turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Erzurum halılarının renk, motif ve kompozisyon özellikleri incelenerek yeni tasarımların yapılması

Bu tez çalışmasında, Erzurum ili, ilçe ve köylerinde tespit edilen el dokuma halılarının renk, motif ve kompozisyon özellikleri ayrıntılı olarak analiz tablolarıyla birlikte incelenmiştir. Tezin giriş bölümünde halı sanatına genel bir giriş yapılarak, çalışmanın amacı ile çalışmada izlenen yöntem belirtilmiştir. Birinci bölümde; 'halı' hakkında genel bilgi, Türk halı dokuma sanatının kısa bir tarihçesi, Erzurum'un tarihi, coğrafyası ve sosyo-kültürel yapısı hakkında genel bilgiler verildikten sonra Erzurum halı dokuma sanatının tarihi gelişimi, teknik özellikleri, halının içerisinde yer alan hammadde ve ipliğin elde edilmesi, boyama, boyamanın elde edilmesi, mordanlamanın yapılışı, yün boyamada kullanılan araç ve gereçlere ayrıntılı bir şekilde yer verilmiştir. Ayrıca bu bölümde, dokuma tezgahı-araç gereçleri, çözgü hazırlama, düğüm teknikleri ve dokuma gibi konular anlatılarak fotoğraflarla detaylandırılmıştır. Tezin İkinci bölümünde; tespit edilen yaklaşık 70 halının renk, kompozisyon ve motif özellikleri, tablo analizleri, fotoğraflarla birlikte anlatılmaktadır. Erzurum halılarında tespit edilen motiflerin türlerine göre sınıflandırması yapılarak, simgesel yorumları ve anlamları da açıklanıp çizimleri ile birlikte sonuçlandırılmıştır. Yine bu bölümde Erzurum halılarının, kullanım türlerine göre sınıflandırılması, 'taban halısı, namazlık, yastık ve minder halılar ve heybe' yapılmıştır. Son olarak ikinci bölümde günümüz Erzurum halı dokumacılığının durumu tablo ve fotoğraflarla anlatılmaktadır. Tezin üçüncü ve son bölümü olan bu bölümde; Erzurum yöresinde tespit edilen halıların katalog kısmına yer verilmektedir. Yine bu bölümde, bu alanda tespit edilen halıların fotoğrafları, katalog analiz tablosu ve yorumları bulunmaktadır. Son olarak bu bölümde, mevcut dokuma örneklerinden faydalanılarak yeni tasarımlar yapılmış katalog kısmına eklenmiştir. Araştırmanın sonunda, Erzurum Halıcılığı hakkında genel bir değerlendirme ve sonuç yapılarak, halıcılık alanında kullanılan terimlere ve kaynaklara yer verilmiştir.
Türkiye'de 1980 sonrasında gerçekleştirilen kültürel ve eleştirel anlatımlı resim ve enstalasyonların bir değerlendirmesi

Bu araştırmanın amacı 1980 sonrası dönemde farklı ülkelerde olduğu kadar Türkiye'de de kültürel ve eleştirel anlatımlı resim ve enstalasyonların varlığı olup olmadığının ortaya konmasıdır. Araştırmada nitel yöntemlerden görüşme, eser inceleme ve literatür taraması yöntemleri uygulanmıştır. Araştırma bulguları 1980 sonrası dönemde Türkiye'de resim ve enstalasyonlarda çağdaş ve alternatif çıkışlar yakalanabildiğini göstermiştir. 1980 sonrası Türk Sanatı'na bakıldığında malzeme teknik ve içerik yeniliğine yoğunlaşma olduğu, kültürel farklılıklar, sanatın ötekiyi keşfetmesi ve gündelik yaşamın sanatın içine nüfuz etmesi gibi hayatı sanatın içine dahil eden bir durumun olduğu görülmektedir. Kimlik, sanatçı iktidarı, çatışmalar gibi toplumsal ve sanatsal eleştiri yüklü anlatımların varlığı da gözlenmektedir. Diğer taraftan toplumun içinde yaşadığı kültürel farklılıkları bilmeden günümüz sanatını ve sanatçısını analiz etmek yeterli olmamaktadır. Bu nedenle sınırları kaygan bir zemin olan günümüz sanatında kültürel farklılığını zenginliklere dönüştürebilen çağdaş sanatımız hakkında batılı ve Türk sanatçılara yer verilmiştir. Dolayısıyla sanat akımları ve önde gelen sanatçılar örneklenmiş ve değerlendirilmiştir. Sanatçı çalışmalarının daha rahat okunabilmesi için kültürel ve eleştirel anlatımlar açıklanmıştır. Araştırmada ortaya çıkan sorunlara dayalı olarak sanatta yeni araçlar, sivil bir oluşum olarak Türk sanatının değişen merkezleri, sanatta taklit, kendi kültürümüze ait değerler gibi önerilere yer verilmiştir.
Heykel sanatında üç boyutlu baskı teknolojilerinin kullanımı

Heykel Sanatı tarih öncesi çağlardan itibaren üretim tekniklerinin dönemlere uygun olarak değiştiği aşamalara sahiptir. Zaman içerisinde değişen ve evrimleşen teknikler, hey-kelin tasarım ve yapılma sürecine etki etmektedir. Tekniklerde ve kullanılan malzemelerde yaşanan en büyük değişiklikler, Antik Yunan döneminde ve Sanayi devrimi sonrasında oluşan toplum düzeninde sanat kavramının özerkleşmesinden sonra yaşanan Modernizm döneminde gerçekleşmiştir. Sanayi devriminden sonra üretim sistemlerinin de-ğişmesi ve 19. Yüzyıl'dan itibaren yaşanan makineleşme, 20. Yüzyıl'daki teknolojik gelişmelere temel oluşturmuştur. 1970'li yıllarda üç boyutlu yazıcıların ortaya çıkışı ve 2000'li yıllarda ticarileşip insan yaşamına adapte olmaya başlaması ile birlikte heykel sanatında kullanımlarının görülmesi tarihsel süreçte heykele eklemlenen tekniklerin en sonuncusu olarak göze çarpmaktadır. Bu araştırma kapsamında, üç boyutlu baskı teknolojilerinin heykel sanatında tasarım, üretim tekniklerine etkileri sanatçıların eserleri üzerinden sorgulanmaktadır.
Türk grafik özgün baskı sanatında 1950'den günümüze sembolik anlatım

Yapılan araştırmada, sanatın başlangıcı olarak kabul edilen mağara duvar resimlerinde kullanılan sembollerin, tarihsel süreç içerisinde insanların gündelik yaşantılarında hep var olmasının yanı sıra, sanatın farklı alanlarında da kendine yer bulduğu, hatta sanatçılar tarafından bir ifade aracı olarak kullanıldığı görülmüştür. Günümüz Türkiye'sine bakıldığında, bulunduğu coğrafyanın bir getirisi olarak sahip olduğu zengin kültür birikimi içerisinde yer alan söz konusu sembol ve motifler, sanatında öne çıkmış birçok ismin çalışmalarında öznel bir bakış açısıyla yeniden yorumlanarak varlıklarını sürdürmüşlerdir. İnceleme kapsamında, grafik sanatların bir dalı olan özgün baskı sanatında sembolik anlatıma ulaşmış pek çok sanatçı olduğu görülmüştür. Bu araştırmanın amacı, sözü geçen sanatçılar arasından belirlenen; Mustafa Aslıer, Mürşide İçmeli, Süleyman Saim Tekcan, Ergin İnan, Hayati Misman, Hasan Kıran ve Hatice Bengüsu'nun 1950'den günümüze kadar olan süreçte yapmış oldukları özgün baskı eser örneklerinin ele alınarak, sembolik anlatımın olup olmadığının incelenmesidir. Nitel araştırma yöntem ve teknikleri ile genel tarama modeli esas alınarak doküman incelemesi yanında, veri toplama aracı olarak ''Sanatçı Görüşme Formu'' hazırlanmış ve görüşmelerde ses kayıt cihazı ile fotoğraf makinesi kullanılmıştır. Bu çalışmanın sonucunda, araştırmada sözü geçen sanatçıların özgün baskı eserleri incelendiğinde, bazılarının kullandıkları renklerle, bazılarının motif ya da sembollerle, bazılarının ise yaşadığı coğrafyanın kültürel izleriyle, kendilerine özgü sembolik bir anlatıma ulaştıkları görülmüştür.
Duygu durumları üzerine görsel çözümlemeler

İnsan hayatı belli psikolojik süreçlerden geçip değişerek sürmektedir. İnsan psikolojisini belirleyen en önemli etmenlerden biri insan fizyolojisidir. Aynı zamanda insan fizyolojisi de psikolojiden etkilenir. Psikoloji ve fizyoloji sürekli olarak karşılıklı bir etkileşim halindedir. Bu noktada, hücreden itibaren parçanın bütünü etkilediği bir sistem devreye girmektedir. Bu sistemle beraber bilinç, insanın kendini tanımlayabilmesindeki etkendir. İnsan bilinç, bilinçaltı gibi kavramlarla değişim halindeki dünyada öğrenme sürecindedir. Değişim aynı zamanda insan içinde gerçekleşmektedir. Tarihten bu yana insan, kendini sanat yoluyla ifade etmiştir. Bir takım semboller, mitolojik ögeler, efsaneler, masallarla kendini anlatma yoluna gitmiştir. İnsan kendini oluşturan faktörlerle dünyadaki varlığını sürdürmüştür ve kendi varlığı üzerine düşünmüş, sembol dili geliştirmiştir. Kendini anlamlandırmak veya anlamak üzere hayvanları sembol olarak kullanmıştır. Her şeyin iç içe olduğu dünyada insan, sanatsal anlatım yolunda bu şekliyle de parça bütün ilişkisi içinde ele alınmaya çalışılmıştır. Buz dağının görünen görünmeyen yüzleriyle, bilinçaltı, bilinç, bilinçdışı gibi algılar ile yaşadığımız çelişkilerin, insan için gerçekliğine değinilmiştir. Araştırma kapsamında ele alınan resimlerde insanın parça bütün ilişkisi içinde, psikolojik süreçleri ele alınarak, bu gerçekliğin resimsel ifadesine ulaşılması amaçlanmıştır.
Değişen sahne olgusu ve mekan tasarımına etkileri

Sahne mekanı, sahneleme olgusunun değişimi ile birlikte başlangıcından bugüne kadar çok çeşitli gelişim evrelerinden geçmişştir. Yirminci yüzyıla kadar bu gelişim ve değişim, tiyatro özelinde ve oyun metni çerçevesinde devam etmiştir. Atmosfer yaratmak ve mekanın değişimini sağlamak amaçlı dekor çözümlerinin gelişimi de sahneleme olgusuna bakışı değiştirmeye başlamış, sahne atmosferini yaratmada kullanılan öğelerin çeşitlenmesi, sabit-değişen öğeler arasında bütüncül bir tasarım yaklaşımın aranmasını zorunlu kılmıştır. Yirminci yüzyıl ile birlikte yaşanan gelişmeler bireyin yaşam algısını değiştirmiş, insana insanı, insan ile anlatan performans sahnelemeleri ortaya çıkmıştır. Buna bağlı olarak mekan algısı değişmiş ve sahneye koyulan performansların çeşitliliğinin artması, sahne tasarımında da yeni arayışların ortaya çıkmasına neden olmuştur. Seyirciyle oyuncuyu yakınlaştırma arayışları, performans mekanını deneysel çalışmalar için birer laboratuvara dönüştürürken, mevcut veya yeni olası mekanlar, bu konuda denemeler yapmaya yönelik olarak kurgulanmıştır. Sahne ve mekanı, kullanıcılar tarafından deneyimlenmeye yönelik gerçekleştirilen her bir yeni denemeden ve de önceki deneyimlerden ilham almış, mekansal yaratılar olarak yeni ve yeniden ortaya çıkartılmıştır. Bu bağlamda, sahneleme yönelişleri ile paralel olarak ilerleyen performans mekanındaki biçim arayışları, günümüzde de devam ederken, farklı performansların gerçekleşmesine imkan sağlayacak esneklikte sahne tasarımlarına olan ihtiyaç da artmıştır. Peter Brook tarafından dile getirilen 'Her Yer Sahne' söylemi bu bağlamda performans mekanı ve de sahne tasarımı için çıkış oluşturacak önemli bir yaklaşım önermektedir. Sonuç olarak, çeşitlenen ve değişen performansları sahneleme arayışları, performans mekanlarına ilişkin katı biçim arayışlarını ortadan kaldırarak, mekanın farklılaşmasına ya da farklı şekillerdeki mekan tanımlarına açık olabilen esnek düşünce ve uygulamalara olanak tanır hale getirmiştir. Bu çerçevede ele alınan çalışma, başlangıcından günümüze sahnenin geçirdiği evrimi, sahneleme ve mekan tasarımı açısından değerlendirerek, deneyime dayalı çağdaş sahne mekanının yaratılmasına ilişkin tasarım girdilerini, disiplinler arası bir ele alışla sorgulayarak ortaya koymayı hedeflemektedir.
Resim sanatında Rönesans'tan empresyonizm'e renk kullanımı ve kırmızı rengin ifade biçimleri

Rönesans'tan başlayarak Empresyonizm'e kadar olan döneminde renk kullanımı ve bu dönemlere bağlı olarak kırmızı rengin, kültürel, toplumsal ve boya maddesi olarak resim sanatının ifade biçimlerine yansımaları araştırmanın temelini oluşturmaktadır. Rengin yapısı, resim sanatının gelişiminde renk kullanımı, kırmızı boya pigmentleri, kırmızı renge katılan anlamların ve sanatçıların eserlerinin ele alındığı bölümlere yer verilmiştir. Araştırmanın birinci bölümünde; rengin yapısı üzerinde durulmuş, rengin ışık ve pigment niteliği, rengin özellikleri incelenmiş ve renk algısı, renk psikolojisi üzerine genel açıklamalar yapılmıştır. Araştırmanın ikinci bölümünde; resim sanatının gelişiminde renk kullanımı genel olarak ele alınmıştır. İlkçağ sanatından başlayarak, Mısır, Mezopotamya, Girit, Yunan, Roma, Bizans ve Ortaçağ sanatı incelenmiştir. Bölümün devamında, erken dönem Rönesans'tan Empresyonizm sonlarına kadar olan dönemde, resim sanatında renk kullanımı ve ifade biçimlerine yer verilmiştir. Araştırmanın üçüncü bölümünde; kırmızı boya pigmentleri yer almaktadır. Bitkisel, hayvansal, mineral kaynaklar üzerinde durulmuştur. Ayrıca, tüm kırmızı renk veren pigmentler; renk indeksleri, pigment adı, kimyasal kompozisyonu, renk tanımları, ışık etkisi başlıkları altında tablo halinde sunulmuştur. Bölümün ikinci kısmında ise, kırmızı renge katılan anlamlar üzerinde durulmuş, kırmızının toplumsal, dinsel, eleştirel, güncel ve psikolojik anlamları incelenmiştir. Araştırmanın dördüncü ve son bölümünde; dönemlerin özelliklerini yansıtan, sanatçılar ve eserleri üzerinde, sanatçıların renge yaklaşımı ve kırmızı rengin ifade biçimleri üzerinde durulmuştur. Araştırmanın sonucunda, Resim sanatında Rönesans'tan Empresyonizm'e renk kullanımı ve kırmızı rengin ifade biçimleri, araştırmada yer alan bölümler ışığında çözümlenmeye çalışılmıştır.
Ana Tanrıça'nın Anadoluda biçimsel değişimi ve günümüz Türk heykel sanatına yansımaları

Bu tez çalışmasının birinci bölümünde kadının Anadolu toplumu içerisindeki rolü ve gücü, doğurganlığına bağlı olarak tanrıçalaştırılması, Ana Tanrıça'nın doğayla, insanlarla ve hayvanlarla olan ilişkisi ve tanrıça inancı irdelenmiştir. Bu bulgular doğrultusunda ikinci bölümde Anadolu'nun yerli halklarından başlayarak onu takip eden uygarlıklar tarafından adlandırılması ve aldığı biçim açıklanmış, üçüncü bölümde Ana Tanrıça formlarının malzeme, teknik, konumlandırılmaları arasındaki farklılıklar ve Ana Tanrıça heykelciklerinin zaman içerisinde biçimsel değişim süreci ortaya konmuştur. Dördüncü ve son bölümde ise günümüz Türk heykel sanatında çağdaş Türk heykeltıraşlarının Ana Tanrıça yorumlamalarına yer verilmiş, esin kaynağı veya benzerlik gösterdiği düşünülen Ana Tanrıça heykelcikleriyle eşleştirilerek birlikte değerlendirilmiştir. Ana Tanrıça heykelcikleri Anadolu uygarlıklarında çeşitlilik ve süreklilik göstermektedir. Bu çeşitlilik malzeme, bölgesel farklılık, konumlandırma ve dönem farklılığından kaynaklanmaktadır. Güçlü bir form anlayışıyla biçimlendirilen Ana Tanrıça heykelcikleri kaçınılmaz bir şekilde günümüz heykeltıraşlarını da etkilemiştir. Bu çalışmada yüzyıllar boyunca süregelen Ana Tanrıça objesinin aynı amaçla olmasa bile, aynı coğrafyada yaşayan heykel sanatçıları tarafından yaşatıldığı ve yorumlandığı örnek eserler aracılığıyla ortaya konmuştur.
Sanatsal üretme pratiği olarak metinlerarasılık bağlamında yeniden üretim

Julia Kristeva tarafından kavramlaştırılan metinlerarasılık kuramı, yapıtların birbirleriyle ilişkili olduğunu ve bu ilişkinin kaçınılmaz olduğunu ortaya koymaktadır. Tüm sanat disiplinlerinde uygulanan bu kuram aynı zamanda bir eleştiri yöntemidir. Bu çalışmada, metinlerarası ilişkiler konusu incelenerek, kişisel seramik uygulamalarla ilişkisi kurulmaya çalışılmıştır. Kuramın kavramsal çerçevesi literatür taraması yapılarak araştırılmıştır. Çağdaş seramik sanatına uygulanabilirliği açısından metinlerarasılık yöntemlerinden alıntı, pastiş, parodi, kolaj, palempsest ve taklit yöntemleri çalışmaya dahil edilerek bu yöntemler üzerinden okumalar sınırlandırılmıştır. Sanatçının aynı zamanda bir izleyici olması nedeniyle metinlerarasılık yöntemlerinin kişisel uygulamalarda sanatsal üretme pratiği olarak kullanılabilirliği araştırılmıştır. Hem yapıt okuma hem de yapıt üretmede metinlerarasılık kavramının kurduğu ilişkiler nedeniyle çıktılarının birer yeniden üretim olduğu ortaya konmuştur.
Müzelerde tanıtım uygulamalarının Beylerbeyi Saray Müzesi örneğinde değerlendirilmesi

Tez üç ana bölüme ayrılmıştır; birinci bölümde çağdaş müzecilik anlayışında tanıtımın önemi ve ziyaretçi üzerindeki etkileri incelenmiştir. Müzelerin etkili tanıtımı için kullanılan yöntemler açıklanarak dünya müzelerinden örnekler verilmiştir. Ayrıca müzelerde uygulanan tanıtım yöntemlerinin müzenin hedef kitlesi üzerindeki etkileri anlatılmıştır. İkinci bölümde; Tezin inceleme konusunu oluşturan Beylerbeyi Sarayı saray müze konumunda olduğundan önce saray müze kavramı betimlenmiştir. Dünyadaki ve ülkemizdeki saray müzelerden üçer örnek seçilerek bu müzelerin ziyaretçi sayılarını artırmak ve tanınmak için uyguladıkları tanıtım yöntemleri irdelenmiştir. Üçüncü bölümde ise; çağdaş müzecilik açısından Beylerbeyi Saray Müzesi'nin tanıtım olanakları, kullanılan yöntemler ve uygulamalar incelenmiştir. Beylerbeyi Saray Müzesinin yıllık ziyaretçi sayısının belirlenmesi için istatistiki bilgiler kullanılmıştır. Müzenin tanıtımında aksayan yönleri saptamak ve önerilerine başvurmak amacıyla anket yoluyla yerli ve yabancı ziyaretçilerin görüşleri alınmıştır. Yapılan anketler ve incelemeler ışığında Beylerbeyi Saray Müzesi'ni yurt dışındaki benzerleri gibi etkili bir biçimde tanıtabilmek için öneriler getirilmiştir. Sonuç olarak; Beylerbeyi Saray Müzesinin ziyaretçi azlığının en önemli nedeni olarak tanıtım eksikliği görülmektedir. Bu tezde; gerek şehir içindeki özel konumu gerekse bina özellikleriyle ile Osmanlı padişahlarının günümüze gelen tek yazlık sarayı olan Beylerbeyi Saray Müzesinin daha etkili tanıtımı ve geniş bir ziyaretçi kapasitesine sahip olabilmesi için uygulanabilecek tanıtım önerileri getirilmiştir. VI
Heykel ve işlev günümüz Türk heykel sanatı ürünleri içinde yer alan ve işlevsel niteliği olan heykeller

'Heykel ve şlev-Günümüz Türk Heykel Sanatı Ürünleri çinde Yer Alan veşlevsel Niteliği Olan Heykeller' konulu araştırma, 'işlev' kavramını tarihsel bir dizge içinde inceleyen ve bu kavramın sanat ürününe yansımasını ele alan bir çalışmadır. Araştırmanın ikinci bölümü, 'işlev' ile 'heykel' kavramlarının incelenmesinden oluşmaktadır. Araştırmanın üçüncü bölümünde, ilkel topluluklarda; Anadolu, Mısır, Yunan ve Roma uygarlıklarında; 12. yüzyıldan 20. yüzyıla gelinceye kadar görülen sanat akım ve anlayışları çerçevesinde işlev-heykel ilişkisi irdelenmiş; örnek olarak seçilen yapıtlar üzerinde kısa bir değerlendirme yapılmıştır. Aynı bölümde, 20. yüzyıl sanat akımları içinde 'işlev' olgusuna ilişkin öneriler ve tartışmalar sunulmuştur. Burada Konstrüktivizm, Bauhaus Okulu, Groupe Espace, Public Art ve Public Sculpture incelenmiş; 20. yüzyıl heykel sanatı ürünleri içinde işleve yer veren ve 'işlev' olgusunu bir öğe olarak kullanan yapıtlara değinilmiştir. Araştırmanın dördüncü bölümünde, Sanayi-i Nefise Mektebi Alisi, Türk heykel sanatında Avrupa etkileri, 20. yüzyılın önde gelen Türk heykelcileri ve çağdaş Türk heykel sanatının gelişimi incelenmiştir. lkçağlardan bu yana, Anadolu'da ve dünyada heykel-işlev ilişkisine genel bir bakış sunulduktan sonra, beşinci bölümde, araştırmanın ana konusunu oluşturan 'çağdaş Türk heykel sanatında işlevsel nitelik taşıyan heykeller' incelenmiştir. Günümüz çağdaş Türk heykel sanatındaki gelişim içinde 'işlev' olgusunun yer alış biçimiyle ilgili verilerin bir araya getirilmesi amaçlanmıştır. Araştırma, günümüz sanatçılarının kendi heykel çalışmalarında 'işlev' olgusuna nasıl ve hangi amaçlarla yer verdiklerine ilişkin açıklamalarla sona ermektedir.
Popüler kültür içerisindeki rock müzik topluluklarının Ankara Anadolu Güzel Sanatlar Lisesi 9.,10. sınıf öğrencilerinin resimlerine etkisi

Araştırmada Ankara Anadolu Güzel Sanatlar Lisesi'nde öğrenim gören 9. Sınıf ve 10. Sınıf öğrencilerinin resimlerine Popüler Kültür içerisindeki Rock Müzik topluluklarının etkisinin olup olmadığı, etkinin hangi yönde ve düzeyde olduğu tespit edilmeye çalışılmıştır. Araştırmanın evreni Türkiye'deki Anadolu Güzel Sanatlar Liselerinin 9. sınıf ve 10. sınıf öğrencileridir.. Örneklemi ise Ankara Anadolu Güzel Sanatlar Lisesi 9. sınıf ve 10. sınıfta okuyan öğrencileri oluşturmaktadır. Araştırmada örneklem olarak Orta Öğretim sınıf düzeyleri içerisinden 9. sınıf ve 10. sınıf düzeylerinin belirlenmesinin başlıca sebebi, popüler kültürün egemen müzik tarzlarından biri olan Rock müziğinin çeşitli etkilerinin giderek daha küçük yaştaki öğrencilerde gözlemlenebiliyor olmasıdır. İlköğretimden Ortaöğretime yeni geçiş yapmış öğrencilerde bu etkinin açık ve net görüleceği varsayımı ile hareket edilerek Orta Öğrenimin ilk düzeyleri olan 9. sınıf ve 10. sınıf belirlenmiştir. Sosyal, psikolojik ve kültürel boyutları olan bu etkilerin öğrencilerin giyim, davranış konuşma biçimlerinde görüldüğü gibi resimlerine de yansımasının kaçınılmaz olacağı düşüncesi ile bu etkinin araştırılmasında, kendin alanında ilk teşkil eden bu araştırmanın eğitim bilimlerine katkı yapacağı ve araştırmalara ışık tutacağı düşünülerek yola çıkılmıştır. Araştırmanın ana verilerini Ankara Anadolu Güzel Sanatlar Lisesi'nde 9. sınıf ve 10. sınıflarda yapılan resim çalışması yoluyla elde edilen öğrenci resimleri oluşturmaktadır. Öğrencilerin Rock müzik dinlemeden yapmış oldukları resimler ile Rock müzik dinledikten sonra yapmış oldukları resimler arasındaki farklılıklar karşılaştırılmıştır. Karşılaştırmanın esasını Rock kültürünün, görsellerinin resim öğeleri olarak öğrencilerin çalışmalarına yansıması oluşturmaktadır. Öğrencilerin Rock müzik dinlemeden önce yaptıkları resimlerde kullandıkları unsurları Rock müzik dinledikten sonra da kullanıp kullanmadıkları ya da kullanımlarında artış ya da azalma görülüp görülmediği saptanmaya çalışılmıştır. Öğrencilerin Rock müzik ve kültürüne bakış açıları, ilgi ve etkilenim düzeyleri anket sorularına verdikleri cevapların analizi yoluyla değerlendirilmeye tabi tutulmuştur. Öğrenci sayısının azlığı nedeniyle sınırlı olmakla birlikte elde edilen veriler ışığında, öğrenci resimlerinde yer alan unsurların, göze çarpan özelliklerin Rock müzik ile bağlantılı yönleri eşleştirmeler yoluyla ortaya konulmaya çalışılmıştır. Yapılan araştırmada Rock müzik ve kültürünün büyük kentlerdeki orta öğrenim gençliğinin duygu ve düşünce dünyasına sosyal, psikolojik ve kültürel boyutlarıyla çeşitli yönlerde etkide bulunduğu, bunun doğal bir sonucu olarak resim çalışmalarına belirgin biçimde yansıdığı görülmüştür.
Hans Holbein, Rembrandt ve Lucian Freud'da portre bilincinin ortaklığı

Sanat tarihi boyunca portrenin Hans Holbein, Rembrandt Harmenszoon van Rijn ve Lucian Freud tarafından ele alınış biçimleri ve benzerlikleri incelenmiştir. Bu sanatçıların portre anlayışları desen, açık-koyu ve renk olmak üzere üç ana unsur üzerine kuruludur. Farklı yüzyıllarda yaşamış olmalarına rağmen portredeki uygulama esasları göz önünde bulundurulduğunda birbirlerinin devamı niteliğindedir. Holbein naturalist desen anlayışıyla kuzey sanatının detaycı tasvir geleneği koşutunda yer alır. Rönesansın çizgisel üslubunun portre dalında ulaştığı seviyeyi ortaya koyar. Barok dönem sanatçılarından Rembrandt'ın portre ve otoportreleri olgun bir iç dolgunluğa ve yetkinliğe sahiptir. Işık ve gölgeyi kullanma yöntemi portrelerine birinci dereceden özgünlük getiren elemandır. Lucian Freud da geleneğe bağlı kalarak portrelerini oluşturmuştur. Portrelerinde tensellik olgusuna odaklanarak kişilerin karakteristik özelliklerine psikolojik bir boyut kazandırmıştır.