turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çağdaş resim sanatında mistisizmin bulgulanması

Gizemcilik, halktan saklanmış tüm bilgileri içeren, gizilcilik kapsamında, içrek bir öğretidir. Hindistan'a özgü bireysel derin düşünme, gizemciliğin de kaynağıdır. Ortaçağ gizemcilerinin öncüleri olarak, II. yüzyılda Gnosisçiler'i görmekteyiz. Daha sonra ortaya çıkacak olan kabala, Gnosisçiler'den etkilenecektir. Bu gelenekte, Kutsal Kitap, zengin tekniklerle okunup, yorumlanır. Eski Türkler' de gizemcilik, Şamanlık ile şekillenmiştir. Samanlık, dinsel-büyüsel inanç ve uygulamalar bütünüdür. Eski Türk resim sanatında iki önemli ressam dikkat çekmektedir; Sicistani ve Mehmet Siyahkalem. Gizemcilikte okuma teknik ve yazılımlar, farklı adlarla, hem Yahudi, hem Yunan, hem de Müslümanlar' da kullanılmıştır. Bu türden tekniklerde sıkça kullanılan harf-rakamlar, aslında sayma zorluğunun yarattığı korku ve isteksizlikten kaynaklanan, sayılanın, mimlenenin üzerinde, kötü güçlerin kolaylıkla hakimiyet kuracağı inancı ile beslenmiş ve yine bu doğrultuda, gizemciler, harflerin sayısal değerleri ile, kötü güçlere hakim olabileceklerine ve gizil bilgilerin elde edilebileceğine inanmışlardır. Felsefi boyutta gizemcilik, Pythagorasçılık ile şekillenmiştir. Bu düşünüş, Paracelsus 'da, Mirandola'da, Nettesheim'de, Cardanus'da, Büyük Albert'te, Suhreverdi'de, Farabi'de, İbn-i Hayyan'da, Cabir ve Razi'de, İbn-i Sina'da etkiler bırakmıştır. Tasavvufta Batınilik olarak karşımıza çıkan gizemcilik burada, hareketi esas alır ve felsefi gizemciliklerden ayrılır. Tasavvuf, dinsel bir gizemciliktir. VIÇağımız resim sanatında gizemci temaların kullanımı, geçmişş yüzyıllardaki belirgin, gelenekten anlatımın yerine, oldukça şüpheli ve belirsizdir. Uzun yıllar boyunca soyut sanatın ilham kaynağı olarak görülmeyen gizemcilik hakkındaki yaygın kanı, altmışlı ve yetmişli yıllarda, modern eserler üzerinde gizemci etkilerin bulunduğunu gösteren yayınlanıl çıkmaya başlamasıyla bir ölçüde değişmiştir. Bu çabada, Robert P. Welsh, Rigbom, yazılarıyla dikkat çeken isimlerdendir. Konu hakkındaki metin ve yayınlatın, sanatçılar üzerinde büyük etkisi olduğu bilinmektedir. 1875 'de New York'ta kurulan Teozofi Topluluğu, sanat ve gizilcilik arasındaki bağı açıklayıcı pek çok metin, gazete ve kitap yayınlamıştır. Tüm bu çabalar, sanatçılarca ilgi görmüştür. Khnopff, Serusier, Moreau, Braque, Gris, Duchamp, B. Newman, Beuys, Malevich, Gauguin, Mondrian, Kupka, Kandinsky, Klee, Pollock gibi sanatçılar, gizemciliğin varlık alam manevi dünya ile ilgilenmişlerdir. VII
Türkiye'de geleneksel ahşap işçiliği ve çağdaş ahşap yontu sanatı

Aynı topraklarda değişik zamanlarda yaşayan insan toplulukları yaşamsal, estetik tüm deneyimlerini diğer deyişle 'doğa karşısında ortaya koydukları her şeyi' harmanlayarak daha sonra gelen kuşaklara aktarırlar. Bireyin üyesi olduğu toplumdan öğrendiği bilgi, gelenek, görenek, davranış, yasa, sanat, uygulayım, zanaat, gibi özdeksel ve tinsel ürünlerden oluşan bütün kültürdür. Özbenlikle örtüştürülen, doğan, gelişen ve ölen organik bir varlık, kolektif bir bilinçtir kültür ve toplumun bireyi olan sanatçı da ister istemez onun taşıyıcısıdır. Anadolu kültürü Pagan, Hıristiyan ve Müslüman dinlerinin etkisiyle çeşitlilikler gösterir. Önceleri figürde olgun örnekler verirken Hıristiyanlık döneminde şcmatik- leşir, Müslümanlıkta ise figür yerine stilizasyon, bitkisel ve geometrik motiflerle süsleme ve yorumlar önem kazanır. Araştırmamıza konu olan ahşabın zanaatkarlık ve sanat alanındaki örneklerine gelince; malzemenin tabiatı gereği elimize geçenler çok azdır. Bunlar Frig döneminden kalma bir iki ev eşyası ile daha çok mimarlık alanındaki Selçuklu, Beylikler ve Osmanlı dönemi uygulamaları ve eşyalarıdır. Ancak Cumhuriyet döneminde, özgür düşünce ve inanış içindeki sanatçılar, ahşap malzemeyi özgün sanatsal yorumlarında kullanmışlardır. Yüzyıldan az bir sürede önce Batı ile ilişkiler figürlü çalışmaları gündeme getirmiş, daha sonra tarihinin akışı içinde soyutlamalar ve çağdaş yorumlar örneklerini vermiştir. Bu yapıtlar doğrudan ve görünür biçimde olmasa da derinliklerinde; teknik, biçim ve simgesel anlamların kullanılışları açışından Anadolu'daki kültürel etkileri taşırlar.
Resim sanatında otobiyografik imgeler

Bu çalışma resim sanatı tarihinde yapıtlarının merkezine otobiyografik imgeleri yerleştiren bazı sanatçıları ve bu sanatçılara ait yapıtları incelemektedir. Resim sanatında sanatçıya ait öz yaşamsal imgelerin bir tema olarak ortaya çıkması belli bir tarihsel süreç içerisinde gerçekleşen bir olgudur. Bu noktada binlerce yıla dayanan bir geçmişşe bakarak sanatçının toplumsal konum ve üretim ilişkileri içerisindeki yeri açısından bireyselleşme süreci, konu ile doğrudan bağlantılı olmaktadır. Bu nedenle araştırma konuyu, estetik kavramlar kadar tarihsel, düşünsel, sosyolojik, politik, vb. etkenler ile ele almak zorundadır. Sanat yapıtlarını şekillendiren kavramlar yüzyıllar boyunca bu alanda gerçekleşen estetik birikimle var olmaktadır. Başka bir deyişle sanatı salt bireysel bir dışavurum olarak görmek tamamıyla mümkün değildir. Ancak sanat yapıtını üreten bireyin içinde yaşadığı toplum, çağ, kültürel, tarihsel etkenler ve kişisel bakış açısı da estetik gelenek kadar sanatsal nitelikleri oluşturan etkenlerdir. Araştırmamda, sanat tarihinde öznel değerleri öne çıkaran Dışavurumculuk ve Sürrealizm akımlarına ayrı önem verilmiştir. Bunun temel nedeni bireyi iç dünyasına yönelten tarihsel etkenler ile bu akımların gelişiminin gösterdiği paralelliktir. Bununla beraber yaratıcılık kavramının algılama bilimi ve ruh bilimi ile bağların araştırılması da çalışmamda bazı temel kavramları oluşturabilme konusunda katkı sağlamıştır. İResim sanatında otobiyografik imgeler? başlığı altında sözünü ettiğimiz tarihsel ve kültürel süreç içerisinde sanatçının bireyselleşmesi ve yalnızlaşması gibi kavramlar mercek altına alınarak incelenmiştir. Ayrıca tamamen kişiye has denilebilecek bazı özellikler de önem taşımaktadır. Çünkü günümüzde bir sanat eserinin içerdiği mesajların anlaşılabilmesi için tarihsel-kültürel ve estetik etmenler kadar sanatçının yapıtlarında karşımıza çıkan ve kendi anlam ve kavramını oluşturan kodlarında çözülmesinin ne kadar önemli olduğu vurgulanmaktadır.
İlköğretim Türkçe ders kitap kapaklarında renk unsurunun görsel bütünlük oluşturmadaki yeri

Bu araştırma 2008 ? 2009 öğretim yılında yayınlanmış olan ve Milli Eğitim Bakanlığına bağlı okullarda okutulan, İlköğretim 6, 7, ve 8. sınıf Türkçe ders kitap kapaklarında renk unsurunun, görsel bütünlük oluşturmadaki yerinin incelenmesi amacıyla hazırlanmıştır. Bu amaçlar doğrultusunda Türkçe ders kitap kapaklarında, tasarım unsurlarında kullanılan rengin, görsel bütünlüğü sağlamadaki yeterliliği grafik tasarıma ilişkin sorularla ankete katılan grafik tasarım mezunu uzmanların görüşleri toplanarak alınmıştır. Araştırmanın çalışma evrenini, yükseköğretimde grafik eğitimi almış 30 uzman oluşturmaktadır. Verilerin toplanması için hazırlanan anket bu 30 kişiye uygulanmış ve elde edilen veriler yüzde ve frekans yöntemiyle analiz edilmiştir. Araştırmanın sonunda şu bulgular elde edilmiştir:-İlköğretim 6. sınıf Türkçe ders kitap kapağının illüstrasyonunda ve tasarım elemanlarının karşılaştırılmasında kullanılan renk kısmen yeterli, tipografisinde kullanılan renk yeterli, fonunda kullanılan renk yetersiz bulunmuştur.-İlköğretim 7. sınıf Türkçe ders kitap kapağının illüstrasyonunda, fonunda ve tasarım elemanlarının karşılaştırılmasında kullanılan renk kısmen yeterli, tipografisinde kullanılan renk yeterli bulunmuştur.-İlköğretim 8. sınıf Türkçe ders kitap kapağının illüstrasyonunda, tipografisinde ve tasarım elemanlarının karşılaştırılmasında kullanılan renk yeterli, fonunda kullanılan renk kısmen yeterli bulunmuştur. Bu bağlamda ilköğretim 6. ve 7. sınıf ders kitap kapakları kısmen yeterli, 8. sınıf ders kitap kapağı yeterli görülmüştür.
Temel tasarım eğitiminde optik algı yanılsamasının görsel tasarım uygulamalarındaki etkisi

Bu araştırmada, lisans düzeyinde temel tasarım eğitimi kapsamında optik yanılsama etkisinin öğrenci çalışmalarına yansıyan boyutları incelenmiştir. Betimsel nitelikte mevcut durumu tespite dayalı görüş alma ve belge inceleme yöntemi ile yapılandırılmış örnek olay inceleme modelli nitel bir araştırmadır. Çalışma grubunu Denizli ili, Pamukkale Üniversitesi, Eğitim Fakültesi, Resim-İş Eğitimi Anabilim Dalı'nda öğrenim gören 15 birinci sınıf öğrencisi oluşturmaktadır. Araştırmanın verileri, öğrenci görüşme formu ile sürecin başında ve sonunda yazılı olarak alınmıştır. Betimsel analiz sonuçlarına göre, uygulama öncesi ve uygulama sonrası alınan görüşler arasında konuya ilişkin kavramları öğrenme durumlarını etkileyen farklılıkların olduğu gözlenmiştir. Belge inceleme yöntemi ile süreçte yapılan öğrenci çalışmalarının tümü, araştırmacı ile birlikte 3 uzman tarafından incelenerek tasnif edilmiş ve görsel olarak kayıt altına alınmıştır. Çalışmanın yürütüldüğü 14 haftalık süreçte, içerik ve kazanımları destekleyen 9 temel uygulamanın yapıldığı bu çalışmalar arasında ise optik yanılsama içeren 4 farklı uygulamanın yer aldığı tespit edilmiştir. Belge inceleme kapsamında optik yanılsama içerikli öğrenci çalışmaları gruplanarak uzman değerlendirmesi için online olarak hazırlanmıştır. Uzman değerlendirmesine konu olan çalışmalar; 5 farklı boyutta, 8 alan uzmanı tarafından incelenmiş ve değerlendirilmiştir. Sonuçlar, belge incelemeye dayalı betimsel analiz yöntemi ile yüzde/ frekans dağılım tabloları oluşturularak karşılaştırılmıştır. Uzman değerlendirme verilerine göre; öğrencilerin 'renk armonisi, renk karşıtlığı, obje etüdünde optik deformasyon ve kompozisyon tamamlama çalışmalarında artarak gelişme gösteren derinlik ve optik yanılsama etkileri tespit edilmiştir. Sonuç olarak, öğrenci çalışmalarında görülen optik yanılsama etkisi ve temel tasarım öğe ve ilkelerine uygunluğu, soyutlama/stilizasyon ve içerik boyutlarının birbirleri ile yakından ilişkilidir. Optik yanılsama içerikli konuların özgünlük-yaratıcılık, soyutlama becerileri ve derinlik algısının ortaya konulmasında öğrenci çalışmalarını olumlu yönde etkiler. Güzel sanatlar liseleri ve meslek liselerinin ilgili alanlarından mezun öğrencilerin hazır bulunuşlukları sebebiyle temel tasarım eğitimi, optik yanılsama çalışmalarında öne çıktıkları görülmektedir.
Resimlerarasılık yöntemiyle Vincent Van Gogh'un Japon estamplarını yeniden resmetmesi

Sanat tarihi aynı zamanda bir esinlenme tarihi olarak kabul edilirse, birçok ressam arasında yaşanan eğitici bir unsur olarak böyle bir etkileşimle karşılaşırız. Bir resmin doğmasında, şekillenip gelişmesinde, daha yetkin bir düzeye erişmesinde başka bir resmin önemli bir payı olduğu yadsınamaz bir gerçekliktir. Bu bakış açısıyla, esinlenmenin, sanatın doğasına içkin olduğu gerçeğine biraz daha yaklaşırız. Bazı empresyonist ressamlar da Japon estamplarını kendi yaratılarının bir çıkışı olarak almakta bir sakınca görmemektedirler; yapıtlarında ötekine ait olanı bir dönüşüm işlemiyle genişleterek, yoğunlaştırarak esinlenme işlemine sıklıkla başvurmaktadırlar. Dönemin heyecan verici ressamları gibi Vincent van Gogh da büyüleyici Japon estamplarının etkisinde kalmıştı. Bu çalışmada resimlerarasılık yöntemi ile ressam ve Japon baskıları arasındaki bu ilişkinin ele alınması amaçlanmaktadır.
Türk resim sanatında geometrik non-figüratif yaklaşımlar

Soyut Resmin ilk ortaya çıkışından beri sanatçılar iç dünyalarını tuvale yansıtmışlardır. Önceleri, gerçekçi eserler veren sanatçılar sonraları iç dünyalarını olduğu gibi yansıtan eserler vererek soyut sanatın ilk adımlarını atmışlardır. Türkiye'de soyut resim siyasal, ekonomik ve toplumsal şartlardan dolayı geç başlar ve bu yönde gelişir. Soyut sanatın Türkiye'de anlaşılması ve benimsenme süreci sancılı bir süreç olarak karşımıza çıkar. Fakat sanatçılarımız soyut sanatı Türkiye'de yapabileceklerini kanıtlamışlardır.1940'lı yılların başında soyut anlayışta resimler yapılmaya başlanır önceleri toplumsal gerçekçi resimler yapan sanatçılarımız 1950'li yıllarda soyut geometrik anlayışta resimler yaparlar. Bu anlayışta resim yapmalarındaki bir başka neden ise yurt dışında eğitim alan sanatçılarımızın çalıştıkları atölyelerdeki ressamlardan etkilenmiş olmaları olarak da gösterilebilir. Günümüzde Türk Resmi içinde yer alan Geometrik Non-Figüratif resim anlayışı yeni sanatçılarımızla varlığını sürdürmekte ve gelişmektedir.
Spaces of boredom: Imagination and the ambivalence of limits

Bu çalışma, sıkıntı deneyiminin sanat, felsefe ve kültür tarafından ele alınışındaki kavramsallaştırmalara ve tartışmalara katkıda bulunmayı hedeflemektedir. Sıkıntıya dair, ilgili tarih okumaları ve felsefi metinler, sıkıntıyıanlamada farklı türden bir mekan anlayışını ortaya çıkarması açısından ele alınmıştır. Bu yaklaşım, edebiyat ve görsel sanatın alımlanması ve yaratılmasısorunsalları açısından geliştirilmiştir. Bu tez, sıkıntının eleştirel ve kültürelkuram tarafından özellikle gündeliğe dair tartışmalarda ele alınışı ile başlamakla birlikte, Martin Heidegger'in sıkıntı kavramsallaştırmasını gündeliğinfenomenolojik analizi üzerinden yeniden kurmaktadır. Söz konusu analiz sıkıntıdeneyiminin öznesini belirsizleştirirken Emmanuel Levinas ve MauriceBlanchot'nun yapıtlarındaki özne modelini esas almaktadır. Sıkıntının kışkırttığıiddia edilen muğlaklık, belli türden bir özneye ait olmayanın deneyimi yoluylagündelikte, sanatta ve düşüncede mekan katmanları açan ve üreten olarakolumlanmaktadır. Sıkıntı mekanlarının sınırları, muğlaklığın deneyimisayesinde sanatın, düşüncenin ve gündeliğin hayal gücü üzerinden yeni olanaklara açıldığı geçişler olarak ortaya çıkmaktadır.
Sanat tarihi dersinde bir öğrenme modeli olarak sanal gerçeklik uygulamasının etkililiğinin değerlendirilmesi

Bu araştırmanın amacı, Güzel Sanatlar ve Mimarlık Fakülteleri Sanat Tarihi derslerinde bir öğrenme modeli olarak sanal gerçeklik uygulamaları kullanımının, öğrenci erişi ve kalıcılık puanları üzerindeki etkisini belirlemektir. Bu genel amaca ulaşmak için araştırmada ön test, son test, kalıcılık testi, denk olmayan kontrol gruplu deneysel desen kullanılmıştır. Deney grubuna uygulanan pilot sanal gerçeklik uygulaması, örnek olarak seçilen Süleymaniye Külliyesinin; fotoğrafları, üç boyutlu bilgisayar modeli, panoramik ve etkileşimli görüntü dosyaları ve bu uygulama için hazırlanan üç boyutlu oyun motorundan oluşmaktadır. Deney ve kontrol gruplarına uygulanan bilgi testinin yanı sıra Mimarlık ve Güzel Sanatlar Fakültelerine ait deney grubu öğrencilerine tutum ölçeği uygulanmıştır. Elde edilen veriler, sanal gerçeklik yönteminin başarı puanları ve kalıcılık puanları yönünden, geleneksel yönteme karşı üstün olduğunu göstermektedir. Bu sonuçlar öntest ve son test sınavlarından elde edilen erişi puanlarının ve kalıcılık puanlarının istatistiksel olarak karşılaştırılması ve deney grubuna uygulanan tutum ölçeğinin yorumlaması ile elde edilmiştir. Her iki fakülte deney grubu öğrencilerine uygulanan tutum ölçeği sonuçları, öğrencilerin büyük çoğunluğunun sanal gerçeklik uygulama ve teknolojilerinin gerek bir öğrenme modeli olarak gerekse sanat tarihi derslerinde tamamlayıcı bir öğe olarak kullanılmasına taraf olduğunu göstermektedir. Araştırma gelecekte sanal gerçeklik uygulama ve teknolojilerinin, Sanat Tarihi ders müfredatına entegrasyonu ile ilgili karşılaşılabilecek olası problemlerin çözümüne katkı sağlayabilir. Sanal gerçeklik ve benzeri bilişim teknolojileri ile eğitim materyali hazırlamak isteyecek araştırmacılara hazırlık süreci ile ilgili ipuçları verebilir.
Temel sanat eğitiminde içerik tasarımı

Bu tezde, temel sanat eğitiminin, çağdaş gereklere göre yeniden yapılandırılması ve içerikten biçime yönelen bir tasarım stratejisi ile yeni tekniklerin geliştirilmesine, ders plan ve programlarının hazırlanabilmesine olanak sağlamak amacıyla, sanat yapıtlarının içeriğinin ve anlamının ne olduğu ve tasarlanabilirliği ile ilgili sorulara, Analitik felsefeye dayanan 'önermesel semantik teoriler' temel alınarak, tümdengelim ile cevaplar bulunmuştur. Sanat yapıtlarının içeriklerinin bileşenleri, referanslar, olası dünyalar kümeleri, Russellcı içerikler ve Fregeci içerikler olarak önerilmiştir. Tasarım süreci, anlamlı dizimler oluşturma süreci olarak belirlenmiştir. Tasarım prensipleri ise, sistematiklik, üretkenlik, yerine-geçerlik, kural kurala prensibi, sözcüklerin önceliği, Frege'nin bağlam prensibi ve inşa prensibi olarak belirlenmiştir. Semantik alanından alınan birçok kavram ve tartışma görsel sanatlar alanına uyarlanarak sezgisel bir temelde belirlenmiş, gösterilmiş ve açıklanmıştır. Temel Tasarım / Temel Sanat Eğitimi dersleri kapsamında uygulanması amacıyla bir ders içeriği, öğretim teknikleri ve bir ders planı oluşturulmuştur. Temel Sanat Eğitimi dersinin, öğrencinin özellikle karmaşık bir içerikte çağdaş sanat yapıtları üretme becerilerini geliştirme amacına uygun olarak yeniden nasıl yapılandırılabileceği ortaya konulmuştur.
Mimari unsurların heykel sanatı ile ilişkisi ve Gordon Matta Clark'ın çalışmalarıyla ilişkilendirilen kavramlar

Heykel tarihinin dönüm noktalarından birisi mekan kavramıdır. Heykelin mekanla olan ilşkisi, mekan olarak heykel çerçevesinde birçok araştırma ve yeni tanımlar heykelin varlığı konusunda farklı bilgiler üretmiştir. Ancak mimari yapıların heykelle olan ilişkisinde Gordon Matta Clarkın mimari yapılarda yaptığı yeni düzenlemeler; Heterotopya, zaman, uzam, entropi gibi meseleleri de içermektedir. Dolayısıyla 'Mimari Unsurların Heykel Sanatı ile İlişkisi ve Gordon Matta-Clark'ın Çalışmaları' öncelikli olarak Fransız Filozof Michel Foucault'nun sosyolojik Heterotopya kavramı, Kant'ın uzay kavramı ve Termodinamiğin ikinci kanunu ile ilişkilendirilen uzay-zaman-mekan kavramları bağlamında açıklanmıştır. Bütün duyu organlarımızla algılamaya katkıda bulunacak olan Gordon Matta-Clark'ın mimari mekanlardaki düzenlemeleri alışılagelmiş mimari yaşam mekanlarına yaptığı uygulamalar, algılananla belleğimizde bulunan durumları mukayese etmemize olanak sağlamış, bu çerçevede heykel sanatındaki mekanı yeniden okumaya katkıda bulunmuştur. Bu çalışmada incelenen diğer noktada, Gordon Matta-Clark'ın çalışmalarının Heterotopya kuramıyla bağdaştırılıp, bu mekanların metafizik düzeyde algılanabilmesi heykel sanatıyla ilişkilendirilmiştir. Özellikle heterotopik mekanlardaki zaman algısının izleyici üzerindeki sezgi ve psişik durumları incelenmiştir.
Tasarım elemanı olarak tipografi: Algı ve anlam ilişkileri

Grafik tasarımı alanındaki gelişmeler, hedef kitlenin bilgi alma ve bilgiyi işleme biçimlerini aşamalı olarak etkilemektedir. Günümüz teknolojilerinin hakim olduğu bu modern ortamda, tasarımlarda sunulan iletilerin yorumlanmasına yardımcı olmak için daha hızlı referanslar aramaktayız. Tezin çalışma konusu, teknolojik gelişmelere rağmen, tipografinin kendi başına yeni bir tasarımsal varlığa dönüştüğü gerçeğinin göz ardı edilmesi nedeniyle ortaya çıkmıştır. Çalışmada, tipografinin, iletiyi sadece hedef kitleye okutarak taşıması dışında, kendisinin fiziksel varlığı ile de hedef kitlenin algı-anlam süreçleri üzerinde doğrudan bir etkiye sahip olduğu bilinmeli ve bu bilgi doğrultusunda tasarımlarda yer edinmesi gerekliliği üzerine durulmuştur. Bu tezde, günümüzde grafik tasarımı alanı ile iç içe geçmişş olan tipografik elemanların anlamları ve hedef kitle üzerindeki etkileri algı ve anlam kavramları çerçevesinde incelenmiştir. İlk bölümde, tasarım alanlarında olduğu gibi, tipografi alanında da ön plana çıkan algı ve anlam kavramları incelenmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde, tipografinin, tarihsel gelişimi ve değişimi ışığında, tasarım ürünlerindeki mesaj iletme kaygısına yönelik grafik tasarımında edindiği rol ortaya çıkarmak istenmiştir. Son bölümde ise, incelenen tipografik tasarımlar, algı-anlam süreçleri kapsamında göstergebilim analiz yöntemi kullanılarak, hedef kitle tarafından tanımlanan ve bağlamlanan manipülatif anlamların nasıl oluşturulduğunu örneklemektedir. Bu tez, gelişen tasarım anlayışı kapsamında tipografi alanına etkili ve etkileşimli iletişim modelleri geliştirilmesi açısından önemlidir. Bu tez kapsamında geliştirilen kavramsal çerçeve, tipografinin semantik ipuçlarının hedef kitle üzerindeki beklenen etkilerini ayrıntılandırandırarak yeni araştırma alanlarına olanak sağlamaktadır.
Fotomanipülasyon ve kreatif reklam ilişkisi

FOTOMANİPÜLASYON ve KREATİF REKLAM İLİŞKİSİFotomanipülasyon her şeyden önce fotoğraf temelli yeni bir sanatsal tasarım tekniğidir. Fotoğraf çekmekten daha çok bilgisayar ortamında el ve göz yordamıyla oluşturulduğundan grafik tasarıma daha yakın bir tekniği vardır. Bu açıdan kurumsal reklam ve tanıtım stratejilerine oldukça uygun ve üretilebilir bir yapıdadır. Kurumsallaşma olgusu, firmaların ürün ve hizmetlerini daha güzel ve daha ilgi çekici yollarla sunmalarına olanak sağlamıştır. Propaganda ve pazarlama stratejilerinin sevimli hale gelebilmesi imaj geliştirme çalışmalarıyla mümkündür. Bu da o marka ve ürüne özgü tasarımlar yapmaktan geçer. Bu tasarım sürecini en iyi şekilde yaratıcı reklam kavramı yürütebilmiştir. Çalışmada foto manipülasyon olgusu ve yaratıcı reklam grafiği manipüle görsellerle tanımlanmış, çözümlenmiş ve etkisi örneklerle ortaya konmuştur. Kreatif reklam uygulamasını meydana getiren grafik elemanları tespit edilmiş ve kullanılması gerektiği gibi anlatılmıştır. Fotomanipülasyon kendi tanımı içerisinde belirginleştirilmiştir. Kreatif reklam olgusu üzerinden nasıl kurumsal bir imaj kazandığı açıklanmıştır. Ayrıca bu süreç içerisinde farklı psikolojik mekanizmaların varlığı hissedilmiştir ve açıklanmaya çalışılmıştır. Fotomanipülasyon çıktığı varoluş süreci içerisinde önce kendini bulmuş ve daha sonra yeni bir tasarım fikri için daha geniş bir platform olan kreatif reklam olgusuyla bütünleşmiştir. Bu çok özellikli yapı içerisinde ilişkilendirilmiş ve örneklenmiştir. Kreatif reklam tasarımı tanımlanmış ve bileşenleri açıklanmıştır. Kreatif reklam yaratıcı olduğu kadar karmaşık yapılı tasarım öğelerinden meydana gelmektedir. Bu nedenle çözümleme, analiz yapılarak ayrıştırılmış ve teknik yönden anlaşılmaya çalışılmıştır. Son bölümde ise kaçınılmaz bir şekilde etkisi ortaya çıkmış olan kreatif reklam tasarımının etkili bir örneğine yer verilmiştir.
Görsel anlatımda doku

öz Gördüğümüz her şey bir dokuya sahiptir. Her cismin yüzeyinde, yalnız o cinsi belirleyen, farklı dokular vardır. Bunlar mikroskobik ölçülerden, gözle fark edilir olanlara kadar çok çeşitli biçimlerde dizilmiş, birimlerden oluşmaktadır. Kendi vücudumuzun anatomik yapışı düşünüldüğünde; beynimizi düşündüğümüzde yine birçok hücre ve ' dokulardan oluşan yapı söz konusu olur. Doku elemanı, insanlar resim yapmaya başladığından beri vardı ve ilerledikçe kendisini daha çok vurguladı, ilk önceleri resim belli kurallara uyularak yapılırken, doku sadece vizüel olarak yer alıyordu. Doğa yapısının önemli bir elemanı olan doku, sanat yapıtının da kuvvetli bir elemanıdır. Bütün eserler ister bina, ister heykel, ister resim olsun dokudan yoksun değildir. Doku resim düzlemi üzerindeki pictural etkiler elde etmek için kullanılan bir unsur olmasına rağmen, kendisi ne denli gerçekse, oluşturduğu etkiler de o denli gerçektir. Bir rengi parmaklarımızı sürmekle hissedemeyiz ama dokuyu resim düzlemi üzerinde parmaklar yardımıyla algılayabiliriz. Doğal dokunun, malzemenin direkt kullanılmasıyla, resimdeki bazı kurallar yıkıldı. Sanatçılar daha özgün çalıştılar. Dokuyu vurgulamak için, çevreden topladıkları malzemenin resmini yapmak yerine gerçeğini koydular. Fakat resimde boya malzemesi hala yerini korumaktadır. Sanatçı hissedilmesi gereken dokuyu, fırça vuruşlarıyla boyaya şekil vererek anlatmaya çalışır. Neden doku? Çünkü, doku görsel anlatımda yapı taşıdır. Bizi tekilden çoğula götüren, kalabalığın tek sesten koroya varışın verdiği heyecan nedir? Tıpkı müzik ve şiirdeki ölçüye benzer bir ritim duygusu olmalı bu. Davula vurulan tek vuruş yankılanmaz, sönüverir. Heyecan vermesi için tıpkı yürek vuruşu gibi yinelenmen, nakarat halini almalı, dokuya dönüşmelidir. Belki de bir coşkuya dönüşüm amaç Sanırım, görsel anlatımda dokunun temel bir unsur olması; bir renk kadar, biçim kadar, çizgi ve leke kadar vazgeçilmez olmasındaki güç ve gizem burada yatıyor. Çevremizi bu denli saran dokunun sanatta yer almaması mümkün değildir.