turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Bir yaşam birimi olarak mezra

Araştırmamız, Köy-Altı Yerleşim Birimi olarak Mezra yaşam biriminin Sosyolojik açıdan araştıran bir alan araştırmasıdır. Araştırmanın konusu, köyün bir parçası olan mezra biriminin, toplumsal bütünleşme yaklaşımı çerçevesinde, toplumsal yapı içerisindeki yerini ve toplum için fonksiyonunu ele alarak, mezra biriminin sosyolojik açıdan incelenmesi bu çalışmanın konusunu oluşturmaktadır. Bu çalışmada, mezra yaşam biriminin, sosyal yapı özellikleri, sorunları ve toplumsal işlevi sosyolojik açıdan incelenmektedir. Bu çalışmanın amacı, mezra yapısını ortaya çıkartan, biçimlendiren ve belirleyen özellikleri incelemek ve bu sosyal yapının oluşumunda hangi sosyolojik özelliklerin rol aldığını açıklamaktır. Araştırma ile mezra sosyal yapısını tanımak, sosyolojik işlevlerine dikkat çekmek ve sosyal değişme, iç göç sebepleri, terör ve kentleşme sorunlarının nedenleri açısından mezra yapısının çözüleme sebeplerini bilmek önemlidir. Bu çalışmamız teorik ve pratik yanı bulunan yöntem ve veri toplama teknikleri ile monografi çalışmasıdır. Mezranın mekan ve insan ilişkileri yansıtılacak şekilde araştırma yöntem ve veri toplama teknikleri kullanıldı. Mezranın tarihsel boyutu, Osmanlı dönemi toprak sisteminin çözülmesi çerçevesinde ele alındı. Bu çözülme sürecinin mezra yapısının ortaya çıkmasına etkisi sosyolojik ve tarihsel bağlamı içerisinde incelendi. Köy ve mezraların literatürdeki anlamları incelenerek, Osmanlı ve Cumhuriyet döneminde geçirdiği hukuksal aşamalar ifade edildikten sonra, günümüz mezra örneği olarak Güneydoğu Anadolu bölgesi Diyarbakır İli Kulp İlçesi içinde yer alan İlçe dışındaki kırsal alan dışında kalan mezralardan 8 tane seçilerek incelendi. Mezranın sosyolojik ilişkileri; aile, din, siyaset ve kapalı ekonomi çerçevesinde çözümlendi. Ayrıca mezranın mesken, güvenlik, tarım ve hayvancılık faaliyetleri, fiziki şartlar ve günlük yaşamı yansıtacak şekilde mezrada yaşayan insanlarla etrafında yaklaşık 4 yıl sürece yapılan katılımlı gözlem ve derinlemesine mülakatlarla incelendi. Araştırma sonucunda varılan ve tespit edilen sosyolojik yapı ve ilişkiler bir bütün olarak genel değerlendirme ve sonuç başlığında aktarıldı.
The unbearable heaviness of being: absurdity of everyday life in Yusuf Atilgan's aylak adam and Julio Cortázar's Rayuela

Bu tez Yusuf Atılgan'ın Aylak Adam ve Julio Cortazar'ın Rayuela isimli romanlarında gündelik hayat sınırları içeresinde absürtlük teması üzerine yoğunlaşmaktadır. İki romanın zeminindeki dilsel, siyasi, ve sosyal farklılıklara rağmen Aylak Adam'ın C'si ve Rayuela'nın Horacio Oliveira isimli ana karakteri arasında kayda değer benzerlikler gözlemlenmektedir. Bu yirminci yüzyıl edebi karakterlerinin ikisinin de dünyayı, özellikle gündelik hayat olarak adlandırılan alanı, algılama biçimleri Varoluşçuluk felsefesi tarafından derinden etkilenmiştir. İki karakterin ortak düşüncesine göre toplumsal normlara uygun olarak ve mevcut düzeni sorgulamadan kabul ederek yaşamak her bir bireyin yaşamını aynılaştırmaktır; diğer bir deyişle, herkes gibi yaşamak bireyin özgünlüğünden feragat etmesi demektir. Bu sebeple, evlilik, çocuk ve/veya iş sahibi olma gibi toplumsal kuruluş ve davranışlar hayatı kendini tekrarlayan bir kısır döngü haline getirerek absürtleştirmektedir. Bu tekdüzeliğe karşı bir eylem olarak C'nin aylaklığı, ve benzer şekilde Oliveira'nın entelektüel uğraşlarına toplumun beklentilerinden daha fazla önem vermesi üzerine özellikle yoğunlaşıyorum. İki eserin karşılaştırmalı analizini yaparak ve sonuç olarak varoluşçu flanörün alışkanlıktan kaçmaya çabalarken gündelik hayatı nasıl absürt olarak algıladığını açımlayarak, Türkiye'den ve Arjantin'den tamamen farklı alt yapılara sahip iki romanın nasıl evrensel bir ıstırap olan varoluşsal kriz üzerinden kesiştiğini göstermeyi hedefliyorum.
Ermeni örgütlenmeleri ve komitacılık hareketleri

Türkler, idareleri altında yaşayan azınlıklara yönelik baskı ve asimilasyon politikası uygulamamışlardır. Ermeniler, Türk toplum yapısına en iyi uyum sağlamış olan azınlık unsuru olarak 'millet-i sadıka' unvanını almış ve Osmanlı Devleti'nin yönetim kademelerinde çeşitli görevler üstlenmişlerdir. Osmanlı toplum yapısı çözülme sürecine girdiğinde, Batılı devletlerin tahrik ve destekleriyle azınlıklar isyanlara başlamıştır. Batılı devletler, azınlıkları Osmanlı Devleti'ni yıkmada araç olarak kullanmışlardır. Ermeni komitacıları ve din adamları eliyle yürütülen Ermeni ayrılıkçı hareketi, terörizme ve Türk soykırımına dönüşünce; Osmanlı Devleti, Türk toplumunun güvenliğini sağlamak için tehcir kararını uygulamak zorunda kalmıştır. Ermeni terörü, 1980'li yıllarda yerini Türk karşıtı lobi faaliyetlerine bırakmıştır. Türk karşıtı Ermeni lobi faaliyetlerinin tarihi, 19. yy. ın ikinci yarışma kadar uzanmaktadır. Ermenistan, 1990 yılında Karabağ'ı işgal ederek ve Türk karşıtı lobi faaliyetlerine verdiği destekle bölgede gerginlik oluşturmaktadır. Türk - Ermeni yakınlaşma girişimleri, komitacı zihniyet tarafından engellenmektedir. Ermeni iddiaları ve soykırım tezi asılsızdır. Yüzyıllarca Türklerle bir arada yaşayan Ermenilerle ilgili iddialar, sosyolojik dayanaklardan yoksundur. Söz konusu iddialar, uluslararası politik çalışmaların bir ürünüdür.
Delikanlılık in the inner city: Everyday resistance for survival and respect

Bu tez, İstanbul'un sosyal ve suç riski altında olduğu öngörülen İçerenköy mahallesindeki genç erkeklerin gündelik yaşam pratiklerini analiz etmektedir. Kişisel anlatılar ve etnografik yöntemlerle gençlerin yaşam sürdürme ve kişisel itibar mücadelesinde geliştirdikleri direnç yollarını inceliyorum. Foucault'cu yaklaşımdan gelen, yapısall kısıtlamalar ve öznenin karşılıklı etkileşimini irdeleyen 'direnç' kavramı, öznel anlatıların ve etnografik analizin temelini oluşturmaktadır. Bu bağlamda, bu tez, şehirli yoksul gençlerin birer aktör olarak yapısall kısıtlamalar, toplumsal cinsiyet ilişkileri, yaş hiyerarşisi, şiddet, ve idari yaptırımlar ile etkileşimlerini incelemektedir. Ayrıca, bu gündelik direniş ile gençlerin kendilerine ne şekilde zarar verdiklerini ve uzun vadede toplumsal olarak marjinalize olmaya itildiklerini gösteriyorum. Gençlik ve erkeklik kavramlarının belirli bir zaman, mekan, ve bağlam üzerinden üretildiği fikrinden yola çıkarak, bu çalışma aynı zamanda sosyal politikalar geliştirme süreçleri ve sivil toplum girişimlerine katkıda bulunmayı amaçlamaktadır.
New messages in Tukish pop music

Tez adı: Türk Pop müziğinde yeni mesajlar (1988-2002) 1989 ile 2002 yılları arasında, Türk Pop Müziği önemli değişimlere uğramıştır. Bu değişimler, Türkiye de oluşan ekonomik, sosyal ve politik değişimlerle çok yakından ilişkidedir. Pop müziğini bu gelişmelerin küçük bir aynası olarak görmek olanaklıdır. Hatta pop müziğinin bu gelişmeler de önemli bir etkisi vardır denilebilir. 'Pop Patlaması' olarak bilinen gelişme 1980 ile 1990 yıllarının önemli karakteristiklerinden biridir. Bu araştırmada popüler kültür, demokratik sistem, medya ve Türk devrimi ile ilgili teoriler kullanılmıştır. Değişik şarkılardaki bildirileri ortaya çıkarmak için metin analizi yöntemi kullanılmıştır. Ayrıca teroik referanslar ve ana kaynakların analizi yapılmış ve kaynak bilgileri elde etmek için önemli kişilerle görüşmeler yapılmıştır. Türk popu, ikinci cumhuriyet dönemindeki 'politize' edilmiş birkaç yapımcının çabalarından, daha eğlendirici, a-politk, talebe yönelmiş bir kültürel deyime doğru gelişmiştir. Çok ideolojik bir sanattan ideolojik olmayan bir eğlenceye şekil değiştirmiştir. Aynı zamanda, Türk pop müziği, eğlendirmeye yönelirken birkaç yeni tip mesajlar yaratmıştır. Bu mesajlar a-politik olmakla beraber sosyal yaratılıştatdır. Kadın-erkek ilişkileri, burjuva hayat tarzı ve kişisel gelişme gibi konular pop müziğinin yönelimleri olmuştur. Bu neslin pop müzisyenlerinin en önemli mesajı bireyselliktir. Tüketici bir toplumun gelişmesi ile sosyal değişim arasındaki bağlantı 1980 ve 1990 yıllarının Türk pop müziğinin incelenmesinde açıkça belirlidir.
The Code of honour in the east and in the west

Biz bu çalışmamızda, Feodalizm, Asya Tipi Üretim Tarzı ve Doğu Despotizmi gibi bir takım makro modeller çerçevesinde sürdürülmekte olan klasik Doğu-Batı karşılaştı rmal arına yeni ve değişik bir boyut kazandırmaya çalıştık. Bu amaçla, hem Doğu'da, hem de Batı'da kendine özgü niteliklere bürünen fakat aynı zamanda sosyal tarih açısından belli bir evrenselliği de içinde barındıran bir olguyu ele aldık: bu olgu onur sorunundan başka bir şey değildir. Gerek özgül, gerekse evrensel olmak üzere, tüm yönleriyle bu sorun, bir yandan klasik tartışmaların tersine Doğu-Batı ikilemine getirmeye çalıştığımız yaklaşımın bir mikro model üzerinde temellenmesini sağlarken, bir yandan da her iki dünyanın kendine özgü insan ilişkilerini bireysellik potansiyeli açısından karşılaştırmamızı olanaklı kılmıştır. İşte, genel olarak sözünü ettiğimiz bu yöntemlere dayanarak geliştirdiğimiz bakış açısı sayesinde, onur mücadelesinin Doğu'da kandovöst biçiminde gerçekleşerek koli ekti f, Batı'da ise düello biçiminde gerçekleşerek bireysel bir nitelik taşıdığını; ve bu durumun, hem bazı ortak dinamiklerin her iki bölgeye göre farklılaşmasından, hem de tümüyle birbirinden farklı başka dinamiklerin devreye girmesinden kaynaklandığını anlama imkanımız oldu.
Cumhuriyet dönemi korunmaya muhtaç çocuklara ilişkin politikanın oluşumu

Bu çalısmada Türkiye'deki korunmaya muhtaç çocukların devletin koruyucu sisteminin dısındakalmıslık durumu, Batıdaki modernlesme süreçleri sonunda ortaya çıkan çocuk koruma modelleri ile karsılastırmalı olarak anlasılmaya çalısılmıstır. Çalısma üç bölümden olusmaktadır. lk bölümde modernitenin paradoksal bir süreç olarak toplumsal sorunlar üretirken öte yandan da toplumun kendini koruma refleksi içinde 'koruyucu' dinamikler ortaya çıkardıgı ve Batı'da bu sürecin nasıl bir çocuk koruma sistemi dogurdugu tarihsel süreç izlenerek gösterilmektedir. 20. yüzyıl basına sekillenen çocuk merkezli yaklasımlar 'çocuk koruma sistemi' , 20. yüzyılda refah devleti ve kamununetkinliginin artmasına paralel olarak ortaya çıkan ve çocugu aile içinde korumayı hedefleyen dönem ise 'çocukrefahı' dönemi olarak adlandırılmıstır. kinci bölümde, Tanzimat döneminden itibaren çocuk korunmasında artan kurumsallasmanın 'savaslardönemi'yle birlikte gerilemeye basladıgı görülmektedir. II. Mesrutiyet döneminin kritik bir dönemeç olduğu; bu dönemde devletin zorunlu haller dısında çocuk koruma alanında yeralmadıgı ve bu politikanın Cumhuriyet döneminde 1949 yılına kadar devam ettigi söylenebilir. Üçüncü bölümde, Cumhuriyet dönemindeki hızlı okullasmayla çocuk yoksullugunun görünürlük kazanması sonucu devletin ilgisinde artıs olduğu tespit edilmektedir. Ayrıca 1940'lı yıllarda baslayan mevzuatçalısmaları ve ilk kanunların meclisteki görüsme serüveni daha sonraki çocuk koruma sisteminin dilini ve kurumsal zeminini olusturdugu görülmektedir. Bunun yanında 1940'lı yıllara kadar çocuk sorunu bir nüfus artısısorunu olarak algılanırken, daha sonra daha çok 'kimsesiz', 'terkedilmis' ya da 'sokak çocukları' seklindetanımlanmaya basladıgı tespit edilmistir. Yapılan karsılastırmada 20. yüzyılın basında Batıda olusan çocuk koruma sistemi modelinin Türkiye'de 1960'lı yıllarda biçimsel olarak tamamlandıgı ancak çocuk refahı dönemine geçilmedigi gösterilmistir
Küçük esnafın Avrupa Birliği'ne bakışı

Avrupa'yla ilişkilerimiz yaklaşık 250 yıl öncesine kadar daha çok karşılıklı mücadele şeklinde sürerken, Osmanlı'nın son dönemlerinde Avrupa'nın teknik üstünlüğünün kabul edilmesi sonucu ortaya çıkan yenileşme hareketleriyle birlikte, Avrupa medeniyeti önümüzde ulaşılması gereken esas hedef olarak telakki edilmeye başlanmışta. Bu telakkiye bağlı olarak Cumhuriyet dönemiyle de süren Avrupa'yla ilişkiler II. Dünya Savaşı'ndan sonra Türkiye'nin Avrupa'yla entegrasyonuna yönelik bir sürece girdi. Bugün ilişkilerin geldiği noktadaki süreç hem Avrupalı hem de Türk politik aktörler ve toplumsal kesimler üzerinde baskı kuran ve de onları zorlayan bir kırılma noktasının yaşandığı günlerden geçtiğimizi gösteriyor. Şüphesiz bütün kurumsal yapılarımızı etkileyeceği tahmin edilen olası bir üyelik, toplumun temel sosyo/ekonomik örgütlenme biçimlerinden biri olan Küçük Esnaflar üzerinde de etkili olacak. Bu etkinin ne yönde olacağı sürecin ilerlemesiyle çok daha açık bir hale gelecektir. Fakat Avrupa Birliği sürecini küçük esnafların nasıl değerlendirdiği AB'ye bakışları ve AB'den beklentilerinin ne yönde olduğu merak konusudur. AB konulu çok yönlü araştırmaların yapıldığı Türkiye'de bir toplumsal kesim olarak küçük esnafların ele alınmamış olmasının ayrıca bir boşluğu dolduracağı düşünüldüğünden çalışma önem kazanıyor. Ankara' mn dört ilçesinin örneklem olarak belirlendiği bu araştırmada yaklaşık otuz esnaf gurubuna basit tesadüfi örnekleme yoluyla 250 adet anket uygulanmış bu sayede Ankara merkez olarak belirlediğimiz evrendeki küçük esnafların AB'ye bakışları ve bu süreçten beklentileri arastama sonunda elde edilen verilerin analiz edilmesiyle betimlenmiştir. Çalışmamız 2005 Nisan-Mayıs aylarında örneklemde gerçekleştirilmiştir.
Feminist sosyal hizmet yaklaşımı bağlamında ataerkil ideoloji ve erken evlilikler

Bu araştırma, Niğde İli özelinde üç farklı merkezde gerçekleştirilen görüşme, gözlem ve öz düşünsel sürecin sonucunda, erken evlenen kadınların deneyimlerinden ve yaşamsal pratiklerinden yola çıkarak erken evlilik olgusunu feminist sosyal hizmet bakış açısıyla ele alınmaktadır. Analiz sonuçları, bölgedeki erken evliliklerin genellikle geleneksel ve ataerkil yapının bir sonucu olduğunu göstermektedir. Erken evlilikler, bölgede aile tarihinin bir kuşaktan başka bir kuşağa aktarılmasında önemli bir işlev görmektedir. Ataerkil toplumsal düzen; gelenekleri, örf/adetleri ve dini kendi lehine yorumlamakta ve erken evliliklerin toplumda varlığını sürdürebilmesi için uygun kültürel iklimi oluşturmaktadır. Erken evlenen kadınlar, genellikle teyze, hala ve amcaoğulları ile evlilik yapmaktadır. Karar alıcıların kız çocuklarını aynı kültürlenme sürecini geçirmiş yakın çevre ya da akrabaları ile evlendirerek, kendi kültürlerinin devamını sağlama çabası içerisinde oldukları görülmektedir. Bölgede erken evliliklerin kuruluş biçimleri birbirinden farklıdır. Analiz sonuçları, isteğe bağlı olan erken evliliklerin genellikle kadınlar tarafından gerçekleştirildiğini ve kadınların erken evlilikleri kurtuluş ya da bir kaçış olarak değerlendirdiklerini göstermektedir. Diğer yandan isteğe bağlı olmayan erken evlilikler ise kadınların isteği dışında baba ya da ailenin diğer üyeleri tarafından zorla ya da ikna yolu ile gerçekleştirilen türden evliliklerdir. Araştırmada kadınların erken evlilik sonrası yaşama uyum sağlayamadıkları ve kendilerinden beklenen yetişkin 'kadınlık' rolünü yerine getiremedikleri anlaşılmaktadır. Ayrıca erken evlenen kadınların evlilik sonrası sınırlandırılmış ve edilgen bir yaşama hapsoldukları görülmektedir. Karar alıcılar erken evlilikleri bölgenin önemli sorunları arasında görmelerine rağmen bu evliliklerin önüne geçilemeyeceğini düşünmektedirler. Analiz sonuçları, toplumun ve özellikle karar alıcıların erken evliliklerin önlenmesi durumunda şu ana kadar sivil toplumun ya da kamu otoritesinin sunmuş olduğu ideal yaşama tereddüt ile yaklaştığını göstermektedir. Bu tereddüttü yazılı ve görsel medyada sunulan yaşam tarzı, evlilik sorunları, boşanmalar, aile içi şiddet, kadın cinayetleri ve gençler arasında gün geçtikçe artan madde bağımlılığı oluşturmaktadır. Araştırmada ailelerin bu sorunlara karşı geleneksel yapılarını koruma çabası içinde oldukları bunu da erken evlilikler aracılığı ile gerçekleştirdikleri sonucuna varılmıştır.
Factors shaping ethnic identity among Crimean Tatars, Russians and Ukrainians in Crimea

Bu tezin amacı Kırım'da yaşayan Kırım Tatarlarının, Rusların ve Ukraynalıların etnik özdeşleştirme sürecinde etkin rol oynayan etmenlerin tanımlanmasıdır. Kırım'daki mevcut etnik durumun daha iyi anlaşılabilmesi için Sovyet ulus politiklarının yanı sıra Sovyet etnos teorileri de gözden geçirilmektedir. Tanımlar hususunda Sovyet ve Batı literatüründe kendini gösteren farklılıkların da altı çizilmektedir. Kırım'da meydana gelen ve tarihi açıdan önem arz eden olaylar Rusların, Ukraynalıların, Kırım Tatarlarının yanı sıra Sovyet ve Batı tarihçilerinin bakış açısı ile birlikte incelenmektedir. Kırım'da bulunan bu etnik gruplara ait etnik sınırların belirlenmesinde etkin olan tarihi efsaneler ortaya konulmaktadır. Kırım Tatarlarının, Rusların ve Ukraynalıların etnik bilincini şekillendiren kültürel, siyasi, ekonomik ve küresel etkenler üzerinde çalışmalar yapılmıştır. Böylelikle bu tez Kırım'da yaşayan bir Rus, Ukraynalı ve Kırım Tatarı olmanın ne manaya geldiğinin anlaşılması için yol gösterici olmuştur.
Nationalism and migration: the post 1950 balkan immigrants from Yugoslavia

Bu tez, 1950 sonrası Türkiye'de milliyetçilik, göç ve kimlik arasındaki iliskiyiincelemektedir. Göçmenlerin kendi milliliklerini nasıl tanımladıkları ve Türkiye'ye göç etmelerini mesrulastırdıkları yolları çalısmaktadır. Bu nedenle, 1950 öncesi Balkanlar'danTürkiye'ye göç ile ilgili ikincil kaynaklardan ve hatıratlardan, tarihsel bir altyapı vermektedir. Bu tez, esas olarak yirmi göçmenin Yugoslavya'da ve Türkiye'deki gündelik deneyimlerini ve hikayelerini içeren bir sözlü tarih çalısmasına dayanmaktadır. Müslüman ve Türk kimlikleri etkisiyle Balkan göçmenlerinin degisen milliliklerini çalısmaktadır. Bu anlamda, göçmenler kendi milliliklerini Osmanlı mparatorlugu dönemine dayandırmaegilimindedirler. Ayrıca bu tez, milliyetçiligin yaratılabilir olmasına karsın, siyasi, tarihsel, ekonomik, nedenlerle somuslastıgını da göstermeyi amaçlamaktadır. Bu nedenle, bu tezmilliyetçiligin hayali bir varlık olmadıgını gösterme iddiasındadır. Sonuçta bu tez ilk olarak, göçmen olmanın zorluklarını 1950 sonrası Yugoslavya göçmenlerinin deneyimleri üzerinden incelemektedir. kinci olarak Balkan kimliklerinin Türk milliyetçiligi ile olan iliskisiniçalısmaktadır. Türkiyelilik kavramı altında Balkan kimliklerini değerlendirmektedir. Aynı sekilde Türkiye'ye göç ve Türkiye'de milli kimligin olusmasında Balkanlıları örnekleyerekkatkı sunmaktadır.
Sosyolojik açıdan Mevlana'nın ölüm olgusuna yaklaşımı

Ölüm, birçok düşünür ve çeşitli disiplinler tarafından ele alınan bir olgudur. Ölüm olgusu, toplumsal ve kültürel yapı ve/veya yapılara göre farklı anlamlar içerir. Sözgelimi, geleneksel toplumlar 'ölüm' ile içli dışlı iken; modern toplumlarda ölüm, en önemli korku unsurlarından birisi olarak değerlendirilmiş ve ötelenmiştir. Postmodern dönemdeki toplumsal yapı içerisinde ise ölüm, üstesinden gelinmeye çalışılan bir husus gibi değerlendirilmiştir. Bu amaçla bu dönemde 'ölüm', tüketici bedenin oluşumunda önemli bir faktör olmuştur. Bu dönemde ölümsüzlüğe ulaşmak ve yaşlanmayı geciktirmek için sağlık, beslenme ve estetik gibi alanlar önem kazanmıştır. Toplumların tarihsel süreç içerisindeki değişimine göre farklı anlamlar kazanan ölüm olgusu, bu olgu üzerindeki değerlendirmelerde bulunan düşünürlere göre de farklı anlamlar içermektedir. Ölüm olgusu üzerinde değerlendirmelerde bulunan ve yaşadığı topluma bu değerlendirmeleriyle yön veren düşünürlerden birisi Mevlana'dır. Mevlana'nın ölüm olgusuna ilişkin yaklaşımı, aynı zamanda bu çalışmanın temasını oluşturmaktadır. Mevlana'ya göre ölüm, özlemin bittiği kavuşmanın başladığı 'an'dır. Modern zamanın içini boşalttığı kavramlardan biri olan ölüm olgusuna Mevlana pozitif bir anlam yüküyle yaklaşır. Mevlana için 'ölüm' yokluk, tükeniş ve bitiş değil, aksine bu dünya da ruhun bedene mahkum hapis hayatının sona ermesi ve hürriyetine kavuşmasıdır. Bu açıdan Mevlana çağlar ötesinden günümüzü aydınlatacak bir bakış açısı sunar. Anahtar kavramlar: Ölüm, modernite ve ölüm, postmodernite ve ölüm, Mevlana'ya göre ölüm, varlık-yokluk, ölüm korkusu
Happiness in East Europe in comparison with Turkey

BU MAKALE 1994- 1999 YILLARI ARASINDA YEDİ DOĞU AVRUPA ÜLKESİNDE VE TÜRKİYE'DE MUTLULUĞUN DETERMİNANTLARINI ÇALIŞMAYI AMAÇLAMAKTADIR. ÇALIŞMADA, WORLD VALUES SURVEY 'DEN ALINAN SURVEYLER KULLANILARAK, DAHA ÖNCEKİ ÇALIŞMALARDAKİ METHODOLOJİK KISITLAMALARI AŞMAK İÇİN, AYNI ANDA KİŞİNİN MUTLULUK DÜZEYİNİ ETKİLEYEN ULUSAL DÜZEYDE VE KİŞİ BAZLI DEĞİŞKENLERİN MUTLULUK ÜZERİNDEKİ ETKİSİNİ ÖLÇMEMİZE İZİN VEREN 2 DÜZEYLİ HLM MODELİ OLUŞTURULDU. ÇALIŞMA, KİŞİNİN MUTLULUK DÜZEYİNİ ETKİLEYEN ULUSAL DÜZEYDE VE KİŞİ BAZLI DEĞİŞKENLERİN İNCELENMESİYLE HANGİ DÜZEYDEKİ DEĞİŞKENLERİN MUTLULUKTAKİ DEĞİŞİM ÜZERİNDE DAHA ETKİLİ OLDUĞUNU İNCELEMEKTEDİR. BUNUN YANI SIRA, ÇALIŞMA FARKLI ÜLKELERDE MUTLULUĞA ETKİ EDEN FAKTÖRLERDE DEĞİŞİKLİK OLUP OLMADIĞINI ARAŞTIRMAKTADIR.
Türkiye'deki Uygur ailelerinin topluma uyum durumuna ilişkin nitel bir araştırma

Uygur Türkleri, Türk tarihinde ve dünya medeniyetinde önemli yeri sahip olan Türk topluluğudur. Uygurlar Türkleri Gök Türklerin devamı olarak ilk yerli yaşama geçen, Türk tarihinin ilk kültür ve medeniyetini şekillendiren eski Türk kavimlerinden biridir ve Orta Asya coğrafyalarında yaşamlarını sürdürmüştür. İnsanlar tarih boyunca savaş, siyasi baskı, doğal afetler ve ekonomi gibi çeşitli nedenlerden dolayı kendi memleketlerini terk etmeye, başka memleketlere göç etmeye mecbur kalmıştır. Tarihin belli dönemlerinde, özellikle 1949' den sonra Uygurlar karşılaştığı siyasi baskı nedenlerinden dolayı başka yurtlara göç etmeye başlamıştır. Günümüzde ise Türkiye Uygurların en çok göç ettiği ve toplu olarak yaşadığı topraklarından biri olarak görülmektedir. Türkiye'yi tercih etme sebepleri genel olarak aynı kültür köklerine sahip olması ve dini açıdan daha özgür yaşayabildikleri diye görülmektedir. Bu tez çalışmasında Türkiye'ye göç eden İstanbul ilinde yaşayan Uygur ailelerinin Türkiye'ye göç etme nedenleri, Türkiye'ye nasıl uyum sağladıkları, uyum sağlama sürecinde yaşadığı sorunlar ve nasıl üstesinden geldikleri ele alınmış, ayrıca aileler ve toplum içinde kendi kültürünü devam ettirmeye nasıl çalıştıklarına ilişkin nitel bir araştırma yapılmıştır. Bu çalışmada İstanbul'da yaşayan 25 Uygur aileler ile yarı yapılandırılmış görüşme formu ve katılımcı gözlem tekniğiyle araştırma yapılmıştır. Araştırmaya katılan aileler yerli topluma alışmakla kalmadan kendi kültürünü de devam ettirmeye çalışmaktadır. Bu süreçte Türkiye'deki Uygur aileleri ile ilgili çalışmalar neredeyse rastlanmamıştır. Dolaysıyla, bu çalışma tezinin Uygur aileleri ve topluluğu hakkında var olan bilgileri güncelleştirip yeni bir kaynak yaratacağı umulmaktadır.
Siyaset sosyolojisi perspektifinden Türkiye'de oy verme davranışları üzerine bir analiz

İnsanlar, birlikteliklerini sürdürebilecekleri düzen ortamını yaratmak adına geçmişşten beri farklı formlarda da olsa iktidarı oluşturmaktadırlar. Seçme eylemine önceleri, toplulukların içindeki herkes dahil olmamış, zamanla verilen veya kazanılan bir hak olarak tartışmaların odağını oluşturmuştur. Gerek eşitlik tartışmaları bağlamında gerekse eylemin potansiyeli sebebiyle oy verme davranışı gittikçe önem arz etmiştir. Bugün ise demokratik toplumların başat unsurlarından biridir. Seçmenlerin yöneticileri belirleme veya iktidarı bu kadronun elinden alabilme gücü demokrasiyle yönetilen ülkeler için seçimleri ayrı bir yere koymaktadır. Bu potansiyel sebebiyle politikacılar seçmeni etkileyerek, bazen manipüle ederek seçimlere dahil olmaktadırlar. Seçmenlerin bir partiye veyahut lidere yönelirken nelerden etkilendiği, nelerden hoşnutsuz olarak vazgeçtiği, tercihlerine etki eden motivasyonun ne olduğu soruları, seçimlerin ve seçmen davranışlarının üzerinde stratejik çalışmaların yapılmasına yol açmıştır. Türkiye'de gerçekleşen seçimler çok partili döneme geçiş gibi kırılmaların yanında erken seçimler, darbeyle sonlanan hükümetler, koalisyon dönemleri gibi süreçleriyle zengin bir siyasal tarih yaratmıştır. Yakın dönemde seçimler tek bir partinin zaferiyle sonuçlanmış, Haziran 2015'e gelindiğinde ise seçmen, bu zaferleri kesintiye uğratarak alternatif partilere yönelmiştir. Haziran seçimi diğer yandan erken seçim getirirken, beş aylık süre içerisinde seçmenin tercihlerinde tekrar hareketlenmeye yol açacak gelişmeler yaşanmıştır. Kasım seçimlerinde yeni oy dalgalanmalarıyla geçmişşteki tutumlar açığa çıkmıştır. Tezin hazırlanmasındaki esas amaç ise bu iki seçimde de seçmenin tercih değişikliğine gitmesine yol açan etmenleri araştırmak, Türkiye'deki seçmenlerin oy verme davranışlarındaki dinamiği ortaya koymaktır.