turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
European Union policies towards the refugees and the conditions of the Syrian refugees after the Arab Spring: The case of UK, Germany and İtaly

Bu tezin amacı, Avrupa Birliği'nin mültecilere uyguladığı politikaları ve bu politikaların yeterliliğini ölçebilme adına yapılacak karşılaştırmalı bir analiz sunmaktır. Bu bağlamda, Düyanın her yerindeki mültecilerin durumlarına yönelik bilgi sağlanacak ve bu bilgiler Arab Baharı sonrasında, Avrupa Birliği ve komşuları olan Orta Doğu ve Kuzey Afrika Ülkelerindeki mültecilerin durumları ile birlikte yer alacaktır. Örnek ülkeler olarak Almanya, Birleşik Krallık ve İtalya'nın seçilmesinin sebebi bu üç ülkenin her birinin Avrupa Birliğinin mülteci sorunları konusunda kritik rollere sahip olmasıdır. Almanya, göçmenler ile olan uzun tarihine ek olarak, şu an sınırları içerisinde yer alan mülteci sayısının büyüklüğünden dolayı ciddi problemler ile uğraş içerisindedir. Birleşik Krallık, göçmen ve azınlıklar ile olan tarihinin hemen her Avrupa ülkesinden fazla olmasına karşın, ev sahipliği yaptığı mülteci ve sığınmacıların durumlarına yönelik yapılan çalışmaların gösterdiği üzere Avrupa Birliği'nin ortak politikalarının yetersizlikleri öne çıkmaktadır. Italya, mültecilerin ülkeyi merkez Avrupa ülkelerine bir tür geçiş rotası olarak görmesinden dolayı ulaşan büyük akınlara cevap vermekte zorlanması ile farklı bir durumda yer almakta ve şartlar mültecilerin ve karar alma mekanizmalarının sorunlarının katlanarak büyümesine sebep olmaktadır. Bu bağlamda, çalışma üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölüm mülteci, sığınmacı ve göçmen kavramlarına yönelik tanımlayıcı bir bilgi sağlamakta ve mülteci yasalarının kısa tarihi ile devam etmektedir. Bu bölüm mültecilerin yaşam şartlarının farklı boyutlarını ele almaktadır. İkinci bölüm Arab Baharı ile başlayarak bu hareketin sebepleri ve sonuçları hakkında bilgi sağlamaktadır. Son bölüm ise Arap Baharının, Avrupa'da politika değişimlerine sebep olan etkisi hakkında bilgiler içermekte ve bu bölüm Almanya, Birleşik Krallık ve İtalya'daki politikaların değişimi hakkında oluşturulmuştur. Son olarak bu bölüm Avrupa Birliği tarafından birlikte oluşturulan politikaların yeterliliğini örnek ülkelerdeki Suriyeli mültecilerin durumlarının yorumlanmasıyla ölçmektedir.
Avrupa birliği sürecinde Türkiye'deki gıda mevzuatının süt işletmeleri açısından değerlendirilmesi: Ankara ili araştırması

Gıda mevzuatında AB ile entegrasyonun sağlanabilmesi için son yıllarda Türkiye'de yoğun çalışmalar yapılmaktadır. Türkiye'de gıda ürünlerinde kalite ve güvenilirlik konusu, AB ile ilişkiler ve uluslararası ticaretin bir gereği olarak daha da önem kazanmaktadır. AB'ye uyum çalışmaları gıda güvenilirliği ile ilgili yasal düzenlemeleri de beraberinde getirmiştir. 'Gıda Güvenliği, Veterinerlik ve Bitki Sağlığı' faslı içerisinde, gıda işletmelerinin AB hijyen standartlarını karşılama durumu ve işletme kapasiteleri göz önüne alınarak bunların yenilenmesinin sağlanmasına yönelik yasal düzenlemelerin yapılması gerektiği yer almaktadır. Söz konusu yasal düzenlemelere uyum gerektiren önemli alt sektörlerden biri de süt sektörüdür. Tezin temel amacı, Türk gıda mevzuatının AB mevzuatına uyumlu hale getirilmesi kapsamında Türkiye'nin önemli gıda imalatı sanayi alt gruplarından biri olan süt ve süt ürünleri üretimi yapan gıda işletmelerine olası etkilerinin belirlenmesidir. Ayrıca resmi kontrollerin süt sektörüne yansımaları, süt ve süt ürünleri üretimi yapan gıda işletmelerinin bu konulardaki tutumları, görüşleri ve fikirlerinin ortaya konulması ve gıda mevzuatının uygulanmasında karşılaşılan sorunlara ilişkin çözüm önerilerinin araştırılması da bu tez ile amaçlanmıştır. Tezde, AB gıda mevzuatının uyumlaştırması kapsamında daha önce yapılan çalışmaların yanında, gıda mevzuatına uyum aşamasında süt işletmelerinde çalışan yetkililerinin tutumları, görüşleri ve fikirlerinin ölçülmesi amacıyla hazırlanan anket sonuçlarına yer verilmiştir. Tezin temel materyalini, AB gıda mevzuatına uyum sürecinde Ankara'da faaliyet gösteren süt ve süt ürünleri üretimi yapan gıda işletmecileri yetkililerine uygulanan anket sonuçları oluşturmuştur. Yöntem olarak, Tam Sayım Yöntemi kullanılmış ve 15 süt işletmesinin yetkilisi ile görüşülmüştür. Araştırma neticesinde elde edilen bilgilere göre, süt ve süt ürünleri üretimi yapan gıda işletmelerinde çalışan yetkili personelin mesleki açıdan tecrübeli olmalarına rağmen; yetkililerin % 53 ,3'ünün 5996 sayılı Kanun'un kapsamını bilemedikleri görülmüştür. Ayrıca, yetkililerin % 66 ,7'sinin AB mevzuatı konusunda yeterli düzeyde bilgi sahibi olmadıkları anlaşılmıştır. Gıda işletmesi yetkililerinin % 73 ,3'ü resmi kontrollerin sıklığını fazla bulduklarını, % 53 ,3'ü de resmi kontrollerde yaşanan en önemli sorunu ceza miktarlarının yüksekliği olarak belirtmişlerdir. Bunun yanında, gıda işletmesi yetkililerinin % 53 ,3'ü AB'ye tam üyelik sonucunda süt sektörü için kaliteli çiğ süt temini önemli bir avantaj olarak görmektedir.
Yeni dış ticaret teorileri ve Türkiye-AB ülkeleri arasındaki endüstri-içi ticaretin analizi

Endüstri-içi ticaret veya aynı endüstriye giren farklılaştmlmış malların eş anlı olarak ihraç ve ithal edilmesi, son yıllarda günümüz uluslararası ticareti içinde önemli bir yer almaya başlamıştır. Yeni Dış Ticaret Teorilerinden Monopolcü Rekabet Teorisi bağlamında incelenen endüstri-içi ticaret, ürün farklılaştırması ve ölçek ekonomileri ile karakterize edilmektedir. Bu çalışmada, ülkeye ilişkin hipotezlerin Türkiye-AB ülkeleri arasında gerçekleşen endüstri-içi ticaret üzerindeki etkileri analiz edilmeye çalışılmıştır. 1995- 2000 yıllarını kapsayan söz konusu çalışmada panel data analizi kullanılmıştır. Analiz sonuçları, teorik beklentiler yönünde çıkmıştır. Endüstri-içi ticaret, kişi başına düşen gelirler, ticarete açık olma ve ortalama uzaklık değişkenleri ile pozitif yönde ilişkili iken kişi başına düşen gelirlerdeki farklılıklar değişkeni ile negatif yönde ilişkilidir. Ortalama uzaklık değişkeninin pozitif çıkması, Türkiye-AB arasındaki yüksek düzeyli dış ticaret ilişkileri ile açıklanabilir. Ayrıca, endüstri-içi ticareti ölçmek amacıyla düzeltilmiş Grubel-Lloyd indeksi kullanılmış ve SITC Rev.3'e göre 4 digit düzeyinde (5-8), sınai ürünler analiz kapsamına alınmıştır. Yapılan endüstri-içi ticaret hesaplamalarına göre; Türkiye'nin en fazla endüstri-içi ticarette bulunduğu ülkeler İtalya, İspanya, Fransa, İrlanda ve Yunanistan olmaktadır. Bu ülkeleri, Belçika-Lüksemburg, İngiltere, Almanya, Hollanda ve Avusturya izlemektedir. En düşük endüstri-içi ticaret paylan ise, İsveç ve Danimarka ile yapılan endüstri-içi ticarette gözlenmiştir. Ayrıca, endüstri-içi ticaret paylarının Gümrük Birliği sonrası artış gösterdiği dikkati çekmiştir.
European Union-Russian Federation energy trade relationship: A partial regime formation process (1991-2008)

Küresel enerji ticareti uluslararası ilişkilerin en önemli konuların birisidir. Bu tez Avrupa Birliği - Rusya Federasyonu enerji ticareti ilişkisini (1991-2008) uluslararası rejim teorisi perspektifi içinde analiz etmektedir. Tezin ana hipotezi AB-RF enerji ticareti ilişkisinin Enerji Şartı Antlaşması, Ortaklık ve İşbirliği Antlaşması ve Enerji Diyaloğu bütününe dayanan kısmi bir uluslararası rejim örneği olduğudur. Bu hipotez bağımsız değişkenler, ara değişken ve bağımlı değişken üzerine inşa edilmiştir. Ayrıca dört tamamlayıcı hipotez mevcuttur: AB'nin enerji politikası uluslarüstülüğe doğru dönüşmüştür (hipotez 2); AB'nin enerji politikası ve dış politikası fiilen ve resmen birbirine yaklaşmıştır (hipotez 3); RF'nin enerji politikası pragmatic devletçiliğe doğru dönüşmüştür (hipotez 4); RF'nin enerji politikası ve dış politikası fiilen ve resmen birbirine yaklaşmıştır (hipotez 5). Bu tezin ilgili literatüre orijinal katkısı rejim teorisini AB-RF ilişkisine detaylı bir şekilde uygulaması ve bu ilişkinin kısmi bir rejim oluşumu örneği olduğunu tespit etmesidir.
Avrupa Birliği'nde demokrasi açığı ve federalizm

Bu tezde, federalizmin ve federalist projelerin Avrupa bütünleşmesi üzerindeki etkisi genel hatlarıyla ele alınmakta ve Avrupa Tek Senedi ve Maastricht Antlasması sonrasında siyasi bütünleşmeye doğru hareket eden Avrupa Birliği'nde var olan demokrasi açığı sorununa dikkat çekilmektedir. Demokrasi açığının Avrupa Birliği'nin bugününü ve geleceğini tehdit ettiği gerçekliğinden hareket edilerek, Avrupa Birliği'nin demokrasi problemlerini çözebilmesi ve Avrupa vatandaşlarına karşı daha demokratik ve şeffaf olabilmesi için bir federasyon halini alması gerektiği savunulmaktadır.
The EU's security of energy supply and Turkey's accession:Turkey's role as a potential energy hub for the EU

Bu tezin amacı, AB enerji arz güvenliği bağlamında Türkiye'nin rolünü ve AB'ye üyelik sürecine etkisini analiz etmektir. Bu bağlamda deneysel yöntem kullanılarak istatistiki verilerden ve geniş kapsamlı literatür araştırmasından yararlanılmıştır. AB'nin kendi enerji arzını sağlama konusunda ciddi sorunlarla karşılaştığı, siyasal olarak istikrarsız bölgelere yüksek derecede bağımlı olduğu gözlemlenmiştir. Enerji güvenlik teorisi; AB enerji güvenliğinin en iyi şekilde ulusüstü seviyede tanımlandığını göstermiştir. Sonuç olarak, komşu transit ülkeleri de içeren enerji politikaları ve stratejileri AB'nin güçlü bir ortak politikaya ihtiyacını bariz bir şekilde gündeme getirmektedir. Bu gereksinimlerin resmi AB belgelerinde de açıkça belirtilmesine rağmen; AB, enerji konusunda kolektif bir eylem gerçekleştirememektedir. Bu araştırmada, jeostratejik konumu itibariyle Türkiye'nin, potansiyel enerji hubu olarak AB'nin enerji arz güvenliğine katkı yapabileceği belirtilmektedir. Diğer taraftan, Türkiye iç ve dış kaynaklı birçok sorunla yüzleşmek zorundadır. Türkiye'nin gerçek anlamda enerji hubu olma arzusu da bu nedenle kısa vadede ulaşılacak gibi görünmemektedir. Buna rağmen, Türkiye-AB enerji işbirliği özellikle önemli boru hattı projeleriyle devam etmektedir. Öte yandan, bu tezde AB ile enerji arz güvenliği alanında işbirliği ve Türkiye'nin üyelik sürecinin ilerleme süreci arasında olumlu herhangi bir ilişkiye rastlanmamaktadır.
Assessment of the European Union's normative power within the context of its migration policy

Bu tez, Avrupa Birliği'nin normatif gücünü göç politikası bağlamında değerlendirmeye çalışmaktadır. Bu hedef doğrultusunda, tez ilk olarak normatif güç Avrupa kavramını, normatif güç Avrupa iddiasının güvenilirliğini değerlendirebilmek için olası kriterleri ve bu kavrama yöneltilen eleştirileri incelemektedir. Tez, daha sonra, AB ülkelerinin AB düzeyinde bir göç politikası geliştirmelerindeki temel motivasyonlar, göçün AB'de güvenlikleştirilmesi ve AB göç politikalarının dışsallaştırılması üzerine tartışmalarla devam etmiştir. Bu tezin temel kaygısı, güvenlik odaklı dış göç politikası göz önünde bulundurulduğunda, AB'nin normatif bir güç olarak kabul edilip edilemeyeceği konusunda bir inceleme yapmaktır. Tez, AB'nin geri kabul ve sınır yönetimi politikalarını inceleyerek, AB'nin dış göç politikasının motivasyonlarını, araçlarını ve etkisini analiz etmeye çalışmaktadır. Bu analiz, AB'nin güvenlikleştirme ve dışsallaştırma stratejisinin birçok açıdan normatif güç Avrupa iddiasına tam bir tezat teşkil ettiğini göstermiştir. Kontrol odaklı ve kısıtlayıcı göç politikaları ve AB'nin göç politikalarını dışsallaştırma şekli, AB'nin kuruluş normlarını ve ilkelerini zayıflatmaktadır. Tez, AB'nin, mevcut göç ve iltica politikaları ile, normatif bir güç değil, realpolitik ya da en iyi ihtimalle statükocu bir güç olduğu sonucuna varmıştır.
An assessment of principle of conditionality: The case of Cyprus in the context of Turkey-EU relations

Bu tez Türkiye-AB ilişkilerinde şarta bağlılık ilkesi bağlamında Kıbrıs sorununu incelemeyi amaçlamaktadır. Bu çerçevede, şarta bağlılık ilkesi hem uluslararası hem de Avrupa Birliği'nin yaklaşımı yönlerinden ele alınmıştır. Analizin ikinci noktası Avrupa Birliği tarafından şarta bağlılığın Kıbrıs sorunu ile ilişkili olarak uygulanmasıdır. Nihayet, şarta bağlılığın değerlendirilmesi ve Kıbrıs konusu ile ilişkili olarak Türkiye-AB ilişkilerindeki etkileri incelenmektedir. Değerlendirme Türkiye-AB ilişkilerinin tarihi periyotları üzerinden yapılmaktadır. Son olarak, şarta bağlılığın teorik çerçevesi ile Kıbrıs konusundaki pratik uygulamasının karşılaştırması, değerlendirmenin bir parçası olarak yapılmıştır.
AB göç politikalarının güvenlikleştirme ekseninde incelenmesi

Küreselleşme olgusunun etkilediği çok çeşitli alanlardan bir tanesi de göçtür. Göç olgusu geçmişşten günümüze devam eden ve kimi sorun ve sorumlulukları da bünyesinde barındıran hassas bir çalışma alanıdır. Göçün Kopenhag Okulu tarafından geliştirilen güvenlikleştirme yaklaşımı çerçevesinde incelenmesi ise daha farklı girdiler üzerinde odaklanmayı gerektirmektedir. Bu kapsamda Avrupa Birliği ülkeleri tarafından göçün yönetilmesine ilişkin geçmişşten günümüze çok çeşitli politikalar uygulanmıştır. Avrupa tarafından 1960'lı yıllarda göç teşvik edilmesi gereken bir olgu iken 1970'li yılların ortalarından itibaren kimi Birlik ülkelerinde daha da erken dönemlerde güvenliği tehdit eden ve kontrol edilmesi gereken bir sorun olarak görülmeye başlanmıştır. Diğer taraftan AB ülkelerinin dış göç yaşayan ülke statüsünden dışarıdan göç alan ülke statüsüne geçmesi Birlik üyeleri tarafından göçün artık yer değiştirme olgusundan soyutlanmış ve tehlike arz eden bir konu olarak algılanmasına sebep olmuştur. Bu kapsamda göç eylemi, hem göç veren bölgeler hem de göç alan bölgeler için karşılıklı çözülmesi gereken bir mesele olmuştur ve bu çerçevede AB'nin göç politikaları ise dönem dönem değişiklikler göstermiştir. AB için göç bir güvenlik problemidir ve yönetilmesi gerekmektedir. Özellikle son yıllarda Orta Doğu coğrafyasında yaşanan çatışmalar ve Suriye krizi göçü tetiklemiş ve milyonlarca insanın yurtlarını terk etmesine sebep olmuştur. Bu olağan dışı durum beraberinde olağan dışı önlemleri de getirmiştir. Göç gerçeğiyle karşı karşıya olan ülkeler için temel olarak sorun aslında düzenli göçlerden ziyade düzensiz göç olarak ifade edilen ve çoğu zaman yasa dışı olarak gerçekleşen göçlerin kontrol altına alınması ve yönetilmesidir.
Avrupa Birliği'nin bölgesel gelişmeye etkisi: İspanya ve İngiltere örneği

Avrupa Birliği sosyal, ekonomik ve kültürel olarak çok farklı yapılara ve geçmişşe sahip ülkelerden tarafından oluşmuştur. Ülkelerin sahip olduğu bu farklılıklar ulusal anlamda olduğu gibi bölgesel anlamda da kendini hissettirmektedir. AB kurulduğu tarihten günümüze kadar bölgesel gelişmişlik farklılıkları konusunda hassas davranmış ve son derece önemli politikalar üretmiştir. AB tarafında oluşturulan bu politikalar, zamanla genişleyen ve büyüyen bu yapıda gün geçtikçe önemini artırmaktadır. Bölgesel gelişme ile ilgili belirlenen politikaların hayata geçirilmesinde, ülkelerin sahip oldukları yerel aktörler, kalkınma ajansları ve politikaların hayata geçirilebilmesi için oluşturulan fonlar çok önemli bir rol oynamaktadır. Gerçek anlamda bir birliğin ortaya konabilmesi için bölgesel gelişme ile ilgili farklılıkların azaltılmasının öneminin farkında olan AB, bu konuda sürekli yeni politikalar ortaya koymaktadır. Bahsettiğimiz tüm bu hususlar ışığında, Bu çalışmada, AB gibi örgütlerin ülkelerin bölgeleri arasında var olan gelişme farklılıklarını ortadan kaldırıcı bir etkiye sahip olup olmadığı incelenmektedir. Bu amaçla çalışmada, demokrasileri Avrupa ortalamasının üzerinde gelişmiş olan İngiltere ve İspanya'nın Avrupa Birliği üyelikleri öncesi ve sonrası durumları ile üye olduktan sonra almış oldukları fonlar incelenecek ve bunların ülkelerin bölgesel gelişmelerine olan etkileri üyeliklerinden sonraki dönem için araştırılacaktır.
Avrupa Birliği'nin sosyal politika ve istihdam alanlarındaki düzenlemelerine Türkiye'nin uyumu: Yapısal bir değerlendirme

Helsinki Zirvesinde (1999) Avrupa Birliğine adaylık statüsünün verilmesi ile birlikte Türkiye Anayasal değişimi de içeren bir reform sürecine girmiş ve 3 Ekim 2005 tarihinde tam üyelik müzakereleri başlamıştır. Üyelik müzakereleri çeşitli konularda 35 başlıktan oluşmaktadır ve 19. sıradaki başlık Sosyal Politika ve İstihdam alanını kapsamaktadır. Sosyal Politika ve İstihdam alanı genişleyen Birliğin, son zamanlardaki olumsuz ekonomik gelişmeler ve liberal politikaların ağırlık kazanması neticesinde karar almada zorlandığı konuların başında gelmektedir. Mücadeleler sonucu kazanılan sosyal haklar, dünyanın en rekabetçi ve dinamik, bilgiye dayalı ekonomisi haline gelmek, tam istihdama ulaşmak, sürdürülebilir bir ekonomik büyümeyi ve sosyal bütünleşmeyi sağlamak hedefini benimseyen Avrupa Birliği'ni zorlamaktadır. Bu hedefi gerçekleştiremeyen Birlik büyüme ve istihdama odaklanmıştır. Birliğin kurumsal yapısı karar alma mekanizmasının yenilenmesi ihtiyacını doğurmuştur. Bu bağlamda Anayasa girişimi başarısızlığa uğramış ve alternatif olarak Lizbon Anlaşması gerçekleştirilmeye çalışılmaktadır. Sosyal hakların gelişimi konusunda Avrupa'ya göre çok daha kısa bir geçmişşi bulunan Türkiye ise bir yandan uyum amacıyla sosyal hakları geliştirmeye çalışırken bir yandan içsel ve dışsal ekonomik faktörlerin etkisi altında bir ikilemde kalmaktadır. Birliğin son zamanlarda bazı üyelerinden gelen olumsuz açıklamalar Türkiye'yi atılması gereken adımlar konusunda isteksiz hale getirmektedir. Bu çalışmada da uyum süreci çerçevesinde öncelikle Birliğin Sosyal Politika ve İstihdam alanındaki durumu ve daha sonra Türkiye'nin bu alanlardaki uyumu tarihsel süreç içinde ele alınmıştır.
Türkiye-Avrupa Birliği arasındaki mal hareketinin analizi (1963-1994)

Avrupa Ekonomik Topluluğu ile 1963 yılında Ankara'da imzalanan Ortaklık Anlaşması'ndan, 1995 yılında imzalanan Ortaklık konsey kararına kadar geçen süreçte, Avrupa Birliği-Türkiye ilişkileri analiz edilmiştir. Ortaklık anlaşmasının öngördüğü üç aşamada ilişkiler dönemler itibariyle değerlendirilerek, taraflar arasındaki mal hareketlerini yönlendiren faktörler tek tek analize tabi tutulup, ihracat ve ithalatlardaki etkileri ölçülmeye çalışılmıştır. Tüm analiz süresince, Türkiye'nin Avrupa Birliğinden yaptığı ithalatların gelişimini belirleyen aşağıdaki değişkenler incelendi: Nispi fiyatlar, krediler, direkt yatırımlar, ürünlerin nispi fiyatları, Türkiye'nin üretim yapısı ve ithalat kapasitesi. İncelenen ilk üç değişken AB'nin Türkiye pazarında rekabet edebilirliğini tanımlar. Son üç değişken ise AB'den yapılan ithalat ile Türkiye'nin ithalat bileşimi arasındaki bağlantıyı ortaya koyar. Dönemlere göre iki değişkenin önemi farklıdır. Rekabet edebilirlik değişkenleri hazırlık dönemi boyunca AB'den yapılan ithalatının gelişimini belirlemiştir. Yapısal değişkenler geçiş döneminin belirleyicisidir. Ancak son döneme bakıldığında (1984-1994) rekabet edebilirlik değişkenlerinin tekrar ön plana çıktığı gözlenmiştir. Türkiye'nin AB'ne ihracatının analizinde elde edilen sonuçlar şöyledir. İhracatın gelişimini belirleyen iki temel değişken saptanmıştır, bunlar arz ve talep değişkenleridir. İhracatın gelişiminde arz değişkenleri 1973- 1979 ve 1984- 1994 dönemlerinde etkili olurken, talep değişkenleri 1965- 1972 ve 1980- 1983 dönemlerinde etkili olmuşlardır.
Küreselleşme sürecinde ulusal hukuka sosyolojik bir bakış

Küreselleşmenin, kapitalizm ile birlikte gelişen bir sosyolojik olgu olduğu söylenebilir. Bu olgu, modernleşme sürecinin bir sonucu veya bu sürecin dünya çapında yaygınlaşması olarak da değerlendirilebilir. Günümüzde; bir yandan mallar, hizmetler ve sermaye giderek ulusötesi bir niteliğe bürünürken, diğer yandan hukuk devleti, demokrasi ve insan hakları, küresel düzeyde yaygınlaşan değerler haline gelmektedir. İletişim ve bilgi teknolojisinde ortaya çıkan gelişmeler, küreselleşme sürecini sadece ekonomik boyutuyla değil, siyasal, sosyo-kültürel ve hukuksal boyutlarıyla da öne çıkarmaktadır. Bu süreç, özellikle II. Dünya Savaşı'ndan sonra hızlanıp yaygınlaşmıştır. Bu dönemde; IMF, Dünya Bankası ve GATT gibi uluslararası oluşumlar önemli roller oynamıştır. Küreselleşmenin hızlanıp yaygınlaşmasıyla, ulus-devlet yapıları ve ulusal hukuk düzenleri ciddi bir değişim süreciyle yüz yüze gelmiştir. Ancak bu, ulus-devlet yapılarının ve ulusal hukuk düzenlerinin fonksiyonlarını bütünüyle tamamladıkları anlamına gelmemektedir. Giderek gelişen ulusüstü hukuksal düzenlemeler, ulusal hukuku tamamen işlevsiz kılmamaktadır. Dünya sistemi içinde ulusal hukuk, uluslararası hukuk ve ulusüstü hukuk bir arada bulunmaktadır. Başka bir deyişle, birinin diğerini tamamen ortadan kaldırdığı bir hukuk tekliğinden değil, hepsinin birlikte bulunduğu bir hukuk çokluğundan söz edilebilir. On dokuzuncu yüzyılın başlarından itibaren modernleşme sürecini yaşayan Türk Hukuk Düzeni, Batı Hukuk Sistemi ile yakın bir etkileşim içinde olmuştur. Bu çerçevede, Türkiye, Kıta Avrupası Hukuk Sistemini kendine model almış ve Türk toplumunu modernleştirmek için birçok hukuk kodu'nuBatı Avrupa'dan iktibas etmiştir. Cumhuriyet döneminde daha köklü ve sistemli reformlar yapılmış ve birçok hukuksal düzenleme, Batı örneği model alınarak gerçekleştirilmiştir. Özellikle 1980'li yıllardan itibaren, Türkiye'de, dışa açılma, liberalleşme ve dünya ekonomisi ile bütünleşme politikaları çerçevesinde birçok yeni hukuksal düzenleme yapılmıştır. Bu konudaki çalışmalar halen de devam etmektedir. Dünya Ticaret örgütü'ne üye olan, Avrupa Topluluğu ile Gümrük Birliği'ne giren, Avrupa Birliği'ne 'Aday Üye' olarak kabul edilen Türkiye, bir yandan ulusal hukuk düzeninde önemli değişiklikler yaparken, diğer yandan birçok uluslararası sözleşmeye taraf olmaktadır. Bu sürecin giderek artan ölçülerde devam edeceği beklenebilir.
Avrupa Birliği ve Rusya Federasyonu güvenlik ilişkileri

Bu tezin amacı, Soğuk Savaş sonrası dönemde, 1991- 2013 yıllar arasında, AB ve Rusya Federasyonu'nun güvenlik ilişkilerinde temel sorun alanlarını ortaya koymak, bu sorunların nasıl aşılabileceğini belirlemek ve gerek AB, gerekse Rusya'nın temel güvenlik politikalarını, başta farklı güvenlik aktörü özelliği göstermelerinden kaynaklanan özelliklerini vurgulayarak incelemektir. Avrupa Birliği ile Rusya Federasyonu arasındaki olan çok yönlü ilişkiler birçok faktörlerden etkilenmektedir. Bunlar arasında Avrupa'daki Nato'nun varlığı, bu kapsamda Füze savunma sistemi konusu, Kosovo'nun, şimdi de Ukrayna'nın durumu, Merkezi ve Doğu Avrupa ülkelerin AB'ne kabul edilmeleri, ayrıca Nato ve Komşuluk Politikası çerçevesinde AB genişlemesi ve iki tarafın ekonomi ve enerji alanlarında karşılıklı bağımlılığı vardır. Sui generis ile ekonomik bir birlikten siyasi birliğe evrilen ulusüstü nitelikli AB 'barış, özgürlük, demokrasi, hukukun üstünlüğü ve insan hakları' normları ile 'normatif güç' haline gelebilmiştir. 2. Dünya Savaşından bugüne kadar yapay ve dikey olarak gelişen ve genişleyen AB Avrupa'nın önemli güvenlik aktörü haline de gelmiştir. Bunun yanında, Sovyetlerin yıkımından sonra realist aktörü olarak Batı ile ilişkilerini düzenleyen Rusya da Avrupa güvenlik sisteminde klasik güvenlik tehditleri ve milli güvenliğini ön plana koyarak kendisine uygun rol arayışı içindedir. Tezin temel varsayımı: Avrupa'da barış ve istikrar hem AB hem de Rusya için bir amacı, ortak çıkarı oluşturmasına rağmen temel sorunun iki tarafın karşılıklı yaklaşım farklılıklarından ve güvenlik tehditleri farklı algılamalarından kaynaklanmasıdır. Bu bağlamda çalışmanın Birinci Bölümü'nde AB'nin Rusya'ya karşı yaklaşımının nedenlerini ortaya koyabilmek amacıyla birliğin bir uluslararası aktör olarak nasıl bir evrim geçirdiği, temel özellikleri, yapısall eksiklik ve yönelimlerine dikkat çekilerek Güvenlik Politikaları incelenmiştir. İkinci bölümde Rusya'nın temel güvenlik yaklaşımı araştırılmıştır. Tezin son bölümünde ise ilk iki bölümde ortaya konan veriler çerçevesinde AB ve Rusya Federasyonu arasında mevcut temel güvenlik ilişkileri, ilişkilerin potansiyeli incelenmiştir. Tez AB Rusya Federasyonu arasında güvenlik ilişkilerin irade ve güven eksliğinden dolayı yavaş geliştiğini, bunun aşılması için diyalogun önemli olduğunu ve her iki taraf için tercih edilebilir bir güvenlik yapısı etkili bir AB-NATO-Rusya ilişki sisteminin kurulması ile sağlanabileceği sonucuna varmıştır.