turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk bankalarının logo tasarım süreçleri ve oluşum felsefesi

Banka; mevduat kabul eden bu mevduatı en verimli şekilde çeşitli kredi işlemlerinde kullanmak amacını güden veya faaliyetlerinin esas konusu düzenli bir şekilde kredi almak ya da kredi vermek olan ekonomik bir kuruluştur. Ülkemizde kurulan ilk banka, 1847 yılında kurulan İstanbul Bankasıdır. Finans sektörünün hızla gelişmesi kurulan banka sayısını arttırmış ve doğal olarak büyük bir rekabet ortaya çıkarmıştır. Bu rekabet ortamı içinde müşteri ile ilk temas görsel yolla olduğundan bankaların hitap etmiş olduğu çevrenin, mesajı tam olarak algılanması için logolar ön plana çıkmıştır. Logoların oluşum sürecinde müşteri çekme kaygısı ön plana çıkmış, kurumlar logolarını müşteriler için bir tercih sebebi olarak algılanabilecek şekilde oluşturmuştur. Bu çalışmada; logo tasarımlarının oluşmasında hedeflenen amaçlar ve logoların tasarımlarıyla vermiş oldukları mesajların tespiti ortaya konmuştur.
Eski Anadolu kültürlerinden yararlanılarak çağdaş bir yapıda seramik pano uygulaması

Toprağın pişirilmeye başlamasıyla birlikte insan yaşamına gündelik gereksinmelerin karşılanması açısından büyük önem taşıyan seramik, günümüze kadar hem sanatsal hem de işlevsel özeliğini korumuştur. Özellikle Anadolu da seramik çok özgün bir yapıya ulaşmış, günlük kullanım eşyalarının dışında mimaride tamamlayıcı bir unsur olarak çok başarılı örnekler oluşturmuştur. Anadolu da Çatalhöyük, Hacılar, Hitit, Lidya ve FrigMerden günümüz çağdaş sanatıyla özdeşleşen örnekler kalmıştır. Selçuklu Osmanlı mimarisinde ise seramik sanatı en görkemli dönemini yaşamıştır. Bu kültürel zenginlik günümüz seramik sanatçılarını da derinden etkileyerek çalışmalarında esin kaynağı olmuştur. Bu çalışma bir mimari mekana uygulanan seramik panonun üretim aşamalarını kapsamaktadır. İki bölümde hazırlanmış, birinci bölümde Anadolu mimarisinde seramik pano geleneği üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde ise eski Anadolu kültürlerinden yararlanarak çağdaş bir mimari mekanda seramik pano uygulama aşamaları sunulmuştur.
Konya Yusuf Ağa Kütüphanesi'nde bulunan bazı yazma eserlerin tezhiplerinin incelenmesi

Çalışma konusu olarak Konya ili Karatay ilçesi Yusuf Ağa Kütüphanesi'nde bulunan tezhipli yazma eserler seçilmiştir. Konu seçiminde, Kütüphane envanterinde yer alan, farklı yüzyıllara ait çok sayıdaki tezhipli yazma eserin daha önce tezhipleri açısından incelenmemiş olması belirleyici olmuştur. Tezhipli yazma eserler üzerine literatürde katalog eksikliği sıklıkla dile getirilmektedir. Bu çalışma ile tezhipli eser kataloğu ihtiyacının sınırlı kapsamda dahi olsa, giderilmesi amaçlanmıştır. Kütüphanede 3185 adet yazma eser bulunmaktadır. Bölge Yazma Eserler Kütüphanesinde dijital otomasyon sisteminde yapılan taramada, yaklaşık 480 adet tezhipli olarak değerlendirilebilecek sayıya ulaşılmış, bu sayı yüksek lisans çalışmasının kapasitesini aşacağı düşünüldüğü için 51 örnek seçilmiş; seçim yapılırken yüzyıl ve konu ayırt edilmemiş, her yüzyıldan örneklere yer verilmiş; tezhipleri hakkında açıklamaların yer aldığı bir katalog hazırlanmış; tezhipli sayfalar motif, desen, renk ve işleme teknikleri açısından değerlendirilerek, dönemlerin bezeme üslupları ortaya çıkartılmaya çalışılmıştır. Sonuç olarak tezin başlangıcında seçilen amaca uygun olarak, Yusuf Ağa Kütüphanesi'nde bulunan tezhipli eserler hakkında bilgi ve değerlendirmelerin yer aldığı sınırlı kapsamda bir katalog oluşturulmuştur.
Bilgisayar destekli düz örme teknolojisi ve tasarımındaki gelişmelerin giysi üretimine etkileri

Bu tez çalışması, makineleşme ile birlikte şekillenmeye başlayan triko tasarımı sürecini, teknoloji, giysi, gelecek, yenilik gibi kavramlar üzerinden değerlendirerek, son 40 yıl içerisinde kaydedilmiş önemli teknik gelişmeleri, tasarımcı perspektifinden incelemektedir. Yapılan araştırma teknik gelişmelerin giysi tasarımına sunduğu görsel, işlevsel, ergonomik ve avangard tasarım imkanlarını açıklayarak, teknolojinin tasarımcılar tarafından aktif bir şekilde kullanılmasını amaçlamaktadır. Bu kapsamda düz örme teknolojisinin, tasarım geliştirmek için birçok değişkenliğe sahip olduğu, örnekler üzerinden açıklanmakta ve tasarım parametreleri hakkında bilgi verilmektedir. Dört bölümden oluşan tezin birinci bölümünde, konu, amaç ve yaklaşım biçimi hakkında, kısaca gerekli açıklamalar yapılmaktadır. Araştırmanın ikinci bölümünde, örme endüstrisinin oluşumuna katkı sağlayan el örmeciliği hakkında bilgi verilmektedir. Bu bölümde desenlendirme yöntemleri ve üretim tekniklerinin ortaya çıkışı, hakkında yapılan araştırmalar yer almaktadır. Örmeciliğin temelini oluşturan tekniklerin görsel katkı sağlayan unsurları örneklerle desteklenerek anlatılmaktadır. El örmeciliğinin giyim tarihindeki rolü ve işlevi irdelenerek, giysi kodlarını oluşturan ve zaman içinde değişmesine sebep olan etmenleriiüzerinde durularak, örme giysilerin yaygınlaşmasındaki itici güçler tespit edilmeye çalışılmıştır. Üçüncü bölümde ise düz örme makinelerinin 1995'ten günümüze kadar olan gelişimi ve giysi tasarımına olan katkıları hakkında bilgi verilmektedir. Dünyada lider makine üreticilerinden olan Shima Seiki ve Stoll üzerinden yapılan tez araştırmasında mühendislik ve tasarım alanlarını bir araya getiren ortak noktalar tespit edilmektedir. Geliştirilen makineler ve sağladığı imkanlar tasarımcıların bilgilenerek faydalanabileceği şekilde anlatılmaktadır. Dördüncü bölümde, teknolojiyi kullanan tasarımcı profiline dikkat çekilerek, kullanılan teknik yöntemlerin görsel etkilerinden söz edilmektedir. Tekniklerin tasarımcılar tarafından yorumlanmasıyla, farklı görsel ve estetik değere sahip tasarımlar yapılabileceği örneklerle açıklanmaktadır. Dikişsiz giysi üretiminin, modanın içerisinde ortaya çıkan kavramlarla ilişkisi incelenmiş ve düz örme teknolojisinin yakın zaman içerisindeki konumu değerlendirilerek öngörülerde bulunulmuştur.
Canlı ve sanal manken üzerinde vücut şekillerine göre giysi uyumunun değerlendirilmesi

Giysilerde vücuda uygunluk; vücut ölçülerine, kullanılacak kalıp sistemlerine, vücut tipine, kumaş özelliğine ve dikiş kalitesine bağlıdır. Giysinin vücuda uygunluğu, estetik ve fonksiyonel özelliklerini doğrudan etkilemektedir. Uyum, vücut özelliği ile giysinin bütünleşmesidir. Uyum estetik görünümün yanı sıra konfor açısından da önemlidir. İnsan vücudu çeşitli boyut ve şekillere sahip olduğundan, vücuda uyum sağlayan giysiler, vücudu saran, aynı zamanda giyen kişi açısından maksimum konforu ve hareket serbestliğini sağlayan özellikte olması gerekmektedir. İnsan vücudunun birbirinden farklı özelliklere sahip olması giysilerin duruş özelliklerini etkilemektedir. Bu farklılıklardan dolayı her insanın kullandığı giysinin vücuda uyması, fonksiyonel olması ve rahat hareket etme olanağı sağlaması için giysi kalıplarının, bireyler arasındaki vücut özelliklerinin de dikkate alınarak hazırlanmasını gerektirmektedir. Araştırmada, gerçek kişi ve sanal manken üzerinde yapılan provaların kalça şekillerine göre giysi uyumunun değerlendirilmesi; giysi modeli farklı kalça şekillerine sahip gerçek mankenler ve sanal mankenler üzerinde prova edilerek hangisinin vücuda daha uygun olduğunun tespit edilmesi amaçlanmıştır. Araştırma kapsamında beden ölçüleri aynı, kalça şekilleri birbirinden farklı gerçek kişiler ve sanal mankenler kullanılmıştır. İtkib etek kalıbı hazırlama sisteminin işlem basamakları kullanılarak etek kalıbı elde edilmiştir. Elde edilen etek kalıpları ile numune giysi üretimi yapılmıştır. Üretilen etek modeli farklı kalça şekillerine sahip gerçek mankenler ve sanal mankenler üzerinde prova edilerek; prova görüntüleri sonucunda giysinin vücuda uygunluğunun incelemesi değerlendirme kriterleri doğrultusunda yapılmıştır. Sanal mankenler ve gerçek kişilerden elde edilen prova görüntüleri giysinin vücuda uygunluğu açısından karşılaştırılmıştır. Gerçek prova mankenlerinden elde edilen giysi prova görüntüleri ile üç boyutlu sanal giydirme simülasyon sisteminde oluşturulan giysi provası görüntülerinin karşılaştırılması sonucunda gerçek kişilere ve sanal mankenlere giydirilen etek modellerinin kalça şekilleri bakımından, giysinin vücuda uygunluğunda farklılıklar olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Karşılaştırma sonucunda üç boyutlu simülasyon sisteminde oluşturulan sanal mankenlerin giysi provası sonucunda giysinin vücuda uygunluğu bakımından özellikle kalça ve yarım basen yatay eksen hattında uyumsuzluklar olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Gerçek kişilerden elde edilen prova görüntülerinde ise giysinin vücuda uygunluğu bakımından daha az uyumsuzluk olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
Dışavurumcu tavrın romantik kökleri

' Dışavurumcu Tavrın Romantik Kökleri' üzerine hazırlanmış olan bu tez, Ortaçağ sanatından bu yana var olup, Barok'la beraber belirginleşen 'öznelliğin' kilometre taşlarını mercek altına yatırıyor. Savunulan, Barok ve Dışavurumcu akımların aslında 'romantik' bir tavırdan beslendikleri; ve Michelangelo, Delacroix, Goya, Munch gibi sanatçılarla, Yeni Romantiklerin çoğunun, gene bu romantik tavırdan etkilendikleridir. Rönesans, Maniyerizm, Barok, Rokoko, Romantizm, Sembolizm ve Ekspresyonizm'in önde gelen yapıtları, barındırdıkları dışavurumcu nitelikler bağlamında ve bu nitelikleri 20. yy'ın plastik anlayışıyla kıyaslamak amacıyla sorgulanmıştır. Geçmişin sanatındaki dışavurumcu nitelikler, romantik tavırla kurulan ilişkiler ekseninde değerlendirilmiştir. Yanlış anlamaları engellemek için, tezin başlığında geçen 'romantik' sözcüğünün Romantizm akımının çağnştırdıklanyla sınırlanmadığı; ve 'dışavurumcu tavır'la kastedilenin de, dışavurumculuk akımının çerçevesi dışına taştığım belirtmekte yarar var. Bu çalışmada 'dışavurum' tabiri, öznenin, plastik bir dille 'en dolayımsız sunumu'na tekabül etmektedir. Bu yaklaşım, üzerinde çalışılan sahayı genişletmiştir. 20. yy' m başlangıcındaki Alman Dışavurumcu grupları ; 1950'lerdeki Amerikan Soyut Dışavurumcuları; 1980'lerin Yeni Dışavurumcuları; Yeni Romantikler; günümüze uzak dönemlerin ustalarından, daha yakın dönemlerin sanatçılarına kadar çok sayıda ressamın adı tez boyunca sıkça anılmıştır. Çalışmanın niteliğini, metodolojiye dair iki tercih belirlemiştir: Bunlardan ilki, biçimden içeriğe doğru bir yol izlemektir. İkinci tercih, çelişkilerden yararlanmaya dayanıyor; iki aykırı kavram olan akıl ve duygunun mukayesesini ve birlikteliğim irdeliyor. Bu iki uç nokta sanat tarihindeki her bir dönemin tanımlanması ve incelenmesi aşamalarında son derece önemli olagelmiştir. Ele aldığımız konu 'romantik kökenler' olduğu için, çalışmadaki akış, akıldan ziyade duygu üzerinden gerçekleştirilmiştir. Dışavurumcu tavrın ardında yatan gerekçeler, tarihi ve sosyolojik gerçekler doğrultusunda değişkenlik gösterdiği içindir ki, dışavurumcu tavrın farklı niteliklerine odaklanma gereği duyulmuştur: Sözgelimi, duygunun akla yeğ tutulması, Ortaçağ sanatında spiritüel bir dışavurumu ön plana çıkartırken, Rönesans'taki dışavurumcu tavır; akıl-duygu çatışması ve bilinmezliklerle dolu dünyada bir çıkış yolu arayışı üzerinde yoğunlaşmıştır. Özne ve duygunun damgasını vurduğu bir çağda; Maniyerizm ve Barok, öznenin anlam kazanması ve boya dilinde bir özgürleşme olarak, çağdaş espas kavramına doğru ilk adımların atıldığı dönemler olarak ele alınmıştır. Modernizm'in ilk evresi olan Romantizm' de ise öznelcilik iyice belirginleşir; ve romantik karakter bu devirde tam anlamıyla görülür. Sembolist ve dışavurumcu akımlar aynı romantik tavrın çerçevesi içinde ele alınmıştır. 20. yy, sanatın öznelliğe doğru kat ettiği yolda 'bireyselleşme'nin zirveye çıktığı bir dönem olarak değerlendirilmiştir: 'Öznenin en dolayımsız sunumu' aslında, 'birey'dir. Bu 'birey', farklı dönemlerin dışavurumcu tavırlarının kıyaslanmasında farklı biçimlerle sıkça karşımıza çıkan bir kavramdır.
'Popüler kültür'ün Türk resim sanatı üzerindeki etkileri

Küreselleşmeyle birlikte yerini sağlamlaştıran popüler kültürün evrensel sonuçları bir yana; Türkiye'de bir olgu olarak popüler kültürün gelişimi hızlı; fakat adlandırılıp, araştırılmaya değer görülmesi ise geç olmuştur. Türkiye'nin 60'lı yıllarla birlikte değişen kent dokusu; kırsal alandan kente göçün önü alınmaz bir boyutta sorun haline gelmesi ve kent yaşamıyla köy kültürünün karşılaşmasından doğan sentez, Türkiye'deki popüler kültür kavramının doğal gelişiminin kaynağını teşkil etmektedir. Hemen her alanı olduğu kadar resim sanatını da etkileyen kavram; önceleri günlük yaşam izlenimleri, popüler temalar ve tavırlar olarak karşımıza çıkarken, 80 sonrasında bazı sanatçılar tarafından bilinçli olarak yönelinen bir alan olmuştur. Tüketim kültürünün etkilerini, popüler nesne ve yaklaşımları, pop sanatı bağlamında tuvallerine ve düzenlemelerine eleştirel bir dille yansıtan bu sanatçılar, kaçınılmaz olarak 'popüler kültürün sanatı' niteliğindeki 'kitsch' olgusunu da bilinçli bir şekilde çalışmalarında vurgulamışlardır. Türk resim sanatında popüler kültüre ilişkin çalışmaların oldukça çarpıcı örneklerinin olmasının yanı sıra, kavramın kapsamının aristokrat çevrelerce ilgi görmemesi, Türkiye'de sanatın yüksek kültüre hitap eder konumu ve resim sanatının halk içinde popülerlik kazanamamasından dolayı Türk resim sanatının bütünüyle popüler kültürün etkisi altında olduğu söylenemez. Türk resmi, neredeyse Cumhuriyet tarihiyle yaşıt akademik çizgisini muhafaza ederek yoluna devam etmektedir.
XIX. YÜZYILDA KASR-I HÜMAYUN YAPILARI

Osmanlı döneminde, padişahın veya devlet yönetiminde söz sahibi olan valide sultanların kendi adlarına yaptırdıkları özellikle selatin camilerde, namaz öncesi dinlenme ve resmikabul gibi işlemler için camilere bitişik tasarlanmış yapılar, ''kasr-ı hümayun'' olarak adlandırılır. Daha öncesi olmakla birlikte, 17. yüzyılın başlarından itibaren İstanbul camilerinde bir yenilik olmak üzere kasr-ı hümayunların yapılmaya başlandığı görülmektedir. Bunların cami içerisindeki hünkar mahfilleri ile yakın bir bağlantıları vardır. Adeta küçük ölçüde yapılmış birer Türk evi şeklindeki kasırlarda, padişah namazdan önce veya sonra bir süre dinlenir, namaz vaktini bekler, abdest alır ve bazı devlet işlerini de görüşürdü. Osmanlı İmparatorluğu'nun devlet ideolojisinin kent dokusundaki tezahürü bağlamında kasr-ı hümayun yapılarını sıklıkla 19. yüzyılda görmekteyiz. Özellikle bu görüşün en görkemli örneklerini de 19. yüzyıl selatin camilerinde görmekteyiz. Ayrıca kışlalar, sivil yapılar, tarikat yapılarında ve padişahın yakın akrabalarının evlerinde de bu yapılanmaya yer verildiğini ve padişaha ait özel bir yapı anlayışının güçlendiğini görmekteyiz.19. yüzyılda Osmanlı mimarlığında görülen batılılaşma ve seçmeci üsluplarla bir yön kazanmış kasr-ı hümayun yapıları, cami ve külliye kompleksi içerisinde kendine abidevi yer bulmuş ve 20. yüzyıla kadar gelişen bir tipoloji kaydetmiştir. Osmanlı sanatı ve mimarlığı içerisinde mahfil bölümünden sonra camilere en yakın kompozisyon kurgusunda değerlendirilen, gelişimi içerisinde Türk Evi plan tipine yerleştirebileceğimiz kasr-ı hümayun yapıları, zaman içerisinde denize kıyısı olan selatin camilerde sıklıkla görülmüş, namaz öncesi dinlenme yeri olma özelliği dışında manevi ve münzevi bir yer görünümü de kazanmıştır.
Avrupa resim sanatında Odilon Redon'un yeri ve önemi

Edebiyat alanında kendini gösteren ve daha sonra müzik ve görsel sanatlar alanına yayılan Sembolizm, 1900'lerin ikinci yarısında değişen sanat anlayışının öncülerinden olmuştur. Fransız edebiyatının Sembolizmle buluşması, birçok ressamın da özgürleşen sanat ve düşünce yapısını harekete geçirmiştir. Romantizm akımıyla başlayan Sembolizm sanat hareketiyle devam eden bu yenilikçi düşünce, Dışavurumculuk, Fovizm, Kübizm, Sürrealizm gibi birçok sanat hareketini etkilemiştir. Araştırmada öncelikle, sembol ve Sembolizm terimleri ele alınmış, Sembolizmin gelişimi, sanat ve düşünce yapısına olan katkısı, konu edindiği kavramlar açıklanmıştır. Özellikle bilinçaltı, rüya, hayal ve mitler gibi psikolojik, düşünsel ve felsefi alanlarda inceleme yapılmasına olanak sağlayan Sembolizm, bu anlamda soyut dünyalara kapı aralamıştır. Araştırma süresinde, Sembolizmin edebiyat ve müzik alanlarındaki etkisine kısaca değinilmiş ayrıca edebiyat-resim ilişkisine Odilon Redon üzerinden örnekler verilmiştir. Fransız Sembolist sanatçı Odilon Redon'un hayatı ve eserleri, sanatçıyı etkileyen, yaşamını sarsan ya da değiştiren olaylar ve bunların eserlerine olan yansımaları, kaynaklar dahilinde araştırılmıştır. Resimleri beş başlık altında toplanmış, toplamda kırk dokuz eseri betimsel araştırma modeli kullanılarak incelenmiştir. Siyah beyaz, pastel ve yağlıboya gibi farklı tekniklerde yaptığı çalışmaları biçimsel ve içeriksel olarak ele alınmış, eserlerinde çoğunlukla doğa, mitoloji ve sıra dışı canavarlara yer verdiği görülmüştür. Araştırma kapsamında, Odilon Redon'un Avrupa resim sanatı ve kendinden sonraki resim anlayışlarına olan katkısı, psikolojik ve bilimsel olguların resim sanatına yansıması incelenmiştir. Bu anlamda araştırmada konu edinilen Odilon Redon'un modern sanat anlayışlarına öncülük ettiği ve birçok sanatçıya farklı bakış açıları kazandırdığı görülmüştür.
Sanat deneyiminde eser aracılığıyla sanatçı-izleyici yapılanışı: Mekansal eskizler

Sanatçı ve izleyici arasındaki ilişkiyi ele alan çalışma, bu öznelerin kendi konumlarındaki değişime ve dönemsel ifade süreçleriyle aralarında oluşan geçişliliğe odaklanarak şekillenmiştir. Süreç göz önünde bulundurulduğunda, yaşanan deneyimler iki öznenin de ilişkisini daha iyi kavramak için incelenmeye değer bir alan olarak görülmektedir. Çalışmanın bu konu etrafında şekillenmiş olmasının nedenini, kişisel olarak içinde bulunulan üretim ve izleme süreçlerinin, sanat eylemine nasıl döküldüğü yönündeki sorular oluşturmaktadır. Sanatın üreten ve izleyen olarak bir deneyim şekliyle ele alınması ve deneyime farklı açılardan bakılması çalışmada amaçlanan noktalardandır. Sanat eseri raporu olarak ele alınan çalışmada, üreten ve izleyen sıfatlarının zamanla aralarında oluşan geçişlilik görsel sanatlar çerçevesinde değerlendirilmektedir. Birinci bölümde; izleme ya da üretme deneyimine etki eden etmenler incelenmektedir. Bu etmenler daha çok çalışma süresince verilen örneklerde etkisi hissedilen faktörlerle ele alınmıştır. Tezin odağını oluşturan ikinci bölümde ise; sanatçı, izleyici ve sanat nesnesi ilk olarak kendi konumlarında incelenirken, sonrasında zamanla ortaklaşa bir hal alan eylemleri malzeme ya da biçimden ziyade, anlatım ve paylaşıma odaklanılan bir yaklaşım üzerinden incelenmektedir. Sanat eyleminin, üreten ve izleyen olarak bir deneyim şekliyle ele alınması kişisel uygulamalarda da kendini göstermektedir. Bu nedenle üçüncü bölüm, izleme ve üretme eylemlerine dönük bir yaklaşımla, araştırma süresince yapılan mekansal eskizlerin dayanak olduğu çalışmaların yorumlanmasından oluşmaktadır.
Grafik tasarım eğitiminde yaratıcılık

Yaratıcılık hem soyut hem bilişsel alt yapıyı ürüne dönüştürebilen bir süreçtir. Yaratıcılık öğrenilebilir bir kavramdır. Yaratıcı düşünmeye grafik tasarım eğitimi sırasında gereken önemin verilmesi, yaratıcı düşünmenin önemini kavrayabilmesi ve uygulatabilmesi için öğretim elemanlarına büyük görev düşmektedir. Her öğrenci yaratıcıdır. Asıl mesele bu yeteneğin yaratıcılık tekniklerinin doğru kullanılmasıyla açığa çıkmasını sağlamaktır. Grafik tasarım eğitim sistemi; öğrencilerin yeteneğini fark eden ve geliştirebilen düzeyde olmalıdır. Cesaret, esneklik ve merak yaratıcı tasarımlar üretmek için oldukça büyük önem taşımaktadır. Eğitim sistemi içerisinde yaratıcılığın geliştirilebilmesi amacıyla öğrenciler için uygun sınıf ortamı oluşturulmalıdır. Geleneksel eğitim sisteminde öğrencilere araştırma, düşünme ve yaratma fırsatı vermeden doğrudan doğruya kabul ettirme yöntemi öğrencilerin yaratıcılıklarını geliştirmesi engellemektedir. Öğrencilerde yaratıcılığı geliştirmek adına çağdaş eğitim anlayışı benimsenmeli ve uygulanmalıdır. Yaratıcılık ve eğitim birbirini tamamlayan kavramlardır. Eğitim ve bilgi birikimi arttıkça yaratıcılık becerisi de artmaktadır. Araştırmacıların fikir birliğine vardığı nokta; yaratıcı bir tasarımcı olmanın öğrenilebileceği ve bu yeteneğin yaratıcılık teknikleriyle zamanla geliştirilebileceğidir. Bu konuda yapabileceğimiz en doğru şey, öğrencilere yaratıcı bir tasarımcı olmanın anlamını algılatmaktır. Bununla birlikte yaratıcı olmalarına engelleri saklamalarına yardımcı olmaları gerekmektedir. Bu araştırmada grafik tasarım eğitimi ve yaratıcılık ilişkisi literatürden derlenen veriler ışığında değerlendirilmiştir. Üniversitelerde grafik tasarım proje derslerini yürütmekte olan öğretim elemanları ile söyleşiler yapılmış, grafik tasarım eğitiminde yaratıcılığın önemi konusundaki görüşleri alınmıştır. Araştırmanın sonunda öğrencilerin yaratıcılığını geliştirmek için yöntem önerileri sunulmuştur.
Güzel sanatlar bağlamında dijital fotoğraf sanatını tanımak ve interaktif cd ile anlatmak

Bu araştırmanın amacı; geçmişşten günümüze fotoğraf sanatının resim sanatıyla etkileşimini, bu etkileşimin toplumsal boyutunu ve fotoğrafa özgü estetik öğelerin başarılı fotoğraf çekmekteki önemini dijital teknolojiyle beraber değerlendirilirken, bir interaktif CD yardımı ile DSLR fotoğraf makinelerini tanıtmayı ve dijital fotoğraf makinesinin temel kullanım prensiplerini öğretmektir. Bir elektronik sanat eseri olan fotoğrafı, bilimsel bir bakış açısıyla yorumlarken kendi kavramları ile sorgulamak gerekir. İşte bu yüzden, özellikle dijital fotoğrafın sanat olup olmadığı, mekanik sanat kavramlarıyla açıklanamaz. Bu yüzden elektronik sanat kavramlarının bilinmesi, nasıl bir ortamda üretildiğinin iyi anlaşılması ve elektronik sanat eserlerinin sanat kavramlarına getirdiği değişimlerin iyi özümsenmesi gerekir. Bu çalışma, dijital fotoğrafın elektronik sanat kavramlarıyla anlatılmasına yönelik bir amaç içindedir. Araştırmaya, sanatın dijital teknolojiyle olan tarihsel bağıyla başlamak, dijital fotoğraf makinesinin kullanımının sanattaki yerini görmemize yardımcı olacaktır. Bununla beraber nitelikli fotoğrafa özgü beş temel özellik incelenmiştir. Son olarak; dijital fotoğrafa ilişkin elektronik sanat kavramlarının öğrenilmesi ve görüntünün üretim sürecinin kavranması amacıyla, kullanıcıya fotoğraf makinesi olmasa bile uygulama olanağı sağlayan İnteraktif CD tasarlanmıştır.
Eski Susa'da çömlekçilik

Yakın Doğu'da ilk insan izleri, M. Ö. 30 binlere dayanır. Buzul Çağındansonra, elverişli alanlar arayan insan toplulukları, İran Platosunun verimlibölgelerinde çeşitli yerleşim alanları buldular. Küçük köylerden kentlere, tek katlı evlerden çok katlı yapılara doğru bir gelişim süreci yaşadılar. Başlangıçta, avcılık-toplayıcılıkla yaşamlarınısürdürürken, tarımı, hayvancılığı ve ticareti öğrendiler. Kentlerin gelişimi ile değişen üretim ilişkileri ve statü farklarının oluşumu ile politikayı tanıdılar. Besinleri saklamak için çömlekçiliği keşfettiler. Yazının kullanımından çok önceçömlekler üzerinde stilize, özel bir sanatsal dil oluşturdular. Bu incecik, porselen gibi sert, harika çömleklere tüm duygularını ve yaşamlarını aktardılar. Çok katlı yapıların olduğu ilk kentsel uygarlık, Mezopotamya'dan önceİran Platosu'nun güneyinde bulunan Susa'da gelişti. Daha sonra burasıkuzeyden gelen toplulukların oluşturduğu hanedanlar tarafından yönetildi. Elam İmparatorluğunu kuran bu hanedanlar, Susa'yı başkent yaptılar. Elamİmparatorluğu, Asur Banibal tarafından yıkılana kadar yaklaşık 1500 yılkesintili olarak yaşadı. Daha sonra Med İmparatorluğundan da güç alanAkamenid Hanedanlığı, buraya hakim oldu ve Pers İmparatorluğunu kurdu. Pers İmparatorluğu, Batı Anadolu'dan, Mısır'a ve Hindistan'a kadar olan bir alana yayılan, antik dünyanın en büyük imparatorluğudur. Susa iseAkamenidler'in üç başkentinden biri olarak sanat ve uygarlık merkezi olmayısürdürdü. Tüm bu süreç boyunca İran platosu ve özellikle de Susa'da üretilen sanat eserleri son derecede şaşırtıcıdır. Çömlekçilik geleneğinin kullandığımotifler, ilerleyen zamanlarda, bugün kaybolmuş olan bir teknikle üretilen altın ve bronz işler üzerine taşındılar. Bu dönem İran'ı, özellikle de Susa kenti antik dönemde sanatın kat ettiği aşama açısından çok ilginçtir. Araştırmacılara çokbilinmeyen, bakir bir alan sunar.