turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Grafik tasarımda toplumsal olgu ve estetik kaygıların tasarım sürecine etkileri

Bu çalışmanın amacı, toplumsal olgu ve estetik kaygıların grafik tasarımda tasarım sürecine etkilerini ortaya koymaktır. Bu amaç çerçevesinde çalışma üç bölümde tamamlanmıştır. Birinci bölüm, giriştir. İkinci bölümde grafik tasarımın kavramsal çerçevesi ele alınmıştır. Burada öncelikle tasarımın tanımı, tasarım problemi, ilkeleriaçıklanmış; ardından grafik tasarım sunulmuştur. Grafik tasarımın tanımı, tarihsel gelişimi, önemi, elemanları, ilkeleri, baskı teknikleri ve grafik tasarımda fotoğrafaçıklanmıştır. Üçüncü bölümde ise toplumsal olgu ve estetik kaygıların grafik tasarım süreciyle ilişkisi ele alınmıştır. Burada öncelikle toplumsal olgu açıklanmış ve tasarım sürecine etkisi ele alınmış; ardından estetik kaygı açıklanmış ve tasarım sürecine etkisisunulmuştur.
2010 - 2012 döneminde IMDB'de en yüksek beğeniyi kazanan ilk 10 çizgi - animasyon filme ait afişin Hofstede'in kültürel değerler kuramı açısından incelenmesi

Görsel sanatların en popüler dallarından birisi olan grafik tasarımın sinema ile kesiştiği noktada ortaya çıkan bir ürün olan Afiş önemli mesajlar taşıyan bir aracı olarak görevini sürdürmektedir. Günümüzdeki hızlı teknolojik gelişmelerden etkilenen afiş tasarımları, dijital mecrada da dikkat çekmeye devam etmektedir. Sinemalarla ilgili bilgi toplayıp izleyici davranışına yönelmenin popüler adreslerinden birisi olan Imdb de bu mecraların en önemlilerinden birisidir. Tüm dünyanın sinema filmi içeriğinden aynı anda haberdar olmasını sağlayan Imdb gibi siteler aracılığıyla filmlerin tanıtımı yapılmaktadır. Bu çerçevede haberdar olmanın yeni yöntemini sunan dijital platformlarda afişle buluşan izleyici, birçok ürün arasında karar verirken seçimini etkileyen en önemli görsel unsur filmin afişi olmaktadır. Filmi üreten firmalar dolayısıyla o firmalarda çalışan grafikerlerin bilinçaltı yapısındaki kültürün etkisiyle ortaya çıkan film afişleri uluslararası dolaşıma sunulmaktadır. Afişi hazırlayarak iletişim ortamına sunan kişilerin kültürü ile afişten etkilenen potansiyel izleyicinin kültürü afişi oluşturmanın ve anlamlandırmanın iki temel kriterini sunmaktadır. Söylediği söz karşıdakinin anladığıyla sınırlı olan tasarımcıların dünya kültürlerini tanımaları ve bilmeleri, ürettikleri ürünleri kültürel süzgeçlerden geçirerek genel kabul görebilecek standartlara çekmeleri açısından önem taşımaktadır. Bu çalışmada afişin tasarımının taşıdığı kültürel değerler incelenmiş, basit bir resim ve yazı gibi gözüken afiş tasarımının nasıl kültürel kodlar yüklendiği, hangi kültürel anlamları taşıdığı çözümlenmeye çalışılmıştır.
Resim sanatı bağlamında yüzey

Rönesans'dan günümüze kadar, Resim Sanatında Yüzey, üzerine resmin yapıldığı alan olmak bakımından, kendi tarihinde Espas anlayışındaki değişikliklere koşut çeşitli şekillerde ele alınmıştır. Çalışmamız Resim Sanatı'nın tarihsel bağlamı içinde, Üzerinde işlem yapılan Yüzey 'in, sanatın temel sorunlarından biri olan Espas sorunuyla bağlantı içerisinde, hatta onunla bütünleşerek. irdelenmesi anlamında olacaktır. Bu çalışma, bir anlamda, kendi yapıtlarımın da anlaşılmasını arttırıcı nitelikte düşünülmüştür. Al
Çalışmalarımda bütünlük kaygısı

Yaşamda belirginleştirmeye ve kesin ayrımlara varmaya çalıştığımız her şey aslında bir bütündür. Moleküler düzeyde nesnelerin sınırlarını belirlemek olanaksızdır. Tüm formları içine alan ve çevreleyen doğa sürekli bir devinim halindedir. Yaşamın tümüne baktığımızda kendi içinde bir düzene sahip moleküler bir karmaşa izlenimi edinilmektedir. Bu karmaşanın belirli bir bölümüne odaklanıldığında, her boyutta ve renkteki leke, form ve figür gözün duyusal görüşünün ötesine geçmektedir. Görülen, bakan bireyin bilincinde yeniden şekillenerek bireyin hayaller bütününün, imgeleminin bir parçası haline gelir ve bu şekilde bir anlam kazanır. Diğer bir deyişle, görüntü bireyin bütünlük anlayışı doğrultusunda soyutlanarak değişime uğrar. Bu sanat eseri çalışması raporunda, 20. yüzyılın bilim ve felsefede değişen madde ve zaman anlayışlarından kaynaklanan bütünlük kavramı çerçevesinde, esinlenilen doğal görüntüler ve figürlerin sanatçının bilincinde yeniden bütünün bir parçası haline getirilerek, resimsel öğeler olarak renk ve leke resimsel öğelerinin öne çıkarıldığı özgün bir plastik dil ile ifade edilmesi amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda, raporun giriş kısmında çalışmalarda çıkış noktası olan 'bütünlük kavramı'nın oluşturulması ve yüzeye aktarılmasında öne çıkan anlayış teorik düzeyde açıklanmış ve 20. yüzyılda izlenimcilik akımından başlayarak çağdaş soyut resme uzanan süreç içinde bu anlayışın izleri sürülmüştür. İzleyen bölümlerde ise, teorik düzeyde oluşturulan bütünlük anlayışının doğal görüntülerden esinlenerek yüzeye aktarılması için kullanılan çalışma tekniklerine yer verilmiştir. Çalışmalarda esas teknik olarak renk ve leke resimsel öğeleri ile bunları ilişkilendiren özgün fırça darbeleri kullanılmıştır. Son bölümde ise rapora konu olan çalışmalar benzer anlayışlarla yola 11 çıkan diğer ressamlarla kıyaslanarak, duyulan kaygılar ve karşılaşılan sorunlar açıklanmıştır. Sonuçta ulaşılan noktada doğanın tümevarımcı bir mantıkla zihindeki imgelemin bir parçası haline getirilmesi için soyut biçimleme anlayışına gerek duyulduğu anlaşılmıştır.
Soyut dışavurumcu kompozisyonlar

Soyut çalışmalarımın kapsamı maddesizliği temelinde anılan doğal akustik renk dinamizmi çarpıcı bir biçimde ele alınmıştır. Her bir renk karşıtı insanın sosyal bir varlık dışındaki var olma duyarlılığını hissettirmektedir. Sürekli hareket halinde gözüken, aslında maddenin kendi içindeki statik enerjisinden başka bir şey değildir. Var oluduğum duyarlılığımla resimlerini yapmaktayım. Eserlerimde çıkış noktası olarak bir olay, konu ya da bir görünümün yorumu düşünülmemiştir. Soyutlayıcı olmayıp tamamiyle soyut anlayışı göstermektedir. Bilinç altoda birikmiş olan imajları subje eleştirisi olarak başı ve sonu belli olmayan, bitme ve sonuçlanma kaygısı duymayan insanın, ikinci bir kere yaratma hırsından uzak, tekrarlanmayan, soyuta kendisi ile baş başa bıraktıran ve izleyicisinin yorumuna sunan bir anlayış söz konusudur. Geçmiş ve gelecek, yaşanmış ve yaşanmamışlıklar uzay özleminin kendisidir. Ulaşmak hissi, kendinden sıyrılma, bedeninden ayrılarak sonsuzun kendisine ulaşabilmek, sonunda yine bir aitlik; sonsuza ait olma ya da sonsuzun kendine ait olması. Uzay konusu hep bu çelişkilerin, bu yitkinliğin bir göstergesidir ki bu çalışmalarımla izleyicinin soyut imgelerimle baş başa kalarak, kendine olan güvenini ve iç mutluluğunu bulmasına yardıma olmasına çalışıyorum. iv
Anadolu uygarlıkları seramik desenlerinin tasarım olarak incelenmesi

'Anadolu Uygarlıkları Seramik Desenlerinin Tasarım Olarak İncelenmesi' isimli Yüksek Lisans tez çalışmasında belirlenen seramik formlar kaynaklardan elde edilmiştir ve kronolojik olarak düzenlenmiştir. Çalışmanın birinci bölümünde çalışmanın amacı, araştırma metodolojisi, ünitelerin planına değinilmiştir. İkinci bölümünde, giriş kısmı desenlerin incelenmesi, desen nedir, neden desen yapılıyor konularında açıklamalarında bulundum. Üçüncü bölümde seramiğin tanımına değinilmiştir. Dördüncü bölümde ise ilk çağ medeniyetleri olan Hitit, Frig, Lidya, Urartu medeniyetlerinin seramiklerinden örnekler gösterilmiştir. Bu örneklerin seramik desenlerinin çizimlerinin ayrıntılı şekilde çizimi ve açıklamalarına yer verilmiştir. Altıncı ve son bölümde sonuç kısmına, çalışmanın literatüre katkısına, araştırma kısıtları ve geleceğe dönük çalışma alanlarına değinilmiştir.
Popüler kültür tüketimi ve basılı popüler kültür tüketim nesnelerinin sanat nesnesi olarak kullanımı

Günümüzde kitle iletişim araçları çok çeşitlenip, yaygınlaşarak her kesim tarafından kolayca erişilebilir olmuştur. Hatta bu kitle iletişim araçları ile doğruluğuna bakılmadan kontrolsüz ve sınırsız bilgi paylaşımı yapılmaktadır. Popüler kültüründe kitle iletişim araçlarıyla olan bağı sayesinde, toplumun yönlendirilmesi çok kolay hale gelmiştir. Üreticisine bağlı olarak oluşturulan popüler kültür, tüketim mekanizmasının bir argümanı olarak tüketime hizmet etmektedir. Popüler kültür tüketim kültürü halinde, kitleleri yaşamsal gerçekliğinden alarak güdülenen sanal bir gerçeklik içinde toplumsal ifade aracı olmuştur. Tüketim çarkı içinde tüketime dayanan bir mutluluk kaynağına dönüşmüştür. Tüketim unsurlarına göre bireylerin statü ifade etmesinde önemli bir rol oynamaktadır. Tükettikleri popüler kültür ürünlerinin hazmını yapamadan yenilerinin tüketimi derdine düşen toplum, daha sahip olduğunun taksitlerini ödeyemeden yerine üst modellerini koymaya kendini zorunlu hisseder hale gelmiştir. Bunun paralelinde toplumda ekonomik bir buhran oluşmuştur. Günümüzde tüketim nesneleriyle birlikte sürekli kendini yenileyen popüler kültür sayesinde tüketim obezi bireyler ortaya çıkmıştır. Bu tüketim obezleri tükettikleri öğelerce adeta şişmanlamaktadır. Bundan yola çıkarak obez tüketim figürleri yorumlanmıştır. Popüler kültürü oluşturan tüketim imge, ikon ve nesnelerin görselleri ile içleri doldurularak şişmanlamış figürlerden uygulama çalışmaları yapılmıştır.
Rönesans'dan Barok'a dini ve tarihsel konulu eserlerdeki natürmort nesneleri

Rönesans'la birlikte düşünsel, askeri, siyasal ve coğrafi alanlarda birçok değişimler olmuştur. Perspektifin bulunması, doğanın ve antik eserlerin sanatçılar tarafından incelenmeye başlanması, o dönemin sanat eserlerinin de bu yönde değişimine neden olmuş ve zaman içinde birebir gerçekçi bir betimlemeye yönelinmiştir. Rönesans resimlerinin çoğu ve en önemlileri Tevrat ve İncil'deki hikayelerden esinlenerek yapılan eserlerdir. Dini ve tarihsel konulu resimleri incelediğimizde kullanılmış olan nesneleri şu şekilde sımflandırabiliriz: ikonografik anlamlı nesneler; konunun gerektirdiği nesneler; süs ve dekorasyon unsuru olarak kullanılan nesneler; rastlantısal veya keyfi olarak resme eklenen nesneler. İkonografik anlamlı nesneleri de kendi içinde; konvansiyonel simgeler, dini resimlerde görülen simgesel nesneler, aziz ve azizelerin işareti olarak kabul edilen nesneler, armalar ve amblemler olarak sımflandırabiliriz. Maniyerist dönemde; kuzey bölgelerinde, özellikle de Hollanda'da Protestanlık'in yayılması ile, dini konulu resimlerin yapılması ve kiliselere asılması yasaklanmış ve kiliselerde bulunan resimler de yağmalanmıştır. Pazar ekonomisinin etkisiyle kuzeyde yapılan resimlerde nesneler artık konunun önüne geçerek, ön planda ve daha çok dikkat çeker şekilde resmedilmeye başlanmıştır. Güneyde yapılan resimlerde ise; nesneler genellikle konunun gerektirdiği biçimde resmedilmekte veya aziz ve azizelerin işaretleri olarak görülmektedir. Çalışmamızın kapsamına giren bu dönemin dini ve tarihsel konulu resimleri, sanatçıdan sanatçıya, ülkeden ülkeye ve resmin konusuna bağlı olarak farklılıklar içerirler. Kuzey bölgelerde yapılan resimlerde kullanılan nesneler; çok fazla, daha ayrıntılı ve dokusal özelliklerine dikkat edilerek betimlenmişlerdir. Söz konusu dönemde yapılmış olan dini ve tarihi konulu resimleri incelediğimizde; kullanılan nesnelerin genel konuyu ve kompozisyonu tamamlayarak, resme sembolik bir anlam kattıkları ve ikonografik olarak çözümlenmelerine yardımcı olacak nitelikte olduklarım görmekteyiz. Barok dönemde ise; birçok değişim ve farklılık gözlenmektedir. Yeni ve farklı plastik çözümlemelere gidilmektedir. Yapılan dini ve tarihsel konulu resimlerde yine nesnelere rastlamaktayız. Ancak Rönesans'taki kadar sembolik bir dilin kullanılmamakta olduğu gözlenmektedir. Dönemin başında nesnelerin bir araya getirilmesi ile oluşturulan natürmort, bir resim türü olarak karşımıza çıkmaktadır. 17. yy. başlarında yapılan bazı natürmortların, 15. ve 16. YY. 'da yapılan Meryem resimlerinin, arka planında gördüğümüz nesnelerden ve onların sembolik anlamlarından etkilenerek yapıldığı görülür. V Yapılan araştırmalar ve incelemeler sonucunda, Rönesans döneminde tarihsel konulu resimlerde, konuyu ve kompozisyonu tamamlamak durumunda olan nesnelerin, Barok dönemde ortaya çıkan natürmort türünün kaynaklarından biri olduğunu gördük.
Gücün imgeleri: Fatih Sultan Mehmet portreleri

Bu karşılaştırmalı tanımlayıcı çalışma, Fatih Sultan Mehmet portrelerinin, Doğu ve Batı arasındaki güç dengelerinde neden olduğu değişimin yansımaları olabilecekleri varsayımını test etmek amacıyla yapılmıştır. Portrenin felsefi boyutları gözden geçirilmiş; en gerçekçi portrenin bile temsil edilen kişi hakkında sanatçının yorumunu betimlemesinden ibaret olacağı kanısına varılmıştır. Türk ve İslam uygarlıklarının kayda değer figüratif sanat gelenekleri olduğu; İslam dininin özünde ikonoklastik olmadığı; Osmanlıların Bizans kültürüne ait pek çok öğeyi benimsedikleri ve Fatih'in kendi çağının en aydın liderlerinden biri olduğu görüşlerine ulaşılmıştır. Fatih'in Batılı sanatçıları portresini yaptırmak üzere davet ettiğine dair Batılı kaynaklardaki dolaylı kayıtlar dışında bulgu olmadığı; portresini yapan Batılı sanatçıların İstanbul'a geldiklerine dair kanıt olmadığı; gelmiş olması en olası Batılı sanatçının Costanzo da Ferarra olup, madalyonunun başka portreler için kalıp olarak kullanılmış olabileceği; Gian Maria Angiolello'nun tanıklığı dahil, Gentile Bellini'nin İstanbul'a gelişine dair verilerin güvenilirliğinin çok tartışmalı olduğu; Bellini'ye atfedilen Londra'daki 'Fatih' tablosunun artık neredeyse tamamen restoratörünün eseri olduğu; bu tablo ile halen Katar ve İsviçre'de bulunan 'Fatih' tablolarının yüz imgelerinin birbirlerine çok yakın olduğu ve üçünün de Pisanello'nun VIII. John Palaiologos madalyon portresine tesadüfle açıklanamayacak kadar benzediği kanısına varılmıştır. Diğer yandan, Fatih'in Batılı sanatçıları davet ettiği ya da onların İstanbul'a geldikleri kanıtlanamamış olsa da; Fatih'in kendi çağının en çok portresi yapılan kişilerinden biri olduğu anlaşılmış ve bunun muhtemelen döneminin en güçlü hükümdarlarından biri olmasıyla bağlantılı olduğu düşünülmüştür. Böylece, Batı'da yapılan Fatih portrelerinin, şahsının değil, sanatçıların yorumladıkları şekliyle gücünün 'portre'leri olduğu sonucuna varılmıştır. Osmanlı sanatında kalıcı etkisi olan portresi ise, Şiblizade Ahmet'e atfedilen 'Gül Koklayan Fatih' minyatürü olmuş gibi görünmektedir.
Küreselleşme karşıtı hareketlerin sanatsal bağlam üzerinden değerlendirilmesi

Bu çalışmada, küreselleşme sürecinde meydana gelen ekonomik, politik, toplumsal ve kültürel değişimler ve bu değişimler çerçevesinde aktivizm ve sanatsal uygulamalar arasındaki bağlantılar analiz edilmiştir. Çalışmanın birinci bölümünde, neoliberalizmin ortaya çıkışı, neoliberal küresel kapitalizm döneminde yaşanan ekonomik, politik, toplumsal ve kültürel yapıda ortaya çıkan değişimler irdelenmiştir. İkinci bölümde, gündelik hayat ve sanat ilişkisi, ilişkisellik kavramı, Ayrıca çeşitli teorisyenlerin gündelik hayatı dönüştürmeye yönelik olarak geliştirdiği çeşitli teoriler ve kavramlar irdelenmiştir. Üçüncü bölümde, tarihsel bir perspektifte değişen sanat ve siyaset ilişkisine, aktivizm ve sanat ilişkisine ve bu ilişkilerin izleri takip edilerek, çeşitli aktivist sanatçıların ve toplulukların çalışmaları kapsamlı bir biçimde analiz edilmiştir.
Marcel Duchamp ve 20. yy. sanatına postmodern yaklaşım

20. yy. Sanatında Modernizm sosyolojide olduğu kadar sanatta da kendinden söz ettirmiştir. Kökeni Fransız İhtilalinede dayanan çağdaşlaşma, sanat akımlarında da bazı köklü değişimlere neden olmuştur. Bu değişimler 20. yy da hız kazanmıştır. Modernizm olarak süregelen bu dönem, kendi içerisinde bazı açmazlara sahip olmuştur. Örneğin; modern sanat akımları, öncesindeki dönemleri geride bırakmış, Antik Yunan unsurunu benimsemiş ve bireyselleşme fikri, yenilikçi tavrı ile çağdaş ve özgün olanı savunmuştur. Bu doğrular dahilinde modern sanat, beslendiği asıl noktayı, değişim-dönüşüm faktörünü sıkça belirterek kendi kendisini irdeleyen bir yapı oluşturmuştur. Buna postmodern düşünce de denilebilir. Modern sanat, örneğin kitsch, avant-garde gibi tanımlamaları ile saptayıcı olmuş, fakat saptamaların zaman esas alındığında genel geçerliliklerini koruyamadığını görmüştür. Bakıldığında tarihte kitsch de, avant-garde da vardır. Sadece tanımlanmamış olmaları, örneğin Empresyonistlerin çağının ilk avant-garde'ları oldukları gerçeğini değiştiremez. Modern sanat, kendi doğrularına paralel ilerledikçe bazı sonuçları göz ardı etmiştir. Bu durum, Modern Sanatın kesinlik ilkesi ile değerlendirdiği ve ortaya koyduğu tüm tanımlamaları irdeleyecek olan post yapıyı devreye sokmuştur. Sanatın tanımı ve ifade şekillerinde stil, evrensellik ve batı sanatı gibi edimler yeniden incelenmiştir. Estetik Postmodernizm için Modern Sanatta olduğu gibi etkili değildir. Modern Sanat eserlerindeki iyi ve kötü, postmodern eserler baz alındığında bir anlam ifade etmezler. Bu da nedensizliğin sav olarak ele alındığı postmodern yapıyı sarsılamaz yapmıştır. Cevap vermekten kaçan yapısı ile postmodernizm, sanat tanımını ve değerini alaşağı etmiştir. Fakat bu alaşağı etme durumu modernizm için kaçınılmaz olandır. Sanat eserinde eleştiri, her dönemde farklı olmuştur. Fakat modern dönem bu çağdaki kadar değişim sonucu ortaya çıkan bir düzeni hesaplamamıştır. Evrensel bazı estetik kuramları geliştirirken, bireye aşıladığı idealizm edimi, bireyi bilgiye olan açlığa itmiş ve tüketim faktörünü hızlandırmıştır. Bilgi artık sürekli bir yenilenme içerisindedir. Postmodern dönem bu bilginin hiçten var olmadığı ve kendisini sık sık geçmişş sanatla sentezleyerek büyüdüğünü işaret eder. Bu da bizi yerel olana, bireyin gerçek özüne götürür. Böylelikle çeşitlilik korunmuş olacak, anlamın değerinden çok işlevin kendisi konu olacaktır. Manifestolarda aranan ve haykırılan görüşler yerel bazında incelenecek ve doğrunun yazınsal anlamından çok görüngü anlamı değer kazanacaktır. Stil yerini evrensel tanımlardan yerel merkezlere taşıyacaktır. Marcel Duchamp ve hazır nesneleri 20. yy başlarında bizleri bu tartışmalara götürmüş ve estetiğin sürekli değerlendirilmesini tabii kılmıştır.
Rönesans Döneminde dinsel konulu resimde kompozisyon

Bu araştırmada, Rönesans'ın başlangıcına kadar (yaklaşık olarak M. S. 1250) zaten dinlerce etkilenmiş olan resim sanatındaki dinsel kompozisyonun geçirdiği evreler ve bunların Rönesans (M. S. 1250 -1530) sürecindeki özellikler incelenmiştir. Bizans, Gotik, ve Roman sanatlarında ve kuzey ve güney Avrupa Rönesans döneminde üretilmiş olan dinsel resimlerin kompozisyonları tarihsel olarak etüt edilmiştir. Hristiyan toplumlarda din, daha başlangıcından itibaren, bu toplumların yaşam tarzını şekillendiren çok önemli bir etken olduğu gibi, resim sanatını da yönlendirmiştir. Rönesans sürecinde ressamlar, Antik Yunan ve Roma sanat anlayışını perspektif bilgileri ile takviye ederek, zamanla, Katolik Kilisesi önde gelenlerinin sanat anlayışını benimsemişler ve Katolisizm'in Tanrı inancını resimlerinde işlemiş ve yüceltmişlerdir. Böylelikle, Rönesans döneminde dinsel temalar artmış ve gelişmiştir. Tevrat ve İncil öykülerinden esinlenerek yapılan resimler, Rönesans resimlerinin çoğunu ve daha önemlerini oluşturur. Ayrıca, Rönesans devrinde vaki olan felsefi, politik, ve coğrafi değişimler ve perspektifin de gelişmesi, sanatçıların, antik esrleri ve doğayı daha yakından incelemelerine neden olmuştur. Rönesans resim anlayışı, bazı kurallara, dengeye, daha kusursuz formlar yaratmaya dayalı olarak gelişirken, orantı ve perspektif kullanımı, Rönesans ressamlarını, matemetikle ilgilenmeye yöneltmiş, böylece, geometri, mimari simetri, ve dengeli görüntüler resimlerde yer almış, formlar daha da net hale gelmiştir. Rönesans ressamları, çeşitli doğal görüntüleri daha realist hale getirmek için, onların ana yapılarını analiz etmek zorunda kalmışlardır. Rönesans'tan sonra da Hristiyanlığın ve diğer dinlerin, resim sanatını etkilemeye devam ettiğini, ancak sanatçıların daha ziyade özgürleştiğini görmekteyiz.
Sanatla doğa arasındaki ilişkileri 'dialektik' yöntemle kavrama üzerine plastik denemeler

'Diyalektik' doğadaki bütün gelişim süreçlerini oluşturan öğelerin karşılıklı ilişkileri ve iç bağıntılarıyla ilgilidir. Evrendeki bütün karşıtlar arasında olduğu gibi sanatla doğa arasında da 'diyalektik' bir ilişki vardır. Bu ilişki, insanın doğayı değiştirme etkinliğine dayanır ve sanatsal evreni yaratırlar. Sanat, insanın doğayla, hayatla olan bütün 'diyalektik' ilişkilerini yansıtmaya çalışır. Bu yansıtma sanatçının kişiliğini oluşturan sayısız 'diyalektik' ilişkilere dayanır. İnsan nesnel bir dünyada yaşar. Nesneler insan için ya kendi kendine var olan bir şeydir. Ya da sürekli' değişen bir fenomendir. Bu iki farklı tavır sanatsal yorumu belirler ve sanatçının 'doğa anlayışı' ile ilgilidir. Her sanatçı kendi 'doğa anlayışını' tuvaline yansıtmaya çalışır. Örneğin Constable bir fizikçi gibi doğaya yaklaşmakta ve doğadaki detayları tuvaline yansıtmaktadır. Turner, doğayı çelişkiler ve çatışma alanı olarak görmektedir. Cezanne nesnelerin içsel gerçeğini kavramaya yönelik araştırmalarla uğraşır. Matisse ise insanın içsel doğasına ilgi duyar. Her sanat eseri bir nesnel yorumdur. Her plastik ilişki insanın doğayla hayatla kurduğu ilişkilerin bir temsilcisi, bir ifadesidir. Rapordaki plastik denemeler, kişinin doğayı algılama biçiminin bir ifadesi ve plastik ilişkilerin 'diyalektik' çözümlemeleriyle ilgilidir. Kişinin düşünme potansiyelini oluşturan sayısız 'diyalektik' ilişkiler, doğa formlarında yansıma bularak plastik bir ifade olanağına kavuşur. 11 Plastik denemelerde konudan çok plastik ilişkiler önemlidir. Biçimler, kompozisyonun bütünlüğüne uygun olarak renk ve leke alanları içinde kendiliğinden belirlenir. Formlar; doğadan çağrışımlar yapacak şekilde soyut ve somut öğeleri kendi içinde barındırırlar. 'Diyalektik' çözümlemeler denemelerdeki plastik ve teknik sorunların çözümlemeleriyle ilgilidir.
Barışa karşı savaş, savaşa karşı sanat bağlamında sanatsal üretimler

Sanat tarihi boyunca birçok sanatçı, savaşlar karşısında tepkisini en iyi bildiği şekliyle, yani sanat dili ile dile getirmiş ve böylece kendisini bir anlamda rehabilite etmeye ya da fikirlerini aktarmaya çalışmıştır. Bu sanatsal üretimler, aynı zamanda içinde bulunduğu toplumun yaşadığı travmaların birer yansıması olarak tarihi birer belge niteliğinde çeşitli kaynaklarda yer edinmiştir. Böylece birçok anlamda bilgi verici özelliğe sahip olması özelliği ile de oldukça önem kazanmıştır. Söz konusu çalışmada sanatçıların yaşanan savaşlar karşısındaki tepkileri incelenmiş ve sonrasında bu tepkilerini eserleri aracılığıyla nasıl dile getirdikleri araştırılmıştır. Modernleşmenin ilk adımı sayılan Fransız ihtilali ile başlayıp günümüze dek yaşanan savaşlar ve isyanlar konu dahilinde incelenmiş ve bu süreçlerde sanatçıların savaş sürecine etkileri ve izlenimleri araştırmanın temel konusunu oluşturmuştur. Birinci bölümde savaş kavramından bahsedilmiş ikinci bölümde de Fransız ihtilalinden günümüze gerçekleşen savaşlar ve ressamların rolleri ile ortaya koyduğu eserler incelenmiştir. Üçüncü bölümde Modernizmden günümüze Türk dünyasındaki savaşlar ve Türk ressamların savaş sürecindeki rolleri araştırılmış son bölümde de Çağdaş sanatta savaş konulu resimler irdelenmiştir.