turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Euro ve Türk ekonomisi üzerine etkileri

oz 1998 yılı Mayıs ayı başlarında, Avrupa Birliği Hükümet Başkanlan'nın katıldığı toplantıda, Ekonomik ve Parasal Birliğe katılacak ülkeler belirlenmiş ve 1998 Temmuz itibariyle, Avrupa Para Enstitüsü'nün yerini alacak olan Avrupa Merkez Bankası'nın üye ülkelerce benimsenecek para politikasını yürütmesine ve üye ülke kurlarının geri dönülmez bir şekilde Euro'ya çevrilmesine karar verilmiştir. 1 Ocak 1999 da, ortak para birimi, ortak para ve faiz politikası ve tek merkez bankası ile yeni bir Avrupa pazarı doğmuştur. Avrupa, Euro'nun uluslararası rezerv ve yatırım parası olarak gelişmesi ile, uluslararası ekonomik, finansal ve politik alanda daha büyük ağırlığa sahip olmayı hedeflemektedir, Euro, 1 Ocak 1999 itibariyle, 3 yıl süre ile kaydi para olarak kullanılmış ve 1 Ocak 2002 itibariyle piyasalarda nakit tedavüle sunulmuştur. 1 Ocak 2002 - 1 Temmuz 2002 arasındaki 6 aylık dönemde, Euro ile birlikte, üye ülkelerin kurları da tedavülde kalmış, 1 Temmuz 2002 itibariyle, üye ülkelerin para birimleri resmi olarak tedavülden kaldırılmıştır. Bu tezin amacı, Avrupa Ekonomik ve Parasal Birliği'nin üye ülkeleri tarafından, 1 Temmuz 2002 itibariyle, nakit olarak piyasalarda kullanılmaya başlanmış olan para birimi Euro'nun, birliğin önemli ticari ilişkileri bulunan Türkiye ve ekonomisine etkilerini incelemektir. Türkiye'nin, birliğe tam üye olarak katılmamış olsa dahi, 1996 yılında Gümrük Birliği'ne girmesiyle, AB'nin önemli ekonomik kararlarının yansımalarından etkilenmesi sebebiyle konu büyük önem taşımaktadır. Tez konusu araştırılırken, TC Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı Euro Komitesi ve Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası tarafından yapılan çalışmalar ile bu konuda yazılmış makale ve tezlerden faydalanılmıştır. Sanayi Odaları, Devlet Planlama Teşkilatı gibi ulusal kuruluşların yanında, IMF, OECD, AMB gibi uluslararası kurum ve kuruluşların yayınladıkları eserler incelenmiştir. m
Avrupa Birliği genişleme siyaseti ve Türkiye

oz 25 Mart 1957 de Fransa, Almanya, İtalya, Hollanda, Belçika ve Lüksembourg arasında Roma'da imzalanan Antlaşma, savaşın sona ermesinin ardından karşılaşılan güvenlik arayışı ve ekonomik zorunluluk sonucu doğmuştu. Birbirleriyle coğrafi olarak komşu, duygusal olarak akraba, ekonomik olarak benzer altı Kıta Avrupa devletini içeren sınırlı ancak belirgin bir yapı oluşturulmuştu. Başlangıçta oluşturulan bu homojen yapıyı koruyabilmek için sonraki genişlemelerde devletlerin adaylık dönemlerinde uymak zorunda oldukları ve bir ölçüde aday devletlerin sahip oldukları ekonomik ve politik farklılıkların bünyesinde içselleştirilmesini sağlayan bir yöntem takip edilmiştir. Bundan önceki dört genişlemede başarıyla uygulanan yöntem çoğunlukla sosyalist ekonomilerinden geçiş yapan Doğu Avrupa devletleri karşısında kademeli üyelik süreci öngörmektedir. 13 aday devlet arasında, Avrupa Kıtasıyla ortak bir tarihi miras ve coğrafyaya sahip Türkiye, kültürünün farklılığı ve nüfusunun büyüklüğü nedeni ile Avrupa Birliği'nin bugüne kadar takip ettiği genişleme siyasetini zorlayacak gibi görünmektedir.
Impacts of Customs Union membership over European Union originated capital inflows to Turkey

Türkiye'nin Gümrük Birliği'ne girmesinin getirdiği avantaj ve dezavantajlarla ilgili birçok tartışma yaşandı. Bu tartışmalar konjonkturel değişimleri hesaba katmadan yabancı sermaye akışı hacmindeki değişiklikler konusunda yoğunlaşmışken, bunun olası sonuçları o zamanlar ne yazık ki layıkıyla analiz edilip, ifade edilmemişti. Bu çalışma bu konuya ışık tutmak amacıyla Gümrük Birliği'ne üyelikten önceki ve sonraki, Türkiye'ye giren yabancı sermaye akışını incelemektedir. Bu inceleme esnasında özellikle bu dönemde, Türkiye'de olduğu gibi dünyanın diğer ülkelerine giren sermaye akışım da etkileyen makroekonomik çevredeki, aynı zamanda oluşan, değişimleri de dikkate ahr. Gelişmişlik düzeyi ne olursa olsun, yabancı sermaye akışı; teknoloji transferi, verimlilik iyileştirme yöntemleri ve dış ticaret hacim artışları yoluyla ülkelerin ekonomik gelişmelerinde hayati bir rol oynar. Bugünlerde globalleşmenin çok önemli olduğu dünyamızda, yabancı yatırım Türkiye gibi gelişen ekonomilerde özellikle önemlidir. Türkiye'nin komşularına kıyasla avantajlı stratejik konumu, gelişmekte olan büyük bir iç pazarı ve kuvvetli bir ekonomik potansiyeli gibi kuvvetli yönleri vardır. Ama kronik yüksek enflasyon, politik ve sosyal istikrarsızlık ve zayıf bankacılık sistemi, Türkiye'nin yabancı sermaye çekmesini engellemiştir. Süregelen ekonomik ve politik istikrarsızlık da göz önüne alındığında Türkiye yabancılara, yatırım için istenen cazip koşulları sunamamıştır ve ilgili devlet kurumlanmn iyimserce beklediği dış sermaye akışında 'patlama' gerçekleşmemiştir. Sonuç olarak Türkiye 1996'dan itibaren dünyanın en güçlü ekonomik birliğinin gümrük bölümüne üye olmuş olmasına karşın, istatistik veriler ve bulgular Gümrük Birliği'nin Türkiye'ye, Avrupa Birliği üyeleri kökenli belirgin bir sermaye akışını getirmediğim' ve beklenen miktarda yabancı yatırımların gerçekleşmediğini göstermektedir.
Türkiye ve Avrupa Birliği üyesi bazı ülkelerde deniz balıkçılığı alanında, faaliyet gösteren kamusal araştırma enstitülerinin araştırma faaliyetleri ve araştırıcı özellikleri açısından değerlendirilmesi

Bu tez çalışmasında, Türkiye ve Avrupa Birliği üye devletlerinden Bulgaristan, İspanya, İtalya, Romanya ve Yunanistan'ın balıkçılık sektörü, kamuya bağlı deniz alanında faaliyet gösteren araştırma enstitüleri ve araştırıcı özellikleri incelenmiştir. Bu kapsamda, AB Ortak Balıkçılık Politikası ve Bilim ve Araştırma Politikası ile, 2007 2013 döneminde uygulama alanı bulan Yedinci Çerçeve Programının özelliklerine değinilmiştir. Balıkçılık sektörü açısından, avcılık ve yetiştiriciliğe ilişkin verilerin, ülkelerin coğrafi özelliklerine göre şekillendiği ve tüketim miktarının sektördeki pay ve alışkanlıkla ilgili olduğu düşünülmektedir. Araştırma enstitüleri açısından ise, tüm ülkelerde bir merkezi yapılanma olduğu gözlemlenmiştir. Tez kapsamında değerlendirilen ülkelerde faaliyet gösteren araştırma enstitüleri, yedinci çerçeve programı kapsamında projelere dahil olmuşlardır. İspanya ve İtalya'da araştırma gemi sayısı diğer ülkelere göre oldukça yüksek bulunmuştur. İspanya, Romanya ve Türkiye'de araştırma enstitülerinin yayınladığı çeşitli indekslerde taranan bilimsel yayınları olduğu tespit edilmiştir.
Dış politika yapım sürecinde güvenlik-kalkınma bağı yaklaşımları: AB, ABD ve Çin örnekleri

Bu tez Soğuk Savaş'ın bitimi ile birlikte uluslararası ilişkiler disiplini içerisinde yaşanan paradigma değişimlerinin bir sonucu olarak güvenlik ve kalkınma politikalarının birbirlerine yakınsamasının ortaya çıkardığı güvenlik-kalkınma bağını ele almaktadır. Çalışmada güvenlik-kalkınma bağının nasıl ortaya çıktığı ve dış politika yapım süreçlerinde ne şekilde kullanıldığına yer verilmektedir. Çalışma boyunca güvenlik ve kalkınma arasındaki karşılıklı etkileşimin ortaya çıkardığı bağ sorgulanmakta ve bu çaba ana akım uluslararası ilişkiler teorilerinin yanı sıra Post-development, Kopenhag Ekolü ve Aberystwyth Ekolü gibi eleştirel yaklaşımlar ekseninde şekillenmektedir.1990'larda insan güvenliği ve insani kalkınma kavramlarının ortaya çıkması, güvenlik-kalkınma bağının teorik zeminini güçlendirirken politika yapıcılar için de uluslararası güvenlik ve kalkınma politikalarının tasarımı, yapımı ve uygulanması noktasında fonksiyonel ve bütüncül bir etki kaynağı meydana getirmiştir. Ancak güvenlik-kalkınma bağının küresel aktörler tarafından nasıl algılandığı, tecrübe edildiği ve hangi kanallar aracığıyla uygulandığına yönelik tüm çevrelerce ortak kabul gören bir çerçeveye sahip olmayışı bu bağ aracılığıyla oluşturulan dış politika pratiklerine yönelik sorgulamaların önünü açmıştır. Bu argümandan hareketle çalışmada AB, ABD ve Çin'in -yoğun bir güvenlik-kalkınma bağı gündemine sahip olan 2000 sonrası Afrika dış politikası incelenmiştir. Bu çalışmada; Afrika'ya yönelik kalkınma yardımları ve BM Barışı Koruma Operasyonlarının analizi aracılığıyla dış politika yapım süreçlerinde güvenlik-kalkınma bağının hangi amaçlar için hangi kanallar aracılığıyla kullanıldığı sorusuna yanıt aranmıştır.
The new perspective of the European neighbourhood policy for The Black Sea Region

Bu tezin amacı, Karedeniz Sinerjisi'nin, Avrupa Komşuluk Politikası'nın Karadeniz Bölgesi'ne yönelik eksikliklerini tamamlamak ve bu politikanın Kardeniz Bölgesi'nde başarısız olmasını önlemek amacıyla geliştirilen bir strateji olduğunu kanıtlamaktır. Avrupa Komşuluk Politikası, Avrupa Birliği'nin doğusundaki ve Akdeniz Bölgesi'ndeki komşularını aynı politika çerçevesinde ele aldığı için, bu bölgelere özgü problemlerle müdahale etmekte ve onlara cözüm sunmaktada etkili olamamıştır. Ancak, Karadeniz Bölgesi Avrupa güvenliğinin sağlanması açısından büyük bir role sahiptir. Ayrıca, bölgenin, Rusya'dan bağımsız alternatif enerji kaynakları sunması ve enerjinin Avrupa'ya taşınmasındaki önemi, Avrupa Birliği'nin bölgeye yönelik etkili bir politika oluşturulması arayışına girmesine neden olmuştur ve bunun sonucu olarak Karadeniz Sinerjisi ortaya çıkmıştır. Karadeniz Sinerjisi'nin bölge ülkelerinin ihtiyaç ve beklentilerine etkin bir şekilde cevap verebileceği düşünülmüştür. Bu sayede, Avrupa Birliği, hem Karadeniz Bölgesi ülkelerinin Birliğin kuralları, normları ve standartlarıyla uyumlu olarak hareket etmelerini garantilemek istemiştir hem de kendisine etkili bir dış politika aktörü imajı kazandırmayı hedeflemiştir. Çalışmanın sonucunda şu tespitlere ulaşılmıştır: İlk olarak, Avrupa Komşuluk Politikası, Karadeniz Bölgesi'ndeki problemlere ve güvenlik tehditlerine müdahale etmekte başarısız olmuştur ve bu nedenle bölgedeki ülkeleri hayal kırıklığına uğratmıştır. İkinci olarak, Karadeniz Bölgesi, stratejik konumu nedeni ile, Avrupa Birliği dış politikasında çok önemli bir yere sahiptir ve Birlik bölge ülkeleri ile arasındaki ilişkilerden daha somut getirileriler alabilmek için yeni bir yapılanmaya ihtiyaç duymuştur. Son olarak, Karadeniz Sinerjisi Avrupa Komşuluk Politikası'nın eksiklerini ve Karadeniz bölgesine yönelik zayıflıklarını göz önünde bulundurarak oluşturulmultur ancak yine de beklentileri karşılayıp karşılayamacağı şüphelidir.
NATO'nun iktisadı: Türkiye'nin bakış açısı

Askeri ittifakları incelemeyi amaçlayan, halihazırda var olan iktisat teorisi çalışmalarında Türkiye'nin NATO'yla ilişkisinin birçok önemli unsuru göz ardı edilmektedir. Bu çalışmada yeni kurumsal iktisattan gelen ve oyun teorisi ile ortak ürün modelinden beslenerek geliştirilen işlem maliyeti modelinin Türkiye'nin NATO'yla ilişkisini daha iyi açıklama yeteneği test edilmektedir. Çalışmada Türkiye'nin NATO ile olan ilişkisi beş ana başlık altında ele alınmaktadır: Türkiye'nin üyelik süreci, NATO'nun yapısında Türkiye'nin rolü, NATO'nun Türk-Yunan ilişkisindeki rolü, NATO'nun Türk-AB ilişkisindeki rolü ve NATO'nun Türkiye'nin içsel ve bölgesel dengelerine etkileri. İşlem maliyeti modeli bu alanların ilk dördüne uygulanmaktadır. Bu modelin sonuçları diğer modellerinkinden üstün olduğu için geri kalan alanları kapsayacak şekilde genişletilmesi ve diğer ülkelere ve ittifaklara uygulanması faydalı olacaktır.
Avrupa Birliği'nin güvenlik politikaları bağlamında Türk dış politikası

İnsanlığın varoluşundan bu yana varlığını sürdürebilmek için ihtiyaç duyduğu güvenlik, bir değer olarak ele alındığında dış tehditlere karşı tehlikede olmama durumu olarak tanımlanmaktadır. Bu kavram tarihsel süreçte farklılaşmalar göstermekle birlikte, Soğuk Savaş döneminde tehdidin nereden gelebileceğinin tahmin edilebildiği zamanlarda güvenlik bu duruma göre inşa edilirken, Soğuk Savaş'ın sona ermesiyle birlikte başlayan Yeni Dünya Düzeni'nde tehditlerin belirsizleşmesi ile güvenlik kavramı da değişim göstermiştir. Güvenlik aynı zamanda dış politika ile ilişki içerisindedir ve onun amaçlarından biridir. Dış politika, güvenliğin unsurları için bir çatı olmaktadır. Avrupa için ise Orta Çağ'dan beri kendini gösteren güvenlik kavramı, Soğuk Savaş döneminde NATO çatısı altında sürdürülmüş, Yeni Düzen'de ise Avrupa, kendi güvenliğini sağlama yönünde adımlar atmıştır. NATO, kurulduğu yıldan Yeni Düzen'e değin, Sovyetler'in yayılmacı politikasını önlemeyi hedeflemiştir. Yeni Düzen'de ise kendine uluslararası anlamda yeni bir stratejik misyon belirlemiştir. Türkiye de bu stratejilerin her zaman bir parçası olmayı amaçlamıştır. Avrupa Birliği ise güvenlik politikalarını Yeni Dünya Düzeni ile birlikte ortaya koyduğu Güvenlik Strateji'sindeki üç hedef üzerine oturtmuştur. Bunlar; tehditlerin belirlenmesi ve ortaya konması, etkin çok taraflılığa dayanan uluslararası düzenin sağlanması ve komşu ülkelerde güvenliğin inşa edilmesi olmuştur. Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Konferansı / Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı, Avrupa Güvenlik ve Savunma Kimliği / Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikası ve Ortak Dış ve Güvenlik Politikası AB'nin güvenlik politikasının temellerini oluşturmaktadır. Bu düzen içerisinde Türkiye, jeopolitik ve jeostratejik konumunun yanı sıra, tarihten bir miras olarak taşıdığı tehditler karşısında kendi güvenliğini ve dış politikasını her zaman Batı ile eşgüdümlü bir şekilde sağlamayı amaçlamıştır. 1952 yılında NATO üyeliği ve günümüzde de AB'ye üye olma hedefi bu durumun başlı başlına iki somut göstergesidir. Türkiye günümüzde AGSP'nin karar alma sürecinde bulunmayı hedeflemektedir. Ancak, Türkiye'nin AB üyesi olmaması bu hedefin önündeki en büyük engeldir.
Avrupa Birliği'nde organize suçluluk mevzuatlarının uyumlaştırılması ve yakınlaştırılması

1990'lardan günümüze, sadece Avrupa Birliği sınırları içerisinde değil tüm dünyada farklı hukuk sistemleri arasında hızla güçlenen bir uyumlaşma, yakınlaşma ve birleşme süreci vardır. Bu çerçevede Avrupa Birliği; Antlaşmalar, tüzükler, direktifler, çerçeve kararlar, ortak eylemler gibi hukuki enstrümanları aracılığıyla Birliğe Üye Devletlerin mevzuatlarının büyük bir kısmını uyumlaştırmış, yakınlaştırmış ve birleştirmiştir. Bu alanlardan birisi de ceza hukukudur. Ceza hukuku alanında, başta organize suçluluk olmak üzere terörizm, kara paranın aklanması, yasadışı uyuşturucu ticareti, yasadışı insan ticareti, yasadışı silah ticareti gibi ciddi ve sınıraşan suçluluk türlerine karşı etkili mücadele edebilmek amacıyla Birlik, çeşitli enstrümanları aracılığıyla girişimlerde bulunmaktadır. Bu çalışmada, Avrupa Birliği'nin Üye Devletlerin organize suçluluk mevzuatlarının uyumlaştırılması ve yakınlaştırılması amacıyla kabul etmiş olduğu araç ve politikalar incelenecek ve bu araçların söz konusu amaçları gerçekleştirmeye elverişliliği değerlendirilmeye çalışılacaktır.
Avrupa Birliği tarafından Türkiye'ye yapılan mali yardımların diğer aday ve potansiyel aday ülkelerle karşılaştırılması

Bu çalışmanın amacı, Avrupa Birliği tarafından Türkiye'ye yapılan mali yardımların diğer aday ve potansiyel aday ülkelerle karşılaştırılmasıdır. Bu amaçla yapılan çalışmada AB'ye aday ve potansiyel aday ülkeler, AB mali yardımları, adaylık süreçleri, temel ekonomik göstergeleri, hibe ve kredi şeklinde yararlandıkları mali yardımlar çerçevesinde incelenmiştir. Resmi istatistik kurumlarından alınan veriler doğrultusunda ülkelerin temel ekonomik verileri elde edilmiştir. Söz konusu veriler ile ülkelerin, gayri safi milli hasılaları, kişi başına düşen gayri safi milli hasılaları ve yüzölçümleri baz alınarak ülkelerin elde ettiği mali yardımlar birbiriyle kıyaslanmıştır. Yapılan kıyaslamalar neticesinde, Türkiye'ye yapılan toplam mali yardım tutarının diğer aday ve potasniyel aday ülkelere göre daha fazla olmasına rağmen, kişi başına ve kilometrekare başına düşen mali yardım tutarının diğer aday ve potasniyel aday ülkelerin oldukça gerisinde olduğu görülmüştür.
The EU referendum: the discourses on immigration in the Brexit campaigns

21. yüzyılın ilk çeyreğinde, Birleşik Krallık'ın Avrupa Birliği'nden ayrılma kararı, Avrupa kıtasındaki en dikkat çeken konulardan biri olmuştur. 2004 yılında Orta ve Doğu Avrupa ülkeleri AB üyesi olduğunda, diğer üye ülkeler, yeni katılan bu ülkelere geçici kısıtlamalar uygulamalarına rağmen, İngiltere bunu yapmamıştır. Ülkenin bu kararı, yeni üye ülkelerinden gelen büyük göç dalgasıyla karşı karşıya kalmasına sebep olmuş ve İngiliz halkının büyük çoğunluğu, göç konusunun ülkenin karşı karşıya kaldığı en önemli sorun olduğunu iddia etmiştir. İngiltere'deki 1975 referandumunda göç konusu ana odak olmamasına rağmen, 2000'lerin başından itibaren en merkezi sorun haline gelmiştir. Dahası, göç, AB referendum kampanyaları sırasında, en çok tartışılan konu olmuştur. Bu nedenle, bu tez, İngiliz siyasi partilerinin AB referendum kampanyaları sırasında göç konusunu nasıl araç olarak kullandıklarına dair kapsamlı bir analiz sunmayı amaçlamaktadır.
Türkiye'nin NATO ittifakındaki önemli yeri ve NATO-Avrupa Birliği-Türkiye arasında savunma işbirliği çalışmaları

1952 yılından beri NATO üyesi olan Türkiye geçen süre içinde savunmasını NATO ile entegre etmiş ve NATO'ya önemli katkılarda bulunmuştur. Ancak Soğuk Savaşın sona ermesi, AB bütünleşmesinin yeni inisiyatiflerle ivme kazanması ve Avrupa'nın savunma politikasını AB üyesi ülkeleri esas alarak geliştirme çabası içine girilmesi Türkiye'nin güvenlik endişelerinin artmasına yol açmıştır. Özellikle son zamanlarda Türkiye'nin dış politikasında ilk sıraya oturan Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikası alanında meydana gelen gelişmeler aslında Avrupa için pek de yeni değildir. Zira Avrupa tarihine kısaca bir göz atıldığında bugün gelinen noktanın alt yapışım oluşturan birçok gelişme rahatlıkla görülebilecektir. Bu incelemenin maksadı NATO'nun ve AGSP' nm gelişimi ve bu gelişme içinde Türkiye'nin posizyonu ve endişelerini bir bütün halinde ortaya koymak ve gelecekteki çalışmalara temel teşkil etmektir. n
Avrupa Birliği üyesi ülkelerde ormancılık çalışmalarının incelenmesi

Jüri: Doç. Dr. Özden GÖRÜCÜ Yrd. Doç. Dr. Muhsin KAR Yrd. Doç. Dr. Harun ARIKAN 'Avrupa Birliği Üyesi Ülkelerde Ormancılık Çalışmalarının incelenmesi' isimli bu çalışmada Avrupa Birliği ülkelerinin ormancılığa yaklaşımları teknik, biyolojik, ekonomik olarak etüd edilmiştir. Bu doğrultuda Avrupa Birliği'ne üye olan ülkelerin ormancılık çalışmaları ayrı ayrı incelenmiştir. Avrupa Birliği ülkelerinin; Kırsal bölgelerin gelişimi için özellikle iş hacminin korunması ve geliştirilmesi, toprağın korunması, erozyon kontrolü, havanın kalitesinin yükseltilmesi, su kalitesinin düzenlenmesi, karbon ayrışımı, iklim değişikliklerinin önlenmesi, doğal hayatın ve biyolojik çeşitliliklerin korunması, zarar görmüş ormanların iyileştirilmesi, ormanların sosyal ve dinlendirici fonksiyonlarının sürdürülmesi, ekonomik, ekolojik ve sosyal olarak orman yönetimlerinin iyileştirilmesi, orman yangınlarının ve atmosferik kirliliğin önlenmesi, ağacın ve diğer orman ürünlerinin çevresel değerlerini artırmak, Avrupa Birliği'nin ormana dayalı endüstrilerinin rekabete açık hale gelmesini temin etmek konuları üzerinde durduğu ortaya çıkmıştır. Ülkemizde ormancılık sektörünün Avrupa Birliği'ne uyum sağlayabilmesi için gerekli mevzuat uyumu, yapısall-kurumsal düzenlemeler, Türk ormancılığına özgü sorunlar ve Avrupa Birliği ormancılık çalışmaları ile paralellik gösteren konular da incelenerek ülkemiz açısından gerekenler ortaya konulmuştur.
2007-2017 yılları arasında Avrupa Birliği - Türkiye ekonomik performans karşılaştırılması

Bu çalışma da Avrupa Birliği'ne üye olan ülkeler ile Türkiye'nin yer aldığı toplam 29 ülkenin 2007- 2017 yılları baz alınarak, makroekonomik göstergeleri ile finansal durumları analiz edilmiştir. Ardından ülkelerin finansal performansları karşılaştırmalı olarak ortaya koyulmuştur. Analiz yöntemi olarak Çok Kriterli Karar Verme yöntemlerinden olan TOPSIS ve EDAS yöntemi kullanılmıştır. Bu iki yöntem ile ülkelerin ekonomik performans analizi, birden fazla kritere dayanarak en iyi ekonomik performansa sahip ülke ve ülkelerin tespiti gerçekleştirilmiştir. Çalışmada, Türkiye'nin ekonomik performansının Avrupa Birliğine üye olan ülkeler ile karşılaştırılması yapılmış, aralarındaki benzerlikler/farklılıklar ortaya konulmuştur. TOPSIS ve EDAS yöntemlerinin uygulanma adımlarından önce, yöntemlerin basamakları sıralanmış yöntem ile ilgili ayrıntılı bilgi verilmiştir. Bunlara ek olarak TOPSIS ve EDAS yöntemleri ile ilgili olarak geçmişş yıllara ait literatür araştırması yapılmıştır. TOPSIS ve EDAS yöntemlerinin uygulanması, her bir adımı denklem yardımı alınarak ayrıntılı şekilde anlatılmıştır. İki yönteminde adımları çalışmanın uygulama örneği ile birleştirilerek anlatılmıştır. Ülkelerin makroekonomik performansını değerlendirmek üzere, beş temel ekonomik gösterge değerlendirme faktörü olarak belirlenmiştir. Değerlendirme faktörlerinin önem derecelerinin aynı olduğu varsayımı yapılmıştır. Böylelikle her bir kriterin ağırlığı 0,2 olarak ele alınmıştır. Ayrıca, bir uygulama ile farklı önem dereceleri ile farklı sonuçlar elde edilebileceği gösterilmiştir. İki farklı yöntemden elde edilen bulgular ise Kendall Tau korelasyon katsayısı ile karşılaştırılarak, birbirine benzer sonuçlar verip vermediği incelenmiştir. Elde edilen bulgularda iki yöntemin birbiri ile uyumu güçlü ancak sıralamada farklılıklar olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
A comparative analysis of political liberalization in Egypt and Morocco: Impact of the European Union

Arap Orta Doğusu'nun demokratikleşme dalgalarını geçirmez olduğu yönünde sahip olduğu yerleşik ün, bölgedeki siyasi liberalleşme ve/veya demokratikleşmeye dair bireysel tecrübelerin aynı olduğunu varsaymaktadır. İki Arap ülkesindeki siyasi liberalleşmeyi karşılaştırmalı bir perspektiften analiz eden bu çalışma, bölgenin istisnai olmadığını ve bölgedeki siyasi liberalleşme süreçlerinin aynı seyri izlemediğini göstermeyi amaçlamaktadır. Çalışma, Arap Orta Doğusu'ndaki siyasi liberalleşmeyi içsel kaynaklı yaklaşımlarla açıklama eğiliminde olan mevcut akademik literatürden farklı olarak, iç ve dış değişkenler arasında kesin bir ayrımı reddetmektedir. Bir ülkedeki demokratikleşmeyi veya demokratikleşme konusundaki eksikliği açıklamada, iç değişkenlerin üstünlüğü kabul edilirken, dış değişkenlerin de analize dahil edilmesinin daha kapsamlı bir açıklama elde etmeye yardımcı olacağı öne sürülmektedir. Bu çalışmada, iki farklı Arap ülkesindeki siyasi reform süreçleri, temel bir iç değişken ile etkili bir uluslararası değişkenin birleşimini temel alan bir yaklaşımla incelenmektedir. 2000'li yılların başından itibaren, Avrupa Birliği'nin özellikle sivil toplum gibi iç aktörler ile birlikte hareket ederek, yönetimdeki rejimleri baskı altına almasıyla, Mısır ve Fas'daki siyasi liberalleşme/siyasi liberalleşmenin gerilemesi süreçlerini ne şekilde etkilediği ayrıntılı bir şekilde ele alınmaktadır. Bir dış aktör olan Avrupa Birliği, Mısır ve Fas gibi Arap ülkelerindeki siyasi liberalleşme süreçlerini etkileme konusunda önemli bir potansiyale sahip olmakla birlikte, demokrasinin reform yanlısı anlamlı bir talebin bulunmadığı yerli konjonktüre empoze edilemeyeceği sonucuna varılmaktadır.