turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Yenilenebilir enerji kaynakları açısından Türkiye'nin geleceği ve Avrupa Birliği ile karsılastırılması

Ham petrol fiyatlarında ilk olarak 1970'li yıllarda baslayan yükselishareketi, petrolün küresel ticarete konu bir mal olarak endüstriyel uygulamalarda yaygınlasmasıyla birlikte önemini kaybeden yenilenebilir enerji kaynaklarını, tekrar uluslararası kamuoyunun gündemine getirmistir. Bu dönemden itibaren, basta enerji fiyatlarındaki yükselis ile fosil enerji kaynaklı küresel sıcaklık artısının ekolojik yasam üzerindeki olumsuz etkileri; günes, rüzgar, jeotermal, hidroelektrik, biyokütle ve diğer yenilenebilir enerji kaynaklarının kullanımı kadar, yeni teknolojilerin gelistirilmesine de zemin hazırlamıstır. Bu noktada, özellikle Avrupa Birliği üyesi ülkeler, Birliğin enerji alanındaki dısa bağımlılığının azaltılması, enerji arz güvenliğinin sağlanması ve ani küresel iklim değisikliğinin önlenebilmesi amacıyla yenilenebilir enerjiyiönemli bir araç olarak görmektedir. Türkiye'de de, gerek AB'ye tam üyelik süreci içerisinde yer alınması, gerekse enerji tüketim yapısında petrol ve doğalgaz ağırlıklı fosil kaynak payının dıs alım yoluyla artması, yenilenebilir enerji kaynaklarının Türkiye açısından önemini açıkça ortaya koymaktadır. Çalısmada; AB ve Türkiye'nin yenilenebilir enerji kaynaklarına yönelik yaklasımları karsılastırmalı olarak incelenmekte olup, bu eksende, Türkiye'ningeçmişs ve günümüzdeki basarımının geleceğe yansıması ve çesitli politika önerileri üzerinde durulmaktadır.
Avrupa Birliği'nin vergi teşvik tedbirlerine yaklaşımı ve Türkiye açısından değerlendirilmesi

oz Ülkelerin vergi sistemleri, dinamik karakterlere uygun olarak, sürekli değişikliklere maruz kalmaktadır. Avrupa Birliği ülkelerine bakıldığında, belirli bir vergi yapısından ve modelinden bahsetmeye imkan olmadığı görülmektedir. Birlik ülkelerinde vergi sistemleri çok değişik karaktere ve özelliklere sahip bir mozaik manzarası arz etmektedir. Bununla beraber ülkelerin vergi sistemlerinin ve teşvik tedbirlerinin birbirinden tamamen kopuk, bağımsız ve değişik olduğu da iddia edilemez. Avrupa Birliği ülkeleri, her alanda Birliği hedef almış olsalar dahi, genel çizgileri itibariyle vergi sistemlerini birbirlerinin tecrübelerinden yararlanmak suretiyle belli bir şekilde düzenlemek gayreti içinde olmuşlardır. Avrupa Birliği'nde, ortak pazardaki tüm işletmeler ve girişimciler için, eşit rekabet koşullarının oluşturulması ve haksız rekabeti önleyici tedbirlerin alınması, Birliğin rekabet politikasının esasım oluşturmaktadır. Hukukun üstünlüğü açısından, Roma Antlaşması'nm getirdiği hükümler çerçevesinde haksız rekabete yol açan teşviklerin Önlenmesi gerekirken, Avrupa Birliği'nin rekabet gücünün artırılması için, işletmelerin teşviklerle desteklenmesine göz yumulması da kuşkusuz çelişkili bir durum yaratmaktadır. Rekabet çerçevesinde değerlendirilen devlet yardımları kapsamındaki vergi teşvik tedbirleri, Birlikte ilke olarak yasaklanmış olmasına rağmen, rekabetle ilgili genel kurallara uymak koşulu ile üye devletlerce uygulanabilmektedir. Avrupa Birliği'ne girmeyi kendine hedef seçmiş olan Türkiye, ekonomik alandaki yapısall değişiklerin yanı sıra, vergi sisteminde ve dolayısıyla vergi teşvik tedbirlerinde de köklü değişikler yapmak zorunda kalacaktır. Bu bağlamda, eskiyen ve sistematiği bozulan vergi sistemimizin, günün ihtiyaçlarına cevap verecek şekilde, yeniden düzenlenmesi ve Avrupa Birliği standartlarına uyumlu hale getirilmesi gerekmektedir. Son derece teknik ve derin bilgi birikimi gerektiren bu çalışmaları yapacak ve etkin bir şekilde uygulayacak, uzman bir kadroya gereksinim duyulduğu da bir gerçektir. 111
Genişleme sürecinde Avrupa Birliği'nin enerji politikaları ve Türkiye

Sanayileşme ile birlikte ülkelerin enerjiye gereksinimleri giderek artmaktadır. Petrol ve doğalgaz kullanımının gelecek yıllarda da artması beklenmektedir. Enerji kaynaklarına ulaşım ve enerji kaynakları üzerindeki hakimiyet kurma isteği ülkeler arasındaki mücadeleyi arttırmaktadır. Türkiye enerji üreten ülkeler ile enerji gereksinimi olan ülkeler arasında yer almaktadır. Bu konumu Türkiye'yi enerji mücadelesinin merkezine taşımakta ve önemli bir enerji köprüsü yapmaktadır. AB ülkeleri de enerjide artan oranda dışa bağımlıdırlar. Bu durum giderek güvenlik sorunu haline dönüştüğünden alternatifler oluşturulmaya çalışılmaktadır. Bu durumda da aday ülke konumundaki Türkiye önem kazanmaktadır. Bu çalışmada AB ülkeleri ve Türkiye'nin enerji politikalarının ortak çıkarlar taşımasından yola çıkarak ve Türkiye'nin jeopolitik konumu nedeniyle enerji köprüsü olması göz önüne alınarak Türkiye'nin AB üyeliğinin önemi vurgulanmaya çalışılmaktadır. Türkiye özellikle enerji alanında AB için vazgeçilmez bir ülkedir. Enerjiye kolay ve ekonomik ulaşımda boru hatları tercih edildiğinden mevcut projeler temel alınarak Türkiye'nin enerji koridoru ve terminali olması özelliği incelenmiştir.
Türkiye'de devlet yardımları ve Avrupa Birliği sistemine uyumu

Ekonomide kullanılan önemli kamusal müdahale araçlarından biri olan devlet yardımları, özellikle sosyal devlet anlayışının gelişmesi ile önemli bir konuma gelmiştir. Devlet yardımları birçok amaca yönelik verilebilmekle birlikte temel hedef, genel anlamda halkın refah seviyesinin yükseltilmesidir. Türkiye'de de devlet yardımları geçmişşten günümüze çeşitli ekonomik ve sosyal sorunların azaltılmasında ve çözümünde önemli bir politika aracı olarak kullanılmıştır. Ancak, 1/95 sayılı Ortaklık Konseyi Kararı ile Türkiye, AB müktesebatının büyük bir kısmını ve bununla birlikte devlet yardımları ile ilgili düzenlemeleri de üstlenme yükümlülüğü altına girmiştir. Türkiye, gümrük birliğinden kaynaklanan yükümlülüklerinin çoğunu yerine getirmiş fakat devlet yardımları alanında mevzuat uyumu henüz sağlanmamıştır. AB'de yürürlükte olan devlet yardımı mevzuatına tam olarak uyumun sağlanmasının, kurulması planlanan Devlet Yardımlarını İzleme ve Denetleme Kurulu'nun oluşturulması ve faaliyete geçmesi sonrasında gerçekleştirilmesi öngörülmektedir. Uyumlaştırmanın asıl etkileri ise bundan sonra görülebilecektir.
Avrupa Birliği ve Türk Hukukunda üreticinin sorumluluktan kurtuluş sebepleri

Üreticinin ayıplı ürününden dolayı zarar görenin ölümü, bedensel zarara uğraması ve ayıplı ürün haricindeki diğer malvarlığında meydana gelen zararlarının etkin şekilde tazmin edilmesi amacıyla Avrupa Birliği'nin 25 Temmuz 1985 tarihli ve 85/374 sayılı Üye Devletlerin Ayıplı Üründen Doğan Sorumluluğa ilişkin Kanun, İkincil Düzenleme ve İdari Hükümlerinin Uyumlaştırılması hakkında Konsey Yönergesi'nde üreticinin kusursuz sorumluluğu kabul edilmiştir. Türk hukukunda da Avrupa Birliği düzenlemelerinden esinlenilerek, Ürün Güvenliği ve Teknik Düzenlemeler Kanunu Taslağı altında üreticinin kusurundan bağımsız sorumluluğu düzenlenmeye çalışılmıştır. Diğer yandan, modern teknoloji ile yapılan üretim sürecinde, üreticiler ile üründen zarar gören kişiler arasında adil bir risk paylaşımının gerekli olması nedeniyle üreticiye çeşitli sorumluluktan kurtuluş sebeplerini ispat etmesi halinde sorumluluktan kurtulma imkanı tanınmıştır. Çalışmamızın konusunu, üreticinin ispat etmesi halinde tazminat sorumluluğundan kurtulmasına imkan veren sorumluluktan kurtuluş sebepleri oluşturur. 85/374 sayılı Konsey Yönergesi kapsamında üretici, emredici normlara uyulması sebebiyle ayıbın meydana geldiğini;ürünün üretici tarafından piyasaya sürülmemiş olduğunu; ürünün üretici tarafından ne satım veya ekonomik amaçlı herhangi bir dağıtım amacıyla üretilmiş ne de ticari faaliyeti çerçevesinde üretilmiş ya da dağıtılmış olduğunu;tüm hal ve şartlar göz önünde bulundurulduğunda, zarara sebep olan ayıbın, ürün piyasaya sürüldüğünde mevcut olmadığını; bilimsel ve teknik bilginin ürünün piyasaya sürüldüğü zamandaki durumunun, ayıbın varlığının tespit edilmesine imkan vermediğini veya ara parça üreticisinin sorumluluğu bakımından, ayıbın nihai ürünün tasarımından veya nihai ürün üreticisinin verdiği talimatlardan kaynaklandığınıispatlaması halinde sorumluluktan kurtulur. Çalışmamız kapsamında, sayılan kurtuluş sebeplerinden her birinin 85/374 sayılı Konsey Yönergesi'ndeve Türk hukukunda düzenlenme şekli ve unsurları karşılaştırmalı olarak incelenecektir.
Ekonomik entegresyonun büyümeye etkisi Avrupa Birliği

oz Ekonomik entegrasyon süreci, gerek geçmişşte gerekse de günümüzde küreselleşme hareketlerinin bir parçası olarak ortaya çıkmaktadır. Hemen hemen her ülke ekonomik entegrasyon sürecim yaşamakta ve bunu yaşarken de yapı itibariyle farklı senaryolar ortaya çıkarmaktadır. Gelmiş geçmişş en başarılı ekonomik entegrasyon örneklerinden birisi olan Avrupa Birliği bu çalışmanın temelini oluşturmakla birlikte, bu birliğin günümüz şeklini alana kadar geçirdiği süreç ekonomik entegrasyonun da temelim ortaya koymaktadır. Ekonomik entegrasyon bilgisi ışığında bu çalışmanın ilk bölümünde teori bazlı olarak bu sürecin detayları ve işleyişi incelenmiş, diğer kısımlarda da bu sürecin AB ile olan yakın ilgisi kurulmaya çalışılmıştır. Bu bilgilerin çerçevesinde de uzun yıllardan beri AB'ne girme girişimlerinde olup, kendi ekonomik, coğrafi ve hatta bazı siyasi benzerlikleri çerçevesinde AB'ye üye bazı ülkelerle karşılaştırıldığında Türkiye'nin, bugünkü ekonomik durumu ortaya koyulmaya çalışılmıştır. Çalışmada izlenen yöntem daha çok karşılaştırma yöntemi olup, İspanya, Portekiz ve Yunanistan ekonomilerinin Türkiye ile olan benzer özellikleri incelenip, Türkiye'nin AB ile ilişkilerindeki bugünkü durum dolayısıyla gümrük birliği sürecinden bugüne kadar geçirdiği ekonomisindeki değişiklikler belirtilmeye çalışılmıştır. Yapılan bu incelemeler sonucunda Türkiye'nin AB ile olan entegrasyon sürecinin özellikle Türkiye'nin gümrük Birliği antlaşmasını imzalama tarihi olan 1995 yılından sonra daha bir derinleştiğini söylemek yanlış olmayacaktır. Öyle ki bu süreçte Türkiye'nin geldiği noktanın, AB ile ilişkilerinin başlangıç noktası olan 1963 yılından bu yana yükselme trendine girdiği göz ardı edilmemesi gereken önemli noktalardan biridir. in
AB yapısal fonlarının istihdam üzerindeki etkisi: İspanya, Portekiz, Yunanistan

AB bütçesinin gelir kalemlerini vergiler ve GSMH katkıları oluştururken, gider kaleminin en büyük bölümünü fonlar oluşturmaktadır. AB bütçesine en büyük katkıyı GSMH'sı yüksek ülkeler sağlarken, fonlardan görece daha az katkıda bulunan ülkeler yararlanmaktadır. Bu durum, ülkelerin gümrüklerini kaldırarak pazarlarını serbest ticarete açmalarının bir karşılığı olarak görülmektedir. Yapısal fonlar da AB bütçesinin harcama kalemlerinde büyük yer kaplamaktadır. Yapısal fonlar, doğrudan destekler içerisinde değerlendirilmektedir. Fonların dağıtımında gelişmemiş bölgelere öncelik verilmiştir. Yapısal fonlar diğer harcama fonlarından kullanım amacı bakımından ayrılmaktadır. Yapısal fonlarda, ASF aracılığıyla istihdama doğrudan destek sağlanmıştır. Burada amaç hem işsizlikle mücadele hem de işten çıkarılan insanların ve gençlerin çalışma hayatına kazandırılması, istihdamda kadın-erkek eşitliğinin sağlanması, çalışanların teknolojik gelişmelere ayak uydurabilmesi için mesleki eğitimlerin verilmesi gibi projelere finansman sağlanmasıdır. Küçük bütçeli çok sayıda proje desteklenmiş, bu sayede daha çok kişiye ulaşılmak istenmiştir. Bu çalışmada örnek ülkeler olarak seçilen İspanya, Portekiz ve Yunanistan'da uygulanan bazı ASF projelerine ve bu projelerin istihdama olan etkileri, söz konusu ülkelerin istihdam yapıları ile incelenmiştir. İspanya, Portekiz ve Yunanistan'ın örnek ülkeler olarak seçilmelerinin sebebi GSYİH' larının birlik ortalamasının %75'inin altında olması ve diğer az gelişmiş üye ülkelerden daha önce birliğe üye olmalarından dolayı fonlardan en çok yararlanan ülkeler olarak kabul edilmelerinden kaynaklanmaktadır. Fondan yararlananların kısıtlı olması, genel ekonomik konjonktürün istihdam üzerindeki belirleyici etkisi ve kısıtlı ekonometrik veri seti nedeniyle kesin sonuçlara ulaşılamamıştır. AB Yapısal Fonları, sadece yeni iş yaratmayı desteklememektedir. Mevcut sistemin iyileştirilmesi, gelir dağılımı adaletsizliğinin azaltılması ve bölgesel yakınsama hedeflerine ulaşılmasına aracılık etmektedir. Tüm bu sonuçlar birleştirildiğinde yapısall fonların istihdam üzerindeki etkisinin küçük fakat olumlu olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
Rekabet Hukukunda birleşme ve devralmalara koşullu izin

Teşebbüs birleşme ve devralmalarının globalleşen ve sürekli yenilenen ekonomik düzende çok önemli bir yeri vardır. Keza aynı şekilde, ekonomik düzenin devamlılığı için bu teşebbüs birleşme ve devralmalarının denetlenmesi gereği de kaçınılmazdır. Bu nedenle, rekabet hukuku otoriteleri birleşme ve devralma işlemlerini bazı koşullara bağlamakta ve ancak bu koşullara uymak kaydıyla teşebbüs birleşme ve devralmalarına izin verebilmektedir. Koşullu izin kurumuna ilişkin Türk rekabet hukuku mevzuatı ancak son 6 yıl içerisinde olgunluğa ulaşmıştır. Bu anlamda, koşullu izne ilişkin birçok çalışma olmasına karşın Türk rekabet hukukunda 2010/ 4 sayılı birleşme ve devralma tebliği sonrası düzenlemeleri ve Rekabet Kurulu kararlarını içerir çalışma sayısı oldukça azdır. Bu çalışmada; ilk olarak birleşme ve devralma olgusu detaylı olarak incelenmiş, ilerleyen aşamalarda ise koşullu izin ele alınmıştır. Koşullu izni ele alırken; koşullu iznin veriliş amacına, türlerine ve yasal dayanaklarına değinilmiş, anılı hususların izahında ağırlıklı olarak Türk rekabet hukuku mevzuatı tercih edilmiştir. Ancak çalışmanın, temel kaynağı da içerir bir bütün olarak hazırlanması amacıyla AB uyum süreci kapsamında gelişmeleri takip ettiğimiz Avrupa Birliği rekabet hukuku da incelenmiştir. Bu bağlamda yasal dayanaklar açıklandıktan sonra bazı önemli sektörler bazında AB Komisyonu ve Rekabet Kurulu kararları analiz edilmiştir. Koşullu izne ilişkin doktrin, mevzuat ve içtihatlardan anlaşıldığı üzere müessesenin kendi hukukumuz açısından hala gelişmesini sürdürdüğü anlaşılmıştır. Öyle ki, normal şartlar altında otoriteler tarafından izin verilmeyecek işlemlere, teşebbüsler tarafından sunulan yapısall ve/veya davranışsal çözüm önerileri ile koşullu olarak izin verildiği görülmüştür.
Avrupa Birliği'ne uyum sürecinin Türkiye işgücü piyasasında kadın istihdamına etkileri

Dünya genelinde kadınların erkeklere nazaran işgücü piyasasına katılımları sınırlı ve istihdam oranları da düşüktür. Bu durum, ülkelerdeki politika yapıcıları ekonomik büyüme, rekabetçiliğin artırılması gibi amaçlar doğrultusunda bu alana ilişkin çalışmalar yapmaya zorlamaktadır. AB ülkelerinde de kadın istihdam oranlarının düşük olması sebebiyle toplumsal cinsiyet eşitliğinin tüm politika ve planlara yaygınlaştırılarak kadın istihdamına dikkat çekilmektedir. AB'ye üyelik yolunda 2005 yılı Ekim ayında tam üyelik müzakerelerine başlamış olan Türkiye, AB müktesebatının iç hukuka aktarılması çalışmaları kapsamında bu süreçte kadın istihdamını gündemine almış durumdadır. Bu çalışmada öncelikle emek, kadın emeği, istihdam ve işgücü gibi kavramlar ve işgücü piyasasında ayrımcılık üzerinden bir kavramsal ve kuramsal çerçeve oluşturulacaktır. Daha sonra AB'de kadınların işgücüne katılımını ve istihdamını artırmak üzere yapılan politika çalışmaları incelenecektir. AB'deki çalışmaların ele alınmasının ardından Türkiye'de AB'ye uyum sürecinde işgücü piyasasında kadın istihdamını artırmak üzere yapılan yasal düzenlemeler ve yürütülen projeler incelenecektir. Çalışmanın son bölümünde ise uyum sürecinde yapılan yasal düzenlemelerin işgücü piyasasında kadın istihdamının gelişimine etkisi irdelenecektir.
AB - Akdeniz ülkeleri arasındaki tarımsal ticaretin serbestleştirilmesinin etkileri: Bir Armington modeli

Son yıllarda serbest ticaret anlaşmaları hızla yaygınlaşmaktadır. Bu anlaşmalardan biri de Avrupa Birliği ile Türkiye'nin de dahil olduğu 12 Akdeniz Ülkesi arasında 1995 yılında imzalanan Barselona Anlaşması'dır. Barselona Anlaşması ile Akdeniz Havzasının bir serbest ticaret bölgesine dönüştürülüp, bölgenin bir refah alanı olması amaçlanmıştır. Bu doğrultuda AB ve Akdeniz Partner Ülkeleri arasında ortaklık anlaşmaları yapılmaktadır. Ancak bu anlaşmalar, tarımsal ürün ticaretini tam olarak kapsamamaktadır. AB ve APÜ arasında yapılmakta olan serbest ticaret anlaşmalarının tarım ürünlerini de kapsamasının önemli etkileri olacağı kaçınılmazdır. Bu çalışmanın temel amacı AB ile APÜ arasında tarım ürünlerinde serbest ticaret anlaşmasının Türkiye'nin ve AB'nin tarımsal ürün ticareti üzerindeki potansiyel ticaret yaratıcı ve ticaret saptırıcı etkilerini Armington modeli kullanarak ayrı ayrı analiz etmektir. Armington modelinde, geleneksel ticaret modellerinin aksine ticarete konu olan malların heterojen olduğu varsayılmıştır. Çalışmada 4 haneli harmonize sisteme (HS-4) göre sınıflandırılmış 209 tarımsal ürünün dış ticaret verileri kullanılmıştır. Bölgesel etkileri analiz edebilmek için Türkiye ve AB'nin tüm dış ticareti 28 bölgeye ayrılmıştır. Tüm Akdeniz ülkeleri modele ayrı ayrı dahil edilmiştir. Modelde ithalat için ticaret ortaklarının arz esnekliklerinin, ihracat için ise ticaret ortaklarının talep esnekliklerinin tam olduğu varsayılmıştır. Bu nedenle benzetim sonuçları, her bir tarımsal üründe olası değişimlerin üst sınırlarını göstermektedir. Sonuçlara göre Türkiye'nin ihracatının %4,1; ithalatının %9,7 artması, AB'nin ise ihracatının %2,7; ithalatının %0,6 artması beklenmektedir.
İnsan hakları bağlamında Avrupa'da Romanlar

Avrupa kıtasına yüzyıllar önce giriş yapmış olan Romanlar, şu an bulundukları tüm ülkelerde azınlık durumundadırlar. Dünya üzerindeki yoğunluklarına bakıldığında büyük kısmının Avrupa kıtasında yaşadığını gördüğümüz bu topluluk, Avrupa Birliği'nin özellikle 2004 ve 2007'deki genişleme hareketlerinden sonra Avrupa Birliği içerisindeki en büyük etnik azınlık haline gelmiştir. Kendini insan hakları ve demokrasinin kalesi olarak lanse eden Avruğa Birliği'nin savunduğu değerlerin aksine Romanlar Avrupa'da ciddi anlamda ayrımcılıkla karşılaşmakta, dışlanmakta, eğitim, istihdam, barınma alanlarında ve sağlık hizmetlerine erişimde büyük sorunlar yaşamaktadırlar. Çalışma içerisinde birinci bölümde, Romanların kimler olduğuna dair bilgi verilmiş, öne çıkan kültürel özelliklerinden bahsedilmiştir. Romanların Avrupa kıtasına gelişleri ve günümüze dek Avrupa'da karşılaştıkları insan hakları ihlalleri özetlenmeye çalışılmıştır. İkinci bölümde, Avrupa'da şu an Romanların içinde bulundukları durum insan hakları bağlamında ele alınmış ve özellikle eğitim, istihdam, barınma ve sağlık başlıkları incelenmiştir. Ayrıca Avrupa coğrafyasından ayrımcılık, dışlanmışlık vakaları ve nefret söylemleri örnekleri verilmiştir. Son bölümde ise Avrupa Birliği'nin Romanlar için yayınladığı 'Ulusal Roman Entegrasyon Stratejileri AB Çerçevesi' ele alınarak hem Avrupa Komisyonu tarafından yapılan değerlendirmeler hem de sivil toplum tarafından gelen eleştiriler incelenmiştir.
Gümrük Birliğinin Türkiye'nin dış ticaretine etkileri/statik ve dinamik etkiler

Gümrük birliği antlaşmaları her ülke için olumlu ya da olumsuz etki edeceği beklenmez. Gümrük birliğinde amaç anlaşmaya taraf ülkeler arasında dış ticareti serbestleştirmek ve artırmaktır. Fakat bazı durumlarda taraf ülkeler arasında anlaşma neticesinde beklenildiği gibi bir sonuç vermeyebilir. Bu çalışma da 1959 yılında Avrupa Ekonomik Topluluğu'na ortaklık başvurusunda bulunan Türkiye'nin 1995 yılında imzalanan Gümrük Birliği anlaşması neticesinde dış ticaretindeki değişmeler incelenmiştir. 20. Yılı geride bırakan gümrük birliği anlaşmasının Türkiye üzerindeki etkileri birçok akademik çalışmaya konu olmuştur. Yapılan bu çalışma gümrük birliğinin Türkiye ekonomisi ve dış ticareti üzerindeki statik ve dinamik etkilerini ortaya koyabilmek amacıyla hazırlanmıştır. Bu amaçla Türkiye'nin dış ticaret açığı üzerinde etkisi olduğu tahmin edilen AB ve Türkiye gayri safi yurt içi hasıla değerleri, AB'nin toplam dış ticaret miktarı, reel efektif döviz kuru değişkenleri ile zaman serisi analizi yapılmıştır. Yapılan ampirik analizlere göre Gümrük Birliği Anlaşması Türkiye'nin dış ticaret açığını artırmaktadır.
AB entegrasyon sürecinde etnik sorunların çözümü: Üye ülkeler örneği

Bu tez, Avrupa Birliği'nin etnik sorunların çözümündeki etkisini incelemektedir. AB'nin entegrasyon çabaları, etnisite ve ulus-devlet arasındaki çelişkiden kaynaklanan sorunlarla karşılaştırılmaktadır. AB, sahip olduğu düşünce biçimi ve bunun karşılığı olarak yeni ve karmaşık yapılanmasıyla ulus-devletin ötesinde/üstünde ancak ulus-devletleri de içinde barındıran bir pozisyona sahiptir. Dolayısıyla üye ülkelerdeki etnik sorunlar ve bunların çözümü konusunda yeterli potansiyele sahiptir. Tezin temel amacı ise AB'nin etnik problemler karşısındaki tavrını değerlendirmektir. Bu bağlamda AB adayı Türkiye'nin entegrasyon sürecinde benzer konulara yönelik karşılaşacağı uygulamalar ve sonuçları hakkında bir öngörü elde etmek mümkün olacaktır. Tez, entegrasyonu Avrupa'nın bütünlüğünü sağlamadaki işlev ve sonuçlar etrafında vazgeçilmemesi gereken bir araç olarak görmektedir. Böylece uzun bir barış dönemini yaşayan Avrupa, entegrasyon fikri ile etnik sorunların çözümüne ciddi katkılar sağlayabilecektir.
The implications of Yusuf (t-306/01) and Kadı (t-315/01) judgments on the EU legal order

AT'nin kuruluşundan günümüze kadar, Topluluk Mahkemeleri AB Hukuku açısından dönüm noktası sayılabilecek birçok karar vermişlerdir. Bu kararlarda Topluluk Mahkemeleri etkin bir şekilde davranarak Topluluk hukuk düzenini, şekillendirmek istedikleri görüşlere uygun olarak oluşturmuşlardır; fakat, Yusuf (T-306/01)ve Kadı (T-315/01) bu oluşuma tezat oluşturmuşlardır. 2005 yılında, Yusuf ve Kadı davalarında İlk Derece Mahkemesi, AT'de Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi kararlarının kabulü, kişilere ve kurumlara ekonomik ve finansal yaptırımlar uygulanması ve Topluluk Mahkemelerinin temel insan hakları açısından Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi kararları ile bunları uygulayan Topluluk Regülasyonlarının hukuksal incelemesinin, ne kadar Mahkemenin yetki alanına girdiği hakkında yeni bir cüretkar karar vermiştir. Bu tezde söz konusu hususlarda, bu kararların altında yatan sebepler değerlendirilip kararların etkileri incelenmiştir.
Söylem kuramı çerçevesinde azınlık meselesi: AB - Türkiye etkileşimi

Bu çalışmanın amacı, azınlık meselesini söylem kuramı çerçevesinde ele alarak kuramın gelişimine katkı sağlamak ve AB ve Türkiye'nin azınlık sistemleri arasındaki uyumun gerçekleşip gerçekleşemeyeceğine ya da nasıl gerçekleşebileceğine dair çıkarımlar yapmaktır. AB'de ortak bir azınlık politikası oluşturulmamış olmasına rağmen azınlık meselesinin Birliğe üyeliğin bir koşulu olarak öne sürülmesi, Türkiye'de halihazırda var olan meseleye dair tartışmaların yoğunlaşmasına sebep olmuştur. Ayrıca azınlık meselesi, yükselen bir değer olarak uluslararası sistemin güncel meseleleri arasında yer almış ve insan hakları çerçevesinden farklı bir kurumsallaşmaya sahip olmaya başlamıştır. Çalışmanın temel problemi, azınlık meselesini ontolojik bir çerçeveye oturtarak ona yönelik sorunların temelde neden kaynaklandığını ve bu kaynaktan hareketle azınlık meselesinde uyumlaştırmanın olabilirlik koşullarını tartışmaktır. Çalışmanın kapsamı, toplumsal ilişkiler, hegemonik mücadeleler, ideolojik yaklaşımlar ve en temelde felsefede yaşanan dönüşümü içerdiğinden, burada disiplinler arası yaklaşım ve yöntem tercih edilmiştir. Çalışmada post-pozitivist bir yaklaşım benimsenmiş ve öncelikle kuramsal ve ideolojik krizler neticesinde günümüzde gerçekleştirilen belli başlı sorgu ve yıkımlar ortaya konulmuştur. Postyapısallcı ve post-Marksist söylem kuramı, karmaşık oluşumların siyasal-toplumsal analizini mümkün kılmıştır. Bu analiz neticesinde, azınlık kimliklerinin toplumsal hareketlerle gerçekleştirdikleri bileşimler de göz önünde bulundurularak, azınlık meselesinin, bir azınlık meselesi değil toplumsal gruplar arası ilişki meselesi olduğu iddia edilmektedir. Buradan hareketle Türkiye'nin azınlık sisteminin AB'nin azınlık sistemi ile uyumlaştırılması yerine, AB ve Türkiye'nin azınlık ve çoğunluklarını içeren toplumsal yapılanmalarının eklemlenmesi gerektiği öne sürülmektedir.