turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Avrupa Birliği'nde ekonomik ve parasal birlik ve Türkiye

YÜKSEK LİSANS TEZ ÖZÜ AVRUPA BIRLIGI'NDE EKONOMİK VE PARASAL BİRLİK VE TÜRKİYE Levent SİVRİOGLU İktisat Anabilim Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Eylül 1998 Danışman: Prof. Dr. S. Rıdvan Karluk Avrupa Ekonomik Topluluğu 1957 yılında Roma Antlaşması ile 6 Avrupa ülkesi tarafından kurulmuştur. Kurulduğunda üyelerin arasındaki ticaret engellerini kaldırmak, istihdamı arttırmak, üyelerin hayat seviyelerini yükseltmek gibi amaçları vardı. Topluluk bu amaçları zaman içinde gerçekleştirirken bir yandan da genişleyerek 15 üye sayısına ulaşmıştır. 1991 yılında Maastricht'te imzalanan Antlaşma ile Topluluğun geleceği ile ilgili önemli kararlar alınmıştır. Ortak Pazar adı Avrupa Birliği ile değiştirilerek, Ekonomik ve Parasal Birliğin üç aşamada tamamlanmasına karar verilmiştir. Ekonomik ve Parasal Birlik, malların, hizmetlerin, işgücünün, sermayenin serbest dolaştığı ve ortak ekonomi politikalarının uygulanarak, tek bir para biriminin geçerli olduğu ileri bir ekonomik entegrasyon şeklidir. Şu anda İkinci aşama devam etmektedir. Üçüncü aşamaya, 1 Ocak 1999 yılında Avrupa Merkez Bankası ve ortak para birimi Euro oluşturularak geçilecektir. Türkiye Avrupa Toplulukları'na 1987 yılında tam üyelik başvurusunda bulunmuş ancak, olumlu bir sonuç alamamıştır. Bunun en büyük sebebi, o gün olduğu gibi bugün de makroekonomik sorunların henüz üstesinden gelinmemiş olmasıdır. Günümüz şartlarında Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne ve Ekonomik ve Parasal Birliğe uyumu mümkün değildir. Bununla beraber, ekonomik sorunlarını çözümlediği ölçüde Avrupa Birliği'ne ve Ekonomik ve Parasal Birliğe üyeliği gündeme gelebilecektir.
Macaristan'ın Avrupa Birliği ile bütünleşme sürecinde yabancı sermayenin rolü

1989 yılında Doğu Bloku'nun yıkılmasının ardından 15 yıl gibi bir sürede 2004 yılında, Avrupa Birliği üyeliğini elde eden Macaristan tüm bu ekonomik ve siyasi dönüşüm sürecinde yabancı sermayeden en üst düzeyde faydalanmaya çalışmıştır. Ekonomikgelişmişliğini ivmelendirmek için yabancı sermayeyi olmazsa olmaz bir şart olarak görenMacaristan, ülkesini yabancı sermaye için ideal bir alan yapmak üzere, eğitim düzeyiningelişimi, şeffaflık, tüketici gelişimi, yaşam kalitesinin artımı, altyapı, pazar payı, üretim maliyetleri, yönetim becerileri, hukukun varlığı, düzenleyici ortam, birleşme ve devralmahedeflerinin netliği, rekabet, vergi düzeni, sosyal-siyasal istikrar, reformlar, mali-ekonomikistikrar, teşvikler, ihracat olanakları ve piyasaların büyüme potansiyeli gibi meselelereodaklanmıştır. Esasen yabancı sermayeyi Avrupa Birliği ekonomik şartlarını yakalama yolundaivmelendirici bir güç olarak gören Macaristan, yabancı sermayenin cazibe yeri olma yolunda gerçekleştirdiği bu çalışmalarla başlı başına üyelik kriterlerine uyum yolunda ilerlemiştir. Üyelik kriterlerine uyum için gösterilen çabalar da yabancı sermayenin bu ülkeye daha da fazla yönelmesine neden olmuştur. Ülkeye gelen yabancı sermaye de yine bu etkileşimde aktif rol oynamıştır. Yüksek lisans tezimde, yabancı sermayenin tüm bu dinamiklerini incelerken, Avrupa Birliği'nin Merkez ve Doğu Avrupa ülkelerini ve özelde Macaristan'ı üyelik yolunda ve dönüşüm sürecinde nasıl yönlendirdiğini ve onlara nasıl yardım ettiğini de irdeledim. Yine bu sürecin önemli bir aşamasını oluşturan özelleştirme meselesini de yabancı sermaye dinamiği çerçevesinde ele aldım.
Avrupa Birliği ilkeleri ışığında Türk iş hukukunda toplu iş sözleşmesi yapma yetkisi

Toplu iş sözleşmesi hakkı başta Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve ILO sözleşmeleri olmak üzere, insan haklarına ilişkin uluslararası sözleşmelerde koruma altına alınan temel bir haktır. Her ülkenin kendi ekonomik şartlarını göz önüne alarak etkili bir toplu iş sözleşmesi sistemi kurması uluslararası camiada hem bir yükümlülük hem de prestij konusu haline gelmiştir. Türkiye'nin Avrupa Birliği müktesebatına uyum sağlaması sendikal hakların uluslararası hukukta kabul edilen ilkelere uygun hale getirilmesi ile mümkündür. Türk hukukunda da Anayasa'nın 53. maddesi toplu iş sözleşmesi hakkını düzenlemektedir. Bu hakkın kullanılmasında toplu iş sözleşmesi yetki sistemi büyük önem taşımaktadır. Toplu iş sözleşmesi yapmak için işçi sendikasında aranan yetki koşulları 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun sekizinci bölümünde düzenlenmiştir. Çalışmamızda, toplu iş sözleşmesi hakkının uluslararası hukuk ve Türk Hukuku'nda dayanaklarına yer verilmiş, ehliyet ve yetki kavramları açıklanmıştır. Toplu iş sözleşmesi yapmak için aranan yetki koşulları çalışmamızın odak noktasını oluşturmaktadır. Nihayet, işçi sendikasının toplu iş sözleşmesi yetkisinin tespiti ve bu tespite itiraz prosedürü incelenmiştir.
Avrupa Birliği Rekabet Hukuku açısından teşviklerin tanımı ve denetimi

jüriye sunulan bu çalışmanın adı Avrupa Birliği rekabet hukuku açısından teşviklerin tanımı ve denetimidir. Bu çalışmanın amacı Avrupa Birliği rekabet hukuku açısından teşviklerin tanımı ve denetimine ve karşılıklı etkilerinin incelenmesidir. Teşvik kavramının analizini ortaya koyabilmek için, öncelikle mali ve hukuki teşvik kavramların karşılaştırması neticesinde bir araya getirilen tanımlardan, kavram çerçevesi oluşturulmuştur. Çalışmaya eklenen özetleylci tablolar genel bir bakış açısı sağlamaya yöneliktir. Avrupa Birliği mevzuatının incelenmesi sebebiyle, ağırlıklı olarak yabancı dildeki yazılı kaynaklar incelenmiştir. Teşvik kavramına yönelik bulgular ışığında Avrupa Birliği Adalet Divanı içtihatlanndaki güncel gelişmeler ve Avrupa Birliği Komisyonu'nun Rekabet Raporu tespitleri dahilinde teşviklerin denetimini incelenmiştir. Tanım sorununun denetim usulüne etkileri Avrupa Birliği Adalet Divanı'nın güncel gelişmeleri ışında değerlendirilmiş ve Türkiye'deki teşvik düzenlemelerine, önce tarihi gelişim, sonra da hukuki düzenlemeler ortaya konularak değinilmiştir. Avrupa Birliği teşvik hukuku anlamında teşvik yasağı kapsamına girmeyen, Ortak Pazar ile bağdaşan teşvikler ve iade edilmelerine yönelik usul tez çalışmasının inceleme kapsamına alınmamıştır. Bu hususlarda genel bir açıklama getirilmekle yetinilmiştir. Bu çalışma sonucunda teşviklerin tanımının geniş tutulduğu tespit edilmiştir: Devlet ya da devlet kaynaklan tarafından, belli teşebbüs ya da üretim kollarına verilen rekabeti bozan ya da bozmakla tehdit eden ve üye ülkeler arasındaki ticareti etkileyen önlemler teşvik olarak adlandırılmaktadır. Buna bağlı olarak, teşvik kavramını ve denetiminin, teşvikin Ortak Pazar'a yapmış olduğu etki dikkate alınarak değerlendirildiği görülmüştür.
Germany in Europe or Europe in Germany: An evaluation of the mutual interaction between German reunification and European integration from 1945 until 2009

Bu tezin amacı, İkinci Dünya Savaşı sonrası dönemde Alman birleşmesi ve Avrupa bütünleşmesi süreçlerinin karşılıklı etkilerini tahlil etmek ve özellikle Almanya'nın bu dönemden 2009 Euro Bölgesi Krizi'ne kadarki AB deneyimini ele almaktır. Bu bağlamda, tezin odak noktası Alman birleşmesinin hem iki ayrı Alman devleti hem de tüm Avrupa kıtası açısından nasıl kaçınılmaz bir şekilde ortaya çıktığını anlamaktır. Avrupa bütünleşmesi fikrinin esasen Alman Sorunu'na bir çözüm bulmak amacıyla ortaya çıktığı göz önünde bulundurulduğunda, Alman birleşmesi ve Avrupa bütünleşmesi süreçleri arasında sıkı bir ilişki olduğunu söylemek mümkündür. Her ne kadar Alman Sorunu'nun çözümü ve Avrupa bütünleşmesinin ilerlemesi, Soğuk Savaş boyunca, birbirinden ayrı ama çoğunlukla çakışan zeminlerinde birçok iniş-çıkışa sahne olsa da nihai olarak, birleşik Almanya'nın AB çerçevesinde yeniden doğuşunu sağlayacak biçimde birbirini etkilemeye devam etmiştir. Tüm bu noktaların ışığında, bu tez boyunca, Alman birleşmesi ve Avrupa bütünleşmesi arasındaki sıkı bağ, tarihsel ve kuramsal çerçevede farklı açılardan değerlendirilecektir. Bu hedefe bağlı olarak, birleşik Almanya'nın 2009 Euro Bölgesi Krizi'ne kadarki Avrupa Birliği deneyimi ele alınmaya çalışılacaktır. Bunu müteakiben, Avrupa Birliği'nin Soğuk Savaş sonrası yaşadığı dönüşüm, Almanya'nın Birlik içinde gitgide artan önemi çerçevesinde işlenmeye çalışılacaktır.
Conventional and synthetic asset securitizations in the EU: An analysis of sovereign credit default swap spreads as a tool for measuring convergence to EU

Bu çalışmanın ilk amacı belirli bir alacaklar havuzunun nakit akış performansına dayalı yapılandırılmış bir varlık fonlama tekniği olan menkul kıymetleştirmenin AB ile yakınsama sürecine girmiş Doğu Avrupa ülkelerinin borçlanmasında kullanılmasını analiz etmektir. Tezin ampirik kısmında AB yakınsamasının bu ülkelerin kredi iflas takas aralıklarının üzerindeki etkileri ölçülmektedir. Kredi iflas takası, bir nevi kredi türev enstrümanı olup ağırlıklı olarak sentetik menkul kıymetleştirmelerde kullanılmaktadır. AB yakınsaması ölçülürken kredi iflas takası aralıklarının Polonya, Bulgaristan ve Türkiye için 2002'den 2009'a kadar analiz edilerek Almanya ile koentegrasyon ilişkisi oluşup oluşmadığına bakılmaktadır. Koentegrasyon ilişkisi Polonya için tespit edilmekte, Bulgaristan ile yapısall kırılmalı bir koentegrasyon bulunmakta ancak Türkiye için herhangi bir koentegrasyona rastlanmamaktadır. Bulgaristan için bulunan yapısall kırılma noktalarının AB giriş anlaşmasının imzalandığı tarih olan 2005 ve subprime krizinin başlangıcı olan 2007 olması önemli bulgular olarak göze çarpmaktadır. Ayrıca tezde subprime krizi sonrasında bu yakınsamanın bozulup bozulmadığı incelenmektedir. Son olarak Türkiye'nin kriz sonrası oluşan global koşullarda AB üyeliği perspektifi ve politika alternatifleri ele alımaktadır.
Avrupa Birliği üyesi ülkeler arasındaki ticarette teknik engellerin kaldırılması ve bu çerçevede Türkiye-Avrupa Topluluğu Gümrük Birliği

yılında, 'Teknik Uyumlaştırma ve Standardlar Konusunda Yeni Yaklaşım Kararı' kabul edilmiştir. Yeni Yaklaşım Politikası'nın ayırt edici özelliği; tek bir direktifin kabulüyle, çok sayıda ürünle ilgili bütün problemleri, direktifin her 129 defasında değiştirilmesini önleyerek çözümlemesidir. Ayrıca, bu politikanın amacı; sadece teknik mevzuatın uyumlaştırılmasını sağlamak olmayıp; aynı zamanda, Avrupa standartlarının gelişmesini ve kullanılmasını da temin etmektir. 1989 tarihinde kabul edilen Global Yaklaşım Kararı ve 1990 yılında kabul edilen Modüler Yaklaşım Kararı, bu politikanın tamamlayıcı belgeleridir. Yeni Yaklaşım, Global Yaklaşım ve Modüler Yaklaşım politikaları çerçevesinde oluşturulan sistem, 'bildirimi yapılmış kurum', 'uyumlaştırılmış standartlar', 'CE İşareti', gibi yeni kavramlardan oluşmaktadır. Bu çerçevede, Yeni Yaklaşım direktifleri kapsamındaki ürünlerin piyasaya sürülebilmesi için 'CE İşareti' taşıması gerekmektedir. Bu işaret, ürünün Yeni Yaklaşım direktifleri ve diğer AT hükümleri kapsamında öngörülen temel şartlara uygun olduğunu göstermektedir. Bu uygunluğun değerlendirmesi, üye ülkeler tarafından AT Komisyonu'na bildirilmiş olan test ve belgelendirme kurumları tarafından yapılmaktadır. Ayrıca, 'uyumlaştırılmış Avrupa standartlarına' uygun olarak belgelendirilmiş bir ürünün, direktiflerde belirtilen temel şartlara da uygun olduğu kabul edilmektedir. AT'ye tam üye olmayı hedefleyen Türkiye'nin de, 1 Ocak 1996 tarihinde gerçekleştirilen Gümrük Birliği çerçevesinde, ticarette teknik engellerin kaldırılmasına yönelik AT mevzuatını 1.1. 2002 yılına kadar kendi iç yasal düzenlemelerine dahil etmesi gerekmektedir. Bu mevzuatın kapsamı 2/97 sayılı Ortaklık Konseyi Kararı ile belirlenmiştir. AT teknik mevzuatı kapsamında öngörülen sistem, Türkiye'de yürürlükte olan standardizasyon, test ve belgelendirmeyle ilgili sistemden farklılık göstermektedir. Bu nedenle, Türkiye'nin mevcut 130 sistemini, AT'nun teknik engellerin kaldırılması için geliştirmiş olduğu sistem paralelinde değiştirmesi gerekmektedir. 131
Party-level euroscepticism of the radical populist political parties in the European union member states: The cases of the United Kingdom Independence Party and the coalition of the radical left

Bu tezde, Avrupa'da özellikle 2014 Avrupa Parlamentosu seçimlerinden bu yana olmak üzere son otuz yıldır yükselişte olan radikal popülist siyasi partilerdenolan Birleşik Krallık Bağımsızlık Partisi'nin ve Radikal Sol Koalisyon'un Avrupa Şüpheciliği'nin ideolojik ve stratejik yönlerini araştırmaktayım. Bu partilerin medyada ve akademide genellikle nüanstan yoksun ve panik yaratan bir şekilde yer bulmasına karşı çıkmakta ve söz konusu partilerin Avrupa bütünleşmesine ilişkin algıları ve beklentileri genellikle büyük ayrışmalargösterdiğinden, kendilerinin, tarihsel ve ontolojik farklılıkları göze alınmaksızınAvrupa bütünleşmesine bir tehdit olarak addedilmelerinin büyük bir hata olduğunu iddia etmekteyim. Her iki partinin Avrupa Şüpheciliği'ne dair özel unsurları ortaya koyabilmek adına, önce, radikalizmi ve populizmi hem bir ideoloji hem de birsiyasiiletişim biçimi olarak incelemekteyim. Daha sonra, partilerin Avrupa konusundakisöylemlerini Ekonomik, Politik, Kültürel, Yasal olmak üzere dört boyuta ve Tanı, Tedavi, Amaç olmak üzere üç kategoriye ayırmaktayım. Seçilmiş partilerin ve parti liderlerinin Avrupa Birliği'ne ilişkin şüpheci retoriklerinin detaylı analizineverdiğim referanslarla, SYRIZA'nın ve UKIP'in stratejik değerlendirmeler açısından benzerlikler gösterdiklerini, ancak bu partilerin Avrupa Birliği karşısındaki duruşlarının, ideolojik mirasları söz konusu olduğunda keskin bir biçimde ayrıldığını göstermekteyim. Sonuç olarak, SYRIZA'nın Birlik'in mevcut durumuna karşı eleştirel bir tavır sergiler iken ulusüstü niteliklerin daha baskın olduğu bir entegrasyonda yer almaya istekli olduğunu, UKIP'in ise buna benzer bir entegrasyona dahil olma fikrini reddederek Avrupa Birliği'nden ayrılmak için çağrıda bulunduğunu ortaya koymaktayım.
Mülteci Hukukunda geçici koruma

İnsanlar tarih boyunca savaşlar, insan hakları ihlalleri, doğal afetler gibi nedenlerle yaşadıkları yeri terk ederek daha güvenli bir yaşam bulma umuduyla farklı ülkelere sığınmışlardır. Kabul ülkeleri, sığınmacı sayısının sınırlı olduğu hallerde kişilere daha kolay koruma sağlarken, sığınmacı sayısının yüksek olduğu kitlesel akın durumunda koruma sağlamakta güçlükler yaşamaktadırlar. Çok sayıda kişinin korunma ihtiyacına cevap verebilmek amacıyla getirilen çözümlerden birini 'geçici koruma' rejimi oluşturmaktadır. Temel uygulaması ve hukuki çerçevesi Avrupa Birliği hukukunda belirlenen bu rejim, yaşamakta olduğumuz Suriye krizi bağlamında tekrar önem kazanmıştır. Coğrafi konumu nedeniyle geçiş ülkesi özelliğini taşıyan Türkiye, son yıllarda Ortadoğu'da yaşanan iç savaş ve karışıklıklar sonucunda bir varış ülkesi niteliğini de kazanmıştır. Maruz kaldığı bu kitlesel akın karşısında, geçici koruma statüsünü yürürlüğe koymak suretiyle Suriyelilere koruma sağlamıştır. Ancak geçici koruma statüsü bir ara çözüm niteliğindedir ve makul bir süre geçmesine rağmen kişilerin menşe ülkelerine dönüşleri mümkün değilse bu halde, bu statünün kalıcı bir statüye evrilmesi gerekmektedir. Bu çalışma hem Avrupa Birliği Hukuku hem de Türk Hukuku bağlamında kitlesel akın durumlarında geçici koruma statüsünü incelemekte; bu statünün kişilere sağladığı hakları ve yükümlülükleri karşılaştırmalı hukuk bağlamında ele almak suretiyle Türk Hukuku'ndaki geçici koruma uygulamasına katkıda bulunmayı amaçlamaktadır.
The role of the European Union's language policy in the construction of European identity

Avrupa kimliği yıllardır inşa edilmektedir ancak ilk olarak Avrupa Birliği bağlamında 1970 lerde öne sürülmüştür. O zamandan beri tekrar tekrar inşa edilmektedir ve hala inşa aşamasındadır. Avrupa kimliği, sosyal olarak inşa edilen, sınırları belirlenmemiş, kesinleşmemiş dinamik bir kimliktir. İnşa süreci birçok anlaşma ve resmi belge içeren tarihsel gelişmeler ile incelenebilir. Bu süreç, ait olma duygusu yaratmak, bilinci arttırmak ve uyum oluşturmak amacıyla programlar, faaliyetler ve sembollerle desteklenmektedir. Her bir genişleme, her ulusal kimliğin Avrupa kimliğini zenginleştirmesi, şekillendirmesi ve değiştirmesi dolayısıyla, Avrupa kimliğinin inşa sürecine katkı sağlamaktadır. Avrupa Birliği 24 resmi dili olan çok dilli bir Birlik'tir. Kuruluşundan itibaren üye devletlerin resmi dilleri, en azından resmi dillerinden bir tanesi, Avrupa Birliği'nin ulusal dili olmuştur. Bu nedenle de Avrupa Birliği'nin dil politikası yıllardır gelişmektedir ve Avrupa kimliğinin inşa sürecinde olduğu gibi Avrupa Birliği'nin dil politikası da programlar, faaliyetler ve projelerle desteklenmektedir. Avrupa Birliği'nin dil politikası çok dilliliği, yazılı ve sözlü çeviriyi içermektedir. Bu politika alanının temel karar vericileri üye devletler olmasına rağmen Avrupa Birliği dil çeşitliliğini ve çok dilliliği desteklemektedir. Bu tez kapsamında, Avrupa Birliği'nin dil politikasının Avrupa kimliğinin oluşumundaki rolü incelenmektedir. Avrupa kimliği ve Avrupa Birliği'nin dil politikası aynı zemin üzerinde bulunmaktadır: Avrupa Birliği'nin 'çeşitlilikte birlik' ilkesi. Ayrıca her ikisi de uyuşmazlık çözümü, sosyal uyum ve entegrasyona hizmet etmektedir. Birbirleriyle ilişki içerisindedirler ve Avrupa kimliğinin, dil kaynakları ile donanmış ajanlar olan bireylerin etkileşimleri ve kurumların sağladığı gelişmelerle sosyal olarak inşa edilmesi dolayısıyla Avrupa Birliği dil politikasının Avrupa kimliğinin inşasında etkisi bulunmaktadır.
Güncel gelişmeler ışığında AB göç politikası

AB ortak göç politikası oluşturma süreci 1990'lı yıllarda başlamıştır. AB ortak göç politikası, temelinde Üye Devletler için göç alanında asgari standartlar belirlenmesini özellikle düzensiz göçe karşı bir politika yapım sürecini kapsamaktadır. AB ortak göç politikası oluşturma sürecinde Avrupa Komisyonu ve Avrupa Parlamentosu çoğunlukla göçmen haklarını koruyan kapsamlı bir göç politikası oluşturulması söyleminde bulunmasına rağmen, bu alandaki politika yapım süreci ve uygulaması, AB Üye Devletlerinin insiyatifinde ve ulusal çıkarları temelinde devam etmektedir. AB Üye Devletleri arasında sorumluluğun ve yükün adil ve eşit paylaşılamaması sorunu, AB'yi 2015 yılında gerçekleşen sığınmacı akını ile beraber bir krize sürüklemiştir. Avrupa Birliği'nin, Arap Baharı sonrasında oluşan ani mülteci kriziyle birlikte, Birliğin göç politikasında ciddi değişiklikler yapma ve bu politikayı reforme etme ihtiyacı doğmuştur. Bir sığınmacının başvurusunu incelemekle sorumlu olan Üye Devletin belirlenmesi Dublin sistemi adı verilen mekanizma tarafından gerçekleştirilmektedir. İlk olarak 1997'de yürürlüğe giren Dublin Sözleşmesi, zamanla sığınmacı ve mültecilere cevap vermekte yetersiz kalmış ve reforme edilme ihtiyacı duyulmuştur. Bu reforme edilme süreçleri, krizi çözmede yetersiz kalmış ve Üye Devletler arasında işletilemez hale gelmiştir. Dublin sisteminin altında yer alan ilk giriş ülkesi kriteri devam ettiği sürece, şüphesiz ki AB'nin dış sınır ülkeleri orantısız bir yük ile karşı karşıya kalmaya devam edecektir. Bu ilkenin Lizbon Antlaşması'nın 80. Maddesinde yer alan sorumluluğun adil paylaşımı ilkesi temelinde değiştirilmesi gerekmektedir. Kaynak, transit, hedef ülke ve göçmenlerin ele alındığı çok taraflı göç politikası tüm tarafların yararına bir süreç olacaktır.
Yasa dışı göçle mücadele politikalarının AB-Türkiye ilişkileri üzerine etkisi

Günümüzde küreselleşme ve teknolojinin sunmuş olduğu bir takım imkanlar insanların yaşama biçimlerini önemli düzeyde değiştirmiştir. Bu değişim her zaman olumlu anlamda gelişmemiştir. Ülkelerin gelişmişlik düzeyleri arasında büyük farklılıklar meydana gelmeye başlamış ve ekonomik durumlar ülkelerin refah düzeylerini büyük ölçüde etkilemeye başlamıştır. Bu durum gelişmişlik düzeyi az olan ülkelerden gelişmiş ülkelere bir umut amacıyla göç unsurunu başlatmış ve halen devam etmekte olan çok sayıda insanın toplu göç etmelerine neden olmaya başlamıştır. Göç edenlere yasal yolların kapatılması sonucu yasa dışı göç hareketleri hız kazanmıştır. Bu durum göç hareketlerine Türkiye'nin dahil olmasına neden olmaktadır. Bunun sebebi az gelişmiş olan ülkelerden Avrupa'ya göç etmek isteyenlerin Türkiye'den geçmek durumunda olmasıdır. Türkiye-Yunanistan kara sınırından ya da Ege kıyılarından ilk olarak Yunanistan'a, ardından diğer AB ülkelerine geçen göçmenler, ülkemizi de yasa dışı göçün içine çekmektedir. Bu çalışma, göç kapsamında AB-Türkiye ilişkilerini ortaya koymak ve bu ilişkilerin sürecini belirleyen önemli unsurlardan biri olan yasa dışı göç konusunu ve bu konunun Türkiye-AB ilişkilerini nasıl etkilediğini ifade etmek amacıyla hazırlanmıştır. Üç bölümden oluşan çalışmanın birinci bölümünde göç kavramı ortaya koyulmuştur. İkinci bölümde AB'nin yasa dışı göç ve göçmenlere ilişkin uyguladığı politikalar tarihsel kronolojide ifade edilmiştir. Üçüncü ve son bölümde ise, AB'nin yasa dışı göçle mücadelesinin Türkiye-AB ilişkilerine etkileri incelenmiştir.
İç pazar dolaşım serbestİleri ile birlik vatandaşlarının dolaşım serbestİsinin etkileşimi

Avrupa bütünleşmesi sürecinde 1958 kökenli ve ekonomik temelli iç pazar serbestileri, 1993 yılı ile birlikte siyasi ve sosyal ağırlıklı Birlik vatandaşlığı ile serbest dolaşım ortak noktasında buluştuğundan beri, bu ikili arasındaki etkileşim, bir süreç halinde her ikisini de değiştirmektedir. Bu süreç, birbiri ile kesişen beş gelişim çizgisi üzerinden izah edilebilir. İlk olarak, Birlik vatandaşlığına dair serbest dolaşım hükmü, iç pazara dair serbest dolaşım hükümlerinin uygulanma düzenini takip ederek, artık bu dört serbestinin yanında beşinci serbesti sıfatını taşımaya hak kazanmıştır. İkinci olarak, serbest dolaşım alanının kişi ve konu bakımından kapsamı, Birlik vatandaşlığındaki serbest dolaşım sayesinde genişlemiştir. Üçüncü olarak, iç pazardaki serbest dolaşımlara Birlik vatandaşlığındaki serbest dolaşımın eklenmesi, genel olarak serbest dolaşım ve özel olarak iç pazar serbest dolaşımlarının tahdidine ilişkin yasak hakkındaki içtihat hukukunu daha net bir çerçeveye oturtmaktadır. Dördüncü olarak, Birlik vatandaşlığı ve ona dair serbest dolaşım, bir yandan, iç pazardaki serbest dolaşıma dair içtihat hukukunun gözden geçirilmesi için vesile olurken; diğer yandan, özellikle kişilerin serbest dolaşımına ilişkin pek çok Birlik tasarrufunun Birlik vatandaşlığı temelinde yenilenmesine yol açmıştır. Son olarak, Birlik vatandaşlığındaki serbest dolaşım, iç pazar serbest dolaşımlarının izinden gittiği için 'vatandaşlık' statüsünün altında yatan potansiyelin yalnızca bir kısmı açığa çıkabilmektedir. Buna rağmen, bu potansiyel; bir 'siyasi birlik', 'sosyal vatandaşlık' ve artan temel haklar korumasına doğru meyleden bir zihniyet değişiminin tohumlarını atmaktadır. Öyleyse, Birlik hukukundaki serbest dolaşım, bir yandan yerleşik uygulamaları ile Birlik vatandaşlığındaki serbest dolaşımı şekillendirirken; diğer yandan Birlik vatandaşlığı ile yeniden şekillenmektedir.