turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Comparative analysis of small and medium sized enterprises in the process of Turkish integration to the economic structure of European Union: SMSEs in Turkey and Germany

Dünya'daki yeni ekonomik gelişmeler tarihsel şartlar itibariyle küreselleşme sürecinde rekabetçi olabilmek için küçük ve orta boy işletmeleri gerekli kılmaktadır. Bu gelişmelere paralel olarak Türkiye'de de KOBİ'ler ekonomide temel aktörler olarak gözlenmektedir. Giriş ve beş bölümden oluşan bu çalışmamızda Türkiye'nin Avrupa Birliği ekonomik yapısına entegrasyonu sürecinde KOBİ'lerin karşılaştırmalı analizi yapılmış, diğer bir ifade ile Almanya ve Türkiye'de KOBl'ler çalışılmıştır. Giriş bölümünde Türkiye ve Dünya'da KOBİ'ler olgusunun genel bir panaroması çizilmiş, bölgesel entegrasyon - küreselleşme ikilemi incelenmiş, eski ve yeni dönem KOBİ'leri karşılaştırılmış, endüstri tipi toplumdan bilgi toplumuna geçişe değinilmiş, Dünya'da genel olarak KOBİ'leşmeye gidişin sebepleri, deregülasyon, yeni müteşebbislik ruhunun temelindeki mantık ile ölçek ekonomisi - KOBİ ikilemine değinilmiştir. Birinci bölümde KOBİ'lerin teorik içeriği karşılaştırmalı olarak avantaj ve dezavantajları açısından incelenmiştir. İkinci bölümde Türkiye'deki KOBİ olgusu tarihi gelişimi, ekonomi içerisindeki önemi, genel özellikleri ve sorunları açısından değerlendirilmiştir. Üçüncü bölümde ise benzer şekilde Almanya'daki KOBİ olgusu tarihi gelişimi, ekonomi içerisindeki önemi, genel özellikleri açısından değerlendirilmiş ve Avrupa ekonomik yapısına entegrasyonunda karşılaştığı sorunlara değinilmiştir. Daha sonraki bölümde Almanya ve Türkiye'deki KOBİ'ler genel olarak karşılaştırılmış, son bölümde ise ulaşılan genel sonuçlar belirtilmiştir.
Uluslararası politik ekonomi bağlamında yenilenebilir enerji politikaları: Desertec projesi örneği

Bu çalışmada ekonomik kalkınmayla birlikte gittikçe artan enerji ihtiyacı ve bunun karşılanmasında yenilenebilir enerjinin önemini güncel veriler ışığında açıklanırken, Avrupa'nın enerji ihtiyacının yenilenebilir kaynaklarla karşılanmasını amaçlayan, asrın projesi olarak adlandırılan Desertec Projesi ve olası etkileri tartışılmıştır. Fosil yakıtların kullanımındaki artış, küresel ısınmanın yükselmesine ve çok yakın zamanda gerçekleşmesi muhtemel bir iklim değişikliğine sebebiyet vermiştir. Dolayısıyla sürdürülebilir kalkınmanın sağlanması ve aynı zamanda insanın da tabiatın da zarar görmediği bir yaşam için dünyanın enerji ihtiyacını karşılama hususundaki temel yapı değiştirilmelidir. Enerjinin üretimi ve kullanımı geri dönüşü olmayan zayiatlara ve tahribatlara neden olmamalıdır.1970'deki petrol krizi sonrası enerji kaynaklarının kullanımı ve enerji arzının güvenliğine yönelik çalışmalar giderek artmış ve bu konulardaki politika arayışları hız kazanmıştır. Uluslararası Enerji Ajansı 2010- 2035 yılları arasında gelişmiş ülkelerde enerji ihtiyacının %93 oranında artacağını ve bunun yeni enerji politikalarında 30 trilyon dolarlık yatırım hedeflenmesi gerektireceğini belirtmektedir (Buntaine, Pizer, 2014: 544). Güneş ve rüzgar enerjisi gibi yenilenebilir yeni enerji kaynaklarının, geleneksel fosil yakıtların yerini aldığını görmekteyiz. Yenilenebilir enerji kaynaklarının başat olduğu bir gelecek bizi beklemektedir. Son yıllarda yenilenebilir enerjideki artış yüksek olmakla birlikte bu durumun adil büyümeyi de teşvik etmesi öngörülmektedir. Kaynağı petrol olan ekonomiler petrol kapitalizmine veya fosilizme yol açarlar. Güneş ve rüzgar enerjisi de yeşil kapitalizm için imkan sunmaktalar ve yeşil enerji olarak adlandırılan kaynakların fiyatları düşmektedir. Bu bağlamda, çöl enerjisi gücünden faydalanma projesi olarak adlandırılan Desertec'in, büyük ekonomik ve siyasi etkileriyle birlikte çevresel ve enerji politikası olarak bir dizi fayda sağlayacağı düşünülmektedir. Desertec projesi Avrupa Birliği ile Kuzey Afrika ve Ortadoğu için yeni bir enerji arzı oluşturma amacını taşımaktadır. Kuzey Afrika çöl alanları Avrupa, Kuzey Afrika ve
Serbest ticaret anlaşmalarının Türkiye ve AB ekonomilerine olan etkileri

Son 30 yılda hızla artan dünya ticareti ve rekabetçilik, devletlerin pazar paylarını artırma çabalarını da artırmıştır. Devletler, küreselleşen dünyada pazar paylarının yerini koruyabilmek ve artırmak, teknolojik yeniliklerden uzak kalmamak, ülke ekonomisini serbest piyasa sistemi ile bütünleşebilmek amacı ile çeşitli yollar izlemişlerdir. Bu kapsamda devletler uluslararası alanda başarılı olabilmek amacı ile ekonomik bütünleşmeler uygulamaya başlamıştır. Karşılıklı çıkar ilişkisine dayalı olan bütünleşme türlerinin ise belki de en etkin kullanılan aracı Serbest Ticaret Anlaşmaları 'dır. STA'ları uygulayan devletlerin gerek rekabetçiliği üstün olduğu alanlarda karşılıklı olarak gümrük tarifelerini indirmeleri ya da tamamen kaldırmaları gerekse yatırım transferi, teknoloji transferi, fikri mülkiyet hakları, dış ticarette ortaya çıkan hukuki engellerin kaldırılması, şeffaflık ve gümrük kurallarının birbirleri ile uyumlaştırılması hususları; devletlerin uluslararası alanda etkin rol oynayabilmelerine olanak sağlamaktadır. Tüm bu ekonomik avantajların yanında oluşturulan STA'lar ile güçlü ekonomik bağ oluşturan devletlerin siyasi ve sosyal ilişkileri de gelişmekte bu da devletler arasında sağlıklı iletişim ortamı doğurmakta; hatta gerçekleştirilmesi planlanan Transatlantik Ticaret ve Yatırım Ortaklığı Anlaşması gibi küresel sistemi etkileyebilecek kadar önemli rol oynayabilmektedir. Bunun yanında anlaşmanın dışında kalan diğer ülkeler için önemli dezavantajlar doğurabilmektedir. Dolayısı ile Türkiye ve AB'nin oluşturduğu STA'lar, tarafların ekonomik ilişkilerini geliştirmeye fırsat tanımakta, ancak Türkiye'nin Gümrük Birliği'ni imzalayıp AB'ye üye olmayan bir devlet olarak hareket kabiliyetini daraltmakta ve bu yönü ile Türkiye ekonomisini olumsuz etkilemektedir.
Avrupa Birliği gençlik politikaları çerçevesinde gençlik programı ve etkileri

Gençler, Avrupa Birliği'nin ekonomik, sosyal ve kültürel gelişiminde önemli bir paya sahiptirler. Geleceğin liderleri bugünün ortakları olan gençlerin kendi hayatları hakkında söz sahibi olacakları bir gençlik politikasına ihtiyaçları vardır. Gençlik politikası, gençlerin topluma aktif katılımını sağlayacak, vatandaşlık bilincini güçlendirecek, istihdam ve eğitim konularında gerekli beceriyi kazandıracak bir yapıda olmalıdır. Ancak gençlik politikası oluşturulurken bir takım zorluklarla karşılaşılmakta, sektörler arası politikalarla işbirliğine gerek duyulmaktadır. Bu çalışmada, Avrupa Birliği gençlik politikasının oluşturulma sürecinde karşılaşılan zorluklara değinilmiş, çözüm önerileri tartışılmıştır. Avrupa Birliği'ne bağlı gençlik alanında çalışan yapıların yanı sıra Birleşmiş Milletler ve Avrupa Konseyi gibi iki önemli kuruluşun gençlik alanındaki faaliyetleri ve gençlik politikalarına katkıları incelenmiştir. Son olarak, Gençlik Programı kapsamında eylemler tanıtılmış, kültürlerarası diyaloğa, Avrupa Vatandaşlığına, yaygın eğitimin tanınmasına ve gençlik katılımına katkıları aktarılmıştır. Gençlik Programı'nın daha fazla gence ulaşması gerekmektedir. Gençlik Programının özellikleri ve etkileri aktarılırken gençlerin, gençlik çalışanlarının, gençlik alanında çalışan kuruluşların tecrübelerinden, gençlik projelerinde yer almış yerli ve yabancı katılımcıların görüşlerinden yararlanılmıştır.
The Cap and the consumer

Avrupa Birliği Ortak Tarım Politikası'nın resmi anlamda kurulması 1962 yılına uzanır. Bu politika, şu zamana dek birçok açıdan eleştirilmiştir. Son zamanlarda da en çok eleştiri, tüketicilerden gelmektedir. Ne var ki, tarım reformları söz konusu olduğunda tüketici tarafı, üreticiye göre genellikle ihmal edilen taraf olagelmiştir. Bu özelliği de bu tezin konusunu ilginç ve incelenmesi gereken bir konu haline getirmektedir. Bu tez çalışmasında, Ortak tarım Politikası'nın tarihi gelişimine değinilmekte;tanm politikası ve bu politikada yapılan değişikliklerin tüketicilere getirdiği yarar ve zararları incelenmektedir. Bu bakış açısından yola çıkılarak Avrupa Birliği'nde gıda güvencesi, gıda güvenliği ve gıda kalitesi konulan incelenmektedir. Bu çalışma, organik tarım uygulamalarının yanı sıra OTP'nin çevre açısından getirdiği sonuçları gözler önüne sermektedir. Ayrıca, tarım piyasasımn küreselleşmesine ve supermarketzincirlerinin ortaya çıkmasına değinmekte; ve tüm bunların tüketiciler açısından doğurduğu yarar ve zararları ortaya koymaktadır. Son olarak, Avrupa Birliği ülkelerinde tüketiciyi koruma adına kurulmuş örgütlerin etkinliklerine açığa çıkarmakta; ve Avrupa Birliği'ndeki genişleme süreci sonrası olası gelişmelere ilişkin görüşler üzerinde durmaktadır.
Avrupa Birliği'nde derinleşme ve genişleme bağlamında esnek bütünleşme ve Türkiye-Avrupa Birliği bütünleşmesi

Avrupa Birliği, ilk kuruluşundan itibaren bütünleşme yolunda önemli adımlar atmıştır. Bir yandan derinleşmiş bir yandan genişlemiştir. Derinleşme ile politika alanlarını ve genişleme ile coğrafi sınırlarını artırmıştır. Derinleşme konusunda uzlaşma sağlayabilmek için kurumsal reformun yanı sıra esneklik, çözüm olarak görülmüştür. Avrupa Birliği bütünleşme sürecinde fiili ve özel amaçlı olarak zaten bulunan esneklik, Amsterdam ve daha sonraki tadil antlaşmaları ile yakın/güçlendirilmiş işbirliği ile kurucu antlaşmalarda kurumsallaşmıştır. Türkiye ve Avrupa Birliği arasında Türkiye'nin üye devlet olmasına yönelik katılım müzakereleri başlamıştır. Ancak, Türkiye için Avrupa Birliği tarafından öngörülen uzun süreli geçiş düzenlemeleri, istisnalar, özel düzenlemeler ve kalıcı korunma önlemleri, esneklik araçları olmakla birlikte, kurucu antlaşmalar ile uyumlu bulunmamaktadır. Türkiye için farklı ortaklık şekillerine yol açan tartışmalara neden olmaktadır. Ayrıca, Avrupa Birliği bütünleşme süreci için olumsuz etkilere sahiptir.
Yugoslavya'nın dağılması sürecinde Türkiye'nin uluslararası örgütleri krize yönlendirme çabaları

Bu çalışma Türkiye'nin, dış politika ajandasında en önemli bölgelerden biri olarak yer alan Balkanlarda, 1990'lı yıllarda yaşanan krize uluslararası örgütler nezdinde vermiş olduğu tepkiyi ve girişimleri araştırmaktadır. Çalışmada öncelikle, konunun anlaşılmasında katkı sağlayacağı değerlendirilen Balkanlar coğrafyası açıklanmış, Yugoslavya devletinin yapısı incelenmiş ve dağılma süreci tarihi bir vaka olarak araştırılmıştır. Yaşanan kriz; Türkiye'nin bölge ile olan tarihi ve kültürel bağları, ekonomik ilişkileri ve halklar arasındaki yakınlık sebebi ile Türkiye'nin bir uluslararası aktör olarak dahil olması gereken bir olay olmuştur. Türkiye olaylara öncelikle Yugoslavya'nın toprak bütünlüğünün korunması yönündeki politikası ile dahil olmuş, parçalanma kaçınılmaz hale geldiği zaman ise politika başta Boşnaklar olmak üzere bölgedeki halkların güvenliği, bağımsızlığı ve çatışmanın son bulması yönüne kaymıştır. Türkiye'nin girişimlerinin karakteristik özelliklerinden en belirgin olanı başta BM olmak üzere NATO, AB ve İİT gibi örgütlerin dikkatini krize çekme çabası olmuştur. Türkiye'nin girişimleri irdelendiğinde ise girişimin yapıldığı örgütte sahip olduğu pozisyonun girişimlerin sonuçlarında doğrudan etkili olduğu açığa çıkmıştır. Sonuç olarak, Türkiye'nin BM Güvenlik Konseyi üyeliği ve AB'ye tam üyelik gibi örgütler nezdindeki diplomatik etkisini arttırma çabalarının Türk Dış Politikasının temel hedeflerinden biri olmaya devam etmesi gerektiği anlaşılmıştır.
Türkiye'nin Avrupa Birliği ile Gümrük Birliği süreci ve e-gümrük uygulamasının Türk dış ticaretine muhtemel etkileri

Bilişim teknolojilerin ticari hayata etki etmesiyle dış ticarette birçok değişim gerçekleşmiş, geleneksel yöntemler terk edilmiştir. Yeni uygulamalarla beraber dış ticaret işlem maliyetlerinde düşüş yaşanmış ve dış ticaret işlemlerinde etkinlik sağlanmıştır. Dış ticaretin uygulama sahası olan gümrüklerde, Avrupa Birliği'ne uyum çerçevesinde hayata geçirilen e-gümrük uygulamasının Türk dış ticaretini ne şekilde ve ne ölçüde etkilediği, Türkiye ile Avrupa Birliği arasındaki ticaretin regresyon analizi ile tahmin edilmesiyle amprik olarak tespit edilmeye çalışılmıştır.
Avrupa Birliğinde vergi uyumlaştırması ve tam üyelik yolundaki Türkiye

Avrupa Birliği ülkeleri arasında gümrüklerin kaldırılması ve bir sonraki aşamada ortak pazarın kurulmasıyla mal hareketleri ve faktör hareketleri serbestçe yapılır hale gelmiştir. Ülkelerin birbirinden bağımsız olarak ayrı vergi politikaları izlemesi durumunda mal ve faktör hareketlerinde birbirlerine karşı avantajlı veya dezavantajlı duruma geçebileceklerdir. Bu nedenle gümrük vergilerinin kaldırılmasının anlamlı olabilmesi için diğer vergilerde de uyumlaştırma çalışmalarının yapılması gerekmektedir. 01.01. 1996 tarihinden itibaren gümrük birliğine giren Türkiye'nin uyumlaştırma konusundaki mecburiyetleri birlik ülkeleri kadar katı değilse de tam üyelik aşamasına hazır hale gelebilmek ve tam üyelik durumunda uyumlaştırma da zorluklarla karşılaşmamak için uyum çalışmalarını aynen birlik ülkeleri gibi yapması gerekmektedir. Bu nedenlerle Avrupa Birliğinde Vergi Uyumlaştırması ve Tam Üyelik Yolundaki Türkiye adlı çalışmanın yapılması gereği duyulmuştur. Çalışmanın birinci bölümünde, vergi uyumlaştırmasının tanımı yapıldıktan sonra Avrupa birliğinde vergi uyumlaştırmasının hukuki temelleri ve iktisadi temelleri ortaya konulmuştur. İkinci bölümde, katma değer vergisinde uyumlaştırma konusunda Avrupa Birliğinde önemli ölçüde mesafe kat edildiği ve matrah ve vergiyi doğuran olay konusunda fazla bir problemle karşılaşamadığı oranlar konusunda da büyük ilerleme sağlandığı tespiti yapılmıştır. Üçüncü bölümde, Özel Tüketim vergileri konusunda beş büyükler diye adlandırılan sigara ve tütün, madeni yağlar, alkol, bira, şarap üzerinden alınan vergilerde uyumlaştırmanın sağlandığı, diğer ürünler için ulusal devletlerin serbest olduğu açıklanmıştır. Dördüncü bölümde, dolaysız vergilerde uyumlaştırmanın daha çok çifte vergilendirmeyi önleme anlaşmaları ile sağlandığı belirtilmiştir. Son bölümde, Türk vergi mevzuatı ile Birlik vergi mevzuatı karşılaştırılmış ve Türkiye'nin uyumlaştırma konusunda Avrupa Birliğine üye ülkelerin çoğuna nazaran daha iyi durumda olduğu ortaya konulmuştur.
Türkiye - Avrupa Birliği müzakere sürecine TBMM Avrupa Birliği uyum komisyonu'nun etkileri

Birçok dönüm noktasının olduğu Türkiye-AB İlişkilerinde, TBMM'nin 22. Döneminde Avrupa Birliği Uyum Komisyonu'nun kurulması ilişkilerde önemli bir nokta olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu çalışmada AB Uyum Komisyonu'nun amacı, kuruluş süreci, kuruluş amacı, görev ve yetkileri üzerine odaklanılmış, komisyonun çalışma usul ve esasları incelenmiştir. TBMM AB Uyum Komisyonu'nun kuruluşundan (2003) 2018 yılına kadar Türkiye-AB müzakere sürecinde oynadığı kilit rolün ne olduğunu ortaya koymak için AB Uyum Komisyonu'nun faaliyetleri, raporları ve komisyon faaliyetlerinin AB İlerleme raporlarına yansıması noktalarında çalışma derinleştirilmiştir. Çalışmada 22. 23. 24 ve 26. dönem TBMM faaliyetlerine odaklanılmıştır. TBMM'nin 25. Döneminde komisyonlar kurulmadığı için tezin kapsamına alınmamıştır. Çalışmada yöntem olarak nitel yöntemler seçilmiş ve araştırmanın dataları ikincil veri kaynaklarından elde edilmiştir. TBMM'nin ve T. C. Dışişleri Bakanlığı Avrupa Birliği Başkanlığı'nın konu ile ilgili kaynakları araştırmada ana veriler olarak kullanılmıştır.
European Security and Defense Identity

oz AVRUPA GÜVENLİK VE SAVUNMA KİMLİĞİ Çakmak, Aşkın Yüksek Lisans, Uluslararası İlişkiler Bölümü Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Hüseyin Bağcı Kasım 2001, 139 Sayfa Bu tez 1990'lı yıllarda Avrupa Güvenlik ve Savunma Kimliği'nin ihdasım ve gelişimini incelemekte ve AGSK'nın neden kısa ve orta vadelerde NATO'ya karşı bağımsız bir Avrupa savunma ve güvenlik örgütü olarak geliştirilemeyeceğini irdelemeye çalışmaktadır. Bağımsız bir Avrupa savunması 1990'lı yıllarda ile günümüzde de Atlantik ötesi güvenlik ilişkisinin sorgulanmasına neden olmaya ve Avrupa'lı müttefikleri bölmeye devam etmektedir. Tezin ilk bölümü, Avrupa'lılann güvenlik ve savunma alanlarındaki eski teşebbüslerini ve Atlantikçilerle Avrupacılar arasında 1990'lı yılların başında Avrupa güvenliği, özellikle AGSK'nın ihdası meselesi hakkında cereyan eden tartışmayı tahlil etmektedir. Tezin ikinci bölümünde, AGSK'nın ihdası ve gelişimi ile ihdasından beri var olan sorunlar incelenecektir. Son bölüm bağımsız bir Avrupa savunmanın gerçekleştirilmesini engelleyen sorunların incelenmesine tahsis edilmiştir. Bu tez AGSK'nın AOGSP'nın kısa ve orta vadede Avrupalı müttefiklerin ABD'ye karşı güvenlik ve savunma alanında bağımsızlıklarım temin edebilecek bir güvenlik yapışma dönüşemeyeceği sonucuna varmaktadır.
The citizenship policies of the Baltic States: Do they conform to the European framework?

Bu tezin amacı, Baltık devletlerinin vatandaşlık politikalarının Avrupa Birliği'nin belirlediği çerçeveye uyup uymadıklarını değerlendirmektir. Bu bağlamda, bahsi geçen Baltık devletleri Estonya, Letonya ve Litvanya'dır. Tez konusunu ilgilendiren vatandaşlık politikaları, Baltık devletlerinde yaşayan, Rusça konuşan azınlığı etkileyen vatandaşlık politikalarıdır. İlgili vatandaşlık politikaları, Avrupa Birliği'nin liberal demokratik geleneğinin ve üyelik şartlarının oluşturduğu çerçevede değerlendirilmektedir. Vatandaşlık politikalarının değerlendirilmesinden önce konuyla alakalı kavramlar tanımlanmakta, Baltık tarihi hakkında bilgi verilmekte ve vatandaşlık politikalarının içeriği anlatılmaktadır. Bu bilgiler, vatandaşlık politikalarının değerlendirilmesini tarihi ve teorik bir çerçeveye oturtmak için verilmektedirler. Bu tez, Litvanya'nın vatandaşlık politikasının Avrupa çerçevesine uyduğu, Estonya'nın ve Litvanya'nın vatandaşlık politikalarının ise bu çerçeveye uymadığı sonucuna varmaktadır. Bu sonuca varılmasının nedeni, Estonya'nın ve Letonya'nın vatandaşlık politikalarının Rusça konuşan azınlığın vatandaşlık elde etmesinde sorun çıkarmaları ve dolayısıyla, Avrupa Birliği'nin liberal demokratik geleneğine ve üyelik şartlarına aykırı bir demokrasi eksikliği yaratmalarıdır. Litvanya'nın vatandaşlık politikası ise, bu tür bir sorun çıkarmadığı için Avrupa Birliği'nin belirlediği çerçeveye uymaktadır. Bu tezin sonucundan yola çıkılarak bir başka sonuca daha varılmaktadır: Avrupa Birliği, Avrupa kardeşliği anlayışına dayalı olarak farklı aday ülkelere farklı şekilde davranmaktadır. Bu bağlamda Avrupa Birliği, genişleme söz konusu olduğunda yazılı olan kurallarını pratikte her zaman uygulamamaktadır.
Readmission agreements and human rights considerations: Is Turkey safe enough?

Günümüz siyasetinde insan hakları ve ulusal güvenlik arasındaki ilişki halat çekme oyununa benzetilebilir. Güvenlik kaygılarıyla alınan önlemler arttıkça, insan haklarına verilen önem azalmaktadır. Bu ikileme neden olan en tartışmalı alanlardan biri de göç kontrolüdür. Avrupa'da göçün bir güvenlik konusu haline gelmesi sonucu, Avrupa Birliği göç kontrolündeki sorumluluğunu AB sınırları dışına taşımayı hedefleyen önleyici bir göç kontrol politikası benimsemiştir. Bu dışsallaştırma politikasının bir aracı olarak AB, düzensiz göçmenleri kendi ülkelerine veya üçüncü ülkelere gönderebilmek amacıyla bu ülkelerle pek çok Geri Kabul Anlaşmaları imzalamıştır. Bu Geri Kabul Anlaşmaları, mültecilerin güvenliğini göz ardı ettiği gerekçesiyle birçok sivil toplum kuruluşu tarafından eleştirilmektedir. 2013 yılı Aralık ayında Avrupa Birliği ve Türkiye arasında bir Geri Kabul Anlaşması imzalanmıştır. İnsan haklarına saygılı olmayan ülkelerden kaçan ve Avrupa Birliğine ulaşmayı hedefleyen yasadışı göçmenlerin büyük bir kısmının Türkiye üzerinden geçtiği göz önünde bulundurulduğunda AB ve Türkiye arasında imzalanan Geri Kabul Anlaşması ve potansiyel sonuçları incelenmeye değer görülmüştür. Bu bağlamda bu çalışma Geri Kabul Anlaşmalarının, insan hakları yükümlülükleri ile uyumluluğunu ve uluslararası insani ve mülteci koruma normlarının anlaşmaların müzakere sürecinde ve uygulanmasında ne derece dikkate alındığını incelemektedir.
Türkiye, Rusya ve Avrupa Birliği üçgeninde: Enerji arz güvenliği ve politik ekonomisi

İnsanlık tarihinin başlangıcından günümüze üretim sürecinin temel girdisi olan enerji kaynakları yüzyıllardır devletlerin en temel çatışma alanlarından birini oluşturmaktadır. Yaşamın vazgeçilmez unsuru olarak karşımıza çıkan birincil enerji kaynaklarının sınırsız olmayışı ve bu sınırlı kaynakların eş dağılmaması enerji arz güvenliğinin en temel problemini oluşturmaktadır. Enerji kaynaklarından yoksun durumda bulunan devletlerin temel amacı artan enerji taleplerinin uygun fiyattan, güvenilir ve sürdürülebilir bir şekilde karşılamak istemesidir. Rusya'nın enerji kaynaklarını stratejik güç olarak kullanması AB'nin enerji arz güvenliğini tehlikeye sokmaktadır. Bu durumun farkında olan AB, Rusya'nın enerji kaynaklarına ikame olarak Hazar bölgesinin enerji kaynaklarını belirlemiştir. Bu amaç doğrultusundan Gürcistan ve Türkiye üzerinden Şah Deniz bölgesindeki gazın Avrupa'ya taşınmasını amaçlayan TANAP projesi tasarlanmıştır. Rusya ise bu projeye ve Kırımın ilhakı sonrası uygulanan ambargolara karşı olarak Türk Akımını projesini ortaya atmıştır. Bu iki projenin Türkiye'nin sınırlarından geçecek olması Türkiye'nin enerji merkezi olma hedeflerine bir adım daha yaklaşmasını sağlayacaktır.
Avrupa Birliği'nin Orta Asya'ya yönelik politikası ve Kazakistan

Orta Asya, Avrasya kıtasında Asya ve Avrupa'nın kesiştiği bölgede yer almıştır ve kendisinin stratejik bir öneme sahip olduğunu devam etmektedir. SSCB'nin dağılmasıyla Avrupa Birliği ile eski Sovyet ülkeleri arasında bir yakınlaşma başlamıştır ve AB Merkezi ve Doğu Avrupa ülkelerini genişleme kapsamına alırken, üyelikleri mümkün görünmeyen Orta Asya ve Güney Kafkasya ülkeleri ile de Ortaklık ve İşbirliği Anlaşması çerçevesinde ilişkilerini yürütmektedir. Kazakistan, Kırgızistan ve Özbekistan ile imzalanan Ortaklık ve İşbirliği Anlaşmaları 1999'da yürürlüğe girmiştir. Söz konusu anlaşmalar, Orta Asya ile ilgilenmeye başlayan AB üyeleri tarafından yapılan, ekonomik ve siyasi geleceği ispatlayan ve enerji bakımından büyük bir önem taşıyan yapı anlaşmalardır. AB, bu anlaşmalar doğrultusunda birkaç projeler geliştirmiştir. AB'nin bölgeye ilişkin politikasında, TACIS programı dahilinde yapılan teknik ve mali yardımlarla demokrasiye ve serbest piyasa ekonomisine geçiş süreçlerinin desteklenmesi amaçlanmaktadır. 1990'ların başında AB'nin dış politikasında Orta Asya'ya yönelik özel politikalar üretilmediği görülse de değişen dünya dengeleri içinde küresel bir rol oynamak isteyen AB bölgeye fazla kayıtsız kalamamıştır. Sonunda Orta Asya üzerinde önemli jeopolitik ve ekonomik çıkarları olduğu kabul edilmiştir. Bu çıkarlara cevap olarak Avrupa Birliği kendi Orta Asya Stratejisini meydana getirerek barışçıl, demokratik ve ekonomik olarak güçlü bir Orta Asya'nın oluşturulması, komşu ülkelerde barışın korunması ve refahın sağlanmasını amaçlamaktadır. AB'nin Orta Asya için geliştirmiş olduğu strateji, bölgedeki AB politikalarının genel çerçevesini oluşturmaktadır ve AB'nin bölgeye yönelik ilgisi günümüze kadar iki noktada toplanmıştır: Enerji ve istikrar. Avrupa Birliği'nin Orta Asya politikasında, özellikle, Kazakistan Cumhuriyeti büyük bir önem taşımaktadır. Bu düzeyde Kazakistan'ın sahip olduğu jeopolitik konum ve zengin enerji kaynakları ise AB'nin enerji güvenliği ve istikrarın korunması açısından Kazakistan'ı diğer Orta Asya ülkelerinden daha ayrıcalıklı bir konumda değerlendirmesine neden olmaktadır. Bu bağlamda tezin araştırma konusu yukarıda bahsettiğim soruları kapsayacaktır. Tezin amacı, AB'nin gerçekten bir Orta Asya politikası olup olmadığı ve eğer varsa bu politikada Kazakistan'ın öne çıkma sebepleri, öneminin araştırılması ve AB'nin bölgedeki çabaları oluşturmaktadır.