turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Maydos tuğlaları paralelinde, seramik tasarımında birim eleman olarak tuğla kullanımı ve tasarım önerileri

Kaba seramikler grubunda yer alan tuğlanın ön gelişimi M. Ö. 8.000 yıllarında kerpiç yapımının başlamasıyla oluşmuştur. Doğa şartlarına ve suya karşı dayanıksız olan kerpiçin, ateşe maruz kaldıktan sonra dayanım kazanması, tuğla keşfini sağlamıştır. Tuğla üretimi hemen hemen her bölgede birbirine benzemekte ve tuğlalar dikdörtgen şekilleriyle karşımıza çıkmaktadırlar. Geçmişten günümüze tuğla kullanımı; mimari yapıyı oluşturan ana malzeme, yardımcı malzeme, dekoratif unsur ve estetik anlamda karşımıza çıkmaktadır. Çatalhöyük, Sakkara Piramiti, İndus Vadisi Uygarlığı'ndaki yerleşmeler, Çin Seddi, Roma ve Bizans'daki mimari yapılarda tuğlanın ana malzeme olarak, işlevsellik yönüyle kullanıldığı görülmektedir. Tuğlanın estetik yönünü ise Babil Kulesi'nin ve Darius Sarayı'nın duvarlarında görülen sırlı tuğlalar göstermektedir. Anadolu'da Selçuklu ve Osmanlı dönemi yapılarında kullanılan tuğlaların ise dekoratif olarak kullanıldığı bilinmektedir. Çanakkale'nin Eceabat ilçesinin eski adı olan ve tuğlalara adını veren 'Maydos tuğlaları' da dikdörtgen şekillerde, farklı ölçü ve ağırlıklarda tespit edilip fotoğraflandırılmıştır. 760 adet tuğla fotoğrafı çekilmiş ve her tuğla 1'den 760'a kadar numaralandırılmıştır. Numaralanan tuğla ölçüleri tablo şeklinde sunulmuştur. Çekilen fotoğraflarda da görüldüğü gibi Maydos tuğlaları sırsız yüzeyler olup her tuğlanın üzerinde farklı isim ve şekil bulunmaktadır. Maydos tuğlalarının genellikle yapıyı oluşturan ana malzeme ya da yardımcı malzeme olarak kullanıldığı düşünülmektedir. Artistik tuğla çalışmalarından da tuğlanın sanatsal yönü görülmekte ve günümüzde birçok sanatçı ifadesini aktarmak için tercih etmektedir. Kişisel tuğla tasarımlarında; tuğla renk ve dokuları kullanılarak genellikle dikdörtgen ve geometrik hatlarla çizimler yapılmıştır. Tuğla birimler ve tasarımlar üzerinden yaşam, ölüm, döngü konuları irdelenmiştir. Solidworks 3B çizim programı kullanılarak tasarlanan formlar, Solidworks 3B programının Photoview özelliği kullanılarak fotoğraflanfırılmıştır.
Cumhuriyet dönemi Türk resim sanatında sürrealist eğilimli sanatçılar

Bu araştırmanın I. Bölümünde tarihte ilk bilmen Türklerden Cumhuriyet dönemine kadar geçen süre içinde Türk resim sanatının gelişme ve değişim evreleri örneklerle anlatılmaya çalışılmıştır. II. bölümde, Cumhuriyet dönemi Türk resminde görülen çeşitli grup hareketleri ve sanatçılar bir bütün içinde ele alınmıştır. 1950 sonrasında ressamları kişisel çabalan ile ortaya çıkan sanatsal eğilimler ve üslup arayışları özellikle vurgulanmıştır. 1924 yılında Avrupa' da ortaya çıkan 'Sürrealizm'in tanıtımı III. Bölümde yer almaktadır. Bu sanat akımının çıkışı ve çeşitli yayın organlarıyla birlikte tarihsel gelişimi vurgulanmıştır. Batıda Sürrealizmi temsil eden önemli sanatçılara da yer verilmiştir. IV. Bölümde Cumhuriyet dönemi Türk resminde Sürrealist eğilimli sanatçıların kısa yaşam öyküleri, sanat anlayışları ve eserleri hakkında bilgiler bulunmaktadır. Yüksel Arslan, Nuri Abaç, Arslan Gündaş, Erol Akyavaş, Ergin İnan, Şadan Bezeyiş, Galip Nahit Noyan, isimli sanatçılar bu bölümde yer almaktadır. V. Bölüm resim katalogu şeklinde düzenlenmiştir. Sürrealist eğilimli sanatçıların eserleri bu bölümde incelenerek plastik unsurları ve konulan bakımından analizleri yapılmıştır. VI. Bölümde Cumhuriyet dönemi Türk resminin ve Sürrealist eğilimli Türk sanatçılarının genel bir değerlendirilmesi yapılmıştır. Türk resminde, batı sürrealizminden farklı bir anlayışın gelişerek yerel kaynaklı konuların önem kazandığı belirtilmiştir. Tezde yer alan konuların anlaşılmasını kolaylaştırmak amacıyla 181 adet renkli ve siyah-beyaz resim Ek-2'de sunulmuştur.
Benlik kavramının oluşumunun soyut seramik formlarda yorumlanması

İnsan yapısı gereği var olmak ister ve bu varoluşu kendini benlik kavramı ile ortaya koymaktadır. Var olma isteği insanın doğumdan itibaren kendini tanımaya ve dış dünya ile etkileşime girmekle başlamaktadır. Benlik kavramını psikoloji bilimine katan William Jamesın ardından, Lacan ve Cooley'in benliğe 'ayna evresi' , 'ayna benlik' kuramıyla ilişkilendirerek, bireyin ilk kez kendini bebeklik çağında fark ettiğini açıklamaktadır. Carl Gustav Jung ise benliği kendi kolektif bilinçdışı kavramına kattığı arketip kuramında açıklamaktadır. Bu araştırmanın amacı benlik kavramını farklı kuram ve disiplinlerde ele alarak görsel sanatlar alanı ile ilişkilendirerek incelenmektedir. Görsel sanatlar alanından çeşitli sanatçıların, konuya ilişkin yaklaşımları, üretimleri üzerinden değerlendirilmektedir Kişisel sanat pratiğinde, kimlik ve benlik çatışması, amorf soyut seramik formların, cam, ayna gibi çeşitli malzemelerle ilişki içinde ifade bulmaktadır.
İlköğretim resim-iş dersinde çoklu zeka kuramında dayalı öğretim yönteminin öğrenci başarısına etkisi

Bu çalışmada, ilköğretim ö. sınıf Resim-iş dersi öğretim programında yer alan 'Renkli Çalışmalar' konusunun Çoklu Zeka Kuramı etkinlikleriyle öğretiminin; öğrencilerin akademik başarılarına, öğrenilen bilgilerin kalıcılığına ve öğrencilerin Resim-iş dersine ilişkin tutumlarına etkisi olup olmadığı araştırılmıştır Araştırmada hem nicel, hem de nitel veri toplama yöntemlerinden faydalanılmış ve deneysel desen yöntemlerinden öntest-sontest kontrol gruplu desen kullanılmıştır. Araştırma ilköğretim ö. sınıfta okuyan, deney ve kontrol grubunda bulunan toplam 62 öğrenci katılımıyla gerçekleştirilmiştir. Beş hafta süren çalışmada, dersler deney grubuna Çoklu Zeka Kuramına göre hazırlanan etkinliklerle, kontrol grubuna ise geleneksel yöntemle sunulmuştur. Araştırmada veriler; erişi testi, kalıcılık testi, tutum ölçeği, sanatsal çalışma değerlendirme ölçeği ve görüşme formları ile elde edilmiştir. Araştırma sonucu olarak; öğrencilerin geleneksel öğretime oranla, Çoklu Zeka Kuramına dayalı öğretim etkinlikleri sonunda akademik başarılarının daha yüksek düzeyde ve öğrenilenlerin daha kalıcı olduğu, ancak tutumları arasında anlamlı bir fark olmadığı ortaya çıkmıştır. Öğrenciler Çoklu Zeka Kuramına göre hazırlanan etkinlikleri eğlenceli, zevkli, güzel gibi ifadelerle nitelendirerek; bu etkinliklerin resim-iş dersinde kullanılmasından hoşlandıklarını belirtmiş olmaları bu tür eğitim aktivitelerinin eğitimde kullanılmasının faydalı olacağı sonucunu doğurmuştur. Yapılan görüşme sonucunda ders öğretmeni Çoklu Zeka Kuramına dayalı öğretimi geleneksel öğretime göre daha etkili olduğunu ve bu derslerde ortaya çıkan çalışmaların daha sanatsal bulduğunu belirtmiştir.
Geleneksel Türk musikisi ses icracılarından Hafız Sami'nin hayatı ve gazel icracılığı üzerine bir çalışma

Türk müziği, içerisinde çeşitli formları barındıran, bir deryadır. Buderyanın içinde var olan sanatlı ve serbest söyleyişler hem icracıları, hem de2dinleyenleri etkilemiştir. İnsanlar güzel okuyuşlu, kendini dinleten icracıları her zamanseverek dinlemiş ve takdir etmişlerdir. Müzik, yapısı itibarıyla insanları farklı boyutlarataşır. Buna güzel ve iyi okuyuşlu bir icracı eklenince boyutlar daha da genişler. Gazel, şiirsel yapısı itibarıyla bütün edebiyatçıların ilgisini çektiği gibi, musikişinas insanların da ilgisini çekerek, etkilenmesine sebep olmuştur. Hembestelenerek, hem de gazel formundaki icralarda kullanılmıştır. Bu tezde; Hafız Sami'nin hayatından, gazel ve gazelin edebu yapısından, Klasik Türk Müziğinde gazel formundan, Hafız Sami'nin gazel icracılığından ve Türk müziğindeki yeri ve öneminden bahsedilecektir.
Uses of the human body as the object of the artwork and its pictorial solutions

Bu çalışmada, sanat yapıtı ile üretimcisi arasındaki koşulların tartışılması amaçlanmıştır. Bu tartışma, üretim tecrübesinin ardından üretilen üzerine geliştirilen düşüncelerle ortaya çıktı. Çalışmanın konusu, sanatçının temsili ve temsili olmayan tavrının değerlendirilmesi için bir araç konumundadır. Teorik kullanımlar insan bedeninin sanat üretimindeki değerlendirimine yönelik yeni bir tavrın geliştirilmesine yardımcıdırlar. Çalışma, sanat yapıtı ile yapımcısı arasındaki sınırlı alan içerisinde gelişir. Böylelikle, belli bir tavırdaki sanat yapma eylemi sırasında geliştirilen düşüncelerin somutlaştırılması amaçlanmıştır.
Gerçeküstücü plastik sanatlarda mizah duygusu

Bu araştırma, Gerçeküstücü plastik sanatlarda bir anlatım tekniği olarak kullanılan mizahın bu sanattaki konumunu anlamaya çalışmak amacıyla gerçekleştirilmiştir. Gerçeküstücülük, Psikanaliz ve mizah özünde insanı özgürleştirmeyi amaçlayan olgulardır. Gerçeküstücülüğün bu amacını gerçekleştirmeye çalışırken kullandığı çeşitli biçimler ve yaydığı göstergeler araştırılarak bir estetik değer olan komiğin plastik sanatlardaki yansıması incelenmeye çalışılmıştır. Araştırmada komiğin bir biçim olarak değeri belirlenirken hangi plastik durumlardan yararlanıldığına da değinilerek, bu durumlar; estetik karşıtlığı, cinselliğe gönderme yapılması ve hareketlilik içerme olarak belirlenmiştir. Giles Deleuze'nin arayış göstergelerini ayırdığı tabakalar esas alınarak Gerçeküstücü ürünlerdeki göstergeler analiz edilmiş ve bu göstergelerdeki mizah unsuru anlaşılmaya çalışılmıştır. Buna göre arayışın göstergeleri; sosyete göstergeleri, aşk göstergeleri ve duyumsama göstergeleridir. Uygarlığın birey üzerine sistemli baskı aracı olarak kurduğu mizahın da üç ana teması olan aile, din ve devlet gibi kurumlar bu göstergelerin bağlamında değerlendirilmişlerdir. Platon, gülmeyi haset duygusuna dayandırmıştır. Haset güçsüz bireyin güce karşı geliştirdiği pasif yıkıcılıktır. Sosyete göstergeleri de özellikleri bakımından hasetle birlikte yıkıcılığı da bağlamında yaşatırlar. Mizahın siyasi erk teması bu göstergelerden yayılır. Bu da komik formun estetik karşıtı olma özelliğini açıklaması bakımından önemlidir. Aşk göstergeleri, mizahın kadın, anne ve cinsellik temalarına kaynaklık ederler. Ebeveynlerin ve genel olarak toplumun kirlettiği kişiliğe gönderme yapan dışkı sanatının göstergelerini kapsarlar. Aile baskı mekanizmasının çekirdeğidir. Bu da cinsellik çağrıştıran bir formun neden komik olduğunu açıklıyor. Duyumsama göstergeleri dinin durağan dünyasına karşı hareketi ve heyecanı savunarak mizahın din temasına kaynaklık ederler. Durağan bir biçime oranla daha fazla komik içeren hareketli biçimin duyumsama göstergelerinin dili olduğu söylenebilir. Sosyete göstergelerinde beliren haset duygusu, içerdiği kararsızlık, yıkıcılık ve suçluluk duygusuyla şiddetini aşk göstergelerinde kıskançlık olarak hissettirir. Ancak bunlardan sonra duyumsanabilir göstergeler bir yorumlama içgüdüsü oluştururlar. Böylece araştırmada, insanın sanat duygusunun aklın denetiminden çıkarak özgürleşebilmesi için kişinin kendine uyguladığı bir baskı aracı olan haset duygusuyla, toplumun baskı kurumları olan aile, din ve siyasi erk kavramlarının engelleyici özelliklerinin tartışılması ve benliği parçalayan bu baskılara en azından zihinsel bir muhalefet duyulması gerektiği çıkarsamasına gidilmiştir.
Çağdaş sanatta mekansal dönüşüm ve kurgusal yaklaşımlar

'Çağdaş Sanatta Mekansal Dönüşüm ve Kurgusal Yaklaşımlar' konulu tezde, mekan kavramının sanat tarihi sürecinde -ağırlıklı olarak- 20. yüzyılın başlarında, resim sanatında, düzlem/derinlik ilişkisi sorgulamalarıyla başlayan alternatif açılımlar, günümüze ötelenen süreçte farklı kullanım olanakları taşıyan mekansal çalışmalar çerçevesinde ele alınarak, irdelenmektedir. Bu bağlamda, düzlemin sınırlarını aşan ve resmin çerçevesinin dışına çıkan nesnenin, zamanla, mekanın bizatihi kendine ya da düşsel bir yer tanımlamasına refere etmesini sağlayan başkalaşımlar üzerinden değerlendirmesini de gerekli kılmaktadır. Araştırma verileri, resimdeki yüzeysel yanılsama mekanından, gerçek mekana geçişi aşamalı olarak bazen analitik bazen de -sadece- içerik bakımından daha üst, ütopik bir şekilde ortaya koymaktır. Çalışmanın birinci bölümünde, mekan ve mekan tanımlamalarının gerek fiziki gerekse kavramsal bakımdan irdelenmesi, konunun ana hattını açık edecek bir düzlem oluşturmakla birlikte; mekan kavramının diğer sanat disiplinlerindeki tanımlamaları ve ilişkilerine de açıklık getirilmektedir. İkinci bölümde mekan kavramının dönüşümüyle ortaya çıkan yeni yaklaşımlar; mekanın, kimi zaman değişen sanat formlarına dönüşmesinde, kimi zaman da özel alanlara işaret etmesine veya özel alanlar oluşturmasındaki yenilikler bağlamında kronolojik olarak ele alınarak, irdelenmektedir. Üçüncü bölümde ise mekansal çalışmaların analizi, sanatta- sıradan ve buluntu nesnelerin kullanımıyla başlayan mekansal algıda değişim sürecini günümüze öteleyen süreçteki sanatçıların, mekansal kurgulama/müdahalelerini içeren yaklaşımları ve çalışmaları çerçevesinde değerlendirilmektedir.
19. yy 'dan günümüze İstanbul itfaiyecilerin tarihi ve giysilerinin günümüze kadarki değişimi

Giysiler, fizyolojik ve psikolojik ihtiyaçları karşılamasının yanı sıra ekonomik durum, toplumsal konum, meslek ve benzeri çok fazla unsuru yansıtan bir araç olarak da anlam kazanmaktadır. Meslek grubunu en iyi yansıtan giysiler ise şüphesiz üniformalardır. Üniformalar, aynı işi yapan kişilerin kılık ve kıyafetlerinde birlik ve beraberliği sağlamak, bir kıyafet standardı getirmek, yeri geldiğinde mesleğin içeriğine bağlı olarak kişinin bedensel bütünlüğüne ve becerilerine destek olmak için kullanılmaktadır. Çalışmada tarihsel kronolojiye paralel şekilde öncelikle itfaiye ile ilgili kavramlar incelenmiş; sonrasında Osmanlıdaki ilk itfaiye müdahale grubu olarak nitelendirilebilecek Tulumbacılar döneminde giyilen kıyafet ve müdahale yöntemleri, Cumhuriyet öncesi Szechenyi Paşa ile Askeri İtfaiye Dönemi giysi ve ekipmanları, günümüz İstanbul itfaiyesi giysilerinin üniformalaşma süreci ele alınmıştır. Günümüzde itfaiye üniformaları özellikle de teknolojinin yardımıyla müdahale edeni alev, yüksek sıcaklık gibi tehlikelerden korumakta ve rahat hareket etmesine destek olmaktadır. İstanbul'un ilk organize yangın müdahale teşkilatı olan tulumbacıların giysileri kurumsal bir üniforma görüntüsünden uzak, müdahale edeni yangın tehlikesinden korumayan bir nitelik sergilemektedir. Süreç içerisinde Szechenyi Paşa öncülüğünde bu teşkilat disiplin altında kurumsallaşmış ve daha koruyucu üniformalar kullanmaya başlamıştır. Bu teşkilat geleneği ve üniformalarında küçük değişiklikler olsa da 1990'lı yıllara kadar devam ettiğini söylemek mümkündür.1990'lı yıllardan itibaren teknolojinin gelişmesiyle koruyucu ve yanmaz kumaşlardan modern üniformalar üretilmiş ve kullanılmıştır. Bu üniformalar önceki dönemlere göre kullanışlı ve koruyucu olmakla beraber hala yanmazlık, vücudun nefes alması ve rahat hareket etmesi, rahat ve daha kısa sürede giyilebilmesi, beden ve üniforma arasındaki nem dengesinin ayarlanması vb. unsurları açısından araştırmalara devam edilmesi gerektiğini söylemek mümkündür.
Anadolu ahşap kapılarından seramik sanatına ve tekniklerine göndermeler

Sanat insanoğlunun var olmasıyla başlar, insanlığın her döneminde ortaya çıkan yenilikler ve gelişen teknoloji sanatın tüm dallarını olumlu yönde etkilemiştir. Bunun yanında sadece sanatta değil pek çok alanda da gelişmeler olmuştur. Kolay, ekonomik ve standart malzemeler yaygın olarak kullanılmaya başlamıştır. Geleneksel Anadolu mimarisi ve elemanlarından biri olan kapı da gelişen teknoloji ile standart hale gelmiştir. Günümüzde örneklerine çok az rastlanan hem teknik hem de estetik yönden bir sanatsal niteliği olan Geleneksel Anadolu Ahşap Kapıları seramik malzeme ile tekrar yorumlanmıştır. 'Anadolu Ahşap Kapılarından Seramik Sanatına ve Tekniklerine Göndermeler' başlıklı bu çalışma üç bölümden oluşmaktadır. İnsanoğlunun fizyolojik gereksinimlerinden biri olan barınma ve bunun sonucunda ortaya çıkan mimari yapı ve mimari yapı elemanlarından kapı, anlam, biçim ve elemanları ile 1. bölümde ele alınarak incelenmiştir. 2. bölümde Endüstri Devrimi ile birlikte teknolojik gelişmeler ve bu gelişmelerin sanata etkisi, Seramik Sanatının teknoloji ile beraber gösterdiği gelişim ve seramik teknikleri incelenmiştir. 3. bölümde ise Geleneksel Anadolu Ahşap Kapılarından esinlenilerek, farklı pişirim tekniklerinin uygulandığı seramik uygulamalar yer almaktadır.
Grafik tasarımda 'kendin yap/ tasarla' yaklaşımı ve geleneksel yöntemlerle post dijital arayışlar

Günümüzde yaşanan dijital devrim, tıpkı endüstri devrimi gibi yaşadığımız çevreyi, toplumsal yapıyı ve düzeni çok yönlü olarak değiştirmektedir. Bunlarla birlikte grafik tasarım da tüm bu değişimlerden etkilenerek yeni arayışlara yönelmektedir. Dijitalleşmeyle birlikte grafik tasarımda da dengeler değişmektedir. Geleneksel baskı teknikleri yerini dijital baskı tekniklerine bırakmakta, basılı olarak kullanılan birçok metaryel yerini e-kitap, e-uygulama gibi yeni teknolojilere devretmektedir. Tasarımcının teknoloji ile etkileşimi tasarıma çok disiplinli bir çalışma alanı sunarken, grafik tasarımcının uçsuz bucaksız seçenek arasında kendi görünür kılması zorlaşmaktadır. Dijitalleşme, tasarım alanında tüm hızıyla ilerlerken, son zamanlarda birçok tasarımcı zanaatin izlerini takip ederek eskide kalmış araçları kullanmaya başlayarak, deneysel süreçlere yönelmektedir. Tasarımcılar bilgisayarı tek tercih olarak görmeyip, elle kullanabilecekleri birçok aleti yeniden keşfetmektedirler. Eski-yeni, dijital-analog, geleneksel-modern gibi ögeleri deneysel yollarla ve ustalıkla birleştiren tasarımcılar özgün tasarımlara imza atmaktadırlar. Bu araştırma, grafik tasarımcının yaratıcılığını, hayal gücünü ve el becerisini etkin bir şekilde kullanarak deneyselliğin yaşandığı, dokunma duygusuna hitap eden ve dijital ortamı tek seçenek olarak görmeyen, el yapımı tarzıyla var olmaya çalışan tasarımcı tipinin göz önünde bulundurulmasını amaçlamaktadır. Araştırmada önerilen, tıpkı Arts and Crafts akımında olduğu gibi tasarımcıların, 'Kendin Tasarla' yaklaşımı ile el yapımı kavramını yeniden yorumlayarak varlığını özgün bir şekilde sürdürebilmesinin yollarını aramasıdır. Geleneksel yöntemlerle birlikte dijital yöntemlerin harmanlandığı çalışma projesinin, günümüz tasarımcılarına ilham kaynağı olacağı düşünülmektedir. Araştırmada, literatür taramanın yanı sıra, el yapımı tasarımı grafik tasarımla bütünleştirerek uygulamalar gerçekleştiren üç tasarımcı ile röportaj yapılmıştır. Ayrıca, 'Kendin Yap/Tasarla' yaklaşımıyla ağırlıklı olarak geleneksel yöntemlerin kullanıldığı ve dijital araçlardan da faydalanılan bir uygulama projesi gerçekleştirilmiştir.
Seramik doku'ya mikrodünya görüntülerin yansıması ve seramik biçimlendirmede kullanılması

Doğa herhangi bir insan müdahalesi olmadan kendiliğinden oluşmuştur. İnsan doğadan sonra var olmuştur ama doğayı ve doğanın yaşamsal hareketlerini izleyerek yeni keşifler yapmışlardır. Bu nedenle insanın yaşamı doğayla birlikte şekillenmiştir diyebiliriz. Çünkü sanat ve bilimin geldiği bu noktada tamamen model olarak alınan doğanın durmadan kendini yenilemesi ile insanda hayranlık uyandıran 'doğa' vardır. İnsan dünyaya gözünü açtığı ilk andan itibaren şekillerle karşılaşmaktadır. Bu şekillerin kendine has dokuları vardır. Dokular o nesnenin yaşamsal işlevine bağlı olarak gelişmiştir ve her dokunun bir işlevi gerçekleştirmek için var olduğunu açıklık kazanmıştır. Diğer taraftan ise gözle görülmeyecek kadar küçük nesneler vardır. Bilimin hızla ilerlemesi ile görülemeyecek kadar küçük nesneler artık gözler önüne serilmiştir. Sanat, doğa ve bilim karşıt öğelermiş gibi düşünülse de sanat ve bilim her an doğayı model alması ile aralarında yoğun bir ilişki kurulmuştur. Tez çalışmasında birinci bölümde sanat, doğa ve bilim ilişkisine değinilmiştir. İkinci bölümde çıplak gözle görebildiğimiz dokular anlatılmıştır. Üçüncü bölümde ise görülemeyecek kadar küçük olan nesnelerin dokusunun tasarımda ve sanatsal çalışmalarda, tasarımcıya sonsuz üretim için olanak fırsatı sunması ele alınmıştır. Bu noktada seramik malzemesi ile şekillendirmede yeni tasarımlar ve onların uygulamaları yapılmıştır. Türkçe
İlkögretim ders kitap kapaklarının grafik tasarım ilkelerıne uygunlugu açısından değerlendirilmesi

Bu tez, ilkögretim ders kitap kapak tasarımlarının grafik tasarım ilkelerineuygunlugu açısından değerlendirimesi amacıyla ögretmen ve uzman görüsleri alınarak hazırlanmıstır. Geçmisten günümüze, oldukça yaygın bir kullanım alanı olan ders kitabı, tümbransların ögretiminde kullanılmaktadır. Ders kitapları hem ögretmene hem deögrenciye kolaylıklar sağlam aktadır. Ögretmen dersini anlatırken, kitaptan yardımalmakta, ögrenci ise; istedigi zaman ve sürede tekrar etme sansına sahip olmaktadır. Ilkögretime baslayan ögrenci, henüz oyun çagındadır ve onun için ders; oyun, ders kitabı da oyun aracına dönüsecektir. Ögrencinin kitapla ilk tanısıklıgıkapakladır; bu sebeple ders kitaplarının, öncelikle kapak tasarımının ilgi çekici olması gerekir. Kitap kapagının tasarımı, çocugun dikkatini çekerse, derse olan ilgisinin artacagı ve ders çalısmanın da eglenceli hale dönüsecegi düsünülmektedir. Bunun için grafik tasarım ilkeleri ve ögelerinin etkili bir biçimde kullanılması gerekir. Kapak tasarımları; basarılı, yetkin grafik tasarımcılar tarafından hazırlanırsa, çocukta estetik begeninin de gelismeye baslayacagı düsünülmektedir. Tezde kullanılan veriler, arastırmalarda veri toplama tekniklerinden anket yöntemi kullanılarak toplanmıstır. Anketteki sorular literatür taramasıyla belirlenmis ve uzman görüsleriyle kesinlestirilmistir. Anket, Ankara ili merkez ilçelerindeki okullarda görevli ögretmenlere ve uzman grafikerlere uygulanarak, ilkögretim 5. sınıf ders kitap kapaklarına iliskin görüsleri alınmıstır. Toplanan verilerin, gerekli istatistiksel çözümlemeleri için SPSS 13.0 paket programından yararlanılmıstır. Tezde ortaya çıkan sonuca göre, ilkögretimde okutulmakta olan kitap kapaklarının tasarımları, ögretmen ve uzmanlarca kısmen yeterli bulunmuştur
Yorgos Lanthimos'un 'Kynodontas' (2009) filminden hareketle bir enstalasyon uygulaması

Geleneksel sanatın işleyiş biçimine karşı bir duruştan öte, yeni ifade alanları sunan Kavramsal Sanat; felsefe ve dilin imkanlarından yararlanarak sözcük, yazı, belge, video, ses ve her türlü dokümantasyon sunumdan faydalanır. Ayrıca nesneler aracılığıyla ortaya çıkan her gözenekten de faydalandığı gözlemlenebilir. Bu gözenekler, eklektik şekilde birbirini doğuran merdiven basamakları gibidir. Dolayısıyla bu gözenekler, düşünmeyi, düşünme düşüncesine götürebilecek her türlü duyumsanabilir nesneyi kendine araç eder. Kavramsal Sanat, düşünme düşüncesine götüren bu araçları, yine bir ifade biçimi olan enstalasyon aracılığı ile sunar. Enstalasyon, duyumsanabilir her doğal ve mimari mekanın özeliklerini kullanmakla birlikte nesneler üzerinden de mutlak bir mekan yaratma özelliğine sahiptir. Böylece enstalasyonun, mekan ve nesne bağlamlarının dili aracılığı ile yönseme göstererek oluştuğu ve Kavramsal Sanatın yansıyan nesnel sunumu olduğu kanısına varılır. Öte yandan, Eadweard Muybridge'nin, 1877- 1880 yılları arasında hareketli bir varlıktan yola çıkarak, bir dizi seri fotoğrafla birlikte söz konusu hareketin evrelerini saptayarak oluşturduğu yanılsama, sinematografik hareketin ilk örneğidir. Aynı dönemde, Etienne Jules Marey, Muybridge gibi hareket akışının ölçümlenmesi üzerine bilimsel araştırmalar yapmıştır. Bu araştırma ve çalışmaların, Sinema ile birlikte Kavramsal Sanatın da doğuşuna kaynak noktası teşkil ettiği söylenebilir. Bu araştırmaya yön veren Hareket Halindeki Bir Enstalasyon Olarak Sinema düşüncesi, diyalektik bir incelemenin varsayım noktasıdır. Bu tez çalışması, Eadweard Muybridge ve Etienne-Jules Marey' in kronofotograflarına yanı sıra Marcel Duchamp'ın Bisiklet Tekerleği, Merdivenden İnen Çıplak No: 2 yapıtlarına, ayrıca düşünsel mekanlar ile ilgili kinetik önerilere dayalı ve mutlak bir mekan düşüncesine dair hareketlilik eylemi olan Duchamp'ın 50 cc Paris Havası adlı ready-made çalışmasına dayalıdır. Yine bu inceleme sürecinde Joseph Kosuth'un Kavramsal Sanat üzerine olan önermeleri referans alınmış, Yorgos Lanthimos'un ''Kynodontas'' filmi incelenmiş ve Gilles Deleuze'ün ''Anlamın Mantığı'' kitabından yararlanılmıştır. Sonuçta, eşdeğer bir şekilde Kosuth, Deleuze ve Lanthimos' tan ilham alan ''Kör Alan'' sergisi gerçekleştirilmiştir. Böylece Kavramsal Sanat ve Sinema ilişkisinin yön verdiği bu araştırma bağlamında Kavramsal Sanatın Sinemaya sağladığı olanakları saptanmış ve sergilenmiştir.