turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Yeni medya sanatında 'yeni' üzerine bir araştırma: Yeni olan nedir?

İnsanlık tarihinin daha iyi anlaşılmasında en önemli etkenlerden biri olan sanat pratikleri, tarihsel bilgiyi ortaya koymak için pek çok şekilde kullanılmış, araştırılmış ve incelenmiştir. Türkiye'de sanat tarihi yazınları çok eskiye dayansa da yeni medya sanatı üzerine yapılan çalışmalar hem pratik hem de teorik olarak henüz yaygınlaşmamış ve sanat pratikleri kapsamında detaylıca tartışılmamıştır. Bu tez çalışması kapsamında Türkiye'de yeni medya sanatı açısından üretimleriyle kabul görmüş sanatçıların görüşleri doğrultusunda yeni medya sanatı tanımının yapılması ve yeni medya sanatı pratiklerinin tartışılması hedeflenmektedir. Bu tez çalışması kapsamında 'Yeni medya teknolojileri; sanatı, sanatçıyı, sanat eserini, sanatsal üretim, sergileme ve paylaşım pratiklerini nasıl dönüştürmüştür? sorusunun cevabını ortaya koymak için nitel bir araştırma yöntemi olan yarı-yapılandırılmış görüşme tekniği kullanılmıştır. Yarı-yapılandırılmış görüşme yönteminin kullanıldığı bu tez çalışmasında, Türkiye'de yeni medya sanatı çalışmalarının öncüsü kabul edilen 4 sanatçıya 'sanatçı, sanat eseri, üretim, sergileme ve paylaşım pratiklerindeki' değişimi ortaya koymaya yönelik 25 soru sorulmuştur. Görüşmeler sonucunda elde edilen veri betimleyici analiz yöntemiyle analiz edilmiştir. Sanatçıların görüşleri doğrultusunda 'yeni' kavramının her birinin üretim pratiği ve dahil oldukları süreç içerisinde farklılaştığı görülmüştür.
Çağdaş sanat ortamında resmin heykelleşmesi, heykelin resimselleşmesi eğilimleri

'Çağdaş Sanat Ortamında Resmin Heykelleşmesi, Heykelin Resimselleşmesi Eğilimleri' başlıklı bu çalışma, geleneksel resim-heykel tanımlarının ve sınırlarının 20. yüzyıl süresince değişime uğramış olduğunu ve iki sanatın bu süreç içinde yöntem alışverişlerine girerek yakınlaştığım öne sürer. Tezin amacı, resim ve heykelin birbiriyle kesişmeye başlayan niteliklerim ortaya koyarak, bu kesişmelerin güncel sanatın disiplinler arası yapışma katkısını göstermektir. Buna göre, ilk bölüm resim ve heykel sanatlarının geleneksel yapısına odaklanır. Diğer iki ana bölüm 'resimselleşen heykel' ve 'heykelleşen resim' kavramlarım 20. yüzyılın akımlar dönemi çerçevesinde ayrı ayrı inceler. Son olarak da aktüel sanat ortamının disiplinler arası anlayışı irdelenir. Tezin gelişiminde, toplumsal ve ekonomik dengeleri sarsan 20. yüzyılın başı, resim ve heykel sanatlarının bütünleşme sürecinin de başı olarak değerlendirilmiştir. Yeni yüzyılın sanatsal arayışları, 'resim ve heykel yakınlaşmaları' göz önünde tutularak incelenmiştir. Bu anlamda, 'Heykelleşen Resim' ve 'Resimselleşen Heykel' olarak iki ayrı başlık oluşmuştur. Resim ve heykelin ilk yenilik arayışları, malzeme denemeleri, soyut dilin olanakları ve yeni teknoloji çağının belirleyiciliği ise bölümleri biçimlendirmiştir. 'Heykelleşen Resim' başlıklı bölüm resmin heykele yaklaşma durumlarını öne sürer, resmin malzemeyle, mekanla ve üç boyutla ilişkisini inceler. 'Resimselleşen Heykel' başlıklı bölüm de bir heykelin hangi niteliklerle resimselleşebileceğini tartışır; 20. yüzyıl heykeline, çizgisellik, renk kullanımı ve 'iki boyuta yakınlık' açısından bakar. Son bölümde, çağdaş sanat yapıtının disiplinler arası kimliği önem kazanır. Tüm eski malzeme ve yöntemlerden bağımsız olarak gelişen; yaşamın ve mekanın içinde bir ayrıntı olarak değil, yaşamla ve mekanla birlikte var olan yeni sanatın yeni yöntemleri incelenir. Sanatı düşünselliğe açan yeni eğilimlere, aktüel sanat ortamının sadece resim ve heykeli değil, tüm disiplinleri bir araya getiren yapısını göstermek amacıyla değinilir.
Comparing art management approaches in Europe and in Turkey over the Art Management Programs of Queen's University Belfast Ireland and Yeditepe University

Geçmişten günümüze onlarca kez tanımı yapılmış olan ve hala göreceli cevaplar verdiğimiz sanat kavramının kendisine şekil vermek, yönetmek de hayli sınırsız ve göreceli bir hal almıştır. Sanat Yönetimi ülkemizde son yirmi yıldır üzerinde durulan bir bölüm olmakla birlikte, hala sınırlı sayıda üniversitede sınırlı sayıda sanat yönetimi adayları yetiştirmektedir. Yöneticilik ve yönetme kavramları başlı başına karmaşık ve beklenti düzeyi yüksek bir iş alanıdır. Sanat kavramı da sınırsız ve göreceliliğiyle kişiye ve sanatçıya özgü var olmaktadır. Sanatın yönetimi de dolayısıyla içinde yaşanılan toplumdan, çevreden etkilenen, sanatçının kendisine, duygulara, yöneticiye, alınan eğitime, entelektüel bilgiye, yeteneğe, vizyona göre birçok değişkene bağlı olup ona göre şekil alan bir meslek halini almıştır. Bu çalışmada sanat kavramı, sanatın yönetimi, Türkiye'de Yeditepe Üniversitesi ile İrlanda'da bulunan Queen's University Belfast'taki Sanat Yönetimi programları, üniversitelerin sanat yönetimi yapıları üzerinde durulmuştur. Elde edilen verilerle ülkemizde ve dünyada ayrı ayrı imajlar yaratmış olan iki üniversitenin karşılaştırması yapılıp incelenmiştir. Key Words: Art, Art Management, Ireland, Queen's University Belfast, Turkey, YeditepeUniversity
Geçmişten günümüze İskandinav ülkelerinde cam alanındaki gelişmeler

Bu çalışma; İskandinav ülkerinde geçmişşten bugüne cam alanında endüstriyel ve sanatsal gelişmeler ışığında, uluslararası ölçekte önemli bir yere sahip olan İskandinav camcılığı hakkında bir durum değerlendirmesi yapmak ve bugüne kadar bu konuda yapılan türkçe yayınların yetersizliğini gidermek amacıyla hazırlanmıştır. Beş bölümden meydana gelen araştırmanın ilk bölümde; amacı kapsamı ve yöntemi ele alınmıştır. İkinci bölümü oluşturan tanımlar ve tarihçeler kısmında; Danimarka, İsveç, Norveç ve Finlandiya ülkelerindeki cam tarihi ele alınmış olup, ülkelerin her birindeki gelişmeler ayrı ayrı incelenmiştir. İskandinav ülkelerindeki endüstriyel anlamda cam alanındaki gelişmelerin yer aldığı üçüncü bölümde ise, Endüstri Devrimi ile başlayan fabrikalaşma hareketleri incelenmiş, bu kapsamda 17. yüzyıldan günümüze kadar önemli cam fabrikalarının faaliyetleri ve bunun etkisinde meydana gelen gelişmeler araştırılarak ortaya konmuştur. İskandinav ülkelerinde sanatsal anlamda cam alanındaki gelişmelerin anlatıldığı dördüncü bölümde ise, kurulmuş olan cam müzeleri, okullar, forumlar ve sergiler bağlamında İskandinav ülkelerindeki sanatsal gelişmelere yönelik bir durum değerlendirmesi yapılmıştır. Tezin beşinci ve son bölümü kişisel uygulamalardan oluşmuştur. Bu bölümde İskandinav ülkelerinde üretilen ve geliştirilen cam tekniklerinin geleneksel türk motiflerine uyarlanarak üretilmesine yer verilmiştir.
Barok ve Neo Klasisist üslupların çağdaş resim sanatına etkisi

Bu çalışmada geçmişş dönem üsluplarından referans ve ilham alma bağlamında Barok ve Neo Klasisizm akımlarının üslup özellikleri, karşıtlıkları, Batı resminde günümüze kadar olan biçimsel etkileri ve ele alınma biçimleri incelenmiştir. Rönesans döneminin akılcılığına karşı daha duygusal ve dramatik bir üslup olan Barok, izliyeciyi tabloda gösterdiği sahneyle kendisini özdeşleştirmesi için duygulara hitab etmek üzere gelişmiştir. Rokoko döneminde Barok'un formları hafifleyerek zarifleşmiştir. Antik Yunan Uygarlığında doğan ve Rönesans'ta tekrar canlanan akılcı Klasisizm ise Barok'un gösterişine, görkemine ve abartısına karşıt olarak 18. yy'ın ikinci yarısında yeniden canlanmıştır ve 19. yy'ın ikinci yarısında akademik bir durgunluğa dönüşmüştür.1860'larda başlayıp 1960'lara kadar Batı sanatına egemen olan modern sanat anlayışı ile birlikte geçmişş dönem üslupları geri anlayışlar olarak kabul edilmesine rağmen modern dönemde de, kimi sanatçıların Klasisist bir anlayışa yöneldikleri görülmüştür. Modernizm ile birlikte soyut üslupların gelişmesiyle figür resmi geriye itilmiştir. 1980'lerde postmodern dönemde geleneksel yöntemlere dayalı figür resminin geri gelmesiyle Barok ve Neo Klasisizm gibi dönemsel üslupların günümüze kadar bireysel olarak değişen yaklaşımlarda yeniden ele alındığı görülmüştür. Eser metninin sonunda yer alan kendi çalışmalarımda ise iç dünyadaki bir duyguyu insan figürüyle bütünleştirerek anıtsal bir biçim anlayışıyla ortaya koymak amaçlanmıştır. Barok ve Neo Klasisizm akımlarının ortaya koydukları anıtsal form anlayışından ve biçimsel özelliklerinden etkilenerek, figürde idealizasyonla ve hacim kütle değerelerini vurgulayacak dramatik ışıkla anıtsal bir biçim anlayışı ortaya konmuştur.
Trabzon Müzesi koleksiyonundan seçilen ikonalarda bozulmaların tespitine yönelik incelemeler ve koruma önerileri

Araştırma konusu olarak Trabzon Müzesi envanterinde bulunan, korunma durumu kötü olarak belirlenen malzeme ve bozulma nedenleri farklı on bir adet Rus İkonası ele alınmıştır. Koruma ve onarım çalışmalarının ilk aşamasını oluşturan belgeleme, bozulmaların tespiti açısından oldukça önemlidir. Görsel incelemeler, eserlerin daha önce onarım geçirip geçirmediği, sanatçıların tekniği, eserin bozulmaları hakkında ayrıntılı bilgi elde etmemizi sağlamaktadır. Oluşturulan belgeleme formları ile birlikte; ahşap panel, destek kumaş, alçı, yaldız, boya ve vernik, tabakalarının özellikleri ve tespit edilen bozulmalarla birlikte korunma durumları incelenmiştir. Bozulmaları saptanan eserlerin bazılarının daha önce onarım geçirmediği, birkaçının ise ortam koşulları kaynaklı boya ve alçılarında dökülme olduğu ve bu eserlere müdahalede bulunulduğu görülmüştür. Tez çalışmasının sonunda, inceleme konusu on bir eserin onarım müdahalelerine ilişkin yöntemler önerilmiş, müzenin depolama ve sergilemedeki mevcut durumları tespit edilerek ileriye yönelik uygun ortam koşullarının oluşturulması konusunda önerilere yer verilmiştir.
Kitle iletişim araçlarında kullanılan imgelerin resim sanatında kullanılması

20. yüzyılda bazı sanatçılar popüler kültürden ve kitle iletişim araçlarından ilham aldılar. Mit haline gelmiş kişi ve markaları eserlerinde kullanmaya başladılar. 20. yüzyılın ilk yarısında daha çok kolaj tekniğiyle yapılan eserlerde kitle iletişim araçlarını görmekteyiz. Aynı yüzyılın ortalarından itibaren ise televizyonun yaygınlaşması, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra sanatın merkezinin Amerika'ya, New York'a kayması ve Amerika'nın empoze ettiği tüketim kültürü ve popüler kültür gibi etkenlerle sanat yapıtlarında popüler imgelere yer verilmeye başlanmıştır. Özellikle 1960'lardan sonra sanatçılar, çizgi romanlardan, reklamlardan, markalardan, efsane haline gelmiş ünlü kişilerden, kitle iletişim araçlarından ve bu araçlarda yer alan her türlü imgeden sınırsızca yararlanmışlardır. Örneğin Marilyn Monroe'yu konu alan birçok sanatçı olmuştur. Warhol, Rosenquist, Mimmo Rotella, Peter Phillips çalışmalarında bu efsane sanatçıya yer vermişlerdir. Diğer bir örnek de Coca Cola'dır? Bu içecek markası o kadar popüler bir imge haline dönüşmüştür ki Warhol'un serigrafilerinden, Stern'in resimlerine, Wesselmann'ın natürmortlarından, Cottingham'ın tabelalarına, Paolozzi'nin kolajlarından Wolf Vostell'ın dekolajlarına, Rauschenberg'in Combine Paintinglerinden Oldenburg'un yumuşak heykellerine kadar birçok sanat yapıtına esin kaynağı olmuştur. Pop Sanatçılarından Fotorealistlere kadar geniş bir sanatçı kitlesi tarafından ele alınan bu imge, günümüzde de sanatçılara ilham vermeye devam etmektedir. Mickey Mouse'u da kitle iletişim araçlarının popüler imgeleri arasında sayabiliriz. Coca Cola gibi Amerika'yı çağrıştıran bu imge de Lichteinstein ve Warhol gibi Pop Art'ın ustaları tarafından resmedildiği gibi, Bernard Stern, Keith Harring, John Keane gibi günümüz sanatçıları tarafından da resimlerinde kullanılmıştır. Bunlar gibi pek çok ünlü kişi ve marka sanat yapıtlarında yer almışlardır. Türk Sanatı'nda ise daha çok 1970'lerden sonra ve birkaç sanatçı da bunlara benzer çalışmalar ya da böyle bir eğilim görmekteyiz. Türkiye'de televizyon yayınları 1964'te başlamıştı. Kitle iletişimi günümüzdeki kadar kolay ve yaygın değildi. Ancak 1960'lardan itibaren yurt dışında bulunmuş sanatçılardan Nur Koçak ve Burhan Doğançay, Amerika'daki Pop Sanat ve Foto-Gerçekçiliği, Avrupa'daki Yeni-Gerçekçiliği takip edebilmişlerdi. Bu sanatçılarımızın çalışmaları da bu etkileri yansıtmaktadır. Nur Koçak'ın gazetelerdeki fotoğraflardan yararlanarak yaptığı portreleri, ya da parfüm şişeleri gibi tüketim nesneleri, Doğançay'ın Duvarları ve bunların üzerlerindeki afişleri, Türk Sanatı'nda popüler kültüre ve kitle iletişim araçlarına olan yakınlığın en belirgin örneklerindendir. Yine yurt dışında çalışmalarını sürdüren sanatçılarımızdan Denizhan Özerinde 1990'lardaki Coca Cola tenekeleri kullanarak yaptığı resimleriyle dikkati çeker. Kısacası, 20. yüzyıldan itibaren, popüler olan ne varsa resimlere konu olmuştur ya da birer imge olarak tuvallerde yerlerini almışlardır.
İmaj yenileyen markalarda görsel kimlik sorunu

Kurumlar, aralarındaki farklılıkları, görsel kimlikleri sayesinde tüketiciye aktarır. Görsel kimlik tüketicinin belleğinde yer eden en güçlü pazarlama aracıdır. Görsel kimlik, tüketiciye marka; buna bağlı olarak da ürün ve hizmetin kalitesi hakkında ilk bilgileri sunan bir öğe olarak işlev görür. Kuşkusuz görsel kimliğin bu işlevi; ürünün ya da hizmetin yıllar içinde gösterdiği performans ile birbirine geçişmiştir. Yani hiçbir ürün görsel kimliği güçlü diye kaliteli olarak algılanmaz. Ancak, kaliteli bir ürünün niteliklerini yansıtan, güçlü görsel kimlik, bu ürünün tüketilmesini kolaylaştırır. Gelişen teknoloji, değişen koşullar ve farklılaşan kurumsal yapı ve hedefler, kurumların kurum kimliğinde de bir değişiklik gereksinimini doğurabilir. İmajında değişiklik yapan markaların çoğu, yenilenmelerinin nedeni ne olursa olsun yeni imajını tüketiciye ve rakiplerine göstermek için görsel kimliklerinde de değişiklik arayışı içine girer. Amacına iyi hizmet edebilmesi için görsel kimlikte yapılacak değişikliklerin ustaca çözümlenmesi gerekmektedir. Bilinçsizce yapılan değişiklikler tüketicinin algısında olumsuz etki yaratabilir. Görsel kimlik, alanında uzmanlığı tartışılmaz grafik tasarımcı tarafından, kurumun tüm gereksinimlerini yanıtlayabilecek kapsamda hazırlanmalı ve kimliğin standartları bir 'görsel kimlik kılavuzu'nda bir araya getirilmelidir.
XIX. yüzyılda İtalyanların İstanbul'da sanata etkileri

Bu çalışma dünya tarihinde siyasi, sosyal, teknik ve kültürel alanlarda büyük değişimlerin yaşandığı XIX. yüzyılda, batılılaşma sürecine giren Osmanlı İmparatorluğu'nda, sanatın çeşitli dallarında, İtalyanların etkisini araştırmaya yöneliktir. Amaçlanan dönemin İstanbul'unda her alanda olduğu kadar sanat alanında etkin olduğunu bildiğimiz yabancı güçler arasından İtalyanları olabildiğince soyutlayarak ele almak ve mimari, resim, heykel ve, edebiyat alanlarındaki etkilerini ortaya çıkarmaktır. Etkilerin kaynaklarını ayırt edebilmek ve objektif bir değerlendirme yapabilmek için konuya XIX. yüzyılda İstanbul'daki İtalyan sanatçıların yaşamları ve yapıtları incelenerek açıklık getirilmeye çalışılmıştır.
Modada giysilerarasılık

Çalışmada yazınsal alanda ortaya konulan metinlerarası bakışın temel unsurları giysi modasını kapsayacak biçimde örnekler dahilinde ortaya konulmuştur. Araştırmada veri toplama tekniği olarak belgesel tarama metodu kullanılmıştır. Veri analiz tekniği olarak betimsel analiz yönteminden yer alanılmıştır. Araştırma üç ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde Prehistorya döneminden on dokuzuncu yüzyıla kadar moda tarihi içerisinde yer alan çeşitli giysi ve aksesuarların kültürel göndermeleri değişik örnekler üzerinden açıklanmaya çalışılmıştır. İkinci bölümde ise metinlerarasılık kavramının tanımlamalarına yer verilerek sırasıyla metinlerarasılık-giysilerarasılık- göstergelerarasılık çizgisinde araştırmanın sorunsalı belirlenmiştir. Giysilerarasılık kavramıyla anlatılmak istenen temel yaklaşımı ortaya koymak için söz konusu kavramın yaslandığı metinlerarasılık terimi, çeşitli kuramcıların yaklaşımları temel alınarak açıklanmaya çalışılmıştır. Metinlerarasılık kavramının tanımlanmasının ve sınırlarının belirlenmesinin ardından yaklaşımın temel yöntemleri yirminci ve yirmi birinci yüzyıl modası üzerinden giysilerarasılık ve göstergelerarasılık başlığı altında uyarlanarak biçimsel ve anlamsal bir görüngüde işlenmiştir. Çalışmanın ana izleğini oluşturan ve giysilerin kendi aralarındaki alışverişlerini belirtmek için kullanılacak olan giysilerarasılık kavramı, kısaca iki ya da daha fazla metin arasındaki alışveriş işlemi olarak adlandırılan metinlerarasılık kavramının yerine kullanılmıştır. Ayrıca bir giysinin başka bir sanatsal biçimle ilişkilendirilerek alışverişin önünü araladığı durumlarda göstergelerarasılık kavramı kullanılmıştır.
Yükseköğretim kurumu yerleşkeleri bilgilendirme tasarımları

Üniversite yerleşkeleri geniş alanlara yayılmış bağımsız bir kent dokusuna sahiptir. Eğitim dönemlerinin başlamasıyla birlikte yerli/yabancı binlerce yeni kullanıcıyı misafir eden yerleşkeler, öğrenciler ve çalışanlar gibi düzenli kullanıcıları yanı sıra bilimsel, sanatsal, kültürel ve sportif etkinliklere de ev sahipliği yapmaktadır. Kimi zaman taşradan, kimi zaman büyük şehirlerden, kimi zaman ise yabancı ülkelerden gelen öğrencilere ev sahipliği yapan üniversite kampüslerinde ortak bir yönlendirme tasarımı bulunmalıdır. Yerleşke genelinde gelen ziyaretçiler iç mekanlara kat yerleşim planları ve yönlendirme işaretleri, dış mekanlara haritalar semboller ve işaretlerinin her sosyo-kültürel seviyeden ziyaretçilerce kullanımına uygun biçimde tasarlanması gerekmektedir. Tasarımlar yapılırken evrensel ölçütler göz önünde bulundurulmalıdır. Tez araştırması kapsamında; Konya'da bulunan ikisi devlet diğer ikisi Vakıf Üniversitesi olan, Selçuk Üniversitesi, Necmettin Erbakan Üniversitesi, KTO Karatay Üniversitesi, Konya Gıda ve Tarım Üniversitesi merkez yerleşkelerinde kullanılan bilgilendirme ve yönlendirme tasarımlarının uluslararası standartlara uygunluğuna dair bir araştırma yapılmıştır. Bu araştırma üniversitedeki bilgilendirme tasarımlarının doğru ve yanlışlarının tespit etmek ve önerilerde bulunmak için önemlidir. Çalışmada araştırma kapsamında geliştirilen ve 17 sorudan oluşan bir anket formu kullanılmıştır. Elde edilen verilerin istatistiksel analizi yapılmıştır. Sonuçların, yerleşke yönlendirme ve bilgilendirme tasarımlarına ışık tutması hedeflenmiştir. Yapılan araştırmalar ve yapılan anketler göz önünde bulundurulduğunda Üniversitesi merkez yerleşkelerinde kullanılan bilgilendirme ve yönlendirme tasarımlarının genel kanaate göre ulusal ve uluslararası düzey için tam olarak yeterli olmadığı görülmüş, tasarımların bir bütün halinde ve profesyonel kişiler ve ekiplerce tasarlanması önerilmektedir.
2017-2018 tiyatro sezonunda İstanbul'da sahnelenen 3 özel tiyatro afişinin işlevinin yönetmen-tasarımcı-seyirci ilişkisi üzerinden incelenmesi ve bu doğrultuda 20 adet oyun afişinin tasarlanması

Grafik Tasarım Bölümü yüksek lisans tezi kapsamında yapılan bu araştırma grafik sanatların en yaygın türü olan afiş tasarımının kültürel afişler kategorisinin bir kolu olan oyun afişleri üzerinedir. Günümüzde bir oyun afişinin iletişim aracı olarak işlevini koruyup koruyamadığını, afişin tiyatro seyircisi üzerinde bir etkisi olup olmadığını yönetmen-tasarımcı-seyirci ilişkisi üzerinden ölçmeyi hedeflemekte, bu bağlamda çıkan sonuçları grafik tasarım literatüründe tartışmaya açmaktadır. Araştırmanın amacı yaklaşık yedi yıldır araştırmacı tarafından gözlemlenen afiş-seyirci ilişkisindeki problemleri bir temele oturtarak bu araştırma sayesinde elde edilen bulgular üzerinden çözüm önerisi sunmaktır. Bunu yaparken 'Bir tiyatro afişi günümüzde bir iletişim aracı olarak işlevini ne kadar yerine getirebilmektedir?, 'Oyun afişi-seyirci ilişkisi nasıldır?, 'Bir oyun yönetmeni oyun afişinden ve afiş tasarımcısından ne beklemektedir?, 'Afiş tasarımcısının oyun afişlerine yaklaşımı nasıldır?, 'Afiş tasarımcısı-yönetmen ilişkisi nasıldır?, 'Tasarımcı ve yönetmenin birbirlerinin beklentilerini karşılaması sonucu tasarlanan afiş, seyirci üzerinde işlevini ne kadar yerine getirir? gibi sorular üzerine araştırmanın temelini oturtmuştur. Üç oyun seçilmiş ve bu sorular temelinde oyunların yönetmenlerine ve afiş tasarımcılarına yarı yapılandırılmış görüşme, seyircilerine ise anket formu uygulanmıştır. Sonuç olarak nitelikli afiş üretilmesinin önemi vurgulanmış ancak bunun öncesinde temel problemin tiyatro seyircisinin afiş ile kurduğu ilişkiyle ilgili olduğu ortaya çıkmıştır. Bu bağlamda seyirci-afiş ilişkisinin gelişmesi ve bölümlerde vurgulanan ideal ilişki sürecine ulaşılması için bir takım öneriler getirilmiştir. Yapılan araştırma oyun afişlerinin konumunu, kullanıldığı yeni mecraları, bugünkü işlevini, seyirciyle olan ilişkisini ortaya koymuş, bundaki sonraki süreç için dikkate değer bir kaynak olmuştur. Bunlara ek olarak yüksek lisans tezinin proje ayağı kapsamında 15 adet basılı, 5 adet hareketli olmak üzere toplam 20 adet oyun afişi tasarlanmıştır. Bu afişler tasarlanırken çalışma boyunca vurgulanan nitelikler doğrultusunda ilerlenmiştir.
Hakkaklık ve mühür kalıplarının özgün baskı resim sanatı açısından incelenmesi

Sanatın, insanlık tarihi ile başladığı kabul edilir. Tarih ise insanlığın bıraktığı kalıntılar yoluyla şekillenir. Bu kalıntılar üzerindeki resimsel izler ise bize insanlığın sanatıyla ilgili ipuçlarını verir. Antik çağlardan bu yana kaya, boynuz gibi sert yüzeylerde oyma-kazıma yoluyla yapılmış resimler bulunmuştur. Bu resimler ile birlikte aidiyeti belirten simge, işaret ya da el izlerine rastlanmıştır. Çeşitli malzemeler yardımıyla bırakılan bu izlere ilk baskı denemeleri denilmiştir. Mühür yapımında da oyma-kazıma yöntemi kullanılmıştır. Ek olarak kalıp kullanımı dikkat çeker. Özgün Baskı Resim Sanatının da kalıp temelli bir sanat dalı olması, mühürlerin kök olarak kabul edilmesi gereğini ortaya koyar. Mühürlerde kalıp olarak, İlk çağlardan bu yana topraktan ağaca, ağaçtan madene kadar çeşitli malzemeler kullanılmıştır.-Sümerlerde silindir mühürler kullanılmıştır. Baskı kalıbı olarak kil tercih edilmiştir.-Eski Türklerde mühürler, boylara ait damgaları simgelemiştir. Bu damgalar, kayalara kazınırken, eşyalara ve hayvanlara da vurulmuştur.-Osmanlılarda mühür kalıbı olarak; metal, altın, gümüş, pirinç, bakır, kurşun gibi madenler kullanılmıştır. Ayrıca; akik, yakut, zümrüt, yıldız taşı, firuze, necef, yeşim gibi kıymetli taşlar üzerine de kazıldığı olmuştur. Mühür kazıma, Osmanlılarda sanat haline gelmiştir. Mühür kazıyan sanatkara Hakkak denilmiştir. Hakkaklık, basitçe madene şekil verme değildi. Yetenekle doğrudan bağı vardı. Çünkü iyi bir ressam olmadan iyi bir hakkak da olunamazdı. Hakkak, aynı zamanda iyi bir hattat ve tezyinat ustası olmalıydı ki, sanatçı olduğunu ispatlayan mahlası -imzası- verilsin. İmparatorluğunun büyüklüğünü ve gücünü üç kıtayı fethederek ispatlayan Osmanlı, sanatsal ve kültürel açıdan birçok alanda gelişmeler gösterirken ihtişamını ve görkemini Osmanlı Tuğraları ile de ortaya koymuştur. Tuğra, Osmanlı sultanlarının imza yerine kullandıkları sanatsal açıdan da ihtişamı simgeleyen kaligrafik mühürlerdir. Sanatsal açıdan mükemmelliğe ulaşmış mühür, II. Abdülhamid'e aittir. Mühürler, Osmanlı İmpratorluğu zamanında Hakkaklık Sanatı olarak kendini kabul ettirmiştir. Mühürler, tarihi belge niteliklerinin yanı sıra bize medeniyetler hakkında bilgi verirler. Yazı ve resim ile desteklenmiş görsel kompozisyonlarının beraberinde getirdiği sunum zenginliğiyle de sanatsal açıdan büyük önem arz ederler. Mühürlerin kalıp hazırlanarak yapılması, Özgün Baskı Resim Sanatı ile temellendirilmesindeki en büyük dayanaktır. Genellikle çukur kalıp kullanılmış olması itibariyle de Gravür Baskının ilk örnekleri olma özelliği gösterir. Zamanının sanatı olarak kendini kabul ettiren mühürlerin, günümüzde de birçok sanatçıya esin kaynağı olduğu görülmektedir.
Belleğin toplumsal inşası bağlamında Gerhard Richter ve Luc Tuymans resimlerinde belirsiz ve muğlak ifade

Kimlik, bilgi, hatıra gibi kavramlar, belleğin dinamik yapısıyla yeniden inşa edilebilmekte ve bu kavramlara dair yeni okumalar oluşabilmektedir. Toplumsal sosyalizasyon çevresinde başka bir değişle kolektif aktarımla şekillenen bellek ve kimlik, bireyi kolektif suç ya da mağduriyete ortak kılabilmektedir. Aile, okul, ulus gibi etkenler kimlik inşasında belirleyici rol modeller ve ideolojiler sunabilmektedir. Toplumsal kırılma anları olgulara verilen anlamları, benimsenen kolektif yapıyı ve ideolojileri şüpheli kılabilmektedir. Bireyin inandığı değerler üzerinde etki eden böyle bir şüphe, sonucunda anıların köklerine inmeyi, geçmişşe ve kimliğe dair bir düzenlemeyi gerekli kılabilir.