Metamorfik bir çalışma olarak ideogramlardaki sembollerin heykeldeki temsiliyeti

İlk insanın mağara duvarlarına çizdiği resimler bir dil arayışının ürünü olarak ortaya çıkmıştır. İnsanın evrimleşmesine paralel olarak gelişen bu dil, doğayı ye nesneleri temsil etmesi açısından sanatın da temellerini oluşturmaktadır. İlk insanın doğadan edindiği izlenimleri soyutlama içgüdüsü ile sembolize ederek aktardıkları şeyler, aklın ve duygunun birlikteliğinin bir sonucu olarak gelişmiştir. Bu bağlamda insanoğlu piktogramlan ve ideogramlan oluşturmuştur. Kültürün gelişmesine paralel olarak değişen yazı sistemi şu anda kullandığımız rineel yazı sistemine dönüşmüştür. Bu sistem insan akılının ve mantığının bir ürünüdür. Dil, aynı zamanda insan aklının çalışmasının yöntemim de belirlemiştir. Bu paralelde oluşturulan sanatsal yapıtlar ise insanın imgesel düşünme mantığının ürünlerini oluşturmuştur. Yazının gelişmesi ile birlikte insan kendisini bu ussal düşünme sistemine teslim etmiştir. Yazı ilerlemenin ve kültürün taşıyıcılığının ön koşulu gibi görünse de insanlık tarihinde büyük ilerlemeler bu unsur olmaksızın da gerçekleşebilmiştir. Yazının kullanıldığı ilk yerleri düşündüğümüzde en başta iktidarla ilişkili olduğu görülmektedir. Kayıtlar, kanunlar, yönetmelikler, kataloglar hepsi yazının ürünleridir. Bu ise; insanlığın kontrolü ve bazı insanların diğer insanlar üzerinde uyguladıkları gücün kanıtını oluşturmaktadır. Bu mantık yazıyı gücün toplumsal denetimi ve denetimin aracı haline getirmiştir. Diğer yandan sanatın yönelimlerine baktığımızda, insanın dile gelmeyen, aklının ve mantığının algılayamadığı şeylere işaret ettiği görülmektedir. Sanat içine aldığı her şeyi eleştirerek ve dönüştürerek insanın içinde saklı bulunan değerleri ortaya çıkarmaya, korumaya yönelik çabası ile dille olan bağlarını koparmıştır. Sanatsal düşünme, her şeyi kuru bir açıklama ve anlatma kalıbına sığaırmak istemi ile bir güç kurma mantığım oluşturmaya çalışan dili dışlamıştır. İnsanlara göstergelerin dış dünyayı sadece göstermek için değil, aynı zamanda onu yorumlamak ve içindeki hakikati görebilmek için de olabileceğini imletmiştir. İmgesel düşünme Yaşamın zenginleşmesi, başka dilsel araçların oluşturulmasını ve çok anlamlılığı, çok boyutluluğu beraberinde getirir. Dil ve sanat, işleyişi bakımından farklı iki sistem oluşturur. Ussal düşünme dile, imgesel düşünme sanata işaret eder. Bir bakıma özünde temsil ettiği şeylerden koparılan ideogramlar ussal ve imgesel düşünme mantığının ürünleri oldukları için seçilmişlerdir. Piktogramlar ve ideograrnlardaki semboller dilin ve sanatın ortak hareket ettiği bir yeri gösterir. Rineel dil sistemi ile sanat, başlangıçtaki anlaşmalarını bozmuşlardır. Çünkü, dil artık temsil ettiği şeylerin özü ile bağlarını koparmış ve onlardan uzaklaşmıştır. Bu anlamda seçilen farklı kültürlerin ideogramlan ve piktogramlan, heykel plastiğinin kendi dili ile yeniden yorumlanarak, dilin form üzerine olan egemenliği ortadan kaldınlmaya çalışılmış, anlamı da onlardan sökülüp alınmıştır. Bu ideogramlardan yola çıkılarak oluşturulmaya çalışılan imgelerle, kendisi için var olan, temsil etmeyen biçimlere dönüştürülmeye çalışılmıştır. Yüzeyden kopanlan bu semboller üç boyutlu biçimlere dönüştürülerek okuyan değil gören bir izleyici oluşturması amaçlanmıştır. Biçimle aktanlmak istenenle, sesle anlatılmak istenen arasındaki alet kullanımında elin rolü ile sözlü dilin yaratma aracı olan dilin rolü arasında da bir aynm yaratılmak istenmiştir.