turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Plastik dilde toplumsal farkındalık için bir söylem sahası: Ekososyalizm

Ekolojik tahribatın hüküm sürdüğü günümüzde iklimin, ekosistemin ve biyoçeşitliliğin korunması, gerçek ihtiyaçlara ve ölçülü tüketime dayanan bir yaklaşım ile mümkün olabilecektir. Alman filozof Arthur Schopenhauer'ın sanat üzerine 'gerçeği en evrensel ve duyumsal olarak anlatan tek şeyin sanat olduğu' (Erzen, 2002) söyleminden de yola çıkarak, günümüz sanatında sanatçı, çalışmaları ile toplumsal farkındalık yaratabilme yetisine sahiptir diyebiliriz. Bu bağlamda, yok olma tehlikesine adım adım yüz tutan doğanın, kavramsal bağlam olarak eko-sosyalist bir yaklaşım anlayışı ile seramik uygulamalara dönüşerek, sanatsal çerçevede yorumlanması amaçlanmıştır. Sanatın evrensel dilinin gücü ile topluma ulaşmak ve farkındalık yaratmak için, eserleriyle hayata karşı duruşunu-tavrını ortaya koyan sanatçının, toplumsal mesajların kitlelere iletilmesindeki gücü yadsınamaz. Birçok bilim insanının da değindiği üzere nüfusun giderek artışı, sanayileşme ve kentleşme alanlarında kaynakların hızla tüketilmesi gibi, toplumsal dikkatleri üzerine çekmek istediğimiz, sanatın ve bilimin odak noktası olan 'Toprak Ana' insanoğlunun sömürüsü altında savunmasız durumdadır. Eko-sosyalist yaklaşımı sanatla ilişkilendirme bağlamında doğa, sanat, ekoloji, güncel sanat ve ekoloji, ekolojik sosyalizm, toplumsal farkındalık gibi ilgili konular üzerine yazılı ve görsel literatür taraması yapılıp aralarındaki ilişki incelenmiştir. Ekolojik Sosyalizmin ne olduğu üzerine yapılan araştırma sonrası, ekoloji ve sanat İlişkisi irdelenmiştir. Bu bağlamda güncel sanatın katkısı üzerinde durulup, bu alanda çalışan sanatçı örnekleri ile beraber anlatım desteklenerek, sanatın toplum üzerindeki etkisi ve bunun da getirisi olarak anlatılmak istenen durum karşısında farkındalık yaratabilme gücü üzerinde durulmuştur. Eko-sosyalist çıkış noktası ile kaygı uyandıran hususlardan dikkate aldığımız 'Toprak Ana' yaratıcı eylem öznemiz olarak seçilmiştir. Tahrip olan doğaya karşı duyulan kaygı karşısında ortaya çıkan seramik çalışmalar, yeniden doğuşu simgeleyen 'tohum' kavramı ile ele alınmıştır. Tohum kavramı, geçmişş ve gelecek arasında sembolik bir sarkaç görevi yerine getirmede, doğa ve doğanın tahribatına karşı geliştirilen bir anlayış olan eko-sosyalist yaklaşımın bir anlatımı olarak varlık bulmuşlardır. Her türlü olumsuzluğa rağmen içinde umudu da barındıran insan eğer ki, doğayı korumaya yükümlü olduğuna inanırsa, değişim ve dönüşüm başlayacaktır. Bu düşünce ile sanat yolu ile toplumsal bir olaya dikkatleri çekebilmek için, eko-sosyalist yaklaşımdan beslenerek, tasarlanan seramik uygulamalar sanat nesneleri halini alarak izleyiciye sunulmuştur.
Modern sanatta ekspresif yüzey hareketleri ve çağdas Türk resmine yansımaları

Bu çalısmada ekspresyonist sanat akımının doğusu, hangi sanat akımlarından etkilendiği, hangi sanat akımlarına tepki olarak ortaya çıktığı ve hangilerine öncü olduğu, ortaya çıktığı süreç içerisindeki toplumun sosyo-ekonomik ve kültürel yapısıyla olan iliskisi vurgulandı. Ekspresif sanat akımını benimseyen sanatçıların eserleri ekspresif yüzey hareketleri bakımından irdelenmis olup, resim sanatına ve tuval yüzeyine kazandırmıs olduğu vizyonu hem eser açısından hem eseri yapan sanatçı açısından hem de izleyenler açısından ele alındı. Çağdas sanatta expresif yüzey hareketleri incelenirken ekspresyonist akımın geçmişsindenbugününe özellikle öncü sanatçılar ve eserlerinin analizi yapıldı. Sanatçıların yasamıs olduğu dönemdeki sosyo-kültürel ve ekonomik süreç, toplum hareketleri siyasal dönüsümler ve budönüsümlerin ekspresif sanatçılar ve bu sanat üslubu üzerindeki etkileri irdelendi. Bu amaç doğrultusunda özellikle bu dönemleri ve akımın olusum ve gelisim sürecini anlatan kaynaklardan faydalanıldı. Sanat literatüründeki yerini geçmişsten günümüze kadar gelisimiyle ele aldığımızekspresyonizm ve bu akımın yüzey üzerindeki bıraktığı izler sanatın gelisim sürecini ve bu akımınsanatın gelisiminde ve modernlesmesindeki rolünü idrak etmemizde önem arz eder niteliktasıyacaktır. Bilimin ve sanatın birbirine paralel devam eden gelisim evresini ve bu gelisim evresinindaha nereye kadar süreceği konusunda bize ipuçları verir durumda bir çalısma amaç edinilmistir. Tuval resmindeki yüzey parçalanmaları, figüratif deformasyonlar ve bu deformasyonların ve destilizasyonların soyut figüratife dönüsmesi, daha sonraki süreç içersinde figürün kaybolduğu biçimin ve formun kaybolduğu sadece fırça vurusları ve renklerin anlamlandırıldığı bu sanatın gelisiminefarklı bir uygulama vizyonu amaç edinilmis ve bu amaç doğrultusunda akımın gelisim sürecindekieserler incelenmis ve incelenen eserlerin üzerine daha ne yapılabileceği hesap edilerek ekspresiveyüzey hareketlerinin gelisimine dair deneysel çalısmalara yapılan tezde yer verilmistir.
Atık camlar ile artistik seramik sırlarının üretilmesi

Camın ilk olarak nerede ve nasıl kullanıldığı konusunda kesin bir bilgi yoktur. Camın bulunması ile ilgili olarak günümüze ulaşan bilgiler rivayetlerden oluşmaktadır. Ancak, camcılığın kaynağınm Batı Asya olduğu bugün bilinen bir gerçektir. Kuzey Mezopotamya şehirlerinde yapılan kazılarda çıkan buluntular, camın şekillendirme yöntemlerinden olan iç-kalıp tekniğinin M. O. 16. yüzyılın 2. yarısında ortaya çıktığını gösterir. M. Ö. 1. yüzyılın ortalarında cam üretiminde göze çarpan bir hamle kaydedilir. Bunu sağlayan, cam yapımındaki en büyük buluş olan, M. Ö.27 ile M. S. 14 arasında bir zamanda Suriyeli zanaatkarlar tarafından Sidon ve Babil bölgesinde kullanılan 'Cam Üfleme' yöntemidir. Ortaçağın Yakın Doğu camcılığındaki en parlak sayfası, Memlükler'in mineli ve yaldızlı camlarına aittir. Dönemin en güzel örnekleri olan bu camlar Haçlılar tarafından Batıya taşınmış ve Ortaçağ Avrupası'nda büyük hayranlık uyandırmıştır. Cam harmanı yüzyıllardır aynı hammaddelerle yapılmaktadır. Bu kompozisyon; yaklaşık % 72 silis, yaklaşık % 13 sodyum oksit, yaklaşık % 11 kalsiyum oksit ve yaklaşık % 4 kadarı da başka az miktardaki bileşiklerden oluşur. Camın kalitesi düşmeden çok defa geri dönüştürülebilmesine rağmen geri kazanıma uygun olmayan bazı cam türleri de vardır. Hammaddelerin, enerjinin ve doğal kaynakların korunması ve çevre kirliliğindeki azalma ilişkisi için, camın geri kazandırılması yönünde kuvvetli bir destek vardır. IIISeramik ise camdan daha önce keşfedilmiştir. Seramik sırı teknik olarak camdan başka bir şey değildir. Bu nedenle, atık camlardan artistik seramik sırları oluşturulması mümkündür. Cam tozlarına çeşitli eriticilerin ve renklendiricilerin eklenmesi ile uygun kompozisyonlar yaratılmış; krakle, mat, akıcı, toplanmalı ve kristal sırlar oluşturulmuştur. Ortaya çıkan artistik sırlar uygulama olarak çeşitli seramik objelere aktarılmıştır. Böylece atık camlar artistik sır olarak dekoratif amaçlarla günlük yaşantımıza taşınmıştır. IV
Kamusal alan heykeli olarak güneş saati uygulaması

geçmişşte olduğu gibi kamusal alanlar için üretilen heykeller diğer kamusal alan elemanlarında olduğu gibi basit bir imge olmaktan çok daha fazla işleve hizmet etmektedir. Bu yüzden pek çok açıdan bu mekanları kullananlara hitap edecek şekilde üretilmeleri ile daha iyi yaşanabilir kamusal alanlar yaratmada etkin bir rol üstlenebilirler. Bir kamusal alan heykeli içerisinde bulunduğu çevresi ile kurduğu ilişkilerle varlığını sürdürürken yüklendiği misyonla beraber düşünsel ve fiziksel anlamda bütünlüğe kavuşacaktır. Kamusal açık alanda yer alan yapıtlar gerek çevre, gerekse içerdiği bildiriler ve toplumsal ilişkilerde etkin bir rol alması bakımından iç mekan için tasarlanan heykellerden farklıdır. Kentlerin kimliklerini yine o kentlerin geçmişşten gelen izleri belirlemektedir. Bugün dünyanın bütün coğrafyasında yer alan kentlerin dününü bugüne taşıyan bir imgesi mutlaka bulunmaktadır. Dün ve bugün arasında gidip gelen imgelerden biri olan Güneş saatleri de kendi işlevsellikleri ile beraber formsal anlamda da görsel sunumu olan imgelerden biridir. Günümüzde işlevsel olma özelliğini yitiren güneş saatleri sanatsal tasarımlarla yeniden kurgulanmaktadır. Tasarlandıkları mekan üzerinde görsel ve algısal farklılık yaratılarak kamusal mekanın sanatsal bir değeri olarak yeniden hayata geçirilerek kamusal alan sahiplerinin zihninde geçmişşi olan yeni bir imge oluşmasını sağlayabilir. Güneş saati heykeli ilişkinin tarafı olmakla birlikte üzerinde izleyici ile zaman arsında köprü oluşturur. Bunun için kamusal alana yerleştirilecek güneş saati heykeli sosyo-kültürel yapı, mekanın fiziksel özellikleri, belleği ve alanın kullanım alışkanlıklarından doğan kullanıcı ihtiyaçları gibi bütün kamusal alan heykellerinde olması gereken tüm plastik unsurları taşımak durumundadır.
André Lhote'nin Türk resim ve heykeline etkileri

Araştırmada, Andre Lhote'un Türk Resim ve Heykeline etkileri temel alınarak, Andre Lhote'un yaşadığı dönemde Avrupa ve Türkiye'nin sanatsal, toplumsal değişim ve gelişmeleri ele alınmıştır. Cumhuriyetin ilanı ile Türkiye'de toplumun her alanında başlayan yenilik ve çağdaşlaşma çabaları Türk sanatında da birçok gelişmeyi beraberinde getirmiştir. Değişen ve gelişen dünyaya ayak uydurmak, onların kullandığı yöntem ve teknikleri benimseyip uygulamak için Türk sanatçılarımız, bu yolda büyük emekler vermişlerdir. Aradan geçen kayıp yılları telafi etmek, dünyada oluşan ve gelişen sanat ortamlarını, sanat akımlarını takip edip kullanmak elbette kolay olmamıştır. Tüm bu girişimler ile sanatçılarımız çağı yakalamak ve Türk sanatını çağdaş düzeylere çıkarabilmek amacıyla eğitim için yurt dışına gitmişlerdir. Paris'te Andre Lhote ile çalışan sanatçılarımız onun sanat anlayışından ve kişiliğinden etkilenmişlerdir. Dönemin en önemli akımlarından olan ve sanatta bir devrim olarak nitelendirilen Kübizm, Andre Lhote'un da Kübist ve Konstrüktivist bir sanatçı olarak sanat anlayışına yön vermiş bir akımdır. Lhote ile çalışan sanatçılarımız da Kübizm akımdan etkilenerek bu yönde çalışmalar yapmışlardır. Sonuç olarak, sanatçılarımız geleneksel kimliklerinden kopmayarak, yöresellik ve ulusallık kavramlarını çağdaş öğretilerle harmanlamış ve yeni sentezler ortaya koymuşlardır.
Mimari formların 15.-19. yüzyıl Anadolu ilmeli dokumalarına etkileri

Türkler, sanatın birçok dalında önemli katkıları olan bir millettir. Dünya medeniyetleri içinde, halı sanatının ve mimarinin gelişmesinde oynadıkları rol yadsınamaz boyutlardadır. Yapmış olduğumuz bu araştırmada öncelikle Türklerde ilmeli dokumacılığın genel hatlarını irdeleyerek, araştırma aralığımız olan 15 ve 19. yüzyıllar arasındaki mimari tarihi ve gelişim sürecini açıklamaya çalıştık. Bundan sonraki bölümde ise, ilmeli dokumaların bir türü olan seccadeleri ele alarak, bunlar üzerinde gördüğümüz mimari formların bir listesini oluşturma yoluna gittik. Seccadelerde görmüş olduğumuz, mimari formlardan esinlenilerek dokunmuş olan motifleri belirledikten sonra, söz konusu mimari yapı öğelerini ve mimarideki önemlerini açıkladık. Son bölümde ise, konunun özünü oluşturan mimari motifleri, mimari formlarla karşılaştırarak, isimlendirmeye çalıştık. Bu konuyu araştırmamızın sebebi, 15 ve 19. yüzyıllar arasındaki, seccade tipi Anadolu ilmeli dokumalarının, mimari formalardan türetilmiş motiflerle bezenmiş olduğunu vurgulamak ve bu motiflerle mimari formlar arasındaki benzerlikleri belgelemektir.
Düz örme makinelerinde üretilen kumaşlara uygulanan baskı teknikleri

Örme ve baskıya ilgili çalışmalar insanlık tarihinde çok eskilere uzanmaktadır. Günümüz teknolojisinde örme ve baskıda kullanılan üretim teknikleri ve metaryal çeşitliliği bu tezin ana konusunu oluşturmaktadır. Bu araştırma altı bölümde incelenmiştir. Giriş bölümünde örme ve baskı yapılarına değinilmiştir. İkinci bölümde örmenin tarihçesi ve örme makineleri tanıtılmıştır. Üçüncü bölümde doğal ve yapay lifler tanıtılmış, dördüncü bölümde baskının tarihçesi ve baskı çeşitlerine değinilmiştir. Beşinci bölümde düz örme makinelerinde örülen kumaş çeşitleri üzerine uygulanan film baskı yönteminin yapılmış denemeleri irdelenmiştir. Altıncı bölümde dünyada düz örme üzerine baskı yapan tasarımcılardan bahsedilmiştir. Bu Araştırmanın amacı düz örme makinalarından Shima makinasında örülen kumaşların üzerine yapılan düz film baskı teknikleri ile sınırlandırılmıştır. Bu bağlamda araştırma, düz örgü makinelerinde parça olarak örülmüş yüzey çeşitleri üzerine uygulanan film baskı tekniğinin avantajlarını ve teknik sorunlarını belgelemek amacıyla yapılmıştır.
Türkiye'deki Montessori, Waldorf ve Reggio Emilia yaklaşımlarını benimseyen okul öncesi özel kuruluşlar örneğinde görsel sanatlar eğitimi durumunun betimlenmesi

Okul öncesi, merak ve heyecan dolu çocuğun dünyaya dair her şeyi öğrenmeye en hevesli ve bu öğrenmeyi gerçekleştirecek olağanüstü yeti ve güce sahip olduğu bir dönemdir. Bilimsel araştırmalar, insanın tüm yaşamındaki gelişimi ile kıyaslandığında en hızlı bilişsel gelişimin okul öncesi dönemde gerçekleştiğini göstermektedir. Okul öncesi dönemdeki öğrenimlerin daha kalıcı olduğu ve bu dönemde çocuğun kişiliğinin temelleri atıldığı düşünülürse, söz konusu dönemde verilecek eğitimin önemi de bir hayli önem kazanmaktadır. Çocuk eğitimine ilişkin düşünceler oldukça erken tarihe dayansa da örgün eğitimin öneminin anlaşılmasının ve bu yönde yapılan çalışmaların oldukça yeni olduğu söylenebilir. Friedrich Froebel'in 1837'de ilk anaokulu niteliğindeki Çocuk Bahçesi adlı okulu açmasından bu yana, okul öncesi eğitiminde önemli gelişmeler gerçekleşmiştir. Okul öncesi eğitime yönelik çeşitli metotlar ve yaklaşımlar geliştirilmiştir. Bu yaklaşımlardan Montessori, Waldorf ve Reggio Emilia'nın uzun yıllar dünya çapında uygulanan, başarısı kanıtlanmış önemli yaklaşımlardan olduğu söylenebilir. Ayrıca bu üç yaklaşım, Montessori başta olmak üzere Türkiye'de en çok benimsenen yaklaşımlardır. Bu tezde, söz konusu üç yaklaşımı benimseyen Türkiye'deki özel okul öncesi eğitim kuruluşlarının görsel sanatlar eğitimini ne şekilde planladıkları, sanat etkinlikleri için tasarladıkları fiziki koşullar ve etkinliklerin içeriği incelenmiştir. Bunun sonucunda inceleme alanını oluşturan okulların sanatı ve sanat etkinlerini konumlandırma biçimlerinin, benimsemiş oldukları söz konusu yaklaşımlarla ne derece tutarlı olduğu anlaşılmaya çalışılmıştır. Araştırmanın örneklemi, benimsediği yaklaşımı en iyi şekilde uyguladığı düşünülen, görüşme ve gözlem yapılmasını kabul etmiş okullardan oluşmaktadır. Bu okullar belirlenirken uzman görüşleri alınmış ve aynı zamanda okulların kendilerine ait sosyal medya adreslerinde ve internet sitelerinde benimsemiş oldukları yaklaşımı başarılı bir şekilde uyguladıklarını iddia eden okullar tercih edilmiştir. Bu inceleme sonucunda söz konusu okulların benimsedikleri yaklaşımlarla, gerek fiziksel özellikler bakımından gerekse felsefesinin içselleştirilmesi açısından, büyük oranda tutarlı oldukları ve sanat eğitimini de bu yaklaşıma uygun olarak biçimlendirdikleri söylenebilir. Waldorf Yaklaşımı'nı benimseyen iki okulda sanatın tinsel ve terapötik yönüne vurgu yapılmıştır. Montessori Yaklaşımı'nı benimseyen üç okulda da görsel sanatların çocuğu ilkokula hazırlama, çocuğun el becerilerini geliştirme yönündeki önemi vurgulanmıştır. Bu üç okulun ikisinde Montessori standartların dışında görsel sanatlar eğitimine yönelik branş derslerinin olduğu belirlenmiş, iki okulun birinde ise branş derslerine katılım zorunlu kılınmıştır. İncelenen Reggio Emilia ilhamlı iki okulda ise sanatın, çocuğun önemli bir ifade aracı olduğu ve bu nedenle de merakları doğrultusunda başlatılan projelerde çocuğun çeşitli sanat türlerini kullanarak kendisini ifade etmesini destekledikleri saptanmıştır.
Re-thinking group d through the avant-garde and modernist art movements within the nation-building context of Turkey (1933-1951)

Söz konusu çalışma, D Grubu'nun 1933 yılındaki kuruluşundan 1951'deki dağılışınakadar, grubun erken Cumhuriyet döneminin devrimci ortamındaki özgün konumunuavangard kavramı ve Türkiye'de etkili olmuş erken yirminci yüzyıl modernist akımlarıüzerinden inceler. Cumhuriyetin ilk yılları, Cumhuriyet Halk Partisi'nin tek parti rejimi ile öne çıkarken, rejimin kültür politikasının ve sanata olan desteğininTürkiye'nin ulus inşası projesi bağlamında D Grubu'nun modernist söylemi üzerinde etkili olduğu özel bir dönemi işaret eder. Bu tez öncelikle avangardın on dokuzuncu yüzyıldaki yolculuğunu anarşist, devrimci ve aynı zamanda değişen doğasını çalışmada analiz edilen avangard akımlarına zemin oluşturmak amacıyla incelemektedir. Ardından, yeni sanat, ulusal sanat ve devlet destekli sergiler ve etkinlikler ile ilgili konuları sorgulamak için Cumhuriyet döneminin'devrimci bilincini' ve D Grubu'nun içine doğduğu sanatsal çevreyi araştırmaktadır. Son bölümde ise D Grubu'nun özgün düşünsel duruşunu ve sanatsal üretimini ortaya koymak amacıyla grubun sanatını Cumhuriyet döneminde etkili olmuş modernist sanat akımları ve özellikle Kübizm üzerinden analiz etmektedir. Bu sebeple tezde, bir zamanlar karşıt bir duruş sergileyen ve avangard olarak adlandırılan D Grubu'nun1930'lu yılların başından 1940'ların sonuna doğru geçirdiği aşamaların grubun Güzel Sanatlar Akademisi ile değişen ilişkisi ve etkisi artan milliyetçi gündemde CHP'ninkültür ve sanat politikaları ile artan bağlantısı sonucu nasıl şekillendiği araştırılmaktadır.
Türkiye'de amblem-logo tasarımının gelişim süreci

Bu araştırmada Türkiye'de Amblem ? Logo tasarımının gelişim süreci ve katkıda bulunan Grafik tasarımcıları, bilgisayarın gelişmesiyle bir araç olarak vektörel programların grafik tasarım sürecine etkisi incelenmiştir. Birinci Bölümde Türk Grafik Tarihi, Hat sanatının tarihi, Osmanlıdan Cumhuriyet dönemine anlatılmıştır. İkinci Bölümde; Türkiye'ye bilgisayarın gelmesiyle birlikte vektörel tabanlı grafik programlarından ve bunlarla yapılan amblem ve logolardan bahsedilmiştir. Üçüncü Bölümde, logonun kısaca tarihine, örneklerle logonun çeşitlerine, logo ve amblemin ayırt edici özelliklerine değinilmiştir. Dördüncü Bölümde, Logo'nun gelişim sürecini, çeşitli Türk firmalarının zaman içinde amblemini geliştirmesine örneklerle değinildi. Ayrıca, Logonun kurumsal kimlikte kullanım alanları Kızılay Örneği ile gösterilmiştir.
Görsel sanatlar dersinde 10 yaş grubu çocuk resimlerinin incelenmesinde gösterge çözümlenmesi

Görsel sanatlar dersindeki uygulamalarda ortaya çıkan ürünler, bu dersin öğretmenleri tarafından sadece biçimsel özellikleriyle değerlendirilmektedir. Oysaki günümüz dünyasındaki çocuk, etrafı yoğun göstergelerle çevrili bir zaman ve mekanda yaşamaktadır. Böyle bir ortamda yaşayan çocuğun, resimlerinde imgeleri kullanırken gösterdiği tavrın bir anlamı olmalıdır. Bu anlam çocuğun bireysel duygu ve düşünce dünyasını da temsil eder. Ortaya çıkan ürünler sadece biçimsel özellikleriyle değerlendirildiğinde sözü edilen anlamlar göz ardı edilmektedir. Göstergebilim, görünenin arkasında yatan ikinci anlamı keşfetmek olduğuna göre araştırmanın genel amacı, görsel sanatlar dersinde ortaya çıkan resimleri göstergebilimsel açıdan incelemektir. Bu çalışmada yöntem olarak deneysel bir çalışma olan tek grup öntest-sontest modeli kullanılmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu 2016- 2017 eğitim öğretim yılı içinde, Diyarbakır ili Sur ilçesinde Ali Paşa ortaokulunda 6/B sınıfında okuyan 40 öğrenci oluşturmaktadır. Görsel sanatlar dersinde 4 haftalık bir ders planı hazırlanarak iletişim kavramı işlenmiş ve bu konu hakkında öntest-sontest resim yaptırılmıştır. Elde edilen veriler Peirce'in 'görüntüsel gösterge, belirti, simge' üçlüsü olarak belirlediği göstergeler dizgesi başlığı altında alanında uzman iki öğretim üyesi ve araştırmacı tarafından geliştirilen resim değerlendirme ölçeğine işlenmiştir. Verilerin değerlendirilmesinde tanımlayıcı istatistiksel yöntemleri olarak frekans ve yüzde kullanılmıştır. Kategorik iki bağımlı grup verilerinin arasındaki farkı belirlemek üzere McNemar testi uygulanmıştır. İletişim kavramı ile ilgili çocukların ortaya çıkardığı imgeler, biçimsel anlamlarının yanı sıra gösterge çözümlenmesi ile incelenmiştir. Sonuç olarak çocukların resimlerinde kullandıkları görüntüsel gösterge, belirti ve simgelerin öntest-sontest değişimlerinde anlamlı farklar bulunmuştur. Çocuğun kendisini dilsel olarak ifade edemediği ama iç dünyasından ipuçları sunduğu çalışmalarda, göstergelerin arkasındaki anlamı keşfetmek öğrencinin sosyal ve duygusal yaşantılarının olumlu yönde gelişmesine katkıda bulunacaktır.
Immersed into constant change: Usage of generative systems in immersive & interactive installation art

Bu tez, etkileşimli sanat pratiği içerisinde kapsayıcı sanat yerleştirmelerini bedensel deneyim ve sibernetik kimlik açısından araştırmayı hedeflemektedir. Oto-üretken tasarım ve ilişkisel estetik kavramları ile ilgili yakın tarihli tartışmalar çerçevesinde, kullanıcı etkileşimi ve bedensel sarmalanma üzerine deneyimsel bir bakış açısı benimsenmiştir. Sonuçta, intersect ; adındaki tez projesi sunulmuş ve içeriği, deneyim tasarımı, yazılım ve donanım öğeleriyle birlikte açıklanmıştır. Son olarak, projenin anlamı ve çıkarımlarına dair bir tartışma sunularak çalışma tamamlanmıştır.
Orkestra ve müziğin sanatsal formlar üzerine etkisi

Orkestra ve Müziğin Sanatsal Formlar Üzerindeki Etkisi adlı tezin amacı müzik ve resim sanatı arasındaki ilişkiyi araştırmaktır. Tez sanat tarihi açısından önemli tablolarda bulunan orkestral enstrümanları incelemektedir. Bu enstrümanların bulunma ve kullanılma sebepleri üzerine bir araştırmadır. Yazılı kaynaklar yanında hayatta olan sanatçılarla birebir görüşme yapılmıştır. Hazırlanan tez üç bölümden oluşmaktadır. Tezin birinci bölümünde müzik ve resim sanatı arasındaki ilişkinin belirlenmesi, ikinci bölümde orkestra tanımı ile bütünleşen resimsel anlatımın araştırılması; müzik ve resim sanatı üzerinde yapılan kişisel çalışmaların dökümü kapsam içinde sunulmaktadır. Tezin ikinci bölümü, orkestra formunda yapılan kompozisyonlar ve kullanılan müzik aletlerini içeren tabloları bir araya toplamaktadır. Bu amaçla ikinci bölüm iki alt başlığa ayrılmıştır. Müzik ve orkestra temalı resim çalışmaları incelenmiştir. Yapılan araştırma sonucunda müzik enstrümanlarının tahmin edilenden daha fazla resim sanatında kullanıldığı görülmüştür. Özellikle yurtdışında bulunan orkestra formu içeren tablolardan örnekler bir araya getirilmiştir. Müzik enstrümanlarını içeren yağlıboya tablolar toplanmıştır. Daha sonra orkestra temalı yurt içinden bulunabilen sanatçı tablolarından örnekler derlenmiştir. Resim ve müzik sanatlarının aslında ne kadar birbirine destek olduğu, içice olduğu ortaya çıkmıştır. Ayrıca araştırmanın sonucunda müzik enstrümanları bulunan tabloların sınıflandırılmasında yapılabilmiştir. Resim sanatında müzik aletlerinin görülme nedenleri; dini, mitolojik, sosyal, çevresel ve kişisel olduğu görülmüştür. Üçüncü bölümde ise tezin konusu üzerine uygulama çalışmaları yapılmıştır. Orkestra konulu resimlerin araştırılması sonunda konunun sıklıkla Rönesans, Klasik dönem ve modern çağda kullanıldığı görülür. Üçüncü bölümde uygulamalı olarak gerçekleştirilen resimlerin konulan itibarı ile enstrüman, orkestral elemanlardır. Bu tablolarda figürler, solistler, piyanistler, viyolonselistler konu edilmiştir. Tablolar yağlıboya tekniği ile gerçekleştirilmiştir. Sonuç olarak, birbiriyle ilişkili olan iki sanat kolunun her zaman birbirlerine fayda sağladığı ve katkısı bulunduğu birbirinden destek aldığı görülmüştür. Bu araştırma ilk çağlardan günümüze kadar yapılan yağlı boya tablolarda bulunan enstrümanları toplayarak envanter çalışması gerçekleştirmiştir. Bu tabloların sınıflandırması yapılmış ve amaçları araştırılmıştır. Son bölümde de orkestra formu yağlıboya resim tekniği ile yeniden ele alınmış günümüz ortamında yeniden yorumlanmıştır. Birbiriyle ilişkili olan iki sanat kolunun her zaman birbirlerine fayda sağladığı ve katkısı bulunduğu birbirinden destek aldığı görülmüştür.