turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İ. Ö. 3. yy'da Batı Anadolu ve adalarda heykeltraşlık faaliyetleri

Batı Anadolu, Büyük İskender'in ölümünün ardından Diadokhlar arasında büyük güç savaşlarına sahne olmuş ve İÖ.281'deki Kurupedion Savaşına kadar mücadeleler sürmüştür. Batı Anadolu ve Adalardaki Kentler, İÖ.3. yy'ın ilk çeyreğinden itibaren önce Seleukoslar, ardından Ptolemaiosların hakimiyeti altında gelişimlerini sürdürmüşlerdir. Siyasi gelişmelerin dışında, Heykeltıraşlık anlamında Batı Anadolu ve Adalar İÖ.4. yy'dan itibaren hiçbir kesintiye uğramadan sanatsal gelişimini sürdürdüğü, ele geçen eserlerden anlaşılabilmektedir. Tezimiz kapsamında Müzelerde tespit edilen ve değerlendirmesi yapılan eserler arasında, Erken dönemlerde daha çok Mezar Stelleri Byzantion ve Pergamon'da ağırlık kazanmaktadır. Heykel olarak tespit edilen İÖ.4. yy'a tarihlenen eserler, Halikarnassos, Knidos, Ephesos gibi merkezlerde yoğunlaşırken; İÖ.3. yy'ın ilk yarısında Knidos, Ephesos, Priene, Klaros, Thasos gibi merkezler ön plana çıkmaktadır. İÖ.3. yy'ın ortalarından itibaren Pergamon, Bithynia gibi yeni merkezlerin gelişmesi ile buralarda eser üretiminin arttığı gözlemlenebilmektedir. Pergamon'un Batı Anadolu'nun büyük kısmını elinde bulundurması ve I. Attalos'un Galat zaferinden sonra kentte başlattığı imar faaliyetlerinin de bunda etkisi olmuştur. İÖ.3. yy'ın ikinci yarısında Pergamon'un yanı sıra Magnesia, Klaros, Priene, Knidos gibi merkezlerde heykeltıraşlık anlamında yoğun faaliyet söz konusudur. İÖ.4. yy'da başlarında, Atina ile Sparta arasındaki Peloponnessos savaşlarından kaçan sanatçılar, Batı Anadolu'da Lykia Satrapları için mezar anıtlar ve Heroonlar inşa etmişlerdir. Yüzyılın ortalarında Karia Satrabı Mausolos Atinalı Sanatçıları davet etmiştir. Mausoleum'da çalışan sanatçılar Batı Anadolu'da Knidos, Ephesos gibi merkezlerde kentlerin siparişi üzerine eser üretirler. İÖ.4. yy'ın ikinci yarısında görülen bu duruma ek olarak, bireysel olarak da heykel siparişi verildiği anlaşılmaktadır. Özellikle Lysippos'un İskender'in portrelerini gerçekçilik anlayışıyla yapması, Praksiteles'in tanrıları günlük işlerle uğraşırken ya da çıplaklık sağlarken Hellenistik Dönemin anlayışını ortaya koymaya başlamışlardır. Zira Hellenistik Dönemde Heykeltıraşlık stilleri idealden tamamen uzaklaşmaya ve gerçekçiliği uygulamaya başlamaktadır. Konular daha güncel seçilmeye başlanır. Kült heykellerinde bile katı geleneklerden kurtulmaya başlar. Sonuçta İÖ.4. yy'ın sakinliği ile İÖ.3. yy'ın ikinci yarısındaki dinamizme geçiş arasında, siyasal nedenlerle bir boşluk olduğu düşüncesi değişmektedir. Zira müzelerde tespit edilen eserlerin yanı sıra geçmişşten bu yana tanınan eserler birlikte değerlendirildiğinde İÖ.4. yy'dan İÖ.3. yy'ın sonuna kadar Batı Anadolu kentlerinin sanatsal gelişimlerini sürdürdükleri kanıtlanmıştır.
Ruhsal ve bedensel rahatsızlıkların modern sanata etkisi Frida Kahlo ve Toulouse-Lautrec örneği

Bu çalışmanın amacı ruhsal ve bedensel olarak kalıcı rahatsızlığa sahip sanatçıların meslekleri ile tanışmaları ve onu sahiplenmeleri üzerine yaşamlarını şekillendirmelerinin incelenmesidir. Yapılan bu çalışma da ilk olarak tıp biliminde ruhsal ve bedensel rahatsızlıkların anlamlarına değinilmiştir. Daha sonra modern sanatla birlikte Frida Kahlo'nun hayatı ve sanat anlayışı ile Toulouse-Lautrec'in fiziksel durumunun sanatına etkisi üzerine durulmuştur. Her iki sanatçının da olumsuz travmatik durumlar karşısında sanatlarını nasıl kullandıklarını, eserlerini nasıl ortaya çıkardıklarını inceleyerek ruhsal ve bedensel rahatsızlıklarının modern sanata etkileri tespit edilmeye çalışılmıştır.
19. yüzyıl Anadolu Türk resmi ve Kayseri örnekleri

Bu yüksek lisans tezi dört bölümden oluşmaktadır. Giriş olarak düşünülen birinci bölümde konunun niteliği ve önemi ile ilgili kaynak ve yayınlar üzerinde durulmuştur. Ayrıca metot ve düzen açıklanmıştır. il merkezindeki resimli yapıların belirlenmesi için müze müdürlükleri, Erciyes Üniversitesi ile ilişkiye geçilmiş, yayınlardan da elde edilen bilgiler ışığında adreslere gidilmiştir. Bazı resimli evlerin yıkılması, bazılanna ise girme imkanı olmaması çalışmamızı olumsuz yönde etkilemiştir. incelenebilenlerin evin hangi mekanında, nerede bulunduğu kaydedilmiş, mümkün olduğunca ölçüleri alınmış, fotoğrafları çekilmiştir. Bu işlem Kayseri'ye bağlı diğer yerleşim birimlerinde de uygulanmıştır. Yerinde incelenenler ile yayınlardaki resimleri bir araya toplanarak, manzaralı olanlar seçilmiş ve yazma aşamasına gelinmiştir. II. Bölümde örneklerin bulunduğu Kayseri'nin coğrafyası ve kısa tarihi verilmiş, resimlerin evlerde bulunması itibariyle Türk ev mimarisi ve Kayseri evlerinin genel özellikleri üzerinde durulmuştur. III. Bölümde Türk resim sanatı, kronolojiye göre genel olarak ele alınmış 19. yüzyıl ise açıklanarak esas konumuza ışık tutması sağlanmıştır. Özellikle de duvar resimleri üzerinde durulmuştur. IV. Bölüm 22 resmin incelendiği katalogdan oluşmaktadır. Kataloga alman Kayseri duvar resimlerinin tamamı evlerde bulunmaktadır. Bunların tespit edilenlerin adresleri, resimlerin bulunduğu yer belirtilmiş ölçü, teknik ve üslupları açıklanmıştır. Bunların tamamı kuru fresk tekniğindedir. Yıkılmış evlerde bulunan 13 tane resmin ölçülerini belirlemek mümkün olmamıştır. Açıklamaları da yayınlardaki fotoğraflardan yapılmıştır. Örneklerin 1 1 adedi nişler içerisine, 9 adedi duvara dikdörtgen olarak, 2 tanesi de madalyon içerisine yapılmıştır. Bunlardan 13 adedi deniz manzarası, 7 adedi doğa manzarası, 2 tanesi atlı figür konularını içermektedir. Bu resimlerde en çok yeşil, mavi ve kırmızının tonlan, toprak rengi, pembe az olarak da mor kullanılmıştır. Kayseri evlerindeki resimler 19. yüzyılın Anadolu ve Rumeli duvar resimleri ile her bakımdan eşdeğerlilik gösterirler. Minyatür tarzından kopuş ve Avrupa resim tarzına geçiş döneminin özelliklerini burada da görmek mümkündür. Fotoğraf listesi ve kaynakça ile çalışma bitirilmiştir. m
Kübizmde kolaj

XX. yüzyılın başında o döneme kadar rastlanmayan bir biçimde hareketli olan sanat ortamı pek çok akım üretmiştir. Bu dönemde doğa bilimlerinde yapılan buluşların toplumun kültürel yapısı üzerindeki etkileri sanat alnına da yansımış, geleneksel olana karşı çıkışla sanatın sorgulandığı bir süreç başlatılmıştır. Sanat alanında sorgulanan temel düşünce gerçeğin taklidine karşı çıkışla üç boyutlu nesnelerin iki boyutlu resim düzleminde nasıl aktarılacağıdır. Kübizm ortak noktalan nesnenin betimlenmesine karşı olan bu akımlar içinde, yeni bir biçim dili oluşturabilen, yüzyıl içinde de etkisini sürdürecek tek akım olmuştur. Diğerleri kısa ömürlü olmakla birlikte, çoğunlukla renk ile ilgili çalışmalar gerçekleştirmişlerdir. Kübizm tek bakış noktasını kırarak, nesnenin farklı durum ve konumlarım bir arada veren, parçalanan gerçekliğin yeni bir bütünde izleyicinin birleştirmesi ilkesine dayanan bir anlayışa sahiptir. Sanata gerçekçilikle girmeye başlayan, sanat nesneleri dışında kalan günlük, sıradan nesneler ve olaylar kübizmle daha ileri götürülmüştür. Taklidin yerini alan gerçek nesneler, sıradanlıklan yanında seri üretim yöntemleri ile elde edilmiş ürünlerdir. Resim yüzeyine yapıştırılmış gerçek nesneleri bünyesinde banndırmasıyla kolajlar, kübizm için önemli bir ifade aracı olmuştur. İlk kolaj uygulamalarım gerçekleştiren Pablo Picasso, George Braque ve Juan Gris, XX. yüzyılın basma kadar süslemecilikte kullanılan ve tekil örneklerde rastlanan bu tekniği kübizmin oluşturduğu yeni biçim dili içinde kullanmışlar, aynı zamanda da onu bir biçem düzeyine çıkarmışlardır. Bu araştırmada, Pablo Picasso, George Braque ve Juan Gris'in 1912 ile 1914 yıllan arasında kalan döneme ait kolaj uygulamalarına yer verilmiştir. Araştırmanın kapsamı içinde yer alan kübizmin sanat anlayışı doğrultusunda üretilen kolajlarda, sanatçıların biçem farklılıklan, yaklaşımdan, getirdikleri yenilikler ve yöntemleri ayn ayn ele alınmıştır. Sanatçıların biçem özellikleri karşılaştırılarak yapılan değerlendirmede dönem içindeki etkileri ortaya koyulmaya çalışılmıştır. Gelenekselin dışında farklı malzemelerin sanata girişi XX. yüzyılın tümünü etkileyecek bir süreci başlatmış, bu harekette de kolajlar önemli bir araç olmuştur. Gerçek nesne kullanımı, sıradanlıklan ile yüzyıl boyunca devam edecek sorgulamada sanat nesnesi kavramım ortadan kaldırmış, insan bedeninden sanatçının yaşamına kadar sanatın sınırlarım genişleten düşünce üretimine olanak sağlamıştır. vı
Osmanlı ve İran minyatürlerinde figür anlayışının etnografik açıdan incelenmesi

Minyatür, hikaye, şiir ve tarihin adeta canlı bir tercümesidir. Bir minyatüre bakıldığında, o eseri ortaya koymuş olan sanatkarın içinden geldiği hayat felsefesini, yaşam, örf ve adetlerini, o devir insanının giyiniş tarzını, tarihi hadiseleri günümüze kadar getirdiği görülür. Minyatür, kendine has özellikleri olan bir resim sanatıdır. Kaynağı tam olarak bilinmemekle birlikte eski Mısır uygarlıklarında yapılan minyatürlerin ilk örnekleri olduğu sonucuna varılmaktadır. . Uygur Türklerinde de duvar resimleri minyatür türüne örnek gösterilebilir. Türklerde İslam kültürünün etkisiyle hat, tezhip, ebru gibi sanatların yanında Minyatür sanatı da gelişme göstermiştir. Türk minyatür sanatı, en verimli dönemini 16. ve 17. yüzyıllarda göstermiştir. Minyatür eserlerinin biçimsel yapısı ile içeriği ve kültürel yapı arasındaki bağın sorgulanması, çağdaş sanatta da bir kez daha önem kazanan yapıtın içselleştirilmesi ve kültürel bağlararasındaki ilişkinin doğru kurulabilmesi üzerine yeni bakış açılar koyması açısından oldukça önemlidir. Bu tez de Anadolu, İran, uzakdoğu ve Islam coğrafyasının resim anlayışı olan minyatürde kullanılan figürlerin etnografık olarak incelenip, biçimsel özellikler ile etnografik yapı arasındaaki ilişkilerin ortaya konması amaçlanarak değerlendirilmiştir. Bu çalışmada minyatür figürlerini inceleyerek, Resim ve minyatürde en çok etkisi olan sanatçılar, araştırılarak; Üstad Kemaleddin Behzad, Levni Abdülcelil Çelebi, Matrakçı Nasuh, Abdullah Buhari gibi sanatçıların minyatürde uyguladıkları figür anlayışları ve analizleri bulunmaktadır.
Ayakkabı sektörünün gelişiminde tasarım eğitiminin önemi

Bu araştırmanın amacı ayakkabı sektörünün gelişiminde tasarım eğitiminin önemini vurgulamaktır. Bu amaçlar doğrultusunda, işletmeyle ilgili genel bilgiler, üretim, gelişim, markalaşma, tasarım, tasarım elemanları konularında işletme yönetiminin görüşleri tespit edilmeye çalışılmıştır. Bu araştırmanın evreni Ankara, İstanbul ve İzmir illerindeki ayakkabı firmalarının yöneticileridir. Örneklem ise, bu firmalardan seçilen toplam 115 firma yöneticisinin görüşleridir. Bu araştırmada betimsel yöntem kullanılmıştır. 115 ayakkabı firmasında çalışan yöneticilere anket uygulanarak, veriler toplanmıştır. Verilerin istatistiksel çözümlemesinde SPSS programı kullanılarak yüzde, frekans ve t-testi kullanılmıştır. Araştırma sonucunda; anket yapılan işletmelerin çoğunda tasarım departmanının olmadığı, tasarım departmanı olan işletmelerin büyük bir bölümünde ise tek tasarımcının çalıştığı görülmüştür. Ayakkabı sektöründe çalışan tasarımcıların çoğu tasarım eğitimi almamıştır. Üretim ve pazar payının arttırması, firmaların markalaşması konularında tasarımcı istihdamı etkilidir. Araştırma sonunda sonuçlara bağlı olarak araştırmaya ve uygulamaya yönelik olmak üzere öneriler geliştirilmiştir.
Doğaya yansıyan insan eylemi

Doğa insan ilişkisinde, kendini doğanın üzerinde gören insanoğlu, ona karşı yaklaşımını her zaman mücadele ve müdahale kavramları çerçevesine hapsetmiştir. Oysa insanoğlu 'insani' uygarlığının temellerini atmadan önce, düşünsel ve sanatsal tavrını, doğa ile karşılıklı etkileşim içerisinde oluşturmuştur. Doğa ile anlaşma ve uyuşma esasına dayanan bu ilişki biçiminin kopuşu ile tarım devrimi, yani insanın doğaya hükmedebileceğini kavraması başa baş gelişmiştir. İnsanın doğaya müdahalesinin görsel ifadesi kendisini, yerleştiği ve mülkleştirdiği doğada, sürülmüş topraklar suretiyle gösterir. Müdahale yetisiyle kazandığı bu zaferlerin anıtlarını da, diktiği gökdelenleriyle pekiştirmiştir. Sanatta 1900'lerden sonra, bir süre doğadan kopmak gerekliliğinin savunulmasına rağmen, işleyiş süreci ve içsel karakterinde barındırdığı diyalektik yapısıyla, yeryüzü sanatı, yoksul sanat ve ekolojik sanat gibi hareketlerce, özünde doğaya dikkat çekilerek, insanoğlunun ona sahip çıkması gerektiği vurgulanmak istenmiştir. İnsanın doğada bıraktığı izlerin, tekrar doğa tarafından kendi içsel bütünlüğüne katılmasına duyulan hayranlıktan yola çıkılmıştır. Doğanın, üzerinde insan olsun ya da olmasın, işlemeye ve oluşmaya devam edeceği düşüncesiyle, toprak üzerindeki insan eylemleri, sürülmüş arazilerin temel alındığı kompozisyonlarla oluşturulmuştur. Aynı zamanda, kapitalist üretim ve tüketim ilişkileri sonucu doğanın dengesiz kullanımı nedeniyle, yok olabileceği tehlikesinin de dikkatten kaçırılmaması gerekir.
Özel eğitim öğrencilerinin eğitiminde görsel sanatlar dersine yönelik öğretmen görüşleri

Günümüzde eğitimin çeşitli tanımları yapılmıştır. En genel ifade ile eğitim; bireyin davranışlarında kendi yaşantısı yoluyla kasıtlı olarak istendik yönde davranış değiştirme, oluşturma sürecidir. Sanat eğitimi, normal gelişim gösteren çocukların bedensel gelişimine katkı sağladığı gibi özel eğitime ihtiyacı olan çocuklarında bedensel, zihinsel ve duygusal gelişimine katkı sağlar. Görsel sanat eğitimi, eğitim ile sanatın değişik konularda, değişik boyutta ve ağırlıkta bir araya geldiği bir alandır. Çevreyle ilk tanışma, görme ve algılama, adlandırma ve düzenleme ile başlayan sanat eğitimi; daha sonra ürün verme, üründen tat alma olarak gelişir. Bu çalışmanın temel amacı, görsel sanatlar dersi ders müfredatının özel eğitim öğrencilerinin eğitimine katkısı ve ilgili özel eğitim öğrencileri ile çalışan özel eğitim öğretmenlerinin görüşlerini belirlemektir. Tarama modelinde nitel olan bu çalışma görsel sanatlar öğretmenleriyle yapılan görüşme sonuçlarının analizine dayalıdır. Bu araştırmanın çalışma grubunu, 2018- 2019 eğitim öğretim yılında Batman İlindeki okullarda görev yapmakta olan özel eğitim öğretmenleri oluşturmaktadır. Görüşmeye 32 özel eğitim öğretmeni gönüllülük esasına dayalı olarak katılmıştır. Çalışmada kullanılan ölçekler için ilk olarak ölçek sahiplerinden izin alınmıştır. Araştırma verileri Öğretmenlerle birebir görüşmeler yapılarak bizzat araştırmacı tarafından toplanmıştır. Görüşme formunu geliştirilmesinde ilgili literatür ve uzman görüşlerinden faydalanılmıştır. Bu kapsamda toplamda 9 soru özel eğitim öğretmenlerine sorulmuştur. Analiz işleminde öncelikle 'Öğretmen Görüşme Formu'ndan elde edilen veriler bilgisayar ortamına aktarılmış, ardından verilerin içerik analizine geçilmiştir. Araştırma sonucunda özel eğitim öğretmenlerinin, görsel sanatlar eğitimi ile ilgili olarak öğretmenlerin bazılarının eğitim almadığı, bir kısmının üniversitedeki eğitime ek olarak özel ve devlet kurumları tarafından eğitimler aldıkları sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca görsel sanatlar dersi özel eğitim öğrencilerinin hangi becerilerini geliştirdiği ile ilgili olarak öğretmenlerin görüşleri incelendiğinde kalem tutma, makas tutma, kesme, yapıştırma, eşleştirme, yaratıcılık, odaklanma, boyama becerilerinin geliştirilmesine katkı sağladığı sonucuna ulaşılmıştır. Görsel sanatlar öğretiminin özel eğitimde daha etkili kullanılabilmesi için öğretmenlerin önerilerinin branş öğretmenleriyle birlikte ortak çalışmaların yapılması, uygun atölyelerin yapılması ve gerekli olan materyallerin tasarlanması, derse girecek olan görsel sanatlar öğretmenlerinin özel eğitim bilgilerinin olması şeklinde öneriler getirilmiştir.
Resim ve heykelde parçacılık ilkesi açısından hazır nesne kullanımının günümüz sanatına yansımaları

'Resim ve heykelde parçacılık ilkesi açısından hazır nesne kullanımının günümüz sanatında yansımaları' başlığı altında sürdürülen bu çalışma, belirli bir süredir simgeleştirilmiş bir hazır nesne ile gerçekleştirilen uygulamaları, imge ve benzetme ilişkisi çerçevesinde çözümlemeyi ve çalışmaların oluşumunu göstermeyi amaçlamıştır. Bu araştırmada dönüşüme uğramış nesne, kapsamı olan hazır yapımdan ayrı olarak değerlendirilmektedir. Bu değerlendirme yapılırken dönüşüme uğramış nesnelerin sanat üretimi içindeki uygulamalarına yer verilerek, günümüz sanatının da içinde bulunduğu geniş bir zaman dilimi kronolojik olarak incelenmiştir. Araştırmamın ilk bölümünde 20. yüzyılı etkileyen sanayi ve teknolojik gelişmelerin, sanatsal açıdan etkileri ele alınmıştır. İkinci bölümünde, parçacılık ilkesi: felsefi, bilimsel ve 20. yüzyıl sanat akımları çerçevesinde genel olarak incelenmiştir. Üçüncü bölümünde ise, dönüşüme uğrayan nesneyi konu alan günümüz sanatçılarının bu yöndeki çalışmaları genel olarak değerlendirilmiştir. Araştırmamın son bölümünde ise, önceki bölümlerde edinilen bilgiler ışığında yapmış olduğum uygulama çalışmalarının değerlendirilmesi yer almaktadır.
Müzik eğitiminde uygulanan öğretimsel işlerin incelenmesi ve ilköğretim 4. sınıf konularına uygun örnek etkinlikleri

Araştırmanın Adı: Müzik Eğitiminde Uygulanan Öğretimsel İşlerin İncelenmesi ve İlköğretim 4. Sınıf Konularına Uygun Örnek Etkinlikler Araştırmacının Adı: İlknur Acı Bu araştırmanın amacı, ilköğretim okullarındaki öğrencilerin, müzik dersi hedeflerine ulaşmalarını sağlamak için, müzik öğretmelerini farklı öğretimsel işlerle tamştırmaktır. Böylece, müzik derslerinin daha zevkli hale gelmesi ve öğrenmenin kalıcı olması sağlanacaktır. Müzik derslerinin genellikle düz anlatımla işlenmesi, müzik dersinin sadece teorik bilgi vermek olarak algılanması ve hatta blok flüt çalmaktan ibaret kabul edilmesi, gün geçtikçe öğrencilerin derse karşı ilgilerini azaltmaktadır. Bu da daha üst düzeyde bilgi ve beceri sahibi olmalarım engellemektedir. Konuların öğretimsel işler kullamlarak işlenmesi, hem öğrencilerin ilgisini çekecek, derste daha aktif olacaklar, hem de öğrendikleri daha kalıcı olacaktır. Araştırma, izmir'in Buca ilçesinde, 15 ilköğretim okulundaki müzik öğretmenleri ve bu okullarda eğitim gören 40 öğrenci ile görüşülerek gerçekleştirilmiştir. Bu çalışmada literatür tarama ve nitel araştırma yöntemi kullanılmıştır. Verilerin çözümlenmesinde ise betimsel analiz yöntemi kullanılmıştır. Araştırmanın sonucunda, ülkemizdeki ilköğretim okullarında işlenen müzik derslerinde farklı etkinliklerle derslerin zevkli ve kalıcı hale getirilmediği, müzik derslerinin kuru bir anlatım ya da birkaç örnekle, blok flüt çalmak veya biraz şarkı söylemekle geçirildiği tespit edilmiştir. Müzik eğitiminde öğretimsel işlerin kullanılmasında en temel faktörün öğretmen formasyonuyla ilgili olduğu açığa çıkmış, yaş, cinsiyet, mesleki deneyim ve okulların sosyo-ekonomik düzeylerinin ikincil derecede etkili olduğu saptanmıştır.
Özgün estetik fenomen

özgUn Estetik Fenomen olarak dile getirilen bu tezin içeriği 1 982'de 'ON İKİ NOKTA' diyerek belirlediğim anlayışa teorik ve pratik açıdan temel oluşturarak bu sentezi ortaya koymaktadır. ÖzgUn, Estetik Fenomenin ŞİMDİ VE SONRASI için gerçekleştirmek istediği sanat; tinsel bir iç enerjiyle ele alınan dışavurum olarak değil, 'GEO-MET-RİK BAĞINTILARLA' BİÇİM KURMA, BİÇİMLEME olarak anlaşılmalıdır. ÖzgUn, Estetik Fenomen; SANATIN KENDİSİNİN NE OLDUĞUNU VE ONUN 'BİÇİMSEL ANLAMI' ile ilgili bir kuramı dile getiriyor. ÖzgUn, Estetik Fenomen; SANAT YAPITININ 'NESNEL GERÇEKLİĞİNİ ORTADAN KALDIRARAK' SANATIN ÖZUNU VE KURALLI EYLEMİNİ OLUŞ İÇİNDE PHENOMENLER OLARAK KAVRAYAN, 'ÇIKMA'LARLA GÖRSELLİĞİN DIŞINDA BİR İLETİŞİM KURAN ANLAYIŞI ORTAYA KOYUYOR. SANAT YAPITININ KENDİSİ NESNEL OLAN DEĞİLDİR. ÇUNKU SANAT YAPITI, NESNELLİĞİ 'OLUŞ' İÇİNDE YOK ETMİŞTİR. SANAT YAPITI İLE SUJE OLUŞ İÇİNDE SÜREKLİ DEĞİŞEREK BAŞKALAŞMAKTADIR. OLUŞ; SÜREKLİ BİR DEĞİŞME OLARAK ZAMANSALLIK İLE İÇİÇEDİR. ANCAK, ÖZGUN, ESTETİK FENOMEN SONSUZLUKTAKİ OLUŞU BİR AN İÇİNDE DEĞİL, SONSUZ VE SINIRSIZ 'HER AN' GERÇEKLEŞEN SÜREKLİ DEĞİŞEN BİR PHENOMEN OLARAK BELİRLİYOR. BU ANLAMDA OLUŞ İÇİNDEKİ DEVİNİMDE; DEVİNİMİNE RAĞMEN DEVİNİMŞİZCE 'KAVRANAN' BİR OLGU OLMALIDIR. OLUŞ; GELİŞMENİN BELİRLEYİCİSİ OLARAK, İDEAL DÜNYANIN DA BELİRLENMESİDİR. 'HER AN SÜREKLİ BİR DEĞİŞME' OLARAK OLUŞ'U SINIRLANMIŞ BİR BİÇİM İLE BELİRLEYEMEYİZ. ÖzgUn, Estetik Fenomenin 'anlamını' belirleyen 'OLUŞ' emelde Uç olgu ile görselleşiyor; YIRTMA, ÇIKMA, NOKTA. ÖzgUn, Estetik Fenomen; YÜZEYİN SINIRSIZLIĞINI VE SANAT YAPITININ KENDİ NESNELLİĞİNİN, OYLUMA YA-YI-LA-RAK YOK EDİLMESİNİ ANLAŞILIR BİR 'ANLAM' İLE BELİRLİYOR. YÜZEYİN SINIRSIZLIĞI; SONSUZLUKTAKİ OLUŞ'UN GÖRSELLEŞTİRİLMESİDİR. 1982- 91 M. T. K.
1980'li yıllar Türk sinemasında bunalımlı ve uyumsuz karakter

Bu çalışmada Türk sinemasında 1980'li yıllarda ortaya çıkan film karakterlerindeki dönüşüm incelenmiştir. 12 Eylül 1980 askeri darbesi ile toplumsal alanda yaşanan ani ve hızlı toplumsal dönüşümler, sinema alanını da etkilemiştir. Özellikle toplumsal ve kültürel yaşamdaki depolitizasyon, bireyselliğin yükselişi, kültürel ürünler alanında görülen çeşitlenme gibi etkenlerle geçmişş sinema anlayışı içerisinde temsil edilmeyen yeni karakterler bu dönemde sinemada temsil edilmeye başlanmıştır. 1980'li yıllar Türk sinemasında Yeşilçam döneminin kapandığı ve Yeşilçam'a özgü sinema anlatımının dönüşüme uğradığı bir dönemdir. 1980'li yıllarda Türk sinemasında karakterin Yeşilçam'a hakim olan anonim özelliklerinden uzaklaşarak, sadece eylemleri ile değil psikolojik boyutuyla da temsil edilmeye başlandığı film örnekleri görülür. Çalışmanın birinci bölümünde toplumsal değişme ve sinema toplum ilişkisini ortaya koyulmuş ve 12 Eylül 1980 askeri darbesine giden süreçte yaşanan sosyal, ekonomik ve politik krizler, darbe sürecinde yaşanan ekonomik, siyasi, kültürel ve toplumsal dönüşümlere değinilmiştir. Bu doğrultuda çalışmanın ikinci bölümünde anlatı kavramı, sinemada anlatı ve karakter ilişkisi açıklanmıştır. Çalışmanın üçüncü bölümünde ise, birinci ve ikinci bölümdeki tartışmalardan yola çıkarak belirlenen filmlerin toplumsal ve tarihsel bağlamı ile ilişkisi, bu ilişki çerçevesinde hatırlattıklarının ve unuttuklarının neler olduğu, yaşanan travmaları nasıl aktardıkları, bu aktarımların kolektif bellek süreçleriyle ilişkisi tartışılmış ve kültürel temsil alanlarından biri olan sinemanın dönem filmlerini aktarırken perdeye gerçeğin izlenimini aktararak darbe ile hesaplaşma alanı mı yoksa egemen söylemi yeniden üreterek rahatlama/unutma alanı mı yarattığı saptanmaya çalışılmıştır.
Batı sanatında resim ve müziğin XX. yüzyıldaki etkileşimi

Sanat tarihindeki bilinen rönesansın ötesinde resim ve müziği birbiri içine geçiren, kenetleyen ve yeni kavramlara, alımlamalara ışık tutan ikinci ve gizli rönesans, 19. yüzyılın sonları ve 20. yüzyılın ilk yarısıdır. İnsan yaşamında, kültüründe, sanayisinde, ülke yönetiminde ve teknolojide meydana gelen devrimler ve dönüm noktaları, resim ve müzik üzerinde dolaylı ya da dolaysız pek çok yeniliklere ve bu iki alanın yakınlaşmasına sebebiyet vermiştir. Özellikle bilinen formlar, kalıplar, gelenekler ve uygulamaların dışına çıkılıp her iki alanda da sanatçının iç dünyasına yönelim önem ve hız kazanmış, böylece dışavurum kavramı 19. yüzyıl biterken vücut bulmuş ve yükselişe geçmişştir.20. yüzyıl başladığında resim ve müzik kendine yetmemeye başladığında farklı malzemeler ve formlara yöneliş eğilimi bu iki alanı birbirne yaklaştırmış ve yoğun bir etkileşime sokmuştur. Hemen ardından kısa sürelerle patlak veren I. ve II. Dünya Savaşları, her şeyde olduğu gibi sanat alanında da yıkımlar meydana getirmiş ve bu yıkımlar akım olarak her iki sanat alanında da boy göstermiştir. Bu yıkıma olan tepki resimde ve müzikte, anti-sanat/dada kavramlarıyla dışa vurulmuş, grafiksel notasyonlara, nesnelerde parçalanmalara, kübizme daha birçok modern sanat akımına temel hazırlamıştır.