turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Demokrat Parti döneminde haber filmlerinde propaganda

Propaganda bireyin ve toplumun gelişimi ve değişimi sürdükçe birçok alanda farklı biçimlerde yer almıştır. Öyle ki propagandanın tarihsel gelişimi teknolojinin gelişimiyle bağlantılıdır. Kitle iletişim araçlarının toplumsal yaşamın bir parçası olması propagandanın kullanımını etkilemiştir. Propaganda hem bir kitle iletişim aracı hem de sanatsal yaratım olan sinemanın gücünü fark etmiştir. Kitleleri etkileme ve yönlendirme sürecinde sinema propaganda için önemli bir yer teşkil etmiştir. Sinema ve propaganda ilişkisinin konu edindiği bu çalışmada propaganda kavramı ve kitle iletişim aracı olan sinemanın kullanım biçimi incelenmiştir. Propaganda bağlamında Dünya sinemasının ve Türk sinemasının propaganda ile ilişkisi incelendikten sonra DP döneminde haber filmleri propaganda kurallarına göre incelenmiştir. Çalışma kuramsal kısımda propaganda kavramı, tarihsel, biçimsel özellikleri, teknikleri, kuralları ve propaganda bağlamında DP dönemi Türk siyasetindeki gelişmelere paralel olarak Kültür ve Turizm Bakanlığı Sinema Genel Müdürlüğünde yer alan haber filmleri ele alınmıştır. Propagandanın kurallarına uygun olarak incelenen haber filmlerin kitleye/kamuoyuna verdiği mesajlarda propaganda unsurlarının işlendiği tespit edilmiştir.
Resimli çocuk kitaplarında artırılmış gerçeklik teknolojisinin kullanımı ve bir resimli hikaye kitabı uygulaması

Günümüzde hızla gelişmekte olan dijital teknolojiler; eğitim, öğretim, eğlence gibi birçok sektörde yeni kullanım alanları sunmaktadır. Bu özelliğiyle taşınabilir dijital teknoloji aygıtları, kullanıcılar arasında en çok tercih edilen araçlardan biri haline gelmiştir. Sunduğu sınırsız olanakların yanında, kullanım biçimlerine bağlı olarak belli koşulların sağlanmasını gerektiren dijital teknolojilerin etkisi, sanatsal üretim sürecinde ve bu süreç sonucunda ortaya çıkan ürünlerde de görülmektedir. Günümüzün artan teknoloji gereksinimleri karşısında geliştirilen teknolojilerden olan artırılmış gerçeklik; kullanıcıya gerçekliğin algısal olarak gösterildiği zenginleştirilmiş ortamlar sunmaktadır. Artırılmış gerçeklik teknolojisinin ve sunduğu olanakların, çocuklara yönelik hazırlanan resimli hikaye kitaplarında kullanımının örnek bir uygulama üretilerek gösterildiği bu araştırmada, geleneksel medya ve dijital teknolojilerin verimli bir şekilde kullanımına ilişkin bir önerme sunmak amaçlanmıştır. Araştırmanın ilk bölümünde resimli çocuk kitaplarının tarihsel gelişimi, özellikleri, türleri ve resimli hikaye kitaplarındaki tasarım ve biçim özelliklerine ilişkin alanyazın taramalarına yer verilmiştir. İkinci bölümde ise artırılmış gerçeklik teknolojisinin gelişimi, kullanım alanları ve bu teknolojinin resimli çocuk kitaplarındaki kullanımı ile ilgili taramalar sunulmuştur. Resimli hikaye kitabında artırılmış gerçeklik teknolojisinin kullanımına ilişkin örnek bir uygulamanın geliştirildiği araştırmanın son bölümünde ise; resimli hikaye kitabının ve artırılmış gerçeklik uygulamasının geliştirilme sürecine ilişkin tasarım aşamalarına ve örnek görsel çalışmalara yer verilmiştir.
Tanzimat sonrası Osmanlı saray çevresinde resim etkinliği (1839-1923)

Tanzimat'ın ilanından sonra batılı anlayıştaki resim Türkiye'de askeri, ve teknolojik etmenlerin ve uluslararası siyasal ilişkilerin yarattığı bir ortamda etkin olmuş ve Türk Resim Sanatı'nın gelişimini sağlamıştır Öncelikle eğitim yolu ile Türk Kültür ve Sanat ortamına girenbatılı anlayıştaki, perspektifli resim; batıyı çağdaşlaşma çabası içinde izleyen Osmanlı İmparatorluğu'nda padişahların batı sanatlarına olumlu bakışları ve kişilikleriyle de bütünleşerek teşvik görmüştür. Bu teşvikte Saray, çatısı altında görev verdiği Türk ve Batılı ressamlarla, saray dışındaki resme yönelik etkinlikleri desteklemesiyle odak noktası olmuş, aydın sınıftan da destek almıştır. Batıyı yaşantı açısından da izleyen bu Sarayda batılı resme verilen önem Saray'da oluşturulan çağdaş ressamlara ait Resim Koleksiyonuyla somutlaşmıştır. Saray, Türkiye'de batılı resmin kabulünde ve Türk Resim Sanatı'nın gelişiminde etkin bir rol oynamıştır. Saray'ın 19. yüzyılda batı resmi konusundaki beğenisi de Saray'da oluşan Resim Koleksiyonu'ndaki ürünlerle yansımaktadır. Bu birikim içerik, teknik ve ürünleri oluşturan Türk ve Batılı sanatçılarıyla Osmanlı İmparatorluğu'nda beğeni gören biti resminin ve Türk resminin genel çizgisini vermektedir. Bu bağlamdaki yeni çözümlemeler, yeni bakış açıları Türk Resim Tarihi'nde açıklanmasını kolaylaştırmaktadır.
Ayşe Erkmen: çağdaş sanat pratiklerinde mekan, kavram ve biçim ilişkisi

Ayşe Erkmen'in çalışmalarını yalnızca deneyime ve ilişkiselliğe dayandıran bakış onun üretimlerini yüzeysel bir şekilde ele almamıza neden olacaktır. Bu üretimlerin sanat yapıtının mekanına getirdiği açılımları okuyabilmenin yolu, onlara tamamen sağlam bir zeminin yani mekana içkin tüm yapının içinden bakmakla imkanlıdır. Bu tez çalışması, Erkmen'in üretimlerini önceleyen mekanı ve onun işleyiş mekanizmalarını sorgulayarak bu yapıtlarda mekan, izleyici ve sanat yapıtı arasındaki ilişkinin yeniden düşünülmesidir. Sanat yapıtının mekansal olarak yeniden okunması mekandaki nesnelerin bilgisine nasıl ulaştığımız sorusunu beraberinde getirir. Odağımızı deneyim ve ilişkisellikten mekanın tüm yapısıyla problematize edilişine kaydırmak, sanat yapıtının mekanına bakışımızı 'başka mekanlar'ın imkanlılığına doğru yöneltir. Erkmen'in üretimlerine ilişkin bu yeniden okuma 'sanat yapıtı nedir?, ' sanat yapıtının sorunları nelerdir? temelinde şekillenmektedir.
Eren Eyüboğlu'nun sanatı

1907 yılında, Ernestine Leibovici adıyla Romanya'da doğan Eren Eyüboğlu, resim eğitimine Yaş Güzel Sanatlar Akademisi'nde başlamış, iki senelik eğitimin ardından, 20. yüzyılın ilk yarısında modern sanatın merkezi olan Paris'e gitmiştir. 1929 yazından, 1933 yılının Aralık ayına kadar Paris'te yaşayan ve Andre Lhote atölyesinde eğitim gören Ernestine, burada sanat hayatını renk ve biçimsel yönden etkileyecek olan Matisse, Cezanne, Picasso gibi sanatçıların resimleriyle tanışmıştır. Ernestine Leibovici'nin sanatıyla birlikte hayatını da etkileyecek bir başka isim, 1932 yılında Lhote atölyesinde tanıştığı Bedri Rahmi Eyüboğlu olmuştur. Uzun süren bir mektuplaşma döneminin ardından 1936 yılında Bedri Rahmi'yle evlenen sanatçı, Türkiye'ye yerleşerek Eren Eyüboğlu adını almıştır. Kısa bir süre içinde dönemin hükümetinin düzenlediği organizasyonlara ve devlet sergilerine katılan sanatçı, 1939 yılında d Grubu'na dahil olmuştur. Eren Eyüboğlu'nun eserlerinde renk, biçim, çizgi gibi plastik özellikler sanatçının farklı kaynaklara yönelmesiyle birlikte değişim geçirir. Çalışmalarını açık havada ve atölyede sürdüren sanatçı 1988 yılındaki vefatına kadar kişisel ve karma sergilerde yer almış; portre, natürmort, peyzaj, iç mekan, soyut kompozisyon gibi pek çok konuda eser üretmiştir. Eren Eyüboğlu resim dışında mozaik, seramik, baskı gibi farklı teknikler üzerinde çalışmalar da gerçekleştirmiştir.
Performans sanatında beden ve mekan ilişkisi

Kendi başına sanatsal biçim olarak tanımlanabilen Performans Sanatı, insan eylemlerinin toplumsal sorunlara karşı tepkisinin 'duygu dilinde tavır' ile ortaya çıkmış, 1970'li yıllardan günümüze hemen her alanda yer edinmiş, yorumlanmış ve kendini sürekli yenilemiştir. Ülkemizde Performans Sanatı, başta çağdaş dünyada ve akademik performans çalışmalarında sürekli olması, sanat içinde edindiği yeriyle performansın tarihinde namevcut metinden bedene yazdığı, tanımladığı ve yüklediği anlamları gözler önüne sermiştir. Hemen her bağlamda karşılığını bulmuş, alıcıyla kurduğu dil her yüzyılda güncellenmiş, sanatın her dalında yeni bir türün varlığını gündeme getirmiştir. Performans Sanatı, insan eylemlerini 1970'li yıllarda sanatsal bir ifade biçimi olarak kabul görmüşken, 1988'de ise daha geniş bir yelpaze içinde incelenmiş ve sanatçının canlı sanatı olarak kabul görülmüştür. Bu kapsamda performansın dans, müzik, tiyatro, şiir, video gibi birçok alanda sanatçının bedenini sergilemesi, çeşitli mekanlarda devinimlerle göstermesini ve en önemlisi de medya olarak sunulan bedeni tartışarak, beden ve mekan ilişkisi bağlamında inceledik. Aynı zamanda sanatçıların dünden bugüne performansları, yazarların kaleme aldığı konu ile alakalı düşüncelerini ve günümüze etkisini tartıştık. 20. yüzyılın ortalarına kadar sanatçıların evrensel olanı arama serüveni, performans sanatı ile modernizmi karşılamaları; yeni yüzyılın sanatçıları için toplumsal, politik ve sosyal içgüdülerin başkaldırıları ile değerlendirilmiştir. Söz konusu performans sanatının soyut ve dışavurumcu çalışmalarının zamanla somut olandan çok toplumsal olana yoğunlaşması; bugünün tanığı olan sanatçıların sanat eleğinde daha çağdaş bir tavır, daha evrensel bir dil, yeni yepyeni estetik algıyı aktarma sürecidir.
İlkçağlardan günümüze yaşam biçimlerinin gösteri alanlarından sahne tasarımında araştırılması

Araştırma çalışmalarım üç bölümden oluşmuştur. Bu sıralanan bölüm ve başlıkların her biri 'soru' niteliğinde, izlenen yolun kilometre taşlan gibidirler. Tanımlamalar, tarihsel gelişimler, çeşitli etkenler ile şekillenmeler özellikle ilk bölümlerde (1. ve 2. Bölümde) sıralanmıştır. İnsan yaşamının 'stil' denilen biçimleri onların tasarımlarla ilişkileri ve toplumların ortak yönleri bunları izleyen diğer konulardır. Sanat akımlarını sahne tasarımından izleme, sahne-tasarım bağlantısına vazgeçilmez şekilde girmiştir. Ön konuların ardından, bu çalışmada gözden kaçırılmamalıdır. Sanat ve sanatçıların çok yönlülüğü ve tasarımcı kişiliklerinin geniş perspektivi de önemli bir olgudur. Tüm bu olguda, çizgi, form, renk, ışık, ses, elektronik, doğal veya yapay, gerçek veya gerçeküstünün yeri araştırılmıştır. Bütün bu olguların birlikte ya da tek tek kullanılması, tasarım ve tasarımcının kesişme noktasını tanımlamaktadır. Araştırmalar sırasında kaynak eserler göz ardı edilmeden örneklendirilip adlandırılmıştır. Gerek resim, gerekse kaynakça dizini, yazı içindeki belirtmeler ile ilişkilendirilmiştir. Bölüm - 1 : Sahnenin kısa anlatımı ve Gösteri Sanatları için genel tanımlar. Bölüm - 2 : İnsan yaşamının mimarlık kültüründeki gelişimi ve bu gelişimin sahne tasarımına yansıması. Bölüm - 3 : Kültür ve teknolojinin sahne tasarımına etkileri. Bölüm - 4 : İncelenen konulardan çıkan sonucun özet olarak yinelenmesi. Bölüm - 5 : Ekler
Resim sanatında otoportre ve kimlik değişimi

'Otoportre ve Kimlik Değişimi' isimli bu tez çalışmasında öncelikle portre ve otoportrenin tanımına yer verilmiş, devamında örnek sanatçılarla tarihsel süreci yansıtılmıştır. Portre ve otoportre fiziksel ve psikolojik olarak ele alınarak dönemlerine göre ayrıntılı bir biçimde incelenmiştir. Hem dünya genelinde hem de ülkemizde geldiği nokta hakkında bilgi verilerek örnek görsellerle desteklenmiştir. Tezin 'Kimlik' bölümünde kimliğin tanımından başlanarak sosyal ve bireysel açıdan bireyin kimliği değerlendirilmiştir. Bunun yanı sıra resim sanatındaki kimlik kavramının otoportre konusunu nasıl etkilediği hakkındaki görüşler, dönemlerine göre yansıtılmıştır.'Otoportre ve Kimlik Değişimi' bölümünde, öncelikle 'kimlik değişimi' kavramı sorgulanmıştır. Geçmişten günümüze kadar gelen örnek sanatçılardan yararlanılarak kendi felsefesiyle ilişkilendirilmiştir. Tezin son bölümünde kimlik değişimi kavramını sorgulayan sanatçılara yer verilmiştir. Bu sanatçıların yanında araştırmacının da otoportrelerindeki kimlik değişimleri hem plastik değerleri hem de kavramsallığı açısından değerlendirilmiştir. Tüm bu veriler dahilinde yararlanılan kaynaklar, kütüphanelerde bulunan yerli ve yabancı kitaplar ile makale ve tezlerden elde edilmiştir. Bu kaynaklar yardımıyla da konu başlıkları ile ilgili bilgiler toplanıp görsellerle birlikte anlamlı bir şekilde düzenlenerek sonuca varılmıştır.
Sanatlararası etkileşim üzerine görsel önermeler

İSanatlararası Etkileşim Üzerine Görsel Önermeler? adlı bu tez ile farklı sanatsal kategoriler arasında sağlanan etkileşimin sanatçının yaratma süreci üzerindeki rolünü gösterilmeye çalışılmıştır. Bu nedenle tarih boyunca birbiriyle ilişkide olan sanatsal disiplinlerin konumu, birbirleriyle girdikleri etkileşim alanına bağlı olarak ortaya çıkan yaratma etkinlikleri üzerinden zamansal dizge gözetilerek irdelenmiştir. Dört ana bölüm olarak belirlenen bu çalışmanın ilk bölümünde sanatlar arasındaki etkileşimin oturduğu bağlamların ayırdı yapılmış, sanatların kendi başlarına bağımsız başlıklar olarak ayrışma ve tekrar kaynaşma süreci hatırlatılmıştır. Sanatların birbiriyle olan iletişim ve alışverişinin yoğun olarak başladığı modernist süreci kapsayan ikinci bölümde, yüzyılın başında belirgin biçimde diğer sanatları etkileyen müziğin resim sanatı ile olan diyaloğu, etkileşimin edebi alandaki ve sahne sanatlarındaki yansımaları ele alınmıştır. 1960 sonrası sanatın araçlarının iyice genişlemesi sonucu ortaya çıkan görsel ve teknik geçirgenliğin etkinlik alanını daha da esnettiği etkileşim, postmodernizmde devam eden boyutu ile müzik, performans, mimari, tasarım, sinema gibi sanatlarda açıklanmaya devam edilmiştir. Üçüncü bölümde çağdaş sanatın sac ayaklarından biri olarak karşımıza çıkan kavramın günümüz sanat ortamındaki etkin rolüne işaret edilmiş, bu nedenle üretim biçimi olarak disiplinlerin biraradalığını benimseyen çağdaş sanatın konuyla ilişkili güncel örnekleri, araştırma süresince izlenerek tez kapsamına dahil edilmiştir. Konuyla bağlantılı olarak ortaya çıkan uygulama sürecinin anlatıldığı dördüncü bölümde ise farklı kategoriler içinde beliren etkileşim örnekleri sıralanmış, konuyla ilişkili üretilmiş olan uygulamaların konu kapsamındaki açıklamaları yapılmıştır.
Postmodernizm döneminde yenilikçilik anlayışı bağlamında yaratıcı stratejiler

Bu tez çalışmasında daha çok ekonomi alanında etkin bir rol oynadığı görülen inovasyon kavramının, postmodern döneme öncülük eden bir anlayışa dönüşmesi sonucunda sanat alanında nasıl bir etkisinin olduğu konu alınmıştır. Var olanı dönemin yeni sermayesine göre güncelleyen ve bütün bir sistem haline getiren bu dönüşüm, paralelinde sanat alanındaki yenilikçi yaklaşımları da ön plana çıkarmış, biçimsel kaygıların bir kenara bırakılarak yaratıcılığın merkeze alındığı metafor, temellük etme, postprodüksiyon, projeksiyon, materyal düşünme, banallik gibi stratejilerin gelişimini de beraberinde getirmiştir. Postmodern dönemin sorunları olarak bilinen cinsiyet, toplumsal cinsiyet, melezlik, ırkçılık, çok anlamlılık, göç, belirsizlik gibi sorunlar, sanatçılar tarafından geliştirilen yaratıcı stratejilerle sanat yapıtları üzerinden incelenmiş, sanatçılar inceledikleri ortak sorunlarla evrensel bir dile ulaşma olanağı bulmuşlardır. Bu sayede sanatçının sanat yapıtının temasını doğru aktarabilmek adına nesneyi, sanat medyumunu, teknik, yöntemi ve stratejilerini bir araca dönüştürdükleri yenilikçi bir sanat anlayışı gelişmiştir. Tez çalışmasında yenilikçilik bağlamında incelenen yaratıcı stratejilerin karakteristik özellikleri, belirlenen sanatçı ve sanat yapıtları üzerinden değerlendirmeye alınmış, yenilikçilik anlayışının sanat alanındaki karşılığının ne olduğu açığa çıkarılmaya çalışılmıştır. Bu doğrultuda her dönemde farklı bir karaktere sahip olan yenilikçilik anlayışında tez kapsamında modern dönem, geçiş dönemi ve postmodern dönem şeklinde bir ayrıştırma yapılarak, tezin odak noktası olan postmodern dönemdeki yenilikçilik anlayışının daha iyi anlaşılması için ilgili literatür taramaları yapılmıştır. Tezin bütününde hakim olan betimsel araştırma modeli, özellikle yaratıcı stratejilerin açıklanmasında kullanılmış ve birden fazla sanatçı ve sanat yapıtları ile desteklenmiştir. Disiplinlerarasılığı temel alan altı adet yaratıcı stratejiyle sınırlandırılan tezde, sadece ekonomik alandaki gelişimiyle ön plana çıkan inovasyon kavramı evrensel bir anlayışa dönüştürülmüş, postmodern döneme öncülük eden bu anlayışın sanat alanındaki karşılığı irdelenmiştir.
Çokluk kavramının resimdeki hareket bağlamında incelenmesi

Bu eser metni, hareket halindeki çoklukların imgelerine odaklanır. Bu fenomen, tarih boyunca kitle, güruh, halk, çokluk gibi isimler almış, son yıllarda küresel ağlar halinde dünyaya yayılmış ve sanal uzama genişlemiştir. Kent meydanlarında arz-ı endam eden çokluklar istisna iken kural haline gelmeye başlamış ve onların görüntüleri yeni bir imge dağarcığı oluşturmuştur. Toplumsal hareketlerde, sanat ile siyaset alanlarının ortak noktaları olan temsil, tasarlama ve imge üretimi meseleleri gündeme gelir. Hareket halindeki çokluklar yerleşik imgeleri, özgün yaklaşımla, ilişkisellikle ve deneyimle değiştirebilirler. Tekilliklerin arzu ve bedenlerinden oluşan çokluklar performatif olduklarından imgeleri hareket ve titreşim içerir. Düzenli çokluklar tek bir özne gibi homojen hareket ederken düzensiz çokluklar çok çeşitli hareket olanakları sergilerler. Çoklukların dayandığı ortak payda ve etkileşim, düzensiz hareketi, öznelerin yeniden inşa edilmesini ve müşterek mekanın dönüştürülmesini sağlar. Duygular, bu kaleydoskopik yapı içinde bedensel, politik ve kültürel nesneler olarak dolaşımdadır. Kuramsal kaynaklar veya egemen temsillerle aktarılamayan bu duygular, sanat eserleri ile imge yoluyla aktarılabilir. Bu metinde yer verilen sanat eserleri, kuramsal olarak çokluk ve hareketi açıklamak için kullanılmamış, aksine sosyal bilimlere ait bu kavramlar, sanat eserlerini anlamak için kullanılmıştır. Bu araştırmayla çokluk imgeleri ve hareketle ilgili sorular üretmek ve çeşitli bakış açılarına yer vermek amaçlanmıştır.
Curatorial practice as a new field of creativity in visual art since 1960

Bu araştırma, görsel sanatlar dalında, özellikle 1960'lardan itibaren günümüzde önemli bir meslek haline gelen küratörlüğün tarihini, gelişimini, iş tanımı dahilinde geçirdiği değişimleri, bu değişime ön ayak olan olayları ortaya koymakta ve güncel pozisyonunu tartışmayı amaçlamaktadır. Küratörlüğün bahsinin tarihte ilk geçen zamanlardan örnekle başlayan araştırma, 18. yüzyıl ve 1960 arasında, mesleği daha görünür kılan önemli olaylar ve bu olayların küratöryal çalışmalara olan etkisini göstermektedir. 1960'lı yılların sonlarına doğru gerçekleşen sanatsal, sosyal ve politik olayların etkisiyle ortaya çıkan çeşitli akımlar ve sanatsal çevrelerin müze ve galeri gibi kurumları sorgulamaları nedeniyle, yeni ve alternatif arayışlara girilmiştir ve bu nedenle küratörlük mesleği bir değişime uğramıştır. 1960'larda görsel sanat alanında açılan önemli sergiler ile birlikte küratörlüğün yaratıcı bir alan haline dönüştüğü gözlenmektedir. Bununla birlikte, kurumsal ve bağımsız küratörlerin ayrımı ile ortaya çıkan değişiklikler incelenmekte, çeşitlenen görev tanımlamaları yapılmakta ve her iki tarafın da açtığı sergiler üzerinden günümüzdeki konumları ve onlara atfedilen sıfatların çeşitliliği tartışılmaktadır. Son olarak, küratörlük mesleğinin bugünkü durumuna gelmesini destekleyen dernekler, yayınlar, bienaller, ödüller ve küratoryal eğitimlerden bahsedilmektedir.
Figüratif resimde deformasyonun dili

Sanatın özünde değerlere yani var olana müdahale ve aynı zamanda yeni bir yapılanma kaygısı vardır. Bu bir anlamda sanata yıkıcı bir özellik katmakta, yeni açılımlar için bir ön koşul özelliği oluşturmaktadır. Esasında sanatın her alanında olan ve uygulanan 'yeniden yapılanma' dürtüsü, onu hep cazip, merak uyandıran, şaşırtan hale getirmiştir. Ayrıca yine bu özelliklerle sanatı öncü kılmıştır. Bu raporun oluşturulma altyapısında, estetik değerlerle donatılmış nesne olgusunun sorgulanması ve bunun resmime uygulanması yatmaktadır. Öncelikle deformasyonun temel kavramı ele alınmıştır. İşte bu yüzden rapor; deformasyonun tanımı ve kavramı üzerinde durmaktadır. Daha sonra sanat tarihiyle ve tarihteki yeriyle birlikte, üretilen işlerle ve sanatçılara değinilmektedir. Bunu kendi özgün bakış açımla desteklemem, tam anlamıyla ürettiklerime katkı amacı taşımaktadır. Bu kavramın 1950'li yıllarda Türkiye'de izlediği yol, sanatçılarımızın o günlerden günümüze kadar yapmış oldukları resimlerde deformasyonu resim diline nasıl aktardıklarını ortaya koymaktadır. Raporun son aşamasında tüm bu oluşumların kendi resimlerimde nasıl bir karşılık bulduğu ve bu karşılık yakalanırken nasıl bir sorgulama yapıldığına değinilmiştir. Sonuçta bu yaklaşımı ürüne dönüştürürken kullanılan teknik ve malzemeye yer verilmiştir. iv
Disiplinlerarası sanat bağlamında robert rauschenberg, wıllıam forsythe, jérome bel'in eserlerinde koreografik nesne

Günümüzde değişimin simgelerinden biri haline gelen disiplinlerarasılık, doğa bilimlerinde ve sosyal bilimlerde olduğu gibi görsel sanatların ve performans sanatlarının çeşitli alanlarında başvurulan bir yaklaşımdır. Disiplinler arasındaki bu işbirliği anlayışı, her sanat disiplininin kendi özgüllüğünü korumayı sürdürmesine karşın giderek daha çok kabul ve destek görmektedir. Bu disiplinler arası bağlam çerçevesinde gerçekleştirilen sanat çalışmaları arasında öne çıkan başlıca eserlere imza atan sanatçılardan Robert Rauschenberg, William Forsythe ve Jerome Bel'in belirli eserleri örnek olarak ele alındığında koreografik nesnelerin kullanıldığı görülmektedir. Bu tezin inceleme konusu; postmodern düşüncenin sanata yansımasıyla birlikte insan bedeninin koreografik bir 'nesne' olarak sorgulanması ve işlevlerinden özgürleşen 'nesne'lerin uzlaşım dışı kullanılması çerçevesinde, adı geçen sanatçıların disiplinler arası sanat bağlamında koreografik çalışma içeren belirli eserlerinde kullanılan koreografik nesnelerdir. Bunlar kısaca, hareket dilleri ve/veya teknikleri ile ilişkileri sorunsallaştırılan insan bedenleri, işlevlerinden bağımsızlaştırılan gündelik hazırnesneler, çeşitli görsel sanat nesneleri ve belirli dansların koreografik bedensel hareketlerinden dönüştürülerek elde edilen sayısal datanın çevrildiği görsel malzemelerden oluşmaktadır.
Seramikte serigrafi tekniği, günümüzde Kütahya çinilerinde kullanımı ve özgün uygulamalar

Serigrafi baskı tekniği, sanat ve endüstri alanında oldukça önemli bir yere sahip olan bir teknik niteliğindedir. Bu tekniğin, birçok alanda ve çok yönlü kullanılması nedeniyle, var olan diğer baskı sistemleri arasında öne çıkmıştır. Tez çalışması üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde; Seramikte serigrafi tekniğinin tanımı, genel olarak dünya tarihçesi ve günümüz serigrafi tekniği anlatılmıştır. Serigrafi tekniğinde kullanılan malzemeler saptanarak, bu malzemeler açıklanmaya çalışılmıştırİkinci bölümde ise; Kütahya çini tarihi hakkında bilgiler verilmiştir. Serigrafi tekniğinin; Kütahya çini ve seramik sanatındaki yeri, önemi, kullanımı ve gerekliliği hakkında araştırmalar yapılmıştır. Günümüz Kütahya çini ve seramiklerinin üzerinde önemli bir potansiyele sahip olan serigrafi tekniğinin üretimini ve uygulamasını yapan atölyeler belirlenerek açıklanmaya çalışılmıştır. Üçüncü ve son bölümde; Kütahya çini desen ve motiflerinin yorumlanarak, serigrafi tekniği ile birlikte özgün uygulamalar yapılmıştır.
20. yüzyıldan günümüze plastik sanatlarda geometrik biçimlemeler

20. yüzyılın başlarından itibaren bilim ve teknoloji alanındaki gelişmeler toplumların sosyo-kültürel bağlamda yeniden şekillenmesini sağlamıştır. Böylelikle geleneksel sanat sorgulamaları sanatçıları yeni arayışlara yöneltmiştir. 20. yüzyılın ilk çeyreğinde öncelikle benimsenmeyen Kübizm ile başlayan değişim, Fovizm, Fütürizm, Dadaizm, Konstrüktivizm, De Stijl, Bauhaus, Minimalizm gibi yeni sanat anlayışlarını doğurmuş, biçimler bozulmaya, sadeleşmeye ve geometrik formlara dönüşmeye başlamıştır. Ülkemizde ise, eğitim ve sanat alanına yönelik reformların gerçekleştiği Osmanlı İmparatorluğu dönemine uzanan ıslahat hareketleri ile temellenen dönem, son derece önemlidir. Sanayi-i Nefise Mektebi'nin kuruluşu sonraki yıllarda Plastik Sanatların ülke genelinde kurumsallaşmasını sağlamıştır. 1950'lerden sonra ise Cemal Bingöl, Adnan Coker, Sabri Berkel, Ferruh Başağa geometrik soyut çalışmaları ön plana çıkmıştır. Batılı anlamda sanat, geleneği olmasa da Türkiye'de de ciddi anlamda gelişim göstermiş ve çağdaşlarının seviyesine ulaşmıştır. Bu anlamda bu tez çalışmasının amacı, geometrik biçimlemelere dayanan plastik unsurların batı sanatında ve ülkemizdeki gelişim sürecini gözler önüne sermek, bilimsel ve teknolojik gelişmelerin, toplumsal bir birey olarak sanatçının algısını nasıl değiştirdiğine işaret etmektedir.