turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Birgi Türk dönemi eserlerinde süsleme

Batı Anadolu bölgesinde bulunan Birgi, coğrafi konum itibariyle, antik çağlardan itibaren bölgede tercih edilen bir yerleşim yeri olmuştur. Özellikle Aydınoğulları Beyliği ve Osmanlılar döneminden kalan, tarihi ve sanatsal açıdan önemli eserlere sahiptir. XIV. yüzyıldan bu yana Türklerin egemen olduğu Birgi kentinde imar faaliyetleri de devam etmiştir. Ancak depremler, seller ve savaşlar sonrası harap olan birçok eserden çok azı ayakta kalabilmiştir. Birgi'de bulunan Türk dönemi yapıları ve bu yapılardaki süslemeler, antik çağdan itibaren çeşitli toplulukların, kültürlerin üslupları halinde uzun bir zaman sürecinden geçmişştir. Dolayısıyla süslemelerde de çeşitlilik söz konusudur. Şöyle ki; ele aldığımız yapılardan Birgi Ulu Cami'de Anadolu Selçuklu döneminin karakteristik taş tezyinatı, çini ve ahşap süslemeleri görülürken, sivil mimaride Osmanlı döneminin ahşap işçiliği ve buna bağlı süsleme teknikleri görülmektedir. Tez konusunu oluşturan sekiz adet yapının ayakta olduğu tespit edilerek, benzer örneklerle karşılaştırılarak Birgi Türk Dönemi Eserlerindeki Süslemelerin tipolojisi oluşturulmuştur.
Klasik tezhip üslubundan yola çıkarak özgün levha tezyinatı uygulamaları

Osmanlı hat sanatında, özellikle XVIII. yüzyıldan itibaren hilye-i şerifelerin yaygınlaşması ve celi yazının gelişmesi ile birlikte levhalara olan ilgi artmıştır. Bunun sonucunda daha sonraki yüzyıllarda özellikle levha tezhibi, tezhip sanatının en çok uygulandığı alan haline gelmiştir. Günümüzde de pek çok sanatçı yeni teknik ve üsluplarla levha tezhibi alanında daha fazla eser vermeyi sürdürmektedir. Bu tezde tezhip sanatının tarihi süreci araştırılarak, XVIII. yüzyıldan günümüze levha tezhibinin gelişimi ele alındı. Çeşitli müze ve koleksiyonlarda yer alan 32 adet levha seçilerek, bu eserlerin tezhipleri renk, desen, form ve kompozisyon özellikleri açısından incelendi. Bu bilgilere dayanarak 6 adet özgün levha tezhibi yapıldı.
3. Selim'in Türk musikisi hakkındaki görüşleri ve terkib etmiş olduğu makamlar

Osmanlı imparatorluğu'nun tarihine bakıldığı zaman, imparatorluğu yöneten padişahların çoğunun aynı zamanda şair, yazar, hattat ve müzisyen oldukları görülür. Padişahları bu yönleri ile ele aldığımız zaman III. Sultan Selim Han şairliğinin ve hattatlığının yanında döneminin büyük ve kudretli bir bestekarını olarak karşımıza çıkar. III. Sultan Selim Han sanat'a özellikle musikiye önem veren çevresindekileri de icracı ve bestekar olarak musikiye teşvik eden ve koruyan bir padişahtı. İleri görüşlülüğü ve yeni arayışlar içinde heves ve gayret göstermesi, onun kendinden sonra gelenlere ilham kaynağı olmasına yol açmış, Klasik Türk Müziği'ne yeni bir anlayış getirmiştir. Klasik Türk musikisinde önemli bir yeri olan III. Sultan Selim Han'ın yeniden hayata geçirdiğie bazı makamlar ile kendisinin terkib ettiği makamlar, döneminde yeni ilerlemelere vesile olmuş sanatçı ruhu, yakınında bulunanları etkilemiş, musikimiz koyu klasik üsluptan nicaz kurtularak, yeni bir üslup devresine girmiştir. Yenilikler gösteren III. Sultan Selim Han dönemini, bu görüş açısı içinde incelemeye ve musikimizde yeni bir dönemin anlam ve uygulamalarını açıklamaya çalıştık.
Ölüm kavramının görsel imgeye dönüşüm süreçleri ve uygulamaları

Sanatçılar, her dönem ölüm temasını kendi yaratım süreçlerine katmışlar; var olan tanımlarla yetinmemişler; ölümü tanımak, ölüme bir kimlik vermek, yaşamla arasındaki bağı ve iletişimi yakalamak amacında olmuşlardır. Sanatçılar dünyasında ölüm olgusu farklı biçimlerde ve konular da işlenmiştir; dinsel konularda, bazı peyzajlarda, şiddet, dehşet ve hastalık gibi, intihardan düş ile yükselişe kadar birçok anlatımda ele alınmıştır. Ölüm kavramının görsel imgeye dönüştürülmesi sırasında bize kaynaklık eden felsefe, sosyal kültürel doku ve genel olarak sanat, biçimlerin bulunmasında bize aracı olmuştur. Kuşkusuz böylesi bir anlatım uygulamalar dikkate alındığında, görünenden görünmeyene gidişin basamaklarını oluşturacaklardır. Ölüm kavramı üzerine yapılan uygulamalar da böylesi bir gidişin basamaklarını içerirler. Araştırma sonucu yapılan uygulamalarda karşıtlığa yer vermek için yatay ve dikey çizgiler kullanılmış, boyadan ve renkli malzemeden kaçınılmış, yalnız kurşun kalemin olanaklarından yararlanılmıştır. 12+1 sayısına sadık kalınarak toplam on üç çalışma yapılmış, böyle bir sayının İsa ve on iki havarisinde olduğu gibi düzeni bozan Yahuda'ya, uğursuzluğa ve ölüme karşılık geldiği gösterilmek istenmiştir. İlk çalışma Leonardo'nun 'Son Akşam Yemeği' adlı tablodan hareket edilerek oluşturulmuştur. Daha sonraki resimler, ölümün trajik yüzünü görmek isteyen günümüz insanının resimleri olarak tasarlanmıştır. Resimlerin hem her biri, hem de bütünü bir resim olarak tasarlanmıştır.
Günümüz sanatında mikro-ütopik mekan uygulamaları

Her alanda olumlu ya da olumsuz değişim ve dönüşümün yaşandığı günümüz dünyası, sanat alanında da kavram ve biçimlerin hızla değiştiği bir ortamı kaçınılmaz kılmıştır. İnsan, mekan ve nesne kavramları ve birbirleri ile olan etkileşimleri, sanatçılar ve kuramcılar tarafından sıklıkla incelenen ve yeni baştan tanımlanan yapılar haline dönüşmüştür. Bu dönüşüm süreci içerisinde, mimarinin temel konusu olan mekan ve mekan üretimlerine yönelik eğilimler de sanatçılara yeni kavram ve sorunları değerlendirebilecekleri bir alan yaratmıştır. Böylelikle mekan kimi zaman sanatın bir nesnesi, kimi zaman müdahale alanı, kimi zamansa yeniden üretimin bir unsuru olarak, yeni anlamlar ve görüntüler kazanmıştır. Bu yeni yönelimlerde kuşkusuz ölçek de sanatın diğer bir değişkeni olarak yeni biçim ve anlamların arandığı bir unsur haline gelmeye başlamıştır. Mekanın nesnenin belirleyici ve ayırt edici unsuru olan ölçek ve ölçeğin bağlamı üzerine değişen anlamlarla gerçekte mimari bir unsur olan mekan, sanat nesnesi olarak sanat içerisinde yer bulmaya başlamıştır. Günümüzde ölçek sanatçıların yeni bağlamlarla birlikte sıklıkla değişime soktuğu, manipüle ettiği bir olgudur. Bu anlamda, dünyada örnekleri sıkça rastlanan ölçeklendirilmiş ya da göreceli ölçeklerle küçültülmüş mekanlar izleyicinin karşısına çıkar. Mimari, mimarideki maket ve model unsurları ve dioramaların etkisinde gelişen bu tür sanat çalışmaları günümüz dönemi sanatçılarına hem teknik hem bağlam anlamında örnek teşkil etmiştir. Yapıları küçülterek mekanlardan kesitler alan sanatçılar, mekanların sanat içerisinde küçülen ölçekleri ile birlikte mimari yapıları sanat içerisine dahil ederek anılara, düşlemelere, geçmişşe-geleceğe yönelik ütopyan veya distopyan kurgulamaları barındıran yeni biçimleri, farklı konu bağlamlarıyla keşfetmeye başlamışlardır. Bu bağlamda çalışmanın temel tezi; merkezinde ev ve oyun öğelerini barındıran küçük ölçekli mekan uygulamalarını, düşlemin etkisi ile kurulan mikro-ütopik mekan üretimleri olarak çözümlemektir. Çalışma süresince oluşturulmaya çalışılan mikro-ütopik mekan kavramı, tekil bireyin yuva olarak adlandırdığı ev ve çocukların oyunlarda kurduğu tekil mekan yaratıları ile birlikte ele alınarak sosyoloji, felsefe ve sanat bağlamında örnekler ile değerlendirilmiştir. Sanatçı örnekleri üzerinden teoride kalan bu okumalar mikro-ütopik mekan uygulamaları başlığı altında pratiğe dönüştürülmüştür. Çalışma raporunda incelenen bir diğer başlık ev / yuva kavramını kişisel, mikro-ütopik bir alan olarak çözümlemek, bu kavram ve metaforlarının sanat ürünleri ile olan ilişki ve etkileşimini incelemektir. Ayrıca küçük ölçekli mekan çalışmalarında önemli bir etkilenme alanı olarak dioramalar, başlangıcından günümüze değişen anlam ve biçimleri ile kavram ve uygulama sahalarında değerlendirmeye alınmıştır.
18. yy Gajar Hanedanı Döneminin araştırılması ve günümüz giysi modasına uyarlanması

Bu araştırmada amaç, 18 ve 19. Yy arasında İrana hükmeden Türk Hanedanı; Qajar Hanedanının 18. yy daki hükümetlerini baz alarak tanıtmak ve giysi formlarını anlatıp günümüz giysi modasına uyarlamak olmuştur. Bu konuyu seçme nedenim ise eskiyi canlandırıp, öz kültürü yaşatmaktır. Bu nedenle ilk etapta, İrandaki hanedanları kısaca tanıtılıp, ülke tarihindeki uygarlıklar ve her uygarlıkta ilk çağdan günümüze kadar, İranlıların uğraştığı ve oluşturdukları sanat dalları anlatılmıştır. Yaklaşık 30 hanedanın hükümetinde ilgi alanı olan dallar Tekstil, Resim, hat, çömlekçilik, şiir ve ülkedeki değerli doğal taşların kaynağı bol olduğu için Metal ürün ve aksesuar yapımı revaçta olmuştur. Her hanedanın giyim kültürü kısa ve öz bir şekilde anlatıldıktan sonra, konumuz olan Qajar hanedanı tanıtılıp, giyimlerini, kültürel ve siyasi bakış açıları ve en önemlisi sanatta izledikleri yollar anlatılmıştır. Bu anlatımlardan sonra ise İranlı olmayan tasarımcıların Qajarlarla ilgili ortaya çıkardıkları çalışmalar anlatılmıştır. son aşamada da kumaş baskısı ve pratik yöntemler ile erkek va kadın için günümüze uygun birer modern kombin tasarlanıp hazırlanmıştır. Bu çalışma İranın var oluşundan bu yana sanatı ve en önemlisi giysi kültürü hakkında bilgi verip, Moda dünyasında yeni tasarımlar yaratılmasına yardımcı olmuştur, İran tarihini, İran sanat ve giysi tarihini anlatan eski ve yeni tarih kitapları ve son yıllardaki turistler ve yabancı diplomatların yazdıkları seyahatnamelerden yararlanırarak, müzeler ve eski yapıtların verdiği bilgiler kaynak olarak kullanılıp hazırlanmıştır.
İlköğretim okullarında resim-iş sürecinde yaratıcılık eğitimi

Batı ülkeleri, yaratıcılığın insan yaşamındaki önemini 1900'lü yılların başında fark ederek bu konuda birçok araştırmalar yapmışlardır. Yaratıcı bireyler yetiştirme programlan ders müfredatlarına girerek eğitim - öğretim bilimsel gelişmeler ışığında yapılmaya devam etmektedir. Yaratıcılık eğitiminin önemi ülkemizde son zamanlarda fark edilmiştir. İlköğretim okullarında okutulan derslerde yaratıcılığı geliştirici etkinlikler plan ve programa alınırken Resim - iş derslerinde de sanatı öğreterek sanatsal yaratıcılığı geliştirici bir programa ihtiyaç vardır. Ancak, Resim - iş dersinin uygulamaları bunun için yetersizdir. Sanat eğitiminin 'Dört Disipline Dayalı Sanat Eğitimi' ya da 'Birleştirilmiş Sanat Eğitimi' şeklinde, Sanat Tarihi, Estetik, Eleştiri ve Uygulama alanlarım da kapsamalıdır. Bu araştırmada İlköğretim okullarında, sanat eğitimi sürecinde yaratıcılık eğitiminin yöntemleri araştırılarak sonuçlan saptanmaya çalışılmıştır. Sanat Eğitimi ve Yaratıcılık Eğitimi konusunda literatür taraması yapılarak, yaratıcı ders sunum ve örnekleri, öğrenci görüşmeleri ile konu desteklenmiştir. Bu araştırma ve uygulamalar sonucunda, yaraücılığm İlköğretim 4. ve 7. sınıflarda önemli ölçüde düştüğü saplanmıştır. Çocuğun çizgisel gelişim evrelerinden Şematik dönem (7 - 9 yaş) ve Mantık çağma (11 - 13 yaş) isabet eden bu dönemlerde çocuğun imge üretememesi ve gerçekliğe öykünmesi yaraücılığm düşüş nedenleri olarak bulunmuştur. Yaraücılığm bu dönemde desteklenmesi gerekliliği sonucuna ulaşılmıştır. Yapılan uygulamalar sonucunda şematik dönemde yaşanan tıkanıklığın imge üretilerek gelişmiş bir şematik dönem aracılığıyla Mantık çağma geçilebileceği sonucuna vanlmışür. Gerçekliğe öykünme olarak bilinen Mantık çağında (11- 13 yaş) sanat eğitiminin dizgesel öğretim süreci ile çocuğun çizgisel gelişimi sağlanabilecektir. Bu şekilde sanatsal yaratıcılıkta da düşüşün yaşanmayacağı yargısına ulaşılmıştır. Öğrenci görüşmeleri de bugün İlköğretim okullannda okutulan Resim - iş derslerinin durumunu saptamaya yönelik önemli ip uçan vermiştir. Ülkemizde sanat eğitiminin iç açıcı olmadığı sonucuna ulaşılmıştır. Buna bağlı olarak yaratıcılıkta olumsuz bir gelişme göstermektedir. Batı ülkelerinde sanat eğitiminin kapsamı genişletilmiş, ders süresi artınlmıştır. Ülkemizde de sanat eğitiminin önemi kavranmalı, kapsamı genişletilmeli, süresi ve işlenişe ilişkin yenilikler yapılmalıdır. Çünkü Sanat Eğitimi, sanatsal yaratıcılığı ortaya çıkarmakla birlikte çocuğa sanat bilinci kazandırarak sanatsever insan yetiştirilmesinde önemli bir etken olmaktadır. Bu araştırmada Sanat Eğitiminin gerekliliği ve yaratıcı bireyler yetiştirmede önemi ortaya konmuştur.
20. yüzyıl resminde bitkisel motiflerin estetiksel bağlam ve plastik açıdan irdelenmesi

İnsan ve doğa ilişkisi söz konusu olduğunda akla ilk önce bitkiler gelir. Bitkiler, temel yaşam gereksinimlerinin karşılanmasında olduğu kadar, insanın içinin oluşmasında ve duygularının anlatımında da en önemli doğal varlıktır. Çağlar boyunca çeşitli kültürlerde gelişen bitki sembolizmi, insan-doğa ilişkisinin göstergesi olmuştur. Toplumsal, ekonomik, dinsel vb. sistemlerdeki değişimler, doğaya bakışta belirleyici olmuş; buna paralel yaklaşımlar sanata yansımıştır. Resim sanatında bitkisel motifler, sembolik, dekoratif ve dışavurumcu olarak üç temel yaklaşımla betimlenmiştir. Sembolik anlamlar yüklenen bitkiler daha çok dinsel olanı ifade etmekte kullanılmıştır. Mimaride, plastik sanatlarda ve gündelik kullanım için üretilmiş pek çok üründe bitkisel motifler süsleme amacıyla dekoratif biçimde kullanılmıştır. Bitkisel motifler biçim, doku, renk gibi özelliklerindeki çeşitlilikle, sanatçılara özgürce yaratıcılık ve dışavurum olanağı sağlamıştır. Endüstri devrimi sonrası seri üretimle, doğaya bakışta ve doğanın sanata yansımasında büyük değişimler olmuştur. 20. Yüzyılda egemen estetik bağlam, teknolojinin doğaya baskınlığına dayanır. Yüzyılın başlarında doğaya yönelik yıkıcı, tüketici yanları öngörülmeden; makineleşmeye ve seri üretime övgü imgeleri üretilmiştir. 20. Yüzyıl doğayı paketleme çağıdır. İçinde bulunduğumuz 21. Yüzyılda doğa, insan, hayvan, bitki bütününü gözeten bir düşünün önemi belirginleşmiştir. 20. Yüzyıl boyunca izlenen politikalar ve tüketime dönük teknolojik bulgular ile doğal yaşamın bütün olarak örselendiği gerçeği, yeni bir doğa kavrayışını gerekli kılmaktadır. Çalışmada bu perspektiften, resimde bitkisel motifler üzerinde yoğunlaşarak 20. Yüzyıl sanatı irdelenmiştir.
Günümüz sanatında indirgeyici tavır ve kavramsal bileşenleri

Çagdas sanat dahilinde üretimlerini sürdüren pek çok sanatçı, farklıyaklasımlarla, benzer biçimsel parametreleri kullanmaktadır. Bu çalısmada, özellikle, tekrar, çizgi, geometrik biçimlerle, minimalizm ve postminimalizmkavsagındaki karakteristik araçlardan faydalananan örnekler üzerinde durularak, bu örneklerin ele aldıgı kavramlar açımlanmayaçalısılmıstır. Adı geçen sanatçıların çogunlugu, genellikle dolaylı referanslarasahip olmalarına ragmen, kendilerinden önceki verileri kullanmıslar yani, minimalist mirastan yararlanmıslardır. Ancak bu baglamda, günümüz sanatına olan etkileri de oldukça belirgindir. ndirgeyici kavrayısa sahip örnekler arasında ortak olan, görünmezlik, iz, varlık, hiçlik, bosluk ve algı gibi kavramlar, islerin baslıkları vegörünümlerinde bir sekilde belirgin hale gelmektedir. Tüm bu kavramlar, deneyim, hafıza ve zamanın kısa ömürlü dogasıyla birlikte, agır basan bir etkitasımaktadır. Bu kavrayıs biçimi, aynı zamanda duyarlıklar üzerine de vurgu yapmaktadır. ndirgeme sayesinde islerin genis okumalarına olanaksaglanmakta, böylece bu islerin merkezinde yer alan birçok kavram, politik ve sosyal açıdan da analiz edilebilmektedir. Beraberindeki pek çok yenilik ve teknolojik gelismeyle birlikte,1960'lardan günümüze kadar süregelmis olan indirgeyici kavrayıs biçimi, günümüz sanatında önemli bir yer edinmistir. Bu tarihsel süreç, yeni arayıslarve güncel kavramlarla beraber bizim zamanımızın bir parçası haline gelmistir.
İlkokul 1. kademe 4. sınıf öğrencileri için oyun ve fiziksel etkinlikler dersinde çevre bilinci oluşturmaya yönelik oyun tasarımı

Çevre kirliğinin fark edilir bir sorun haline gelmesi sanayi devrimi sonrasına dayanmaktadır. Günümüzde ise çevre kirliliğinin boyutu giderek artmış ve dünyamızı tehdit eden ciddi bir sorun haline gelmeye başlamıştır. Çözüme ulaştırmak için yeterli önlemler almaya ve erken yaşlardan itibaren çevre bilinci oluşturmaya ihtiyaç duyulmaktadır. Oyun ve oyuncaklar ise yüzyıllardır çocukların gelişimini destekleyen ve onların kolayca öğrenmelerine katkı sağlayabilecek önemli araçlardandır. Erken yaşlar çocukların öğrenmeye en açık oldukları dönemlerdir. Yapılan araştırmalar oyunların çocuk gelişimi üzerindeki rolünün büyük olduğunu göstermektedir. Oyunun bir eğitim aracı olarak kullanılabileceği görülmektedir. Bundan hareketle çevre bilincini erken yaşlarda oluşturabilmek adına araç olarak oyun seçilmiştir. Bu tez çalışmasının amacı çocuklara çevre bilincini eğlenerek öğretmek ve çevre bilincini oluşturmaya yardımcı olabilecek bir oyun tasarımı sunmaktır. Araştırma üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde çevre, çevre kirliliği hakkında genel bilgiler verilmiştir. Çevre koruma, çevre bilinci ve çevre eğitimi üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde ise oyun, oyununun önemi, eğitsel oyunlar ve oyunun çocuk gelişimi üzerindeki etkilerine değinilmiş, ek olarak fiziksel etkinlikler dersi amaç ve kapsamlarına yer verilmiştir. Son olarak üçüncü bölüm oyun tasarım süreci ve yapılan çalışmalardan oluşmaktadır.
(1923-1950)İdeoloji sanat ilişkisi çerçevesinde Cumhuriyet Dönemi heykel sanatının incelenmesi

Toplumlardaki devrimsel hareketler ve ideolojiler ortak bir amaç üzerine şekillenir. İdeolojinin düşünsel boyuttan çıkıp günlük hayata girebilmesi için bu ortak amacın farklı dillerde topluma sunulması gerekmektedir. Sanatta bu dillerden biridir. Sanat, ideolojileri simgeleştirebilir. Sanat, toplumun her kesiminden insanın en etkili ve basit bir yöntemle ideolojileri algılayabilmesini sağlar. Sanatçılar da toplumların parçası olarak hem bu etkilenmeyi yaşayan hem de üretimleriyle yaşatan bireyler haline gelirler. Kültürel devrimlerin en etkili alanı olan plastik sanatlar, toplumdaki görsel zihinleri kolayca yönlendirebilir. Bu görsellikler günlük hayatın içerisinde her an karşımıza çıkabilecek ve ideolojik dilleriyle düşüncelerimize şekil verecek kadar önemlidirler. Plastik sanatın resim ve heykel dalları bu tür anlatımlar için temel zeminlerdir. İdeolojilerin güdümü ile yapılan sanat eserlerinde estetik kaygılar yerini toplumdaki her insanın anlayabileceği direk anlatım diline bırakır. Bu amaç içinde resim sanatı gerçekçi anlatımıyla, heykel sanatı da alanlarda şekil bulan anıtsal ifadeleriyle yer alırlar. Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluş yıllarında cumhuriyet ideolojisi, resim ve heykel sanatı ile simgeleşmiştir. Devlet, halka cumhuriyet ideolojisini ve milli beraberlik duygusunu yaşatmak için sanat eserlerine yön vermiştir.
Biçim ve anlam ilişkileri bağlamında Gustav Klimt ve Edward Munch'un resimlerinde ifade sorunu

Sanat yapıtı, sanatçının kendini ifade aracıdır. Yapıtlarındaki ifadesi, içinde yaşadığı toplumun yapısına, kültürüne, etkilendiği sanatçılara, dönemlere göre değişmektedir. Sanat yapıtı incelemelerinde, incelemeyi yapan kişinin, yapıtın özgünlüğünü kaybetmemesi için olabildiğince ilk elden gelen kaynaklardan yararlanması ve kesin yargılardan kaçınılması gerekmektedir. E. Munch ve G. Klimt'in yapıtları biçim ve anlam bağlamında ifade sorunu olarak incelenirken bu hususa dikkat çekilmiştir. E. Munch'un eleştirel, sembolik anlatımcı ifadeye, G. Klimt'in ise dekoratif, sembolik ifadeye yöneldiği görülmektedir. IV
Postmodern ikonografide mitlerarasılık. Witkin, Giger, Gaultier, Merhige ve Spielberg'de beden ve cinsiyet hallerinin analizi

Modernizm sonrasında 1960'lı yıllardan başlayarak gelişen postmodern teori ve postmodern durumun etkileri 1980'li yıllardan sonra görülmeye başlanmış ve sanatta değişimler yaşanmıştır. Bu değişimlerle birlikte beden ve cinsiyet konusu önemli bir hal almıştır. Bu tez ile postmodern teori, beden ve cinsiyet çalışmalarından hareketle çağdaş ikonografideki beden ve cinsiyet halleri analiz etmek amaçlanmaktadır. Ayrıca yeni bir kavram olarak Mitlerarasılık açıklanacaktır. Bu bağlam çerçevesinde analizler yapılacaktır.
20. yüzyılda fotoğraf resim sanatı ilişkisi

sanatının fotoğrafla ilişkisi, Camera Obscura ile başlar. Ressamlar, görüntüleri en doğru biçimde aktarabilmek için bir araca ihtiyaç duydular ve Camera Obscura doğdu. Leonardo Da Vinci'nin Camera Obscurası, ilk fotoğraf çekenNiepce'nin öncüsüydü; böylece günümüze kadar gelen fotografik görüntünün temeli atılmış oldu. Fotoğraf makinesinin icadından 20. yüzyıla kadar devam eden süreçte fotoğraf, sanat olarak görülmüyordu. Sanat olarak ele alınması 20. yy itibariyle gerçekleşmiştir. Görüntü kimyasal olarak kaydedilmeye başladıktan sonra resim farklı bir kimlik kazanmaya başladı. Fotoğrafın soft-focus özelliğinden etkilenen resim sanatıempresyonizmi, resmin estetik kurallarından etkilenen fotoğraf da pictorializmi doğurdu.1900'lü yılların başında modernizmle birlikte bir sürü akım kendini göstermeye başladı. Fütürizm fotoğrafın hareket etkisinden yola çıkarken, Dada fotoğraflardanyaptığı kolajla fotomontajı ortaya çıkardı. Kübizm, izleyiciye iki boyutlu bir yüzey üzerinde nesnenin, farklı açılardan görüntülerini aynı tuvalde kullanarak, çevresindedolaşmamızı sağladı. Yüzyılın ortalarlında Pop Art'la birlikte fotoğraf, resme tamamengirdi. Bu fotoğraf sanatı yer yer kolajlarda kullanıldı yer yer de konu bakımından Pop Art'a fikir verdi. mdi, Foto realizmle birlikte fotoğraf resme tamamen girmiş oldu. Kavramsal sanat, doğuşuyla birlikte disiplinler arası sanatın sınırlarını ortadan kaldırdı. Bu tavır arazi sanatını, enstelasyonu ve bir dizi sanat akımını da beraberinde getirdi. Ve doğrudan ya da dolaylı olarak, fotoğraf sanatı, diğer sanat akımları arasındaki yerini almış oldu, . Bu; postmodernizmin net bir duruşuydu. Böylece; eski ve yeninin içIIiçe girmesi, bilgisayar teknolojisinin desteği, fotoğraf sanatına, çığır açıcı bir boyut kazandırdı.
Giysi tasarımı işlevselliği üzerinden hamile giysi tasarımında yeniden amaçlandırma ve uygulama örnekleri

Yeniden amaçlandırma yöntemi, ileri dönüşümün altında yer alan atık konumuna düşmüş giysilerin yeni bir işlemle değer kazandırılarak yeniden kullanıma girmesini sağlamakta ve böylece harcanan enerjiyi en aza indirerek çevre kirliliğinin önlenmesine yardımcı olmaktadır. Giysi tasarımında ürün ve malzemenin kısıtlı olmasından dolayı tamir, değiştirme, dikiş gibi yaygın ev uygulamalarıyla kullanıcı için yeniden amaçlandırma yöntemi zorunlu hale geldiği gibi yaşam tarzına, ideolojisine, dünyayı ve sınırlı kaynaklarını koruma arzusuna dayanan bilinçli kararları da kullanıcıyı bu sürece yönlendirebilmektedir. Ayrıca yeniden amaçlandırma yöntemi, ürünün yaşam süresini uzatarak ürünü elde tutma yönünde kullanıcıyı teşvik ederken, kullanıcının yaratıcılığını gösterebilmesi açısından da geniş bir alan oluşturmaktadır. Konusu 'Giysi Tasarımı İşlevselliği Üzerinden Hamile Giysi Tasarımında Yeniden Amaçlandırma ve Uygulama Örnekleri' olarak belirlenen tez çalışmasının genel amacı; yeniden amaçlandırma kavramının giysi tasarımında ortaya çıkış nedenleri ve uygulama yöntemleri araştırılarak hamile giyim tasarımı açısından incelenmesidir. Araştırma kapsamında elde edilen bilgiler ışığında uygulama örneği olarak yeniden amaçlandırma özelliğine sahip dört adet işlevsel hamile giysisi tasarlanmıştır. Doğum sonrası hamile giysilerinin değerlendirilmesiyle ilgili bir araştırmanın ve tasarım önerilerinin bulunmaması, bu konudaki uygulamaları daha da önemli kılmaktadır.