turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Endüstri devriminin 1950 sonrası Türk heykel sanatına yansıması

Sanatla toplumun sosyal ve ekonomik yapısı arasında sıkı bir ilişki vardır. Sanat yapıtı, tarih boyunca yaratıldığı ortamda meydana gelen değişimlere hep yeni bir biçim diliyle karşılık vermiştir. 18. yüzyılda İngiltere'de başlayan Endüstri Devrimi, 20. yüzyılda yeni enerji kaynaklarının devreye girmesi ve bilgisayarlardaki gelişmelerle bugünkü durumuna ulaşmıştır. Kendi içinde hem teknolojik hem sosyo-ekonomik ve kültürel boyutlar taşımaktadır. 20. yüzyıl her alanda olduğu gibi sanatta da devrimler çağıdır. Kartelleri, sendikaları ile kapitalist düzen gelişmiş ve sanat da bu düzenin gerçekleri içinde şekillenmiştir. 20. yüzyılın sanat anlayışı da Endüstri Devrimi'yle oluşan yeni yaşam biçimi ve bundan kaynaklanan koşullara bağlı olarak gelişmiştir. Plastik sanatlarda geleneğin yerini yeni arayışlar almıştır. Artık en gelişmiş düzeyine ulaşmış olan figüre dayalı anlayış sorgulanmaya başlanmış böylece yeni akımlar ortaya çıkmıştır. 1910'larda ortaya çıkan ve bir dönüm noktası olan Kübizm, farklı dönemlerde var olan biçemleri de içine alarak yenilenen soyut sanat dönemini başlatmıştır. Soyut sanat, yapıtın ardındaki kavramın sanatçının teknik becerisinin önüne geçtiği, nesneler yerine görüşlerin ortaya konulduğu kavramsal sanat anlayışını da içine alarak bugünkü şekline ulaşmıştır. Heykel; konu, gereç, yöntem ve biçem açısından büyük bir çeşitlilik kazanmıştır. Türk Heykel Sanatı başlangıcında Batı'nın etkisi altında gelişmiştir. Batılılaşma döneminden başlayarak ülkemizde Batı sanatının teknikleri uygulanmıştır. 1950'li yıllardan itibaren Batı'daki sanat ve düşünce akımları daha hızlı bir tempoda izlenebilmiş ve bu yansımanın etkilerinin daha açık görülebihne olanağı ortaya çıkmıştır. Ülkemizde heykel sanatına ilgi 19. yüzyılda Batılılaşma döneminde naturalist anlayışla başlamıştır. 1882'de Sanayi-i Nefise Mektebi'nin açılmasıyla heykel resmen öğrenim konusu olmuştur. Cumhuriyetin kurulmasından sonra Batılılaşma süreci daha da hız kazanmıştır. Heykel sanatının yaygınlaştırılması ve halka benimsetilmesi amacıyla Atatürk heykelleri kentin meydanlarına dikilmiştir. Bu uygulamada ilk etapta yabancı heykeltraşlardan yararlanılmıştır. Rudolf Belling'e de Türk hey keltraşl arını yetiştirme görevi verilmiştir. Belling bu süre içinde figüre dayalı bir eğitim anlayışı üzerine kurulmuş bir sistem uygulamıştır. 19. yüzyılın ortalarından beri sanayileşme özleminin var olduğu Türkiye'de koşulların değişmesi ve toplumsal sınıfların yerli yerine oturması 1950'lere kadar sürmüştür. vı1950'li yıllardan sonra yurt dışına özellikle de Paris'e giden heykeltraşlar dikkatlerini modern sanat yapıtları üzerinde yoğunlaştırmışlardır. Zühtü Müritoğlu ve Hadi Bara'nin Akademi'nin Heykel Bölümü'nde atölye hocası olarak göreve başlamasıyla birlikte soyut eğilimlere kayan değişim süreci başlamıştır. Türk Heykel Sanatı, 1950'lerden günümüze varan süreçte toplumsal, ekonomik ve kültürel değişimlere paralel olarak şekillenen soyut anlayışı, Batı'daki çağdaşlarıyla koşut gelişen farklı yaklaşımları da içine alarak çeşitlenen geniş bir uygulama alam içinde yapıtlarını vermektedir.
Selçuklu silisli seramik biblo geleneğinin sanatsal tasarım açısından değerlendirilmesi

Tez araştırmasında XI. yy. başı ile XIII. yy. ortaları arasında yer alan sürede Suriye ve İran topraklarında üretilmiş lüks seramik bibloları konu alınmıştır. Bunlar, kompozit silisli beyaz çamurdan yapılmış monokrom sırlı, lüster, sıraltı, minai ve lakabi örneklerdir. Tez araştırmasında konuya yenilik kazandıran husus Selçuklu seramik bibloların tasarım ve üretim süreci açısından incelenmesidir. Bu yaklaşım, nesnelerin form özellikleriyle yapım ve süsleme tekniği arasında ilişkiyi tespit etmeye, biblo üretiminde neden-sonuç ilişkilerinin üzerinde yoğunlaşmaya imkan vermektedir. Bilimsel yayınlar, müze katalogları ve açık erişime sahip müze envanter kayıtları bu araştırma için temel veri kaynağı olmuştur. Katalog, bibloların canlandırdığı figür türüne dayanarak gruplandırılmış, sıralama en fazla görülen tekli insan figüründen en ender görülen maymun ve keçi figürüne göre oluşturulmuştur. Katalogda ayrıca kuş, harpi, deve, fil, aslan, sfenks, kedi, süvari, boğa gibi figürler de yer alır. Söz konusu tasnif, aynı türden figürlerde görülen ortak form özelliklerini değerlendirmek, tasarım yorumlamalarındaki benzer yaklaşımları daha kolay algılayabilmek ve biçimlendirme tekniklerini karşılaştırabilmeyi kolaylaştırdığı için tercih edilmiştir. Tez araştırmasının vardığı en önemli sonuç, Selçuklu seramik biblo üretiminde maden sanatında olduğu gibi döküm tekniğinin kullanıldığı düşüncesidir. Bu yapım tekniği gövde üzerinde kalan kalıp birleşme izlerine dayanarak tespit edilmiştir. Şimdiye kadar bibloların kalıba plaka bastırılarak yapılmasının ise bazı örnekler için mümkün olmadığı yine görsellerin büyütülerek incelenmesi ve ayrıntılı form analizi sonucu saptanmıştır. Selçuklu seramik bibloların günümüze ulaşan sayısı, İslam sanatında yüzyıllar boyunca var olduğu sanılan figür tasvir yasağının sorgulanmasını ve konunun farklı bakış açısıyla yeniden değerlendirmesini gerekli kılmaktadır. Selçuklu kültür mirasının önemli parçasını oluşturan seramik bibloların ele alınması bir taraftan o sanatı daha yakından tanımamıza olanak sağlarken diğer taraftan günümüz seramik sanatının olanaklarının genişlemesine yararlı olacağına inanıyoruz.
Fotoğrafik kompozisyonda şematik etkiler ve görsel örneklemeler

İnsanoğlu ateşi bulduğu andan itibaren, ona hükmetmeye çalışmış ve hayatının vazgeçilmez bir olgusu olmuştur. Sanat tarihi de altın çağını, ışığa hükmeden usta sanatçılarla Rönesans'da yaşamıştır. Tıpkı ilk fotoğrafı yakalayan Niepce'in ışığı yakalayıp yeni bir altın çağı başlatması gibi... Niepce'den günümüze kadar gelişen teknoloji bizlere ışığın hiç bilmediğimiz özelliklerini, kaynaklarını ve ona nasıl hükmedeceğimizi öğrenmiştir. Bu teknoloji, fotoğraf sanatçısına ışığın önemini derinlemesine göstermiş oldu. Fakat sadece ışığa hükmetmek yeterli değildir. Çünkü fotoğraf kadrajına giren her türlü şematik öğenin sanatsal kavramı, birbiri ile nasıl etkileşime girdiği ve oluşturulan soyut biçimlerin amaçları bilinmeli ve uygulamaya dökülmelidir. Her sanat dalında olduğu gibi, sanatın gelişip yenilikler ortaya konulabilmesi için her çırak ustasını geçebilmeli ve özgün bir biçim dili ortaya koymalıdır. Bunu gerçekleştirebilmek için ise geçmişşte ve günümüzdeki usta sanatçıların vizörlerini iyi analiz edip sentez oluşturulabilmeli ki sanatçı hem gözünü hem kendini hem de bakış açısını geliştirebilsin. Böylelikle fotoğraf sanatı nesilden nesile gelişip özgün üretimler ortaya koyabilecektir.
Resim sanatında doğaçlama ve spontane süreç

Bu tezin amacı, sanat ve özellikle resim alanında kendiliğinden ve doğaçlama süreçlerinin işlevini incelemektir. Yöntemsel açıdan önce kuramsal araştırma ve sonra sanat yapıtlarının incelenmesi yer almıştır. Sanat tarihinde, çeşitli sanat alanlarını göz önünde bulundurursak, sanatın kökeninde ve sonraki gelişimlerinde, kendiliğinden ve doğaçlamaya dayalı süreçler kendini göstermektedir. Batı sanatının gelişiminde bu süreçler önemli dönüşüm noktalarında kendini gösterir. Rönesansın Baroka dönüşmesi, Romantizmin belirlenmesi, realizmden sonra empresyonizmin çiçeklenmesi ve modern sanata taban oluşturması, bunların hepsinde kendiliğinden ve doğaçlama süreçleri vurgulanmıştır. Batı sanatında bu süreçlerin farklı biçimlerinde, sanatçının kurallara ve geleneğe başkaldırma tavrına rastlarız. Sanatçı önceden belirlenmiş estetik kuramlarını yadsımakla, kişisel ya da bireysel olanı vurgular. Sanatçı artık keni duyumlarına ve duygularına güvenir. Sürekli değişen dünyada anlık görüntüyü yakalamak ister. Kendine döner ve kendiliğinden yaratma sürecini benimser. Batı sanatında kendiliğinden ve doğaçlama süreçleri sezgi, coşkunluk, düşlem ve hayal gücü kavramlarıyla bağlantılıdır. Bu çaba aynı zamanda doğa ve insanlarla iletişim ve bütünleşme çabasıdır. Kendi gibi seyircinin de katılımı söz konusudur burada. Özdeşleyim, iletişim ve katılıma dayalı bu süreç, modern hermenetik bulgularını göz önünde bulundurarak, tek düzeyli bir olgu değildir. Çok yönlülük, ironi ve kimi zaman anlam belirsizliği içeren bu süreç, sanat yapıtını çeşitli yorumlara açık bırakıp, onun evrenselliğini korur. Fakat sanatçının bıraktığı izler belirginleşip sanatçının kişiliği vurgulanır. Uzakdoğu'daki Taocu ve Zen ressamları da düz mantığı, kalıpları ve kuralları yadsımıştır. Sulu mürekkep ve fırçayla yapılan resimlerde ve yazılarda kendiliğinden süreci vurgulanır. Bu sanatçılarda, dünya görüşlerine paralel olarak, bir aşkın durum kendini gösterir. Fakat, onların yapıtlarında duygusallık ve kişisel yorum ağır basmaz. Doğayla önceden bütünleşmiş olan sanatçı doğadaki kendiliğinden sürecin aynasıdır. Bu yapıtların karşısında seyre dalan kişi, kendini unutuverir ve bir an için de olsa sanatçının o aşkın ruh durumu yalnızca sezinler. Doğa, seyirci ve sanat yapıtı bir deneyim içinde bütünleşir.
Horses in Turkish contemporary paiting

At, anatomik yapısındaki estetik ve gizemli görünümüyle, Türk resim sanatının her döneminde kullanılmıştır. Bilim ve teknolojinin gelişimine bağlı olarak ortaya çıkan sosyo-ekonomik değişimler yeni sanat akımları doğurmuştur. Çağdaş sanattaki, empresyonist, ekspresyonist, konstrüktivist, sürrealist ve dışavurumcu gibi sanat akımları at figürünün uygulanışına zenginlik kazandırmıştır. Minyatür sanatından çağdaş resim sanatına geçişte at figürünün yüzeye uygulanışı görsel ve içerik olarak değişmiştir. Bireysel üslup oluşturabilme çabasında olan sanatçılar atın estetik yapısında gizli özgürlük, barış, asaiet, sevgi, güç vb. kavramları bu figürle sembolleştirerek, duygularını ifade etme yoluna gitmişlerdir. At, çağdaş resim sanatında tek başına da resmin konusu olmuştur. Çağdaş Türk resim sanatında at figürü kullanan sanatçıların eserleri plastik ve estetik kavramlar bağlamında çözümlenmeye çalışılmıştır. 76
Çağdaş baskı resim uygulamalarında ekslibris

Gerçek bir entellektüelin en değer verdiği taşınabilir mülkiyeti kitaplarıdır. Kitapta genel bir uygulama olarak, ilk sayfaya ya da kapak içine kitabın sahibinin adı ve tarih yazılmaktadır. Eski kitaplara bakıldığında iç kapakta sahibinin adını taşıyan küçük boyutlu grafik çalışmaların olduğu görülmektedir. Farklı konularda resim ve sembollerin, kaligrafik oyunların yer aldığı bu resimler, özgün birer sanat eserleridir. Sayılı olarak çoğaltılan bu baskılar 'kitabın tapusu' olarak nitelendirilen ekslibrislerdir (Kahramankaptan, 1997). Bu uygulamanın sebebi ise sahip olunan kitabı korumak, sahip çıkmak, 'benim kitabım' ifadesini, kitabı eline alan kişiye iletmektir. Bu ifadeyi iletirken, kitabın sahibiyle kitabı bulan kişi arasında kitap üzerinden bir iletişim kurulmuş olmaktadır. İlk amaç kitabı korumak olsa da, hangi kültürde olursa olsun toplumsal olarak kitabın üzerine isim yazmak okuyucuyla kitap arasında bir iletişim kurarken, kitap sahibi ve toplum arasında da bir köprü olmaktadır. Bu köprüyü sağlayan ekslibris ise iki ayrı işleve sahiptir. İlk işlevi, kitabın aidiyetini, mülkiyetini simgelemektir. Bir tüketim ve ihtiyaç malzemesi olarak kitabın ait olduğu kamu alanını belirtmek ve güvenlik önlemi olarak hizmet etmektir. Diğer işlevi ise içinde olduğu kitabın ait olduğu kişinin kimliğine, karakterine ve iletişim kurduğu kişilere kendisine dair iletmek istediği mesaja hizmet etmektedir.
Türk kahvesi fincanının formunun kahvenin tat-aroma-lezzet özellikleri ile ilişkisinin incelenmesi

Kahve, Arap yarımadasında keşfedilmesi ve 16. yüzyıldan itibaren bu coğrafyanın yeme-içme kültürünün karakteristik bir parçası olmasıyla birlikte günümüzde kahve içeceği olmanın çok daha ötesine geçmektedir. Bu çalışmada, adını Türklerin kendine özgü pişirim tekniğinden alan Türk kahvesinin tat, lezzet ve aroma özelliklerini en doğru şekilde tüketiciye ileten fincan formu incelenmektedir. Çalışmanın ikinci bölümünde tat kavramı, tat duyusu ve tat uyaranları bilimsel kaynaklar doğrultusunda tanımlanmaktadır. Anlam bakımından birbiriyle karıştırılan tat- aroma- lezzet kavramları kahve örneği üzerinden incelenmiş ve farklı duyuların işbirliği ile yapılan kahve tadım testleriyle kahvenin özellikleri SCAA standartlarına göre değerlendirilen lezzet çarkı ile gösterilmektedir. Çalışmanın üçüncü bölümünde kahvenin ortaya çıkış öyküsü, Osmanlı sarayı ve halkının hayatındaki yeri ile birlikte kahvehane kültürü ve günümüz Türkiye'sinde kahve tüketim istatistiklerinden bahsedilmektedir. Bunun yanı sıra kahve çekirdeğinin kimyasal yapısı araştırılıp Türk kahvesinin tat, aroma ve lezzet özelliklerini etkileyen ekstraksiyon, sıcaklık ve pişirme süreci gibi parametreler açıklanmaktadır. Çalışmanın dördüncü bölümünde Osmanlı dönemi kahve fincanları, form ve boyut özellikleri bakımından incelenmektedir. Günümüz fincan tasarımlarının Türk kahvesinin tat, aroma ve lezzet özelliklerine etkisi fincanın malzeme ve biçim özelliklerinin incelenmesiyle değerlendirilmektedir. Fincanlardaki biçimsel farklılığın, günümüzde yaygın olan fal kapatma geleneğine uygunluğu araştırılmaktadır. Sonuç bölümünde, Türk kahvesi fincanı ve kahvenin tat ve lezzeti ile ilgili araştırmalar karşılaştırmalı değerlendirilerek fincan formunun doğrudan etkisi saptanmaya çalışılmaktadır.
XIX. yüzyıldan günümüze Türk sanatında suluboya resmi

Bu tezin adı, 'XIX. Yüzyıldan Günümüze Türk Sanatında Suluboya Resmindir. Dört ana bölümden oluşan tezin, birinci bölümünde; başlangıcından XX. yüzyıla kadar suluboya resim sanatı tarihi, dünyada ve Türklerde ayrı ayn incelenmiştir. İkinci bölümde; Geç Osmanlı döneminden günümüze kadar suluboya çalışan sanatçılarımızdan bahsedilmiş, bu bölümün ikinci kısmına, hayatta olan ve aktif olarak suluboya çalışan ressamlarımızdan, Nüzhet İslimyeli, Ahmet Selami Gedik, Gülseren Sönmez, Turan Enginoğlu, Sevgi Soylu Koyuncu, Asuman ve Atanur Doğan ile yaptığımız mülakattaki sorularımıza aldığımız cevaplar yerleştirilmiştir. Üçüncü bölümdeki katalogda aym sanatçıların 5 'er adet eseri incelenmiştir. Dördüncü bölümde ise işlenen konular ve XIX. yüzyıldan günümüze üslup değişimi açısından genel bir değerlendirme yapılmıştır. Bu değerlendirmeler sonunda, suluboyanın dünya tarihindeki en eski resim tekniklerinden biri olduğu, XVIII. yüzyılın İngiltere'sinde, tarihinin en parlak günlerini yaşadığı anlaşılmıştır. Türk resim sanatı tarihinde ise, suluboyanın ilk olarak Uygurlar dönemindeki duvar resimleri ve minyatürlerinde ortaya çıkmış, Selçuklu- Osmanlı dönemlerinde bu teknikle en tepe noktaya ulaşmıştır. XVII. Yüzyıldaki yenileşme hareketleri ile batılı anlamdaki resim sanatına geçilmiş, özellikle askeri okulların eğitim programlarına suluboyanın ders olarak konulmasıyla yaygınlaştığı görülmüştür. Başlarda konu olarak, manzara ve natürmort tercih edilirken, günümüzde portre ve insan ile ilgili her şeyin bu teknikte malzeme olabildiği anlaşılmıştır. Tezin sonuna Suluboya yapımında kullanılan malzemeler, uygulama teknikleri ve katalogda eserlerini incelediğimiz sanatçıların özgeçmişşleri eklenmiştir.
Ar dergisi

Tezimize konu olarak ele aldığımız 'Ar' Türkiye Cumhuriyeti tarihinde 1938'e kadar yapılan yayınlar arasında önemli bir yer tutmaktadır. Ocak 1937 - Aralık 1938 tarihleri arasında yayınlanmıştır. Toplam 24 sayı çıkarılabilmiştir. Genel olarak plastik sanatlar ele alınmıştır. Resim, müzik, heykel, arkeoloji, sanat tarihi, diğer sanat bilimleri, eğitim, sanatsal aktualite gibi pek çok konuya yer verilmiştir. Dergide dönemin sanatsal aktiviteleri izlenebilmektedir. Cumhuriyet'in ilk 15 yıllık dönemdeki plastik, fonetik ve ritmik sanatlarla ilgili gelişmeler, sanat eğitimine yönelik çalışmalar izlenebilmektedir. Dergide yazıları yer alan yazarlar arasında dönemin bürokrat, politikacı, sanatçı ve edebiyatçıları yer almaktadır. Tezimizde her makalenin özeti, yorumu, yazarı hakkında biyografik çalışmalar aktarılmıştır. Derginin yayınlandığı döneme ait genel ortama değinilmiş, çeşitli istatistikler verilmiştir. Tezimiz sanat tarihçilerine, sanatçılara, eğitimci ve akademik araştırmacılara kaynak niteliğini taşımaktadır. Bu anlamda, 'Ar' Dergisi hakkındaki bu çalışmamız büyük bir boşluğu dolduracaktır.
Süleymaniye Kütüphanesi seçme yazma eserlerde bulunan zencerek çalışmalarının teknik, desen ve renk açısından incelenmesi

Zencerek deseni, mimariden tezhip sanatına kadar pek çok alanda asırlardır kullanıldığı gibi günümüzde de sanatkarlar tarafından yaygın bir şekilde çalışılmaktadır. Geometrik desen kapsamında değerlendirilen geçme deseni, adından da anlaşılacağı gibi birbirinin altından ve üstünden geçen şeritlerin belli bir düzen içerisinde kesilmeden akışı ile elde edilen saç örgüsü veya zincir görünümündeki desenlerin hepsini kapsamaktadır. Tezhip sanatında kimi zaman ana süsleme elemanı kimi zaman yardımcı süsleme unsuru olarak karşımıza çıkan desen, tarih boyunca çok çeşitli örnekleri ile el yazması kitapların tezyinatında yer almıştır. Süleymaniye Yazma Eserler Kütüphanesi, günümüze kadar korunmuş el yazması eserleri bünyesinde toplayan dünyanın sayılı kütüphanelerinden biridir. 'Süleymaniye Kütüphanesi Seçme Yazma Eserlerde Bulunan Zencerek Çalışmalarının Teknik, Desen ve Renk Açısından İncelenmesi' konulu tez hazırlarken ilk olarak Süleymaniye Kütüphanesi'nde bulunan tezhipli yazma eserler tespit edilerek, içlerinden geçme deseni bulunan 33 eser seçilmiştir. Ardından alınan izin çerçevesinde bu eserlerde bulunan 60 tezhipli sayfanın fotoğrafları çekilmiş ve tarih sırasına göre düzenlenmiştir. Son olarak ölçüleri korunarak birebir çıktısı alınan eserler geçme deseni bağlamında teknik, desen ve renk açısından incelenerek değerlendirmesi yapılmış ve kullanılan desenlerin teknik çizimleri hazırlanmıştır. Tez, beş ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, Süleymaniye Kütüphanesi hakkında kısaca bilgi verilmektedir. İkinci bölümde, zencerek deseninin tanımına ve geometrik desen bağlamında doğuşu ve tarihsel gelişimine değinilmiştir. Üçüncü bölümde, tezhip sanatında kullanılan geçme desenlerinin çeşitleri ve çizimleri anlatılmıştır. Dördüncü bölümde tezhip sanatında geçme deseninin tarihsel süreci yedi ana başlık altında incelenmiştir. Beşinci bölümde seçilen yazma eserler görselleri ile beraber değerlendirilmiştir. Çalışmanın amacı, tezhip sanatı çerçevesinde geçme desenini her yönü ile inceleyerek verilen örnekler yardımı ile anlatmak ve çizimler ışığında doğru uygulanmasını sağlamaya yardımcı olmaktır.
Cumhuriyet sonrası özgün baskıresim sanatının üç boyut yansımaları

Resim sanatı içinde buluşlar, denemeler ve oluşan yeni ihtiyaçlar sayesinde gelişen baskı tekniğinin iki boyutlu resim yüzeyinden, üç boyutlu formlara geçiş hikayesinin Cumhuriyet sonrası sanatçılar tarafından ele alınış biçimleri incelenmiştir. 1923 sonrası sanatçılar tarafından özgün baskıresim sanatının, üç boyut yansımaları ve disiplinler arası ilişkide; üç boyutun baskı sanatındaki yerini ve tarihsel süreçteki değişimlerinin incelenmiştir. Araştırma yöntemi olarak nitel tarama yöntemi kullanılmıştır. Yerli ve yabancı nitel kaynaklar sınıflandırılıp kronolojik olarak düzenlenmiş, sanatçıların kendi eserleri ile ilgili örnekler aktarılmıştır. Çalışmanın ana konusunu; Özgün Baskıresim sanatının değişen ve gelişen sanat anlayışlarına, çağın koşullarına göre şekillenen sanatçı ve izleyici beklentilerine, disiplinler arası yaklaşımlarda üçüncü boyutun desteği ve alternatif malzemeler aracılığı ile de özgün üretimlere dönüşmesinin araştırılmasıdır. Çalışmanın ilk bölümünde araştırmanın amacı, önemi, sınırlılıkları, kapsamı ve yöntemi aktarılmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünde Özgün Baskıresim sanatının üç boyutlu formlara yansımaları ve baskı teknikleri ile ilgili nitel kaynak taramalarına yer verilmiştir. Çalışmanın üçüncü bölümünde Cumhuriyet sonrası Özgün Baskıresim Sanatının üç boyut yansımaları incelenmiştir. Tezin son bölümünde ise yukarıdaki veriler ışığında konu yorumlanmıştır.
Pastel boya tekniği ve uygulama biçimleri

Pastel boya; günümüz resim sanatında, özellikle okul çocukları ve resim sanatına yeni başlayan amatörlcrce, oldukça yaygın olarak kullanılan ve sevilen bir malzemedir. Bundan dolayı, öncelikle bu araştırmada, bu boyanın çeşitli kaynaklarca yapılan tanımından hareketle, fiziki yapısı ortaya konuldu. Ayrıca boyanın özellikleri ile birlikte, çeşitleri ve uygulama biçimleri tespit edildi. Pastel boyanın, gerçek bir resim malzemesi olarak, günümüzdeki biçimiyle 15. yy. dan bu yana önce sanatçılar tarafından yağlıboya tablolara hazırlık için bir eskiz malzemesi, daha sonra da tarihsel gelişimine paralel olarak, tümüyle eser üretimi için, 18. yy. dan itibaren yaygın olarak kullanılmaya başlandığı ve dünya resim sanatına bu teknikle sanat şaheserleri kazandırıldığı görüldü. Pastel boyanın, bugünde, dünyanın birçok ülkesinde, resim sanatçıları tarafından, yaygın olarak kullanıldığı ve eserler verildiğine tanık oluyoruz. Ancak, ülkemiz sanatçılarının bir kısmı, zaman zaman bu teknikle eserler veriyorlarsa da, sayıca %05 gibi, oldukça azmlıklıkıa kalıyorlar. Ülkemizde, okul çağındaki çocukların, %80'ince sevilerek kullanılan ve kendilerini en iyi bir biçimde ifade ettiklerine tanık olduğumuz bu resim malzemesinin, yetişkinlerce devam ettirilmemesi ve fazla değer görmemesi, Türk Resim Sanatında bu bağlamda bir kopukluk olduğu izlenimini vermektedir. Aradaki bağlantının böyle devam etmesi, kuşkusuz Türk Resim Sanatının gelişim süreci içinde bir noksanlık yaratacaktır. Sonuç olarak diyebiliriz ki; Pastel Boya Resim Tekniği, günümüz resim sanatında vazgeçilmez bir yere ve sanatçıların gerek kendilerini ifade etmeleri, gerekse özgün eser üretimi aşamasında, plastik değerlerin yaratılmasında başlı başına yeterli bir yapıya sahiptir. 101
İzmir'de güncel sanatın değişimi (1986-2014)

'İzmir'de Güncel Sanatın Değişimi (1986-2014)' başlığını taşıyan bu çalışma, 1980'lerin ortasından günümüze İzmir'de kültür ortamı, kültür politikası ve kentte gerçekleştirilen güncel sanat etkinliklerine ve oluşumlarına bakarak İzmir'de güncel sanatın geçirdiği değişimi anlamayı konu edinmiştir. Çalışma kapsamında, İzmir'de kültür ortamının farklı dönemlerdeki durumu, İzmir güncel sanat alanında açılım yaratan sergiler ve bu sergilerin akademik ortamla etkileşim halinde birbirini tetiklemesi incelenmiştir. Güncel sanat için mekan yetersizliğinin söz konusu olduğu İzmir'de, çoğunlukla sanatçıların bizzat kendileri tarafından oluşturulan inisiyatifler üzerine bir araştırma yapılmıştır. Entelektüel göç veren bir kent olan İzmir'de, bu durumu tersine çevirebilecek dinamikler ve güncel sanatın İzmir'de beklenen düzeye ulaşmasında etkili olabileceği düşünülen yöntemler araştırılmıştır. Güncel sanatın İzmir'de ilk kez görüldüğü 1986'daki 'Joseph Beuys Anısına: Bir Başka Sanat' sergisinden günümüze dek geçirdiği değişimin araştırıldığı bu çalışma, İzmir güncel sanat alanında kapsamlı bir incelemenin ana hatlarını sunmayı amaçlamaktadır.