ilgi artarak devam etmektedir. Günümüz sanatını her geçen gün bütünüyle saran teknolojiyi, bizlere sunduğu imkanları ve yüzyıllardır süregelen geleneksel resim anlayışından farklı olarak yaşattığı haz ve estetik duygularını, dijital dünyanın sınırsızlığı içerisinde deneyimleyebilmekteyiz. Bu deneyim gün geçtikçe çeşitlilik göstermekte ve yeni dünyaların keşfi için bizlere ilham vermekte. Aldığımız ilham ve merak duygumuz sayesinde bu yöndeki gelişim ve ilerleme estetik kaygının ışığında kesintisiz devam edecektir hiç şüphesiz. 'Dijital Ortamların Sanat Alanlarına Etkisi Üzerinden Sanal Nesne: Vr Ve Ar' adlı bu tez çalışmasında teknoloji gelişimi sonrası ortaya çıkan dijital araç-gereç ve dijital ortam kullanımının, sanat alanlarıyla ilişkisi ve bu alanlara etkisi dijital sanat kavramı kapsamında incelenmiştir.
Modern ucube figüründen popüler kültür öğesine Frankenstein'ın canavarını okumak

1818 yılında Mary Shelley tarafından kaleme alınan ve gotik edebiyatın başyapıtları arasında sayılan Frankenstein or the Modern Prometheus romanı, Doktor Frankenstein'ın farklı mezarlardan topladığı ceset parçalarını kalvenizm, simya ve elektrik gücü ile birleştirerek bir canavar yaratma hikayesini anlatmaktadır. Bir üstün insan yaratma çabası olarak görülen bu yaratım, aynı zamanda yaratıcı-yaratı, Tanrı-Adem, sahip-köle ve baba-oğul ilişkisine de gönderme yapacak biçimde Tanrı olma arzusunun metaforik bir sunumu niteliğindedir. Yaratılan canavarın daha önce eşi benzeri görülmemiş özelliklere sahip olması ve romanda görsel betimlemesinin oldukça sınırlı yer alması, ucubenin görselleştirilmesi sürecinde sanatçılara hayal güçlerinden sınırsızca faydalanma imkanı sunmuştur. Bu bağlamda ilk kitap resimlemesinden başlayarak zaman içerisinde farklı mecralarda yeniden üretilen canavar, birbirinden farklı tasarımlarla okuyucu ve izleyici karşısına çıkmıştır. Bu tez çalışması, toplumsal, kültürel ve teknolojik gelişmeler paralelinde canavarın görselleştirilme sürecinde uğradığı başkalaşımı incelemektedir. Farklı mecralarda, farklı yıllarda, romandan veya daha sonraki eserlerden hareketle yeniden üretilen tüm sözü geçen tasarımlar arasında oluşan metinlerarası ilişki, aynı zamanda çalışmanın analiz yöntemini de oluşturmaktadır. Bu bakış açısıyla; çalışma süresince elde edilen verilerden faydalanılarak çeşitli kolaj tasarımları oluşturulmuş ve analiz yöntemi ışığında, üretilen tüm tasarımların çalışma ile arasında metinlerarası bağ kurulması hedeflenmiştir.
Selüloz katkılı seramik bünyelerle, raku tekniği pişiriminin artistik yönden araştırılması

Bu çalışmada, selüloz katkılı seramik bünyelerle indirgen atmosfer pişirimlerinden biri olan raku pişiriminin artistik yönden araştırılması amaçlanmıştır. Çalışmada, Söğüt kili, Almanpınarı kırmızı kili, şamotlu çamur ile ESÇ- 1 akçini seramik çamuru, farklı oranlarda selüloz içerikli peçete-gazete kağıtları, pamuk, selüloz, sır için oksitler ve sırlı pişirim için raku fırını kullanılmıştır. İlk olarak kağıtlar belli %'de oranlarında tartılıp parçalara ayrılmış, suda ıslatılarak bekletilmiş ve parçalayıcı ile kağıt hamuru haline getirilmiştir. Pamuk ve selüloz ise, belli oranlarda tartılıp suda bir süre bekletilip, daha sonra da seramik çamurları ile karıştırılmıştır. Deneysel örnekler, plaka yöntemiyle ve küre formunda şekillendirilmiştir. Bisküvi pişirimleri, çamur bünyenin özelliğine göre 900 -980 ve 1050 'de elektrikli fırında, sırlı pişirimleri de raku fırınında yapılmıştır. Sonuç olarak, bu katkı maddeleri ve hammaddelerle elde edilen seramik ürünlerin pişme öncesinde kuru mukaveetlerinin arttığı görülmüştür. Bisküvi pişirimi sonrası, hem seramik bünye katkı oranı kadar hafiflemiştir, hem de gözenek oluşmuştur. Oluşan gözeneklerde, raku pişirim sonrası redüksiyonlu atmosferle sırlı bölgelerde metalik görünümler sırsız olan bölgelerde ise isli görünümler elde edilmiştir. Selüloz katkılı seramik bünyelerin, raku pişirimi ile probleme yol açmadan pişirilebileceği görülmüştür.
Rönesanstan 20. yüzyıla kadar resim sanatında anıtsal görünümler

Sanat tarihi içinde var olan sanat akımlarının ortaya çıkışında yönetim şekilleri, sosyal gelişmeler, bilimsel ilerlemeler vs birçok öğe rol oynamıştır. Bu akımlar kendilerinden önceki akıma bir tepkidir. Rönesans da denge, sadelik, ölçüler önemliydi. Her şey matematikle anlatılıyordu. Kompozisyonlarını bile matematiksel kurallara bağladılar. Yeni bir dünya görüşüyle birlikte Barok bu kuralcılığa bir tepki olarak doğdu, hareketlilik, derinlik ortaya çıkmış, Rönesans resmindeki simetri bozulmuştur. Realizm'den önceki sanatlarda konular, şekiller seçilir en gösterişli bir şekilde yansıtılırdı. İşte doğayı olduğu gibi vermek, gerçekçi olarak canlandırmak için Realizm ortaya çıktı. Rönesans'tan başlayarak 20. yüzyıla kadar uzanan dönemdekompozisyon ve anıtsallık taşıyan figürlerin resim sanatının ifade biçimlerine yansımaları araştırmanın temelini oluşturmaktadır. Figüratif resim sanatının gelişiminde hareketin kullanımı, ressam için anıtsal niteliğini vurgulayan anıtsal görünümlerin ele alındığı bölümlere yer verilmiştir. Araştırmanın birinci bölümünde anıtsallık üzerine genel açıklamalar yapıldıktan sonra Rönesans, Maniyerizm, Barok, Neo-Klasisizim, Romantizm ve Realizm dönemleri incelenmiştir. Bu dönemlerde yapılan eserlerin anıtsal özellikleri ifade biçimlerine yer verilmiştir. Araştırmanın ikinci bölümünde araştırılan figürde anıtsallık döngüsünün kendi çalışanlarımızdaki ortak sonuçlarının çıkarımlarına yönelerek anıtsallığın çıkış noktasına değinilerek resmin analizine yer verilmiştir.
Hegel estetiğinde tin

Hegel ilk kez sanatı felsefi bir biçimde ele almış ve kendi estetik teorisine 'Güzel Sanatlar Felsefesi' adını vermiştir. Estetik teorisini idealist bir doğrultuda kuran Hegel sanatı idea ya da tin kavramıyla açıklamıştır. Hegel doğadaki güzeli sanat güzelliğinden üstün tutmuştur. Sanattaki güzeli ideal olarak adlandıran Hegel'e göre tüm sanat yapıtları ideanın birer somutluk kazanması olup, 'güzel' de ideanın duyusal alandaki bir yansımasıdır. Hegel, sanatın mutlak olanı/hakiki olanı vermesi için öznenesne özdeşliğinin sağlanmasının ön koşul olduğunu ifade etmiştir. Çünkü insanın bir gereksinmesi olarak ortaya çıkan sanat, tinselin ve duyusalın uzlaşmasından doğan uyumdur. Hegel'e göre tinin amacı ise özgürlüğüne ve kendi bilincine ulaşmadır. Tinin bu kendi bilincine ulaşması diyalektik bir süreç gerektirir. Başlangıcında tin, idea, geist ya da mutlak kendi başına iken, daha sonra özüne yabancılaşmış ve somut bir varlık olarak doğada gerçekliğini bulmuştur. Tinin bu çelişkisi gelişimindeki üçüncü basamak olan kültür ve tarih dünyasında, tinin kendini yeniden bulması, bilinç ve özgürlük yoluyla kendisine dönmesiyle ortadan kalkmıştır. Hegel, tinin bu öznenesne ya da biçim içerik özdeşliğini sağlayarak binlerce yıllık insanlık kültür ve düşünce tarihi içerisinde kendi hakikatini bulmaya, kendini gerçekleştirmeye çabalaması sonucu olarak sanatı, sembolik sanat, klasik sanat, romantik sanat olmak üzere evrelere ayırmış ve bu evrelerle tam olarak birliktelik sağlayan tikel sanat formlarını belirlemiştir. Sanatın geçirmiş olduğu bu evrelerde tinin kendini tam olarak gerçekleştirip gerçekleştirmediğiyle hesaplaşmış ve romantik sanatın çözülüşüyle tinin mutlağı tam olarak ifade etmediğini açıklayarak mutlağı sanat dışı bir kavram da açıklama gereği görmüştür.
Multicultural influences on Tripoli Architecture between 16th-19th century

ÖZXVI. VE XIX. YÜZYIL TRABLUS MİMARİSİNDE ÇOKKÜLTÜRLÜLÜĞÜN ETKİSİBen Said Samira NuriBu çalışma bugünün Libya'sının özelikle Trablus'un mimari ve sanatsal bir kimliğinin olmaması ve bunun nedenleri üzerinde durmak amacı ile yapılmıştır. Çalışmada kısaca İslam mimarisi, Libya'nın tarihsel perspektifte kendi sanatsal ve mimari özellikleri araştırılmış ve 16. ve 19. Yüzyıllar arasında inşa edilen Osmanlı dönemi camilerinden dördü detaylı olarak incelenerek Libya mimari ve sanatsalmirasının özellikleri bulunmaya çalışılmıştır. Süslemelerde kullanılan balık, çiçek, yıldız, ay, ya da hilal, servi ağacı ve el figürleri kullanımları ve anlamları, gerek bu camilerde gerekse bugünkü halkın görüşleri, tarihsel perspektifteki anlamları ile karşılaştırılmış ve tartışılmıştır. Sonuç olarak geçmişşte Libya'nın komşuları ve diğer sosyal ilişkilerinden kaynaklanarak oluşan tarihi mirasının özümsenerek bir kimlik oluşturduğu görüşüne varılmış, bugün de ayni şekilde mimari ve sanatsal kimliğinin oluşması gerektiği vurgulanmıştır.
Konut mutfağında işlev-kültür bağlantısının tasarım organizasyonuna etkisi

Bu araştırma çalışması 3 bölümden oluşmaktadır. 1. Bölüm; 4 ana başlık altında araştırılmıştır: 1. ana başlık altında; mutfağın tanımı yapılmış ve tarihsel süreç içerisindeki gelişimi incelenmiştir. Günümüze gelene kadar mutfak tasarımında gözlenen değişimler; Endüstri devrimi öncesi ve sonrası dönemler içerisinde ele alınmıştır. 2. ana başlık altında; mutfağın konuttaki yeri incelenmektedir. Öncelikle mutfak tasarımının sosyal ve ekonomik açıdan önemi vurgulanmıştır. Daha sonra; mutfağın konuttaki yeri tasarım bazında ele alınarak, yönü, büyüklüğü, konuttaki diğer mekanlarla bağlantısı üzerinde durulmuştur. 3. ana başlık altında; konut mutfağı organizasyonu incelenirken, öncelikle konut mutfağında yapılan başlıca eylemler zaman birimine göre sınıflandırılmıştır. Daha sonra mutfaktaki günlük eylemler analiz edilirken, bunların rasyonel çalışma programı ortaya konmuştur. Son olarak mutfaktaki donanım gereksinmeleri anlatılmış ve belirlenen standart ölçülere yer verilmiştir. 4. ana başlık altında; konut mutfakları, kullanımlarına ve plan tiplerine göre sınıflandırılmıştır. 2. Bölümde; ülkelerin mutfak kültürleri incelenmiş, dünyadaki farklı mutfak kültürleri hakkında genel bir bilgi birikimi oluşturulmaya çalışılmıştır. Bunlar, ülkelerin coğrafi konumuna göre Avrupa, Asya, Afrika, ve Amerika kıtaları olmak üzere 4 ana başlık altında toplanmıştır.3. Bölümde; dünya ülkeleri arasında farklılaşan özellikleriyle kendini belli ederek söz sahibi olan; etkin mutfak kültürleri ayrıntılı olarak incelenmiştir. Bu mutfak kültürlerinin ilk olarak tarihsel süreç içerisindeki gelişimleri anlatılmıştır. Daha sonra ülkenin yemek kültürünün coğrafi ve iklim özelliklerine göre farklılaşan yönleri üzerinde durulmuştur. O ülkenin mutfağında tüketilen ana besin maddeleri belirtilmiş, kültüre özgü yemekler, pişirme yöntemleri, yemek sunumu, bu aşamada kullanılan farklı ekipmanlar tanıtılmıştır. Bu ülkelerin mutfak tasarımının bu bilgiler doğrultusunda incelendiği son bölümde ise; ülkelere özgü mutfak fotoğraflarıyla desteklenerek ayırt edici özellikleri vurgulanan bu mutfak kültürlerinin, mutfak tasarımını ve donanımını nasıl etkilediği üzerinde durulmuştur. IV
İlköğretim öğrencileri üzerinde çizgi filmlerin yaratıcılığa etkisi

Bu çalışmanın amacı Görsel Sanatlar dersinde çizgi filmlerin öğrencilerin yaratıcılığına etkisini incelemektir. Yarı deneme modellerinden kontrol gruplu ön test son test modelinin kullanıldığı çalışmada deney grubunda çizgi film temelli etkinlikleri kapsayan öğretim programı, kontrol grubunda ise mevcut görsel sanatlar dersi öğretim programı uygulanmıştır. Her iki grupta rastgele olarak atanan 23'er öğrencinin bulunduğu çalışmada araştırma verilerinin toplanmasında Sanatsal Yaratıcılık Rubriği, Görsel Sanatlar Dersine Yönelik Tutum Ölçeği ve Kaufman Alanlar Yaratıcılık Testleri kullanılmıştır. Bu ölçme araçları deneysel işlem öncesi ön test sonrasında ise son test olarak deney ve kontrol gruplarına uygulanmıştır. Araştırma kapsamında 9 saat deney grubunda çizgi film temelli resim etkinlikleri gerçekleştirilmiştir. Kontrol grubunda ise aynı etkinlikler mevcut MEB Görsel Sanatlar Dersi öğretim programı yönergesine göre gerçekleştirilmiştir. Araştırma bulgularına göre deney grubunda uygulanan çizgi film temelli görsel sanatlar öğretim programının, mevcut MEB öğretim programına göre öğrencilerin yaptıkları çizgi film karakter resimlerinde; biçimsel özgünlük, Biçimsel Akıcılık, Biçimsel Esneklik, Anlamsal Özgünlük, Anlamsal akıcılık, Anlamsal Esneklik ve toplam sanatsal yaratıcılık açısından daha başarılı olmasını sağlamıştır. Gerçekleştirilen etkinliklerle deney grubundaki öğrencilerin son test görsel sanatlar dersine yönelik tutumlarının daha olumlu düzeyde olduğu görülmüştür. Ayrıca Uygulanan çizgi film temelli görsel sanatlar öğretim programının, mevcut MEB öğretim programına kıyasla öğrencilerin Kaufman Alanlar yaratıcılık testinin sanatsal performans boyutunda daha yüksek düzey elde etmelerini sağlamıştır.
Kötünün estetiği

Bu tezde, 'Kötünün Estetiği' terimini mümkün kılan sanat tarihsel olgular ve kavramlar bir araya getirilmiş ve incelenmiştir. Etik ve estetik yargıların kesiştiği noktalarda iyi ve kötüye dair yeni anlamların ortaya çıkabildiği kimi estetik deneyim imkanları araştırılmış ve tez kapsamında üretilmiş eserlerle kavramsal bir bütünlük içinde sunulmaya çalışılmıştır. Bedensellik ve kötülük arasında kurulan tarihsel bağlantı, İsa'nın acı çeken bedeni üzerine imgeler, Ortaçağ ve Rönesans'ın grotesk imgeleri, psikanalizin ilksel sahnelere yönlendirdiği ve travmanın tekrarı olarak görülebilen kimi imgeler, çirkinlik ve canavarlık gibi kültürel tanımlamalar temel dayanaklar olarak alınmış ve estetik deneyim açısından taşıdığı anlamlar araştırılmıştır. Kötü sonlara dair imgelerin politik, etik ve estetik bütünselliği, kötülüğün anıtsallığından uzaklaşarak heryerdeliğine uzanan güncel eğilimlerin muğlaklaştırma pratiği, karanlığa bakmanın ve onu imgelemenin varlığın bütünlüğüne dair bir kavrayışa götürmesi gibi sonuçlara varılmıştır.
Keman öğretiminin tarihsel gelişimi, uygulanan öğretim süreçleri, okulları ve günümüzdeki durumu üzerine bir inceleme

Bu çalışmanın amacı, keman öğretiminin içerik, yöntem ve metotlar yönünden tarihsel gelişiminin araştırılması ve Türkiye'deki konservatuvarlarda keman öğretim süreçlerinin günümüzdeki durumunun öğretim elemanları görüşlerine dayalı olarak incelenmesidir. Tarama modelinde olan bu çalışmada nitel araştırma yöntemleri kullanılmıştır. Keman öğretimi süreçlerinin seçilen ülkeler ve ekollere dayalı olarak içerik, yöntem ve metotlar açısından tarihsel olarak incelendiği bu araştırma, Türkiye'de keman öğretim sürecinin ders içi öğretim yaklaşımları, ders içerikleri, değerlendirme aşaması, keman ekollerinden faydalanma durumu, kurumların keman öğretimi niteliği ve fiziki koşulları hakkında bilgilerin bulunduğu, durum tespitine yönelik bir çalışmadır. Araştırmada veri toplama amacıyla doküman incelemeden yararlanılmış, 12 farklı üniversitenin konservatuvarlarında bireysel çalgı dersi kapsamında keman eğitimi veren 29 öğretim elemanından yapılandırılmış görüşme formu yoluyla, görüşme tekniği kullanılarak bilgi edinilmiştir. Kapalı uçlu sorular ile elde edilen veriler için betimsel analiz, açık uçlu sorulara yönelik öğretim elemanı görüşleri için ise içerik analizi yöntemleri uygulanmıştır. Araştırmada evreni Türkiye'de klasik batı müziği keman eğitimi verilen tüm konservatuvarlar, örneklemi ise çalışmaya katılmayı kabul eden keman öğretim elemanlarının çalıştıkları 12 farklı üniversiteye bağlı konservatuvarlar oluşturmaktadır. Araştırmada keman öğretiminin tarihsel süreçte ekollere bağlı olarak gelişimi incelenmiş, bu ekollerin ortaya çıkışı ve gelişimine katkı sağlayan eğitimci, besteci ve keman sanatçılarına yönelik bilgiler tablolar haline sunulmuştur. Öğretim elemanlarına ait görüşler nitel boyutta incelenmiş, temalar ve alt temalar içerisinde belirli kodlar halinde sınıflandırılarak tablolaştırılmış ve bu görüşlere ait örneklere araştırmanın bulgularında yer verilmiştir. Sonuç olarak araştırmaya katılan öğretim elemanları görüşleri doğrultusunda Türkiye'deki konservatuvarların keman öğretimi sürecinde ders içi uygulamaları, ders içeriği, değerlendirme aşaması, öğrencilerin sahne performansı deneyimleri, öğretim elemanlarının ekollerden faydalanma durumu, konservatuvarlarda keman öğretimini etkileyen faktörler ve bu kurumların fiziki koşullarına yönelik bilgiler araştırmanın bulgular ve sonuçlar bölümlerinde detaylı olarak belirtilmiştir.
İstanbul'da 1960 sonrası gerçekleştirilen uygulamalar özelinde plastik sanatların kent mekanıyla ilişkisi

Bu çalısma, stanbul'da açık alana yapılan plastik sanat uygulamalarının kent mekanıyla iliskisi'ni konu almaktadır. Arastırma zemini açık alan olduğu için plastik sanatlar tanımının içini genellikle heykel sanatı doldurmustur. Açık alanheykellerinin kent mekanıyla kurdugu iliski, ülkenin sosyal ve ekonomik kosulları içinde sanatçıların, özel sektörün, devletin, yerel yönetimlerin, halkın kamusallıgıalgılama, kamusal alanı kullanma biçimiyle baglantılıdır. stanbul'da açık alandaheykel sanatı hala egemen ideolojinin kamusal alanda iktidarını örgütlemek için kullandıgı anıt mantıgı içinde üretilmektedir. Anıt mantıgını asan, modernistuygulamalar nadiren kent mekanında yer bulmaktadır. Kent mekanının sosyal ve fiziksel verileri temel alınarak tasarlanmıs, kent içinde kamusal alanlar yaratan, sosyal ve fiziksel çevresiyle iç içe geçen çagdas uygulamalara ise stanbul'darastlanamamaktadır. Kent mekanının çok katmanlı sosyal ve fiziksel yapısı ileiliski kurmayı amaçlayan plastik sanat uygulamalarının gerçeklestirilmesi ancak farklı disiplinlerden uzmanların ve uygulama yapılacak bölgedeki halkın, eserintasarım ve yaratım asamasında söz sahibi olmasıyla saglanabilir. Bunun için, kent mekanında plastik sanat uygulamalarından sorumlu, üniversitelerin ve sanatçıörgütlenmelerinin temsilcilerinin, sehircilerin, sosyologların, mahalle ya da belde halkının temsilcilerinin de yer alacagı özerk komisyonlar olusturmak bir çözüm olabilir. Bu tür bir çalısma biçimi kent mekanının plastik sanat uygulamalarıylakamusal alana dönüsmesi saglayacaktır. Ayrıca sanatçı örgütlenmelerinin ve üniversitelerin açık alanlara uygulanan, ciddi bütçelerle gerçeklestirilen, tüm halkın günlük hayatını etkileyen plastik sanat eserleri hakkında sorumluluk alması gerekir. Açık alanda plastik sanat uygulamaları yerel yönetimlerin, devletin, özel sektörün siparisleriyle degil üniversitelerin, sanatçıların ve halkın talepleri üzerinegerçeklestirilmelidir. Aksi halde plastik sanatlar kent mekanının karısıklıgına, görsel kirligine ve kalabalıgına yeni nesneler eklemekten öteye gidemeyecektir