turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Plastik sanatlarda matematik

Matematik ve sanat kültürlerin temel yapıtlarını oluşturan yaratı biçimleridirler. Kültür tarihi boyunca matematikle sanatın birlikte yükseldikleri dönemler vardır. Bu dönemlerden biri tanesi de Rönesanstır. Bilimlerin doğanın kanunlarına yönelmesi, felsefenin ve sanatın doğayı konu almasıyla birlikte yeni bir hayat anlayışı oluşur. Sanatçı, bilim adamı gibi artık doğayı aklıyla kavrama ve çözümleme yoluna girer. Evren organik bir bütünlük olarak görünmekten çıkmış, matematik bir dille açıklanır hale gelmiştir. Matematik ve sanat güzel olan da buluşurlar. Sanatta güzellik içerdiği fikrin önemine, biçim içerik uyumuna bağlıdır. Bilimsel bilgilerin matematiksel açıklamşı da duru ve uyumluysa, estetik bir izlenim bırakır. Güzel sorununa ilk kez Platon'da rastlarız. Platon güzeli bir 'idea' olarak anlar ve sayılan bu 'idea' dediği yetkin formlar olarak tanımlar. Sanat ise bu idea'lann, yetkin formların taklitinin taklitidir. Antik Yunan'da Herakleitos ve Aristotales gibi filozoflarda güzeli matematik olarak belirlerler. Fakat harmoni düşüncesi ilk kez Pythagoras öğretisinde temellenir. Evrene egemen olan ve evrenin uyumunu sağlayan şey sayıdır ve sayılar arası orantıdır. O halde sanat yapıtlarında da böyle bir düzen bulunacaktır. Sayılar arası bu orantı sanatta en derin bir şekilde Altın Kesit orantısında ve soyut sanatın geometrik yönelişlerinde görselleşir. Matematiğin konusu doğa dünyasında değil, zihni bir süreçtir. Matematik zihni bilgi de temellenir, bu durum modern sanatı da büyük ölçüde etkiler ve soyutlamalarda büyük rol oynar. Matematik zihni bir yöntemle öz ve gerçeği arar. Modern sanatta Naturalizmden uzaklaşarak tabiatın arkasında bulunan öz ve gerçeği araştırır. Modern sanatçı bunu biçim ve içeriğin ahenkli uyumuna bağlı bir düzen perspektivinde gerçekleştirir. Bu uyumu oluşturan geometrik düzenlerin doğa yasalarıyla bağlantısı, yani matematiksel sistemle doğrudan ya da dolaylı olarak ilintisi vardır. IIModern sanat akımlarından 'Pointilizm' resim anlayışında, renk noktacıklarının yan yana getirmesinin ötesinde bir takım matematik sistem söz konusudur. Tamamen akla dayalı bir soyutluk içeren matematikteki gibi soyut sanat da doğa gerçekleriyle ilgisini keserek akla dayalı bir yöntem ortaya koyar, örneğin sembolistler nesnelerin değil, nesnelerin anlamlarının resmedilmesi gerektiğini savunarak nesnenin anlamım soyut, düşünsel bir varlık olarak kavrarlar. Kübizmle birlikte nesneler, duyusal görünüşlerinden kurtarılarak geometrik biçimlere göre biçimlenirler, nesneler resim sanatında biçimsel analize girerler. Non-Figürativ, Stijl, Süprematizm ve Konstrüktiv resim de doğa nesneleri tamamen terk edilmiş, renk ve çizgiler matematiksel bir düzen halini almışlardır. Bu örnek çözümlemeler geçmişşten günümüze birçok sanat akımına ve tek tek sanatçılara genişletilebilir. III
Seramiğin plastik olarak içerdiği kavramların güncel sanat ile ilişkilendirilmesi

Sanat 18. yy. dan itibaren başlayan süreçte kendini tanımlamaya ve bu yapının bileşenlerini ayrıştırmaya başlamıştır. Sadece kendisine değil hayata dair her şeye ilişkin bir sorgulamanın yaşandığı bir diyalog süreci söz konusudur. Sanat ve yaşam arasındaki ayırıcı çizginin yaşam lehine ortadan kalkmasıyla biricik ve tikel sanat nesnesinin çözüldüğü geniş çaplı ve kapsamlı bir sorgulamadır bu. Picasso'nun Modernist Dönem'i başlattığı süreçte sanat, doğanın taklidi olmaktan kendi gerçekliğine kavuşur. Bu gerçekliği irdeleyen birçok akım içinde Dadaist Duchamp icadı hazırnesne hayatın içinden anti-estetik bir saldırı ile yeni bir bakış açısı getirir. Avangardlar'ın formalizmi farklı bir biçimde Minimalizm'in içinde malzeme ve nesnenin hayatın suskun gerçekliği ile buluşsa da sonunda Kavramsal Sanat'ın söylem ağırlık içeriğine teslim olur. Minimalizm öncesi Pop Sanat bir gerçeği tüketim toplumunun hazır-imgesini pazarlamıştır. Ekonomik anlamda gelişmiş toplumların sorunlarına karşı söylemler geliştiren sanat sonunda küresel sermayenin bir sözcüsü olmaktan kurtulamaz. Yine de sanat hiçbir zaman o eski ortak üretim bilincini yakalayamasa da bireysel çabalarla ve disiplinler arası sanat anlayışını yeni anlatım olanaklarını kullanarak Post-Modern yapının izleyiciyi medya aracılığı ile nasıl tüketim toplumuna dönüştürdüğünü göstermeye çalışmıştır. Ondan önce ise kendi pazarını yıkmaya çalışır. Bazen karşı olduğu medyanın kendi argümanları ile etkin bir saldırıda bulunur ya da kavramlar dünyasının kodlarını ifşa eder. Günümüz sanatının dönemsel olarak ikinci meselesi kimlik sorunlarıdır. Ötekileştirilmiş karşıtlar ile kurulan diyalog/monolog daha çok ayrışmacı bir farkındalık yaratır. İlk bakışta seramik bütün bu yapının oldukça uzağında görünse de yaşam ile sanatın sınırındadır. Tarihsel olarak 1960'lara kadar hep yaşamın içinden bir nesneyken sanatın alanına geçmişştir. Oysa günümüz sanatı tersi bir dönüşün içindedir. Seramik bu bakımdan başlangıcından beri hep hayatın argümanlarına sahiptir. Belki bu tarihsel süreci günümüzün disiplinler arası değerleri ile tekrardan okumak gerekir. İçinde günümüz sanatına hitap edecek pek çok kavram tespit edilecektir.
Diyarbakır çömlekçiliği

Geçmişi on binlerce yıl öncesine dayanan seramiğin, Türkiyenin Güneydoğu Anadolu bölgesinde yer alan Diyarbakır'da ustadan çırağa anlatılan, ilk kez Nuh Peygamberin kilden çömlek yaparak, soyuna da öğretmesi ile başlayan, ilginç bir öyküsü vardır. Bu öykü ile başlayan Diyarbakır çömlekçiliği hem kullanım ve süs eşyası olarak, hem de geleneklerde yerini alarak, yaşamaktadır. Yaşı geçiyor denilen genç kızların çömlekçi atölyesine getirilip, kısmeti açılır ümidiyle torna üstüne çıkarılıp döndürülmesi gibi, evden kaçan çocuklarının geri dönmesi için, gömleklerinin sıkıca tornanın direğine bağlanması gibi değişik gelenekler görülmektedir. Bu gelenekleri yaşatan Diyarbakır'daki onlarca atölye ve onlarca çömlekçi ustasından geriye son temsilci olarak bir usta kalmıştır. Ellinin üstünde değişik geleneksel formun biçim, yapım ve pişirim tekniği ile açıklandığı bu araştırma ile Diyarbakır çömlekçiliğinin her yönüyle tanıtılmasına çalışılmıştır.
Down sendromlu öğrencilerin el becerilerinin geliştirilmesi temel şekillendirme tekniklerinin kazandırılmasında doğrudan öğretim ve eşzamanlı ipucu ile öğretim yönteminin etkililiği

Bu araştırmada Down sendromlu öğrencilerin el becerilerinin geliştirilmesi, temel şekillendirme tekniklerinin kazandırılmasında doğrudan öğretim ve eş zamanlı ipucu yönteminin etkililiğini incelenmiştir. Araştırmanın bağımlı değişkeni Down sendromlu öğrencilerin öğrenme düzeyi yüzdeleri, bağımsız değişkeni ise öğretim yöntemi ve temel şekillendirme teknikleridir. Bu araştırmada Tek Denekli Araştırma Desenlerinden denekler arası çoklu yoklama modeli kullanılmıştır. Araştırmanın denekleri 2018- 2019 Öğretim yılında Konya Selçuklu Özel Eğitim Meslek Okulunda öğrenim gören hafif zihinsel engelli, Down sendromlu dört öğrencidir. Veri toplama araçları olarak; öğrenci kişisel bilgi formu, veli görüşme formu, kontrol listeleri kullanılmıştır. Araştırmadan elde edilen veriler grafiksel olarak analiz edilmiştir. Araştırma bulgularına göre Down sendromlu öğrencilerin çimdikleme tekniğini kazanmasında doğrudan öğretim ve eş zamanlı ipucu ile öğretim yöntemlerinin etkili olduğu görülmüştür. Down sendromlu öğrencilerin sıvama tekniğini kazanmasında doğrudan öğretim ve eş zamanlı ipucu ile öğretim yöntemlerinin etkili olduğu görülmüştür. Down sendromlu öğrencilerin sucuk tekniğini kazanmasında doğrudan öğretim ve eş zamanlı ipucu ile öğretim yöntemlerinin etkili olduğu görülmüştür. Down sendromlu öğrencilerin plaka tekniğini kazanmasında doğrudan öğretim ve eş zamanlı ipucu ile öğretim yöntemlerinin etkili olduğu görülmüştür.
Heykel sanatına göstergebilimsel bir yaklaşım

YÜKSEK LİSANS TEZ OZU HEYKEL SANATINA GÖSTERGEBİLİMSEL BİR YAKLAŞIM Ercan YILMAZ Heykel Anasanat Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Mayıs 2002 Danışman: Prof. Şahin ÖZYÜKSEL Geçmişten bugüne sanatlar farklı bilimsel araştırma yöntemleri ışığında incelenegelmektedir. Çağımızdaki bilimsel araştırma yöntemlerinden biri de Göstergebilim'dir. Günümüze değin Göstergebilimsel Yöntem'le Mimarlık, Sinema, Resim, Fotoğraf, Tiyatro, Reklamcılık vb. gibi pek çok sanat disiplini hakkında analitik çalışma gerçekleştirilmiştir. Bu tez çalışması da bir sanat disiplini olarak Heykel Sanatı'nı Göstergebilimsel Yöntem'le irdelemeyi ve Heykel Sanatı'nı bir üstdil olarak kurgulamayı amaçlamıştır. Bu amaç doğrultusunda birinci bölümde; Göstergebilim'in genel bir tanımı verilerek Heykel Sanatı'nın bu bilimsel yöntemin inceleme nesnesi olabileceği ortaya konmuştur. İkinci bölümde; Heykel Sanatı, Göstergebilim'in temel kavramları ışığında açımlanarak, heykel göstergelerinin biçim ve içerik boyutlarındaki ilişkileri irdelenmiştir. Üçüncü bölümde; 'Bildirişim' kavramından hareketle heykel aracılığı ile insanlar arası iletişimin nasıl gerçekleştiği, bu iletişim sonucu ne tür işlevlerin ortaya çıktığı saptanmıştır. Ayrıca her tür bildirişimde temel olan üç açıdan -dizimsel, anlambilimsel ve edimbilimsel- heykel bildirişiminin boyutları açımlanmıştır. Dördüncü bölümde ; 'Anlamlama' ve 'Anlam' kavramları altında Heykel Sanatı'nda anlam yaratımının nasıl gerçekleştiği, bunun nitelikleri ve nasıl aktarıldığı incelenmiştir. Sonuç olarak görülmüştür ki pek çok sanat disiplini gibi Heykel Sanatı da bir Gösterge Dizgesi'dir. Bu dizge, Göstergebilimsel yöntemle incelenip bir Heykel Göstergebilimi kurulabilir. Böyle bir metodoloji kurgulandıktan sonra ise heykel hakkındaki düşünsel yeti ve yetkinliklerimiz daha derinleşebilir, heykel anlatımının kendine has öz niteliğine daha çok yaklaşılabilirin
İstasyon caddesinin resimsel analizi

Yüksek lisans çalışması olarak hazırlanan bu raporun çıkış noktasını, yaşantımızda belli bir yeri olan istasyonlar oluşturmuştur. Buharın gücünü keşfeden insan, lokomotifi ve treni icat etmede geç kalmamıştır. Tren, yaşamın bir parçası olma durumuna geldiği an, insanoğlu onun işlevine uygun mekanlar yaratmıştır. Bu mekanlardan etkilenimlerini Turner ve Monet izlenimci bir yaklaşım ile yansıtırken, Baccioni de teknolojiye övgü yağdıran fütürist bir yaklaşım ile konuyu resimler. Biz de de Nedim Günsür resimlerine konu edindiği göç motifi ile istasyon gerçeğine resimsel bir gönderme yapar. İstasyon mekanlarındaki görsel etkileşim, resimlere hareket ve dramatik etki öğesi olarak yansıtılmaya çalışılmıştır. Bu etkiyi güçlendirmede yaklaşım olarak seçilen siyah-beyaz etkisindeki çözümlemelere ve lekesel soyutlamalara değinilmiştir. Resimlerin en temel hareket unsurlarını, Hacim olarak az bir alanda yer alsalar da figürler oluşturmuştur. Bu hareketlilik; gerek figürlerin yönelimlerinde gerekse boyanın sürülüşünde de aranmıştır. Resimlerde rastlantı öğesi ilke edinilmemekle birlikte, oluşturduğu etkilerden çokça yararlanılmış; hareketi ve duygusal etkiyi güçlendiren yönüyle de korunmaya çalışılmıştır. Anlatımı zenginleştirmek amacıyla yağlıboya, akrilik, suluboya, karışık teknik ve lavi'den yararlanılmış; bu tekniklerin konuya katkıları irdelenmiştir. Eskizin oluşumu ve bunun çalışmalarda kullanımı değerlendirmeye alınmıştır.
1945 sonrası öncü sanat akımlarının lisans düzeyinde sanat eğitimi veren kurumların programlarıyla (2007)paralelliği

Nitel araştırma yöntemi ile yapılan bu çalışmada, 1945 sonrası öncü sanat akımlarının lisans düzeyinde sanat eğitimi veren kurumların programlarıyla paralelliğini araştırmak amacıyla, öğretim elemanı ve öğrencilerin görüşlerinden yararlanılmıştır. Yönteme ilişkin veriler, literatür taraması ve görüşme formları ile elde edilmiştir. Çalışma grubu, Gazi Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü, Gazi Üniversitesi Eğitim Fakültesi Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümü Resim-İş Öğretmenliği Anabilim Dalı, Gazi Üniversitesi Mesleki Eğitim Fakültesi Uygulamalı Sanatlar Bölümü Mesleki Resim Öğretmenliği Anabilim Dalı, Hacettepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü'ndeki öğrenci ve sanat eğitimcilerinden oluşmaktadır. Görüşme formu ile elde edilen verilerinin analizinde 'nitel içerik analizi' yöntemi kullanılmıştır. Araştırma sonuçlarına bakıldığında mevcut sanat eğitimi programlarının 1945 sonrasındaki sanatsal değişimleri karşılamakta yetersiz olduğu ve çeşitli düzenlemeler yapmaya ihtiyaç duyulduğu görülmektedir. Ayrıca programlardaki derslerden daha çok, eğitimcilerin niteliği/ bakış açısı ve derste kullanılan yöntemlerin sonucu etkilediği, teknik olanak ve alt yapı eksikliklerinin de konuyla ilgi önemli etkenler arasında olduğu belirlenmiştir.
Güncel sanatta işaret ve imge olarak Türk Şamanik nesneler üzerine görsel çözümlemeler

Bu çalışma günümüz halk inanışlarında, sosyal arenada, güncel sanatta varlığını sürdürmekte olan 'Şamanik' inanışları ve sembolik değerlerini araştırmak üzere hazırlanmıştır. Araştırmayla ilgili olarak gerekli yüzey ve alan araştırmaları yapılmış, gerekli eserler incelenmiş, alanla ilgili tüm tez taramaları yapılmıştır. Literatür taramasıyla birlikte kaynaklar gerekli görülen alıntılarla okunarak gerekli yerlerde kullanılmıştır. Her türlü nicel ve nitel verilerden yararlanılmıştır. Günümüzde hala devam eden ilkel bir din, ruhani bir öğreti olan Şamanizm ve unutulmaya yüz tutmuş, saklı kalmış birçok Şamanik inanış, unsurlar yerlerinde incelenmiş, hikayeler dinlenmiş, gerekli kayıtlar ve notlar alınarak fotoğraflanmıştır. Toplanan veriler eşliğinde çalışma kapsamında değerlendirme yapılmıştır. Bu değerlendirmede Türk Şaman öğretileri ile Türk boyları ve yörükleriyle olan bağlantı incelenmiştir. Sembol ve imge olarak değerlendirilecek Şamanik unsurlar da geçmişş, gelecek ve günümüz çalışmalarına ek olarak simgesel ve ilkel değerlere de yer verilmiştir. Araştırma sürecinde yüzey araştırması alanlarındaki yöre halkı, bu inanışta olan kişiler, sembolik değerlerin devam ettiğine inanarak elindeki her türlü döküman, nesne, sembolik unsurları paylaşanlarla ortak çalışılarak uygun bir dil oluşturulmuştur.
İlköğretim 1. basamağında birleştirilmiş sanat eğitimi yöntemine göre sanat eleştirisi uygulamaları ve sonuçları (2 cilt)

Araştırma, resim-iş derslerinde, çocuğun uygulamalı çalışmalar şurasında kendi kendine gelişeceği, sanatı bu şekilde öğrenebileceği, yaratıcılık kazanabileceği, imgesel gücünü geliştirebileceği ve yeteneklerini kolayca dışa vurabileceği şeklinde gerçekleşen yanlış kanılar ve buna benzer yargılar nedeni ile öğretim kurumlarında ve programlarında köklü değişimi amaçlayan ve yurt dışında ve ülkemizde uzmanlarca yapılan kapsamlı araştırmalar sonucu elde edilen bulgular sebebiyle öngörülen birleştirilmiş sanat eğitimi yöntemine göre sanat eleştirisi disiplini uygulamalarının öğrenciler üzerindeki etkilerini incelemeyi hedef almıştır. Daha nitelikli bir yaşama ulusça duyulan özlem, sanan, eğitim ve öğretim sistemi ve programlan içerisinde zorunlu bir hale getirmiş ve bu bağlamda sanat eğitimi öğrencinin gelişiminde daha etkin bir rol üstlenmiştir. Tanımlanan yöntem ve disiplinler, bireylerin sanatsal dili, bir sanat eserine nasıl bakılacağına, nasıl yorumlanıp, ne tür sonuçlar çıkarılabileceğini ve sanat tarihini öğrenebilmeleri nedeniyle sanatın salt uygulamasından kaynaklı problemlerin aşılması hedeflenilerek ilköğretim birinci basamağı ile sınırlandırılarak, uygulamalı - survey yöntemi seçilerek yöntemin öğrencilerin başarılan üzerindeki etkileri incelenmiştir. Bu noktadan yola çıkarak ilköğretim 4. sınıflan esas alınmış ve bir deney grubu, bir de kontrol grubu oluşturulmuştur. Deney grubu üzerinde araştırılan yöntem dahilinde 1 1 hafta süre ile haftada 40 dakikalık dersler işlenmiştir. Kontrol grubunda ise aynı süre boyunca milli eğitimin öngördüğü müfredat programlarına göre dersler işlenmeye devam edilmiştir. Deney grubuna her ders öncesi onar soruluk hazır bulunmuşluğu değerlendirici ön testler yapılmış, uygulama sonrası otuz altı soruluk testler cevaplandırılmış ve incelenen sanat eserinden yola çıkılarak hikayeler yazdırılmıştır. Değerlendirmeler sonucu; aktivitelerin yapıldığı deney grubunun, kontrol grubuna oranla oldukça büyük ölçüde basan gösterdiği, ve seçilen yöntemin gerekliliği tespit edilmiştir.
Bir sanat pratiği olarak giysi metaforları

Araştırma konusu olarak, Bir Sanat Pratiği Olarak Giysi Metaforları ele alınmıştır. Giyinmek ve giysinin tarihi kendi içinde birçok açılımı içermektedir. İnsanın niçin giyindiği ve bu giyinme eylemini nasıl gerçekleştirdiği birçok sanatçı tarafından merak ve araştırma konusu olmuştur. Bu konuda ortaya konulan birçok eser, giysiler üzerinden ne kadar çok yönlü okuma yapılabileceğini göstermektedir. Giysiler, maddi nesneler olmakla birlikte aynı zamanda da okunabilen birer metinlerdir. Giysilerimiz aslında bizim hem birey olarak hem tarihsel ve toplumsal olarak bir kültür, topluluk, düşünce ile kurulan diyaloğun harmanlanarak dışavurumudur. Bu tez çalışmasında sanatsal ifade aracı olarak kullanılan giysilerin anlamı üzerinde durulmuş uygulama çalışmalarının çözümlemelerinde ve kavramsal çalışmalarda metaforun kullanım alanı belirlenmeye çalışılmıştır. Dünya üzerindeki bütün toplumların kendi aralarında dış görünümle ilgili kodlandırdıkları işaret dilleri vardır. Uluslar, kendilerine özgü giysi, makyaj ve aksesuarlara sahiptirler ve bunlar etnik kökenlerinin belirleyicisi olan en önemli işaretlerdir. Diğer yandan giysiler dönemlere göre de farklı anlamlar taşımaktadırlar. Her ne kadar modern dünyada bu giysi kodları anlamını yitirse de kullanıldıkları toplumda ve dönemde onlara yeni anlamlar yüklenmektedir. Giysiler ortak giysi kodlarının yanında bireyin kişilik yapısı hakkında ipuçları vermektedir. Giysilerin sadeliği, şıklığı, abartısı, temizliği, ütüsü, markası, özgünlüğü bireyin eğitimi, görgüsü, zevkleri ve psikolojisi gibi konularda birçok bilgi sunmaktadır. Giysiler bu yolla dil işlevi görerek anlam aktarıcılığı yapar ve bilgi akışı sağlarlar.
Nocturne

İnsanın varoluşundan bu yana kimlik ve benlik her zaman için sorgulanan ve arayış içinde olunan bir durum olmuştur. İnsan doğumundan sonra belli bir süre bilinçsizce, gelişim döneminde ise farkındalıkla kendini arar. Bu arayış sırasında toplum normları ve baskısı ile karşılaşan birey kimlik krizi evreleri yaşar. Bu durumda ego bir tarafı bastırmaya çalışıp orta yolu bulur. Jung'un kuramında yer aldığı gibi ego bir persona oluşturur. Bu; dış dünyaya gösterdiğimiz benliğimizdir, ancak bahsi geçen bu maske beraberinde gölgeyi de oluşturur. Bu durumda her insan aslında karanlık bir yanını yaratır. Toplumun her bir bireyinin bu karanlık ile mücadele etmesi söz konusu iken hala normlarına ve baskılarına devam etmesi aslında bir anlamda kendini nasıl bastırdığının göstergesi olur. Tam da bu noktada toplumu oluştururken kendi içimizde nasıl gölgeleri oluşturduğumuz ortaya çıkar. Söz konusu karanlık yanımız olan gölge, bir yolunu bulduğunda ortaya çıkmaktadır. Çelişen İkilik kavramı ise, Persona ve Gölge'nin karşı karşıya gelme ve bütünleşme durumudur. Jung'a göre düş ya da mitte persona gölge ile karşı karşıya gelmek ve çatışmanın çözüme kavuşabilmesinin öncesinde onu kendi benliğinde bütünlemek zorundadır. Çelişen ikiliğin gerçekleşmesi için kahramanın kişisel olarak karşılaşması ve gölgeyi yenebilmesi gerekmektedir. Tezin içerisinde gerçekleştirilen 'Nocturne' adlı kısa filmde Bia adlı karakterin gölgesi ile içsel çatışmaya girmesi, gölgenin üstün geldiği halde; Persona'nın bu durumun üstünü örtmeye çalışan gölgeyle çatışması ve sonunda kahramanın benliğinde üstün gelmesi konu edinilmiştir.
1960 sonrası Türk baskı resimde kadın imgesi

Bu çalışmada 1960'dan başlayarak günümüze kadar olan süreçte Türk Baskı Resim Sanatında 'Kadın İmgesi' incelenmiştir. Sanatın tarihsel süreci göz önünde bulunarak yapılan bu incelemede öncelik olarak plastik sanatlarda ve özellikle baskıresim sanatında kadın konusu irdelenmiştir. Daha sonra Türk Baskı Resim sanatında öne çıkan konulara ve kadın imgesine değinilmiş olup, 1960'a kadar olan süreçte sanatta var olan gruplaşma hareketleri ve bunun yanında II. Dünya Savaşı'nın sanata oluşturduğu etkileri göz önüne alınarak sanatçıların eserlerinde seçtiği konuları ve eserlerindeki kadın figürleri değerlendirilmiştir. 1960 dönemi Türk toplumunun, önceki yıllardaki kültürel kimlikten kurtularak yeni kültürel kimlik kazanma sürecinin en baskın yaşandığı dönem olarak nitelendi-rebiliriz. 1960 döneminde siyasal, toplumsal ve sanatsal anlamda yaşanan sürecin Türk plastik sanatlarında da konu ve kadın figürü seçiminde yeni bir sürece geçildiği görülmektedir. Dönemde yaşanan toplumsal olaylara kayıtsız kalamayan dönemin sanatçıları önceki yıllardan farklı figür ve konu arayışı içerisine girmişlerdir. Eserle-rinde gerçekçi, dışavurumcu ve gerçeküstücülük gibi sanatsal akımlarda eserler ortaya koymuşlardır. Yine 1980 sonrası yaşanan darbe olaylarından sonra toplumda meydana gelen değişimler sanatta da farklı bir sürecin doğmasına neden olmuştur. Sanatın tarihsel süreci göz önüne alındığında gerek sanat tarihçileri olsun, ge-rekse sanatçıların kendisi olsun sanatın içerisinde en çok sorgulanan ve düşünülen kısım konu ve figür kavramları olmuştur. Son olarak bu araştırma sonucunda elde edilen bilgiler ışığında 1960 sonrası Türk Baskı Resim Sanatındaki gelişmeler ince-lenerek 'kadın imgesi' araştırma kapsamı olarak irdelenecektir.
Dual citizenship

Bu metin 'Çifte Vatandaşlık' isimli sergiyi analiz etmeyi amaçlamaktadır ve sergiden bağımsız ele alınmamalıdır. İlk bölümde bu projeyi üretmekteki kişisel sebeplerim Susan Sontag'ın hastalık ile ilgili düşünceleri ile birlikte ele alınacaktır. Projemdeki imajlarda yeniden inşaa edilmiş ve grotesk olarak adlandırılabilecek bedenler görüldüğü için, üretimim Mikhail Bakhtin'in grotesk beden yorumlamasıyla birlikte işlenecektir. Ek olarak, çağdaş sanatta bedenin yeniden temsiline olan yaklaşım incelenecek, böylece çağdaş sanatçılarla tavır açısından benzerlikler kurulacaktır. Bu sanatçılara ek olarak Hans Bellmer ve Asger Carlsen fotoğraflarının içeriği sebebiyle ayrı bir bölümde daha detaylı incelenecektir. Projemde yer alan bedenlerin yanında, neden resimsel fotoğraflar ürettiğim ve arka plan olarak manzara kullandığım netleştirilecektir. Bununla birlikte projemdeki manzaralar ile Hieronymus Bosch'un 'Garden of Earthly Delights' eseri arasında biçimsel açıdan benzerlikler incelenecektir. Son bölümün konusu ise yeniden inşaa edilmiş bedenler ve fantastik mekanlarla olan ilişkisi sebebiyle tekinsizlik kavramı üzerinedir.
Tasarlanmış mekan ve doğanın sanatla tecrübe edilmesi

Günümüzde mekan; sanat, tasarım, insan ve doğanın bir araya gelmesi ile önemli bir metaya dönüşmüş ve oluşturulan mekanlar sürekli gelişim göstermiştir. Bu gelişmenin en önemli faktörlerinden birisi, sanat sürecinde kullanılan çevre ve mekan tasarımlarıdır. Fiziksel çevre insanı da kapsayan doğal, kültürel, tarihi, sosyal ve yapay ögeleri içinde barındıran ve bu olguların birbiri ile sürekli ve değişken bir etkileşime uğradığı dinamik bir olgudur. Bu nedenle çevre günlük yaşamın gerekleri ile doğal ve yapay ögeler kapsamında biçimlenmektedir. Çevreyi dönüştürme modernite ve sanayileşme ile birlikte insanlığın zararına gelişim göstermektedir. Oysa doğayı bozarak dönüştürmek yerine onu entegre biçimde dönüştürmek ve düzenlemek suretiyle doğayı kendi mekanımız kılabiliriz. İnsanın toplum ve doğa düzenini yeniden biçimlendirebileceği fikrinden hareketle hazırlanan bu tezde, bu düzenlemenin sanat bağlamında yapılmasının insanın düşünsel gelişimine de katkı sağlayacağına inanılmaktadır. Bu doğrultuda, daha önce sanat, mekan ve heykeli bir arada kullanan sanatçıların çalışmaları incelenmiş ve mekan ile doğanın sanatla tecrübe edilmesine ilişkin olarak örnek mekanlar tasarlanmıştır. Çalışmada modernite kıskacında kaybolan insan ve doğa ilişkisi yeniden anlamlandırılarak kuramsal çerçevenin üzerine tasarlanan uygulamalarımı oturtarak bu uygulamaların manifestoları tartışılmıştır.