turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Tipografide modernizmden deneyselliğe giden süreç

Bu çalışma, modernizmden günümüz deneyselliğine giden süreç içerisinde tipografinin bir tasarım ögesi olarak rolü ile tanımının dönüşümünü ve evrimini incelemeyi, günümüz deneysel postmodern tipografisinin özeliklerini belirlemeyi amaçlar. Bu amaç için, 20. yüzyılın modernist akım ve hareketleri manifestoları/kuralları tasarım örnekleriyle analiz edilmiş, deneysel tipografinin temellerini atan Wolfgang Weingart, April Greiman, Herbert Lubalin, Max Kisman, David Carson, Neville Brody, Catherine Zask, Stefan Sagmeister, M/M Paris, Peter Bil'ak ve Oded Ezer'in tasarımları incelenmiş, son olarak kinetik, geçişli tipografi, 3D ve organik tipografi gibi günümüzde deneysel tipografinin farklı uygulamaları ve mecraları örneklenmiştir. Modernizmin yeni arayışı ile günümüz tipografisinin deneyselliğinin arasında ince bir ayrım olduğu sonucuna varılmıştır. Fütürizm, Dadaizm, Konstrüktivizm, De Stijl, Bauhaus Yeni Tipografi ve İsviçre Tasarımı gibi modernist hareketler, manifestolarının sınırlandırmaları çerçevesinde tipografiyi etkilemişlerdir. Deneysel tipografinin ise herhangi bir tasarım kuralı tarafından sınırlandırılmaksızın çoğunlukla geçici, anlık ve farklı biçimlerde eşsiz yaratımlar olarak standart fontlara dönüştürülmemesi özellikleri belirlenmiştir. Buna göre, bu çalışma, tipografinin geleneksel tanımının günümüz deneysel tipografisini tanımlamak için yetersiz kaldığını iddia eder.
Görsel sanatlarda üstten görünüm eğilimleri

Bu çalışma, Endüstri çağının bir sonucu olarak kentsel yaşamın insanı, yalıtılmış, yoğun ve yapay bir yaşama biçimine nasıl sürüklendiğini görsel ve kuramsal yönden inceler. Kentsel yaşamda sınırlandırılmış ve hapsedilmiş insan, çevresini modernizmden kaynaklanan soyut biçimlerle algılar. Özellikle mimaride kullanılan modüller, insanın yeni yaşam sembolleri haline gelir. Sonuç olarak, modern mimarideki yaşam modüler sistemle bağlantılı olarak değerlendirilir. Tarımsal kültüründen endüstri toplumuna geçiş döneminde, toprağım terk edip çok kath mekanlarda yaşamaya başlayan insan çevresini değişken bakış açılarıyla gözlemlemeye ve yorumlayamaya başlar. Ona hiçbir zaman uçma yeteneği vermemiş doğaya karşıt olarak, mekan, teknolojik yeniliklerin sayesinde Kuşbakışı olarak farklı bir görüşle algılanır. Kuşbakışı görüş parselizasyonu vurgularken öte yandan da objenin yerçekimini en iyi şekilde gösterir. Böylece resim yüzeysel bir görünüm kazanır. Objeler arasındaki mesafe, yerden uzaklaşıldığmda kuşbakışı ile parçalar / bölümlemeler olarak ölçülebilir. Ancak nesnelerin yüksekliği kaybolur. Farklı boyutlarda yapılan resimler, insanın bağımsızlığını yeniden kazanmasını, doğayı ve kenti sorgulamasını inceler. Yukarıdan bakıldığında mekanların görünmeyen yüzleri, doğal olanların yerine görülebilir olmaya başlanır. Alışkanlıklarımızdan uzaklaşmaya zorlanırız. Objeyi tanımamız, objenin diğer objelerle olan ilişkilerini bilmemiz önemlidir. Her farklı mekan, izleyiciye keşfedilmesi gerekli olan yeni bir dünya olarak sunulur. Bu konu doğrultusunda soyut resmin öncüsü olan ve perspektif sorununa farklı çözümler getirmiş sanatçılar bu çalışmada yer almıştır. Vincent Van Gogh, Paul Cezanne, Paul Gauguin, Wassily Kanchnsky, Paul Klee, Piet Mondrian, Theo Van Doesburg, Marcel Duchamp, Kasimir Malewitsch'in mekan, renk, biçim ve yüzey konusunda getirdiği yenilikler kısaca ele alınmıştır. Çalışmaların, mimari projelerde görülen kuşbakışı izlerini taşımasından dolayı, mimar ressamlarda geniş bir biçimde ele alınmıştır. Friendenreich Hundertwasser'in, M. C. Escher'in ve Erol Akyavaş'ın çalışmaları çoğunlukla örnek olarak seçilmiştir Ayrıca, Karel Tomei'nin 'Kuşbakışı Sanatı Öğretimi' adlı kitabındaki etkili açıklamalarının bazı bölümleri bu çalışmaya aktarılmıştır. Bu çalışma, Sanat Eseri Raporu kapsamında, daha önceden değinilen açıklamalara, sanatçıların mekan, obje ve zamana bakış açılan üzerine temeUendirilmiştir. Kuşbalaşıyla yapılan resimlerde mekan önemli bir öge olarak görülür. Yükseklik arttıkça resim yüzeyindeki renkli biçimler sert çizgilerini kaybetmeye başlamışlardır.
Mobil iletişim platformlarında kullanılan görsellerin renk körlüğü üzerindeki etkileri ve farkındalığının artırılması

Günümüzde teknolojik araçların vazgeçilmezi olan taşınabilir mobil cihazların artmasıyla birlikte, gündelik hayatımızda görüntüsel verilere yönelik enformasyonlar çoğalmıştır. Elektronik görüntünün tarihsel süreç içinde geçirdiği evrime baktığımızda, yaratılan sibernetik mekanların kişiyi gerçekten uzak sanal bir düzlem içerisine yerleştirerek bağımlı hale getirdiği görülmektedir. Araştırmanın amacı renk körlerinin günlük hayatta yaşadıkları sorunların kitle iletişim araçlarından mobil cihazlar üzerinden geliştirilecek yöntemlerin incelenmesi amaçlanmaktadır. Birinci bölümde, görsel algının nasıl oluştuğu incelenerek görsel algılama-anlamlandırma boyutu tanımlanmıştır. Saussure ve Peirce'in dilsel ve görüntüsel göstergelere yönelik savları üzerinden karşılaştırmalar yaparak renk körlerinin algısal yönlerinin etkisine değinilmiştir. İkinci bölümde, görsel iletişimin geçirdiği evrime bakılarak, görüntülerin elektromanyetik alanda yaygınlık kazanmasını sağlayan teknolojik araçların görsel iletişim sürecindeki katkısı ele alınmıştır. Üçüncü bölümde, elektronik ortamlarda görüntü ve rengin işlevselliği bağlamında renk körleri ile normal yetilere sahip bireylerin algısal farklılıkları tanımlanmıştır. Dördüncü bölümde, günümüz kültüründe yaygınlık kazanan mobil iletişim platformların bölümlenme süreçleri irdelenerek renk körlerinin görsel denge sorununa işlevsellik yönünde çözümler aranmıştır. Kullanılan görsellerin, renk körlerinin mobil iletişim platformlarındaki duyarlılığının yetiştirilmesi ve işlevselliği bağlamında ortak sosyo-kültürel hafıza boyutunda görsel iletişimlerini sağlayabilmeleri için uygulama metodolojileri hazırlanmıştır. Sonuç olarak, görüntünün yeniden yapılandırılması göz önüne alındığında mobil iletişim platformlarında görselliğin renk körlüğü üzerindeki algısal farklılıklarının uygulama önerisi ile daha da dikkate değer bir hale gelebilecektir.
Sanat eğitiminde görsel kültür kuramı ve sürdürülebilir kalkınma eğitimi bağlamında bir eylem araştırması

Bu araştırmada, sanat eğitiminde görsel kültür çalışmaları ile sürdürülebilir kalkınmaeğitiminin bütünleştirildiği bir yaklaşımın uygulanabilirliğini ve etkilerini değerlendirmek amaçlanmıştır. Araştırma, görsel sanatlar derslerinde sürdürülebilir kalkınma eğitimi bağlamında geliştirmeye dönük bir yaklaşım sergilendiğinden nitel araştırma yaklaşımlarından 'eylem araştırması' olarak planlanmıştır. Araştırmanın katılımcılarını 2019 - 2020 eğitim öğretim yılında Denizli'de Zaferiye Abalıoğlu Bilim ve Sanat Merkezi'nde 9-12 yaş aralığında toplam 13 ilkokul öğrencisi oluşturmuştur. Araştırmada'eylem araştırması' deseni doğrultusunda uygulama ve araştırmanın iç içe geçtiği bir eylem planı hazırlanmıştır. Bu eylem sürecinde veriler; ön değerlendirme formu, video ve ses kayıtları, odak grup görüşmesi, doküman incelemesi ve araştırmacı günlükleri yoluyla toplamıştır. Elde edilen veriler içerik analizi ile çözümlenmiştir. Araştırma bulgularına göre sürdürülebilir kalkınma eğitimi için görsel kültür imgelerinden yararlanmak öğrencilerin sürdürülebilir gelişim bilincioluşturmalarında katkı sağlamıştır. Görsel kültür imgeleri üzerinden çevre, toplum ve ekonomi yoluyla yapılan sorgulamalar öğrencilerde merak duygusu uyandırmış özgün fikirler geliştirebilmişlerdir. Öğrencilerin sanat yoluyla çevrenin nasıl korunabileceği, engelli bireyler için sorumlulukları, reklamlar ve tüketim üzerinden gelecek kuşaklar için fikirler geliştirmeye dönük yaklaşımlar sergiledikleri tespit edilmiştir. Bu bağlamda sürdürülebilir kalkınma eğitimi için görsel kültür imge çözümlemelerinin ilkokul görsel sanatlar dersinde merak uyandırma, öğretirken eğlendirme, yaratıcılığı destekleme, eleştirel bakabilme özelliklerinden dolayı uygun olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
Glitch sanatı ve resim sanatında glitch tekniğinin etkileri üzerine bir araştırma

Sanatta bazı dönemlerde, da da gibi çeşitli sanat akımları tarafından kabul gören ve bir araç olarak kullanılan biçimde bozukluk ya da başka bir deyişle deformasyon teknolojinin ilerlemesi ile farklı şekillerde, dijital sanat gibi sanat alanlarında var olmaya devam etmiştir. Teknolojinin ve sanatta deformasyonun beraber kullanılmasının net görüldüğü alanlardan biri de glitch sanatıdır. Glitch sanatı kendi başına bir sanat olarak var olmakla beraber resim sanatı gibi başka sanat dallarını da etkileyen bir sanat dalıdır. Bir eser metni niteliğinde olan bu çalışma beş bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde çalışmanın amacına değinilmiştir. Çalışmanın amacı glitch sanatını anlamak ve glitch sanatının resim sanatına etkisini araştırmaktır. İkinci ve üçüncü bölümlerde litaratür taraması metoduyla elde edilen veriler ile sanatta deformasyonun önemi ve gelişimi incelenmiş ve teknolojinin sanatta yapı bozukluğuna etkisi araştırılmıştır. Araştırmanın dördüncü bölümünde glitch sanatının resim sanatına olan etkisi, glitch sanatını resim sanatında medyum olarak kullanan sanatçılar ile bu sanatçıların eserleri incelenerek değerlendirilmiş ve yazarın resim çalışmalarını glitch sanatı ile nasıl ilişkilendirdiğinden bahsedilmiş, beşinci ve son bölümde ise sonuçlar ve öneriler açıklanmıştır.
Çağdaşgösteri sanatlarında Beden Dramaturgisi'nin yeri Çağdaş Türk Gösteri Sanatlarından seçilmiş örneklerin beden dramaturgisi açısından okunması

ÇAĞDAŞ GÖSTERİ SANATLARINDA BEDEN DRAMATURGİSİ'NİN YERİ Çağdaş Türk Gösteri Sanatlarından Seçilmiş Örneklerin Beden Dramaturgisi Açısından Okunması Evren Erbatur Bedenin anlamı bütün bir insanlık tarihi boyunca fizikselden kişisele, kişiselden toplumsala ve politik olana doğru yönelerek, değişir. Bedenin algılanmasının gerçekleştiği bu süreç, kinestetik bir tarih olan beden tarihini yaratır. Çünkü, bedenler üzerinden ve bedenler hakkında oluşturulur. Bu anlamda da kaydetme pratiklerinin yanında, bedensel pratiklerin kendi bellek oluşturma kapasiteleri ortaya çıkmaktadır. Bedenin nasıl algılandığı ile bedenin kendisini nasıl algıladığı arasındaki ilişki, kimlik kavramına etki etmektedir. Bedensel pratikleri okuyabilmek, bedenli yazı'nın verdiği olanak yüzünden, kişinin kimliğini oluşturan ve onu bir birey olarak meydana getiren bütün unsurlara görünürlük kazandırır. Çağdaş gösteri sanatlarına bakıldığında ise, bedensel bir pratik ile karşılaşılmaktadır. Çünkü, bu alanda hem dansçı/oyuncular ile seyirciler, hem bütün uygulamacılar, hem de yapıt ile yorumcu eş zamanlı olarak karşılaşır. Beden ile anlamlandırma ve beden ile ifade konularına ilgi duyulması ise, gösteri sanatlarında bedenli yazma kavramı ile ilişki kurulmasına neden olur. Çünkü, çağdaş gösteri sanatları alanında beden kullanımı ya da doğrudan dansçı/oyuncu'nun bedeni kültürel, politik ve sosyal olarak kurulan beden kavramı ile ilişkilidir. Sanatçılar bunu vurgulayarak çalışmalarına kendi kimliklerini, kimlik önerilerini, beden ve özne algılarını kararlar. Bu yüzden üretilen çalışmalar, öznenin kendini yazıp yazmaması ya da nasıl yazdığı üzerine giden çalışmalar olmaktadırlar. Beden dramaturgisi'nin çözümleme mantığı beden, özne ve temsil arasında hangi ilişkilerin nasıl biçimlendirildiği üzerinde yoğunlaşır. Çünkü, hem dansçı/oyuncu'nun kendi bedeninin tarihini, hem de bu bedenin beden tarihine nasıl baktığını içermektedir. Buna bağlı olarak beden dramaturgisi'nin konumlandırıldığı yer, hem gösterimin yapılanma biçimini ve bu biçimin içerdiği niteliği, hem de ona biçim veren sanatçı'nın bakışım belirleyebilmeye olanak sağlamaktadır.
1945 yılı sonrası afişlerdeki renklerin psikolojik boyutları

Araştırmada grafik tasarımın en önemli iletişim kolu olan afişte kullanılan renklerin psikolojik boyutları incelenmiştir. Afiş tasarımı geniş bir yelpazeyi kapsadığı için bu çalışmada 1945 sonrası kullanılan afişler incelenmiştir. Araştırmanın evrenini; Polonya, Japonya, Almanya, Rusya, Amerika ve Türkiye afiş sanatı oluşturmaktadır. Araştırmanın örneklemini ise her ülkenin afiş tasarımını temsil eden 10 afiş tasarımı olmak üzere toplam 60 afiş tasarımı oluşturmaktadır. Afişler tasarımın özelliklerini belirlemek üzere hazırlanan bir ölçüte göre incelenmiştir. Araştırma sonucunda şu sonuçlara ulaşılmıştır; 1. Afişlerde kırmızı, turuncu, sarı, yeşil, mavi, mor, siyah, beyaz, kahverengi, pembe ve gri renk kullanılmıştır.2. Renk, iletişimi etkileyen güçlü bir eleman olarak afişlerde; genel bir sembolik içerik, estetik değer, duygusal değerler ve çağrışımlara sebebiyet vermektedir. Toplumlar renklere farklı anlamlar yüklemiştir.3. Araştırmanın sonucuna göre kırmızı rengi afişlerinde en çok kullanan ülke Japonya ve Amerika'dır. Rusya; kahverengi, sarı ve maviyi, Polonya; Pembe, mor ve griyi, Türkiye; sarı, turuncu ve maviyi, Almanya ise en çok maviyi afişlerinde kullanmıştır.4. Renklerin sembolik ve psikolojik anlamları ülkelere göre farklılık gösterir. Bu nedenle farklı ülkeler afiş tasarımlarında farklı renk tercihleri yapmışlardır. Ülkeler, renk seçiminde bazı yönleriyle diğer bir ülke ile benzerlik göstermektedirler. Örneğin; sosyal afişlerde tüm ülkeler kırmızı rengi kullanmışlardır. Siyah, beyaz ve kırmızı renk tüm ülkelerde en çok kullanılan renklerdir.5. Ülkelerin afişlerde renk kullanım yüzdeleri değişiklik göstermektedir. Bazı ülkeler belli renkleri fazlaca kullanırken diğer bir ülke bu renkleri kullanmamıştır. Ülkelerin renk kullanımında bazı renkleri fazlaca tercih etmesi o renge yüklediği anlamdan kaynaklanabilmektedir. Araştırma sonunda ortaya çıkan sorunlara dayalı olarak araştırmacı tarafından ortaya konulan önerilere yer verilmektedir.
Kavramsal yaklaşımlarda metinsel içerikli anlatım dili-betiksanat

Bu çalışma, kavramsal yaklaşımlarda metinsel anlatım dili ile betiksanat oluşturan sanatçıların, metinsel anlatımlarla, sanat yapıtında vermek istedikleri fikri pratik olarak ve en kolay yoldan gözler önüne serdiklerini belirlemeye yönelik bir araştırmadır. Yazının sanatta kullanımını, anlatım dilinin metin, sözce, tümce, taslaklar, notlar, haritalar, manifestolar olarak betiksanatı oluşturan sanat nesnesine dönüşümünü ve bu bağlamda da sanatçının işini pratikleştirme kolaylaştırma çabasını inceler. Çalışmada, Kavramsal yaklaşımlarda metinsel içerikli anlatım dili ve betik sanatta yazının kullanımında sınıflandırma yapılmıştır. 1960'dan günümüze değin kavramsal yaklaşımlar içerisinde, yapıtlarında yazıyı kullanan duayen sanatçılar örnek olarak belirlenmiştir. Amerikan, İngiliz, Alman, Fransız, İsveç gibi Avrupalı sanatçıların sanat üretilerinin yanı sıra, İran ve Türk sanatçıların da kavramsal yaklaşımlar içerisinde yazıyı kullandıkları sanat üretilerine de yer verilmiştir. Araştırmada nitel yöntemlerden görüşme, röpörtaj ve literatür taraması, yöntemleri kullanılmıştır. Ayrıca Sanat tanımı topluluğu ile İstanbul da beş günlük bir atölye çalışması yapılmış, okuma- dinleme, notalımlardan oluşan kavramsal sanat çalışmalarında bulunulmuştur.
Anlatımcı kuramlar bağlamında seramik sanatı ve kilde beliren yüz

Metnin seramiklerle bütünleşmesi önemli ve dahası zorunludur. Fakat insanın kendi gizlerini ifşası anlamına gelen bu zorunlulukta trajik bir yön vardır. Hiçbir sanatsal dil, tam bir duygu nakline izin vermez ki bu da trajedinin bir diğer boyutudur. Fakat belki de sanatçı yalnız kendi zevki ve coşkusu için yaratır ve asıl gayesi 'anlatmak' değil de kendini vücuda getirmektir. Bunların hangisi doğrudur? Worringer gibi düşünerek bu ve benzeri sorular yanıtlanabilir: İki 'kutup' arasında bir seçim yapmaya gerek yoktur. Her iki durum aynı anda benimsenerek bir ara nokta belirlenebilir. Ne var ki bu konumu isabetle saptamak kolay değildir. Her şeyden önce zihin 'düzen' içinde olmalıdır. Sanat ve düzen kavramlarım kaynaştıran görüşler, konunun önemini vurgulamaktadır. Bu çalışmanın yöntemi, temelde bu düşünce biçimine dayanmaktadır. Fakat katı bir matematiksel akıl yürütme yoktur. Tersine öznelliğin gerekliliğine inamlmaktadır. Sanatın insan ruhunun gizemleriyle ilişkisi gözetilecek olursa, metafizik düşüncelerin yer bulması da yachrganmayacaktır. Görme ve işitme yeteneklerinden yoksun Keller'in serüveni, hem metafizik düşüncenin önemini hem de 'görme'nin aşkın boyutunu vurgulamaktadır ve belki eşya bile seyir halindedir. Çağdaş sanat, görebilme tutkusunu terk ettiği için, Croce'nin ifadesiyle, çirkindir. Bu doğrultuda etkilenmenin kesintisiz ve kaçınılmaz akışı da gözden kaçmaktadır. Sanat eleştirisi, bir yaşam eleştirisine dönüşmelidir. Bu dönüşüm ister istemez öznelliğin payım arttırır. Tamamen öznelliğe dayanan izlenimci eleştiri, eğer gerçek bir kültürel birikimden süzülüyorsa, pek çok kilidi açabilir. Duygu yoğunluğuna verdiği önem nedeniyle, Anlatımcılık ve İzlenimcilik arasında bir bağ kurulabilir. Anlatımcılık, Romantizmde uyanan görüşlerin dizgesel hale getirilmesidir ve kısaca 'sanat duyguların dilidir' der. Sanat eseri, bir 'ayna' değil, sanatçının iç dünyasına açılan bir penceredir. Bu pencere, seramikle de açılabilir. Bunu denemek, büyük bir emeği ve toprağı pişirmenin geçerli bir sanatsal dil olduğuna inanan önyargısız bir yaklaşımı gerektirir. Böylesi yaklaşımlann seyrekliğinden başka figüratif seramik bağlanımda da bir boşluktan söz edilebilir. Bu çalışmanın, düşünsel ve biçimsel yönüyle bu bakir sahalarda atılmış mütevazı bir adım olduğuna inanılmaktadır.
1960 sonrası heykel sanatında 'metafor' olarak doğa formları

Konusu, kişisel çalışmalarımdan yola çıkarak belirlenen '1960 Sonrası Heykel Sanatında 'Metafor' Olarak Doğa Formları' isimli bu tez çalışması, 'metafor' ve 'doğa' kavramlarının günümüz sanatındaki konumlan üzerine araştırmalar derinleştirilerek tamamlanmıştır. Bu çalışmada, metafor kavramı sanat eserleri üzerinden incelenirken, günümüzde sanatın kendisinin metafor haline geldiği ortaya çıkmıştır. Sanat ve metafor, sanat ve doğa arasındaki ilişkiler incelenerek, aralarında reddedemeyeceğimiz bir ilişki olduğu ortaya konulmuştur. Giderek kavram üretmeye başlayan sanatın ilk ipuçları özellikle modernizm sürecinde ortaya çıkan izm'lerin sonucunda edinilmiş, sanatın temsil işlevi ve tanımlan değişerek günümüzde 'düşün olarak sanat' konumunda ele alınmaya başlanmıştır. Bu gelişmelere paralel olarak sanatı etkileyen göstergebilim, yapısallcılık, post - yapısallcılık alanında ortaya konan çalışmalara da yer verilmiş, kişisel çalışmalar ve tez konusunun gereği olarak araştırmaya, heykel sanatının değişen tanımlan üzerinden hareket ederek yaklaşılmıştır. Doğanın sanatı nasıl esinlediği geçmişşten günümüze araştırılırken, insanın doğa karşısındaki güçsüzlüğünün bir sonucu olarak ürettiği yeni bir doğayla yani kültür kavramıyla karşılaşılmış ve doğa çıkışlı olan sanatın, doğayı kendine rakip gören kültürün ürünü olduğu ortaya çıkmıştır.
Günümüz heykel sanatında antikite olgusu

Grek sanatı, heykelde adeta bir türü ifade eder ve sürekli Grek uygarlığıyla birlikte anılır. Bilim ve sanatın sistematik ve formel bir yapı kazanmasında önemli payı olan Grek kültürünün, heykel sanatı bağlamında salt akademik bir geçiş modeli olarak algılanmaması gerektiği düşüncesinden hareketle, çağdaş heykele olan etkisinin araştırılması önemli görünmektedir. XX. yüzyılın antikite eleştirisi daha çok heykelle ilgili kabaca biçimsel bir etkiyi reddetme olarak tanımlanabilir. Antikitenin günümüz heykeline etkisini anlamaya çalışırken, klasik heykel tanımıyla sınırlı kalınmamış, çağdaş sanat kavramına kaynaklık ettiği düşünülen her türlü antik olgu irdelenmeye çalışılmıştır. Örneğin metafor yaratma, teatral kurgu gibi nesneleri direkt bir amaç olmaktan çıkaran eğilimler çağdaş sanatla daha dolaysız benzerlikler taşıyan ve üzerinde düşünülmesi gerekli olan noktalardır. Ayrıca Grek estetiğinin teklik, dil, anıtsallık, kalıcılık kavramlarının günümüzü nasıl etkilediği de önemlidir. Antikitede ön plana çıkan başka bir olguda sanat nesnesi olarak insanın algılanışıdır. Böylelikle antropomorfizm, antikiteyle çağdaş sanat arasında ilgi kurabilecek bir yaklaşım biçimi olmaktadır. Ayrıca günümüze gelmeden önce antik etkinin geçirdiği tarihsel süreç içerisinde ayrı bir yeri olduğu anlaşılan Neoklasisizm, 'etki' kavramının daha iyi tartışılmasını sağlayabilecek bir diğer başlıktır. Yaşadığımız zaman diliminin antikiteye bakışı yaklaşık yüzyıllık bir geçmişşe sahiptir. Bu sebeple 1900'den sonrayı anlamak kişisel çalışmaları da daha anlamlı kılmalıdır. Antikite, yaşadığımız dönemi farklı şekillerde etkiler. Antropomorfik olarak bakıldığında Greklerin fizyonomi ağırlıklı yaklaşımına yeni estetik tanımlar getirmek gerektiği ortaya çıkmaktadır. Bireyin kendine duyduğu zaaf, günümüz sanatındaki yeni çabaların anlaşılmasını kolaylaştırır. Fakat salt dış görünümünden bağımsız, fizyolojik ve psikolojik açılımlarla insanın yeniden keşfedilmesi ise sanatın olduğu gibi izleyicinin de değişmesini gerekli kılmaktadır. Günümüz sanatında düşünsel ve duyusal olana ilgi, yine antikitede karşılığını bulan nesne karşıtı bir tavırdır. Sanatın gerçekten bir zaman kavramı içermediği düşüncesinden hareketle özgür sanatçının antikiteyi bir biçim dili olarak görebileceği söylenebilir.
Seramikte bilgisayar destekli tasarım ve üretim kullanılması ve sektöre yansımaları

Bilgisayar teknolojisi 20. yüzyılın ikinci yarısından itibaren büyük bir hızla gelişti. Buna bağlı olarak Bilgisayar Destekli Tasarım ve Bilgisayar Destekli Üretim yıllar içinde büyük gelişme gösterdi. Kısaca CAD/CAM olarak belirtebileceğimiz bu süreç, tasarım ve üretimin son noktasıdır. Yıllarca teknik resimler kağıda çizildi. Modeller elle işlendi. Bundan dolayı seramik modelin tasarım ve üretimi uzun sürmekteydi. CAD/CAM sayesinde hem süre kısaldı, hem de hatasız model yaratılmaya başlandı. Bir model ne kadar ileri yöntemlerle tasarlanırsa tasarlansın, bazı parametrelerin bir araya getirilmesi gerekmektedir. Bu parametreler dikkate alınmadan yapılan tasarım işletme açısından kötü neticeler doğuracaktır. Üreticinin ve tüketicinin memnun olması; konsept seçiminden standartlara, pazar eğilimlerinden kültürel faktörlere kadar birçok parametrenin bir arada olmasıyla elde edilir. CAD/C AM' i oluşturan makineler ve yazılımlar çeşitlilik göstermektedir. CAD'de kullanım alanlarına göre birçok yazılım bulunmaktadır. Farklı yeteneklerde ve fiyatlarda yazılımlar bulunmaktadır. Önemli olan kullanım amacına uyabilecek yazılım seçimidir. CAM'de ise CNC ağırlıkla kullanılmaktadır. Matkaptan lazere kadar birçok parça takılabilir. Büyük çaptaki uygulamalar için idealdir. RP teknolojisi ise küçük çaptaki prototiplerin yapımında kullanılmaktadır. Mamulün üzerinden alçı kalıp alınabildiği için seramik sektörü için idealdir. Bardaktan heykele kadar pek çok objeyi hatasız üretir. Ayrıca yazılımların üzerinde çalıştıkları bilgisayarlar, yazıcılar vb., tasanm-üretim kavramının bir parçasıdır. Bu teknolojiler kusursuz olduktan kadar pahalıdır. Bu sebeple ve tasarıma fazla önem verilnıenıesi, ülkemizde bu teknolojilerin yaygınlaşmasını engellemiştir.