turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Avrupa Birliği ve Türk İş Hukukunda üçlü diyalog

Sanayileşmiş Avrupa ülkelerinde ekonomik ve sosyal alanda yaşanan sorunlar sosyal diyalog aracılığıyla çözülmektedir. Sosyal diyalog işçi ve işveren kesimleri arasında ikili, işçi, işveren ve hükümet kesimleri arasında üçlü seviyede gerçekleşmektedir. Avrupa ülkelerinde 144 sayılı ILO Sözleşmesi hükümleri uyarınca bir araya gelen işçi, işveren ve hükümet temsilcileri çalışma hayatma ilişkin ekonomik ve sosyal sorunlara ortak çözümler üretmektedirler. Katılımcı demokrasiyi benimsemiş bu ülkelerde, üçlü diyalogun diğer bir modeli Ekonomik ve Sosyal Konseyler aracılığıyla ortaya çıkmaktadır. Ekonomik ve Sosyal Konseylerde yer alan işçi, işveren ve toplumun değişik kesimlerini temsil eden diğer mesleklerden oluşan üç grup, işbirliği ve dayanışma içerisinde ekonomik ve sosyal konularda görüş ve öneriler hazırlamaktadır. Ekonomik ve Sosyal Konseyin istişari nitelikteki kararlan gerek başvuru halinde, gerekse kendi inisiyatifleri ile hükümete sunulmaktadır. Çalışmamızda Avrupa Birliği düzeyinde ve Birlik üyesi ülkelerde ulusal düzeyde gerçekleşen üçlü diyalog mekanizmaları incelenerek, ülkemizdeki sosyal diyalogun kurumsallaşması çalışmalarına katkıda bulunmak istenmiştir. Ülkemizde sosyal kesimler arasındaki işbirliği uygulamaları kurumsallaşmadan ve sistemsiz olarak gelişmiş, beklenen faydalar elde edilememiştir. Sürekli ve yapıcı bir sosyal diyalogun oluşturulabilmesi için sosyal diyalog uygulamalarının kanuni düzenlemeler çerçevesinde kurumsallaşması gerekmektedir. 144 sayılı ILO Sözleşmesi gereğince işçi, işveren ve hükümet temsilcileri arasında oluşturulacak Ulusal Çalışma Konseyi ve toplumun değişik kesimlerinin temsilcilerinin katılımıyla 186 Avrupa'daki örnekleri dikkate alınarak kurulacak Ekonomik ve Sosyal Konsey ülkemizin kalkınmasına ve toplumsal barışın sağlanmasına önemli katkılarda bulunacaktır. 187
AB-Türkiye tarım politikalarının uyumlaştırılması ve organik tarım

Avrupa Birliği'nin temelleri, Mart 1957 Tarihli Roma Anlaşması'na dayanmaktadır. Anlaşma ile Avrupa Ekonomik Topluluğu kurulmuştur. İlk etapta ekonomik bir yapı olan AB, zamanla sınırlarının ve içeriğinin genişlemesiyle birlikte siyasi ve sosyal bir yapıya dönüşmüştür. Günümüzde 27 üye ülke ile gerek kendi bölgesinde ve gerekse Dünyada etkin olmuştur. Avrupa Birliği'nde uygulanmakta olan Ortak Tarım Politikası, diğer ülkelerde olduğu gibi mevcut ihtiyaçları karşılayan bir tercihi yansıtmaktadır. İkinci Dünya Savaşı'nın ardından ciddi bir gıda yetersizliği ile karşı karşıya kalan Avrupa Ülkeleri, tarımsal üretimde verimlilik elde ederek kendi kendine yeterlilik sağlamak amacıyla 1961 yılında dinamik bir politika alanı olan OTP'yi oluşturmuştur.1970'lere gelindiğinde Topluluk, temel tarımsal ürünlerde kendi kendine yeterliliği sağlamıştır. İlk etapta gıda açığını kapatmak amacıyla uygulanan destekleme politikaları, zamanla verimliliği artırarak ürün stoklarının oluşmasına neden olmuştur. Ürün stoklarının artışını önlemek, mevcut stokları eritmek, bütçe harcamalarını kısmak ve çiftçi gelir düzeyini korumak amacıyla OTP'de yoğun bir reform sürecine girilmiştir. 1970'lerde başlayan ve OTP'de bir dizi düzenlemeye gidilen reform süreci 2003 yılına kadar sürmüştür. AB, birliğe dahil olacak ülkelerden diğer konu başlıklarında olduğu tarım konusunda da uyum sağlamasını istemektedir. Tarım, kapsamı itibariyle uyumlaştırılmasında en fazla güçlükle karşılaşılan, müzakere süreci uzun süren ve mali külfeti yüksek olan konulardan biridir. Bu açıdan Türkiye'ye baktığımız zaman Türkiye'nin tarım politikalarıyla OTP arasında başta yapısall alanda olmak üzere çok ciddi farklar bulunmaktadır. OTP'ye uyum kapsamında Türkiye'nin, bir dizi çalışma yürütmesine rağmen bu yeterli olmayıp hala çok ciddi farklar minimize bile edilememiştir. Türkiye'nin uyumlaştırma sürecini başarıyla tamamlayabilmesi için, çok özenli davranarak özellikle tarım alanında elinde bulundurduğu avantajları iyi kullanması gerekir. Özellikle, İkinci Dünya Savaşı'nın ardından artan nüfusa yeterli gıda sağlamak amacıyla başta sanayileşmiş ülkeler olmak üzere birçok ülke konvansiyonel tarıma yönelmiştir. Ancak, yoğun kimyasal girdinin kullanıldığı bu tarım yöntemin canlı sağlığı ve çevreyi tehdit etmesinin ortaya çıkması üzerine 1980'lerde Dünya ülkeleri organik tarıma yönelmeye başlamıştır. İşte Türkiye'nin bu noktada çok dikkatli davranarak özellikle OTP'ye uyum kapsamında yeniden tesis ettiği tarım politikalarının temelini Dünyanın yükselen yeni değeri organik tarım üzerine kurması önemli olacaktır. Böylece hem Avrupa'nın organik tarım bahçesi haline gelecek hem de OTP kapsamında tarımdan çıkartılması istenen işgücüne yeni bir iş kapısı açarak istihdam sağlayacaktır.
2014-2020 mali planı çerçevesinde Ortak Tarım Politikası'nın geleceği'nin değerlendirilmesi

OTP, 2000'li yılların başından itibaren radikal bir değişim süreci içerisine girmiştir. Özellikle 2003 Reformu sonrası, OTP araçlarının değişmeye başlaması bu değişimin en önemli işaretlerinden biri olmuştur. Bu süreçte, destekleme mekanizmalarının üretimden bağımsızlaştırılması amacıyla 'doğrudan gelir desteği' mekanizması yaratılmıştır. Bununla birlikte iki sütunlu yapı daha da güçlendirilerek, kırsal kalkınma politikası ön plana çıkmıştır. 2007'den itibaren ise 'süreç taraması' çalışmalarıyla yeni bir OTP'ye zemin hazırlanmaya başlanmış, söz konusu çalışmaların de etkisiyle, 28 üyeli bir AB için 'Avrupa 2020 Stratejisi' nin hedefleri doğrultusunda, OTP araçları etkin ve basit bir hale getirilerek, yeni bir tarım politikasının uygulamaya koyulması hedeflenmiştir. 2013 sonrası için hedeflenen yeni OTP'nin geleceğine ilişkin yönelimleri ortaya koymaya çalışan bu çalışmada, öncelikle, AB'nin yeni OTP kapsamında, küresel dengeler ve Birlik çıkarları doğrultusunda nasıl bir politika öngördüğü, bu öngörülerin AB halklarının ihtiyaçları ve beklentileri ile uyuşup uyuşmadığı araştırılmaya çalışılmıştır. Bununla birlikte, OTP'nin gelecek senaryoları ve değişim trendleri AB Bütçesi'nin 2014- 2020 Mali Planı bağlamında tartışılmaktadır. Bu çalışmalar neticesinde, 2020'ye doğru OTP'nin rotasını çizmeye çalışan yaklaşımlar; özellikle destekleme mekanizmaları bağlamında, etki analizleri ışığında incelenmektedir. Ayrıca, 'OTP'nin ortak politika olarak meşruiyetinin' geleceği tartışmalarına, Fransa, İngiltere, Polonya örneklerinden yola çıkarak; yeni OTP'ye ilişkin AB halklarının tercihi, üreticilerin beklentileri ve AB Bütçesi'ndeki payı doğrultusunda cevap bulunmaya çalışılmaktadır.
Avrupa Topluluğu ülkelerinde özel istihdam kurumları ve Türkiye'de özel istihdam hizmetlerine geçiş süreci

İstihdam hizmetlerinin tarihi gelişmesi incelendiğinde ilk olarak özel girişimcilerin bu konuda faaliyet gösterdiği, fakat bu girişimcilerin işçileri sömürmesi sonucu devletlerin piyasaya müdahale ederek kendi kamu istihdam kurumlarını oluşturdukları ve piyasada tekel olarak faaliyet gösterdikleri görülmektedir. İstihdam alanında tekelci zihniyet günümüze dek devam etmiştir. 21. Yüzyıla girme hazırlığında olan dünyamızda küreselleşme sürecinde teknolojinin kaydettiği gelişmeler, yeni üretim ve çalışma biçimlerinin ortaya çıkması, kalite ve rekabetin artması, devletin ekonomik hayattan çekilme süreci işgücü piyasalarını da etkileyerek daha liberal ve esnek istihdam politikalarını zorunlu kılmış ve ÖİK'ler yeniden iş piyasasında faliyete başlamışlardır. ÖİK'ler belli bir ücret karşılığında, iş piyasasında iş arayanlarla eleman arayanlar arasında aracılık eden özel hukuk kuruluşlarıdır. İİBK ile ÖİK'lerin yan yana faaliyette bulunması, iş piyasasında tekelcilikten uzaklaşılarak ortak yönlendirilmeye dayalı modele geçişin bir göstergesidir. Bu modelin amacı, işsizliği azaltmaya yönelik olarak iş piyasasının ihtiyaçlarının en ideal biçimde karşılanması, iş ve işçi bulmada aracılık hizmetinin yanı sıra, mesleğe yöneltme, mesleki eğitim, mesleki danışmanlık vb. birçok istihdam hizmetinin de sunulmasıdır. Bu çalışmada vurgulanmak istenen konu, ÖİK'lerin işsizliği ortadan kaldıracağı veya işgücü piyasasındaki tüm sorunları çözeceği değildir. ÖİK'lerden beklenen, işgücü piyasasına geçici istihdam, alt işveren uygulaması, part-time çalışma gibi atipik ve esnek çalışma biçimlerini kazandırması ve buna ilave olarak bilgisayar destekli iş bulma aracılığı, yönetici bulma kurumları ve mesleki eğitim ve danışmanlık kurumlan vasıtasıyla hızla küreselleşen modern dünyanın gereklerine cevap verecek nitelikte ve çeşitlilikte hizmet üretmeleridir. ÖİK'ler rekabeti arttıracak ve İİBK'nın faliyetlerini tamamlayıcı fonksiyonda bulunacaklardır. ÖİK'lerin Türk iş piyasasında faaliyet gösterebilmeleri yasal mevzuatta çok büyük değişiklikleri gerektirmemektedir. Türk İş piyasasında canlılık, rekabet ve kalite getirmesi beklenen ÖİK'ler için gerekli olan yasal düzenlemeler bir an önce yapılmalı ve kurumlar faaliyetlerine başlamalıdırlar.
Güvenlik boyutu itibariyle Avrupa Birliği enerji politikası

Enerji, ülkelerin ve çeşitli bölgesel birleşmelerin geleceğe güvenle bakabilmeleri, ekonomik kalkınmalarını sürdürebilmeleri ve rekabet koşullarına uyum sağlayabilmeleri açısından bütün dünyanın dikkatle üzerinde durduğu bir konudur. Avrupa Birliği, dünyanın en büyük ikinci ekonomisi olmasına karşın, ekonomisinin çarklarını çevirebilecek kadar yerel enerji kaynaklarına sahip değildir. Bu durumda, AB'nin gelecekteki enerji ihtiyacının tespiti ve bu kaynakların temini hususları ön plana çıkmaktadır. İhtiyaç duyulan enerjinin Birlik içerisinden karşılanabilmesi mümkün olmadığından, AB'nin kaynak ülkelerle olan ilişkileri, Birliği kapsamlı enerji politikaları yaratmaya sevk etmiştir. Enerji politikaları aynı zamanda, mevcut kaynakların etkin kullanımını, ithalata olan bağımlılığın alternatif enerji kaynaklarıyla azaltılmasını, iklim değişiklikleriyle mücadeleyi ve sürdürülebilir enerji arzı güvenliğinin sağlanması konularını da ihtiva etmektedir. Bu bağlamda, AB, dünyanın diğer büyük güçleriyle arasında olan yarıştan kopmak istememekte, hatta mevcut gücünü 2050 enerji vizyonu gibi orta vadeli planlarla artırmayı amaçlamaktadır.
Gümrük Birliği sürecinde Türkiye'nin dış ticaret yapısındaki gelişmeler

Bu çalışmanın amacı Türkiye ile AB arasında Gümrük Birliği'nin yürürlüğe girmesiyle birlikte Türkiye'nin AB ülkeleriyle gerçekleştirdiği ihracat ve ithalat değerlerindeki değişmeleri analiz etmektir. 1964 yılında Ankara Antlaşması'nın imzalanmasıyla birlikte başlayan Türkiye-AB ortaklık ilişkilerinin hazırlık dönemi, 1/95 sayılı Ortaklık Konseyi Kararı'nın kabul edilmesi ile birilikte son dönemine girmiştir. 1.1. 1996 tarihinde Gümrük Birliği yürürlüğe girmesiyle birlikte yoğunluk kazanan AB ile Türkiye arasındaki ilişkilerin ekonomik analizi de önem kazanmaya başlamıştır. Çalışmada da, ekonomik bütünleşme teorisi, AB-Türkiye ilişkileri ve Gümrük Birliği öncesi ve sonrası dönemde dış ticaretimizdeki değişmelere yer verilmiş, Türkiye'nin AB ile olan ihracat ve ithalatında Gümrük Birliğinin etkilerini test etmek amacıyla 1987:Q 4 ? 2008:Q 1 dönemi kapsayacak şekilde zaman serisi verileri kullanılarak AB ile gerçekleştirilen ihracat ve ithalat denklemleri tahmin edilmiştir. Bu modellere Chow testi uygulanarak tahmin edilen modellerde yapısall değişimin olup olmadığı araştırılmıştır. Aynı zamanda Gümrük Birliği'nin olası etkilerini analiz edilmesi için kukla değişken yaklaşımından da yararlanılmıştır. Yapısal kırılma testi sonrasında AB ile gerçekleştirilen ihracat için tahmin edilen modelde ihracatımızda Gümrük Birliği öncesi döneme göre bir azalma yaşanırken, Gümrük Birliği ile birlikte AB'den gerçekleştirilen ithalat modelinde önemli yapısall farklılıklar olduğu bulunmuş, Gümrük Birliği sonrasında AB ile yapılan ithalatın Gümrük Birliği öncesi döneme göre daha fazla olduğu ortaya konulmuştur.
The Turkish-Greek dispute and Turkey's relations with the European Union

Türkiye'nin Yunanistan ile ilişkileri, Yunanistan'ın Avrupa Birliği'ne 1981'de üye olması ile yeni bir boyut kazanmış ve AB üyesi Yunanistan da Türkiye'nin Avrupa Birliği ile olan ilişkilerini büyük ölçüde etkilemiştir. Yunanistan'ın üyeliği bir taraftan, AB'nin Yunanistan'ın Ege Sorunları ve Kıbrıs ile ilgili tezlerini destekler bir tavır almasına; diğer taraftan da Yunanistan'ın AB mekanizmalarını kullanarak Türkiye'nin tam üyeliğini çıkmaza sokmasına sebep olmaktadır. Ancak, siyasi kriter olarak Türkiye'nin önüne konan Ege Sorunları ve Kıbrıs, Yunanistan'ın lehine çözülse bile Türkiye ile tam üyelik müzakerelerine AB Komisyonu'nun raporları doğrultusunda başlanması söz konusu olmayabilir. Bu çalışmanın amacı, Türk-Yunan uyuşmazlığının Türkiye-AB ilişkilerindeki sürece etkilerini incelemektir. Çalışmada ayrıca siyasi kriter olarak Türkiye'nin tam üyeliliğine engel teşkil ettiği öne sürülen sorunlar kendi dinamikleri çerçevesinde ve açıklayıcı olması açısından önemli noktalan ile İrdelenmektadir. Çalışma boyunca; Türkiye, AB, Yunanistan üçlüsü arasındaki ilişkinin sorunsalı ve değişen boyutu; uluslararası konjonktür, iç ve dış dinamikler, tarafların tutum ve tezleri açısından ele alınarak incelenmiştir.
Türkiye'de dondurulmuş meyve-sebze işleme sanayi ve Avrupa Birliği karşısındaki durumu

TÜRKİYE'DE DONDURULMUŞ MEYVE-SEBZE İŞLEME SANAYİ VE AVRUPA BİRLİĞİ KARŞISINDAKİ DURUMU Araştırma, Avrupa Birliği tarım politikası ile karşılaştırmalı olarak dondurulmuş meyve-sebze sektörünün durumunun belirlenmesine yönelik olarak gerçekleştirilmiştir. Bu amaçla, sektörde faaliyet gösteren 34 firmadan 14'ü ile yapılan anket sonuçlan ve çeşitli kaynaklardan faydalanılmıştır. İncelenen firmaların %57.1'i 10.000 ton/yılın üzerinde dondurulmuş ürün üretim kapasitesine sahiptir. Firmaların tamamında IQF tekniği kullanılmaktadır. Firmalarda toplam 18 tür sebze ve 9 tür meyve işlenmektedir. Avrupa Birliği'nde dondurulmuş meyve-sebze Ortak Piyasa Düzenlerine sahipken, Türkiye'de böyle bir uygulama bulunmamaktadır. Avrupa Birliği'nde dondurulmuş meyve-sebze sektörü OPD'ne göre destek ve teşviklerden yararlanmaktadır. Türkiye'de ise, dondurulmuş meyve-sebze sektörü diğer sanayi kuruluşlarıyla aynı destek ve teşvik sistemi kapsamındadır.
Ağır ve gabari dışı yüklerin lojistik süreç analizi

Proje taşımacılığı Amerika ve Avrupa ülkeleri gibi ülkelerde sıkça kullanılan yöntemlerden biri olmakla beraber, son yıllarda Türkiye'de de önemi gittikçe artan bir sektör halini almaya başlamıştır. Özellikle Avrupa Birliği ile ortak standartlar geliştirilmesine yönelik adımlar sürecin hızlanmasında rol oynayan faktörlerdendir. Bununla birlikte, alanda yapılan araştırmalar incelendiğinde yeteri kadar kaynak olmadığı ve bu anlamda literatürde bir eksik olduğu görülmektedir. Bu bağlamda yapılan çalışmada proje taşımacılığının ne olduğu, süreçlerinin detaylı incelendiği ve gerek Türkiye'de gerekse yurtdışında konuyla ilgili nasıl yasal düzenlemelerin olduğunun belirlenmesi ve çalışmanın gelecek araştırmalar ile düzenlemelere kaynak oluşturması hedeflenmektedir. Tüm bunlar çerçevesinde çalışma altı bölümde ele alınmış ve ilk bölümde çalışmanın amaç ve kapsamı ele alınmıştır. İkinci bölümde ise konuyla ilgili temel tanımlamalar yapılmış ve hem Türkiye'deki hem de Avrupa Birliğindeki konuya ilişkin yasal mevzuatlara değinilmiştir. Ardından, üçüncü bölümden başlayarak sonuç bölümüne kadar proje taşımacılığı kullanılan ekipmanlardan teslimat sonrası süreçlere kadar tüm süreçler tek tek ele alınmıştır.
Avrupa Kömür ve Çelik Teşkilatı'ndan Reform Antlaşması'na entegrasyonun yönü

Avrupa Kömür ve Çelik Teşkilatı 'ndan Reform Antlaşması'na Entegrasyonun Yönü adlı bu tezde Birliğin kuruluşundan günümüze kadar değin birliğin kat etmiş olduğu yol ve yaşanan değişim ele alınmıştır. Bu bağlamda başlangıçta yalnızca kömür ve çelik gibi savaş hammaddesinin iki temel girdisi olan üretiminin ve dağıtımının bir üst otoriteye devredilmesiyle oluşan AKÇT'den günümüzde reddedilmiş olsa da Avrupa Birliği Anayasası'yla bir devlet olma yolunda önemli atan Avrupa Birliği'nin tarihsel kronolojisi entegrasyon teorileri bağlamında ele alınmıştır. Başlangıçta ekonomik kaygılar ve amaçlarla kurulan Birlik, Tek Avrupa Senedi ve özellikle Maastricht Antlaşması ile siyasi entegrasyon aşamasına geçmişştir. Ekonomik ve Parasal Birlik'in temellerini atan Maastricht Zirvesi sonrası birliğin bir sonraki aşamaya geçmesini öngören Avrupa Birliği Anayasası'nın Fransa ve Hollanda tarafından reddedilmesi ile Birlik bir süre belirsizlik havası yaşamış fakat getirilen Reform Antlaşması ile bir anlamda çark etmiştir. Teknik olarak bir anayasa olmayan Reform Antlaşması, federalizmi çağrıştıran tüm unsurlar ayıklanıp yeni versiyonuyla ortaya konulmuştur. Avrupa Birliği, 27 üye ülkeyle bu kurumsal yapıyla hantal karar alma mekanizmasıyla daha ileri gitme genişleme, daha esnek kararlar alma şansına sahip değildi. Dolayısıyla Avrupa Birliği'nin kendini yenileyebilmesi için bu antlaşmaya ihtiyaç vardı. Reform Antlaşması'yla birlikte Birlik Avrupa Birliği Anayasasıyla entegrasyon teorileri bağlamında en sıkı bütünleşme modeli sunan Federalizmden vazgeçmişş, tam bir siyasal birlik simgesel düzeyde kalmıştır.
Avrupa Birliği'nde istihdam politikaları ve işsizlik; Euro alanında gelişmeler

Bu tez çalısmasında, Avrupa Birliği'nde yasanan yüksek issizlik, nedenleri, sonuçları ve istihdam politikaları tartısılmakta ve Euro Alanındagelismeler konusunda bir değerlendirme yapılmaktadır. Yüksek issizlik, Avrupa Birliği'nin her zaman yasadıgı bir sorun olmamıstır. AvrupaBirliği'nde, 1960'ların sonuna kadar issizlik çok düsüktü ve bu yıllarda yasanan bu düsük issizlik oranından bir mucize gibi bahsedilmekteydi. 1970'li yılların sonlarına dogru issizlik yükselince, mucize sona erdi. 1980'li yıllarda issizliktekiartıs hala devam ederken, 1990'ların ortalarına gelindiginde düsüs trendibaslamıstır. Ancak 2001 yılından itibaren genelde tüm dünya çapında yasananissizlik artısı, AB'de de görülmeye baslamıs ve inis çıkıslar göstermistir. Bugün, Avrupa Birliği'nde issizlik hala yüksektir ve ortalama %8'lerde seyretmektedir. Euro Alanı'ndaki issizlik ise, özellikle, uygulanan tek para ve döviz kuru ile disipline edilmis maliye politikaları issizlikle mücadelede Euro Alana dahil ülke yöneticilerinin elinde kullanacakları fazla bir politika aracı kalmamıstır. Bu tez çalısması dört bölümden olusmaktadır. lk bölümde, issizlikayrıntılarıyla tanımlanmıstır. Bu çerçevede isgücü piyasaları, issizlik teorisi veissizlikle mücadele politikaları açıklanmaktadır. kinci bölümde, Avrupa Birliği'nde 1975 ve 2005 yılları arasında issizlik konusundaki gelismeler, yasanan yüksek issizligin nedenleri ve sonuçları degerlendirilmektedir. Üçüncü bölümde, Avrupa Birliği'nde isgücü piyasaları hakkındaki kurucu antlasmalarve diger Birlik belgelerindeki düzenlemeler incelenmektedir. Ancak Avrupa Birliği, Beyaz Kitap'tan beri istihdam politikalarına daha fazla önem vermekte ve ayrıca bu politikalar, genel olarak aktif istihdam politikaları olaraksekillenmektedir. Dördüncü bölümde ise, Euro Alanı'nda issizlikincelenmektedir. AB ortalamasının üzerinde bir issizlik oranına sahip EuroAlanda (%9), Hollanda ve spanya'da yasanan issizlik üzerine ampirik bir2çalısma yapılmaktadır. Bu çalısmadan, spanya'nın Euro Alanda uygulanan tek para ve döviz kuru ile maliye politikalarından olumlu etkilendigi, Hollanda'nın ise olumsuz etkilendigi sonucuna ulasılmıstır.
Türkiye-Avrupa Birliği ilişkileri bağlamında Recep Tayyip Erdoğan'ın AB söylemi (2003-2007)

Bu çalışma, Türkiye-Avrupa Birliği ilişkileri bağlamında Recep Tayyip Erdoğan'ın AB söyleminin dinamiklerini anlamayı amaçlamaktadır. Bu minvalde çalışma Nisan 2003 ile Aralık 2007 tarih aralığında, Erdoğan'ın uluslararası platformlarda yaptığı konuşmalardaki AB söylemini eleştirel söylem analizi yöntemi ile incelemektedir. Çalışmanın ilk bölümü olan teorik ve kavramsal çerçeve, söylem analizine odaklanır, söylem analizinin tarihsel süreci ve söylem analizinin çalışmada kullanılan alt yaklaşımları burada aktarılır. İkinci bölüm, Türkiye-AB ilişkilerini AK Parti öncesi ve sonrası ayrımı ile tarihsel açıdan inceler. Son olarak üçüncü bölüm, Erdoğan'ın siyasi hayatını, genel söylemini ve AB'ye bakış açısını ortaya koyar, Erdoğan'ın AB söylemini eleştirel söylem analizi yöntemi ile analiz eder. Sonuç bölümü, Erdoğan'ın ilgili tarih aralığında AB'nin norm ve değerlerine uygun bir söylem geliştirdiği, Türkiye'nin bu değerlerin bir parçası olduğunun vurgulandığı sonucuna ulaşır. Çalışma, bu söylemin yapı taşlarını Türkiye'nin motivasyonu, Türkiye'de gerçekleştirilen reformlar, serbest piyasa ekonomisine uyum, Avrupa ile Türkiye arasındaki kültürel ortak değerler ve son olarak medeniyetler çatışmasına karşın medeniyetler uyumu çerçevesinde küresel barış ve refah olarak tespit eder.
Avrupa Birliği normları ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu hükümleri ışığında genel işlem şartları

Genel işlem şartları içeren sözleşmelere günlük hayatta sıkça rastlanılmaktadır. Bunun en önemli sebebi, genel işlem şartlarının günlük hayatta getirdiği sözleşme kuruluşundaki kolaylık ve taraflara zaman kazandırma kabiliyetidir. Gerçekten de 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun genel işlem şartlarına ilişkin hükümlerine bakıldığında, şekil serbestisini esas alan, emredici olan, zayıf tarafın çıkarlarının korunmaya çalışıldığı düzenlemeler göze çarpmaktadır. Diğer taraftan, genel işlem şartlarının sözleşmelerdeki uygulama alanının son derece geniş olmasına bağlı olarak, bu sözleşme ilişkisinin işleyişi ile ilgili uyuşmazlıklar her geçen gün artmaktadır. İşte bu çalışmada öncelikle genel işlem şartlarının tarihi gelişimine ve kullanılan temel kavramlara yer verilecek, daha sonra, tanımı, tarafları, unsurları ve benzer kurumlardan farklarından bahsedilecektir. Uygulama açısından en fazla uyuşmazlığın olduğu genel işlem şartlarının denetlenmesi üzerinde durulacak, uyuşmazlıkların çözümü hususunda çözümler önerilecektir. Nihayet son bölümde ise, bilhassa genel işlem şartlarının hükümsüzlüğü ve değiştirme yasağı başlıkları mercek altına alınacak ve bu konularda özellikle uygulamaya yönelik değerlendirmelerde bulunulmaya çalışılacaktır. Belirtmek gerekir ki bu tez 'TÜBİTAK 2214/A Yurt Dışı Doktora Sırası Araştırma Burs Programı' ile Almanya/Heidelberg Üniversitesi Institüt für auslandisches und internationales Privat und Wirtschaftsrecht' de tez araştırmaları yapılarak tamamlanmıştır.
İnsan hakları bağlamında Avrupa Birliği'nin yasadışı göç politikası: Türkiye örneği

Soğuk Savaşın sona ermesiyle ivme kazanan yasadışı göç, devletlerin ulusal sınırlarındaki egemenliklerine yönelen bir tehdit olarak algılanmaktadır. Devletler, güç tekelini sürdürmek ve bu tehdidi bertaraf etmek için baskıcı ve önleyici önlemler alma eğilimi gösterir. Avrupa Birliği üye ülkeleri, göçe kaynaklık eden bir görünüm sergilerken, zamanla göçün hedef ülkelerine dönüşmüşlerdir. Uygulamış oldukları açık kapı politikası, yasadışı göçün hızla sınırlarını sarmasıyla sona ermiş ve önleyici bir kimliğe bürünmüştür. İç sınırların kalkması ile AB üye ülkeleri, yasadışı göç akınlarıyla mücadele etmek için ortak politikalar geliştirmeye çalışmıştır. Bu politikaların güvenlik algısı üzerine inşa edildiği görülmektedir. Ancak AB'nin güvenlik odaklı yaklaşımı, yasadışı göçmenlerin statülerinden bağımsız olarak sahip oldukları haklar dikkate alındığında insan hakları sorunsalını beraberinde getirmektedir. Çalışmamızda, yasadışı göçmen, mülteci ve sığınmacı kavramları arasındaki çizgiler netleştirildikten sonra yasadışı statüdeki göçmenlerin sahip olduğu haklar uluslararası hukuk metinlerine bakılarak sıralanmıştır. AB'nin yasadışı göçle mücadele politika ve araçları bu haklar çerçevesinde değerlendirilmiştir. AB'nin en etkili aracı olan geri kabul anlaşmalarının insan hakları boyutu, Türkiye örneğiyle sorgulanmıştır. Birliğin çıkarlarının yasadışı göçmen haklarını gölgelediği tespitine ulaşılmıştır.