turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Günlük yaşamın basit olgularından hareketle resimde form renk ilişkisinin çağdaş grafik anlatım aracılığıyla çözümlenmesi

Günlük yaşamın basit olgularından hareketle resimde form- renk ilişkisinin çağdaş grafik anlatım aracılığıyla çözümlenmesini içeren tez çalışması, üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölüm günlük yaşamın basit olguları ve çağdaş grafik anlatımı, ikinci bölümresimde form-renk ilişkisini, üçüncü bölüm de resimsel çözümlemeleri kapsar. Birikimden sonra gelen kendiliğindenlik mantığıyla oluşturulan çalışmanın ikinci ve üçüncü bölümünde, görsel kaynak olarak reklam sektörünün kullandığı clipartlardangörüntüler alınarak nesne ve imaj çizimlerinin renk-form bağlamında resimsel çözümlemeleri yapılmıştır. Tuval üzerine akrilik boya ile oluşturulan resimlerin, yan yana getirilmesi ile yenilikçi bir anlayışta düzenlenen kompozisyonlarda çokluk içinde teklik, teklik içinde çoklukdenenmiştir. Günümüz insanının her şeyi süratle tükettiği ve gündelik yaşantısı içerisinde karşılaştığı farklı imajları yoğun ve yüzeysel biçimde algıladığı, bir süre sonra da yüzeysel olarakyaşantıladığı bu imajlardan estetik haz almaya başladığı gözlemlenmektedir. Bu noktadan hareketle, tezde amaçlanan mesaj kaygısı taşımadan ortasında bulunduğumuz ve yüzeysel yaşantıladığımız bu imaj ve simülasyon aşırılığı kültürünüyapıtlara taşıyarak, izleyicinin bundan haz alır hale gelişine dikkati çekmek ve günümüzün bu yüzeysel yaşama biçimine, bir anlamda da bulunduğu çağa, çağın değişen ritmine paralel olarak sunuş biçimleri ortaya koymaktır.
Türk resim sanatında portre

Türk Resim Sanatı 'run erken dönemindeki oluşumunda, önceleri resimden çok heykeller ağırlıktadır. Gelişmiş bir resim üslubundan M. S. 6 .-7. yüzyıllar için söz edilebilir. Anadolu'da Selçuklu Türklerinin saraylanndaki portreci resim anlayışı Osmanlı İmparatorluğunun merkezi otoritesince hoş görülmez. Batılı anlamda resim anlayışı ve eğitimin ortaya çıkışı, Osman Hamdi Bey'in Sanayi-i Nefise Mektebi'ni kurmasıyla olur. II. Mahmud'un resimlerini devlet dairelerine astırması bir dönüm noktasıdır. 19. yüzyılın ikinci yansında resimdeki atılımları bilinen Şeker Ahmet Paşa'dan sonra Halil Paşa ve Feyhaman Duran portre resim tarzını geliştirdikleri görülür. 1914 Kuşağı ressamları, Batılı anlamda figüratif resmi de geliştirerek önemli portre örnekleri verirler. Müstakiller, 1930 Kuşağı, Yeniler Grubu'ndan sonra 1980'li yıllardan itibaren Neşe Erdok gibi ressamlarda portre geleneğinin değişimi gözlenir.
Serigrafi baskı tekniği ile yapılan iç mekan karo fayansı, dekor tasarımları ve uygulamaları

Dekorlu seramik sanayiinin endüstriyal boyutlarda kendini göstermesi, günümüzde 50 yıl Öncelere dayanmakla birlikte dekor ve süsleme eğitimi insanoğlunun yüzyıllarca önce keşfettiği bir olgudur. Dekorlu karoların üretimlerine ise özellikle İtalya, İspanya ve Almanya teknolojilerinden yararlanılarak geçilmiştir. Bu arada ülkemizde de seramik endüstrisi içerisinde bulunan kişilerin konuya ilişkin istek ve azimli çalışmaları ' neticesinde elde edilen özgün çalışmalar göz ardı edilmemesi gereken bir noktadır. Bu çalışmamda çok az sayıda bulunan yerli ve yabancı kaynakları tarıyarak, seramik endüstrisindeki deneyimlerimi de değerlendirerek serigrafi baskı tekniği üzerine derli toplu kaynak teşkil edebilecek bir çalışma oluşturulması hedeflenmiştir.
Sanat eğitimi veren kurumlarda sanatsal amaçlı çoğaltım yöntemleri

tarih boyunca düşüncelerini çeşitli sanat dallarıyla toplumlara ulaştırmakistemişlerdir. Resim ise görsel anlatımı en iyi şekilde yapan araçlardan biridir. Çoğaltımyöntemlerinin sanatçılar tarafından benimsenmesi ve geliştirilmesi, düşünce alışverişininhızlanmasını sağlamıştır. Bu yöntemlerin görsel öğeleri oluşturmadaki zenginliği sanatçının kişiliğinin resimlere yansımasında ve resimlerin topluma ulaştırılmasında kestirme yollarsağlamıştır. Çoğaltım yöntemleri başlangıçta farklı amaçlar doğrultusunda geliştirilmiş olsa da günümüzde sanata bir araç olarak kendisini sunmaktadır. Yeteneğin yanında büyük bir ustalık ve el becerisi isteyen bu yöntemler, duyguyu anlatmada farklı arayışlar içerisine giren sanatçılarınhemen hemen ilk tercihleri olmuştur. Sanatsal amaç taşıyan baskılarda kullanılan malzeme ve malzemelerin işlenişi bu çoğaltılan baskılara sanatsal eser olma özelliği kazandırmıştır. Sanat eğitimi, bireylerin doğuştan getirdiği bir takım yeteneklerinin geliştirilmesidir. Bireyen iyi bu sanat yoluyla kendini geliştirebilir ve ifade edebilir. Çoğaltım yöntemleri, bu gelişme süreci içinde bireyin eğitimine katkıda bulunabilecek yöntemler arasında yer almaktadır. Bu yöntemlerin tarihsel sürecin günümüze kadar olan gelişimi, bu alandaki sanatçıların yaşamları ve eserlerinden örnekler, sanat eğitimi veren kurumlar ve bu kurumların uygulamalarına ait veriler toplanarak anlatılmıştır. Araştırmada, sanatsal amaçlı çoğaltım yöntemlerinin doğuşu, dünyada ve ülkemizdeki gelişimi, tekniklerin gelişimine katkısı olan sanatçılara ait bilgiler ve çalışmalarından örnekler verilerek, sanat eğitimi veren kurumlardaki uygulamaları ve atölye imkanları incelenmiştir. Sonuç olarak, sanat eğitimi veren yükseköğretim kurumları kuruluş amaçlarına uygun olarak çoğaltım yöntemlerini uygulamaktadır. Güzel sanatlar liselerinde ise gerekli koşullar sağlandığında çoğaltım yöntemleri uygulamalı olarak yapılmaktadır. Bu okullar çalışmalarınıamacına uygun olarak yapmakta; ancak atölye şartları yetersiz olan okullarda uygulamalarkısıtlıdır. Diğer ortaöğretim kurumlarında uygulanan çoğaltım yöntemlerinin amacı öncelikli olarak bireyi iş hayatına ve yükseköğretime hazırlamakta bu nedenle sanatsal yöndeki çalışmalar ikinci planda kalmaktadır.
Dengbejlik geleneği ve Türkiye'deki Kürt tiyatrosuna etkileri

Bu tez kapsamında, tek kişilik anlatı geleneği formu olan dengbejlik geleneğinin Kürt tiyatrosuna etkisi örnek oyunlar üzerinden tartışmaya açılmaktadır. İlk bölümde; geleneğin günümüzdeki icrası; mekan, anlatı, anlatıcı, alımlayıcı unsurlarına ayrılarak incelenmektedir. Bu unsurların geçici ve kalıcılığı tartışmaya açılarak, geleneğin özü belirlenmektedir. Kürt tiyatrosunun Türkiye deneyiminin incelendiği ikinci bölümde; Kürtlerin dramatik oyun geleneği analiz edilmekte; bu oyunların özgünlüğü tartışılmaktadır. Kürt tiyatrosuna dair belirlenen önemli duraklar analiz edilirken; Kürt kimliğinin tiyatroda görünür olmasının dinamikleri incelenmektedir. Mekan, metin, oyuncu unsurları üzerinde durularak, Modern Kürt tiyatrosuna dair genel bir bakış sunulmaya çalışılmaktadır. Üçüncü bölümde; Kürt tiyatrosundaki 'kaynağa dönme' tartışmalarında dengbejlik geleneğinin ayrıcalık kazanmasının dinamikleri tartışılmaktadır. Geleneğin özü olarak belirlenen 'icra süresi'nin incelenen oyunların 'gösterim süresi'ne etkisinin olup olmadığı mekan, metin, oyuncu ve reji unsurları bağlamında analiz edilmektedir.
Timurİ Dönem TSMK R. 1023 numaralı ve TSMK R. 1022 numaralı Kelile ile Dimne el yazmalarının tasvir sanatı açısından incelenmesi

Timuriler'in siyasi yapılanmalarının ilk dönemlerinden itibaren Celairliler yanında Karakoyunlu ve Akkoyunlu Türkmenleri'yle yakın ilişki kurduğu muhakkaktır. Genel olarak İran ve çevresinde sanat hareketlerinin de başlıca yaratıcıları olarak kültür ortamlarına birlikte yön vermişlerdir. Klasik Timuri üslubun en büyük hazırlayıcısı olarak kabul edilen Celairlli sanatkar ve hükümdarlar ile sanat koruyucusu Türkmen hükümdarlar bu oluşumda önemli bir yere sahiptirler. Timuri tasvir sanatının oluşum evresinin tarihine göz atıldığında: İslam tasvir sanatının yeni üslubunun ilkeleri XIV. yüzyılın sonlarında oluşmaya başlamasıyla birlikte Timuri üslubunun klasik örneklerini vermesi bu süreci kendi bünyesinde eritmesiyle başlayacaktır. Emir Timur; (1370)'de Semerkand'ı, (1381)'de Kertler'den Herat'ı, (1386)'da Celairliler'den Tebriz'i, (1393)'te Bağdad'ı, yine (1393)'te Muzafferiler'den Isfahan ve Şiraz'ı alarak bölgeye geldiğinde XIV. yüzyılın nakkaşhaneleri muhtemelen aralarında belli bir koordinasyon ağı bulunmayan, dağınık ve bağımsız atölyeler şeklinde faaliyet gösteriyorlardı. Timuriler, böyle bir ortamda henüz sistemleştirilmemiş geniş yelpazeli bir mirası devraldıkları söylenebilir. Emir Timur, fethettiği ülkelerden topladığı yetenekli sanatçıları beraberinde Semerkand'a götürerek burada büyük bir kültür ve sanat merkezi oluşturduğu bilinmesine karşılık kendi döneminden tasvirli bir el yazması günümüze kadar gelememiştir. Elimizdeki kaynaklardan anlaşıldığına göre XV. yüzyılda Timuri üslubun, XIV. yüzyıldaki nakkaşhanelerle bağlantılı olarak Şiraz ve Herat'da geliştiği ortaya çıkmaktadır. Çalışma konusu olan TSMK R. 1023 No. lu Şiraz ekolü Kelile ile Dimne el yazması ile TSMK R. 1022 No. lu Herat ekolü Kelile ile Dimne el yazmalarında canlandırılan sahneler arasında çok fark olduğu saptanmaktadır. TSMK R. 1022 No. lu Herat ekolü Kelile ile Dimne el yazmasının üslup özelliklerine bakıldığında eserin klasik olduğunu ve nakkaşın da dönemin baş nakkaşı olabileceğini ya da önemli bir nakkaş olabileceği düşünülmektedir. TSMK R. 1023 No. lu Şiraz ekolü Kelile ile Dimne el yazmasının üslup özelliklerine bakıldığında ise genel tasarım olarak arkaik kaldığı için Herat'a gönderilmeye gerek duyulmayan yerel bir nakkaş olabileceği düşünülmektedir.
Derslerde kullanılan power point sunuların grafik tasarım eleman ve ilkelerine göre incelenmesi

Temel ihtiyaçların karşılanmasında farklı ve çok değişik teknolojilerin kullanılması yaşamın vazgeçilmez bir parçası durumuna gelmiştir. Grafik tasarıma dayalı olarak hazırlanan ürünler, eğitimden sağlığa, ticaretten turizme, iletişimden kültüre, birçok alanda etkisini göstermektedir. Öğretim ortamlarında kullanılan power point sunuların hazırlanması ve sunulması, grafik tasarım açısından üzerinde durulması gereken önemli bir konudur. Grafik tasarım eleman ve ilkelerini kullanan bir eğitimci duygu ve düşüncelerini daha iyi ifade edebilmenin yanında sunuları daha iyi analiz edebilme imkanını da elde etmiş olabilir. Her grafik tasarım, belirli eleman ve ilkelerden oluşur. Tasarım elemanları çizgi, doku, renk, ton, değer, biçim, şekil, mekan, tipografi, tasarım ilkeleri ise ritim, denge, vurgu, zıtlık, armoni, oran, bütünlük ve çeşitlilik olarak sınıflandırılmaktadır. Bu araştırmanın amacı, dersleri yürüten öğretim elemanlarının ve bu dersi alan öğrencilerin görüşlerine dayalı olarak derslerde kullanılan grafik tasarım eleman ve ilkeleri açısından incelemesini yapmak ve inceleme sonuçlarına dayalı öneriler sunmaktır. Araştırma tarama modelinde desenlenmiş olup nicel ve nitel yöntemler birlikte kullanılmıştır. Öğrenci evreni 413, öğretim elemanı evreni ise 15'dir. Çözümleme tekniği olarak Kay-Kare testinden yararlanılmıştır. Öğretim elemanlarının büyük bir çoğunluğu power point sunularını derslerinde kullandıklarını ve bu konuda eğitime ihtiyaç duyduklarını belirtmişlerdir. Öğretim elemanlarına ve öğrencilere yönelik grafik tasarım eleman ve ilkelerini içeren sunuların hazırlanması online yollarla hizmet içi eğitim programları ve bu konuda CD'ler hazırlanabileceği önerilerinde bulunulmuştur.
17 ve 18. yüzyıl İran resim sanatında batı etkileri

İran'da 16. yüzyıla kadar İran resim sanatına Batı'dan yansıyan yoğun bir etkinin izlerine rastlanmamaktadır. Bu tarihe kadar daha çok aynı coğrafyada kurulmuş önceki dönemlerden devralınan ve sentezlenen etkiler söz konusudur. 16. yüzyıl sonunda iktidar savaşı içinde yaşanan çalkantılarla birlikte resim sanatında da bazı değişimler gerçekleşmiştir. Bu değişimlerin en önemlisi ressamların gerçekçi yaklaşımla günlük olayları işlemeleri ve tek yaprak resimlerin çoğalmasıdır. İsfahan Okulu'nun ortaya koyduğu eserler bu gelişmeye işaret ederler. 17. yüzyılda İran'ın plastik sanatlarında, her açıdan bir devrim gerçekleşmiştir. Bu dönemdeki kalkınma, Şah I. Abbas'ın (1588-1629) girişimleriyle başlatılmıştır. Şah I. Abbas'ın özellikle Hıristiyan Avrupalılara karşı dostluğu ve hoşgörülü tutumunun etkisiyle çok sayıda yabancı İran topraklarına gelmiştir. Yabancı şirketler, dini heyetler ve seyyahların yanlarında getirilen ressamlar, Avrupa'da yaşanan Rönesans ve sonrasındaki Barok sanatın son buluşlarını İran'a taşımışlardır. Avrupalı ressamların gelişi, İran ressamlarının natüralist resimlere odaklanmalarını artırmıştır. 17. yüzyılın ikinci yarısında gelen Avrupalıların sayısı tarihi bir rekor kaydetmiş, bu yüzyılın hemen hemen tüm ünlü Avrupalı gezginleri İran'a yolculuk yapmıştır. Bu dönemde İran-Hindistan arasındaki sıcak ilişkiler sayesinde, Babürlü sanatçılarının ortaya koydukları Avrupa resmi etkili eserler, İran ressamlarını da etkilemiştir. 1650 yılından itibaren el yazmalar içerisindeki minyatür geleneğindeki resimler giderek popülerliğini kaybeden bir yola adım atmış ve Avrupa resim üslubu hızlı bir şekilde Safevi toplumunda etkili olmaya başlamıştır. 17. yüzyılın üçüncü çeyreğinde batı tarzında yerli bir resim üslubunun temelleri atılmıştır. 18. yüzyılda Afşar ve Zend dönemlerinde Avrupa ile ilişkilerin azalması sebebiyle, İran resim sanatında köklü bir değişiklik olmamış ve Batı tarzındaki resim sanatı yeni bir özellik kazanamamıştır.
Avrupa resim sanatında ölümcül kadın figürler

Anadolu Üniversitesi Bilimsel Araştırma Projeleri Birimi tarafından desteklenen bu projede, Avrupa sanat tarihinin 9. yüzyıl ile 20. yüzyıl tarihleri arasını kapsayan süreçte oluşturulmuş resimler içinde yer alan 'Femme Fatale/Ölümcül Kadın' figürleri, patriarkal düşünüşün varlığını kanıtlayan en önemli örnekler olarak görülmüş ve incelenmiştir. İnsanlık tarihinin en eski dönemlerinde kadın, toplayıcılığı ile klan ekonomisine katkısı, doğayı tanıması nedeniyle hastaları iyileştirmesi, doğurganlığı ile insanlığın devamını sağlaması gibi ayrıcalıklı özellikleri ile Ana Tanrıçalık statüsünde yer almıştır. Yeryüzü coğrafyasının değişen yapısı nedeniyle çoban topluluklarının, tarım yapan çiftçi toplulukları üzerinde hakimiyet kurması, tarihte ilk sınıflı toplumsal yapının oluşması ile sonuçlanmıştır. İnsanların yöneten ve yönetilenler olarak sınıflara ayrılması patriarkal bir düşünce biçiminin gelişmeye başlaması için ortam hazırlamış, kadın yaratıcı bir kimlik olarak oturduğu kraliçelik tahtından yavaş yavaş indirilmiştir. Bu değişim Mezopotamya uygarlıklarının inanç ritüellerine yansıyarak Avrupa düşünce biçiminin temellerini oluşturan Yunan Roma mitolojisine aktarılmış, kadının ikincil konumu Medea, Clytemnestra, Medusa gibi 'Femme Fatale/Ölümcül Kadın' karakterler ile kendini göstermiştir. Roma imparatorluğunun Hristiyanlığı resmi din ilan etmesi ile birlikte Yahudi Hıristiyanlığın kutsal metinlerini de etkileyen mizojini, skolastik düşüncenin hakim olduğu Ortaçağ Gotik resimlerinde Havva, Salome, Judith gibi karakterler üzerinden sürdürülmüştür. Dolayısıyla Avrupa Resim Tarihinin iki önemli kaynağı olan Yunan-Roma mitleri ile Eski-Yeni Ahit öyküleri, Rönesans, Maniyerizm, Barok, Rokoko, Yeni Klasizm dönemleri içerisinde yapılmış kompozisyonlarda yer alan kadın figürlerini de negatif anlamlar ve yüklenen sıfatlar anlamında güçlü bir şekilde etkilemiştir. Sanatçının özgürleşmeye başladığı ya da özgürleştiği modern süreçler olan Romantizm, Realizm, Empresyonizm, Ekspresyonizm, Art Nouveau, Pre-Rafaelistler, Sürrealizm, Kübizm, Primitifler ve 20. Yüzyıl sanatlarında da söz konusu olan erkil düşünceler, yerini koruyarak hatta güçlenerek 'Femme Fatale/Ölümcül Kadın' figürlerinin oluşmasında önemli olmuştur. Mizojininin varlığını sorgulayan bu araştırmadan elde edilen argümanlar, araştırmacının uygulama çalışmalarını temellendirmiş, 'Büyükbabamın Ölümcül Kadınları' adlı resim serisini biçim-içerik açısından beslemiştir.
Görme olgusu 'Portre, yüz, benlik'

Bu çalışmada, insanın var olma kaygısı sonucu kendini resmetmeye başlamasıyla ortaya çıkan portre resminin zaman içerisinde 'ben' imgesi haline gelmesi incelenmiştir. Birinci bölümde, portrenin varlığını ortaya koyacak olan görme olgusunu ve görmeyi oluşturan göz ele alınmış, görmenin seyretmeye dönüşmesi ve insanın kendini nasıl kendi arzu nesnesi haline getirdiği incelenmiştir. İkinci bölümde, portrenin 'ben' imgesine dönüşmesi mitolojik açıdan araştırılmış olup 'Yüz Nedir? sorusuyla tanımlanmış ve insanın kendi yüzünü görebilmesi için gerekli olan ayna olgusu incelenmiştir. Ardından portrenin kimlik oluşturma süreci ve portrelerin maske olarak kullanımı araştırılmıştır. Son bölümde ise portrenin din, felsefe, mitoloji, fotoğraf, resim, sosyal medya ve sinema sanatlarından güç alarak zaman içerisindeki oluşumu ve tarihsel süreci incelenmiştir.
Avrupa çağdaş resim sanat platformuyla Türkiye çağdaş resim sanat platformunun karşılaştırılması

Bu araştırmanın adı; 'Avrupa Çağdaş Resim Sanatı Platformuyla Türkiye Çağdaş Resim Sanatı Platformunun Kıyaslanması' dır. Çalışmanın temel amacı; Avrupa çağdaş resim sanat platformuyla, Türkiye çağdaş resim sanat platformunu aynı perspektif doğrultusunda irdeleyerek, Avrupa'da yapılanlar karşısında ülkemizde neler yapıldığı, resim sanatı adına nasıl ve ne yönde çabalar harcandığı ortaya koyulmaktır. Avrupa resim sanatında istikrarlı ve sürekli bir gelişim değişim kaydedilirken, Türkiye'deki resim sanatı alanında kimlerin, neler yaparak sanatı nasıl geliştirmeye çalıştıkları, yapılan çalışmalar vesilesiyle nasıl bir sonuca ulaşıldığını ortaya koymaktır. Bunların yanında amaç; Türk resim sanatında daha çağdaş ve farklı yerlere ulaşmak adına neler yapabileceği önerilerinde bulunarak, konu hakkında araştırmalara kaynak sağlamaktır. Konu hakkında araştırma yaparken nitel araştırma tekniği; Kitaplar, dergiler, makaleler, yazılı dökümanlara, yayınlanmış tezlere literatür tarama tekniğiyle ulaşılmış, ulaşılan verilerin ve yorumların gerçeği yansıtacak ve genele hakim bütüncül bir şekilde ifade edilmesine yönelik bir süreç izlenmiştir. Nitel araştırma tekniğiyle ulaşılan veriler konuya uygun şekilde düzenlendikten sonra; Avrupa resim sanatının modern resim sanatına geçiş aşamalarındaki faaliyetleri, sanatçıların klasikleşmiş resim anlayışının önüne geçebilmek adına yaptıkları çalışmalar sonucu yeni akımların ortaya çıktığı görülmektedir. Avrupa'da yaşanan modern sanat döneminde Türkiye'de sanat adına neler yapıldığı araştırılmış ve yapılan araştırmalar sonucunda, Türkiye'de sanatı geliştirmek, değiştirmek ve ilerletmek adına sanatçılar nasıl çabalar vermişler, neler yapmışlar bunlar ortaya konulmaktadır. Devamında her iki coğrafyanın sanat faaliyetleri ve sanatta yapılanlar, ressamlar aynı perspektif doğrultusunda sentezlenmektedir. Yapılan bu sentezlenme vasıtasıyla iki coğrafyanın aynı dönemlerde resim sanatı adına neler yaptıkları, ne faaliyetler de bulundukları ve bunların sonucunun nasıl alındığı ortaya çıkmaktadır. Veriler ışığında, resim sanatında nerde olduğumuz aydınlatılmaya çalışılmaktadır.
1945 - 1989 yılları arasında tarihsel gelişimi ve tasarım özellikleri bağlamında Polonya afişleri

Bu çalışma; Grafik Tasarım alanında önemli bir yere sahip olan Polonya Afiş Okulu/Ekolü ile ilgili bilgilerin irdelenmesi amacıyla başlamış, araştırmanın tamamı Polonya'da bulunan kütüphane, afiş galerileri ve müzelerde yapılmış, elde edilen veriler tarihsel gelişim ve tasarım özellikleri ekseninde sıralanıp, değerlendirilmiştir. İlk uluslararası afiş sergisinin 1898 yılında Krakow Ulusal Müzesi'nde açılmasından da anlaşılabileceği üzere; 'afiş tasarımı' Polonya'da her zaman önemi ve gücü anlaşılmış bir iletişim aracı olmuştur. Çalışmaya tarihsel sınır oluşturan 1945- 1989 yılları arasında birçoğu devletin kamusallaştırdığı kurumların verdiği siparişler üzerine yapılan afişlerin gelişimini, siyasal yapı ve tarihsel bağlamdan ayırarak incelemek mümkün değildir. II. Dünya Savaşı sonrasında Eryk Lipinski, Jozef Mroszczak, Henryk Tomaszewski, Wojciech Zamecznik, Jan Lenica, Wojciech Fangor, Jan Mlodozeniec, Roman Cieslewicz, Waldemar Swierzy, Franciszek Starowieyski gibi tasarımcı ve akademisyenler sayesinde afiş tasarımı özel bir boyuta taşınmış; farklı tipografik ve görsel yaklaşımı, metafor kullanımı, güçlü mizah duygusu, çok katmanlı anlatımı ve tasarımcıların sürekli artan deneysel üretim arzuları ile tüm dünyada tanınır hale gelmiştir. 1966 yılında düzenlenmeye başlayan Varşova Afiş Bienali ve onun akabinde kurulan Varşova Afiş Müzesi bu çalışma alanını sürdürülebilir kılmış, uluslararası bilinirliğini arttırmış ve Leh kültürünün ayrılmaz bir parçası haline getirmiştir. Çeşitli işgal, savaş, direniş ve kriz dönemlerinde kesintilere uğramış olsa da, II. Dünya Savaşı sonrasında Film Afişleri alanında yeniden yeşeren bu tasarım dalı; tüm zorluklara rağmen azimle çalışmayı kendilerine ilke edinmiş ressam, mimar ve grafik tasarımcılar sayesinde gelişimini sürdürmüştür. Polonya'da afiş kültürünün kaybolmaması ve arşivlerin günümüze kadar taşınabilmesi, Polonyalı tasarımcıların eğitime verdikleri önem, usta-çırak ilişkileri, koleksiyonerlik ve afiş belgeleme konularına gösterdikleri özen sonucunda mümkün olmuştur. Bu sayede; I. Dünya Savaşı yıllarından 1940'lara, oradan da günümüze kadar devam eden Polonya afiş tasarımı geleneği hala aynı tazelikle devam etmektedir.
İç-dış doğa etkileşimi

Bu tezin konusu, 'iç doğa' olarak nitelediğimiz içsel dünyanın, içindevarolduğumuz 'dış doğa' öğeleriyle, geçmişşte ve günümüzde nasıl ifade edildiğini araştırmak; buna paralel olarak yapılan uygulamalı çalışmalarla içdünyaya yolculuğu yansıtmaktır. İnsana, özel bir var olma ve katarsis alanı yaratan sanatta; zihnin derinliklerinde yer alan, bilinçaltı kodlara kaydedilmiş ve doğayla on binlerce yıl bütüncül bir ilişki yaşamanın bıraktığı izler kendisini açığa vurur. Doğanın kucağına doğan insan açısından 'dış doğa' her zaman esin ve merak kaynağı olmuş;aralarındaki büyülü ilişki, sanatta özneyi gösteren imgeler ekolojisinedönüşmüştür. Yapılan uygulamalarda, ağaçlar portre niteliği taşıyan imgeleredönüşmüş; çocukluk anılarının tınıları, farklı duygu ve düşünce izlekleri, kompozisyonlarda gizlenmiştir. Kompozisyonlarda doğa çıkışlı imgeleriniçselleştirilmesi yoluyla; toplumsal trajediler, korkular, kaygılar, anılar, umutlar, coşkular dışa vurulmuştur. Öznenin duygularının, düşüncelerinin, edindiği bilgi ve deneyimlerin, sezgilerinin ve bilinçaltının oluşturduğu 'iç doğa'sı; sanat alanında doğarakvücuda gelen imgelerde gizlenir. İçe dönük bakışın güçlü göstergeleri olarak beliren imgeler, yaratıcı özneye gönderme yaparak; çok katmanlı anlamlartaşırlar. Dış gerçeklik zihnin gizli odalarında dönüşerek yeni bir bedene bürünür. Yaratıcı öznenin bilinçdışı derinliklerden özümsediği zenginlik, imgeyi gerçekbağlamından koparıp; olasılıklar alanına fırlatır. Yaşantıyı yakalayıp belleğinealan; onu biçime dönüştüren sanatçı, imgeleri kendi bağlamlarından ayırarak, içgerçekliğinin uzantısı olarak var eder. Doğa sanatta başka bir şeye dönüşür;kendi varlık alanını yaratan imgelerde, öznenin içsel dünyası ve varoluş çabasıgizlenir. İç doğa ve dış doğanın etkileşiminden doğan imgenin içindeki kurucuboşluk, öznenin varlık kuyusuna açılır. İmgeyi yaratan özne ile bakan özneninvarlığının tınıları bu kuyuda yankılanır. Doğadan damıtılan imgeler topografyasında, bilinçdışı okumalar rehberliğindeöznenin varoluşunu keşfetme yolculuğu devam eder. Bu süreçte doğan imge, temsil ilişkilerini koparır; hayal gücünü zorlar ve var olma oyununa davet eder.