turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Avrupa Birliğine uyum sürecinde çifte vergilendirme ve Türkiye yaklaşımı

Günümüzde küreselleşmenin de etkisiyle vergi sorunlarının çözümü konusunda hem ulusal hem de uluslararası düzeyde çalışmalar yapılmaktadır. Vergi sorunlarından birisi de çifte vergilendirme sorunudur. Sorunların çözümü konusunda ulusal vergi mevzuatları güncellenmeye çalışılmaktadır. Ancak bu güncelleme tek başına yeterli değildir. Her ülkenin vergi sistemlerinin birbirinden büyük farklılıklar göstermesi çeşitli sorunlara neden olmaktadır. Vergi sorunlarının çözümü konusunda ulusal vergi mevzuatlarında yapılan düzenlemeler, diğer ülkelerin vergi mevzuatlarındaki müesseselerin tam olarak bilinmemesinden kaynaklanan yeni sorunlara neden olmaktadır. Çifte vergilendirme sorunu uluslararası düzeyde incelendiği zaman yabancı sermaye yatırımlarını da olumsuz etkilediği gözlenmektedir. Yabancı sermayenin, yatırım yapacağı ülkeleri tercih etme nedenlerinden birisi de vergi avantajlarıdır. Yabancı sermayenin, vergi avantajı yerine çifte vergilendirme sorunuyla karşı karşıya kalması, gelişmekte olan ülkelere yatırım yapılmasını engellemektedir. Zira, çifte vergilendirme, bazı durumlarda kazancın tamamının vergilendirilmesine neden olabilir. Çifte vergilendirmeyi önleme anlaşmaları adı verilen uluslararası anlaşmalar yapılırken OECD modeli örnek olarak alınmalı ve vergi mevzuatında yer alacak olan çeşitli müesseselerle çifte vergilendirme önlenmelidir. Çalışmada Avrupa Birliği'ne uyum sürecinde çifte vergileme sorununun ne olduğu üzerinde durulacak, çifte vergilendirilmenin önlenmesine ilişkin yöntemlere yer verildikten sonra Türkiye'nin bu soruna yaklaşımı ele alınacaktır.
AB'ye giriş süreçinde Türk tarımı

Tarım sektörü gıda güvenliği, beslenme, kendine yeterlik, gelir dağılımında adaletin sağlanması vb. gerekçelerle dünyanın hemen her yerinde en çok korunan ve desteğe konu olan bir sektördür. Avrupa Birliği ile Türkiye arasında 3 Ekim 2005 tarihinde başlamış olan tam üyelik müzakerelerinde ülkemiz 35 farklı dosyada AB normlarına uyum sağlaması gerekmektedir. Şüphesiz AB ile yapılacak tam üyelik müzakerelerinde ülkemizi en fazla uğraştıracak konulardan birisi, AB Ortak Tarım Politikasına uyum açısından önemli sorunları olduğu gözlenen tarım sektörüdür. AB'ye üyelik sürecinde tarım sektörü açısından uyumun sağlanması Türkiye için bazı kriterlerin yerine getirilmesi ile mümkün hale gelecektir. Bu kriterler ise, tarım sektörünün yapısı, politikaları ve mevzuata uyumu olarak sıralanabilir. Bu çalışmanın birinci bölümünde önce tarım sektörünün teorik analizi yapılmış, ardından Türkiye'de tarım sektörünün tarihsel gelişimi, tarım sektörünün mevcut durumu ve tarımın ekonomideki yeri incelenmiştir. Bölümün sonunda Türkiye ile seçilmiş diğer ülkelere ait veriler karşılaştırılarak Türkiye'nin başta tarımsal istihdam, verimlilik vb. konularda ne durumda olduğu tartışılmıştır. İkinci bölümde ise AB'ye giriş sürecinde Türk tarımının sorunları ve çözüm önerileri ayrıntılı bir şekilde analiz edilmiştir. Ardından AB müzakere sürecinde tarımla ilgili olarak yapılması gereken hazırlıklar ve izlenmesi gereken stratejiye ilişkin öneriler sunulmuştur. Üçüncü bölümde ise Doğrudan Gelir Desteğinin amaçları belirtilmiş ve olumlu - olumsuz yönleri ele alınmıştır. Ardından Doğrudan Gelir Desteğinin Avrupa Birliğinde ve Amerika Birleşik Devletindeki uygulamaları ele alınmıştır.
AB sürecinde Türkiye tarımı

Avrupa Birliği ; siyasi ve ekonomik anlamda uluslararası bir bütünleşmedir. Avrupa'da siyasi ve ekonomik bütünleşme Avrupa Ekonomik Topluluğu'nun kurulmasıyla başlamıştır. 1951 yılında kurulan Avrupa Kömür ve Çelik Birliği bütünleşme yolunda atılmış ikinci adımdır. Ekonomik yönden birleşme fikrine yoğunlaşılması sonucunda 25 Mart 1957 tarihinde Avrupa Atom Enerjisi Topluluğu kurulmuştur. Bu topluluklar AB'nin temelini oluşturmaktadır. 1 Ocak 1958 tarihinde kurucu altı ülke tarafından imzalanarak yürürlüğe giren Roma Anlaşması ile Avrupa Ekonomik Topluluğu bugünkü adıyla Avrupa Birliği kurulmuştur. AB, Avrupa'da yaşanan savaşların tekrardan çıkmasını engellemek, ekonomi alanında yaşanan işsizlik sorunu çözmek, az gelişmiş bölgelerin kalkındırılması ve yaşam standartlarının yükseltilmeyi amaçlamaktadır. Avrupa Birliğinin İç politikalarının temeli, 'Serbest Piyasa Düzeni' oluşturmakla beraber birçok korumaya yönelik önlemler ve birlikte hareket etme prensibine önem verilmektir. Dış Politikaları ise, Topluluğun çıkarlarını temel almaktadır. Dış Politikalar; Ortak Tarım Politikaları, Ortak Ticaret Politikaları, Ortak Sanayi Politikaları ve Ortak Sosyal Politikalardan oluşmaktadır. Haziran 1993 tarihinde düzenlenen Kopenhag Zirvesinde, AB'ne üyelik koşulları belirlenmiştir. Bu koşullar üyelik için başvuran tüm aday ülkelerin yerine getirmesi gereken asgari koşullar olarak nitelendirilmektedir. Bu koşullar, siyasi, ekonomik kriterler ve müktesebat uyumu olmak üzere üç grupta toplanmaktadır. Türkiye-AB ilişkileri 31 Temmuz 1959 tarihinde Türkiye'nin AETye ortaklık başvuru ile başlamıştır. Gümrük Birliği ve tam üyeliğe yönelik ilk adımlar 1 Aralık 1964 tarihinde yürürlüğe giren Ankara Antlaşması ile atılmıştır. Türkiye Avrupa Topluluğu ile 1963 yılında imzaladığı Ankara Anlaşması ve 1970 yılında imzalanan Katma Protokol ile; Topluluğa tam üyeliği amaçlanmakta ve taraflara bazı yükümlülükler getirilmektedir. Bu yükümlülüklerden birisi, Türkiye ile AT arasında emeğin serbest dolaşımı konusudur. Emeğin serbest dolaşımı konusu, Ankara Anlaşması ve Katma Protokol ile 1976- 1986 tarihleri arasında aşamalı olarak gerçekleşmesi öngörülmüş olsa da bu durum AT tarafından kabul edilmemiştir. Türkiye-AB' ne katılım süreci içerisindeki aday adayı ülke konumundan 1999'da düzenlenen Helsinki Zirvesi ile aday ülke konumuna geçmişştir. Ayrıca AB, bu süreçte Türkiye'nin diğer aday ülkelerle aynı şartlara sahip olacağını belirtmiştir.1980'li yıllarda AB üyelik sürecine yönelik atılan önemli adım Gümrük Birliği Anlaşması olmuştur. Gümrük Birliği sayesinde Türkiye ekonomisi AB pazarında rekabet edebilme gücünü deneme fırsatı bulmuştur. Ayrıca Gümrük Birliği ile rekabet, fikri sınai mülkiyet hakları, tüketicinin korunması gibi birçok konuda gerçekleştirilen mevzuat uyumu sayesinde Türkiye küreselleşme sürecinde yol kat etmiştir. Türkiye toprakları içerisinde dağlık alanların geniş yer kaplamasına rağmen mevcutta tarıma elverişli alanların etkin kullanılması durumunda tarımsal üretimimiz kendimize yeterlilik düzeyini de aşarak dış ticaretimiz içinde önemli bir yere sahip olmasını sağlayacaktır.
Türkiye'de et ve süt sanayinin ortak tarım politikaları düzenlemelerine uyumu ve Gümrük Birliği'nin gerçekleşme koşulları üzerine bir araştırma

Jüri: Prof. Dr. Gülcan ERAKTAN Prof. Dr. Ayhan TUFAN Prof. Dr. Ö. Faruk YALÇIN Bu araştırmanın amacı, Türkiye'deki et ve süt sanayinin Ortak Tarım Politikası düzenlemelerine uyumu ve Gümrük Birliği gerçekleşme koşullan üzerine bir inceleme yapmaktır. Bu çalışma Avrupa Birliği ve Türkiye'deki süt ve et sektörünü birçok açıdan tanımlamakta ve OTP nın süt ve et rejimine dair şimdiki ve gelecekteki gelişmeleri ortaya koymaktadır. Süt ve et sektörünü ürün kalitesi, politika ve pazarlama stratejileri açısından kurumsal bir yapı içerisinde vermektedir. Bununla birlikte OTP'na uyum için çeşitli stratejileri değerlendirmekte ve bunun sonucu olarak Türkiye'deki süt ve et politikaları konusunda öneriler getirmektedir. Araştırmanın amacı için, kaynak incelemesi yapılmış ve Delphi tahmin yönteminden yararlanılmış; Türk süt ve et sektörünün içinde bulunduğu ortamı tanımlamak için PEST analizi yapılmış buna göre sektör politik, ekonomik, sosyal ve teknik yönden değerlendirilerek geleceğe yönelik yaklaşımlarda bulunulmuştur. Buna ek olarak, sektörün şu anki stratejik konumunu ortaya koyan SWOT analizi gerçekleştirilmiş ve sanayinin güçlü ve zayıf yönleri, değişikliklere karşı gösterdiği uyum belirtilmiştir. Türkiye'ye ithal edilen süt ürünleri ile ilgili ithalat mekanizması açısından strateji seçimi esnasında bir risk değerlendirmesi amacıyla duyarlılık analizi yapılmıştır. Duyarlılık analizine göre, Türkiye 1996 yılında, süt ürünleri ithalatında AB'nin başlangıç fiyat sistemini uygulasa idi, bütçeye ek gelir sağlanacak dahası ithalat miktarında bir düşme görülecek idi. Bu araştırmanın genel olarak ortaya koyduğu sonuç, süt ve et piyasalarının esas olarak fiyat ve çeşitli önlemlerle korunmakta olduğudur. Ayrıca çalışmada süt ve et üretici ve işleyicileri açısından sektör incelenmekte, bir taraftan ithalat artarken, diğer taraftan ikame ürünlerin ortaya çıkması gibi gelişmeler açıklanmaktadır. Daha sonra, sanayinin uzun dönemde karşı karşıya kalacağı kısıtlamalar ve firsatlar incelenmekte, alternatif stratejilerin uygulanması durumunda olası sonuçlar analiz edilmektedir. Bunun dışında, Türk süt ve et politikası formüle edilerek bunun geliştirilmesine dair bir takım öneriler getirilmektedir. Nihayet, süt ve et rejiminde pazara uyumu sağlayacak stratejilere geçilmesi tartışılmakta ve sonuçta, bu araştırma Türk hükümetinin; süt ve et üretici/yetiştiricileri ile işleyici/sanayicileri, dolayısıyla sektör için rasyonel bir politika belirlemesi ve uygulaması konularında öneriler getirmektedir.
Avrupa Birliği mali yardımları

Türkiye ile Avrupa Birliği arasındaki mali ilişkiler, 1/95 sayılı Ortaklık Konseyi Kararı'na kadar, 12 Eylül 1963 tarihinde imzalanan, Ankara Antlaşması'nda kabul edilen Mali Protokoller kapsamında yürütülmüştür. İmzalanan bu mali protokollerin amacı, Türkiye ekonomisinin hızlı kalkınmasını sağlamaktır. Bu amaçla, Ankara Antlaşması'nda dört mali protokol imzalanmış, ancak bunlardan üç tanesi hayata geçirilebilmiş, dördüncü mali protokol ise siyasi nedenlerden dolayı uygulanamamıştır. Bu protokollerden sonra, mali ilişkiler proje bazında kredi-hibe şeklinde gerçekleşmiştir. Türkiye ile Avrupa Birliği arasındaki mali ilişkilerde iki önemli dönüm noktası bulunmaktadır. Bunlar, Türkiye'nin Birliğe aday ülke olarak kabul edildiği Helsinki Zirvesi ve Gümrük Birliği'nin kabul edilmesidir. Bu çalışmada, Avrupa Birliği'nin yapısı, Türkiye'nin Avrupa Birliği ile olan ilişkilerinin kronolojik süreci, Türkiye'nin, diğer aday ülkelerin ve üye olmayan ülkelerin Topluluk ile olan mali ilişkileri incelenmiş ve Türkiye'nin durumu ile diğer ülkelerin durumu mali ilişkiler yönünden karşılaştırılmıştır.
Avrupa Birliği ortak tarım politikası ve Polonya örneği ışığında Türkiye tarımının dönüşüm sorunu

Türkiye tarımı, Cumhuriyet'in kurulmasından bu yana üretim ve teknolojik ilerleme açısından önemli aşama kaydetmesine rağmen, sektörün yapısall sorunlarının süreklilik kazandığı ve iç dinamiklerle çözülemediği görülmektedir. Ülkenin gelişmesinin önünde engel oluşturan bu tarımsal yapının, AB üyelik sürecinden nasıl etkileneceği son yıllarda sık tartışılmakta, Ortak Tarım Politikasının dinamik yapısı ve dünyadaki liberalleşme eğilimi belirsizliği artırarak bu tartışmalara farklı boyut kazandırmaktadır. AB ile müzakerelere başlayan Türkiye, tarımını politika araçları, kapsamı ve tarım piyasalarına etkileriyle sürekli tartışılan, eleştirilere hedef olan, iç ve dış baskıların etkisiyle reforma uğrayan OTP'ye uyumlu hale getirmek durumundadır. Reformların, OTP'ye uyumun aday ülkeye maliyetini yükseltmesi, tarım konusundaki müzakereleri daha da zorlaştırmış ve sorunlu tarımsal yapıya sahip aday ülkeleri olumsuz etkileyerek üyelikle ilgili tereddütlere neden olmuştur. Bu çalışmada, ilk olarak OTP, oluşumundan beri geçirdiği değişim ve tarım sektörüne etkileri incelenmiştir. Daha sonra 2004 yılında AB'ye katılan ülkelerin en büyüğü ve tarımdaki sorunları açısından Türkiye'ye benzeyen Polonya'nın tarımsal yapısı, uyum sürecinde gerçekleştirdiği reformlar ve tarıma etkileri araştırılmıştır. Elde edilen bulgular ışığında Türkiye tarımının OTP'ye uyum sürecinde ve müzakerelerde karşılaşacağı sorunlar ve dikkat edilmesi gereken hususlar ortaya konularak, uyumun tarımda dönüşüme muhtemel etkileri değerlendirilmiştir. Sonuç olarak, OTP'ye uyum sürecinin doğru yönetilmesi halinde bütün olası maliyetlerine rağmen, Polonya örneğinde olduğu gibi, tarımın köklü yapısall sorunlarının çözümüne yönelik ciddi kazanımların elde edileceği ve dönüşüm sürecinin ivme kazanacağı ortaya konulmuştur.
Sağlık harcamalarını etkileyen faktörlerin panel tobit modelleri ile analizi: Avrupa Birliği ülkeleri uygulaması

Toplumların huzurlu olmaları ve bu huzuru sürdürebilmeleri kişilerin sağlıklı olmalarıyla büyük oranda ilişkilidir. Toplumun sağlıklı kalabilmesi için yapılan harcamaların tümü sağlık harcamalarını oluşturmaktadır. Sağlık harcamaları ülkeler için büyük önem taşımaktadır. Çalışmanın amacı, Avrupa Birliği ülkelerinin 2005- 2015 döneminde toplam gayri safi yurtiçi hasılaları içerisindeki sağlık harcamalarına etki eden faktörlerin panel Tobit modelleri ile belirlenmesidir. Modellerin tahmininde her ülkenin ele alınan dönem içerisindeki sağlık harcamalarının ortalaması alınarak bu ortalamanın altında ve üstünde kalan gözlemlere sansür işlemi uygulanmıştır. Panel Tobit modelleri ile Avrupa Birliği ülkelerinin sağlık harcamalarının ortalamanın üstünde ya da altında değer almasında etkili olan faktörler bağımlı değişkenin sınırlandırılması ile tespit edilebilmektedir. Panel Tobit modellerinin tahminine geçilmeden önce yapılan ekonometrik testlerin sonucuna göre tesadüfi etkili panel veri modeli tahmin edilmiştir. Daha sonra panel Tobit modellerinin tahmini sırasında soldan ve sağdan sansür noktası belirlenerek iki farklı panel Tobit modeli elde edilmiştir. Farklı sansür noktaları kullanılarak tahmin edilen panel Tobit modellerinin tahmin sonuçları hem kendi aralarında hem de tesadüfi etkili panel veri modeli ile karşılaştırılmıştır. Karşılaştırılan modellerde bağımlı değişkeni etkileyen ortak bağımsız değişkenler bulunmakla beraber farklı değişkenlerinde mevcut olduğu görülmüştür. Bu karşılaştırmalar ile bağımlı değişkenin sansürlü değerler alıp almaması durumunda ve sansürlü olduğu durumda ise uygulanan sansür noktasının modelin tahmin sonucuna olan etkisinin ölçülmesi amaçlanmaktadır. Ekonometrik modellerin üçünde de nüfus içerisindeki 65 yaş üstü nüfusun artması sağlık harcamalarının üzerinde istatistiksel olarak anlamlı bulunmasının yanında, ülkelerin ekonomik durumlarının göstergesi olarak modele alınan yıllık enflasyon oranı ile gayri safi yurtiçi hasılanın yıllık artışı modellerde istatistiksel olarak anlamlı bulunan değişkenlerdendir. Yıllık ihracat ve ithalat oranları, ülkelerin sağlık harcamalarının üzerindeki etkisinin tespiti için modele alınmış ve ithalat oranının sağlık harcamalarının üzerinde etkili olduğu belirlenmiştir. Çalışmadan elde edilen bulgular değerlendirildiğinde, ülkelerin gelirleri içerisinden sağlık harcamalarına ayırdıkları oranın üzerinde sahip olunan nüfus profilinin özellikle etkili olduğu görülmektedir. Aynı zamanda ülkelerin ekonomik durumlarının ve dış ticaretlerinin de modelin bağımlı değişkeni olan sağlık harcamalarını açıklamada anlamlı olduğu tespit edilmiştir.
The effectiveness of the EU in the Middle East peace process and the role of Turkey

Ortadoğu bölgesi dünya siyasetinde üzerinde en çok konuşulan bölgelerin başında gelmektedir. Bölgeyi bu kadar ilgi çekici hale getiren en önemli faktör devam etmekte olan İsrail ve Arap devletleri arasındaki uyuşmazlıktır. Bu bağlamda özellikle İsrail-Filistin mücadelesi ön plana çıkmaktadır. Tarihçesi altmış yıldan daha eskiye giden bu uyuşmazlığın çözümü için farklı platformlarda barışı sağlama çalışmaları yapılmıştır. Birleşmiş Milletler, Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa Birliği, Orta Doğu Barış Süreci'nde en fazla adı geçen uluslararası aktörlerdir. Bu aktörlerin yanı sıra bölgede önemli yeri olan ülkelerin de barış sürecine katkıları olmaktadır. Türkiye sahip olduğu stratejik konumu, tarihsel arka planı ve geliştirmekte olduğu ikili ilişkiler bağlamında İsrail ve Filistin ile iyi ilişkiler içerisindedir. Barış sürecinin yol alabilmesi bölgedeki aktörlerin güven duyabileceği bir arabulucunun daha aktif rol almasıyla doğrudan ilgilidir. Bu çalışmanın birbiriyle ilişkili iki amacı bulunmaktadır. Bir taraftan AB'nin Orta Doğu Barış Süreci'ndeki rolünü ve etkinliğini analiz ederken diğer taraftan da Türkiye'nin bölgedeki konumuna, tarihsel bağlara ve ikili ilişkilerine vurgu yaparak barış sürecindeki rolünü yansıtmayı amaçlamaktadır. Bu çalışma Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne girmesi durumunda AB'nin Ortadoğu politikasına ve barış sürecine nasıl katkı sağlayabileceğini dolaylı olarak göstermektedir. Ekonomik bir işbirliği bağlamında başlayan ancak bütünleşme sürecinin olumlu etkisiyle farklı alanlarda da ortak politikalar oluşturan Avrupa Birliği uluslararası sistemde önemli bir aktör haline gelmektedir. AB'nin ortak dış ve güvenlik politikasının etkinliği kullanmış olduğu araçlarla doğrudan etkilidir. Orta Doğu Barış Süreci, Avrupa Birliği'nin aktörlüğünün ve dış politika araçlarının etkinliğinin analiz edilebileceği önemli bir laboratuardır. Sürecin dinamik yapısı ve AB'nin gelişmekte olan yapısı bu çalışmanın içeriğini etkileyen önemli bir faktördür. Bu çalışma AB'nin Orta Doğu Barış Süreci'ndeki etkinliğinin sınırlı olduğunu ve bölgedeki Amerikan politikalarının gölgesinde kaldığını savunmaktadır. Bu bağlamda Türkiye'nin AB üyeliğinin birlik için artı bir değer olacağını savunmaktadır.
Yenilenebilir enerji kaynaklarının mali ve ekonomik boyutu: Avrupa Birliği ve Türkiye karşılaştırması

Enerji politikası, enerji arzı ve enerji talebi arasındaki ilişkiyi kısa, orta ve uzun vadeye yönelik olarak planlayan bir sistemdir. Yenilenebilir enerji, enerji kaynağından alınan enerjiye eşit oranda veya kaynağın tükenme hızından daha çabuk bir şekilde kendini yenileyebilmesi olarak tanımlanabilir. Kaynakların yenilenebilirliği, sürdürülebilir kalkınma için vazgeçilmezdir. Ancak sürdürülebilir kalkınma yalnızca çevresel değil, aynı zamanda ekonomik ve sosyal boyutlarıyla birlikte ele alınmalıdır. Türkiye'nin enerji profili, talep artışı ve fosil kaynaklar üzerinden dışa bağımlı bir görüntüye sahiptir. Enerji ihtiyacının her gün giderek artması, yenilenebilir nitelikli kaynakların enerji arzı içerisindeki yerinin geliştirilmesini zorunlu kılmaktadır. Avrupa Birliği enerjide dışa bağımlılığı azaltmak için yeşil enerjiye odaklanmaktadır. Bu çalışma, 1972- 2017 yılları arasındaki verileri kullanılarak, Türkiye'de yenilenebilir enerji tüketimi ile ekonomik gelişmişlik arasındaki ilişkinin ekonometrik yöntemler yardımıyla incelenmesini içermektedir. Enerji tüketimini göstermek üzere enerji ithalatı ve Yenilenebilir Enerji Tüketimi değişkenleri ile ekonomik büyümeyi göstermesi bakımından Gayrisafi Yurtiçi Hasıla değişkenleri kullanılmıştır. Ekonometrik yöntem olarak serilerin uzun dönemli ilişkisinin varlığını araştırmak için eşbütünleşme testleri, değişkenler arasındaki nedensel ilişkinin incelenmesi amacıyla nedensellik testi uygulanacaktır.
Burden sharing or burden shifting in protecting refugees?

Bu tezin amacı, dünya toplumunda mülteciler bağlamında etkin bir yük paylaşımı mekanizmasının var olup olmadığına bakıp, bu kavramın yük kaydırması anlamını mı kazandığını incelemektir. Tezin ana argümanı, yük paylaşımı kavramının gelişmiş ülkeler tarafından kısa vadede kendi çıkarlarına fayda sağlaması açışından anlamından saptırıldığı ve yanlış yorumlandığı ve mevcut düzenlemelerin yük kaydırmasına sebebiyet verdiğidir. Bu bağlamda gelişmiş dünya toplumunun temsilen Avrupa Birliği öncelikli olarak ele alınmıştır, mülteci yüküyle boğuşan ülkeleri temsilen de Türkiye referans ülke olarak seçilmiştir. Bu çalışmada her ne kadar teorik bir yaklaşımla yürütülmüş olsa da tez boyunca istatiksel tanımlamalara başvurulmuştur. Tez genel hatlarıyla beş bölümden oluşmaktadır; birinci bölüm tezin ana hatlarından bahsetmektedir; ikinci bölüm yük paylaşımının ne anlamana geldiğini derinlemesine incelemektedir; üçüncü bölüm Avrupa Birliği'ni odak noktası olarak alarak, yük paylaşımı mekanizmasının pratikte yük kaydırmasına geçişini ele almaktadır; dördüncü bölümde Türkiye ev sahibi ülke olarak yakından incelenmektedir ve son bölümde etkisiz yük paylaşımı mekanizmasının genel sonuçları değerlendirilmektedir.
Sivil toplum dış politika ilişkisi çerçevesinde Türkiyenin Avrupa Birliği politikasına sivil toplum kuruluşlarının yaklaşımı

Sivil toplum demokratikleşmenin en önemli öğelerindendir ve Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne üyelik sürecinde en fazla konuşulan kavramlardan biridir. 3 Ekim 2005 tarihinde Avrupa Birliği ile üyelik müzakerelerinin başlamasıyla birlikte Türkiye için yeni bir süreç başlamıştır ve bu yeni dönemde Türkiye'deki dernek, vakıf, oda ve sendika gibi kuruluşlar, üyelik sürecinin yanı sıra Türkiye'nin demokratikleşmesi, karar alma süreçlerinin şeffaflaşması ve yasal çerçeve içinde toplumun farklı kesimlerinin görüşlerinin yansıtılması gibi konularda ön plana çıkmaktadırlar. Bu çalışma sivil toplum-dış politika ilişkisi perspektifinden Türkiye'de son on yılda STK'ların AB politikalarına yaklaşımlarını analiz etmektedir. Çalışmada öncelikle sivil toplum-dış politika ilişkisini açıklamaya yönelik uluslararası ilişkiler teorileri ele alınmıştır. Bu çerçevede öncelikle dış politikanın şekillenmesinde alt toplumsal aktörleri ön plana çıkaran neoliberal teorinin varsayımları incelenmiş, ardından dış politikanın açıklanmasında sadece alt toplumsal aktörlerin yeterli olmayacağı tespiti yapılarak üst aktörlerin de önemli olduğu vurgulanmış son olarak bu iki grup aktörün birbirini karşılıklı olarak inşa ettiği ve dönüştürdüğü kabulünü öne çıkaran konstrüktivist yaklaşım incelenmiştir. Bu teorik çerçeveden sonra Türk dış politikasının belli başlı alanlarında sivil toplum kuruluşlarının reaksiyonları analiz edilmiştir. Literatür taramasına dayalı bu bölümlerin ardından çalışmanın uygulamaya yönelik bölümü olan üçüncü bölümünde Türkiye'de faaliyet gösteren dokuz STK'nın Türkiye'nin AB politikasına yönelik tutumları analiz edilmiştir. Saha araştırması ve mülakat yöntemiyle elde edilen verilerle Türkiye'deki STK'ların AB politikasına bakışları, AB sürecinden beklentileri, Hükümetin AB politikasına yönelik görüşleri ve Türkiye'nin AB sürecinde izledikleri tutum gibi konular incelenmiştir. Çalışmanın son kısmında teorik yaklaşımlarla Türkiye örneğinde bulunan sonuçlar karşılaştırmalı olarak analiz edilmiştir. Yapılan analizlerden elde edilen bulguların başında, sivil toplumun AB üyelik sürecinde mutlaka yer alması gerektiği ancak Türkiye'de STK'ların henüz karar süreçlerinde yeterince etkin olamadıkları gelmektedir. Bu durumun en önemli sebeplerinden biri Türkiye'de demokrasinin tam anlamıyla kurumsallaşmamış olmasıdır. Bunun yanında bu çalışmanın da ortaya çıkardığı üzere STK'ların kapasitelerinin politik süreçlere katılma konusunda yeterli düzeyde olmaması da rol oynamaktadır. AB üyelik sürecinin her iki temel sorun için de bir çözüm olabileceği çalışmanın önerileri arasındadır.
Türkiye'nin Avrupa Birliği üyeliği çerçevesinde Angela Merkel dönemi Türk-Alman siyasi çatışmaları

Türkiye, 1995 yılında Avrupa Gümrük Birliği'ne üye olup bir takım ayrıcalıklar elde etmesine rağmen, Almanya'nın önerisi ve Fransa desteği ile gündeme gelen 'imtiyazlı ortaklık' fikri ile muğlak bir konum içerisine düşmüştür. İmtiyazlı ortaklık önerisi Avrupa'da yerel seçimlerde partilerin düsturu haline gelmiş ve partiler için Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne alınmayacağı mesajı vererek bir oy toplama aracı olmuştur. Bu söylem, Avrupa'da gittikçe artan İslam karşıtlığı ve biraz da tarihsel süreçten gelen Türk karşıtlığı neticesinde oldukça rağbet görmüştür. Sivil toplum kuruluşlarının varoluş ve çalışma eksikliği, Avrupa'daki Türk imajının yanlış tanıtılması, ya da tam olarak Avrupa halklarına tanıtılamaması sonucu Avrupa halkları da siyasileri gibi Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne entegre olma isteğine olumsuz bakmaktadırlar. Bu bağlamda bu çalışmada üç bölümden oluşmuştur. İlk bölümde Angela Merkel'in karakterinin aldığı kararlarda ne derece etkili olduğu ve Alman dış politikasında siyasi partilerin rollerinden bahsedilmiştir. İkinci bölümde, Türkiye ve Almanya arasındaki ilişkilerde sorun yaratan bazı konular Alman medyasının bakış açısı ile açıklanmaya çalışılmıştır. Üçüncü bölümde ise sorun yaratan konuların Türk medyasındaki yansıması ele alınmıştır.