turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Sanat nesnesi olarak takı

19. yy'ın sonlarında William Morris öncülüğünde gerçekleşen Sanat ve Zanaat hareketinin takı alanına yansıması ve takının kalıplaşmış algısını sarsmasıyla takı alanında bir dönüşüm süreci yaşanmıştır. El sanatının öneminin vurgulandığı bu anlayış takı alanında uzun süre hakim olmuştur. Bu süreç Bauhaus ekolüne doğru evrilmiş tasarım ve tekniğin bir arada yürütüldüğü atölyeler kurulmuş ve takıda form yönünden büyük dönüşümler yaşanmıştır. Bauhaus'un eğitim sürecinden geçmişş birçok sanatçı ve tasarımcının Amerika'ya yerleşmesi ile modern takının temelleri atılmıştır, takı artık galeri ve sergi mekanlarında yer edinmeye başlamıştır. 1960'lı yıllara gelindiğinde takının malzemesinde çok büyük değişimler yaşanmış, takı kavramı, takının ergonomisi ve formu sorgulanmış ve yeni bir takı anlayışının temelleri atılmıştır. Resim, heykel gibi farklı disiplinlerden gelen sanatçıların takı alanında üretimleri vermeleri, bu yeni anlayışın sorgulanmasına ve sanat nesnesine dönüşümüne zemin hazırlamıştır. Yeni takı kavramı galeriler ve öncü sanat okulları aracılığıyla etki alanını genişletmiştir. Sanatçıların takı alanındaki üretimlerinin yanı sıra takı alanında bireysel, deneysel ve beden takı ilişkisini kuran sanatçılar ortaya çıkmış takı ve sanat arasındaki bariyerleri yıkmışlardır. Heykel, enstalasyon, performans, sanatı, fotoğraf gibi farklı disiplinlerle etkileşimi önemseyen bu takı sanatçıları takının sanatsal yönünü ön plana almışlardır. Günümüzde 'sanat takısı 'kavramının başlığı altında toplanılabilecek işler üreten takı sanatçılarının çalışmaları bijuteri, mücevher, moda aksesuarı gibi tanımlamalardan form ve kavramsal algılanış yönüyle ayrışmıştır. Bu bağlamda eski çağlarda olduğu gibi takı ve sanat birleşirken günümüzde geleneksel kalıplar yıkılmış veya form değiştirerek yeni bir kimliği nitelendirmiş, takı sanat nesnesine doğru evrilmiştir.
20. yüzyılda moda tasarımında etkileşim faktörleri

20. Yüzyılda moda tasarımında etkileşim faktörleri belirgin olarak gözlenebilmektedir. Sanatla içi içe gelişen moda, toplumsal, sosyal, kültürel, politik, tarihsel ve ekonomik birçok faktörden etkilenerek ortaya çıkan bir yaratımdır. Moda bir etkileşimler bütünü olarak görülebilmektedir. 20. yüzyıl modası diğer dönemlerden farklıdır, bunun en önemli nedenlerinden biri, 1850'li yıllarda baş gösteren, endüstri devriminin makineleşmeyi hızlandırarak, her alanda güçlü bir devinim yaratmasıdır. Makineleşmeyle gelişen teknolojiler tekstil alanında da kendini önemli ölçüde belli etmiştir. Tasarımlar ve akımlar çağı olarak tanımlanabilmekte olan 20. yüzyılda, teknolojilerdeki hızlı gelişme, sanatta da kendisini göstermiştir. 20. yüzyılda önceki dönemlerde görülmediği kadar çok akım ortaya çıkmıştır. Sanatla her zaman iç içe olan moda, gelişen akımlardan etkilenmiştir. 20. yüzyılda modacılar da birer sanatçı olarak görülmüşlerdir. 20. yüzyıl modasını şekillendiren temel faktörlerden biri değişimdir. Teknolojiler çağı olan 20. yüzyıl birçok değişime sahne olmuştur. Bu değişimlerin merkezinde de sürekli insan vardır. Moda, insan ve değişim üzerine kuruludur. Teknolojik ilerleme ve sosyolojik birikimler doğrultusunda güçlenen tasarım anlayışı globalleşmenin de etkisiyle tüm insanlığın günlük yaşamının bir parçası haline gelmiştir. 20 yüzyılın bitişinde kostüm tarihi sürekli akan bir nehire benzetilebilmektedir. Bu nehir, ayrılıp, çakışmakta, bir araya gelmekte ve tekrar ayrılıp kendinden daha dar kanallara ayrılmakta fakat sonunda nehir sürekli ileri doğru akmaktadır. Moda olgusu 21. yüzyılda da insan faktörüne bağlı olarak sürekli devinimini sürdürecektir.
Resim sanatında şiddet, acı ve işkence teması

Yaradılıştan günümüze acı, şiddet, işkece kavramları insanoğlunun doğasında hep var olmuş ve olmaktadır. Sosyal-toplumsal, dinsel, bireysel olarak farklı disiplinler arası insanlığı hedef alan acı, şiddet, işkence unsurları, kelime anlamı olarak farklı olsalar dahi birbirinden beslenir nitelikte kavramlardır. Şiddet ve acı unsurlarının en temel kaynağı olan savaşlar, sonrasında oluşan yıkımlar, buhranlar, psikolojik, ekonomik yoksunluklar bakımından dönemin sanatçıları tarafından savaş karşıtı tutumla, kimi zaman sert ve keskin tavırla eserlere yansırken, kimi zaman ise savaşın getirdiği kayıpları ve acıları insanlık utancı olacak bir biçimde çalışmalara konu olmuştur. Toplumsal sorunlara eserlerinde yer veren sanatçılar toplumun birer parçası olarak, yaşanılan sıkıntılardan etkilenmiş, deneyimledikleri ve gözlemledikleri acıları başarılı bir biçimde eserlerine yansıtmışlardır. İnanç sistemi üzerinde ise dinlerin oluşumunda şiddet ve işkence kavramlarına şahitlik eden insanlık, zaman içinde ise din kisvesi altında uygulanan şiddet unsurlarına maruz kalmıştır. Karşı tarafı madur etmek, kasten bireye bedenen zarara uğratma bedensel şiddeti, baskı altında bireye dayatılan yaptırımlar ise psikolojik şiddeti doğurmaktadır. İnanç üzerinde şiddet-işkence unsurlarını Hıristiyanlık inancı ve Hz. İsa'nın çilesi kapsamında eserlerinde konu edinen birçok sanatçı farklı yorum ve üslupla çalışmalar yapmışlardır. Toplumun birer parçası olan sanatçılar hem yaşadıkları dönemin getirmiş olduğu hem kendi yaşantıları içerisinde deneyimledikleri bedensel ve psikolojik rahatsızlıklarıyla isimlerinden günümüzde bile söz ettirmektedirler. Bu sanatçılar kendi acılarını eserlerinde büyük ustalıkla izleyicilere sunmuşlardır. Farklı dönemlerde, farklı hayatlar ve bakış açılarına sahip olarak yaşamış olan birçok sanatçı, yaşantısında oluşan yoksunlukları çalışmalarına konu edinmiş, izleyicilere empati duygusunu aşılamışlardır. Değişen ve gelişen dünya, sanatçıları farklı olmanın peşinden sürüklemiştir. İçinde yaşadığı zamanın sunduğu imkanları en doğru biçimde kullanarak vermek istediği mesaj perspektifinde kendi bedenini nesne olarak kullanan birçok sanatçı, toplumsal, sosyal, siyasal konuları bedeni üzerine uyguladığı şiddet girişimleriyle izleyiciye ulaştırmaktadır.
Osmanlı çini motiflerinden lale motifinin logolarda kullanımı ve DPÜSEM örneği

Bir marka olmak için işletme veya kurum kendini diğer markalardan ayıran bir görsel kimliğe sahip olmalıdır. Kurum kimliği unsurlarından biri olan logolar ise kurum ya da markanın görünen gücü olarak tanımlanabilir. Bu güç, kurum ya da markanın müşteriye verdiği güvencenin bir göstergesidir. Bu gücü elde etmek için tasarımcılar çok özgün tasarımlar ve kalıcı olan logolar tasarlayarak markayı ön plana çıkartıp daha etkili hale getirmek zorundadırlar. Bu çalışmada lale motifinin güçlü bir marka görsel kimliği oluşturup oluşturamayacağı incelenmiştir. Günümüzde Osmanlı dönemi geleneksel Türk Sanatları hemen hemen her yerde göze çarpmaktadır. Osmanlı sanatının varlığı ve önemi dünyanın her yerinde bilinmektedir. Bu kültür değerini yaşatmak yeni neslin tasarımcıları olan bizlere düşmektedir. Markaların görsel kimliğini kurumsal bir yapıya kavuşturan biz tasarımcılar Osmanlı lale motifini yeni nesil tasarımlara yansıtarak yaşatmalı yeni bu sanat değerlerini kaynak olarak kullanmalıyız. Grafik tasarımcılar tasarımlarını özgün kendine has üsluplarını kullanarak genellikle markanın amacı, misyonu ve hedefleri konusunda araştırmalar yaptıktan sonra tasarlamaktadırlar. Tabi ki bir marka için tasarlanacak logo fizibilite çalışması doğrultusunda ona uygun olan karakterde yapılmalıdır. Ancak çok ünlü markaların görsel kimlikleri bazen çok farklı çıkış noktaları kullanılarak tasarlanmaktadır. Bu doğrultuda lale motifi ile bir marka logosu tasarlarken markanın bir sanat işi ya da ona yakın bir iş yapılmasına gerek yoktur. Bu çalışmanın uygulama aşamasında Dumlupınar Üniversitesine bağlı DPÜSEM'in logo tasarımında lale motifli desenler kullanarak logo kurumsal kimlik tasarımının ilk basamağının gerçekleştirilebileceği kanıtlanmıştır.
Kent dokusu ve görünümlerinin resimsel düzleme aktarımına yönelik araştırmalar ve uygulamalar

İnsanlık tarihine bakıldığında avcılık ve toplayıcılık ile başlayan yaşam bir süre sonra barınma ihtiyacını gerektirmiştir. Temel barınma gereksinimi zamanla tarım, yerleşik hayat, sanayi, düzen, statü gibi etkenlerle kendi içinde şekillenmiş ve dönüşüme uğramıştır. Yaşam alanlarını birbirinden ayıran farklar ortaya çıkmıştır. Birlikte yaşama topluluk duygusunu geliştirmiştir. Köyler, şehirler, metropoller oluşmuştur. İnsanların toprağı keşfetmeleri ile başlayan yerleşik yaşamın geçirmiş olduğu dönüşümler ile mimari ve kent dokusu gelişmiştir. Kentler; birçok alanda meydana gelen hızlı gelişmeler ile metalaşmaya, karmaşaya, yıkıma, hırsa, iktidar arzularına, toplumsal ve bireysel gerilimlere, anlaşmazlıklara kaynaklık etmiştir. Burada birey kendi dönüşümünü, oluşumunu, yaşam alanını oluşturmuştur. Oluşan bu ortamda kentler, mimari yapılarının oluşturduğu dokuları, sosyolojik ve kültürel gerçeklikleri doğrultusunda imge olarak resim sanatının belli başlı temaları arasında yerini almıştır. Çalışmanın birinci bölümünde kent imgesinin tarihsel süreç içerisinde gelişimi ve resim sanatına etkileri ele alınmış, kentin tanımı, kent olgusunun gelişimi ve resim sanatına etkisi üzerinde durulmuştur. Ele alınan konunun resim sanatına etkisi özelikle batı sanatında ve güncel sanattaki yansımalarıyla birlikte aktarılmıştır. İkinci bölümde çalışmanın ana kapsamını oluşturan kent görünümleri, kent öğeleri, kentin oluşumu gibi konuların kişisel çalışmalara yansıma süreci aktarılmaya çalışılmıştır.
Kaligrafinin modern Türk resmine etkisi sürecinde Erol Akyavaş

Modern resmin doğduğu Batı toplumunda resim sanatı, 19. yy'a kadar egemen olan akademizm ile izlenimciliğin ikileminden; teknolojinin gelişimi, fotoğraf makinası ve sinemanın fonksiyonlarının ortaya çıkmasıyla 'yeni akımlar' biçiminde bir çıkış aramıştır. Bu arayışı kısmen İslam ve Uzak Doğu geleneksel ve yerel sanat motiflerinde sonuçlandırmıştır. Böylece canlı renklerin, çizginin, non-fıgüratif oluşumların egemen olduğu bir Doğu kültürü, Batı resim sanatı anlayışına esin kaynağı olmuştur. Bu tezimde Türk resminin Batıya dönük resim anlayışı sürecindeki benzerliğine dikkat çekilmiştir. Özellikle yüzyılımızın başında Doğu toplumlarının Avrupa'da açtıkları sanat eserleri sergisinden etkilenen sanatçılar ve Batıda oluşmaya başlayan resimde kaligrafik eğilimler, modern Türk resmini de etkilemiştir. Türk sanatçılardan Erol Akyavaş'ın bu anlamda yaptığı resimlerin detaylı bir biçimde incelenmesi ise, tezin araştırma bölümlerinden biri olmuştur. Tezin birinci bölümünde, kaligrafi tanımlanmış yazının kaynağına dikkat çekilmiştir. Bu bağlamda Türk sanat yazılarının karekteristliğinin önemi vurgulanmıştır. Kaligrafideki çağdaş resimsel elemanların neler olduğu, güzel sanatlarda kaligrafinin nasıl kullanıldığı ve özellikle yazının resimdeki kullanımının sanat ve estetik açıdan kritiği yapılmıştır. Tezin içeriğinde geçen 'Modern' sözcüğünün Batı kaynaklı olmasından ötürü, ikinci bölümde modern resmin tarihsel süreci incelenmiştir. Doğal olarak bu sürecin belirgin sorunu olan soyut ve soyutlamanın kavramsal ve niteliksel yanlan araştırmada yer almıştır. Bu bölümde Türk resminin nasıl oluştuğu tarihi perspektifle incelenerek, Türk ressamların eserlerinde, dünden bugüne kaligrafik izler aranmıştır. Ayrıca Batı resminde de, salt kaligrafik eğilimlerin oluşum sürecine ilaveten Batılı ressamların eserlerindeki kaligrafik izler hakkında da bilgi verilmiştir. Son bölümde ise, eserlerindeki kaligrafik etkilenmelerin çok belirgin olduğu Erol Akyavaş'ın yaşam öyküsünün yanı sıra sanatsal yaşamı ve felsefesi incelenmiştir, ilginç olan şu ki; sanatçı, hayatının büyük bir bölümünü yurtdışında geçirmiş olmasına rağmen, gelenekselle modernizmin sentezini çok başarılı bir şekilde uygulamış olmasıdır. Sanatçının 1954- 1960 arası Amerika'daki mimarlık eğitimi ile başlayanIV yurtdışı macerası, 1967'den günümüze aynı ülkede yerleşmiş olmakla sürmektedir. Araştırmada, eserleri içinden öncelikli olarak kaligrafik eğimli resimleri incelenmiş, gelişim çizgisi belirlenmiş ve bazı eserlerinin çözümlemeleri yapılmıştır. Çağın baş döndürücü gelişimi karşısında sanatta da naturalist anlayıştan soyuta ve dış dünyadan içselliğe kayan bir eğilimin söz konusu olduğu bilinmektedir. Bu tesbit ışığında modern Türk resminin oluşum sürecinde birçok Türk sanatçısı, yöresellik ve ulusallık anlayışını aşarak evrensel boyutlarda eser verme başarısını göstermiştir. Erol Akyavaş bu sanatçılarımızdan birisi ve en önemlisi olup, tasavvuf düşüncesinin de derinliklerine inerek, İslam kaligrafisini resimlerinde kullanan bir sanatçımızdır.
Hadi Bara'nın sanatsal kişiliği ve yapıtları

Çağdaş Türk heykel sanatının kurucularından olan Ali Hadi Bara(1906- 1971), ilk heykel izlenimlerini tahtadan küçük heykeller yontan babasından edinmiş, öğrencilik yıllarında kurduğu arkadaşlıklarla da içindeki sanat coşkusu pekişmiştir. Böylece 1923'te Sanayi-i Nefise Mektebi Alisine girer. Fakat bir iki ay sonra ekonomik sebeplerle buradan ayrılır ve demiryollarında çalışmaya başlar. Beklentili bir dönemden sonra, 1925'te nihayet yeniden heykel eğitimine geri döner. Burada, İhsan Özsoy'dan naturalist anlayışta bir eğitim alır. İki sene gibi kısa bir sürede mezun olduktan sonra, 1927'de burslu olarak Paris'e gider. Önce Academie Julian 'da Bouchard ve Landowski'nin öğrencisi olur, ardından Despiau'dan özel dersler alır. Burada bulunduğu üç yıllık zaman içerisinde Maillol. Despiau. Bourdelle gibi Fransız ustaların tarzına yakınlaşır. Havva ve Bedia'nın Başı gibi ilk önemli çalışmalarını Paris'te gerçekleştirir. Yurda döndükten sonra Akademiye öğretim görevlisi olarak atanır. Atatürk Büstü, Tevfik Fikret Büstü, Mareşal Fevzi Çakmak Büstü, Toros, Adana Milli Kurtuluş Anıtı, çok sayıda nü, Barbaros Anıtı gibi çalışmalarla figüratif tarzında güçlü bir biçimlendirme, plastikleşme ve değişik arayışlara yöneliş göze çarpar. 1946'da taşındığı Plaj yolundaki atölyesi, sanatın tartışıldığı bir ortama mekan oluşturur. Burada, 1948'den itibaren deforme edilmiş figürlerle yeni arayışlara yönelir. 1949'da Paris'e ikinci kez gidip geldikten sonra bu çalışmalar netlik kazanır. Bu arada, 1950'de ikiye ayrılan heykel atölyelerinin birinin başına Zühtü Müridoğlu ile birlikte getirilir. 1950'den itibaren tamamıyla figürden bağımsız çalışmalara yönelir. Bu çalışmalarda özellikle ;mekan içinde boş-dolu dengesi, farklı açılardan sürekli değişen bir izlenim vermeye yöneliş, yalınlaşma ve geometrik formlar göze çarpar. Akılcı, deneysel, bilimsel bir yaklaşım iyice belirginleşir. 1954'ten itibaren yapmaya başladığı demir heykellerde tüm bu özellikler netlik kazanır. Bunlar açık hava için yapılmış çalışmalardır. 1955'de ise İlhan Koman ve mimar Tarık Carım' la; plastik sanatların, mimarinin bünyesi içerisinde fonksiyonel ve estetik bir bütüne ulaşmasını amaçlayan Türk Groupe Espace'ı kurarlar. Bu uluslararası topluluğun Fransa'daki merkezine görüşlerini açıklayan bir bildiri yollarlar. Bu bildiri topluluğun genel kurulunda okunur ve onaylanır. Bara, plastik sanatların sentezi fikri doğrultusunda renkli demir heykeller ve resimler yapar. Daha sonra gerek organik formlar, gerek kurgusal heykelleriyle değişik arayışlara yönelmeye başlar. I960' lı yılların sonunda feza çağını yansıtan çalışmalar gerçekleştirir. 1950'lerden itibaren sağlığı bozulmaya başlayan Hadi Bara, 1971'de Kandilli ' deki evinde hayata gözlerini yumar. Sürekli araştıran, deneysel, akılcı bir sanatsal tavır ortaya koyan sanatçı, çağdaş Türk Sanatının en önemli isimleri arasında yer alır. VI
Basılı ve elektronik dergilerin görsel kimlik devamlılığının incelenmesi ve elektronik dergi tasarımı önerisi

Bu tez çalışmasında amaçlanan basılı ve elektronik mecralarında birlikte var olduğu günümüzde dergilerin basılı ve elektronik edisyonlarının arasında görsel kimlik devamlılığını her iki mecrada tutarlı bir biçimde sağlayıp/sağlayamadığı ya da ne ölçüde sağladığını araştırmaktır. Çalışmada basılı ve elektronik yayınların gelişim süreçleri, elektronik yayın türleri ve formatları literatür taraması yapılarak araştırılmıştır. Basılı ve elektronik dergi tasarımında görsel kimliği oluşturan unsurlar incelenmiş, seçilen beş dergi logo, biçim ve kapak, sayfa yapısı, tipografik kararlar ve renk kullanımı açısından analiz edilmiştir. Bu analiz sonucunda elde edilen verilerin ışığında Akdeniz'den dergisi için yeni bir tasarım önerisi sunulmuştur. Akdeniz'den dergisi için öncelikle akıllı telefonlar için bir tasarım dili oluşturulmuş, ardından bu tasarım, görsel kimliği tutarlı olarak devam ettirecek bir biçimde basılı edisyona aktarılmıştır.
The Body unmasked: The uncanny and masked acting

Beden yalnızca değişik organların oluşturduğu doğal bir bütün değil, aynı zamanda üzerinde kişiliğin ve öznellik söylemlerinin kurgulandığı alandır. Sigmund Freud'un tanımladığı unheimlich, Türkçe'deki karşılığıyla 'tekinsiz', beden aracılığıyla ve beden üzerinden kurgulanan bu söylemlerin sürekliliğini tehdit eder. Bu çalışma, beden alanında tiyatro masklarının oynadığı oyun üzerine eğilmektedir. Bedeni anlamlı ve işlevsel bir bütün olarak gören öznellik söylemi, tiyatro masklarının 'tekinsiz' oyunuyla yıkılır. Bu bağlamda, Kuzgun Acar'ın 1975 yılında Mehmet Ulusoy'un yönettiği 'Kafkas Tebeşir Dairesi' için yaptığı masklar ele alınacaktır.
Figür ve iç mekan bağlamında bir dizi resim önerisi

Bir yüksek lisansın neticesi olan bu tezde, ele alınan konuların bir kısmı, bizlere rehberlik eden sanat tarihinin gelişim sürecini örnekleriyle anlatır. Kalan kısmı ise çocuk yaştan beri ''resim'' diye bildiklerimiz, görüntülerinden beslendiğimiz ve zaman içinde eğitimin katkısı ile gelişen, belki geçmişşin bir devamı da diyebileceğimiz sanat algısının tezahürünü ifade etmeye çalışır. Tezin ana muhtevasını oluşturan on resmin varlık nedeni, iddiası olmayan, günlük yaşamın içinden canlı veya cansız her figürü ve objeyi tespit edilmiş ve kararlaştırılmış kadraj ile, duyguların sevk ettiği renk ve biçimlerle yorumlama çabasıdır. Kitap okuyan bir figüre, annenizin dikiş makinası başındaki görüntüsüne, genç bir kadının duruşu ile anlamlı bakışlarının cazibesine, tuvalinin başında renklerle hislerini ifade için çırpınan ressamlara rast geldiğinizde buhranları ölümsüzleştirmenin tek yolunun sanata dönüştürmek olduğu fikrine kapılırsınız. Doğa böyle bir şeydir. Görmeyi bilen için vereceği görsel armağanlar boldur. Sanatın her dalı için değişmez kaidedir bu. Bazen bir şehrin yağmurlu silüeti şiir yazdırır şaire, basit bir tuğlanın dokulu kırık görüntüsü ressamı etkisi altına alır ve boyaya fırçaya dokunmasını sağlar. Bazen de İstanbul'un Tarlabaşı semtinin insan ve mahalle dokusu film yaptırır bir yönetmene. Doğayı sanata çeviren güdünün kendisidir bu. Tezin temel konusunu teşkil eden ve öneri başlığı ile sunulan resimlerinde, söz konusu bu etkileşimler çerçevesinde var olmuşlardır. Resimler, gündelik yaşamın bir anından ibarettir. Bazıları oldukça sessizdir. Sükunet baş tacı edilmiştir. Figürler kendi hallerindedir. Sadece yaptıkları işlerine odaklanmışlardır. Seslenseniz asla duymayacak gibidirler. Resimler karanlık değil, olması gereken aydınlığa sahiptirler. Nesnelerin veya objelerin abartılmasından kaçınılmıştır. Figürü hırpalamayacak miktardadırlar. Renkler izleyiciyi yormaz. Her sürülmüş renk birbirinin akrabasıdır. Kopuş söz konusu değildir. Bu sebepten, resmin bütünlüğünü sarsacak farklı bir renk görülmez. Bazı planlarda renk nesne görevi görür. Aslında ne olduğu belli değildir, ama bulunduğu yerde çok şeyi ifade eder.
Japon seramik sanatının tarihi gelişmesi

Heolitik dönemden günümüze kadar uzanan çok eski ve köklü bir geçmişşi olan Japon seramik sanatının gösterdiği zengin çeşitlilik yedi bin yıllık bir evrim sürecinin ürünüdür. Japon kültürü ve sanatı zaman zaman Asya'dan gelen dalgaların etkisi altında kalmıştır. Bu dalgalar bazan doğrudan çin, basan da Kore yoluyla Japon adalarına ulaşmıştır. Dışarıdan gelen teknik ve üslup yeniliklerine önce öykünülmüş sonra da özümsenerek, Japon kimliğinde özgün akımlar ve yapıtlar doğmuştur. Japon seramiğinde ki gelişmeler; çeşitli tekniklerle etkileşim sonucunda oluşmuş ve birikimci bir nitelik kazanmıştır. Bir başka deyişle, eski teknolojiler, yeni tekniklere teslim olmadan varlıklarını sürdürmüştür. ilk Japon çömleği, Neolitik dönemde M. Ö. 5000'lerde yapılmış ve başlangıçtan günümüze kesintisiz süregelmiştir. Yüksek ısıda fırınlanmış ilk çömlekler ise, M. S. Dördüncü Yüzyıl'da; ilk sırlı seramikler Yedinci Yüzyıl'da yapılmış ve On yedinci Yüzyıl'da porselen aşamasına ulaşılmıştır. Geriye bakıldığında; seramik geleneğindeki sürekliliği sağlayan sanatçıların üstün teknikleri ile duyarlılıklarının yanı sıra, Zen Budizmi ve onun anlatım biçimlerinden biri sayılan ça-no-yu (ya da çay töreni'nun doğal ve yalın dünya görüşü birikimci 132 özelliğinin seramik sanatları üzerindeki belirleyici etkisini vurgulamak gerekir. Bu çalışmada Neolitik' ten, Edo dönemi <1615-1868> sonuna kadar uzanan zaman dilimi içerisindeki belli başlı seramik türleri, düşük ısıda pişirilmiş çömlek ' ten, yüksek- ısıda fırınlanmış çömlek ve porselene doğru olan teknolojik gelişme, mümkün olduğunca kronolojik sıra içinde incelenmiştir. Buluntu merkezleri ya da üretim Merkezleri, Tarihi eme, çeşitleri, Teknik ve Yapı özellikleri başlıkları altında ele alınmış olan her seramik türünün tipik değilse bile tanınmış temsili örnekleri katalog kısmında, sunulmuştur. 133
Postmodern dönemde mimari ve heykel ilişkisi

'Postmodern Dönemde Mimari ve Heykel İlişkisi' adı altında hazırlanan bu çalışma, özellikle batı sanat anlayışı üzerinden ilerleyerek geçmişşten günümüze kadar uzanan heykel ve mimari ilişkisini inceleyerek, aralarındaki farkların, kaybolduğu postmodern dönemi incelemek üzere yapılmıştır. Mimari heykel ilişkisini incelerken en önemli çıkış noktası olarak, tarih öncesi ve sonrasında yazılı tarihin başlangıcı, yunan sütunlarında ki figürler ve yapı arasındaki ilişki irdelenerek çözümlemelere gidilmiştir. Özellikle batı sanatı üzerinden ilerlenmesinin sebebi, postmodern dönem ile ilişkilerin daha sağlam kurulabilmesi açısından yakın coğrafyalara sahip olmasıdır. Yunan heykel ve mimari ilişkisinin en doruk noktadaki örneklerinden olan Akropolis Tapınağındaki heykel kolonlarından yola çıkarak, tanrı heykelleri ve tapınaklarının yani mimarinin ve heykelin insan üzerinde bıraktığı etkileri gözeterek, mimari ve heykelin genel bir incelemesi yapılmıştır. İlerleyen dönemlerde gotik mimarinin ve heykelin arasındaki bağı irdeleyerek heykel sanatının kendisini mimari içerisinde nasıl var ettiğini görmekteyiz. Rönesans ile beraber heykelin kiliseden kurtuluşunu ve bağımsız olarak bir sanat objesi haline dönüşümünü görerek ilerlemekteyiz. Barok heykel ve mimari ilişkisinin ve yeni kompozisyon anlayışlarıyla beraber modern döneme kadar mimari ve heykel ilişkisindeki değişiklikleri göz önüne konulmaktadır. Modernizm ve sanayi devriminin sanat çevrelerine getirdiği değişiklikler eşliğinde yaşanan gelişmeler bu gelişmeler eşliğinde ortaya konan yeni akımlar incelenerek 2. dünya savaşı sonrası ve postmodern döneme kadar olan bir inceleme yapılmıştır.'Postmodern Dönemde Mimari ve Heykel İlişkisi', günümüz anlayışlarının değişkenliği içerisinde kavramların birbirine girdiği, her şeyin çok hızlı üretilip tüketildiği bir dönemde, mimarinin ve heykelin arasındaki ilişkiyi irdelemektedir. Sınırların kaybolduğu bir ortamda heykelin heykel olabilmesi için olan sınırların yok olduğu ve aynılarının mimari içinde geçerli olduğu bir dünyada bu iki farklı kavramın nasıl tek bir çatı altında birleşerek her biri diğerinin varlığını devam ettirecek biçimde oluşum sergilediklerinin incelenmesidir. İlk bölümde tarih öncesi dönemden, modern dönemin sonuna kadar olan süreç incelenerek mimari heykel arasındaki ilişkiler ortaya konmuştur. İkinci bölümde postmodern süreç incelenerek tarihsel bağlamlarıyla ele alınmıştır. Bu bağlamların mimari ve heykel sanatı açısından nasıl yorumlandığı incelenmiştir. Üçüncü bölümde görsel ağırlıklı olarak son söze destek verecek ağırlıkta örnekler ile mimari heykel ilişkisi incelenmiştir. Dördüncü bölümde günümüz mimarisinin heykelleşme yolunda ilerlediğini ve bu durumla ilgili ortaya konan örnekler ile bir analiz yapılmıştır.