turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Environmental management systems at ignition coil production plant

Çevre kirliliği sanayileşmeyle birlikte artmaya devam etmektedir. Yürürlüğe konulan yasalarla birlikte çevre yönetim sistemleri de çevre kirliliğinin azaltılması konusunda işletmelere kılavuzluk etmektedir. Çevre yönetim sistemleri sanayide etkin ve bütünleşik bir kirlilik önleme ve kaynak kullanımını azaltılması için geliştirilmiş en önemli araçtır. Bu çalismada ISO 14001 çevre yönetim sistemi gereklilikleri ve uygulama aşamaları detaylı bir şekilde açıklandı. Çalışma alanı olarak otomotiv yan sanayi sektöründe yer alan ateşleme bobini üretim tesisi seçildi. Bu kapsamda, prosedürler ve çalişma talimatları yayınlandı. Bu çerçevede, çevre politikasi oluşturuldu, çevresel boyut ve etki analiz prosedürü hazırlandı, fabrikanın uyması gereken yasal zorunluluklar belirlendi, acil durum prosedüru hazırlandı, iç denetim prosedürü oluşturuldu. Ateşleme bobini üretim süreçleri incelendi. İlk olarak, bu sistemi uygulamak için, çevresel etki ve boyutlar tanımlandı. Etkilerin değerlendirilmesinin ardından, amaç ve hedefleri gerçekleştirmek için aksiyon planları tanımlandı. Öncelikle, dört tane hedef tanımladı ve bu hedeflerle ilgili aksiyonlar betimlendi. Bu hedefler katı atıkların yönetimi atıksu yönetimi atık alan ve kimyasal depo yönetimi son olarak çalışanların eğitilmesiydi. İlk amaçı gerçekleştirmek için, atık tür ve miktarları analiz edildi. Tesisten oluşan atıklardan en yüksek miktarda oluşan iki atık evsel atık ve plastik atık olduğu görüldü. Aynı zamanda, atıkların kaynağında ayrıstırılması baslatıldı ve iç atık transferi organize edildi. Atıkların kaynağında ayrıştırılmaya başlanması ile, geri dönüştürülebilen atıklar geri dönüşüm firmaları vasıtasıyla geri dönüştürülmüşlerdir. Böylelikle, geri dönüşüm oranı yüzde kırk sekizden yüzde altmış beşe yükselmiştir. Ve böylece bu atıkların çevresel etkileri azaltılmıstır. Atıksu yönetimi gerçeklestirildi. Atık alan yönetimi ve kimyasal depo yönetimini gerçekleştirmek için, yeni atık alan ve yeni kimyasal alan planlandı, bu atık alanın temel gereklilikleri tanımlandı ve inşaa edildi. Son amaç olan çalışanların çevre bilincini arttırmak için eğitimler başlatıldı.
Karadeniz Sahil Yolu Projesi kapsamında işletilen Trabzon-Bulak taşocağında yapılan patlatmaların çevresel değerlendirmesi

Taş ocaklarında kontrolsüz olarak yapılan patlatmaların çevreye kaçınılmaz etkileri; yer titreşimi, hava şoku, kaya fırlaması ve toz oluşumudur. Kaya parçalamak için yapılan patlatmalarda, merkezi patlatma yeri olan ve her doğrultuda hareket eden sismik dalgalar üretilir. Üretilen bu titreşimler yakınlardaki yapılarda hissedilir, hatta fiziksel hasara sebep olabilirler. Patlatmalar sonucu oluşan basınç dalgalarının bir kısmı da atmosfere iletilir. Bu olaya literatürde hava şoku denmektedir. Kaya fırlaması ise yüzlerce yıldır patlatmanın en önemli problemlerindendir ve insanların ölümüne, binaların ve ekipmanların fiziksel hasar görmesine sebep olabilmektedir. Bu çevresel sorunlar yerleşim yerlerinin yakınında işletilen taş ocaklarında daha ciddi boyutlardadır. Karadeniz Sahil Yolu Projesi'nde özellikle liman, dalga kıran yapımı ve tahkimat işleri için çok miktarda büyük boyutlu (10 - 15 m3) kayaya ihtiyaç duyulması kamyonların aşın yüklenmesine, hızlı seyretmelerine, ocak faaliyetlerinin durmaksızın sürmesine, daha çok patlatma yapılmasına ve bu faaliyetler de aşın miktarda toz oluşumuna sebep olmaktadır. Tüm bunlara ek olarak, kontrolsüz bir şekilde yüklenmiş taş kamyonları trafik sıkışıklığına ve kazalara sebebiyet vermektedir. Bu çalışmada, Karadeniz Sahil Yolu Projesi için tahkimat malzemesi üreten Trabzon- Merkez Bulak Taş Ocağının yukarıda sözü edilen problemleri çevreye etkileri açısından değerlendirilmiştir. Bununla beraber, asıl amaçlanan, taş ocağında kullanılan patlatma yöntemini tartışmak, her bir patlatmada oluşan çevresel problemlerin hasara sebep olma potansiyelini belirlemek ve ocak sahiplerini düşey delikli basmakların ve gecikmeli patlatma düzenin yer aldığı, çevresel hasara sebep olma riskinin daha az olduğu kontrollü patlatma üretim yöntemini kullanmaya teşvik etmektir.
High temperature pyrolysis of sewage sludge as a sustainable process alternative to anaerobic digestion for energy recovery

Atıksu arıtma tesislerinde arıtılan atıksular organik madde içerikleri yüksek kirleticilerdir. Yapısındaki organik madde içeriği ile atıksu, enerji kaynağı olarak kabul edilmektedir. Bu enerji, arıtma işlemi sırasında bir yan ürün olarak oluşan arıtma çamuruna transfer edilebilmektedir. Arıtma çamurları diğer tüm geri kazanılabilir atıklar gibi günümüzde artan enerji ihtiyacının karşılanmasında önemli bir rol oynamaktadır. Bu çalışmada, uzun havalandırmalı aktif çamur sistemi ile çalışan evsel atıksu arıtma tesisinden alınan % 6 nem ve % 65 organik madde içeriğine sahip arıtma çamuru, piroliz deneylerine tabi tutulmuştur. Piroliz deneyleri sırasında oluşan ürünlere olan etkilerinin incelenmesi açısından sıcaklık ve dönme hızı önemli parametreler olarak belirlenmiştir. Çalışma kapsamında, sekiz farklı kesikli deney yürütülmüştür. Üç farklı sıcaklık ve (450 C, 600 C ve 850 C) ve üç farklı dönme hızının (10 Hz, 40 Hz ve 60 Hz) sistemde kütle dengesi, sentetik gaz üretimi, enerji dengesi ve enerji geri kazanımına yönelik olarak etkileri incelenmiştir. Piroliz deneyi sonuçlarına bağlı olarak arıtma çamurlarından anaerobik çürütme yöntemi ile geri kazanılacak enerji karşılaştırmalı olarak değerlendirilmiştir. Arıtma çamurundan, bioçar hariç tutulduğunda, tar ve sentetik gaz ürünleri özelinde % 59-71 oranında enerji geri kazanımı elde edilmiştir. En etkili deney koşulunun % 71'lik enerji geri kazanımı ile yüksek sıcaklık ve yüksek dönme hızı pirolizi olduğu tespit edilmiştir. Organik maddenin yüksek oranda bozunduğu ve buna bağlı olarak oluşan sentetik gaz miktarının arttığı gözlenmiştir. Arıtma çamurunun pirolizi ile üretilen sentetik gaz, kalorifik değeri 3520 kcal/m 3 olan ve yaklaşık 0.5 m3 doğalgaz eşdeğeri bir yakıttır. Yüksek sıcaklık pirolizinde kg organik çamur başına 0.64 m3 sentetik gaz, 3560 kcal enerji elde edilmiştir. Anaerobik çürütme yöntemi 35 % organik madde giderimi esas alınmak suretiyle, biyogaz elde edilmesi ile ise kg organik çamur başına 2070 kcal enerjinin geri kazanılabileceği hesaplanmıştır. Gerek piroliz gerekse anaerobik çürütme prosesleri operasyonel koşulları dikkate alındığından iç enerjiye ihtiyaç duymaktadır. Bu nedenle her iki proseste de iç enerji ihtiyacının üretilen enerjiden sağlanacağı düşünüldüğünde net enerji üretiminin piroliz teknolojisinde 3030 kcal/kg organik çamur, anaerobik çürütme yönteminde ise 1700 kcal/kg organik çamur mesofilik ve 2600 kcal/kg organik çamur termofilik anaerobik çürüme sistemi için olacağı öngörülmektedir. Artan fosil yakıt fiyatları ve konvansiyonel çamur bertaraf yöntemlerine karşılık olarak, arıtma çamurlarından piroliz teknolojisi ile enerji geri kazanımı yenilikçi ve giderek yaygınlaşan bir yöntemdir. Konvansiyonel çamur bertaraf yöntemlerine göre çevre etkilerini minimize eden piroliz teknolojisi ile üretilen sentetik gaz elektrik ve buhar enerjisine çevrilebilmektedir.
Türkiye'nin Batı Karadeniz sahil şeridinin su ve sediman kalitesi açısından değerlendirilmesi

Deniz kirliliği, denizdeki canlı kaynaklara ve insan sağlığına zarar verebilecek, denizdeki faaliyetleri engelleyebilecek, deniz suyunun çeşitli kullanımlar için kalitesini bozabilecek ve estetiğini azaltabilecek her madde ve enerjinin denize doğrudan veya dolaylı olarak verilmesi sonucu oluşur. Ülkemizde de bu kirlilik tanımını karşılayan her türlü kirletici ile denizlerin kirlendiği ve deniz ekosisteminin her geçen gün bozulduğu görülmektedir. Kirlenme ve tükenme durumunun giderilmesi ve yeniden oluşumunun önlenerek kaynakların korunması amacıyla uygun tedbirlerin alınması için denizlerimizin kirlilik durumu, bu kirliliğin zaman içerisinde gösterdiği değişim ve kirliliği oluşturan kaynaklara ilişkin bilgilere ihtiyaç duyulmaktadır. Bu çalışmada, Batı Karadeniz Bölgesinden 14 istasyonda, 5-250 m arasında değişen derinliklerden, 2014 yılı yaz döneminde alınan deniz suyu örneklerinin Sıcaklık, Tuzluluk, pH, Oksijen, Seki Diski, Amonyum Azotu, Toplam Oksitlenmiş Azot, Toplam Azot, Toplam Fosfor, Fosfat Fosforu, Klorofil-a ve Silikat analiz sonuçları ile 3 istasyonda sediman örneklerinin ağır metal analiz sonuçları incelenmiş, bölgenin kirlilik kaynakları ve doğal yapısı ile ilişkilendirilerek değerlendirilmesi yapılmıştır. Sedimanda yapılan ağır metallerde zenginleşme faktörü hesaplarına göre İğneada istastonunda Cu>Ni>Cd>Pb şeklinde orta düzeyde zenginleşme, Fe>Cr>Co>Mn>As>Zn şeklinde önemli düzeyde zenginleşme görülmüştür. Şile istasyonunda Pb metalinde az düzeyde zenginleşme, diğer ağır metallerde ise ; Cr>Mn>Co şeklinde orta düzeyde zenginleşme, As>Fe>Cd şeklinde önemli düzeyde zenginleşme görülmüştür. Zonguldak istasyonunda, Mn>Pb şeklinde orta düzeyde zenginleşme, Fe>As>Cd>Cr>Cu>Co>Zn>Ni şeklinde önemli düzeyde görülmüştür. Bu durum antropojenik etkilerin varlığını ve düzeyini göstermektedir. Deniz suyu analizlerinde pH seviyesi EPA kriterlerine göre yüksek çıkmıştır. Deniz suyunda incelenen diğer parametrelerin sınır değerleri aşmadığı tespit edilmiştir. Kirlenmeye bağlı olarak artan organik materyellerin bakteriler tarafından ayrıştırılması, yaz döneminde güneş ışığı ile birlikte artan fotosentez aktivitesi sonucunda suda çözünmüş CO2'in azalması pH'ı artırmaktadır. Besin elementlerinde görülen artışlar arıtılmamış evsel ve endüstriyel atıksulardan, tarım ilaçları ve gübrelemeden, akarsular ile birlikte taşınan kirlenmiş sulardan kaynaklandığı değerlendirilmiştir. İğneada'dan Sakarya Nehri'ne kadar olan bölgede özellikle Tuna Nehri'nden gelen kirliliğin etkisi olduğu değerlendirilmiştir. Sedimanda yapılan ağır metal incelemelerine bakıldığında İğneada istasyonundaki kirliliğin Tuna Nehri kaynaklı olduğu, Şile istasyonundaki kirliliğin hem Tuna Nehrinden hem de İstanbul Boğazı liman faaliyetleri ile deniz araçlarından kaynaklandığı, Zonguldak istasyonundaki kirliliğin kömür işletmelerinden kaynaklandığı değerlendirilmiştir.
Spatial distribution of organic pollutants in Bursa atmosphere: Seasonality and health effects

Uçucu Organik Bileşikler'in değerlendirilmesi, sağlık ve çevre üzerinde olumsuz etkilerinden dolayı atmosferik kirlilik çalışmaları da özel bir öneme sahip olmaya başlamışlardır. Bu çalışmanın amacı Bursa'nın farklı endüstri ve kentsel bölgelerinde UOB tespit etmek, tanımak ve değerlendirmektir. UOB'lerin mekansal dağılımı, mevsimsel değişimi ve ayrıca sağlık riski değerlendirmesi yapılmıştır. Pasif örnekleme ile Bursa'da 50'den fazla noktada hava numunesi toplandı ve örnekler GK-ısısal desorpsiyon cihazı ile analiz edildi. 2005- 2007 yılları arasında şehir genelinde 7 defa haftalık örneklemeler yapıldı. UOB'lerin kaynak belirleme çalışmasında faktör analizi tekniği kullanıldı. Motorlu taşıtşar ve endüstride kimyasal kullanımı Bursa'da en baskın UOB kaynağı olarak 63% ve 20% hesaplanmıştır. Sağlık riski çalışmasında, Bursa'da yaşayan insanların zaman-aktivite dağılımlarını hesaplamak için seçilen bir grup insana anket çalışması uygulanmıştır. Ömür boyu kanser riski, oluşturlan UOB veri seti kullanılarak tahmin edilmiştir. Kanser riskini temsil eden bütün istatistiksel parametreler bazı seçilmiş UOB'ler için belirlenen sınır değer üstünde çıkmıştır. EPA'dan alınan hesaplama yöntemine göre bu kirleticiler içinde ortalama değeri 3x10- 4 ile benzen en yüksek riske sahip kirleticidir. Bursa'da yapılan yoğun arazi çalışması yanında, UOB'lerin tutma sabitlerini belirlemek için Ankara'da 6 ay süren bir arazi çalışması yapılmıştır. Toplam 25 UOB için göreceli neme ve rüzgar hızına bağlı denklemler oluşturulmuştur.
Fate of nonylphenol compounds in aerobic semi-continuous reactor

Endüstri ve evlerde geniş kullanımı ve bu nedenle de yarattıkları yüksek maruziyet sebebiyle ksenobiyotik bileşikler üzerinde son birkaç on yılda çok sayıda çalışma yapılmıştır. Bu çalışmanın ana odağı, endokrin bozulmasına, kansere ve başka sağlık problemlerine sebep olabilen zararlı ksenobiyotik bileşikler olan ve deterjan ve kişisel bakım ürünlerinin üretiminde yaygın olarak kullanılan nonilfenol monoetoksilat (NP1EO), nonilfenol dietoksilat (NP2EO), nonilfenoksiasetik asit (NP1EC) ve nonilfenol gibi bileşikleridir. Bu çalışmada, NP2EO'nun katı ve sıvı fazlardaki ayrışmasının incelenmesi için NP2EO katılmış aktif çamur içeren laboratuvar ölçekli yarı sürekli aerobik reaktörler 91 gün süreyle işletilmiştir. İşletimin songününde (91. gün) elde edilen sonuçlar NP2EO'nun, aralarında NP1EC'nin molar kütlenin %90'ını oluşturduğu ürün bileşiklere ayrıştığını göstermiştir. Genel olarak, NP1EC hızlı bir şekilde üretilirken NP2EO ani bir degradasyon göstermiştir. NP1EO da devamlı bir degradasyon göstermiştir. Bununla birlikte, NP reaktörde birikmiştir. Çalışma süresince, Toplam Katı Madde, Toplam Uçucu Madde, Toplam Askıda Katı Madde, Uçucu Askıda Katı Madde degradasyonları da izlenmiştir ve yüzde giderimleri %40- 60 arasında bulunmuştur. Bunun yanı sıra, KOİ giderimi %64- 66 arasında gerçekleşmiştir
Metal kaplama endüstrisi atıksularının doğal materyaller ve anyonik sürfaktanlarla yüklenmiş TİO2 kompozitleriyle giderimi

Bu çalışmada TiO2 ve doğal bir materyal olan sepiyolit kili, çinko ve bakır ağır metallerini içeren atıksuların adsorpsiyonu için adsorbent olarak seçilmiştir. Sepiyolit ve TiO2 yüzeyine çinko ve bakır içeren sentetik hazırlanmış atıksuların adsopsiyonu üzerine, başlangıç ağır metal konsantrasyonu, çözleti pH'sı, adsorbent miktarı, adsorbentin partikül büyüklüğü ve temas süresinin etkisi zamanın bir fonksiyonu olarak incelendi. Ayrıca mekanik öğütme yöntemi ile öğütülmüş nano-kompozitler ve modifiye edilmiş nano-TiO 2 ile çinko ve bakır içeren atıksuların adsorpsiyonu üzerine etkileri araştırılmıştır. Adsorpsiyon izotermi ve kinetik çalışmaları gerçekleştirilmiştir. Adsorpsiyon dengesine 90. dakikada ulaşılmıştır. Artan konsantrasyon ile adsorplanan çinko ve bakır miktarının arttığı ancak yüksek konsantrasyonlar için adsorbent miktarının yetersiz kaldığı bu nedenle giderim veriminin düştüğü saptanmıştır. Artan pH ile adsorplanan madde miktarının ve adsorpsiyon veriminin arttığı tespit edilmiş ve optimum sonuçlara pH 8'de ulaşılmıştır. İncelenen tüm şartlar altında, sepiyolit üzerine bakırın maksimum adsorpsiyonu % 97 .62, çinko üzerine maksimum adsorpsiyonu % 99 .56, TiO2 üzerine bakırın maksimum adsorpsiyonu % 95 .36, çinko üzerine maksimum adsorpsiyonu % 95 .90, mekanik öğütülmüş nano-kompozit üzerine bakırın maksimum adsorpsiyonu % 98 .93, çinkonun maksimum adsorpsiyonu % 97 .98, modifiye edilmiş nano-TiO 2 üzerine bakırın maksimum adsorpsiyonu % 85.75 ve çinkonun maksimum adsorpsiyonu % 95.3 olarak belirlenmiştir. İzoterm incelemelerinde adsorpsiyonun Langmuir izoterm modeline uyduğu tespit edilmiştir. Kinetik incelemelerden adsorpsiyonun yalancı ikinci derece kinetik modele uygun olduğu tespit edildi.
Kompakt polimerik reaktörlerle SO2 adsorpsiyonunun ve eş zamanlı sülfonasyonun incelenmesi

Bu çalışmada kullanılan düşük yoğunluklu, mikroporoz polimerik köpük materyaller birbiriyle karışmayan iki fazın yüksek iç faz dağılımına sahip emülsiyonunun polimerleşmesiyle elde edilir. Polimerleşen sürekli faz stiren-divinil benzen-2-etil hekzil akrilat kopolimeridir ve ürün hacminin %10'u kadar bir hacme sahiptir. SO2 giderme amacıyla disperse faz içersine H2O2 ilave edilerek sentezlenen materyaller potansiyel bir adsorbent olarak kullanılmışlardır. Sürekli adsorpsiyon deneyleri ile polimer materyallerin SO2 adsorpsiyon kapasiteleri araştırılmıştır. Polimerin H2O2 içeriği, polimer boşluk hacmi, sıcaklık, başlangıç SO2 konsantrasyonu ve SO2 gazı akış hızı parametreleri incelenerek adsorpsiyon üzerine etkileri belirlenmiştir. Adsorpsiyon parametreleri ve polimer malzemenin özellikleri arasında bir optimizasyon yapılarak adsorpsiyon kapasitesi artırılmıştır. Adsorpsiyon sonucunda polimer malzemelerde oluşan kimyasal modifikasyon ile alternatif bir sülfonlama tekniği elde edilmiştir. Çeşitli fiziksel ve kimyasal analizler ile sülfonlanmış polimerlerin morfolojik ve kimyasal yapıları karakterize edilmiştir. Sülfonasyon sonucunda elde edilen katyon değiştirici polimer reçinesinin sulu çözeltiden Pb+2 uzaklaştırma kapasitesi incelenmiştir. Denge kapasitesi 0,3575 meq/g reçine olarak bulunmuştur.
Çevre kimyasında karşılaşılan girişimlerin belirlenmesi ve giderilme yöntemleri

ÇEVRE KİMYASINDA KARŞILAŞILAN GİRİŞİMLERİN BELİRLENMESİ ve GİDERİLME YÖNTEMLERİ İsmail ÖZBAY
Polimer kaplı manyetik nanopartikül sentezi ve ikropartiküllerin atık suların giderilmesinde kullanılabilirliğinin araştırılması

Sunulan çalışmada, yaygın kullanım alanına sahip aktif karbon ile manyetik ve polimerik malzemeler kullanılarak hazırlanan yeni malzemelerin giderim performansları incelendi. Adsorpsiyon deneylerinde adsorbent olarak AC, MagAC, SBS/MagAC ve PC/MagAC örnekleri, adsorbat olarak ise belirli konsantrasyonlarda Fenol, Flumekuine ve Oksitetrasiklin kullanıldı. Tüm adsorpsiyon deneyleri, pH etkisinin incelendiği deneyler haricinde doğal pH'da yapıldı. Adsorpsiyon deneylerinde sıcaklık, katı-sıvı oranı, adsorbent tipi, başlangıç konsantrasyonları ve çözelti pH'sı parametre olarak seçildi. pH etkisinin incelendiği deneylerde, çözeltinin pHsı seyreltik HC1 ve NaOH çözeltileri ile bir pH metre kullanarak ayarlandı. Tüm deneylerde adsorpsiyonun yaklaşık bir saat gibi kısa bir sürede dengeye ulaştığı tespit edilmiştir. Oldukça kısa olan bu denge süresi, atıksudan uzaklaştırılmaya çalışılan maddelerin adsorbentler üzerine fiziksel karakterli kuvvetlerle tutunduklarını göstermektedir. Aktif karbon, farmasötik atıklarda etkili bir adsorbent olduğu görülmüştür. Manyetik AC'li polimer kaplı malzemelerde Fenol giderimlerinde iyi performans gösterdiği bulunmuştur. Özellikle PC/Mag AC örnekleri FLQ gideriminde daha yüksek performans gösterdiği tespit edilmiştir. Düşük pH'da yapılan deneysel çalışmada AC ve Mag/AC örneklerinde verimin daha yüksek ve performansın % 98-99 arasında olduğu gözlendi. Polimer kaplı manyetik malzemelerde yüksek pH'da çok iyi sonuç vermediği ve tüm malzemelerin oda sıcaklığında iyi performans gösterdiği tespit edilmiştir. Kinetik açıdan durum incelendiğinde genel olarak, II. Derece hız denklemine tüm parametrelereinde çok belirgin bir uygunluk görüldü (R2: 0 ,99-1,00). I. derece hız denklemi açısından durum incelendiğinde ise genel olarak dalgalı bir yapı ve değişkenlik görülmüştür (R2:0,80-90,0). Partikül difizyon modelinde ise AC ve MagAC örneklerinde daha yüksek uygunluk görülmüştür. Bu durum AC ve diğer örneğin porozitesiyle ilişkilendirilmiştir. Sonuç olarak; AC'un çok iyi bir adsorbent olduğu bir kez daha görülse de, çözelti ortamından geri alınma güçlüğü dikkate alındığında; magnetik ve polimerik madde yüklenmesi halinde sulu ortamdan daha kolay bir şekilde uzaklaştırılabileceği görülmüştür.
Bazı nanopartiküllerin insan karbonik anhidraz I ve II enzimleri üzerine etkilerinin incelenmesi

Grafen, 2004 yılında keşfedilmesinden bu yana termal, mekanik ve elektriksel özellikler nedeniyle birçok potansiyel uygulamada umut vermiştir. Grafit malzemeler arasında grafen oksit, olağandışı özellikleri ve kolay işlenebilirlikleri nedeniyle büyük ilgi görmüştür. GO; hidroksil, epoksit, karbonil ve karboksil grupları dahil olmak üzere birçok oksijen içeren fonksiyonel gruba sahiptir. Karbonik anhidrazlar (EC 4 .2.1.1, CA' lar) kataliz için çok önemli olan bir Zn iyonu içeren metaloenzimlerdir. CA' lar birçok fizyolojik ve patolojik süreçte önemli rol oynar. CO2 ve H2O' nun HCO3 ve H+' ye dönüşümü de dahil olmak üzere çeşitli reaksiyonları katalize eder. Karbonik anhidrazların inhibitörleri ise glokom, epilepsi, gastroduodenal ülserler, asit-baz dengesizlikleri ve nörolojik bozukluklar gibi birçok hastalığın tedavisinde ve önlenmesinde hayati öneme sahiptir. Bu çalışmada grafen, garfen oksit ve grafen oksit türevli nanopartiküllerin (1p, 2p ve 3p) IC50 değerleri hesaplandı ve G ve GO' nun kinetik incelemeleri, referans CA inhibitörlerine kıyasla farklı sonuçlar gösterdi. İncelenen bu nanopartiküller, tıbbi uygulamalarda faydalı olabilecek yeni CA inhibitörlerinin hazırlanmasında kullanılabilecek teşvik edici öncü moleküllerdir.
Investigation of decentralized wastewater treatment technologies casestudy: Giresun Dereli

Atıksu arıtma sistemleri bölgenin nüfus, deşarj standardları, iklim ve coğrafik özelliklerine göre değişim gösterir. Atıksuyun oluştuğu bölgeye yakın başka bölgelerle karışmadan arıtılmasına decentralized sistemler denir. Bu sistemler, atıksuların diğer yerleşim merkezleri kanalizasyon sistemleri ile birlikte toplanıp, terfi istasyonları ile toplandığı 50.000 m3/gün'den büyük olan merkezi sistemlerden farklılık gösterirler. Merkezi olmayan artıma sistemleri atıksuyun toplandığı bölgeye özgü çözümler üretebilir, etkisini doğrudan o bölgeye gösterebilirler. Ayrıca merkezi olmayan sistemlerin atıksu problemleri merkezi olanlara göre farklı koşullar göz önünde bulundurularak çözülmelidir. Örneğin atıksuyun toplanması, atık çamurun uzaklaştırılması gibi. Bu durumda merkezi olmayan bölgenin atıksu kriterleri, yerleşim alanının coğrafik özellikleri, en yakın merkezi bölgeye uzaklığı, iklim koşulları, kalifiye eleman durumu karar merci tarafından dikkate alınmalıdır. Bu projede merkezi olmayan atıksu arıtma tesisi alternatifleri tiplerine göre başlıklar altında toplanmış, ve yukarıda belirtilen kriterlere göre incelenmiştir. İncelemenin sonucunda oluşturulan tabloya göre çalışmaya konu olan Giresun Dereli Bölgesi'ne en uygun alternatif maliyetleri ile birlikte belirlenmiştir. Projede yer alan sistemler, septik tanklar, sızdırma çukurları, setler, yataklı filtreler, kesikli çalışan kum filtreleri, lagünler, sulak alanlar, ardışık kesikli reaktörler ve membran biyoreaktörler olarak sıralabilir. Merkezi olmayan sistemler nüfusu az yerler için planlanır. Ayrıca sistemlerin kolay işletilebilir olması, ilk yatırım ve işletme bakım maliyetlerinin düşük olması avantajları arasında yer alır.
Data and analysis requirements for WWTP design

Bu çalışmada, atıksu karakterizasyonun verimli ve güvenli arıtma sistemlerinin tasarımındaki öneminin gösterilmesi amaçlandı. Ayrıca uygun kapasitede ve yerel koşullara uyumlu bir şekilde çalışan arıtma tesislerinin tasarlanması için yeni bir tasarım yaklaşımı incelendi. Ham atıksu verilerin toplanması için Marmaris'te iki ölçüm serisi başlatıldı. Verilerin genel olarak güvenilirliğini araştırmak için, elde edilen giriş atıksu verileri istatiksel olarak incelendi. Giriş atıksu verileri daha sonra A- 13 1 tasarım standardlanna uygulandı ve tasarım parametreleri oluşturuldu. A-131 tasarım kurallarıyla aktif çamur havalandırma havuzunun deneme tasannu yapıldı. Türkiye'de uygulanan geleneksel tasarım yaklaşımıyla ayrıca bir tasarım yapıldı ve her iki yaklaşım arasındaki farklılıklar tartışıldı. Sonuç olarak, arıtma tesislerinin planlama aşamasındaki karakterizasyon çalışmaların önemi vurgulandı. Kanalizasyona yeraltı suyu sızmasının atıksu niteliği ve niceliğini etkilediği bulundu. Toplanan verileri genel olarak güvenli ve tasarıma uygun olarak bulndu. A-131 tasarım yaklaşımının yerel koşullan da dikkate alarak, daha güvenli bir tasarım yöntemi olduğu kaydedildi.
Bazı farmasetik maddelerin aktif çamur biyokütlesi tarafından adsorblanma özelliklerinin incelenmesi

Bu çalışmada canlı aktif çamurun iki adet ilacı Diklofenak ve Ranitidin'i adsorplama kabiliyeti incelenmiştir. Adsorban olarak kullanılan aktif çamur Diklofenak için 1 ve 2 g, Ranitidin için ise 0,25 g olacak şekilde kullanılmıştır. Yapılan denge deneylerinde elde edilen sonuçlar Langmuir ve Freundlich izoterm modellerine uygulanmış ve buna göre hem ranitidin'in (R=0,9951, Kf=0,1388, n=0,9286) hem de diklofenak'ın (1 g Adsorban için R=0, 975 Kf=0,0382., n=0,5513, 2 g için R=0, 9843 Kf=1,062., n=0,9169) aktif çamur tarafından adsorpsiyonunun Freundlich izotermine daha iyi uyum göstermekte olduğu görülmüştür. Her iki ilacında adsorpsiyon hızlarının yalancı ikinci dereceden hız modeline uyduğu görülmüştür. Her iki ilaç için ayrıca Gibbs serbest enerji değerleri de hesaplanmıştır.