turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
10-12 yaş grubu öğrencilerinin görsel sanatlar dersine bakış açılarında sosyo - kültürel ve ekonomik öğelerin etkileri

Bu araştırmada; sosyo - ekonomik ve kültürel öğelere bağlı olarak, 10 - 12 yaş gurubundaki öğrencilerin, Görsel Sanatlar dersine bakışları arasında fark olup olmadığının belirlenmesi, bu kapsamda devlet okullarında ve özel okullarda okuyan öğrencilerin, görsel sanatlardan etkilenmeleri arasındaki farklılıkların saptanması amaçlanmıştır. Araştırmada alan araştırması yöntemi uygulanmıştır. Bu yöntem literatürde tarama yöntemi olarak açıklanmaktadır. Bu yöntem aynı zamanda nitelikseldir. Nitel araştırma yönteminin seçilme amacı, evreni oluşturan bireylerin, inceleme konusu içinde karakterlerini gerçek olarak ortaya koymaktır. Araştırma, 2008 - 2009 eğitim - öğretim yılında, Ankara ilinde buluna Milli Eğitim Bakanlığı'na bağlı bir devlet, bir özel olmak üzere iki ilköğretim okuluna devam eden toplam 90 öğrenci (10 - 12 yaş) ile gerçekleştirilmiştir. Verilerin toplanması için, uzman görüşü alınarak anket oluşturulmuş; elde edilen veriler SPSS programında analiz edilerek, bulgular frekans ve yüzde değerleri olarak tablolara aktarılmıştır. Araştırma sonucunda, devlet okullarında ve özel okullarda okuyan 10 ? 12 yaş gurubu öğrencilerinin görüşleri arasında bazı benzer ve bazı farklı noktalar dikkat çekmiştir. Araştırma sonuçlarının öğrenci, öğretmen ve programlar gibi boyutlar açısından incelenmesinin alana katkı sağlayacağı düşünülebilir.
Çağdaş sanatta popülerleşen bir olgu olarak grup portre geleneği

Bu araştırmada, 17. yüzyıldan günümüze, sosyal ve siyasal üstünlüğü elinde bulunduranların beğenisine karşılık gelen bir resim türü olarak belirginleşmiş 'Grup Portre Geleneği'nin 20. yüzyıl ikinci yarısından itibaren popüler kültürün araçsallaştırdığı sanatsal bir form haline gelişinin incelenmesi amaçlanmıştır. Betisel yöntemler kullanılarak geliştirilmiş olan kuramsal çalışmada grup portre geleneğinin sosyo-kültürel açıdan işlevsel bir form olduğu ve sanatçı açısından bir ifade aracı olduğu varsayımından hareket edilmiştir. Grup portre resimlerinin gündelik yaşama yön veren dinamikleri yansıttığı ve gelecek kuşaklar için bir yankılama olduğunun ispatı yoluna gidilmiştir. Tarihsel öneme sahip örnekler ve kültürel veriler karşılaştırmalı olarak irdelenmiş, popüler olan ile sanatsal olan arasındaki farkın önemi ortaya koyulmuştur. Batı resim sanatına özgü grup portre geleneği, 20. yüzyıl ikinci yarısından itibaren 'sanatsal tarz ve tavır', 'kültürel kimlik', ve 'ekonomi-politik eleştiri' bağlamında 'ironik', 'hermenitik', 'nostaljik' ve 'şizofrenik' bir niteliğe bürünmüştür. Sanatçı kimliği, dönemin sanat anlayışı ve kültürel olgular etkisinde biçimlenip çeşitlenen grup portre çalışmaları burjuvanın estetik beğenisinin etkisinde bir gelenek olarak varlığını sürdürmüştür. Çağdaş sanatta insan yüzünün sıklıkla kullanılmasının, toplumunun bir bireyi olan sanatçının toplumsal rolünü gerçekleştirmesine ve istediği sanatsal ifadeyi iletmesine elverişli olduğu için önemini kaybetmeyeceğine dair kanıtlar elde edilmiştir.
Avrupa sanatında temsili nesneden gerçek nesneye geçiş

Biçimsel dünyanın özünü oluşturan ve insanın çevreyle kurduğu bağı güçlendiren temel form olarak nesne, sanatta temsil ve gerçek kullanımlarıyla yer almaktadır. Nesnenin temsili, mağara resimlerinden bugüne kadarki süreçte birçok simgesel ve sembolik anlamda karşılık bulurken, gerçek nesnenin kullanımı sanatta temsil olmaktan çıkıp aslının kullanılmasıyla sanatı farklı bir boyuta ulaştırmıştır. Nesnenin algılanışı imgesel konumuyla özdeşleşerek her sanat üretiminde farklı unsurlar ve yorumlamalarla yeni üretim dilleri oluşturulmuştur. Değişen toplumsal düzen içerisinde sanatta nesnenin kullanılışı, sanatçıların yeni arayışlarıyla birlikte nesneye bakış açısını farklılaştırmıştır. Sanatçılar nesnenin barındırdığı kendi anlam ve işlevi dışında nesneye yeni ifade biçimleri yüklemişlerdir. Nesne, Kübizm döneminde yüzeyde bizzat kullanılmaya başlanmış ve sanatta yalın haliyle ilk örneklerini oluşturmuştur. Yalın haline yüklenen anlam ve ifadelerle kavramsal boyutta var olan nesneler teknolojinin etkisiyle çağdaş dönemde önce fotoğraf makinesiyle sonrasında dijital ortamda nesnenin sayısal verilerle ekran üzerinde yeniden varoluşunu gözler önüne sermiştir.
Sanat-reklam ilişkisi bağlamında pop art çalışmalarının göstergebilimsel çözümlemesi

Amaç: Bu çalışmada, üst/kültürel bir üretim alanı olan sanatın reklamla olan ilişkisi, Pop Art üretimleri üzerinden ve göstergebilimin ilkeleriyle ele alınacaktır. Kitlesel imgelerin sanat imgesine dönüşmesi noktasında sanatın rolü ele alınacaktır. Göstergebilimin anlamyapısall çözümleme yöntemleri esas alınarak iki farklı disiplinin oluşturduğu biçimsel ve anlamsal yapılar, örnekler üzerinden çözümlenecektir. Yöntem: Göstergebilim, sanat ve reklama dair genel bilgiler verilecek, örneklerle de içerik genişletilecektir. Pop Art'a dair genel bilgiler farklı kaynaklardan ele alınarak dönem içerisinde yapılan sanatsal üretimlerle konu detaylandırılacaktır. Göstergebilimin esasları doğrultusunda iki farklı disiplin arasındaki ilişkiye dair anlamyapısall çözümlemeler yapılacaktır. Bulgular: Dilbilim merkezli olarak gelişen göstergebilimin, sınırları genişletilerek görsel göstergelerle birlikte tüm anlamlı yapıları kapsadığı görülmektedir. Çağdaş göstergebilimle birlikte, dil dışı göstergelere dair yoğun bir araştırma söz konusu olduğu gözlemlenmiştir. Sanat yapıtının reklama ya da reklam unsurlarının sanata yapıtına dönüştürülmesi noktasında disiplinler arası bir diyalektik söz konusu olduğu anlaşılmaktadır. Göstergebilimin, anlamların inşa edilmesi noktasında daha bilimsel ve daha kapsayıcı bir çözümleme yöntemi sunduğu belirlenmiştir. Sonuç: Elde edilen sonuçlara bakıldığında, reklam ürünlerinin sanat yapıtlarına biçim ve içerik bakımından kaynaklık edebileceği görülmektedir. Pop Art ekseninde, geçmişş ya da günümüz popüler kültür fenomenleri üretime -biçim ve içerik olarak- kaynaklık edebilmekte; gösteren-gösterilen ilişkisi içerisinde anlamyapısall olarak çözümlenebilir olduğu ortaya koyulmuştur.
Resim sanatının sanat terapisindeki yeri

Sanat terapisi kişinin içinde tutmuş olduğu gürültülü sessizlikleri yeniden dışa vurupproblemlerini eksiltmeyi amaçlamış kişisel bir sistemdir. Geçişlerin fazla yumuşak olması bireyin zamanla kuvvetli adımlar atarak sanatın estetiği ile kendini anlatması, iç dökmesisürecini içerir. Sanat terapisi süreci, bireyin kendini dışa vurmasına ve farkındalık kazanmasına olanak sağlar. Duygu ve düşünceleri nedeniyle, dahil oldukları çevrenin diline yabancılık çeken, kendi içine kapanmış kişiler ekip çalışması devam ettikçe diğer ekip üyelerinin duygu ve düşüncelerinibenimseme, kendi hislerinin farkına varıp dışa vurma ve doğru davranışlarda bulunma konusunda pozitif ilerleme kaydetmişlerdir. İşleyiş açısından bakıldığında terapi ile sanatın ortak yönleri mevcuttur. İkisi kavram da iyileşmeyi sağlar. Bireylerin duygu ve düşüncelerini, hayata bakış açılarını geliştiren bir tekniktir. Asıl hedef, bireyin iç dünyasındaki imgelerigeliştirmeleri ve açığa vurmalarını sağlamaktır. Bunun yanı sıra kişinin benliğini dekuvvetlendirir. Bireyin kişisel düzeyde ve olumlu yönde değişimine katkı sağlayabilmektedir. Bu bağlamda sözlü olarak değil, kendini açığa çıkarabilme olanağı bireyin kendi iç dünyasına ulaşmasını ve ortaya çıkabilecek sorunlarının farkında olmasını sağlar. Bu sebeple sanat terapisinin bireyin kendini dışa vurması için alternatif bir yöntem olduğu söylenebilir.
Siyasi olguların etkisinde çağdaş sanat

Toplumların yapı taşını oluşturan ve bireylerin ortak alanları paylaşmalarında etkin olan siyaset, sanat üretimi üzerinde farklı yorumlamalar getirmiştir. Araştırma kapsamında ele alınan Avrupa tarihinde siyaset, sanatta görünür olmaya başladığı dönemlerden itibaren bir bütün olarak kullanılmıştır. Bu durum dönemsel farklılıkların ortaya koyduğu yeni gelişmeler içerisinde sanat-siyaset ilişkisine yön vermiştir. Siyasetin sanat içerisindeki dönemsel çeşitliliği ve Avrupa kıtasındaki sosyokültürel değişiklikler, siyasetin sanatla olan ilişkisinin gücünüsanatçılar ve eserleriyle ortaya koymaktadır. Sanatçıların gerek teknik gerekse yönelimlerininfarklılıklarıyla ilişkili olarak, sanatın siyasete dönüşmesi ve izleyiciye sanat-siyaset bağlamındaaktarılan bütünlük, dönemsel olarak kalmaktan çok günümüz sanatı içerisinde de bir bütün olarak ortaya konulmaktadır.
Alçı kalıp-döküm yöntemiyle üretilen günümüz seramik heykelleri

Amaç: Günümüzde seramik heykel yapım yöntemleri çok çeşitlidir. Bu yöntemler arasındaalçı-kalıp döküm yöntemi araştırılıp bu yöntemle eser üreten sanatçıların eserlerini incelemek amaçlanmıştır. Yöntem: Bu araştırmada nitel ve nicel araştırma sonucunda elde edilen bulgular ışığında geçmişşten günümüze seramik heykelin tarihi, seramiğin alçı-kalıp döküm tekniğinin bütün aşamaları, günümüz sanatçılarının alçı-kalıp döküm yöntemiyle ürettiği seramik heykelleri ve son olarak kişisel seramik heykel üretimleri ele alınmıştır. Bulgular: Günümüz sanatçılarının alçı-kalıp döküm tekniğindeki yapıtları gruplandırılmıştır. Figüratif seramik heykel alanını oluşturan; insan ve hayvan kaynaklı seramik heykellerefantastik grup da eklenmiştir. Yoğunlukta bitkisel kaynaklı seramik heykel çalışan sanatçılarındoğanın yuvarlak formlarına ilgi duydukları görülmüştür. Soyut, nesnel ve karma formların üretimi ise günümüzde yaygın bir eğilim göstermiştir. İlk çağlarda yapılan figüratif heykellergünümüz seramik heykeller ile kıyaslandığında bu alanın ne kadar geliştiği ve ilgi çektiği farklı boyutlar kazandığı görülmektedir. Seramik heykelin geçirmiş olduğu evreler ve birikimlerleberaber, yeni yapım teknikleri, biçim, yöntem ve düşünceler de ortaya çıkmıştır.
Kocaeli Şehir Tiyatroları ve Adana Şehir Tiyatrolarının kuruluşundan günümüze geçirdiği aşamalar ve tiyatral yapılanmaları

Osmanlı İmparatorluğu zamanında 1914 yılında temelleri atılan, o zaman ki adıylaDarülbedayi-i Osmani, yani 'Osmanlı Güzellikler Evi' ismi ile kurulan İstanbul Şehir Tiyatroları ülkemizdeki şehir tiyatroları yapılanmalarının ilki ve en büyüğü olması nedeniyle ayrı bir yere sahiptir. Bağlı bulunduğu belediyeler tarafından, ayrılan ödenekleri, istihdam ettiğisanatçı ve teknik personelleri ile İstanbul, Eskişehir, Kocaeli ve Adana Şehir TiyatrolarıTürkiye'nin en önemli 'Belediye Şehir Tiyatroları' yapılanmalarıdır. Çalışmamızda model olarak incelediğimiz ve 1958 yılında İstanbul Şehir Tiyatrolarısanatçısı Vedii Cezayirli'nin genel sanat yönetmenliğinde kurulan Adana Şehşir Tiyatroları, 60 yıllık sanat hayatında 3 kez kapatılmış, ancak yapılan girişimler sonucunda tekrardan 'perde'demeye başlamıştır. 2001 yılından itibaren de kesintisiz olarak oyunlarını sahnelemeye devam etmektedir. Çalışmamızda model olarak incelediğimiz ikinci yapılanma olan Kocaeli Şehir Tiyatroları ise, ilk Genel Sanat Yönetmenliğini yapan Işıl Kasapoğlu'nun çalışmalarıylakurulduğu 1997 yılından 2019 yılına kadar geçen süreçte, repertuvarına aldığı 100'a yakınoyunu sahnelemiş ve bölgesindeki sanatsal faaliyetlerin gelişmesinde de önemli bir rol oynamıştır.
Heykelin toplumsal olgu ve olaylar ilişkisinde nesne metaforu

Metafor Aristoteles'in düşünce temeline dayanarak diğer düşünürlerin tamirat ve tadilatı ile yorumlanmıştır ve kısaca bir şeyden bir şeye anlam aktarımı olarak tanımlanmaktadır. Metaforbilim, eğitim, edebiyat ve sanat alanında kullanılmaktadır. Düşünme alanından görme alanınametafor sistemi ile değişime uğrayan genişletilmiş, ikna edici ve kasıtlı üretilmiş metaforlar, geleneksel bilinenlerin dışında yeniden üretim için nesneleri kullanır. Sanat alanında ve gerçekte nesne ve metaforik nesnenin izahı; ismi olan var olan her şey nesne, değişime uğrayan, güçlenen, vurgulu, anlaşılır ve ifadeyi etkili kılan nesnede metaforik nesne şeklindedir. Özellikle yirminci yüzyılın ikinci yarısından sonra sanat alanında metafor oldukça fazla kullanılmıştır. Heykel sanatında kullanılan metaforlar toplumu ilgilendiren olgu ve olaylar çerçevesinde savaş, şiddet, sömürü, göç bazen de sevgi ve barış gibi konular hakkında yapılan sanatsal çalışmalarda görülmektedir. Sanatçı, olay ve metafor işbirliğinden oluşan sanat yapıtları her sanatçının kendi yaşadığı toplumun ifade dili olma ve zihinsel düşüncenin hitap etme biçimlerini açığa çıkarmayı başarmıştır. Heykelde metafor sistemi toplumsal olgu ve olaylar ile ilgili yapılan sanatsal çalışmalarda yeni kavramlar ve aktarım biçimleri üretmiştir.
Heykelin bir grafik öğe olarak grafik tasarımda kullanımı

Özellikle 20. yüzyılın ortalarından itibaren disipilinler arası etkileşime yönelik köklü değişimler yaşanmıştır. Bu değişimlerden sanat ve tasarım disiplinleri de etkilenmiştir. Kökeni insanlık tarihi kadar eski olan heykel sanatının grafik tasarımla olan ilişkisi de bu süreçte girerek hızlanmıştır. Heykelin grafik tasarımdaki varlığı, bir etkileşim örneği olarak bu araştırmanın konusu olmuştur. Araştırma kapsamında, heykelin anlam ve görsel mesaj açısından grafik tasarım ürünlerindeki nedenselliğine vurgu yapılmıştır. Heykelin bir görsel iletişim öğesi olarak anlam ve mesajla bağ kurulduğu pek çok tasarım ürünü mevcuttur. Ancak bu araştırmada heykelin grafik tasarımdaki ilişkisini örneklemesi açısından sadece afiş ve kitap kapakları incelenmiştir. Tarama modelinden faydalanılan araştırma, heykelin grafik ürünlere yansımasında illüstratif ve çoğunlukla fotoğrafik değer taşıdığını göstermektedir. Biçimsel yapı açısından yer aldığı grafik üründe sanatsal ve iletişimsel bir misyon üstlenen heykel, hedeflenen mesaj açısından içeriğe dolaylı veya dolaysız yoldan katkı yapmakta ve bu sayede iletişimsel bir misyon üstlenerek tasarıma dikkat çekmektedir.
Saz yolu üslubunun gelişimi ve içerisinde yer alan mitolojik figürlerin analizi

Saz yolu üslubu içerisinde yer alan, Türk mitolojisi ve ikonografisindeki efsanevifigürlerin anlamlarını araştırmak, uygulandığı sanat eserlerini belirlemek ve buna bağlı olarak araştırmayı görsel öğeler ile destekleyip Türk süsleme sanatları envanterine katkı sağlamak amaçlanmıştır. Nitel araştırma yöntemi kullanılarak görsel ve teorik literatür taraması yapılmıştır. Bu literatür taraması ile birlikte saz yolu üslubunun desen ve motif özellikleri incelenmiş ve açıklayıcı bir anlatımla tezde ortaya konulmuştur. Türk mitolojisindeki efsanevifigürlerin saz yolu üslubu içerisinde yer alan örnekleri bir araya getirilmiş ve görsel nitelikli bir envanter çıkarılmıştır. Saz yolu üslubunun yaratıcısı Şahkulu'nun sanatçı kimliği ve onun saz yolu üslubundayaptığı eserler incelenmiştir. Edebi yönü ile kaleme aldığı divan şiirlerine ulaşılmıştır. Müzekayıtları, koleksiyonlar, akademik kitap, dergi ve makaleler incelenerek saz yolu üslubuna konu olmuş efsanevi varlıklar belirlenmiştir. Bu veriler tezde kronolojik bir gelişim içerisinde düzenlenmiştir. Motifler ve figürler köken-anlam yönünden incelenmiştir. Çizim teknikleri ile birlikte üslup gelişim süreci ele alınmıştır. Bu tezden sonra bu konuda çalışacak kişilere kaynak oluşturması bakımından önem arz etmektedir.
Değişen ekolojik döngünün sanata yansımaları

Doğa ile sürekli iç içe olan insan sayesinde sanatın doğa ile tanışması da yüzyıllar öncesine dayanır. İnsanlar ilk olarak, doğadan korkmuş ve onun bu döngüsüne hayranlıkla tanık olurken aynı zamanda da ona karşı bir mücadele içerisine girmiştir. Bu süreç içerisinde sanatın da doğayı keşfetme, tanıma, kullanma ve doğadan yararlanma yoluna gittiğini görürüz. Dolayısıyla bu çalışmanın içeriğinde doğa ve sanat kavramları üzerinden doğanın geçirdiği süreçlerinin sanat alanında ele alınış şekillerine değinilmektedir. Bu ele alınışları, doğa ve insan ilişkisinin tarihsel süreç içerisinde değişiklik gösteren akımları, felsefi yaklaşımları, sanatçı ve eser örnekleri üzerinden değerlendirilmeye çalışılmıştır. Bu aşamada elde edilen verilere göre, sanatta ekolojinin ele alınışı bilhassa 1960'lı yılların sonlarından itibaren yeryüzü ve arazi çalışmalarından etkilenilerek meydana çıktığına ulaşılmıştır. Dolayısıyla bu yıllardan itibaren sanatçılar ekolojik sistemi sanatlarına doğada bulduğu malzemeleri şekillendirerek, atık malzemeleri kullanarak daha birçok değişik yöntemler ile mesajlar vermeye çalışmışlardır. Çünkü sanat yardımıyla ekolojik duyarlılık yaratabileceklerine inanmışlardır.
XX. yüzyıl sanatı dışavurumcu yaklaşımlarında manzara resmi

Bu tez çalışmasında XX. yüzyılda dışavurumcu manzara resmi incelenerek sanatçıları hakkında detaylı bilgiler aktarılmıştır. Ayrıca geçmişşten günümüze kadar manzara resminin dönemleri arasındaki manzara resmi farklılıkları irdelenerek, sanatçıların duygu, düşünce ve ruhsallıklarının sanatlarına nasıl etkiledikleri aktarılmaya çalışılmıştır. Tezin ikinci bölümünde manzara resminin tarihçesi hakkında bilgi verilerek, Batı Resmi Doğu Resmi ve Türk Resmindeki manzaraların gelişim süreçleri ve sanatçıları kapsamlı şekilde incelenerek sonraki dönemlere yapmış oldukları etki hakkında bilgiler verilmiştir. Ayrıca manzara resmine konu olan birçok alan ve sanatçıları incelenmiştir. Tezin üçüncü bölümünde ise, Dışavurumun tanımı, gelişimi ve öncü sanatçıları hakkında bilgiler verilmiştir. Devamında ise, Dışavurumcu Akımların sanattaki yeri, I. Dünya Savaşı ve II. Dünya Savaşından etkilenen sanatçıların hem akımlar hem de resim sanat üzerinde yapmış oldukları etkilere değinilmiştir. Tezin dördüncü ve devam eden beşinci bölümünde ise, Dışavurumcu tarzın manzara üzerindeki etkileri incelenerek, Batılı ve Türk ressamların hayatları ele alınıp yapmış oldukları Dışavurum manzaralar detaylı şekilde incelenerek sanat tarihindeki yeri ve sonraki akımlara olan etkisinden bahsedilmiştir.
Metal malzemenin modern heykelde yeri ve anlatım olanakları

1900 yıllarından günümüze degin, endüstrilesme, seri üretim, kentlesme, küresellesme ve bu gibi kavramlar, tezin içeriginin sekillenmesinde baslıklar ve referanslar olarak kullanılmıstır. Sıralanan kavramlarla birlikte insan ve toplum hayatında çaglardan beri olmadıgı kadar önemli yer tutan metaller, bu yasamsaletkisini sanat yapıtlarında ve üretimlerinde farklı ve etkin biçemlerde kendisinigöstermistir. Metal, modern heykel sanatında önemli bir anlatım sekli olarak yerini almıstır. Dogrudan biçimlendirme veya metale özgü müdahale yollarıyla; demir, çelik, alüminyum, kursun, bakır vb. metaller, sanat üretimlerinde yeni anlatım olanakları yaratmıslardır. Bu yaklasımlarla, geleneksel sanat üretimlerinin sınırlarının sorgulanmasıylabaslayan 19 yy.'dan, modernizmin bir kavram ve degisim ideolojisi olarak toplumyasamına girmesi, yakın geçmişse kadar bu arayısların gelmis olduğu yeni sınırlar;sanatçılar, akımlar ve yapıtlar zamandizin anlatım perspektifinde incelenmeye çalısılmıstır. Tezin son bölümünde, Carlo Goldoni zmir talyan Kültür Merkezi'nde 16 Mayıs 2007 tarihinde yüksek lisans egitim sürecimin sonunda kursun ve demirmateryallerle açtıgım heykel sergisinin içerigi, rapor ve fotograflarla sunulmustur.
Fraktal geometri ve algoritma ilişkisinde jeneratif sanat

Sanat, insanın kendini ifade yöntemi olarak her dönemin kültürel dinamikleri içerisinde yeniden yorumlanmakta ve yeni dengeler oluşturmaktadır. Geçmişten günümüze bir sanat ifade yöntemi olarak varlık gösteren jeneratif sanatın da bulunduğu çağa ait bilimsel bilgiden ve teknolojiden yararlandığı görülmektedir. Günümüzde yeni medya teknolojileriyle doğanın evrimsel süreçleri ve öngörülemeyen davranışları modellenebilmektedir. Jeneratif sanatla, dijital dönüşümün oluşturduğu yeni ortamda fraktal üretim yöntemleri ve algoritmalarla kurgulanan sistemler tasarlanmaktadır. Çalışmada jeneratif sanatın geçmişşten günümüze gelişim süreci incelenerek dijital devrimle yaşanan dönüşümün sanata, sanatçıya ve izleyicisine etkileri, yarattığı yeni kültürel eşikler değerlendirilmektedir. Araştırma literatür incelemesiyle başlanmış ve dönüşüme paralel çözümlemeler gerçekleştirilerek sürdürülmüştür. Son bölümde jeneratif sanatın yenilikçi teknolojiler kullanırken aynı zamanda doğaya ve doğanın üretken diline öykünen bir üretim biçimi olduğuna dair tespitlerde bulunulmuştur. Fraktal geometri ve algoritma ilişkisinde yeni medya bağlamında jeneratif sanat eserleri incelenmiş ve gelecekçi teknolojilerin yaratacağı olası dönüşümlere vurgu yapılmıştır.
Üniversite öğrencilerinin tasarım ürününe ilişkin estetik yaklaşımlarının belirlenmesi: Kahve bardağı örneğinde bir ön test çalışması

Günlük yaşantımızın neredeyse tamamında kullandığımız, hayatımızı kolaylaştıran her türlü ürün, hayatımıza yenilik ve kolaylık sağlayan, estetik duyularımıza seslenen objeler, kullanımımıza sunulan eşyalar endüstriyel tasarım ürünleridir. Su içtiğimiz bardak, yemek yediğimiz tabak okuduğumuz gazete, her tür medya, giysilerimizin modelleri, desenleri, telefonumuz, sandalyemiz, arabamız, trafik levhaları, ürün logoları, oyuncaklar... Farkında olmasak da, fonksiyonellik, kullanım kolaylığı, ergonomi gibi özellikler taşıyan eşyalarımız sadece yaşamımızı kolaylaştırmazlar, görünümleriyle de estetik yaşantıyı deneyimlememize katkı sunarlar. Estetik özlemler insan psikolojisinin ayrılmaz parçalarıdır. Kişinin pratik işlev ile yetinmeyip, nesnenin biçimsel niteliklerini güzellik kavramlarıyla uyuşturmaya yönelmesi bu özlemler sonucudur. Bu bağlamda düşünüldüğünde estetik olabilme niteliği, teknoloji ve sanat arasında önemli bir ayrıcalığı da ortaya koymaktadır. Ürün tasarımının ürün tercihleri üzerinde yaratacağı etki farkındalığının artmasına rağmen, insanların tasarıma nasıl tepki verdiklerini veya estetik yanıtların nasıl oluştuğunu anlamamıza yardımcı olan tasarım veya estetik kuramın şaşırtıcı derecede az olduğu söylenebilir. Bu sorunun nedenlerinden birisi tüketici davranışlarını ve taleplerini araştırmanın daha çok pazarlama bilgi alanın konusu olduğu varsayımıdır. İkinci neden ürün estetiğinin, ürün tasarımında çok önemli olmasına rağmen, felsefe, sanat eleştirisi, sanat tarihi, psikoloji, antropoloji, deneysel estetik gibi disiplinlerdeki ürün estetiği çalışmalarının tasarım estetiğine saygı duymakla birlikte, uzun yıllar boyunca tutarlı bir teori oluşturmamasıdır. Bir başka neden tasarım ve estetik ilişkisindeki ilkelerin belirsizliğiyle ilişkilidir. Öncelikle, 'iyi' tasarımın oldukça keyfi bir mesele olduğu izlenimini veren söylem tasarımcılar tarafından da kabul edilmektedir. Ayrıca tasarlayan-tüketici-ürün ilişkisi karmaşık bir ilişkidir. Bu karmaşa, günlük olarak etkileşime girdiğimiz ürünler daha karmaşık hale geldiğinden, gittikçe de artmaktadır. Bu araştırma üstesinden gelinmesi gereken bir takım engeller olmasına rağmen, tüketicinin estetik deneyimlerinin belirlenmesine yönelik araştırmaların ürün tasarımı çalışması yapan disiplinlerin katkısı olmadan eksik kalacağı ya da çok disiplinli yapılmasının daha verimli sonuçlar doğuracağı görüşünü benimsemektedir. Pazarlama bilgi alanının araştırma deneyimlerinden de yararlanan bu araştırmada tüketici - ürün bağlamı üniversite öğrencileri ve kahve bardağıdır. Farklı estetik yaklaşımlarla tasarlanan bardaklar öğrencilerin yoğun olarak bulunduğu kafelerde kullanıma sunulmuş ve onların tercihlerinin hangi biçimsel/estetik özelliklere yönelik olduğu ve bu yönelimi sağlayan koşulların belirlenip belirlenemeyeceği incelenmiştir.