turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Tekstil endüstrilerinde kullanılan boyar maddelerin ileri oksidasyon yöntemleriyle atıksudan giderimi

Bu çalışmada, tekstil endüstrisi boyama proseslerinde yaygın olarak kullanılan Reactive Black 5 (RB5) boyar maddesinin sulu çözeltideki giderimi araştırılmıştır. Bunun için ileri oksidasyon yöntemlerinden ozonlama ve foto oksidasyon yöntemleri kullanılmış ve elde edilen veriler değerlendirilmiştir. Ayrıca pH, ozon dozu ve başlangıç boyar madde konsantrasyonu gibi değişkenlerin ozonlama prosesi ve boyar madde giderimi üzerine etkisi incelenmiştir. Çalışmada elde edilen verilere dayalı olarak ozonlama ve ozonlama+UV proseslerinde boyar madde gideriminin tahmin edilebilmesi için matematiksel modeller geliştirilmiştir. %95 güven düzeyinde pH-temas süresi, boyar madde-temas süresi ve ozon dozu-temas süresi değişkenleri ile boyar madde giderimi tahmin modelleri oluşturulmuştur.
Horzum yaylasındaki Pb-Zn madeninin atıkları ve drenaj sularındaki arsenik ve ağır metallerin incelenmesi

Maden atıkları ve drenaj suları ağır metal ve arsenik içerikleri dolayısıyla çevre ve halk sağlığı açısından tehlike arz etmektedir. Maden drenaj sularının nehirlere ulaşması ile yüzey sularında taşınabileceği gibi, sızma ve süzülme ile yeraltı sularına da karışabilir. Adana'nın Kozan ilçesine bağlı Horzum Yaylası'nda mevcut bulunan işletimi durmuş bir Pb-Zn madeni civarında yapılan analizlerde yüksek miktarlarda ağır metale rastlanmıştır. Maden atıklarına kireç eklenmesi ağır metallerin ve özellikle de arseniğin alıcı ortamlara karışmasını engelleyici bir yöntem olarak kullanılmaktadır. Analiz sonucu tespit edilen konsantrasyonlar, jeokimyasal olarak mevcut koşullarda bir değişikliğin oluşmaya başladığı dolayısıyla sudaki ağır metal ve arsenik konsantrasyonlarının artabileceğine yönelik işaretler vermektedir.
Açık maden ocaklarının topraksız zeminlerinde bitkilendirme uygulamaları

Madencilik faaliyetleri sonrasında, özellikle açık ocaklardan çıkartılan ve maden özelliği taşımayan ya da işleme artığı kayaç parçalarının büyük tepeler şeklinde yığılması ile çok geniş topraksız zeminler oluşmaktadır. Faaliyeti tamamlanmış olan açık maden ocakları şevlerinin, pasa malzemesi ile oluşan tepeler şeklindeki alan şevlerinin ya da açılan çukurlara geri doldurulan malzeme şevlerinin bitkilendirilmesi, hem duraylılık açısından hem de alanın doğaya yeniden kazanımı ve bozulan ekosistemin eski haline gelme sürecinin hızlandırılması açısından çok önemli bir aşamadır. Erozyon ve heyelana açık olan bu yığınların çıplak kazı yüzeylerinin yeniden doğaya kazandırılmasındaki en büyük engel, toprak oluşumuna katkı sağlayacak bitki örtüsünün yaşaması için gerek duyduğu bitki besin elemetleri ve suyu tutamamasıdır. Doğrudan ana kaya yüzeyi ya da irili ufaklı parçalardan oluşan zeminler suyu tutabilecek topraktan yoksundur. Kayaç parçalarının fiziksel olarak ayrışması sonucu ortama katılan ve su tutabilecek özellikteki ince partiküllerin erozyondan korunması ve toprak oluşumunu teşvik etmek için yüzeylerin öncelikle yer örtücüler ile bitkilendirilmesi gerekmektedir ancak topraksız zeminlerin bitkilendirilmesinde çok büyük zorluklar yaşanmaktadır. Bu araştırmada, açık maden ocaklarının topraksız zeminlerinde bitkilendirme uygulamaları araştırılmıştır. Araştırma alanı olarak, İzmir Bergama'da 2001 yılından beri madencilik faaliyetlerine devam etmekte olan Ovacık Altın Madeni, pasa sahalarının şevleri ile faaliyeti tamamlanmış açık maden ocak sahasının pasa malzemesi ile nihai dolgusu yapılmış alan şevleri seçilmiştir. Araştırmada, farklı eğim ve zemin yapısı özelliği taşıyan 3 farklı alanda toplam 23 deneme parseli kurulmuştur. Denemelerde hyroseeding, sentetik ve doğal bitki liflerinden oluşan tohum şilteleri kullanılmıştır. Bunun yanında stres koşullarına direnci yüksek bitki tohumları (abdestbozan, italyan çimi, yonca, çayır üçgülü, ak üçgül, kamışsı yumak, kılçıksız brom, dactylis glomerata, otlak ayrığı temel materyaller olarak kullanılmıştır. Araştırma sonunda, pasa ve moloz türü alanların içerisindeki az miktarda bulunan ve su tutan küçük partiküllerin erozyonla uzaklaştırılmasını önlemek için bitkilendirme materyallerinin kullanılmasının gerektiği saptanmış ve zemin koşulları ve tohum çeşitlerine göre çimlenme ve gelişme başarıları karşılaştırmalı olarak incelenmiştir.
Sakarya ili şebeke suyunda THM miktarının belirlenmesi ve risk analizi

Bu çalışma kapsamında Sakarya'da 12 farklı bölgeden şebeke suyu numuneleri alınmıştır ve bir sene boyunca aylık trihalometan ve trihalometan miktarlarının yorumlanması amacıyla serbest klor ve toplam organik karbon analizleri yapılmıştır. Sakarya şebeke suyunda kloroform ve dibromoklorometan miktarları diğer trihalometanlara göre fazla çıkmıştır. Ölçülen trihalometan miktarlarına göre oral, dermal ve inhalasyon yoluyla kanser risk değerlendirmesi yapılmıştır. Yapılan kanser risk değerlendirmesi sonuçlarına göre oral yolla alınan THM'lerin diğer yollarla alınan THM'lere göre kanser riskinin daha fazla olduğu görülmüştür. Sakarya şebeke suyunda fazla miktarda bulunan dibromoklorometanın diğer THM'lere göre daha fazla kanser riski oluşturduğu risk analizi hesaplamaları sonucunda belirlenmiştir. Kanser risk değerleri USEPA'nın kabul edilebilir olarak belirlediği 10-6 değerinden oldukça fazladır. En yüksek THM ve buna bağlı olarak kanser riski Serdivan Esentepe Mahallesinden geldiği gözlenmiştir.
Farklı endüstriyel ve evsel atıksulardan kaynaklanan arıtma çamurlarının bitki besin elementleri düzeylerinin değerlendirilmesi

Bu araştırma, arıtma çamurlarının bitki besin elementi düzeylerinin irdelenmesine katkıda bulunmak amacıyla yürütülmüştür. Bu amaca yönelik olarak yirmi bir farklı arıtma tesisinden alman arıtma çamurlarmdaki serbest+değişebilir potasyum, bitkiye yarayışlı fosfor, toplam azot, serbest+değişebilir amonyum azotu, nitrat azotu ve Hidroliz Olabilir Organik azot fraksiyonları belirlenmiştir. Elde edilen bulgular arıtma çamurlarının tarımsal arazilere verilmesi durumunda, potasyum ve fosfor içeriği yönünden toprağa küçük de olsa bir katkı sağlayacağı yönündedir. Çamur örneklerinin toplam azot ve azot fraksiyonları yönünden analizlenmesi neticesinde ise, arıtma çamurunun azotlu gübre değerinin belirlenmesinde toplam azot içeriğinin yalnız basma bir kriter olamayacağı açıkça görülmüştür. Yani tarım arazilerine verilmesi düşünülen bir arıtma çamurunun toplam azot içeriğine bakıp azotlu gübre değeri üzerinde kesin ve doğru bir yorumda bulunmak her zaman mümkün olmamaktadır. Bu kapsamda bir çalışma yapıldığında önemli olan uzun vadede de olsa bitkiye yarayışlı azotun belirlenip, çamurun bu parametre üzerinden değerlendirilmesidir. Çamur örneklerindeki azot, fosfor ve potasyuma ait konsantrasyon değerlerinin irdelenmesi neticesinde, özellikle gıda endüstrisi kaynaklı arıtma çamurlarının ve evsel arıtma çamurlarının bitki besin elementi düzeylerinin, topraklara belirgin bir gübre etkisi yaparak tarımsal üretimde ekonomik kazanç sağlayacağı sonucuna varılmıştır. Ancak söz konusu çamurların toprağa verilmesi düşünüldüğünde, ağır metal içerikleri ve tuzluluk yönünden toprağa yapacağı etkiler göz ardı edilmemeli ve gerekli değerlendirme sımr değerler baz alınarak yapılmalıdır.
Removing of organic matter, nutrients and micro pollutants from wastewater by a subsurface-flow constructed wetlands

Türkiye'de küçük yerleşim yerlerinin atıksularının arıtılmasında yaygın olarak kullanılan metotlardan biri yapay sulak alanlardır. Türkiye'de inşa edilen YSA'lar; proje, inşaat ve işletme aşamalarında yapılan bazı hatalar nedeni ile verimli bir şekilde işletilememektedir. Bu tez, Kazımkarabekir ilçesinin atıksularını arıtan yüzeyaltı akışlı YSA'nın işletmeye alındığı ilk yıldaki performansının belirlenmesine odaklanmaktadır. Temmuz 2017 ve Mayıs 2018 arası 11 aylık sürede Kazımkarabekir YSA tesisinde ham atıksudan ve YSA çıkışından alınan numunelerinde; KOİ, BOİ5, TN, TP ile ağır metaller, poliaromatik hidrokarbonlar ve farmasötikler gibi mikrokirleticilerin seviyeleri izlenmiştir. Organik madde, nütrient ve mikrokirletici gruplarında her parametrede farklı giderim verimleri belirlenmiştir. Organik madde giderim verimleri için; 136 mg/L giriş atıksu konsantrasyonuna sahip BOİ5 parametresinin YSA'da iyi giderildiği ve giderim veriminin %82, 4 olduğu, 435 mg/L olan giriş KOİ konsantrasyonunun %42, 4 verimle giderildiği belirlenmiştir. Nütrientler için giderim verimleri; ham atıksuda 4 mg/L olan TP parametresinde %37,9, 46,6 mg/L olan TN parametresinde %26, 4 olarak belirlenmiştir. Bu çalışmada mikrokirletici grubundaki ağır metaller için Ni, Cd, Pb ve Hg parametreleri izlenmiştir. 7527, 5 ng/L giriş atıksu konsantrasyonuna sahip Ni parametresinde giderim verimi düşük ve %18, 5 olarak tespit edilmiştir. 3215, 8 ng/L atıksu konsantrasyonuna sahip Pb parametresinde giderim verimi %78 olarak tespit edilmiştir. Cd ve Hg parametrelerinde ise giderim verimlerinin sırasıyla %60 ve %54 olduğu tespit edilmiştir. Bu çalışmada belirlenen PAH grupları için giderim verimleri; 114, 7 ng/L giriş atıksu konsantrasyonuna sahip Naftalin için %34,8, 22 ng/L giriş atıksu konsantrasyonuna sahip Fluoranthene için %45, 7 ve 9,8 ng/L giriş atıksu konsantrasyonuna sahip Benzo fluoranthene için %33, 6 olarak belirlenmiştir. Ayrıca Benzo fluoranthene ve Benzo pyrene için düşük giderim verimleri tespit edilmiştir. Farmasötik grubunda yer alan 17 -ethynyloestradiol ve 17 -estradiol parametrelerinin değerleri LOQ değerinin altında olduğundan atıksuda tespit edilememiştir. Giriş atıksu konsantrasyonu 1034, 6 ng/L Diklofenak parametresi için giderim verimi %32, 7 ve giriş atıksu konsantrasyonu 659, 1 ng/L olan Karbamazepin parametresi için ise %46, 9 olarak tespit edilmiştir. Kazımkarabekir YSA'nın işletmeye alındığı ilk yılda konvansiyonel parametreleri giderme yanında mikrokirletici gideriminde de etkin olduğu belirlenmiştir.
Bir tekstil endüstrisi atık sularında KOİ bileşenleri ilişkinin araştırılması

Bu çalışmada, alt kategorisi pamuklu ve polyester boyanmış kumaş olan bir tekstil endüstrisi ham ve arıtılmış ahksulannda Daphnia magna ile toksisite izlenmiş, ham atıksuda biyolojik antüabiliriik için önem taşıyan KOİ bileşenleri ve ozonlama sonrası biyolojik antüabilirlikteki değişim belirlenerek toksisite-KOİ bileşenleri ilişkisi araştırılmıştır. Yedi bölümden oluşan bu çalışmanın kapsamında, Birinci bölümde çalışmanın önemi ve amacı verilmiştir. İkinci bölümde tekstil endüstrisi alt kategorileri, kullanılan hammaddeler, üretim ve proses işlemleri, aüksu kaynaklan ve ham aüksu karakterizasyonundan bahsedilmektedir. Üçüncü bölümde KOİ bileşenlerinin belirlenebilmesi için gerekli kavramsal yaklaşım literatür ile birlikte açıklanmıştır. Ayrıca ozonlamanm KOİ bileşenleri üzerindeki etkileri yine literatürler ile birlikte verilmiştir. Dördüncü bölümde toksisite tamım yapılmış, toksisite giderme ve azaltma yaklaşımları açıklanmıştır. Beşinci bölümde deneysel çalışmanın planlanması, tekstil endüstrisinin tamım, prosesten alman aüksu karakterizasyonlan ve toksisite ölçümleri ile verilmiştir. Attmcı bölümde deneysel sonuçlar verilmiştir. Yapılan çalışma sonunda %50 seyrelme ile çalışılan üç numuneainde ham aüksulan %100 toksik etki göstermiştir. 1. ve 2. numunelerin ozonlama öncesi ve sonrası toplam ve süzülmüş reaktörlerinde toksisiteye rastlanırken, 3. numunenin reaktörlerinde aynı uygulamalarda toksisiteye rastlanmamıştır. Ozonlama ile 2. ve 3. numunelerin çözünmüş inert kısımlarında %10 giderim elde edilmiştir. Çözünmüş inert KOİ değerlerinin üç numunede de birbirine yatan olduğu görülmüş, sonuçlar toksisite-KOİ bileşenleri ilişkisinin tam olarak yorumlanmasında hesaplanan bu bileşenlerin yeterli olamayacağım göstermiş ve daha detaylı bir araştırmanın yapılması gerektiğini ortaya koymuştur.
ALG Kinetiği ve subtropik bölgelerde atıksuların biyolojik arıtımında değerlendirilmesi

VII OZ Atıksuların arıtılmasında, özellikle subtropik iklimlerde, kullanılan biyolojik yöntemlerden birisi de stabilizasyon havuzlarıdır. Stabilizasyon havuzları atıksuda bulunan kirleticilerin uygun ortamda algler ve bakteriler tarafından kullanılması prensibine dayanır. Atıksuların stabilizasyon havuzlarında verimli olarak arıtılması birçok faktöre bağlıdır. Bu çalışmada sıcaklığın, bekletme süresinin ve alg populasyonunun arıtma verimine etkileri incelenmiştir. Bu amaçla laboratuarda kurulan model havuzlarda dört farklı bekletme süresi ve her bekletme süresi için üç farklı sıcaklık uygulanmıştır. Yapılan araştırmalarda bekletme süresinin artışının KOİ giderimini artırdığı ve bu giderimin de en fazla olduğu sıcaklığın 25 C olduğu bulunmuştur. En fazla arıtma verimi 20 günlük bekletme süresinde elde edilmiştir. Sentetik atıksularda yapılan çalışmalarda atıksuda KOİ gideriminin % 45.3 ila % 76.5 arasında olduğu kaydedilmiştir. Araştırmalar sırasında model havuzlara aşılanan üç tip algden Chlorella genusunun dominant olduğu görülmüştür.
An Evaluation of conservation strategies in Turkey with particular focus on recent developments in the dupnisa cave system

TÜRKİYEDEKİ KORUMA STRATEJİLERİNİN DUPNİSA MAĞARA SİSTEMİNDEKİ GELİŞMELER IŞIĞINDA DEĞERLENDİRİLMESİ Bu çalışmada Türkiye'de var olan çevre koruma yönetmelikleri ve kurumsal yapı incelendi. Trakya bölgesindeki yarasaların ve yeraltı yuvalarının korunmasında bu yapı ve yönetmeliklerin nasıl rol aldıkları araştırıldı. Koruma önceliklerim etkileyen etmenler ve uluslararası koruma politikaları Dupnisa mağara sistemindeki gelişmeler göz önüne alınarak analizlerle birlikte tartışıldı. Türkiyede'ki koruma politikalarının bioçeşitliliğin sadece bir kısmını kapsadığı sonuca varıldı. Kapsamlı bir koruma stratejisinin bulunmaması, koruma yetkisinin farklı devlet kurumlan arasında bölünmüş olması, ve uygulamanın eksik kalmasının yetersiz koruma politikalarını oluşturabileceği görüldü. Bunlara ek olarak, önemli yuvalar değerlendirildi ve almaları gereken koruma statüleri önerildi. Trakya bölgesindeki Dupnisa, Koyunbaba, Çilingoz, Bağlar, Kıyıköy, ve Domuzdere mağaralarının acilen ve sıkı şekilde koruma altına alınması gerekmektedir. Ekoturizimin Türk koruma stratejilerindeki yerini anlamak için çeşitli ekotur acentalannın aktiveteleri incelendi Ekoturizimin uygulamada koruma prensiplerini hayata geçirmediği veya doğayı derin bir anlayışla algılamayı sağlamadığı bulundu. Genel anlamda ekoturizm faaliyetlerinin yapıldıkları yerdeki doğada oluşan etkilerine fazla önem verilmeden gerçekleştirildiği kanısına varıldı. Ek olarak, çevre bilincinin önemine dikkat çekildi. Boğaziçi Üniversitesi öğrencileri arasında yapılan bir önaraştırmanın sonuçlan güçlü sözel bağlılılıklara rağmen çevreye olan ilginin oldukça zayıf ve genelde kişisel çıkarlar ve faydalarla sınırlı olduğu bulundu. Özetle, tutarlı bir bioçeşitlilik yönetiminin eksikliği, ekoturizm, ve toplumsal ilginin azlığı birçok tür ve habitatlan için ciddi bir tehlike oluşturmaktadır. Türkiye bioçeşitliliğini korumak için ulusal öncelikler belirlemediği ve onlan uygulamadığı takdirde birçok önemli habitat ve tür yok olarak ülkenin biyolojik zenginliğini geri dönüşü olmayacak bir şekilde azaltacaktır.
Atık yağlardan üretilen biyodizelin ve biyodizel üretim atığı olan yıkama suyunun karakterizasyonu

Çevre için oldukça zararlı olan atık yağların yararlı bir amaç olan biyodizel için kullanımı her ne kadar çevreci bir çözüm olsa da bu işlem sırasında açığa çıkan atıkların da kirlilik seviyelerinin değerlendirilmesi gerekmektedir. Bu nedenle üretilen biyodizellerin özelliklerinin belirlenmesi ve atık yıkama sularının kirletici parametreler açısından değerlendirilmesi hedeflenmiştir. Çalışma iki aşamada gerçekleştirilmiştir: İlk olarak, evsel atık kızartma yağından üç farklı katalizör kullanılarak üretilen biyodizel ve yıkama suyunun laboratuvar ortamında karakterizasyon çalışması yapılmıştır. Atık kızartmalık yağlardan biyodizel üretimi için alkol olarak metanol ve katalizör olarak NaOH, KOH, MgO kullanılmıştır. İkinci aşamada, alkol olarak metanol ve katalizör olarak KOH'ın farklı oranlarını, farklı reaksiyon sürelerini ve sıcaklık şartlarını içeren deney tasarımı ile 30 adet deney seti oluşturulmuştur. Üretilen her biyodizel için sulu ve kuru yıkama yapılmıştır. Biyodizelin sulu yıkama işleminden sonra oluşan yıkama suyuna kimyasal oksijen ihtiyacı, fosfat (PO4), sülfat (SO4), nitrat (NO3), toplam kjeldahl azotu, toplam azot, iletkenlik, pH ve dalga boyu taraması yapılmıştır. Üretilen biyodizelin pH, yoğunluk ve viskozitesi ölçülerek Amerikan biyodizel standartlarına (ASTM D-6751) uygunluğu değerlendirilmiştir. Yıkama aşamasında sulu ve kuru yıkamanın biyodizel verimliliği üzerine etkisi karşılaştırılmıştır. Ayrıca seçilen bazı numunelerde gaz kromatografisi kullanılarak uzun zincirli yağ asiti kompozisyonuna bakılmıştır. ASTM D-6751 ve TS EN 14214 standartlarının her ikisini de sağlayan en kaliteli biyodizeller, sulu yıkama ile saflaştırılanlarda DN3, DN8, DN12 ve DN27 (alkol oranı %30 ve katalizör oranı %1), kuru yıkama ile saflaştırılanlarda ise DN5, DN15 (alkol oranı %20), DN7, DN8, DN12 ve DN24'tür (alkol oranı %30). Genel olarak optimum alkol oranının %30, katalizör oranının ise %1 olduğu tespit edilmiştir. Biyodizel kalitesinde belirleyici değişkenlerin ağırlıklı olarak alkol ve katalizör olduğu belirlenmiştir. Sıcaklık için optimum değer 70 C iken süre 75 dk'dır. Alkol ve katalizör oranı yüksek olan deneylerde oluşan atık yıkama sularının kirliliği düşük iken alkol oranı düşük olan deneylerde kirlilik oldukça yükselmektedir.
Membran biyofilm reaktöründe biyofilm kalınlığının sinyal iletiminin önlenmesi yöntemi ile kontrolü

Membran biyofilm reaktörü, içme suyu ve atıksu arıtımı için gelecekte yaygın olarak kullanılma potansiyeli olan bir ileri arıtım teknolojisidir. MBfR, membran fiberlerinin kullanılarak difüzyon ile gaz transferinin sağlandığı ve biyofilm büyümesi için etkin bir yüzey sağlaması açısından dikkat çekici bir teknoloji olarak göze çarpmaktadır. MBfR sistemlerinin temel problemi, membran yüzeyindeki biyofilm kalınlığının kontrolsüz bir şekilde artışıdır. Biyofilm kalınlığının artışı ile membran yüzeyinde fazla biyokütle birikimi üniform olmayan gaz transferine neden olur ve buna bağlı olarak sistem performansı düşer. Membran yüzeyinde hızlı biyokütle oluşumu, MBfR sistemlerinin içme suyu ve atıksu arıtma tesislerinde yaygın bir şekilde kullanımını kısıtlayan ana unsurlardan biridir. Bu çalışmada, biyofilm kontrolüne olanak sağlayan 'Sinyal iletiminin önlenmesi ' yöntemi ile bu problemin önüne geçilebileceği düşünülmektedir. Çalışmada oksijen tabanlı MBfR (O2-MBfR) sisteminde Quorum quenching yöntemi kullanılarak biyofilm kalınlığı kontrol altında tutulmaya çalışılmıştır. Bu amaçla, başlangıçta tek bir izole edilmiş QQ bakterisi denenerek biyofilm kalınlığı optimum düzeyde tutulmaya çalışılmış ve sistem performansının sürdürülebilirliği araştırılmıştır. İkinci aşamada ise farklı ortamlardan QQ aktivitesine sahip bakteri izolasyonu gerçekleştirilerek en yüksek QQ aktivitesi gösteren türler reaktörlere aljinat boncuklara immobilize edilerek eklenmiş ve O2-MBfR performansına etkileri araştırılmıştır. Tez çalışması kapsamında, O2-MBfR'nde QQ aktivitesi ve reaktör performansına etkisi, membran yüzeyindeki biyofilm yapısı ve biyofilm içerisindeki mikrobiyal türlerin değişimi detaylı bir şekilde incelenerek biyofilm kontrolünün reaktör performansına etkisi araştırılmıştır. Burada asıl hedef, sistemin arıtım performansı değil O2-MBfR sisteminde biyofilm kalınlığını QQ uygulamaları ile kontrol altında tutarak sistem performansına etkilerini araştırmaktır. Rhodococcus sp. BH4 bakterisi için elde edilen çalışma sonuçları membran yüzeyindeki biyofilm kalınlığının özellikle 12 sa hidrolik bekletme zamanı değeri, 6 psi O2 gaz basıncı ve 15 ml QQ boncuk konsantrasyonunda etkin düzeyde tutulduğunu göstermiştir. Bakteri izolasyonu sonucunda en yüksek QQ aktivitesi gösteren türler Bacillus methylotrophicus, Klebsiella pneumoniae, Lysinibacillus fusiformis, Achromobacter xylosoxidans şeklinde sıralanabilir.
Çiftlik atık sularının arıtılabilirliği ve karakterizasyonu

Bu çalışmada öncelikli olarak gübre seperatöründen çıkan atıksuyun konvansiyonel karakterizasyonu ortaya çıkarılmıştır. Buna göre gübre seperatöründen çıkan atıksu 12750 mg/l toplam KOİ, 4950 mg/l çözünmüş KOİ, 260 mg/l TP, 140 mg/l PO4-P, 690 mg/l TKN, 350 mg/l NH4-N, 5860 mg/l AKM ve 4760 mg/l UAKM içermektedir. Bu karakterizasyon çalışmalarının yanında ayrıca gübre seperatöründen çıkan atıksuyun KOİ bileşenleri belirlenmiştir. Yapılan çalışmalar sonucunda çözünmüş inert KOİ bileşeninin ham atıksudaki oranının % 4,1 olduğu, partiküler inert KOİ bileşeninin ise %9,7 oranla atıksuda bulunduğu tespit edilmiştir. Kolay ayrışan KOİ bileşeninin ham atıksu içindeki oranının % 41 olduğu belirlenmiştir. Yavaş ayrışan partiküler KOİ oranının ise % 45 olduğu tespit edilmiştir. Bu çalışmalara ilaveten bir büyükbaş hayvan çiftliği bünyesinde bulunan atıksu arıtma tesisi giriş ve çıkışından alınan atıksu numuneleri üzerinde fiziko-kimyasal arıtılabilirlik çalışmaları gerçekleştirilmiştir. Yapılan çalışmalar sonucunda giriş atıksuyu için optimum koagülant dozunun 1500 mg FeCl3/l, optimum pH değerinin ise 5 olduğu tespit edilmiştir. Çıkış atıksuyu için yapılan çalışmalar sonucunda optimum koagülant dozunun 600 mg/l ve optimum pH değerinin ise 4,5- 5 olduğu belirlenmiştir.
Adsorption capacity of natural organic matter on semi-conductor powders

Bu çalışmada bir organik madde olan hümik asidin fotokatilitik oksidasyon sonucunda giderebilirliğine, bir yan iletken katalizör olan titanyum diyoksitin adsorpsiyon etkileri, fotokatalitik şartlardan bağımsız olarak incelenmiştir. Deneyler farklı kristal yapısın sahip üç örnek üzerinde gerçekleştirilmiştir. Titanyum diyoksit örneklerinin deneysel adsorpsiyon sonuçlan, Freundlich izoterm eğrileri üzerinden sağlanan denklemlere yerleştirilerek, bu izotermlerden adsorpsiyon parametreleri KF, ve l/n hesaplanmıştır. Anataz yapılanmasına sahip TİO2 örnekleri için adsorpsiyon özellikleri biribirilerine yaklaşırken, Rutile kristal yapısı için adsorpsiyonun zayıf olduğu gözlenmiştir.
Tekstil endüstrisi atıksularının biyolojik arıtabilirliğine fenton ve fenton benzeri proseslerin etkisi

Halı üretimi Türkiye'nin dış ticareti açısından büyük öneme sahiptir. Halı üretimi sırasında uygun renkleri sağlamak için çeşitli boyaları içeren kimyasal maddeler kullanılır. Bu kimyasal maddelerin mikroorganizmalara toksik etkileri nedeniyle, tekstil endüstrisi atıksularının biyolojik prosesler ile giderimi verimli olmamaktadır. Bu nedenle, arıtma veriminin arttırılması için genellikle biyolojik prosesler ile kimyasal veya fiziko-kimyasal yöntemlerin bir kombinasyonunun kullanılması tercih edilir. Hidrojen peroksit ile birlikte demir tuzlarının kullanımıyla uygulanan fenton prosesinin inhibe edici ya da toksik atıksuların oksidasyonu için uygun bir proses olduğu önerilmektedir. Fenton prosesinin biyolojik prosesler ile kombinasyonunda prosesin verimi büyük ölçüde fenton prosesi aşamasında uygulanan işletme koşullarına bağlıdır. Bu kapsamda, bu çalışmanın amacı, halı üretim atıksularının biyolojik arıtılabilirliğini arttırmak için uygulanması gereken fenton prosesi işletme koşullarının araştırılmasıdır. Deneyler iki değerlikli demir (Fe+2) kullanımıyla fenton prosesi ve üç değerlikli demir (Fe+3) kullanımıyla fenton benzeri proses olmak üzere iki farklı prosesle yürütülmüştür. Proses işletme koşulları olarak reaksiyon süresi, H2O2/KOİ mol oranı ve Fe miktarı seçilmiştir. Fenton prosesi için en uygun işletme koşulları olarak belirlenen 0,06 H2O2/KOİ mol oranı, 3,44 mmol Fe+2 miktarı ve 30 dakika reaksiyon süresinin uygulanmasıyla %81 KOİ giderim verimi elde edilmiştir. Fenton benzeri proses için en uygun olduğu belirlenen 30 dakika reaksiyon süresi, 0,29 H2O2/KOİ mol oranı ve 3,85 mmol Fe+3 miktarının uygulanması ile %55, 91 KOİ giderim verimi elde edilmiştir. Aynı miktarda ham, fenton prosesi uygulanmış ve fenton benzeri proses uygulanmış halı üretim atıksuları kullanılarak aktif çamur inhibisyon testleri yürütülmüştür. Ham halı üretim atıksuyu için 180. dakika sonunda %40 oranın inhibisyonun gözlenmiştir. Bu inhibisyon oranı halı üretim atıksularına fenton prosesinin uygulanmasıyla %67, 9 ve fenton benzeri prosesin uygulanması ile %75, 8 oranında azalmıştır.