turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Fikret Mualla'nın yaşamı ve sanatı üzerine bir inceleme

Fikret Mualla, 1903 yılında İstanbul'da dünyaya gelir. Çocukluk yıllarını Kadıköy'de geçirir. Mahalle takımında futbol oynar. Geçirdiği bir kaza sonucu ayağından sakatlanır. Ardından 1918'de annesini yitirir. Sorunlu bir çocuk olur. Babasıyla arası açılır. Ortaöğrenimini bitirdikten sonra, mühendislik öğrenimi görmek üzere, Almanya'ya gider. Resme yönelen Fikret Mualla, Güzel Sanatlar Akademisi'ne girer, öğrenimini tamamlar ve 1927 yılında İstanbul'a döner. Galatasaray Lisesi'nde ve Ayvalık Ortaokulu'nda resim öğretmenliği yapar. Fikret Mualla, 1928 yılında bir alkol krizi geçirir. Adı polis kayıtlarına geçer, bu yüzden sürekli olarak polis korkusu yaşar ve izlendiğini düşünür. Bir ara Paris'e gider, 1930'da yurda döner; resim çalışmalarını sürdürür. 1934 yılında soyadı yasası gereğince, ailesinin almış olduğu 'SAYGI' soyadını kullanır. 1934 yılında altı ay kadar Bakırköy Akıl Hastahanesi'nde yatar. 1936- 1937 yıllarında 'Yeni Adam'da, 1938'de 'Ses' dergisinde desenler çizer. Babasının ölümünden sonra, 1938 yılının sonlarına doğru İstanbul'dan ayrılır, Paris'e gider. Burada sıkıntılı günler geçirir. Montparnasse ve Saint Germain gibi, sanatçıların toplandığı çevrelerde yaşar. Resim çalışmalarını sürdürür. Paris'te bir kez daha hastahaneye yatmak zorunda kalır. Kendisine, yakın dostları yardımcı olurlar. 1954'te ilk, 1955'te ise ikinci kişisel resim sergisini açar. Adını sanat çevresinde duyurmayı başarır. Bu sırada Madame Angles ile tanışır, onun yardımlarını görür. Madame Angles, Fikret Mualla'nın yaptığı bütün resimleri satın alır, evini ona açar ve dostça davranır. 1962 yılında felç geçirir. İyileşince, Madame Angles, onu Fransa'nın güneyinde Reillane kasabasında bulunan evine yerleştirir. Fikret Mualla, burada huzurlu bir çalışma ortamı bulur. Ölünceye kadar, sevdiği bu kasabada yaşar. 20 Temmuz 1967'dc ölür. Yıllar sonra, mezarı Türkiye'ye getirilir, 3 Haziran 1974'te Karacaahmet Mezarlığı'na gömülür. Yaşamının önemli bir kısmını Fransa'da geçiren Fikret Mualla, kendisine özgü kişiliği ve sanat anlayışı ile dikkatleri üzerinde toplar. En belirgin tutkusu içki içmek ve resim yapmaktır. Çoğu kez, Paris kahvelerini, sokaklarını, sirklerini ve metrolarını konu edinir. Renkçi ve dışavurumcu bir anlayışla resimler yapmıştır. Guaş, yağlı boya, suluboya teknikleriyle çalışmış, çok sayıda desenler çizmiştir. Desenlerinde karakalem ve çini mürekkebi kullanmıştır. Hiçbir akıma ve düşünceye bağlı kalmamıştır. Yurt içinde 'Deli Ressam', yurt dışında ise, 'Yalnız İnsan' olarak anılmıştır. (i
Otoportre

Kal Sevda, Otoportre, Yüksek Lisans Sanat Raporu, Ankara, 2006 Sanat, insanın varoluşu ile başlayıp, varlığını anlamlandırma sürecinin bir sonucu olarak ortaya çıkmıştır. Bu süreçte kendini ifade etmeye çalışan sanatçılar, sanat tarihi boyunca birçok yönteme başvurmuştur. Resim sanatı içerisindeki bu yöntemlerden biri de; otoportre çalışmalarıdır. Bu çalışmalarda sanatçılar hem kendi benliklerinin sonraki nesiller tarafından algılanabilmesi, hem de bir sanat nesnesinde sonsuzlaşmak arzusuyla, kendilerini tasvir etmişlerdir. Bu bağlamda çalışmanın ilk bölümünde; sanat ve insanlık tarihinde ortaya çıkan, portre-otoportre kavramları ve örnekleri incelenmiştir. İnsanın içinde var olan ölümsüzlük ve sonraki nesillerce tanınma arzusu, hükümdarlar, soylu ve zenginlerin elinde bir güç gösterisi olmuştur. Bu etkiyle ortaya çıkan portre çalışmaları, o dönemin siyasi, ekonomik ve sosyal yapısıyla ilişkilendirilmiştir. Önceleri başkalarının portrelerini yapan sanatçıların, sonrasında aynı dürtülerle yapıtlarının bir yerine, kendilerini dahil etmeleri ile otoportre gündeme gelmiştir. İlk otoportre Jean Fouquet tarafından yapılmış olsa da, öncesinde sanatçıların imza yerine kendi portrelerini yapmaları, otoportre kavramının sanatsal bir anlayış olarak ortaya çıkmasının ilk örneklerini oluşturmuştur. Bu çalışmanın birinci ve ikinci bölümlerinde; otoportre anlayışının gelişimi, bireysel bir üslup haline dönüşmesi ve gelişen kavramsal boyutunun analizi ortaya konulmuştur. Dürer, Rembrandt, Van Gogh, Schiele ve Kahlo gibi sanat tarihinde önemli bir yeri olan sanatçıların çalışmalarından örnekler verilerek, bu sanatçıların otoportre kavramına bakış açıları irdelenmiştir. Tarihsel araştırmanın çalışmaların öncesinde yapılması, incelenen sanatçıların anlayışlarından farklı olarak, özgün yaklaşımlar göstermek için temel 11 oluşturmuştur. Teknik olarak yağlıboya kullanılan resimlerde, hazırlanan eskiz doğrultusunda, kişinin hayata dair düşüncelerinin bir yansıması olan parça-bütün ilişkisinden esinlenerek, kompozisyon oluşturulurken, parçalanmalara gidilmiştir. Parçaların varlığı ile oyunsu bir nitelik de hedeflenmiştir. Kişiye özgü düşüncelerin, anlatımcı bir anlayış izlemeden, görüntüsüne yansıdığı görüşüyle uygulamalar yapılmıştır. Bu bağlamlar ışığında ortaya konulan çalışmalarda, otoportre kavramının benlik ile olan ilişkisi, bilinç düzeyinde meydana gelen değişik düşüncelerin, insan yüzünde görselleşmesi ve bir ifade olarak insanın varlığının yansıması tasarlanmıştır.
İzmir Arkeoloji Müzesi'nde bulunan bazı Klazomenai lahitlerinin restorasyon uygulaması

Yüksek lisans tez konum olan ' İzmir Arkeoloji Müzesi'nde Bulunan Bazı Klazomenai Lahitlerinin Restorasyon Uygulaması', İzmir Arkeoloji Müzesinde bulunan, yıllar önce restorasyonu yapılmış ancak zaman içinde restorasyonu bozulmuş ya da yıpranmış olan pişmiş toprak Klazomenai Lahitlerinin ve genel olarak pişmiş toprak eserlerin koruma-onarım yöntemlerini aydınlatmaya yönelik bir çalışmadır. Aynı zamanda ülkemizde çok sayıda bulunan ancak çok azı sergilenen bu lahitleri gün ışığına çıkarıp sergilenmelerini sağlamak ve yapıldıkları dönemde nasıl şekillendirilip bezendiklerini ve pişirildiklerini anlamak Yüksek Lisans Tez'im-in araştırma konusu olmuştur. Bu çalışma, Klazomenai Lahitlerinin şekillendirilmeleri ve pişirilmeleri hakkında yeni öneriler getirmekte ve lahitlerin restore edilmeleri hakkında aydınlatıcı bilgiler vermektedir. IV
Son dönem çağdaş Türk resminde Turhan Ekici ve eserlerindeki sosyolojik olgu

Bu tez çalışmasında son dönem Çağdaş Türk resminde Turhan Ekici ve eserlerindeki sosyolojik olgular incelenmiştir. Çemişgezek'te dünyaya gelen sanatçının, Çapa Resim Semineri ve Marmara Üniversitesi Eğitim Enstitüsü'ndeki eğitimlerinden sonra sanat hayatındaki serüveni başlamıştır. Türk resmine damgasını vurmuş bazı sanatçılar gibi Anadolu kültürünün, Anadolu'daki yaşanmışlıkların, köy hayatının, zorlukların, endişelerin, kaygıların ve heyecanların sosyolojik izdüşümlerini, sanatçının çalışmalarında görebilmekteyiz. Evrenselliğe giden yolun yöresellikten geçtiğine inanan sanatçılardan birisi olduğuna dikkat çekilmiştir. Plastik öğelerin kullanımında, farkındalık yaratan ender sanatçılardandır. Bu araştırmada Turhan Ekici'nin sanatçı eğitimci yönüne de dikkat çekilerek etrafına ışık tutan, plastik sanatların sorunlarına çözümler arama kaygısını her zaman taşıyan bu geniş yelpaze içerisinde sosyo-psikolojik irdelemeler de isabetler kaydeden ve bütün bunları eserlerine yansıtan sanatçıdır.
Çağdaş Türk resminde lekesel anlatım bağlamında şehir teması

Tüm sağlıklı bireyler gibi ressamların da çevrelerindeki nesnelere baktıklarında şekil, renk vb. yönlerden görme biçimleri aynı olmasına rağmen, plastik açıdan gördüklerini tuval yüzeyine aktarma süreçlerinin; renk, biçim, kurgu vb. gibi eylemler bağlamında birbirinden çok farklı olduğu ve ayrıştığı görülür. Bu farklılık ve ayrışmalar ise sanatçının kültürel birikimi, çevresine bakış açısı, sanatsal alt yapısı ve en önemlisi de plastik kaygılarından kaynaklanır. Zira, plastik kaygı sanatçının çözüm sürecinde özgün dilini yakalamasındaki en önemli etmenlerdendir. Bu bağlamda resmin plastiğini oluşturan, çizginin, lekenin ya da Bedri Rahmi Eyüboğlu'nun deyimiyle beneğin, rengin ve ton değerlerinin, perspektifin, oran-orantının, dengenin, ritmin, kontrastın, biçimin, dokunun, formun vb. gibi öğelerin her ne kadar birbirlerini tamamlayan ve bir bütün olarak sanatçının plastik kaygılarına hizmet eden öğeler olduğu kabul edilse de bunlardan bazılarının diğerlerinin önüne geçerek kompozisyona hakim oldukları da bir gerçektir. Araştırma kapsamında ele alınan leke de söz konusu öğeler arasında çoğu ressamın plastik çözümlemesinde tercih ettiği ve kompozisyona hakim kıldığı bir anlatım öğesidir. Yine araştırmaya konu olan şehir teması ise sanatçılar tarafından plastik sorunlarını çözümleme de yararlandıkları araçlardan bir tanesidir. Şehir, konu olarak bir araçtır, amaç değildir. Zira, sanatçı bir kişilik için asıl amaç resmin plastiğidir. Bu nedenle şehir temasının plastiğe hizmet eden bir araç olduğunu söylemek yanlış değildir. Bu bağlamda, 'Çağdaş Türk Resminde Lekesel Anlatım Bağlamında Şehir Teması' başlıklı tez çalışmasında; 1923- 2018 yılları arasında Anadolu Türk resim sanatında eser üreten sanatçılardan plastik ifade dili olarak lekesel anlatımı benimseyenler arasından, şehir temasını plastik çözümlemelerine konu edinenlerden Hikmet Onat, Hamit Görele, İbrahim Safi, Lütfi Günay ve Turan Erol'un eser örnekleri incelenmek üzere tercih edilmiştir. Söz konusu sanatçıların tercih edilmesinde araştırma konusu kapsamındaki istikrarlı tutumları referans olmuştur. Ayrıca lekesel anlatım bağlamında şehir temasının Türk resim sanatçılarının eserlerine yansıması konusunun daha önce herhangi bir araştırmaya konu olmadığı anlaşıldığından, yapılacak araştırmanın alana sağlayacağı katkılar önemli görülmüş ve bu açıdan ilgili lüteratüre katkı sağlamak amacıyla araştırma gerçekleştirilmiştir. Araştırma kapsamında Ümmü Seda Kaynar'ın kişisel uygulama çalışmalarının analizlerine de yer verilmiştir. Eser analizleri ile Kaynar'ın eserlerinde lekesel anlatım bağlamında ele aldığı şehir görünümlerindeki öznel etkiler ortaya konulmaya çalışılmıştır. Genel tarama modelinin esas alındığı araştırmada, nitel araştırma yöntem ve teknikleri kullanılmıştır. Araştırma sürecinde verileri elde edebilmek için 'doküman incelemesi ve eser analizi' yöntemi kullanılmıştır. Araştırma da veri toplama aracı olarak, fotoğraf makinesi, telefon, bilgisayar ve el tarayıcısı kullanılmıştır.
Fotoğrafın plastik sanatlarda kullanımı ve getirdiği etkiler

Fotoğraf, sanatçıların kullanım için sanatçılar tarafından keşfedilmiştir. Fotoğraf makinesinin gelişim süreci, zamanının resim sanatı ortamı ile icicedir. 1568'de Venedikli mimar Daniel Barbaro tarafından sanatçılara önerilen 'Camera Obscura', 17. ve 18. yüzyıllarda çizim tekniklerinde kullanılan bir aletdi. 1820'lerde dekorator-ressam Daquerre fotografik yöntemleri denemeye başlar ve geliştirdiği yöntem 'Daquerreotype' adıyla anılır. Ardından aynı tarihlerde amatör bir sanatçı Talbot, 'Calotype' isminde kamerası ile baskılar gerçekleştirmiştir. Böylece 1860'larda 'sanat ve fotoğraf ilişkisi konuşulmaya başlanmış; fotoğrafın kendi başına sanat olup olmadığı tartışılmış ressamın fotoğrafı kullanması kendi el-göz becerisini bir yana bırakıp taklit etmesi nedeniyle kınanmıştır. Sonuç olarak 1862'de fotoğraf sanatı hukuksal statüsünü elde etmiştir. Sanayi Devrimine tekabül eden sonraki yıllarda makineleşme, her alanda kendisini göstermişin Fotoğrafın kullanımı halk arasında da yaygınlaşarak günlük hayatın belgelenmesinde kullanılmıştır. Tüm bu gelişmelerin resim sanatındaki akımları nasıl etkilediğini, fotoğrafın bundan sonraki her 'izm'de ne kadar önemli bir unsur olduğunu görüyoruz. 19. yüzyılın sanat akımları, Batı resim sanatının 'gerçeklik' anlayışının fotoğraf makinesi nedeniyle sarsılması sonrası, kendi iç sorgulamalarının dökümüdür. Artık ressam, klasik gözlemci tavrını bu son durum üzerinde de sürdürür. Sonuçta bu detaylarla gelmek istediğimiz nokta, 20. yüzyıl sanatçısının kimliğinin oluşmasında fotoğrafla başlayıp gelişen optik görüntü üretme yöntemlerinin etkileridir. Digital görüntü çağına girdiğimiz şu zamanlarda bir görüntüler enflasyonu içindeyiz. Sayısız çoğaltılmış ve orijinal-aslı'nın kaybolduğu bir kopyalar devrindeyiz. 'Biricikliğin' kalmadığı bir zamanda, sanat yapıtının durumu nedir? Sanat kendi içinde bir takım tekrarlan yaşayarak bu çoğalmaya katkıda mı bulunmaktadır? Hiçbir akımın ve sanatçının benzeri olmayan orijinal bir sanat yapıtı kalmış mıdır? İkinci bölümde 'simulasyon' kavramının sanata etkileri, Baudrillard, Lyotard, W. Benjamin gibi düşünürlerden alıntı özetlerle ele alınmıştır.
Işıkla boyama tekniği ve kavramsal bir dil olarak fotoğraf

Işıkla Boyama, yapay ışık kaynaklarından yararlanarak ışığı anlatım aracı olarak kullanan bir tekniktir. Işıkla Boyama tekniği ile gerçekleştirilen fotoğraf sanatı yapıtlarında, ışık bir dışavurum ögesi olarak tanımlanabilir hale gelir. Işıkla Boyama, hem analog fotoğraf döneminde hem de dijital çağda, amatör ve profesyoneller tarafından rağbet gören bir tekniktir. Bu ilginin gitgide arttığı gözlenmektedir. Dünya'da ve Türkiye'de bu tekniği kullanarak yapıt veren birçok fotoğraf sanatçısı vardır. Dolayısıyla ışıkla boyamanın başlı başına bir kategori olduğu ifade edilebilir. Işıkla Boyama tekniği doğasında analitik ve deneysel özelliklere sahiptir. Bu durum, Işıkla Boyama tekniğini Kavramsal Sanat ve Kavramsal Fotoğrafa endeksli olarak değerlendirme gereksinimi yaratmaktadır. Kavramsal Sanat'ın, Minimalizm'den Performans Sanatı'na birçok alanı kapsayan çoğul yapısı, deneyselliğe verdiği önem ve materyal olanın ötesinde tartışma alanları yaratmayı amaçlayan felsefi boyutu, Işıkla Boyama tekniğinin estetik potansiyelini tanımlar niteliktedir. Fotoğraf dilinin gelişmesi sürecinde, Işıkla Boyama tekniği deneyimi ve bu şekilde üretilen yapıtlar önemli katkılarda bulunmuştur ve bu işlevi günümüzde de devam etmektedir.
Geleneksel İznik çini dekorlarında kullanılan motifler ve kişisel yorumlar

Geleneksel İznik Çini Dekorlarında Kullanılan Motifler ve Kişisel Yorumlar isimli tez çalışmamda geleneksel sanatlardan biri olan çini sanatının motifleri, çizim aşamaları ve motiflerin gelişim aşamalarını içeren bilgiler ile ilgili genel bir değerlendirme yapılmıştır. Geleneksel İznik çinileri hammadde, form desen zenginliği ile İznik çini sanatının diğer çinilerden üstünlüğünü vurgulamaktadır. Geleneksel İznik çini motifleri sınıflandırılmış, çizim aşamalarından örnekler verilerek açıklanmış ve bu araştırma detaylandırılmıştır. İznik çini desenlerinin kişisel yorumlarından yola çıkarak oluşturulan seramik form uygulamaları ile araştırma sonlandırılmıştır. İznik çini sanatı Osmanlıdan günümüze kadar önemli bir yer teşkil etmektedir. Osmanlı döneminde saray sanatı olan çini kültürel sosyal ve ekonomiye olan etkisi tarihsel ve arkeolojik verilerle araştırılarak somut kaynaklarla incelenmiştir. 18. yy'dan sonra bozulma gösteren ve ekonomik sosyal ve siyasi nedenlerden dolayı saray desteğini alamadığı için İznik çini sanatı yerini Kütahya çinilerine bırakmıştır.
Renk sembolizmi ve moda tasarımına etkisi

Renk ve sembolizm yaşamın her alanında insanlarla birlikte olan bir iletişim dili olarak karşımıza çıkmaktadır. Renkler oluşumu itibariyle fiziksel bir olaydır ancak renklerin insanlarda yarattığı algı bireysel, toplumsal ve evrensel açılardan değişiklik göstermektedir. Semboller ise evrenseldir. Dilin yetersiz olduğu durumlarda biçim, ses ve renk gibi özelliklerle durumların ifadesinde kullanılabilirler. Renklerin ve sembollerin birleşimi ile sözlü ifadenin ötesinde mesajlar verilmesi mümkündür. Moda da sadece göze hoş gelenin ticari unsur olarak sunulmasından öte, içerisinde geçmişşi ve bugünü barındıran bir bilgi birikimidir. Aynı zamanda ifade edilmek istenenin görsel olarak rahatça sunulabileceği evrensel bir dildir. Rengin oluşumu, tarihteki yeri ve görsel sanatlarda kullanımı araştırılmış, sembolizm bağlamında çeşitli kültürlerde, psikolojide, politikada ve dinlerde kullanımı araştırılmış, bu bilgilerin ışığında renk sembolizminin moda tasarımına etkisi incelenmiş ve yorumlanmıştır.
Aydınlatmada seramik malzemelerin kullanımı

Aydınlatma elemanları, uzun yüzyıllardan bu yana insanoğlu için son derece önemli araçlardır. Gerek karanlıkta kalmamak gerekse de görsellik niteliğini arttırmak adına insanlar, uzun yüzyıllar boyunca birçok farklı aydınlatma elemanları kullanmış ve kendileri için daha ferah yaşam alanlarının oluşturulması adına birer adım atmışlardır. Özellikle de ateşin kontrol altına alınabildiği süre zarfından itibaren insanoğlu, kendisi için bir ışık kaynağı yaratmaya çalışmıştır. Bu çabalar, zaman içerisinde, insanların aydınlanma elemanlarının gelişmesine ve aydınlatma kaynaklarının çeşitlenmesine yardımcı olmuştur. Aydınlatma elemanları mevcut süreçte çok sayıda olsa da bazı unsurlar, insanların beklentilerinin büyük bir çoğunluğunu geniş bir yelpazede karşılıyor olmaları nedeni ile üretim ve tüketim süreçlerinde çok daha fazla faydalanılmaktadır. Bunların başında seramik gelmektedir. Seramik malzeme, geçmişş yıllarda, aydınlatma elemanlarının üretimi konusunda yeterli derecede popüler olmamakla birlikte son yıllarda ciddi bir ilgi ile karşılaşmakta ve bu şekilde de işletmeler seramik menşeili aydınlatma elemanlarının üretimine odaklanmaktadırlar. Seramik, bu noktada, cam malzemeye göre daha geniş yelpazede şekillendirilebilen bir malzeme olması dolayısı ile hem görsel olarak hem de insan ihtiyaçları bakımından öncelikli tercihlerden biri haline gelmektedir. Bu araştırmada, aydınlatmada seramiğin süreç içerisindeki yeri ve insanların bu malzemeye odaklı bakış açılarının psikolojik yansımaları ele alınmaktadır. Çalışmanın amacı, aydınlatmada seramik kullanımının ortaya çıkarmış olduğu geniş ölçekli etkinin ve seramiğin aydınlatmada kullanım şeklinin nasıl farklı alanlar dahilinde ortaya çıktığını değerlendirmektir. Çalışmada, çoğunlukla literatürde, aydınlatma, ışık ve seramik üzerine odaklanan çalışmaların ön plana çıkarılması söz konusudur. Çalışmanın ilk iki bölümünde bir kavramsal değerlendirme, son bölümünde ise konu ile ilintili olan eserlerin incelenmesi söz konusudur. Buna istinaden de konu ile ilintili eserlerin nitelikleri ve seramik ile aydınlatma arasındaki ilişkideki konumları incelenmektedir.
Uluslararası sosyal içerikli afiş yarışmalarının incelenmesi ve posterland. org uygulama örneği

Afiş, birey ve toplum için önemli bir iletişim aracıdır. Ticari, kültürel ve sosyal açıdan büyük rol oynayan afişler, insanların bilgi edinmesini ve birşeylerin farkında olmasını sağlayan en önemli grafik tasarım öğelerinden biridir. Çünkü afişler, festivallerin duyurusundan tutun da sinema, konser, tiyatro gösterimleri ile ilgili tasarlananlarına, insanlığı ilgilendiren çevre, savaş vb. sosyal içerikli farkındalık oluşturucu afişlere, bir ürünün ve hizmetin tanıtıldığı ticari afişlere kadar birçok alanda ve halkın yoğun olduğu yerlerde kullanılmaktadırlar. Bu araştırmanın amacı, Uluslararası Sosyal İçerikli Afiş Yarışmalarının incelemesini yapmak ve elde edilen verilere bağlı olarak 'Posterland. org' kimliği ile bir uygulama örneği'ni gerçekleştirmektir. Bu kapsamda uluslararası sosyal içerikli afiş yarışması yapan kurumlar, amaç, kurumsal kimlik tasarımı, hedef kitle, konu, destekleyen kuruluşlar, şartnamelerinin teknik detayları ve katılımcı sayıları incelenmiş elde edilen bu verilere bağlı olarak ve yenilikçi bir bakış açısı ve özgün değerleri içeren sosyal içerikli bir afiş yarışması olan 'Posterland. org' uluslararası afiş yarışması tasarlanmış ve uygulanmıştır. Ayrıca bu yarışmanın analizi ve Posterland. org Afiş Yarışmasının katılımcı görüşleri gibi maddeleri de hedef alınarak gerekli düzeltmeler yapılmış ve özgün bir uygulama örneği gerçekleştirilmeye çalışılmıştır. Araştırmada çevrimiçi değerlendirme sisteminin objektif olduğu, kullanım kolaylığı vb. avantajlar sağladığı için benzer yarışmalarda da kullanılması gerektiği sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca uluslararası afiş yarışmalarının birinin hedef kitlesi sadece öğrencilerle sınırlı iken diğerlerinin hedef kitlesinin genel olduğu belirlenmiştir.
Anadolu'daki tarih öncesi Ana Tanrıça figürlerinin mısır pastası ve metal kullanılarak çağdaş takı formunda yorumlanması

Bu çalışmada, Mısır Pastası kullanılarak tarih öncesi Ana Tanrıça formları oluşturulmuş ve farklı metallerle birleştirilerek takı objeleri yapılmıştır. Yapılan Ana Tanrıça formları idol boyutlarında (3-10 cm) olup, form detaylarının daha iyi oluşturulabilmesi ve pişirim sonrası deformasyonların oluşmaması için elle şekillendirme ve efloresans sırlama teknikleri tercih edilmiştir. Pişirim sonrasında elde edilen Ana Tanrıça formları yine elle şekillendirilen bakır, pirinç ve gümüş metalleri kullanılarak kuyumcu tezgahında takı objesi haline getirilmişlerdir.
Bereket tanrıçası Kibele'nin seramik şişe formlarında yorumu

Bereket tanrıçası Kibele'nin seramik şişe formları ile biçimsel olarak ilişkilendirilmesi ile ortaya çıkan özgün seramik formların yorumlandığı bu çalışmada vurgulanmak istenen asıl amaç Kibele'nin estetik ve kavramsal değerleri ile şişe formu arasında bağ kurulması ve Kibele'nin şişe formu üzerinden seramik malzeme ile yeniden yorumlanmasıdır. Bu amaçla, çalışma sürecinde farklı yöntemler izlenmiştir. Avanos kili kullanılarak tornada şekilendirilen seramik şişe formları, yüzeysel ve biçimsel müdahalelerle deforme edilmiştir. Şişe formları üzerinden insan ve Kibele formuna göndermeler yapılarak ortaya çıkarılan özgün çalışmalar hem biçimsel hem de içerik-kavram boyutunda Kibele, bereket ve şişe biçimleri üzerinden ilişkilendirilmiştir. Sonuç olarak, Kibele formu ile şişe formu arasında estetik ve plastik değerler bağlamında ilişkilerin kurulabileceği kanısına varılmıştır. Buna bağlı olarak şişe formları biçimsel olarak deforme edilmiş, içerik olarak farklı anlamlar yüklenerek plastik boyutta yeniden yorumlanmıştır.
Western tekniği' ile restorasyon ve sanat amaçlı doğal kağıt üretimi

Yazma eserlerimiz hem tarihi belge hem de yazı ve süslemeleri bakımından sanatsal değer taşımaktadırlar. Bu eserlerin oluşturulmasında yüzyıllar boyunca sanatçılar, kağıtlarını kendileri ürettikleri gibi batı ve uzak doğu da üretilen kağıtları da tercih etmişlerdir. Kağıtları koruma ve kullanıma daha iyi hizmet verme amaçlı, bir takım nebatlarla renklendirip, aharlamış, daha sonra da mühre ile parlatarak, günümüze kadar gelen sanatsal çalışmalarını gerçekleştirmişlerdir. Eğitim çalışmalarımızda, 'sanat kağıtları' veya ' özel amaçlı kullanılan kağıtlar' elde edebilmek maksadıyla, kağıdın oluşturulma aşamasında bazı müdahalelerin yapılması gerekmektedir. Bu da doğal kağıt yapımını zorunlu kılan sebeplerin başında gelmektedir. Ayrıca doğal üretilen kağıtlar ile boya, ahar, mühre, yapıştırma, onarma vb. gibi kağıdın daha sonra muamele göreceği aşamalardan da daha iyi sonuç alınabilmektedir. Bu düşünce ile kendi kağıdımızı üretmek ve doğal malzemelerle elde edilen kağıtlarda yeni tasarımların oluşturulması hedeflenmiştir. Çalışma yöntemi olarak yazma eser restorasyonunda, Kağıtla onarımda, asitsiz Kağıtların gerekliliğinden yola çıkılarak, el yapımı Kağıt üretimi çalışması planlanmış, bu çalışmaları yerinde takip edebilmek amacıyla, Amerika Birleşik Devletlerinin doğusunda bulunan North Carolina eyaletinde Raleigh şehrindeki North Carolina State Üniversitesi'nde Paper Science, Natural Resources Department of Forest Biomaterials bölümünde Prof. Dr. Martin A. HUBBE'nin Kağıt laboratuarında çalışılmıştır. Bu tezde, kendi ürettiğimiz doğal kağıtlarla tezhip tasarımda eğitime, sanata katkı sağlama ve üretilen dayanıklı el yapımı doğal kağıdın ayrıca özgün sanatsal çalışmalarda da kullanılabilirliğine ayrıca yazma eser restorasyonu için asitsiz kağıtlar üretilebileceğine dikkat çekerek; tezhip sanatı eğitiminde sanatsal üretimlerin, günümüze ve geleceğe yansımasında yeni yaratılara, sanata özenin gösterilmesi ve nadide eserlerimizin korunması amaçlanmıştır.