Günümüzde soyut sanat anlayışının, eğitim fakülteleri resim-iş öğretmenliği anabilim dallarında resim ana sanat atölye derslerine yansıması

Başlangıcından beri kilise ve aristokrat kesimin güdümünde gelişen Batı resim sanatındaki modernleşme sürecinin, 1789 Fransız devrimi ile kurulan Demokratik Parlementer düzenin tüm dünyada bireyin özgür iradesini ele alması yönünde bir ömek olmasıyla başladığı kabul edilmektedir. Özgürlük anlayışlarının hızla yayılması, cemiyetçi fikirlerle, insan sevgisi ve insan haklan gibi tezlerle tabiat sevgisi, suluboya ve yağlıboya tablolarına hakim olan esrarlı ruhla birleşince, XIX. yüzyıl baslannda ( 1815 -1875), bugün çağdaş sanat akımlan içerisinde temele yerleştirebileceğimiz 'Romantizm' doğmuştur. Ancak, çağdaşlık gibi derin ve köklü bir kavram, sanatta soyutlayıcılık eğilimleri ile birlikte düşünülmesi gereken bir olgudur. Soyutlayıcılığın temeli ise, biçim bozma eğiliminin bir uzantısı olarak İspanyol ressam El Greco'ya kadar indirgenebilen bir süreçtir. Batıdaki çağdaşlık hareketleri, Romantizmin ardından Empresyonizmle devam etmiş, 20. yüzyıl'in ilk çeyreğinde birbiri ardına gelen Fovizm, Ekspresyonizm, Kübizm, Dadaizm, Sürrealizm, Süprematizm vb. sanat akımlanyla büyük bir ivme kazanmış, 20. yüzyılın ikinci yansında ise Op Sanat, Pop Sanat, Soyut Dışavurumculuk, Minimal Sanat, Kinetik Sanat, Kavramsal Sanat gibi anlayışlarla günümüzdeki son görüntüsünü oluşturmuştur. Türk resmindeki çağdaşlaşma süreci ise, 1795'de kurulan Mühendishane-i Berri Humayun'un ders programına subayların çizim yeteneğini geliştirmek amacıyla resim derslerinin konulması ile başlamış, Sanayi-i Nefise gibi sanat eğitimi veren bir kurumun açılması, yurt dışına sanat eğitimi için öğrenci gönderilmesi ve cumhuriyet kurulduktan sonra da yeni kurulan rejimin çağdaşlaşma politikalan arasına sanat eğitimini alması ve bu amaçla kurulan eğitim kurumlarının öğretici kadrolanna farklı sanatsal bakış açısına sahip gruplardan sanatçılann gelmesiyle bir mücadele ve kimlik arayışı içerisinde 1950'lere kadar sürmüştür.1950'lerin hemen Öncesinde II. Dünya savaşının sona ermesi, Batı ile ilişkileri yeniden başlatmış, Türk sanatçısının ve sanat eğitimcisinin, Batı'da soyut sanatı görmesini sağlamıştır. Böylece, Sanayi-i Nefise ile başlayan, 1932 yılında Gazi Orta Muallim Mektebi ve Terbiye Enstitüsü bünyesinde açılan resim bölümü ile devam eden sanat eğitimi süreci 1950'lerden sonra soyut anlayışla yeni bir dönemece girmiş ve günümüze değin birçok üniversite bünyesinde açılan Resim-İş Öğretmenlikleriyle sanat eğitiminin temellerini oluşturmada önemli role sahip resim öğretmeni yetiştirme işi kurumsallaşmıştır. Yapılmış olan bu araştırma sonunda elde edilen bulgularla, Türkiye'deki sanat eğitimi sürecinde kalite ve verimin artırılması hedeflenmiştir. Buna göre; Türkiye'de bünyesinde Resim-İş Öğretmenliği Anabilim Dalı bulunan yedi üniversitede yapılan araştırmayla, günümüzde, soyut sanat anlayışımn öğrencilerin resim ana sanat atölye derslerindeki görüşlerini etkileme durumu, öğrencinin cinsiyet durumu, anne babasının eğitim ve ekonomik durumu, öğrencinin mezun olduğu lise türü ve öğrenim gördüğü üniversite değişkenlerine göre ortaya konulmaya çalışılmıştır. Elde edilen bulgularda, öğrencilerin ailelerinin ekonomik durumları ve anne babalarının eğitim durumları arasındaki farklılıklar öğrencilerin görüşleri arasında belirgin ayrılıklar meydana getirirken, öğrencilerin cinsiyeti ve mezun oldukları lise türü, görüşlerde etkisiz kalmıştır. Öğrencinin öğrenim gördüğü üniversite değişkenine göre soyut sanat anlayışı ile ilgili görüşlerinde ise, üniversiteler arasında anlamlı farklılıkların olduğu tespit edilmiştir. Bu durum, öğrenim görmekte olduğu üniversitenin bulunduğu ortamda sanatsal aktivitelerin yetersiz olmasına, öğrencinin geçmişş yaşantısındaki sanatsal birikimin azlığına ve öğrencinin gelmiş olduğu yörenin sosyo-ekonomik ve kültürel yapışma bağlanmıştır.