turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye'de görsel sanat kaynaklarının arşivlenmesi için model çalışması

Çağdaş görsel sanatlar alanında üretilen bilgi sanat ortamının belleğini oluşturmaktadır. Bu bilginin dağınık halde olması, araştırmacılar için zorluk oluşturmasının yanı sıra, değerlendirme ve eleştirme gibi temel gereksinimleri de olanaksız kılmaktadır. Bu alanda üretilmiş bilginin düzenli ve örgütlü halde erişime açılması gelecek dönem için bir bellek çalışması oluşturmanın yanında günümüz sanat ortamına bakışta vizyon gelişimi için önemli bir ihtiyaçtır. Günümüzde bilginin yeni konumu, bilgi üretimi ve aktarımında yeni bilişim teknolojilerinin geçerliliği göz önünde tutulduğunda, Türkiye'nin bu alandaki dönüşüme ayak uydurmak durumunda olduğu görülecektir. Bu çalışma, genel arşivcilik prensipleri çerçevesinde, Türkiye'de çağdaş görsel sanatlar alanında üretilen bilgi ve belgelerin bir kurum yapısı altında toplanması, düzenlenmesi ve erişime açılması için bir model oluşturulma önerisidir.
Modern sanatta değişen gerçeklik olgusunun Millet'nin Monet'nin Van Gogh'un, Sancı Yığınları ile Kiefer'in Nuremberg adlı yapıtları çerçevesinde incelemeler ve uygulamalar

'Modern Sanatta Değişen Gerçeklik Olgusunun Millet, Monet, Van Gogh'un 'Saman Yığmları'Kiefer'in 'Nuremberg' Adlı Yapıtları Çerçevesinde İncelenmesi ve Uygulamalar' adlı tez çalışmasında sanatçının 'kendini keşfetme' isteğinin çağın gerçekliği ile olan ilişkisinden yola çıkılmıştır. Değişen gerçeklikler karşısında bir 'duruş' sağlama kaygısıyla seçilen dört sanatçı ve yapıtları incelenerek bu sanatçıların toplumsal-bireysel süreçlerde kendi görme yansıtma eylemlerini nasıl oluşturdukları incelenmiştir. Yaşam süreçleri içindeki toplumsal-bireysel-sanatsal gelişmelerin sanatçılar üzerindeki bakışı farklılaştırmada etkin oldukları gözlenmiştir. Yanı sıra, varılan sonuç bu etkin sürecin öznel yapıda etkisinin azaldığıdır. Asıl unsurun bireyde öznel algılama öznel dışlaştırma süreci olduğu görülmüştür. İnceleme sürecinde devam eden uygulamalarda betimsel biçimlendirme teknikleri, biçim bozma ve soyutlama tekniklerinde yararlanılmıştır. İlerleyen süreçte malzeme dilinin devreye girdiği çalışmalar yapılmıştır. Dekopaj-Asamblaj gibi teknik uygulamalarının yanı sıra sürece dayalı uygulamalar da yapılmıştır. İmge-gerçeklik ilişkisi içinde bireyin teknik ve malzemeye duygusal yakınlığının durağan olamayacağı sonucu ortaya çıkmıştır. Kişinin benliğinde aradığı öznel gerçeklik, kendini ifade edebilme çabası, farklı malzemelerle ve yeni olanaklarla devam etmektedir.
Sinemada Suç ve Ceza-Modern toplumlarda adalet arayışının sinemada temsili

politik, ekonomik, ahlaki yaşamlarıyla sanatsal üretimleri arasında kopmaz bir ilişki vardır. Sanat üretiminin analiziyle, ele alınmak istenen toplumlar hakkında pek çok ipucuna ulaşmak mümkündür. Aynı şekilde, ele alacağımız bir kavram da bizler için toplum yaşamına dair önemli veriler sağlayacaktır. Adalet ve adaletin kendini somut olarak görünür kıldığıyasa aracılığıyla belirlenen suç ve ceza kavramları da bu bağlamda takibiyapılabilecek kilit kavramlardandır. Tüm topluma karşı gerçekleştirilmiş bir edim olarak kabul edilen suç, bir bütün olarak toplumun, bu dışsallaştırmayıoluşturan değer yargılarını anlamamızın yolunu açar. Suçun bir sonucu olarak ortaya çıkan ceza, suçtan birebir etkilenmiş olanların dışında adaletin zarar görmüş olduğu ve yeniden kurulması gerekliliği üzerinde temellenmektedir. Aynı zamanda, sanat anlatısı için oldukça uygun bir içerik de oluşturan bu kavramlar, sinema tarihi boyunca pek çok filmde ya olay örgüsünü kurabilmekya da toplumsal bir tartışmanın izini sürebilmek için kullanılagelmiştir.
Resimde çıplak gövdeyi algılama bağlamı olarak mekan

Çıplak insan gövdesi ilk çağlardan bugüne kadar sanat yapıtlarına kaynaklıketmiş, hayatın değişimine koşut bir konumda insanı anlama çabasının bir öğesi olarak sanatta ifadesini bulmuştur. Dinlerin ortaya çıkışıyla birlikte çıplaklık katı kurallar çerçevesinde sınırlandırılmış, belli bir dönem sanattan uzaklaştırılmıştır. Erkek ve kadın bedenlerine yüklenen anlamlar, sanatta çıplaklığın daha çok kadın bedeni yoluyla ifade edilmesine yol açmıştır. Çıplaklık bedenin doğal hali olmaktan çıkarılmış, kültürel unsurlarınbelirlediği mekanlar ve davranış kalıpları içerisinde yeniden tanımlanmıştır. Sanattaçıplaklık kavramı, dönem dönem yasaklamalara maruz kalsa da varlığını korumuştur. Resimde çıplak insan gövdesinin temsili sanatçının gerçeklikle kurduğu ilişki bakımından önem taşımaktadır. Sanatçı, çıplak insan gövdesinin temsili yoluylaçıplaklığa dönük bakış açısını gösterme ve toplumsal gerçeklere hangi mesafededurduğunu ortaya koyma olanağı kazanır. Toplumsal yasaklamalarla karşı karşıya olan gövdenin çıplaklığı sanattameşruluk kazanır. zleyicinin çıplaklığı algılayışını yönlendiren unsurlardan biriresimde çıplağın konumlandırıldığı mekandır. Mekanın karakteri izleyicinin çıplağınasıl algılayacağını belirlemektedir. zleyici resim yoluyla bir yandan sanatçınınçıplaklığa ilişkin tavrını görür diğer yandan, çıplaklık karşısında kendisi ileyüzleşmiş olur. Mekanın karakteri izleyicinin konumlandırılmasını da etkilemektedir. zleyiciçıplaklık karşısında temsil edilen mekanın niteliğine göre gözleyen de olabilir, seyreden de. Bu çalışma, resimde çıplak gövdenin algılanışını yönlendirebilecek bir öğe olarak figür-mekan ilişkisini tartışmayı amaçlamaktadır.
Fotoğraf ve resim ilişkisi bağlamında fetiş nesne çözümlemeleri

İnsan yaşamının vazgeçilmez üç ihtiyacı olan para, yemek ve cinsellik günün tüketim anlayışıyla farklı bir boyut kazanmıştır. Kitle iletişim araçları ve reklamlar yoluyla daha fazla tüketmeye yapılan çağrılar, parayı kredi kartlarıyla, yemekleri iştah açıcı fotoğraflarla, cinselliği de pornografik kadın pozlanyla fetişleştirmiştir. Fetiş nesneler, yaratıcısı olan insan üzerinde baskın konuma geçmişş ve insanı psikolojik olarak etkilemiştir. Üzerinde durulan nokta var olan durumla olması gereken durum arasındaki çelişkiler ve bu çelişkilerin insanda yarattığı psikolojik parçalanmalardır. Fetiş nesnelerin doğrudan gösterildiği resimlerde, çelişkilerin yarattığı parçalanmalara baskı tekniği ile aktarılan fotoğraflar ve doku farklılıklanyla oluşturulan kolaj tekniğinin uygun olduğu ortaya çıkmıştır. Bunun sonucunda yapıştırma bir öğe olmamasına karşın kolaj etkisi yaratan kompozisyonlar oluşturulmuştur.
Denizli ilinde Cumhuriyet Dönemi çağdaş Türk resim sanatının gelişimine ilişkin belgeler ve uzman görüşleri (1950-2010)

Bu araştırmada, Denizli İlinde 1950 sonrası Çağdaş Türk Resim Sanatına İlişkin gelişmelerin ne düzeyde olduğunu tespit etmek amaçlanmıştır. Denizli İlinde yaşayan sanatçılar, akademisyenler, sanat yazarları, sanat eğitimi veren kurumlar, özel atölyeler ve Denizli İlindeki bu gelişmeleri destekleyen belgeler araştırılmıştır. Açılmış olan resim sergileri, istatiksel bilgiler doğrultusunda incelenmiştir. Araştırma, mevcut durumu betimlemeyi amaçlayan tarama modelli bir çalışmadır. Görüşme ve belge incelemek olmak üzere, iki temel nitel yöntem kullanılmış, veri çeşitliliğini artırmak için belge inceleme yapılmıştır. Araştırmalar doğrultusunda, Denizli'deki 1950- 2010 yılları arası Cumhuriyet dönemi çağdaş Türk resim sanatı etkinlikleri, seçilen uzman kişilerin görüşleri doğrultusunda incelenmiştir. Bu süreçte ses kaydı ve not tutma tekniklerinden yararlanılmıştır. Kişi ve kurumlardaki mevcut bilgiler toplanarak araştırmaya dahil edilmiş, Denizli İlindeki resim sanatının gelişim düzeyi belgelerle değerlendirilip sonuç çıkarılmıştır. Araştırmanın genel amacı, Denizli İlindeki çağdaş resim sanatının gelişimi hakkında durum tespiti yapmaktır. Bunun için, kentte yaşayan sanatçıların, sanat eğitimcilerinin, akademisyenlerin görüşlerini derlemek, Denizli'de geçmişşte yapılmış sanat etkinlikleriyle ilgili belgeleri incelemek, sanat ortamlarını incelemek ve sonuç olarak bulgular doğrultusunda değerlendirme yapmak amaçlanmıştır.
Politik Türk sinemasında ülkücü filmler

Türkiye'de politik sinemanın bir alt türü biçiminde tanımlanan '12 Eylül Filmleri'nde, döneme ilişkin ürünlerin yoğun olarak Türk Solu'nun argümanlarından beslendiği gözlenmektedir. Dönemin en önemli siyasal tarafı konumundaki ülkücü hareketin bakış açısıyla işlenmiş film örneklerinin yok denecek kadar az oluşu, ortaya yanlı bir külliyat çıkarmaktadır. Son yıllarda ardı ardına vizyona giren 'Kafes' (2015) ve 'Ankara Yazı/Veda Mektubu' (2016) filmleri yeni bir dil arayışının şekillenmeye başladığını işaret etmektedir. Köken kazısı 1978'deki 'Güneş Ne Zaman Doğacak' filmine kadar götürülebilen bu örnekleri 'Ülkücü Sinema' adı altında yeni bir politik sinema türü biçiminde değerlendirmek mümkün. 1950'lerden itibaren Türkiye'nin yaşadığı politik, toplumsal ve kültürel dönüşümle beraber sinemamız da bu süreçten etkilenmiştir. Ancak ülkücü hareketin bahsi geçen süreç içerisinde sinemaya ilgisi üzerine yapılan yorumlar muğlak kalmış, hatta görülmemiştir. Gerek MHP ve gerekse CKMP dönemindeki seçim beyannamelerine sinema sanatının önemine atıflar yapan maddeler konulması bu açıdan dikkate değerdir. Aynı şekilde 1970'li yıllardan itibaren ülkücü yayın organlarında sinemaya dair ilginin artması, Ülkü Ocakları Sosyal ve Kültürel Faaliyetler Başkanlığı tarafından 1976'da 'Milli Ülkücü Sinema Cephesi' başlıklı bir bildirinin yayınlanması, sinema-siyaset ilişkisi açısından çözümlenmeye muhtaçtır. Bu çalışmada 1960'lardan günümüze ülkücü hareketin sinemaya yönelik dönüşen ve gelişen politik ilgisinin yanı sıra, film örnekleri üzerinden 12 Eylül 1980 Askeri Darbesi'ni nasıl anlamlandırdığı konu edilmiştir.
Dijitalleşen dünyada grafik tasarımda illüstrasyonun yeri

Grafik tasarımın önemli bir alanı olan illüstrasyon, teknolojinin gelişimi ile birlikte günümüzde yaşanan ve devam eden dijital devrimin katkılarıyla yeni boyutlar kazanmıştır. Sanayi Devrimi'nden sonra toplumda yaşanan kırılmalar, kültürel, siyasal ve sosyal değişimler sanat ve tasarımı nasıl etkilediyse günümüzdeki dijital devrim de hiç görülmemiş bir hızla bu alanları etkilemektedir. Dijital devrim sayesinde geliştirilen yeni araçlar, illüstratörlere zaman kazandırma ve kolay taşınabilirlik imkanının yanında yeni deneyimler de sunmaktadır. İllüstratörlerin tasarım sürecindeki hakimiyeti ve özgürlüğü artmış, zaman ve mekan kavramları silikleşerek istediği yerde, istediği zamanda, dünyanın bir ucuna iş üretebilme ve bu işi tüm dünyayla paylaşabilme olanağı doğmuştur. İllüstratörler kişisel tarz, yaklaşım ve ifade etmek istedikleri çizim dili çerçevesinde genellikle kendilerine yakın olan yaklaşımları benimsemektedir. Günümüzde geleneksel ve deneysel illüstrasyon yaklaşımlarını kullanan illüstratörlerin yanı sıra, sadece dijital ortamları tercih eden illüstratörler de bulunmaktadır. Bunların yanı sıra dijital olanakların çeşitliliğini ve geleneksel yöntemlerin nostaljisini harmanlayan illüstratörler de bulunmaktadır. Bu araştırma, dijitalleşen dünyada grafik tasarımda illüstrasyonun yerinin daha iyi anlaşılabilmesi için illüstrasyonun tarihsel gelişimini, illüstrasyon türlerini, illüstrasyonda geçmişşten günümüze kullanılan yaklaşımları açıklayarak sistemli bir biçimde hazırlanmıştır. Sergileme sunumu, üslup, estetik ve kavramsal içerik bağlamında illüstrasyonu etkileyen teknolojik gelişmelere odaklanılarak, illüstrasyonda kullanılan geleneksel, deneysel ve dijital yaklaşımlara yer verilmiştir. Günümüzde illüstrasyonda kullanılan dijital araç ve yazılımlar da okuyucuya sunulmuştur.
Heykel sanatında birim tekrarıyla yapılan uygulamalar

Türk ve dünya sanatında bir birimin tekrarlanması yoluyla yapılan heykeller adı altında yürütülen bu çalışma, heykel ve birim tekrarın birlikteliğinden doğan sanatsal anlatımı vurgulamaktadır. Eserlerin oluşumu ve gelişimi sürecinde birim tekrarın heykelle bütünleşmesi ve bunun sonucu olarak oluşan plastik ve estetik değerler irdelenmiştir. Türkiye de ve dünyada farklı anlayışa sahip sanatçılar ayrı başlıkta değerlendirilmiş, sanatçıların birim tekrardan oluşan çalışmalarına yer verilmiştir. Bu eserlerden yola çıkarak birim tekrarı ve heykel birlikte incelenip, sanat içindeki yeri araştırılmıştır. Çalışmanın ilk bölümü, dünyada birim tekrar yoluyla çalışan sanatçılar ve yapıtları üzerinden örneklerle birim tekrar kullanılan heykellerin üretim biçimleri ve malzemelerinin çeşitliliği üzerinde durulmuştur. Sanatçıların kullandıkları malzeme ve teknik araştırmanın anlatım dilini zenginleştirmiştir. İkinci bölümde, Türkiye de birim tekrarla çalışan sanatçılara ve sanatçıların çalışmalarını nasıl yansıttıklarına dair incelemelere yer verilmiştir. Son bölümde, Heykelde birim tekrarın nasıl ve hangi koşullarda ortaya çıktığı ve nasıl bir gelişim sergilediği çözümlenmeye çalışılmıştır. Bunun için önce birim tekrar çalışılarak yapılan heykelin hangi sanatsal yaklaşımların içine yerleştirilebileceği belirlenmiştir.
Türk resminde alegori

İlk insanın varoluşsal sorguları, olay ve olguları somutlaştırma ihtiyacı getirileri ilk inanç sistemi olan mitolojiyi doğurur. Atalarımızın bize bıraktığı alegorik ifade şekilleri olan mitolojik hikayeler sözel ve yazınsal olarak gelecek kuşaklara aktarılma isteğiyle simgesel yazılar halinde kodlanarak alegorik resimlere dönüşmüştür. Batı'da 17. yüzyıla kadar resimlerde görülen mitolojik, dini ve moralistik konular sonraları beşeri ve toplumsal alegoriler halini almıştır. Doğu'da birbirinden etkilenen toplumlar, tarih, mit ve kültürel konuları işler. Türk resminde İslamiyet'ten sonra tasvir yasağının getirilmesiyle soyutlama ve sembolizme dayalı antropomorfik karakterler yoluyla sıklıkla alegoriye yer veren metne dayalı açıklayıcı minyatür resimleri görülür. Tanzimat ile Avrupa'ya açılan Türk ressamları pentür ile birleştirdikleri soyutlama yetenekleriyle önceleri işlenen tarihi, beşeri ve kültürel resim anlayışının dışına çıkarak dönemin toplumsal konularının alegorilerini resmetmişlerdir. Tasvir yasağının olumsuzluklarının yanı sıra olumlu olarak nitelendirilebilecek bir getirisi olan gelişen yaratıcı düş gücünü alegorik minyatürlerde görmek mümkündür. Alegori her ne kadar geleneksel bir anlatım tekniği olsa da kültürümüzün öğretilerini ve törelerini aktardıkları bir miras gibi dönemsel değişikliklere uğrayan ve çeşitlilik gösteren teknik ve yöntemle özünde atalarımızın bizlere bıraktıkları kültürel sembollerin anlam bulduğu bir ifade şeklidir.
ÇBS- 01 kodlu alkali- borlu frit katkılı; 950- 1100˚c aralığında gelişen sır araştırmaları ve uygulamalar

Ticari olarak üretilen frite çeşitli hammaddeler ilave edilerek farklı sır reçeteleri oluşturulmuştur. Bu yeni sır reçeteleri beyaz, kırmızı ve şamotlu bünye üzerine uygulanmıştır. Elde edilen ideal sır reçeteleri renk veren oksitler ile renklendirilerek 950 C, 1025 C ve 1100 C sıcaklıklardaki pişirime tabi tutulmuşlardır. Bu sıcaklıklarda renk veren oksitlerin etkileri gözlenmiştir
İlköğretim okullarında (9-12 yaş) görsel sanatlar dersi kapsamında renk bilgisinin kavratılmasındaki sorunlar ve çözüm önerileri

araştırmada ilköğretim 1. basamağı, 3, 4 ve 5. sınıflara devam eden 9-12 yaş öğrencilerinin, resim-iş dersi kapsamındaki renk bilgisini kavramalarındakisorunlar tespit edilerek bunları gidermeye yönelik çözüm önerileri geliştirilmeye çalışılmıştır. Bu amaçtan hareketle geliştirilen anket formu (14 Farklı Okul ve 155 Öğretmeneuygulanarak) yardımıyla öğretmenlerin renk bilgisi konusunun kavranmasındakarşılaşılan sorunlara ilişkin değerlendirmeleri toplanmıştır. Elde edilen veriler tanımlayıcı istatistikler aracılığı ileözetlendikten sonra öğrencilerin renk bilgisini kavramalarını etkileyebileceği düşünülen değişkenlerin, kavrama düzeyi üzerindeki etkileri araştırılmıştır. Araştırma sonucunda öğretmenin resim-iş dersine olan ilgi düzeyi, konularahakimiyeti, dersi işleme şekli ve zamanı ile öğrencilerin resim-iş dersine duyduklarıilgi, kavrama düzeyini etkileyen temel değişkenler oldukları belirlenmiştir. Öğretmenlerin tecrübe düzeyi, mezun oldukları okul, sınıf mevcudu ve velilerinkonuya ilgi düzeyleri değişkenleri ile öğrencilerin kavrama düzeyleri arasında ise herhangi bir ilişki bulunamamıştır.
Park - bahçelerde uygulanan soyut seramik heykeller ve bu heykellerin toplumsal yansımaları

Bu araştırmanın amacı, park ve bahçelerde uygulanan seramik sanatının, çevresel etkileşime ve kültürel gelişime katkısını araştırmak, elde edilen verileri paylaşmaktır. Bu çalışmada cumhuriyet dönemi sürecinde ortaya çıkan yeni seramik anlayışı ve sanatsal gelişimini irdelemek dış mekan olgusu olarak uygulamanın önemi vurgulanmak istenmiştir. Ayrıca soyut seramik uygulamalarının peyzaj mimarlığında ve kentsel gelişimdeki önemini göstermektir. Seramik sanatının böylelikle park-bahçe tasarımında farklı disiplinlerle ilişkisini görmek ve çevresel etkilerini ortaya koymak amaçlanmıştır. Bu çalışmada sanatçı ve halkın görüşlerine yer verilerek çalışma dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde seramiğin tanımı yapılmış, araştırmanın daha iyi anlaşılması ve değerlendirilmesi açısından seramiğin tarihçesi anlatılmıştır. Anadolu seramik sanatı ve cumhuriyet döneminin gelişim sürecinde klasik, endüstriyel ve soyut seramik sanatının gelişimi ele alınmıştır. İkinci bölümde ise, seramik sanatının dış mekan olgusu olarak uygulanması ve çevresel etkilerinde peyzaj mimarlığın, kentsel kimlik oluşumun ve park-bahçe tasarımlarının kentsel gelişimindeki yeri işlenmiş ve kültürel etkileri araştırılarak sonuçları paylaşılmıştır. Üçüncü bölümde, bulgulara yer verilmiştir. Örneklem olarak seçilen Eskişehir kenti ve Kütahya Dumlupınar Üniversitesi Evliya Çelebi yerleşkesi Merkez Kampüste bulunan park-bahçe seramik çalışmaları incelenerek, Eskişehir kent merkezinde yaşayanlar, Eskişehir Anadolu üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi öğretim üyeleri ve öğrencileri, Kütahya Dumlupınar Üniversitesi Merkez Kampüste kamu çalışanlarıyla toplam 100 katılımcı ile görüşülmüş, soyut seramik heykellerin Eskişehir' e ve Kütahya'ya kattığı kültürel ve estetik değerler hakkındaki düşünceleri görüşme formuyla öğrenilmiş ve belgelendirilmiştir. Dördüncü bölüm sonuç ve öneriler kısmı olup, sanat akademisyenlerin, genel katılımcılar adı altında sanat eğitimi sürecinde olan öğrencilerin ve halkın, park ve bahçelerdeki soyut seramik heykeller üzerindeki görüşleriyle ilgili değerlendirmeler yer almaktadır.
Web fontlarının tarihsel süreçteki gelişiminin incelenmesi ve açık kaynak font arşivinden bir fontun Türkiye uyarlaması

Bu çalışma, baskı için tasarlanmış olan yazı karakterlerinin ekranda kullanım biçimlerini ve problemlerini irdeleyip; 1990'ların sonunda ekran için özel olarak tasarlanmış yazı karakterlerinden başlayarak, bugün web'de kullanılan açık kaynakfontlarının özelliklerini ve olasılıklarını incelemektedir. Tipografi tasarımındateknolojik olanakların artmasıyla birlikte sayıca artan ve internetten satın alınarakedinilebilen yazı karakterlerinin tümü ekran için elverişli değildir. Açık kaynak fontarşivlerinde bulunan yazı karakterleri, ekranda maksimum okunaklılık içinayarlamaları yapılmış olup, ücretsiz olarak basılı veya dijital ortamlarda kullanılabileceği gibi tasarımcıların müdahalelerine açıktır. Çalışma kapsamında Google'ın açık kaynak font arşivinden Montserrat yazı karakteri için, kültürel değerler öne çıkarılarak Türkiye'ye özgü glifler tasarlanmıştır. Havaalanları, kültürel organizasyonlar vb gibi etkinliklerde ekranda veya baskıdauygun bir puntoda 'display typeface' olarak kullanılabilecek bu font, tanıtım vebtltntrltk açısından ön planda tutulması tstenen poztttf değerlertntn görsel olarak uygun mecralarda kullanılabtleceğt düşünülmüştür. Proje, renkli font özelliği ve semboller sayesinde dikkat çekici paragraflar ve başlıklar yazmak üzere; farklı gündemler, organizasyonlar, aktiviteler içindönüşebilecek, geliştirilebilir bir sistem olarak sunulmuştur.
Cumhuriyet Dönemi Türk resminde insan figürü

İnsan figürü tarihin ilk dönemlerinden günümüze kadar sanatın nesnesi olmuştur. Resim sanatı tarihinde insan figürü farklı anlayışlar bağlamında çok farklı üsluplar içinde ortaya konmuştur. Bu farklı yaklaşımlar ve üsluplardönemlerinin özelliklerini yansıtmıştır. Türk resim sanatında, insan figürünü konu alan örneklerin 18. yüzyılın ikinci yarısına kadar minyatür dalında verildiğinden sözedilmektedir. 1794 yılında Mühendishane-i Berri Hümayun'da 1835'te Mekteb-Harbiye'de resim derslerinin verilmeye başlamasıyla, Osmanlı Türkiye'sinde batılı anlamda resim sanatı başlamış oldu. Sanayi-i Nefise Mektebi'nin 1882'de kurulup1883'te eğitime başlamasıyla resim sanatı daha akademik bir yaklaşımla ele alınmaya başladı. Türk resim sanatında insan figürasyonu, cumhuriyet döneminde de batıresminden etkilenmekle beraber Türk sanatçıların, İslami gelenekler bağlamındasüregelen insan ve hayvanların tasvirine yönelik tavırlar ile de bir tür mücadelelerisöz konusu olmuştur. 19. yüzyılın son çeyreğinden itibaren fotoğrafın bir araç olarak kullanılması, batı resminde olduğu gibi, Türk resminde de insan tasvirlerinin'realist' bir şekilde ortaya konulmasını kolaylaştırdığı söylenebilir. İslam'da söz konusu olan surete karşı tavır, haliyle İslam sanatlarında da etkisini göstermiştir. İslam sanat anlayışında, canlı ve cansız varlıkların tasvirinde katı naturalist bir anlayış benimsenmemekle birlikte bunlar çoğunlukla stilize edilerek yorumlanmıştır. Ancak genel olarak, İslam'da geçmişşten, minyatür geleneğinden gelen soyutgüzellik ve kavramsal yorum anlayışının öne çıktığı söylenebilir. Dolayısıyla Türk sanatçıları arasında da naturalist denebilecek insan tasvirine karşı bir tedirginlik veçekingenlikten de söz edilebilir. İnsan figürünü konu alan Türk sanatçıları insantasvirine karşı bir takım katı dinsel tutumları fotoğraf vasıtasıyla daha kolayaşmıştır. Fotoğraf ressamların dolaylı gözlem araçlarından biri olmuştur. Türk sanatçıların batıdaki eğitim deneyimlerinden elde ettikleri kazanımlardan biri de, resimsel tasarımın alt yapısını oluşturan, doğrudan gözleme dayalı desençalışmalarıyla organik figür pratiğini elde etmiş olmalarıdır. Burada 'Cumhuriyet Dönemi Türk Resminde İnsan Figürü' başlığı altında ele aldığımız sanatta yeterlik eser metninde, Cumhuriyet Dönemi Türk Resminde İnsanFigürü'nün tarihsel süreçteki gelişimi, dönemler, akımlar, gruplar ve bireysel eğilimlerin baskın hale gelmeye başladığı 1960 sonrasında ise tek tek sanatçılar açısından ele alınıp, sanatçıların çalışmalarından örneklerle irdelenmiş ve kendi resimlerimle ilişkileri değerlendirilmiştir.
Farklı kültürlerden Osmanlı ve Ermeni minyatür sanatındaki dini içerikli minyatürlerin karşılaştırılması

Minyatür sanatı denildiğinde akla ilk gelen Doğu'ya özgü bir sanat olmasıdır. Fakat matbaanın icadına kadar Batı'da da el yazması minyatürlü eserler üretilmiştir. Özellikle Hıristiyanlığın kabulüyle dini yaymak için İnciller yazılmaya başlanmıştır. O dönemde okuryazarların yetersizliği nedeniyle İncil'deki konuları resmederek daha kolay anlaşılır hale getirmişler ve böylece bir ihtiyaçtan doğan minyatür sanatını devam ettirmişlerdir. Ermenilerin günümüze ulaşan minyatürlü yazma eserlerinin çoğu dini içeriklidir. Elde edilen veriler sonucunda farklı konular içeren minyatürlü yazma eserlerin çok az sayıda olduğu anlaşılmıştır. Buna karşın Osmanlıların minyatürlü yazma eserlerinin konuları açısından daha çok çeşitlilik olduğu bilinmektedir: Şehnameler, silsilenameler, surnameler gibi minyatürlü yazma eserleri örnektir. Bu çalışmanın amacı, farklı kültürlere sahip olan Ermeni ve Osmanlı dini içerikli minyatürlerinden benzer konuların minyatürlerinin görselleriyle birlikte karşılaştırılması Osmanlı ve Ermeni minyatürünün tarihsel gelişim süreci hakkında bilgi vermektir. Buna istinaden araştırmanın birinci bölümünde; minyatür terimi, minyatür sanatının tanımı ve tarihçesi detaylı olarak sunulmaktadır. İkinci bölümde Osmanlı ve Ermeni minyatürünün tarihçesi görsel verilerle birlikte incelenmiş ve detaylı bir şekilde anlatılmıştır. Üçüncü bölüm de Osmanlı ve Ermeni minyatüründeki dini içerikli minyatürler konu, kompozisyon, figür, renk yönünden karşılaştırılmış ve Osmanlı ve Ermeni minyatür sanatına ait örnekler şematik çizimleriyle sunulmuştur.