turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Siyah ve kırmızı figürlü seramik eserlerde (M. Ö. 6. - 4. yy.) tiyatro sahnelerinin resimsel etkisinin seramik yüzeylere aktarımı ve hareket duygusu

Varoluşundan itibaren toprakla iç içe yaşayan insanoğlu, günlük hayattaki ihtiyaçlarını karşılamaya yönelik seramik üretimlerinin yanı sıra sanat değeri yüksek eserler de meydana getirmiştir. Milattan önce Yunan vazo resim sanatının en önemli stillerinden olan, detaylandırmaları kazıma tekniği ya da fırça darbeleriyle oluşturulmuş, siyah ve kırmızı figürlü seramik eserler üzerine çeşitli sahneler betimlenmiştir. Araştırmada, siyah ve kırmızı figürlü seramiklerin üzerlerine işlenen tiyatral sahneler incelenmeye çalışılmıştır. Bu inceleme; M. Ö. 6. ve M. Ö. 4. yüzyıl çömlekçilerinin çeşitli seramikler üzerine betimledikleri Dionysos şenlikleri üzerinden yapılmıştır. Yunan vazo ressamları, mitolojiden ve günlük hayattan pek çok konuyu resmettikleri gibi tiyatro sanatıyla ilgili de resimler yapmışlardır. İnsanı konu edinen ve değer ölçülerini izleyiciden alan bir eylem sanatı olan tiyatronun; Dionysos adına yapılan dinsel törenlere dayandığı bilinmektedir. Siyah ve kırmızı figürlü seramikler üzerindeki resimler o kadar detaylıdır ki, dönemin tiyatro oyunlarını resimli bir roman gibi izlemek mümkün olmaktadır. Bu düşünceden yola çıkılarak, resimsel anlatımda gizli kalan hareketlilik vurgulanmaya çalışılmıştır. Burada amaçlanan, bu sahnelerin ışığında, dönemin tiyatro oyunlarına bakışı ve bunu seramik üzerine resimsel yansıtmalarındaki hareket duygusu hakkında bilgi vermektir. Araştırmalarla elde edilen sonuçlar, resim ve seramik uygulamalarda, belirlenen bir konu akışıyla yorumlanarak sunulmuştur.
Olimpiyat Oyunları afişlerinin göstergebilimsel çözümlemesi: 1896-2016 yılları arasındaki afişler

'Olimpiyat Oyunları Afişlerinin Göstergebilimsel Çözümlemesi' adlı bu çalışmada 1896- 2016 yılları arasındaki olimpiyat afişleri incelenmiştir. Öncelikli olarak bu süreçte afiş tasarımının görsel dinamiklerinin neler olduğunu, iletişim tasarımındaki rolünün göstergebilimsel açıdan ne ifade ettiğini ve kültürlerin kodları üzerindeki kavramlarının tasarıma katkıları değerlendirilmiştir. Kültürler arasındaki etkileşim, kültürleri yaratan coğrafyadaki toplumların öznel yapısına ve etkileşimde bulundukları diğer kültürlerin olumlu ya da olumsuz katkılarına bağlı olarak gerçekleşir. Kültürlerin en önemli aktarım kanalı dildir. Bu çalışmada dil, Olimpiyat Oyunları afişlerinin tasarımlarında kullanılan grafik öğelerin kompozisyonu ve bu kompozisyonda verilen mesajın kültürler arasındaki farklı işleniş ve biçimleriyle birlikte grafik tasarım, renk, tipografi gibi unsurların kültürler arasında nasıl kullanıldığı ve aralarındaki farklılıkların göstergebilimi kullanılarak irdelenmeye çalışılmıştır. Sonuç olarak çalışmada afiş tasarımı kavramı ayrıntılı bir biçimde incelenmiş ve kültürler arasındaki önemine değinilmiştir. Olimpiyat afişlerinde Başlangıcından günümüze kadar afiş tasarımı ve göstergebilim birlikteliğinin gelişim ve değişimi, değişimin neler olduğu ve hangi noktalarda olduğu ortaya konmaya çalışılmıştır.
Konstrüktivizm ve günümüze dek yansımaları

Uluslararası birtakım olarak Konstrüktivizm, sanatın sınırları içinde kalan bir gelişmeydi. Konstrüktivizm, genellikle yalın geometrik biçimler ve endüstriyel malzemeden yararlanan heykelciğin bir kolu sayılır. Tatlin'in kendi yaptığı ilk kabartmalar, değişik malzemelerin bir araya getirilmesiyle gerçekleştirilmesiydi. Simgesellikle işlevselliğin uzlaştırıldığı Tatlin'in Kulesi, çelik ve cam malzemeden oluşacaktı, işlevi bakımından kozmik bir tasarımın bir parçası olduğunu düşünmek hiç de aşırı bir yaklaşım değildir. Dziga Vertov, Eisenstein ve öbür yönetmenlerin elinde film, Konstrüktivist sanatın en yetkin anlatım aracı oldu. Bu nesnel malzemeyi belli bir amacı olan, dinamik bir gösteriye dönüştürüyordu. Van Doesburg'un 1924- 25 yıllarındaki resimleri, De Stjil grubunun Mondrian etkisi altındaki ilk döneminin dikey-yatay formülünü bir yana bırakmıştı. Karşıt Kompozisyonlar ' la El Lissitzky'nin Proun'ları arasında Van Doesburg dikdörtgen düzlemlerle, aksonometrik bir boşluk içinde bir çeşit soyut mimarlık deneylerine girişti. Malevich'e göre sanat, her zaman kendini doğrulayan, pratik sonuçlardan çok yüce amaçlara yönelen, ele aldığı sorunlara özgül değil de, genel çözümler arayan, bu yüzden de felsefe ve matematik gibi salt gerçeği araştıran uğraşlar kadar insanlığa değerli katkıları olan bir etkinlikti. Konstrüktivist/Elemantarist geleneğin kaynağı şiirle akılcılığı tam soyutlukla, bir çeşit gerçekçiliği birleştiren bir sanat anlayışında diretmesiydi. Buradaki 'gerçekçilik' kavramı, 'Gerçekçi Bildiri' başlığında olduğu gibi, simgeciliğin yer almadığı bir bağlamda ve kullanılan malzemenin gerçekliğiyle ilgili bir gerçekçilik olarak anlaşılmalıdır. Konstrüktivist sanat yapıtları için kullanılan teknik de, bir anlamda akılcı ve yararlı yaratıcılığın etkinlik örneği olarak karşımıza çıkar.
Kadıntuzluğu, ceviz, kökboya bitkileri ile boyanan ipliklerin bazı haslık düzeyleri ve tekstil tasarımında kullanılması

Araştırmanın genel amacı, kadıntuzluğu bitkisi ve kadıntuzluğu-kökboya, kadıntuzluğu-ceviz bitkilerinin karışımından 3 farklı boyarmadde ile pamuk-yün ipliklerinin boyanarak çeşitli renkler elde edilmesi, haslık değerlerinin incelenerek doğal boyacılık literatürüne yeni bir boyarmadde kazandırılması ve tekstil yüzeylerinde kullanılabilirliğinin değerlendirilmesidir. Araştırmanın evreni, bitkisel boyarmaddeler ve doğal iplikler, araştırmanın örneklemi ise; kadıntuzluğu, kökboya, ceviz bitkileri ve pamuk, yün ipliklerdir. Araştırmada kaynakların elde edilmesinde tarama, pamuk-yün ipliklerinin boyanmasında ve ipliklerin tekstil yüzeylerine aktarılmasında deneme modeli kullanılmıştır. 3 farklı boyarmadde ile ipliklerinin boyanması için boyama reçeteleri hazırlanmıştır. IL-CA Bitkisel Ürünler Ar-Ge Üretim merkezinde mordansız (6), ön mordanlı (24), birlikte mordanlı (24) olmak üzere 54 adet boyama yapılmıştır. Boyalı ipliklere sübjektif renk değerlendirmesi yapılarak kadıntuzluğu boyarmaddesi ile; parlak sarı, limon kabuğu, kanarya sarısı, koyu limon, saman sarısı, buğday sarısı, açık sarı, uçuk sarı, açık zeytin, zeytin olmak üzere 10 farklı renk tonu, kadıntuzluğu-kökboya karışımı boyarmadde ile; tarçın, açık tarçın, somon, gül tozu, mocha, açık kahve, koyu kahve, pembe, pudra, açık pudra ve koyu pudra olmak üzere 11 farklı renk tonu, kadıntuzluğu-ceviz karışımlı boyarmadde ile; kum beji, kese kağıdı, kahve, toprak, kese kağıdı, açık kese kağıdı, çimento ve açık çimento olmak üzere 7 farklı renk tonu tespit edilmiştir. İpliklere uygulanan sürtünme ve yıkama haslık testlerinden şu sonuçlar; Sürtünme haslık değerleri 3 boyarmadde ile yüksek iken, kadıntuzluğu-kökboya karışımı boyarmadde ile yün ipliği birlikte mordanlı maya mordanıyla yapılan boyamalarda düşük, yıkama haslık değerlerinde ise kadıntuzluğu boyarmaddesiyle yapılan pamuk ipliği boyamalarında ve kadıntuzluğu-ceviz karışımlı alüminyum sülfat ve kil suyu mordanlarında düşük, diğer bütün boyamalarda ise yüksek değerler elde edilmiştir. Doğa temasından yola çıkarak 10 adet yüzey tasarımı yapılmıştır. Seçilen 3 adet tasarım dokuma, örme ve işleme teknikleri kullanılarak yeni tekstil yüzeyleri oluşturulmuştur.
Köy ve kent okullarında öğrenim gören ilköğretim II. kademe öğrencilerinin görsel sanatlar dersine ilişkin tutumlarının karşılaştırılması

Günümüzde kentlerde yaşanan ekonomik, teknolojik ve kültürel gelişmelerin sanat eğitimine yansıyarak, öğrencilerin kendilerini ifade etmelerinde çeşitli bakış açılarının kazandırıldığı görülmektedir. Bu durum her türlü imkanı kendi bünyesinde barındıran kentsel eğitim hayatının yanında, bu tür gelişmelerden çok fazla nasibini alamayan köy okullarının da, sanat eğitimindeki sorunlarının belirlenmesi ve kent okullarında olduğu gibi nitelikli birer eğitim yuvaları haline getirilmesi sorununu beraberinde getirmiştir. Köy ve kent okullarında öğrenim gören öğrencilerin sanat eğitiminde karşılaştıkları sorunların belirlenmesi, bireyin yaşadığı sosyal çevreye uyumunu kolaylaştırarak, hayata bakış açısını yönlendiren tutumları hakkında bir durum tespiti yapmayı gerektirmektedir. Bu amaçla yürütülen çalışmada, köy ve kent gibi birbirinden farklı iki ortamda öğrenim gören öğrencilerin, Görsel Sanatlar dersine ilişkin tutumları arasında nasıl bir ilişki olduğu probleminden yola çıkılmıştır. Tarama modeline göre gerçekleştirilen çalışmada, nicel ve nitel araştırma yaklaşımları kullanılmıştır. Nicel veriler, araştırmacı tarafından geliştirilen ve 24 sorudan oluşan geçerliği ve güvenirliği saptanmış, Görsel Sanatlar Dersi Tutum Ölçeği ile elde edilmiştir. Ölçek, üçü köy üçü de kent olmak üzere örnekleme seçilen 6 İlköğretim okulunda toplam 436 öğrenciye uygulanmıştır. Nicel veriler, t testi ve tek yönlü varyans analizi kullanılarak istatistiksel olarak analiz edilmiştir. Nitel veriler ise, araştırmacı tarafından geliştirilen ve 8 sorudan oluşan bir görüşme formu ile örneklem dahilindeki okullarda görev yapan 6 Görsel Sanatlar dersi öğretmenine uygulanmış ve sürekli karşılaştırmalı olarak analiz edilmiştir. Araştırmanın sonucunda; köy okulu öğrencilerinin, yaşadıkları sosyoekonomik ve kültürel olumsuzluklara rağmen, kent okulu öğrencilerine göre, daha olumlu bir tutuma sahip oldukları sonucuna varılmıştır. Kent okullarında öğrenim gören öğrencilerin, Görsel sanatlar dersine ilişkin tutumlarının aile, çevre ve yapılan sınavlar doğrultusunda şekillendiği ve bu faktörlerin öğrenci tutumunu büyük ölçüde etkilediği belirlenmiştir. En dikkat çekici sonuçlardan biri ise, kent okulu öğrencilerinin Görsel Sanatlar dersini sevilen dersler arasında görmemeleri ve diğer derslerle yaptıkları kıyaslamada, sanatı önem ve öncelik sırasına almaktan kaçınmış olmalarıdır.
Spor fotoğrafçılığı ve teknoloji ile etkileşimi

Günümüz teknoloji çağında sporun birleştirici gücünün etkileri tartışılamaz. İnsanlık tarihiyle neredeyse eşit olan spor, başkaları tarafından da takip edilmesi açısından çok önemlidir. Bu takibin de Spor Muhabirleri ve Spor Fotoğrafçıları vasıtasıyla kitlelere ulaştırılması açısından bu tez hazırlanmıştır. İlk bölümde sporun ve spor fotoğrafçılığının tarihi hakkında bilgiler verilmiştir. İleriki bölümlerde spor fotoğrafçılığının kapsadığı alanlar, değişen ve gelişen teknolojinin spor fotoğrafçılığına etkileri ve kullanılan tekniklerden bahsedilmiştir. Son olarak da bu alanlarda çalışmalar yapan profesyonel spor fotoğrafçılarıyla birebir görüşmelerle tez sonuçlandırılmıştır.
Osmanlı imparatorluk dönemi resim sanatında Türk giyim-kuşamı(1600-1700)

Osmanlı İmparatorluk Dönemi Resim Sanatında Türk Giyim-Kuşamı(1600-1700) konulu doktora tez çalışmasında bu döneme ait 212 adet görsel belgede bulunan figürlerin üzerindeki kıyafetlerin analizi yapılarak, 17. yüzyıl Türk giyiminin tür, model, kesim, malzeme ve süsleme özellikleri belirlenmeye çalışılmıştır.17. yüzyıl Osmanlı kıyafetlerinde aba, biniş, cüppe, hırka, kaftan, uzun ve kısa üstlükler, pelerin, kapaniçe, entari, gömlek, iç gömlek gibi üste giyilen giysi türleri ile şalvar, çakşır, don, tozluk, çorap, farbalalı etek gibi alt giyim türleri tespit edilmiştir. Bunlarda genellikle önleri açık, bele kadar yardımcı malzemelerle kapatılabilen giysi modelleridir. Kıyafetlerde sivri, hakim, kürk, geniş, '0', 'V', 'U', ayaklı yakalar kullanılmıştır. Günümüzde şömizye veya Amerikan yaka da denilen 'V' yaka üzerine sivri yaka uygulamasının yapıldığı örneklerde bulunmaktadır. Elbise kesimlerinde giysilerin genellikle belden itibaren peş adı verilen eklerle genişletildiği görülmektedir. Kol kesimlerinde ise kısa, uzun, kolsuz ve sırttan sarkan sahte kolluklar kullanılmıştır. Yine Türk giyimine özgün kartal kanadı adı verilen bir tür sahte kol uygulaması da görülmektedir. Giysilerde düz ve desenli kumaşların yanı sıra altın ve gümüş iplikli kumaşların kullanıldığı anlaşılmaktadır. Astarlama malzemesi olarak kürk ve düz dokumalar, kapatma malzemesi olarak ta düğme, çaprast, şerit, kopça, püsküllü ip gibi malzemeler kullanılmıştır. Kadınların ve erkeklerin genellikle birkaç tür dışında benzer giyindiği ancak kullandıkları başlıklarda ise farklılık bulunduğu görülmektedir. Kadın başlıkları daha özenli ve değişik biçimlerde dizayn edilmiştir. Erkek başlıkları ise unvanlarına göre çeşitlilik göstermektedir. 17. yüzyıl Türk giyiminde pabuç, pabuç-mest, nalın, terlik, çizme gibi ayak giysileri kullanılmıştır. Sonuç olarak bu dönem Türk giyim-kuşamı daha önceki dönemlerden bazı model, tür ve kesim özelliklerini koruyarak almış, kendi dönemine özgün nitelikler katmış ve sonraki yüzyılı da bazı özellikleri ile etkilemiştir.
Bitki evreninden bir gösterge olarak lotus ve sanatsal temsilleri

Tüm canlılar için 'sonsuz yaşamın kendisi' olan bitki evreni, uygarlık tarihi boyunca estetik ve yaşamsal değerinin yanında, tinsel ve ruhani özellikler atfedilip, geçmişşten günümüze var kılınmaktadır. Bitki evreninden bir gösterge olan lotus bitkisi de, tarihsel süreçte din, felsefe, mitoloji gibi birçok alanda yer alarak mitler yolu ile günümüz sanatına aktarılmaktadır. Lotusun doğada biyolojik bakımdan karşılığına bakıldığında, kendisini sürekli olarak temiz kılan, çamurlu dip sularda köklenen, ışıkla olgunlaşan ve sonunda başını sudan çıkartarak hava ile bütünleşen bir gelişim süreci göstermektedir. Biyolojik özelliğinden dolayı lotus, bir çiçeğe ve meyveye aynı zamanda diliminde sahiptir. Bu gelişim basamağı, eski uygarlıklardan itibaren, bitkiye birçok anlam yüklenmesine kaynak olmaktadır. Çin felsefesinde lotus, geçmişşin, şimdinin ve geleceğin bir aradalılığını ifadelerken, Hint felsefesinde ise çoğunlukla doğurganlığı imlemektedir. Özellikle Doğu medeniyetlerinde sıklıkla görülen lotus bitkisi, Batı'nın Doğu'yu keşif etmeye başlaması ile sahip olduğu gizemini de yaymaya başlamaktadır. Bitki; imge ve formunun alıntılanması ile karşı karşıya kalarak kimi zaman öteki olanın temsili olarak kültür endüstrisine katılmakta kimi zaman ise Doğulu bir sanatçının dilinde kültürünün en tipik göstergesi olarak var kılınmaktadır. Bu bakımdan tez, günümüz sanat eğilimlerinde lotusun, simgelediği değerler ve zamanla sadece imgelenen olmaktan çıkıp, sanatta sembol değeri taşımasının, geçmişş uygarlıklara hangi bağlamlarla yaklaştığına odaklanmaktadır.
Üzerlik bitkisinin Türk halk kültürü ve sanatı açısından incelenmesi

Bu çalışmanın amacı, toplumda farklı formlarda sıkça rastlanılan üzerlik bitkisinin Türk kültürü, sanat ve estetik açısından farklı boyutlarla ele alınarak tarihi süreç içerisindeki yeri ve önemini ortaya koymaktır. Ayrıca halk hekimliği ve edebiyat gibi konularda da üzerliğin yansımaları tespit edilmek istenmiştir. Çalışma Erzurum, Bayburt, Ankara, Gümüşhane, Adıyaman, Kütahya, Giresun, Ağrı, Kars illerinden alınan örneklerle sınırlıdır. Ayrıca çalışmada İran'dan ve Kazakistan'dan da üzerlik örneklerine yer verilmiştir. Üzerlikle ilgili inanışlar, bunların toplum hayatına yansımaları tespit edilmek amacıyla ilgili kişilerle görüşülmüş, üzerlikle ilgili materyallerin fotoğrafları çekilmiş daha sonra bu fotoğraflar sanatsal işlevleri açısından bir tasnife tabi tutulmuş sanat, estetik, halk yaşayışı ve halk inançları çerçevesinde yorumlanmıştır. İran ve Kazakistan'daki üzerlikle ilgili bilgiler ve fotoğraflar adı geçen ülkelerdeki üniversitelerde görevli öğretim üyelerinden temin edilmiştir. Araştırmada elde edilen bulgulara göre Türk tarihinde üzerlik bitkisinin önemli bir yer tuttuğu günümüzde de nazarın defi, hastalık sağaltma, zararlı böceklerden korunma, süs eşyası gibi amaçlarla kullanıldığı tespit edilmiştir.
İki boyuttan üç boyutu modern resimde yüzey sorgulaması

Sanat yapmak; bir fikrin, düşüncenin analizi ya da empati sonucunda ortaya çıkan bir ifade şeklidir. Bu görsel düşünce oldukça geniş bir alanı kapsamaktadır. Yalnızca biçim, renk, form gibi öğelerle ilgiliymiş gibi görünen soyut sanatta bile sanatçının kendini ifade edebilmek için ortaya koyduğu anlatım şekli, sanatının kişiliğini ortaya koymaktadır. Zaman içerisinde sanatçının ortaya koyduğu bu anlatım şekli yeni deneyimlere cevap verecek bir yönde gelişimini sürdürmüştür. Gerçeğe benzemek, yanılsama yaratmak sanatçı için önemini kaybederken sanatın yönü de değişmiştir. 19. yüzyılın ikinci yarısından sonra başlayan modernleşme süreci içinde çoğalma, var olma, varlığını koruma ya da saflaşma gibi düşünceler sanatçıyı motive etmiştir. Picasso'nun biçimi parçalaması, Duchamp'ın hazır nesne kullanımı, Maleviç'in sıfır biçim arayışları, sanatın ne olup olmadığının tartışıldığı bir dönemin itici güçleri olmuştur. Modern sanatın gelişimi içerisinde sanatçının değişen yüzey anlayışının sorgulanması söz konusudur.
20. yüzyıl resim sanatında eklektik eğilimler

19. yüzyıl sonundaki modern sanat hareketleri sanatta bireyselliği öne çıkarmıştır. Özgürlüğünü kazanan modern sanatçı resimlerinde kendi seçimleri doğrultusunda hareket etmeye başlamıştır. Sanayileşme ve kente göç sonrası kent yaşamındaki değişimlerle birlikte farklı kültürlerden etkilenen sanatçılar, başka kültürlere ait öğeleri ve sanat dışı malzemeleri kolaj, asamblaj ve fotomontaj gibi tekniklerle resimlerinde kullanmışlardır. 20. yüzyıl başındaki eklektik eğilimler, 1950'li yıllarda İkinci Dünya Savaşı sonrası popüler ve tüketim kültürünün de etkisiyle hızla artarak devam etmiştir. Popüler kültürden beslenen Pop Art sanatçıları reklam estetiği, popüler ikonlar ve tüketim nesneleri içinden seçtikleri unsurları resimlerinde farklı biçimlerde kullanmışlardır. Pop art sanatçılarının, afiş görsellerinden seçilen kesitleri yeniden üretmesi, nesneleri resim yüzeyinde farklı malzemelerle birleştirmesi ve tüketim nesneleri görsellerinin çeşitli biçimlerden montajlanması resim sanatına farklı anlatım biçimleri kazandırmıştır. 1970'li yıllarda modern sonrası olarak nitelendirilen postmodern dönemde kavramsal sanatın ortaya çıkardığı etkiler resim sanatını çeşitli boyutlarda değiştirmiştir. Temel unsuru eklektisizm olan postmodern dönemde sanat anlayışı ironik ve çoğulcu bir anlatım üzerine kurulmuştur. Geçmişin çeşitli sanatsal öğelerini sahiplenen ve yeniden yorumlayan sanatçılar resimlerinde farklı kaynaklardan aldıkları görselleri ve diğer unsurları bir arada kullanmışlardır. Görüntüleri üst üste bindirerek, yan yana resmederek kolaj görünümlü resimler yapan sanatçılar sık sık fotoğrafik öğelerden ve boyanın plastik yapısından da yararlanmışlardır. 20. yüzyılın başlangıcından itibaren etkili olan eklektik anlayış günümüzde de resim sanatını çoğulcu, farklı disiplinlerle etkileşime açık bir hale büründürerek etkisini sürdürmektedir.
Graphic images: Visual intervention within the architectural environment

Bu çalışmanın amacı grafik imgelerle oluşturulan görsel iletişim sistemlerinin insan-çevre iletişimi açısından rollerini incelemektedir, insan yapısı çevrenin içerdiği bilgi incelenmiş ve bu çevrede yer alan grafik imgelerin içerikleri ve işlevleri görsel örneklerle tartışılmıştır. Bu imgelerin mimari çevreye katılması, kavramsal olarak ortaya çıkışlarından başlayarak üretilip mekandaki düzenlemelerine kadar olan süreç ana hatları ile incelenmiştir. Son olarak görsel imgelerin mimari çevreyle olan ilişkilerinden doğan ve insan tarafından algılanan belirgin/özgün bir görsel çevre karakterinin varlığı tartışılmıştır.
Cam üretiminde üfleme yöntemiyle biçimlendirme

Cam arkeolojik kaynaklara göre bilinen en eski malzemelerden biridir. İnsanlar suni cam yapılmadan çok daha evvel doğada bulunan koyu renkli cama benzer bir taşa elleriyle şekil vererek taş devrinde ok mızrak ve bıçak yapmak için kullanmışlardır. Camı kabaca tanımlamak gerekirse; silisyum dioksit, kalsiyum oksit ve sodyum oksit'in beraberce pişirilmesi sonucunda oluşan bir malzemedir. Teknik camlarda ise, bunlara ek olarak aliminyum oksit ve Boroksitler kullanılmaktadır. Bu çalışma iki bölümden oluşmakta; Birinci bölümde, camın tanımı ve tarihsel gelişimi incelenmiş, bu gelişim çerçevesinde ise bazı önemli merkezler tanıtılmıştır. İkinci bölümde ise üfleme yöntemiyle biçimlendirme konusu araştırılmış, teknik özellikler üzerinde durulmuştur. Sonuç olarak camın hammaddeleri tarihsel gelişimi sürecinde pek fazla değişmemiştir. Teknik açıdan ise üfleme piposunun bulunuşuyla cam özel bir işlev kazanarak hızlı bir gelişim göstermiştir. Günümüzde de bu teknik yaygın olarak kullanılmaktadır.
Hans Hofmann'ın sanatı ve modern sanattaki yeri

Dünya, Rönesans'tan XX. yüzyılın sonlarına kadar, kültür geleneklerinin yaşanmasına tanıklık etmiştir. Endüstri devrimi yeni bir bilince, XX. yüzyılda uyanan toplum bilincine dayanmıştır. Yüzyılın başında toplumun yaratma özgürlüğüne kavuşması isteniyordu. Bu da herkese eşit olarak insanca yaşama hakkının tanınmasıyla gerçekleşebilirdi. XX. yüzyılın ilk yıllarında edebiyat ve görsel sanatlar devrim hazırlıkları içerisindeydi. Mimarlık, tasarım, zanaat, art arda gelişme göstermiştir. Şiir, müzik, resim, heykel, bale, tiyatro ve mimarlık; merkezi Paris olmak üzere Avrupa'nın her yerinde görülmekteydi. Ekspresyonizm, Kübizm, Fütürizm, Mavi Süvari, Bauhaus gibi güçlü hareketler I. Dünya Savaşı yılları sırasında yaşanan siyasal ve toplumsal olaylar paralelinde ortaya çıkmıştır. Dada ve Sürrealizm ise iki savaş arası yıkıma karşı yapımın felsefesini oluşturmuştur. İlerleyen dönemde, II. Dünya Savaşı'nın Nazi işgaliyle başlattığı göç, temellerini attığı Paris öncü sanatını, New York'a taşımıştır. Yeni Amerikan resmi, Hans Hofmann'ın kişiliğinde Avrupa'daki önemli sanat hareketlerini yakından izleme olanağını göstermiştir. Hofmann, Henri Matisse, Robert Delaunay, Pablo Picasso ve Vassily Kandinsky'nin çağdaşı olup onlarla ilgili kişisel bilgilere sahip bulunan bir ressam ve öğretmendir. Hans Hofmann, New York Soyut-Ekspresyonizm okulunun öncüsü olan sanatçılardan biridir. Özellikle I. Dünya Savaşı Savaşı öncesi Picasso, Braque etkilenmeleriyle öne çıkar. Sanatında doğu mistisizmine, kaligrafiye ve mitolojik konulara yer vermiştir. Resimlerinin genelinde amaç, özne ile etrafındaki uzayın ilişkisidir. 'Bastır ve Çek' diye adlandırdığı kavram, güçlerin karşılıklı dengelenmesi, resim VIdüzleminde canlandırılması olmuştur. Amerikan resmine yüzey canlılığı getirmiştir. Otomatizm ve el hareketi resmi ile yüzeyi, kuralların oluşturduğu formüllerden uzaklaştırıp serbesti kazandırmıştır. Hofmann, renkli dikdörtgenlerle resminde biçim ve renk gerilimi yaratmaya çalışmış, resmini 'karşıtlıkların vücut bulduğu yer' olarak tanımlamıştır. Ülkemizde modern sanatın girişinde tayin edici rol oynadığı düşünülen Hofmann, öncü Amerikan resminin önde gelen temsilcilerindendir. VII
İstanbul'daki Osmanlı çinilerinde ağaç motifleri

İstanbul'da camilerde 16 .-17. yy'a ait servi ağacı ve bahar ağaçlı panoların Rüstem Paşa Camii, Sultan Ahmed Camii ve Valide-i Atik Camii de bulunduğu tespit edilmiştir. Bu panoların, 10 adet bahar ağacı, 4 adet servi ağacıdır, toplamda 14 adet ağaçlı pano incelenmiştir. Bahar ağacı ve servi ağacı panolarında kahverengi, kobalt mavi, yeşil, turkuaz, domates kırmızı tercih edilerek sır altı tekniğinde fırınlanmıştır. Bahar ağacı ve servi ağacı panolarında ağacın başlangıç noktasından dallarının dağılma noktasına kadar olan alanda genellikle natüralist üslup çiçekler lale, karanfil, sümbül, gül çiçekleri kullanılmıştır. Bu dönemim en güzel örnekleri olan ağaçlı panolarda kullanılan renkler, desen ve teknik itibarı ile İznik üretimi olduğu tespit edilmiştir. Bahar ağacı ve servi ağacı pano çalışmaların saraylarda ve türbelerde de yer aldığı görülmüştür. Alana göre farklı kurgularda karşımıza çıkmaktadır, camilerdeki serviler ile bahar ağaçlı panoların aralarındaki fark kaideleri, desen dağılımı ve ağaç formları ile ilgilidir. Çalışma dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde Ağacın tanımı, ikinci bölümde, Türk mitolojisinde ve inanışında ağacın yeri, üçüncü bölümde çinide kullanılan ağaç motifleri, dördüncü bölümde ise 16. yy Osmanlı çinilerinde ve İstanbul'daki camilerde ağaçlı panolar incelenmiştir.