turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türk resminde portre ve otoportre

Türk sanatına portre ve otoportrenin ilk girişi 19. yy ortalarına dayanır. Portre türünün ilk uygulayıcılarının portre ve otoportrelerinde, özellikle kadın konusunda daha modern bir imaj oluşturma kaygıları vardır. Otoportrelerde ise ressam olarak varlığını kanıtlama isteği sezilir. İlk sanat eğitimi kurumunun açılması ile sanat topluma yayılmaya başlar. Ressamların kendilerini geliştirmeleri daha önce olduğu gibi yine yurt dışı eğitimi ile sağlanır. Akademi eğitimi ile Empresyonizmi birleştiren portreler üretilir. Portre, sonraki yıllarda dönemsel üslupların etkileri ile farklı bir şekil alır. Özellikle Müstakiller ve 'd Grubu' ressamlarının İnsana sadece biçimsel olarak yaklaşır ve bunun sonucu olarak kişi dünyasına inemeyen sonuçlar oluşur. Yeni oluşumlarla yani Yeniler Grubuyla resmin biçim bozmacı yüzeysel anlatımlarına karşı çıkılır ve kişi dünyasını sosyal koşullarını anlatmayı esas alan çalışmalar başlar. Kısa süren bir soyut dönemin ardından ressamlar samimi anlatımlar içeren resimlerle üsluplarını geliştirip, sosyal gerçekliği dışa vuran duyarlı portreler üretir. Özgün arayışlar daha sonra 1980'de de yükselerek devam eder. Portre resminin sadece biçimsel ve üslupsal kaygılarla yapılmadığı, felsefi, sosyolojik, psikolojik altyapısının oluşturulduğu bir alan olarak değerlendirilmesi son yıllara rastlar. Kişisel üslupların geliştiği ve gelişmeye devam edeceği yönünde umut verici gelişmeler sürmektedir.
İletişim alanı olarak sanat ve medya

Bu çalışma, medyanın ve sanatın birbirleriyle olan ilişkilerini incelemektedir. Bu inceleme yapılırken, birinci bölüm doğal olarak 'iletişim olgusu'na ayrılmıştır. Bu bölümde iletişim kavramının tanımı yapılarak toplumsallaşma süreci içerisinde çeşitli bağlamlarda incelenmiştir. Ardından kitle iletişim araçlarının 19901ı yıllara kadar geçirdiği değişimlere tarihsel açıdan değinilmiştir. Sonrasında 'iletişim alanları' başlığı altında 'sözlü kültür', 'yazılı kültür', 'görsel kültür' ve 'medya kültürü' araştırılmıştır. ikinci bölümde ise, 1950'lilerden bu yana eğlenceden politikaya varıncaya kadar her şeyin gösterisel bir tavır içerisine büründüğü anlatılmaya çalışılmıştır. 'Gösteriye dönüşen iletişim: Gösteri Çağı' başlığı altında gösteri kavramının tanımı yapılmaktadır. 'Salt Eğlence Olarak Walt Disney ve Gösteri', 'Politika ve Gösteri', 'Sanat ve Gösteri' olmak üzere üç alt başlıkta da gösterinin sosyal bir olgu olarak hayatımıza sızdığına ilişkin düşünce detaylandırılarak aktarılmaya çalışılmıştır. Üçüncü bölümde ise, medya ve sanat arasındaki ilişkinin boyudan incelemeye tabi tutulmuştur. Günümüzde medyanın nasıl bir iktidar alanı oluşturduğu ve özellikle televizyon ve reklamın, bu egemenlik alanını nasıl yaydığı konusu 'Medyanın İktidar Alanı Oluşturması' alt başlığı altında sunulmuştur. Daha sonra ise 'Sanatın Yayılımı' başlıklı bölümde Walter Benjamin'in 'Tekniğin Olanaklarıyla Çoğaltılabildiği Çağda Sanat Yapıtı' adlı metni üzerinden hareketle sanatın kitle kültüründe aldığı yer incelenmiştir. Sanat ve medya arasındaki ilişkinin araştırıldığı üçüncü alt bölümde ise medyanın sanatı nasıl kendisine ivdönüştürdüğüne, kullandığına ilişkin saptamalar örneklerle açıklanmaya çalışılmıştır. Dördüncü bölümün başlığı ise 'Sanat ve Medya'nın Kaynağı' olarak belirlenmiştir. Bu bölümde maddi olan ve olmayan her şeyin satışa sunulduğu, metalaştığı günümüzde, insanın içinde bulunduğu ortam, bir reklam spotunun irdelenmesiyle incelenmiş ve bu inceleme sırasında karşılaşılan 'yabancılaşma' ve 'yalnızlık' kavramlarına medyanın ve sanatın ne şekilde yaklaştığı araştırılmıştır. Bu araştırma ise, sonuç bölümünde içerikte yer alan kavramların, tanımların karşılaştırılması ile bitirilmiştir.
Konstrüktivizmin ve süprematizmin seramik sanatına etkileri

'Konstrüktivizmin ve süprematizmin seramik sanatına etkileri' başlıklı bu çalışma üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde 20. yy. başında tüm dünyada yaşanan modernleşme süreci ve sanatsal açıdan amaç edinen konstrüktivizm incelenmiştir. Konstrüktivizmin plastik sanatlara etkileri irdelenmiş ayrıca Rus konstrüktivistlerinin batıda benzer teorik temellere sahip olan De Stiji ve Bauhaus gibi yapılanmalarla ilişkisi ve karşılıklı etkilenmelerine yer verilmiştir. İkinci bölümde ise konstrüktivizmle aynı yıllarda yine Rus kökenli başka bir sanat akımı olan süprematizm inceleme konusu olmuştur. Süprematizmin temel teorik anlayışı ve en etkili olduğu resim sanatı alanındaki uygulamalarına yer verilmiştir. Üçüncü ve son bölümde ise bu iki sanat akımının seramik sanatına etkileri araştırılmıştır. Bu bölüm iki farklı süreç çerçevesinde değerlendirilmiştir. İlki konstrüktivizmin ve süprematizmin en etkili olduğu 1910- 30 yıllan arasındaki süreçte bu akımların etkisi ile yapılan seramik üretimlerdir. İkinci ise yeni bu akımların etkisi ile üretilmiş çağdaş seramik ürünlerin örneklerine yer verilmiştir. Konstrüktivizmin ve süprematizmin seramik sanatının üç temel alanı olan serbest üretim, yüzey kaplamaları ve endüstriyel üretim alanlarındaki yansımaları da değerlendirme konusu yapılmıştır. vı
Cumhuriyetin başlangıcından günümüze kadar Türk resminde suluboya sanatı

Türkiye Cumhuriyetin ilanından günümüze kadar suluboya resim sanatını anlatmadan önce dünyada suluboya resmin nasıl çıktığı, nerelerde kullanıldığı ve ne aşamalar geçirdiği konularına değinilmiştir. Dünyada suluboya resim sanatı, İngiltere'del 805 yılında kurulan Suluboya Ressamları Derneği ile birlikte sanattaki yerini almaya başlamıştır. Daha önceleri ressamlar bu sanat türündeki ürünleri sadece bir ön çalışma malzemesi ya da bir yan uğraştı. Sanatçılar yağlıboya resimlerini yapmadan önce yapacağı konuyu önce suluboya ile eskiz niteliğinde çalışır, daha sonra yağlıboyaya geçerdi. İngiltere'deki bu örgütlenmeyle birlikte, suluboyadaki bu patlama, diğer ülkeleri de etkileyerek bu sanat dalı dünyada yayılmaya başlamıştır. Türkiye'de ise; bu sanat dalıl950'lere kadar bir ön çalışma malzemesi olarak ele alınmıştır. 1950'lerden sonra da, sadece bu sanat dalına yönelmiş bir sanatçı grubunun yanı sıra, zaman zaman bu sanat dalıyla uğraşan sanatçıların olması, artık suluboya resmin bir ön çalışma malzemesi olmaktan çıkıp, yağhboya resim gibi başlı başına bir teknik olduğunu kanıtlamıştır. 1970'de Suluboya ressamları grubunun oluşmasıyla birlikte bu tekniğin önemi artarak başarılı bir seviyeye ulaşmıştır.
Hüseyin Avni Lifij ve Feyhaman Duran'ın resim anlayışında peysaj

Batı sanatında manzara resminin başlangıcı Yunan sanatının Helenistik Dönemi'ne kadar uzanır. Doğa resimleri 15. yy. sonuna kadar daima, insan ile ilişkili olarak düşünülmekte veya Tevrat ve İncil'deki destansı olayların geçtiği yer olarak algılanmaktadır.16. yy da ise portre ve ölü doğa betimlerinin fonunu oluşturur, 20. yy.'a kadar olan süreçte bağımsız bir manzara resmi de yavaşça resmin ana konusu olmaya doğru yönelecektir. Resmin bu süreçteki serüveni içersinde ikinci planda kalan peyzaj, günümüzde resmi destekleyen, konuyu bütünleyen ve aynı zamanda tek başına ele alınan bir konudur. Türk resminde peyzaj 18. yüzyılın ikinci yarısında Avrupa ile artan ilişkilerin sonucunda Doğu nakkaşlığından Batı tekniğinde yağlı boya resme geçiş çabaları ile başladı. 1789 Fransız Devrimi'nin özgürlük, ulusçuluk ve liberalleşme etkileri Tanzimat ve II. Meşrutiyet Dönemi'nin etkilerinin sürdüğü bir ortam zamanında Avrupa'ya gönderilen öğrenciler yurda döndüklerinde oradan etkilenmiş ve Türk resmine yeni boyutlar kazandırmıştırlar. Tuval yüzeyinde çabuk ve seri çalışabildiği bilinen Feyhaman Duran, doğayı gözlemleyerek ve genellikle açık havada çalıştığı manzaralarında, canlı ve parlak renkleri kullanarak renkçi bir yoruma ulaşmıştır. Hüseyin Avni Lifiji'in oldukça fazla sayıda örneğine sahip olduğumuz manzara çalışmalarında ise sanatçının salt doğa görünümlerini tuvale aktarma çabası içinde olmadığı; aksine, onun kendine özgü duygu dünyasından bizlere bir şeyler sunduğunu görmekteyiz. Sanatçının derin bir duygu, düşünce, hayal gücüyle oluşturduğu yapıtlarda temayı oluşturan ögelerin sağlam bir desen ve kompozisyon anlayışıyla tuvale aktarıldığı görülmektedir Bense tezimi yazdığım süreçte eserlerimde Feyhaman Duran ve Hüseyin Avni Lifijin resimlerinde görüldüğü gibi peyzaj konusunu ele aldım. Yapmak istediğim yaşadığım mekanlardan aldığım görüntülerle Türkiye'nin günümüzde içinde bulunduğu sosyal, ekonomik ve kültürel durumuna göndermeler yapmak onu, yorumlamak ve anlatmaktır.
Tipografide font kimliği ve yarattığı etkiler

1. Bölüm: Font ve TipografiTarihsel süreç ile beraber gelişen teknoloji ve yapılan buluşlar fontları da derinden etkilemiştir. İşleme ve tasarım sürecini tamamen değiştiren ve bu zorlu mesleği dijital ortama taşıyarak zenginleştiren ve aynı zamanda basitleştiren bu süreç, fontlar için yeni bir çağ niteliğinde olmuştur. Bu yeni çağ içerisinde tasarlanan yeni ve modern fontlar, tasarım olanaklarını da en üst seviyeye ulaştırmıştır.2. Bölüm: Fontun Yarattığı EtkilerTipografik çalışmalar içerisinde kullanılan fontlar, belli düşünce ve planları yansıtmaktadır. Bu doğrultuda ele alınan fikirler her zaman birey ya da toplum odaklı olmuştur. Bilgi ve görselliği doğru şekilde aktarmaya çalışan ve bunu başarılı kılmak adına birçok kimliğe bürünen fontlar, insanları dikkatini çekmek, etkilemek ve aynı düşünceye sahip olmak adına birçok alanda kendilerini göstermişlerdir. Hedefinde her zaman iki cinsiyeti de bulunduran ve ihtiyaca göre şekillenen, moda gibi sürekli güncellenen ve sınırlara bağlı kalmayan fontlar, bizlerin fark etmediği anlarda işini doğru yapmış olarak kabul edilmektedirler.
Heykelde geçicilik olgusu ve kişisel bir sergi

Günümüzde kapitalist toplum düzeniyle kosutluk gösteren sanatınkurumlarının birer magazaya dönüsmesi, sergilenen nesneleri ticari yatırım haline getirdi. Bu durum sanatta yeni fikirlerin ortaya çıkmasına neden oldu. Müze, galeri, vs? gibi mekanların statülerini koruma istekleri dogrultusunda, kalıcı biçimlere sahip islerin sergilenmesine karsıt düsünceler; 1960 sonrasında sanat olmayan nesnelerin sergilenmesi ve sanatçının geçici olan eyleminingörsellestirilmesiyle ortaya kondu. Bunun dısında, tarihsel süreç içerisinde sanatın bulundugu politik rol, ona toplumda büyük güç ve statü kazandırmıstır. Sanatın kitleler üzerindeki etkisi; yirminci yüzyılla birlikte dünyanın kapitalist temelde degisimiyle desüregelmistir. Bu açıdan birer prestij nesnesi olan sanat yapıtları; toplumla olanmesafelerini daha da artırmıstır. İGeçicilik? baglamında yapılan çalısmalar, alısıla gelmis geleneksel sanat objesine göre; biçimlendirme, yerlestirme bakımından farklıdırlar. Bu türçalısmalar; yer çekimi ve doga kosullarına göre biçimlendirilmis, aynı zamandaizleyici müdahalesine açık ve gevsek bırakılarak yapılandırılmıstır. Geçicilik;sanat objesinin sanatçının eyleminin önüne geçmesine, etrafından bagımsız bir nesne olusuna elestiridir. Çalısmaların; bitmis kalıcı biçim dısında geçiciliklerive tasınamaz olmaları; müzelerin temel islevi olan saklama fikrinisorgulamaktadır. Geçici olan çalısmalar anti-kapitalist yaklasımla, alınıp satılabilen bir meta haline gelmis ve belli bir kesimin hizmetinde olan sanatakarsı çıkmıslardır.
Geometrik sans serif yazı karakteri tasarımı sürecinin araştırılması ve bu araştırmaya dayalı bir yazı karakteri tasarımı

21. yüzyıl başlangıcında teknolojik gelişmeler ile birlikte font üretimi dijital hale gelerek yaygınlaşmıştır. Tasarımcılar kişisel bilgisayarları ve font tasarım yazılımları ile yazı karakterlerini tasarlayıp font üretecek imkana sahiptirler. Bu dönemde tasarlanan ve üretilen fontların sayısı artmış ve her geçen gün artmaya devam etmektedir. Fakat üretilen fontlar harf biçimlerinde anatomik sorunlar barındırmakta, eksik karakter setine sahip fontlar yetersiz kalmaktadır. Harf arası boşluklardaki uyumsuzluklar sorunun başka bir boyutunu oluşturmaktadır. Tüm bu sorunlar üretilen fontların, tasarımcılar tarafından tercih edilmemesi sonucunu doğurmaktadır. Bu araştırma nitelikli bir yazı karakteri nasıl tasarlanır sorusunun cevabını aramaktadır. Birinci bölümde, 21. yüzyılda dijital yazı karakteri tasarımcısının hakim olması gereken tipografik kavramlar ve harf anatomisine dair bilgiler araştırılmıştır. İkinci bölümde Sans Serif yazı karakteri türü araştırılmıştır. Üçüncü bölümde harflerin anatomik yapılarını tanımak için Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Grafik Bölümünde 'Tipografiye Giriş' dersinde verilen sans serif harf çizim eğitimi temel alınarak tüm harflerin teknik çizimi hazırlanmıştır. Dördüncü bölümde yazı karakteri tasarımı ve font üretim süreci araştırılmıştır. Araştırma kapsamında edinilen bilgilere dayalı bir yazı karakteri tasarlanarak fontlarda yaygın olarak görülen sorunlara çözüm üretilmiştir.
Hüseyin Avni Lifij ve Türk resmi'nde alegori

Bu metinde Alegori kavramının tarihsel gelişimi ve ülkemizdeki yansımaları incelenmiştir. Alegori, sanatta belli bir düşüncenin, duygunun veya olayın figüratif semboller kullanılarak anlatılmasını sağlayan bir ifade tarzıdır. Türk resim sanatının gelişiminde Batı dünyasıyla karşılıklı ilişkiler içinde bulunulmasının etkili olduğu bilinmektedir. 19. yy.'ın sonlarından itibaren Batı'da gelişmekte olan sanat akımlarının Türk sanatına aktarılma çabaları resim sanatına yepyeni bir yön vermiş, Avrupa'daki sanat hareketleri Türk sanatçıların eserleri üzerinde etkili olmaya başlamıştır. Batı sanatında olduğu gibi alegorik anlatım, Türk resim sanatında da yer bulmuştur. Türk resim sanatında 1914 Kuşağı veya Çallı Kuşağı adıyla anılan sanatçılar arasında önemli bir yere sahip olan Hüseyin Avni Lifij'in eserlerinde bu anlatımın özelliklerine rastlanabilmektedir. Metnin son bölümünde alegorik ifade biçiminin Hüseyin Avni Lifij'in yapıtlarındaki yansımaları incelenmiştir.
Gravür sanatında peyzaj

Eser metin niteliği taşıyan bu çalışmada gravür sanatının önemi üzerine durulmuştur. Peyzaj resminin bağımsız bir tür olarak gelişiminde yağlı boya resim tekniğinden çok, herhangi bir beğeniyi hedeflemeyen sanatçıların kendi özgürlük alanlarında gerçekleştirdikleri desen ve gravürlerin rolü vardır. Barok dönemde ağırlık kazanarak pek çok sanatçı tarafından ele alınan peyzaj resmi bugün de sanatçılar tarafından uygulanmaktadır. Metnin son bölümü, kişisel serüvenim içerisinde üretmiş olduğum peyzaj konulu gravür çalışmalarımı açıklamayı hedefler.
20. yüzyıl sanatında nesne kullanımı ve imgeye yaklaşım

Gelişen üretim biçimlerinin, nesnenin kendisini, kendi gerçekliği ile algılanan bir yapıdan uzaklaştırması, nesneyi imge aracılığıyla üretilen soyutlanmış bir yapı içinde konumlandırmıştır. Nesneler tarafından çepeçevre sarılmış günümüz insanının dünyası ve algısı, bu dünyayı belirleyen üretim ve pazarlama ilişkileri kontrolünde şekillenerek, nesneleri tüketim kültürünün ürettiği imgelerle anlamlandırır ve tanımlar hale gelmiştir. Gelişen kitle iletişim araçlarının sunduğu bir imgeyle somutluk kazanan nesne, artık insana dokunan, var olan bir gerçeklik durumundan, gerçeğin varlığını gerektirmeyen, oluşturulmuş yapay bir gerçeklik içerisinde iki boyutlu bir gerçeklik olarak yaşanılır olmuştur. Nesnenin kendi gerçekliğiyle, kendisine ait varoluşu ve somutluğuyla algılanmaması, nesne-insan ilişkisini geçmişş algılanış biçiminden farklılaştırmıştır. İmge ve gerçeklik ilişkisi, ve bu ilişkinin bugün değişen algısı, insanı kendi yaşam tecrübesinden uzaklaştırmıştır. Hazır nesne ile birlikte sanat alanına giren sıradan nesnenin, araç olmasının getirdiği işlevlerinden soyutlanıp, sanat yapıtının malzemesi olması, nesne üzerine düşünen sanatçının, imge ve gerçeklik ilişkisine eleştirel bir yaklaşım getirmesinin yanında, gerçekliğin algılanışını sanat imgesi yoluyla tekrar yakalama çabasını taşır. Sanat imgesinin temsilinde, yanılsama durumunun ortadan kalktığı bu yaklaşım biçimi, sanat imgesini, gerçekliğin kendisine dönüştürmüştür. Bu eser metninde yer alan yapıtlarımda, seçilen nesneye ait görselliğin sanat imgesi yoluyla temsili, geleneksel malzeme ve yöntemlerle üretilen ve insannesne ilişkisinde insana dair olan izleri üzerinde taşıyan nesnelerin aurasını ve bu auranın algısını yaratan insani boyutu izleyiciye hissettirme, hatırlatma çabası taşır. Yapıtlarım, nesnelleşen yaşam da insanın kaybettiği, kendisine ait tecrübe ve bu tecrübenin yarattığı belleği hatırlatacak bakışı yakalamayı amaçlamaktadır. Bu bakış aynı zamanda gerçekliğin kaybedilen insani boyutunu yansıtmaktadır.
Korku duygusunun seramik form ve yüzeylerde figüratif yorumu

Korku Duygusunun Seramik Form ve Yüzeylerde Figüratif Yorumu, Yüksek Lisans Sanat Eseri Raporu, Ankara, 2005. 'Korku Duygusunun Seramik Form ve Yüzeylerde Figüratif Yorumu' başlıklı bu raporda; ruh bilimcilerinin de üzerinde fazlaca durduğu, negatif duygulardan birisi olan korku duygusu ve bu duygunun insan bedeninde ortaya çıkardığı fizyolojik değişimler gözlemlenmiştir. Kaygı, tedirginlik, endişe, yalnızlık gibi ruh hallerinin de tetiklediği bu korku duygusunun, canlıda meydana getirdiği psikolojik ve fizyolojik değişikler incelenmiştir. Çalışmalarda, seramik malzeme aracılığı ile form ve yüzeylerde kişinin bedensel olarak verdiği tepkiler yorumlanmıştır. Üç bölüm olarak sunulan bu raporun birinci bölümünde korku duygusu araştırılmış ve bu duygunun çeşitli kaynaklara göre tanımı yapılarak, ortaya çıkmasındaki etkenler açıklanmıştır. ikinci bölümde ise sanatla figür kavramı açımlanarak figüratif yorumla korku duygusu ilişkilendirilmiş; sanat akımlarıyla insan duygulan arasındaki ilişki incelenmiştir Son olarak üçüncü bölümde konu kapsamında yapılan uygulamalara yer verilmiştir.
Batılılaşma dönemi Türk resminde beden ve temsil sorunları çerçevesinde kadın figürü

iiYÜKSEK LİSANS TEZ ÖZÜBATILAŞMA DÖNEMİ TÜRK RESMİNDEBEDEN VE TEMSİL SORUNLARI ÇERÇEVESİNDEKADIN FÜGÜRÜSeçil SÖYLEYİCİ KANTARSanat Bilimi Anabilim DalıGüzel Sanatlar Kuram ve Eleştiri, Şubat 2007 Danışman: Prof. Mümtaz SAĞLAMOsmanlı Devleti kuruluşundan 16. yüzyıla kadar sürekli olarak yukarıya doğru bir gelişim çizgisi izlerken 16. yüzyıl sonunda itibaren toprak kaybetmeye başlamış, askeri alanda birçok başarısızlık yaşamıştır. Bütün bunlardan sonra Osmanlı, Batının bilgisinden ve teknolojisinden faydalanmak üzere yüzünü Batıya dönmüştür. Batıya yönelişteki ilk amaç Batılılaşmaya yönelik değildir. Batıya benzemek Batılı gibi olmak gibi düşüncelerden yola çıkılmamıştır. Lale Devri ile başlayan Batılılaşma hareketleri Osmanlıda kültür ve sanat hayatını etkilemiştir. Osmanlı'da çağdaşlaşma hareketlerinin devlet düzeyindebaşlaması zorunluluk olarak değerlendirilebilir ancak sanatta görülen değişim zorlamayladeğil kendiliğinden oluşmuştur. bu da toplumlar arasında en hızlı ve en kolay biçimde etki ve yayılma olanağının sanatta görüldüğü düşüncesini desteklemektedir. Sanatçı toplumdışı bir varlık olmadığından sanatçının toplumdaki değişime ayak uydurması kaçınılmazdır. Osmanlı'da sanat çağdaşlaşma hareketleri dahilinde en köklü değişimleri yaşamıştır. Çağdaşlaşma hareketleri Batılaşma süreci ile başlatılsa da, Çağdaşlaşmada tek etken Batı olmamış, Osmanlı geleneğinden tamamen kopmamıştır. bunun ilk örnekleri 17. ve 18. yüzyılda geleneksel resim sanatı olan minyatür sanatında görülen değişimler olmuştur. Bu çalışmada geleneksel minyatür sanatından Batılı anlamda tuval resmine geçiş sürecinde yaşanan değişimler incelenmiş. Özellikle Batılılaşma dönemi öncesinde bedenalgılaması ve sonrasında batılı algılamayla yorumlanan beden, figür konuları araştırılmıştır. Batılılaşma dönemi öncesinde görsel imgeler İslamiyet'in de etkisiyle, gözegörünmekten ziyade okunmak üzere ya da harfin göze temsiliyeti sayesinde örgütlenmiştir. Bu durum içinde diğer etkiler Doğulu algılama ve batılı algılama süreçleri karşılaştırma yoluyla incelenmiştir. Batılı algılamada figürde görülen temsil anlayışı ve Türk resminietkileme süreci ve bu etkinin yarattığı yansımalar anlaşılmaya çalışılmıştır. Batılılaşmanın Osmanlı resim sanatında figür ve kadın figürü yorumuna etkileri, Batılılaşma hareketleriyle gelişen Türk resim tarihi dönemleri içinde kadın figürüalgılaması incelenirken kadına hak ve özgürlükler konusunda nasıl değişimler görülmüş, farklı alanlarda kadın ve kadın figürü tanımlanmaya çalışılmıştır.
Porselen sofra eşyası üretiminde karşılaşılan deformasyonlar ve giderilme önerileri

Porselen sofra eşyaları, sert, gözeneksiz ve yarı-saydam bünye yapılarıyla seramik endüstrisinin bir parçasıdır. Porselen sektöründe kaliteli ürün çeşitliliğinin artmasını sağlamak ve maliyetleri düşürmek ekonomik yönden öncelikli ve önemlidir. Porselen sofra eşyası üretiminin her aşamasında birden çok sebebe bağlı olarak farklı türde deformasyonlar görülmektedir. Bu deformasyonların nedenlerini bilerek üretim sürecini planlamak veya giderilme çalışmalarını gerçekleştirmek, ürün kalitesinin ve üretim kapasitesinin artmasını böylelikle maliyetlerin düşürülmesini sağlayan en önemli faktörlerin başında gelir. Deformasyonlu ürünlerin fazla olması kaliteyi olumsuz yönde etkilemektedir. Bu nedenle porselen sofra eşyası üretiminde karşılaşılan deformasyonlar ve giderilme önerileri bu araştırmanın genel konusunu oluşturmaktadır. Araştırma kapsamında, literatür taraması yapılmış, porselen sofra eşyası tasarımı ve üretimi yapan fabrika belirlenerek alanında uzman kişilerle röportajlar gerçekleştirilmiştir. Ayrıca, aynı fabrikada porselen ürünlerin uygulamaları yapılarak deformasyonları tespit edilmiş ve giderilme çalışmaları ürünler üzerinden gerçekleştirilmiştir. Tez çalışmasının birinci bölümünde porselenin tanımı, tarihçesi ve sofra eşyası üretim yöntemlerine değinilmiştir. İkinci bölümde, belirlenmiş olan ürün çeşitleri üzerinden deformasyonların nedenleri ve etkenleri anlatılmıştır. Üçüncü bölümde ise, söz konusu ürünlerde oluşan deformasyonlar tespit edilmiş, bu deformasyonların giderilmesi sağlanmış ve son olarak ISO 9001 standartlarına uygun ürün uygulamaları yapılmıştır. Porselen sofra eşyası sektöründe ürün geliştirme ve deformasyon önleme konularında yeterli yazılı kaynak olmadığı için bu tezin akademik literatüre ve endüstriyel seramik eğitimine katkı sağlayacağı öngörülmektedir. Diğer bir yönden ise tez çalışması ile Üniversite ve sanayi arasındaki bağların güçlendirilmesine katkı sağlanmıştır.
Ekspresif portreler ve ötesinde malzemenin rolü

'Ekspresif Portreler ve Ötesinde Malzemenin Rolü' adı altında yapılan bu çalışmada öncelikle birinci bölümde portrenin tarihsel gelişim sürecinden ve teorik olarak alt yapısından bahsedilmiştir ikinci bölümde Ekspresyonizm sanat akımının gelişim süreçlerinden yola çıkarak ötesi kavramını sanatçının psikolojisi ve kişiliği ile bağdaştırarak psiko-sosyolojik unsurlar göz önünde bulundurularak genelden özele indirgenip sunulmuştur. Ekspresyonizm kendinden önceki sanat anlayışları ile arasına bir çizgi çekerek geleneksel sanat anlayışından uzaklaşıp dışsal yansımaların içselleştirilip dışa yansıtılmasını savunmuştur. Böylelikle ekspresif sanatçılar malzemeyi bu amaç doğrultusunda kullanmışlardır. Egon Schiele, Willem De Kooning, Georg Baselitz, Ernst Ludwing Kirchner gibi Ekspresyonist sanatçıların ifadeyi güçlendirmek için kullandıkları malzemeler ile yapmış oldukları eserler incelenmiştir.
Türkiye'de sanat eğitimi yöntemleri

Tez Türkiye'de sanat eğitimi tarihinin 1880'den 2006 yılına kadar uygulana gelen yöntem ve kuramların, tarihsel süreç içerisinde incelenmesini kapsamaktadır. Türkiye'de sanat eğitiminin merkezi, tutarlı, geçerli bir bütünlüğü bulunmamaktadır. Özellikle 1950 sonrası parçalı ve başıboş görünüm çizmektedir. Son 15 yıl bu sorunların düzeltilme çabası içindedir. Yine Türkiye'de sanat eğitiminin kendi rutinleri içinde sürdürüldüğünü, bu eğitimi işlevselliği ve çağa olan uyumu fazla sorgulanmamaktadır. Tüm bunların altında çok çeşitli nedenlerle birlikte, sanat eğitimine ilişkin bütüncül ve gerçekçi bir bakış açısının geliştirilememesi yatmaktadır. Sanat eğitimcileri hangi gerekçelerle hangi yöntemleri uygulamaları gerektiği konusunda netleşememektedir. Bu bulanıklığın aşılması için geliştirilen yöntem ve kuramların, uygulamaların tarihsel bir dökümünün yapılması ve bunların zamanla olan ilişkisinin irdelenmesi gerekmektedir. Bu nedenle Tez 1880- 2006 sanat eğitim kavramı, kuram ve yöntemlerini ayrıca bu süreç içerisinde uygulana gelen sanat eğitimi programlarını da kapsamaktadır.