turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Bağımsız Türk sinemasında dağıtım sorunu

Sinema sanat olmasının yanı sıra aynı zamanda bir endüstridir. Bu endüstri temel olarak yapım, dağıtım ve gösterim aşamalarından oluşmaktadır. Ancak dağıtım aşaması hem filmlerin seyirciye ulaşmasını sağlayan hem de endüstriyel süreç içerisinde filmin ekonomik başarısının belirleyen bir nokta olması bakımından öne çıkmaktadır. Sinema tarihine özellikle Hollywood sinemasının oluşma sürecine bakıldığında bu endüstriyel süreçlerin ana akım ve bağımsız sinema ayrımlarını ortaya çıkardığı görülmektedir. Sinemanın büyük şirketler tarafından karlı bir alan olarak görülmesi sinemayı, endüstrileşme sürecinde ve özellikle bu sürecin tamamlamasıyla birlikte ekonomik üstünlük kurma mücadelelerinin yaşandığı bir alana dönüştürmüştür. Bu noktada sinemanın genel olarak ticari bir ürün olarak görüldüğü endüstride, ana akım sinema öne çıkarken sinemanın düşünsel ve sanatsal tarafını oluşturan bağımsız sinema ihmal edilmiştir. Dünya sinemasında görülen bu gelişmeler Türk sinemasında da kendine özgü bir biçimde yaşanmıştır. Bu noktada çalışmanın amacı sinema endüstrisinde öne çıkan bir alan olarak görülen dağıtım aşamasının bağımsız Türk sinemasında yaşadığı sorunları ortaya koymaktır. Çalışma özellikle bağımsız sinemanın tekelleşmeden kaynaklı olarak yaşadığı dağıtım sorununu öne çıkarmaktadır. Buradan hareketle Türk sinema endüstrisi ve dağıtım alanı ayrıntılı olarak incelenmiş ve bağımsız Türk sinemasının dağıtım sorunu eleştirel bir çerçevede ekonomi politik yaklaşım ve kültür endüstrisi kavramı çerçevesinde eleştirel bir bakış açısıyla tartışılmıştır. Çalışmada çoklu yöntemler bir arada kullanılmıştır. Bu bağlamda çalışmanın kuramsal bölümlerinde tarihsel bakış açısı içinde betimleyici analiz yöntemi, saha araştırmasında ise derinlemesine görüşme yöntemi kullanılmıştır. Ayrıca Türk sinema endüstrisinin dağıtım alanındaki nicel veriler kullanılarak bunların nitel analizleri yapılmıştır. Tarihsel, ekonomik ve kültürel çerçevede yapılan tüm bu çalışmalar sonucunda bağımsız Türk sinemasında, dağıtım alanının tekelleşmeye bağlı olarak ciddi bir dağıtım sorunu yaşandığı tespit edilmiştir. Dağıtım alanında yaşanan bu sorun özellikle 1980'lerin sonunda bazı yasa değişiklikleri ile genel bir sorun olarak başlamış ardından sinemanın daha da ticarileşmesiyle dikey tekelleşmiş bir yapıya dönüşmüştür. Bu durumda sinemanın büyük oradan ticari bir faaliyet olarak görüldüğü ana akım sinema egemen olmuş buna karşın bağımsız sinema kendine yer bulamaz duruma gelmiştir. Burada en önemli nokta sinemayı bir sanat ve düşünce üretimi olarak gören bağımsız sinemanın dağıtım sorununun Türk sineması için hayati önemesahip olmasıdır. Çünkü bağımsız sinemanın dağıtım sorunu yaşaması ve bu durumda ana akım sinemanın egemen olması sinemanın uzun vadede sadece bir eğlence olarak anlaşılmasına sebep olacaktır. Bu Türk sinemasının kaderini belirleyen bir durum olarak karşımıza çıkmaktadır.
Resim sanatında kullanılan Chiaroscuro ışık tekniğinin sinemada görsel dile katkısı

Görsel bir sanat dalı olan resim, fotoğraf ve ardından sinemanın gelişimiyle birlikte, 20. yüzyılın başlarında, kapsamlı felsefi tartışmalara konu olur. Fotoğraf, çerçeveye aldığı uzayı ve objeleri, biçimsel olarak daha gerçekçi yansıtmaktadır. Sinema ise, görünür olanı yansıtmakla kalmaz, kadraja hareket de getirir. Dolayısıyla, resmin bir sanat dalı olarak varlığını nasıl sürdüreceği, fonksiyonu ve etki alanına dair akademik soruşturmalar da artarak çoğalır. Bunun sonucunda, klasik görsel sanatların kilit taşı konumundaki resim, biçimsel ve içeriksel zeminde hızlı bir dönüşüme uğrar. Bu tezin amacı, resim sanatında kullanılan belli tekniklerin, diğer görsel sanatlar karşısında etki ve anlamını yitirdiği önermesini reddederek, tam aksine görsel dile biçim ve içerik katkısında bulunduğu tezini savunmaktır. Bu bağlamda, 14. yüzyılın başlarında beliren ve günümüze kadar uygulaması süregelen 'chiaroscuro' - 'karanlık ışık tekniği, tezin savunması için belirlenen kapsamın temel konusu kabul edilir. Bu tezde, chiaroscuro'nun tarihsel süreç içinde ortaya çıkışı sanatsal olduğu kadar, onu besleyen siyasal, sosyolojik ve teolojik açılardan da ele alınır. Chiaroscuro'nun resimde yükselişi, sembolik anlam çerçevesi ve bu tekniği kullanan ünlü ressamların çalışmaları analiz edilir. Bu analizleri, sinemanın ilk dönemlerinde yapılan filmlerde chiaroscuro kullanımı ve bu tekniği benimseyen sinemacıların izini süren soruşturmalar takip eder. Yönetmen ve görüntü yönetmenlerinin, chiaroscuro'yu bilinçli tercihlerle resim sanatından sinemaya nasıl aktardıklarının örnekleri ve gerekçeleri, kronolojik dizinle sunulur. Son kısımda ise, analizi ve soruşturması yapılan fikirlerin, görsel dille savunmasına geçilir. Bu bağlamda, Sanatta Yeterlik tezinin eser ve performans kısmını oluşturacak şekilde, chiaroscuro'nun resimden sinemaya uyarlanmasını içeren bir kısa filme yer verilir. 'Döngü-C' adlı kısa filmin yapım süreci ve ortaya çıkan eser, varılan sonucun sinematografik ifadesidir.
İki ve üç boyutlu formlarda geleneksel Türk motif ve soyutlamalar

İki ve Üç Boyutlu Formlarda Geleneksel Türk Motif ve Soyutlamalar adlı tez çalışmasında sanatın ilk ortaya çıktığı zamanlardan itibaren sembollerle anlam kazanan çalışmalar incelenmiştir. Yüzyıllar içerisinde yaşamla anlam kazanan sembolik ifadeler, iki ve üç boyutlu formların üzerine dekorlama maksatlı ya da ihtiyaca yönelik olarak çizilmeye başlanmıştır. Sanata ilişkin bu formların, yıllar içinde yeni ifadelerle boyut kazanması yeniden anlamlanmasına neden olmuştur. Geçmişten günümüze geleneksel Türk sanatı ve sanatçısının tarihsel gelişimi incelendiğinde farklı kültürlerin birbiriyle etkileşimi sonucu yeni üsluplar kazandığı görülmektedir. Bu disiplinler arasında geleneksel Türk sanatı yazma eser süslemeleri olarak hat, tuğra, ebru, tezhip, minyatür ve çini sanatı olarak kabul edilebilir. Yüzyıllar boyunca Türk üslubu farklı motif ve desenlerle sanatın farklı alanlarındaki en naif detaylarla bir araya gelmiştir. İki ve üç boyutlu formlarda geleneksel Türk motif ve soyutlamalar adlı tez çalışması kapsamında, geçmişşten günümüze en iyi örnekler incelenmeye özen gösterilmiştir. Tez kapsamında ince ve ahenkli detaylara sahip hatayi, çintemani, gül, karanfil, lale motifi içeren çalışmalar incelenmiştir. Motiflerin özgün yapılarının bozulmadan uygulanması ve aktarılması, geleneksel Türk sanatının geleceğe miras kalması açısından önemlidir.
Çağdaş heykel sanatında primitif yaklaşımlar

Sanat insanlık tarihinin başlangıcından beri var olan bir etkinliktir. Sanatı diğer insani yaratımlardan ayıran özellik, onun insani yetilerin tümünden faydalanmasıdır. Sadece akıl ya da duygu değil, tüm yaratım yetileri ortak bir çaba içerisinde olur. Bu sebeple hem aklın ilerleyişi hem de duyguların değişmesi sanatı da eş zamanlı olarak değiştirir. Ancak sanat sadece bilinçli bir mekanizmanın ortaya çıkardığı ürünler toplamı değildir. Akıl ve duygunun dışında sanatın temel öğelerinden birisi de bilinçdışılıktır. İşte sanatın bu yönü her zaman yaratımlarda primitif öğelerin gizli varlıklarını barındırır. Modern sanatta primitivizm, sanatın temel itici güçlerinden olan bastırılmış bilinçdışı öğelerin estetik yüzeylerde ortaya çıkmasıdır. Sürrealizm her ne kadar modern insanın bilinçdışı karmaşık dünyasını yansıtsa da primitivizm tüm pre-historik yaratımları modern insanın beğenisine sunarken, daha fazla bilinçdışı duygu ve kaygılara yer verir. İnsanın bilinçdışı tarihini diğer sanat anlayışlarından daha fazla somutlaştırarak sunar. Bu çalışmada da primitivizmin modern sanattaki devam eden etkilerini araştırılmıştır.
Kadın ressamların eserlerinde acı kavramının analitik bir çözümlemesi

Bu tez, yaşadıkları dönemde tanıklık ettikleri acıları sanatlarına aktaran, dört kadın sanatçının eserlerini acı kavramı üzerinden okumak üzerine kurulmuştur. Sanat tarihinin dört farklı döneminden seçilen kadın ressamların öyküleri son derece trajiktir. 17. yüzyılİtalya'sında yaşamış Artemisia Gentileschi, yaşadığı talihsiz olaylar sonucunda kadın olmaktan doğan mağduriyeti ve hukuk mücadelesi ile sanat tarihine geçen ilk kadın ressamlardan biridir. 20. yüzyılda iki dünya savaşına tanıklık eden, II. Dünya savaşındaoğlunu, torununu ve birçok yakınını kaybeden Kathe Kollwitz, travmasını resim yaparakyenmeye çalışır. Ayrıca sanatçı, kadın emeğinin sömürülmesine karşı çıkarak yoksul işçiler ve kadın işçilerin direnişlerini anlatan resimler yapmıştır. Frida Kahlo ise hem bedensel hem de ruhsal acılarıyla baş etmeye çalışan talihsiz bir kadındır. Geçirdiği bir trafik kazasıyla gelensakatlıklar, hastalıklar, otuz iki kez geçirdiği ameliyatlar sonucunda yatağa mahkum olmuş veçareyi sanata sığınmakta bulmuştur. Yaptığı resimler Frida için yaşama sevinci olmuştur. Günümüz Türkiye'sinden Serpil Odabaşı, küçük yaşta tanışır acıyla, ötekileştirilen, dışlanan, kadın olmaktan dolayı öldürülen, töre cinayetlerine kurban giden kadınların toplumsal cinsiyet baskısı altındaki acılarını dışa vurmaktadır. Sanatçı, Cumartesi anneleri, savaşlardaçocuklarını kaybeden kadınları unutmamamız için yaptığı resimlerle sanat tarihine belgelerbırakmaktadır. Kadınlar tarih boyunca ve günümüzde erkek egemen dünyada haksızlıklara, adaletsizliklereuğrayarak, dışlanarak acı çekmişlerdir. Sanat alanı, acı çeken kadınların acılarını ifade etmelerine imkan sağlamıştır. Dört kadın sanatçı, yaşadıkları dönemin kadınlar üzerindeki baskılarını, dışlanmalarını, acılarını görsel dil üzerinden dışavurarak, bir anlamdabelgeleyerek tarih boyunca acı çeken tüm kadınların sesi olmuşlardır. Bu çalışmada hedeflenen, dört kadın sanatçının yaklaşımlarından bir genelleme yapmak ya da bir totoloji çıkartmak değil, kadın sanatçıların kendi dünyasında büyük bir yer tutan acıolgusunun kendi öznelliklerinden sıyrılarak tüm kadınların temsiliyetine dönüşmesine dikkati çekmektir. Dört sanatçı da kendisinden yola çıkar ancak kamusallaşan üretimleri ileöznelliğinden sıyrılarak tüm kadınların acısını temsil ederken sanatın yaratıcılığında kendisiniiyileştirir, acıyı yeniden kavramsallaştırırken acısını aşar.
Dönemin sanat akımları içinde Man Ray ve fotoğrafçı kimliği

19. yüzyıl sanatında var olan geleneğe karşı duruşlar, sanatı 20. yüzyıla hazırlamıştır. Ancak sanattaki devinim sonlanmayarak 20. yüzyılda da devam etmiştir. 20. yüzyılın ilk yarısı savaşların yaşandığı ve bunların sonucu olarak yıkıcı etkilerin her alanda hissedildiği bir dönemdir. Bu durum özellikle sanat hareketlerinde gözlenmektedir. 20. yüzyılda sanat daha devingen hale gelerek, etkilerini kendinden sonraki dönemlere aktaracak olan Dadaizm ve Gerçeküstücülük gibi iki önemli akımın ortaya çıkışını sağlamıştır. Bu sanat akımlarının önemli temsilcilerinden biri de Man Ray'dir. Man Ray fotoğrafçı kimliğini oluştururken, farklı teknikleri ve değişik malzemeleri, dönemin sanat akımlarının nitelikleriyle yoğurmuştur. Sanatçının bu yenilikçi yaklaşımı, kendine özgü yorumlarını aktardığı çalışmalar ortaya koymasının temelini hazırlarken, temsilcisi olduğu akımların yanı sıra, kendinden sonra gelen sanat akımları içinde öncü kabul edilen bir nitelik kazanmasını sağlamıştır.
Sanat ve tasarım eğitiminde Tatbiki Güzel Sanatlar Okulu gerçeği

Tatbiki Güzel Sanatlar Okulu, Türkiye'deki önemli üç sanat eğitimi kurumundan biridir. Osmanlı döneminde, 1883 yılında kurulan Sanayi-i Nefise Mektebi, sanat eğitimi veren ilk kurumdur. Mimarlık, şehircilik, resim ve heykel gibi alanlarda öğretim veren kurumun kuruluş gerekçesi, yapı sanatıyla ilgili eleman ihtiyacıdır. Gazi Eğitim Enstitüsü Resim-İş Bölümü ise, 1932 yılında kurulduğunda, ortaöğretim kurumlarına öğretmen yetiştirmek amacındaydı. Kurulması, uzun yıllar önce, Gazi Eğitim Enstitüsü'nün kurucuları ve hocaları tarafından düşünülmüştür. Bu hocalar, İsmail Hakkı Tonguç, Hayrullah Örs, Hakkı İzet, Sait Ya da, Ferit Apa, Hakkı Uludağ'dır. Maarif Vekaleti Mesleki Teknik Öğretim Müsteşarlığı, okulu kurma ve danışmanlık yapması için Prof. Dr. Ing. Adolf Gustav Schneck'i görevlendirmiştir. Bu tür okulları ve Bauhaus ekolünü iyi tanıyan Prof. Schneck, mimar, mühendis, mobilya tasarımcısı, teorisyen ve eğitimcidir. 1955 yılında Türkiye'deki sanat okullarını inceleyen Prof. Schneck, Almanya ile Türkiye arasında sık sık seyahat ederek, okulun kuruluş aşamaları ile tek tek ilgilenmiş ve açıldıktan sonra da takibini yapmıştır. Tatbiki Güzel Sanatlar Okulu 1957 yılında öğretime başlamıştır. Amacı, ülke sanayinin ihtiyacı olan tasarımcıları mükemmel bir şekilde yetiştirmektir. Bu amaçla da Türkiye'deki sanat eğitimi kurumlarından ayrı bir yerde durmaktadır. Beş bölümle; Mobilya ve İç Mimarlık, Grafik, Tekstil, Dekoratif Resim ve Seramik Bölümleriyle öğretime başlayan Tatbiki Güzel Sanatlar Okulu, sanat eğitimine birçok yenilik kazandırmıştır. Bunlardan en önemlisi, öğretimin ilk yılının Temel Sanat Eğitimi'ne ayrılmasıdır. Bütün bölümlerin bir arada ders yapmaları, öğretim elemanları arasında Almanların bulunması, bu yolla dışarıdaki gelişmelerin zaman farkı olmadan izlenmesi, yeniliklerin eğitim-öğretime hemen yansıtılması ve öğrenci temsilcilerinin yönetime aktif olarak katılması bir solukta sayılabilecekler arasındadır. Tatbiki Güzel Sanatlar Okulu'nda, tıpkı Bauhaus programlarının uygulanması gibi, belli bir programa sadık kalmayarak, fakat yaşayarak, değişimleri gereksinimler doğrultusunda yapmıştır. Mezun olan öğrencilerinin gazete ilanlarında ısrarla, tercih sebebi olması, okulun kısa zaman içinde başarılı olduğunun kanıtıdır. 1982 yılında Marmara Üniversitesi'ne katılan ve adı Güzel Sanatlar Fakültesi olarak değişen Tatbiki Güzel Sanatlar Okulu 1957- 1982 yılları arasında kurulma misyonunu başarıyla gerçekleştirmiştir.
Türkiye'nin bölgesel özelliklerinin tezhip sanatı ögeleri ile anlatımı

Klasik sanatların devlet tarafından desteklenmesi Tezhip, Hat ve Minyatür sanatı sanatkarlarının eserlerini üretme sürecinde kendilerine önemli motivasyon ve teşvik sağlamıştır. Geleneksel sanatlarımızdan tezhip, minyatür ve hat sanatının etkilendiği unsurlar içerisinde kültürel etkileşimler, yöneticilerin sanata karşı tutumları ve destekleri çok önemlidir. Bunların dışında coğrafi şartlar, ekonomik ve sosyal etkenler de bu sanatlarda etkili olmuştur. Farklı coğrafyalardan kendi kültürlerinin yansımalarıyla Anadolu ya gelen ve devlet tarafından getirilen sanatçılar da farklı üsluplaşmanın oluşmasında, farklı tarzların doğmasına ve bu sanatların gelişmesine yol açan önemli faktörlerdendir. Tezhip sanatı uygulamaları günümüzde klasik uygulamalar ile birlikte, modern yorumlar ve serbest tasarımlar olarak sanatçılar tarafından icra edilmektedir. Hikayesi olan tasarımlar, yenilikçi yaklaşımlar ile uygulanmış tezhiplere de sıkça rastlanmaktadır. Sanatçılar, konulu ve farklı disiplinlerle hikayeleştirme kısmında da Minyatür ve Tezhip sanatını sıklıkla kullanmaktadır. Bu bağlamda Türkiye nin kültürel coğrafi ve topraklarının eski medeniyetlerden beri günümüzde hala yaşayabilen esintilerin yansıması geleneksel sanatlarımızla da anlatılabilir şeklinde bir düşünceye sahip olunabilir. Bu düşünce doğrultusunda simgeler ve seçilen özellikler ışığında geleneksel sanatlar kuralları içinde faydalanılmıştır. Türkiye'nin bölgesel özelliklerinin geleneksel hat, tezhip ve minyatür sanatı ögeleri ile anlatımında; simgelerin geleneksel potada eritilerek, görsel ve imgesel anlamlı bir kompozisyonda birleşip bir bütün görsel oluşturması amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda araştırmalar yapılmış, çizimler ile desteklenip ortaya çıkarılmıştır. Sonuç olarak bu çalışma eser çalışması olarak sürdürülmüş, kompozisyon bütünlüğünde geleneksel Türk sanatlarından tezhip, hat ve minyatür sanatından faydalanılmış, görsel zenginlik amaç edinilip uygulaması tamamlanmıştır.
İsmet Doğan yaşamı ve sanatı

Çağdaş sanat, kendisinden önceki belki de tüm zamanların sanatlarının doyma noktasından sonra ortaya çıkan üretimleri ortaya koyar. Saf güzellik tanımlamasının karşıtı olan üretimlerin bilinç dışında ortaya çıktığı süreçtir. Simge etrafında dönmeyen gerçeklik alanına nüfuz ederek karşılaşma anı söz konusudur. Buradaki gerçeklik bir tür üretimdir ve hakikat ile bağları belirtileri üzerinden gösterilmektedir. İsmet Doğan'ın yapıtları da iki farklı biçimde çağdaş sanatın bu şok etkisinin üretim ifadesini taşımaktadır. Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'nde almış olduğu eğitim ve Fransa zamanları onun sanatının ana karakterini oluşturmaktadır. İsmet Doğan 80'li yıllar da yapıtlarını, Dadaizm'in, kolaj, ready made, montaj ve grafiti tekniklerini; tarih, kültür ve gelenek kavramları ile birleştirerek sorusallaştırmıştır. Zamanı, olayı, örgüyü, mekanı ve insanı özellikle batılılaşma- modernleşme projesinin dayattığı, temellük ettiği şiddetin ve travmanın boyutlarına odaklanmıştır. Doğan modernleşme ile ilgili sorguladıklarını, çeşitli medyumlar ile kurgular ve bugüne kadarki çalışmalarının ayrılmaz bir parçası olarak devam eder. 2000'lerde yapıtlarına başka bir bakış açısı geliştirerek, özellikle sömürgecilik konusu üzerine gider ve sinematografik algıyla konularını çeşitlendirir. Bu dönemlere denk düşen zamanlarda aktarım aracı olarak aynalar devreye girer. Sonrasında ise artık her şey onun ifade sürecine hizmet eden melez malzemeler olarak tezgahında yer edinir. İsmet Doğan izleyicisini düzlemine sokar ve izleyici dahil olduğu bakışın, kaçmakla kurtulamayacağı etkisi altında kalır. Aradaki etkileşim ve iletişim üzerinden imgeler izleyicinin kaçsa da saklanamayacağı yani yakalanmaktan kurtulamayacağı bir oyuna girmesi anlamına gelmektedir. Sanatçı içerisinin dışarısı haline geldiği travmatik bir oyun sunmaktadır. Sunumu gerçekleştirirken çağdaş sanatın farklı disiplinlerinde üretmektedir. Bu değişik alanlardaki işlerinin temel sorunsallarını genel olarak kimlik, kültür, beden ve iktidar oluşturmaktadır. İsmet Doğan yapıtlarında yine gerçek soğuk maddesel bir imgelemle, fantezi ile belirlenen kurmaca arasında bir ara geçişliliğe açılır. Bu çalışmanın amacı; İsmet Doğan'ın yaşamı, sanat hayatı, üretimlerini oluştururken etkilendiği sanat oluşumları ve algıladığı bakış açısı ile kendi üretim pratiklerindeki yansımalarının Türk çağdaş Sanatı içerisindeki konumunu belirlemektir.
The Impulsive effects are ated by the use of color on food and beverage packages: Their relations with the symbolic meanings of foods and beverages

Bu çalışmanın amacı yiyecek ve içeceklerin sembolik anlamları ve fiziksel özelliklerinin rengin kullanımı ile ambalajlarına yansıtılmasının, tepisel etkilerin yaratılma sürecindeki rollerini incelemektir.
Türkiye'de çağdaş sanatta yerleştirme ve kültür

Bu araştırma, Türkiye'de 1980 ve 2015 yılları arasındaki, kültür bağlamındaki yerleştirme kategorisinde sergilenen çalışmaları incelemektedir. Bu kapsam doğrultusunda, literatür taraması yapılarak, ilgili yerleştirmeler dokümante edilmiş ve bu çalışmalara ilişkin detaylı bilgiler bir araya getirilmiştir. Tezin araştırma ve gelişim sürecinde; yerleştirme çalışmalarının günümüzdeki anlamıyla nasıl ortaya çıktığı, hazır-yapımlar ve türleri, mekanla ilişkisi ve mekanın dönüşüme uğraması, nesnenin hem biçimsel hem de anlamsal yapıbozumu gibi konular düşünsel ve kavramsal boyutlarıyla araştırılmış ve tartışılmıştır. Ayrıca kültür endüstrisi ve postmodernitenin kültürle olan diyaloğu ve bunun ortaya koyduğu bir takım angajmanlarla ve teknolojik gelişmelerle, küreselleşmenin toplumsal kültür yapısı üzerine etkileri ele alınmış, yerel kültürün uğradığı dönüşümlerden bahsedilmiştir. Türkiye coğrafyasına özgü yerel nitelikteki kültürel konularla birlikte, işlevsel yerel kültür nesnelerinin içerikte yerleştirmeye ne şekilde dahil olduğu ve sanatçıların aynı zamanda disiplinler arası bir yaklaşımla toplumsal yapıyı etkileyen kültürel meseleleri işleyişi vurgulanmıştır. Bu araştırmada; sanatçılar, küratörler, sanat tarihçileri ve alanında uzman kişilerle olan görüşmeler ve literatür taraması tezin veri toplama yöntemini; yazarın bu araştırma ile ilgili gerçekleştirdiği yerleştirme üretimlerinde, tezin uygulama yöntemini oluşturmuştur. Tez içeriğinde ise genel olarak, gündelik yaşamda geçmişşten bu yana kültürel olguların, yerel nitelikteki nesnelerin ve hazır-yapımların, kavramsal sanat ve yerleştirme ile olan etkileşimine, biçimsel değişimine ve farklı bağlamsal dizgelerle kurgulanmasına değinilmiştir. Tezde çalışmalarla birlikte yer alan sanatçıların sanatsal özgeçmişşleri, tanıtıcı bilgiler ve ele alınan ilgili konuyla alakalı ek veriler konunun tüm yönleri ile anlaşılması açısından bir arada aktarılmıştır. Otuz beş yıllık bir dönemle sınırlandırılan ve öncesinde on yıllık geçmişş dönemi de ele alan bu araştırmada, kavramsal çerçevesi ve içeriği, kültür bağlamındaki işlerden oluşan 12'si Türkiyeli ve 2'si yabancı olmak üzere 14 sanatçıdan, her bir sanatçının en az bir çalışması ele alınmış, toplamda 30 çalışma incelenmiştir. Türkiye'de, kültür bağlamında yerleştirme ortaya koyan yerli ve yabancı sanatçıların, bu bağlamı ele alırken konu olarak aralarında farklılıklar bulunduğu görülmüştür. Tezin son bölümünde, bu konu üzerine yapılmış araştırmalardan ve incelenen sanatsal üretimlerden yola çıkılarak, uygulamalar gerçekleştirilmiş; araştırma konusunun belirlenen bağlamları doğrultusunda, mekansal işler ortaya konmuştur.
2007-2017 yılları arası film afişlerinin tasarımında renk kullanımı: Bilim kurgu, romantik komedi, aksiyon ve 3d animasyon türlerine göre analizi

Belli bir tasarım sürecinin sonunda ortaya çıkan ve grafik tasarım ürünleri arasında yer alan afiş, kitlelere mesaj veren bir araçtır. Doğru bir renkle desteklenen, resimsel bir unsur veya görsel bir imge afişin amacına ulaşmasını sağlamaktadır. Kitlesel iletişim araçları arasında yer alan film afişleri, mesajın tüketiciye kısa ve etkili yoldan ulaşmasını sağlamak amacıyla tasarlanmalıdır. Bilgilendirme, tanıtma ve satışı artırma amacı ile hazırlanan afişler, sanatsal ürünler haline dönüştüğünde başarılı sayılabilmektedir. Dolayısıyla film afişi tasarımına başlamadan önce, aynı türdeki afişlerin referans alınması, filmin hedef kitlesinin renk tercihi dikkate alınarak irdelenmesi gerekmektedir. Bu çalışmada son 10 yıllık dönemde yapılan filmlerin afiş çalışmaları ele alınmıştır. Afişi bir tasarım elemanı olan, renk boyutunda çeşitli örneklerle incelemektir. Çalışmada, dijital platformda hazırlanan film afişlerinin türler itibariyle, seçilen örnek afişler üzerinden incelemesi yapılmaktadır. Bu film afişleri, İnternet Film Veri Tabanı verilerine göre izleyici puanlamasında 7.0 üzeri olan filmlerin afişlerinden seçilmiştir. Bu çalışmanın amacı, dört farklı türde yer alan film afişlerinde, hangi renklerin tercih edildiğini ve bu türler arasındaki renk kullanımında ne gibi benzerlikler ve farklılıkların olduğunu ortaya koymaktır. Ayrıca, her türün içinde hangi renklerin ya da renk kombinasyonlarının yer aldığı analiz edilecektir. Analiz sonuçlarını ve bulgularını görsel olarak göstermek için, var olan bir film seçilecek ve seçilen filmin afiş görüntüsünün renk düzenini, daha önce analiz edilen tüm farklı türlere uyacak şekilde dört kez yeniden oluşturulacaktır. Böylelikle, renklerin her türe göre filmin algısını değiştiren bir unsur olduğu ortaya konmaya çalışılacak ve her film türünde tercih edilen afiş renklerinin film için bireysel bir kimlik oluşturmaya nasıl etki ettiği ortaya konulmaya çalışılacaktır.
Karga'nın düşünsel boyut bağlamında günümüz sanat anlayışıyla yorumlanması

Bu tez çalışmasında, sanat eserinin görünmeyen yönlerinin, karga kavramının düşünsel boyut bağlamında günümüz sanat anlayışına göre ortaya çıkarılması ve yorumlanması amaçlanmıştır. Araştırmanın problem cümlesini, günümüz sanat anlayışının düşünsel yapısını, karga kavramı üzerinden anlamaya, anlatmaya çalışmaktır. Metodolojisi kurgulanırken de öncelikle karga ile ilgili bilgiler, deyimler, yorumlar ve değerlendirmeler ele alınmış, sonrasında ise karganın düşünsel boyutu yorumlanmıştır. Kavramsal sanatın ne olduğu ve kavramsal sanat anlayışının düşünsel boyutu yönünde kapsamlı bir literatür taraması yapılmıştır. Araştırma betimsel bir araştırmadır, kaynak tarama yöntemi ve betimsel yöntem kullanılarak yürütülmüştür.