turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İmgenin bakışı

İmge, zihne yerleşmiş olan bir şeyin dış dünyada görünürlük kazanma durumudur. Bu durum zihindeki şeyin varoluş biçiminin başkalaşması ve böylece imge olarak karşımızda durması demektir. Yani görünmez olan şey bu sayede görünür olanın safınageçmektedir. Görünürlük safında olan imge, bakış aracılığı ile ötekinin dünyasıylailetişim haline geçer. Öteki konumundaki bizin imgeyle ilişkisi bu şekildebaşlamaktadır. Dolayısıyla imge, bakış aracılığı ile konuşmakta ve varlığına dair mesajları bu şekilde ötekine yollamaktadır. Çünkü bakış, varlığa hem alan açmakta hem de onu açtığı koridordan beslemektedir. Peki, imgenin bakışları bize ne gibi mesajlaryollamaktadır? Bakış, zihnin duvarını dış dünyayı yansıtan, zihin duvarındakini deötekine yansıtan bir tepegözdür. Bu doğrultuda bakıldığında imgelerin bakışları daimaolası mesajlar barındırmaktadır. Bu mesajları olası anlam boşluklarıyla doldurmakyaklaşım biçimimizle ilgili bir durumdur. Dolayısıyla her imgenin bakışı farklıvücutlarda farklı anlam katmanlarına bürünerek bizimle iletişime geçmektedir. O halde tek bir iletişim kanalı yoktur. İmgenin bakışlarına bakıldıkça açılan iletişim pencerelerivardır. Bu bağlamda İmgenin Bakışı isimli bu tezdeki yaklaşım biçimi açılmış olan bu iletişim pencerelerinden sadece biridir.
Çağımız sanatında yeniyi arama süreçleri sorunsalına deneysel bir yaklaşım

Sanat tarihinde akımların düzgün bir biçimde birbirlerini izlemediklerini söyleyen Gombrich (1986 : 284)'e göre 'birbirinden çok farklı biçemler aynı tarihsel dönemde etkin olmuşlardır.' Bu saptama, aynı tarihsel anda 'yeni' nitelemesinin birbirinden çok farklı yönelişler için kullanıldığını gösterir. Bu çalışmada, günümüz sanatının bu yandan gelenekle ilişkilerini gözden geçirdiği, diğer yandan kendisini geleceğe taşıyacak yeni gelenekler ortaya koymaya çalıştığı yeniyi arama süreçlerinden yararlanıldı. Buradan elde edilen çıkarımlar figür, renk, malzeme, zaman ve mekan öğeleri çerçevesinde tartışıldı. Tez konusu olan proje bu tartışma öğelerini göstermeyi amaçlayarak oluşturuldu.
Sürrealizm akımında nesnenin değerlendirilişi

İki Dünya savaşı arasında Breton'un liderliğinde, Freud'un yirminci yüzyıl başında psikanaliz alanındaki buluşları ve düşlerle bilinçaltı dünyasının araştırılmasına verilen önemle gelişen Sürrealizm akımı içinde insanın antikiteden beri süregelen akılcı düzenin getirdiği kısıtlamalarından kurtularak özgürleşmesine katkıda bulunmak amaçlanmıştır. Karşıt olarak algılanan noktaların çözüldüğü noktada, görünen dünyadan daha geniş başka bir dünyanın büyüleyici bütünlüğünün ifadesi aranmıştır. Bu arayış Sürrealizm içinde resim alanında otomatizm ve oneirizm olmak üzere iki kutupta ifadesini bulmuştur. Öncülüğünü Chirico'nun yaptığı oneirik yaklaşım içinde eser veren S. Dali ve R. Magritte 'gerçekçi' bir üslupla, resimlerinde gerçek dünyadan alınan unsurları gerçeklikteki doğal, bilinen, alışılmış var olma koşullarını ve ilişkilerini değiştirerek betimlemişlerdir. Böylelikle bu resimlerde uyanık mantığa aykırı, dönemi için tedirgin edici, şaşırtıcı görüntüler yaratılmıştır. Her iki sanatçının bazı ortak yöntemlere başvurmalarının yanı sıra Sürrealizm'i yorumlayışları ve aykırılığın ifadesi resimlerinde farklı biçimde ortaya çıkmıştır. Dalı'nın resimlerinde nesne ve figürler temel dürtüleri görülür kılacak biçimde deforme olmakta, dönüşüme uğramakta, psikanaliz biliminin ikonografyası da yer almaktadır. Paranoyak-eleştiri yöntemi çoğul, halüsinasyonlu ve her şeyin sürekli dönüşüm içinde olduğu imgelerin resimlenmesine olanak tanımaktadır. Bu dönüşümlerin içinde flgür-figür, nesnenesne, nesne-fıgür dönüşümleri seçilebilir. Magritte sıradan nesne ve gündelik sahnelerden esinlenerek şiirsellik, sır, bilinmeyen, görülür olan/gizli olan, gerçeklik/resimlenmiş gerçeklik gibisanatının anahtar kavranılan çerçevesinde izleyeni şaşırtan ve görsel alışkanlıklarını sorgulamasına yol açan görüntüler resimlemiş, resmi düşünceyi görülür kılmanın yolu olarak görmüştür. Sürrealizm'i nesnel, psikanaliz ve bilinen simgelerden bağımsız, entellektüel bir yaklaşımla yorumlamıştır. Resimlerinde sözcükler, nesneler ve figürler eşdeğerdedir. Dali'nin sanatında Maniyerizm'in mirası, Magritte'in resimlerinde ise Dada etkisi söz konusudur. Sürrealist sanatın şok öğesi Dalı'nın resimlerinde skandal yaratacak şeylerden kaçınmamasıyla, Magritte'te ise sürpriz ve çelişki yaratan imgelerle ortaya çıkmaktadır. 125
Resim sanatında çocuk figürü

Tezin Birinci Bölümü'nde çocukluk kavramının gelişimi evreleri çeşitli yazarların görüşlerine yer verilerek açıklanmıştır. Ayrıca Antik Çağ, Orta Çağ ve Modern dönemde olmak üzere üç ayrı zaman diliminde çocukluk anlayışının tarihsel gelişimini özellikle filozofların düşüncelerinden hareketle incelenmiştir. Tezin İkinci Bölümü'nde Eski Mısır, Klasik Yunan ve Roma sanatında çocuğa bakış özetlenirken Ortaçağın çocukluk anlayışının büyük ölçüde dini algılamalar çerçevesi içinde algılandığı Çocuk İsa temsillerinin ağırlıklı olarak yapıldığı görülmektedir. Rönesans'la birlikte çocuk imgeleri daha duygusal bir ifadeye dönüşmüştür. Postman'ın, çocukluğun Rönesans'ın en önemli, en insancıl icadı olduğunu belirttiği görüşüne yer verilmiştir. Tezin Dördüncü Bölümü'nde, resim sanatında çocuk imgesi belirlenen örnekler üzerinden incelenmiştir. Bu kapsamda Leonardo da Vinci, Diego Velasquez, Michelangelo Merisi da Caravaccio, Francisco Goya, Edouard Manet, Edgar Degas, Pierre Auguste Renoir, Mary Cassatt, Edward Munch, Kathe Kollwitz, Pablo Picasso, Gustav Klimt, Paul Cezanne ve Winslow Homer çocuk figürü içeren resimleri bir araya getirilmiştir. Tezin Beşinci Bölümü, Uygulama Çalışmalarını kapsamaktadır. Yakın çevreden ve farklı kentlerde yapılan fotoğraf çekimleriyle belirlenen çocuk portreleri ağırlıklı olarak eskiz, desen ve duralit üzerine yapılan yağlıboya çalışmalarından oluşmaktadır. Tarifinin imkanı bulunmayan, yüklü bir anlam içeren 'çocuk' sözcüğü sevgi, şefkat ve koruma duyguları uyandırmaktadır. Bu duyguları içimizde uyandıran, tebessüm ettiren çocukların anlamlı yüz ifadeleri özellikle sevinçleri, mutlulukları, kızgınlık ve korku gibi onlara özgü duygu durumları resimlerde yansıtılmıştır.
Çömlekçi tornasında eklemeli formlar ve kişisel uygulamaları

İlk bölümde Anadolu'da çömlekçiliğin yeri, tarihcesi ve tarihsel gelişimi ile birlikte çömlekçi tornasının Anadolu'ya gelmesi ile formlarda meydana gelen değişikliklerden ve özelliklerinden bahsedilmektedir. Anadolu'da geleneksel çömlek üretimi yapan Kınık, Karacasu, Sorkun, Menemen, Avanos çömlekçiliğine değinilmektedir. İkinci bölümde ise, tornanın tanımı ve türleri anlatılmaktadır. Seramik sanatında simetrik formların şekillendirilmesinde kullanılan seramik torna, içi boş form olan çömleğin daha hızlı ve simetrik olmasını sağlayan ilkel dönemlerden bugüne kadar gelişen tekniktir. Çömlekçi tornasının türleri; el tornası, ayak tornası, pedallı torna ve günümüzde kullandığımız elektrikli tornadan bahsedilmektedir. Üçüncü bölümde ise, çaydanlık, emzik, kulp yapımı gibi çömlekçi tornasında çekilen formun ekleme yapım aşamalarına değinilmektedir. Kendi üslubuna göre eklemeli form ile sanatsal formlar üreten başlıca sanatçılardan bahsedilmektedir. Çömlekçi tornasında çekmiş oldukları formları birbirine ekleyerek yeni sanatsal kurgularla ortaya koydukları işlerinden örnekler verilmektedir. Dördüncü bölümde ise, yapılan araştırmalar sonucu, çömlekçi tornasında çekilen parçaları birbirlerine ekleyerek yeni çağdaş seramik formlar ortaya konulmuş ve uygulamalarımda sunulmaktadır.
Ortaokul ve özel eğitim uygulama merkezi kademe II'de öğrenim gören 8. sınıf öğrencilerinin resim çizme becerilerinin bazı değişkenler açısından karşılaştırmalı olarak analizi

Bu çalışmada genel eğitim ortaokulları 8. sınıfta öğrenim gören 14 yaş grubu öğrenciler ile Özel Eğitim Uygulama Merkezi Kademe II 14 yaş grubu öğrencilerin, resim çizme becerileri bazı değişkenler açısından incelenerek, karşılaştırmalı olarak analiz edilmiştir. Araştırma kapsamında Konya ili Meram ilçesinde bulunan Şeker Ortaokulu'na devam eden Özel Eğitim Uygulama Merkezi Kademe II 14 yaş grubu orta düzeyde zihin engelli 7 öğrenci ile çalışılmıştır. Doğrudan öğretim yöntemi kullanılarak 2012- 2013 Eğitim-Öğretim yılı ikinci dönem süresince haftada iki ders saati (40+40) olmak üzere toplam 14 hafta, 28 ders saati olarak çalışmalar yaptırılmıştır. Araştırmada çizgi, nokta, renk, leke ve doku başlıkları altında toplam yedi farklı çalışma yaptırılmıştır. Genel eğitim ortaokulları 8. sınıfta öğrenim gören öğrenci çalışmaları Meram Fevzi Çakmak Ortaokulu'nda yapılmıştır. Yedi kişilik bu öğrenci grubuyla aynı konularda yapılan çalışmalar, oluşturulan öğretimsel açıdan performans değerlendirme formları ve tasarım ilkeleri açısından oluşturulmuş performans değerlendirme formları ile değerlendirilmiştir. Performans değerlendirme formları öğretim programı dahilinde ve her çalışma için ayrı hazırlanmış olup öğrenciden beklenen öğretim amaçları ile araştırma kapsamında değerlendirilecek olan tasarım ilkelerinden oluşmaktadır. Beş farklı tasarım elemanı, toplam yedi ayrı çalışma olarak uygulanarak, değerlendirmeler ''Evet-Hayır'' kutucukları içerisine 'X' işareti konulması ve bunların yorumlanması şeklinde değerlendirilmiştir. Aynı yaş grubuna ait 2 farklı çalışma grubu göstermiştir ki, Özel Eğitim Uygulama Merkezi Kademe II'de öğrenim gören zihin engelli öğrenciler, algı, motor ve zihin gelişimlerinin tam olarak gelişmiş olmaması onları kendi yaşıtları olan genel eğitim okullarında öğrenim gören 8. sınıf öğrencilerinden daha başarısız kılmıştır.
İznik seramiklerinin form ve kompozisyon ilişkisi yönünden incelenmesi

u YÜKSEK LİSANS TEZ OZU İZNİK SERAMİKLERİNİN FORM VE KOMPOZİSYON İLİŞKİSİ YÖNÜNDEN İNCELENMESİ Uğur KUT Seramik Anasanat Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Haziran 2000 Danışman: Yrd. Doç. Sadettin AYGÜN Osmanlı sanatında özel bir konu olan iznik, doğrudan bir kentin öyküsüdür. İznik Anadolu'nun güneybatısında, aynı adı taşıyan gölün kıyısında kurulmuş bir yerleşim merkezidir. Osmanlı Devleti'nin siyasal merkezinin Bursa'ya geçmesiyle birlikte, İznik kültür merkezi durumunu, Türk çini ve seramik sanatındaki yeri ile belirlemiştir. İznik atölyelerinde üretilen seramikler, en parlak dönemini 16. yüzyıldaki zaman diliminde yaşamıştır. Yapılan araştırmada, İznik seramiklerindeki form, motif ve farklı dönemler içersinde oluşan üsluplar sınıflandırılmıştır. Müze ve koleksiyonlardaki mevcut örnekler, form ve kompozisyon ilişkisi yönünden incelenmiştir. Uygulama olarak seçilen tabak formuna, üsluplardan da yararlanılarak, özgün kompozisyonlar tasarlanmıştır. Bezenecek yüzeyin biçimini destekleyecek ve formu daha etkin kılacak kompozisyonların oluşturulması amaçlanmıştır.
Cumhuriyetten günümüze Türk resminde karikatürel yaklaşımlar

İnsanların düşüncelerini istedikleri gibi ifade edemedikleri zaman kullandıkları en güçlü anlatım mizah yapmak olarak bilinmektedir. Kapalı kapılar mizah ile aralanır ve mizah özgür düşünce faktörüdür. Mizahi unsurlar; içinde gülmece bulunan, gülmece niteliği taşıyan yazı, karikatür olarak bilinmektedir (TDK, 2011: 1692). Gelişen teknoloji ve yaşam standartlarının, çeşitli mizah örneklerinin ortaya çıkmasında büyük katkı sağladığı bilinmektedir. Basının, gündelik yaşantıda yerini almasıyla insanlar yazılı mizahla karşı karşıya gelmektedir. Sözlü mizah ikinci plana atılmaktadır. Yazılı mizahla taklitçi tipler, gülünç hareketlerle eğlenen topluluklar işlevini kaybederken, mizahçılar yazar ve çizer olarak basın yayın organlarında çalışmaya başladıkları bilinmektedir. Karikatür, basının toplumda yaygınlaşmasıyla zaman ve mekana göre farklı arayışlar içerisine girmektedir. Yazılı mizah yaşanılan çağ ile paralel olarak gelişim gösterirken görsel mizah ürünlerinden resim ve karikatürün, etkileşim içerisinde yaşanılan çağın aynası oldukları da bilinmektedir. Bu araştırmada, karikatür ve resim sanatının ortak öğeleri incelenmiştir. Türk karikatürün başlangıcından bugüne tarihsel gelişim sürecinden bahsedilmiştir. Türk karikatürünün tarihsel gelişimini incelerken bazı ressamların karikatür sanatıyla uğraştığı ve resimlerinde karikatürel yaklaşımların görüldüğü eserler ele alınarak incelenmiştir. Türk Resim Sanatı ile Karikatür Sanatının ortak ve ayrışan yerleri incelenerek, birbiriyle etkileşimi üzerinde durulmuştur. Etkileşimin sonucunda iç içe olduğunun anlaşılmasında literatüre katkı sağlayacağı düşünüldüğü için 'Cumhuriyetten Günümüze Türk Resminde Karikatürel Yaklaşımlar' adıyla bir başlık altında toplanarak araştırmalar yapılmıştır. Türk ressamlarından Abidin Dino, Avni Memedoğlu, Cihat Burak, Efkan Beyaz, Fikret Mualla, İbrahim Balaban, Mehmet Güleryüz, Mevlüt Akyıldız, Mustafa Horasan ve Nuri Abaç'ın resimlerinden örnekler ele alınarak resimleri incelenmiş ve yorumlanmıştır.
Political poster designs and social change in Turkey since 1960: The case of DISK

İnsana ait bir yetenek olarak tanımlanan tasarım tüm uygarlık tarihine işaret etmektedir. Günümüz üretim ilişkilerine bağlı olarak kapitalist ekonomik sistem içerisinde şekillenen tasarım aynı zamanda ekonomik ve toplumsal sistemleri de belirlemektedir. İnsan bilincini onun içerisinde bulunduğu çevresel etkenler şekillendirirken bu amaçla üretilen iletilerin tasarımı da birçok farklı şekillerde gerçekleştirilebilir. Bu araştırmada iktisadi ve sosyal düzlemde gözlenen toplumsal değişim süreçlerini yansıtan çalışma alanlarından biri olan afiş tasarımları incelenerek, sendikal mücadele içinde üretilen söylemlerin araştırılması amaçlanmıştır. Sendikalar işçinin emeğini demokratik ve ekonomik açıdan koruyan, sürdürdüğü hak mücadelesini örgütlü bir zemine taşıyan sivil toplum örgütleridir. Türkiye'de sendikalar 1960'lı yıllardan günümüze kadar siyasal ve ekonomik açıdan köklü değişimler geçirmiştir. Bu değişimler söz konusu örgütlü yapılar tarafından üretilen siyasi görsel tasarım ürünleri üzerinden de gözlemlenebilmektedir. Afiş tasarımları, pazarlama, bilgi verme, ikna etme, yönlendirme gibi yaklaşımlarla sahip olunan ideolojilerin sürdürülmesinde, yayılmasında, devamlılığının sağlanmasında ideolojik yapıları içinde barındıran ve toplumu doğrudan etkileyen görsel tasarım ürünleridirler. Bu alanı sendikaların ürettiği 1 Mayıs afişleri üzerinden tartışmaya açmanın amacı, afiş tasarımlarına eleştirel bir bakış açısı yaratabilmek ve akademik zeminde saptayabilmektedir. Bu amaç doğrultusunda, tasarım etkinliğinin sürdürdüğü her alan gibi afiş tasarımlarının da ideolojik bir yapı olarak kabulü çalışmanın amacını oluşturmaktadır. Çalışmanın örneklemini Türkiye'de 1960 sonrası siyasal ve toplumsal değişim özelinde DİSK'in 1 Mayıs afişleri oluşturmuştur. Afişlerin incelenmesiyle, Türkiye'de sendikal mücadele bağlamında işçi sınıfı mücadelesinin teorik ve uygulamalı alanlarda nasıl bir değişim süreci geçirdiğinin anlaşılması amaçlanmıştır. Araştırma evreni belirlenirken DİSK'in seçilmesinde, Türkiye'de 1960 sonrası yükselişe geçen toplumsal ve sınıfsal hareketlerin tüm dönemlerinde aktif olması gözetilmiştir. Örneklem içerisinde ele alınan 1976 yılı sonrası DİSK'in ürettiği 1 Mayıs afişleri sosyal göstergebilim ve göstergebilimsel çözümleme ile birlikte incelenmiştir.
1950'den günümüze Türk resminde kadın teması ve renk anlayışı

1950 sonrası yaşanan değişimlere bakıldığında ekonomik, siyasi, kültürel, toplumsal vb. birçok alanda meydana gelen gelişmeler sanatı ve sanatçıyı doğrudan etkilemiştir. Bu dönemde, resim sanatında Batı'ya yönelmeler artmış, sanat toplumun her köşesine ulaştırılmaya çalışılmıştır. Sanat galerilerinin ve sanat eğitimi veren okulların sayılarında büyük artışlar görülmüştür. 1950'den sonra yaşanan toplumsal değişimlerden etkilenen kadın, çağdaş Türk resminin önemli sanatçılarına ilham kaynağı olmaya devam etmiştir. Türk resminin Batı görüş ve teknikleri içinde gelişmiş olan kadın konusu, ulusal gelenekler bakımından sınırlı kaynaklardan yararlanmak zorunda kalmıştır. Türk resim sanatçıları, ne yazık ki Batı resrninin geçtiği aşamalardan geçmeden kendilerini 20. y. y. sanat akımları içinde bulmuşlardır. Türk resmi biçim arayışları içine girmiştir. Çoğu kez figür resrninin yeterince güçlenemediği söylenebilir. 1950 sonrası kadın konusu çalışan temsilciler, sanat toplulukları dışmda artık özgür çalışmaya başlamışlardır. Kadın teması artık evrensel boyutlara ulaşma savaşı vermektedir.
Sürdürülebilirlik çağında moda tasarımı: Üst dönüşümün bireysel süreci ve bellekle etkileşimi

Sürdürülebilir moda tasarımı içinde bir uygulama biçimi olarak ele alınan üst dönüşüm yöntemi, bu tez kapsamında farklı yaklaşımları ve çeşitliliği barındıran bir 'asamblaj ' olarak ele alınmaktadır. Geçmiş, bugün ve geleceği bir arada barındıran, üreten kişinin anılarının ve bireysel süreçlerinin aktarıldığı birer toplanma alanı olarak ele alınan üst dönüşüme ait moda ürünleri incelenirken, bireysel bellek ve materyal dünyamıza ait giysiler arasındaki örtük bilgiler ve etkileşimler araştırma dahilinde analiz edilmiştir. Tezin araştırma kısmı, New York City'de bulunan, The New School Parsons School of Design okulunda davetli araştırmacı olarak gerçekleştirilen çeşitli çalışmalardan elde edilmiştir. Araştırma süreci içerisinde başvurulan yöntemler sözel ve görsel verileri toplama, gözlem ve uygulamaya dayalı çeşitli etkinliklerde bulunma, alanyazın araştırması ve öznel gelişime dayalı eylem araştırması yönünde yoğun geçen A/r/tografi yöntemine dayalı araştırma sürecini kapsamaktadır. Bu araştırma, üst dönüşüm yönteminin moda tasarımcısının eylemleri ve üretim süreçleri incelenerek araştırmacı ve tasarımcının deneyimine dayalı gelişimsel pedagojik bağlam ile sorgulanmasını içermektedir. Bu nedenle hem üst dönüşüm kavramının süreç olarak sorgulaması hem de gelişimsel pedagojiye dayalı olarak öznel tasarım sürecine yansımaları derinlemesine ele alınmaktadır. Araştırmanın kendisi bütüncül açıdan A/r/tografi kapsamında yapılan rizomatik analiz ile incelenerek, alanyazın verileri, görüşmeler, kavramlar ve uygulamalar moda tasarımında üst dönüşüm ve bellek arasındaki etkileşim, ortaya koymak üzere analiz edilmiştir. Moda tasarımında üst dönüşüm ve bellek etkileşimini farklı kavramların, maddi nesnelerin, değerlerin, eğitim yöntemlerinin ve uygulama biçimlerinin birer asamblajı olarak ele alan bu çalışma, eylem alanlarının neler olduğunu ortaya çıkararak çeşitli türlerde eylem biçimlerinin sürdürülebilir moda içinde nasıl gerçekleşebileceğini tartışmalarla ortaya çıkarmıştır.
Desenin oluşturulması ve porselen, seramik, cam ürünlerine uygulanması

Serigrafi baskı tekniğiyle sulu çıkartma üretimi geniş sektörlere ve pazarlara hizmet vermektedir. Uygulanışı ve sulu çıkartmanın teknik özellikleri itibariyle çok farklı ve geniş kullanıcı ve üreticileri bulunmaktadır. Porselen, seramik ve cam ürünleri üzerine desen tasarımı ve uygulanışı ülkemizde ve dünyada önemli yere sahiptir. Züccaciye, vitrifiye, hediyelik ve süs eşyaları gibi büyük pazarlara sahip sektörlere desen ve motif uygulamaları yapmaktadır. Porselen yemek takımları desenleri, kahvaltı takımları desenleri, cam bardak ve cam seti desenleri, hediyelik porselen, seramik ve cam ürünleri üzerindeki desen ve motifler sulu çıkartma tekniğiyle yapılmış uygulamalara örneklerdir. Bu çalışmada porselen, seramik ve camın üzerine modern tasarımların ve deneysel çalışmaların grafik tasarım aşamasından porselen, seramik ya da cam üzerindeki nihai görüntüsüne kadar geçen süre teknik özellikleriyle beraber gösterilmiştir. Bu açıdan teknik özellikler kapsamında yer alan grafik çalışmaları ve renk ayrımı, serigrafi baskı, ipekler ve kalıplar, fırınlanabilen boyalar, fırınlama ve pişirim aşamaları sektördeki uygulamalarına uygun biçimde anlatılmıştır.
Gölge yorumları ve figür nesne mekan ilişkisi

Çalışmada öncelikle gölgenin sözlük tanımlan, sanat tarihindeki yeri, fotoğraf ve sinemada ele alınış şekilleri incelenmiştir. Fotoğraf ve sinemadaki gölgenin resim sanatındaki gölgeden daha farklı bir biçimde ele alınmış olduğu görülmüş ve bu farklar örneklerle ortaya konulmuştur. 14. yüzyıldan başlanarak 21. yüzyıl sanatına kadar sanat tarihinde gölgenin yeri çeşitli sanatçılardan örnekler verilerek anlatılmıştır. Son olarak gölgenin birbirinden farklı simgesel anlamlarına yer verilmiştir. Gölge daha çok bu konular içerisinde varlık anlamı çerçevesinde daraltılarak araştırılmıştır. Gölgenin varlık, var olmanın kanıtı biçimindeki algılanışına çok farklı kültürlerde ve farklı dönem sanatçıların da rastlanır ve varlık anlamı çerçevesinde sanatçıların değişik anlatım biçimleri ile renklendiği görülür. Varlık kavramı, yapılan araştırmaların ve çalışmaların özünü oluşturmakla birlikte, farklı yaklaşımlara da kısaca yer verilmektedir. Araştırmanın sonucunda edinilen bilgilerin ışığında yapılan resim çalışmalarında, gölgeyle birlikte figür, nesne, mekan ilişkisi incelenerek kişisel mekanlar oluşturulmuş, nesnelerle zenginleştirilen gölge figürler, otoportreye dönüştürülmüştür. Çalışmalarda kullanılan teknik, tuval resminden farklı olarak, gölge fotoğraflarının şeffaf asetat kağıdına aktarılması yoluyla gerçekleşmiştir ve bu asetat kağıtlarının altına yerleştirilen renkli kartonlara üç farklı mekan uygulanmış, son olarak da bu iki plan arasına üç farklı nesne kesip boyanarak yapıştırılmıştır. Üç farklı plandan oluşan bu çalışmalar nesnelerin, kurgu mekanların ve asetatlardaki figür gölgelerinin yüzeysel mekanlarla birleşmesi ile bir bütün oluşturmuşlardır. Bu sayede araştırmacıya özel, varlığım fark ettiği mekanlar konu edilerek varlık kavramı otoportreyi de içererek incelenmiştir.
İran heykeline genel bir bakış ve soyutlama eğilimleri

Tarih boyunca İran sanatında heykel insanların gündelik hayatlarında kullandıkları ev eşyaları, aletler ve mimaride dekoratif yan elaman olarak hemen her dönemde varlık bulmuştur. Bununla birlikte İran'ın farklı bölgelerinde görülen kaya kabartmaları üzerinde kralların hayatları, savaşları, kazançlarını anlatan tasvirler görülür. Tasarımlarda çoğu zaman insanların inanç ve kültürünü gösteren simgesel ve mukaddesimgeler yer alırken, söz konusu formlar bugün de İran heykel sanatçılarına ilham kaynağı olmaktadır. İslam dininin başlangıcıyla beraber gelen yasaklardan dolayı, heykel hiçbir zaman realist figüratif biçimlemelerle uygulanamamış, deformasyon ve soyutlama yapılarak uygulanmıştır. İlerleyen dönemlere bakıldığında; Şah Reza Pahlavidöneminde İran-Avrupa kültürel ilişkilerinin gelişmesi sayesinde Avrupa sanatının etkileri İran sanatında da görülmeye başlanmıştır. Bu dönemde heykel artık özgür bir hareket alanına sahip olmuş, teknik açıdan ele alındığında da daha modern ilerlemelergözlenmeye başlanmıştır. İran'a özgü olan 'Saqqa-Khane' akımında yer alan sanatçıların, kültürel ve tarihi simgelerinin ve halk sanatının görsel öğelerini kullanarak, modern sanat ve geleneksel sanatlar arasında bağ kurdukları da gözlenmektedir. İslamDevrimi yle beraber başlayan İran-Irak savaşı, sanatta özellikle de heykel disiplinindeon yıllık bir duraksamaya neden olmuştur. Bu süreçte yasağın sınırları çerçevesinde hareket eden sanat anlayışı yoğunlukla soyut biçimlendirmeler ya da anlatılarayönelmiştir. Günümüzde ise İran'da heykel sanatı geçirdiği bütün olumsuz evrelere rağmen daha özgür bir şekilde hareket olanağı bulmaktadır. Sanatçıların bilinçaltında yer alan ve binlerce yılın izini taşıyan kültürel soyut ve simgesel unsurların güncelyapıtlarda yer aldığı gözlenmektedir. Bu tezde İran soyut heykelinin anlatımı için tarih öncesi çağlardan başlayarak günümüze kadar olan süreç, dönemlerin nitelikleri bağlamında ele alınıp sanatçılar ve yapıtlarından hareketle incelelenerek, mevcut durum irdelenmiştir.