turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Osmanlı İmparatorluğu'nda nesih hattının tipografik evrimi (1729-1928)

Bu çalışma, Osmanlı İmparatorluğu'nda metin yazısı olarak kullanılmış Nesih hattının 1729 1928 tarihleri arasında tipografi uygulamalarındaki kullanımını araştırmış ve belirtilen tarihler arasında üretilmiş Nesih yazı karakterlerini, hakkaklarını ve temel aldıkları hattatları tespit ederek başlangıcından son kullanımına kadar geçen sürede geçirdiği görsel evrimi incelemektedir. Osmanlı matbaacılığının çeşitli evrelerinde üretilmiş Nesih yazı karakterlerini el yazması Osmanlı Nesih hattı ile karşılaştırarak yazı karakteri üretiminde izlenen görsel üslup hakkında bilgi sunulmaktadır. Araştırma kapsamında Osmanlı tipografi uygulamalarıyla ilgili tarihi belgeler incelenerek Arap ve Latin harfli kaynaklar olarak tasnif edilmiştir. Söz konusu kaynaklar içerisinde doğrudan Osmanlı Nesih yazı karakterleriyle ilgili alıntılar Arap harflerinden Latin harflerine transkripsiyonu yapılarak sunulmuştur. Osmanlı Nesih yazı karakterlerinin madeni hurufatının mevcut olmaması nedeniyle yalnızca baskıda oluşturdukları şekiller birincil kaynaklardan incelenerek yapılmaktadır. Çalışmanın odağındaki yazı karakterlerinin görsel incelemesi tarih belgelerinde geçen bilgilerle birlikte ele alınarak konu hakkında kapsamlı bir çerçeve oluşturulması hedeflenmiştir. Tez çalışmasının giriş bölümünde kullanılan üstharfbirimi sistemi, yazı karakteri ölçüm kriterleri ve renkli elifba yöntemleri sunulmuştur. Aynı bölümde Osmanlı tipografi uygulamalarının görsel zeminini oluşturan hat sanatının tarihsel gelişimi ve Osmanlı Nesih hattının ekolleri incelenmiştir. Giriş bölümünün sonunda bağlam kurması açısından Osmanlı öncesinde Avrupa'da uygulanmış Arap harfli tipografi uygulamaları hakkında bilgiler sunulmuştur. İkinci bölümde, 1729 1928 tarihleri arasında İstanbul'da kullanılmış on altı Nesih yazı karakterinin görsel incelemesi yapılmıştır. İnceleme kapsamında yazı karakterlerinin görsel farklılıkları tespit edilerek selefleriyle olan ilişkileri karşılaştırmalı örnekler eşliğinde sunulmuştur. Her yazı karakterinin incelendiği bölümün sonunda yazı karakterinin görsel ve yapısall özellikleri özel olarak değerlendirilmiştir. Araştırma kapsamında hakkakları belli olan yazı karakterlerinin incelendiği bölümlerde söz konusu hakkakın hayatı hakkında bilgi sunulmuştur. İnceleme bölümünün sonunda örnek uygulama kapsamında Mühendisyan'ın 1882'de ürettiği 16 punto Nesih yazı karakteri, el yazması Nesih hattı ile kapsamlı bir şekilde karşılaştırılarak incelenmiştir. Sonuç bölümünde kronolojik olarak incelenen Nesih yazı karakterlerinin aralarında kurdukları yapısall ilişki görselleştirilerek Osmanlı Nesih hattının tipografik evrimi hakkında elde edilen sonuçlar araştırmacıların hizmetine sunulmuştur.
Sultan Abdülmecid Dönemi' nde (1839-1861) Osmanlı İmparatorluğu' na gelen İngiliz ressamlar: Victoria & Albert Müzesi Searight koleksiyonu

Bu çalışmada, Abdülmecid döneminde (1839-1861) Türkiye'yi ziyaret eden İngiliz sanatçılardan, Victoria & Albert Müzesi, Searight Koleksiyonu'nda eserleri bulunan ressamlar ve bu ressamların Türkiye ve Türk konulu eserleri ele alınmıştır. Üçü kadın olmak üzere, toplam yirmi dokuz sanatçı ve bu sanatçıların Türkiye ve Türk konulu yüz altmış beş adet eseri incelenmiştir. 16 .-20. yüzyıl arası, Doğu dünyasının manzarasını, mimarisini, insanım, günlük yaşamını ve kıyafetlerini konu edinen eserlerden oluşan Searight Koleksiyonu, uzun yıllar Doğu ülkelerinde görev yapan ve bu kültüre ilgi duyan Rodney Searight (1909-1991) tarafından oluşturulmuş ve 1985 yılında VAM tarafından satın alınmıştır. Ressam, mimar, topografya sanatçısı, illustrator, şair, yazar, arkeolog, seyyah ve asker gibi, çeşitli mesleklere mensup, profesyonel ya da amatör sanatçıların eserlerinden oluşan koleksiyon, Doğu ve Batı arasındaki kültürel etkileşimin çok önemli görsel malzemesini bir arada bulundurmaktadır. Batı kültürü ve yaşam tarzına ilginin arttığı Sultan Abdülmecid döneminde, gerek resmi, gerekse özel nedenlerden dolayı çok sayıda İngiliz ressam Anadolu'yu ziyaret etmiştir. Temel olarak, resme pek çok açıdan özgürlük sağlayan romantizmin etkisindeki Victoria dönemi (1837-1901) sanatçılarına, Doğu uygarlığım temsil eden Osmanlı İmparatorluğu, bilinmeyen, uzak ve egzotik yerlere olan merakı gidermek arzusuyla gerçekleştirdiği eserleri için esin kaynağı olmuştur. İngiliz ressamların Anadolu'yu ziyaretlerinde çok çeşitli faktörler rol oynamıştır. Dini nedenler, seyahat tutkusu, arkeolojik ve bilimsel çalışmalar ve Kırım Savaşı (1853-1856) ressamların Anadolu'yu ziyaretlerinin nedenleri olarak belirlenmiştir. 11 Başkent İstanbul'un yanı sıra, Anadolu'nun pek çok kentinden, Osmanlı kültürü ve yaşam tarzını yansıtan, manzara, tarihi yapı, antik kent ve kalıntıları, portre ve günlük yaşam gibi konularda çok sayıda eser gerçekleştirmiş olan ressamlar, Doğu'ya yaptıkları ziyaretlerle ve ele aldıkları konularla romantik, ancak gerçeğe ve gözleme dayanan üsluplarıyla realist olarak nitelendirilebilirler. Bu çalışma, dönemin topografyasını, insanını, günlük yaşamım, günümüze kadar ulaşmayan pek çok tarihi yapışım, fotoğrafın yaygınlaşmasından önce ayrıntılarıyla belgeleyen ve aynı zamanda, dönemin Osmanh-İngiliz ilişkilerine ve İngilizler'in Anadolu'daki faaliyetlerine ışık tutan, İngilizler'in Türkiye ve Türkler'e bakış açılarım ortaya koyan görsel kayıtları tanıtması, hem de ele alman dönem içinde, aslında bilinenden çok daha fazla sayıda İngiliz ressamın Türkiye'yi ziyaret ettiğini ortaya koyması açısından önem taşımaktadır. Bu çalışma ile ayrıca, Searight Koleksiyonu için VAM tarafından hazırlanan katalogdaki bazı eksikliklerin giderilmesi ve bazı yanlışların düzeltilmesi de söz konusu olmuştur.
Türk resim sanatında renk kullanımı

'Türk Resim Sanatında Renk Kullanımı' başlıklı bu eser metin çalışmasında rengin tanımı yapıldıktan sonra renk kuramlarına değinilmiş, 'rengin nitelikleri' başlığı altında renk olgusu; psikolojik yaklaşım, fiziksel yaklaşım ve psikofiziksel yaklaşım bağlamında örneklendirilerek açıklanmış, rengin maddesi boya ele alınmıştır. Eski çağlardan 19. yüzyıla ve günümüze kadar olan süreçte Batı Resim Sanatında rengin kullanımı ve resim sanatına yansıması araştırılmıştır. Türk Minyatür sanatında biçime yaklaşım ve renge kısaca değinilerek, Türk resim sanatında gruplar ve bireyler bağlamında renk; 19. yüzyıl ressamları- İlk Türk ressamları, Çağdaş Türk resminin ilk dönemi 1914 / Çallı Kuşağı, Müstakil Ressamlar ve Heykeltıraşlar Birliği, D Grubu, Yeniler Grubu, Onlar Grubu ve 1960'lı yıllardan günümüze baskın bir şekilde renk kullanan sanatçılar ve resimlerinden örnekler irdelenmiştir. Türk Resim Sanatında renk kullanımı gruplar bağlamında, bazı istisnalar olsa da genelde Batı Sanatında renk kullanımının bir yansıması olarak görselleşmiş ancak bireysel özgünleşme arayışında olan sanatçılar da renk kullanımı daha deneysel ve özgür bir şekilde ortaya çıkmıştır. Yine de Türk Resim Sanatında, sanatçıların yapıtlarında, genelleme yapılacak olursa, baskın bir şekilde yer almış olmakla birlikte renk, başlı başına ana öğe ya da ana biçimsel yapı, formun maddesi ya da temel yapısı olarak belirgin bir şekilde işlev kazanmamıştır. Güliz Baydemir'in resimlerinde biçimsellik ve bu biçimselliğe rengin etkisi incelenmiş ayrıca elde edilen sonuçlarla ilişkilendirilmiştir. Resimlerinde açık koyu, ışık-gölge ve desen yapısıyla kurgu oluşturulduktan sonra renkle atmosfer etkisi elde etmek amacıyla ve çoğu zaman nesnenin öz renginden uzaklaşılarak, renk özünün ve doygunluğunun sembolik olarak kullanımı görselleşmektedir
Foto-realizm'de insan-mekan ilişkisi bağlamında saklı mekanların paslı yüzü

Foto-gerçekçi ya da hiper-gerçekçi resimler ilk olarak 1960'lı yılların sonlarında galerilerde sergilenmeye başlanmıştır. 1970'te New York Whitney Museum of Art önemli bir sergi düzenleyerek '22 Gerçekçi' sanatçıyı tanıtmıştır. Louis K. Meisel sergiden sonra çoğunluğu bu sanatçıların çalışmalarından oluşan ve 'Foto-gerçekçilik' adını verdiği bir katalog hazırlamış, bu katalogda foto-gerçekçilik için beş maddeli bir tanım yapmıştır. 1970'li yılların başında detaycılık konusunda fotoğraftan daha titiz oldukları iddiasıyla bu akımın sanatçıları, Amerika'nın caddelerini, gökdelenlerini, mağazaları ve vitrinlerini, havuzlu villalarını, araba ve motosikletlerini, kısacası kapitalizmle birlikte var olan ne varsa, tüm bu unsurları tablolarında, duygudan yoksun bir şekilde resmetmişlerdir. Foto-realizm akımı içerisinde özellikle insan ve mekan ilişkisine farklı bir bakış açısı getirmiş ve resimlerinde verdikleri etki günlük hayat içerisinde akıp giden insan yaşamının tüm bu ruhsuz mekanlarda nasıl sıradanlaştığıdır. Bu anlayışa bir tepki olarak 'Saklı Mekanların Paslı Yüzü' başlığı altında foto-realist resim dili kullanarak, kaybolmaya yüz tutmuş, emekçilerin yaşamlarını sürdürdükleri mekanları konu edinilmiştir. Bu mekan sahiplerinin kapitalizmin vahşi tarzına karşı mücadele verdikleri, özellikle sanayi bölgelerinde yer alan, duygu ve anlam yüklü, emeğin, alın terinin, mücadelenin, işçiliğin, paylaşmanın, izlerini taşıyan mekanlar çalışmalara taşınmıştır. Bu çalışmanın vermek istediği mesaj; gün geçtikçe, şehrin ve toplumun hafızasını temsil eden, bu mekanların, yerlerini alan ruhsuz beton yığınlarına birbirinin yüzüne bile bakmaktan kaçınan insanların doluştuğu alışveriş merkezlerine, içlerinde insanların birbirinden habersiz yaşadıkları sitelere, özetle modern hayatının yıkıcı, etkilerine karşı bir tepki şeklinde ifade edilebilir.
Krakle sır araştırmaları

Temeli pişmiş toprak olan seramik, dış etkenlere karşı dayanıklılığı arttırmak ve daha fazla kullanışlı olmasını sağlamak için ince, camsı bir yapı olan sırla kaplanmaktadır. Arkeolojik araştırmalara göre, ilk kez Mısır' lılar tarafından kullanıldığı sanılan seramik sırları, günümüze kadar teknik, kimyasal ve artistik yönden araştırılıp geliştirilmiştir. Seramik sırlarının bileşiminde bulunan metal oksitler ve bunların sırdaki etkileri incelenerek değişik sır çeşitleri bulunmuştur. Seramik sırlarının endüstriyel üretimde hatasız olması istenirken, rastlantısal renk ve doku özelliklerine sahip artistik sırlarda, sır hataları sanatçı tarafından özellikle oluşturulurlar ve aym şekilde üretilemedikleri için endüstriyel üretimde kullanılamazlar. Akıcı sırlar, aventürin sırlar, krakle sırlar, kristal sırlar, kül sırlan, mat sırlar, toplanmalı sırlar, raku sırları, Çin kırmızısı sırlan, lüsterli sırlar, seledon sırlan ve tuz sırlan en çok bilinen artistik sır çeşitleridir. Artistik sır çeşidi olan krakle sırların ilk kez bilinçlice uygulamalan Çin'de Sung Hanedam tarafından yapılan seramiklerde görülmektedir. Krakle sırlar, sırın genleşmesinin çamurun genleşmesinden yüksek tutulmasıyla elde edilir. Sır ve çamur arasındaki bu genleşme farkı nedeniyle sırda kılcal çatlaklar oluşur. Bu çatlaklara krakle, bu sırlara da krakle sırlar denir. Krakle sırların araştırılmasında genleşmeleri farklı iki döküm çamuru kullanılmıştır ve bu çamurların üzerine uygulanan krakle sır denemeleri, 1. Sülyen, kvars, sodyum feldispat, 2. Dolomit, sodyum feldispat veya potasyum feldispat, tebeşir, yıkanmış Uşak kaolini, üleksit, 3. Sodyum feldispat veya potasyum feldispat, tebeşir, sülyen, 4. Sodyum feldispat veya potasyum feldispat, üleksit, 5. Sodyum feldispat, üleksit, cam, kvars, 6. Sodyum feldispat, kvars, sülyen, tebeşir ve dolomitten oluşan değişik hammaddeler içeren altı sır bileşiminin farklı oranlarda karıştınlmasıyla veya sır bileşimine %10 pegmatit, %10 yıkanmış Uşak kaolini ve %10 lityum karbonat ilave edilmesiyle yapılmıştır. VI
Representation of constructed body examples in science fiction cinema

Bu çalışma kurgusal olarak inşa edilmiş bedenler olarak adlandırılmış; androit, siborg ve canavarlar ile insanlar arasındaki ilişkiyi Ötekileştirme metaforu perspektifinden ele almıştır. Bunu yaparken de beden, biyopolitika ve toplum içerisinde anlaşılmaz olma, bilgi, varlıklara hükmetme çerçevesinde iktidar ilişkileri ve kapitalizmde; hem ekonomik hem de tarihsel arka plan üzerinden proleter bir yaklaşımla değerlendirilmiştir. Tam da bu noktada Nobert Wiener'in kullandığı bir terim olan sibernetik bu çalışmanın yol göstericisi olmuş ve Walter Benjamin'in aura ve otantiklik kullanımları, Foucault'nun iktidar ilişkileri ile beden politikası ve son olarak da Karl Marx'ın kapitalizme olan bakış açısı ile desteklenmiştir. Bu bağlamda bir kitap ve 2 filmden yararlanılmıştır. Bunlar, Frankenstein or The Modern Prometheus, Shelley, 1818; Blade Runner, Scott, 1982 and Ghost in the Shell, Oshii, 1995'tir. İnsanlar her zaman birilerini ya da bir şeyleri katmanlaştırmaya eğilimli olabilirler. Ancak, buradaki kritik nokta inşa edilmiş beden örneklerinden oluşan Öteki metaforunun insanlık tarafından kendisine karşıt olarak oluşturulmasıdır. Bu bakımdan, insan ve inşa edilmiş bedenler arasındaki varoluşsal ayrım; teknolojiye merak, teknolojiden korkma ve etiketleme teorileri üzerinden yapısöküm yardımıyla derinlemesine analiz edilmiş ve bu sınır çizgisinin nasıl silindiğine odaklanılmıştır.
Şeker Ahmet Paşa, Halil Paşa, Melek Celal Sofu'nun Ölüdoğa, Manzara, Portre yağlıboya resimlerinin uygulamalı restorasyon çalışma ve yöntemleri

Bu çalışmanın amacı, resim restorasyonu ilkelerine ve kısaca tarihçesine değinmek, sanattan bilime doğru yol alışını göstermektir. Bu süreç içerisinde yer alan önemli kişilerden de bahsedilmiştir. Ülkemizde bu konu ile ilgili hiçbir yazılı kaynak olmadığından, böyle bir çalışmaya gerek duyulmuştur. Aynca. restorasyonu uygulanan, Şeker Ahmet Paşa, Halil Paşa ; Melek Celal Sofu resimlerinin hangi bilinçle ele alındığı, restorasyon metodolojisi ile birlikte ifade edilmiştir. Bu bağlamda, resimlerde oluşan bir takım problemler ya da temizlemede ortaya çıkabilecek sorunlara kısaca değinilmiştir. Çalışma, bir İtalyan tekniği olan, 'restauro pittorico' üzerine yoğunlaşmıştır. Resimsel restorasyonun metodolojisi 'tratteggio' ile gerçekleşmiştir. Bu tekniği oluşturan unsurlar ve aşamalarla birlikte, restorasyon tarihinin başlangıcından beri, resimlerin 'konservasyonunda' sorun yaratmış olan hatalı restorasyon uygulamaları açıklanmıştır.
Afişlerin görsel ve işlevsel olarak incelenmesi

Afiş; bir bilgiyi bir haberi, bir duyuruyu herkese iletebilmek için uygulanan; resimli ya da resimsiz bir metin içeren, basılı veya el yazması olarak kullanılan kitle iletişim araçlarından biridir. Afişin amacı bir anlam iletmek olduğu için, afiş bir sanat ürünü olarak ve aynı zamanda anlam bütünü olarak algılanmaktadır. Afiş kodlanmış biçim ve söz parçacıkları ile görüntü öğelerini kullanarak hedef kitlesine ulaşmaktadır. Afişin tasarım süreci söz konusu öğeleri kullanarak en etkili biçimde anlama ulaşma sürecidir. Bu sürecin etkili, kalıcı estetik ve ikna edici olabilmesinin yöntemlerini tartışan kuramlar olduğu gibi tasarlanmış bir afişin anlam bütününü çözümlemesine ilişkin de çeşitli anlamlandırma kuramları vardır. Bu çalışmamda Türkiye'deki ve Dünya'daki afiş tasarımlarını görsel ve işlevsel olarak incelenmesini ele aldım. İlk olarak afişin tanımı, afişin amacı, afişin işlevleri ve gerekliliği üzerinde durdum. Daha sonra afiş çeşitleri, afişin tarihi, afiş tasarımında uygulanan teknikler, afiş tasarımında dikkat edilmesi gereken ilkeler, afişte değerlendirme kriterleri başlıkları ile incelememi sürdürdüm. Ayrıca Türkiye'deki ve Dünya'daki başarılı afiş sanatçılarının çalışmalarını inceledim.
Franz Liszt'in piyano tekniğine etkisi kapsamında paganini etüdlerinin incelenmesi

Bu çalışmada, 19. yüzyılın virtüöz piyanist ve bestecisi F. Liszt'in piyano tekniğine getirdiği yenilikler kapsamında, piyano edebiyatmda üst düzey bir virtüözitenin ve modern piyano tekniğinin başlangıcı olarak kabul edilebilecek Paganini Etüdlerinin piyano tekniği, form ve armonik açıdan incelenmesi ve bu konularda araştırmacı ve yorumculara referans olabilecek Türkçe bir kaynak oluşturması amaç edinilmiştir. F. Liszt, 1831 yılında Paganini'nin konserlerini dinledikten sonra onun kemanda gerçekleştirmiş olduğu teknik gelişim hamlesini piyanoda uygulamak istemiştir. Paganini'nin bazı Kaprisleri'nden ve ikinci Keman Konçertosu' ndan alıntılar yaptığı piyano uyarlamaları, o güne kadar görülmemiş düzeyde bir teknik yemliği ortaya koymaktadır. Bu bağlamda, onun Paganini'den etkilenmesi modern piyano tekniğinin başlangıcı için bir dönüm noktası sayılabilir. Başta Paganini Etüdleri ve diğer Etüdleri, üst düzey bir virtüözite gerektiren ve teknik bakış açısıyla daha önce görülmemiş yenilikleri barındıran yapıtlar olarak piyano edebiyatında önemli bir yere sahiptirler. Günümüze kadarki piyano literatüründe bu etütlerin -ki Liszt bunları 'Transcendante' olarak adlandırmıştır- üstüne çıkan piyano yazısı nadirdir. Fakat bu eserler de dahil olmak üzere Liszt'in eserlerini, sadece teknik açıdan güçlük içermeleriyle değerlendirmek ve küçümsemek, önyargılı bir bakış açısıyla ona haksızlık etmek olur. Liszt'in 20. yüzyıl müziğinin hazırlayıcısı ve Chopin' le birlikte modern piyano tekniğinin kurucusu olduğunu göz ardı etmemek gerekir. Piyano çalmada tüm vücut elemanlarını çalışa katarak sonoritenin yeni boyutlarını ortaya çıkartmış ve serbest çalış tekniğini geliştirmiştir. Özellikle de piyanoda yapılabilecekleri ayrıntılı bir şekilde irdelemiş ve enstrümanı tam bir orkestral çalgı haline getirerek piyanonun sınırlarını zorlamıştır. 11 Bu çalışma üç ana bölüm altında toplanmıştır. Birinci bölümde, piyano tekniği genel bir bakışla tarihsel gelişim süreci içerisinde herhangi bir pedagojik gelenek ve okul göz önüne alınmadan incelenmiştir. İkinci bölümde Liszt'in piyano tekniği, müzikal stili, öğretmenliği ve Paganini Etüdleri dışında bazı önemli solo piyano eserleri genel olarak incelenerek Piyano tekniği üzerindeki etkisi ortaya koyulmuştur. Üçüncü ve son bölüm ise Liszt'in Paganini Etüdlerinin ayrıntılı bir incelemesini kapsamaktadır. Betimsel bir alan araştırması ve müzikal çözümleme yönternlerinin kullanıldığı bu çalışmanın evreni 'Piyano çalma tekniği' ve 'Franz Liszt'in Piyano eserleri'dir. Bu evreni temsil ettiği düşünülen örneklem ise 'Franz Liszt'in Piyano tekniği' ve onun 'Paganini Etüdleri'dir. Bu araştırmanın kapsamında, yazılmış ve yazılmamış veri kaynaklarından, ayrıca araştırmacının kendi uygulama ve çalışmalarının sonucu olan deneyimlerinden yararlanılmıştır.
Türkiye'de geleneksel karo tasarımında kullanılan desenler ve günümüzdeki uygulamaların değerlendirilmesi

Türkiye yapı ve kaplama malzemeleri bakımından çok köklü ve zengin bir geçmişşe ve birikime sahiptir. Anadolu Selçuklu ve Osmanlı çimleri ülkemizde olduğu kadar, ülke sınırlan dışında da tanınmakta ve büyük beğeni toplamaktadır. Günümüzde dünyanın birçok tanınmış müzesinde bu kültürel mirasımızın ürünlerine yer verilmektedir. Çiniler renk ve desenleriyle olduğu kadar oluşturulan kompozisyonlarla da mimarinin ayrılmaz bir parçası haline gelmiştir. Geleneksel seramik kaplamalar, biçim, teknik ve renk özellikleri bakımından farklılıklar göstermektedir. Bu nedenle çini süslemelerinde kullanılan desenler, ayn ayn sınıflandınlarak, konu dönemlere göre incelenmiştir. Birinci bölümde; Anadolu Selçuklu ve Osmanlı çinilerinm, dönemden döneme farklılık gösteren örnekleri ile kullanımına değinilmiştir. Çini üretim merkezleri, Bölgelere göre belirtilerek gösterilmiştir. İkinci bölümde; Geleneksel karo tasarımında kullanılan desenler, çeşitlerine göre sınıflandırılarak incelenmiş ve örneklerle tanıtılmıştır. Anadolu Selçuklu dönemi çini sanatında görülen insan figürü kullanımı ile Osmanlı örneklerinde göze çarpan bitkisel bezeme çeşitlerine yer verilmiştir. Üçüncü bölümde;Günümüzdeki geleneksel kaynaklı çağdaş karo tasarım ve uygulamalarının değerlendirilmesi yapılmış ve gelişen teknolojinin seramik karo üretimi konusundaki etkilerine değinilmiştir.
Soyut eylem resmi

Eylem Resmi, 20. yy. resim sanatındaki ve Amerikan Soyut Dışavurumculuğu'ndaki en önemli eğilimlerin başında gelmektedir. II. Dünya Savaşı sonrası, Avrupa'da faşizmin baskısı ve savaş tehdidi sürerken, gerek göçmen sanatçılar, gerekse Amerikalı yeni kuşak sanatçılar özgün sanat dilleri yaratarak Amerika'yı dünyanın önemli bir sanat merkezi konumuna getirmişlerdir. En önemli temsilcileri Jackson Pollock ve Willem de Kooning olan Eylem Resmi de, resim sanatına birçok yeniliği kazandırmakla beraber; sanatın merkezi konumunun Paris'ten New York'a geçmesinde de başrolü üstlenmiştir. Çalışmada, Eylem Resmi, sanatsal etkenler başta olmak üzere; sosyolojik, ekonomik ve psikolojik etkenler göz önünde bulundurularak değerlendirilmektedir. 50'lere damgasını vurmuş olan eğilim üzerine oluşturulmuş tüm düşünceler, geniş bir perspektiften ele alınarak, yorumlanmaktadır. Bu çalışma Eylem Resmi'nin sanat tarihindeki önemini vurgulamakla birlikte, günümüzden eğilime yeni bir bakış açısı ile ışık tutmayı amaçlamaktadır.
Critique Duo: A socio-political critique on contemporary society with two short films

Eleştirel İkili, günümüz toplumuna sosyo-politik açından eleştirel yaklaşım sergileyen iki kısa filmden oluşmaktadır. İlk film olan Sarı Çizgiyi Geçmek, eleştirel düşünme, şartlanma, entellektüel bağımsızlık ve sürü psikolojisi gibi konuları işlerken ikinci film Aile Fotoğrafı, ailede ve ülke yönetiminde otoriteryenizm, toplumların ergenliği ve bireylerin karar verme mekanizmaları gibi konulara değinmektedir. Filmler problemleri benzetmeler yardımıyla dolaylı olarak ortaya koyaraken eleştirel ve analitik bir yaklaşımla sorular sordurtmaktadır. Bu makale, filmlerin atıfta bulunduğu konuların teorik yanlarını ve felsefeyle olan bağlantılarını işlemektedir. Sinemanın felsefe, sosyoloji ve politika ile ilgisine dair genel bir çerçeve çizerek filmlerin alt metinlerini irdelemektedir. Eleştirel İkili doğrudan bir çözüm önermemekte; bunun yerine daha çok izleyicinin ve okuyucunun işlenen konulara dair farkındalığını sağlamakta ve onları yeniden düşünmeye sevk etmektedir.
Çağdaş Türk resminde çocuk çözümlemeleri

Geçmişten günümüze gelen çocuk figürü, öznel duyguların ifadesi olarak kullanılan estetik bir imgedir. Türk resim sanatında çocuk imgesinin belirli bir tarihi olmasa da geçmişşten günümüze resimlerde belirli bir anlam içerisinde saflığın ve doğallığın simgesi olarak kullanılmıştır. Türk resim sanatı İslamiyet'in etkisi altında tasvir yasağından dolayı Türk resmi batıya göre daha geç yaşanmıştır. Fakat Batı resminde çocuk figürünün daha çok ''Çocuk İsa'' veya ''Meryem Ana'' ile birlikte tasvir edildiğini görülmektedir. Çocuk figürü, saf duygulara sahip olduğundan Avrupa resim sanatında melek olarak da tasvir edilmiştir. 19. yüzyılın ortalarından sonra Batı resim sanatı etkisi altında resim sanatında çocuk figürünü daha sık görülür. Türk resim sanatında çocuk figürü, toplumsal gerçekçilik çerçevesi altında çalışmalarını yansıtan sanatçıların farklı boyut ve teknik olarak resimde çocuk figürünü ele aldıklarını görünmektedir. Konular genellikle gerçek yaşamdan esinlenerek çalışmalarını sürdüren Çağdaş Türk resim sanatçılardan; Neşet Günal, İbrahim Balaban, Neş'e Erdok, Turgut Zaim ve Dinçer Erimez gibi sanatçılarımız resimlerinde çocuk konulu çalışmaları bulunmaktadır. Çağdaş Türk ressamlarının, çocuk temalı çalışmaları çözümlendiğinde, sanatçının yaşadığı bölgenin kültürünü, yaşam biçimini ve hayat zorluklarını bireysel özelliklerine taşıyan yansımalardır. Çağdaş Türk Resminde çocuk figürü çalışmalarda zaman zaman teknik ve üslup olarak kuşaklar arasında oluşan, sanata farklı bakış açısından, faklı dönemlerde farklı bir şekilde yansıtıldığını görülmektedir. Yapılan çocuk figürlü çalışmaların çözümlenmesi, estetik değerler içerisinde ve ontolojik biçimde eleştirel bakış açısıyla değerlendirilmiştir. Sanat alanında yapılan analiz çalışmaların, sanat tasarımları, eleştirel bakış açısı ve estetik değerler olgusuyla anlamsal bir çerçeve içinde temellendirilmiştir. Çocuk; tüm duyguları ifade eden bir olgudur. Sanat kurumsal olarak çok yönlü olmakla beraber düşünce ve görüşü farklılıklarını da yanında getirir.
Agaali İbrahimov

'Renklerin Üstadı' belgesel tez filmi, Azerbaycan'ın dünyaca tanınan sanatçısı ressamAgaali İBRAHİMOV'un yaşamı ve sanatına tanıklık etmektedir. Bu belgesel film, Azerbaycan'ın kültür, sanat ve resim dünyasının bir parçası olan ressamAgaali İBRAHİMOV'UN hayatını, sanatını, resim dünyasını; dolayısıyla Azerbaycan resim sanatını irdelemektedir.