turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Sixth grade students' achievement levels, errors, and underlying reasons of the errors regarding comprehension and ordering of integers

Çalışmanın amaçları üç kısımdan oluşmaktadır. Çalışmanın birinci amacı, altıncı sınıf öğrencilerinin tam sayıları kavrama ve sıralama kavramlarındaki başarı düzeylerini incelemektir. Çalışmanın ikinci amacı, bu öğrencilerin tam sayıları kavrama ve sıralama kavramlarındaki yaptıkları hataların belirlenmesidir. Çalışmanın üçüncü amacı, öğrencilerin yaptıkları hataların nedenlerinin araştırılmasıdır. Bu amaçlara ulaşmak için karma bir araştırma yöntemi kullanılmıştır. Çalışmaya Ankara'nın Etimesgut ilçesinden 262 altıncı sınıf devlet ortaokulu öğrencisi katılmıştır. Veriler, 8 açık uçlu soru içeren Tam Sayı Başarı Testi aracılığıyla 2013- 2014 öğretim yılı bahar döneminde toplanmıştır. Ek olarak, toplam 8 katılımcı ile katılımcıların testteki cevaplarını açıklamaları amacıyla bireysel görüşmeler yapılmıştır. Çalışmanın bulguları katılımcıların kavrama sorularındaki başarılarının yüksek, sıralama sorularında orta seviyede olduğunu göstermiştir. Ayrıca, bulgular öğrencilerin tam sayıları kavrama ve sıralama konularında hatalar yaptığını göstermiştir. Kavrama soruları için belirlenen hatalar; eksik çözüm stratejisi uygulama, yanlış sembol manipülasyonu, pozitif ve negatif işaretlerin yanlış kullanımı, verilen bilgi ihmali ve yanlış hizalamadır. Sıralama soruları için belirlenen hatalar; ters sıralama, rastgele sıralama, yanlış referans noktası alma, yanlış sembol manipülasyonu, pozitif ve negatif işaretlerin yanlış kullanımı, verilen bilgi ihmali ve yanlış hizalamadır. Öğrencilerin yaptıkları hataların sebepleri de incelenmiştir. Öğrencilerin yaptıkları hataların sebepleri; sayı doğrusu üzerindeki sayıların büyüklüğünü yanlış anlama, soruyu dikkatsiz okuma, aynı işaretli tam sayıların farklı işaretli tam sayılara göre daha yakın olduğunu varsayma ve son olarak doğal sayıların özelliklerini tam sayılara genellemedir.
Eğitim programları ve öğretim bilim dalı doktora programlarının değerlendirilmesi

Amaç: Bu araştırmanın amacı, Türkiye'de Eğitim Programları ve Öğretim alanında yürütülen doktora programlarının öğrenci ve öğretim üyesi görüşleri ile doktora tezlerinin niteliği bağlamında değerlendirilmesidir. Ayrıca İngiltere ve Türkiye doktora programlarının genel özellikleri karşılaştırılarak bazı önerilerde bulunulması hedeflenmiştir. Yöntem: Bu çalışma bir program değerlendirme çalışmasıdır. Araştırma yöntemi nitel araştırma, araştırma deseni durum çalışmasıdır. Ayrıca, karşılaştırmalı eğitim yönteminden de faydalanılmıştır. Çalışma grubunu Türkiye'de EPÖ alanında doktora eğitimi veren 22 üniversiteden 27 öğretim üyesi ve 29 doktora öğrencisi ile İngiltere'de doktora eğitimi alan 5 Türk öğrenci oluşturmaktadır. Türkiye'de 2006- 2017 yılları arasında EPÖ alanında tamamlanan 324 tez ve İngiltere'de eğitim alanında doktora veren 3 üniversitenin doktora süreci de incelenmiştir. Veri toplama sürecinde yarı yapılandırılmış görüşme ile dokuman inceleme tekniklerinden faydalanılmıştır. Verilerin analizinde betimsel analiz, içerik analizi ve betimsel istatistik kullanılmıştır. Bulgular ve Sonuçlar: Doktora öğrencileri, araştırma yöntemleri ve istatistik, yabancı dil ve programın temellerinde eksik hissetmektedirler. Doyurucu ders anlatamama öğretim üyeleriyle ilgili en önemli problemlerden biridir. Seçmeli derslerin azlığı öğretim programlarındaki en temel eksiktir. Tezlerin problem durumu, önem, yöntem ve tartışma kısımlarında eksikler gözlenmektedir. İngiltere ve Türkiye doktora programları arasında öğrenci kabulü, dersler ve öğrenme-öğretme süreci, araştırma konuları ve tez danışmanlarının yaklaşımı açısından önemli farklar bulunmaktadır. Öneriler: Öğretim programlarında seçmeli derslere ve uygulamaya ağırlık verilmesi, kısa derslerden ve seminerlerden yararlanılması, paydaşların birbirlerini değerlendirebileceği bir sistem oluşturulması, alandan doktoralı öğretim üyesi istihdamının arttırılması, tezlerde eksik bırakılan konularda çalışmalar yapılması gibi konularda öneriler sunulmuştur.
Çevrimiçi eğitim uygulamalarına katılan öğrencilerin sahip oldukları olanak, yeterlik ve tutumları ile başarıları arasındaki ilişki

11 YÜKSEK LİSANS TEZ ÖZÜ ÇEVRİMİÇİ EĞİTİM UYGULAMALARINA KATILAN ÖĞRENCİLERİN SAHİP OLDUKLARI OLANAK, YETERLİK VE TUTUMLARI İLE BAŞARILARI ARASINDAKİ İLİŞKİ Zübeyda Durmuş Eğitim İletişimi ve Planlaması Anabilim Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Temmuz 2003 Danışman: Yrd. Doç. Dr. Cengiz Hakan Aydın Bu araştırmanın amacı, çevrimiçi eğitimde öğrencilerin gerekli olanak, yeterlik ve tutumlara sahip olup olmadıklarını, sahip oldukları olanak, yeterlik ve tutumları ile başarıları arasında bir ilişki olup olmadığını ve sahip oldukları olanak, yeterlik, tutumlar ve başarılarının cinsiyete göre değişip değişmediğini tespit ederek elde edilen bulgular ışığında öneriler sunmaktır. Araştırmada anket tekniği kullanılmış olup, anket 44 soru ve iki bölümden oluşmaktadır. Anketin birinci bölümünde yer alan ilk dokuz soru öğrencilerle ilgili kişisel bilgiler ve bilgisayar kullanımına yöneliktir. İkinci bölümde ise çevrimiçi ders alan öğrencilerin sahip oldukları olanak, yeterlik ve tutumlarla ilgili bilgilere ulaşmayı hedefleyen 35 maddeden oluşan Likert tipi ölçek bulunmaktadır. Verilerin istatistiksel çözümlemeleri SPSS programı aracılığıyla korelasyon ve t testi teknikleri ile yapılmıştır. Araştırmaya 2002 - 2003 öğretim yılında üçüncü sınıf okuyan Anadolu Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi İngilizce Öğretmenliği Lisans Programı öğrencilerinden oluşan 70 kişilik bir grup denek olarak katılmıştır. Sonuç olarak, çevrimiçi eğitimde öğrencilerin başarılarıyla sahip oldukları olanak, yeterlik ve tutumları arasında doğrusal olmasına rağmen anlamlı bir ilişki çıkmamıştır. Araştırmanın bulguları, genel anlamda kız ve erkek öğrencilerin olanak, yeterlik ve tutumları arasında anlamlı bir fark olduğunu göstermiştir.
Düzenlemeli öğrenme yönteminin çalgı eğitimi boyutunda bireysel çalışma sürecine etkisi: Gazi Üniversitesi Sınıf Öğretmenliği Anabilim Dalı örneği

Bu araştırmanın amacı, Gazi Üniversitesi Sınıf Öğretmenliği Anabilim Dalı öğrencilerinin öz-düzenlemeli öğrenme yöntemini kullanmalarının çalgı eğitimi boyutunda, bireysel çalışma süreçlerine olan etkililik düzeyini ortaya koymaktır. Araştırmada ön-test son-test modelinde deneysel yöntem uygulanmıştır. Çalışma grubu, 10 deney 10 kontrol olmak üzere 2. Sınıf öğrencilerinden oluşmuştur. Araştırmada veriler, öğrencilerin görüşme sorularını cevaplaması ve yine öğrencilerin çalgı çalışma süreçlerinin video çekimi ile kaydedilmesi yoluyla toplanmıştır. Veri toplama araçları, Rubrik puanlama sistemi ile hazırlanmıştır. Verilerin analizinde Kolmogorov-Smirnov normallik testi, normallik sınaması sonucunda normal dağılıma uyan değişkenler için grup karşılaştırmalarında t-testi, t testinde varyansların eşitliği varsayımını incelemek için Levene testi, normallik varsayımının sağlanmadığı durumlarda ise gruplar arası farklılıkları tespit etmek için Mann-Whitney U testi ile Wilcoxon testi uygulanmıştır. Öğrencilerin video gözlem sonuçlarına ilişkin son test ön test fark puanları incelendiğinde deney grubuna ait puanın kontrol grubuna göre oldukça yüksek olduğu görülür. Öğrencilerin görüşme sonuçlarına ilişkin son test ön test fark puanları incelendiğinde deney grubuna ait fark puanının kontrol grubuna göre yüksek olduğu görülür. Dolayısıyla deney grubuna uygulanan işlemin öğrencilerin genel görüşme ve video gözlem sonuçlarında önemli bir katkıya sahip olduğu söylenebilir. Deney grubu öğrencilerinin, son testlerde, hedef belirleme, kendine rehberlik etme, strateji kullanma ve çalgılarını etkili kullanma gibi davranışlarda kontrol grubu öğrencilerine göre daha başarılı oldukları elde edilen sonuçlarda görülmektedir. Sonuç olarak bireysel çalgı çalışma süreçlerinde öz-düzenlemeli öğrenme yöntemini kullanan deney grubu öğrencilerinin, kontrol grubuna göre bu süreci daha etkili ve verimli geçirdikleri, görüşmeler ve video gözlemleri sonucu ortaya konulmuştur.
4-etoksi karbonil-5-fenil-1-(4- fenil)-1h-pirazol-3-karboksilik asidin sentezlenmesi ve ileri kademe reaksiyonların incelenmesi

Bu çalışmada 4 -etoksi karbonil-5-fenil- 2 ,3-furandionların hidrazin ve hidrazonlarla reaksiyonları sonucunda pirazol-3-karboksilli asit türevleri sentezlenmiş ve ileri kademe reaksiyonları incelenmiştir. Sonuç olarak sırasıyla 4 -etoksi karbonil-5-fenil-1-(4- fenil)-1H-pirazol-3-karboksilik asit (AÇ-1), 4 -etoksi karbonil-5-fenil-1-(4- fenil)-1H-pirazol-3-karbonilklorür (AÇ-2), 4 -etoksi karbonil-5-fenil-1-(4- fenil)-1H-pirazol-3-karboksiamid (AÇ-3), (1-(4- fenil)-5-fenil-1H-pirazol-4-il) metan-on (AÇ-4), 4 -Etoksi karbonil-5-fenil-1-(4- fenil)-1H-pirazol-3-karboksilikasit propilesteri (AÇ-5), 4 -etoksikarbonil-1-(4- fenil)-5-fenil-1H-pirazol-3-karboksi naftilamid (AÇ-6), 4 -etoksikarbonil-1-(4- fenil)-5-fenil-1H-pirazol-3-karboksi fenil amid (AÇ-7), 4 -etoksikarbonil-5-fenil-1-(4-triflorometil)fenil)-1H-3-karbonil)-üre (AÇ-8), heterosiklik bileşiklerinin izolesi gerçekleştirildi. Bu bileşiklerin yapıları elementel analiz, IR, 13 C-NMR, 1 H-NMR ve 19 F-NMR spektrumları ile aydınlatıldı.
Türk musikisinde keman eğitimi için bir metod arştırması

Türk Müziğinde eğitim bütünüyle 'Meşk' adı verilen bir öğrenim yöntemine dayanırdı, öğrencilerin, ses ve saz eğitimi ve bir eser dağarcığı edinmeleri hep meşk etmekle gerçekleşirdi, öğrenci, bir çalgıyı öğrenmeye eğer varsa hocasının seçtiği bir saz eserini meşk etmekle başlardı. Bu eserlerin çalgı eğitimine başlamak amacıyla seçilmeleri, onların zorluk, kolaylık dereceleri ile kesinlikle ilgili değildi. Bu eserlerin, sadece tanınan, bilinen, sıkça icra edilen ve sevilen eserler olmasına gayret gösterilirdi. Çalgı eğitiminde tekniğin gelişmesinden ziyade repertuarın zenginleşmesine önem verilmekteydi. Çalgı öğretim yöntemlerinde çok yakın zamana kadar öğrencileri bilinçli ve teknik beceriye yöneltecek uygulamalarla karşılaşamıyoruz. Müziğimizde, çalgıdan çok sese önem verilmiş olması eğitimin tamamen meşk'e dayanması çağdaş bir eğitim için zorunlu olan metodik çalışmayı ikinci plana itmiştir. Ortaçağın Frenk Kemençe'si ve Viyol'inden çıkan, daha sonraları da Viol ve Lira Da Baraccio haline gelen keman bugünkü biçimini yavaş yavaş gelişerek buldu. İlk kemanların XVI. yüzyılda Brescia ve Paris'te aynı yıllarda yapıldığı sanılmaktadır. Andrea Amati, Stradivaius gibi yapımcıların yetiştiği Cremona Okulu'nda keman yapımının zirveye ulaştığı bilinir. Keman öğrenilmesi en güç çalgılardan biridir. Bu çalgıya başlama işi 6-8 yaş arasıdır. Kemanın notası ikinci çizgideki Sol anahtarı ile yazılır. Keman telleri; inceden kalına doğru Mi, La, Re, Sol olarak isimlendirilir. Kemanın teknik olanakları son derece geniştir. Bu teknik olanaktan şöyle sıralayabiliriz; diatonik, kromatik, gamlar, arpejler, flajöleler ve sağ elle elde edilen tüm renkler ve etkiler, işte bu son derece geniş olanaklarla keman, müzik evreninde çok önemli ve kendisinden vazgeçilmez bir çalgı olarak yerini almıştır. Türk müziğinde de keman bütün dünyada olduğu gibi önemli bir yer tutmaktadır. Kemanın sine-keman dan hemen sonra Türk müziğinde kullanıldığı bilinmektedir. Türk müziğinde keman eğitimine, geniş kapsamlı bir keman metodu bulunmadığından, Bati müziği keman metotları ile başlanmaktadır. Bunun bazı mahsurları vardır. Bunlar içinde en önemlisi öğrencilerin tampere seslere tam olarak basamamalan ve Türk Müziği üslubundan uzaklaşmaları şeklinde karşımıza çıkmaktadır. Araştırdığımızda Türk müziğinde keman eğitimi için bazı metotların yazıldığını görürüz. Kanımızca, bu metotlar akademik bir çalışma için yeterli değillerdir. Türk müziğinde metot sıkıntısı ve eğitimin düzensiz olması nedeniyle icrada bazı problemler ortaya çıkmaktadır. Bu problemleri ise şöyle sıralayabiliriz; Tutuş problemi, akort problemi, yay bağlan problemi, transpoze problemi, tavır problemi. Bu çalışmada, Bat Müziği keman eğitiminde sıkça kullanılan bazı metotların açıklanmasına da yer verilerek, belirlenmeye çalışılan yöntemlerin, Türk Müziğinde keman eğitimi için yazılacak bir metotta kullanılabilmesi araştırılmıştır.
Anadolu liseleri öğrencilerinin eğitimlerine ilişkinbeklentileri ve eğitimlerine yükledikleri anlamların eleştirel perspektif bağlamında çözümlenmesi

Bu çalışmada, Ankara'daki Anadolu Liseleri dokuzuncu sınıf öğrencilerinineğitimlerine ilişkin beklentileri ve eğitimlerine yükledikleri anlamları; eleştirel eğitimperspektifi çerçevesinde analiz etmektir. Bu bağlamda Anadolu Lisesi dokuzuncu sınıf öğrencilerinin eğitimi anlamlandırmaları ve eğitim ile ilgili beklentilerine yönelik görüşleri, kişisel özellikleri itibariyle saptanmaya çalışılmıştır. Araştırma Ankara ilinde bulunan Anadolu liselerinden rastgele seçilmişdokuzuncu sınıf öğrencileri ile görüşme yöntemi kullanılarak yapılmıştır. Araştırmanın amacına ve yaklaşımına uygun olarak araştırmanın verileri, derinlemesine görüşme tekniği ile oluşturulmuştur. Derinlemesine görüşme tekniği ile, Anadolu Lisesi dokuzuncu sınıf öğrencilerinin ifadeleri ve deneyimlerinden yola çıkarak mümkün olduğunca bütünlüklü bir imge inşa etmeye çalışılmıştır. Bu araştırmada nitel araştırma kapsamında derinlemesine görüşme tekniklerine başvurulmuştur. Bu araştırmada Anadolu Lisesi dokuzuncu sınıf öğrencilerinin eğitim anlayışla ilgili görüşleri yaş, cinsiyet ve farklı ilçelerdeki okullara göre birbirlerine benzer durum tespit edilmiştir. Öğrencilerin sosyal aktivitelerine ilişkin görüşleri yaş, cinsiyet ve farklı ilçelerdeki okullara göre benzer durum tespit edilmiştir. Öğrencilerin müfredat ile ilgili görüşleri yaş, cinsiyet ve farklı ilçelerdeki okullara göre benzer durum tespit edilmiştir. Öğrencilerinsınavlar ile ilgili görüşleri yaş, cinsiyet ve farklı ilçelerdeki okullara göre benzer durum tespit edilmiştir. Öğrencilerin gelecekle ilgili beklentileri ile ilgili görüşleri yaş, cinsiyet ve farklı ilçelerdeki okullara göre benzer durum tespit edilmiştir.
Azerbaycan ve Rusya'da lisans düzeyinde sanat eğitimi modelleri

Lisans düzeyinde, sanat eğitimi veren kurumların uygulamakta olduğu farklı eğitim modelleri bulunmaktadır. Sanat eğitiminde, öğrencilerin bilişsel ve duyuşsal alanlarda gelişmelerinin ve sanatsal ifade yeterliliklerinin desteklenmesi için farklı sanat eğitimi modellerinin kullanılması kişisel gelişim açısından önemlidir. Öğrencilerin, sanatsal becerilerinin yanında sosyal becerilerini geliştirmeleri, içsel güdülerine cevap verebilmeleri ve sanatı sevmeleri verilecek eğitim modeliyle doğrudan ilgilidir denilebilir. Azerbaycan ve Rusya'da lisans düzeyinde verilen sanat eğitimi modelleri incelendiğinde, öğrencilerin bilişsel ve duyuşsal alanlarda gelişimlerini sağlayan ve sanatı sevdiren uygulamalar olduğu görülmüştür. Bu araştırmada, Rusya ve Azerbaycan'daki lisans düzeyinde öğretmen ve sanatçı yetiştiren Resim Akademilerinin, sanat eğitimi modellerinin karşılaştırılması yapılmıştır. Araştırma kapsamında, sanat eğitimi modellerinin karşılaştırılması yapılırken bu iki ülkedeki kurumlarda görev yapan akademisyenlerle görüşmeler yapılmış, gerekli literatür taramaları yapılmıştır. Akademik Sanat ve Eğitim durumunun sergileyeceği, tüm olanakların değerlendirilmesi ile sanatın eğitimsel fonksiyonu belirtilmeye çalışılmıştır. 'Azerbaycan ve Rusya'da Lisans Düzeyinde Sanat Eğitimi Modelleri' başlıklı bu çalışmada yukarıdaki gerekçelerle alakalı Akademik Sanat ve eğitim paradigmalarının oluşum dinamikleri arasındaki ilişkileri, fbenzerlik ve farklılıkları göstermek amaçlamıştır.
Karma mesleki gelişim programı sürecinde ilköğretim sınıf öğretmenlerinin teknolojik pedagojik alan bilgisi deneyimleri üzerine bir çalışma

Bu araştırmanın amacı; TPAB odaklı karma mesleki gelişim programının ilköğretim sınıf öğretmenlerinin Teknolojik Pedagojik Alan bilgisi gelişimine etkisini incelemek, TPAB gelişim süreçlerinin nasıl değiştiğini ve ilgili süreçteki deneyimlerini ortaya koymak ve sınıf öğretmenlerinin ilgili programa ilişkin görüşlerini belirlemektir. Araştırmada;birincil bir veri setine dayandırılan bir araştırmada diğer bir veri setinin destekleyici, ikincil rol üstlendiği karma araştırma gömülü deneysel desen kullanılmıştır. Araştırmanın nicel aşaması; tek grup ön test-son test deneysel deseni kapsamaktadır. Araştırmanın katılımcıları, Trabzon ilinde bulunan farklı ilköğretim okullarında görev yapan 24 sınıf öğretmenidir. Bu araştırma; ölçek geliştirme, tarama ve karmadeneysel model olmak üzere üç aşamadan oluşmaktadır. Karma mesleki gelişim programı çerçevesinde gerçekleştirilen etkinlikler; alan uzmanlarının katılımıyla yüz yüze ve çevrimiçi yürütülmüş, web 2.0 paylaşım ortamı ile desteklenmiş ve katılımcılara süreç boyunca sürekli destek sağlanmıştır. Araştırma sonucunda elde edilen nicel bulgular katılımcıların TPAB bileşenlerinintümüne ilişkin algılanan bilgi düzeylerinde etkili ve anlamlı artış meydana geldiğini, nitel bulgular ise katılımcıların TPAB gelişimine ilişkin göstergeleri karşılayan bilgi, beceri ve eylemleri yansıttığını ve yürütülen karma mesleki gelişim sürecine ilişkin katılımcıdüşüncelerinin olumlu olduğunu göstermektedir. Araştırma sonucunda; ilgili alan uzmanlarının aktif rol aldığı, araştırmacıların ve BÖTE mezunu öğretmenlerin mentör rolü üstlendiği, yeterli teknolojik donanıma sahip eğitim ortamlarında uygulamaya dayalı karma mesleki gelişim programlarının düzenlenmesiyle sınıf öğretmenlerinin TPABgelişimlerinin sağlanabileceği ve TPAB göstergelerini karşılayan deneyimleryaşanabileceği sonucuna ulaşılmıştır.
Milli Eğitim Bakanlığı halk eğitim merkezleri 100 saatlik temel bağlama ve 150 saatlik ileri düzey bağlama kursunun ünitelendirilmiş yıllık planının değerlendirilmesi

Usta-çırak ilişkisi içerisinde günümüze gelen bağlama, Türk halkı için çok önemlidir. Bu çalışma, böylesine önem teşkil eden bir çalgının M. E. B H. E. M' lerindeki temel bağlama kursu ve ileri düzey bağlama kursu modül programlarındaki eksiklikleri vurgulamak için hazırlanmıştır. Kaynak tarama, karşılaştırma ve tümdengelim yöntemlerinin kullanıldığı bu çalışma, 3 bölümden oluşmuştur. Birinci bölümde, M. E. B. H. E. M.'nin tanımını, yaygın eğitimin tarihi gelişimini, amaçlarını ve yapılan çalışmalar hakkında bilgiler verilmiştir. İkinci bölümde, bağlamanın tarihçesi, bağlamanın yapısall özellikleri, bağlama ailesi, bağlamada tavırlar hakkında bilgiler verilmiştir. Üçüncü bölümde, geleneksel eğitim, yaygın eğitim kurumlarında bağlama eğitimi, M. E. B. H. E. M. 100 saatlik temel bağlama kursu planı, M. E. B. H. E. M. 150 saatlik ileri düzey bağlama kursu planı, akademik eğitim kurumlarında bağlama eğitimi, İ. T. Ü. T. M. D. K. bağlama çalgısı müfredat programı, H. Ü. K. bağlama çalgısı müfredat programı hakkında bilgiler verilip yaygın eğitim kurumları ile akademik eğitim kurumları bağlama eğitim süreçlerinin karşılaştırılması, ideal bağlama eğitim modül program önerisi, ideal bağlama eğitim modül programı, ideal programın uygulanması ile ilgili genel açıklamalar gibi yeni öneriler ortaya konmuştur.
Involvement of illiterate mothers in their children's education

Bu çalışma, okumaz-yazmaz annelerin çocuklarının eğitimine katılımlarını açıklayan görüş, öneri, engelleri ve okumaz-yazmaz olmanın çocuklarının eğitim sürecine olan katılımlarını nasıl etkilediğini açıklamaktadır. Nitel araştırma yöntemi kullanarak, araştırma, halk eğitim merkezinde okuma yazma kursuna katılan on okuma-yazma bilmeyen anne ile gerçekleştirilir. Katılımcıların en önemli özellikleri okuma yazma bilmiyor olmaları ve okula çağında çocuklarının olmalarıdır. Katılımcılarla yarı yapılandırılmış görüşmeler yapılmıştır. Bu çalışmadan elde edilen bulgular; okumaz-yazmaz annelerin ebeveynlik, iletişim, gönüllülük, evde öğrenme gibi dört çeşit aile katılımını ne derece sağladıklarının analizinden oluşur. Okumaz yazma bilmeyen annelerin katılımını etkileyen bazı faktörler vardır. Ebeveyn rolü, eğitim beklentileri, öz yeterlik, çocuklarının akademik yaşamlarına dahil olma bilgisi kişisel ya da psikolojik faktörler olarak; okul iklimi, sosyal destek ve engeller bağlamsal faktörler olarak; okuma yazma bilmeyen annelerin demografik değişkenleri ise sosyokültürel faktörler olarak belirtilmiştir. Annenin işgücü ve çocuğuyla geçirmiş olduğu zaman okuma yazma bilmeyen annelerin katılımını etkileyen sosyokültürel faktörler olarak kabul edilen diğer ek faktörlerdir. Bu araştırmalardan elde edilen bulgular ışığında; okuma yazma bilmeyen anneler, çocuklarının eğitiminde anne katılımının öneminin farkındadırlar. Çocuklarının eğitiminde etkili olabilmek için kendi sorumlulukları hakkında annlerin öz farkındalıkları yüksektir. Annelerin vermiş olduğu yanıtlara göre, çocuklarının öğrenmesinde etkili olabilmek için anneler okuma yazma öğrenmeye ihtiyaç duymaktadırlar. Çocukları için akademik beklentileri yüksektir. Çocuklarının eğitim sürecini devam ettirmesi ve bu süreç sonunda bir meslek sahibi olması için çocuklarını desteklemektedirler. Anneler, çocuklarının akademik beklentilere ulaşması için eğitim sürecinde aktif rol almak istemektedirler. Anneler okuma yazma kursuna katılımlarındaki en önemli sebep olarak çocuklarının eğitiminde etkili olabilme isteği şeklinde ifade etmektedirler.
Hemşirelerin empatik iletişim becerisi ve eğilimine eğitimin etkisi

50 - 3. Hemşirelik temel eğitiminde hasta bireyi bir bütün olarak ele alma ve iletişim kurma konularının hemşireliğin tüm konu alanlarıyla bütünleştirilerek, iyi bir rol modeli olarak ve yaşantılardan öğretilerek verilmesi sonucunda öğrencinin hastaya empati yapabilmesinin kolaylayacağı düşünülmektedir. 4. Yapılan araştırma sonucunda verilen eğitimin, empatik eğilim puanında değişim yapmadığı saptanmıştır. Bu durumu eğitim süresinin, öğrencinin kişilik özelliklerinin ve eğitime motivasyonunun etkileyebileceği düşünülerek; bu faktörleri test eden daim ileri çalışmalara gereksinim olduğuna inanılmaktadır. 3. Özet Araştırma, hemşirelerin empatik iletişim becerisi ve empatik eğilimlerine eğitimin etkinliğini ölçmek amacıyla deneysel olarak planlanmıştır. Araştırma, Hacettepe Üniversitesi Erişkin Hastanesinde çalışan hemşireler üzerinde yapılmıştır. Yoğun bakımlar, poliklinikler, ameliyathane, psikiatri ve doğumhane dışındaki servislerde çalışan hemşireler örneklemi oluşturmuştur. Örneklemi oluşturan servislerden Bölüm 86 -76- 74-84-82- 53 deney grubunu, diğer servisler ise kontrol grubunu oluşturmuştur. Hem deney hem kontrol grubuna Ek. I verilen soru kağıdı uygulandıktan sonra, deney grubunu oluşturan hemşireler, empati eğitimine alınmıştır. Bu eğitim, haftada iki saat olmak üzere 10 hafta sürmüştür. Eğitim sonrası, her iki gruba da aynı soru kağıdı tekrar uygulanmıştır. Soru kağıdın 1. ve 11. uygulanmasından sonra deney grubundan 43, kontrol grubundan 70 hemşirenin soru kağıdı geçerli sayılmıştır. 51 Veriler, ekte verilen soru kağıdı ile araştırmacı ve anketör tarafından toplanmıştır. Soru kağıdı aynı gün uygulanmaya çalışılmış ancak; servisin yoğun ve elemanın yetersi? olduğu durumlarda, geçerli yanıt alınamayacağı düşünüldüğünden, soru kağıdı ertesi gün uygulanmıştır. Toplanan veriler, araştırmacı tarafından kodlanarak bilgisayarda değerlendirilmiştir. Değerlendirmede yüzdelik, Ki-kare, eşler arası farkın önem testi ve 't' testi kullanılmıştır. Değerlendirme Sonuçlarına Göre: - Hemşirelerden istenen yanıtlardan, hem deneye hem de kontrol grubunda ilk ölçümde, en çok ' 'etkisiz empatik iletişim' olarak gruplandırılan iletişimlerden 'akıl verme' nin yer almasına karşılık, eğitim sonrasında deney grubunda, 'akıl verme' büyük bir oranda azalarak 'etkili empati' grubunda yer alan empatik iletişimlerin sayısı artmıştır. - Deney grubundaki hemşirelerin eğitim sonucunda empatik iletişim becerileri, her bir örnek durum için artmış olduğu halde, kontrol grubundaki hemşirelerde II. ölçümdeki artış, her bir örnek durum için geçerli değildir. - Hem deney, hem de kontrol grubundaki hemşirelerde empatik iletişim becerileri ile medeni durum, cinsiyet, yaş, çalışma yeri ve yılı, hastaya yaklaşım konularının işlendiği dersleri alma, veren kişi ve klinik uygulama yapma ile çalıştığı kurumda görev içi eğitimi programında empatik iletişim konularının alınması gibi değişkenler arasındaki ilişki anlamlı bulunmamıştır. - Verilen empati eğitimi sonucunda, hemşirelerin empatik iletişim becerileri geliştirildiği halde eğilimlerinde herhangi bir değişim saptanmamıştır.