turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
1950'lerde nesne ve anlam ilişkisi

Sanat tarihi boyunca sanatçının temel malzemesi olan nesne, dönemler içerisinde sanatçıların üslup anlayışlarına göre farklılaşarak kendini güncellenmiştir. Bu tez çalışmanın başlangıcında nesnenin ne olduğu üzerine bilgiler sunulmuştur. Rönesanasla birlikte nesne, özgürleşen sanatçılar tarafından daha özgün kullanılmaya başlanmıştır. Rönesans'ın ardından akımlar içerisinde farklılaşarak kullanılmaya devam edilen nesne, dini, simgesel, duygusal ve daha birçok açıdan değerlendirilmesi ele alınmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünde Dada ile başlayan sıradan günlük malzemelerin sanat nesnesi olarak değerlendirilme süreci açıklanmıştır. Marchel Duchamp'ın farklı anlamlar yükleyerek ele aldığı 'Hazır Nesne' nin kullanımı devam eden süreçte sanatçıların çalışmalarındaki kullanımları, incelenerek kavramsal açıdan değerlendirilmesi yapılmıştır. Nesne-anlam ilişkisi açısından değerlendirilmelerde bulunularak oluşturan çalışmanın üçüncü bölümünde ise Çağdaş Türk Sanatı'ndaki nesnenin durumu ele alınmıştır. Üç alt başlık altında açıklanan bu bölüm; 19. Yüzyıl öncesi minyatürdeki nesne, 20. Yüzyıla yaklaşırken batı etkisi altında gelişen resim sanatındaki nesne ve Çağdaş Türk Sanatı'nda farklı anlamlar yüklenen çalışmalardaki nesne değerlendirilmiştir.
20. yüzyıl Türk manzara resminde Hoca Ali Rıza üslubunun son temsilcisi Ahmet Yakupoğlu

Bu araştırmada, '20. Yüzyıl Türk Manzara Resminde Hoca Ali Rıza Üslubunun Son Temsilcisi Ahmet Yakupoğlu'nun Üslubu ve Eserleri' incelenmiştir. Araştırma kapsamında; 20. Yüzyıl Türk Resim Sanatının tarihsel gelişimi ile birlikte Ahmet Yakupoğlu'nun yaşamı ve sanat anlayışı ele alınmıştır. Bu araştırma, Ahmet Yakupoğlu ile ilgili yayınlanmış kitaplar, dergiler, makaleler ve araştırmalar incelenerek literatür taraması yöntemi ile yapılmıştır. Araştırmadaki veriler, Ahmet Yakupoğlu'nu tanıyan ve hayatta olan uzmanlarla yarı yapılandırılmış görüşme tekniğiyle elde edilmiştir. Bu araştırmanın amacı; sanatçının yaşamını, eğitim hayatını, sanat anlayışını, çalışma tarzını, kültürel ve sanatsal hizmetlerini açıklamaktır. Aynı zamanda, Ahmet Yakupoğlu'nun Çağdaş Türk Resim Sanatı içerisindeki yeri ve önemini vurgulamaktır. Araştırmadan elde edilen sonuçlara göre, Ahmet Yakupoğlu, Güzel Sanatlar Akademisi'nde Ressam Feyhaman Duran Atölyesi'nde resim eğitimi alırken bir yandan da Prof. Dr. A. Süheyl Ünver'den tezhip ve minyatür dersleri almıştır. Süheyl hocasının öğretileri doğrultusunda Hoca Ali Rıza Üslubunu benimsemiştir. Aynı zamanda da Tasavvuf Musikisinde neyzen Halil Dikmen'den ney dersleri alarak Emin Dede ve Halil Dikmen ekolünü benimsemiştir. Ressamlığının yanı sıra, minyatür ve tezhip ile de uğraşarak Klasik Türk Sanatları alanında da kendini yetiştirmiştir. Ahmet Yakupoğlu özellikle minyatür çalışmalarında farklı konuları ve kompozisyonları yorumlayarak kendine özgü bir sanat anlayışı oluşturmuştur. Resim çalışmalarında yapmış olduğu peyzajlarında, özellikle su manzaralı resimlerinde realist - izlenimci bir yaklaşım sergilemiştir. Bir sanatçının çalışarak ve üreterek yaşaması gerektiğine inandığı bir dünya görüşü ile yaşayarak Türk Resim Sanatına kalıcı eserler bırakmıştır. Tüm bu çalışmalarının sonucunda da 20. Yüzyıl Türk Resim Sanatı ve ayrıca Klasik Türk Sanatları alanında önemli bir sanatçı olarak yerini almayı hak etmiştir. Sanatçı, Kütahya Maltepe Mahallesi'nde bulunan evindeki resim atölyesinde tasavvuf musikisi, minyatür ve resim sanatı ile ilgilenen gençleri etrafında toplayarak eğitmiştir. Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlık Divanı tarafından 2010 yılı 'Üstün Hizmet Ödülü'nü almaya hak kazanmıştır. Ahmet Yakupoğlu, kağıt üzerine yapmış olduğu 2500 adet orijinal yağlıboya tablodan oluşan koleksiyonunu, müzik aletlerini, sanat kitaplarından oluşan kütüphanesini, Kütahya'nın Maltepe semtindeki evini ve Vakfını, Kütahya Dumlupınar Üniversitesi'ne bağışlamıştır. Koleksiyonundaki bu eserler, bugün birer tarihi belge niteliğindedir. Araştırmada, kişiliği, eserleri ve yetiştirdiği talebeleri ile 20. Yüzyıl Türk Sanat tarihimize adının yazılmasının gerektiğini düşündüğümüz sanatçının, çalışmalarını tanıtmak ve benimsediği üslubu ortaya koymanın gerekliliğine inanılmaktadır.
1980'den günümüze çağdaş Türk resminde kent imgesi

Bu araştırmada, başta süreli yayınlar ve kitaplar olmak üzere birçok kaynak araştırılmış, araştırmanın doğru ilerlemesine yardımcı olacak kaynaklardan yararlanılmıştır. Araştırmanın ilerleme sürecinde yazarın öznel yorumlarının da katılımının sağlandığı bir süreçle konu itibariyle daha açıklayıcı olacağı düşünülerek yer yer görseller ile desteklenen bir oluşum süreci izlenmiştir. Çalışmanın genel yapısı Türkiye'de 1980'li yıllardan günümüze kadar değişen, dönüşen kentlerin görsel düzlemde oluşturduğu görüntüler, ortaya çıkan kent görünümleri, bunların nitelikleri ve niceliklerinin araştırılması ve bu oluşan görsel izlerin karakterleri ile çağın sanatçısını etkilemesi, nasıl etkilediği ve de bu etkilenim sürecinde 1980'li yıllardan günümüze tarihlenen süreçte eserler üreten Türk ressamların eserlerinde ele alınış şekli ile ilgilenmiştir. Araştırmanın birinci bölümünde; 1980'lerden, 90'lara kadar olan süreçteki toplumsal dinamikler, kültürel değişimler ve kentsel görünümler irdelenmiş, içinde bulundukları sanatsal ortam ile ilişkilendirilerek, dönemin ressamlarının kentsel görünümleri resimlerinde kullanım süreci ele alınmıştır. İkinci bölümde; 1990'lı yıllar ile birlikte değişen kentlerimiz, kentin fiziki yapısındaki yaşanan dönüşümler ve dönemin sanatçılarının eserlerinde plastik süreçte kentin nasıl ele alındığı irdelenmiştir. Üçüncü bölümde ise oluşan teknolojik değişimlerle, yaşanan toplumsal dönüşümlerle, bireyin içinde yaşadığı kentlerin de günümüzdeki hale nasıl geldiği açıklanmış, oluşan kentsel dinamiklerin görsel düzlemde 2000'lerden günümüze uzanan sanatçıların yapıtlarında ele alınışı incelenmiştir. Son bölüm olan, dördüncü bölümde ise araştırmacının eserlerine kentsel görünümlerin nasıl yansıdığı ve araştırma çerçevesinde irdelenen sanatçıların plastik süreçlerinin araştırmacının kişisel sanat hayatına etkileri ve faydaları incelenmiştir.
Sinema jeneriklerinin göstergebilimsel analizleri ve Türk sineması jenerikleri için uygulama önerileri

Sinemanın ilk zamanlarında geleneksel yöntemlerle üretilmeleri oldukça zor olan sinema jenerikleri zaman içinde evrim geçirerek, yeni teknolojilerin de yardımıyla daha özenli üretilmiş ve çeşitlilik kazanmışlardır. Özellikle genç tasarımcıların ilgisini çeken bu yeni çalışma alanı bazı filmlerin kendisinden daha çok hatırlanır olarak filmin önüne geçmişştir. Yeni araçlar, yöntemler ve Kyle Cooper gibi yeni nesil görsel iletişim tasarımcılarının çabaları ile sinema jenerikleri filmin kendisinden bağımsız bir tasarım ürününe dönüşmüştür. Filmden bağımsız olarak planlanıp, üretilebilen, hakkında bilimsel çalışmalar yapılan, kitaplar yazılan, web siteleri açılan, işlevinin ötesine geçmişş bir grafik tasarım-sinema melez ürünü olarak sinema jeneriğinin önemi göz ardı edilemez. 1950'lerde Saul Bass'ın, 1990'larda Kyle Cooper'ın önderliğinde bütün dünyanın dikkatini çeken sinema jenerikleri günümüzde çok sayıda tasarımcı ve sinemacı tarafından yaratılan büyük bir sektöre dönüşmüştür. Küresel ölçekte bakıldığında Türkiye'nin jenerik tasarımındaki gelişmeleri geriden takip ettiği ve yeterince üretim yapılmadığı görülmektedir. Analiz ve örnek uygulama çalışmaları içeren bu tezin, sinema jenerikleri konusunda tasarımcıların ve araştırmacıların yararlanabileceği bir kaynak niteliğinde olması hedeflenmiştir. Tezde öncelikle sinemada jeneriklerin kısa tarihine değinilerek, ortaya çıkışı ve yıllar içinde gelişiminin ardından, günümüzde hem sinemanın hem de grafik tasarımın gelişimine paralel olarak nasıl bu duruma ulaştığı anlatılmıştır. Seçilen hem yabancı hem Türk jeneriklerinin göstergebilimsel analizleri yapılarak, film dili ve grafik tasarım dili arasındaki işbirliğinin daha iyi anlaşılması amaçlanmıştır. Örnekler görsel iletişim tasarımı bağlamında, tipografi, görsel kullanımı, hikaye anlatımı, kamera ve kurgu biçemi özellikleriyle irdelenmiştir. Bu alanda yapılacak araştırmalar ve jenerik tasarımları için yol gösterici sonuçlar sunulmaya çalışılmıştır.
Biling olgusunun her aşamasında ve dışavurumun her düzeyinde insana özgü egzistansiyal bir kalite olarak soyutlamanın özne ile nesne arasındaki bilişsel duyuşsal denge bağlamında ontolojik çözümlemesi

Tez adının sınırlanışının da gösterdiği gibi bu çalışma, soyutlamanın tanımına ilişkin kavramsal içerikler arasındaki korelasyonu açımlamaktadır. Bu bağlamda soyutlama olgusu, önce, özne ile nesne arasındaki ilişkiler temelinde oluşum süreçleri açısından çözümlenmektedir. Öznenesne diyalektiğinin açılımını ortaya koyan niteliği ile bilişsel bazda ele alınan soyutlama, objenin özne üzerindeki nedensel etkisinin sonucu olarak; toplumsal aracılığa dayalı yansı etkinliği olarak; öznenin fiziksel eylemlerinin bütünü olarak değişik perspektiflerden incelenmektedir. Bu çalışmaya dayandırılarak biliş- duyuş bağlamında nesneye bağlı pratik etkinlik olarak da 'dışavurum' çözümlenmektedir. Böylece soyutlamanın bilinç olgusuyla ilgisi açığa çıkarılmaktadır. Bu şekilde oluşturulan epistemik taban üzerinde daha sonra soyutlamanın egzistansiyal potansiyeller açısından fenomenolojik çözümlemesi geliştirilmiştir.
Cumhuriyet sonrası Türk heykel sanatının düşünsel gelişimi

Yüzyıllardan beri dini inançların hizmetinde olan heykel sanatı, 20. Yüzyıl'da yaşanan büyük değişimler sonucu farklı boyutlara ulaşmıştır. İslam dininin kabul edilmesiyle birlikte yasaklanan heykel, Türk Toplumu'nda yerini mimariye bağlı süslemeye, taş, ahşap oymacılığına ve mezar taşlarına bırakmıştır. 18. Yüzyıl'da Batı'ya açılan Osmanlı İmparatorluğu'nda bazı değişiklikler görülmüştür. Değişimin uzantısı olan Sanayi-i Nefise Mektebi Alisi, 1883 yılında Osman Hamdi Bey tarafından kurulmuştur. Batılı anlamda sanat eğitimi vermeyi amaçlayan bu kurumda heykel bölümü faaliyete geçmişştir. Osmanlı kültüründe yeri olmayan heykelin eğitim içinde yer alması bazı sorunlar yaratmıştır. Çözüm olarak heykel bölümünden mezun olan öğrencilerin Avrupa'ya gönderilerek dönüşlerinde öğretmen olarak bu kurumda hizmet etmeleri amaçlanmıştır. İhsan Özsoy, Mehmet Mahir Tomruk, Nijat Sirel. Ratip Aşir Acudoğlu. Ali Hadi Bara, Zühtü Müritoğlu gibi sanatçılar, bu amaç doğrultusunda Avrupa'ya gönderilmişlerdir. Ayrıca bazı yabancı heykel- traşlarda Türkiye'ye çağrılmıştır. 20. Yüzyıl'da ortaya çıkan Kübizm, soyut sanat için bir çıkış noktası olmuştur. Türkiye'de eş zamanlı görülmeyen soyut anlayış, 1940'lı yılların sonunda ilk kez Ali Hadi Bara'nın çalışmalarında görülmüştür. Ali Hadi Bara, Zühtü Mürit oğlu, İlhan Koman, Sadi Çalık gibi ileri görüşlü, heykelin sadece doğayı kopya etmek gibi bir işlevi olmadığını anlayan sanatçılar sayesinde heykel sanatı aşama kaydetmiştir. 1950'li yıllarda sanat eğitimi veren yüksekokulların açılmasıyla Hadi Bara, Zühtü Müritoğlu, Sadi Çalık, Hüseyin Gezer'in öğrencileri olan, kişisel üsluplarıyla dikkat çeken Kuzgun Acar, Ali Teoman Germaner, Füsun Onur, Koray Ariş, Seyhun Topuz gibi sanatçılar, çağdaş sanatı Türkiye'de açtıkları sergilerle yaygınlaştırmalardır. 30 Kurtuluş Savaşı'ndan sonra ulusal bilinci topluma kazandırmak için yapılan anıt heykelleri halkın heykel sanatını tanımasına yardımcı olmuşsa da tekrardan öteye gitmeyerek bu sanatın gelişimini bir ölçüde aksatmıştır. 1980'li yıllarda malzeme seçimi önem kazanıp farklı üsluplarda çalışan Meriç Hızal, Mehmet Aksoy, Nur Tarım, Salih Coşkun, Erdağ Aksel, Kayri Karay gibi sanatçılar öne çıkarken, bu yıllara kadar durgun olan heykel sanatı galeriler de açılan sergilerle hareket kazanmıştır. Sanat nesnelerine duyulan ilgi heykele de yansımıştır. 31
Afrika maskelerinden hareketle bireysel uygulamalar

Bu tezin temel amacı Afrika'daki farklı kabilelerin kullanmış olduğu, çeşitli tinsel maskelerin kullanım alanlarını ve günümüz heykel sanatına etkilerini yapılan uygulama çalışmalarıyla ortaya koymaktır. Bu tezde öncelikli olarak genel maske tanımı, tarihsel süreç, çeşitleri ve kullanım amaçlarından bahsedilmiştir. Daha sonraki bölümlerde ise Afrika maske sanatını desteklemesi bakımından ilkel kabilelere tinsellik kazandıran maske, onların inançları ve doğaüstü güçlere yükledikleri büyü, fetiş ve mitler ile açıklanmıştır. Son olarak Afrika sanatının maskeye etkilerinin modern sanata yansımaları, yapılan uygulama çalışmalarıyla desteklenmiştir.
Resim ve ironi

İroni, günümüz sanatında yaygın bir şekilde kullanılan ve gittikçe gelişen bir anlatım biçimidir. İroninin sözlük anlamı; inceden inceye alay eden; iki anlama çekilebilen, kastedilen şeyin aksini söylemekten ibaret bir çeşit kinaye, insana alay gibi gelen anlatım biçimi olarak tanımlanabilir. 'Resim ve İroni' adlı bu inceleme, ironi kavramım açıklayan ve resim sanatı üzerinde kullanılmasını gösteren bir araştırmayı sunmaktadır. Sanat tarihinde yerleşik olan Yabancı ve Türk sanatçıların resimleri, ironik bir çözümlemeye tabii tutularak tarihsel bir sıralama ile yorumlanmıştır. Bölüm 1 'de, ironi kavramının tanımı ve sanat yapıtlarındaki kullanım amacı konu edilmiştir. Bölüm 2'de, ironinin resim sanatında kullanımı, tarihsel süreçte gelişimi, sanat akımlarındaki yeri incelenmiştir. Ünlü sanatçıların resimleri, ironi ilişkisiyle irdelenmiştir. Ayrıca ironik çalışan Türk sanatçılara da yer verilmiştir. Yabancı sanatçılardan Daumier; devlet yönetimini eleştirerek, Max Beckmann; savaş konulu resimlerinde kendi portresini sıkça vurgulayarak, Picabia elektronik devreleri cinsellikle özleştirerek, Duchamp ise ünlü sanatçıların yapıtlarıyla alay ederek ironik resimler oluşturmuşlardır. Türk ressamlardan Can Göknil resimlerinde Türk mitolojisini kullanarak, Mevlüt Akyıldız; masalsı Türk figürlerini ünlü Türk yemekleriyle bağdaştırarak mizahı ve ironiyi meydana getirmişlerdir. Bölüm 3' de, tez çalışmalarının genel Ve ayrıntılı açıklamaları sunulmuştur. Tez resimleri İM farklı bölümden oluşur: Birincisi ünlü sanatçıların eserlerine göndermeler yapılarak, ikincisi de çocuklukta edinilen kötü anılardan oluşturularak elde edilen resimlerdir. Başlangıçta, duyguların bilinçsiz, ifadesiz tepkisine dönüşen ironi, zamanla resimlerde sürekli değişen, yeni anlatan biçimleri hedefleyen bir kimliğe bürünmüştür. Bu raporda, ünlü sanatçıların seçilen bir veya birkaç eserinden yola çıkılarak aynı konular günümüz eleştirel bakış açısıyla tekrar ele alınmış ve yeni bir yoruma gidilmeye çalışılmıştır.
Düşünsel ve plastik bağlamda açık yapıt diyalektiği

Bu tezde, geçmişş dönemlerden günümüze, her yapıtta var olan 'açık'lık konusu irdelenmiş ve Umberto Eco'nun 1962'de bu konuya daha fazla yoğunlaşarak çağdaş sanattaki 'açık'lık kavramını, klasik sanatta kendiliğinden var olan açıklıktan ayırmıştır. Bu bağlamda, çağdaş açık yapıtların alımlayıcının karşısında sergilediği tutum ve alımlayıcının açık yapıt karşısındaki sergilediği tutum ve yorum incelenmiştir. Tezin yöntemi nitelikseldir; tez gözlem, araştırma ve uygulama aşamasından oluşmuştur. Konu kapsamında kaynak taraması yapılarak, mevcut dökümanlar incelenmiştir. Konuyla ilgisi olan bugüne kadar yapılmış araştırma ve uygulamalar bu bağlamda gözden geçirilmiştir. Açık yapıt diyalektiğinin, dönemsel süreçlerde nasıl algılandığını, nasıl ortaya konulduğu saptanmış, çağdaş sanat ve günümüz plastik sanatlara yansımalarını ve uygulamalarını inceleyerek birçok sanatçının çalışmalarıyla birlikte ele alınmıştır. Araştırma için gerekli görülen bilimsel alanların disiplinlerine yönelik her türlü veriden yararlanılmıştır. Farklı dönemlere ait sanat eserleri bu düşünce paralelinde incelenmiştir. Konuyla bağlantılı düşünce yapıları, sanatsal dönem ve kuramlar belirli bir kronolojik sıra izlenmeksizin incelenmiştir. Konu, uygulama çalışmalarıyla birlikte ele alınmıştır.
Art Nouveau akımı içinde resim sanatı

1776 yılında James Watt'ın buhar makinesini bulmasıyla itici gücünü kazanan sanayi devrimi İngiltere'yi dünya çapında lider bir devlet durumuna getirmiştir. Buhar makinesine bağlı olarak gelişen teknolojik yenilikler hayatı önüne geçilmez bir şekilde değiştirmiştir. Fabrikalar günlük yaşam estetiğini etkileyen ucuz ama zevksiz nesnelerin seri üretimini yapmaktadır. Buna karşı çıkan bir grup sanatçı doğu sanatlarından ve doğadan esinlendikleri el sanatlarına dayanan yeni bir süsleme stili oluştururlar, önce İngiltere'de gelişen sonra tüm Avrupaya yayılan bu stil Art Nouveau olarak anılmaktadır. Art Nouveau'nun temel karekteri süslemeye ve çizgiye dayanmaktadır. Uygulanabilen tüm dekoratif elamanlara uygulanmıştır. 1890 yılarında ilk etkileri görülmüş ve 1910 yılarında etkisi kaybolmuştur.
'Kullanıma yönelik seramik tasarımı''nda 'ölçü' ögesinin işlevi

'Kullanıma Yönelik Seramik Tasarımı'nda ölçü Öğesinin İşlevi' incelenirken öncelikle 'ölçü' kavramı genel çizgileriyle ele alınmış ve 'Tanım' niteliği taşıyan I. Bölümde çok yönlü olarak açıklanmıştır. Nicel ve nitel yapısı üzerinde yapılan açıklamalar sonunda,' ölçü' kavramının konumuzu yakından ilgilendiren 'Estetik' ile bir bağ kurduğu saptanmıştır. Ayrıca, 'ölçü' kavramının sürekli 'değişebilirliği' üzerinde durulmuştur. 'Ölçü' kavramının 'Biçime nasıl yansıdığı araştırılmış ve 'Biçimsel Kurgu da ölçü Kavramı' başlığı altında ele alınmıştır. Ele alış sırasında 'Biçimsel Kurgu'yu oluşturan öğe ve ilkelerin birbirleri arasında kurdukları ilişkiler örgüsünde, 'ölçü' kavramının yeri aranmıştır. 2. Bölüm, 'Biçim'in oluşmasına sınırlamalar ya da belirleyici etkenler yükleyen 'Kültürel',' İşlevsel' ve 'Teknik' konuların ağırlıkları ve değişebilirlikleri üzerine kimi bilgileri kapsamaktadır. 'Kullanıma Yönelik Seramik Tasarımı'nın; 'Biçimsel Kurgu', 'Kültürel', 'İşlevsel' ve 'Teknik' etkenler ile olan yakın ilişkileri ve ilişkiler sonucunda ortaya çıkan tasarımın eleştirisi, örnekler ile yapılmıştır. Tüm bilgiler doğrultusunda, 'Kullanıma Yönelik Seramik Tasarımı'nın günümüzdeki ' ölçüsel özelliklerinin ne olması gerektiği düşünülmüş ve nedenleri ile birlikte 3. Bölüm'de ortaya konulmuştur.
İlköğretim okulları 6. sınıf resim-iş dersi öğretim programındaki özgün baskıresim konularının çok alanlı sanat eğitimi yöntemi ile uygulanmasının öğrencilerinin başarılarına, tutumlarına ve öğrenmenin kalıcığına etkisi

Bu çalışmanın temel amacı; ilköğretim 6. sınıf resim - iş dersi öğretim programında yer alan Özgün baskıresim konularının Çok Alanlı Sanat Eğitimi Yöntemi ile uygulanmasının geleneksel öğretim yöntemine göre, öğrencilerin başarılarına, derse yönelik tutumlarına, öğrenmenin kalıcılığına, sanatsal gelişim ve yönelimlerine etkisi ve katkısını ortaya çıkarmaktır. Araştırma; Ankara ilinin Çankaya ilçesine bağlı görsel sanatlar dersliği olan bir ilköğretim okulunda, 6. sınıf öğrencilerinden 2 grup olmak üzere toplam 60 denek öğrenci üzerinde uygulanmıştır. Seçkisiz örnekleme yoluyla seçilen gruplardan birisi deney, diğeri ise, kontrol grubu olarak atanmıştır. Deney grubunda Çok Alanlı Sanat Eğitimi Yöntemi uygulanırken, kontrol grubunda ise, aynı üniteye ilişkin geleneksel öğretim yöntemi uygulanmıştır. Yöntemlerin etkisini belirlemek amacıyla deneysel desenlerden ön test - son test kontrol gruplu desen modeli kullanılmıştır. Ayrıca bu yöntemin öğrenciler üzerinde etkisini belirlemek için deney grubu öğrencilerinden tesadüfi yöntemle seçilen üç öğrencinin sanatsal başarı durumlarını ortaya koymak amacıyla da gözlem ve görüşme yapılmıştır. Araştırmada deney ve kontrol gruplarına uygulama öncesi ve sonrası yapılan 'Linolyum Tekniği ile Ex Libris Tasarımı' ünitesi sonundaki başarı düzeyleri, resim-iş dersine yönelik tutumları ve öğrenmenin kalıcılığı açısından deney grubunun lehine anlamlı bir fark ortaya koymuştur. Böylece deney grubuna uygulanan Çok Alanlı Sanat Eğitimi Yönteminin olumlu düzeyde katkısı belirlenmiştir. ÇASEY çerçevesinde uygulamada yer alan öğrencilerin niteliklerinin araştırmaya etkileri incelendiğinde; resim - iş dersine karşı ilgi ve motivasyonlarının arttığı, estetik ve eleştirel yargı düzeylerine ait olumlu bir gelişme gösterdikleri, resim - iş öğretmeninin öğrencileri ilgi alanlarına göre tanımada daha etkili olduğu, öğrencilerin birbirleri ile olan ilişkilerinde yardımlaşmayı ve paylaşmayı daha iyi kazanmış oldukları görülmüştür. 11 Çok Alanlı Sanat Eğitimi Yönteminin öğrenciler üzerinde olumlu etkileri görüldüğü için, bu yöntemin ilköğretim okulları resim - iş eğitimi programlarında yer alması gerektiği konusunda ilgili ve yetkililere önerilerde bulunulmuştur.
Art-terapi yönteminde resimsel dilin kullanımı ve anlatım biçimlerinin yorumlanması

Sanat, hayatımızın her alanında bir oluşum göstermektedir, bu oluşumların hepsi ruha olumlu hitap eden etkilerdir. Sanatın her dalı, bu olumlu etkileşimde farklı roller üstlenir, bazıları bize görsel yönde etki ederken bazıları ise hem işitsel hem de görsel bir etki sağlamaktadır. İnsanoğlunun varoluşu, çevreyi, hayatı, korkuları, sevinçleri ve üzüntüleri anladıkça, yaşadıkça sanata daha çok sığındı. Zaman geçtikçe de sanat insan için bir ihtiyaç haline geldi. Bu ihtiyaç da her dönem farklılaştı ve kendi içinde gelişti. Şamanizimde ve ritüellerde ruhları çağırma, iyileri koruma ve kötü ruhlardan korunma, iyileşme, ölüleri uğurlama gibi farklı alanlarda sanatın farklı dalları kullanılmıştır. Bugüne bakıldığında bu anlayış gelişip 'Sanat Terapisi' olarak adını almış ve bu kavram bilinçaltıyla iletişim kurmakta vazgeçilemeyen yardımcı yöntem olarak kullanılmaktadır. Bu tez çalışmasında plastik sanatın iletişim ve ifade dili olarak nasıl kullanıldığı ile ilgili bilgiler verilmiş olup farklı kaynak ve örneklerden yararlanılarak geniş bir kaynakçayla örnekler sunulmuştur. Yazılmış olan bu tez çalışması toplam 3 bölümden oluşmaktadır. Tez çalışmasının birinci bölümünde Sanat Terapisiyle ilgili genel tanımlar, hedeflenen amaçlar ve bu sanat terapi yöntemin tanıtan genel bir bilgi verilmiştir. İkinci bölümde terapi'de resimsel dilin nasıl kullanıldığı, biçimlerin nasıl yorumlandığı ve ne şekilde çözümlendiğiyle ilgili görseller yoluyla örnekler sunulmuştur. Tezin üçüncü bölümünde ruhsal sorunlar yaşayan kişilerin, ressamların resim yapma süreçleri karşılaştırılmış olup naif, kaba, spontane ve akıl hastalarının çalışmalarını içinde barındıran 'Art Brut' ile ilgili genel bir tanım yapılarak bu kavram içerisinde yer alan örnekler verilmiştir.
Müzisyen ve eğitimci Mahir Çakar'ın yaşamı ve eğitimci yönü

Bu çalışma, müzik eğitiminin önemli bir kolu olan çalgı sanatçısı eğitimini, Türkiye'de eğitim alıp, sanat kariyerine ve eğitimciliğe Almanya'da başlayan korno sanatçısı ve eğitimcisi Mahir Çakar'ın yaşamı, sanatçı kimliği ve eğitimci kişiliği bağlamında ele almıştır. Araştırma, sanatçı ve eğitimci Mahir Çakar'ın yaşamını ve kendi deneyimleriyle oluşturduğu eğitim tekniklerini belirlemeyi amaçlamaktadır. Bu amaca ulaşabilmek için örnek olay tarama modelinin ve yaşamöyküsel araştırmanın gerektirdiği şekilde kaynak taraması ve birebir kendisiyle görüşmeler yapılmıştır. Elde edilen veriler nitel araştırma yöntemleri kullanılarak analiz edilmiştir. Almanya'da ve Türkiye'de müzik çevrelerince tanınmış, Almanya'da uzun yıllar korno sanatçılığı yapmış, Bayreuth Festival Orkestrası'na davet edilmiş Mahir Çakar'ın yaşamı, özellikleri ve eğitimci yönü araştırılmıştır. Bu araştırma, çalgı sanatçısı eğitimindeki gereksinimler doğrultusunda birçok başarılı müzisyen yetiştiren; sanatçı ve eğitimci kimliğiyle örnek teşkil eden ve Türkiye'de müzisyen eğitimine katkısı olan Mahir Çakar'ın yaşam öyküsünü, yaptığı çalışmaları, sanatçı kişiliğini ve eğitimci yönünü içermektedir.