turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Gerçeküstücü resmin yapılanmasında bilinçdışının rolü

Gerçeküstücülük, zihnin tasarladığı görüntüleri aşarak bu görsel imgelerin gerçekteki iş görme yetilerini tanımlamanın ötesine geçme amacındadır. Gerçeküstücülük için gözün fizyolojik işlevinin bir önemi yoktur. Asıl önemli olan imgelem ve iç dünyaya bakabilme becerisidir. Böyle bir iç görüye ancak, mantığın ve realitenin reddi ile ulaşılabilinir. Gerçeküstücüler, yaratım sürecinde akıl ve mantığa bağlı kalmadan hareket etmeyi arzu ederler, bunun için de düşlerden, içgüdüsel davranışı uyarıcı dürtülerden, özellikle de bilinçdışı dünyasının kolay anlaşılamayan fakat Öz'ü barındıran doğasından coşkulu devinimlerle faydalanmaya çabalarlar. Bilinçdışını incelemeye almak ve bilinçdışı kuram ışığında hareket etmek aklın normal işlevinin dışına çıkmaya ve gerçeküstücülerin karşı çıktığı gelişmiş uygarlık düzeyini çözümleyerek yıkmaya olanak sağlamaktadır. Bu manada, gerçeküstücülüğün ve özellikle gerçeküstücü resmin edinimleri, akımın teknik buluşlarından daha çok sanatı yeni bir zihinsel anlayışla kavrama açısından önemlidir. Bu yeni kavrama modelini bilinçdışı kuram onlara sunmuştur. Hazırlanmış olan bu tezin temel amacı da gerçeküstücü resmin yapılanmasında bilinçdışı kuramın rolünü, önemini ve fonksiyonunu belirleyebilmektir.
Mat makro kristal sırların araştırılması ve geliştirilmesi

Artistik sır çeşidi olan kristal sırlar, uygulandığı seramik yüzeyi kattığı görsel etkilerle çekici kılmaktadır. Elde edilmesi uzun süreçlere dayanmaktadır. Pişirim sıcaklığı, programı ve sırın uygulanma şekli oldukça önemlidir. Bu araştırmada mat makro kristal sırlar, uygulamalı olarak çalışılmış, olumlu özelliklerdeki sırların pişirim sıcaklığı ve programı, hammaddelerin sır bünyesinde artan ve azalan oranlarda kullanılmasını içeren araştırma programı ile denemeler gerçekleştirilmiştir. Bu araştırma dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde seramik sırları ve artistik sır çeşitleri tanımlanmış, ikinci bölümde kristal sırların tanımı, tarihçesi, çeşitleri ve çalışan sanatçılar ile ilgili bilgiler verilmiştir. Mat makro kristal sırların araştırmasında kullanılan hammadde ve oksitlerin tanımının yer aldığı, denemelerin yapıldığı ve farklı pişirim sıcaklıklarının uygulandığı araştırmalar üçüncü bölümü oluşturmaktadır. Son bölümde ise, yapılan denemelerden olumlu bulunan bünyeler çoğaltılarak kişisel uygulamalara geçilmiştir. Kişisel uygulamalarda kullanılan oksitler ve oranları değiştirilerek farklı görsel efektlere sahip sırlı ürünler elde edilmiştir.
Resim sanatında biçim bozma ve doğaya yeniden biçim verme

Resim sanatının temelini, biçim, renk, çizgi ile tasan esası oluşturur. Resim sanatında doğal gerçekliği plastik anlatımla birleştirme çabası, resmin gerekleri doğrultusunda gerçekliğin araç haline getirilmesi daima ortak kaygı olmuştur. Dış dünya biçimlerinden uzaklaşma amacının, bu çalışma kapsamında ele alman her dönemde geçerli olduğu izlenmektedir. Bizans sanatından modernizme dek, biçim bozma anlayışı bilinçli bir tutumu sergilemektedir. Yeniçağı başlatan Floransalı sanatçı Giotto 'dan, Leonardo' ya, Neoklasik sanatçı Ingres'a uzanan çizgide resimde, konu, gerçeklik sanatçılar için daima bir bahane olmuştur. Resimde, geometri esası ve ideal forma ulaşma bağlanımda, doğa biçimleri deforme edilerek yeniden oluşturulur. Bu anlamda, naturalist anlayışın doruk noktası olan Rönesans sanatı da doğa biçimlerinin birebir tekrarının oluşturulması amacından uzaktır. Klasik sanatçıların, gerçekliği verme ötesinde, plastik anlamda arayışları ve doğa biçimlerini resmin gerekleri doğrultusunda değiştirme eğilimleri bunu gösterir. Resmin geleneksel kurallarının dışma çıkarak, geçmişş dönem örneklerinin saf, yalm anlatmama ulaşma çabası, sanatçıların daima hedefi olmuştur. Sözgelimi Ingres, Yunan vazo resimlerinden etkilenir. Matisse, Giotto'nun yalm anlatımından etkilenir ve eserlerinde geçmişş dönem örneklerine özgü kendiliğindenliği yakalamaya çalışırlar. Dönemler arasında paralellik kurulduğunda, doğayı birebir yansıtmaktan uzaklaşma anlayışının modernizimle başlayan bir olgu olmadığı görülür. Doğaya yeniden biçim verme anlayışının tüm dönemlerde var olduğu izlenmektedir. VI
Selim Turan'ın yaşamı ve sanatı

Selim Turan 1915 yılında İstanbul'da doğdu. İlk öğrenimine önce Numune-i Zükur'da başlayan sanatçının buradaki resim hocası Malik Aksel olmuştur. 1925 yılında Beyazıt Numune-i Zükur İlkokulu'nun üçüncü sınıfından ayrılarak Galatasaray'a geçmişştir. 1935 yılında Galatasaray Lisesi'nden mezun olmuştur. Aynı yıl, İstanbul Güzel Sanatlar Akademisi'nin giriş sınavlarında başarılı olarak; Resim Bölümü'ne kaydım yaptırmıştır. Önce, Nazmi Ziya ve Feyhaman Duran gibi Akademi'nin izlenimci hocalarının Atölyelerinde eğitim görür. Bu hocaların etkisiyle figüratif anlayışta; yaşadığı ortamden etkilendiği doğa kesitlerim resimlerinde işlemiştir. Leopold Levy'nin 1937 yılında Akademinin Resim Bölümü başkanlığına atanmasıyla; onun Atölyesi'ne devam eder. Levy etkisiyle doğanın verdiği izlenimleri resimlerinde aktarmaya çalışarak; bireysel üslubunu geliştirmeye yönelmiştir. 1938 yılında Akademi'den mezun olan sanatçının, ilk sanatsal etkinliği 1 Kasım 1939'da Ankara Sergievi'nde açılan I. Devlet Resim ve Heykel Sergisi'nde yer almasıdır. 1947 yılında Fransız Kültür. Ataşesi Camille Bergeaut'nun sağladığı bir bursla Paris'e gitmiştir. Altı ay sonra bursu kesilir. Müze ve Atölyeleri dolaşarak Hans Hartung ve Pierre Soulages ile tanışma imkanına sahip olan sanatçı; bursu kesildikten sonra Galeri Breteau'da bu sanatçıların tuvallerini hazırlayarak hayatım kazanmıştır. Avrupa'da Lirik-Soyutun öncülerinden olan Hartung ve Soulages ile olan ilişkileri sonucunda sanatçı, Akademi'den beri resimlerinde uyguladığı figüratif sanat anlayışından ayrılarak; soyuta yönelmiştir. Paris'teki ilk ve tamamıyle soyut çalışmalarından oluşan sergiyi, 1950 yılında Galeri Breteau'da açmıştır. 1950 yılındaki bu ilk sergisinden sonra farklı zamanlarda, Fransa' nin değişik galerilerinde ve New York, Torino, Brüksel, Londra'da kişisel ve grup sergilerine katılmıştır. Madeleine Rousseau sanatçının 1947 yılma tarihlenen ilk sanat çalışmalarını 'yükselen ritimler' olarak tanımlamaktadır. Daha sonra Turan'in yapıtlarında ''Geminin Batışından Sonra' (1950), 'Yıkım ve Yeniden Doğuş', 'Birieşiklik ve Çeşitlilik'(1954) ortaya çıkar. Selim Turan'ın Lirik-Soyut çalışmaları; çizginin ve lekenin tuval yüzeyinde bütünleşerek ritm kazandığı yapıtlardır. Hemen hemen aynı değerde kullanılan ve kompozisyonda dikey hareketleri oluşturan siyah lekeler ve çizgiler bireysel üslup özelliğidir. Resimde anlatım, tuvalin alt sınırından büyük bir coşkuyla yatay, dikey, diagonal ve eğrisel çizgilerle bütünleşen açık renk lekeleriyle oluşarak, tuvalin üst sınırına ulaşmaktadır. Bütün yapıtlarında tuvalin hemen hemen tüm yüzeyine hakim olan ve dinamik fırça tuşlarıyla biçimlenen ikey hareketlerin karmaşık kurgusu kompozisyona üç boyutlu bir anlatım kazandırmaktadır.
Sinematografik anlatının oluşturulması sürecinde color grading uygulaması

'Yedinci sanat, güzel sanatların geleneksel altı dalına sonradan eklenen 'sinema sanatı' nı anlatan deyim.' 'Sinema veya Sinema sanatı, kamera aracılığı ile elde edilmiş görüntülerin bir ışık aracılığı ile beyaz renkte bir perdeye yansıtılarak film adı verilen sesli veya sessiz hareketli görüntüler elde edilmesi işidir. Üretilen bu filmler, sinema salonu adı verilen özel binalarda gösterilmektedir. Sinema sanatı genel olarak diyalog, kurgu, sahnenin düzeni, ışık, ses ve dekor gibi alanların filme uygun olarak kullanımı olarak bilinmektedir. Bu işlemlerin tamamına ise sinema endüstrisi adı verilmektedir. İtalyan asıllı Fransız film kuramcısı Ricciotto Canudo sinemayı, 'yedinci sanat' olarak tanımlamış ve günümüzde de bu şekilde kabul edilmektedir.'7. sanat dalı olarak kabul gören sinema, keşfinden günümüze kadar birçok araştırmaya konu olmuştur. Bu süre zarfında diğer tüm sanat dallarını bünyesinde toplamıştır. Bir sinema filminin içerisinde diğer tüm sanat dallarının örneklerini bulabilirsiniz. Bu çalışmada sinema filminin oluşturulması sürecinde color grading uygulamaları incelenerek, sinematografiye katkısı incelenmiştir. Bunu yaparken sinemaya genel olarak bakıp, sinematografik anlatı unsurlarını açıkladıktan sonra üç adet sinema filminin color grading analizi yapılıp, sinematografiye katkısı çözümlenmeye çalışılmıştır.
12-14 yaş arası uyumsuz öğrencilerin resim etkinlikleri yolu ile duygularını ifade etmeleri ve analizi

Uyum, bireyin sahip olduğu özelliklerinin, kendi benliğiyle içinde bulunduğu çevre arasında dengeli bir ilişki kurabilme ve sürdürebilmesidir. Çocuğun gelişim sürecinin bir parçası olan, her olumsuz davranışın varlığını, davranış bozukluğu olarak nitelendirmek yanlış olur. Öğrencide görülen bazı uyum sorunları, normal gelişimin bir parçasını oluşturur. Bu nedenle çocuğun gelişim aşamalarını bilmek gerekir. Gelişim aşamalarına göre 12-14 yaş arası öğrencilerde, sertlik, karamsarlık veya gevezelik, alınganlık, duygusallık, korku, endişe, derslere karşı ilgisizlik, kurallara karşı sıkılganlık, dağınıklık ve kompleksler görülmesi normaldir. Fakat bu davranışlar öğrencide, sürekli ve yoğun yaşanıyorsa, uyum bozukluğu vardır. Uyum bozukluğunu gösteren diğer davranışlar ise yaşa uygunsuz ve cinsel rol beklentisinin görülmediği davranışlardır. Bu davranışları gösteren öğrenciler duygularını ifade etme imkanı bulamadıklarında daha ağır, davranış ve kişilik bozuklukları ile karşı karşıya gelirler. Öğrencilerin duygularını ifade etmeleri ve analizi için kullanılan birçok teknik vardır. Bireyi özgür, barışçı, insancıl, toplum ile bütünleşmiş, değişen koşullara göre kendini yenileyen, akılcı düşünce sistemini kavramış bir fert olarak yetiştirebilmenin yollarından bir tanesi bireyin, sanat yolu ile duyguları ifade edebilmesini sağlamaktır. Resim, klinik psikoloji alanında, teşhis ve tedavi yöntemi olarak eskiden beri kullanılmaktadır. Mürekkep lekesi testi, T. A. T, beta testi, benton testi gibi klinik alanda kullanılan resim teknikleri sertifika ve uzmanlık gerektirdiği için eğitimciler tarafından uygulanamamaktadır. Eğitimciler, uyumsuz öğrencilerin duygularını ifade etmeleri ve analizi için, öğrencinin yaptığı resimlerden yararlanabilirler. Çocukların yaptıkları resimler, psikolojik bir dışavurum olarak; çocuk iç dünyasına ait problemlerin ve çocuk ruhunun bir aynasıdır. 12-14 yaş arası uyumsuz öğrencileri tespit etmek, öğrencilerin duygularını ifade etmelerini ve analizini sağlamak için resim etkinlikleri düzenlemek yararlı olur. Resim etkinlikleri ders içerisinde tüm öğrencilere yönelik olabileceği gibi, ders dışarısında küçük gruplara da uygulanabilir. Bu etkinliklerde şu konulan vermek uygun olur: İnsan resmi, manzara resmi, ağaç resmi, aile resmi, bahçe resmi, ev resmi, renk tablosu seçimi, kendimi seviyorum etkinliği ve bir tabak duygu etkinliği. Uyum bozukluğu da ortadan kaldırılarak düzeltilebilir ve eğitilebilir bir davranıştır. Uyumsuz öğrencileri eğitmek için öncelikle uyum sorunun neden veya nereden kaynaklandığını bilmek ve çözümler üretmek gerekir.
Varoluşçu düşünce ve sanatsal yaratma

VAROŞLUŞÇU DÜŞÜNCE VE SANATSAL YARATMA Muhammet Ali Çakır Sanat tarihinin gösterdiği son derece açık bir gerçek varsa, o da sanatın ancak ve ancak 'düşüncenin' yoğun olarak bulunduğu ortamlarda gelişip serpildiği, düşüncenin yoksullaştığı dönemlerde ise sanatın gücünü yitirdiğidir. Hızlı gelişmelere ve değişmelere sahne olan 20. yy'ın en ayırt edici özelliklerinden birisi bu yüzyılın felsefesi ile sanatı arasındaki güçlü işbirliğidir. Bu işbirliğinde çağdaş bir felsefe olarak ' Varoluşçuluk'un da önemli bir payı vardır. Varoluşçu felsefeyi dar anlamıyla felsefenin sınırları içinde kalmaktan çıkartarak sanatla buluşturanın ise 'İnsanın kendini arayışı' olduğu söylenebilir. Bu felsefede kişi kendi özünü kurmakla görevlidir, özünü kurarken de yapacağı seçimlerden sadece kendisi sorumludur. Ayrıca bu düşüncede birey tasan halinde kabul edilip, hep bir ileriye atılım olarak ele alınmıştır. Varoluşçuluk her ne kadar bir sanat akımı olmasa da, sanattaki varoluşçu tutum felsefedekine göre hem çok daha yaygın, hem de çok daha etkili olmuştur. bunun önemli nedenlerinden biri fenomenoloji ile sıkı bağ ve bu bağın sanata, sanatçıya olan yakınlığıdır. Bir fenomenologun görüşü ile şairin ressamın görüşü arasında arasında hemen her zaman bir ortaklık vardır. Çünkü her ikisi de özü görmek, bir başka deyişle gördüklerimizi yeniden görmek, keşfetmek isterler. Ancak fenomenoloji bir felsefe değil bir yöntemdir. Bu yöntemin taşıdığı önem ise, neredeyse tıkanma felç olma noktasına gelen 20. yüzyıl başındaki felsefeye yepyeni bir soluk kazandırmasıdır.20. yüzyılın 'Varoluşçu Düşünce' ile belirlendiğini kabul etmek ya da etmemek aynı ölçüde olanaklıdır. Ancak kabul edilmesi zorunlu görünen bir şey varsa o da; bu felsefenin kullandığı -yabancılaşma- başkaldırma-bulantı-saçma- gibi kavramlarının, bu çağın sorunlarım sanat yolu ile anlatılmasında kilit kavramlar olduğudur. Geçtiğimiz yüzyılın avagard atomlarında: bu ister ekspresyonizm olsun, ister sürrealizm olsun, ister dadaizm olsun hemen hepsinde varoluşçu izleklere rastlayabiliriz. Bu yüzden 20. yüzyıl sanatı kendi varoluşunu gerçekleştirmiş ve çağının insanın sorunlarına sözcü olmuştur denilebilir. Dizge karşıtı tutuma sahiptir varoluşçuluk, önceden hazırlanılmış, bireye seçim yapma hakkı tanımayan yöntemleri kabul etmez. Bu yönüyle, öğretmen merkezli öğretimin yönteminin karşısındadır. Bireylerin kendilerine, bu dünyadaki konumlarına ve eylemsel sorumluluklarına saygı duyan, öğrenci merkezli yaklaşımları öne çıkartır. Aynı yaklaşım sanat eğitiminde de kullanılır. öğretmen öğrencinin duyusunu, zekasını uyararak onda estetik bir ürün yaratma isteği uyandırmalıdır. önemli olan, çocuğun eserini oluşturması için gerekli yaratma cesaretini kazanmasıdır.
Tarih öncesi Anadolu heykel sanatında kadın vücudunun biçimlendirme yöntemleri

Anadolu da Tarih öncesi Dönem, MÖ. 8000 - MÖ.2000 arasına tanhlenen bir sürede yaşanmıştır. Bugünkü verilere göre ; ilk yerleşim bölgesi Çayönü (MÖ:9500)'dür ve Konumuzu teşkil eden Ana Tanrıça sembollerinin en eski örneklerini bu merkezde MÖ. 7000 ve Bademağacıhöyük'de ( MÖ. 8000 ) görmekteyiz. Daha Güneyde Çatalhöyük'de ilk yerleşim düzenini uygulamış (k. no. 27 a, s.77), hayvanları evcilleştirmiş, ilk beyin ameliyatım gerçekleştirecek denli tıp deneyimleri olan (MÖ. 7000 yılı başı) (k. no 22a, sf.46 ) topluluklarla karşılaşılır. Anadolu'nun çeşitli gelişimleri içeren binlerle yıllık sanatsal yaşamı böylece güney Anadolu'ya, oradan verimli nehir yataklarında, Kuzeyde İkiztepe'den güneybatı Anadolu'da Burhaniye'ye kadar uzanır görünmektedir. Bu topraklarda yaşayan Tarih öncesi insanı dinsel idealannı kendi ve çevresi için biçime dönüştürürken görevi biçim üretmek olan becerikli 'sanatçılar' kültürel, doğa kaynaklı normlan kullanmıştır. Yapıtlarım insan özündeki ritm duygusuyla ve içtepisel olarak, sanatsal bir kayguyla düzenlemiş, kurgulamalardır. Burada biçimi belirleyen ; 'konu' yani 'kadın' daha doğrusu onun doğurganlığı, üretkenliğidir. Anadolu insanının toplumsal, biçimsel bildirişim normlan Tarih öncesi Anadolu yapıtlarını sınıflayacağımız bir tablo oluşturmaya olanak verir. İnsanın zihinsel, teknolojik, kültürel ve sosyolojik gereksinimini de göz önüne alarak oluşturulan böyle tarih dizinsel bir tabloda karşımıza ilk çıkan üslup ; ortalama MÖ. 8000'lerden itibaren tarihlenen ve organiksoyutlamalar gösteren doğurganlık sembolleridir. Bunlar sanatçının oturmuş kadını değil, oturan kadın kavramını yansıttığı ve hemen tüm ayrıntılarından arınmış ilk hamile kadın betimlendir. MÖ.6000'lere gelindiğinde, güneyde, genellikle Hacılar ve Çatalhöyük gibi iki büyük merkezde şişman, steatopıjık kadınların ntmik volümetrik, ovoıd formlarla abartılarak aktarıldığı, kimliği gizli, doğalcı analık sembollerini görürüz. MÖ. S. binyılın ikinci yarısında daha çok Canhasan'da rastladığımız, geometrik dısiplı altına alınmış prizmatık tannçalar ve aynı anlayışla yapılmış küçük büstler bulunmuştur. Tüm bir E. Tunç Çağı boyunca, kuzeyden güneybatı Anadolu'ya uzanan topraklarda gelişen, geometrik simge kompozisyonlarından oluşmuş, amblematık idoller ise ; toplumların yeni gereksinmeleri doğrultusunda bir sadeleşmeyi, adeta yazılaşmayı gösterirler. Bu heykelciklerin alt yapılarında çok özenli oran endişeleri görülmektedir. Tunç Çağı'nın sonlarında ise bu yalın geometrik biçimlerin yeniden organik insan bedeni yapısıyla bütünleştiği, uyuştuğu bir yorum biçiminin Alacahöyük, Hasanoğlan ve Horoztepe heykelciklerinde ortaya çıkmaktadır. Değişik üslup özelliklerine karşın bu sembolik, figüratif sanat formları ' birbirlerine en benzemez oldukları zaman bile birbirlerinin özelliklerinden bir şeyler alır' ( k. no.56 ).
Siyasi afişlerin göstergebilim açısından incelenmesi Cumhuriyetçi Türk Partisi için siyasi afiş çalışmaları

İnsanoğlunun varoluşundan günümüze kadar iletişime gereksinim duyduğu ve yaşamının her alanında iletişim olanaklarından yararlandığı bilinmektedir. Teknolojinin gelişmesiyle, iletişim çağının en çarpıcı dönemini yaşadığımız bugünlerde, grafik tasarım, çağdaş iletişimi sağlayan en etkin araçlardan biri olarak tanımlanabilir. İletişimi sağlayan önemli grafik ürünlerden biri de afişlerdir. Günlük hayatımızda sık sık karşılaştığımız afişler, en genel anlamda bir malı, hizmeti, düşünceyi, duyuruyu tanıtmaya yarayan grafik objeler olarak tanımlanmaktadır. Siyasi afişin bir türü olan seçim afişleri, kampanyalarda kullanılan ve hedef kitlesi seçmenler olup, herhangi bir partiye oy kazandıracak nitelikteki afişler olarak bilinmektedir. Bu nedenle, genel anlamda afişin en belirgin özelliği olan mesaj iletme, seçim afişleri için de geçerli olup, mesajı hedef kitleye doğrudan iletmesi ön koşuldur. Bundan dolayı, seçim afişi tasarımında kullanılacak görüntü, tipografi, slogan, - x partisinin çizgisi doğrultusunda - doğru olarak seçilmelidir. Tasarımda kullanılacak her öğe, birer gösterge olduğundan, seçim afişlerinin amacı bağlamında etkin rol oynamaktadır. Bu çalışmada, 1983 sonrası K. K. T. C'de, seçim dönemlerinde kullanılan afişler göstergebilim açısından incelenmiş ve kullanılan afişlerin, söz konusu partilerin çizgileri doğrultusunda ne kadar başarılı olduğu araştırılmıştır. Uygulama çalışması olarak. K. K. T. C'de çalışmalarını sürdüren Cumhuriyetçi Türk Partisi için, Aralık 2003'te, K. K. T. C'de yapılacak genel seçimlere yönelik afiş tasarımı yapılmış ve nitelikli seçim afişi için önerilerde bulunulmuştur.
Çağdaş sanatta bedenin ters yüzü deneme olarak bir sergi

Bu araştırma Gazi Güzel Sanatlar Enstitüsü Resim Anasanat Dalı'nda yapılmıştır. Araştırmanın konusu Bedenin 'Ters Yüzü' adlı kavram doğrultusunda üretilen işler, genel olarak postmodern dönem çalışma içeriğini kapsayan, bedenin normalde bir tuval üzerine işlenen görüntüsünden ziyade, bedenin doğrudan bilinç dahilinde kendisine yapılan protest tavrı yansıtmaktadır. Avangard'dan sıyrılarak bugünün sanatıyla doğrudan bir ters yüz tanımı, izleyiciye dayalı olarak yapılan performans sanatı gösterileri ya da sanatçıların bir şekilde bedenlerine yaptıkları müdahalelerin fotoğraf karesine bürünmüş hallerini, bedenlerini içine soktukları durumları yeni haliyle gözler önüne sermektedir. Tezin uygulama alanı yine aynı perspektifle bir sergi olarak deneyimlenmiştir. Sergiye dair amaçlanan küratöryal deneme ise; çalışmanın bölümlerinden birini oluşturan sanat yönetimi ve küratöryal yönetim dahilinde, 15. ve 16. yüzyıldan başlayarak postmodern döneme değin sanat yönetim pratiklerini gözetmiştir.
Postyapısalcı argümanlar ekseninde özne ve iktidar ilişkisi bağlamında bir kimlik olarak sanatçı

Bu tez, toplumsal cinsiyet mefhumu bağlamında öznelik tartışmalarının kuramsal alanda ve çağdaş sanat pratiklerinde ne şekilde evrildiğini incelemektedir. Çağdaş sanatta öne çıkan sanatçılar tarafından üretilen eserlerde ve performanslarda yaratılan yeni öznelik ve kimlik arayışlarını postyapısallcı argümanlar ekseninde ele almak hedeflenmiştir. Bu kapsamda, heteronormatif sistem tarafından kodlanan cinsel kimlik anlayışına karşın, cinsellik, öznelik ve kimlik meselesini farklı yönlerden gösteren çağdaş sanatçıların eserlerine ve performanslarına odaklanılmıştır. Özneliğin dilin içinde nasıl kurgulandığı ve toplumsal cinsiyet temelli ayrımcılıkla bastırılan öznenin bir direnç unsuru olarak bu göstergelerle nasıl mücadele ettiği, postyapısallcı felsefenin önde gelen teorisyenlerinin kuramları bağlamında irdelenmiştir. Beden, cinsiyet ve öznelik ile ilgili söylemlerin ve dilin göstergeler sisteminin yapıbozuma uğratıldığı bu süreçte çağdaş sanatçılar, yeni stratejiler ve önermelerle yeni anlamlandırmalar yaratmaktadırlar. Çoklu, akışkan bir kimlik ve beden olgusuna yönelik eğilimler artarken, Foucault ve Butler gibi kuramcıların argümanları, queer kuramı tartışmalarının oluşturduğu bakış açıları ve insan sonrasına dair yepyeni olgular göz önünde bulundurulmuştur. Nitekim gelişen nanoteknoloji, bilgisayar teknikleri, robotlar ve yeni üretim sistemleriyle gündeme gelen 'insan sonrası' ve 'hibrit beden' kavramlarıyla türler ve cinsiyetler arasındaki ayrımların giderek belirsizleştiğine tanık olunmaktadır.
Çadır formunun özgün seramik uygulamalarına yansıması

'Çadır Formunun Özgün Seramik Uygulamalara Yansıması' adlı bu raporun içeriğinde, Kuzey Amerika Kızılderilileri'nin Plains bölgesinde ve Türklerin Anadolu'da kullanmış oldukları çadırlar incelenerek; onların, artistik biçimlere dönüştürülmesindeki süreç ve aşamalar irdelenmiştir. Araştırmanın genel amacı; seçme-ayıklama-kurgulama-uygulama ve sorgulamayı içeren süreçler bütününün yansıtılması ve yaratma süreci içinde geçerlilik kazanan bu aşamaların, özgün uygulamalarla vurgulanması olarak açıklanabilir. Çadırlar, uygar yaşama koşulunun alt yapışım oluşturan barınma pratikleridir. İnsanoğlu, çağlar boyunca birçok değişimi yaşamak durumunda kalmıştır. Bu çalışma kapsamında, geçmişş, gelecek ve şimdinin yansıdığı bir anlayışla, çadırın yapısı değişikliğe uğratılmış ve düşünsel bazda farklı bir boyuta taşınmaya çalışılmıştır. İnsanca değerler, geçmişşte olduğu gibi günümüzde ve gelecekte de anlam farklılaşmasına uğramaya devam edecektir. Bu bilinçle çeşitli açılımlar sunulmak istenmiş ve özgün seramik çalışmalar bu doğrultuda üretilmiştir. Zamanlar içindeki birikimler ve zamanın yol açtığı hareketler, yeni tasarımlara da neden olacaktır. Sanatsal üretim, doğal, yaratıcı ve düşünsel bir etkinlik olarak tanımlanırsa; yapılan uygulamaların tümü için, yaşamın içinden günümüze yansıyan özgün tasarımlar oldukları düşünülebilir.
Boşluk ve devinimin resim dilinde çözümlenmesi

Bu çalışmada boşluk, devinim, bağ, sonsuzluk ve uzantı gibi kavramların sanattakikarşılığını resim dilinde çözümleyerek ve aynı zamanda uygulama yapılarak günümüz sanatındaki yansımalarına bakılacaktır. 20. yüzyılın toplumsal etkileriyle savaşdönemlerini geçiren sanatçılar yoğun bir arayışa girerek artık sanat adına birçok yeniliğegirişmişlerdir. Bu arayışların içinde boşluğun kavramsal olarak sanatın irdelediği bir konu olmuştur. Boşluğun beraberinde getirdiği doluluk duygusu yeni bağlayıcıları destekler ve devinim, uzam, zaman, mekan, espas gibi kavramlar araştırmanın çevresini genişletmiştir. Uzakdoğu felsefesiyle ilk olarak şekillenen boşluk kavramı birkaç yüzyıl sonra Batı ve Türk sanatını da etkileyerek benimsenmiştir. Evrendeki boşluğun verdiği sonsuzluk hissi zamanla küçük parçacıkların deviniminigözlemlememi duyusal olarak sezgilerimi artırması tez konusunun şekillenmesindeyardımcı olmuştur. Evren çalışmaları üzerine konumlanan anlamlı cisimler yerine zamanlaçizgisel hareketlere dönüşen imgeler isimsiz, biçimsiz bir hal almaya başlamıştır. Bununla birlikte birbiri içine giren çizgiler boşlukta devam ederek devinim konusuna da bir açıklık getirmiştir. Birinci bölümde boşluk kavramına genel bir tanım yapılmaya çalışılacaktır. Literatür taraması ile kavram hakkında sanatçılarıyla beraber örneklendirilecektir. Boşluk kavramınıDoğuda, Batıda ve Türk sanatında ele alınış biçimi yorumlanacak aynı zamanda sanatçıların Boşluk kavramı üzerine yaptıkları işlerden bahsedilecektir. İkinci bölümde ise diğer bir kavram olan Devinimin literatür taraması ve genel bir tanım yapılmıştır. Son bölümde ise ele alınan kavramların konusuyla bağlantılı uygulamalara bakılacaktır.