turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İlköğretim görsel sanatlar dersinde küçük grup çalışmaları: Bir eylem araştırması

Öğrenci merkezli eğitim yaklaşımının yaşama geçirilmesindeki önemli etkinliklerden biri küçük grupla öğretim yöntem ve teknikleridir. Bu yöntem ve tekniklerin başlıcalarıproblem çözme, rol oynama, vızıltı grupları, akvaryum, benzetim, beyin fırtınası, işbirliğine dayalı öğrenme ve eğitsel oyunlardır. Bu araştırmanın amacı, ilköğretim okullarındaki Görsel Sanatlar dersinde uygulanacak olan küçük grup çalışmalarının nasıl yürütülebileceğini belirlemektir. Araştırma Görsel Sanatlar dersinde küçük grup çalışmalarının öğretim uygulamalarına dayandığındannitel araştırma desenlerinden eylem araştırması aracılığı ile gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın uygulaması 2009- 2010 öğretim yılı güz döneminde Eskişehir GünyüzüGümüşkonak İlköğretim Okulunda gerçekleştirilmiştir. Öğretim boyutu 4/A sınıfında yer alan 17 öğrencinin tümü üzerinde uygulanmıştır. Araştırmada küçük grup çalışmaları 16.12. 2009 - 31.12. 2009 tarihleri arasındaki Görsel Sanatlar dersinin toplam 9 ders saatinde uygulanmıştır. Bu çalışmada nitel veriler değişik veri kaynaklarından toplanmıştır. Nitel veriler kişisel bilgi formu, araştırmacı günlüğü, yarı-yapılandırılmış görüşmeler, video kayıtları, Grup Değerlendirme Formu'ndan alınmıştır. Araştırmanın verileri betimsel analiz yoluyla çözümlenmiş ve elde edilen bulgular araştırma sorularına bağlı kalınarak yorumlanmıştır. Verilerin güvenirliği birden fazla kişi tarafından değerlendirilmesi ile sağlanmıştır.
Espas ve biçim

I. BİÇİM Biçim elemanları: Nokta, çizgi Biçimi iki kategoride inceliyoruz. 1. Çizgi olarak biçim 2. Ton olarak biçim Klasik-Barok üzerinde biçimsel karşılaştırma Klasik sanatta yapıtlar matematiksel kurallara bağlanmıştır, bilimsellik vardır. Barok'da ise temelinde bağımsızlık vardır, kural karşıtlığından söz edilebilir. II. ESPAS Espas Fransızca kökenli olup biz de, derinlik, boşluk, mekan, uzay vb. anlamlara gelmektedir. Matematikte ve müzikte espas kavramlan Felsefi alanda espas John Locke Wilhem Leibriz S. Clark NewtonKant Einstein Labocevsky Riemann Eukleides III. RESİM SANATINDA ESPAS Klasik Espastan önce Klasik Espas Çağdaş Espas Klasik Espastan Önce Tarih öncesi içgüdüsellik. İlkçağ medeniyetleriyle birlikte biçim sınırlaması başlıyor. Mısır ve Yunan'da farklı espas söz konusu. Mısır'da planlar Yunan'da volüm görülmektedir. Oblik sistem: Yunan'da pompe'ı. fresklerinde görülen birçok ufuk hattı ile elde edilmiş derinliktir. Bunun örnekleri Bizans'ta da görülmektedir. Klasik Espas Perspektiv: Çizgisel perspektiv, Havasal perspektiv, Renk perspektivi Ton: Rengin açıklık-koyuluk derecesidir. Tonun derecelendirilmesi ile valör elde edilir. 16 yy. Batı Resim sanatı gölgesel üsluba doğru bir gelişim göstermiştir. Çağdaş Espas 18 yy.'a kadar resim sanatında izlediğimiz klasik espas bu yy.'dan itibaren çeşitli aşamalarla biçim değiştirmiştir. Empresyonizm ile başlayan bu değişim Kübizm'de uç noktasına ulaşmış ve tuvalin dışına taşan bir espas oluşturmuşlardır. 1920'lerde Rus konstruktivizmi Tatlin, Lissitsky gibi önemli öncüleriyle espas kavramına yeni bakış açıları getirmişlerdir.
Bir görsel iletişim alanı olarak film jenerikleri ve grafik tasarımcı Saul Bass'in yaklaşımı

Grafik tasarım ve sinemanın kesişim noktası olan film jenerikleri, bugün görsel iletişim prensiplerinin sinema diliyle bütünleşerek sinema sanatının içinde kendine yer bulduğu başlı başına bir alan haline gelmiştir. Açılış jenerikleri, başlangıçta yalnızca sinema sanatını icra eden yönetmen ve oyuncuların isimlerini duyurmak adına sıralanan başlık kartları halindeyken, günümüzde hikayesel anlatıya katkıları paralelinde sinemanın ayrılmaz bir parçası durumundadır. İBir Görsel İletişim Alanı Olarak Film Jenerikleri ve Grafik Tasarımcı Saul Bass'in Yaklaşımı? başlıklı tez çalışması, sinema sanatının içinde grafik tasarımın varoluş sürecini konu almaktadır. İncelemenin ilk bölümünde film jenerik tasarımına dair tanımlamalar ve sınıflandırmalara gidilmiştir. Jenerik tasarımının işlevsel özellikleri, sinema sanatı içinde gereklilik seviyesinde sorgulanmış, izleyici algısını şekillendirme konusunda mecranın yeterliliklerine değinilmiştir. Sonrasında inceleme, jenerik tasarımının film tarihiyle paralel serüvenini, sektörel ve teknolojik gelişmeler bağlamında ortaya koyarak devam etmektedir. Bu süreçte jenerik tasarımını medya olarak şekillendiren, öncü üç tasarımcı, Saul Bass, Pablo Ferro ve Kyle Cooper'ın tasarımlarına odaklanılmış, sektöre kazandırdıkları yenilikler çerçevesinde özgün üretimlerine yer verilmiştir. Jenerik tasarımında sıklıkla kullanılan anlatım türleri ve üretime dair spesifik bilgiler yine bu bölümde okuyucuya sunulmaktadır. İkinci bölümde grafik tasarımcı Saul Bass'in biyografisi, tasarım anlayışının karakteristik özellikleri ve jenerik tasarımına getirdiği yeni anlayış, literatür incelemelerinden yararlanılarak aktarılmaktadır. Devamında tasarımcının üretimlerinden öne çıkan beş film jeneriği, film müziği seçiminden, tasarımı oluşturan plastik öğeler ve gösterge kurgusuna kadar analiz edilmiş, tasarımcının profesyonel gelişimi kronolojik olarak incelenmiştir. Tezin dördüncü bölümü ise, inceleme sonucunda edindiğim bilgiler ve bakış açısıyla oluşturduğum uygulama çalışmalarına ayrılmıştır. Türkçe
Plastik sanatlarda mekan algısı

Mekan kavramı, her dönemde sanatın konusu olmuştur. 'Plastik Sanatlarda Mekan Algısı' adlı bu tezde, mekan kavramının tarihsel bağlamda gelişimi ve dönüşümü üzerinde durulmuştur. Mekan kavramının, sanatçı da ve izleyicide bıraktığı etkiler sonucunda, mekan ve sanat eseri ilişkisinin bağlantısı incelenmiştir. Geçmişten günümüze sanat eserinin dönüşüm süreci örneklerle yorumlanmaya çalışılmıştır. Sanatçıların, sanata olan katkıları değerlendirilerek, konunun seyrine yön verilmiştir. Sanatçının profilinin oluşmasında, sanatçıyı etkileyen faktörler sorgulanmıştır. Sanatçının üretiminde yaşadığı deneyimler ile birlikte, mekana bakış açısı irdelenerek, sanat eserinin ortaya çıkma sürecine değinilmiştir. Yakın zamanda yapılmış olan 'Mağara Sergisi' nin, hazırlık aşamaları ve yapılan çalışmalar araştırmanın konusu olmuştur. Çalışmaların mekan ile bütünlüğü ve farklılıkları ele alınarak yorumlanmıştır.
Rönesans Dönemi figürlerinde din-erotizm ilişkisi

Erotik sanat, sanatçının evreni, aşkı ve tutkuyu nasıl gördüğünü, insan davranışlarına karşı tepkisini anlatır. Erotizm insanlık ve kutsallık arasındaki değerli bir bağdır. Her erotik resim bir meydan okumadır. Sınırların bittiği yerde erotizm başlar. Erotizm, akıl ile duygu, birey ile evren arasındaki engeli deler geçer. Tutkular tıpkı dinsel bir deneyim gibi nefsimizin dışarı taşmasını sağlayan bir güce sahiptir. Hıristiyan Batı; Rönesans'la birlikte Antikçağ sanatını yeniden keşfederken, erotizmi de yeniden öğrenmiştir. Eski Yunan'da din, tüm cinsel aşkı gerekçelemekte, Dionysos tarikatı ile olan ilişkisinden dolay , erotik coşkulanmaya kutsal bir nitelik yakıştırmaktadır. Bu anlamda mitolojik öyküleri görselleştirmek sanatçıların işine gelmiştir. Tam anlamıyla dinsel konularda kopuş olmasa bile sanatçı biraz daha Özgürleşmiştir. Eski Yunan ve Roma kültürünün kendisine sunduğu olanakları keşfeden Avrupa burjuvazisi ve tüccarlar Avrupa'nın dışındaki zenginlikleri gördüler ve bu zenginliklere adeta saldırdılar. Bu da bilim ve sanat için gerekli parasal desteği Avrupa'ya sağladı. İtalya'da hüküm süren Medici 'ler, Sforza'lar... v. b. varlıklı ailelerin çoğalması ile, Kilise, sanatçıların denetimini elinden kaçırmanın ötesinde toplum üzerindeki baskıcı tavrını bırakmak zorunda kalmıştır. Rönesans. Antik dönemin iki temel dünya görüşünün yeniden doğuşudur; Hümanizm ve İdealizm. İlki, insanı, her şeyin merkezine oturtan anlayış. Elbette sanatı daIll etkiliyor. Sanat da tam anlamıyla din için olmaktan kurtulamamış olmakla birlikte artık insan için,-insan merkez alınarak yapılıyordu. Mitolojik resimler bu iki temel dünya görüşü için uygundu. Resimlerde mitoloji kılıfı altında ilk streap-tease uygulandı. Örtülü bir cinsellikti bu. Mitolojik konuların seçimi, sanatçının Antik kültürleri incelediğinin ve dönemin temel dünya görüşlerini özümsediğinin de bir kanıtıydı. Mitolojik konularla birlikte, dinsel kitaplarda yer alan cinsel öyküler de betimlendi. Varlıklı ailelerin, kendi yatak odalarının duvarlarına asılması için erotik resimler ısmarlamaları, erotik edebiyatın yaygınlaşması, resimlerin mitolojik öyküler adı altında yapılmasına neden olmuştur. Venüs öyküleri, bazı zengin kişilerin metreslerinin modelliğinde resimlenmiştir. Erken Hıristiyan sanatında, resim dinsel iletiler yaymakla görevlidir. Böylelikle insanlar bu resimlerle kendine güvensiz ve aciz bir yaratık haline dönüştürülmüştür. Fakat Rönesans'a kadar Ortaçağın katı doğmalarıyla boğuşan insan, geleceğini geriye dönerek kurmak amacıyla Antik Yunan kültürüne yöneldiğinde, her şey bireye odaklanmıştır; bu da, öteki dünyanın yeryüzü üzerindeki egemenliğine büyük ölçüde son verildiğini göstermektedir. Mitolojik konuların seçilmesi hem sanatçı açısından hem de işvereni açısından entelektüel seviyeyi artırmıştır. Aynı zamanda mitolojiden alınmış konular, kahramanları ve bu konuların yeniden yorumlanışı, kahramanlarının cinsel çağrışımlara yol açacak biçimde betimlenmeleri, sanata yöneltilecek bağnaz eleştiri oklarından korunmayı sağlayan bir kalkan gibi kullanılmıştır.
Deneysel tipografinin görsel iletişime katkısı

YÜKSEK LİSANS TEZ OZU DENEYSEL TİPOGRAFİNİN GÖRSEL İLETİŞİME ETKİSİ Çağlar OKUR Grafik Ana Sanat Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Eylül 2003 Danışman: Yrd. Doç. Sevim Selamet Teknolojinin gelişimine paralel olarak hızlı iletişime duyulan ihtiyaç beraberinde mümkün olduğu kadar kolay anlaşılır bir ifade tarzına olan talebi arttırmıştır. Artık eski tarz tipografi kuralları günümüzde tasarımcının karşısına çıkan güncel tasarım problemlerini çözümlemede yetersiz kalmaktadır. Harflerle iletişimin amacı, bir mesajı veya fikri en etkili bir biçimde tek başlarına ya da diğer grafik öğelerle birlikte kullanarak aktarmaktır. Bu yüzden, tipografik kuralların geçerlilikleri sorgulanmalı ve onların öte sine geçilebilmelidir. Bunu yaparken kelime ve imaj arasındaki ilişkiler araştırılarak, görsel iletişimin sınırlarının genişlemesi sağlanabilir. Bu yöntemle yapılan denemeler, tasarımcıların tipografik araçların ötesinde, öğretici, şaşırtıcı ve eğlendirici keşifler yapılmasını sağlar.
Tarih boyunca seramik sanatında astarın kullanımı ve Çanakkale yöresi killeri ile perdahlı astar uygulamaları

Bir tesadüf sonucu ateşe düşüp piştiği görülen seramik kaplar, insanoğlu- nun hayatına girmiş, parmağım kullanarak renkli toprakla kabım süslemiş, Eski Tunç Çagı'ında madeni kaplarla yarışıp son derece güzel perdahlı kap kaçaklar yapmış ve Yunan Sanatında doruk noktasına çıkmıştır. Yapılan kapsamlı bir araştırmada, Çanakkale yöresi külerinin seramik astar kili olarak kullanılabilirliği kanıtlanmıştır. Perdahlı astarlar üretmek için başlatılan çalışmada, bu nedenle yine Çanakkale yöresi killeri seçilmiştir. Perdahlı astar deneylerinde kullanılan plakalarda, Anadolu'da yaygın Ana Tanrıça kavramım yansıtan sitilize kadın heykelciği formu seçilmiştir. Astar killeri; idol plakalar üstüne uygulanarak, çeşitli renk ve oranlarda seramik boyalan ve renk veren oksitlerle renklendirilmiş, rengi açılmış ve bir takım aletlerle perdahlanarak, perdahlı astarlar üretilmeye çalışılmıştır. XI
Modern sanat tarihinde akımlar içinde heykel sanatı

Modern sanat 20. yüzyılda geleneklerle bağlarını koparmış teknik gelişmeye ayak uydurmuştur. Modern çağda sanatlar kendilerine özgü araçlarla yenilikçi, aykırı, sarsıcı bir biçim anlayışı ile çalışırlar. Sanatın dinden kopması sanata yeni anlamlar yükler. Figürasyondan sıyrılan heykeltraş için malzeme yalnızca heykelin gerçekleşmesi için değil, eserin etkisinde de rol oynayan bir yapı elemanı olmuştur. 19. yüzyılın sonundan başlayan plastik sanatların terimleri çağın tanımlanmasında temel oluşturmaya başlar. Empresyonizmle beliren görsel, deneysel farlılıklar sanatı farklı bir konuma sokuyordu. 20. yüzyılda iki büyük savaştan sonra değişen değerler sanatın ne olduğu, ne olabileceği sorusuna yanıt arayan sanatçılar ortaya çıkarır. Kısa sürede yol olan akım ve hareketler sanat ortamını oldukça canlandırır. Konstrüktivist ve neoplastik akımlar soyut heykel alanında başarılı sonuçlar elde etmiştir. 20. yüzyılda heykelin en büyük aşaması yani devinim sanatta yerini almıştır. Avrupa'dan sonra sanatçıların Amerika'ya taşıdığı orada geliştirdiği modern sanat köklerini hemen hemen her ülkeye yaymıştır. Seyircinin algılarına doğal ve mekanik unsurlarla hitap eden bir sanat da gelişmeye başlıyordu. Kendi gezegeninden çıkan sanat her alanda her mekanda kullanıyordu. 1945'den sonra oldukça çeşitlenen sanat ortamı, sergi, galeri, bianellerle kolayca her yere ve her insana da ulaşabilmekte ve bu da modernliğin bir ölçütü olmaktadır.
Sanat ve giysi modası ilişkisi içinde yenilikçilik ve gerçeküstücülük

Modernizmin ışığında XX. yüzyılın gelmesi ile birlikte klasik sanat anlayışının yerini giderek modern sanat anlayışına bırakması her alanda köklü değişikliklerin yaşandığı dönemi beraberinde getirmiştir. Moda kavramı sanatla birlikte anılmaya başlamış, sanat ve moda etkileşimi yoğun olarak gündeme gelmiştir. Tasarımcılar sanat eserlerinden ilham almış ve sanatçılar da tasarımcılar ile ortak çalışmalara imza atmıştır. Bu birliktelikteki modern sanat akımlarından önde gelen ve etkisini en uzun sürdüren Gerçeküstücülük akımı araştırmanın konusunu oluşturmaktadır.
Hakkı Atamulu heykelleri ve bu bağlamda uygulamalar

'Hakkı Atamulu Heykelleri Ve Bu Bağlamda Uygulamalar' adlı bu çalışma, Türk heykel sanatında önemli bir isim olan Hakkı Atamulu'nun, sanatsal kimliğinin temellerinin atıldığı Cumhuriyet döneminde gerçekleştirdiği anıt heykellerini ve özellikle 1970 sonrası yaptığı figüratif ve nonfigüratif heykellerini irdelemek amacıyla yapılmıştır. Çalışmanın ilk aşamasını, çağdaşlaşma sürecinde Türk heykel sanatının gelişimine hizmet eden Sanayi Nefise Mektebi ve ilk Türk heykeltraşlar oluşturmaktadır. Heykele hareket alanı yaratan bu kurumun ele alınmasının altında yatan temel sebep, araştırmanın ana eksenini oluşturan Hakkı Atamulu'nun bu okulun eğitim süzgecinden geçmişş olmasıdır. Bunun yanı sıra çalışmanın arka planını oluşturan bir başka unsur, Cumhuriyet'in getirdiği reformlarla heykel sanatının devinim kazanmasıdır. Bu devinim ideolojik dil olarak kullanılan anıt heykel uygulamalarından geçmektedir. Bu uygulamalarda söz sahibi olan isimler arasında bulunan Atamulu'nun kendi sanatına yansıyan sosyokültürel iklim değişikliğinin boyutları incelenmiştir. İkinci aşamada ise Atamulu'nun iki kutup olarak kabul edilen anıt heykelleri, figüratif uygulamaları ve betisiz heykel grupları hedef alınmıştır. Sanatçının seçilen belli başlı yapıtlarının, anlam boyutunda betimleme ve içerik analizi yapılmıştır.
Yaratım sürecinde dışsallıktan içselliğe

Bu çalışmanın birinci bölümünde insanın dışsal gerçeklikler de denilen nesneler dünyası ile etki ve etkileşim süresince edinmiş olduğu birikim ve deneyimlerinin sonucunda, duyuş, duygu ve düşüncelerinde dışsal olanı-doğayı- zaman içerisinde özümseyerek içselleştirmesi ve bu içselliği yeniden dışsallaştırarak bir sanat eseri oluşturması, giderek sanatçının öznel bir dünya yaratabilmesinin ancak 'dışsallık' ve 'içsellik' olguları temel alınarak gerçekleştirilebileceği ifade edilmektedir. Sanatsal yaratıcılığın temelinde zorunlu olarak var olan ve diyalektik bir ilişki içerisinde bulunan özne ve nesne kavramlarına dayalı içselleştirme olgusu uygulamaya yönelik çalışmalarla birlikte bu araştırmanın temelini oluşturmaktadır. Bu çerçevede özne ve nesne, kavram olarak incelendikten sonra özne ile nesnenin karşılıklı ilişkisi ve bu ilişkinin sonucu oluşan bilgi içerikli bir nitelik arz eden sanatsal yaratım sürecine ait olguların arasındaki ilişkiler belirlenmeye çalışılmıştır. Dolayısıyla, 'İçselleştirilmiş Bir Bilgi Türü Olarak Sanat' başlığı altında oluşturulan ikinci bölümde, dışsal olanla içsel olarım yani özne ile nesne arasındaki etki ve etkileşim sonucu oluşan ilişkinin nitelik ve nicelikleri ruhsal-tinsel, algısal, duyusal-duygusal yönleri ile irdelenerek bireysel bilincin özelliklerinde sanatsal bir yapıtın oluşumuna açıklık getirilmeye çalışılmıştır. Üçüncü bölümde ise, Modernlik ve Modernizm olgusu içerisinde özne ile nesne arasındaki ilişkinin tarihsel-toplumsal ve kültürel serüveni eleştirel bir bakış açısıyla heykel sanatına ait öncü sanat eserleri bağlamında irdelenmiştir. Son bölümde ise yaratım sürecinde, zaman içerisinde süzülerek ve büyük bir çabanın ürünü olarak oluşturulmuş uygulamalar ve bu uygulamalara yönelik öznel açıklamalar yer almaktadır. Sonuç olarak yaratım sürecinde öznenin-sanatçının- dış dünyanın nesnel gerçeklik ve olguları karşısında edindiği yaşantı, sanatsal bilginin oluşumuna temel teşkil edecektir. Bu bilgiler sayesinde insan, aynı zamanda kendisinin de bir parçası olduğu dış dünyaya/doğaya ait olan nesnel gerçeklik ve olgular arasındaki ilişkiyi kavrayarak onların özüne inecek ve kendi iç dünyasına dahil ederek içselleştirecektir. Ancak özgün kavrayış onları duyumsayarak, algılayarak ve imgelemekle olacaktır. Dolayısıyla öznenin dış dünyadan duyular yoluyla iç dünyasına dahil ettiği şeyler ve imgeler onun iç dünyasına ve dış dünyasına ait olan bilgilerinin toplamıdır. Bu kapsamda bilgi, sanatta bilinçli bir eylem sonucu oluşturulan, dış dünyanın kavranması ve içselleştirilmesi ile ortaya çıkan, öznel/bireysel, ruhsal-tinsel bir olgudur. Öyleyse denilebilir ki özne olan insanın yaratıcılığının boyutları dış dünyadan elde ettiği ve iç dünyasına dahil ederek içselleştirdiği bilgileriyle oluşmaktadır.
Hız kavramı ve teknolojik gelişmeler bağlamında günümüz sanatı

Hız ve teknoloji başından beri karşılıklı ilişki içinde birbirlerini var etmişlerdir. Bu tez çalışmasında günümüz sanatında hız ve teknoloji bağlamındaki yaşanan süreç araştırılmış ve örneklendirilmiştir. Sanat da hız ve teknolojik gelişmeler sonucunda yaşanan ilk önemli kırılma noktası, fotoğraf makinesinin keşfiyle başlayan temsil sorununun yaşanması ve ekranın yüzeysel sanallığında temsil, estetik ve imgenin dağılmasıyla perspektifin dağılması, biçimin parçalanmasını beraberinde getirmiştir. Pisuar'la başlayan hazır-yapıt'ın sanata dönüşmesi sanatın gelişim sürecini hızlandırmış, sanat malzemesinin çeşitliliğini arttırırken sanatın özgünlüğünün ve halesinin kaybolmasına neden olmuştur. Artık sanat yüceliğini yitirmiş, her şeyin sanat olabileceği ve sanat, telafisi mümkün olmayan bir boşluğa tanıklık edeceği döneme girmiştir. Teknolojik gelişmeler, yaşadığımız yüzyılı görsel bombardımana tutarken duyularımız arasındaki oranların değişimine neden olmuştur. Bu görsel, işitsel bombardımanlar her şeyin hızlı yaşanmasını ve tüketilmesini sağlarken bellek yitimi yaratmıştır. Hız ve teknolojinin motoru plastik sanatlarda bir şeylerin geri döndürülemez şekilde kaybolmasına neden olmuştur. Sanat, hız ve teknoloji karşısında kendini yenileyememiş, motorize olan imgede, algı, odak, perspektif kalmamıştır. Böylece tüm bunların sonucunda sanat bir kazaya uğramış ve bu kaza sonrasında başlatmış olduğu süreç ele almıştır. Günümüzde sanat yapmak özgür, zor, bir o kadar da sancılı bir sürece girmiştir. Bu tez çalışmasında, bu sürecin hız ve teknolojik özellikler bağlamında çeşitli sanatçıların çalışmaları örneklendirilmiş ve irdelenmiştir. Bu saptamalardan sonra ulaşılan sonuç; bu denli hızlı ve ileri teknolojik gelişmelerin dışında kalmak gün geçtikçe imkansızlaşmaktadır. Çağımızın olanakları çoğulcu sanat ortamını ve sanat üretiminin çeşitliliğini attırmıştır. Ancak sanatçının yapması gereken; kendi çağının imkan ve koşullarını değerlendirmek, sanatın günümüze kadar süregelen birikiminden faydalanmak, günümüzde sanat adına yapılan çalışmaları takip etmek, araştırmak, çokça düşünüp uygulamak ve bunu yaparken kendi gerçeğinden geçerek samimi olmaktır. Türkçe
Mevlevilik geleneğindeki Sema töreni hareketlerinin seramik formlara yansıması

İnsanlık tarihine düşünceleri ile büyük katkıda bulunan 13. yy'ın en saygın İslam düşünürlerinden Hz. Mevlana Celaleddin Rumi bugün tüm dünyada farklı kültürler ve inançlar tarafından kabul görmüştür. Mevlana, Mevlevilik inancının da başlangıcıdır ve Mevlevilik, Rumi önderliğinde, insanın kendisini Allah'a adamasıdır. Mevleviliğin ibadet şekli sayılan 'Sema' ise tüm dünyada insanlarda hayranlık uyandıran bir ayindir. Pek çok açıdan dikkat çekici olan Sema, sanatsal açıdan da estetik ve ilham vericidir. Günümüzde farklı milletlerdeki ve alanlardaki sanatçılar, Sema'yı kendi sanatlarına konu etmişlerdir. Özellikle plastik sanatlarda, sanatçılar Sema'nın hareketlerini, müziğini, kıyafetlerini sanatın konusu olarak kullanmışlardır. Bu Sanatta Yeterlik Çalıma Raporu, Sema töreni hareketlerinin seramik sanatındaki etkilerini incelemek üzerine yazılmıştır. Rapor, iki bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümün ilk aşamasında; Mevlana'nın hayatı, kişiliği ve eserleri incelenmiştir. Daha sonra Mevlevilik geleneği araştırılmış, tarihsel süreçteki gelişiminden bahsedilmiştir. Bütün bunlar ile bağlantılı olarak raporun temel konusu olan ve Sema töreni, tarihi geçmişşi, manevi anlamı, biçim ve içerik olarak ayrıntılı şekilde ele alınmıştır. İkinci bölümde ise, sanat tarihinde Sema töreninden ilham alan, eserlerine konu olarak Sema'yı ve Sema töreni hareketlerini seçen sanatçılar araştırılmış örnek çalışmalar üzerine incelemeler yapılmıştır. Raporun temel aşaması olan seramik uygulamalar bölümünde; literatür taraması sırasında oluşan bilgi birikiminden yola çıkılarak hazırlanan kişisel tasarımlar, sanatın araç gereçleri ve bu konuya uygun seçilen seramik teknikleri ile Sema töreni hareketleri temalı özgün seramik çalışmalar yapılmıştır.
Şeref Akdik yaşamı ve sanatı

Bu araştırmanın birinci bölümünde Şeref Akdik' in yaşam öyküsü, küçük yaşlarda sanata olan ilgisi, çevresinin etkisi ve geçirdiği eğitim evreleriyle gösterdiği gelişim, kendi evrenini yaratma süreci, yetiştiği sanat ortamı, Avrupa'ya gidişi, Cumhuriyet Dönemi Türk Resim Sanatına katkıları, çalışmalarından örneklerle desteklenerek araştırılmıştır. Sanatçının bulunduğu dönemin şartları, sanat eğitiminde karşılaştığı zorluklar, yurtdışı eğitiminden Türk Resim Sanatına kazandırdıkları çalışılmıştır. Batıda aldığı eğitimi, milli ve toplumsal kültürü çalışmalarına yansıtması vurgulanmıştır. Türk Resminde modernleşme eğilimlerine ilk adımları atan gruplar ve bu gruplardan Müstakil Ressamlar ve Heykeltıraşlar Birliği kurucularından biri olan Şeref Akdik' in sanata katkıları ve çağdaşlaşma yolundaki serüveni bu bölümde incelenmiştir. İkinci bölümde Şeref Akdik' in sanatçı olarak aldığı eğitim, sanat çevresi, sanat anlayışı, üslup gelişimi, sanatçı, eğitimci ve izlenimci yönü, Hat ve Heykel Sanatına olan merakı, sanatçının aldığı ödül ve açtığı sergiler, izlediği sanat çizgisiyle kendini gerçekleştirme olgusu bu bölümde yer almaktadır. Bölüm içerisinde katalog kısmı olarak açılan alt başlıkta, sanatçının doğayı nasıl benimsediği, duruşu, davranışı ve sanatçı kişiliğiyle, peyzajları, natürmortları, figürlü kompozisyonları, portreleri, desen ve nü çalışmaları betimlenerek çözümlenmiş, belirgin bir üslup tutumunun yapıtlarına ne denli yansıdığı sentezlenmiştir. Çalışmanın Ekler bölümünde sanatçının İstanbul'da adının verildiği sokak, TRT aracılığıyla adına yapılan belgesel nitelikli hayatından kesitler, araştırma sürecinde ulaşılan gazete, dergi, takvim gibi medya haberleri ve diğer çalışmaları sunulmuştur. Ayrıca sanatçıyla ilgili ulaştığımız yapıtlar içinden, tez için doğrudan değerlendirdiklerimiz dışında kalan örnekleri, diğer resimler bölümünde vermenin daha sonra araştırma yapacak olanlar için yararlı olacağını düşündük. Çalışmada tarihi belli olan yapıtları kronolojik/zamandizinsel bir biçimde sıraladıktan sonra, tarihsiz olanlara da yer verdik. Bu çalışmada, bir sanatçı da bulunması gereken sanatsal niteliklerin gerektirdiği çok yönlülüğü, vatan sevgisi, cesur ve dolaysız anlatımı, çevreye ve toplumsal olaylara duyarlı yaklaşımı, geleneklerimize olan bağlılığı, Şeref Akdik' in kendi tarzı, özgünlüğü ve Türk Resim sanatındaki yeri vurgulanmıştır.