turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Barok Dönemde bir kadın ressam: Artemisia Gentileschi

İlk kez mağara yüzeylerinde görülmeye başlayan resim sanatı, kültürlerin, inançların ve iktidarların misyonlarını aktarmak ve kuvvetlendirmek için kullandıkları araçlardan biri olmuştur. Avrupa sanatının her döneminde gelişim aşaması geçirmiş olan resim sanatı, özellikle Rönesans'ta sanatsal ifadenin birincil kolunu meydana getirmiştir. Rönesans ile birlikte yeni teknikler ve estetik algıya kavuşan resim sanatı, Maniyerizm ve sonrasında Barok sanat ile klasik çizgilerden ayrılan, durağanlığın karşısında son derece dinamik ve teatral bir anlatıma sahip olan bir anlayışa bürünmüştür. Bu dinamik anlatımın en yoğun olduğu dönemlerden biri olan Barok dönem, kökeni Helenistik Antik Çağa dayanan sanat anlayışı, karşıt duyguların bütünlük oluşturan dünyası ve karşı reformasyonun ifade biçimi olmasına rağmen son derece özgür olan anlatımı ile Avrupa sanatında önemli bir dönemdir. Barok sanat aynı zamanda kadın sanatçıların da sanatta ağırlığının hissedilmeye başlandığı dönem olmuştur. Barok dönemin en önemil kadın sanatçılarından biri Artemisia Gentileschi'dir. 1593 yılında Roma'da doğan sanatçı, Barok dönem ressamlarından Orazio Gentileschi'nin kızıdır. Babasının yanında aldığı eğitimle sanat hayatına başlayan Artemisia Gentileschi, Floransa Akademisi'ne kabul edilen ilk kadın ressam olma onuruna erişmiş, sanatındaki yetkinliği ile kendi döneminden itibaren önemli bir konuma yükselmiştir. Dönemin aristokrat çevrelerince eserleri aranan bir ressam haline gelen sanatçı Caravaggist ressamların en başarılılarından biri olarak kabul edilmektedir. Artemisia Gentileschi'nin günümüze ulaşan 42 eserine erişilen bu tez çalışmasında, sanatçının Barok prensipler çerçevesinde ele aldığı Kitab-ı Mukaddes konuları, aziz ve azizeler, mitolojik ve tarihi figürlerden oluşan anlatıları ve portre resimlerden oluşan eserleri, teknik, üslup, renk ve Barok'un psikolojik aktarımı içerisinde ele alınmıştır. Aynı zamanda, sanatçının yaşamının eserleri üzerindeki etkisine de yer verilmiştir.
Görsel iletişim tasarımında infografik kullanımı ve uygulamalar

Görsel iletişim tasarımı sürecinde kullanılan her türlü dijital ve basılı mecrada, grafikler, fotoğraflar, illüstrasyonlar, tipografiler, haritalar, tablolar ve ikonlar gibi birçok bileşen değişik kombinasyonlarla bir arada kullanılabilmektedir. Tüm bu bileşenleri farklı yöntem biçimleriyle kullanan ve bilginin farklı görsel formlarını içerisinde barındıran bilgi grafikleri günümüz görsel iletişim araçları arasında yeni bir trend olarak kendini göstermeye başlamıştır. Bu çalışmada infografik, infografik türleri ve kullanım mecralarının yanı sıra, tasarım yapılırken kullanılan yöntem ve teknikler incelenerek sektörde hangi mecralarda hangi tür infografiklerin tercih edildiği ve infografik tasarımların iletişim süreci üzerindeki etkisi irdelenmiştir. Birinci bölümde; çalışmanın amacı ve araştırma metodolojisi üzerine giriş yapılmıştır. İkinci bölümde; görsel iletişim tasarımı ve infografik başlığı altında, görsel iletişim tasarımının tanımı ve görsel iletişim tasarım türlerine değinilmiştir. Bunun yanı sıra infografik tanımı yapılıp infografik tasarım yaklaşımının geçmişşten günümüze tarihsel gelişimi irdelenip infografik anlatım yöntemleri ve teknikleri üzerine durulmuştur. Farklı tasarım teknikleriyle yapılan infografiklerin örneklendirilerek, infografik değerlendirme kriterleri ve üzerine araştırmalar yapılmıştır. Üçüncü bölümde; infografik tasarımı yapılırken kullanılan yöntem ve teknik araçlarla birlikte ayrıca info üretme üzerine bir çalışma yapılmış ve bu araçların birbirleri ile olan hiyerarşik sıralaması belirlenip, hangi tür infografik tasarımında hangi araçların kullanılması gerektiği örneklerle belirtilmiştir. Dördüncü bölümde; üçüncü bölümdeki araştırma ve incelemeleri örneklendirme kapsamında kendi tasarımlarım olan infografik önerilerim ve açıklamalarına yer verilmiştir. Beşinci bölümde ise; sonuç ve önerilerle birlikte çalışmanın literatüre olan katkısı değerlendirilmiştir.
Van müzesinde bulunan Van-Hakkari yöresi kilimlerinin tekstil tasarımı açısından analizi

Van Müzesi'nde bulunan Van-Hakkari yöresi kilimlerinin analizine yönelik bir çalışma amaçlanmış olup, bu amaç çerçevesinde yöreyle ilgili bilgiler taranmış, gerekli kişi ve kuruluşlarla görüşülmüştür. Ayrıca dokumacılığın ve Türk Düz Yaygı Dokumalarının tarihçesi ile adı geçen yörelerin coğrafyası hakkında kısa bilgiler verilerek ana metne geçilmiştir. Çalışmanın yapıldığı müze ve bölge hakkında bilgiler verilmiş, yöreyle bağlantısı kurulmuştur. Yöre kilimlerinde tespit edilen bezemelerin tamamı çizilerek önce kendi aralarında, sonra da diğer yörelerle karşılaştırılmış ve adlandırılmıştır. Sonuç olarak da Müzede bulunan Van-Hakkari kilimlerinden çıkan bir genellemeyle yörede Türk düz yaygı dokumacılığının devam ettiği gözlemlenmiş ve renk, bezeme ve kompozisyon yapılarının teknik açıdan değerlendirilmesi yapılmıştır. Yöredeki bölgeler arası etkileşimin yoğunluğu vurgulanarak, burada yapılacak çalışmaların önemi ve gerekliliği konusunda öneri ve temennilerle çalışma sonuçlandırılmıştır.
Nesne ve resim bağlamında sanatta gerçeklik

Sanatçı ben'i üzerinden varlığı kavrar. Yapma etme eylemi ve bu eylemin sanatsal bir forma dökülmüş durumu üzerinden hem kendisine hem de kainata yaklaşır. Bu nedenle sanatçının eseri hem kendisine dair hem de kainata dair bir ifadedir. Böylece sanatçı eseriyle birlikte bir önermede bulunur. Varlığı okuyuşunu, kendi sanat eseriyle hem kendisine hem de başkalarına okutturur. Tam da bu nedenden dolayı sanat eseri insanın iç alemi ile dış alem, kainat arasında bir bağı ortaya koyar. Bu bütünsel bir anlam bağıdır. Bu anlam bağı, ancak sanatçı ve sanatçıyı çevreleyen kainat arası bir ilişki bütünlüğünün anlaşılmasıyla kendini gösterir. Nesne ve resim bağlamında sanatta gerçeklik, sanatçının kim'liğine bakar. Ona referansta bulunur. Sanat eseri bu nedenle birey ve varlık arasında bir anlam formuna dönüşür. Sonuç olarak, Sanattaki gerçeklik; bilfiil ortaya konan, anlam tabakalarının varlığına dayanır. Bu anlam tabakaları çeşitli formlar içerisinde açığa çıkartılır.
Görüyorum resim imaj montaj

Bu araştırmanın konusu; Beş duyu organımızdan biri olan gözün, sanatçının üretim yaratım sürecin de algıladığı 'şey' ler bütününü 'görüyorum' mottosu ile resim, imaj, montaj başlığı altında resim ve video sanatı gibi hem plastik sanatlar hem de diğer sanat disiplinleri üzerinden okumalar yapmaktır. Araştırmaya paralel olarak üretilen eserlerde montaj anlayışına dayanan, birbiriyle ilişkisi olmayan, zaman dilimlerine ait, farklı imgelere referans veren ve herhangi bir anlatımsal kaygı gütmeyen bir ifade biçimi kullanılmıştır.
Türk resim sanatında geleneksel biçim yaklaşımları

Tarihi beş yüzyılı aşan bir süreye dayanan Türk resim sanatının; günümüze kadar devam eden süreç içersinde biçimsel değişikliklere uğrayarak, Osmanlı Devleti zamanında geleneksel boyutunu, batılılaşma eğilimleri ile de çağdaş Türk resim sanatı şeklini aldığı görülmektedir. Batının da özellikle Rönesans'la başlayan resim sanatının gelişim çizgisi, günümüze dek geçirdiği beş yüzyıla yakın süreçteki oluşumlarla, kendi kültürü ve sanatı için köklü bir birikim oluşturmaktadır. Sanatçısı için de böyle bir temel üzerine yapılanması oldukça verimli sonuçlar doğurmuştur. Türk resim sanatında, Cumhuriyet'in ilk dönemlerinde yapılan sanat etkinliklerinin sonucu yenilenen üslup programları ya da sanatsal biçimlendirme yöntemleri, bireysel çabaların kanıtlandığı yeni bir dönemi açmıştır. Türk resim sanatçısı, çizgi ve rengi belli form kalıplarından sıyırarak yepyeni düzenlemeler oluşturmuş, kentlileşen bir bilinçle, batı dünyasından gelen etkilere karşı yeni baştan hesaplaşma gereği duymuş ve bu doğrultuda oluşturulan ulusal-yerel bir zihniyet, sanat ortamına egemen olmuştur. Birçok soyutlama eğilimindeki Türk resim sanatçısının, yerel ve geleneksel değerlerin farkına varılması için çalışmalara başladığı; minyatür, kaligrafi ve çeşitli geleneksel-yerel dekoratif süs öğelerinin eserlerde yeniden biçimlenerek ya da motif özellikleri ile resimlerde varlık bulduğu görülmektedir.
1980 den günümüze var olan siyasi partilerin seçim afişlerinin incelenmesi ve uygulamalar

1980'den günümüze siyasi partilerin kullanmış oldukları afişler incelenip değerlendirilmesi, Afiş nedir, afişi oluşturan temel unsurların neler olduğu ayrıntılarıyla ele alınmıştır. Afişlerden yola çıkarak, toplumun algısının nasıl etkilendiğinin ortaya konulması, afişte yer alan görsel ve sözsel öğelerin anlamı, seçmen üzerindeki etkileri, partilerin kendilerini halka nasıl sunduğu ve nelere vurguda yapıldığı ve afişlerin seçime etkisi olup olmadığı incelenmiştir. Bu araştırmada 1980'den günümüze genel seçimlerde mecliste temsil edilen ilk üç partinin seçim afişleri örnek alınmıştır. Afişte yer alan sözel ve görsel unsurların ve verdiği mesajların incelemesine başlanmadan önce siyasi partilerin parti programları, kurumsal kimlik çalışmaları incelenmiştir. Afişin Sanatı seçimlere ve seçmene katkısı açısından ele alınmışdır. Yine afişlerle ilgili değişik çalışmalara da başvurulmuştur. Afişlerle ilgili bilimsel kaynakların taraması yapıldı. Görsel bilimlerle ilgili uzman kişilerin görüşüne başvuruldu. Siyasi parti temsilcileri ile ilgili seçimlerde kullandıkları afişlerle ilgili fikir teatisinde bulunuldu. Afiş ne amaçlanarak tasarlanmıştır? Partilerin seçim afişlerinin sözel ve görsel unsurları incelendiğinde seçimlere nasıl bir katkısı olmuş ve ortaya nasıl bir sonuç çıkmışdır? Siyasi partilerin seçim afişleri incelendiğinde kültürel altyapısı, Türk mitolojisi ve İslam gelenekleri etrafında şekillenen bir anlayışı ifade edip etmediği incelenmiştir. Afişin muhatap olduğu toplumun değerleriyle ne derece uyum gösterip, göstermediği analiz edildiği gibi afişin ideolojik mesajları afişi yayınlayan siyasi partinin temel siyasi yelpazesine uygunluğu araştırmanın konuları içinde yer almaktadır.
Dışavurumculukta estetik değerler ve Orhun anıtlarının resimlerimde kullanımı

İDışavurumculukta Estetik Değerler Ve Orhun Anıtlarının Resimlerimde Kullanımı? adlı, dört bölümden oluşan bu çalışmamızda, Dışavurumculuk un tarihçesi, Die Brücke, der Blaue Reiter, soyut dışavurumculuk akımı, oluşumu, gelişim süreci, etkileri ve bu sanat akımının alt başlığı şeklinde irdelenen Jestüel Soyutlama ve Renk Alanı Resmi incelenmiştir. Öncelikle soyut dışavurumculuğun köklerini bulduğumuz dışavurumculuk olgusu her yönüyle inceledikten sonra, soyut dışavurumculuğun oluşumuna etki sağlayan diğer unsurlar; tarihi, kültürel, sosyal ve psikolojik açıdan anlatılmış, bu akımı oluşturan sanatçıların eserleri analiz edilmiş ve daha sonra da etkileri ve mirası ortaya konulmuştur. Üçüncü bölümde ise Dışavurumculuk un Türk ressamlar üzerindeki etkisi irdelenerek çalışmalarından örneklerle açıklanmıştır. Dördüncü bölümde resim sanatının temel tasarım elemanlarından doku, renk ve çizgi tanımı, kullanımı, ilkeleri, resim sanatındaki yeri ve tarihsel gelişimiyle ilgili konular ele alınarak seçilmiş sanatçılar ve yapıtları üzerindeki özellikleri incelenmiştir. Çalışmalarıma kaynaklık eden Orhun abidelerinin Türk Tarihi açısından önemi vurgulanarak Abidelerin plastik ve estetik değerleri üzerinde durulmuştur. En sonunda da Dışavurumculuk un etkisinde kalarak Orhun Abideleri temalı yaptığım resimlerim ile bağlantılar kurulmuştur.
Parçalanan gerçeklik ve yeni bir bütün oluşturma eylemi olarak resim

Günümüzde değişen dünya dengeleriyle birlikte; bireyin tüm yaşayış, davranış ve algılama biçimleri de değişmektedir. İletişim teknolojilerinin güçlenmesi ve gösterge sistemlerinin etkili haline gelmesi, değerler sisteminin zayıflamasına neden olurken, sosyal hayattaki her şeyin gösterge ve imaj yığını haline gelmesi gündelik yaşama yeni bir boyut kazandırır. Bilgi ve teknoloji ile özdeş olarak içinde yaşadığımız çağ; toplumsal, siyasal ve ekonomik alanda önceden öngörülemeyecek değerler ve değişimler çağıdır. Tüm bu gelişmeler karşısında bireyin psikolojisi de sürekli değişime uğramakta, bütünlük ve tutarlılıktan uzaklaşarak parçalanmaktadır. Belirsizlik, bulanıklık, sınırsızlık, çözülme, parçalara ayırma, yeniden birleştirme günümüzde benliğin çoklu ve değişken yapısını oluştururken; bütünlüğün yıkılışı, parçalanma, yeniden birleştirme, çok parçalılık, eklenmişlik, öne çıkan değerler olmaktadır. Dünyanın küreselleşip küçüldüğü bu çağda, kendi yaşamsal ve düşünsel gerçekliğini oluşturan insan, yaşamın her alanında karşılaştığımız, montaj-alıntı tekniklerini kullanır. Ekleme ve birleştirme tekniği olarak kolaj ve kolajın yapısındaki kayganlık, belirsizlik, değişkenlik çağımız insanının gündelik hayat psikolojisiyle örtüşür. Kolaj, günümüzde bireyin iç dünyası ve yaşam biçimiyle uyum içindedir. Geçen yüzyılın başında kübizm ile ortaya çıkan kolaj, alıntılama ve montajlama teknikleri farklılık gösterse de özellikle günümüz avangard sanat yaklaşımlarında yaşayış ve düşünce biçimleriyle paralel etkileşim göstermeyi sürdürmektedir. Tüm bu gelişmeler sonucunda çağımız yapıtlarında parçalanmış bütünlük bulunur. Bu sayede resimde yeni bir bütün oluştururken imgeler arasındaki karmaşık, değişken ve çeşitli ilişkiler bütünü ve bu bütünü oluşturan biçimlendirme anlayışı önemsenmektedir. Bu sayede yapıt; ayrışık öğelerin sürekli hareket ve oluş halindeki kolajına dönüşürken, bunların zihinde oluşturduğu yapı sorgulanır. Bu bağlamda konuya yaklaşım; gerek sanat tarihindeki örneklerle gerekse bireysel ve toplumsal parçalanma sonucunda değişen yaşam biçimlerinin irdelenmesi bağlamında sorgulanmaktadır.
Çağdaş heykel sanatına Anadolu efsanelerinin etkisi

Bu tezi ortaya koymada amaç, insanlığın başlangıcından bugüne kadar, pek çok alanda karşılaşacağımız efsanelerin önemine dikkat çekmektir. İnsanlık tarihi için önemli değerler taşıyan bu efsanelerden; 'Adem ile Havva', 'Tufan', 'Yedi Uyurlar', 'Truva Savaşı', 'Şahmeran' ve 'Zümrüdü-Anka' gibi insanlığı ilgilendiren, merak uyandıran ve hala zihinlerde güncelliğini koruyan yukarıda isimleri sıralanan konular ele alınmıştır. Farklı kaynaklarda geçen anlatımlara yer verilmiş ve efsaneleri konu edinen sanatçıların eserleri ele alınıp incelenmiştir. Sonuç bölümünden önce ele aldığım kendi çalışmalarım da konulara göndermelerde bulunduğum efsaneler ile bağlantı kurmaya çalışılmıştır. Bu araştırmada konunun çok geniş olmasından dolayı kısıtlamalar yapılmış ve halk arasında yaygın olarak halen yaşamakta olan efsaneler ele alınıp incelenmiştir. Geniş bir zaman, mekan düzlemine uzanan mitolojik ve kültürel yapıtları inceleyip heykel çalışmalarıyla ilişkilendirmek için zorunlu olarak bazı kısıtlamalara gidilmiştir. Bu kısıtlamaları yapmaya zorlayan nedenler ise; tez çalışmasının süresi ve tez çalışmasına paralel olarak tez konusunu destekleyecek olan heykel çalışmaların yapım süreci olmuştur.
Islahevlerindeki çocukların topluma kazandırılmasında seramik eğitiminin etkileri

Çağdaş ve uygar bir yaşamın gelişmesindeki en önemli olgu eğitimdir. Ulusların gelişmişlik düzeyi yetiştirdikleri bireylerdir. Eğitim aileden başlayarak okul ve çevre ilişkisi içerisinde şekillenmeye ve bireyin kişiliğini oluşturmaya başlar. Çocuklar çevrelerinde gelişmekte olan olayları izleyerek kendilerine davranış modelleri oluştururlar. Sanat eğitimi, çocukların kişiliklerinin olumlu yönde gelişmesini, mutlu olmalarını, başkalarıyla barışık yaşamasını sağlar. Sanat bir ifade şeklidir. Çocuk kelimelerle anlatamadığı iç dünyasının zenginliğini; hüznünü, mutluluğunu, sanat sayesinde ifade eder. Her çocuk masum olarak doğar, büyüklerin ellerinde şekillenir. İlk eğitimi aileden alan çocuğun, Almış olduğu bu eğitim sağlıklı, bilinçli ve sevgi dolu ise ilerde yaşamla uyumlu bir yetişkin, bunların tam aksi olduğunda ise, kural tanımayan uyumsuz, antisosyal bir kişi olur ve suça yönelir. Suç 'insanın kendi çıkarları için başkalarına isteyerek zarar vermesidir' şeklinde tanımlanır. Çocuklar suçlu doğmaz, ancak suça itilirler. Buna etken olan aile, okul, çevre şartlandır. Suç işlemeleri halinde ise topluma kazandırılmak için yeniden eğitilmek üzere ıslahevlerine yerleştirilirler. Islahevinde çocukların meslek eğitiminden hariç, sanat eğitimiyle kendi dünyalarının ifade edilmesine olanak tanınır. Sanat eğitimi içinde yer alan Seramik eğitimi; hem psikomotor davranışları geliştirirken hem de çocuğun psikolojik olarak rahatlamasına olanak sağlar. Birey aldığı sanat eğitimiyle, düşünce, duygu ve becerilerini geliştirir. ince ayrıntıları görebilen duyarlı üretken, kendine güvenen bir yapı oluşturur. Kişilik; birey diğer bireylerden ayıran belirleyici bir özelliktir. Eğitim ve sanat eğitimi; kişiliğin olumlu olarak oluşmasını sağlar. Freud'a göre kişilik; id, ego, süper ego olmak üzere üç11 bölümden oluşur. Kişinin ruhsal dengesini sağlıklı bir biçimde devam ettirebilmesi için bu üç öğe denge içerisinde olmalıdır. Dengeyi sağlayan öğe ise egodur. Bireyler içsel çatışmalara çözüm bulabilmek ve gerilimden kurtulabilmek için çeşitli savunma mekanizmaları geliştirmişleridir. Bu yöntemler; bastırma, yadsıma, yüceltme, özdeşim kurma, kaçma, düş kurma, saplanma, dengeleme, yer değiştirme ve mantığa bürünmedir. Savunma mekanizmaları çok kullanıldığı zaman psikolojik sorunlar ortaya çıkabilmektedir. Doğumdan itibaren öğrenmeye başlayan birey; çeşitli büyüme evrelerinde sorunlar yaşar. Özellikle ergenlik çağında yaşanılan sorunların çözümü, öncelikle aileden başlayarak okul-çevre ilişkisinde şekillenir. Bu dönemlerde aile, toplum ile aralarında çıkan çelişkiler sevgi ve eğitim ile çözüm bulabilir. Bu tezde yazılı kaynaklar belgesel tarama yöntemiyle araştırılmıştır. Ayrıca Keçiören Islahevi seramik öğretmeniyle yapılan röportaj da yer almaktadır. Bu ıslahevindeki çocukların Zafer Çarşısı'nda sergilenen ürünlerinin fotoğraflanarak belgelenmesi ve teknik olarak değerlendirilmesi de bunmakdatır. Islahevi seramik öğretmeni Yusuf Yıldız ile yapılan röportajda çocukların topluma kazandırılma çabası içerisinde Seramik eğitiminin önemi vurgulanmıştır.
Arkeolojik taban mozaiklerinin restorasyonu, konservasyonu ve sergilenmesi

Bu araştırma, antik dönem yapı kalıntılarının bir parçası olan arkeolojik taban mozaiklerinin arazide ortaya çıkarılmaları ile başlayan ve gerektiğinde müzeye taşınarak muhafaza edilmeleri zorunluluğu ile burada da devam eden konservasyon-restorasyon ve bununla bağlantılı olarak sunum sorunlarım ortaya koymayı ve bu bağlamda çözüm önerileri getirmeyi amaçlamaktadır. Kendilerine özgü bir tabakalaşmaya sahip olan antik taban mozaiklerinin sağlıklı bir şekilde restorasyonu ve doğru algılanabilmeleri için yapım tekniklerinin ve antik dönem mimarisindeki işlevlerinin kavranması son derece önemlidir. Bu bakımdan antik duvar ve tavan döşemelerinin tarihçesi ve antik dönemde mozaik yapım teknikleri öncelikli olarak ele alman konular olmuştur. Araştırmada mozaiklerin uzun zaman boyunca toprak altında maruz kaldıkları ve ortaya çıkarılmaları sonrasında karşılaştıkları çeşitli fiziksel ve kimyasal bozulma mekanizmaları sebepleriyle ortaya koyulmuş, kazıda gün ışığına çıkarılma anından itibaren uygulanması gereken koruma, temizlik, kaldırma, restorasyon prosedürleri, tamamlama etiği ve bu işlemlerde kullanılması gereken uygun modern, geleneksel malzemeler aktarılmış, ayrıca kaldırılan mozaiklerin müzede saklanması, sunumları da ele alınmıştır.
Sembolizm'de femme fatale / ölümcül kadın teması

19. yy. sonlarında Fransa, Rusya ve Belçika'da şiir ve resim alanında ortaya çıkan Sembolizm Akımı daha sonra diğer ülkelere yayılarak tüm sanat dallarında etkin olmuştur. İnsan duygu ve izlenimlerini ön planda tutan Sembolizm Sanat Akımı, Realizm ve Natüralizm'e tepki olarak ortaya çıkmıştır. Realizm ve Natüralizm akımlarının gerçekçi yaklaşımlarına karşı, temellerini Romantizm'in mistisizminden alan Sembolizm Akımı, ruhsallığı, düşünceyi ve rüyaları yansıtmayı kendine temel edinmiştir. Aynı zamanda dönemin hızla endüstrileşen ortamında değişime ayak uydurmaya çalışan toplumun psikolojik bir tepkisi olarak tepki olarak ortaya çıkmıştır. Sembolizm dış dünya ve insan duyguları arasında oluşturmaya çalıştığı bu köprüde insan bedenini ve kadın figürlerini tema olarak ele alır. Sembolizm, 19. yy. ın ikinci yarısında ağırlıklı olarak resimlerde sembol kullanımıyla karşımıza çıkan bir akımdır. Ancak bir eserin Sembolizm Akımı içine dahil olması için eserde direkt olarak sembol kullanımı olması gerekmez. Sembolist eserleri incelediğimizde sanatçıların rüya, mitos gibi konuları ele alış biçimiyle, bize sembolü direkt olarak kullanmaksızın bir eserin Sembolist sanat sınırları içerisine nasıl dahil olunabileceğini göstermektedir. Resim alanındaki öncüleri arasında, Dante Gabriel Rozetti, Gustave Moreau, Gustav Klimt, Odilon Redon, Pierre Puvis de Chavannes, Jan Toorop, Giovanni Segantini, Arnold Böcklin, Fernand Khnopff, Paul Gaugin, Felicien Ropes, Edvard Munch gibi isimleri sayabiliriz. Sembolist sanatçılar resimlerinde insan bedenini ve özellikle kadın figürünü ustaca kullanarak ruhsallığın duyu dünyasındaki imgelerini somutlaştırmışlardır. Sembolist resimde görülen kadın figürlerinde kullanılan 'Femme Fatale' kadın teması önemli bir yere sahiptir. Sembolist yaklaşım içerisinde imgeler, duyu dünyası ile algılanan gerçekler ve hayal yardımıyla zenginleştirilirken, ölümcül kadın kavramının işaret ettiği tehlikeler, farklı temalarda resmedilen kadın ögesi üzerinden anlatılır. Buna bağlı olarak ortaya çıkan karamsarlık, hüzün, yalnızlık, ölüm, doğa, aşk, kasvet, erotizm gibi ögeler ölümcül kadının en belirgin özelliklerinden bazılarını oluşturmaktadır. Sembolist sanatçıların resimlerinde karşılaştığımız ölümcül kadınlar, kimi zaman mitolojik kökenli sembollerle, kimi zaman hayvan ya da çiçek figürleriyle betimlenirken, kimi zaman da aşk ya da cinselliğiyle baştan çıkaran kadın temalarıyla karşımıza çıkmaktadır.
Wabi sabi estetiği ve Japon seramik sanatına etkileri

Sanatın temel değerlerinden biri olan estetik; bir çoşkulanım veya duygu veren şeylerin incelenmesi ile ilgili bir disiplin olarak tanımlanmaktadır. İnsanın maddi ve manevi alanlarda yarattığı, ortaya koyduğu şeylerin tümü olarak tanımlayabileceğimiz kültür, estetik beğeni ve ilkeler üzerinde önemli bir etkiye sahiptir. Bu doğrultuda 'batı? sözcüğünün düşünce planında taşıdığı anlamın karşıtını anlatmada kullanılan 'doğu? kendine özgü sanat olgusuna ve estetik anlayışa sahiptir. Bir Doğu kültürü olan Japon estetiğinde güzel sıradan, kusurlu olan da, aşırıya kaçmayan doğal ve sakin renk tonlarında, düzensiz şekil ve dokularda aranmaktadır. Wabi-sabi bu güzellik anlayışının temelini oluşturan estetik beğeni sistemidir. Bu bağlamda Japon seramik sanatının da wabi-sabi estetik disiplini doğrultusunda temellendiği görülmektedir. Japon kültürünün birikimci yapısı, Japon seramik sanatçılarının geçmişş ile kurdukları organik bağ ve bunu eserlerine taşımaları, geleneksel Japon seramik sanatının halen genç kuşaklar tarafından benimseniyor olması çağdaş seramik sanatında Japon seramiklerinin özgünlüğünü arttırmaktadır. Bu araştırma kapsamında Japon seramik sanatı wabi-sabi estetik disiplini doğrultusunda araştırılarak örneklerle incelenmekte ve çağdaş Japon seramikleri üzerindeki geleneksel etkiler sorgulanmaktadır.
Türk illüstrasyonuna minyatür'ün etkisi ve çağdaş bir uygulama

Avrupa, Anadolu, Uzakdoğu ve Mezopotamya'da da örnekleri görülebilen, 13 -19. yüzyıllar arasında İslam dünyasının resim sanatını temsil eden resimler, motifler ve mimari işlemeler minyatür olarak isimlendirilmiştir. Osmanlı devleti ve Osmanlılar tarafından da isminin nakış olduğu söylenmektedir. İllüstrasyon ise resim sanatının abartılı veya doğada ve günlük hayatta benzeri görülmeyecek, deneysel olarak kurgulanması zor olan kompozisyonlar eşliğinde resimlenmesi demektir. Bu çalışmada, ticaret ve seyahatler sonucunda farklı kültürler tarafından harmanlanan minyatür kültürünün ve İslam minyatürlerinin, modern Türk devleti, Türkiye Cumhuriyeti ile başlayan Türk illüstrasyon çalışmalarına etkisi araştırılacaktır.