turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne üyelik sürecinde resmi söylem karşısında sivil toplum söylemi: 1990 sonrasına eleştirel bir bakış

Türkiye Cumhuriyeti, kuruluşundan itibaren modernleşme projesinde hedef olarak batılılaşmayı benimsemiştir. Bu politikanın bir sonucu olarak, Batı'da meydana gelen her türlü oluşum içinde yer almayı hedefleyen Türkiye Cumhuriyeti, bu doğrultuda, Avrupa Birliği'nin kurulmasından kısa bir süre sonra adaylık için Birlik'e başvuruda bulunmuştur. Aradan geçen yarım asrı aşkın süre sonucunda Birlik'e tam üyelik yerine sadece aday ülke statüsünü elde edebilmiş olmasına karşın, Türkiye'nin Birlik'e üyelik konusundaki ısrarından herhangi bir şey kaybetmediği görülmektedir. Avrupa Birliği'ne üyelik, günümüzde de Türk siyasetinin önemli gündem maddeleri arasındaki yerini korumaktadır. Avrupa Birliği'ne üyelik süreci, toplumsal yaşamın her alanında düzenlemeleri içeren uzun soluklu bir projedir. Avrupa Birliği'ne üyelik sürecine toplumsal uyumun sağlanmasında, sivil toplum oldukça önem taşımaktadır. Sivil toplum, Batı ile kıyaslandığında Türkiye'de oldukça kısa bir tarihsel geçmişşe sahiptir. Türkiye'de bugün hala, devletin, sivil topluma yönelik şüpheci yaklaşımının ve taraflı bakış açısının varlığını koruduğunu söylemek mümkündür. Bu algılayışın sonucu olarak, devlet karşısında tam olarak özerkliğini elde edemeyen sivil toplumun, devletten ayrışamadığı ve devletin resmi söylemi karşısında alternatif söylemler üretemediği görülmektedir. Avrupa Birliği'ne üyelik sürecinde resmi söylem karşısında sivil toplum söylemine eleştirel bir bakış, bu çalışmanın ana amacını oluşturmaktadır. Çalışmanın hipotezinde, Avrupa Birliği'ne üyelik sürecinde sivil toplum söyleminin, resmi söylem karşısında farklılaşamadığı ve egemen ideolojik söylemin sınırları içinde kaldığı öngörülmektedir. Bu doğrultuda, sivil toplumu temsilen seçilen sivil toplum kuruluşlarıyla gerçekleştirilen yapılandırılmış görüşmelerin betimsel analiziyle ve basını temsilen seçilen gazetelerde konuyla ilgili haberlerin eleştirel söylem analiziyle bu varsayımın doğruluğunun sınanması amaçlanmaktadır.
2008 küresel finansal krizinin ABD, Avrupa Birliği, Türkiye ve Makedonya üzerine makroekonomik etkileri

2008 küresel finansal krizi, dünya genelindeki etkilerinden dolayı şimdiye kadar yaşanmış büyük ekonomik krizlerin başında gelmektedir. 2007 yılı ortalarında, Amerika Birleşik Devletleri'nde konut kredisi piyasasında yaşanan aksaklıklar sonucu ortaya çıkan 2008 küresel finansal krizi, patlak verdiği 2008 yılı Eylül ayından sonra, kısa sürede dünyadaki finansal piyasaları etkilemiş, sonrasında ise reel piyasalarda da büyük bir tahribata yol açmıştır. Finansal krizin bu kadar hızlı yayılmasının nedeni; özellikle 1990'lı yıllardan itibaren sermaye hareketlerinin serbestleşmesi ve ekonomik küreselleşmenin tüm dünya ekonomilerini kapsayacak şekilde artmasıdır. Bu çerçevede çalışmada, 2008 yılında meydana gelen küresel finansal krizinin ABD, Avrupa Birliği, Türkiye ve Makedonya ekonomileri üzerine etkileri, kriz öncesinde ve sonrasında makroekonomik göstergeler ışığında karşılaştırmalı olarak analiz edilmiştir. Yapılan analiz sonucunda çalışmada adı geçen ekonomiler için krizden etkilenme derecelerinin ve toparlanma süreçlerinin farklılık gösterdiği tespit edilmiştir.
AB mali yardımları ve AB'nin yeni üye ülkeleriyle Türkiye üzerine ampirik bir inceleme

Avrupa Birliği kurulduğundan beri hem Birlik içinde ekonomik kalkınmışlık farklarının azaltılmasını sağlamak için üye ülkelerine hem de Birliğe tam üye olmaları için hazırlamak ve AB'ye uyumlarını artırmayı sağlamak için de aday ülkelerine mali yardım imkanları sunmaktadır. Bu kapsamda aday ülke olan Türkiye'de bu yardımlardan uzun bir zamandan beri yararlanmaktadır. Bu çalışmada, AB'ye yeni üye olan ülkeler arasından seçilen yedi ülke ile Türkiye için, gerek aday ülke oldukları süreçte gerekse üyelik süreçlerinde verilen yardımlar ile ilgili ülkelerin milli gelirleri dolayısıyla büyümelerinde herhangi bir etkiye sahip bulunup bulunmadığı incelenmiştir. Yapılan inceleme sonucu, yardımlar ile milli gelir arasında herhangi bir nedensellik ilişkisine rastlanmamıştır. Fakat, analizimize dahil olan yıllar kapsamında ilgili ülkelerin milli gelirlerinde artış olduğu görülmekte olup bu artışın AB yardımlarının dışındaki farklı faktörler tarafından sağlandığını göstermektedir. Burada dikkati çeken, AB fonlarının genellikle sosyal nitelikte olmasıdır. Yani yardımlar çevre, eğitim, kültür gibi alanlara ağırlıklı olarak verilmektedir. Dolayısıyla verilen yardımlar, milli gelir üzerinde etkisini kısa sürede gösterememektedir. Benzer şekilde, AB verdiği yardımlarda ülkelerin milli gelirlerini dikkate almadığı, başka faktörlerinde yardımların verilmesinde etkili olduğunu göstermektedir.
Avrupa Birliği'ne entegrasyon sürecine Gümrük Birliği'nin Türk bankacılık sektörüne etkileri

Ünlü iktisatçı Adam Smith, ülkelerararası dış ticaretin serbestleştirilmesinin hem o ülkelerin refahını hem de bir bütün olarak dünya ülkelerinin refahını arttırıcı bir etkiye sahip olduğunu savunmuştur. Üst üste iki kez büyük savaşlarla yıkılan Avrupa'da artık savaş görmek istemeyen ülkeler, 1957 Roma Anlaşması ile bugün Avrupa Birliği adım alan oluşumu başlatmışlardır. Türkiye de bu oluşuma 01. Ocak. 1996 tarihinden itibaren gümrük birliği çerçevesinde dahil olmuştur. Avrupa Birliği ile gerçekleştirilen gümrük birliği ekonomideki diğer sektörler gibi bankacılık sektörü üzerinde de etkilere sahiptir. Gümrük birliği, sermaye ve hizmetlere serbest dolaşım hakkı vermediği için bankacılık sektörü üzerindeki etkileri dolaylı olacaktır. Gümrük birliği, gelişen ekonomik ilişkilerin ticari yaşamı canlandırması ve bunun bankacılık hizmetlerine olan gereksinimleri arttırması nedeniyle Türk bankacılığının gelişmesine katkıda bulunacaktır. Böylece Türk bankalarının rekabet ettikleri kulvar genişleyecek ve artan bu rekabet de hem hizmetlerin kalitesini arttıracak hem de yeni bankacılık ürünlerinin doğmasına neden olacaktır. Bununla birlikte, gerçekleşen gümrük birliği vasıtasıyla, Avrupa bankalarıyla yakın ilişki içerisine girecek olan Türkiye, nihai hedefi olan tam üyelik sürecinde bankacılığa ilişkin mevzuatında ortaya çıkacak farklılıkları Avrupa Birliği normlarına uygun hale getirmek için zaman kazanacaktır.
AB ile entegrasyonun Türk ekonomisine ve Türkiye'nin uluslararası rekabet gücüne etkilerinin ölçülmesi üzerine bir yaklaşım denemesi

Araştırmamız Türkiyenin AB ile entegrasyon sürecinin Türk Ekonomisi üzerindeki etkisini ölçmeyi hedeflemektedir. Çalışmada bu amaca, entegrasyonun yol açması beklenen ekonomimizdeki rekabet gücü değişmelerinin göstergesi olan 'İhracatın faktör yapısı' analiz edilerek ulaşılmaya çalışılmıştır. 1996- 2002 dönemi, Gümrük Birliği ve yapısall değişme çabalarının artması nedenleriyle, AB ile entegrasyonun etkilerinin gözlenebileceği dönemdir. Bu nedenle dönem içinde ihracatın faktör yapısındaki değişmeler bulunarak. Gümrük Birliği öncesi 1990- 95 dönemi sonuçları ile karşılaştırılmıştır. Elde edilen bulgular şöyle sıralanabilir; l)Araştırma sırasında ülkelerin rekabet güçlerindeki artışın bazı önlemlerle hızlandırılabileceği, ancak rekabet edebilen bir yapının, zaman içinde, yavaş yavaş ve pek çok faktörün katkısı ile gerçekleşebildiği anlaşılmıştır. 2) Çeşitli uluslararası kuruluşlarca yürütülen araştırmalar Türkiye'nin Dünyadaki rekabet gücü sıralamasındaki yerinin 1996- 2002 döneminde dikkate değer bir ölçüde artmış bulunduğunu başka bir anlatımla ekonomimizin güçlendiğini göstermektedir. 3 )Hesaplamalarımız Türkiye'de ihracatın yapısında Gümrük Birliğinden sonra emek yoğun ürünlere yönelik güçlü bir artış eğilimi oluştuğunu ortaya koymuştur. 4 )İhracattaki gelişmenin, ücretlerdeki düşme ve sermaye getirilerinde azalma kısaca gelirlerden fedakarlıkla gerçekleştirilebildiği anlaşılmaktadır. 5 )Çalışmada kullanılan verilerle, ihracatın yapısında ekonomik gelişmede başarının temel bileşeni olan 'Ürün yapısının daha teknoloji yoğun ürünlere kayması' yönünde bir eğilim tesbit edilememiştir. 6 )Emek yoğunluğunun hızla artmış bulunması ilk bakışta Türkiye'nin 'Ucuz Emek Geri Teknoloji' bileşiminden oluşan bir hatalı gelişim yolu içinde olduğu izlenimini vermekte ise de uluslararası kuruluşların bulguları bu yaklaşımı desteklememektedir. Bir sonuca varmak için kullanılan emeğin niteliğini hesaba katarak yapılacak kapsamlı araştırmalara ihtiyaç vardır. 111
The EU's official approach to the rule of law and democracy credentials in the enlargement policy: A case study on turkey between 1998 and 2016

Bu tez çalışması, Avrupa Birliği adaylık siyasi kriterleri içerisinde bulunan demokrasi ve hukukun üstünlüğü kavramlarının, AB resmi yaklaşım çerçevesinde nasıl şekillendirildiği sorusunun yanıtlarına odaklanmıştır. Bu bağlamda, araştırma sorusunda AB'nin resmi yaklaşımlarını öne çıkardığı için, aday ülkelerin üyelik kriterleri özelindeki performanslarını değerlendirmek üzere Avrupa Komisyonu tarafından yayımlanan ilerleme raporlarının ilgili içeriklerini analiz etmiştir. Türkiye'nin adaylık süreci, şimdiye kadar AB'ye aday olmuş ülkeler arasında en uzun süreyi deneyimlediği ve Avrupa Komisyonu tarafından en fazla sayıda ilerleme raporu ile değerlendirildiği için vaka olarak seçilmiştir. Güncel literatürde, Türkiye için hazırlanan ilerleme raporlarının tamamı değerlendirilerek AB'nin üyelik siyasi kriterleri içerisinde bulunan demokrasi ve hukukun üstünlüğü ehliyetlerine olan yaklaşımının analiz edildiği bir çalışma yayınlanmamıştır. Bu çalışma, AB'nin siyasi üyelik criterleri içerisinde bulunan demokrasi ve hukukun üstünlüğü ehliyetlerine bakış açısını tespit etmek üzere, Türkiye İlerleme Raporları'nın (1998- 2016) ilgili içeriklerini, literatür ile birlikte değerlendirmiş, AB'nin bu kavramlara resmi yaklaşımını analiz etmiştir. Nihai sonuç ise AB'nin üyelik siyasi kriterleri içerisinde bulunan demokrasi ve hukukun üstünlüğü kavramları üzerinde oluşturduğu resmi bakış açısının farklı gerekçelendirmeler özelinde rasyonel ve konstrüktivist kurumsalcı çerçevelerde temellendirdiğidir.
Avrupa Birliği'nin enerji politikası ve Brexıt

Enerji kaynakları yeryüzüne eşit dağılmadığı gibi, enerji üretimi de dünya genelinde eşit oranda gerçekleşmemektedir. 1995 yılı itibariyle 9263 milyon ton olan dünya toplam enerji üretim hacmi, 2016 yılı itibariyle 13764 milyon tona ulaşmıştır. 28 üye devletten oluşan Avrupa Birliği, son yirmi yıllık dönem içeresinde enerji üretimi mütemadiyen azalan yegane bloktur (1995 yılı itibariyle 967 milyon ton, 2016 yılı itibariyle 759 milyon ton). Üye devletlerden Birleşik Krallık enerji üretiminde kendi kendine yeten bir ülke konumundan, ihtiyaç duyduğu enerjiyi ithal eden ülke konumuna geçmişştir. 2016 yılı itibariyle Birleşik Krallık'ın ithalat bağımlılığı %35, 3 olarak gerçekleşmiştir. Gerek Birleşik Krallık, gerekse Avrupa Birliği son dönemde iki temel güçlükle karşı karşıyadır: Bunlardan birincisi, giderek artan enerji talebini kendi kaynaklarıyla karşılayamamasıdır. İkincisi ise, Birleşik Krallık'ın üyelikten çekilme kararının uygulamaya aktarılması sürecinde ortaya çıkan belirsizlikler ve bunun gerek Birleşik Krallık enerji piyasaları, gerek Avrupa Birliği iç enerji piyasaları, gerekse Avrupa Enerji Birliği üzerinde tam olarak hesaplanamayan etkilerinin bulunmasıdır. Bu çalışmanın amacı, AB'nin enerji politikasını Birleşik Krallık'ın çekilme kararı ile ilişkilendirerek analiz etmektir. Üç bölümden oluşan bu çalışmanın birimci bölümü küresel ölçekte enerji akışına, ikinci bölümü Avrupa Birliği düzeyinde enerji politikasının yapısına, üçüncü bölümü ise Birleşik Krallık'ın üyelikten çekilme sürecine ve bu bağlamda enerji piyasalarına etkisine ayrılmıştır.
Türkiye'nin yeni dünya düzenindeki yeri

Dünya yaratılışından günümüze kadar dönüşerek gelmektedir. Dünyanın değişim hızı günümüze geldikçe katlanarak artmaktadır. Nüfus sayısının günden güne artması, bunun yanında ekonominin ana noktası olan ihtiyaçların değişmesi ve sonsuz olması, dünyayı şekillendiren ana parametreleri olmuştur. Dünya değiştikçe kendi düzeni de değişmiştir. İklimler, menfaatler, insanlar, ülkeler hatta dinler bu değişimde ana aktör olmuştur. Ortadoğu tarihin, ekonominin, insanlığın ve dinlerin çıkış yeri ve odağı halindedir. Dünya üzerinde oluşan düzenlerin de öyle ya da böyle Ortadoğu ile ilintisi bulunmaktadır. Türkiye, Ortadoğu'nun en önemli ülkelerinden biri ve Batı'ya açılan kapısıdır. Bu nedenle de oluşan denge ve düzenlerde olmaması ya da tarafsız kalması çok zordur.
Avrupa Birliği enerji güvenliği politikaları ve Türkiye denklemi

Türkiye konumu sebebiyle, birincil enerji kaynaklarının bulunduğu bölgeler ve büyük ölçekte enerji tedarikçisi durumundaki ülkeler arasında köprü konumundadır. Enerji güvenliği açısından bölgedeki en istikrarlı ülke olarak görülmekte olup; Orta Doğu ve Hazar Havzası ile coğrafi, ekonomik, kültürel ve tarihi bağları bulunması sebebiyle kaynakların Avrupa Birliği'ne aktarılması açısından en ideal ülkedir. Enerji bağımlılığı ne kadar fazla ise, enerji arzı güvenliği de o kadar azdır. Fakat enerji kaynaklarının tüketim alanlarına aktarılması konusu, komşu ülkeler ile rekabete neden olmaktadır. Bu nedenle, Türkiye'den geçen halihazırdaki enerji nakil hatlarının geliştirilmesi, planlanan yeni hatların hayata geçirilmesi için Birliğin daha etkin ve hızlı bir politika çerçevesinde hareket etmesi gerekmektedir. Doğru ve zamanında yönetilen stratejiler doğrultusunda; Türkiye hem AB açısından Enerji Birliği politikalarına uyum sağlayabilecek hem de bölgedeki enerji koridoru olma rolünü canlandırabilecektir. Bu durum, Türkiye için dünya enerji güvenliği konusunda ve iletim hatlarında stratejik ve jeopolitik açıdan bölgesel güç olabilme avantajı sağlayabilecektir. Bu nedenle enerji bağımlılık oranları yüksek olan AB ve Türkiye'nin, çözüm üretme süreçlerinde oluşan alternatif arayışları söz konusudur. Bu çalışmada, değişen enerji güvenliği stratejileri kapsamında her iki tarafın birbiri ile ilişkisi, enerji arz güvenliği açısından geliştirilen politikalar çerçevesinde analiz edilerek değerlendirilecektir.
Governing Spain towards the European Union : A comparative perspective for Turkish candiday

Kıvanç Ulusoy tarafından Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi Ensütüsü'ne Eylül 2002 tarihinde Doktora Derecesi için sunulan tezin Kısa Özet kısmıdır. Başlık: İSPANYAYI AVRUPA BİRLİĞİNE DOĞRU YÖNETMEK: TÜRKİYE'NİN ADAYLIĞI İÇİN KARŞILAŞTIRMALI BİR PERSPEKTİF Elinizdeki çalışma Türkiye'nin Avrupa Birliği ite ilişkilerine karşılaştırmalı bir bakış ağsıyla İspanya'da milli bağlamda siyasi rejimin dönüşümünü iç Savaştan (1936-1939) İspanya'nın Avrupa Toplulugu'na üyeliğine (1986) kadar olan dönemde incelemektedir. İspanya örneğini detaylıca inceleyerek ve Türkiye tecrübesini bu incelemeye son-deyiş bölümünde entegre ederek, bu tez iki ülkenin Avrupa entegrasyonu bağlamında izledikleri farklı yollan açıklığa kavuşturmaya çalışmaktadır, ispanya'ya ilişkin savımız İspanya'nın 1950 lerin sonlarında yönetim kadrolarındaki ve yönetim mentalitesindeki değişmeler sonucunda 1975 yılında diktatörlükten parlamenter demokrasiye başarılı bir geçişle sonuçlanan büyük ekonomik, toplumsal ve kültürel değişikliklerle karşılaştığıdır. Diktatör Francisco Franco'nun 1975'de ölümünden sonra demokrasiye geçişle İspanya'da ekonominin, toplumun ve toprağın yönetimine ilişkin açık bir dönüşüm gerçekleşmiştir, iç Savaştan sonra otarşik beklentilerle şekillenen ekonomi 19501i yılların başlarından itibaren bu beklentilerin bırakılması ile Avrupa ekonomilerine entegre olmuştur. Ekonomik liberalleşme sonrasındaki on yıllarda alttan alta gizli olarak gelişen bölgeci ve merkezi siyasi partilerin, sendikalarin ve sivil toplum örgütlerinin tanınmasıyla toplum tamamlanmış bir legal yapıya sahip kendi kendini yöneten bir alan olarak ortaya çıkmıştır. Toprak yönetimi ise merkeziyetçilikten Ispanya'nin tarihine özgü bölgecilik gerçeğinin 1975'den sonra demokrasiye geçiş sürecinde tanınmasıyla adem merkeziyetçi bir yapılanmaya doğru dönüşüm geçirmiştir. İspanya'nın Avrupalılaşma sürecinin parçalan ve içeriği olarak değerlendirdiğimiz bütün bu dönüşümlerin tezimizde Avrupa Birliği'ne üyelik yolunda ilerleyen ve değişen Türkiye'ye bir örnek teşkil edeceğini düşünüyoruz ve bunu vurguluyoruz.
Comparative analysis of EU foreign policy in Syria with normative power Europe and realist power Europe

Avrupa Birliğinin Soğuk Savaş sonrası dönemde uluslararası rolü üzerine başlayan en önemi tartışmalardan birini Soğuk Savaş Sonrası dönemde Avrupa Birliğinin dış politikada geleneksel aktörler gibi hareket etmediği ve norm belirleyici ve teşvik edici rolü olduğu iddiası üzerine inşa edilen Normatif Güç Avrupa yaklaşımı oluşturmaktadır. Normatif Güç Avrupa kavramı, aynı zamanda Avrupa Birliği Temsilcileri tarafından da oldukça kabul görmüş ve benimsenmiştir. Ancak, uluslararası sistemin anarşik yapısı aktör davranışlarını önemli ölçüde kısıtlayıcı etkiye sahip olmakta ve karar vermede önemli bir belirleyici olarak yer alabilmektedir. Bu tez, Avrupa Birliği'nin hangi ölçüye kadar normatif bir güç olduğunun ve uluslararası sistemin yapısall kısıtlamalarının Avrupa Birliği dış politikasında nerede kendisini hissettirmeye başladığının Suriye krizi üzerinden bir analizini sunmayı amaçlamaktadır. Bu minvalde, ilk olarak Normatif Güç Avrupa ve Realist Güç Avrupa kavramları ışığında teorik bir çerçeve çizilecektir. Daha sonra, Avrupa Birliği'nin Orta Doğu'ya yönelik dış politikası, Suriye ile kriz öncesi ilişkileri ve Suriye krizinin kronolojik sıraya göre önemli gelişmelerine yönelik vermiş oduğu yanıtlar ele alınacaktır. Ardından, Avrupa Birliği'nin krizin önemli gelişmelerine vermiş olduğu söz konusu yanıtlar, Normatif Güç Avrupa ve Realist Güç Avrupa yaklaşımlarının bakış açılarından değerlendirilecektir. Son olarak, elde edilen bulgular, 'Avrupa Birliği dünya politikasında nasıl bir kimliğe sahiptir? sorusuna yanıt oluşturmak için kullanılacaktır.
The EU's evolving common foreign and security policy

Bu tez, Avrupa Birliğinin gelişen Ortak Dış ve Güvenlik Politikası üzerine yapılmış bir çalışmadır. Soğuk Savaş sonrası gelişmeler üzerinde yoğunlaşılarak, Avrupa Birliğinin Ortak Dış ve Güvenlik Politikasının Soğuk Savaştaki kökenleriyle birlikte gelişiminin analiz edilmesi amaçlanmıştır. Avrupa Birliğinin iç dinamiklerinden kaynaklanarak Birliğin güvenlik politikalarının şekillendiren fikir ayrılıkları üzerinde durulmuştur. Bu çalışmada, AB içi dinamiklerden kaynaklanan fikir ayrılıklarının AB'nin güvenlik politikalarının gelişimini nasıl etkilediği araştırılmıştır. Bu çalışmanın temel savı, AB içi bölünmelerin Avrupa Birliğinin etkin bir Ortak Dış ve Güvenlik Politikası izlemesini engellemekte olduğudur. Kriz yönetimi alanında NATO ile işbirliğine gidilmesi, Avrupa Birliğine etkin bir askeri kriz yönetim görevi için gerekli olan askeri kabiliyetleri sağlayacaktır. Aynı zamanda bu çalışma, AB içerisindeki etkin bir kriz yönetim gücünün kriz yönetiminin askeri ve sivil yönlerini dengeli bir şekilde kapsayarak başarılı olabileceğini ileri sürmektedir. iv
Gümrük birliği teorisi ve gümrük birliğinin Türkiye ekonomisine etkileri

Dünya 21. yüzyıla girerken, küresellesme ve bölgesellesme hareketleri20. yüzyıla göre hız kazanmıstır. Mal ve sermaye piyasalarındaki serbestlesme, var olan ve yeni kurulan iktisadi entegrasyonlar uluslararası ekonomik ilişkileri yeni bir boyuta tasımıstır. Bu süreçte, Türkiye'de 40 yılı askın bir süredir üyesi olmakistedigi Avrupa Birliği ile tam üyeligin bir asaması olan gümrük birligi anlasmasını 1995 yılında imzalamıstır. Ve 1 ocak 1996 yılı itibariyle anlasma yürürlüge girmistir. Geçen on yıl içerisinde Türkiye'nin gümrük birliginden sagladıgı kazançları olduğu kadar kayıpları da olmustur. Bu çalısma ile gümrük birliginin Türkiye ekonomisi üzerine etkileri anlatılmaya çalısılmıstır.
Türk tarım politikası ile Avrupa Birliği tarım politikasının uyumlaştırılması

YÜKSEK LİSANS TEZ OZU TÜRK TARIM POLİTİKASI İLE AVRUPA BİRLİĞİ TARIM POLİTİKASININ UYUMLAŞTIRILMASI Sibel ERKAN İktisat Anabilim Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ağustos 1998 Danışman: Yrd. Doç. Dr. Erol KUTLU 1 Aralık 1964'te yürürlüğe giren Ankara Anlaşması ile Türkiye-Avrupa Birliği arasında Gümrük Birliğine dayalı bir ortaklık rejimi öngörülmüştür. Bu Anlaşmaya göre, Gümrük Birliği'nin mal alışverişlerinin tümünü kapsadığını belirtmiş ve Ortaklık rejiminin tarım ve tarım ürünleri alışverişini de kapsadığını vurgulamıştır. Ankara Anlaşmasının bu açık hükümlerine rağmen, 1 Ocak 1973'te yürürlüğe giren Katma Protokol ile tarım ürünleri Gümrük Birliği dışında bırakılmıştır. Birlik ile Türkiye arasında tarım ürünleri serbest dolaşımı 22 yıllık dönem sonunda belirlenecektir. Türkiye Geçiş Dönemi'nde kendi tarım politikasının Birlik Ortak Tarım Politikasına uyum sağlayacağını öngörmüştür. Ancak 22 yıl sonunuda öngörülen bu serbest dolaşım Ortaklık konseyi kararına bağlıdır. Seksenli yıllara kadar, Ortak Tarım Politikası'na uyum konusunda anlaşılan, Ortak Tarım Politikası'nın Türkiye'de nasıl uygulanacağı ve Ortak Tarım Politikası karşısında Türk tarımının yapısall sorunları ve bu sorunların nasıl üstesinden gelineceğiydi. Bugün uyum konusunda yapısall sorunlardan çok, Avrupa Birliği'nde bütçe disiplini ilkesi ile kısılmaya çalışılan Ortak Tarım Politikası harcamaları karşısında, Türkiye'nin tam üyeliği halinde bütçe üzerine etkisinin ne olacağı tartışılmaktadır. Bu yaklaşımla yapılacak değerlendirmeler, konunun basite indirilmesine neden olmakta, Türkiye'nin tam üyeleğinin gerek Türkiye'yi ve gerekse Birliği nasıl etkileyeceğinin yüzeysel bir değerlendirmesini vermektedir. Oysa asıl dikkate alınması gereken husus, makro seviyede Türkiye'nin ve Birliğin birbirlerini nasıl etkileyeceğinin ele alınması, başka bir ifade ile ekonomik entegrasyon sonucunda karşılıklı refah etkilerinin ne olacağıdır. Türkiye açısından Ortak Tarım politikasına uyumda, özellikle Birlik taleplerine uygun bir üretim ve ihracat politikası uygulamak, Türkiye ve Birlik açısından yararlı olacaktır. Gözden kaçırılmaması gereken nokta, tam üyeliğe kabulün bile Ortak Tarım Politikasının hemen uygulanmaya başlayacağı anlamına gelmemesidir. Bu bakımdan Türkiye'nin söz konusu muhtemel sorunlara karşı önlemler alabilmesi, öncelikle geçiş döneminin uzunluğu ve bu süre içinde ortak politikaların hangi sıra ile uygulanacağı ve ihraç ürünlerinin pazarlama becerisine bağlıdır.