turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Changing institutional balance in the European Community/ European Union: The case of council of ministers

öz AVRUPA TOPLULUĞU/AVRUPA BİRLİĞİ KURUMSAL DEĞİŞİM SÜRECİNDE BAKANLAR KONSEYİ Bayraktaroğlu, Gülüm Yüksek Lisans, Uluslararası İlişkiler Bölümü Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Atila Eralp Temmuz 2001, 154 Sayfa Bu çalışma Avrupa Birliği Bakanlar Konseyi'ni, Toplulukta değişen kurumsal dengeleri dikkate almak sureti ile, tarihsel bir çerçeve içerisinde incelemiştir. Konsey, kurucu antlaşma olan Roma Antlaşması'nda sahip olduğu yasama ve yürütme yetkileri ve kalabalık ve karmaşık yapısı ile Topluluğun en önemli asli kurumu olarak kurulmuştur. Zaman içerisinde Topluluk kurumlan arasındaki dengenin değişmesine rağmen Konsey, Topluluğun karar alma mekanizmasında en önemli yere sahip organ olarak kalmıştır. Çalışma aynı zamanda, süreç içerisinde Konsey'in kendi yapısı ve işleyişinde de önemli değişikliklerin meydana geldiğini göstermektedir. Bu bağlamda Konsey, her Antlaşma değişikliğiyle kalabahklaşmış ve daha karmaşık bir yapı haline gelmiştir. Söz konusu değerlendirmenin yapılabilmesi için çalışmada, Kurucu Antlaşmada değişiklik yapan her metin incelenmiş ve bu değişiklikler birer dönüm noktası kabul edilerek bölümlerin hazırlanmasında esas alınmıştır. Her bölümde öncelikle, söz konusu metnin Topluluk tarihindeki yeri belirtilmiş ve daha sonra Konsey üzerindeki etkileri tartışılmıştır. Tüm bu metinler içerisinde Avrupa Birliği Antlaşması, Konsey üzerinde uzun soluklu yapısall ve fonksiyonel değişiklikler meydana getirmesi sebebiyle bir kilometre taşı olarak kabul edilmiştir. Antlaşma, aynı zamanda, Avrupa Konseyini kurmuş ve Konseyin rolüne ilişkin tartışmaları da başlatmıştır. Avrupa Birliği Antlaşmasının onayı aşamasında Topluluğun genişlemesi, en önemli gündem maddesi olarak yerini almış ve kurumsal reform tartışmalarını da beraberinde getirmiştir. Konsey, yasama yetkileri ve oylama usulleri ile kurumsal refom önerilerinin merkezinini işgal etmiştir. Dolayısıyla çalışmada söz konusu tartışmaların konu olduğu Hükümetlerarası Konferanslara ve Zirve Toplantılarına da yer verilmiş, son gelişmelerin meydana geldiği Amsterdam Antlaşması ve Nice Zirvesi de ayrı bölümler olarak incelenmiştir.
Avrupa Birliği'nin enerji güvenliğinde Türkiye'nin yeri: TANAP ve Türk Akımı projeleri

Bu çalışmada, enerjinin ve enerji arz güvenliğinin tam anlamıyla tanımı yapılmakla beraber Avrupa Birliği'nin enerji arz güvenliğinde Türkiye'nin enerji tedariki esnasında yerini ve önemini içinde bulunduğu projelere dayandırılarakanlatılmaya çalışılmıştır. Artan enerji gereksinimi ile beraber bütün dünya devletleri bu gereksinimi bitirmek için birbirleriyle rekabet içindedirler. Enerji çok genel bir anlam ifade etmektedir ve literatürde geniş bir yer kaplamaktadır. Bundan dolayı daha özel bir konu olan ve dünyadaki her geçen gün talebi dolayısıyla önemi artan doğalgaz ve petrol üzerinden enerji güvenliği açıklanmaya çalışılmıştır. Coğrafi pozisyonundan ötürü, Asya ve Avrupa arasında köprü görevi gören Türkiye, dünya'daki enerji kaynaklarının yaklaşık olarak %70 oranından daha çoğunuelinde tutan Hazar Bölgesi ve Ortadoğu'ya yakınlığı sebebiyle her ne kadar kendi enerji kaynaklarına sahip olmasa da bu kaynaklara komşu olması bakımından çok avantajlıdır. Türkiye, üzerinden geçen petrol ve doğalgaz boru hatlarıyla Avrupa Birliği'ne enerji transfer eden bir enerji nakil üssüdür. Bu jeostratejik konumunu lehine döndürmek isteyen ve doğalgaz ihtiyacının çok büyük bir bölümünü ithal eden Türkiye'nin doğalgaz arz güvenliği politikaları ve sahibi olduğu projeleri örnek çalışma olarak incelenmiştir. Bu bağlamda Türkiye, AB'nin özellikle Rusya'ya olan doğalgaz bağımlılığını azaltmak ve Hazar bölgesindeki doğalgazın AB'ye nakledilmesi için önemli projelerde yer almaktadır. Hazar gazının AB'ye taşınması ve Türkiye'nin doğalgaz ihtiyacını karşılaması için yapılan TANAP projesi ve akabinde oluşturulan Rus gazının Türkiye üzerinden taşınıp Avrupa sınırlarıyla buluşturulmasını amaçlayan Türk Akımı Projesiönemli bir hal almıştır. Bu çalışmada Türkiye'nin AB enerji güvenliğini sağlamada en güvenli nakil yolu olduğu anlatılmaya çalışılmıştır. Bu araştırmaları ve düşünceleri savunmak amacıyla çalışmada istatistiksel veriler, somut bilgiler ve akademik araştırmalar kullanılmıştır.
2010 Avrupa krizi ve kamu borcu sorunu

2008 Krizi'nin etkisini üzerinden atamayan Avrupa'da borç krizi adıyla yeni bir kriz meydana gelmiştir. Avrupa Borç Krizi, küresel krizin etkileriyle ülkelerin makroekonomik ve mali sıkıntılarının sentezi olarak karşımıza çıkmıştır. Krizden en çok etkilenen beş ülke ise; Yunanistan, İrlanda, İspanya, Portekiz ve İtalya olmuştur. Yunanistan, başta kamu borcu, işsizlik ve ikiz açık olmak üzere birçok sıkıntıyla baş etmek zorunda kalmıştır. İrlanda'da, konut sektörü ve bankacılık sıkıntılarına kamu borç stoku ve bütçe açığındaki artışlar da eklenince kriz meydana gelmiştir. Rekabet gücü azalan Portekiz'de kamu ve özel sektör borçları, cari açık ve bütçe açığı artışı ülkeyi zor duruma sokmuştur. İspanya'da konut ve bankacılık sektöründeki sıkıntılar, kamu borç stokunun ve özel sektör borçlarının artması ve işsizlik oranlarındaki artışlar krize neden olmuştur. İtalya'da ise kamu ve özel sektör borçları, bütçe açığındaki artışlar ve resesyon ülkeyi krize sürüklemiştir. Her ülkenin değişik mali ve ekonomik problemleri olmasına karşın, ülkelerin ortak sıkıntısı kamu borcudur. Krize karşı gerek AB ve IMF, gerekse AB ülkeleri büyük çaba harcamıştır. Bu çalışmada Mortgage Krizi ve Avrupa Krizi'nin kamu borcu sorunu olan ülkeleri krize nasıl sürüklediği ve krize karşı hangi tedbirler alındığı incelenmiştir.
Küreselleşme ile değişen göç kavramı: Yasadışı göç ve Türkiye'de Adana ili örneği

Küreselleşme, son yirmi yıldır hem akademik literatürde, hem de günlük hayatta sıklıkla tartışılan bir kavramdır. Bu çalışmada amaç, küreselleşme ile değişen göç kavramını, Adana'daki yasadışı göç araştırmasını örnek olarak ele alarak açıklamaktır. Küreselleşmenin ilerlemesiyle, göç de son 20 yıldır ilgi çekmeye başlamış ve bir yüksek politika konusu olmuştur. Bu çalışma göçü, özellikle de yasadışı göçü teorik ve uygulama dahil tüm boyutlarıyla ele alacak; akademik, politik ve bürokratik perspektifleri karşılaştıracak; ve göçü küreselleşme öncesi paradigmalarla yönetme sorunsalını tartışacaktır. Türkiye'nin küreselleşme dönemindeki göç deneyimi üç şekildedir: göç veren, göç alan ve transit ülke. Bu bağlamda, Türkiye ile AB arasındaki göç konusundaki dinamikler detaylı olarak incelenecektir. Adana ilinde Yabancılar Şube Müdürlüğü Misafirhanesi'nde yasadışı göçmenlerle araştırma yapılarak, göç nedenleri, göçmenlerin demografik ve aile yapıları ve hedef ülkeleri seçme nedenleri araştırılacaktır. Bu araştırmanın sonunda, göçün sebebinin belirlenmesinin, kısmen gönderen ülkelerdeki siyasi ve ekonomik sebeplerin birbiriyle etkileşmesinden dolayı içsel olarak güç olduğu, bunun da göçmen tipinin de belirlenmesini güçleştirdiği savunulacaktır. Ayrıca göçün ekonomiler üzerindeki ağır finansal ve insan kaynakları yükü nedeniyle, konunun ulus-devlet seviyesinde ele alınmaması gerektiği, uluslarüstü bir yönetimin uluslararası göç yönetimi yükünü üstlenmesi gerektiği savunulacaktır. Bu uluslarüstü yaklaşım göçün yalnızca güvenlik boyutu üzerine değil, insan hakları boyutu üzerine de odaklanmalıdır.
Avrupa Birliği eğitim ve gençlik programları; Erasmus programı ve Türkiye yüksek öğretiminde programın uygulanması

Eğitim AB üyesi tüm ülke hükümetlerinin en önemli gündem maddelerinden biri olmakla beraber eğitimin yapısı tüm ülkelerde farklılıklar göstermektedir. Avrupa Birliği eğitim alanında tek bir politikanın olmadığı ancak ülkeler arasında görüş alışverişinde bulunulduğu bir forum niteliğindedir. Üye ülkeler eğitimin içeriği ve organizasyonu açısından özgür olup Avrupa Birliği nezdinde işbirliği yapabilmektedirler. Avrupa Birliği'nin eğitim alanında sunduğu olanaklar ise: Uluslararası eğitim, mesleki eğitim ve gençlik ortaklıkları, değişim programları ve yurtdışında eğitim olanakları, yenilikçi öğretim ve eğitim programları, eğitimde yeni teknolojilerin kullanılması ve diplomaların karşılıklı tanınması, akademisyenler ağı ve mesleki uzmanlık karşılaştırma ve politika üretme amaçlı danışma platformudur. Topluluk eğitim politikası özel okullardan öğretmenlere, velilerden öğrenci ve idarecilere, üniversite rektörlerinden mesleki kuruluşlara, uzmanlardan bakanlara her türlü alanı ve eğitim şeklini kapsamakta ve üye devletlerin programlarını tamamlamaktadır. Yükseköğretim kurumları Avrupa Topluluğunun kültür ve değerlerinin gelişmesinde önemli bir yer tuttuğundan dolayı, Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne üyelik sürecinde, yükseköğretim kurumlarındaki akademik ve eğitimsel standartların Avrupa Birliği üniversitelerinin standartlarıyla uyum içinde olması bu amaca ulaşmayı sağlayıcı etmenlerden biridir. Bu çalışma, teorik anlamda Avrupa Birliği yükseköğretim kurumlarında kalite çalışmalarına genel bir bakış açısı vermekle beraber; ampirik anlamda Türkiye'deki devlet üniversitelerinde bu göstergelere ne oranda ulaşılabildiğini göstermesi açısından yükseköğretim literatürüne katkı sağlayacağı düşünülmektedir. Bu bağlamda, ilgili çalışmada, AB eğitim politikaları kapsamındaki Erasmus politikası ve Türkiye'nin sürece uyumu değerlendirilecektir.
A comparative analysis of the far right parties in Europe: National Front in France, Freedom Party of Austria and Danish People's Party

Bu tez, Fransa'daki Ulusal Cephe, Avusturya'daki Avusturya Özgürlük Partisi ve Danimarka Halkının Partisi'ni karşılaştırmalı olarak incelemeyi amaçlamaktadır. Söz konusu partiler 1980'lerle birlikte desteklerini önemli ölçüde arttırmışlardır. Bu kapsamda ideolojik gelişmelerini anlayabilmek adına öncelikli olarak partilerin tarihsel gelişim süreçleri ele alınacaktır. Ardından, FN, FPÖ ve DF ulusal kimlik inşa süreçleri, göç ve küreselleşme parametreleri çerçevesinde incelenecektir. Her bir parametre altında her parti ayrı ayrı ele alınacak ve söz konusu parametreye ilişkin partilerin farklılıkları ve benzerlikleri araştırılacaktır. Tezin esas amacı, son yıllarda uluslararası politikada etkisini giderek artıran aşırı sağ partilerden FN, FPÖ ve DF'nin farklı ve benzer yönlerini ortaya koyarak desteklerini artırmalarındaki temel unsurları göstermektir.
Türkiye-Avrupa Birliği ilişkilerinin dış ticaret yönünden değerlendirilmesi

Birinci bölümde, Türkiye ve Avrupa Birliği ilişkileri tarihsel açıdan ortaya konulmakta ve Türkiye'de dış ticaretin yapısall değişimini takip eden süreç ele alındıktan sonra Gümrük Birliği'ne uyum sürecinde Türk Mevzuatının dış ticarette vergisel uyum süreci inceleme konusu yapılmaktadır. Bu bölümde ele alınan konular ileride açıklanacak ikinci ve üçüncü bölümleri açıklayıcı nitelikte bir ön giriş mahiyetindedir. İkinci bölümde, Türkiye'de ithalatın yapısall değişimi konusu ele alınarak 1923'ten günümüze kadar süregelen süreç inceleme konusu yapılmıştır. Bu bölümde aynca Gümrük Birliği sürecinde Türkiye'nin ithalat mevzuatı kapsamında yapılan ve planlanan yapısall uyum çalışmaları incelenmiştir. Üçüncü bölümde, Türkiye'de ihracatın yapısall değişimi konusu ele alınarak ihracatta 1923'ten günümüze kadar gelen süreç inceleme konusu yapılmıştır. Yedinci Beş Yıllık Kalkınma Planı kapsamında vergisel tedbirler incelenmiştir. Aynca Türkiye'nin ihracat mevzuatı kapsamında yapılan ve planlanan yapısall uyum çalışmaları incelenmiştir. Çalışma ile ilgili tablolar, çalışmanın sonunda Ekler Bölümü'nde verilmiştir.
Avrupa Birliği'nde finansal entegrasyon: Bankacılık sektörü açısından bir değerlendirme

Avrupa ekonomisinin tarihi gelişim sürecinde, bankalar yoluyla sağlanan finansman büyük rol oynamıştır. AB için entegre olmuş bir bankacılık sektörünün oluşturulması, finansal piyasa entegrasyonunun ve tek para politikasının başarısı açısından zorunlu görünmektedir. Bankacılık sektöründe entegrasyon, AB ekonomik politikalarının başlıca hedeflerinden sayılmaktadır. Bu sektörde, entegrasyonun daha yüksek bir ekonomik büyüme için potansiyel yaratacak olan bir finansal gelişimi besleyeceği ve hızlandıracağı beklenmektedir. Ayrıca, bu sektörde daha yüksek düzeyde bir entegrasyonun gerçekleşmesi, kaynak tahsisinin daha etkin yapılmasına ve sermaye maliyetinin düşürülmesine katkı sağlayama yoluyla, ekonominin etkinliğini arttırması beklenmektedir. Bu da sonuç olarak, bankacılık sektöründe sürdürülebilir büyümenin, enflasyon yaratmadan gerçekleştirilmesini sağlayabilir. AB bankacılık sisteminin entegrasyonu, AB finansal piyasa entegrasyonunun ilerlemesi ve tamamlanabilmesinde en önemli rolü oynamaktadır. AB'de bankacılık sektöründe Entegrasyon düzeyi toptancı piyasalar altında yer alan para piyasalarında büyük ölçüde ilerlemiş, fakat perakende bankacılık piyasaları altında incelenen ve bankaların temel aracılık faaliyeti ile ilgili olan kredi piyasasında entegrasyon düzeyinin oldukça düşük olduğu görülmektedir. AB genelinde perakende bankacılık piyasası halen bölümlenmiş olarak kabul edilmektedir. Bu çalışmada öncelikle finansal entegrasyonun tanımı, avantajları, dezavantajları ve Birlik düzeyine finansal entegrasyonun oluşumu incelenmiştir. Daha sonra AB bankacılık sektörünün önemi ve AB mali sisteminde bankacılık sektörünün payı, AB'de bankacılık sektörü entegrasyonun ilerleme dönemleri, Avrupa Merkez Bankası tarafından AB bankacılık sektörüne uygulanan politikalarda etkinliğin sağlanması ele alınmıştır. Son olarak, bankalar arasında birleşme ve devralmalar, hedeflenen Avrupa finansal tek pazarının oluşumu, Avrupa mali sektörünün bankacılık sektörü ile yakın ilişkide olan sermaye piyasası işlemleri ele alınmıştır.
Türkiye'de ekonomik kalkınma perspektifinden ulaştırma sektörü ve politikaların evrimi: Avrupa Birliği'ne uyum sürecinde sektörel swot analizi

Ulaşım, bir ülkenin ekonomik kalkınmasında önemli yer tutan bir hizmet sektörüdür. Yarattığı dışsallıklar, maliyetleri ve fiyatlama politikaları, özellikle sosyal devlet ve kamu yararı açısından devletin sektördeki fonksiyonunu arttırmaktadır. Gelişmiş ülkelerde olduğu gibi, özellikle alt sistemlerin rekabetine değil, tamamlayıcılığına yönelik ve diğer sektörlerdeki gelişmeler de dikkate alınarak yapılacak bir ulaşım planlaması, ekonomik kalkınma açısından bir anlam kazanmaktadır. Bu çalışmada, öncelikle gelişmiş ülkelerin, tarihsel bir akış içerisinde ulaşım sektörüne kalkınmaları açısından yükledikleri fonksiyon değerlendirilmiş, ardından, sektörün teknik özellikleriyle birlikte etkinlik alanlarına göre sınıflandırılması ve ekonomik kalkınma doktrinleri ile kalkınma planları açısından ulaştırma sektörünün geçirdiği evrim ele alınmıştır. Özellikle 1980 sonrasında uygulanan neo-liberal politikaların ulaşım sektörüne yansımaları, sürdürülebilirlik, özel sektör katılımı, dışsal maliyetlerin içselleştirilmesi, fiyatlandırma, kullanıcı öder ilkelerinin bir bütünün parçaları olduğu görülmüştür. Ayrıca, AB Ortak Ulaştırma Politikası'nın dışsal boyutunu oluşturan Türkiye, Trans-Avrupa ağlarına entegre olmak için dahil olduğu Marmaray, TRACECA, Karadeniz Otoyolu ve 3. Boğaz Köprüsü projelerini ulusal çıkarlarımızla ne ölçüde örtüştürdüğü konusu düşündürücü olmaktadır.
Avrupa Birliği'ne uyum sürecinde 5224 Sayılı Kanun çerçevesinde sinema filmlerinin denetlenmesi ve ortaya çıkan sorunlar

Sinema filmlerinin sansürü, Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk yıllarından, hatta Osmanlı Döneminde ilk filmin yapılmasından itibaren tartışılan ve gündemde olan bir konudur. Türkiye'de sinema filmleri, Türkiye'de üretilmiş olsun veya ithal edilmiş olsun, 1932 yılından itibaren merkezi olarak denetlenmeye başlanmış ve 1986 yılına kadar geçen sürede nispeten katı bir denetim mekanizması işlemiştir. 1980'li yıllarda başlayan dışa açılma ve deregülasyon politikaları neticesinde 1986 yılında sinema alanında ilk kez öncekilerden farklı bir hukuki düzenleme yapılmış ve katı denetim önemli ölçüde yumuşatılmıştır. 1990'lı yılların sonundan itibaren Avrupa Birliği'yle tesis edilen yakın ilişkiler sonucunda, Türkiye'ye 10 11 Aralık 1999 Helsinki Zirvesi'nde 'aday ülke' statüsü verilmiş; 17 Aralık 2004 Brüksel Zirvesi'nde ise Türkiye'yle müzakerelere başlanma kararı alınmıştır. Brüksel Zirvesi'nden yaklaşık altı ay önce, bu Tez çalışmasının konusunu oluşturan 5224 sayılı Sinema Filmlerinin Değerlendirilmesi ve Sınıflandırılması ile Desteklenmesi Hakkında Kanun 14.7. 2004 tarihinde kabul edilmiş ve 21.7. 2004 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Tez'de, 2004 yılında çıkarılan bu yeni Kanun, 'denetim' ve 'toplumsal sorumluluk' kavramları çerçevesinde etraflıca incelenmiş olup, Türkiye'deki önceki düzenlemelerle ve AB'nin çeşitli ülkelerindeki düzenlemelerle mukayese edilmiştir. Ayrıca, teorik incelemenin yanı sıra, denetim uygulamasının niteliğinin daha iyi anlaşılması amacıyla 2005 2011 yılları arasında denetime giren yerli ve yabancı filmlerin denetim tutanakları incelenmiş olup, somut bir istatistik de ortaya konulmuştur. Tüm bu araştırmalar sonucunda, 5224 sayılı Kanun'un Türkiye'de bu alanda çıkarılan en liberal düzenleme olduğu ve uygulamada da 'sansür' anlayışının önemli ölçüde terk edildiği sonucuna varılmıştır. Artık, filmlerin yaş gruplarına göre sınıflandırılması esas alınmaktadır. AB'deki ülkelerle mukayese edildiğinde, 5224 sayılı Kanun'un öngördüğü sistem ile bu ülkelerde uygulanan sistemler arasında çeşitli farklılıklar ve benzerliklerin olduğunu söylemek mümkündür. Ancak yeni mevzuattaki bazı hükümler, bazı boşluklar ve çelişkiler Devletin her an ipleri ele almasına ve denetimin sıkılaşmasına imkan tanıyabilecek niteliktedir. Dolayısıyla, 5224 sayılı Kanun'u mümkün olduğunca liberal, fakat noksanları olan bir düzenleme olarak nitelemek mümkündür.
Türkiye'de özel tüketim vergisi ve özel tüketim vergisinin Avrupa Birliği ile uyum çerçevesinde incelenmesi

Bu tezde, Türkiye'de 2002 yılında yürürlüğe giren Özel Tüketim Vergisi'nin incelenmesi hedeflenmiştir. Özel Tüketim Vergisi alanında yapılan çalışmalar, Türkiye'de 1985 yılında yürürlüğe konan Katma Değer Vergisi'nden sonra, dolaylı vergiler alanında yapılan en büyük reform sayılmaktadır. Çalışmanın ilk bölümünde Özel Tüketim Vergisi'nin teorik çerçevesine değinilmiştir. İkinci bölümde Türk Özel Tüketim Vergisi uygulaması incelenmiştir. Üçüncü bölümde ise Avrupa Birliği'ndeki uygulama ile Türk Özel Tüketim Vergisi uygulaması karşılaştırılarak incelenmiştir. Özel Tüketim Vergisi, Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne üyelik sürecinde kendi mevzuatını Avrupa Birliği mevzuatı ile yakınlaştırma ve uyumlaştırma alanında atmış olduğu önemli bir adımdır. vnı
Avrupa Parlamentosu'nda yer alan siyasi gruplar ve Helsinki Zirvesi sonrası Türkiye ile ilgili siyasi sorunlara yaklaşımları

Avrupa Birliği'nin kurumsal yapısı içinde temsilcileri doğrudan halkoyu ile seçilen Avrupa Parlamentosu, Birliğin demokratik meşruiyet kazanması açısında önemli bir kurumdur. Avrupa Parlamentosu, klasik anlamda parlamentolara benzerlikler taşımaktadır. Doğrudan seçimlerin yapıldığı ilk yıl olan 1979'dan bu yana AB üyesi olan ülkeler, kendi seçim sistemlerine göre gerçekleştirdikleri seçimler sonrasında nüfuslarıyla orantılı sayıda parlamenteri meclise gönderirler. Parlamento çatısı altında parlamenterler milliyetlerine göre değil, siyasi yakınlıklarına göre siyasi parti gruplarını oluştururlar. Ulusal düzeydeki partilere benzerlik taşıyan siyasi parti grupları, Parlamento içinde uzlaşma kültürünün yerleşmesine katkıda bulunurlar. Parlamento'da günümüze kadar sosyalist ve sosyal demokratlar, çevreciler, komünist ve aşırı solcular, bölgeselciler, liberal ve liberal demokratlar, muhafazakar ve Hıristiyan demokratlar, ulusal muhafazakarlar ve Avrupa şüpheciler siyasi grup oluşturmuştur. Türkiye'nin AB'ye üyelik süreci diğer üye olan ülkelere nazaran daha uzun bir serüvendir. Bu süreçte önemli dönemeçlerden biri, Türkiye'ye adaylık statüsünün verildiği 1999 yılında gerçekleşen Helsinki Zirvesi'dir. Çalışmamızda, Birliğe tam üyelik için onayının alınması şart olan Avrupa Parlamentosu'nda yer alan siyasi parti gruplarının Türkiye ile ilgili siyasi konulara yaklaşımları aktarılmıştır. Kürt sorunu, Ermeni soykırımı iddialar, insan hakları ihlalleri, temel hak ve özgürlüklerin kısıtlanması, Türk ordusunun siyasi rolü ve Kıbrıs sorunu yapılan değerlendirmelerde öne çıkan başlıca konulardır.
Suriyeli göçmenlerin Türkiye ve Avrupa Birliği ilişkilerine etkileri

Suriyeli göçmenler Türkiye'ye geleli 6 yıl olmasına rağmen topluma uyum sağlama konusunda hala sıkıntı yaşamaktadırlar. Dış politikada ise Türkiye'nin rolünü belirlemeye devam etmektedirler. Türkiye'nin Avrupa Birliği ile olan ilişkisine etkileri de son zamanlarda oldukça fazladır. Suriyeli göçmenlerin Türkiye sınırlarını aşıp Avrupa Birliği ülkelerine gitmek istemesi ve bu durumun Avrupa Birliği'nde yarattığı endişe, göçün bir güvenlik sorunu olarak algılanmasına yol açmıştır. Göçün güvenlikleştirilmesi neticesinde Avrupa'nın Türkiye ile olan ilişkileri artmış ve Türkiye ile Geri Kabul Antlaşması imzalanmıştır. 16 Aralık 2013 tarihinde imzalanan antlaşma ile 20 Mart 2016 tarihi itibariyle Türkiye üzerinden Avrupa'ya geçen göçmenlerin Türkiye'ye geri gönderilmesi kararlaştırılmıştır. Türkiye'ye bu aşamada Vizesiz Avrupa'nın yolunun açılacağı öne sürülmüş ve bunun için Türkiye'nin tamamlaması gereken 72 kriter belirlenmiştir. 72 kriter 5 blok halinde belirlenmiştir. Bunlar; Belge Güvenliği, Göç Yönetimi, Kamu Düzeni ve Güvenliği, Temel Haklar, Düzensiz Göçmenlerin Geri Kabulüdür. 7 kriter üzerinde anlaşılamadığı için Vizesiz Avrupa hayali gerçekleştirilememiştir. Bu çalışmada ilk olarak göç ve mülteci tanımı yapılacak, Suriyeli göçmenlerin durumu ele alınacak, güvenlikleştirme ve göçün güvenlikleştirilmesi kavramına değinilecektir. İkinci bölümde ise Avrupa'da göçün güvenlikleştirilmesi, göçmenlere ve Suriyeli göçmenlere yönelik uygulanan ortak göç politikalarına değinilecek, aşırı sağ partilerin yükselişine ve son zamanlarda artan İslamofobi ve Yabancı Düşmanlığına değinilecektir. Üçüncü bölümde tezin konusu olan Suriyeli göçmenlerin Türkiye-Avrupa Birliği ilişkilerine etkisi incelenecektir.
The King's European Morocco: A postcolonial approach to Morocco's Quest to become a European Community member

Bu çalışma Fas Krallığı'nın 1987 yılında Avrupa Topluluğu'na yaptığı üyelik başvurusunu, kolonyal dönemde kolonici devletlerin kolonize devletlerde yarattığı etkilerin kolonyal dönemden sonra da kolonize devletlerin milli kimliği üzerinde devam ettiğini vurgulayan postkolonyal milliyetçilik teorisiyle açıklamaktadır. Çalışma, bu bağlamda, Fas Krallığı'nın Avrupa Topluluğu'na yaptığı üyelik başvurusunu Fas Krallığı'nın kendini nasıl Avrupalı hissettiği ve bu Avrupalılığını Avrupa Topluluğu'na başvuracak olan devletlerin Avrupalı olması gerektiğini vurgulayan Roma Antlaşması'nın 237. maddesine göre nasıl iddia ettiğini/açıkladığını incelemektedir. İncelemeyi Homi Bhabha'nın postkolonyal milliyetçiliğin ana unsurlarından biri olan hibridite yaklaşımı temelinde yapan bu çalışma, Fas Krallığı'nın Avrupa Topluluğu ile 1987 yılı itibariyle olan ilişkilerini derinleştirmeyi hedeflemektedir. Çalışma, bu anlamda, Fas Krallığı'nın 1987 yılında Avrupa Topluluğu ile olan ilişkilerini 'Krallık Topluluğa üyelik için neden başvurdu? sorusuna yanıt olan ekonomik ve siyasi içerikli cevaplar yerine 'Krallık Roma Antlaşması'na göre kendini nasıl Avrupalı hissetti? sorusuna yanıt olabilecek, postkolonyallik çerçevesinde şekillenen kültür kavramıyla incelemektedir. Fas Krallığı'nın 1912 ve 1956 yılları arasındaki kolonize devlet konumunu değerlendiren bu tez, milli kimliğini kolonyal dönemde ve kolonyal dönemden sonra Avrupa kolonyalizminden dolayı Avrupa'ya karşı oluşturan Fas Krallığı'nda, Avrupa Topluluğu'na üyelik başvurusunda bulunarak Fas halkının devletiyle ve milletiyle Avrualı olduğunu iddia eden Kral İkinci Hasan'ın Avrupalılık bileşenini Fas milli kimliğine nasıl eklediğini sorgulamaktadır. Tez, Roma Antlaşması'na göre Fas'ın Avrupalılığının, 1912 ve 1956 yılları arasında Fransızların Fas'ta yarattığı hibriditenin Kral İkinci Hasan tarafından postkolonyal Faslı milli kimliğine araçsallaştırılarak açıklandığını iddia etmektedir.