Postmodern eğretileme aracı olarak bilgisayar

Endüstri öncesi zamandan günümüze değin, sanat düşüncesinin tarihi, büyük boyutlu teknolojik ilerlemelere bağlı kalmıştır. Eski çağlardan 19. yüzyılın ortalarına kadar, resim, mimarlık ve heykel görsel sanatların üç önemli öğesi sayılmıştır. Krallar, aristokratlar, iş adamları, hükümet, eğitim ve yardım dernekler gibi toplumun güçlü ve zengin kişileri, grupları ve kurumları tarafından korunarak, himaye edildikleri için bu sanatlar önemleri artarak gelişmişlerdir. Ancak bugün durum oldukça farklıdır; yaşadığımız kültür güzel sanatlardan çok, kitle iletişim araçlarıyla belirlenmektedir. Endüstri devrimi, kapitalist ekonomik sistemin gelişmesi ve kent ile tüketici toplumlarının içice geçmesi, sanatçıların da yer aldığı sosyal yapıları kaçınılmaz olarak değiştirmiştir. Sanat ve toplumdaki dönüşümlerde teknolojinin her türü önemli roller oynamıştır; örneğin fotoğrafın bulunuşu sanatın işlevi sorununu getirmiştir. Özellikle foto-mekanik yeniden üretimin kullanımı, sanat yapıtının kopyalarında 'biriciklik' sorunsalını gündeme getirmiştir. Bu tür olgular sanatçıları, yapıtlarına yeni bir sosyal işlev katmaya, yeni bir konu bulmaya, yeni bir görme biçimi oluşturmaya, yeni sanat formaları ile deneyselliklere ve özgün yapıtın değerinin zıttı olarak kopya sorununu dışlamaya itmiştir. Fotoğrafın getirdiği bu yeni olgularla karşılaşmak yerine 'Arı' sanat gibi temelinde doğaüstü kavramlar içeren, büyülü bir katogorileşmeye dayanan Modernist estetiği geliştirmişlerdir. Böylece sanat yapıtının sergilenme değeri ön plana çıkartılmıştır. Bununla birliktesezgisel yetenek ve yaratıcılık ile 'sanatçının el becerisi'nin tartışmasız üstünlüğü mitleri ile birleştirilerek, sanat üretiminin vazgeçilmez kaynakları olarak görülmüştür. Bu anlamda 'ArTsanat, bir sosyal üretim olarak o zamana kadar özgünlük değeri ile ilişkilendirilmiş bir ürünün sihirli ve büyülü havasını genişleten bir girişim olmuştur. Arı sanata ait bu görüşler, yararlı fakat yabancılaşmayı getiren buluşların oluşturduğu makina çağına olumsuz tepkilerden ortaya çıkmış ve Modernist estetiğin temellerini oluşturmuştur. Birçok sanatçı figürü aşarak 'soyut-gerçekliğe' uzanan Modern estetiği geliştirmeye yönelmesi, formal estetik ilkelerle 'Arı' ve yüksek düzeyde bireysel çalışmalar yapmak için, dış dünyanın etkilerinden kendilerini soyutlamalarına neden olmuştur. Buna karşın, Dada, Gerçeküstücülük ve Pop Sanat, sürekli bu dar görüşlü sanat etkinliklerine karşı çıkmışlar ve fotoğraf ve onun uzantısı teknolojileri anti-estetik yorumlamalar yaratmak amacıyla çalışmalarında kullanmışlardır. Elektronik teknolojilerinin bulunması ile birlikte oluşan bir dizi yeni olanaklar, mekanik çağın yerine geçmişş ve yapılanmadan kalan biçimlerden daha fazla önem kazanmıştır Postmodernizm, birçok yeni olgulara ve Walter Benjamin'in fotoğrafın etkilerine ilişkin vurguladığı yayın hakkı, sübjektiflik ve biriciklik gibi yanıtlanmamış sorunlara kapılarını açmaktadır. Bugün fotoğrafın etkileri bilgisayar teknolojileri tarafından biçem, yayın hakkı ve biriciklik kavramlarını ortadan kaldırılarak genişletilmektedir. Postmodern dönemde görüntüler bilgi, kültür ve toplumun başlıca akış kanalı olmuştur. Yeni bir durum olarak Postmodernizm, temelde sosyal ve kültürel etkileşimlerin merkezi baskınlığının artık olanaksız olduğu çok geniş bir alam kapsamaktadır. Buna karşın, Postmodernizm, elektronik olarak yönlendirilen toplumlarda birçok farklı disiplinleri bilgilendiren dinamik ve sistematik bir durum oluşturmuştur. Bilgisayar sanatı, bilimsel görselleştirmeler ve sibernetik, sentetik görüntüden oluşmuş 'simulakrum'lu toplumlarda birçok yönlerden Postmodern özellikleri yansıtmaktadır.