turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Üniversitelerde temel fotoğraf eğitimi için bir program tasarısı

Yaşam boyu devam eden öğrenme sürecinde, bireyin sanatsal uyaranlarla karşılaşması, duyarlık gelişiminde büyük önem taşımaktadır. Genel anlamda, üniversitelerdeki sanat eğitimleri belli bir yeteneğe yönelikiçeriklerle belirlenmektedir, oysa herkesin sanatla buluşturulabilmesi, toplumsal anlamda gelişmenin koşullarından biridir. İşte bu çalışmanın çıkış noktası, üniversitelerde dal ayrımı gözetilmeksizin, her öğrencininulaşabileceği, eğitim kurumu için uygulanabilirliği yüksek ve ekonomik birfotoğrafçılık dersinin nasıl hazırlanabileceği sorunsalıdır. Bu çalışmanın genel amacı, üniversitelerdeki eğitim programlarındafotoğraf eğitiminin, eğitim sürecindeki gerekliliğini belirlemek, gereklere uygun, uygulanabilirliği yüksek ve ekonomik bir fotoğraf eğitimi program tasarısıhazırlamaktır. Araştırmada, fotoğrafın sanatla olan ilişkisi ve sanat eğitimi konularına genel anlamda değinilmiş; üniversitelerde uygulanabilecek bir temel fotoğraf eğitimi ise ana konu olmuştur. Alanyazından, fotoğraf ve sanat ile ilgili olan görsel ve yazınsal kaynaklar taranmıştır. Bununla birlikte, bir eğitim programıtasarlanırken dikkat edilmesi gereken konular incelenmiş ve gereklere uygun bir program tasarısı hazırlanmış, araştırma sonuçları ışığında, temel fotoğraf eğitimi için önerilerde bulunulmuştur. Araştırma, alanyazında bu tür çalışmaların azlığından dolayı dikkatleönemsenmesi gereken sanatsal eğitim süreçlerinde, fotoğraf eğitimine yönelik program çalışmalarına öneri getirmeyi amaçlamaktadır.
Türkiye ve İran kültürlerinde modern sanatta kaligrafik soyutlamalar

Türk ve İran resim sanatları arasında bir etkileşim içerisinde olduğu kaçınılmaz bir gerçektir. Bu iki ülkenin kültüründe kaligrafik soyutlamaları her bölgenin kendine özgüdür. Türkiye ve İran yazı sanatının günümüzde çağdaş sanatta ortak noktalar ya da farklılıklar gösterdiği araştırılıp, çalışmalar geliştirilmiştir. Teknolojik, toplumsal değişim ve gelişimler resim sanatını da etkilemiş, kaligrafiye yeni boyutlar kazandırmıştır. Bu bağlamda kaligrafik soyutlamalar, bir sanatsal ifade aracı olarak kolajla birleştirilerek kendine özgü bir teknik olarak çağdaş sanattaki yeri irdelenmiştir. Araştırmada eserleriyle sanat tarihinde iz bırakan Türk ve İran sanatçılarının kaligrafik soyut dilde buluştukları 1940 sonrası sanatı eser özellikleri bakımından incelenmiştir. Araştırmacı bu çalışmada, Türkiye ve İran'ın kaligrafi tarihini inceleyerek, bazı eserleri araştırma yöntemi ile uygulamalarla incelemiştir. Bu iki medeniyetin tarihsel ortak benzerlikleri açısından, özgün üsluplarını gösteren yöntemlerle resim sanatları karşılaştırılmıştır. Böylece kaligrafideki artistik ve soyut niteliklere ve evrensel estetik değerlere dikkat çekilmiş olur. Bu çalışmada, malzeme bakımından sanatsal bir ifade aracı olarak kullanılan kolaj kavramı içinde kaligrafiyle birlikte yeni bir bakış açısıyla incelenmesi ve bu tekniklerin sanat dalları ile olan ilişkisi betimlenmiştir. İranlı ve Türk Sanatçıların eserlerine yer verilen bu araştırmada sanatçının eseri ile ilgili mevcut kavramların kullanımı, anlamlarının ifadesi ve söz konusu olan tekniklerin çağdaş sanattaki yansımaları incelenmiştir. Araştırma, beş bölümden oluşmaktadır. Birinci bölüme giriş ile başlanmıştır. İkinci bölümde kavramsal çerçeve ele alınmış, yazı, Türk ve İran resim sanatlarında kaligrafik eğilimler, soyutlama ile kolaj kavramlarından söz edilmiştir. Üçüncü bölümde Türk ve İran sanatçıların eserlerindeki kaligrafik etkiler baz alınarak bulgular elde edilmiştir. Dördüncü bölümde, araştırmacının uygulama çalışmalarının betimleme ve içerik analizleri yapılmıştır. Beşinci bölüm, sonuçtan oluşmaktadır.
Uzay-uzam yorumlamaları

'Uzay - Uzam Yorumlamaları' adlı bu tezin içeriğinde gök cisimlerinin tarihsel süreçte insan tarafından simge biçimlere dönüştürülmesi, inanç, yaşam ve sanat alanlarına yansıtılması irdelenmektedir. Genel amaç; uzay kavramı ağırlıklı bu simge biçimlerin sanat alanındaki izlerini ve uygulanış örneklerini belirlemek, uzam kavramı eşliğinde sanatsal biçimlere dönüştürmektir. Bölüm l'de; ilkel insanın, içinde yaşadığı coğrafyada öne çıkan topografik yükseltileri gökle ilgiye sokarak merkezi evrenini oluşturması anlatılmaktadır. Bu amaçla çevresindeki yüksek ağaç, dağ ve benzeri oluşumları kutsallaştırmakta bir taraftan da simgelerini yaratmakta, bunlar aracılığıyla tanrısal saydığı gökle iletişime girmektedir. İncelenen dinsel mimari örnekleri, sanatsal yaratılar ve alfabe bu simgecilikten payını almaktadır. Bugün işlev ve anlamlan farklılaşsa da bir öğe olarak simge; daha da süzülmüş, yazıdan sanata, trafikten uzay iletişimine kadar etkin ve evrensel bir dil olarak kullanılmaktadırlar. Bölüm 2'de XX. Yüzyıl başında doğadan kopup, görünenin ardındakine yönelen Batılı sanatçının bu simge diline döndüğü çeşitli sanatçılardan örneklerle açıklanmaktadır. Diğer bir saptama da; simge biçimin teolojik öz içermesi nedeniyle soyut yapıtlara taşıdığı kaçınılmaz dinsel etkidir. Ulaşma, yükseliş, döngü, yön, yer, uzam, uzay, evren, zaman, sonsuzluk, varoluş, erillik, dişilik, Tanrı, bu dünya, öte dünya gibi kavramlar inceleme sonucu varılan başlıca simge içerikleri olmaktadırlar. Bu verilere dayanan simgelerin renk ve biçim dili son bölümde yorumlanarak sanatsal yaratıya aktarılmıştır. Bu bölümde, konulara uygun gereçler seçilerek çalışmalara ses, gerilme veya saydamlık gibi boyut ve simgesellik çeşitlilikleri yansıtılmış, bu yolla dışavurumcu-sezgisel-simgesel nitelikli biçemde deneysellikler aranmıştır. Saydam kağıtlar, keçi derisi veya yaprak metaller kullanılarak simgesel içerikle bağ amaçlanmıştır.
Service and design components of Turkish raki as a table drink

Bu çalışma, Türk Rakısı'nın sofra içkisi olarak servis ve tasarım bileşenlerinden bahseder. Bu araştırma Rakı'nın tarihi, tanımı, servis ve tasarım bileşenleri hakkında önemli bilgiler içerir. Rakı masası'nın bilinen çok fazla adabı ve rituelleri vardır o yüzden bu tez Rakı'nın nasıl içileceği, eşlikçileri, sofra adabı'nı sorgular. Beş duyu organımızı kullanarak nasıl içildiği, görsel duyusal ve dokusal olarak nasıl bir deneyim sunduğunu ve Rakının ritualistik sıralamasını konu alır
Yapay ışığın yapısal bir öge olarak soyut heykelde kullanımı

Işık yüzyıllardan beri değişik kullanım biçimleri ile sanat eserlerinin içinde yer almıştır. Bir eseri imlemek, aydınlatmak ya da onun yüzeyinde kurgulanmış görsel akışı güçlendirmek gibi... Gerek doğal gerekse yapay ışık, sanat eserlerinde sıklıkla karşımıza çıkmaktadır. Işık ögesinden bağımsız bir görsel sanatlar tarihi de düşünülemez. Öncelikle ışık bir görme aracıdır. Görüntü kavramının ışık ile kopmaz bir bütünlüğü vardır. Işık ile heykel ilişkisinin süreç içerisinde evrildiği kullanım biçimlerinde ışığın, yapının bir ögesi olarak kurgulandığı örnekler ile doğrudan heykelin kendisine dönüştüğü kullanım biçimleri ile de karşılaşılmaktadır. Bu eser-tez kapsamında ışığın kullanım biçimleri araştırılmıştır. Işık ögesinin heykelin yapısall ya da duyusal ögeleri yerine nasıl kullanıldığı, gerek bu eser-tez çalışmasındaki eserler, gerek geçmişşteki sanatçıların eserleri, gerekse günümüz sanatçılarının eserleri ışığında incelenmiştir.
Doğu mistisizmi ve estetik anlayışının resim sanatına uygulanması üzerine kuramsal bir çözümleme

Doğu mistisizminin dayandığı felsefe anlayışı, birey olarak insanın evrenle ve çevresiyle uyumlu bir ilişki kurmasını amaçlar. Bunu gerçekleştirmek için de sanatın olanaklarından yararlanır. Doğu mistisizmi ve estetik anlayışını temsil eden sanat görüşünün temelleri oldukça eskidir. İslam'daki 'tasvir yasağı', Doğulu sanatçıları figürden kaçmaya yöneltmiş ve sanatçı doğrudan soyutlamaya gitmiştir. Batılı sanatçıların kutsal konularla sınırlı imgelem dünyaları yanında, Doğulu sanatçılar dinsel baskılardan kurtulma çabası içinde olmuşlardır. Doğu mistik öğretileri, resim sanatına, İslam içinde gelişebilme olanağı sağlamıştır. Doğu sanatı baştan itibaren 'kavram ressamlığı' şeklinde gelişmiştir. Çağdaş Türk Resim sanatı, Anadolu halk resmi, kaligrafi ve minyatür sanatından oluşan köklü bir geleneğin üzerinde yükselmiştir. Doğu mistisizminin dünya görüşünden beslenen minyatür sanatı, kaligrafi ve soyut motifler, birçok Batılı sanatçıya ve akıma esin kaynağı olmuştur. Cumhuriyet'le birlikte şekillenen ve Batılı akademik bir anlayışla biçimlenen Çağdaş Türk Resim Sanatı özgün bir gelişme çizgisi izlemiştir. Bu dönem sanatçıları, kendi kültür, gelenek ve tarihsel kökenlerine bağlı bir sanatsal üretimde bulunmuşlardır. Çağdaş Türk Resim Sanatında, Doğu-Batı ikilemini sağlıklı bir çözümleme ile aşmasını başarmış bir sanatçı kuşağından rahatlıkla söz edilebilir. Gülsün Erbil ve Erol Akyavaş gibi sanatçılar, Doğu mistisizminden referanslar alan, özgün bir resim tavrı ortaya koymuşlardır. Özellikle Gülsün Erbil, sanatını bütünüyle Doğu mistisizmi izleği üzerinden sürdürmüş olmasıyla, özgün bir örnek olmuştur. Doğu mistik sanatı, insanı tinsel olarak geliştirme kaygısı taşıyan, gereksinime yönelik, işlevsel bir sanattır. Bu nedenle, Doğu mistisizmi bugün de sanat için bir olanak olarak durmaktadır.
Minimalizm sanat akımının müzik albüm kapak tasarımlarına etkisi

Minimalizm sanat akımı 1960'ların başında Birleşik Devletler'de ortaya çıkmıştır. Soyut dışavurumculuğun getirdiği öznelliğe karşı çıkan minimalist akım, sanatta pek çok değişikliğe neden olmuştur. Birçok sanat disiplininde etkili olan minimalizm, grafik tasarımda da etkilerini hissettirmiştir. Grafik tasarım ürünü olan albüm kapakları da minimalizmin etkilediği çalışma alanlarından biri olmuştur. Bu çalışmada da minimalist akımın albüm kapaklarına grafiksel etkileri üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde minimalizmin tanımı anlatılmış, tarihsel süreçlerinden bahsedilmiş ve diğer sanat disiplinlerindeki etkileri incelenmiştir. Üçüncü bölümde müzik tarihi anlatılmış, müzik janrları kısaca tanıtılmış ve müzik endüstrisinin gelişiminden bahsedilmiştir. Dördüncü bölümde grafik tasarım nedir sorusuna cevap aranmış, grafik tasarımın tarihsel süreci kısaca anlatılmış, çalışma alanlarından bahsedilmiş ve grafik tasarım ilke ve elemanları üzerinde durulmuştur. Beşinci bölümde ise minimalizm sanat akımının müzik albüm kapak tasarımlarına grafiksel etkisi enternasyonal ve Türkiye örnekleri ile incelenerek anlatılmıştır.
Kristal sırların araştırılması ve sır içinde kristal nüvelerin geliştirilmesi (1200 C)

Kristal sırlar yaygın olarak sanatsal seramiklerde kullanılır. Elde edilmesi son derece güçtür. Soğuk havalarda pencere camlarında donan su buharının oluşturduğu buz kristallerine benzemesi yüzünden 'kristal sır' adıyla anılırlar. Mükemmel görünüşlerinden dolayı günümüzde de seramikçilerin ilgisini çekmektedir. Seramik sırları hakkında geniş bir literatür vardır. Fakat bu literatürde kristal sırlar hakkında fazla detaylara inilmemiştir. Bu yüzden kristal sırların araştırılmasına gerek duyulmuştur. Araştırmada çok sayıda sır denemesi özel pişirim programı ile birlikte uygulanmıştır. Ayrıca sır içinde kristal nüvelerin oluşturulması ve geliştirilmesi amaçlanmıştır. Kristal sırların artistik sırlar içindeki yeri belirlendikten sonra, kristal yapıyı oluşturan ve renklendirmede kullanılan oksitlerin etkileri araştırılmıştır. Fritle hazırlanan sırlar, ham hazırlanan sırlara göre daha başarılı olmuştur.
Düşsel dışavurum

Düş, gerçeğin ve bilinçaltında yatan duygu ve düşüncelerin toplandığı verimli bir kaynaktır. Kaynağını, bilinçaltına itilen korku, kıstırılmışlık duygusu ve bunu kırma isteği, kurulu düzene başkaldırının oluşturduğu resimler, mizah öğesi de kullanılarak spontan bir dille anlatılmıştır. Nesneler arasında kendine özgü ve farklı ilişkiler kurarak, öznel bir 'imgeler dili' oluşturulmaya çalışılmıştır. Akrilik, suluboya, yağlıboya, kolaj gibi malzeme ve tekniklerin kullanıldığı yüzey çoğunlukla kağıt olarak seçilmiştir. Saydamlık ve yalınlığın etkin olduğu resimlerde az renk kullanılarak çizgisel ağırlıklı bir anlatım biçimine gidilmiş, imge ve gerçek yaşamdan alınanlar karşılıklı etkileşim içinde bir bütün oluşturmuştur.
Uzakdoğu sırlarından temmoku'nun araştırılması ve sır uygulamaları

Çin, seramiğin tarihsel gelişimde ilklerin başlangıcı olarak görünen, farklı fırınlama tekniklerinden, biçimlendirmeye ve sırlamaya kadar birçok alanında büyük keşifleri olan dünyanın en büyük üretim merkezidir. Sosyal yaşamda, çayın ve çay içmenin bir kültür olarak görüldüğü Çin'de, çay sunumunda seramik kaselerin kullanımı ve kaselerin içindeki çay ile birlikte güzel görünme kaygıları sayesinde, birbiriyle benzer ama her biri ayrı mükemmellikte olan sırlar keşfedilmiştir. Han Hanedanlığı döneminden (M. Ö. 206-M. S. 220), mavi beyaz üretimin başladığı Ming Hanedanlığı dönemine kadar (1368-1644) geniş bir süreçte kullanılan kahverengi-siyah sırlı seramikler Song Hanedanlığı döneminde (960-1279) üretilen Jian çay kaseleri ile en güzel sır örneklerini oluşturmaktadır. Bu dönemde kendi içinde Kuzey Song ve Güney Song olmak üzere iki bölgede yapılan üretimlerde başlıca merkezler Jian, Jizhou ve Cizhou'dur. Jian'da üretilen seramikler Jizhou ve Cizhou' da tekrar üretilip o bölgenin isminle anılmışlardır. Jian' da üretilen çay kaseleri, Japon Zen Budist rahiplerin Çin'de ziyaretlerinin sonrasında Japonya ya taşınmasıyla, Japonlar tarafından 'Temmoku' olarak adlandırılmıştır. İlk ihracatın başlamasından sonra Temmoku'lar 14. yy.'da Kamakura Döneminde Mino ve Seto fırınlarında üretilmiştir. Çin'de Ming Hanedanlığına kadar popülerliğini sürdüren Temmokulara 13. yy sonlarında ilgi azalarak üretimleri durmuş fakat Japonya'da üretim uzun süre devam etmiştir. Günümüzde yaygın biçimde Temmoku adıyla bilinen Jian sırları, dünyanın birçok ülkesinde sanatçılar tarafından kullanılmaktadır.
Çağdaş heykel sanatında kadın bedeninde anomali ve biçimin tecridi

Çağdaş Heykel Sanatında Kadın Bedeninde Anomali ve Biçimin Tecridi başlıklı tez, eser metin çalışmasıdır. Çalışmada amaçlanan insan tarafından üretilen ilk formlardan biri olan kadın bedeninin ideal anatomik unsurlardan dışlanarak deforme edilmesi, yapı bozuma uğratılmasının biçimsel ve kuramsal nedenlerine yapıtları merkeze alarak odaklanmak ve araştırılan konudan hareketle eser metni kapsamında üretilen eserlerin sergilenmesidir. Kadın Bedeni ve Estetiğin Olumsuzlanması başlıklı ilk bölümde sanatın gözden ziyade zihni hedef almasının gerekliliğini savunarak estetik olmayan gündelik yaşam nesnelerini sanat dünyasında dolaşıma sokan ve anti-estetik yaklaşımın tanımlanmasına katkı sunan Marcel Duchamp'ın oluşturduğu zemin dikkate alınarak kadın bedeninin yüzyıllar süren estetik dayatmadan kurtuluşundaki hınç ve sağaltım incelenmiştir. Biçimsiz, grotesk, tiksindirici, çirkin, şiddet görmüş, orantısız, patalojik, abartılı, anomaliye sahip, eksik-fazla uzuvlu, olağandışı kadın bedenlerinin tasvirindeki itki anti-estetik bağlamda irdelenmiştir. Jacques Lacan ve Georges Bataille'in yaklaşımlarıyla biçimlenen, feminist teorisyen Julia Kristeva'nın geliştirdiği, bedensel ve toplumsal atıkların, derinin altının, tiksindirici biyolojik süreçlerin görünür kılındığı abject yaklaşım ve bu bağlama dahil edilebilecek eserler kadın bedeni ve estetiğin olumsuzlanması kapsamında incelenmiştir. Ernst Jenstch tarafından kökleri atılan, Freud tarafından geliştirilen geçmişşte baskılanan, gizli kalması gereken durumların ortaya çıkışında hissedilen tanıdık yabancılığı tanımlayan tekinsizlik kavramı bağlamında, kadın bedeninin ikircikli tasvirine ve dışavurumundaki muğlaklığa odaklanan çalışmalar aynı bölüm dahilinde incelenmiştir. Beden parçalarını birleşmeyi bekleyen cümlenin kelimeleri gibi gören ve devrik cümle kuran, ulaşılamazlıkları için onlardan intikam aldığı düşünülen, ampüte, ergen, iğdiş edilmiş, tekinsiz bedenlerin sanatçısı Hans Bellmer, mitolojiden günümüze dışlanan, tecrid edilen kadın bedenlerinin ve sıvılarının tasvirine odaklanan Kiki Smith, çoğunlukla suratı olmayan, kadın bedeninin ilk tabakası olan ete karşı duyulan arzuyu ters düz eden çalışmalar üreten Berlinde de Bruyckere'in eserleri anti-estetik eser incelemeleri bölümünde irdelenmiştir. Tez kapsamında nesne olmayı bırakıp nesne üreten kadının yerleşik beden algısını yıkma dürtüsünün etkilerinin görüldüğü eserler odak alınmıştır.
Güncel sanat bağlamında öznel kimlik süreçleri

Bu tezin konusu; güncel sanat ortamında sanatçı kimdir sorusuna cevap aramak, güncel sanatın ve sanatçısının tanımlamasını yapmaya çalışmak, günümüz sanatçısını eser üretmeye iten, yaratma dürtüsünü tetikleyen, günümüz sanatçısını biçimlendiren etkenlerin neler olabileceğini araştırmak ve bu etkenlerin güncel sanatçı kimliğinin oluşumundaki etkileri ile sanat eserinin üzerindeki yansımalarının incelenmesi oluşturmaktadır. Birinci bölümde kişinin varlığını tanımlayan, varoluşuna anlam yükleyen bir yapı ya da nitelik olarak kimlik tanımlanması yapılarak, öznenin kendisini, nesneden ve başkalarından ayırt etmesiyle birlikte oluşan farkındalık hali üzerinde durulmuştur. Dünyanın bilinişi ile sanatçının kendinin bilgisi olarak sanat etkinliğinden kısaca bahsedilmiş; yapma, varlığı ortaya çıkarma süreci olarak yaratıcılık üzerinde durulmuştur. Görgül deneylere dayanarak ilerleyen sanat tarihi boyunca sanatçı/zanaatçı anlayışları değerlendirilmiş ardından modern, postmodern kavramları üzerinde durularak sanatçı tanımlamaları yapılmaya çalışılmıştır. Modern ve postmodern kavramlarına ek olarak bugünün sanatını tanımlamak için kullanılan çağdaş ve güncel kavramları değerlendirilmiş, küreselleşme süreciyle birlikte değişen dengelerle sanat piyasasının ilişki ağına ek olarak gelişen küratör ve sanatçı diyaloğundan bahsedilerek günümüz sanatına dair genel bir bakış açısı yakalanmaya çalışılmıştır. İkinci bölümde ise yaratma süreci açısından sanat olgusu sorgulanmış, sanatçının yaratıcı faaliyetinin ortaya çıkışı hakkındaki görüşler değerlendirilmiştir. Sanatın gelişmesini koşullandıran etkenler ile sanatçının kendi bireysel varoluşlarını inşa ederken içinde bulunduğu, kendi seçimlerinin alanını ve sonuçlarını belirleyen koşulların sanatçı ve eseri üzerlerindeki etkileri değerlendirilmiştir.
Mistik ışık sembolizmi ve ilgili sanatsal üretimler

Bu çalışmanın amacı, batı ve Türk resminde ışığın mistik açıdan sembolik öğelerle var olup olmadığının ortaya konmasıdır. Çalışmada nitel yöntemlerden literatür taraması yöntemi uygulanmış olup Rönesans ve sonrası dönemde batı resminde mistik ışık sembolizm etkilerinin varlığının yakalanabildiği gösterilmiştir. Sanatsal üretimlerde sembolizm zaman içinde görsel sanatlara yansımış ve sanatçılar tarafından da bir ifade aracı olarak kullanılmıştır. Sembolizm ise mistik denilen metafizik durumlarla bu ifadeye zenginlik kazandırmıştır. Mistisizm denilince ise ışığın mistik olarak kullanımı göze çarpmaktadır. Günümüzde Türk sanatına bakıldığında ise mistik bakışın izlerine rastlanmaktadır. Işığa mistik odaklı bakışın yanı sıra dini sembolizm açısından bakıldığında batı resminde ışığa bir yücelik atfedildiği, başka düşünce yapılarında ve inanç sistemlerinde ışığın gizemli denilen bir manevi değer taşıdığı, Türk ve İslam sanatında ise ışığın sembollerle anlatıldığı bir sembolik kutsallık görülmektedir. Bu nedenle sınırları çok net olmamakla birlikte mistik ışık sembolizmi niteliği taşıyan batılı ve Türk sanatçıların eserlerine yer verilmiştir. Sanatçı ve çalışmalarının daha rahat okunabilmesi için sembolizm, dini sembolizm, dinsel içerikli ışık sembolizmi, mistisizm gibi anlatımlar açıklanmıştır. Çalışmada üretilen eserler ise katalog olarak ele alınarak çalışmada bu eserlere yer verilmiştir.
Tekstil sanatı'nın feminist sanat bağlamında incelenmesi

'Tekstil Sanatı'nın Feminist Sanat Bağlamında İncelenmesi' konulu tez çalışmasında; tekstil sanatçılarının genellikle kadın olması durumu Tekstil Sanatı açısından incelenmiş ve kadın kimliği ile arasındaki bağlantı Feminist Sanat bakımından açıklanmaya çalışılmıştır. Tekstil sanatının temelini oluşturan dokumacılığın kadın işgücü ile var olduğu bilinmektedir. Erkek egemenliğin sanatta dahi hüküm sürdüğü dünyada, kadın sanatçıların hak ettiği değeri görebilmesi ve sanattaki konumlarının yükseltilmesi açısından Feminist Sanat'ın incelenmesi önem kazanmaktadır. Tarihsel süreç incelendiğinde feminist hareketlerin etkisi ile kadın sanatçılar sanatta söz sahibi oldukları görülmüştür. Bu çalışmada; çoğunluğu kadın sanatçılardan oluşan tekstil sanatçılarının yapıtlarının Feminist Tekstil Sanatı adı altında incelenmesinin önemi vurgulanmıştır.
İkinci Dünya Savaşı sonrası çağdaş batı resminde yeni figüratif eğilimler

Resim sanatının gelişiminde, sanatın yaratıcı bir edim mi, yoksa sadece bir benzetme mi olduğu sorusunun sorulduğu günden bu yana resimde başlıca biçim ve içerik sorunu olan figür, geleneksel anlatımlarda ve çağdaş figüratif resimde hep içinde bulunulan koşulları ve ruhsal durumları biçim içerisinde dışavurmuştur. Batı'da Rönesans'tan itibaren ortak kalıp biçimlerden çıkılarak, insan us'u merkezli bir gerçek düşüncesi ile nesnel gerçeklikten, soyut düşünselliğe geçilir. Modernleşme sürecinde nesneye bağımlılık ilkesinden kurtulma ve özgürleşme isteği ile çağın başında, resimde soyut ortaya çıkar. Sanat tarihinde sürekli bir Özellik olarak soyutlama eğilimi, II. Dünya Savaşı sonrası, soyut dışavurumculukla iyice güçlenir. Varoluşçu bir felsefenin de etkisiyle daha anlamlı bir soyut sanat arayışı, dolaylı olarak güçlü bir alternatif oluşturarak, figür resminin yeniden güçlenmesini kolaylaştırır. Bu dönem insanın ve resimde de yine insanın arandığı günlerdir. 1950'Ierde içinde bulunulan ortamla ilişkili yeninesnelci, yeni naturalist, figür resmine dönüş hareketi yaşanır. Yeni figüratif resim, yeni soyutlama içinde, ekspresyonist akımla bağlantılı olarak, Avrupa'lı ressamların savaş deneyimlerini, acılarını yansıttıkları ve daha önce ele alınmamış konulan insan şekli içinde sundukları çalışmaları içerir. Bu çalışmalarla modern figüratif, anlatımcı bir tarz yaratılmaya çalışılır. Yeni figüratif resimle, soyut-figüratif ayrımı önemini yitirir. Figüre dönüş hareketi, kültürel boyutların genişlemesi ve karşı eğilim alternatifleri ile daha da hızlanır. 1960'larda sanatın demokratikleşmesi, günlük yaşam ile sanatı birleştirmek adına, öznelliğe karşı tepki ile yeni bir nesnelliğe, modern doğanın nesnelerine yönelen yeni figüratif akımlar, avangard çevrelerce normal karşılanmaya başlanır. Geleneksel figürasyondan ayrılan yeni figürasyon, soyutlama ile figürasyon arasında yer alan bir sanattır. Günümüzde yapılan figüratif eserlerde en önemli şey, her türlü baskıya ve modernist kalıplara karşı isyandır. Demokrasi gereği, çoğulculuğun yaşandığı postendüstriyel Batı toplumunda çağdaş resimde Rönesans'taki gibi merkezde olmasa da insan ve insan figürünün yeniden önem kazandığı da bir gerçektir.