Kamu ve özel sektör kurum ve kuruluşlarında insan kaynaklarını geliştirme aracı olarak kullanılan hizmet içi eğitim programlarının verimliliğe etkileri ve bir model önerisi: Gaziantep örneği

Bu tez, insan kaynağını geliştirme aracı olarak kullanılan hizmet içi eğitim programlarının verimliliğe olan etkilerini incelemektedir. Araştırma için Gaziantep'te kamu ve özel sektör kurum ve kuruluşlarında 484 işgören ve 38 yöneticinin görüşlerine başvurulmuştur. Anket ile iş doyumu, verimlilik, hizmet içi eğitim konularında işgörenlere yöneltilen sorular bilgi-işlem ortamında değerlendirilmiştir. Araştırma, bu değerlendirmeler ışığında kamu ve özel sektör için aynı olmak üzere insan kaynaklarının verimli yönetimi ve kalitenin artırılabilmesi için geliştirilmiş yeni bir hizmet içi eğitim modeli önermektedir. Araştırmadan alman sonuçlara göre; işgörenler boyutunda; 1. Örgütlerde, problemlerin çözümüne ilişkin ciddi bir çalışma olmadığı, 2. İşgörenlerin işlerini yaparken kendilerini büyük oranda başarılı ve üretken hissettikleri, kendilerini geliştirdiklerine inandıkları ve kurumlarına bağlılık duydukları, kurumlarının başarısının kendilerini yakından ilgilendirdiği ve işyerlerindeki fiziki olanakların çalışma verimlerini artırabileceğine inandıkları,3. Sosyal hizmetlerin yeterlik ve etkinliğinin özel sektördeki işgörenler aleyhine bir durumda olduğu, 4. Kamu sektöründe üretimde kullanılan araç-gereç ve makinalarının bakım ve onarımının gerekli sürede yapılamadığı, dolayısı ile verimin düştüğü, 5. Kamu sektöründe çalışan işgörenlerin bir bölümünün özel sektörde çalışanlara oranla işyerlerindeki insan ilişkilerinden hoşnut olmadıkları ve sürtüşmeden kaçındıkları, 6. Her iki grup işgörenlerin çoğunluğunun kendilerini işlerine bağlayan asıl nedenin parasal olmadığı, 7. İş ile ilgili kararlarda kendilerine fikir sorulmadığı, 8. Her iki kesimde sosyal, kültürel ve sanatsal etkinliklerin hemen hemen hiç olmadığı, 9. İşgörenlerin önemli bir bölümünün olağanüstü bir durumda çalıştıkları yerden destek göremeyeceklerine inandıkları, 10. İşgörenlerin, her iki kesimde de amirlerin kendileri ile yeterince konuşmayan insanlar oldukları, 11. Her iki kesimde de başarıların yöneticilerce yeterince takdir edilmediği, 12. Kamuda iş kanunları ile ilgili işgören bilgisi yüksek iken özel sektörde bu oran yanlara kadar düştüğü, 13. Hizmet içi eğitimde %50 oranında üniversite ile ilişki kurulmadığı, 14. Düzenlenen hizmet içi eğitim programlarında eğitim uzmanlarının yer almadığı, 15. Hizmet içi eğitim programlarının uygulamadan uzak olduğu, 16. Hizmet içi eğitim programlan düzenlenirken büyük oranda eğitim teknolojisinin işe koşulamadığı, 17. Eğitim sonunda büyük oranda sertifika veya katılım belgesi verilmediği, verilmiş olanların da mesleki terfide kullanılmadığı ve yönetim tarafından kendilerine farklı bir davranış gösterilmediği, Yöneticiler boyutunda; 1. Kurumlarda AR-GE birimlerinin hemen hemen olmadığı, 2. Kurumlarda verimlilik ölçümlerinin yapılmadığı, 3. İş kazaları ve meslek hastalıklarına karşı önlem alınmadığı, psiko-sosyal ihtiyaçların belirlenmesi yolunda çalışmaların yapılmadığı, 4. İşgörenlerin ekonomik sorunlarım çözümleyebilecek araştırmaların olmadığı, sosyal güvenlik ile ilişkili araştırmaların yapılmadığı, 5. Kurum içi-dışı insan kaynaklarının izlenmediği, 6. İşgören seçiminde uygulanan tekniklerin yeterli olmadığı, 7. İşgörenlere sağlanan sosyal olanakların düşük düzeyde olduğu, 8. Alanında uzman kişileri istihdamda güçlük olduğu, 9. Yeni işe alman personele hizmet içi eğitim olanaklarının yeterince sağlanmadığı belirlenmiştir.