turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Olimpiyat oyunlarına adaylık ve ev sahipliği sürecinde olimpik eğitimin yaygınlaşmasında üniversitelerin rolü

Bu araştırma; Olimpiyat oyunlarına adaylık ve ev sahipliği sürecinde üniversitelerin olimpik eğitimdeki rolünün belirlenmesi amacıyla yapılmıştır. Bu doğrultuda 2000- 2020 yılları arasında Olimpiyat oyunlarına ev sahipliği yapmış/yapacak ve aday olan şehirlerin adaylık sürecinde ve sonrasında bu konuyla ilgili çalışmaları incelenmiş, üniversitelerin Olimpik eğitimin yaygınlaştırılmasındaki katkısının ve rolünün ne olduğu, ne derece öneme sahip olduğu ve Türkiye'de üniversitelerin olimpik eğitim ile ilgili üstlendiği ve üstlenmesi gereken roller belirlenmeye çalışılmıştır. Bu araştırma betimsel bir araştırmadır. Araştırmada nitel araştırma yöntemi kullanılmıştır. Araştırma desenini ise 'fenomenoloji ' yaklaşımı oluşturmuştur. Araştırmada veri toplama yöntemi olarak, 'görüşme' ve 'doküman analizi' yöntemi kullanılmıştır. Yüz yüze görüşmelerde yer alan katılımcıların belirlenmesinde amaçlı örneklem yöntemlerinden ölçüt örnekleme seçilmiştir. Bu doğrultuda araştırmadaki katılımcı sayısı sekizdir. Beşi kadın üçü erkek olan bu katılımcılar, Türkiye'de çeşitli üniversitelerde akademisyen olarak çalışmış ya da çalışan, Olimpik Eğitim üzerine akademik çalışmaları bulunan ve Türkiye Milli Olimpiyat Komi- tesi'nin çeşitli komisyonlarında görev almış veya aktif görevde olan kişilerdir. Araştırma dokümanları ise 2000 ile 2020 yılları arasında Olimpiyat oyunlarına ev sahipliği yapmış/yapacak ve aday olan şehirlerin adaylık dosyaları ve üniversiteler tarafından yürütülen olimpik eğitim ile ilgili çalışmaları içeren yazılı kaynaklar, programlar, resmi belgeler ve ilgili diğer dokümanlardır. Verilerin analizi NVİVO 10 nitel analiz programı ile gerçekleştirilmiştir. Araştırma sonucunda Olimpiyat oyunlarına adaylık ve ev sahipliği sürecinde üniversitelerin; olimpik sporcu yetiştirmek ve destek sağlamak, olimpik araştırmalar merkezi kurmak ve çalıştırmak, kitap ve benzeri yayın yapmak, TV ve radyo programları yapmak ve olimpik eğitim programları gibi çalışmalar üstlendikleri görülmüştür. İstanbul'un Olimpiyat oyunlarına adaylığı kapsamında Olimpik eğitimin durumunun belirlenmesinde; adaylık dosyalarından taahhütler, katılımcı görüşlerinden; gerçekleştirdiği faaliyetler, eksikler ve yapılması gerekenler ortaya çıkarılmıştır. Son olarak da, Türkiye'de üniversitelerde olimpik eğitimin durumuna yönelik katılımcılar, üniversitelerde olimpik eğitimin rolü, mevcut durumu, ilgili sorunlar ve bu yönde belirtilen öneriler ortaya konulmuştur. Sonuç olarak araştırmada, üniversitelerin dünyadaki örneklerine bakıldığında, olimpiyat oyunlarına hazırlık ve olimpik eğitimin yaygınlaşmasında büyük roller aldığı, ev sahipliğini üstlenen ülkelerde olimpik araştırma merkezlerinin katkılarının yüksek oranda olduğu ve ülkemizde henüz bir araştırma merkezi kurulmadığı ve bu yönde bir girişimin olmadığı ve Olimpik eğitimin yaygınlaşmasında sadece Türkiye Milli Olimpşyat Komitesi değil birçok kurumunda projelere dahil olması gerektiği sonucuna ulaşılmıştır.
II. Abdülhamid Dönemi eğitim politikası bağlamında yabancı okulların konumu

Yabancı okulların II. Abdülhamid dönemindeki varlığının özel olarak önem arz etmesinin kuşkusuz birçok sebebi vardır. Varlıkları çok eski tarihlere dayanan bu okullar, II. Abdülhamid döneminde en önemli sorunlar arasında yer almıştır. Çünkü yabancı okullar bu dönemde, Osmanlı eğitim politikasının rotasını yönlendirmede doğrudan etki sahibi olmuşlardır. 1869 tarihli Maarif-i Umumiye Nizamnamesinin yayınlanmasına kadar yabancı okulların varlığını ve faaliyetlerini düzenleyen kararlar alınmamıştır. Yabancı okulların sayısının artması, bu okullarda misyonerlik faaliyetlerinin yürütülmesinin yanı sıra devlete ve hükümete karşı tepki kitleleri oluşturulması gibi nedenler artık bu okullar üzerinde bir düzenleme yapılmasını zorunlu kılmıştır. Fakat asıl sorun, nizamnamenin aldığı kararların bu gidişatı engelleyememesidir. 1869 tarihli Maarif-i Umumiye Nizamnamesi II. Abdülhamid devrinin sonuna kadar ufak tefek değişiklikler ile yürürlükte kalmasına rağmen tam olarak uygulanamamıştır. Bir nizamname ile yabancı okulların faaliyetlerinin ortadan kalkmayacağının anlaşılması ile II. Abdülhamid karşı propaganda unsurları oluşturmuştur. Yabancı okullara karşı talebi azaltmak için Müslüman okulların sayısını ve niteliğini artırma çalışmaları yapılmıştır. Teftiş işlerini hızlandırarak zararlı faaliyetlerin önü alınmak istenmiştir. Yabancı okullara olan talebi azaltmak için Müslümanlar dışında gayrimüslimlerde Osmanlı okullarına kabul edilmeye başlanmıştır. Böylece ilköğretimden sonra Müslümanlar ve gayrimüslimler ortak eğitim sistemine entegre edilmeye çalışılmıştır. Devlet, kendi ideolojik rotasından ayrılmayan bireyler yetiştirmek için eğitim üzerinden herkesi denetim altında tutma politikası takip etmek istemiştir.
Primary education as a lead force in human capital formation and economic development in South Sudan

Beşeri sermaye, eğitim, sağlık ve iş başında eğitim gibi alanlara yapılan bir yatırım olarak tanımlanır. Beşeri sermaye, emek ve emek-dışı piyasa faaliyetlerinde verimliliği arttırır ve bir ülkenin ekonomik kalkınması ile ilişkilendirilir. Gelişmiş ülkelerden elde edilen veriler eğitim, sağlık ve işbaşında eğitimi desteklemenin ekonomik büyüme ve kalkınmayı geliştirdiğini göstermektedir. Diğer yandan son 20 yılda gelişen ekonomilerden elde edilen veriler ise eğitim ve sağlık gibi alanlara yatırım yapmanın ekonomik kalkınmanın motoru olduğunu göstermiştir. 2011 yılının Ocak ayında yapılan bir referandum vasıtasıyla Güney Sudan Cumhuriyeti'nin Sudan'dan barışçıl bir şekilde ayrılışını takiben 9 Temmuz 2011 tarihinde Güney Sudan Dünya'nın en genç ulusu haline gelmiş ve Afrika'nın 55. ülkesi olmuştur. Bu yeni ülke, 50 yıllık savaşın kalıntısı ve istikrarsızlığının yanı sıra önemli ölçüde kalkınma ihtiyacı ile yüz yüze gelmiştir. Ülke 2 /3'ü 30 yaşın altında olan genç bir ülke olmasının yanı sıra okuma yazma oranı %27 seviyesindedir. Bu zorlu tablo, ülkenin önemli ölçüde cinsiyet eşitsizliği ve pek çok insani gelişme zorlukları ile katlanmaktadır. Güney Sudan, görece az gelişmiş ve Dünyada çoğunlukla petrole bağımlı bir ekonomidir. Güney Sudan'ın ihracatının neredeyse toplamı ve GSYH'sinin %60'ı petrolden oluşmaktadır. Ülkenin işgücü, önemli ölçüde düşük beşeri sermayeye sahiptir. Bu durum, özellikle genç işçiler için okuryazarlığın, beceri eğitimi ve diğer türdeki eğitimin önemini ortaya koymaktadır. Nerdeyse bu işçilerin 10 tanesinden 9'u herhangi bir niteliğe sahip değildir ve bunların yalnızca % 2'sinden azı ortaokul sonrası eğitime sahiptir. Eğitim seviyesi, kentliler, erkekler ve zenginler arasında daha yüksek olmasına rağmen bu kesimlerin çoğunda bile eğitim yoktur. Aktif nüfus içinde ücretsiz kesimin payı, yüksektir ve tarım kesimi istihdamda düşük verime sahip işçilere sahip olarak önemli role sahiptir. Bu alanda çok fazla çalışma yapılmadığı için bu çalışma ülkedeki gerçek beşeri sermaye oluşumunu incelemeyi amaçlamaktadır. Aynı zamanda bu çalışma Güney Sudan'da temel eğitim ve sağlık alanına yatırım yapmanın ekonomik kalkınmaya katkısını gösteren önceki çalışmalara da değinmektedir.
Osmanlı Döneminde Belviran Kazası klasik eğitim kurumları

Bu çalışmada, eski çağlardan itibaren bir iskan sahası olarak dikkat çeken ve Osmanlı dönemi idari teşkilatı içinde yer alan Belviran Kazası'nda teşekkül eden dini, sosyal ve kültürel nitelikli klasik eğitim kurumları tespit edilerek bunların fonksiyonları, faaliyetleri ve Türk eğitim tarihine katkıları hakkında çıkarımda bulunmak amaçlanmıştır. Bu aşamada Osmanlı dönemine ait arşiv belgeleri incelenerek gerekli yerlerde kullanılmıştır. Ayrıca XV. yüzyıl ile XVI. yüzyıllara ait Karaman Vilayeti vakıflarını ihtiva eden tahrir kayıtlarındaki belgelere de yer verilmiştir. Araştırma alanı hakkında Katip Çelebi'nin 'Cihannüma' adlı eseri ile bölgenin kültürel unsurlarının değerlendirilmesinde önemli bilgiler içermesi nedeniyle Yusuf Küçükdağ'ın 'Armutlu' adlı eserinden istifade edilmiştir. Söz konusu belgeler ışığında 70 cami ve mescit, iki mektep, beş medrese, 34 tekke ve zaviye tespit edilerek bunların inşa tarihleri ve banileri, tasavvuf dairesi içinde bölgede etkili olan tarikat cereyanları, vakfiyeleri, vakıflarına ait menkul ve gayrimenkullerden elde edilen gelirleri, tamir ve onarım süreçleri, kadroları ile bunların atama ve azillerinde takip edilen usul, görevde kaldıkları süre, ücretleri ve hizmetlerine ilişkin bilgilere ulaşılmıştır. Vakıf eseri olan bu müesseseler vasıtasıyla toplumsal eğitim merkezli birlik, beraberlik, huzur ve refahın esas alındığı ileri bir medeniyet seviyesine ulaşmak hedeflenmiştir. Elde edilen veriler kaza dahilinde bulunan örgün ve yaygın eğitim-öğretim kurumları ile ilgili niceliksel ve niteliksel bilgilerin analizinde önem arz etmektedir.
Türkiye'de yetişkin eğitimi temalı 2007-2018 yılları arasında yapılan lisansüstü tezlerin incelenmesi

Amaç: Bu araştırmanın amacı; yetişkin eğitimi temalı Türkiye'de 2007- 2018 yılları arasında yayınlanmış yüksek lisans ve doktora tezlerinin bir bilimsel araştırmada bulunması gereken temel unsurlar bağlamında incelenmesidir. Yöntem: Araştırmada, 2007 ile 2018 yılları arasında yetişkin eğitimi temalı yayınlanmış yüksek lisans ve doktora tezlerinin incelemesini yapmak amacıyla nitel araştırma yöntemi kullanılmıştır. Nitel araştırma yönteminden durum çalışması deseninin tek desen durum çalışması türü kullanılmıştır. Bu araştırmanın çalışma evreni, Türkiye'de 1978- 2018 yılları arasında yetişkin eğitimi temalı yapılmış yüksek lisans ve doktora tezleridir. Bu araştırmanın örneklemini, 2007- 2018 yılları arasında yetişkin eğitimi temalı yapılmış ve YÖK Ulusal Tez Merkezi üzerinden yayınlanmış 25 adet yüksek lisans ve doktora tezi oluşturmaktadır. Araştırmanın örneklemi, amaçlı örnekleme yöntemi ile belirlenmiştir. Araştırmada, inceleme yapmak amacıyla değerlendirme formu oluşturulmuştur. Bulgular: Araştırma sonucunda elde edilen bulgulara göre; Türkiye'de yetişkin eğitimi temalı doktora düzeyinde yapılan çalışmaların sayısı azdır (n=4). Tematik anlamda farklı konu alanlarında çalışmaların ve araştırmaların yapıldığı gözlenmiştir. En fazla tezin bir eğitimin veya kursun değerlendirilmesi (f=9) alanında yazıldığı görülmüştür. Ulaşılan tezlerin, neredeyse yarısında (n=11, %44,00) özet bölümünde araştırma yöntemi belirtilmemiştir. Tezlerin giriş bölümünde, araştırmanın problemi açıklanırken literatür taramasına yer verilmiş ve araştırma sınırları (n=23, %92,00) büyük çoğunlukla ifade edilmiştir. Araştırmalarda, veri toplama aracı olarak en çok anket (f=13, %52,00) ve görüşme (f=12, %48,00) teknikleri kullanılmıştır. Araştırmaların çoğunluğunda (f=20, %80,00) veri analizinin nicel veya nitel analiz yöntemleri ile yapıldığından bahsedilmiştir. Sonuç ve Öneriler: Yetişkin eğitimi temalı yayınlanan tezlerin yapıldığı üniversitelerin genellikle aynı üniversiteler olduğu görülmüştür. Araştırmalar genel itibariyle yeterli düzeyde bilgi içermesine rağmen araştırmaların yöntem kısımlarında ciddi eksiklikler içerdiği tespit edilmiştir. Yetişkin eğitimi alanında yapılan nitel araştırmaların niceliğinin ve niteliğinin artması, yurt dışı kaynaklardan daha fazla yararlanılması, yetişkin eğitimi alanında doktora düzeyinde daha fazla araştırma yapılması, araştırmaların iyi bir planlama yapılıp araştırmanın amacı ile uyumlu yöntem ve istatistiksel teknikleri içermesi gerektiği önerilmektedir.
Amerika Birleşik Devletleri eğitim sistemi ile Türk eğitim sisteminde denetim alt sistemlerinin karşılaştırılması

Bu araştırmada Amerika Birleşik Devletleri Eğitim Sistemi ile Türk Eğitim Sisteminde denetim alt sistemlerinin karşılaştırılması amaçlanmıştır. Her iki ülke denetim sistemi amaç ve politika, denetim hizmetlerinin örgütlenmesi, denetçilerin görevi, denetçilerin yetiştirilmesi ve denetim sistemindeki sorunlar açısından incelenmiştir. Araştırmada veriler doküman incelemesi ve görüşme nitel araştırma yöntemleri ile toplanmıştır. Araştırmanın ilk dört alt amacına ilişkin verilerin toplanmasında ağırlıklı olarak yazılı materyaller kullanılmış, bunun yanı sıra ABD denetim sistemindeki eğitimcilerle yapılandırılmamış görüşmeler yapılmıştır. Araştırmanın her iki ülkenin denetim sisteminde yaşanan sorunlarını ortaya koymayı amaçlayan beşinci alt problemi kapsamında hem doküman incelenmesi yapılmış hem de Ankara ve Atlanta şehirlerinde görev yapan denetçilerle görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Denetçilerle yapılan yarı yapılandırılmış görüşmelerden ve doküman incelenmesinden elde edilen verilerin analizinde betimsel analiz ve içerik analizi yöntemleri kullanılmıştır. Elde edilen bulgular karşılaştırılarak ABD denetim sistemi ve Türk denetim sisteminin benzerlik ve farklılıkları ortaya konmuştur. Araştırma bulgularından bazıları şu şekildedir:ABD eğitim sisteminde denetimin başlıca amacı öğretimi geliştirmektir. Türk eğitim sisteminde denetimin eğitim sisteminin tamamına ilişkin bir amacı bulunmamakla birlikte, ilköğretim okullarının mevzuattaki denetim amaçları öğretimi geliştirici nitelikte olmaktadır. ABD denetim sisteminde denetim bir takım çalışması olarak görülmekte, denetim sürecinde çeşitli düzeydeki denetçiler görev almaktadırlar. Türk eğitim sisteminde denetim ilköğretim düzeyinde ilköğretim denetçileri, ortaöğretim düzeyinde ise bakanlık denetçileriyle sınırlandırılmaktadır. ABD eğitim sisteminde öğretmen değerlendirilmesinde süreç ve sonuç değerlendirme bir arada kullanılmaktadır. Türk eğitim sisteminde öğretmen değerlendirmesinde ağırlıklı olarak sonuç değerlendirilmesi yapılmaktadır. ABD eğitim sisteminde denetim eyalet düzeyi, ara düzey ve yerel düzeyde çalışan çeşitli birimler tarafından yapılmaktadır. Türk eğitim sisteminde denetim hizmetleri Milli Eğitim Bakanlığı'na bağlı iki farklı denetim birimi tarafından yapılmaktadır. Türk eğitim sisteminden farklı olarak ABD eğitim sisteminde görevi sadece okulları ve okul personelini denetlemek olan denetçiler bulunmamakta, denetim görevi çeşitli pozisyonlardaki kişilerin görevlerinin bir bölümünü oluşturmaktadır. ABD eğitim sisteminde denetçiler ağırlıklı olarak üniversitelerin lisansüstü programları aracılığıyla yetiştirilmektedirler. Türk eğitim sisteminde ise denetçiler hizmet içi eğitim ve görev başında yetiştirme olmak üzere iki bölümden oluşan programlar aracılığıyla yetiştirilmektedirler. Her iki ülkenin denetim sisteminde zaman yetersizliği ve denetçi yetiştirmedeki problemler gibi ortak sorunlar yaşanmaktadır.
Hipertansiyonu olan hastalara verilen eğitimin etkisinin değerlendirilmesi

GİRİŞ VE AMAÇ: Bu çalışmada hipertansiyon hastalarına iki farklı yöntemle verilen eğitimin; hastaların tedaviye uyumları, yaşam kaliteleri ve sağlıklı yaşam biçimi davranışları üzerine etkisinin değerlendirilmesi amaçlandı. GEREÇ VE YÖNTEM: Randomize, kontrollü deneysel araştırma modeli kullanılarak yapılan çalışma; Haziran-Aralık 2017 tarihleri arasında kurum izni ve etik kurul onayı alındıktan sonra, bir eğitim ve araştırma hastanesinin iç hastalıkları polikliniklerine başvuran 60 hasta ile yapıldı. Hastalara düz anlatım ve motivasyonel görüşme yöntemiyle eğitim verildi. Sosyodemografik özellikler ve hastalığa ilişkin özellikleri içeren tanılama formu, İlaç Tedavisine Uyum Öz-Etkililik Ölçeği Kısa Formu, Sağlıklı Yaşam Biçimi Davranışları Ölçeği II ve SF-36 Yaşam Kalitesi Ölçeği (SF36 YKÖ) kullanılarak toplanan verilerin analizi bilgisayar ortamında tanımlayıcı, parametrik ve parametrik olmayan testler kullanılarak yapıldı. BULGULAR: Çalışma sonunda eğitim öncesi ve sonrası izlemlerde, tedaviye uyum, sağlıklı yaşam biçimi davranışları ve yaşam kalitesi ortalamaları bakımından farklı zamanlarda yapılan ölçümlerde hem kontrol grubunun hem de müdahale grubunun puanlarında istatistiksel olarak anlamlı bir artış olduğu görüldü. Ancak düz anlatım ve motivasyonel görüşmeyle verilen eğitim açısından hastaların İBÖS-KF, SF-36 YKÖ ve SYBD II puan ortalamaları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmadı. SONUÇ: Hastaların tedaviye uyum, yaşam kalitesi ve sağlıklı yaşam biçimleri davranışları puanlarında eğitim sonrasında, eğitim öncesine göre artış olduğu, fakat hasta eğitiminde kullanılan iki farklı yöntemin etkisinin birbirinden farklı olmadığı belirlendi.
İmam-ı Gazali'nin eğitim anlayışı

Muhammed b. Muhammed Ebu Hamid el-Gazali (450-505/1058-1111), Hüccetu'l-İslam olarak bilinen seçkin bir hukukçu, teolog ve mistiktir. Gazali, İran'ın doğusundaki Meşhed bölgesine yakın Tus kasabasında doğdu ve temel eğitimini burada aldı. On beş yaşında iken eğitimine devam etmek için Cürcan'a gitti. Ondokuz yaşında, kendi döneminin önemli dini liderlerinden biri olan ve İmamu'l-Harameyn olarak bilinen Abdu'l-Melik el-Cüveyni'nin başkanı olduğu Nizamiye Medresesine eğitim görmeye gitti. Cüveyni vefat ettiğinde, Selçuklu sultanlarının güçlü veziri Nizamülmülk, kendisine diğer bilim adamlarıyla fikri tartışmalara olanak sağlayan, sabit bir mekanı bulunmayan ordugahına katılmasını istedi. Yaklaşık otuz üç yaşlarında olduğu 1091 yılında, Sünni dünyanın önde gelen kurumlarından biri olan Bağdat Nizamiye Medresesi'nde profesörlük görevine atandı. Fakat bu göreve atanmasından hemen dört yıl sonra Gazali, profesörlük görevini terk ederek, münzevi ve mistik bir hayat yaşadı. Uzun bir yolculuktan sonra, Nişabur'daki Nizamiye Medresesinin profesörlüğünü kabul etti. Buradaki görevini üç veya beş yıl devam ettirdikten sonra, muhtemelen bazı sağlık problemleri yüzünden Tus'a geri döndü ve 1111 yılında burada vefat etti. Gazali, sadece bir ilahiyatçı ve tasavvufçu değil, aynı zamanda pragmatik bir eğitimcidir. Bu tezin amacı, onun eğitimle ilgili görüşlerini incelemektir. Çünkü Gazali, İhya ve diğer eserlerinde, örnek bir hayat tarzının basit bir örneğini sunarak, manevi bir bakışla bilinen ruh ve bedenden oluşan insanın, Allah tarafından örnek bir konumda yaratıldığını belirtir. İyi bir eğitim sistemi, insanın ahiret hayatına iyi hazırlanabilmesi için, onun manevi yönünü geliştirmeyi hedeflemelidir. Gazali'nin eğitim düşünceleri bizim için önemlidir. Onun eğitim ve değerler sistemini incelemek, Gazali'nin hayata ve onun uygulanmasına bakışını anlamamıza yardım edebilir.
Tarihsel kırılmaların eğitim politikalarına etkisi: Türkiye ve Polonya örnekleri

Bu araştırmanın amacı Türkiye ve Polonya'da yakın dönemde yaşanan siyasi değişimlerin neden olduğu tarihsel kırılmaların eğitim politikalarına yansımasını eğitsel, yönetsel ve finansal bağlamda öğretmenlerin görüşlerine dayanarak değerlendirmektir. Bu araştırmada, nitel yöntem kullanılmış ve araştırma deseni olarak bütüncül çoklu durum deseni seçilmiştir. Araştırmanın verileri Türkiye ve Polonya'da yaşanan siyasi değişiklerin ardından gerçekleşen tarihsel kırılmalar hakkında görüş bildirebilecek, devlet okullarında çalışan 10'u Türk ve 10'u Leh olmak üzere toplam 20 öğretmenden elde edilmiştir. Çalışmada tarihsel kırılmaların eğitim politikalarına etkileri araştırılıyorken incelenen alt başlıklardan eğitsel bağlamda, öğretmenlerin rolü, örtük program ve sınav sistemi; yönetsel bağlamda, istihdam, özlük hakları ve eğitim örgütlerinde sendikalaşma; finansal bağlamda ise okullara verilen kamu desteği, ücret politikası ve eğitimde özelleştirmeye ilişkin sorular yöneltilmiştir. Çalışmada elde edilen veriler betimsel analiz ile çözümlenmiştir. Bu çalışmada, görüşme yapılan öğretmenler, politik değişimlerin öncesinde eğitsel başarının; sonrasında ise eğitsel imkanların daha iyi olduğuna dair görüşlerini bildirmişlerdir. Elde edilen bulgular doğrultusunda, yapılan tarihsel karşılaştırmalı analizde öğretmenlerin, saygınlıklarını kaybettiklerini, yeni eğitim anlayışı gereği daha dini ve milli unsurlar barındıran örtük programın geçerli olduğunu ve daha fazla ölçme ve değerlendirme yapılmasının eğitimde kalite kaybına yol açtığını düşündüğü görülmektedir. Ayrıca, öğretmenler istihdam politikasında daha seçici davranıldığını ve yeni yönetim politikasının gerekliliklerinin dönüştüğünü, özlük haklarında kayıplar yaşadıklarını ve eğitim sendikalarının giderek pasifleştirildiğini belirtmişlerdir. Siyasi değişim ile gelen yeni ekonomik düzenin eğitime yansımaları konusunda ise öğretmenler okullara verilen kamu desteğinin artmış olsa da bu artışın eğitimde verime ve başarıya dönük olmadığını, satın alma güçlerinin azaldığını ve eğitimde özelleştirmelerin yapılmasında asıl problemin uygulama ve yöntemde olduğunu belirtilmiştir. Araştırmada, tarihsel geçişlerin eğitim politikalarını dönüştürdüğü, geçiş sürecinde uygulanan eğitim politikalarının olumsuz eğitsel sonuçlar verdiği ve buna neden olan eğitim üzerindeki politik etkinin azaltılması gerektiği görülmüştür.
Süreli yayınlarda (1950-1960) yayımlanan hikayelerdeki eğitim unsurları

Hikayenin bugünkü anlamda kurmaca bir tür oluşu, Avrupa'da, 19. yüzyıla tekabül eder. Modern halini alan öykü, Türk hikayecilik tarihinde, 1950'li yıllarda en gelişmiş örneklerini verir. Seçilmiş Hikayeler Dergisi, Salim Şengil'in sahipliğinde Ankara'da 1947- 1957 yılları arasında basılırken işte tam bu devrin en olgun Türk hikayecilerini yetiştirmiştir. Salim Şengil, Orhan Kemal, Nezihe Meriç, Sait Faik Abasıyanık, Memduh Şevket Esendal, Şahap Sıtkı İlter, Vüs'at O. Bener, Fahri Erdinç, Bilge Karasu, İlhan Tarus, Orhan Duru, Halikarnas Balıkçısı, Samim Kocagöz, Selim İleri vb. gözde yazarların hemen hepsi bu dergide ilk hikayelerini yayımlamıştır. Seçilmiş Hikayeler Dergisi, dönemi için bir prestij dergisidir. Çok partili hayata geçiş yıllarının yaşandığı 1950'lerde CHP'nin halka dönme, halkı önemseme, halkı eğitme gibi politikalarının gündemde olması elbette toplum içerisinde yaşayan yazarları tesiri altına almıştır. Böylelikle yazarların pek çoğunda, 'köy romancılığı', 'inemleket edebiyatı', 'köy edebiyatı' vb. adları ile anılan ideolojilerin tesiri görülmektedir. Cumhuriyet ideolojisi, aydınlar vasıtasıyla halka aktarılmak istenirken, edebiyatında, dergilerde, yazın dünyası da bu amaca hizmet etmiştir. Cumhuriyet ideolojisinin hikayeciliğe olduğu kadar eğitim hayatına da yönelik bir eylem olduğu kabul edilirse, 'edebiyat' ve 'eğitim' gibi iki mühim alanın, modern öykünün oluştuğu 1950'lerde nasıl konumlandığının görülmesi hayli aydınlatıcı olur. Nezihe Meriç, Orhan Kemal, Şahap Sıtkı İlter, Salim Şengil ve Fahri Erdinç'in hikaye analizlerinin yapıldığı bu çalışmada, Türkiye'nin demokratik tarihinin ve Türk hikayeciliğinin seyri görülebilecektir.
The effects of paternal loss on child's educational life and intergenerational transmission of education for girls

Bu çalışmada, Türkiye'de baba ölümünün çocuk eğitimi üzerine etkisi ve hangi yaşta yaşanılan baba ölümünün eğitimi daha çok etkilediği araştırılmıştır. Çalışmada, Hacettepe Nüfus ve Sağlık Anket verilerini (2013) kullanarak analizler yapılmıştır. Sonuçlar, erkek çocuklar için babanın ölümünün, 8. sınıfa tamamlanma oranına yüzde 5.5 puan düşürülebileceğini gösteriyor. Bu oran 12. sınıf tamamlama oranı için yüzde 28 puana yükselmektedir. Aynı önemli etkileri kentte yaşayan erkek çocuklar için de gözlemlemekteyiz. Buna ek olarak, evden ayrılma konusunda baba ölümünün anlamlı bir etkisi yoktur. Bu tezin ikinci bölümünde Türkiye'de kuşaklar arası eğitim hareketliliği incelenmiştir. Sonuçlar, eğitimde yaşanan eşitsizlikte, ebeveynlerin eğitiminin etkisinin zamanla azaldığını göstermektedir. Sonuçlar, genelde aile gelirini temsil eden baba eğitimin etkisinin azaldığı yönünde olduğu için, eğitimde fırsat eşitsizliğinin azaldığına dair umut vericidir. Aynı şey annenin eğitimi için 5. ve 8. sınıflarda da geçerli olup 12. sınıf tamamlama oranında, annelerin eğitiminin ikinci kuşakta ilk kuşaktan daha etkili olduğu görülmüştür. Dolayısıyla, kızların ileri eğitim derecelerinden mezun olabilmesi için anneleri tarafından motive edilmesi gerektiği anlaşılmıştır. Bu bağlamda, babası ölmüş çocuklar için özel sosyal politikalar ile kız çocukları için eğitimde fırsat eşitliğini arttırmaya yönelik politikalar, eğitim çıktılarının iyileşmesine katkıda bulunacaktır.