turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Immigration policy-making in the European Union: A case study on the adoption of directive 2003/109/EC and its implementation by Germany and the Netherlands

Bu çalışma, üçüncü ülke yurttaşlarının yasal statü ve haklarıyla ilgili düzenlemeleri kapsayan Direktif 2003 /109/AT'nin kabul edilmesine zemin hazırlayan Tampere Avrupa Konseyi, Maastricht ve Amsterdam Antlaşmaları gibi gelişmeleri inceleyerek, Avrupa Birliği'nde göçmenlerle ilgili politikaların oluşum sürecini etkileyen en önemli aktörleri belirlemeyi amaçlamaktadır. Bu bağlamda, üçüncü ülke yurttaşlarının statü ve haklarını belirlemede en yeni politika sayılabilecek Direktif 2003 /109/AT'nin kabul edilme süreci incelenecek ve Avrupa Birliği'nin göçmenleri entegre etme politikaları oluşturmadaki rolü anlaşılmaya çalışılacaktır. Bu Direktif'in Almanya ve Hollanda'da yaşayan göçmenlerin statü ve haklarında bir gelişmeye yol açıp açmadığı incelenerek, Direktif'in müzakere ve kabul edilme sürecinin Avrupa Komisyonu'nu ortak norm ve değerleri yükselten siyasi bir girişimci olarak gören ulusüstü bakış açısı ile mi yoksa üye devletlerin rasyonel çıkarlarını ön planda tutan liberal hükümetlerarası teori ile mi açıklanabileceği değerlendirilecektir. Çalışmanın sonuçları, üye devletlerin bu alanlarda işbirliği yapmalarında, Avrupa Birliği göç ve iltica politikasının yalnızca bir parçasını oluşturan entegrasyon politikaları geliştirme amacının değil, sayıları hızla artmakta olan mülteci ve göçmenler, küresel ekonomik rekabet ve yetenekli işgücüne olan ihtiyaç gibi sosyo-ekonomik nedenlerin etkili olduğunu göstermektedir. Bu çıkarların korunması ve ulusal çıkarların göçmen haklarının üzerinde tutulması, üye devletlerin Avrupa politikalarını müzakere ederken ulusüstü teorinin savunduğu gibi etkili bir sonuca ulaşma amacı güttüklerinin aksine, müzakerelerin esas olarak ulusal kazançların dağılımı ile ilgili olduğunun altını çizmekte ve göçmen politikalarının yapımında hükümetlerarası teorinin geçerlililiğini işaret etmektedir.
Optimal para sahası teorisi açısından Avrupa Para Birliği'nin değerlendirilmesi

öz On bir Avrupa ülkesi bir araya gelerek 1.1. 1999 tarihinden itibaren para birliğine geçmişş ve ortak para Euro'yu kullanmaya başlamıştır. Daha sonra gerekli şartlan yerine getiren Yunanistan da anılan ülkelerin arasına katılmıştır. Bu gelişme ile Avrupa ve Dünya ekonomisinde yeni bir dönem başlamıştır. Bu süreçte birlik ülkelerinin başarıya ulaşabilmeleri için, oluşturdukları para sahasının optimal olması gerekmektedir. Para sahasının optimal olması; birlik dahilinde ortaya çıkması muhtemel asimetrik şokların olumsuz etkilerinin birlik üyesi ülkelerin sahip olduğu mikro ve makroekonomik özelliklerle giderilebilmesi veya en aza indirilebilmesi anlamına gelmektedir. Üç bölümden oluşan bu çalışmada Avrupa Para Birliği'nin optimal para sahası olup olmadığı analiz edilmiştir. Çalışmanın birinci bölümünde, teorik çerçeve; Para Birliği, Optimal Para Sahası Teorisi ve para birliğinin fayda-maliyet analizi ortaya konmuştur. İkinci bölümde, APB'nin tarihsel süreçte gelişimi incelenmiştir. Üçüncü ve son bölümde ise, ilk bölümde ele alınan Optimal Para Sahası'nın kriterleri açısından APB değerlendirilmiştir. Bundan başka anılan bölümde ABP'nin fayda-maliyet analizi de yapılmıştır. OPS kriterlerinin en başta geleni ve en önemlisi olan işgücü faktörü hareketliliği açısından APB değerlendirildiği zaman Söz konusu birliğin optimal bir para sahası olmadığı görülmektedir. Dışa açıklık derecesi kriteri açısından değerlendirildiğinde ise Birliğin OPS özelliğini taşıdığı öğrenilmiştir. Diğer kriterler açısından değerlendirme yapıldığında ise APB ülkelerinin ürün çeşitliliğine sahip olduğu, enflasyon oranlan arasında yakınlık söz konusu olduğu, sermaye piyasalarında bütünleşme sağlandığı görülmektedir. Fakat, söz konusu ülkelerin ekserisinde ürünlerinin bazılarının toplam ihracat içerisinde önemli paya sahip olmalarından, işsizlik-enflasyon tercihlerindeki farklılıktan, sermaye piyasasında tam bütünleşmesinin zamanla sağlanacağından dolayı belirtilen kriterler açısından APB tam anlamıyla bir optimal para sahası sayılmamaktadır. APB'nde sağlanan fayda ve katlanılan maliyetlerin bazıları parasal olarak ifade edilse de bazıları ifade edilememektedir. Bu belirsizlikten dolayı da söz konusu birlik hakkında kesin 'faydalı' veya 'faydasız' şeklinde bir hüküm vermek mümkün olmamaktadır. m
Tek boyutlu ve çok boyutlu yoksulluk ölçümleri: Türkiye uygulaması

Bu tez çalışmasında Türkiye'de resmi yoksulluk ölçümlerinin nasıl geliştirilebileceği sorusuna yanıtlar aranmıştır. Mevcut resmi mutlak yoksulluk göstergelerinin eksik ve 'keyfilik' içeren yanları tartışılarak daha az 'keyfi' seçimler içeren ve Türkiye şartlarını daha iyi yansıtan bir yöntem önerilmesi amaçlanmıştır. Bu amaçla paraya dayalı yöntemler ile çok boyutlu yöntemler araştırılmış ve Türkiye için öneriler sunulmuştur. Elde edilen sonuçlar, iki yoksulluk ölçüm yönteminin birbirinin ikamesi olmaktan ziyade birbirinin tamamlayıcısı olduğunu göstermiştir. Ek olarak, Türkiye ve Avrupa Birliği ülkelerindeki çok boyutlu yoksulluk ölçütleri karşılaştırılarak farklıklar ortaya konulmuştur. Tez çalışması dört bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde, ülkelerin resmi yoksulluk istatistiklerinde sıklıkla kullanılan parasal yoksulluk ölçütlerinin kısıtları, sorunları ve bunların etkileri ortaya konulmuştur. Sonrasında, Türkiye'de parasal yoksulluk ölçümlerinin geliştirilmesine yönelik öneriler sunulmuş ve bu öneriler doğrultusunda elde edilen sonuçlara yer verilmiştir. İkinci bölümde, tek boyutlu parasal ölçütlerin yoksulluğun çok boyutlu yapısını açıklamaktaki yetersizliği göz önüne alınarak çok boyutlu ölçüm yöntemleri üzerinde durulmuştur. Literatürde yer alan çok boyutlu yoksulluk yöntemleri tanıtılmış olup avantaj ve dezavantajları sıralanmıştır. Üçüncü bölümde, Türkiye ve AB ülkelerindeki yoksulluk düzeylerini ve maruz kalınan yoksunluk türlerini karşılaştırmak amacıyla iki farklı çok boyutlu yoksulluk ölçütü oluşturulmuştur. Avrupa yoksulluk haritaları çizilerek, Türkiye ve 29 Avrupa Birliği ülkesi için sonuçlar karşılaştırılmıştır. Dördüncü bölümde, Türkiye'deki yoksulluk kompozisyonunu mümkün olan tüm boyutları ile ortaya çıkarmak amacıyla, Alkire-Foster (2011a) yöntemi kullanılarak 'Türkiye'ye özgü çok boyutlu yoksulluk ölçütü' oluşturulmuştur. Burada, Türkiye şartlarını yansıtan boyutlar ve göstergeler tüm yönleriyle ele alınarak belirlenmiştir. Elde edilen sonuçlar parasal yoksulluk göstergeleri ile karşılaştırılarak farklıklar ortaya konulmuştur.
Avrupa Birliği ile istikrar ve ortaklık sürecinde Batı Balkanların ekonomik dönüşümü

Sovyetler Birliği'nin çöküşünden sonra Avrupa Birliği, Doğu Blok'unun eski ülkelerini bünyesine katma kararı almıştı. Ancak bu ülkeler siyasi ve ekonomik yönden tam üyeliğe hazır değildi. Bu bölgelerde yaşanan istikrarsızlıklar sadece bölgeyi değil, tüm Avrupa ülkelerini de doğrudan ilgilendirmekteydi. O yüzden bu bölgede yaşanan istikrarsızlıklara bir çözüm bulmak gerekiyordu. Avrupa Birliği bu bölgeyi istikrara kavuşturmak için bazı politikalar uygulamaya başladı. Bu politikalardan ilki olan Bölgesel Yaklaşım, mali yardımları, ticari-ekonomik işbirliği ve anlaşmalarını da kapsayacak biçimde ikili ilişkilerin geliştirilmesi için yerine getirilmesi gereken kriterleri ve şartları belirlemiştir. Belirlenen şartlar ilgili ülkeler tarafından başarılı bir şekilde yerine getirilememiştir. Bu nedenle, Avrupa Birliği 1999 tarihinde Batı Balkan ülkelerine yönelik reform sürecini hızlandırmak için 'İstikrar ve Ortaklık Süreci' adlı yeni politikayı kabul etmiştir. Bu politika çerçevesinde her ülkede, farklı zaman dilimlerinde İstikrar ve Ortaklık Anlaşması imzalanmıştır. Bu çalışmanın amacı, Batı Balkanlar'ın ekonomik dönüşüm süreçlerinin 'İstikrar ve Ortaklık Süreci' politikalarından ne ölçüde etkilendiğini analiz etmektir. Ekonomik dönüşüm süreci öncesi ve sonrasında bu ülkelerin makroekonomik göstergelerinde ne gibi olumlu ya da olumsuz değişimler olduğu karşılaştırmalı analiz yöntemiyle incelenmiştir. Sonuç olarak, makroekonomik göstergeler ışığında incelenen altı devlette İstikrar ve Ortaklık Süreci sonrasında bir ekonomik dönüşümün gerçekleştiği söylenebilir.
Protection of industrial and commercial property as a derogation from free movement of goods

Bu çalışma, Avrupa Birliği'nde malların serbest dolaşımı ilkesinin bir istisnası olarak sınai ve ticari mülkiyet haklarının korunması konusunu ele almaktadır. Malların serbest dolaşımı temel ilkesi, ortak pazarın başlangıcını teşkil etmesi sebebiyle, belki de Avrupa Birliği hukukundaki en önemli kavramdır. Ne var ki, bu ilke istisnasız bırakılmamıştır ki bu istisnalardan biri de sınai ve ticari mülkiyet haklarının korunmasıdır. İlk bölümde, malların serbest dolaşımı ilkesi, bu ilkenin gelişimine yön veren önemli Adalet divanı kararları ile birlikte incelenmiştir. Bu bölümde iki yasak ? vergiler ve eş etkili kısıtlamalar ve kotalar ve eş etkili kısıtlamalar incelenmiştir. İkinci bölümde, malların serbest dolaşımına getirilen, sınai ve ticari mülkiyet haklarının dışında kalan istisnalar irdelenmiştir. Bunlar Antlaşmanın 30. maddesinde yer bulan kamu ahlakı, kamu düzeni, kamu güvenliği, insan ve hayvanların sağlık ve yaşamının korunması ile Adalet Divanı kararları ile geliştirilen mecburi gerekliliklerdir. Üçüncü bölümde ise, çalışmanın esas kısmı yani malların serbest dolaşımının istisnası olarak sınai ve ticari mülkiyet haklarının korunması incelenmiştir. Öncelikle fikri mülkiyet hakları irdelenmiş, ardından bu istisna Adalet Divanı tarafından tanınan ilkeler ile anlatılmıştır. Bunlar özellikle hakların varlığı ? korunması doktrini, hakkın özü ilkesi, hakların tüketilmesi ilkesi ve ortak menşeidir.
Changes and continuities of the European Union social policy

Bu çalışma, Avrupa Birliği'nin en tartışmalı konularından biri olan Avrupa sosyal politikasını inceliyor. Bir yandan Tek Pazar amacına ulaşmak için piyasa etkinliğine ağırlık veren ortak sosyal politika muhalifleri, diğer yandan, piyasa etkinliğinin sürdürülmesinde eşitlik, asgari işsizlik oranları ve bireylerin sosyal korunmasını da göz önünde bulunduran Avrupa Birliği sosyal politikasını savunanlar bulunmaktadır. Bu tez, kalitatif açıdan incelendiğinde, Avrupa sosyal politikasında hükümetlerarası çözüm arayışları methotlarının zamanla daha çok kabul gördüğünü belirlemiştir. Açık koordinasyon yönteminin, hükümetlerarası yaklaşımı ve müzakere edilebilir yapısıyla, Avrupa Birliği'nde piyasa ve refah hedeflerinde bir denge ortamı oluşmasını sağlağını ve Avrupa sosyal politikası üzerinde olumlu bir etkisi olduğunu savunmaktadır.
2008 krizi sonrası sosyal güvenlik harcamaları bağlamında Avrupa refah devleti

2008 küresel finans krizi, 1929 Büyük Bunalımı'nın ardından yaşanan en şiddetli ekonomik kriz olup, en yıpratıcı etkisini Avrupa üzerinde göstermiştir. Bir ulus üstü yapı olan Avrupa Birliği'nde kriz yalnızca ekonomik olarak yaşanmamış, sosyal ve siyasal olarak da önemli sorunlar doğurmuştur. Refah devlet uygulamaları ve sosyal politika konusunda başarılı bir örnek olan Avrupa refah devleti, kriz sonrası yaşanan mali sorunlardan dolayı bazı değişim, dönüşüm ve reformlar yaşamıştır. Kriz sonrasında mali sağlığını kaybeden ve kamu borçları artan birçok Avrupa ülkesi, refah uygulamalarında ve sosyal politikalarında yeniden yapılanma sürecine girmiştir.
1999'dan günümüze Avrupa parlamentosu kararları doğrultusunda Türkiye'nin insan hakları uygulamaları

İnsan hakları kavramının doğduğu Avrupa'da insan haklarına saygı ve bağlılık demokrasinin temeli olarak kabul edilmiştir. AB'nin siyasi bütünleşmesi sürecinde temel hak ve özgürlüklerin geliştirilmesi ve korunması ana unsurlardan biri olmuştur. 1993 Kopenhag Zirvesinde belirlenen Kopenhag Siyasi Kriterleri olan demokrasi, hukuk devleti, insan hakları ve azınlık haklarının korunması ilkelerine uymak AB üyeliğinin ön koşuludur. 1999 Helsinki Zirvesinde aday ülke olarak ilan edilen Türkiye reform sürecine girmiştir. Bu süreçte Türkiye'nin insan hakları uygulamaları önem taşımaktadır. AB'nin insan hakları ile siyasi açıdan en ilgili kurumu olan AP aday ülke Türkiye'nin insan hakları uygulamalarını izleyerek değerlendirmektedir. Bu çalışma AP'nın bakışı doğrultusunda Türkiye'nin insan hakları uygulamalarını incelemeyi amaçlamaktadır. Reform sürecindeki ilerlemeler ve eksiklikler belirtilmektedir. Öncelikle insan hakları kavramına değinildikten sonra temel insan hak ve özgürlüklerin AB'deki yapısı açıklanmıştır. Son olarak Türkiye'nin insan hakları uygulamaları AP'nin örnek kararları ve raporları çerçevesinde ele alınmaktadır.
An analysis of party orientations towards European Union in Serbia: Political competition, ideology and identity politics

Bu tez çalışması, Avrupalılaşma için iç politika dinamiklerinin önemli olduğu varsayımına dayanarak Sırbistan - Avrupa Birliği ilişkilerini, süreçte eşik bekçisi olarak kritik rol oynayan siyasi partiler üzerinden incelemektedir. Araştırmada siyasi partilerin AB, AB üyeliği ve Avrupalılaşmaya yönelik pozisyonlarının tespiti ve partiler-arası farklılıkların karşılaştırmalı analizi için ilk olarak nicel uzman anketi; altında yatan nedenler ve meşrulaştırma stratejileri içinse parti dokümanlarının nitel tematik içerik çözümlemesi yöntemleri kullanılmıştır. Uzman anketi yardımıyla, siyasi partiler üç kategoriye ayrılmıştır: Avrupa Yanlısı, Yumuşak ve Katı Avrupa Karşıtı. Nedensel açıklama için, üç model yardımıyla oluşturulan sekiz alternatif hipotez üzerinden karşılaştırma testleri yapılmıştır. Parti dokümanlarının tematik içerik analizi için kodlar yardımıyla tümdengelim yöntemi kullanılmıştır: Normatif, kimliksel, rasyonel, Kosova ve Rusya alternatifi. Belgrad'daki mevcut siyasal düzlem, eski ile yeninin, kimlik ile rasyonalitenin alternatif söylemleri üzerinden inşa edilmiş belirgin bir hizipleşmeye dayanmaktadır. Ampirik veriler, Sırbistan'daki parti yönelimlerinin kimlik siyaseti üzerinden şekillendiğini ortaya koymaktadır. Normatif perspektiften uzak olan Avrupa-taraftarlığı, stratejik/rasyonel bir dış politika oryantasyonu olarak araçsallaştırılırken; Avrupa karşıtlığı tarihin gölgesinde şekillenmektedir. Taraftar partiler rasyonel aktör modeline uygun olarak AB gündemini, muhtemel kazanım ve vaatlere odaklanarak yeni bir Sırbistan'ın inşası üzerinden çerçevelendirmektedir. Sırbistan'da Avrupa karşıtları ise yakın geçmişşte yaşananlara ve Kosova sorununa yoğunlaşarak Batı'yı/AB'yi ötekileştirmeye devam etmekte ve Rusya'yı dış politika alternatifi olarak sunmaktadır.
Avrupa Birliği'ne uyum sürecinde Türkiye'de kırsal kalkınmanın finansmanı kapsamında IPARD

Avrupa Birliği, adaylık statüsü tanıdığı ülkelere AB müktesebatının benimsenmesi ve politikaların uyumlaştırılmasını kolaylaştırmak amacıyla mali yardımlarda bulunmaktadır. Geçmiş yıllarda çeşitli programlar ve projeler ile yapılan AB yardımları 2007- 2013 döneminde 'Katılım Öncesi Yardım' çatısı altında birleştirilmiştir. IPA, beş bileşenli bir araç olup, beşinci bileşeni kırsal kalkınma politika alanına yöneliktir. Türkiye, AB'ye aday ülke olarak 2007- 2013 dönemde IPARD fonlarından yararlanmaya başlamış olup, 2014- 2020 dönemi için de bütçe tahsisi yapılmıştır. Bu çalışma ile Türkiye'de ilk ve henüz yeni olan IPARD uygulamalarının değerlendirilmesini ve etkinliğinin artırılmasına katkı sağlaması amaçlanmıştır. Çalışmada, öncelikle uyumu hedeflenen AB kırsal kalkınma politikası ve Türkiye'nin kırsal kalkınma çabaları incelenmiş, daha sonra Türkiye'deki IPARD uygulamaları tartışılmıştır. Çalışmada konu kapsamında yayımlanmış bilimsel makale, tebliğ, kitap ve tezler ile yetkili kurumlar tarafından hazırlanan her türlü güncel bilgi, belge ve raporlardan faydalanılmıştır. Ayrıca, uygulamadaki durumu ortaya koyabilmek amacıyla IPARD desteklerinden yararlanmak üzere sözleşme imzalamış Yozgat ve Sivas illerindeki süt üreten tarım işletmeleri ile tam sayım yöntemi kullanılarak anket gerçekleştirilmiştir. Yapılan saha araştırmasında, sözleşme imzalayan faydalanıcıların deneyimlerinden yararlanılması ve IPARD katkısının işletmeler üzerindeki yansımasının belirlenmesi hedeflenmiştir. Türkiye'nin IPARD uygulamalarında tecrübe kazandığı ve IPARD Program'ında belirtilen amaçlara erişimde bazı gelişmelerin kaydedildiği sonucuna ulaşılmıştır.
Uzaktan algılama çalışmalarının tarım ekonomisi üzerine etkileri, Avrupa Birliği ülkeleri ve Türkiye uygulamalarının incelenmesi

Uzaktan Algılama, yeryüzünün ve yer kaynaklarının incelenmesinde, onlarla fiziksel bağlantı kurmadan kaydetme ve inceleme tekniğidir. Uzaktan Algılama Tekniği, doğrudan arazi çalışmalarına gidilmeden ya da en aza indirgenerek doğal kaynakların uydu veya uçaklarla gözlemlenerek incelenmesine olanak sağlar. Uzaktan Algılama Tekniğinin yoğun olarak kullanıldığı alanlardan bir tanesi de tarımdır. Bu teknik, toprağın verimli bir biçimde işletilerek tarımsal üretimin arttırılması ve ulusal kalkınmayı hızlandıracak yapının kurulması ile parçalanmış arazilerin birleştirilmesi ve toplulaştırılması ile tekrar parçalanması ve küçülmesini önleyici önlemlerin alınmasında, ayrıca toprak ve su kaynaklarının korunması, ıslahı, geliştirilmesi ve verimliliğinin sürdürülmesinin sağlanmasında, tarımsal verimin arttırılması, istihdam olanaklarının arttırılması faaliyetlerinde kullanılabilir. Avrupa Birliği üye ülkelerinin tarım politikalarını siyasi ve ekonomik anlamda bütünleştiren Ortak Tarım Politikası, belirlenen ortak fiyatların korunması amacıyla oluşturulmuş çeşitli kurallar çerçevesinde işleyen geniş kapsamlı bir mekanizmadır. Halen Topluluk bütçesinin yarısı, ekonomisinin %5'ine karşılık gelen tarım sektörüne aktarılmaktadır. Türkiye'nin Avrupa Birliğine katılma süreci yaklaşık 40 yıldan beri devam etmekle birlikte Helsinki Zirvesinin ardından farklı bir boyut kazanmıştır. Bu doğrultuda üyelik yolunda temel belgelerden biri olan Ulusal Programda Ortak Tarım Politikasına uyumla ilgili hedeflere kapsamlı olarak yer verilmiştir. Uzaktan Algılama Tekniği, Türk Tarım Politikalarının Avrupa Birliği Ortak Tarım Politikasına uyumlaştırılmasında etkin bir yöntem olarak uygulama alanı bulmaktadır. Arazi Kayıt Sisteminin kurulması, Bitkisel Üretim, Ormancılık ve Kırsal Kalkınma Politikaları gibi alanlarda ülke kaynaklarının izlenmesi ve rasyonel olarak kullanılması bu teknikle daha etkin bir şekilde yapılabilmektedir.
Arnavutluk'ta demokratikleşme süreci ve Avrupa Birliği'nin yapıcı etkileri

Arnavutlar nüfusunun önemli bir kısmı Balkanlar bölgesindeki çeşitli devletler arasında dağılmış bir halktır. Soğuk Savaş boyunca kendilerini dünyanın diğer uluslarından soyutlayan komünist yöneticilerin buyruğu altında yaşamışlardır. Soğuk Savaşın bitimi ve bölgedeki diğer komünist rejimlerin çöküşü ile birlikte Arnavutluk da hızlı bir değişim sürecinin içine girmiş, özellikle bölgede nüfusunu yaymaya başlayan ABD ve Avrupa Birliği'nin önemsediği ülkelerden biri haline gelmiştir. Yeni binyılla birlikte ülke yeni Batılılaşma, ya da diğer deyişle demokratikleşme ve modernizasyon safhasına girmiştir. Başlarda söz konusu hedefleri gerçekleştirmek için gerekli ivme sağlanamamış olsa da en azından pazar ekonomisine geçiş ve geniş özelleştirme hareketleri sayesinde yabancıların ve sermayelerinin dikkatinin çekmeyi başarmıştır. Bununla birlikte, modernleşmenin tamamlayıcı parçaları niteliğindeki siyasal kurumlar, yargı ve idare ilgili reformlar hala ele alınmayı beklemektedir. Arnavutluk'un demokratikleşmesinde iç olduğu kadar dış etkenler önemli rol oynamıştır. Coğrafi yakınlık Arnavutluk ve Avrupa Birliği'nin birbirlerine olan ilgilerini karşılıklı olarak arttırmıştır. Her ne kadar başlarda AB ülkenin modernleştirilmesi sürecinde kendinden beklenen rolü tam olarak oynayamamışsa da özellikle Kosova krizinden sora bölgedeki tecrübelerinden çıkardığı dersler ışığında bölge ve de bu ülke adına daha anlamlı politikalar üretmeye başlamıştır. Böylelikle, zamanla Avrupa Birliği ülkenin demokratikleşmesi ve de ekonomik kalkınmasında diğer hiçbir ülke ile kıyaslanmayacak biçimde başat bir aktör haline gelmiştir. Bu çalışma üç bölümden oluşmaktadır. Söz konusu bölümler sırası itibarıyla, Arnavut devleti ve ulusunun tarihsel gelişimini ve özgün kültürünü; Avrupa Birliği'nin belirli politikalarını önceleyen dönemde ülkenin kendi çabalarıyla yürütmek istediği demokratikleşme sürecini, ve de son olarak Avrupa Birliği ve Arnavutluk arasındaki anlaşmaları ve de ülkenin AB gözetimindeki gelişmelerini ortaya koyan ilerleme raporlarını ele almaktadır.
AB Batı Balkan ilişkileri ve bu süreçte Batı Balkanlar'da yaşanan siyasal dönüşüm

Batı Balkanlar, Soğuk Savaş sonrasında etnik çatışmalara, nüfus hareketlerine ve siyasal krizlere sahne olmuştur. Soğuk Savaş döneminde baskıcı nitelikte de olsa var olan muktedir devlet yapısı yerini zayıf kapasiteli ve kırılgan devlet yapılarına bırakmıştır. Bunun yanında yükselen milliyetçilik ve heterojen etnik yapı; Batı Balkan Devletleri arasındaki dengeleri oldukça hassas bir hale getirmiş, bölgede daha fazlaparçalanma ihtimalini ortaya çıkarmıştır. Batı Balkanlar'da yaşanan etnik çatışmaları ve zayıf devlet yapısından kaynaklanan yasadışı faaliyetleri, güvenliği için tehdit olarak algılayan AB; bölge ülkelerini siyasal anlamda dönüştürerek, istikrarlı bir devlet yapısına kavuşturmayıhedeflemiştir. Bu amaçla AB, Batı Balkan Devletlerinin önüne üyelik hedefinikoymuştur. Bu anlamda AB üyeliği hedefi, ekonomik ve siyasal zorluklar yaşayan Batı Balkan Devletleri için toplumun tüm kesimlerini etrafında birleştirecek kadar cazip bir hedef olmuştur. Sonuçta, Batı Balkanlar'da 1990'ların başında hayal bile edilemeyecekgelişmeler hayat bulmuştur. AB üyelik hedefi sayesinde Batı Balkan devletleri, uygulama yönündeki eksikliklere rağmen, AB'nin istediği yasal mevzuatın önemli bir bölümünü uyarlamıştır. Bu çalışmanın amacı, Soğuk Savaş sonrasında AB'nin Batı Balkanlar'ıdönüştürebilme kapasitesini incelemek olmuştur. Bu kapsamda Soğuk Savaş dönemiAB Batı Balkan ilişkilerinin seyri incelenmiş ve AB'nin bu dönemde Doğu Bloku ülkeleri arasından Yugoslavya'ya daha özel yaklaştığı tespit edilmiştir. Soğuk Savaş sonrası AB'nin Batı Balkanlar politikası incelendiğinde ise Batı Balkanlar'ın ABistikrarı, güvenliği ve ekonomisi açısından oldukça önemli olduğu, AB'nin bu bölgeyidönüştürmekte kararlı olduğu görülmüştür. Ancak bu değişimin olması için de AB üyelik hedefinin inandırıcılığını kaybetmemesi gerektiği tespit edilmiştir. Bu amaçla, birinci bölümde Batı Balkanlar'ın yaşadığı tarihsel süreç ve AB-BatıBalkan İlişkileri incelenmiştir. İkinci bölümde, Batı Balkanlar'ın AB için önemi ve AB'nin Batı Balkanlar politikasının çerçevesi anlatılmıştır. Son bölümde ise Batı Balkan Devletlerinin üyelik süreçleri ve bu süreçte yaşanan değişim anlatılmıştır.