turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Amasya II. Bayezid Kütüphanesi'nde bulunan Şah U Geda Mesnevi'sinin tezyinatı ve özgün tasarımlara yansıması

Milletlerin en değerli kültürel mirası olan yazma eserler, bilim ve sanat alanında yapılan çalışmalar için önemli kaynaklardır. Dini, ilmi ve edebi konular üzerine yazılan yazma eserler birçok kitap sanatını içinde barındırmaktadır. Amasya II. Bayezid Kütüphanesi, Selçuklu, Beylikler ve Osmanlı dönemlerinde yazılıp, tezyin edilen, çeşitli nitelikte kıymetli yazma eserlerin bulunduğu, Osmanlı döneminde kurulmuş kütüphanelerdendir. Araştırmanın konusu Amasya II. Bayezid Kütüphanesi'nde bulunan Şah u Geda Mesnevi'sinin tezyinatı ve özgün tasarımlara yansıması olarak belirlenmiştir. XVI. yüzyılda yaşadığı bilenen Taşlıcalı Yahya Bey'in yazmış olduğu Şah u Geda Mesnevi'sinin çalışmaya konu olan nüshası, tezyinat bakımından bugüne kadar akademik bir çalışılmaya konu olmamıştır. Bu çalışma kitap sanatları alanına kaynak oluşturması ve katkı sağlaması bakımından önemlidir. Bu araştırmanın amacı mesnevinin tezyinat özelliklerini ortaya koymaktır. Çalışma, tarama yöntemine dayalıdır. Şah u Geda Mesnevi'sinin cilt özellikleri, tezhiplerinin üslup, renk ve kompozisyon açısından değerlendirilmesi yapılmıştır. Eserdeki tezyinatın desen kataloğu oluşturulmuş ve tezyinatından ilham alınarak on adet özgün eser üretilmiştir. Eserin elimizdeki nüshasının istinsah tarihi ve istinsah edeni belli olmadığından süsleme özellikleri incelenerek hangi yüzyılda çalışıldığı konusunda bazı olasılıklar üzerinde durulmuştur. Mesnevinin süslemesinin, Topkapı Sarayı Kütüphanesindeki Muhibbi Divanı tezyinatı ile büyük benzerlikler gösterdiği tespit edilmiş olup bu konuda karşılaştırma yapılmıştır. Çalışmanın Tezhip sanatı bakımın istifade edilecek bir üsluba sahip olduğu ve ortaya konulan verilerin kitap sanatları alanında kayda değer bir fayda sağlayacağı sonucuna varılmıştır.
Resimde entropi estetiği

Entropi kavramının resimdeki estetik ifadesinin yansımalarının araştırıldığı bu tezde, doğanın bozulması ve yıkımına zemin hazırlayan entropinin hızlanması çalışmanın temelini oluşturmaktadır. Entropiyi hızlandıran etkilerin önemini sanatsal bir dille açığa çıkararak, kişisel anlatım dilimin gelişimini sağlamak ve yeniden doğaya dikkat çekmek amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda ifadenin görsel anlamının doğadaki tahribat yönünden irdelendiği araştırmada, sanat eserleri ve tez kapsamında yapılan çalışmalar entropinin sanatsal boyutu araştırılarak uygulanmıştır. Bu tezin kapsamında yapılan çalışmaların içeriği, insan etkisi ve doğal nedenlerle bozulan doğanın entropik ilişkisi ile sınırlıdır. Bozulan ortamları sanatsal olarak tasvir etmek ve bir tanık gibi davranarak yıkıcılığı vurgulamak hedeflenmiştir. Yerinden kopartılan ve parçalanan bütünün yalnızlığı çalışmalarda ağırlıklı olarak ağaç kökleri ile ele alınmıştır. Tez kapsamında yapılan çalışmalar; yaşanılan bölgede yaratılan sistemli tahribata tepki olarak oluşturulmuş işlerdir. Çalışmalarda ağaç dalları, kökler ve çalıların kesilerek bir yığın halinde tek başına ve üst üste atıldığı anlar ön plana çıkartılmıştır. İstif olma / sıkışma durumunda ortaya çıkan entropik durum da eserlerin odağındadır. Düzen içindeki düzensizliğin sürekli arttığı, kaos ve karmaşıklığa sürüklendiği dünyada entropi kavramının doğadaki karşılığı sorgulanarak estetik değerin sanatta incelenmesi sağlanmıştır. Tez çalışmalarında ele alınan entropi, kesilen ağaçtan geriye kalan ağaç kökleri sanatsal imge olarak bozulmuşluğun temsili olarak ele alınmıştır. Bu tez ile soyut olan entropi kavramı somut nesne görüntüleri ile ortaya konmuştur.
Çağdaş sanatta anı ve bellek kavramı

Bireyin yaşamında, doğumundan itibaren hafızanın kaynaklık ettiği bellek sistemi ile beraberinde anı adı verilen birçok olay kaydedilmektedir. Anılar, bireyin yaşamındaki öz benliğin oluşum sürecinde önemli bir rol oynamaktadır. Kaydedilen olay ve olay örgüsü yeniden hatırlanmak üzere saklanan bellek sistemiyle gelecek zaman diliminde bireyin kimliğini temsil edecektir. Bu yüzdendir ki yaşanan olayın bireylerde yarattığı hisler önemli olmaktadır. Bireyler neyi unutmak ya da neyi hatırlamak istediklerini yaşanan olayın yarattığı duygusal etkiye göre belirleyecektir. Hatırlama edinimleri içerisindeki anıyı Antik Yunan felsefesinden Aristoteles ve Platon'un belirlediği hafızada mevcut olmayan bir şeyin hatırlanamayacağına dair idealarla beraber hatırlama edinimlerini belirleyen bellek sistemleri felsefe ve psikolojide önemli bir konu olarak yer edinmiştir. Hatırlamanın temsili olan imgeye dönüşen mevcut anıların korku, dehşet gibi karakterini oluşturan olaylar ya da kodlanmada belli anlam ve değer taşıyan olaylar hatırlama edinimi kolaylaştırmaktadır. Hafızada unutulmaz bir yaraya sebep olan travmatik durumlar da hatırlama edinimleri içerisinde unutulmamaktadır. Bu araştırmada temel olarak anı ve bellek kavramının felsefe ve psikolojideki açılımları birinci bölümde yer almaktadır. Bellek sistemleri içerisinde, yaşanan olayların yarattığı travmatik durumlar bireylerlerde ifade edilecek bir alan yaratmaktadır. Sanatçılar yaşamlarındaki karşılaştıkları, ölüm ya da ölümü hatırlatacak nitelikteki travmatik olayları belleğinde kodlamaktadır. Bu olayın otobiyografik öyküsünde yarattığı imge ya da olay örgüsü ifade dili olarak sanatını kullanmaktan geçmektedir. Araştırmanın problemini oluşturan ikinci bölümde Modern Sanatta Francisco Goya'nın çalışmaları ile başlayan travmatik durumlara sebep olan olay ve olay örgüleri sanatçıların otobiyografisinden yola çıkılarak çalışmaları üzerinden anı ve bellek kavramı incelenmiştir. Sanatçılar, yaşamış oldukları travmatik sürece göre verdikleri tepki doğrultusunda kayıtsız kalmadan sanatın dilini kullanarak çalışmalarında ifade etmişlerdir. Modern Sanatın izlerini Çağdaş Sanatta da devam ettiren sanatçılar yeni ifade olanakları ile travmatik deneyimlerini, karşılaştıkları yaşamsal öykülerini ve psikolojik tepkilerini çalışmalarında anı ve bellek kavramları üzerinden gösterge olarak kullanmışlardır.
Ülke tanıtımında grafik elemanların yeri ve önemi, İstanbul 2004 Olimpiyatları görsel iletişim araçları

Medya ve iletişim araçlarının yaygınlığından yararlanarak son yıllarda geniş alanlara seslenmeyi başaran uluslararası organizasyonlar; ülkelerin kültürel ve tarihsel değerlerine verdikleri önemin de artışıyla ulusal tanıtımın öne çıktığı yapılar durumuna gelmişlerdir. Bilindiği gibi, böylesi organizasyonların en önemlilerinden biri, köklü bir tarihsel geleneği olan olimpiyat oyunlarıdır. Farklı ülkelerden sporcuların katılımı ve mücadelesiyle gerçek tanımını bulan modern olimpiyatlar, ulusal tanıtımın boy gösterdiği etkin bir alan durumundadır. Tanıtımın kimlik oluşturmaya yönelik en etkili yöntemlerinden birini de görsel iletişim araçları oluşturmaktadır. Bu çalışmada, spor ve olimpiyat kavramları tarihsel gelişimleri içerisinde incelenmiş; günümüzdeki uluslararası ve ulusalcı eğilimlerin özellikle olimpiyat oyunlarındaki görsel ürün tasarımlarına yansımaları analiz edilmiştir. Elde edilen verilerin ışığında; Türkiye'nin de adaylığında bulunduğu 2004 yaz olimpiyatlarında kullanılacak görsel iletişim araçlarının tasarımı problemi ele alınarak özgün bir çözümler setine ulaşılmaya çalışılmıştır.
Kapitalist menfaat ilişkilerinin moda endüstrisi üzerindeki olumsuz etkilerinin incelenmesi

Kapitalizmin ortaya çıkması ile moda kavramı farklı bir boyuta geçmişştir. Moda endüstrisi, hammadde ve sermaye gibi üretim araçlarının büyük bölümüne sahip olmanın getirdiği kar hırsının sonucu olarak ortaya çıkan kapitalist sömürü düzeninin bir parçası haline gelmiştir. Kapitalizmle birlikte moda endüstrisinin tekelleşen büyük firmalarının elde ettiği kazançlar, tüketicinin rolü, sınıf sorunsalı, ekonomik kriz dönemlerinin geçmişş ve güncel moda pazarına ve tüketiciye olan etkileri irdelenmiş olup, tüketim satın alma fetişizmi çerçevesinde sorgulanmıştır. Son iki yüzyıla damgasını vuran kapitalizmin pek tabi ki olumsuz etkileri mevcuttur. Moda endüstrisinde çalışan işçilerin kötü çalışma koşulları incelenmiş ve bu sektörde yaşanmış iş kazalarından örnekler verilmiştir. Moda endüstrisindeki beden algısı, modellerin yeme bozuklukları, kadın haklarının çiğnenmesi, ırkçı yaklaşımlar ve sektörün iç yüzünü ortaya çıkaran sosyal, ekonomik, fiziksel ve çevresel olumsuz etkiler ortaya konulmaya çalışılmıştır.
1980 sonrası çağdaş Türkiye sanatında sanatsal bir eylem olarak dikiş ve sanatsal bir malzeme olarak tekstil

'1980 Sonrası Çağdaş Türkiye Sanatında Bir Eylem Olarak Dikiş ve Bir Malzeme Olarak Tekstil' başlıklı bu tez, Türkiye'ye ait belli bir sanatsal dönemin yazıya çok geçirilmemiş, fragmanlar halindeki bir dönemini tekstil malzemenin kullanıldığı sanatsal ürünler üzerinden inceleme amacı taşımaktadır. Bu malzemenin Türkiye özelinde, sanatın, malzeme arayışına girdiği ve bilinen kalıpları sorguladığı bir dönemde kullanılıyor oluşu, malzemenin doğası gereği çağrıştırdığı 'emek', 'kadınlık' ve 'zanaatler'le ilgili anlamlar ve dizgelerin ne ölçüde sanatçılar tarafından sahiplenildiği çalışma içerisinde sorgulanan bir unsur olmuştur. Çalışmanın içeriğini oluşturacak yazılı sanat kaynaklarının; sosyolojik, ekonomik temelli kaynaklara oranla çok daha az olması sebebiyle, bu inceleme, malzemeyi kullanan sanatçılarla görüşmeler ve sözlü tanıklıkların yanı sıra, bazı yazışmalar sonucu alınan anekdotlar ve çeşitli kaynaklardaki bilgilerin harmanlanmasıyla toplanmıştır. Tüm bu bilgilerin ışığında, Türkiye'de, sanatın dünyaya entegre olmanın tüm olumlu ve olumsuz yönlerini alarak, Batı sanatı ile benzer şekilde geliştiğini ancak Batı sanatının geçirdiği düşünsel atmosferden yoksun olduğundan ya da 'zamanının ruhu' öyle gerektirdiğinden, bazı düşünceleri sahiplenmediğini söylemek de mümkündür. Araştırma süresince uzun süredir 'sanat dünyası'nın malzemeye yönelik araştırmaları yeterince sorgulamadığı ya da cevapların hayli benzer olduğu ve sanatçının kendine özgü kişisel dünyasını oluşturan iç çatışmaları, düşünce ve hayallerinden bir miktar da olsa uzaklaşarak üretilmiş az sayıda sanatsal ürün ve üreten az sayıda sanatçı olduğu görülebilmektedir.
Türkiye' de baskıresim sanatının plastik sanatlarda yeri ve önemi

Ülkemizde plastik sanatların güncel dünya sanat platformuna entegrasyonunun istenilen seviyelere ulaşabilmesi için sanatın bütün alanlarına özen gösterilmesi gerekliliği kaçınılmazdır. Bu düşünceden hareketle baskıresim alanına gereken önemin verilmesi ve desteklenmesi gerekmektedir. Güzel Sanatlar ve Eğitim Fakültelerinde uygulanan Özgün baskıresim alanlarında kalitenin artması, ancak baskıresim eğitimine verilen önemin ve gereken özenin gösterilmesi ile yükselişe geçecektir. Araştırmada bünyesinde pek çok farklı tekniği barındıran ve sanatçının kendisini ifade etmesinde sınırsız olanaklar sağlayan baskıresim alanının, Türk resim sanatındaki yerini ve önemini belirlemek amacıyla gözlem ve görüşmeler yapılmıştır. Araştırmada nitel araştırma yöntemi kullanılmıştır. Bu yönteme göre, Ülkemizde baskıresim sanatının genel sanat ortamı içerisindeki yeri, bu alana yönelik eğitim veren kurumlar dikkate alınarak tespit edilmeye çalışılmış, bu sayede karşılaşılan problemler betimlenerek ortaya konulmuş ve önerilerin yol gösterici olacağı düşünülmüştür. Veri toplama aracı olarak görüşme formu kullanılmıştır. Araştırma kapsamında ülkemiz baskıresim sanatının gelişimine ve ilerlemesine yön vermiş ve teze destek olacağı düşünülen sanatçılar ile görüşmeler yapılmıştır. Bu amaca yönelik ele alınan evren içerisindeki sanatçılar: Ahmet Aydın KAPTAN, Atilla ATAR, Erkin KESKİN, Güler AKALAN, Hayati MİSMAN, Raif KALYONCU, Saime HAKAN DÖNMEZER, Tolga AKALIN olarak belirlenmiştir. Sanatçılara açık uçlu sorular sorularak baskıresim sanatına genel sanat ortamı içerisinde gereken özenin gösterilip gösterilmediği belirlenmeye çalışılmıştır. Araştırmanın sonucunda görüşme yapılan sanatçıların cevapları değerlendirildiğinde, ülkemizde baskıresim alanının, plastik sanatların diğer unsurlarına göre daha yavaş bir ilerleme gösterdiği ve halen tanınmakta olduğu görülmektedir. Baskıresim sanatının, kendi içerisindeki teknik zorluklarından dolayı daha az tercih edildiği, bununla birlikte galeri ve yarışmalarda geniş sergi imkanına sahip olmaması da sanatçı ve toplumun bu alanı tanımasını zorlaştırdığı sonucuna ulaşılmıştır.
Düzenleme sanatında dekoratif öğeler: Güzel sanatlar ve halk sanatı arasındaki sınırı geçmek

Görsel sanatlar alanında düzenleme sanatı, son zamanlarda gelişmiş bir anlayıştır. Özellikle, seyirciyi harekete geçirerek, 'sanat' ve 'yaşam' arasındaki sınırı bozarak, güzel sanatların ticari yönüne dikkati çekerek, işbirliğinin önünü açarak, dekoratif sanatın alana ait öğelerini güzel sanatlar alanında kullanarak ve güzel sanatların baş kurumunu oluşturan müzelerin rolünü izleyerek, düzenleme sanatı 20. yüzyılın ikinci yarısında yürürlükte olan güzel sanat kavramını sorgulamaktadır. Bu sorgulanan güzel sanat kavramının, 200 yıllık sanat tarihine bakarak, yerleşik sanat anlayışının yerine geçtiği görülmektedir. Bu süreçte, süsün, güzel sanatlar alanından seksist ve sınıfsal sebepler yüzünden çıkarılması, sehpa resmi ve bağımsız heykelciliğin gelişmesi ile birlikte, resim ve heykel mimari ortamda dekoratif öğe işlevini kaybederek estetik nesnelere dönüştürülmeye başlanmıştır. Estetik öne çıkartılınca sanat, günlük hayattan kopmuştur ve çoğunluğa yabancılaşmıştır. Düzenleme sanatının güzel sanatlar alanı içine süsü yeniden getirmesi, süse yönelerek güzel sanatlar ve dekoratif sanatlar arasındaki sınırı geçmektir ve seyirciyi bağlı tutarak sanata günlük hayatta daha önemli bir rol kazandırmaktadır. Fakat süs öğelerini kullanan düzenleme sanatını bağlı tutan nitelikleri daha iyi anlamak ve böylece bu nitelikleri yeniden kazanmak için süsü yeniden kavramsallaştırmak ve dekoratifin tam olarak ne olduğunun tanımını genişletmek gerekmektedir. Bu tez, kuramsal ve uygulama alanındaki araştırmalara dayanarak, düzenleme sanatında dekoratif öğelerin kullanılması, güzel sanatlar ile halk sanatı ve uygulama sanatlarının buluşmasının nasıl sağlanabildiğini göstermeyi hedeflemektedir.
Mekteb-i Harbiye hocalarından ressam Mösyö Şirans'ın hayatı ve çalışmaları

19. yüzyılda Osmanlı Devleti yenilenme çabalarını artırmış ve eğitime önem vermiştir. Bunun sonucunda Mekteb-i Harbiye okulu açılır ve bu okulda resim dersi vermesi için Joseph Schranz göreve getirilir. Joseph Schranz (1803-1855?) İspanya'da doğmuş, Malta'lı bir ressamdır. Yaşamı ve sanatı ile dönemini yansıtmış bunun yanı sıra asker ressamların öğretmeni olması ve onları etkilemesi bakımından Türk resminin öncülerinden biri olmuştur. Kısa yaşamında çok fazla seyahatler yapmıştır. Bu seyahatlerinde pek çok eserler vermiştir. İstanbul'da bulunduğu dönemlerde detaylı Boğaz Panoramaları hazırlamış bu sayede dönemin sivil yapılarının belgelenmesini sağlamıştır. Bu tez çalışmasındaki amaç Joseph Schranz'ı tanıtmak, Türkiye sanat tarihi içerisinde yerini belirlemek, özellikle asker ressamlar kuşağını eğitmiş olduğundan Türk resim sanatı içerisindeki önemini vurgulamaktır. Bu çalışma yapılırken, Türkçe, İngilizce, Fransızca, Almanca ve Osmanlıca olarak hem yazılı hem görsel kaynaklara ulaşılmaya çalışılmış; bu bağlamda kütüphaneler, internet kaynakları ve devlet arşivlerinden yararlanılmıştır. Ulaşılabilen yazılı ve görsel kaynaklar paralelinde Joseph Schranz'ın hayatı, sanatı ve Türk resim sanatına kattıkları ele alınmıştır.
Cam şekillendirme yöntemleri ve kişisel yorumlar

Zengin bir kültür üzerinde yaşadığımız Türkiye toprakları birçok farklı alanlarda olduğu gibi, cam alanında da köklü bir mirasa sahiptir. Geçmişten gelen üretimdeki tasarım ve teknik zenginlik, günümüzdeki cam üretim yöntem çeşitliliğine de yansımaktadır. Bu nedenledir ki tezin yazımında, cam üretim yöntemlerinin çeşitliliği ve bu yöntemlerin barındırdığı teknik incelikler araştırılmıştır. Bu tez kapsamında çok geniş bir araştırma ve uygulama alanına sahip olan cam üretim yöntemlerinin öncelikle tarihçesi özetle verilmiştir; ayrıca Türkiye'deki cam üretiminin geçmişşten günümüze, tarihçesine değinilmiştir. Bugüne kadar bilinen cam üretim yöntemlerine ek olarak kişisel cam üretim yöntemi önerileri de sunulmuştur. Şekillendirme yöntem önerisi ile ilgili atölye deneyleri yapılmış, sonuçlarına yer verilmiştir. Sonuç kısmında ise tez kapsamında uygulamaları yapılmış olan farklı şekillendirme yöntemleri tartışılmıştır. Tezin içerdiği araştırmaların, açıklamalı uygulamalarının literatürü zenginleştireceği, ilgili sanatçı ve araştırmacılara faydalı bir kaynak oluşturacağı umulmaktadır.
Günümüz resim sanatında toplumsal hareketlilik ve kaos

Tez kapsamında toplumsal olaylar ve savaşın tahribatlarını Dünya sanatında ve Türk resim sanatında konu olarak irdelenmiş sanatçıların yankı bulan resim sanatının en önemli eserleri incelenmiştir. Tezde toplumsal olayların sanatsal niyetle yapılan müdahalelerin kavramsal boyutu incelenmiş; onların nasıl bir sanat eseri haline dönüştüğü sorgulanmıştır. Tezin amacı; savaş yaşanırken ve savaş sonrasında resim sanatında ulaşılan nokta, bölgesel ve kitlesel yıkım tehdidine karşı duyulan endişenin korku ve kader imgeleri aracılığıyla anlatıldığı resimlerdir. Önemli sanat eserlerinde genelde işlenen insanın içinde bulunduğu olumsuz koşullar ve bu koşullara karşı kazanılan zafer olmuştur. Konu kapsamında Dünya'da ve Türkiye'de uygulanmış örnekleri saptayarak derinlemesine incelenmektedir. Tez süresince konuyla ilgili yapıtlar meydana getirilmiş ve bunların kavramsal çerçevesini ortaya koymaya çalışılmıştır. İlk bölümde Dünya Resim sanatının toplumsal yönelik çalışan sanatçılar mevcuttur. Tezin ikinci bölümünde Realizm konu başlığı ile Türkiye'de sanat hareketlerinin Türk resim sanatına etkilerini düşünceleriyle yaşamın gerçeklerine duyarlı sanatçılar seçilmiştir. Tezin yöntem kuramsal ve uygulamalı olarak iki boyutludur. Önce konuyla ilgili nesnel veriler saptanarak belli bir bağlamda metin oluşturulmuştur. Sonra tez sahibi olarak uygulamalar gerçekleştirilerek ve kavramsal çerçevesi, teknik malzeme gibi açılardan irdelenmiştir. Son bölümde ise resim sanatı bağlamında tuvale yapılmış her türlü müdahaleyi odağa alan konumun kapsadığı bağlamların irdelenmesiyle resim sanatı yapan sanatçıların araştırılıp çalışmalarının kayıt altına alınması ve yapılmış olan uygulamalarla kişisel anlatım dilini tematik, düşünsel, biçimsel yönlerini ortaya çıkarmak ve argümanların incelemesi neticesinde uygulanan açıklamalardan oluşmuştur.
Film jeneriklerinde hareketli grafik kullanımı

Film jenerikleri; film ile ilgili bilgileri ve film içerisindeki konuşmaları seyircilere aktarmak için kullanılmaktadır. İlk jenerik tasarımları ekranda sabit duran düz yazılardan oluşmaktaydı. Filmin başında gösterilen bu yazılarda, filmi yapan kişi ya da stüdyonun ismi, telif hakları, yapıldığı tarih gibi temel bilgiler bulunmaktaydı. Oyuncu isimlerinin ve film ekibinin de jeneriğe dahil edilmesiyle birlikte, jeneriklerin süresi uzamıştır. Ekranda uzun süre durmaya başlayan jenerikler izleyicileri sıkmamak adına, görsel anlamda gelişmeye başlamıştır. Film yapımcıları, jenerikleri, izleyicileri filme çeken bir unsur olarak da kullanmak istemişlerdir. Bu amaçla jenerik tasarımları için sanatçılar ve tasarımcılar ile birlikte çalışmaya başlamışlardır. Jenerik tasarımlarının izleyicinin ilgisini çekme ve birbirinden farklılaşma çabası, jeneriklerin hareketli hale gelmesini sağlamıştır. Jenerik tasarımında hareketli grafiklerin kullanılmaya başlanması ile birlikte jenerikler köklü bir değişim yaşamıştır. Sabit yazı ve resimlerden oluşan jenerikler hareketli grafiklerin yardımı ile anlatısı olan hareketli dinamik öğeler haline gelmiştir. Jenerikler bu haliyle izleyicilere bilgi vermenin dışında, izleyicileri filme çeken, filme hazırlayan, film hakkında ipucu veren öğeler haline gelmiştir. Günümüzde jenerik tasarımı, hareketli grafiklerle özdeşleşmiş durumdadır. Bu tez çalışmasında jeneriklerin ve hareketli grafiklerin geçmişşten günümüze kadarki tarihi ve gelişimi, hareketli grafiklerin animasyon, sinema ve jenerik tasarımı ile ilişkisi, hareketli grafik üretim teknikleri incelenecektir. Hareketli grafik ve jenerik tasarımının gelişimini daha iyi anlayabilmek için bu alanlara yön vermiş olan önemli örnekler analiz edilecektir. Son bölümünde yer alan uygulama çalışmasında ise, tez içerisinde bahsedilecek teknikler kullanılarak hareketli grafikler yardımıyla 'Blade Runner' filmine jenerik tasarımı önerilmiştir.
Özne'nin kimlik arayışının resimsel düzlemde irdelenmesi

Sanat konuları arasında geniş bir yer kaplayan 'özne' kavramı, kimlik söylemi ile ele alınmamış olmasının eksikliği sebebiyle; hem 'özne'nin hem de 'kimlik'in resimsel düzlemde çözümlenmeye çalışıldığı bu tez metni, sanatsal bağlamda felsefe, sosyoloji ve estetik kuramsal okumalar kolajıdır. Evrenselliğin geçirgenliği bağlamında, sanatsal üretimlerde varlık tabakaları arasında kültür; yapıtların kökenini oluşturmaktadır. Kültürel farklılık çözümlemeleri ile 'özne' içinde; 'kimlik' temsiliyetleri barındırmaktadır. Çalışmanın amacı güncel olarak toplumsal koşullar altında yaşanan sanat üretimlerinde; özne ve kimlik söylemlerindeki tartışmaları bir araya getirmektir. Kimliğin bir bunalımdan çok bir söylem ve bir yöntem oluşu; dönemsel bazda sanat söylemlerine bir bakış sunmaktadır. Birinci bölümde 'özne'; modernist ve postmodernist süreçte kimlik ile ilişkilendirilerek kavramsal çerçevesi belirlenmektedir. İkinci bölümde, 'ben' inşasında 'özne'nin kimlik temsiliyetleri, yirminci yüzyıl sanat oluşumları üzerinden irdelenip; sonrasında yapısallcı ve postyapısallcı eleştiride Çağdaş Sanat oluşumları ile 'özne'nin gelmiş olduğu konum olan 'kimlik' üzerinden temsiliyetleri aktarılmaktadır. Son olarak üçüncü bölümde ise; düşünürlerin söylemleri temelinde öznel bir bakış ile 'özne-kimlik' metinleri üzerinden oluşturulan imgeler, plastik çözümlemeler ile resimsel bir dile dönüştürülmüştür. Genel bir ifade ile yapılan bu araştırma, sanatın 'nelik' ve 'kimlik' karşıtlığının bir saptamasını içermektedir.
Osmanlı saray kilimlerinin desen ve kompozisyon özellikleri

Osmanlı İmparatorluğunun farklı kıtalarda uzun yıllar hüküm sürmesi, sanat ve estetik anlayışının şekillenmesinde etkili olmuştur. Selçuklu Devletinin bir devamı olarak kabul edilen Osmanlı İmparatorluğu, 16. Yüzyıl boyunca doğu ve batıdaki fetihler sonucu imparatorluğa yeni katılan yerlerle hem zenginleşmiş hem yeni kültürleri tanımıştır. Gittikçe büyüyen imparatorluğun sultanları sanata önem vermiş sanatçıları korumuşlardır. Osmanlı Sarayı başka sanat dallarındaki gibi halı ve kilim sanatında da kendi üslubunu oluşturmuştur. Bu üslubun oluşmasında Tebrizli sanatçıların etkisi büyüktür. Anadolu kilimlerinin ortak özelliği kilim tekniğine uygun olarak geometrik desenli dokunmuş olmalarıdır. Natüralist bir sanat üslubu geliştirmiş olan nakkaşhane, halk sanatından farklı desenler ortaya koymuştur. Araştırma kapsamında 15 .-17. Yüzyıl arasında dokunmuş Osmanlı Saray sanatı üslubunda olan kilimler ele alınmıştır. Devrini tamamlamış olan bir üslubun zenginliğini yansıtan Saray Kilimlerinin özellikleri, ortaya çıkış nedeni, kullanım amaçları araştırılmış, dönemin diğer eserlerinde de görülen üslup birliği incelenmiştir. Şerare Yetkin bu konu hakkında en detaylı ve ilk araştırmaları yapmıştır. Araştırma süresince ilk başvurulan kaynaklar Yetkin'in incelemeleri olmuştur. Bununla birlikte Belkıs Acar, Bekir Deniz gibi yazar ve araştırmacılar da Osmanlı kilimlerini incelemiştir. Araştırmamız sürecinde Osmanlı Saray kilim örneklerine ulaşmada yaşanılan sıkıntılardan dolayı literatür taraması yapılmıştır. Kilimler fiziksel olarak incelenemediğinden konu dahilinde kitap, makale, tez ve internet bilgilerinden yararlanılmıştır.