turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
AB sürecinde Türkiye turunçgil ihracatının yapısı, ortaya çıkan sorunlar ve çözüm yolları üzerine bir araştırma

Bu araştırmada Türkiye turunçgil ihracatının yapısı Avrupa Birliği perspektifinden değerlendirilirken iki yaklaşım benimsenmiştir. Bunlardan birincisi, Türkiye ve AB turunçgil ihracat yapısının makro verilerle değerlendirilmesidir. İkincisi ise özellikleturunçgil ihracatında ortaya çıkan sorunların İzmir ilindeki ihracatçı firmaların tamamıyla yapılan anket görüşmelerinden elde edilen sonuçlara göre belirlenmesidir. AB üyeliği için uyum zorunluluğu olan Ortak Tarım Politikası, Meyve Sebze Ortak Piyasa Düzeni, Türkiye turunçgil sektörününuyumu açısından incelenmiş ve uyumda ortaya çıkabilecek sorunlaraçalışmada yer verilmiştir. AB sürecinde, Türkiye turunçgil ihracatınıngeleceğine ilişkin tahmin ve değerlendirmeler, AB dışı alternatif pazarlarVIiçin de yapılmıştır. Türkiye'nin turunçgil üretim ve ihracatpotansiyelinden yararlanmanın, iyi organize edilmiş, yüksek kaliteli ürün ve pazarda süreklilik ilkelerine odaklı bir ihracat yapısına bağlı olduğu sonucuna varılmıştır. Araştırmada, ayrıca, etkin bir ihracat yapısıoluşumunu engelleyen sorunlar belirlenmiş ve belirlenen sorunlara ilişkin çözüm önerileri de sunulmuştur.
The enlargement preferences of the major Eu member states and their impact on Turkish accession

17 Aralık 2004 tarihli Avrupa Birliği Zirvesi'nde, Türkiye ile 3 Ekim 2005'tekatılım müzakerelerinin baslatılması yönünde alınan kararla Türkiye-AB ilişkilerindeyeni bir dönem baslamıstır. 40 yıldan fazla bekleme odasında bekletilen Türkiye'nin üyelik meselesi kendisi ve AB'ye üye ülkeler için de büyük önem arz ederkenTürkiye'nin üyeliği Avrupa'daki karar alıcılar tarafından özellikle birliğekazandıracakları, kaybettirecekleri ve hatta kültürel özellikleri açısından değerlendirilmektedir. Bu değerlendirme sonucunda kimi ülkeler Türkiye'nin üyeliğininyanında yer alırken kimileri de karsısında yer almaktadır. Bu durumda Türkiye'nin üyeliğinin geçmişs genisleme dalgalarından farklı olacağı göz önünde bulundurulacak olursa, katılımın onaylanmasının AB'ye üye büyük devletler arasında geçmişsdönemlerde yasanmamıs pazarlıklar sonucunda karara bağlanacağı asikardır. Her ne kadar müzakerelere baslama kararının alınması gibi fasılların açılıp kapanması da üye ülkelerin oybirliğiyle gerçeklesse de, bu ülkelerin özellikle etkin olanlarının diğerleri üzerindeki etkisinin Türkiye'nin üyelik meselesini etkileyeceği düsünülmektedir
Beşinci ve altıncı genişleme dalgası ülkelerinin Avrupa Birliğine ekonomik entegrasyonu ve Yunanistan sorunsalı

Ülkelerin aralarında devam ettirdikleri ticareti ve diğer ekonomik bağları serbestleştirmek ve geliştirmek amacıyla yaptıkları ekonomik entegrasyonların son yüzyılda özellikle öne çıkan bir yaklaşım olduğu görülmektedir. Bu bağlamda, günümüzde farklı bölgelerde bölgesel ekonomik entegrasyonların oluşturulduğu görülmektedir. Bunların en başında da şüphesiz Avrupa Birliği gelmektedir. Dünya siyasi ve ekonomik tarihinin şu ana kadar gördüğü en ileri bütünleşme seviyesini yakalayan ve bunu devam ettiren tek organizasyon AB'dir. AB, günümüz itibarıyla yirmi sekiz üye ülke ve müzakeresi süren beş aday üye ülke ile kompleks ve derinleşmiş bir uluslar üstü organizasyon şeklini almıştır. Bu tezde, 2004, 2007 ve 2013 yıllarında tam üyelik kazanan Beşinci ve Altıncı Genişleme Dalgası Ülkeleri'nin, Birliğe ekonomik entegrasyon süreci ayrıntılı şekilde analiz edilmiştir. Öte yandan çalışmada, bilhassa tam üyeliğini söz konusu genişleme dalgası ülkelerinden çok daha önce tamamlamasına rağmen, halen ekonomik entegrasyonunu tatmin edici seviyede gerçekleştirememiş olan Yunanistan'ın durumu geniş kapsamda incelenmiştir. Nitekim AB'nin ekonomik entegrasyon modeli ve bu çerçevede seçilmiş ülkelerin adaptasyon süreçleri mukayese edildiğinde, Maastrich Kriterleri'nin kritik bir işlev üstlendiği tespit edilmiştir. Bu minvalde, Maastricht Kriterleri'ne uygun bir ekonomiyle Euro Bölgesi'ne kabul edilen Beşinci ve Altıncı Genişleme Dalgası Ülkeleri'nin, ekonomik olarak Yunanistan'dan oldukça küçük, buna mukabil Yunanistan'dan daha istikrarlı bir ekonomiye kavuştukları tespit edilmiştir. Yunanistan'ın ise bahse konu Kriterlere uyum sağlamadan üyeliğe kabul edilmesinin sorunlara neden olduğu tespit edilmiştir.
The Turco-Greek dispute and Turkey's relations with the European Union

Türkiye'nin AB ile ilişkilerinde insan haklan, ve Türk-Yunan anlaşmazlıkları gibi birçok sorun mevcuttur. Bunların yanı sıra Yunanistan'ın Türkiye ile arasındaki problemleri Avrupa-Türkiye sorunu haline getirme çabası, Türkiye-Avrupa Birliği ilişkilerini olumsuz yönde etkilemiş ve Türkiye için AB'ye giden yolda önemli engellerden birini teşkil etmiştir. 1999 yılında, Yunanistan'ın Helsinki zirvesinde Türkiye'nin AB'ye aday ülkeler arasında ilan edilmesine yönelik vetosunu kaldırması sonucu hem Türk-Yunan ilişkileri hem de Türkiye-AB ilişkileri yön değiştirmiştir. Şüphesiz ki, bu olumlu gelişme Türkiye'nin Yunanistan ve AB ile ilişkilerinde yeni bir dönem başlatmıştır. Fakat Yunanistan'ın Türkiye'ye yönelik dış politikası dikkatle incelendiği takdirde özellikle Kıbrıs ve Ege meselelerinde Yunanistan' m Türkiye'den isteklerinde esasa mahsus bir değişiklik olmadığı, taktiksel bir yaklaşım değişikliği olduğu görülmektedir. Bu tezin amacı Türk dış politikası için önem arz eden iki konunun, Türkiye-Avrupa Birliği ilişkileri ve Türk-Yunan sorunları arasındaki bağlantıyı ve Yunanistan faktörünün Türkiye-Avrupa Birliği ilişkilerinde oynadığı rolü incelemektir.
European social policy and the Green perspective

Yeşiller 1960'lardan bu yana çevre ve sosyal politika gibi konuların AB politik alanında tartışılmasını sağlayarak AB polikalarının biçimlenmesine katkıda bulunmaktadır. Özellikle refah devletinin krizi ile Yeşiller AB içinde sosyal haklarının savunucusu olarak yer almaya devam etmişlerdir. Yeşiller temel olarak Avrupa Birliği'nin Pazar odaklı politikalarını eleştirir ve yeşil ıdeolojı çerçevesinde Avrupa politikalarına katkıda bulunmaya çalışmaktadır. Bu çalışmanın temel argümanı Avrupa Birliği sosyal hakların iyileştirilmesinde daha etkin bir rol alması ve refah devletinin krizine çözüm bulabilmesi için Yeşillerin katkısı kaçınılmaz bir gerekliliktir. Bu nedenle bu çalışmada Avrupa Birliği sosyal politikasında Avrupa Yeşillerinin katkısı incelenmeye çalışılmıştır ve Yeşiller'in ne ölçüde Sosyal Avrupa'nın ortaya çıkmasında katkıda bulunabileceğini anlamaya çalışmaktadır.
Helsinki zirvesinden günümüze Avrupa Birliği-Türkiye ilişkileri çerçevesinde Kürt meselesi

Avrupa Birliği tarafından, 1999 yılında yapılan Helsinki Zirvesi'nde Türkiye'ye aday ülke statüsü verilmiştir. Girilen bu yeni süreçle birlikte Türkiye'den tam üye olabilmesi için siyasi, ekonomik kriterlere uyması ve topluluk müktesebatına uygunluk konularında bir dizi reform yapması şart koşulmuştur. Avrupa Birliği 1998 yılından itibaren her yıl yayınlanan Türkiye ilerleme raporlarında Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne uyum konusunda kaydettiği ilerlemeleri ve eksiklikleri yıllık olarak değerlendirmiştir. Türkiye 1959 yılından beri Avrupa Topluluklarına entegre olmayı hedeflemektedir. Fakat bu süreç yavaş ilerlemekte ve Avrupa Birliği adaylığı önünde birçok siyasi, ekonomik ve kültürel bariyer bulunmaktadır. Özellikle 1990'larda insan haklarına ve azınlık haklarına yapılan vurgunun artmasıyla Kürt Sorunuyla yakından ilgilenmeye başlayan Avrupa Birliği yayımladığı İlerleme raporlarında bu soruna da sıklıkla yer vermektedir. Avrupa Birliği Türkiye'yi en çok insan hakları ihlalleri, ifade özgürlüğünün sınırlandırılması, anadilde eğitim, Kürt kültürel kimliğinin tanınması, köylerinden göç etmek zorunda kalan vatandaşların durumu, koruculuk sistemi, işkence ve kötü muamele ve demokratikleşme konusunda eleştirmektedir. Türkiye aday ülke statüsüne eriştikten sonra birçok gelişme kaydederek birliğe üye olmak istediğini teyit etmiştir. Bu bağlamda adaylık sürecinden hemen sonra hızlı bir reform sürecine girişmiştir. İncelenecek olan on yedi ilerleme raporlarında bu konular tüm detayları ile incelenecek ve Türkiye'nin yaptığı ve yapmayı planladığı değişimler konu edilecektir.
Avrupa Birliği ve Türkiye'de bölgesel politikaya yönelik devlet yardımları

YÜKSEK LİSANS TEZ OZU AVRUPA BİRLİĞİ VE TÜRKİYE'DE BÖLGESEL POLİTİKAYA YÖNELİK DEVLET YARDIMLARI Didar KEDİK İktisat Anabilim Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ağustos, 2003 Danışman: Yrd. Doç. Dr. Elif DAĞDEMİR Dünyadaki ülkeler arasında gelişmişlik seviyelerinde farklılıklar vardır. Bu farklılıklar ülkelerde de bölgesel olarak ortaya çıkmaktadır. Her ülke bölgesel problemlerini ortadan kaldırmak için doğrudan ya da dolaylı devlet müdahalesine ihtiyaç duyar. Ülkelerin bu amaçla kullandıkları en önemli araçları devlet yardımlarıdır. Devlet özel sektörün ilgi göstermediği bölgesel sorunları ortadan kaldırmak için ekonomi içerisinde yer almak zorunda kalmıştır. Avrupa'daki en başarılı ekonomik ve siyasi entegrasyon olan Avrupa Birliği bölgesel sorunların giderilmesi için tüm üye ülkeler ile bölgesel politika altında ortak bir çalışma yapmaktadır. Her üye ülkenin sorunu haline gelen bölgeler arasındaki farklılıkların ortadan kaldırılabilmesi için Avrupa Birliği ortak hareket etmek zorundadır. Avrupa Birliği'nin genişleme süreci devam ettiği sürece bölgesel sorunların tamamen ortadan kalkması mümkün olmamaktadır. Avrupa Birliği'ne üye ülkelerde var olan bölgesel sorunlar tüm aday ülkelerde de görüldüğünden, Avrupa Birliği bu ülkelerin de bölgesel sorunlarının giderilmesi için bütçesinden kaynak ayırarak mali destek sağlamaktadır. Türkiye tüm aday ülkeler arasında bölgesel sorunları olan ülkelerden bir tanesidir. Bölgeler arasındaki farklılıkların giderilebilmesi için uzun yıllardan beri kalkınma planların da bölgesel politikalara yer vermiştir. Ancak bu politikalar olumlu sonuçlarını geç vermektedirler. Avrupa Birliği Komisyonu tarafından hazırlanan tüm raporlar da Türkiye'nin bölgeler arası farklılıkları gidermeye yönelik bölgesel politikalar geliştirdiği ancak politikaların uygulanmasında başarılı olunamadığı belirtilmektedir. Türkiye bölgesel politikalarını etkin bir şekilde uygulaması halinde bölgesel sorunlarını çözümleyecek ve Avrupa Birliği üyeliğine bir adım daha yakınlaşmış olacaktır.
Avrupa Birliği müktesebatı ve Türk Hukuku'nda şirketler topluluğu

Bir şirketin diğer şirketlere iştirak etmesi ve üzerlerinde hakimiyet kurması yoluyla kurulan şirketler toplulukları günümüzde ekonomik hayatın en önemli öğeleri haline gelmişlerdir. Hakimiyet kuran şirkete ana şirket ve üzerinde hakimiyet kurulan şirkete ise bağlı şirket denilmektedir. Geleneksel şirketler hukuku, şirketler topluluklarının faaliyetlerini düzenlemekte yetersiz kalmaktadır, dolayısıyla hukuk sistemleri tarafından şirketler topluluklarına yönelik olarak bazı düzenlemeler kabul edilmiştir. Bu düzenlemeleri en sistematik yapan Alman hukuk sistemidir. Alman hukukunu izleyen birçok Avrupa ülkesi şirketler topluluklarına yönelik olarak düzenlemeler getirmiştir. Aynı doğrultuda, 1 Temmuz 2012'de yürürlüğe giren Türk Ticaret Kanunu ile de şirketler topluluğu kavramı Türk hukukuna girmiştir. Türkiye'nin neredeyse 50 yıldır süren Avrupa Birliği serüveni kapsamında, Türkiye katılım müzakereleri doğrultusunda mevzuatını Avrupa Birliği müktesebatı ile uyumlaştırma yükümlülüğü altına girmiştir. Ancak, özellikle Avrupa düzeyinde faaliyet gösteren şirketler topluluklarına yönelik olarak Avrupa Birliği düzeyinde de kurallar getirilmeye çalışılmış ve birçok çalışma yapılmış olmasına rağmen, Avrupa Birliği düzeyinde şirketler topluluklarına yönelik genel hükümler bulunmamaktadır. Onun yerine problem odaklı bazı düzenlemeler getirilerek konuya çözüm bulunmaya çalışılmaktadır. Bu çalışmanın amacı, Avrupa Birliği düzeyinde şirketler topluluklarına yönelik olarak getirilen düzenlemeleri tespit etmek ve Türk hukukunda yeni kabul edilen şirketler topluluğu ile alakalı düzenlemelerle uyumunu araştırmaktır.
1999 Helsinki zirvesi sonrası ilerleme raporları ışığında AB'nin Türkiye'nin demokratikleşme sürecindeki rolü

Yarım asrı aşkındır demokrasi ile yönetilmesine ve AB ile adaylık bağlamında ilişkisi olmasına rağmen, Türkiye, demokrasisini şekli veya biçimsel demokrasiler seviyesinden daha ileri taşıyamamıştır. 1999'da aday ülke statüsü verilmesiyle AB sürecinde hızlı ve kapsamlı bir demokratikleşme programı uygulamaya başlamıştır. 1999 öncesi dönemde Türkiye'nin demokratikleşmesinde etkisi zayıf olan Avrupa Birliği, Helsinki Zirvesinin hemen ardından aday ülke statüsü vererek Türkiye'nin üyelik ümidini canlandırmış ve ülkenin demokratikleşme sürecinde önemli bir uluslararası etken olmuştur. Bu süreçte AB tarafından üyelik önkoşulu olarak belirlenen Kopenhag siyasi kriterlerine uyum çerçevesinde Türkiye, önemli ve kapsamlı demokratik reformlar gerçekleştirmiştir. AB, aday ülkelerin demokratikleşmesinde koşulluluk stratejisi ile etkili olmaktadır. Fayda maliyet temelinde dayanan bu stratejiyle AB, üyelik karşılığında aday ülkelerden, belirlediği demokratik kriterlere uyum sağlamasını beklemektedir. Gerçekçi bir üyelik hedefi ile eşit, adil ve objektif bir AB koşulluluğunun varlığı Türkiye'nin demokratikleşmesinde ve demokrasisinin kurumsallaşmasında itici bir güç olmaktadır. Nitekim AB koşulluluğunun etkin ve iyi işlediği 1999- 2005 arası dönemde Türkiye'de hızlı ve kapsamlı demokratik reformlar gerçekleştirilmiştir. Bu dönemde, üyelik kriterlerini karşıladığı takdirde AB'ye tam üye olacağından şüphe duymayan bir Türkiye vardır. Ancak 2005 sonrası dönemde tam üyelik müzakerelerinin başlamasıyla üyeliği konusunda AB'nin tutarsız tavrından dolayı Türkiye'nin üyelik ümidinde azalma görülmüş ve AB'ye karşı Türkiye'de güvensizlik oluşmuştur. Bu durum ise AB koşulluluğunun etkisinin zayıflamasına ve Türkiye'nin demokratik reform sürecinin yavaşlamasına yol açmıştır. Ancak AB kural ve normlarının Türkiye'de tüm kesimlerin yararına olacağına dair toplumsal kabul dolayısıyla demokratikleşme süreci, hızı yavaşlasa da, devam etmiştir. Gerçekçi bir üyelik hedefi varlığı durumunda Türkiye'nin demokratikleşmesinde AB etkisi büyük olmaktadır. Tezin ana amacı Avrupalılaşma yaklaşımı çerçevesinde sosyal öğrenme ve dış teşvik modelinin varsayımları doğrultusunda AB koşulluluğunun Türkiye'nin demokratikleşmesindeki etkisini incelemektir.
İngiliz Okulu'nun düzen kavramı ve Avrupa Birliği uluslararası düzeni 1992-2009

Bu çalışmanın Uluslararası İlişkiler teorilerinden İngiliz Okulu'nun 'düzen' kavramını mercek altına alarak 1992 sonrasında Avrupa Birliği kapsamında ortaya çıkan uluslararası düzenin yapısını incelemektedir. Çalışmanın temel sorusu şudur: Soğuk Savaş sonrası dönemde Avrupa Birliği uluslararası düzeni, Hedley Bull'un Anarşik Toplum/The Anarchical Society eserinde vurguladığı birlikte yaşamanın ilkeleri güç/şiddet kullanımının sınırlandırılması, ahde vefa//Pacta Sunt Servanda ve karşılıklı egemenliğe saygı- çerçevesinde nasıl ortaya çıkıyor ve dönüşüyor? AB uluslararası düzeni çalışmanın analiz birimidir. Bull'un düzenin oluşumunda ve sürdürülmesinde toplumsallığın temel ilkeleri olarak öne sürdüğü yukarıda bahsedilen üç ilke de söz konusu uluslararası düzenin temel dönüşüm, süreklilik ve değişim unsurlarını anlama noktasında çalışmanın temel araçlarını oluşturmaktadır. Gerek tarihsel dünya düzenleri örnekleri Viyana, Versay ve Yalta gerekse de AB bütünleşme süreci bu araçlar çerçevesinde ele alınacaktır. Bu üç ilkenin seçilmesinin ana nedeni Bull'a göre uluslararası düzenin söz konusu üç ilke üzerine inşa edilmesidir. Bu nedenle genelde İngiliz Okulu özelde ise Hedley Bull'un ortaya koyduğu düzen ve uluslararası toplum yaklaşımı bu çalışmanın temel kuramsal çerçevesini oluşturmaktadır. Çalışmada ayrıca devletler arası ilişkiler bağlamın Uluslararası İlişkiler yazınının temel kavramlarından olan 'güvenlik' kavramı da ele alınacaktır.
Avrupa Devletlerinin Ortadoğu politikası ile ABD'nin Büyük Ortadoğu Projesi

Orta Doğu, tarihin başlangıcından bu yana sosyal, kültürel ve coğrafi özellikleri ile dünya üzerindeki imparatorlukların ve sömürgeci devletlerin dikkatini çeken bir bölge olmuştur. Birçok devlet, bulunduğu konum itibariyle kıtalar arası bir köprü vasfına sahip bu bölgenin kontrolünü elinde tutabilmek için savaşlar vermiş ve devletler arasında yine bu sebepten sayısız çatışmalar yaşanmıştır. Bölgenin stratejik öneminin artmasında zengin enerji kaynaklarına sahip olduğunun anlaşılması ve endüstriyel gelişmelere bağlı olarak 20. yüzyılın başında dünyadaki egemen güçlerin gittikçe artan enerji ihtiyaçları önemli bir rol oynamaktadır. Bu çalışmada Orta Doğu üzerinde dış güçlerin evrensel söylemler ile izledikleri politikalar tarihi bir süreç takip edilerek incelenmiş ve araştırma yöntemi bu doğrultuda seyretmiştir. Araştırma kapsamında Birinci Dünya Savaşı'ndan galip çıkan Avrupa devletlerinden ağırlıklı olarak İngiltere ve Fransa'nın 20. yüzyılın başlarında bölge üzerinde takip ettikleri politikalar ile 21. yüzyılın başında içe kapalı politikasını terk ederek küresel stratejiler takip etmeye başlayan ABD'nin Büyük Orta Doğu Projesi adı altında bölge üzerindeki politikaları arasındaki benzerlikler tespit edilmeye çalışılmıştır. Bu kapsamda geçmişşte Osmanlı İmparatorluğu'nu çöküş sürecine sürükleyerek nihayet tarih sahnesinden silinmesine yol açan politikaların günümüz Türkiyesi üzerindeki olumsuz etkileri ortaya koyulmaya çalışılmıştır.
The role of the European Union accession process for the right to health in Turkey in the post-reform period

2003'ten bu yana devam etmekte olan Sağlıkta Dönüşüm Programı'na, ve bu kapsamda gerçekleştirilen reformlara dair resmi metinler ile devlet yayınları, uluslararası sağlık hakkı belgelerinde geçen temel kavram ve ilkeler ile dikkat çeken bir paralellik göstermektedir. Adaylık statüsü gereği AB ile yakın ilişkiler içinde olan Türkiye'nin, özellikle insan hakları ile ilgili olarak kuvvetli AB baskısına maruz kaldığı göz önüne alındığında, sağlık hakkı prensiplerine kağıt üzerinde de olsa gösterilen özenin arkasında da AB aranabilir. Oysa, katılım süreci belgeleri incelendiğinde görülmektedir ki, özellikle 2003'ten önceki dönemde, sağlıkla ilgili alanlarda kuvvetli bir insan hakları vurgusu yoktur. Sağlıkta Dönüşüm Programı'nın başladığı 2003 yılından itibaren ise, sözü edilen belgelerin sağlık ile ilgili alanlarında sağlığa bir hak olarak yaklaşım çok daha hissedilir hale gelmeye başlamaktadır. Bu durum AB'nin aslında sağlık hakkına karşı bir umursamazlık içinde olmadığını, sağlık hakkını somut talepler haline getirmekten kaçınıyor olmasının ardında yerindenlik ilkesi ya da sosyal ve ekonomik hakların diğer insan haklarından farklı görülüyor olması gibi sebepler olabileceğini düşündürmektedir. Sebep her ne olursa olsun, katılım süreci belgeleri göz önüne alındığında, Türkiye'de son dönemde gerçekleşen sağlık reformlarında görülen sağlık hakkı hassasiyetinin ardında AB katılım sürecinin rolü var mı, sorusunun yanıtı olumsuzdur.
Avrupa Birliği'nde istihdam odaklı asgari gelir desteği ve Türkiye'nin uyumu

Günümüzde ekonomik sistemin fonksiyonları ve ekonomik güçlerle toplum arasındaki ilişkilerde büyük bir dönüşüm süregelmektedir. Küreselleşme ve neoliberal politikalar, teknolojideki gelişmeler, çalışma hayatındaki değişim, istihdam yaratmayan ekonomik büyüme ve daha birçok sebeple eşitsizlikler ve güvencesizlikler artmıştır. Tüm bu gelişmelerin sonucu olarak ortaya çıkan yoksulluk ve sosyal dışlanma sorunları ile etkin bir biçimde mücadele edebilmek için ekonomideki dinamizmi kırmadan güvencesizlikleri azaltacak sosyal koruma ve yeniden dağıtım sistemlerinin inşasına ihtiyaç duyulmaktadır. Bu çerçevede 'toplumda geliri belli bir eşiğin altında kalan herkese devlet tarafından düzenli olarak yapılan nakit transferleri' olarak tanımlanan ve sosyal koruma sistemi içerisinde bir son çare uygulaması olarak yer alan asgari gelir desteğinin çözüm olması ümit edilmektedir. Diğer taraftan küreselleşme ve uluslararası rekabet nedeniyle gücü daha da zayıflamış olan ulus devletler sosyal yardım alanında ödenek ayırmakta zorlanmakta ve asgari gelir desteğini uzun vadede sürdürmek güçleşmektedir. Bu sebeple özellikle 2000'li yılların başından itibaren Avrupa Birliği ülkelerinde aktivasyon konularına ağırlık verilmeye başlanmıştır. Bu çalışmada AB ülkelerindeki istihdam odaklı asgari gelir desteği programlarının Türkiye için uygulanabilirliği tartışılmaktadır.
Avrupa Birliği Adalet Divanı kararları ve ön karar prosedürü

Avrupa Birliği Hukuku, Avrupa Birliği'nin varlığı için vazgeçilmezdir. Avrupa Birliği Adalet Divanı, kararları ile Birliğin gelişimini, hukuki temeller üzerine bina edilmesini temin etmektedir. Bu tez ile Avrupa Birliği Adalet Divanı'nın bu etkinliğinin gösterilmesine, Birliğin geleceği için ABAD'ın varlığının zorunluluğuna dikkat çekilmeye çalışılmıştır. Bunu yaparken Avrupa Birliği'nin kurumsal yapısı ele alınmış, ABAD'ın Birlik içindeki yerine değinilmiş ve karar türleri irdelenerek, tezin asıl konusu olan Ön Karar Prosedürü açıklanmıştır. Avrupa Birliği'nin hukuksal altyapısı, Birlik hukukunun tüm üye ülkelerde yeknesak bir şekilde uygulanmasına ve bu hukukun içselleştirilmesine bağlıdır. Avrupa Birliği'nin devamlılığı ise; Bisiklet Teorisi'nin de ifade ettiği gibi, Avrupa Birliği'nin genişleme sürecinin devamlılığına bağlıdır. Teori gereği, genişleme süreci devam etmelidir, aksi takdirde bir bisikletin durunca düşmesi gibi Birlik de yıkılma sürecine girecektir. Avrupa Birliği'nin ABAD kararları ile hukuksal temellere dayanması sağlanacak; genişleme sürecinin devamı ile de, Bisiklet Teorisi dikkate alınarak Birlik, yıkılmaktan kurtulacaktır.
Avrupa Birliği uyum sürecinde Türk Polis Teşkilatı

Türkiye-Avrupa Birliği İlişkileri, Türkiye'nin 1959 yılında Avrupa Ekonomik Topluluğuna üyelik başvurusu ile başlamıştır. 10-11 Aralık 1999 tarihinde Finlandiya'nın başkenti Helsinki'de yapılan zirve toplantısı sonucu, Türkiye'nin Avrupa Birliğine resmen aday ülke ilan edilmesi ile ilişkiler farklı bir ivme kazanmıştır. Bu toplantı Türkiye - Avrupa Birliği ilişkileri açısından bir dönüm noktası olmuştur. Fakat yapılan son deklarasyonda, Birlik Türkiye'yi, Kopenhag Kriterlerini tamamıyla yerine getirememesinden dolayı aday ülke ilan etmemiştir. Türkiye'nin aday ülke ilan edilmemesinin gerekçeleri olarak Kopenhag kriterlerinden olan ekonomik ve politik kriterlerin yerine getirilememesi gündeme gelmiş, özellikle insan haklan konusu önem arz etmiştir. Diğer aday ülkeler gibi, Türkiye de adalet ve içişleri alanında, üyelik görüşmesi sırasında her defasında gösterilen ve prensip, politika, kanun uygulama ve sorumlulukların yerine getirilmesi çabası içinde olmalıdır. Bu, birliğin efektif çalışmaya gösterdiği özenden kaynaklanmaktadır. Mevzuat uyum yasaları çerçevesinde Avrupa Birliği Polis Bürosu çalışmaları doğrultusunda Türk güvenlik güçlerinin işbirlik içinde adaptasyonlarının sağlanması ve bu çalışmaların bütünleşme içinde yapılandırılması gerekmektedir.