turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
The European security and defense policy and its implementation in Kosovo and post-September 11

Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikası; Kosovo ve 1 1 Eylül Sonrası Dönemde Uygulanışı Hazırlayan Yunus Emre Bayrak Bu tez, Soğuk Savaş ve Soğuk Savaş sonrasında ortaya çıkan Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikası'in Kosova'da ve 11 Eylül sonrası dönemde, incelemektedir. Bu tezin temel amacı, otonom bir Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikasının ne derece mümkün olduğunu analiz etmektir. Söz konusu tez temel olarak 4 bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, Avrupa Bütünleşmesi kavramı çerçevesinde bütünleşme teorileri ele alınmış ve bunların ne ölçüde AGSP'nin ortaya çıkışım ve gelişmesini açıklayabildiğine bakılmıştır. Burada genel bir teoriden söz etmenin mümkün olmadığı, AGSP'nin birden fazla teoriyle, belli zaman dilimlerinde ve koşullarda açıklanabileceğinin üzerinde durulmuştur. ikinci bölümde daha çok tarihi bir yaklaşım göz önünde bulundurularak AGSP'nin gelişimindeki aşamalar ele alınmıştır. Burada NATO ve AB arasındaki rekabete değinilerek, sürekli bir kurumsal ve hükümetlerarası pazarlığın varlığı vurgulanmış; istikrar ve barışını sağlamış bir Avrupa'nın meydana getirilmesinin AGSP kavramıyla yerine getirilebilmesinin henüz erken olduğuna dikkat çekilmiştir. VIÜçüncü bölümde, AGSP'nin Kosova Savaşı'nda ve sonrasında pratik olarak sınanması incelenmiştir. Sonuçta, AB ve Ortak Dış Politika ve. Güvenlik politikası, NATO ve ABD'nin desteği olmadan başarısız olmuş ve bunda en önemli etkenin 'askeri kapasite' eksikliği olduğu vurgulanmıştır. AB'nin Kosova'dan aldığı dersler belirtilmiştir. Dördüncü ve son bölümde ise 1 1 Eylül ve sonrasında gelişen Afganistan Savaşı ve Irak savaşlarının 'realist bir geri dönüşe' yol açtığı savunulmuştur. Değişen uluslararası güvenlik ortamı çerçevesinde AGSP'nin ve Ortak Dışişleri ve Güvenlik politikasının hem AB'nin kendi içinde hem de transatlantik ilişkilerdeki kırılmaya bağlı olarak son durumu ve geleceği ele alınmıştır. VII
The evolving concept of flexible integration within the Europen Union: A tool for managing diversity?

Bu tez, 'esnek entegrasyon' kavramını Avrupa Birliği içerisinde gelişmekte olan bir kavram olarak incelemektedir. Bu tez, Amsterdam Andlaşması ile bir AB ilkesi haline getirilmeden önce, farklı kavramlaştırmlar, pratikteki eski örnekler ve bu örneklere eşlik eden gidien sisyasi tartışmaların incelenmesi yoluyla esnek entegresyon mekanizmasının içinde geliştiği çerçeveyi anlamayı amaçlamaktadır. Tez, mekanizma ile ilgili Andlaşma maddelerinin incelenmesinden sonra, bu mekanizmanın Avrupa Birliği içerisindeki ekonomik ve siyasal çeşitliliğinin sağlanmasında bir araç olup olamayacağı sorusunu cevaplamaya çalışmıştır.
Türk tarım politikalarının Dünya Ticaret Örgütü tarım anlaşmasına ve Avrupa Birliği ortak tarım politikasına uyumu

Tarım sektörünün büyüme trendi 24 Ocak 1980 kararlarından sonra düşme eğilimine girmiştir. 24 Ocak kararlarının ihracata dayalı büyüme stratejisi sanayi sektörünü tarım sektörüne göre ön plana çıkarmıştır. Ayrıca tarım topraklarının küçük, çok parçalı yapıda oluşu ve sektördeki aşırı istihdam, sektörün düşük verimliliğindeki diğer unsurlardır. Diğer yandan Dünya Ticaret Örgütünün Tarım Anlaşması, dünyada tarım ticaretinin daha liberal yapı kazanacağını ortaya koymaktadır. Bununla birlikte Türkiye'nin Avrupa Birliğine üye olmak istemesi Türk Tarım Politikasının Avrupa Birliği Ortak Tarım Politikasına uyumunu zorunlu kılmaktadır. Bu çalışmanın amacı bir yandan tarım sektörünün üretken bir yapıya nasıl kavuşturulabileceğini saptamak diğer yandan Türk Tarım Politikasının WTO Tarım Anlaşması ve AB Ortak Tarım Politikasına uyum çerçevesinde tercihlerini değerlendirmektir. Çalışma tarım sektörünün, yapısı ve tarımsal malların özellikleri nedeniyle mutlaka desteklenmesini önermektedir. Ancak yapılan desteğin bölgesel nitelikte ve gerek WTO Tarım Anlaşması gerekse Avrupa Birliği OTP' sının öngördüğü koşullar çerçevesinde olmasının Türkiye'nin içinde bulunduğu ekonomik ve siyasi koşullar nedeniyle bir zorunluluk olduğu sonucuna varılmıştır.
Avrupa Birliği inşaat sektöründe rekabetçilik ve Türkiye'deki durum

İnşaat sektörünün temel amacı toplumun ihtiyaçlarını karşılayacak güvenli yaşam alanları sunmaktır. Bu amaçları gerçekleştirecek olan inşaat sektöründeki rekabetinartmasının, diğer endüstriler üzerinde işgücü ve büyüme için olumlu etkileri olacaktır. Avrupa inşaat sektörü rekabetçi avantaja sahip olamazsa, Avrupa Birliği inşaat endüstrisi, inşaat pazarındaki güçlü pozisyonuna rağmen büyük meydan okumalarlayüz yüze kalacaktır. Bu yüzden Avrupa Komisyonu, Avrupa inşaat endüstrisininrekabetçiliği üzerine bir tebliğ yayınlamıştır. Tebliğ sektörün rekabetçiliğiniarttırmayı amaçlayan 4 stratejik amaç tanımlamaktadır. Bu tebliğ sektörünrekabetçiliğine etki eden temel faktörler olan yapımda kalite, düzenleyici çevre, eğitim, araştırma-geliştirme çabalarının yeniden organize edilmesi konularını analiz etmektedir. Tez çalışmasında Avrupa Birliği inşaat endüstrisi ile ilgili yapılmış olan araştırmalar incelenmiştir. Ve sektörün mevcut durumu ile geleceğe yönelik stratejiler analiz edilmiştir. İnşaat sektörünün rekabetçiliğini arttırmak için yapılan araştırmalar 7 ana konuyu kapsamaktadır. Bunlar kalite, yenilik, sürdürülebilirlik, eğitim ve sektörünimajı, ihale, bilgi teknolojileri, verimlilik karşılaştırmalarıdır. Bütün bu başlıklaraçıklanmış ve araştırma sonuçları bulgular ve çıkarımlar olarak özetlenmiştir. Daha sonra Türkiye'deki inşaat endüstrisi aynı başlıklar altında incelenmiştir. Türkiye'deki inşaat sektörüne ait yapılan çalışmalar, Avrupa Birliği inşaat sektöründe yapılan araştırmalarla karşılaştırılmıştır. Ve Türkiye'nin rekabetçi avantaj kazanabilmesi için önemli işaretler elde edilmiştir.
Atık sorunsalı bağlamında Avrupa Birliği'nin yeni ekonomi modeli olarak döngüsel ekonominin değerlendirilmesi

Ekonomisi yüksek oranda kaynak tüketimine dayanan ve kaynak ihtiyacının büyük bölümünü ithal etmekte olan Avrupa Birliği'nde, mevcut ekonomik büyüme modelinin uzun dönemde sürdürülebilir olmadığının, temelde ise üretim ve tüketim sisteminin risklere fazlasıyla açık olduğunun anlaşılmasıyla, kaynak verimliliği ve düşük karbonlu ekonomi bir politika önceliği olarak ortaya çıkmaya başlamıştır. 'Daha azla daha fazla yapmak' anlayışına sahip olan kaynak verimliliğinde, atık önemli bir kaynak olarak görülmekte ve atıkların geri kazanımı ve geri dönüşümü ön plana çıkarılmaktadır. Bu alanda en önemli gelişmelerden biri Avrupa Komisyonu tarafından 2 Aralık 2015 tarihinde Döngüsel Ekonomi Paketinin kabul edilmesi olmuştur. Çok farklı tanımları yapılmakla birlikte, döngüsel ekonomi modeli, ürün ve hammaddelerin yeniden kullanımını mümkün kılabilecek, atığın geri kazanıldığı, enerji ve tüm kaynakların verimli kullanıldığı, neredeyse hiç atık üretmeyecek şekilde temiz üretimin yapıldığı bir model olarak tanımlanmaktadır. Ancak kavram bütünsel olarak ele alındığında, tüm yaşam döngüsünü ele aldığı ve tüketimi minimize etmeyi amaçladığı görülürken, mevcut çalışmaların daha ziyade atık ve kaynak yönetimine odaklandığı görülmektedir. Döngüsel ekonomiye geçişte en büyük zorluk, kaynak tüketimindeki küresel büyüme trendini tam tersine çevirmek, mevcut üretim ve tüketim kalıplarını değiştirmektedir. Bütünsel bir değerlendirme yapabilmek için henüz erken olsa ve ciddi teşvikler gerekse de döngüsel ekonomi için çalışmaların, kaynak verimliliğine etkisinin umut verici olduğu düşünülmektedir. Diğer taraftan, modelin sürdürülebilirlik açısından önemli bir araç olabilmesi için ise tüketim kalıplarını değiştirmede de etkili olması gerekmekte; ancak sistemin henüz bunun çok uzağında olduğu değerlendirilmektedir.
Soğuk savaş sonrası Arnavutluk'un Avrupa Birliği uyum sürecinin analizi

Bu çalışmanın amacı, Soğuk Savaş sonrası dönemde Arnavutluk'un Avrupa Birliği'ne uyum sürecini realizm ve entegrasyon teorileri bağlamında analizini yapmaktır. İlk olarak Soğuk Savaş'ın teorik olarak incelemesi yapıldıktan sonra Balkanlar coğrafyasına etkisi incelenmiştir. Değişen uluslararası sistemin ardından bölgedeki Avrupa Birliği politikalarına değinilmiş ve bu çalışmanın odak noktasını oluşturan Arnavutluk örneği için Avrupa Birliği'ne uyum sürecini; resimler, tablolar ve çıkarımlar ile dış politika analizi yapılmıştır.
Türkiye ve Avrupa Birliği ülkeleri arasındaki dış ticaret dengesi belirleyicilerine yönelik ekonometrik bir uygulama

Bu çalışmada, Türkiye'de 2003- 2017 dönemi aylık verileriyle parasalcı, elastikiyet ve massetme yaklaşımlarında kullanılan dış ticaret hadleri, yurt içi ve yurt dışı gelir, reel döviz kuru, parasal büyüklük (M2) değişkenleri yardımıyla dış ticaret dengesi belirleyicilerinin kısa ve uzun dönem ilişkileri tahmin edilmeye çalışılmıştır. Ekonometrik model tahminlemesinde ARDL yöntemi kullanılmış, ticaret dengesi ve belirleyicileri arasında uzun dönemde eşbütünleşme ilişkisinin varlığına ulaşılmıştır. Uzun dönemde Avrupa Birliği modelinde, ticaret dengesiyle dış ticaret hadleri arasında pozitif, reel döviz kuruyla negatif, reel para arzıyla pozitif, reel yurt içi gelirle negatif, reel yurt dışı gelirle ise pozitif sonuçlar elde edilmiştir. Sonuçlar istatistiksel olarak anlamlı ve iktisadi beklentilerle uyumludur. Seçilmiş AB ülke modellerinde de benzer test sonuçlarına ulaşılmıştır.
A macroeconomic assessment of U. S. and E. U. industrial agriculture policies and their effects on world food security, 1994-2010

Bu makalede, güncel gıda meseleleri bağlamında küçük ölçekli çiftçileri ve bunun yanında, gıda güvenliği açısından daha da riskli hale gelmeye başlayan dünyada, pazar dinamiklerinin, tarım politikalarının ve ticaretin gıda üretimi üzerindeki etkilerini inceleyeceğiz.
Avrupa Birliği ülkeleri vergi yargı sistemleri çerçevesinde Türk vergi yargı sisteminin değerlendirilmesi

Başta sosyal hukuk devleti ilkesini benimsemiş olan ülkeler olmak üzere, pek çok kamusal ihtiyaçların karşılanmasında vergi ve benzeri diğer mali gelirlere başvurulmaktadır. Bu çerçevede, çeşitli nedenlere bağlı olarak vergi idaresiyle mükellefler arasında vergi dolayısıyla hukuki anlaşmazlıklar ortaya çıkabilmektedir. Vergi konusu ve buna bağlı olarak vergi uyuşmazlıkları, başlı başına bir uzmanlık konusudur. İşte, vergi uyuşmazlıklarının çözümlenmesinin yanında, birçok işlevi olan vergi yargısının, vergi yargılama usulü ilkelerini temel alarak bu fonksiyonları yerine getirebilmesi, son derece önem taşımaktadır. Ülkemizde ilk derece mahkemelerde ve yüksek idare mahkemesi olan Danıştay'daki ağır iş yükü sadece Türk idari yargı sistemindeki aksaklıklardan kaynaklanmamakta, bunun yanında, iş yüküne başka sorunların da neden olduğu görülmektedir. Bununla birlikte, Avrupa Birliği üyesi ülke sistemleri örnek alınmak isteniyorsa, her ülkenin kendi sosyal ve kültürel şartları göz önünde bulundurularak, anılan sistemlerin ülkemizde uygulanabilirliğinin derinlemesine incelenmesi gerektiği düşünülmektedir.
Role of common education policies of the European Union in Europeanization process: Erasmus exchange programme

Başlangıçta ekonomik birliktelik üzerine kurulan Avrupa Birliği, günümüzde her alana nüfus etmekte ve pek çok alanda ortak politikalar uygulamaktadır. Avrupa Birliği'nin ekonomik, sosyal, kültürel, siyasi ve politik alandaki tüm uygulamalarının nihai hedefi ise üye ya da aday ülkeler arasında Avrupalılaşmayı sağlamaktır. Birliğin ortak eğitim politikaları ile yürütmekte olduğu değişim ya da hareketlilik programları bu amaca açık bir şekilde hizmet etmektedir. Günümüzde en yaygın olarak bilinen Avrupa Birliği eğitim programlarının başında ise Erasmus değişim programı gelmektedir. Bu çalışmanın amacı, Avrupa Birliği ortak eğitim politikalarının Avrupalılaşma süreci üzerindeki etkisini Erasmus değişim programı çerçevesinde incelemektir. Araştırma genelinde, bu alanda çalışmalar yapan bilim adamlarının son yıllarda popülerliği artan Avrupalılaşma üzerindeki düşüncelerine ve tanımlarına yer verilmiş ve Erasmus programının etkisini daha yakından inceleyebilmek için daha önceden bu programdan yararlanmış Türkiye ve AB vatandaşlarının katıldığı bir anket uygulanmıştır. Elde edilen sonuçları daha iyi analiz edebilmek için bu alanda bilgi sahibi olan Türkiye Ulusal Ajansı uzmanlarının görüşlerine başvurulmuştur. Yapılan bu araştırma, Avrupa Birliği ortak eğitim politikalarının bir parçası olan Erasmus değişim programının Avrupalılaşma üzerinde önemli bir etkiye sahip olduğunu ve ülkeler ve vatandaşlar arası entegrasyonu güçlendirdiğini ortaya koymaktadır. Diğer çalışmalardan farklı olarak bu araştırma, konusu bakımından daha özel bir alanda farklı araştırma yöntemleri kullanılarak yapılmıştır. Son olarak, bu çalışma Avrupalılaşma konusuna ışık tutmakta ve Erasmus değişim programının bu konu ile olan ilişkisine dikkat çekmektedir.
AB projelerinin kurumsal kapasite gelişimi ve bölgesel kalkınmaya etkisi (TR82 düzey 2 bölgesi örneği)

AB'ye aday ülke olan Türkiye, IPA kapsamında AB mali yardımlarından yararlanmaktadır. Türkiye'de bugüne kadar, Merkezi Finans İhale Birimi aracılığıyla 3 226 adet AB hibe projesi uygulanmış ve AB'den 402 755 635, 71 avro mali destek alınmıştır. Bu tezin amacı, AB'den projeler ile sağlanan bu mali yardımların kurumsal kapasite gelişimi ve bölgesel kalkınmaya etkisini ortaya koymaktır. Böylece AB'den sağlanan bu mali desteklerin etki ve sonuçlarını gösteren bir örnek oluşturulacaktır. 'TR82 Düzey 2 Bölgesi' araştırma bölgesi olarak seçilmiştir. Geçmiş yıllarda bölgede MFİB aracılığıyla AB hibe projesi yürütmüş olan kurum/kuruluşlar arasından 'gayeli örnekleme yöntemi' ile seçilenlerden anket yoluyla birincil veriler toplanmıştır. Çalışmada, MFİB aracılığıyla yürütülen AB hibe destekli projelerin kurumsal kapasite gelişimi ve bölgesel kalkınmaya katkı sağladığı sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca anket uygulanan kurum/kuruluşların yasal statüleri, illeri, proje yürütme deneyimleri ile farklı kriterler arasında 'ki-kare ( 2)' uygulanmış ve analiz sonucu bulunan ilişkiler ifade edilmiştir.
Lizbon sonrası dönemde Avrupa güvenlik ve savunma politikası

Bu çalışmada, liberal hükümetlerarasıcılık kuramının varsayımlarına değinilerek; Lizbon Antlaşması ile Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikası alanında gerçekleştirilen düzenlemelerin, Antlaşma sonrası AGSP'nin etkinliğini ne kadar arttırdığı, AGSP'nin ne derece başarılı olduğu, üye devletlerin güvenlik ve savunma alanında ne kadar bütünleşme sağlayabildikleri kısaca üye devletlerin bu alanda ortak bir politikada uzlaşabilmelerinin ne kadar mümkün olacağı temelinde AGSP'nin geleceği değerlendirilmeye çalışılmıştır. Bu doğrultuda ilk önce güvenlik ve savunma alanındaki bütünleşme kuramları ele alınarak, güvenlik ve savunma alanındaki bütünleşme aşamaları tarihsel süreç içerisinde incelenmiştir. Bu incelemenin ardından konunun daha da anlaşılır hale gelmesi için AGSP'nin ortaya çıkışı ve gelişim süreci ayrıntılı bir şekilde ele alınmıştır. Daha sonra Anayasal Antlaşma Taslağı ve Lizbon Antlaşması ile AGSP'ye yönelik gerçekleştirilen düzenlemelere yer verilmiş ve ardından AGSP'nin örnek uygulamaları, temel sorunları, değişen dinamikler çerçevesinde AB'nin güvenlik ve savunmaya yönelik yeni girişimleri ele alınarak, AGSP'ye yönelik Lizbon Antlaşması ile yapılan düzenlemelerin AGSP'nin etkinliğini ne kadar arttırdığı, üye devletlerin bu alanda ne ölçüde ortak bir politikada hareket edebilecekleri ve AGSP'nin geleceği değerlendirilmeye çalışılmıştır. Bu çalışmanın hazırlanmasında konuyla ilgili birçok makale, kitap, dergi, antlaşma metni ve aynı zamanda elektronik ortamda yer alan kaynaklardan faydalanılmıştır. Çalışmanın sonucunda Lizbon Antlaşması ile AGSP'ye yönelik yapılan düzenleme ve yeniliklerin, liberal hükümetlerarasıcılık kuramının varsayımlarını haklı çıkarır bir şekilde üye devletlerin güvenlik ve savunma alanındaki beliryeci konumlarını değiştirmediği ve bu alanların hükümetlerarası seviyede kalmaya devam ettiği gözlemlenmiştir. Antlaşma sonrası uluslararası alanda meydana gelen krizlere müdahale konusunda AB üye devletlerinin ortak bir politika belirleyememesi sonucunda yaşanan başarısızlıklar, Lizbon Antlaşması ile güvenlik ve savunma alanında gerçekleştirilen yenilik ve düzenlemelerin başarısızlığını, bu alanlarda bir ilerleme sağlanamadığını göstermiştir. Son dönemlerde değişen dinamikler çerçevesinde AB, güvenlik ve savunma alanında bazı girişimlerde bulunmuş fakat bu girişimler de çok yeterli olmamıştır. Kısaca yakın gelecekte AB'nin güvenlik ve savunma alanında bir bütünleşme sağlaması ve bu alanlarda üye devletler arasında ortak bir politika geliştirilmesi oldukça zor görünmektedir.
Avrupa Birliği enerji politikası ve dış ticaretine yansımaları

Avrupa Birliği'nin dünya üzerinde enerji tüketiminin en yoğun olduğu bölgelerden birisi olduğu, buna karşılık ise enerji kaynakları açısından ise yeterli imkanlara sahip olmadığı bilinmektedir. Bu kapsamda geliştirilen AB enerji politikası, hem enerjinin sadece bölgesel değil küresel etkileri olan bir sektör olması, hem de insanlığın ve dünyamızın geleceğini çok yakından ilgilendirmesi nedeniyle özel bir önem taşımaktadır. AB enerji politikası, rekabet gücü, enerji arzının güvenliği ve çevrenin korunması arasında bir dengeye vararak, toplam enerji tüketiminde kömürün payını korumayı, doğalgazın payını artırmayı, nükleer enerji santralleri için azami güvenlik şartları tesis etmeyi ve yenilenebilir enerji kaynaklarının payını artırmayı hedeflemektedir. Bu çalışmanın amacı; enerjinin Avrupa için önemini ortaya koyup, enerji politikalarının Avrupa Birliği'ndeki yerini belirleyerek, bu politikaların birliğin dış ticaretine olan etkilerini ortaya koymaktır. Buradan yola çıkarak, çalışmanın ilk bölümde öncelikle Avrupa Birliği'ni kuran anlaşmaları ve entegrasyon süreci anlatılıp, enerjinin Avrupa Birliği'nin kuruluşundaki önemine vurgu yapılacaktır. İkinci bölümde, Birliğin enerji politikalarının tarihsel gelişimini, hedefleri, eylem planları, enerji sektöründe iç pazar oluşturulmasına yönelik çalışmaları, enerji politikası araçlarının neler olduğu anlatılıp enerji politikalarıyla olan bağlantıları irdelenecektir. Üçüncü bölümde, diğer bölge ve ülkelerle olan enerji ilişkileri incelenecektir. Dördüncü bölümde, enerji politikaları kapsamında Avrupa Birliği ve Türkiye için bazı önemli doğalgaz ve petrol boru hatlarını ayrıntılarıyla anlatılacak, son olarak da dünya enerji görünümü, Avrupa Birliği'nin ekonomik durumu, dünya ekonomi ve ticaretindeki yeri, ithalatı ve ihracatı, enerji çeşitleri, rezervleri, kullanımları, enerji rakamlarının Birliğin ticaret ve bütçesindeki yeri, karbon emisyonları ve karbon piyasaları anlatılacaktır.
Avrupa Birliği'ne üye olmayan Akdeniz ülkelerinin sermaye hareketleri

Bu çalışmada İkinci Dünya Savaşı sonrasında Batı ekonomilerinde oluşan tasarruf fazlasının küresel gezisi ve bunun yeni sanayileşmekte olan piyasalara etkisi analiz edilmektedir. Araştırma temel olarak yeni sanayileşmekte olan ülkeler arasında yer alan Avrupa birliğine üye olmayan Akdeniz ülkelerinde sermaye hareketlerine getirilen kısıtlamalara ve piyasa yapılarına odaklanmıştır. Bölge ülkelerinde gerçekleşen doğrudan sermaye yatırımları, menkul kıymet borsaları ve Avrupa-Akdeniz mali işbirliği süreci incelenmiştir. MNEC'ler sahip oldukları yüksek büyüme potansiyellerini sermaye hareketlerine daha fazla serbesti tanıyarak ve piyasa ekonomisi kurallarını uygulayarak açığa çıkartabilirler.
Karşılıklı bağımlılık ekseninde Avrupa Birliği-Çin Halk Cumhuriyeti ilişkileri 1975-2010

Bu çalışma, 1975- 2010 yılları arasındaki Avrupa Birliği-Çin Halk Cumhuriyeti ilişkileri üzerinedir. Çalışmanın amacı, uluslarüstü siyasi bir varlık olarak adlandırılan Avrupa Birliği ile Çin Halk Cumhuriyeti arasındaki ilişkileri Karşılıklı Bağımlılık yaklaşımını kullanarak analiz etmektir. Çalışmamızda Keohane ve Nye'ın Karşılıklı Bağımlılık perspektifi temel alınarak, AB-Çin arasındaki ekonomik ilişkilerin politik ve diplomatik ilişkileri etkileme ve belirleme potansiyeli üzerinde durulmaktadır. Soğuk Savaş sonrası dönemde hızla gelişen ticari ilişkiler sayesinde AB ekonomisi, ABD ekonomisine bağımlı olduğu kadar Çin ekonomisine de bağımlı bir hale gelmiştir. Ekonomik büyüklükleri oranında uluslararası politika üzerinde etkili olmak isteyen AB ve Çin arasındaki ekonomik bağlar her geçen gün güçlenirken, paralel bir şekilde politik ilişkilerde de hızlı bir gelişme kaydedilmektedir. Dolayısla, AB-Çin arasında gelişen ekonomik ve politik işbirliğinin açıklanması ve söz konusu işbirliğinin doğurabileceği muhtemel olumlu ve olumsuz sonuçların gösterilebilmesi açısından politika yapıcılara bir uyarı niteliği de taşıyan Karşılıklı Bağımlılık yaklaşımı son dönem AB-Çin ilişkilerini açıklayabilmek için uygun bir perspektif sunmaktadır.
Avrupa Birliği ve Türkiye'de Euroseptisizm: Siyasi partiler düzeyinde bir inceleme

Avrupa kıtasında ekonomik ve siyasi bir güç oluşturmayı amaçlayan Avrupa Birliği, kendisini destekleyen ve kendisine karşı olan kesimleri yaratmıştır. İlk defa 1985'de The Times gazetesinde kelime olarak kullanılan euroseptisizm, 1990'lı yıllardan itibaren Avrupa Birliği'ne karşı olan veya eleştirel yaklaşan kesimleri inceleyen akademik çalışmalarda yaygın olarak kullanılmaya başlanmıştır. Bu çalışmada, Avrupa Birliği ülkelerinde önemli bir etkiye sahip olan ve bütünleşme sürecine muhalefet olarak nitelendirilen euroseptisizm, seçilmiş üye devletlerde ve Türkiye'de siyasi partiler düzeyinde incelenmiştir. Bu bağlamda, euroseptisizmin Türkiye'de ne kadar etkin olduğu sorusuna yanıt aranmıştır. Çalışmada, öncelikle euroseptisizmin teorik çerçevesine değinildikten sonra İngiltere, Çek Cumhuriyeti, Fransa ve Almanya'daki euroseptisizm ele alınmıştır. Türkiye'deki euroseptisizm ise, 1999- 2014 dönemini kapsayacak şekilde, Adalet ve Kalkınma Partisi, Cumhuriyet Halk Partisi ve Milliyetçi Hareket Partisi üzerinden araştırılmıştır. Birincil ve ikincil kaynakların yoğun bir şekilde kullanıldığı çalışmada ayrıca TBMM Avrupa Birliği Uyum Komisyonu milletvekilleriyle de derinlemesine mülakatlar yapılmıştır. Sonuç olarak, Avrupa Birliği'nde önemli bir konu olan euroseptisizmin Türkiye'de de etkin bir konuma sahip olduğu ve Türkiye'deki siyasi partilerin Avrupa Birliği'ne bakışını belirlediği ortaya konmuştur.
Avrupa Birliği'ne uyum sürecinde Türkiye'de bölgesel kalkınma politikalarında yaşanan dönüşüm ve kalkınma ajansları üzerine bir değerlendirme

II. Dünya Savaşı sonrası dönemde en önemli çalışma alanlarından biri olan bölgesel kalkınma teori ve politikaları 1980'lerde küreselleşme süreci ile birlikte önemini yitirmiş, 1990'lara gelindiğinde ise yerele özgü faaliyetlerin öneminin artması ile birlikte yepyeni bir çerçeveyle tekrar gündeme gelmiştir. 1990 sonrası dönemde bölgesel kalkınma politikalarının artan önemi ve değişen yapısı doğal olarak kalkınmadan sorumlu aktörlerin de değişmesine neden olmuştur. Bu dönemde kalkınmaya ulusal pencereden bakan ve bir bölgenin kalkınmasının sorumluluğunu üstlenen merkezi devletin yerini; yönetişim anlayışı çerçevesinde yerel ve bölgesel otoritelerin, özel sektörün ve sivil toplum kuruluşlarının katılımıyla oluşan bölgesel kalkınma ajansları almaya başlamıştır. Türkiye'de de bölgesel kalkınma politikaları Avrupa Birliği'ne üyelik süresiyle birlikte yönetim, uygulama ve içerik açısından dönüşüme uğramış ve bu dönüşümün sonucu olarak bölgesel kalkınma ajansları yoğun olarak tartışılmaya başlanmıştır. Bu çerçevede çalışmanın amacı Türkiye'de bölgesel kalkınma politikalarında yaşanan dönüşümü ve kalkınma ajanslarının Türkiye'ye uyumluluğunu analiz etmektir.