turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Truva efsanesindeki mitolojik figürlerin seramik hayvan formları ile gerçeküstü anlatımı

'Truva Efsanesindeki Mitolojik Figürlerin Seramik Hayvan Formları ile Gerçeküstü Anlatımı' başlıklı çalışma raporu dört bölümden oluşmaktadır. 'Mitoloji' başlıklı birinci bölümde, mitolojinin insanoğlunun varlığından beri yeri, taşıdığı önemi üzerinde durulmuş, ortaya çıkmış olan farklı mit türleri ele alınmış ve farklı kültürlere ait mitolojiler bu mitoloji türleri ile açıklanmıştır. Hayvan figürlerinin mitolojide arz ettiği önem incelenmiş, değinilmiş olan farklı kültür mitolojilerinde nasıl ele alındığı aktarılmıştır. 'Truva Miti' başlıklı ikinci bölümde, Homeros'un İlyada destanının ve destanda yer alan Truva Savaşı miti, İlyada'nın bölümler halinde özeti şeklinde aktarılmış, tarihsel süreçteki yeri, ve sonraki dönemlerde yarattığı etki detaylı bir şekilde anlatılmıştır. Truva Savaşı mitinin öne çıkan karakterlerinin önemi ve destanda geçen metinlerle örneklendirilerek, tasvirlerinin yer aldığı resimlerle detaylandırılmıştır. Üçüncü bölüm olan 'Gerçeküstücülük Akımı' başlığı altında, akımın çıkışı, özellikleri incelenmiş, mitolojik öğelerin gerçeküstücülükte tasvirleri aktarılmış akımın yaratıcısı olan sanatçıların çalışmaları ve hayvan figürlerinin bu akım içerisinde işleniş biçimleri incelenmiş, akımın öne çıkan yerli ve yabancı sanatçılarının eserlerinde yer alan sürreal hayvan figürleri resimli örnekler ile detaylı bir şekilde rapor kapsamında anlatılmıştır.'Truva Kahramanlarının Gerçeküstücü Üslup İle Yorumlandığı Kişisel Seramik Uygulamalar' bölümünde ise yapılan araştırmalar ve işlenmiş olan teorik süreç kapsamında oluşturulmuş savaşçı hayvan figürleri anlatılmaktadır. Bu bölümde, Truva Mitinde öne çıkan kahramanları karakterleri ve destandaki anlatılara göre onları tasvir etmek amacıyla tercih edilmiş olan hayvan figürleri, gerçeküstücü kişisel üslup ile oluşturulan formların, yapım aşamalarında kullanılan kil, şekillendirme yöntemleri ve fırınlama gibi izlenilen yollar detaylarıyla aktarılmaktadır.
Resim sanatında renk simgeciliği ve Vincent van Gogh

Vincent van Gogh'un sanatı teoloji ve din mitolojisinde temelde yatan bir birlik olan mistik gelenek ile ilgilidir. Genel bir ağız birliği içerisindeki psikanalitik yorumlar anlaşılamamış olan van Gogh inanç felsefesini çıkış noktası olarak temel almadığından van Gogh'un sanatını gerçekçi şekilde değerlendirememektedir. Diğer yandan kendini inancının gereklerine adayışının fanatizm olarak değerlendirilmesi, coşkun mizacı, mental hastalığı ve intiharı çılgın-dahi klişesini yaratmış bu da sanatının yanlış yorumlanmasına neden olmuştur. Van Gogh'un dini arka planı en eski bir gelenek olan 'Aydınlama' ile ilgilidir. Sanatında inanışının simgeleri yer alır. Bir yol olan tekamül yolundaki yaşamı, sanatı ve düşünceleri birlikte değerlendirilmelidir. Van Gogh'un renk tercihlerini belirleyen arketipal simgeleri insanlığın en eski çağlarından beri devam eden inançları ile ilgilidir. Sezgisel boyuttan ortak bilinçdışı içeriklere ulaşmış ve bu şekilde renk simgeciliği geleneğine bağlanmıştır. Üç ana renkten oluşan özgül renk zıtlığını, tamlayıcı renk zıtlıklarını ve sarı-mavi armoniyi kullanışı simgeci renk geleneği ile paraleldir. Van Gogh Batı tarihinde önemli bir kırılma noktasının yaşandığı, din kurumunun temelinden sarsıldığı materyalist bir dünyaya adım atarken yaklaşmakta olan ruhsal çalkantıların henüz başında sanatı ile topluma ışık tutar. Amaç edindiği vaaz verme misyonunu kelimelerle gerçekleştiremediği takdirde imajlarla gerçekleştirmeyi sürdürmüştür. Resimlerini anlamaya çalışmak mesajına kulak vermektir. Sanatının gücü ortak bilinçdışında aynı simgeleri taşıyor oluşumuzdan gelir. Anahtar: renk, resim, simge, tarih, arketip, mistisizm, Aydınlanma, toplum psikolojisi
Kamusal alanda cam heykel

Kamusal alanın ortaya çıkışı, çoğulculuğu ve insanın toplumsal olarak gelişimini sağladığı gibi sanatsal ifadenin bu alanlarda sürdürülebilmesine imkan sağlamıştır. Kentsel yapı içerisinde bir eleman olan kamusal alanlar nitelikleri bakımından bireylerin eşit söz hakkına sahip oldukları, ekonomik, sosyal ve kültürel çevreyi oluşturdukları alanlardır. Tarihsel süreç içerisinde kamusal alanlar değerlendirildiğinde elde edilen bulgular, sanatın bu alanlardaki varlığını her dönemde sürdürdüğü ve bu alanların toplumla etkileşime hızlıca geçmek için doğru mekanlar olduğunu göstermektedir. Kamusal alanlar nitelikleri itibariyle sanatçıların estetik kaygıları ve sosyal problemleri anlatmalarında araç olmasını sağlamakla birlikte ilerleyen bu amaç doğrultusunda kamusal sanat kavramının çıkmasına katkıda bulunmuştur. İzleyicinin en önemli unsur olduğu kamusal alanlarda sanatçıların farklı malzeme arayışları sürekli devam etmektedir. Bunun sebebi, kamuya açık alanların dikkat çekilebilecek en önemli nokta olmasının yanında izleyici ile direkt olarak ilişki kurabilme kaygısındandır. Sanayi Devrimi sonrasında ortaya çıkan çağdaş sanat akımlarının dünyada ilgi görmeye başlaması ile cam artık yalnızca kullanım amaçlı değil ilk kez 'sanat nesnesi' olarak görülmeye başlanmıştır. 1962'de Harvey Littleton önderliğinde başlatılan Stüdyo Cam Hareketi'nin cam sanatına kattığı değer yadsınamaz bir gerçek olup büyük formda çalışılan cam heykel sayısı artmıştır. Bu tez çalışmasında; camın bir heykel formu olarak kullanılması tarihsel süreçte incelenerek, teknik özelliklerinin verdiği imkanlar dahilinde kamusal alandaki sanat ve çevre plastiğine estetik yönden katkısı ortaya konmaya çalışılmıştır. Camın bu mekanlarda sergilenmesindeki avantaj ve dezavantajlarının yanında farklı malzemeler ile birlikte yorumlanmasının cam heykel sanatına olan etkileri de değerlendirilmiştir. Ayrıca sanatsal bağlamda cam heykellerin sergilenmesinde özellikle kamusal alanların tercih edilmesi, kamusal alanda eserleri bulunan cam sanatçılarının görüşleri de alınarak sunulmuştur.
Çağdaş sanatta ölüm kavramı

İnsanın yaratılışından beri var olan ölüm duygusunun sanatta en çok kullanılan temalardan biri olmasının sebebi, birçok anlamda değişikliklere uğramış olsa da gücünden ve büyüsünden hiçbir şey kaybetmemiş olmasıdır. Bu çalışmada ilk uygarlıklardan itibaren günümüz sanat akımlarına kadar olan süreç incelenmiştir. Mitoloji, ilk inanışlar, insanlığı etkilemiş temel dinler, Rönesans'la birlikte değişen resim anlayışı, Avrupa sanatı, günümüz Amerika'sında sanat ve çağdaş Türk sanatı ele alınan ana başlıklardır. Bu başlıklar doğrultusunda yapılan çalışmada dikkati çeken nokta, eserlerinde bu konulara eğilen sanatçıların, bilinmeyen ve tecrübe edilemeyen ölümü farklı inançlar ve farklı felsefi görüşler aracılığıyla ele almış olmalarıdır. Yaşamın çok boyutluluk ve renkliliğine karşın;ölümün hiçliğinin, donukluğunun ve tekdüzeliğinin farkında olan bu sanatçılar, ölümü tuvalin yüzeyine taşıyarak etkisini güçlendirmişlerdir. Ele alınan sanatçı örneklerinin ve sanat yapıtlarının sınırlı sayıda olmasının nedeni ise ölümü tüm yanlarıyla çözümlemeye çabalamanın, çalışmanın amacını ve sınırlılıklarını aşmış olmasıdır. Bu sebeple sanatçıların en çok bilinen yapıtlarına yer vermenin uygun olacağı düşünülmüş, ölüm olgusunun sanat tarihi boyunca yüzyılımıza kadar geçirdiği değişim süreci bu örneklerle ele alınmaya çalışılmıştır.
Yeni nesil serbest stil çizimler

Çizim, son yıllarda güncel sanatın içinde ivme kazanmış, sıklıkla kullanılan, özerkliğini kazanmış yöntem olarak dikkatleri üzerine çekmiştir. Bu sebeple, çizimin tüm dünyada yükselişe geçmesi ve çizim üzerine çalışan yeni nesil sanatçılarının üretimlerindeki özgür düşünce yapısının nasıl oluştuğu bu tezin konusunu oluşturmuştur. Çizim kelimesinin İngilizcedeki karşılığı olan 'drawing' kelimesinin tanımı yapılarak, bu tezin sonucu için önemli bir başlangıç olarak görülmüştür. Çizimin yükselişe geçmesinin sebepleri araştırılırken tarihsel altyapısına bakıldığında, Romantizm'de fikir olarak gelişmeye başladığı görülmüştür. Avangard dönemde, Dada, Sürrealizm, Sitüasyonist ve Minimalizm hem fikir olarak hem de üretim olarak çizimin kullanım alanını genişletmiştir. Ardından Postmodernist paradigma ile şekillenen eklektik yapı sayesinde, yeni nesil sanatçılarına çizim alanında sınırsız özgürlük yaratmıştır. Öncü olma, başkaldırı, anarşizm bu fikirlerin ortaya çıktığı dönemlerin ana özellikleri olarak tespit edilmiştir. Böyle bir altyapı yeni neslin öncü ve özgürlükçü düşünce yapısının oluşumunu sağlamıştır. Yanı sıra küreselleşme ve teknolojinin hızlı gelişimi, çizim- teknoloji birlikteliği sonucunda ilginç çalışmaların gerçekleşmesine, küreselleşen dünya algısı ile kolektif formların oluşmasına sebep olmuştur. Tezin tüm örnekleri, tezin iddiasını destekler biçimde, çizim kelimesinin drawing anlamını kapsayan ve çizimin özerkliğini kazandığı alanlardan seçilerek analojik yaklaşımla oluşturulmuştur. Dilimizde çizim kelimesini karşılayacak çeşitli tanımlamaların bulunması ve bu çeşitliliğin tanımlamalarda muğlak bir ifade yaratması sebebiyle, sonuçta bu noktaya değinilerek, sanat alanında desen, eskiz, etüd, taslak gibi her birinin birden çok anlamı bulunan kelimelerin, çizim kelimesinin bu tanımların özerk varlığını da inkar etmeden, daha kapsayıcı olması sebebiyle kullanılmasının daha doğru olacağı söylenmiştir.
İlköğretim öğrencileri arasında özel resim yeteneği olanların tesbit edilip yönlendirilmesine yönelik bir araştırma

Her toplumda bireylere eşit eğitim olanakları sunulması temel insan haklarının gereğidir. Ancak eşit eğitim fırsatları sağlanırken her bireyin farklı özellikleri de göz önünde bulundurulması çağdaş eğitimin ön koşullarmdandır. Üstün ve özel yetenekli öğrenciler yaşıtlarına göre çok farklı kişilik ve gelişim özellikleri gösterdikleri için bu bireylere yönelik farklı bir eğitim programının veya yönteminin uygulanması gerekmektedir. Bu çocuklara yeteneklerini geliştirmelerine yardımcı olacak bir eğitimin verilmesi o bireyler açısından olduğu kadar toplum açısından da büyük önem taşımaktadır. Bu bireyler doğru eğitildikleri taktirde ülkenin bilim, sanat, spor, devlet yönetimi vb. alanlarında büyük yararlılıklar gösterebilirler. Özel ve üstün yetenekli çocuklara kendi yetenekleri doğrultusunda farklılaştmlmış bir eğitimin verilebilmesinin ilk basamağı erken tamlama yapılabilmesi açısından ilköğretim okullarıdır. Bu amaçla öncelikli olarak ilköğretim okullarındaki özel yeteneğe sahip öğrencilerin tespit edilip yönlendirilmesiyle ilgili mevcut durumun gözlenmesi gerekmektedir. Bu araştırmada öncelikli olarak Resim dersine özel yeteneği olan öğrencilerin ilköğretim 1. kademede Sınıf öğretmenleri tarafından, 2. kademede Resim-İş branş öğretmenleri tarafından tespit edilme gereği duyulup duyulmadığı belirlenmeye çalışılmıştır. Daha sonra Sınıf öğretmenlerinin ve Resim öğretmenlerinin tespit ettikleri özel yetenekli öğrencilere yönelik ne gibi uygulamalar yaptıkları tespit edilmeye çalışılmıştır. Bu araştırma İzmir ili Buca ilçesindeki bütün ilköğretim okullarmı kapsamaktadır. Uzman görüşlerinden faydalanılarak araştırmacı tarafından hazırlanan 2 farklı veri toplama aracından birisi Resim-İş öğretmenlerine diğeri ise her okuldan rasgele seçilen bir Sınıf öğretmenine uygulanmıştır. Verilerin çözümlenmesi sonucunda elde edilen sonuçlardan bazıları şunlardır; 1. Özel resim yeteneğine sahip öğrencileri tespit etme konusunda Resim öğretmenleri Sınıf öğretmenlerine göre daha etkindir. Vİİİ 2. Özel resim yeteneğine sahip öğrencilere ders içinde ve ders dışında özel bir yöntem uygulayan Resim öğretmenlerinin oranı Sınıf öğretmenlerine göre daha fazladır. 3. Sınıf öğretmenlerinin önemli bir kısmı Resim dersleriyle ilgili olarak kendisinin yeterli bilgi donanımına sahip olduğunu düşünmemektedir. Yukarıdaki bulgularla göre Sınıf öğretmenlerinin Resim dersi eğitimiyle ilgili olarak hizmet içi eğitime tabi tutulmaları gerekliliği ortaya çıkmıştır. Ancak konuyla ilgili olarak asıl önemli çözüm Resim derslerine branş öğretmenlerinin girmesiyle sağlanacaktır. Tespiti yapılan özel yetenekli öğrencilerin eğitimiyle ilgili olarak ülkemizdeki uygulamalar gözden geçirilmeli, farklı ülkelerdeki sistemler araştırmalı, ülkemize uygun bir sistem en kısa sürede gerçekleştirilmelidir.
Selçuklu medreselerinin çağdaş sanat merkezlerine dönüşmesi ve günümüzde kullanım biçimleri

Postmodern düşüncenin çağdaş sanat ortamına getirdiği ana sorunlardan biri olan çağdaş sanatın mekansal değişimi, sanat ortamında tartışılan ana konulardan birini oluşturmaktadır. 1980'li yıllarda mekansal imkansızlıklar nedeniyle çağdaş sanat sergileri için kullanılan tarihi eserler 1990'lı yıllarda çağdaş sanatın popüler hale gelmesiyle birlikte yeni mekansal denemeler açısından kısıtlı bir yaklaşım sunmaktadır. Kent ve kamusal alan olgularının ağırlıklı olarak sorgulandığı çalışmada yeni tip kamusal sanatın uygulanması ve bu çerçevede çağdaş sanatın mekansal değişimi ele alınmaktadır. Tarihsel gelişim sürecine bakıldığı zaman özelliklemedreselerin günümüz kent mekanlarında yaşayan bir değer olarak karşımıza çıkmaktadır. Günümüzde kentleri korumak adına kentlere yeni bir kimlikkazandırmaktan çok o kentin tarihine bakılarak, kentin kültürünün özgünkarakterlerini bozmadan değerlerinin keşfedilmesi ve günün şartlarıyla deneyimler ışığında sosyal, kültürel ortamda tarihsel mekanların var olmasını değerlendirmek ve aynı zamanda tanıtmak gerekmektedir. Tarihi medreselerin yeniden sanatsal ve kültürel anlamda kullanıma açılması, çok dikkatle ele alınması gereken başlıklardan birisidir. Tarihi yapının doğal ve kültürel çevresindeki değerleri koruyarak gelecek kuşaklara aktarılmasını sağlayan bir süreçtir. Bu süreç, kaçınılmaz bir biçimdeyapının kültürel, mimari, tarihi ve diğer değerlerini koruyarak yeni bir işlev ilekullanmayı, geçmişş ile gelecek arasında bir bağ kurmayı gerektirir. Kentlerde yaşayan insanların zihinlerinde kültür ve anı değerlerini arttırmak aynı zamanda kent yaşamının kalitesini yükseltmek açısından önemlidir. Medreselerin kültür varlığı açısından işlev görmesi, değişen yaşam ortamına karşı uyarlanması eserin doğalgelişiminin bir parçası olup onun geleceğini korumak gerekmektedir. Bu yapıları yeniden fonksiyonlu hale getirerek toplum yaşamına kazandırarak kentlerdemedreseleri ön plana çıkartarak hem konumunu hem de zamanın döneminiyansıttıkları için sergilemesi gereken eser niteliği taşımaları nedeni ile ülkemizdemüze olarak kullanılmaya başlanmış birçok medrese görülmektedir. Bu tür yapıların müze işlevi amacıyla kullanımında dikkat edilmesi gerekenlerin başındaözgünlüğünün bozulmamasına ayrıca dikkat etmek gerekmemektedir.
Toplu taşıma alanında çevre grafiklerinin incelenmesi Lizbon İstanbul karşılaştırması

Çevresel grafik tasarım; doğal ve yapılandırılmış çevrede yönlendirme, bilgi verme, tanımlama, tercüme etme ve mekan duygusunu arttırma gibi işlevleri olan iletişim dizgelerinin içerdiği grafik öğelerin planlanması, tasarlanması ve sunumudur. Çevresel grafik tasarımda amaç iki ya da üç boyutlu biçimler, grafikler ve işaretleryardımıyla özel çevre duygusu yaratmaktır. Toplu taşıma dünyamızda her geçen gün daha zor olan bir hal almaktadır. Kalabalıklaşan dünyada ve şehirlerde insanlar toplu taşıma araçlarını kullanırkendoğru bilgiyle yönlendirilmeleri ve ulaşmak istedikleri noktaya ulaşmaları onlar için birçok açıdan kazanç sebebidir. Bu çalışmanın amacı çevre grafik tasarım öğelerini oluşturan etkenleri araştırarak, Lizbon ve İstanbul için yapılmış olan toplu taşıma araçlarındaki çevre grafiklerininincelenmesi, iki şehir arasındaki benzerlikler ya da farkların hangi sebeplerdenoluşmuş olduğunu incelemektir. Lizbon ve İstanbul toplu taşıma araçlarındaki çevre grafik tasarımları araştırılırken şehirlerin coğrafi konumları, sosyo-ekonomik özellikleri, demografik yapısı gibi çevre grafiklerine etkisi olan unsurlar da incelenmiştir.
Çağdaş seramik sanatında çoğaltma yönteminin kullanımı

İlk çağlardan günümüze kadar olan süreçte 'çoğaltma' kavramı ve yöntemlerinin kullanıldığı görülmektedir. Uygarlığın başlangıcından beri insanoğlu taklit etme güdüsünün önüne geçememiş, hatta bu güdüyle yapmış olduğu ürünleri çoğaltma ihtiyacı duymuş ve sanata dönüştürmüştür. Çağdaş sanatın başlamasıyla birlikte sanatta ifade araçları çeşitlenmiş, sürekli olarak gelişmiştir. Bu çalışmada çoğaltma kavramı incelenmiş; kopya, yansıma, taklit, temsil, tekrar, reprodüksiyon olmak üzere türlerine ayrılmış, teknik ve kavramsal düzlemde çoğaltmanın ifade biçimleri araştırılmıştır. Beş bölümden oluşan çalışmanın giriş bölümünde çalışmanın amacı, kapsamı ve yöntemi ele alınmış; ikinci bölümde, çoğaltma kavramı, tarihsel süreç göz önünde bulundurularak türlerine ayrılmış bir şekilde incelenmiştir. Çalışmanın üçüncü bölümünde, çoğaltmanın kullanımı, mimarlık, heykel ve resim olmak üzere plastik sanatların içerisinde incelenmiştir. Dördüncü bölümde, seramik sanatında çoğaltma ve yöntemlerinin kullanımı geleneksel, endüstriyel, çağdaş seramik sanatı olarak üç alt başlıkta incelenmiştir. Çağdaş seramik eserler ortaya çıkartılırken, kullanılan şekillendirme yöntemleri üzerinde durulmuş, her bir şekillendirme yöntemi için eserlerini çoğaltarak üreten bazı sanatçılardan örnekler verilmiştir. Çalışmanın son bölümünde ise kişisel uygulamalara yer verilmiştir. Bu çalışma, seramik sanatında 'çoğaltma' kavramına daha bilinçli bir şekilde bakmayı hedeflerken, her bir çoğaltma türünün eser üzerinde farklı biçimde ele alınabileceği ve yüklediği anlamın seramik sanatındaki etkileri göz önüne alınarak gerçekleştirilmiştir.
Tekstil sanat nesnelerinde malzeme, yapı ve form ilişkisi

'Tekstil Sanat Nesnelerinde Malzeme, Yapı ve Form İlişkisi' başlığı altındaki çalışma; 'Giriş', 'Tekstil El Sanatları, Tasarımı ve Sanatı', 'Tekstilde Malzeme, Yapı ve Form', 'Tekstil Sanatında Malzeme, Yapı ve Form İlişkisi' ve 'Uygulamalar' bölümlerinden oluşmaktadır. Birinci bölümü oluşturan 'Giriş' başlığı altında, konuyla ilgili genel bilgilere yer verilmiştir. İkinci bölümde, öncelikle tekstil el sanatı, tekstil tasarımı konularına kısaca değinilmiş, tanımlama ve açıklamalarda bulunulmuştur. Devamında tekstil sanatı ile ilgili kaynaklardan yararlanılarak, tarihsel süreç içerisinde gelişimi irdelenmiş, döneminin ilk uygulamalarından seçkilerle örneklendirilip konunun anlatımı desteklenmiştir. Üçüncü bölümde, tekstil sanat yapıtları gözlemlenerek, kullanılan malzemeler irdelenmiştir. Tekstilde malzeme konusunun anlatımında, malzemesi ya da yöntemi tekstil olan sanat eserlerinden seçilmiş örnekler üzerinden, tekstil sanatında kullanılan geniş malzeme yelpazesine değinilerek örnekler verilmiştir. Sonrasında temel yapı oluşturma yöntemleri olan keçeleştirme, dokuma, örme yöntemlerinin yapısall özelliklerine ve tekstil sanatında form konusuna ana hatları ile kısaca değinilmiştir. Dördüncü bölümde ise çalışmanın ana konusu olan malzeme, yapı ve form ilişkisi, keçe, dokuma, örme yapıları ve karışık teknikle elde edilen yapıtlar üzerinden irdelenmiştir. Detaylı bir görsel araştırmasından sonra, konunun anlatımına uygun olduğu düşünülen eserlerin sanatçıları ile irtibata geçilmiş, ulaşılan ve izinleri alınan sanatçıların, kullandıkları malzeme, yapı ve teknik hakkında bilgilerine başvurulmuştur. Edinilen bilgilerle birlikte, kişisel gözlem ve yorumlar birleştirilerek, her bir yapıt, malzeme, yapı ve form ilişkisi bağlamında değerlendirilmiştir. Son olarak beşinci bölümde, uygulamalara yer verilmiştir. Çalışmada, malzeme, yapı ve form ilişkisi konusu, keçe, dokuma ve örme teknikleri kullanılarak yapılan uygulamalarla değerlendirilmiştir.
Fraktal heykeller

Eski Mısır ve Antik Yunan Dönemlerinden itibaren heykelkompozisyonlarında, matematiksel ve geometrik altyapılar insa edilmistir. O dönemin tapınakları, süslemeleri ve heykellerinin oranlarında, kompozisyonlarıdahilinde, doğanın sahip olduğu altın oran ve çesitli geometrik oranlamavaryasyonları uygulanmıstır. Geçmisten bugüne, heykel sanatçısı için sonsuz bir kaynak olan doğa,1975'te Fraktal Geometri ile uzaydaki dördüncü boyutu tanımlamıstır. Kaos'untemel karakteristikleri olan fraktaller, bize doğanın daha önce tanımlanamayangeometrisini göstermislerdir. Klasik Öklid Geometrisi günümüzün gereksinimlerinikarsılamak konusunda oldukça yetersiz kalmıstır. Öklid Geometrisi, idealize edilmissoyutlamalardan olusurken, doğadaki biçimler çok daha fazla karmasık bir yapıya sahiptirler. Benoit Mandelbrot'un gelistirdiği yeni fraktal geometri, bize, gerçek dünyanın en düzensiz ve kaotik sekillerinin matematiksel bir dille analiz edilebileceğini göstermistir. Günümüzün heykel sanatçısı, Fraktal Geometri ile insanın tabiatına en uygun geometrik lisana sahip olmustur. Ayrıca Fraktal Geometri, heykeldekompozisyon kavramına yeni bir bakıs açısı da getirmistir. Heykelin yaratımınınvazgeçilmez unsuru olan kompozisyonda, heykel, izleyici ile bütün görünüsaçılarından etkilesime geçmekle birlikte, aynı zamanda sayısı artırılabilen ve birbirleriyle uyum içerisinde bulunabilen birim elemanlar, heykele kompozisyonolusturmada alternatifler sunabilmistir. Fraktaller, düzensiz ve kaotik biçimlere sahip oldukları için kompozisyon içerisinde çok çesitli varyasyonlarla yer alabilirler.
Marcel Duchamp pratiğinde çağdaş sanat yorumları

Bu çalışmada; ilk kıvılcımlarını 20. yüzyılın ilk yarısında Ready-Made kavramıyla ortaya atan Marcel Duchamp'ın tam olarak sanat dünyasında nerede durduğuyla ilintisi ve sonrasında yaşanan büyük değişim ve oluşumların ortaya çıkışındaki kalıcı etkisi araştırılmıştır. Sanat geçmişşten günümüze, doğayı ve nesneleri görsel olarak betimlemenin yanı sıra, toplumun ve bireyin de kendisini ifade etmesini sağlamaktadır. Zamanla değişen bu ifade ediş biçimi ve elemanları; gelenekçi, modern ya da seçkici bir duruş sergileyebilmektedir. Bu araştırmada; 20. ve 21. yüzyıllarda Avrupa'da sosyo - politik ve kültürel ortam çerçevesinde sanat akımlarının ortaya çıkış nedenlerini incelemiştir. Bu nedenler doğrultusunda Marcel Duchamp'ın 20. Yüzyıl sanatıyla özdeşleşen bir mitos'a dönüşmesinin nedenleri araştırılmıştır. Elde edilen veriler irdelenerek Duchamp'ın 'Hazır Nesne' kavramının daha sonraları Avrupa ve Türkiye'deki sanat çalışmalarını nasıl etkilediği örneklerle ortaya koyulmuştur.
Kentsel çöküntü alanlarının sanat yapıtıyla dönüşümü: Hasanpaşa gazhanesi için bir proje

'Kentsel Çöküntü Alanlarının Sanat Yapıtıyla Dönüşümü: Hasanpaşa Gazhanesi İçin Bir Proje' başlıklı tez bir eser metni çalışmasıdır. Bu çalışmanın amacı, kentsel mekanda işlevini yitiren ve çöküntü alanı haline gelmiş alanların, kent yaşamına yeniden kazandırılma süreçlerini incelemek, çağdaş heykel disiplininin bu alanlarda gerçekleştirilecek dönüşüme katılım olanaklarını araştırmak, elde edilen veriler kapsamında belirlenen çöküntü alanına ilişkin geliştirilmiş projeyi sergilemektir. Araştırma bağlamında elde edilen proje, işlevini yitirmiş ve çöküntü alanına dönüşmüş eski bir sanayi tesisinin sanat yapıtı aracılığıyla yeniden işlevlendirme sürecinde heykelin kendi mekanını yaratabilen ve alanı tümüyle bir sanat yapıtına dönüştürebilen anlayışı üzerinden kurgulanmıştır. Tez kapsamında ağırlıklı olarak kalıcı sanat yapıtları ele alınmış olmakla birlikte, konuya ilişkin üretilen ve organize edilen geçici projelere de yer verilmiştir. Araştırmanın metodolojisi, kentsel mekanda çöküntü alanların oluşum nedenlerini sorgulayıp bu alanların olanak verdiği dönüşüm modellerinin incelenmesi ve konuyu heykel disiplininin bakış açısıyla değerlendirerek uygulanan örneklerin çözümlemesi yapılıp görsellerle desteklenmesi üzerine kurgulanmıştır. Birinci bölümde çöküntüye neden olan faktörlerin nasıl oluştuğu, hangi dinamiklerin bu süreci tetiklediği, kentin bu bozulmalara ne tür reaksiyonlar gösterdiği ve karar mekanizmalarının nasıl önlemler aldıkları incelenmiştir. İkinci bölümde bozulan ve terk edilen bu alanların dönüşüm süreçlerinde sanatın nasıl başat bir rol oynadığı ifade edilmiştir. Yeniden işlevlendirme politikalarının sanat ekseninde hangi formlara büründüğü, yitirilen kolektif belleğin ve toplumsal ayrışmaların üç boyutlu plastik uygulamalar aracılığıyla nasıl onarıldığı tezin ana bağlamını oluşturan ikinci bölümde incelenmiştir. Üçüncü bölümde seçilen alanın çöküntüye uğrama süreçleri araştırılmış, mekanın sahip olduğu fiziksel, tarihsel, endüstriyel ve zihinsel belleği üzerinden bir proje geliştirilmiştir.