turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Hatay Arkeoloji Müzesi örneğinden yola çıkarak hediyelik eşya üretiminde kullanılmak üzere hazırlanan tasarım önerileri

Müzeler dünya mirasını koruyan, inceleyen ve teşhir edilmesini sağlayan kurumlardır. Aynı zamanda bu mekanlar, bulundukları toplumun kültürel geçmişşini ve kimliğini tanımlar. Hatay'ın sahip olduğu tarihsel zenginliği gözler önüne seren Hatay Arkeoloji Müzesi'nin, kentin marka şehir olması ve evrensel bağlamda tanıtımı açısından önemi oldukça büyüktür. Müzede Hatay'ın Paleolitik Dönemi'nden Osmanlı İmparatorluğu Dönemi'nin sonuna kadar arkeolojik ve etnografik eserler sergilenmektedir. Hatay son yıllarda tarihsel, kültürel ve doğal özellikleri açısından yoğun bir turizm bölgesi haline gelmiştir. Hatay'a gelen ziyaretçilerin yanlarında götürebilecekleri kente dair hediyelik ürünler, Hatay'ın tarihi ve kültürünün tanıtılmasında ve turizm ekonomisine katkısında önemli rol üstlenmektedir. Hediyelik eşya tasarımı açısından Hatay Arkeoloji Müzesi'ne ait mağaza incelenmiş ve müzede bulunan eserler ile Hatay'a özgü değerlerin ön plana çıkarıldığı tasarım çalışmaları düşünülmüştür. Yapılan bu tasarımların yerel kimliği yansıtabilmesi ve kültürel zenginliği tanıtabilmesi amaçlanmıştır. Hatay ilinin ulusal ve uluslararası tanınırlığı açısından faydalı olabilecek; sergilenebilir, giyilebilir ve hatıra amaçlı hediyelik ürün tasarımları oluşturulmuş ve tez içerisinde uygulamalarıyla birlikte sunulmuştur.
İlköğretim resim-iş dersinde kopya yöntemi

Sanat eğitimi; duygu, düşünce ve izlenimlerin farklı malzemeler kullanılarak anlatıldığı, yetenek ve yaratıcılığın ileri bir düzeye ulaştırılarak kişiliğin geliştirildiği bir eğitim etkinliği ve sürecidir. Sanat eğitiminin okullardaki en önemli uygulama alam Resim-iş dersidir. Bu derste sanatla ilgili bilgiler çeşitli uygulamalarla çocuğa verilir. Genellikle gerçeği yansıtma ve doğru resmetme yönleriyle değerlendirilen uygulamalı çalışmalar, ilköğretim öğrencisini zorlamakta ve ister istemez bir çaba içine sevk etmektedir. Gerçeğe daha yakın başarılı resimler yapmak amacıyla öğrencinin derste kopyaya yöneldiği gözlenmektedir. Öğretmenler tarafindan tedirginlikle karşılanan kopya çalışmalar, resimsel bir değeri olmadığı düşüncesiyle değerlendirme dışı bırakılmaktadır. Bu nedenle bir yöntem olarak da derste fazla tercih edilmemektedir. Bu araştırma ilköğretim Resim-iş dersinde öğretmenlerin kopyaya yaklaşımlarım öğrenmek, kopya yöntemini kullanım durumlarını belirlemek ve yöntemin öğrenciler üzerindeki etkilerini incelemek amacıyla hazırlanmıştır. Bu amaçla 2001- 2002 öğretim yılında Bursa ili Karacabey ve Mustafakemalpaşa ilçelerinde, ilköğretim okullarında görevli toplam 125 öğretmene anket uygulanmıştır. Anket formunda, öncelikle öğretmenlere ve okullarının fiziki yapısına yönelik sorular yer almaktadır. Daha sonra, farklı yöntem uygulamalarına ilişkin öğretmen görüşlerini öğrenmeye yönelik sorular bulunmaktadır. Son olarak da öğretmenlerin kopya ve kopya yöntemine ilişkin eğilimlerini daha detaylı Öğrenmeye yönelik sorular hazırlanmıştır. Çalışmada anket sonuçlarının yanı sıra, öğrenci uygulamalarına da yer verilmiş, tarihsel ve teorik bilgilerle konu desteklenmiştir. Sonuç olarak anket verileri değerlendirildiğinde, sınıf öğretmenlerinin kopya yöntemine sıcak bakmadığı ve derslerinde kullanmadığı görülmüştür. Bu konuda daha olumlu tutum sergileyen Resim-iş öğretmenlerinin özellikle çizgisel gelişimde kopyayı etkili buldukları gözlenmiştir. Resimsel anlatımı güçlendirmek amacıyla çizgi çalışmalarında kopya bir yöntem olarak uygulanabilir.
Sosyoloji paradigmasında 1990'larda Türkiye'de güncel sanatın dönüşümü(1990-1999)

Politik sistemlerin çöküşü; mevcut değer sistemlerinin hayatı anlamlandırmada yetersiz kalması ve yeni ve başka bir hayat arzusunun kimi zaman imkansız gibi görünmesi ve tüm bu yapı içinde durduğu yerde, insanlık tarihinden ya da sadece ve en çok kendi tarihinde var olmaya çalışan sanatçı olarak insana bakmak, sanatçı-olarak-insan'ın hayatın içindeki duruşlarını araştırmak özgürleştirici bir yol gibi görünmekte. 80 darbesi sonrası suskunluğu bozan, yoksunluk ve yoksulluk beslenen, yeni ve yasakaşmacı sanat, ne ulusötesi yolculuklarda turistik/egzotik bir öğe olmayı kabul etti ne de kendi ülkesinde bir yabancı olmaktan kurtulabildi. Avrupa'nın bu doğu ucu, 1990'larda kendini ve kentini, güncel sanat/sanatçılar açısından bir çekim noktası olarak keşfedilmiş buldu. Sanat hayattan ne zaman koptu, sözler ne zaman bu kadar sertleşti ve neden söylenmekte gecikti? Sanat ne zaman ihraç edilmeye başlandı? İçerisi ve dışarısı arasındaki ayrım nasıl bu kadar keskinleşti? Ulus-devlet ve temsili meselesi aşılabildi mi? Bu tez, pozitif bir strateji olarak sanat, toplumsalın dolayımında nasıl bir tekilliği var edebilir ve hayatta neleri değiştirmeye adaydır, soruları çerçevesinde '90'larda Türkiye'de Güncel Sanattaki dönüşümleri açımlamaya çalışmaktadır.
Barok Dönemi levha tezyinatı

Türk süsleme sanatlarının en önemlilerinden biri olan tezhip sanatı, Türklerin var oluşundan günümüze kadar devam etmiştir. Özellikle kitap sanatlarında görülen tezhip sanatı asırlar boyu gelişimini sürdürmüştür. Bu gelişim süreci içerisindeki en yoğun dış etki ise XVIII. yüzyıldan sonra Türk sanatına giren Barok ve Rokoko üsluplarıyla olmuştur. Kitap sanatlarında kendini açıkça belli eden Barok ve Rokoko üsluplarının kulanım alanlarından biri de levhalardır. Barok ve Rokoko üslubunun doğmasından bir asır sonra yaygın olarak levhalarda kullanılmaya başlanması, bu üslubun gelişiminikolaylıkla izleyebilme olanağını sağlamıştır. Üç bölümden oluşan ve bu gelişim sürecini anlatan tezin birinci bölümünde tezhibin tanımı ve gelişimi, ikinci bölümünde Barok sanatının tanımı, gelişimi ve Osmanlı sanatına etkileri, üçüncü bölümünde de levhaların tanımı, gelişimi ve Barok bezemeli levhalar hakkında bilgiler verilmiştir. Yapılan tezin ana kaynağı Topkapı Sarayı Müzesi, Türk - İslam Eserleri Müzesi, Sabancı Müzesi, Sadberk Hanım Müzesi, Süleymaniye Kütüphanesi, Beyazıt Kütüphanesi, İslam Araştırmaları Merkezi, İstanbul Üniversitesi Kütüphanesi ve özel koleksiyonlardaki levha ve yazılı kaynaklardan oluşmaktadır.
Moda eğilimlerinin incelenmesi

Bu araştırma, her geçen gün etki alanını genişleten modanın trendler bazında giysi ve ev tekstili üzerindeki etkilerini belirlemeyi hedeflemektedir Giyimde kendisini daha çok gösteren moda ve onu oluşturan trendler öngörülmeye 1900'lü yılların başında başlamıştır. Bundan dolayı 'trendsetter' lığın temelinin 20. Yüzyılla kadar dayandığı görülmektedir. Ev Tekstili için ise bu durum yaklaşık olarak yirmi yıllık bir maziye sahiptir. Gelişen ve küreselleşen dünya da moda pazarlama alanında rakipler arasında yer almak, müşteri beklentilerine cevap verebilmek adına hızlı moda firmaları ürün gamlarına ev tekstilini de dahil etmişlerdir. 2016 yılından beri Türk hızlı giyim firmaları ev tekstili koleksiyonları oluşturmaya başlamışlarıdır. Bu durum ev tekstili trendlerine uymayı ve bu trendlerin daha kapsamlı hale gelmesini gerektirmiştir. Betimsel yöntem ile yürütülen araştırmanın verileri doküman analizi ile elde edilmiştir. Amaçlı örnekleme yoluyla elde edilen 2010 -2011, 2014 -2015, 2016 -2017, 2017- 2018 ve 2018- 2019 yıllarına ait moda ve ev tekstili trendleri tema, konsept, kumaş, renk ve yüzey tasarımı açısından incelenmiştir. Yapılan araştırmada, ev tekstili trendlerinin daha uzun süreli trendler, giysi trendlerinin ise daha kısa süreli trendler olduğu, buna rağmen giysi ve ev tekstili trendleri birbiri ile tema, konsept, renk, kumaş ve yüzey tasarımı açısından uyum içerisinde olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca, Türkiye pazarında yer alan uluslararası hızlı moda firmasının moda ve ev tekstili koleksiyonları incelenerek trendlerin uygulanma durumları karşılaştırılmıştır. Bu firmanın rakip firmalar arasında yer alabilmek, müşteri memnuniyeti sağlamak adına hem giysi koleksiyonunda hem de ev koleksiyonunda trendleri uygulandığı; giysi koleksiyonlarında trendlerin daha hızlı değişime uğradığı; ev tekstili koleksiyonunda ise; sürdürülebilir moda kapsamında trendlerin daha yavaş değiştiği sonucuna ulaşılmıştır.
Oyunlaştırma temelli mobil aplikasyonlar ve özel eğitim alanına yönelik bir uygulama

Oyunlaştırma yöntemini temel alarak disleksili çocukların eğitim süreçlerine katkı sunmayı amaçlayan bu tez çalışması dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde oyunlaştırma kavramının tanımı yapılarak bir oyunlaştırmanın hangi model ve unsurlarla tasarlanması gerektiğine dair teorik bilgiler verilmekte, oyunlaştırmanın güdülenme ile olan ilişkisi ele alınmakta ve kullanım alanları güncel örnekler çerçevesinde açıklanmaktadır. İkinci bölümde, özel eğitimin tanımı ve özel eğitim gereksinimli çocukların sınıflandırılması yapıldıktan sonra uygulama önerisinin hedef kitlesini oluşturan özel öğrenme güçlüğü tanılı bireylerin özellikleri hakkında bilgi verilmektedir. Üçüncü bölümde, özel eğitimde kullanılan Türkçe dil destekli mobil uygulamalardan 'İçimdeki Hazine', 'Tohum 2', 'İşaret Dilim' ve 'Balıkçı Eskimo', biçim ve içerik açısından ele alınıp incelenmektedir. Son bölümde ise, Türkçe eğitim gören ilkokul bir ya da ikinci sınıf düzeyindeki okuma güçlüğü tanılı öğrencilerin, metni akıcı ve doğru okumasına, okuduğunu anlamasına, kelime tanıma becerilerini geliştirmesine, kelimeleri doğru okumasına, yazmasına ve hecelemesine destek olmak amacıyla tasarlanan 'Güneş'in Günlüğü' isimli oyunlaştırma temelli mobil uygulama önerisi anlatılmaktadır. Öğrencilerin yeterli güdülenmeyle, becerilerini sıkılmadan geliştirmelerini hedefleyen bu uygulama kapsamında, öğrencinin yalnızca teknolojiye bağlı kalmadan aile bireylerinin ve/veya eğitmenlerin desteğini alarak gerçek dünyayla temas içerisinde olması önemsenmiştir. Alanında uzman 12 akademisyenden çevrimiçi anket yoluyla alınan dönütler doğrultusunda geliştirilip iyileştirilen uygulama için gerekli yazılım desteği alınarak tablet cihazda çalışır bir prototip hazırlanmıştır.
Yüksek pişirimde seramik separasyon modülleri

Yüksek pişirimli seramikler, camlaşma düzeyine yakınlaşarak sin- terieşirler. Böylelikle de her tür fiziksel etkilere karşı dayanıklılıkları nedeniyle yaşantımıza farklı bir biçimde girmişlerdir. Dış mekanlarda mimariyle bir bütün olarak, yüzey kaplamaları, su oyunları, su duvarları, heykeller ve separasyonlar olarak ortaya çıkmıştır. Doğal çevreden ayrı, insanoğlunun oluşturduğu yapay çevrede mimari tasarımlar genellikle; beton, ahşap, metal, cam, plastik, akrilik, fiberglas, mermer, branda, kumaş, gibi malzemelerden oluşmaktadır. Bu malzemeler günümüzde doğaya ve canlılara vereceği zararlar ve etkileri gözetilerek kullanılmaktadır. Amaç, salt güzellik ve ucuzluk olmaktan çıkmış çevresel öge ve değerler de önem kazanmaya başlamıştır. Çevre düzeni ve estetik özellikler bakımından yüksek pişirimden daha sağlıklı bir malzeme düşünülebilir mi? Dış mekanda beton, ahşap, metal ve branda gibi malzemeler oldukça sık kullanıldığı halde, yüksek pişirim ürünlere az rastlanmıştır. Yüksek pişirim seramikler dış mekanda daha uzun ömürlü ve görsel açıdan da daha etkileyicidirler. Seramik separasyonların kullanımındaki amaç, işlevsel özelliği olan bölümlemeler dışında, dayanıklılık, görsel zenginlik, yüzeylerde dokusal zenginlik ve plastik değerlerin kolayca sağlanabilmesi açısından bu konuda en uygun olmasıdır. 'Yüksek Pişirimde Seramik Separasyon Modülleri ' konulu çalışmada; seramiğin kullanım alanları incelenmiş, bu kullanım alanı içinde separasyonun yeri, nerelere uygulanabileceği ve ne kadar kullanılabileceği araştırılmıştır. Ayrıca, seramik separasyon modülleri ile değerlendirilen mekanların fonksiyonlarının ne denli zenginleştirilebileceği gösterilmeye çalışılmıştır. Ele alınan diğer bir konuda, separasyonların yapısı gereği kullanılan yardımcı malzemeler olmuştur. Günümüzde uygulanan separasyonlar incelenmiş ve bu çalışmada farklı türde malzemeler araştırılarak teknolojik gelişmelere uygun materyaller kullanılmıştır.
Mustafakemalpaşa çömlekçi kilinin döküm çamurlarında kullanılabilirliğinin araştırılması

YÜKSEK LİSANS TEZ ÖZU MUSTAFAKEMALPAŞA ÇÖMLEKÇİ KİLİNİN DÖKÜM ÇAMURLARINDA KULLANILABİLİRLİĞİNİN ARAŞTIRILMASI Ensar TAÇYILDIZ Seramik Ana Sanat Dalı Anadolu üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ekim 2000 Danışman: Yrd. Doç. Pınar GENÇ Anadolu'da, kültürel mirasın ve görsel zenginliğin yaşayan ürünleri olan el sanatları, gün geçtikçe yok olmaktadır. Bu el sanatlarının en önemlilerinden biri de çömlekçiliktir. Günümüzde çömleklerin yerini değişik malzemelerden yapılmış ürünler almıştır. Bu nedenle çömlek üretimi eski önemini yitirmiştir. Çömlekçiliğin yeniden canlandırılması için bilimsel araştırmaların yapılması gerekmektedir. Bu araştırmalar sonucunda, çömlek üretiminde kullanılan kilden kolaylıkla yararlanmak mümkün olacaktır. Yapılan bu çalışmada, Bursa ilinin Mustafakemalpaşa ilçesinde çömlekçiliğin yeniden canlandınlabilmesi için çömlek üretimi incelenmiştir. Burada kullanılan kilin döküm çamurlarında kullanılabilirliği araştırılmıştır. Tek ve çift cidarlı kalıplar kullanılarak iyi sonuçlar veren denemelerden çeşitli ürünler elde edilmiştir.
Nakkaş Osman ve Levni'ye ait padişah portrelerinin kompozisyon ve teknik açıdan karşılaştırılması

Osmanlılarda padişah portreciliği 15. yüzyılda başlanmış olup bu dönemde padişah portreleri tarih konulu yazmalardaki minyatürler içerisinde diğer figürlerle birlikte yer almıştır. Sonraki dönemde padişah portreleri tek başlarına tam sayfayı kaplayacak şekilde el yazmaları ve albümler içerisinde yer almaya başlamıştır. 16. yüzyılın sonunda Nakkaş Osman'ın Kıyafetü'l-İnsaniyye fi Şemaili'l-Osmaniyye için yapmış olduğu padişah portreleri ile birlikte ise portreler bir hanedan kimliği oluşturmak için tarihi metinlere paralel olarak yapılan padişah portre serilerine dönüşmüştür. Nakkaş Osman'ın bu portreleri, Osmanlı klasik portre geleneğini oluşturmuş olup bu kalıp Levni'ye gelene değin sonraki sanatçılar tarafından da devam ettirilmiştir. 18. yüzyılda, Levni'nin Kebir Musavver Silsilename için yapmış olduğu sade tezyini anlayıştaki gerçekçi portreleri ile birlikte, Nakkaş Osman'ın kalıpları yerini Levni'nin portre kalıplarına bırakmıştır.16. ve 18. yüzyıl gibi sosyokültürel açıdan birbirinden oldukça farklı iki ayrı döneme ait olan ve her ikisi de portrecilikte döneminin mihenk taşını oluşturan TSMK, H. 1563 numaralı Kıyafetü'l-İnsaniyye fi Şemaili'l-Osmaniyye ve TSMK, A. 3593 numaralı Kebir Musavver Silsilename portrelerinde, bu iki dönem arasında görülen sosyokültürel farklılığın izleri açıkça görülür. Bu izler, her iki portre serisinde gerek oluşturulmaya çalışılan padişah imgeleri gerekse mekan kurgusu üzerinden net bir şekilde okunabilmektedir. Çalışma, dört ana başlık içerisinde incelenmiştir. İlk bölümü oluşturan giriş kısmında çalışmanın kapsamı, amacı ve yöntemi, Osmanlılarda padişah portreciliği anlatılmıştır. İkinci bölümde Nakkaş Osman döneminde kültür ve sanat ortamı, Nakkaş Osman'ın hayatı, sanat anlayışı ve Kıyafetü'l-İnsaniyye fi Şemaili'l-Osmaniyye adlı eser ile ilgili genel bir bilgi verilmiştir. Üçüncü bölümde Levni dönemindeki kültür ve sanat ortamı, Levni'nin hayatı, sanat anlayışı ve Kebir Musavver Silsilename adlı eser ele alınmıştır. Dördüncü bölümde ise renkli çizimler eşliğinde iki eserin kompozisyon ve teknik açıdan karşılaştırılması yapılmıştır.
Buluntu nesnelerle kavramsal denemelere yönelik heykel çalışmaları

Birinci Dünya Savaşı'ndan günümüze sanat hızla değişmekte, insan kişi olarak var olabilmenin mücadelesini vermektedir. Bilimsel ve teknolojik gelişmeler, değer yargılarım olduğu gibi sanatı da etkilemektedir. Yenilikçiliği benimseyen, sanatın ne olduğu konusunda yerleşmiş görüşlere karşı çıkan kimi sanat akımları her şeyin sanat olabileceği savını gündeme getirmişlerdir. Böylece sanata bakış açımız, değer yargılarımız, algılarımız ve yorumlama biçimlerimiz sorgulanır duruma gelmiştir. Eskiden sanatın sergilendiği belli alanlar vardı. Artık sanat her yerde, sokakta, meydanda, arazide gerçekleşebiliyor ve birçok sanat dalı bir arada olabiliyor. Günümüzde bir heykeltraşın aynı zamanda bir mühendis, ressam, oyuncu, dansçı olması da yadırganmıyor. Sanat alanındaki bu değişiklikten, doğal olarak malzeme de etkilenmiştir. Bu etkilenmenin ilk sezintileri Dada akımıyla birlikte ortaya çıkmıştır. Dada yeni malzemeleri ve yeni teknikleri sanatın kullanım alanına sokarken, kolaj, asemblaj, montaj gibi tekniklerle objenin kullanım alanı da gün geçtikçe genişlemiştir. Obje sanatı modernist dönemde Avrupa ve Amerika'da resim ve heykele alternatif olarak ortaya çıkar. Günümüzde görsel sanatlar içinde üçüncü bir tür olarak kabul edilir. Obje sanatı Kübist ve Dadaistlerle sanat dünyasına giren kolajdan temellenir. Marcel Duchamp'ın hazır yapım nesneleri bu türün ilk örnekleridir. 19601ı yıllar, sanatta objenin kullanımının amaç olmaktan çıkıp araç durumuna dönüştüğü, Kavramsal Sanat'ın etkin olduğu dönemlerdir. Bu nedenle, yani amaç yalnızca bir düşünceyi bir kavramı doğrudan ve yalın biçimde aktarmak olduğundan obje sonrası sanat türlerinin hepsi minimalist ilkelerden de yararlanır. Hatta istenen objeyi de ortadan kaldırmaktır. Post-modernist dönemde artık post-kavramsal olarak adlandırılabilecek işlerden farklı bir eğilim üzerinde durulmuştur. Bu, bir anlamda objenin yani görüntünün tekrar önem kazanmasıdır ve hepsinden önemlisi, sanat artık yalnızca estetik bir haz alma ya da toplumsal eleştiriler, tepkiler aracı değil, tümüyle düşünsel bir olgudur.
Soyut heykelde kütle-boşluk ilişkileri

Bu çalışmada; soyut sanat kapsamında iki kutup olarak kabul edilen kütle ve boşluk durumları irdelenmiş ve yaratım sürecinde kütlenin us tarafından sezgisel kavrayıştaki etkisi araştırılmıştır. İlk çağlardan günümüze kadar olan soyut anlayışı bilim, felsefe ve sanat bakımından ele alınmış, sanatta soyut biçimlere yönelişin sebepleri araştırılmıştır. Soyut bir yapı olarak tasarlanan heykelin indirgenebildiği en sade, en temel biçim olan kütle ile kütleyi hantal bir yığın olma durumundan çıkaran, parçalar arasında mekansal bir alış - verişle dengeyi sağlayan boşluğun, yapıtın kurgulanmasındaki rolüne açıklık getirilmeye çalışılmıştır. Bu anlamda günümüz çağdaş sanat ortamında ' soyut ' kavramım çözümlemek için kullanılan kavramlar irdelenmiş ve bu kavramların tarih içindeki değişkenliği örneklerle gösterilmiştir. Uygulamalarda; soyut heykelde kütle - boşluk ilişkileri ve bu ilişkilerin plastik değerlere yansımaları açıklanmaya çalışılmıştır.
Kavramsal sanat hareketleri içerisinde yazının kullanımı

Dil, dünya üzerindeki tüm iletişim dizgelerini kapsayan bir olgudur. Bu olgu içinde sanatın dili ve işleyişi kendine özgü bir iletişim sistemi kurar. Sanatın özerk yapısı içinde oluşan dil bir başka dile 'çevrilememektedir'. Bununla birlikte yine de sanat ve sanat ürünü üzerine kavrayışımız ve algılamalarımızla eleştiri ve değerlendirmeler yapılabilir. Bu belirlemeye karşın 1960'larda ortaya çıkan Kavramsal Sanat Hareketleri içinde yazı, sanatçının plastik kullanımının bir malzemesi biçiminde, kendi özelliklerini koruyarak kullanılmaya başlanmıştır. Böylece birbirine dönüştürülemeyen iki ayrı dilin bir arada kullanıldığı ürünler ortaya çıkmıştır. Bu tez çalışması da Kavramsal Sanat Hareketleri içerisinde yazı'nın bir malzeme olarak kullanılmasıyla oluşturulan sanat ürünlerinden hareket ederek sanatın bir dil olma sorunsalını tartışmaktadır. Tez çalışmasında ayrıca Kavramsal Sanat Hareketlerinin dayandığı estetik, sosyolojik ve düşünsel yanlan ile yazı'nın dilbilimsel ve göstergebilimsel özellikleri de tartışılmıştır.
Anadolu liseleri müfredatında yer alan görsel sanatlar dersinin eğitim öğretim süreçlerinin tasarlanmasında dijital teknolojinin yeri

Bu çalışmada, ortaöğretim kurumlarında uygulamaya konulan akıllı tahta teknolojisinin görsel sanatlar dersine etkileri araştırılmıştır. Bu nedenle Samsun merkez ilçelerindeki Anadolu liselerinin 10. sınıf öğrencilerine ve görsel sanatlar dersi öğretmenlerine anket uygulanmıştır. Araştırmanın amacı, FATİH Projesiyle birlikte okullarda uygulamaya geçilen, yeni bir yöntem olan akıllı tahta teknolojisinin, öğrenciler açısından faydaları ya da eğitime olumlu-olumsuz etkilerini dile getirmektir. Ayrıca araştırmanın amacı doğrultusunda Anadolu liselerinin görsel sanatlar dersinde kullanılan dijital teknolojilerin öğrenciye kazandıracağı davranışların etkilerinden bahsedilmiştir. Bu bağlamda, MEB tarafından uygulama başlanan FATİH Projesiyle, eğitimde dijital teknolojilerin kullanılmasıyla, öğrencilerin imgelem yetilerinin, problem çözme becerilerinin, yaratıcılıklarının ve teknolojik okuryazarlıklarının gelişeceği düşünülmektedir. Aynı zamanda FATİH Projesiyle, fırsat eşitliği sağlanarak çağımıza uyum sağlayabilecek bireyler yetiştirilebileceği düşünülmektedir.
The role and importance of icons on mobile graphical user interface

Bu araştırma, mobil kullanıcı arayüz tasarımının yapı taşı olan ikonların tarihsel süreçte nasıl evrildiğini, görsel temsilleri ile algı arasındaki bağlantıyı, taşınabilir akıllı cihaz ile kullanıcı arasında oluşan etkileşimdeki işlevsel rolünü, Görsel Kullanıcı Arayüzündeki kavramsal tanımı, konumu ve önemini ele alarak incelemektedir. Bu tez çerçevesinde sanat projesi olarak icra edilen 'Dilek Ağacı Uygulaması' , ikonların tasarlanırken taşıdığı anlamsal kodlar ile izleyici algısındaki etkileşimi somutlaştırarak tartışmaktadır.
Ekofeminizm bağlamında toplumsal cinsiyet psikolojisinin görsel sanatlardaki yorumlamaları

Günümüz insanı, toplumda var olabilmek ve hayat şartlarını ortalamanın üzerinde tutabilmek için uyulması gereken kurallar içerisinde bocalamaktadır. Hele ki kadınlar, geçmişş zamandan günümüze dek sürekli varoluşsal krizleri yönetmeye çalışmış, geçen zaman boyunca farklı konuların mücadelesini vermiştir. Kadınlar, Feminizm'in yükselişi ile çoğu konuda kendi seslerini duyurabilmişse de değişen zaman içinde farklı sorunlarla yüzleşmeye devam etmişlerdir. Tarihi çizgiye göz attığımızda hem tarihsel hem mitolojik hem de dinin getirileri ile kadının nasıl şekillendirildiğini; belli kalıp ve değer yargılarına tabi tutulduğunu görmek mümkündür. Toplumlar gelişmeyi sürdürüp, ataerkil bir yönetim ve dini anlayış güç kazandıkça, 'cinsiyet rolleri' adı altında kadınlara daha pasif ve güçsüz sıfatlar bırakılmış; onların, içerisinde yaşadıkları kültürün çizdikleri çemberde kalmaları beklenmiştir. Bu sınırlandırmalara karşı geldiklerinde ise dışlanmış, yeri geldiğinde cezalandırılmışlardır. Zaman içerisinde toplumsal cinsiyet rolleri şekillenmiş, bu rollerin getirileri her iki cinse de yapışmış ancak özellikle kadınlara bu rollerin getirilerini sırtlanmayı isteyip istemedikleri hiçbir zaman sorulmamıştır. Çoğu topluma baktığımızda kadının en büyük işlevinin doğurganlık olduğu, çocuklarını besleyip büyütmek, evine bakmak olduğu görülür. Bu sebeple kadın, ondan hep verici ve üretken olması beklendiği için her zaman doğa ile bağdaştırılmış, bunun karşısında ise Ekofeminizm'in savunduğu gibi kültür her zaman erkeklere göre düzenlenmiştir. Böylece ataerkil düzen doğa üzerinde hüküm sürerek, doğanın üzerinde oynamalar, değişmeler, yerleşimler ve sınırlamalar yaparak her zaman doğanın/kadının ona itaat etmesini beklemiştir. Kadının ona itaat etmesini bekleyen ataerki hem doğaya hem kadına hükmetmeye çalışmakla kalmamış aynı zamanda, gelenekselleşmiş kadın-erkek ilişkileri dışında tercihleri olan bireylere de önyargı ile bakmıştır. Bu önyargılar doğrultusunda heteronormatif fikirlerin 'doğa' ve insan anlayışına nüfuz ettiğine dikkat çeken kuir ekoloji düşüncesi 'doğal' ve 'heteroseksüellik' kavramları arasında var olan birlikteliği reddeder. Doğa ve dışlanmış sosyal grupların her ikisinin de tarih boyunca nasıl istismar edildiklerine dikkat çeken kuir ekoloji, heteronormatif toplumsal cinsiyet normlarını, hem doğa hem kadın hem de kuir bireyler üzerinden inceler. Bu çalışma; heteronormatif bir toplum içinde yaşayan ve bunun sıkıntılarını çeken bir kadın olarak, kültürel dayatmaları, toplumsal cinsiyet rollerini, ekolojik yok oluş ve kadınsı içsel yolculuğu sanat içerisinde inceleyerek ele almıştır.