turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Sanayi devriminden günümüze özgün baskıresim sanatının önemi ve yükseköğretimde özgün baskıresim sanat eğitiminin sosyo-kültürel yansıma açısından incelenmesi

İnsanlık tarihinin gelişim sürecinde, teknolojik gelişmelerin özellikle 19. yüzyılın sonunda başlayıp 20. yüzyılda büyük bir ivme kazandığını görmekteyiz. Bu süreç içerisinde teknolojik gelişmelere paralel olarak ortaya çıkan sanayi devrimi, insanoğlunun toplumsal yaşam düzenini olumlu ya da olumsuz bir şekilde etkilerken sanat olgusu da toplumsal yaşam düzenimiz içinde teknolojik gelişmelere bağlı olarak yön kazanmaktadır. Yüzyıllardır yaşamın gereği, toplumun sosyal değerleri ve bu çerçevede gerekli tüm bilimsel, teknolojik ve sanatsal üretimler kendi doğrularını ve yanlışlarını hazırlamaktadır. Sanat da bu gerçekleri estetik değerler ölçüsünde yansıtmayı amaç edinmiştir. Ayrıca düşünebilen ve sorgulayabilen kimliklerin oluşumunda sanatın eğitici ve öğretici bir misyon taşıması dünü bugünle kıyaslayıp yarınlara aktarmamızı sağlamıştır. Dolayısıyla toplumsal yapılanma çerçevesinde eğitimin rolü oldukça büyüktür. Yükseköğretim düzeyindeki sanat eğitimi de bu yansımalardan etkilenerek şekillenmektedir. Özellikle sanat eğitimi alan bireyler estetik yargının belirlenmesinde büyük rol oynamaktadırlar. Bilgi çağının da genişletilmiş imkanlarıyla elde edilen kaynaklar sanatçının yaratıcılığına yeni vizyonlar kazandırmaktadır. Tamamen teknik donanıma dayanan bir sanat dalı olarak Özgün Baskıresmi incelediğimizde ise bilinmesi ve sorgulanması gereken büyük bir tarih sahnesi karşımıza çıkmaktadır. Ortaçağdan günümüze kadar önemini koruyan Özgün Baskıresim Sanatı verilen sanat eğitimi içinde önemli bir yer tutmaktadır. Ayrıca Yükseköğretim kurumlarında Özgün Baskıresim sanat eğitiminin gerekliliği, katkısı ve sorunları tarihsel süreçlere dayandırılarak incelendiğinde bu araştırmanın gerekliliğini ortaya koymaktadır. Yükseköğretim kurumlarında bu alanda açılan atölyelerin, sanatsal yeterlilikte eser üretimine imkan sağlanması ancak teknik açıdan yeterli düzeyde bir atölyenin varlığıyla sağlanabilir. Ayrıca Yüksek Öğretim düzeyinde sanat eğitimi veren kurumların yer aldığı bölgenin sosyal yaşantısı da öğrencinin sanatsal üretimini önemli ölçüde etkilemektedir. Bu tez çalışmasında, sanat olgusu içinde yüzyıllar boyu önemini korumuş olan Özgün Baskıresim sanatının sanayi devrimi ile birlikte nasıl bir serüven izlediği, estetik ve sosyolojik açıdan ortaya konularak değerlendirme yapılacaktır. Türkiye'de Yükseköğretim kurumlarının Güzel Sanatlar Eğitimi alanında, Özgün Baskıresim sanatı eğitimi veren üniversitelerin eğitim programları içerisinde nasıl bir uygulama ile çalışıldığı mevcut ders kredilerinin yüzde kaçını oluşturduğu durum saptaması yapılarak değerlendirilecektir. Son olarak, bu eğitim çerçevesinde üretilen eserlerin sosyo-kültürel açıdan nasıl etkilendiği değerlendirilecektir.
Tekstil sanatında ve tasarımında bireysel ve kolektif sembolizm: Ümit Ünal özelinde

Bir sanat eserinin yüzeyinin altında yatanın analizi yapılmadığı sürece; neye bakıldığı anlaşılmadıkça, görmekte olunanlar eserin ancak küçük bir kısmını oluşturur. Sanatçıların ve tasarımcıların yaratılarında kodladıkları sembolik kavramları çözümlemek, eserin yaratıcısının sanatsal teknik üretim araçları ve kültürel, zamansal uzlaşımları ötesinde bir açıklama imkanı sunar. İnsan zihni, bilinç ve bilinçdışı düzlemde semboller aracılığıyla düşünmek ve iletişim kurmak üzere donanmıştır. Sembol Bilimi, evrensel bir dildir; ancak yeryüzünde farklı uygarlıkların, mitlerin, inançların, kimliklerin, toplumların ve sahip olduğu kültürlerinin farklı olmaları sonucunda sembolik tasvirler de farklılık göstermektedir. Bu çalışmada sembolik imgeler, bilinçdışı, kutsal/dinsel, kimlik, alegorik, tematik ve coğrafik, ezoterik neo-spiritüal sembollerin gramerinin literatür kaynaklarının incelenmesini ve Carl Gustav Jung'un sanatın yaratım süreci ve yorumlanmasına dair yaptığı çıkarımlarını, evrensel insan deneyimlerini temsil eden arketipsel sembol biliminin katkısıyla, tekstil sanatında ve tasarımında, giysi tasarımcısı Ümit Ünal'ın bireysel ve kolektif sembolleri, yarattığı koleksiyonların/eserlerin analizi sonucunda değerlendirilmesini ve farklı giysi tasarımcıları/sanatçılarıyla karşılaştırmalarını kapsamaktadır.
Değişen gerçeklik bağlamında günümüz sanatında nesne ve mekan sorgulamaları

'Değişen Gerçeklik Bağlamında Günümüz Sanatında Nesne ve Mekan Sorgulamaları' başlıklı raporda, günümüz gerçeklik algısının oluşturduğu etkenler göz önünde bulundurularak, gerçeklik sorgusunun sanata etkilerinin 'nesne' ve 'mekan' boyutunda irdelenmesi amaçlanmıştır. Bir üst başlık olan 'gerçeklik' birinci bölümde kavramsal çerçevede ele alınmış ve insanın gerçeklikle ilişkisi öznenesne ilişkisine dayandırılmıştır. Bu bağlamda toplumsal, kültürel, bilimsel, ekonomik ve teknolojik alandaki gelişmeler ile insanın doğayı/dünyayı algılayışı değişmiş, dolayısıyla gerçekliğin tanımı da öznenin nesnel olan ile kurduğu ilişkiye bağlı olarak farklılık göstermiştir. Gerçekliğin değişken bir görünüme sahip olmasının sanatın ele alınış biçimini etkilemesi raporun ana hareket noktasını oluşturmuş, gerçeklik ve sanat arasındaki ilişki irdelenmeye çalışılmıştır.. İkinci bölümde, insanın başlangıçta dış dünyaya, gerçekliğe uyum sağlayarak onu taklit etme eğilimi ve sonraki süreçlerde giderek gerçeği sorgulamaya, çözümlemeye ve hatta dönüştürmeye çalışması, sanatın gerçeklikle ilişkisi göz önünde bulundurularak tarihsel süreçte incelenmiştir. Özellikle 20. yüzyıl başlarında ortaya çıkan sanat anlayışları nesnenin farklı bir gerçeklik düzleminde sorgulanmasına sebep olmuş ve nesne, görüntüsünün ötesinde, kavramsal boyutuyla tartışmaya açılmıştır. Bu durum sanatın kendi gerçeklik düzlemine ait birçok sorgulamaya neden olurken mekana yönelik yeni sorgulamaları, yaklaşımları ve yeni önermeleri de beraberinde getirmiştir. 20. yüzyılın ikinci yarısında tüketim kültürüne ait göstergelerin sanat alanına taşınmasıyla gündelik yaşam ile sanatın gerçekliği aynı düzleme taşınmıştır. Bu durum her şeyin estetik bir değer kazanmasına sebep olmuştur. Özellikle bilişim teknolojilerindeki gelişmelerle bilgisayarların ve İnternetin yarattığı sanal ortamların yeni türden bir gerçeklik algısını nasıl oluşturduğu irdelenmeye çalışılmıştır. Dijital ortamlarda oluşturulan sanal mekanlar sanal bir gerçeklik deneyimi sunarken bu türden teknolojilerin sağladığı imkanlar sanatı etkilemiş ve yaratılan yeni dijital imgelerin sanat yapıtını oluşturan unsurlar haline geldiği görülmüştür. Buna göre günümüzde birçok sanatçı sanal gerçekliğin getirdiği yeni önermeleri, yaşadıkları dünyayı ifade etmek için kullanmaktadır. Üçüncü bölümde günümüz teknolojisinin sağladığı olanaklardan yararlanarak, nesne ve mekanın yeniden düzenlenmesiyle verili gerçeklik ve sanal gerçeklik arasındaki ilişkiyi değerlendirmeyi amaçlayan rapor, kişisel çalışmalarla desteklenmiştir. Mekana dair yeni kurgular, mekan içinde yeni mekanlar yaratarak, özne ve mekan ilişkisi, sanal mekanların gerçek mekan algısı kavramına ne denli yaklaştığı hususu sorgulanmış ve bu bağlamda sanat yapıtının olasılıkları ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır.
Soyut formlarla iç mekan yanılsaması

Günlük yaşantıda karşılaştığımız mekanlar ve nesneleri sadece işlevleri ve bu işlevleri çağrıştıran isimleri ile tanıyoruz, örneğin Oda, salon, koltuk, merdiven, çerçeve, masa gibi. Oysaki bu eşya ve mimari öğeler birer biçimdirler, değişik bakış açılarına, algılama tarzlarına göre farklı görünümler alabilecek biçimlerdir. Tual yüzeyine aktarmış olduğum görüntüler gündelik yaşantıların geçirildiği mekanların değişik algılanışlarıdır. Bir mekan ya da içerisindeki nesneleri görülebilecek en fazla sayıda değişik seçeneklerde göstermeye çalışıyorum. Yapıtların ön çalışmalarım kolaj tekniği ile sonuç aşamalarını ise tual üzerine yağlı boya malzemesi ile oluşturdum.
Demir içeren sırlarla ilgili araştırmalar örneklemeler

Dünya üzerinde demir değişik şekillerde yeryüzünün %7'sini kaplayacak kadar fazladır. Ve bu nedenle dünya üzerinde kullanılan en yaygın renklendirici oksittir ve dünyadaki her seramik geleneğinde demirin yaygın kullanımının kaçınılmaz olduğu sonucuna varılabilir. Demir oksit, oksijenle üç şekilde; kırmızı demir oksit (Fe203), gümüşümsü gri manyetik demir oksit (Fe304) ve siyah demir oksit olarak birleşebilir. Sır içinde kırmızı, turuncu, sarı, yeşil, mavi ve mor içerisinde değişen geniş bir renk yelpazesinin temelini oluşturur. Yeşil ve mavi tonlar indirgen atmosferde, diğer renkler ise yükseltgen atmosferde elde edilirler. Demir oksitle doyurulmuş sırlar özel efektler oluşturur. Temmoku sırları, demir Aventürin sırlar bu gruba girerler. Yüksek oranda feldspat, daha az oranda silika ve çok az (%1 veya %3) demir oksit bulunan sırlar indirgen atmosferde pişirildiklerinde 'Seladon' adı yerilen yeşil sarı, mavi ve kahverengimsi renk tonlarına kadar değişen bir yelpaze oluşturur. Dünya üzerinde üne sahip, artistik sırlar içinde ayrıcalıklı bir yeri bulunan seladon tekniği Çin'de doğmuş, Avrupa'da bu isimle tanınmıştır
UNESCO 2007 Dünya Mevlana Yılına özel hazırlanan basılı materyallerin grafik tasarım açısından incelenmesi

Araştırmada 2007 UNESCO Dünya Mevlana yılı için hazırlanan grafik tasarım ürünleri incelenmiştir. Bu araştırmanın evreni 2007 Dünya Mevlana Yılı tanıtımı için hazırlanan tüm görsel reklam uygulamaları olmuştur. Örneklemi ise 2007 Dünya Mevlana Yılı için Konya'da yayınlanan ve Konya'dan ulaşılabilen basılı grafik tasarım ürünleridir. Bu araştırma kapsamında 10 adet grafik tasarım ürünü, kataloglama yöntemiyle grafiksel açıdan incelenmiştir. Araştırma sonucunda,1. 2007 UNESCO Dünya Mevlana yılı etkinlikleri için hazırlanan grafik tasarım ürünlerinin, profesyonel açıdan yetersiz olduğu düşünülen grafik tasarımcıları tarafından tasarlandığı anlaşılmıştır.2. Mevlana Celaleddin-i Rumi'nin 800. doğum yıl dönümü anısına '2007 UNESCO Dünya Mevlana ve Hoşgörü Yılı' olarak seçilmesi Türkiye'nin ve Mevlana'nın doğru anlaşılması, dünya çapında tanıtılması açısından kaçırılmayacak bir fırsat olmuş, ancak grafik tasarım açısından bu fırsat iyi değerlendirilememiştir.3. İncelediğimiz grafik tasarımlarda, tasarım elemanlarının ve ilkelerinin genel olarak sıradan bir şekilde kullanıldığı gözlenmiştir. Çoğunlukla yaratıcılık göz ardı edilmiştir. 4. Grafik tasarım ürünlerinde, tasarım sorununun çözülemediği ve tasarım sorununun içerikten yoksun, görüntü veya süslemeyle giderilmeye çalışıldığı görülmüştür.5. Çalışmalarda, tasarım öğelerinin ve ilkelerinin etkili biçimde kullanılması tasarımın başarılı olduğunu göstermektedir. Araştırmanın son kısmında, çıkan sonuç ve sorunlara dayalı olarak ortaya konulan önerilere yer verilmiştir.
Tracing vision: The emergence of subjectivity in landscape

Bu metin tarihsel altyapısı içerisinde görmenin nasıl inşa edildiğini ve görmeye dayanan öznel deneyimlerin sunumunda ve/veya tasvir edilişinde görsel içeriğin ne şekillerde değerlendirildiğini sorgulamayı amaçlamaktadır. Rönesans öncesinden başlayarak modern çağa uzanan bir dönemi kapsayarak manzara tasvirlerinde lineer perspektif kullanımı, görme, temsil biçimleri, gerçeklik, gözün ve gözlemcinin pozisyonu arasındaki ilişkiye odaklanmaktadır. Lens bazlı görüntüler, dizinsel yapıları gereği kolaylıkla gerçekliğin bir kopyası olarak algılanır. Bu görüş doğrultusunda, metin fotoğraf ve videoyu belge niteliği taşıma yükünden uzaklaştırıp öznel gerçeklikler inşa etmeye olanak sağlayan yöntemler araştırıyor. Bu tez görmenin ve yerin zamana bağlı olarak dönüşümü, öznellik ve çoklu perspektif gibi kavramlar çerçevesinde son iki yıl içerisine ürettiğim işlerin okumasını yaparak, metinsel altyapısını sunmayı amaçlamaktadır. Lineer perspektif kullanımını ve realist temsil biçimlerini dışarıda tutan geleneksel ve modern sanat formlarını inceleyerek, bu formların kavramsal özelliklerinin çağdaş dijital hareketli görüntü pratiklerine nasıl uygulanabileceğini araştırmaktadır.
Sorkun köyü çömlekçi killerinin döküm çamurlarında kullanımının araştırılması

YÜKSEK LİSANS TEZ ÖZÜ SORKUN KÖYÜ ÇÖMLEKÇİ KİLLERİNİN DÖKÜM ÇAMURLARINDA KULLANIMININ ARAŞTIRILMASI Erdal ÇETİNTAŞ Seramik Anasanat Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Haziran 1999 Danışman: Yrd. Doç. Soner GENÇ Anadolu'da görsel zenginliğin ve kültürel mirasın yaşayan ürünleri olan el sanatları giderek azalmakta olup, korunmaya ve desteklenmeye ihtiyaç duymaktadır. Bu el sanatlarının en önemlilerinden biri de çömlekçiliktir. Kilden yapılan çömleklerin yerine günümüzde teknolojinin sunduğu değişik malzemeler kullanılmaya başlanmıştır. Bu yüzden çömlek yapımı eski önemini yitirmiştir. Yapılan çalışmada, Eskişehir ilinin Mihalıççık ilçesine bağlı Sorkun köyünde çömlek üretimi incelenmiş ve burada kullanılan killerin döküm çamurlarında kullanılabilirliği araştırılmıştır. Bu amaç doğrultusunda Sorkun köyünde çömlek üretiminde kullanılan kırmızı ve yeşil killer üzerinde akışkanlık deneyleri uygulanmıştır. Akışkanlık deneyinde soda, potasyum karbonat, baryum karbonat, kalsiyum karbonat, camsuyu, dolapix, ceramic-T kullanılmıştır. Bünyede Sorkun köyü killerinin de yer aldığı değişik çamur reçeteleri oluşturulmuş ve kırmızı pişme rengine sahip (1000 C) döküm çamurları elde edilmiştir. Ayrıca kırmızı kilden astar hazırlanmış ve dökümü yapılmış formlar üzerinde kullanılmıştır. Bunun yanında üzerine kazıma dekorları ve renkli sırların uygulandığı çalışmalar da araştırmada yer almaktadır.
Bauhaus eğitim modelinin Türkiye'de sanat ve tasarım eğitimi üzerine etkisi

Bauhaus'un sanat, tasarım ve mimarlık eğitimine etkisinin oldukça geniş bir coğrafya ve zamana yayılmasıyla Alman tasarım kültürü modern çağın tasarım kültürünü de derinden etkilemiştir. Bu çalışmada amacı sanayi devrimiyle ortaya çıkan ve endüstrinin gereksinimlerini karşılayarak üretim algısını estetik yaratıcılıkla bütünleştirmek üzere kurulan Bauhaus'un, Türkiye'de bu ilkelerle kurulan okullar, yürütülen programlar ve düşünce sistemiyle olan ilişkisi üzerine odaklanılmıştır. Böylece sanat eğitimini kökten etkileyen çağın entelektüel birikimine dayalı bir tasarım okulu olarak Bauhaus'un yenilikçi ve deneysel öğretim geleneğinin de daha iyi anlaşılması amaçlanmıştır. Bauhaus, 20. yüzyılda sanat, zanaat, sanayi ve eğitim alanlarında gerçekleşen bir dizi radikal dönüşümün en önemli habercisi ve hazırlayıcılarından biridir. Kuruluş amacı kısaca endüstri üretimini sanat, endüstri ve zanaatın ortak etkileşimi içinde eğitim yoluyla iyileştirmek olarak ifade edilebilir. Böylece Bauhaus'un kurucusu Walter Gropius'un da amaçladığı üzere endüstrileşmenin ayrıştırdığı sanat ve zanaatların birlikteliği yeniden sağlanarak yüzyıl insanı ve toplumunun bu değerler sistemiyle yeniden yapılandırılmasına çalışılmıştır. Eğitimli yeni sanatçı profili ve fonksiyonel ve estetik beklentilere getirilen standartlarla ortak bir tasarım dili gerçekleştirilmiştir. Bu bağlamda kişisel deneyimler ve keşifler için bireyin önünü açan eğitim yaklaşımıyla sanat, tasarım ve mimarlık eğitiminin buluşma noktası olarak ülkemizdeki konumu da oldukça önemli görülmektedir.
'Septemvriiche' newspaper as a visual representation of the state-party-art-culture relations in Bulgaria 1946-1993

Bu çalışma, genel olarak 'sanat ve siyaset' ve 'sanat ve devlet' ilişkilerini ele almaktadır. Bu çok genel konular, bu çalışmada, belirli bir tarihi dönemde (1946- 1993) belirli bir ülkedeki gerçek bir olay - 'Septemvriiche' gazetesi - üzerinde yoğunlaşarak sınırlandırılmıştır. Çalışmanın ilk yansında, okuyucuya dönemin genel tarihi ve siyasi şartları ve sanat olayları anlatılmaktadır. Daha sonra, 'Septemvriiche' gazetesinin görsel ve metin yapısı ve sayfalarına yansıyan siyasi ve tarihi gerçekler üzerinde odaklanarak bir yanda devlet ve parti diğer yanda sanat ve kültür ortamı arasındaki ilişkiler anlatılmaktadır.
Gündelik hayatta bir direniş pratiği olarak sanat

Bu çalışma, gündelik hayatta bir direniş pratiği olarak estetik eylemin olanaklarını araştıran ve bu ilişkiyi günümüz koşullarında yeniden tanımlamayı amaçlayan bir girişimdir. Araştırma, çıkış noktasını tarihte sanatın toplumsal hayatın işleyişinde ve düzenlenmesinde söz sahibi olmaya başladığı 18. yüzyılda ortaya çıkan sosyal sanat söylemlerinden alır ve takip eden yüzyılda sanatın değişen toplumsal konumunu açıklar. Ardından 20. yüzyılda toplumda öncü bir rol üstlenmeye başlayan avangart sanat hareketlerinin, ortak noktalarını ve düşünsel arka planını da dikkate alarak; gündelik hayatla kurduğu ilişkileri inceler. Nitekim mevcut durumları olduğu gibi kabul etmeyerek toplumda ütopyacı vizyonlar güden, vizyonlarını yaratıcı eylemlere dönüştürerek başka bir toplumsal işleyiş biçiminin imkanlarını gündeme getiren bu avangart hareketlerin tümü, toplumda bir direniş potansiyelini açığa çıkarmaktadır ve bu direnişi estetik ifade biçimleri ile yapmaktadır. Ancak avangartların açığa çıkardığı direniş potansiyelinin, günümüzün postmodern yapısı, medyanın artan etkisi ve neoliberal ekonomi politikaları dolayısıyla giderek etkisini yitirdiği düşünülmektedir. Bu nedenle avangart bir hareket olan Sitüasyonist Enternasyonal'in teorik altyapısını oluşturan Gösteri Toplumu tezi yeniden ele alınmış ve bu tezi güncelleme amacıyla eklemeler yapılmıştır. Bu eklemeler doğrultusunda, yaratıcı ve oyuncu eylemler vasıtasıyla hayatın dönüştürülmesinin bugünkü imkanlarını gündemine alan çalışmada güncel örneklere de yer verilmiştir.
Geleneksel dövmenin seramik yüzeylerde uygulanması

Anadolu kültüründe Orta Asya'dan Kafkaslara kadar mitolojik, dinsel, ekonomik, kültürel anlamlarda farklı bir iletişim aracı olan geleneksel dövme insanlık tarihi kadar eskilere dayanmaktadır. Kimi yerde soyluluğu, kimi yerde ait olduğu boydan bir işaret olarak görülen dövme, damga, im, en gibi unsurlar tarih öncesi çağlardan günümüze kadar varlığını sürdürmüş kültürümüzün DNA'sını oluşturmuş; kaya, ağaç, deri, dokuma, madeni eşya, çanak çömlek, mezar taşları vb. birçok alanda silinmez izler bırakmıştır. Bedene yapılan geleneksel dövme sosyal ortamda tanrıya inanmanın, ona yakın olmanın ve isteklerin ifadesi olarak inanç sistemleri ile yakından ilgilidir. Dövmenin kötü ruhlardan, cinlerden, perilerden, kötü bakışlardan birçok hastalıktan koruduğuna ve bunlara karşı bir çeşit bağışıklık sağladığına inanıldığı gibi dövmeli kişinin büyülü ve sırlı bir güce sahip olduğuna inanılır. Mısırda, eski Yunanlılarda ve Roma'da, Japonya'da ve Ortadoğu'da da geleneksel dövmeye rastlanılmıştır. Özellikle ticaret yolları, dövmenin yayılmasında büyük rol oynamıştır. Coğrafi keşiflerle yeni ve farklı erişim güzergahları bulunmuş ve böylelikle dövme olgusu hızla yayılmıştır. Tüm Dünya'da olduğu gibi, Anadolu'nun çeşitli yörelerinde de geleneksel dövme söz konusudur. Mardin Kızıltepe'de görülen geleneksel dövmenin büyük göçlerle, savaş ve ticaret yoluyla aktarıldığı düşünülmektedir. Mardin Kızıltepe'de yapılan alan çalışmasında, dövme yaptıran herkes dövmeyi öncelikle süs için yaptırdığını söylemektedir. Bu nedenle, günümüzde de gençler arasında moda olarak yapılan dövmenin geçmişşten günümüze süregelmesi tesadüf değildir. Semboller, kültürlerarası sessiz bir dille nesilden nesile aktarılmış, kimi yerde işaretten öte aidiyeti simgelemektedir. Bu bağlamda, evrensel semboller dizini olan geleneksel dövme ne zaman, nerede, nasıl ve hangi ihtiyaçlarla yapıldığını anlamak önemlidir. . Bu tez çalışmasında, dövmenin tarihçesi ve yapılma amaçları, Türklerde dövme kültürü, geleneksel dövme ve dövme teknikleri, sembollerin anlamları, dövmeler ile tamga arasında görülen benzerlikler üzerine bir araştırma yapılmıştır. Geleneksel dövme motiflerini, işaretten öte kimi yerde alfabe, kimi yerde tabletler, kimi yerde bayrak, kimi yerde mezar taşı, kimi yerde çanak çömleklerde, paralarda, evimizin baş tacı halı ve kilimlerde, duvarda, süsleme şeklinde görmek mümkündür. Bu açıdan bakıldığında, dövme motifleri bir yol haritası ve kültürümüzün mirasıdır. Bu tezin temel hedefi; Anadolu'da unutulmaya yüz tutan somut olmayan kültürel miras özelliği taşıyan geleneksel dövme kültürünün son örneklerini seramik formlara uygulayıp belgelemek ve kayıt altına almaktır. Bu temel hedef doğrultusunda, Güneydoğu Anadolu bölgesinde, ortak dinlerin bir nakış gibi işlendiği, kendine özgü, ancak bir bütünlük içinde dünya kültürlerini koynunda besleyen Mardin'in Kızıltepe İlçesi pilot bölge olarak belirlenmiştir.
16. yy. Osmanlı Dönemi çini ve seramik sanatının farklı malzeme ve tekniklerle aksesuar tasarımlarına uyarlanması

Çini ve seramik, tarihin ilk dönemlerinden beri önemini korumuş, üretildiği dönemin, desen, tasarım ve kompozisyon özelliklerini yansıtan, sanat değeri yüksek eserler ile kendini göstermiştir. Eski Uygarlıkların, basit ve tek renkli eşyalarıyla başlayan bu sanat, Selçuklular zamanında, hızla gelişmiştir. Beylikler Devri çini sanatı; Selçuklu mozaik tekniği ile, Osmanlıların renkli sır tekniğinin birleştiği bir geçiş devri olmuştur. Osmanlı mimarisinde çini, önemli bir dekoratif unsur olarak dikkat çeker. 16. Yüzyılda, çini ve seramik sanatı, Osmanlı'da, en görkemli dönemini yaşar. Kütahya Çiniciliğinden sonra, Çanakkale Seramikleri de, orijinal desenleriyle, en ilgi çekici örneklerini vermiştir. Cumhuriyet ile birlikte, Çağdaş Türk Seramik Sanatı, önemli gelişmeler kaydetmiş, ülke genelinde, kendini kanıtlamış sanatçılarla ivme kazanmıştır. Günümüzde, çini ve seramik sanatı, binaların yüzey süslemeleri, ressamların tabloları, heykeller, takılar ve ev aksesuarı olarak, farklı yüzey elde etmek amacıyla kullanılmaktadır. Tekstilde, şov amaçlı ve giysi yüzeylerinde farklı bir teknik olarak kullanımı tercih edilmektedir. Sanatçıların, ulaşabilecekleri her türlü özgün tasarımlarda, çini ve seramik sanatı, giderek artan bir yoğunlukla kullanılmaya başlanmıştır.
Yağlı boya tablo koruma ve onarımında yüzey temizliğinin etkilerinin araştırılması

Yağlı boya tablolar, belgesel ve görsel nitelikleri bakımından korunması gereken önemli kültür varlıklarımızdandır. Tabloların geleceğe güvenle aktarılabilmesi için yapılan koruma-onarım basamaklarından önemli biri de yüzey temizliğidir. Bu amaçla yapılan çalışmada, güvenilir ve aynı zamanda tabloya zarar vermeyecek yüzey temizlik yöntemleri karşılaştırmalı olarak araştırılmıştır. Yapılan çalışmalar, yüzeyinde vernik ve kir tabakası bulunan ve eser niteliği taşımayan bir yağlı boya tablo üzerinde gerçekleştirilmiştir. Çalışmanın ilk aşamasında vernik, bağlayıcı, pigment ve astar olarak kullanılan malzemeler; FTIR, SEM-EDS, HPLC analiz cihazları ve basit spot testler yardımıyla tespit edilmiştir. Bunun yanında stereo mikroskop, kızılötesi/morötesi ışıkla inceleme de yapılarak, tablonun görsel durumu ve bozulmaları araştırılmıştır. Çalışmanın ikinci aşamasında, dört farklı yüzey temizlik yöntemi kullanılmıştır. Bunlar; organik çözücülerle, lazerle, enzimle ve mikro kumlama ile temizliktir. Temizliğin yarattığı etkiler; FTIR, SEM-EDS, stereo mikroskop ve morötesi ışık analizleri yardımıyla araştırılmıştır. Temizlik etkilerinin araştırılmasından sonra, aynı örneklere yaklaşık 50 yıllık eskitme yapılmıştır. Eskitme uygulamasından sonra tekrar FTIR, SEM-EDS ve stereo mikroskop analizleri yapılarak, temizlik uygulamasının uzun vadede yarattığı etkiler karşılaştırmalı olarak incelenmiştir. Bununla beraber, eskitme sonrasında oluşan renk farklılıkları, renk spektrofotometresi ile ölçülmüştür. Elde edilen tüm veriler ışığında, yüzey temizliği için kullanılan en hasarsız ve etkili yöntem sıralamasının; enzim, organik çözücüler, mikro kumlama ve lazer olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde; boya, vernik ve astar tabakalarının kalınlık farklılıkları ve homojen olmamaları da göz önünde bulundurulmuştur. Ülkemizde daha önce yapılmamış bu çalışma ile, hem yeni temizlik yöntemlerinin nasıl uygulandığı aydınlatılmış, hem de farklı temizlik yöntemleri karşılaştırmalı olarak incelenmiştir. Yüzey temizliğinde seçilecek yöntem ve yöntem parametreleri, her tablonun durumuna bağlı olarak değişmektedir. Yapılan bu çalışma deneysel/örnek niteliktedir ve her tablo için uygulanabilecek temizlik yöntemlerini içermemektedir. Bu çalışmada elde edilen verilerin, gelecek çalışmalara rehberlik edeceği düşünülmektedir.