turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Düşsel imgelerle yazı ve resim ilişkisi

Nesnelerle ve kişilerle kaplı bir evrende birey, nesnel algılarını ve deneyimlerini düşleme yardımı ile kendi iç dünyasında betimler. Sanat kavramı ise dış dünya algılarını düşleme, biçimleme aracılığı ile onun kendisini tanımasında ve tanıtmasında en büyük ifade şekli olmuştur. Yaşamındaki olumsuzlukları olumlu hale getiren 'düş'e yeni bir ifade aracı eklemeyi seçer. Yazıyı resimsel yüzeye dahil eder. Resim yapma ve yazı yazma, bireye doğayı açıklamada, kendini ve yaşamını irdelemede yeni kapılar açar. Yazı, somut varlığı ile düşüncelerin, nesnelerin, kavramların tanınmasında birer araç olmuş, lö 3500 yıllarından günümüze değin pek çok medeniyetin, kişilerin varlığını, anılarını bizlere taşımıştır. Geçmişle geleceğin, kişilerin diğer kişilerle iletişimde en büyük unsurlardan biri halini almıştır. Dış dünyadan kendini soyutlayamayan birey, yaşanan tüm olay ve olgularla etkileşime girip bir takım hayal kırıklıkları yaşamış, içinde bulunduğu toplumun genel tavrını, öznel bir durumda yorumlayıp, güvensizlik duymuştur, özellikle yaşamış olduğu, yazılı bir belgenin onun ve sevdiklerinin bazı kayıplarına neden olduğu bir olay sonucu, yazıyı kavram olarak sorgulamasına ve bu etkileşim ile plastik bir eleman olarak yazıyı resim yüzeyine dahil edişine itmiştir. Sanat Eseri Raporunda I. ve III. bölümlerde farklı başlıklar altında, yazının tarihsel süreçte nasıl oluştuğu; hangi amaçlarla kullanıldığı; resim sanatında yazının hangi estetik kaygı ve kavramlara karşılık geldiği örneklendirirken 'Düşleme'e özlem', 'Resim, Yazı ve Ben' bölümlerinde süreç içinde elde edilen birikimlerin etkisi ile sanatçı, birey kimliği ile dış dünyada karşılaşılan yazılanların sorgusu, kendi dünyasını sorgulamaya dönüşmüştür. Bu dönüşüm resim diliyle de eşgüdüm oluşturmuştur. Farklı malzeme, renk ve yazı, kimi zaman kaligrafik biçimler, düşsel ifade yolu ile resim yüzeyi kurgulanmıştır.
Türk sinemasında kara film ve film öykülerine etkisi

Bu tezin konusu Türk Sineması'nda Kara Film 'Film Noir' ve film öykülerine etkisi olarak belirlenmiştir. 2. Dünya Savaşı'ndan sonra 1940 ve 1950'li yıllar arası Hollywood filmlerinin içerik bakımından farklılık gösterdiği anlaşılır. Bunun nedeni; Amerikalı edebiyat yazarlarının romanlarındaki 'karanlık tarafın' filmlerine yansıması neticesinde olmuştur. Bu çalışmadaki amacımız Kara Film unsurlarıyla Türk Sineması'ndaki özdeş unsurları incelemek ve saptamak amacıyla yapılmıştır. Bir filmin Kara Film olabilmesi için hangi unsurları taşıması gerektiği listelenmiştir. Daha sonra farklı etmenlerin Kara Film kavramına etkisi tartışılmıştır. Çalışma içerisinde sinema ve psikolojinin Kara Filme etkisi olan Kafka anlatısı, Gotik Anlatı, Dovsteyevski etkisi alt başlıklarınca irdelenmiştir. Üzerine bir takım farklı yöntemlerin Kara Film uyarlamaları açıklanmıştır. Bu yöntemler ise Jungçu ve psikoanalitik yöntemler ile bağdaşlaştırılmıştır. Filmdeki bütün bu kavramsal ve tanımsal içeriklerin açıklanmasıyla beraber Kara Filmin sinemada toplumsal içe dönüşe etkisi analiz edilerek tartışılmıştır. Türk Sineması'nda Kara Filmin yerini irdeleyen bölüm oluşturulmuştur. Türk Sineması'nda Kara Film'in Kara mizah olarak işlenmesi ve bu Kara Film örnekleri üzerinden Kara Film algısının Türkiye'de Kara Film, Kara Mizah unsurları ve anlatılışı ele alınmıştır. Yeni dönem Türk Sineması'nda çok önemli bir yere sahip üç sinemacı; Onur Ünlü, Nuri Bilge Ceylan ve Zeki Demirkubuz'un içeriklerinde şiddet öğeleri ve karakterlerinde absürt melodram yapıları gibi Kara Film ve Kara Mizah unsurları bulunduran filmlerinin, Kara Anlatı ile ilişkileri irdelenmiştir. Türk Sineması tarihinin önde gelen Kara Film örnekleri 3 adet seçilerek tek tek irdelenmiştir. Türk sinamasında unsur ve öykü etkisi irdelenerek örnek yönetmen ve filmler doğrultusundaki bulgular deneysel bir film olan Kafes Filmi ile örneklendirilme ve uygulama yolu ile sonuca varılmıştır.
90 sonrası Türk sinemasında tip karakter ikilemi

Anlatı biliminin tarihi uygarlık tarihi kadar eskidir. Yazılı ya da sözlü her türlüeser anlatı olarak adlandırılır. Anlatılar arasında, kurmaca anlatılar özel bir yere sahiptirler. Kurmaca anlatılar insanı konu alan ve insanın bütün özelliklerini isleyeneserlerdir. Öykü, sinema, dram trajedi, komedi gibi anlatı türlerinde esas olanöykülemedir. Öyküleme anlatı içerisindeki olaya bağlıdır. Olaylar bütünü dramatik yapının temelidir ve olayın esası eylemdir. Öykü çatısma içindeki karakterlerineylemlerinden dogar. Karakter ve tipler eski Yunandan beri anlatılar içerisinde önemli bir yere sahiptir. Karakter, çok boyutlu ve daha ayrıntılı islenmis anlatı kisisinitanımlarken tip, daha sıradan her öyküde bulunabilecek kisileri temsil eder. Tiyatro ve romandan daha yeni bir sanat dalı olan sinemaya, karakter ve tipleri bu sanat dallarından miras kalmıstır. Sinema ilk zamanlarında kendisi için yazılan özgünöykülerden çok roman ve öykü gibi edebi eserlerdeki öykülerden yararlanmıstır. Türk sineması, baslarda benzer bir süreç izlemistir. Film üretiminin çok yogun olduğu yıllarda seri üretim senaryolar ve birbirinin aynısı olan karakterleryaratmıslardır. Bu dönemde yaratılan karakterler daha çok 'tip' tanımlamasınayakındır. Her biri toplumun belli bir kesimini temsil eder ve toplumsal kosullara görekonumlanırlar. Türk sinemasında seksenli yıllarda baslayan degisim rüzgarı doksanlı yıllarda artarak devam etmistir. Doksan sonrası Türk sinemasına bakıldıgında degisentoplumun etkilerini tasıyan karakterler görülür. Toplumdaki degisim ve gelisim Türk Sinemasındaki karakterlere yansır.
Çağdaş Türk resmindeki soyut eğilimler ekseninde Sabri Berkel

'Çağdaş Türk Resmindeki Soyut Eğilimler Ekseninde Sabri Berkel' adlı araştırmadaSabri Berkel'in yaşamı, sanatçı kimliği, eğitimci yönleri ve eserleri incelenmiştir. Araştırma bulguları literatür taramasından elde elde edilmiştir. Giriş bölümünden sonra ikinci bölümde klasik sanattan başlayarak, kübist resimler yapan Sabri Berkel'in soyuta yönelimlerini tanımlayabilmek için kübizim, analitik ve sentetikkübizmin tanımlarına yer verilmiştir.'Sabri Berkel' adlı üçüncü bölümde ''Sabri Fettah Berkel'in Yaşamı' alt başlığında; Sabri Berkel'in almış olduğu eğitim ve öğrenim gördüğü okullarınsanatına olan yansımaları; 1927 yılında Belgrad Güzel Sanatlar Okulunda ile başlayan İtalya'da 1929- 1935 yılları arasında Floransa Güzel Sanatlar Akademisi'nde, Fellice Carena'nınatölyesinde devam eden ve İstanbul Güzel Sanatlar akademisindeki sanatçı ve eğitimci kişiliğine dek uzanan süreç araştırılmıştır. Üçüncü bölümün diğer bir alt başlığında ise Sabri Fettah Berkel'in sanatı, resim anlayışı, sanat görüşleri, kullandığı teknikler eserleri üzerinden kronolojik bir sırayla verilmiştir. Araştırmanın dördüncü bölümünde, soyut denemeleri ve yeni biçem arayışlarına devam etmek için Avrupaya giden, Türk resminde soyut anlayışın önemli temsilcileri olan;Nurullah Berk, Cemal Tollu, Elif Naci, Fahrelnissa Zeid gibi ressamlar, ''SabriFettah Berkel'in Yaşadığı Dönemdeki Ressamlar' başlığı altında incelenmişlerdir. Türk resim sanatında önemli bir yere sahip olan Sabri Berkel, döneminin sanatını ve sanatçısını inceleyen araştıran yapısıyla, sanatıyla bir kimlik oluşturmuştur. Sanatçınınderdinin eser üretmek olmadığı çalışmalarına bakar bakmaz anlaşılmaktadır. Resminbiçeminin içerikle birleştiği ve altında sorgulayan bir felsefenin yattığı görülmektedir. Her ne kadar Türk sanatı içinde Sabri Berkel'in soyut eserleri, batıya özgü eğilimler gösterse desanatındaki kaligrafi, ebru sanatı, leke, geometrik soyutlamalarındaki doğulu izler, onu bu coğrafyanın önemli sanatçılarından biri yapmaktadır.
Hipermedya ile seyirlik köy oyunlarının ortak etkileşimlilik özellikleri

Anlatı, insan için önemli bir kavramdır. Her dönemde anlatı yeniden biçimlendirilirken, yeni bir dil kullanarak yeni anlatılar oluşturmaya çalışılmıştır. Bilgisayar dünyasındaki etkileşimli kullanımları olanaklı kılan gelişmeler sonucu, eklemeler ve oynamalarla sürekli değişen, dinamik, kopyalanıp çoğalabilen yeni bir anlatı, hipermedya doğmuştur. İşlevselleşmesi ise kullanıcıyı anlatıyla etkileşimli kılacak yöntemlerin kullanımıyla gerçekleştirilmiştir. Bunun sonucunda tasarımcı ile kullanıcı arasındaki karşılaşma değişmektedir. Kullanıcının etkileşimliliği ile anlatı yeniden üretilebilir hale gelmektedir. Anlatıların yıllar süren süreçler sonucunda geçerli kurallara ve yapılara oturması gibi hipermedya da diğer anlatı biçimlerinden farklılaşarak kendi dilini oluşturmaktadır. Hipermedya, kendi dilini oluştururken, seyirlik köy oyunlarının yapısall özelliklerine yaklaşmaktadır. Bu oyunların biçimlerinin kaynağı, miras aldıkları mucize ve ahlak öykülerini diğer kabile üyelerine aktaran şamanlara dek uzanmaktadır. Sözlü geleneği oluşturan öykülerin tekrar tekrar anlatılması, salt tek yönlü bir bilgilendirme biçimi değildir. Tüm kabile bu sürece katılır, sorular sorar, ayrıntıları ister, öyküdeki olayları şarkılı oyunlarla canlandırırdı. Gutenberg ve basım makinesinin icadından sonra, öykü anlatma giderek yazar ile okur arasında tek yönlü, kopuk bir sürece dönüşmüştür. O zamandan beri de iletişim araçları, edilgin bir kitleye hep tek yönlü, doğrusal iletiler sunmuştur. Hipermedya, yeniden etkin ve katılımcı bir kullanıcı yaratmayı tasarlamaktadır. Kullanıcının, anlatı ile özdeşleşerek sık sık veri girişi yapmasını ve anlatının bağlamına ilişkin bilginin yavaş yavaş özümsenmesini gerektiren yeni bir anlatı oluşturulmaktadır. Bu anlatıda sık sık kesintiler görülür, dolayısıyla az önce sözünü ettiğimiz sözlü gelenek modeliyle yakından ilintilidir. Bu kesintiler, kullanıcıya sunulan keşif olanakları ya da problemler biçiminde olabilir; anlatının devam etmesi için kullanıcının bunları çözmesi gerekir.
Jean Baptiste Hilaire

Doğu konulu resimleriyle tanınan Jean Baptiste Hilaire 1753 yılında Audun- le-Tiche'te doğmuş 1822 civarında ölmüştür. Hilaire, doğu konulu resimleriyle ün yapan Jean Baptiste Le Prince'in (1734-1781) öğrencisi olmuştur. Ressam, 1776 yılında Fransız soylusu Yunan ve Roma uygarlıkları uzmanı Kont Choiseul-Gouffier ile doğuya bir gemi seyahati yapmıştır. Gezi sayesinde, Osmanlı İmparatorluğu sınırlan içinde bulunan Ege adaları ve batı Anadolu kıyılarını gezme olanağı bulmuştur. Bu gezi sırasında yaptığı resimler, Choiseul-Gouffier' nin 1782 yılında Paris'te yayımladığı Voyage Pittoresque de la Grece'te yer alır. Kitabın ilk cildindeki - Ege adaları ve Fethiye'den İzmir'e kadar Batı Anadolu kıyılarını konu alır- resimlerin hemen hepsi Jean Baptiste Hilaire'e aittir. Paris'e dönen Hilaire'in, 1784 yılında İstanbul'a Büyükelçi olarak atanan Choiseul-Gouffier ile Türkiye'ye tekrar geldiği düşünülmektedir. Choiseul-Gouffier, kitabının ikinci cildinde yer alan resimlerin büyük bölümü ile üçüncü cildin içindeki resimlerin tamamım elçilik yıllarında etrafında topladığı ekibe yaptırmıştır. Bu ciltlerde özellikle de İstanbul'u konu alan üçüncü ciltteki resimlerin çoğunun özgün çizimi Hilaire'e aittir. Ressamın, 1785'te oymabaskılarına Paris'te başlanan (Renda 2002 b:62) Tableau General de l'Empire Othoman'da. da resimleri vardır. Hilaire'in bu kitapta az sayıda özgün çizimi bulunur. Ressam, bu proje için daha çok desinatör olarak çalışmıştır. Jean Baptiste Hilaire'in, kitaplardakiler dışında karakalem, yağlıboya, suluboya, guvaj ve mürekkep kullanarak çeşitli tekniklerde yaptığı resimleri vardır. Doğu konulu resimler yapan ressamın resimleri döneme ilişkin gerçekçi yansımalar sunar. IV Çalışmaları bir bütün olarak değerlendirildiğinde Hilaire'in XVDI. yüzyılda Osmanlı dünyasını gerçekçi bir şekilde resimlerine yansıttığı görülür. XVIII. yüzyılda Türkiye'ye gelerek Turquerie'nin gerçek temsilcilerinden olan Hilaire Osmanlı tarzı yaşam şeklini, mimariyi ve kıyafetleri resimleriyle belgelemiştir.
Rönesans ve Barok resim sanatında insan anatomisinin üsluplara göre yorumlanması

Bir üslup olarak Rönesans ve Barok resim sanatında, insan anatomisinin yorumlarındaki farklılıklar bu araştırmanın temelini oluşturmaktadır. Genel anatomi ve sanatsal anatomi, Rönesans ve Barok Resim Sanatlarında üslup sorunu, Rönesans ve Barok Resminde Üslup ve Anatomi İlişkisinin ele alındığı bölümlere yer verilmiştir. Araştırmanın ilk bölümünde; genel anatomi bilgilerine yer verilmiştir. Anatominin tanımı, bölümleri ve cinslerdeki farklılıklar incelenmiştir. Devamında ise resim sanatındaki anatomi üzerinde yapılan çalışmalar ele alınmış, sanatsal anatomi üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde; Rönesans ve Barok sanatları incelenmiştir. Bu dönemdeki üslup oluşumlarının anlaşılması için dönemlerin felsefe, bilim ve sanat alanlarına genel bakış yapılmıştır. Sanat alanları içinde resim sanatı ele alınmış ve özellikle resim sanatı içinde anatomi çalışmaları hakkındaki araştırmalara yer verilmiştir. Üçüncü ve son bölümünde ise; dönemin karakteristik özelliklerini temsil eden sanatçılar ve örnek eserleri ele alınarak; sanatçıların dönemsel üslup farklılıklarını resimlerindeki anatomi çalışmalarına nasıl yansıttıklarına dair incelemelere yer verilmiştir. Bu araştırmanın sonucunda, Rönesans ve Barok Resim Sanatında İnsan Anatomisinin Üsluplara Göre Yorumlanması; araştırmada yer alan bölümler ışığında çözümlenmeye çalışılmıştır.
19. yüzyıldan günümüze batı anlayışıyla Türk resminde janr olgusu

Janr Fransızca 'tür' ya da 'çeşitlilik' kelimelerinden türemiştir. Günlük yaşamdan sahneler gösteren bir tür konu resminin ifadesidir. İnsanların günlük yaşamı sanatçılar için her zaman zengin bir konu kaynağı olmuştur. Gündelik yaşamla ilgili belirli sınıfların yaşantılarına ilişkin konular ressamlar tarafından ele alınmıştır. Batı resim sanatı içinde önemli bir yer tutan janr resmi toplumun sosyo-kültürel ve sosyo-ekonomik özelliklerine göre şekillenmiştir. Bu tarzda yapılmış olan resimler o toplum hakkında görsel bilgiler verirler.19. yy da tarihsel resim etkinliğini kaybetmesiyle birlikte janr resmi resimsel ifadenin baskın bir şekli haline geldi. Ressamlar kırsal üretimin vakarını ve kentli işçinin uğraşını ele aldılar ve çamaşırcıları, dokumacıları, çaput toplayıcılarını, harman yapanları, ekincileri, taş kırıcılarını, kalabalık bulvarları, tren istasyonlarını, tiyatro dünyasını, kahvehaneleri, genelevleri, dansçıları, fahişeleri janr resminin temel konuları olarak irdelediler. Benzin istasyonları, restoranlar, sinemalar, bankalar, ofisler de modern yaşama dair alanlar olarak janr resimlerine konu oluşturdu. Türk resminde minyatür sanatından batı anlayışındaki tuval resmine geçiş birdenbire olmamıştır. Ülkemizde 17. yy'dan sonra batılılaşmayı beraberinde getiren siyasal ve ekonomik koşulların zorladığı bir kültür değişimiyle ortaya çıkmıştır. Dolayısıyla Türk resim sanatında janr resmi önce minyatürlerde ve duvar resimlerinde karşımıza çıkar.19. yy sanatçılarının çoğunun fotoğraftan yararlanarak resim yaptıkları bilinmektedir. Paris'e öğrenime gönderilen sanatçılar batıya yönelik yeni resim anlayışının güçlü temsilcileri olmuşlardır. Çağdaş Türk resim sanatının öncüleri, teknik resmin temel bilgilerini aldıktan sonra serbest konulara yönelmişler, çizgi ve perspektifin inceliklerini yağlıboya tablolarına aktarmışlardır. Bu ressamlar günlük yaşam sahneleri, kırsal kesim, portre, nü gibi resme büyük katkısı olan konu çeşitliliğini Türk resmine getirmişlerdir. Batı anlayışına dönük Türk resim sanatı içinde janr resmi varlığını zengin kültürel geçmişşten de yararlanarak yeni açılımlarla sürdürmekte ve günümüz ressamlarının eserlerinde farklı açılımlarla var olmaktadır. Resimlerimde günlük yaşamdan edindiğim izlenimleri Janr anlayışı ile resmetmeye çalıştım. Bu konular genelde; uyuyan, kitap okuyan, kart oynayan, dokuma yapan, kahvaltı hazırlayan vb. gibi günlük yaşantılarındaki insanlardan oluştu. Her resmimde konu olarak insanı ele aldım ve her zaman insanı resmetme biçiminde olmasa bile anlatılan yine insan ve eylemiydi.
Orta Asya şaman sembollerinin tekstil tasarımlarında uygulanması

Kültürü oluşturan en önemli öge insandır. İnsanı diğer canlılardan ayıran en önemli özellik içgüdüsel olarak arayış ve merak içinde olmasıdır. Mitler, efsaneler, dinler ve sanat eserleri bu içgüdüsel arayışın yansımalarıyla doludur. Sembolleri oluşturan en önemli öge ise kültürdür. Toplumlar yaşadıkları coğrafyanın kültürel izleri dinde, dilde ve sanat eserlerinde sembol yolluyla nesilden nesile aktarmışlardır. İslam öncesi Türkler Asya'dan Avrupa'ya kadar geniş sahalarda kendi inanç ve kültürlerini yaşatmışlardır. İnsanlık tarihi kadar köklü ve eski olan Şaman kültürünün sembolleşmiş izleri gelecek kuşaklara aktarılması için Orta Asya'dan Anadolu'ya kadar edebiyatta, efsanelerde, mitlerde ve sanatta kullanılarak bir sonraki kuşaklara aktarılmıştır. Türk ulusunun geçmişşten gelen en zengin kültür hazinesinden biri olan Şamanizm kültürünün günümüze kadar çağdaş sanat alanında sürdürülmesi gerekmektedir. Ancak günümüze baktığımız zaman Şaman sembollerinin çağdaş tekstil tasarım alanında neredeyse hiç yer almadığını görülmektedir. Bu durum çalışma konusu yapmamızda etkili olmuştur. Bu çalışmada kaybetmeye yüz tutan öz kültürümüzü araştırmak, gündeme getirmek ve yaşatmak için gereklidir. Araştırmada Şaman sembollerinin tekstil aracılığıyla tanıtılması ve sürdürülebilmesi amaçlanmıştır. Nitel yaklaşımla oluşturulan bu araştırma örnek alan modelinde betimsel bir araştırmadır. Araştırma Şaman sembollerini yansıtan görsel analizleriyle sınırlandırılmıştır. Araştırmada örneklem olarak seçilen 27 adet Şaman sembolleri için hazırlanan bilgi formları kaydedilmiş. 15 adet Şaman sembollerini konu alan tekstil tasarımları oluşturulmuştur. Araştırmanın verisi hazırlanan bilgi formları aracılığıyla toplanmıştır. Şaman kostümlerinde ve kaya resimlerinde yer alan Şaman sembollerinin kültürel formları bozulmadan tekstil tasarımı koleksiyonu oluşturulmuştur.
Edirne'de düzenlenen tarihi Kırkpınar yağlı güreş etkinliklerinin, görsel kimlik oluşumunda sanatsal çalışmalara yansıması

Modern yaşam, beraberinde pek çok teknolojik gelişmeye fırsat tanımıştır. Sanatsal alanda baskı makinasının bulunarak geliştirilmesi grafik tasarım sanatını da etkilemiştir. Baskılar artık yazı olmaktan çıkarak, resimle içe içe kullanılmaya başlanmıştır. Böylelikle gelişen görsel dünya, imgesel olarak farklılaşma içine girmiştir. Mağara resimlerinden başlayarak günümüzde her alanda kendini göstermeye başlayan görsel iletişim çağı ortaya çıkmıştır. Resim, sinema, reklam, afişler gibi görsel iletişimi sağlayacak kaynaklar artmaya başlamıştır. Görsel imgelerle kurulan mesajların etkili, kalıcı ve dikkat çekici olduğunun farkına varan modern dünya, onu daha farklı alanlarda da kullanmayı hedeflemiştir. Görsel imgeler artık kültürü şekillendirmeye başlamıştır. Kültür içinde belirli bir kimlik kazanma çabası, grafik tasarımın ürünü olan logo ve amblemlerle sağlanmıştır. Kurumsal kimliği en iyi şekilde ilk bakışta yansıtacak olan o kurumun logosu olmuştur. İmajı gözler önüne seren logoda kullanılan renkler, şekiller ve yazılar grafik tasarımın ilke ve elemanları sayesinde anlam kazanmıştır. Kültürel bir miras olan Kırkpınar, Kırkpınar logosu kurumsal kimliğini ortaya koymaktadır. Görsel iletişimi sağlayacak olan afişler, kataloglar, davetiyeler görsel kimlik oluşumuna etki ederek, kalıcılığı ve devamlılığı sağlayıcı araçlardır. Bu yüzden Tarihi Kırkpınar Yağlı Güreşleri'nin grafiksel çalışmaları incelenerek, yorumlanmıştır. Bunun yanında Kırkpınar'ı tanıtıcı reklam, belgesel ve projeler tespit edilerek, tanıtılmıştır. Kırkpınar'ın kültürel öğeleri ve ritüelleriyle, güreş sporunun dışında bir kültürel miras olduğu açıkça görülmektedir.
Süleymaniye Kütüphanesinde bulunan hat kıta levha ve tezhipleri

SÜLEYMANİYE KÜTÜPHANESİNDE BULUNAN HAT KITA LEVHA VE TEZHİPLERİNİN İNCELENMESİYLE ALAKALI YAPILACAK OLAN BU ÇALIŞMADA YAKLAŞIK 54 ADET HAT KITA VE LEVHA TEZHİBLERİ İNCELENECEKTİR.
Kahire'de Menyel Kasrı mescid hatları

Menyel Sarayı, Hıdiv ailesinden Prens Muhammed Ali tarafından Kahire'de Nil Nehri ortasındaki bir adacıkta kurulmuştur. Sarayın Mescidi, İslam mimarisi ve sanatları açısından önemli bir yapı özelliği taşır. Mescid içindeki celi yazıların tamamını Prens Muhammed Ali tarafından Mısır'a davet edilen Türk hattat Ahmet Kamil Akdik tarafından yazılmış olması bu araştırmanın en önemli sebebini oluşturmaktadır. Araştırmanın konusu olan Menyel Mescidi içindeki Hattat Kamil Akdik'e ait mihrap, minber, müezzin mahfili üzerindeki yazılar ile mescid iç duvarlarını çevreleyen yaklaşık kırk metrelik celi sülüs Fetih Suresi kuşağı, çini üzeri celi sülüs müsenna esmaü'l-husna yazıları, ayrı ayrı incelemeye değer özellikte ve niteliktedirler. Yazıların daha sağlıklı anlaşılabilmesine imkan vermek üzere görseller çalışma içinde büyük ebatlarda sunulmaya çalışılmıştır. Bu çalışma içinde, Menyel Sarayı'nın diğer bölümlerinde bulunan Kamil Akdik'e ait yazıların yanında yine Türk hattatlardan Mehmet Esad Yesari, Mustafa Rakım, Abdullah Zühdi ve Mehmet Nazif Efendi'ye ait yazılara da yer verilmiştir. Ayrıca Menyel sarayı içinde Mısırlı hattat Seyyid İbrahim ve döneminin sanatını yansıtması açısından hattatı belli olmayan fakat önem arz eden diğer hattatların yazılarına da yer verilmeye çalışılmıştır. Bahsi geçen hattatlara ait bütün yazılar okunup transkribe edilmiş, Arapça ibareli metinler de tercüme edilerek üçüncü bölümde katolog içinde ayrıca sunulmuştur. Bu araştırmaya konu olan yazıların bulunduğu saray, sarayın bölümleri, banisi ve hattatları hakkındaki bilgiler, Arapça ve Türkçe kaynaklardan yararlanılarak araştırmanın daha kapsayıcı bir şekle dönüşmesine gayret edilmiştir. Menyel Sarayı'nın bütün bölümleri bilfiil yerinde fotoğraflanıp tasnif edilerek araştırmanın içine dahil edilmiştir.
Lekenin plastik değerlerle bağlantısı ve Türk resim sanatında lekesel analizler

Sanat eserlerinde leke-renk-çizgi-doku... plastik değerler kapsamında bir bütün olarak ele alınır. Bu değerler sanatsal yapılanmalarda sosyal ve kültürel çalkantılardan geçmişşten günümüze süreklilik içinde etkilenmiştir. Plastik kavramlar bu etkileşimlerle her sanat akımında farklı bir kaygıyla ele alınır. Leke çağımız resim sanatında farklı bir anlayışla ele alınmasına karşın, günümüze değin anlatımı açık-koyu sınırsızlığı olarak algılanmanın yanında, sınırlanmış siyah-beyaz-gri değerler olarak da algılandığı görülür. Leke başka bir ifadeyle herhangi bir biçimi stilize ederek onu fazlalıklardan arıtma, konunun özüne ulaşma şeklinde de düşünülür. Leke kavramı günlük hayatımızda, bazı bilim dallarında da kullanılır. Türk resim sanatının yeni bir döneme girmesi leke ağırlıklı kaygılarla başlar. Bu kaygılar Türk Resim sanatında arayış-ineeleme-yenilenme sürecinde 'D' grubuyla sanat hayatına girer. Bu yenilenmeler mutlak surette kimi sırf lekeler, kimi de salt soyut uygulamalardır. Sanatçıların kişilik anlayışlarında leke; yeni sanatsal oluşumlarda en etkili plastik değer olur. Bu yenilenmeler de o güne dek biçimsel sınırlılıklar içinde ele alman açık-koyu sınırsızlığı 'D' grubundan sonra biçimden sıyrılmış ve etkisini leke içerikli soyut biçimlere bırakmıştır. Bu çalışmanın amacı leke kavramını incelemek, plastik değerlerle bağıntısını belirlemek ve Türk Resim Sanatında leke kaygılarını analiz etmektir.
Dışavurumculuğun coşkun hali: Lirizm

20. yüzyılın başında Avrupa'da ortaya çıkan çağdaş sanat akımı dışavurumculuk ve lirizmincelenmiştir. Modern akımlara temel oluşturan dışavurumculuğun doğmasındaki toplumsalolgular, tarihçesi, gelişim süreçleri, düşünselliği ve sanatçıları araştırıldı. Sanatın soyuteğilimlere girmesiyle soyut dışavurumculuk doğmuştur. Soyut eğilimler ve eserleri irdelenmiştir. Soyut eğilimlere katkı sağlayan Lirizm, uzun yıllar halkın sanat dili olarak kabul edildi. Lirik manifestonun yayınlanması ile lirik soyutlama yaygınlaşma göstermiştir. Resimsellirizmin düşünsel, biçimsel arayışları, resim sanatına katkı sağlamıştır. Lirik üslubunözelliklerine sanatçıların eserlerinden incelemelerle açıklık getirilmiştir. Türk resim sanatı ile ilgili bilgi verilerek, Dünya resim sanatında gelişim gösteren soyuteğilimlerin, lirik soyutlama anlayışının etkileri belirtilmiştir. Türk resim sanatının soyuteğilimlere geçtiği dönem, düşünsel, biçimsel değişimleri belirtilerek, Lirik soyutlama üslup özellikleri, sanatçıları ile ilgili incelemeler yapılmıştır.