turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Avrupa Birliği ortak tarım politikası ve Türk tarımı

Avrupa Birliği Ortak Tarım Politikası, gelişim süreci ile yapılan reformlar ve Türk Tarımının gelişimi ile uygulamasındaki farklılıklar ve uyum çalışmaları araştırmanın ana konusu olmuştur. Ortak Tarım Politikası'nın kuruluş ve gelişimi ile birlikte, ihtiyaç duyduğu değişimler ve deste uygulamaları, üye devletlerin katılımı ile büyüyen coğrafyasındaki uyum süreci, diğer taraftan Türkiye'nin tam üyelik yolundaki tarım konusundaki çabaları ve aradaki farklar araştırma içerisinde önem arz etmektedir. Değişen teknoloji, tarımsal uygulama metodlarının farklılığa uğraması, gündemdeki ihtiyaç olan ürünlere yönelim, Avrupa Birliği'nin başlangıçta Ortak Tarım Politikası'na yaklaşımını değiştirmiş ve ürün fazlalıkları, stok maliyetlerinin artışı ile, uygulanan politikaların reform yoluna gidilmesine neden olduğu izlenmiştir. Uygulanan destekler, ürün ve üretici bazlı doğrudan yapılan ödemeler ve yeni üye devletlerin katılımı ile altından kalkılamaz bir hale gelen ve amacından uzaklaşan Ortak Tarım Politikası uygulamalarının, yapısall reformlar ile uğradığı değişim sürecindeki yapılan Anlaşmalar, yeni uygulamaların başlamasına neden olmuştur. Türkiye'deki tarımsal uygulamalar ve Avrupa Birliği Tarım Politikalarına uyumla ilgili çalışmalar, kayıt dışı olan üretimin etkileri ile eksiklikler üzerinde durulmuş, tarımsal uygulamalarındaki verimliliğe olumsuz etkileri olan faktörler ve gümrük Birliği Anlaşmaları'nın tarım ürünleri ticaretindeki yerinin üretim ve tarım sektörüne etkilerini, üçüncü dünya ülkeleri ile tarım ürünleri ticaretindeki yeri araştırmada ortaya çıkmaktadır.
Sivil toplum bağlamında Avrupa'da İslam ve Müslüman kimliği: Almanya örneği

Bilimsel ilerleme ve moderniteye dayalı olarak dinlerin bireysel ve toplumsal etki alanlarının giderek azalacağına dönük öngörülerin yanlışlandığını tecrübe etmekte olduğumuz günümüzde dini kimlikler, farklı sosyo-kültürel yapılarda başta İslam olmak üzere pek çok dinsel inanç mensubunca- çeşitli biçimlerle görünürlük kazanmaktadır. Genel olarak Avrupa'da özel olarak ise Almanya'da göç yoluyla varlık kazanmış olan Müslümanlar için dini kimlik, 'öteki' karşısında ihtiyaç duyulan anlam zemininin oluşumu ve aidiyet duygusunun pekiştirilmesi bağlamında önemli bir unsur olarak ortaya çıkmaktadır. Zira zamana ve içinde bulunulan koşullara bağlı olarak sürekli ve kuşatıcı bir biçimde yenilenen kimlik, etnik ve ideolojik farklılıklara rağmen Müslümanların kendilerini 'dışlanmışlıklar' karşısında bir bütün olarak algılamalarına ve bu yönde stratejiler üretmelerine imkan tanıyabilmektedir. Bugün Almanya'da kamusal alanın hemen her düzeyinde kalıcı ve etkili olarak varlık kazanmakta olan Müslümanların gerek sahip oldukları ekonomik güç, gerekse toplumsal sermaye bakımından başta vatandaşlık, siyasal katılım ve eğitim olmak üzere pek çok konuda karar alma süreçlerine etkide bulunma potansiyeline sahip oldukları bilinmektedir. Bununla birlikte Almanya'da Müslümanları temsil konumunda bulunan ve sayıları giderek artmakta olan sivil toplum kuruluşları, söz konusu güç ve etki potansiyelinin pratiğe dökülebilme imkanının yegane unsurları olarak değerlendirilmektedir. Bundan dolayı, bu çalışmada, sivil toplum düşüncesinden hareketle, Almanya'da yaşayan Müslümanların kimlik temelli problem alanlarının tespiti ve bunlara yönelik sivil toplum kuruluşlarının yaklaşımlarının ortaya konulması amaçlanmaktadır.
The Actors of international system and the new transatlanticism: A Study for US-EU relations with a special emphasis on foreign and security policy

öz Sovyetler Birliği'nin dağılması, çok-kutuplu ve karşılıklı-bağımlı bir dünyanın oluşmaya başlaması ve siyasi-ekonomik aktörlerin önem kazanması, uluslararası arenada yeni bir transatlantik temel yaratmıştır. Buna bağlı olarak, bu çalışmanın amacının, söz konusu transatlantik temel üzerinde, Amerika Birleşik Devletleri ile Avrupa Birliği arasındaki dış politika ve güvenlik ilişkilerinin incelenmesi olduğu söylenebilir. Uluslararası ilişkilerin doğasını değiştiren küreselleşme süreci ve buna bağlı olarak gelişen küresel değişim, siyasi düzeyde yeni gruplaşmaların oluşumuna zemin hazırlamıştır. Bu çerçevede, küresel aktörler olan ABD ile AB, kurdukları ortaklık etrafında uluslararası güvenliği sağlayacak bir denge için çalışmaktadırlar. Bu bağlamda, ABD ile AB arasındaki yoğun işbirliği, transatlantik düzeydeki bu ortaklığı dünya çapma yaymak için vazgeçilmez görülmektedir. Böylece, Atlantiğin her iki tarafı da ortak hayati çıkarları etrafında hareket etmeye devam edecek ve ayrı zamanda karşılarına çıkacak olan sorunlarla da beraber mücadele edeceklerdir. Nitekim, uluslararası sorunların çok çeşitli ve karmaşık yapısı, ne ABD'ye, ne de AB'ye tek başlarına hareket ederek çözüm bulmaları konusuna olanak tanımlamaktadır. Buna göre, önümüzdeki yıllar, her iki tarafın da hem işbirliğini devam ettirmelerini hem de daha geniş bir transatlantik ortaklık için çalışmalarım gerektirecektir. Benzer biçimde, nispeten yeni oluşumlar olarak kabul edilebilecek olan 'Transatlantik Deklarasyonu' ve 'Yeni Transatlantik Gündem', söz konusu ortaklık sürecine katkıda bulunacak ve belki de, 21. yüzyılda dünya siyaset ve ticaretinin merkezi olabilecek bir 'Avrupa- Amerika' bloğu fikrine de temel teşkil etmiş olacaktır.
How education and training policy of the European Union operates on education in Turkey -case of sub-programme-Comenius-Multilateral projects

Bu çalışma, Avrupa Birliği'nin Eğitim politikalarını AB-Türkiye ilişkileri ve Türkiye'nin adaylık sürecinde yürüttüğü eğitim politikaları ile birlikte incelemektedir. Avrupa Birliği Eğitim politikasının yasal çerçevesi, tarihsel gelişimi, ilgili kurumları, eğitim ve öğretim alanındaki hedefleri, stratejik amaçları ve AB Eğitim ve Gençlik programları tartışılmıştır. Ayrıca, Helsinki'den bugüne, Türkiye'nin eğitim alanındaki yasal düzenlemeleri, kurumsal düzenlemeler ve değişiklikleri, AB'nin eğitim hedefleri ile uyumlu ulusal ve bölgesel projeler, ayrıca faydalanılan program ve fonlar incelenmiştir. Bir durum çalışması yapılarak, AB Eğitim Programları'nın Türkiye'de eğitimi nasıl etkilediğine, kişisel ve mesleki gelişim, kurumsal işbirliğinin ve kapasitenin gelişimine olan etkisi çerçevesinde, cevap aranmıştır.
Avrupa Birliği-Türkiye ilişkilerinin geri kabul anlaşmasının etkileri bağlamında değerlendirilmesi

Türkiye ile Avrupa Birliği ilişkileri, AB'ye aday diğer ülkelerle kıyaslandığında apayrı bir çizgide ilerlemektedir. Türkiye dışındaki aday ülkelerde teknik düzeyde ilerleyen ilişkiler, konu Türkiye olunca farklı bir bakış açısıyla değerlendirilmektedir. Siyasi bir bakış açısına bürünen ilişkiler, son yıllarda iyice belirgin hale gelerek her iki tarafı daha da siyasi düşünerek hamleler yapmaya zorlamaktadır. Suriye'de olaylar yüzünden ülkelerinden kaçan ve açık kapı politikası izleyen Türkiye'ye sığınan Suriyeli sığınmacıların özellikle 2015 yılından itibaren Avrupa Birliği ülkelerine yasa dışı yollarla girmeleri sonucu tarihindeki en büyük krizlerden birini yaşayan AB, bu insanlık krizinde iyi bir sınav verememiş ve kendi içinde sorunu çözememiştir. AB, son dönemde Türkiye ile ilişkilerinin iyi olmamasına rağmen göçmen krizini çözmek için Türkiye'nin kapısını çalmış ve imzalanan Türkiye-AB Geri Kabul Anlaşması ile AB-Türkiye ilişkilerinde yeni bir dönem başlamıştır. İmzalanan bu anlaşma, bir anlamda siyasi restleşmeye dönen Türkiye-AB ilişkilerinin en bariz örneğidir. Bu çalışma, son dönem Türkiye-AB ilişkilerinde düzensiz göçün etkilerini ve imzalanan geri kabul anlaşmasının olası sonuçlarını değerlendirecektir. Özellikle AB ülkeleriyle ticaret yapanlar ve bu ülkelere eğitim amacıyla gitmek isteyen öğrencilerimiz için büyük önem arz eden vize serbestisi, Türkiye açısından AB-Türkiye Geri Kabul Antlaşması'nın uygulanabilmesi için olmazsa olmaz bir şart konumundadır. Aslında AB'nin şimdiye kadar Türkiye'ye vermesi gereken vize serbestisi, ülkemiz için çok önemli olmakla birlikte vize serbestisini almak için imzaladığımız Geri Kabul Anlaşması'nın yürürlüğe girmesi, Türkiye açısından çok önemli riskler de taşımaktadır. Dolayısıyla bu anlaşma, artı ve eksileriyle detaylı bir şekilde incelenmelidir. Bu çalışma, bu anlaşmayı eleştirel bir bakış açısıyla değerlendirerek ülkemiz açısından olası riskleri göz önünde bulundurmamızın gerekliliği üzerinde duracaktır.
Avrupa Birliği'ne uyum sürecinde Türkiye'de farklı dil ve lehçelerde radyo ve televizyon yayıncılığı

Türkiye, küreselleşen dünyada Avrupa Birliği'ne üyeliği kendisi için hedef seçmiştir ve 40 yılı aşkın süredir politikalarına bu hedef doğrultusunda yön vermektedir. Çok farklı alanlardaki yapılanmaların Avrupamüktesebatına uyumu için çalışmalar yoğunlaştırılmıştır. Bu alanlardan biri de medyadır. Görsel-işitsel alandaki düzenlemelerin Avrupa örneklerineparalelliği için Türkiye'de yasal değişikliklere gidilmektedir. Türkçe dışındaki farklı dil ve lehçelerdeki yayınların başlatılması da Avrupa Birliği'ne uyum için yapılan çalışmaların bir sonucudur. Bu çerçevede yapılan değişikler sonrasında 7 Haziran 2004 yılında Türkiye'de farklı dil ve lehçelerde yayınlarbaşlatılmıştır, Boşnakça, Arapça, Çerkezce, Kirmançi ve Zazaca yayınlar yapılmaktadır. Bu yayınları öncelikle Türkiye Radyo Televizyon Kurumu tarafından gerçekleştirmiştir. Daha sonra 15.07. 2003 tarihinde 4928 sayılı kanunla yapılan değişiklikle birlikte farklı dil ve lehçelerde yayın hakkı özel radyo ve televizyon kuruluşlarına da verilmiştir. Söz konusu yayınlar sınırlı bir biçimde, haber, müzik ve kültür programlarından oluşmaktadır. Avrupa'da kültürel çeşitliliğin korunması amacı doğrultusundadesteklenen yayınlar Türkiye'de de aynı amaçla yapılmaktadır. Çokkültürlülükilkesinden hareketle yeryüzünde az konuşulan dillerin ve kültürlerin yok olmaması için Avrupa bünyesinde Avrupa Konseyi ve Avrupa Birliği gibi kuruluşlar görev yapmaktadır. Ancak yürütülen politikaları her ülkenin kendi içdinamikleri belirlemektedir. Kültürel ve tarihi farklılıkları bulunan AB'ye üye ülkelerde Birlik tarafından oluşturulan bazı sözleşmelerin tam anlamıyla kabul görmediği bir gerçektir. Türkiye'de de özellikle Lozan Antlaşması hükümleri doğrultusunda bazı hususlar hassasiyetle gözden geçirilmektedir. Bu çalışmanın ana konusu olan Türk vatandaşlarının günlük yaşamlarındageleneksel olarak kullandıkları farklı dil ve lehçelerde yayınlar da içeriği itibariyle çok büyük önem arz etmektedir. Bu yayınların bütünleşmeyisağlayıcı olması, ifade özgürlüğünü desteklemesi ve her vatandaşın haber ve bilgiye ulaşması doğrultusunda yapılması gerekmektedir. Farklı dil ve lehçelerde yayınlar, ayrımcılığa, bölünmeye, Türk toplumu içindeki farklı kültürlere sahip gruplar arasında çatışmaya yol açmayacak şekilde algılanmalı ve ele alınmalıdır. Farklı dil ve lehçelerde yayınlar çokkültürlülüğün bir ifadesi olmalı ve bütünleştirici bir rol oynamalıdır.
Influence du Programme LLP/Comenius sur l'éducation, l'enseignement et sa contribution À la présentation culturelle d'un pays.

Bu araştırmanın hedefi, Comenius programına katılımın eğitim, öğretim ve kültürel tanıtım açısından önemini belirlemektir. Bu araştırmada, Avrupa Birliği Eğitim ve Gençlik Programları ve Comenius Programı'nın günümüzdeki uygulamaları incelenmiştir. Araştırmada Comenius programının alt dalları incelenerek, programa katılan öğrenci ve öğretmenlerle görüşülmüştür. Aynı zamanda yabancı koordinatörlere e-mail yoluyla ulaşılarak bilgi toplanılmıştır. Yapılan sentez sonucunda Comenius Programının etkileri ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır. Araştırma nitel kaynaklı olup, Ulusal Ajans aracılığıyla projeye katılan bazı özel ve devlet okullarından ve asistanlardan toplanan verilere dayalıdır. Comenius Programına katılan öğrenci ve öğretmenlerin raporları ve çalışmaları çerçevesinde yapılan bu araştırmada elde edilen bulgular yorumlanmış ve bazı önerilerde bulunulmuştur.
Voter turnout in the 2009 european elections: Media coverage and media exposure as explanatory factors

Bu çalışma Avrupa Birliği üyesi 27 ülkedeki kitle iletişim araçlarında yer alan AB içerikli haberlerin 2009 Avrupa Parlamentosu seçimlerine katılıma olan etkisini inceler. PIREDEU projesinden alınan kitle iletişim araçları kaynaklı içerik verilerini ve seçmen tercihlerine dair kapsamlı kamuoyu yoklaması verileri ile birleştirip incelemek suretiyle; kitle iletişim araçlarının içeriği ve tesiri, seçimlere katılım ve ikinci derece seçim kuramı konularındaki mevcut kaynakların üzerine hipotezler geliştirir. Toplanan veriler AB hakkındaki haberlerin görünürlüğü, tonu ve buna ek olarak seçmenlerin bahsi geçen kitle iletişim araçlarını kullanımları hakkında bilgi içerdiğinden, bu veri grubu seçimlere katılım veri grubuyla birleştiğinde seçmen seviyesinde haber tüketimini ve bunun seçimlere katılımına olan etkisini incelemeye imkan sunabilmektedir. Bu çalışma kitle iletişim araçlarında AB hakkında haberlere maruz kalan seçmenlerin Avrupa Parlamentosu seçimlerine katılma olasılığının arttığına dair sonuçlar içerir. Haberlerin tonundan ziyade çokluğu seçimlere katılımı açıklamaktadır. Bu çalışma ayrıca Batı, Orta ve Doğu Avrupa ülkelerindeki kitle iletişim araçlarının etkilerinin farklılığını da inceler. Batı ve Orta Avrupa ülkelerinde kitle iletişim araçlarındaki haberlere maruz kalan seçmenlerin Avrupa Parlamentosu seçimlerine katılma olasılığını artırırken, Doğu Avrupa ülkelerinde benzer bir olumlu etki görülmemektedir. Avrupa Parlamentosu seçimlerine düşük seviyedeki seçmen katılımı seçmenlerin AB'ye olan ilgisizliği veya AB hakkındaki bilgi eksiklikleri ile ilişkilendirilebilir. Bu sonuçlar ayrıca AB'nin kendini tanıtımındaki eksiklikler, derinleşen AB demokrasi açığı, ve son olarak AB'deki partilerin ve adayların Avrupa Parlamentosu'na olan ilgisizliği ile de ilişkilendirilebilir.
Türkiye-Avrupa Birliği ilişkileri tarihi ve üyelik önerileri

Avrupa Ekonomik Topluluğunun oluşumuyla birlikte birçok ülke bu topluluğa üye olmak istiyordu. Türkiye topluluğun gücünü görmeye başlamıştı ve üye olmanın kendisine büyük avantajlar sağlayacağını düşündüğü için üyelik başvurusunda bulunmak istiyordu. Türkiye ve Avrupa Birliği ilişkileri, üyelik süreci tarihi, Türkiye ve Avrupa Birliği arasında olan anlaşmalar, gelinen noktalar, gelişmeler ve değişiklikler uzun yıllardır devam etmektedir. 50 yılı aşkın bir sürenin geçmesine rağmen Türkiye halen Avrupa Birliğine tam üye olamamıştır. Üyelik aşamaları Türkiye için çok önemli olsa da aynı zamanda zorlu bir süreç olarak değerlendiriliyordu. Bu çalışmada Türkiye-AB ilişkilerinin nasıl başladığı, üyelik sürecinde imzalanan anlaşmalar, müzakereler, Türkiye'nin üye olamamasının sebepleri, üyelik alternatifi tartışmaları ve önerileri yer alacaktır.
Tam üyelik sürecinde Türkiye ve AB üyesi ülkelerin sosyo?ekonomik gösterge performanslarının karşılaştırmalı analizi

1959 yılında Türkiye'nin AET'ye katılım talebi ile başlayan ve bugün Türkiye'nin önemli politik hedeflerinden biri haline gelen Avrupa Birliği'ne tam üyelik süreci 3 Ekim 2005 tarihinde müktesebata uyum müzakereleri ile farklı bir boyuta taşınmıştır. Bu kapsamda Türkiye'nin ekonomik ve sosyal göstergeleri AB üye ve aday ülkelerin göstergeleri ile karşılaştırılarak Türkiye'nin üyelik olasılığı yani Kopenhag kriterlerine uyumu incelenmiştir. Çalışmada çok değişkenli istatistik tekniği olan temel bileşenler analizi kullanılarak ülkelerin gelişmişlik durumlarını karşılaştırmaya olanak veren endeksler hesaplanmıştır. 20 sosyal değişken ile Sosyal Gelişmişlik Endeksi, 22 iktisadi değişken ile İktisadi Gelişmişlik Endeksi ve 42 sosyo-ekonomik değişken ile Kalkınmışlık Endeksi türetilmiştir. Endeks değerleri sonucuna göre ülkeler sıralanarak Türkiye'nin üye ve aday ülkelere göre yeri belirlenmiştir. Analiz sonucunda elde edilen bulgulara göre, Türkiye Sosyal Gelişmişlik Endeksinde 24., İktisadi Gelişmişlik Endeksinde 28., Kalkınmışlık Endeksinde ise 25. sırada yer almaktadır. Türkiye'nin tespit edilen bu sosyal ve ekonomik konumu, Kopenhag Kriterlerini karşılamada yetersiz olduğunu göstermektedir. Buna göre, Türkiye'nin yakın bir gelecekte AB'ye üye olma olasılığının düşük olduğu değerlendirilebilir. Ayrıca diğer aday ülkelerden Hırvatistan'ın ekonomik ve sosyal durumu, AB üye ülkelerine nazaran kötü olmakla beraber bu ülkenin üyelik olasılığı Türkiye'den daha yüksek görülmektedir. Makedonya ise aday ülkeler arasında en az kalkınmış ülkedir.
İnsan güvenliği sorunsalı olarak uluslararası göç: Türkiye ve Avrupa Birliği'nin Suriyelilere yönelik politikaları

2010 yılı sonunda etkisini gösteren Arap Baharı'nın etkisini en sancılı biçimde yaşayan Suriye'deki iç savaş sebebiyle milyonlarca Suriyelilerin uluslararası göçü, ağırlıklı olarak Türkiye'yi ve AB'yi hedeflemiştir. Bu durum, tarafların göç politikalarını gözden geçirerek Suriyelilerin temel ihtiyaçları gidermeyi ve insan güvenliklerini sağlamayı gerekli kılmıştır. Bu doğrultuda, çalışmanın amacı, Türkiye'nin ve AB'nin Suriyelilere yönelik göç politikalarını insan güvenliği perspektifinden inceleyerek, kapsamının ve verimliliğinin belirlenmesidir. Ayrıca Türkiye ve AB'nin göç yönetimi konusundaki işbirliğinin insan güvenliği açısından değerlendirilmesi ve Suriyelilere yönelik tutumların klasik güvenlik ve insan güvenliği boyutuyla karşılaştırılması çalışmanın temel argümanlarını oluşturmuştur. Çalışmada, daha çok doküman analizi ve karşılaştırma yöntemi gibi nitel araştırma yöntemlerin kullanılmıştır. İstatistiksel verilere yer verilerek nicel araştırma yöntemlerinden de faydalanılmıştır. Göç ve güvenlik arasındaki ilişki bağlamında, Türkiye'nin ve AB'nin göç politikalarının insan güvenliği boyutu, karşılaştırmalı bir şekilde analiz edilmiştir. Ekonomik güvenliğin çözülmesi gereken en önemli unsur olduğu belirlenmiştir. Suriyelilere yönelik politikaların kalıcı çözümler sunamadığı, geçici hizmetler ve maddi yardımlar yerine kalıcı politikalar uygulanarak, toplumsal fırsat eşitliğinin yaratılmasının önemli olduğu ve insan güvenliğinin unsurlarına bu şekilde ulaşılacağı sonucuna varılmıştır.
Evolution of European Security and Defense Policy and its prospects

Bu çalısma Avrupa Güvenlik ve Savunma Boyutunun var olusu ve bugüne kadarkigelisimini incelemeye odaklanmıstır. ikinci Dünya Savasının bitiminden ve Soguk Savasın baslangıcından itibaren Avrupanın güvenlik ve savunma konularıdegerlendirilmistir. Sonrasında da Soguk Savasın bitimi ve Varsova Paktının yıkılması ile meydana gelen gelismelere deginilmistir. Buna ek olarak degisen küresel uluslararası ortamda, degisen ABD ve AB ilişkileri detaylı bir biçimde islenmistir.
Türkiye ve Avrupa Birliği'nde uygulanan tarım politikaları: Uyum ve farklılıklar

Dünya üzerinde insanların yaşamaya başladığı zamandan itibaren tarım ve tarım faaliyetleri kaçınılmaz olmuştur. Çünkü tarımın en önemli fonksiyonlarından biri; insanların öncelikle gıda, ardından giyim ihtiyaçlarının karşılanmasıdır. Ülke ekonomisinin kalkınması ve sanayi sektörüne girdi transferinin sağlanması konusunda tarım sektörünün payı büyüktür. Ancak, tarım kesimi sahip olduğu yapısall özellikler nedeniyle desteklenmeye ihtiyaç duymuştur. Bu çalışmanın temel amacı; öncelikle Türkiye'de uygulanan tarım politikasının ve ülke tarımının belirgin özelliklerinin ele alınarak, ardından büyük bir ekonomik birlik olan AB'nin benimsediği tarım politikalarının özelliklerinin sentezlenmesiyle, Türkiye'nin AB'ne uyum şartlarının ortaya konulmasıdır. Bu amaçla; öncelikle bu çalışmanın birinci ve ikinci bölümünde sırasıyla, Türkiye'nin tarihi süreç içerisinde tarım sektörünün yapısı ve uygulanmaya konulan tarım politikalarının temel hedefleri ele alınmıştır. Üçüncü bölümde ise, Türkiye'de uygulanan tarımsal destekleme politikalarının yapısı incelenmiştir. Ardından dördüncü bölümde AB'nin Ortak Tarım Politikası'nın belirgin özellikleri ortaya konulmaya çalışılmıştır. Daha sonra beşinci bölümde Türkiye ile AB arasında var olan tarımsal yapı ve politika farklılıkları ele alınarak ; Türkiye'nin, AB'nin tarım politikalarına uyumunun nasıl mümkün olacağına ulaşılmaya çalışılmıştır. Sonuç olarak; tarım sektörünün ülke kalkınması için vazgeçilmez olduğunu, fakat yapısall özellikleri nedeniyle desteklenmeye ihtiyaç duyacağını söylemek mümkündür. Ancak, belirlenen tarım politikaları ülkenin ekonomik ve sosyal yapısına uygun olmalıdır. Ayrıca tarım politikalarının, gerektiğinde tarım kesiminde reform yapabilecek değişken bir yapıya sahip olması gerekmektedir. Dünya'da büyük ekonomik oluşumların yaşandığı bir dönemde Türkiye'nin AB'nin Ortak Tarım Politikası'na uyumunun sağlanması gerekir. Bu durum bir avantaj haline getirilmeli ve ülke ekonomisini iyileştirici bir unsur olarak kullanılmalıdır. vnı
Türkiye-Avrupa Birliği ilişkilerinin ekonomik, siyasal ve sosyo-kültürel sonuçları

Bu tezin amacı Türkiye-Avrupa Birliği ilişkilerinin ekonomik, siyasal ve sosyo-kültürel sonuçlarını Türkiye'nin AB'ye girmesinin avantajları ve dezavantajları kapsamında tartışılmasıdır. Bu tartışma neticesinde de terazinin hangi yönünün daha ağır basacağı, Birliğe üye olmanın mı, olmamanın mı, yoksa ilişkilerimizi bu şekilde sürüncemede bırakarak mı devam etmenin ülkemiz açısından daha iyi olacağına ilişkin bir bakış açışı sunulması amaçlanmaktadır. Bu tez hazırlanırken Türkiye Avrupa Birliği ilişkileri dönem dönem incelenmiş ve genel olarak bugüne kadar geçen süreç içerisinde hangi noktaya geldiğimiz, bu noktada avantajların mı yoksa dezavantajlarının mı daha ağır bastığı ekonomik, siyasal ve sosyo-kültürel açıdan sorgulanmıştır. Konuyla ilgili ulaşılan kaynaklar, gerekli belgelerin taranıp, nesnel bir şekilde aktarılmasıyla bu tezde faydalanılmıştır. Elde edilen kaynaklar ışığında bölüm ana ve alt başlıkları hazırlanmış ve konu ile ilgili tez ve anti tezlere çalışmada yer verilerek bu tez hazırlanmıştır. Bu çalışmada ilk olarak Avrupa Birliği'nin tarihinden, yapmış olduğu anlaşmalarla ilerleme ve genişlemesinden, Türkiye Avrupa Birliği ilişkilerinin tarihi gelişiminden, Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne girmesinin avantajları ve dezavantajlarından bahsedilerek Türkiye Avrupa Birliği ilişkisinde gelecekte bekleyen senaryolar ekonomik, siyasal ve sosyo-kültürel açıdan analiz edilmiştir.
AB-Türkiye ilişkilerinde çifte standartların ve 'özel' adaylık statüsünün anatomisi: Farklılıkta birleşememe

Türkiye'nin Avrupa Birliği üyelik serüveni yarım yüzyıllık süreci aşmıştır. Ortaklık ile başlayan ilişkiler, üyeliğe ehil olmaya kadar ilerlemiş, 42 yıl gibi uzun bir süreden sonra nihayetinde Türkiye üyelik için müzakere edilebilir bir konuma ulaşmıştır. Müzakerelerin başlaması ise mutlu sona yakınlaşmayı değil, dondurulan ve ilerlenemeyen süreçte daha zorlu mücadelelerin başlangıç temellerini oluşturmuştur. Uluslararası İlişkilerde sadece bölgesel değil, küresel düzeyde de Türkiye'nin AB üyeliği en çok tartışılan konular arasındadır. Konunun küresel düzeydeki önemine atfen, bu tez çalışması inşa edilmeye çalışılan AB örgütlenmesinde ve genişlemesinde Türkiye'nin konumunu incelemektedir. AB genişleme dinamiklerinin Türkiye ile uyumu ve zıtlıklarını bazı üye ülkelerle karşılaştırılmalı açılardan değerlendirilen bu çalışmada; süreçte üyelik için alışılagelmiş biçimde konumlandırılmayan Türkiye tablosu çizilmeye çalışılmıştır. Ekonomik ve siyasi kriterler, Avrupalılık, kültürel ve tarihsel yaklaşımlar, hazmedebilme vb. gibi daha sayılabilecek birçok etmen Türkiye'nin üyelik sürecinde bütünsel açıdan rol oynamakta ve süreçte Türkiye diğer üye ülkelerden farklılaşmaktadır. Bu çalışmada, süreçte farklı konumlandırılan Türkiye'nin üyelik sorunu ve nedenleri incelenmeye çalışılmıştır.