turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Giysi tasarımında çizgi ve çizgiselliğin rolü

Çizgi doğada olmayan ancak sanatçının yarattığı temel bir biçimsel öge olarak kabul edilir. Kimi zaman da doğada, çevremizde her yerde her zaman mevcuttur ve sanatçının kaçınılmaz olarak başvurduğu biçimlendirme aracıdır. Her sanat ve tasarım dalında soyut ya da somut nesnelerin göze görünür kılınarak tekrardan yorumlanması ya da yoktan var edilmesi sürecinde çizginin ortak bir öge olarak her yerde ve her şekilde var olduğunu görmek mümkündür. Bu anlamda resim, heykel ve mimari gibi plastik sanat dallarında olduğu gibi giysi tasarımında da türlü malzeme, teknik ve uygulama ile var edilen çizginin temel kompozisyon ve dil ögesi olarak var olduğu söylenebilir. Çizgi ve var olmayan fakat hissedilen çizgi anlamında kullanılan çizgisellik kavramı biçimlerin, renklerin, açık-koyu değerlerin ilişkilerinde, katlamalarda, kıvırmalarda ve biçimlerin konturlarında hissedilebilir. Birbiri ardına sıkça sıralanarak tekrarlanan birimlerin bütününde algılanabilir. Kumaşın dokusunda, deseninde, dikişlerde, plilerde ve plilerin yarattığı hareketli hacimlerde hissedilebilir. Tasarımın biçim kazanmasında, yapı, hacim ve derinlik kazanmasında rol oynar; hareket, canlılık ve atmosfer oluşmasında etken olur. Onu var eden teknik ve malzemenin niteliğine göre her seferinde başka bir özelliği ile var olur ve var eder. Üstlendiği bu roller bazen yapıyı oluşturmaya dair 'yapıcı' bir rol niteliğinde iken bazen de daha dekoratif ve süslemeye yöneliktir. Bu iki rol çoğu zaman ortak bir paydada buluşur. Çizginin yapıyı birebir etkilediği ve hatta direk oluşturduğu durumlarda çizginin baskın görüntüsü ve öne çıkan organizasyonu tasarımların daha heykelsi ve sıra dışı hacim ve biçimler kazanmasına yol açar. Çizgi ilişkilerinin var olduğu bir ortamda genelde geometrinin varlığı söz konusudur. Geometri uzayda her varlığın biçimi, konumu ve birbirleri ile olan ilişkilerini tanımladığı için, varlığı üç boyutlu ilişkiler bütünü olan giyside de hissedilir. Çizginin bu geniş çerçevede sahip olduğu ve inceleme konusu yapılan nitelikleri özellikle giysi tasarımı çerçevesinde ele alınmıştır. Çalışmanın son bölümünde yer alan uygulamalarda, çizginin yüzeyde dekoratif varlığından yön bildiren ve hareket katan duruşuna, yapıyı biçimlendirip ayakta tutuşundan yarattığı atmosfer, derinlik ve hacim duygusuna kadar çalışmanın sorunsalı kabul edilen pek çok nokta irdelenmiştir. Çoğunlukla kullanılan transparan malzemenin yan yana, üst üste, değişik biçim ve yönlerde katmanlar halinde düzenlenmesi farklı dokular, iç ve dış arasındaki geçişkenlikler ve derinlik yaratılmasına olanak vermiştir. Yine farklı renklerdeki malzemenin yan yana ve üst üste kullanılması ile yeni renkler, dokular, derinlik ve atmosfer yaratılmıştır. Şeritler, bantlar, renk farkları, dikişler, pensler, pliler, drapajlar, katlamalar ve kumaş farkları ile farklı çizgiler ve çizgisellikler oluşturulması denenmiştir. Farklı çizgilerin tasarımın yapısı ve kompozisyonun oluşumundaki etkisi ve yeri irdelenmiş, örnek denemeler yapılmıştır. Sert çizgisel malzeme, giysinin kompozisyonu kadar yapısını oluşturma ve ayakta durma işlevini de yerine getirmektedir.
Günümüz Türkiye'sinde filmlerdeki anlam üretimini belirleyen zihinsel/kültürel süreç

Zihniyetler, toplumların dünyayı algılama ve anlama mekanizmaları olarak, insanları topluma bağlayan yapılar ve bireylerin de tek tek dünyayı algılayış ve düşünce biçimlerinin taşıyıcısıdırlar. Toplumların bir bütün olarak -ve bireylerinin her birine içkin bir şekilde- düşünme ve yaşamı algılama ve onu ifade etme şekli olan zihniyet biçimleri insanın yaşama bakışının ifadesi olan yaşam pratiklerinin tümünü belirler. Bu anlamda sanatsal yaratımların da köken olarak insanlara içkin olan zihinsel yapılar tarafından belirlendiği söylenebilir. Genelde sanat özelde sinemanın belirleyeni olarak ele alınan ve geniş ve kapsayıcı bir halka olarak tanımlanabilen zihniyet/kültür biçimleri, Anadolu üzerindeki yaratım biçimlerine de özgün yapısını kazandıran en temel unsuru oluşturmaktadır. Türkiye'de sinemaya kaynaklık eden anlatı geleneğinin bu zihinsel süreçlerle yakından ilişkisi vardır. Türkiye'deki sinemasal oluşumların anlaşılabilmesi için bu zihinsel/kültürel süreçle etkileşiminin değerlendirilmesi gerekmektedir. Çalışmanın seyrini, Türkiye sinemasında anlam üretimi sorununa tarihsel bir perspektiften yaklaşarak, Anadolu coğrafyası üzerinde var olan zihniyet ve kültür kalıplarının kökenlerine inip onları tanımlamak ve bir anlamda tanımak, bununla birlikte bu yapıların değişip değişmediğini belirleyerek günümüz Türkiye sinemasına nasıl yansıdıklarını incelemek oluşturmaktadır. Bu doğrultuda birinci bölümde, Anadolu kültürünü oluşturan temel inanç ve düşünce biçimleri incelenmeye çalışılmış ve bu düşünce biçimlerinin nasıl bir dünya ve gerçeklik algısı yarattığı ve geleneksel sanatlarda bunun nasıl ifade edildiği ortaya konulmuştur. İkinci bölümde ise sinemanın köken olarak nasıl bir sanat olduğu, varoluşunu nasıl temellendirdiği ve bu varoluşunu hangi süreçlere borçlu olduğu temel alınarak onun gerçeklikle olan ilişkileri incelenmiştir. Ayrıca sinemanın sahip olduğu dramatik anlatım biçimi incelenmeye çalışılarak dramatik anlatımın yazılı kültüre ait bir takım zihinsel süreçlerle ilintili olduğu ortaya konmuştur. Bununla birlikte geleneksel Anadolu anlatı kalıplarının ise geniş oranda sözlü kültüre dayalı yapısının Anadolu üzerindeki zihinsel süreçlerin sonucu olduğu, bu anlatı kalıplarının ise dramatik yapıya uzak olduğu ortaya konmaya çalışılmıştır. Tüm bunların ışığında ise, üçüncü bölümde seçilen filmlerdeki anlam üretimi incelenerek, Anadolu üzerindeki algılayış ve düşünüş biçimlerinin geleneksel anlatılarda oluşturduğu uylaşımların ve kalıpların, günümüz sinemasında çeşitli biçimlerde varlığını sürdürdüğü ve değişmeyen zihinsel süreçlerin günümüz Türkiye sinemasını büyük oranda şekillendirmeye devam ettiği sonucuna varılmıştır.
Yaşam Ortamlarında Kullanılan Tekstil Ürünlerinin Ruhsal Davranışlarımız Üzerindeki Etkisi

Bu tez çalışmasında mekanın yapısının yanı sıra, mekan olgusu ve yaşamı süsleme, kolaylaştırma ve diğer insanlardan farklı görünme isteği, toplumsal yaşamda farklılıklarımızı etkileyen zihinsel ve duyumsal süreç içinde olan ruhsal davranışlarımız irdelenmeye çalışılmıştır. Yaşantımızda kullandığımız tekstil ürünlerinin dünyadaki yeri, var olmasının amacı, hedefi ve gelişim süreci, insan beklentileriyle o denli uyum içindedir ki, bu ruhu hissedip de hayret etmemek, hayranlık duymamak mümkün değildir. İnsanın eskimeyen ruhunu, yılları aşan sanatsal faaliyetlere ulaşmasını doyurucu bir his tatmin edecektir. İnsanlarımız, içinde bulundukları çağı tasarımıyla, tekniğiyle, teknolojisiyle yakalayacakları değişik tekstil ürünlerini, insanoğlunun yaratılışıyla verilen ruhsal davranışların çevrenin etkisiyle bir kalıba nesneye büründürerek kendi haz ve doyumlarının bir sonucu olduğunu anlayacaktır. Ortaya çıkan tekstil ürünü, insanda bulunan ruhsal belirtilerin olumlu ya da olumsuz davranışların somutlaşmış bir ürünüdür. Çağın yaşantısı, tekstil ürünlerinde ve sanatsal faaliyetlerde somut elementler olarak doldurulmaya çalışılacaktır. İşte bu eksik olup sonradan bir ürün olarak ortaya çıkan sanat eserleri sanatçının kendi dünyasından başka birinin dünyasına duygusal iz olarak aktarılacaktır.
Açık-koyu bağlamında mekan ve figür üzerine bir dizi resim önerisi

Bu çalışmada, gece ve gündüz arasındaki karşıtlığın ortadan kalkmasına sebep olan yaşanmışlıkların, ışıltılı gecelerin ve parlak neonların altında, sabaha kadar akıp giden trafikte gizilliğin tamamen kalkması, ışığa yüklenen anlamlar ve bunların algılanması ile ilgili yapılan resimler ortaya konulmak istenmiştir. Oluşturulan bu resimler, tez içeriğine de büyük katkı sağlamıştır. Bu bağlamda yapılan resimlerinde, geceyi ışıklı modern kent yaşamına tezat bir nitelikte sunmak ve gizemi aynı mekan içinde soluyan, yorgun ve ürkek bedenlerle tamamlamak için öznel aktarımlara başvurulmuştur. Bu aktarımlarda, resimlerdeki ve yazılardaki ortak duyguları ön plana çıkarmaktadır. Çünkü ışık, yaşam enerjisi gibidir, ta ki gölgeler gelip onu sürükleyene kadar. Salt gölgelerle gizem kazanmaz ışık, çoğu zaman da tek başına gizilliğini ortaya koyar. Günümüzde, gece ve karanlık geçmişşte de olduğu gibi gizemli, dramatik bir atmosfer oluşturmaktan gittikçe uzaklaşmaktadır. Bu da gecenin, insan yaşamındaki korkuyu da beraberinde getiren ve insana ürperti veren o gizilliğini, ortadan kaldırmış oluyor. Ama yine de yalnız, içe dönük, loş karanlıkların bireylerde bıraktığı tek başına yaşama hissi, izleyicide dokunaklı ve iç burkan gerçekliklerin varlığına sebep olmaktadır. Kalabalık yaşanan gece hayatı, barlar, kulüpler ya da gecenin hissedildiği her yerde; yalnızlığa itilen, kalabalık içinde olmasının yanında tek başına bile fark edilmeyen hayatların ve o hayatları bir kimlik gibi üzerinde taşıyan insanların, yalnızlık karşısında yaşadıkları, yalnız kaldıkları sahneler resmedilmiştir. Bununla birlikte, resimler de meydana gelen açık-koyu ilişkisi ele alındığında, geceyi gece gibi hissettirmek için mekanlar ve o mekanların içini dolduran savurgan ve çoğu zaman da yalnız bedenler resmedilmiştir. Karanlığı ortadan ikiye ayıran ışık, kendi gölgesinde kaybolmaya yüz tutmuştur. Bu da figürlerin, yalnızlığını daha çok ortaya koyar. Bu bağlamda şekillenen resimler korkudan uzaklaşır. Bu resimlerinde, var edilen gerçeklikle ve o gerçekliği içinde barındıran bireylerle ve yaşamlarla şekillenir.
Simgesel figürlerin seramik sanat eğitimi açısından değerlendirilmesi

Bu araştırma, simgesel figürlerin seramik sanat eğitimi açısından üniversitede bulunan öğrenci ve öğretim elemanı görüşleriyle değerlendirmeye çalışılmıştır. Seramik eğitimi alan öğrencilerin ve eğitimcilerinin konuyla ilgili görüşlerine başvurulması alt problemler olarak belirtilmiştir. Araştırmanın örneklemini, Ankara bulunan seçkisiz yöntemle seçilmiş 2 yükseköğretim kurumunun 2. 3. ve 4. sınıfında öğrenim gören 100 öğrenci ve seçkisiz yöntemle seçilmiş 2 yükseköğretim kurumunun 30 öğretim elemanları oluşturmaktadır. Veri toplama aracı olarak araştırmacı tarafından geliştirilen Bilgi Toplama Formu kullanılmıştır. Araştırmada, anket survey yoluyla toplanan veriler, yüzde, frekans, aritmetik ortalama, standart sapma ve t testini içeren betimsel istatistik tekniklerden yararlanılarak analiz edilmiştir. Öğretim elemanları simgesel figürleri, seramik sanat eğitimi sürecinde kullanmakta ve konunun hedefleri doğrultusunda öğrencilere uygulatmaktadır. Öğrenciler, teorik derslerde öğretilen simgesel figürleri yaptıkları çalışmalarda kullanmakta ve bu yapılan ürünlerde simgesel figürlerden etkilenmektedir. Araştırma sonucunda öğretim elemanlarının ve öğrencilerin seramik çalışmalarda simgesel figürleri kullandıkları tespit edilmiş, öğretim elemanları ve öğrenciler simgesel figürleri istekli olarak kullandıklarını belirtmiştir. Eski kültürlerde kullanılan simgesel figürlerin seramik sanat eğitimi sürecinde kullanılması, çalışmaların etkileyiciliğinin artmasını sağlamaktadır. Böylece kültür içinde geçmişşten etkilenmelerle simgesel figürler gelişmekte ve değişmektedir.
Analysing the components of a children's picture book

Çocuk resimli kitapları, bir çocuğun anlam yaratma ve görsel algıdaki becerilerini geliştirmesinde büyük önem taşır. Bu çalışmanın amacı, çocuk resimli kitaplarının tasarımsal öğelerini inceleyerek, çocuk kitabı yaratıcılarına yeni yaklaşımlar sunmaktır. Bugünlerde her yerde çocuklar için yapılmış ürünleri görmek mümkün. Ancak, Ortaçağ'da insanlar, her birey için çok önemli olan çocukluk döneminin farkında olmadan yaşadı. Rönesans döneminde çocukluk kavramı gelişim göstermeye başladı. Soylu kandan gelen aileler çocuk ve yetişkin arasında farkı benimsedi. Bazıları, çocuklarının gelişimi için eğitici kitaplar yazarak çocuk kavramının ailede bir yer kazandığını gösterdi. Artan bu farkındalık üzerine aileler çocuklarının gelişimi için öğretmenler tuttu. Bu sayede, çocuklar ailenin bir parçası haline geldi ve ebeveynler ressamlardan, tablolarda onların da gözükmesini talep etti. O dönemden sonra çocukluk kavramı ailede zamanla artan bir önem kazanmış oldu. Çocuklar için özel üretilen kıyafet ve oyuncaklarla başlayan bu üretim, teknolojinin gelişmesi ve eğitimdeki farkındalıkla çocuk kitaplarının üretimine geldi. Bir yetişkin ve çocuğun algısının aynı olmadığını fark eden çocuk kitabı yazarları, çocuğun eğlenerek öğrenebilmesi için resim ve yazıyı beraber kullanmaya başladı. Zamanın ünlü yazar ve çizerleri; William Blake, Randolph Caldecott, Sir John Tenniel, modern çocuk kitabının öncüleri oldular. Zamanla çocuk resimli kitapları, çocuğun görsel algısını, anlam yaratma becerisini ve bireysel beklentilerini göz önünde bulundurarak, tasarım alanında önemli bir yer kazandı. Bu çalışma, fabllardan günümüz modern örneklere kadar bir incelemeyle, çocuk resimli kitaplarının tasarımsal prensipleri olan; ana düzen, illüstrasyon, tipografi ve 19. yüzyıldan beri çocuk resimli kitapları oluşturmak için kullanılmış teknik ve içerikleri inceleyecektir.
Batı resim sanatında sfenks betimi

Sfenks imgesinin Batı resmindeki yansımalarının ve kronolojik gelişiminin incelendiği bu çalışmada mitin çıkış noktası ve kültürler arası ilişkisinin yanı sıra temsil konusundaki yorumlar da gösterilmiştir. Üç ana bölümde toplanan bu araştırmanın ilk bölümünde kelimenin etimolojik gelişimiyle birlikte özellikle Doğu kültüründe sfenks tipleri ve imgenin kullanım alanları ve sembolizmi işlenmiştir. İkinci bölümde sfenks imgesinin mitolojideki karşılığı ve başta felsefe ve edebiyat olmak üzere Oedipus ve Sfenks mitinin diğer disiplinlerdeki yorumları ve bu yorumların Batı resmindeki yansımaları üzerinde durulmuştur. İkinci bölümün devamında tek tanrılı dinlerdeki sfenks veya muadillerinin karşılaştırılmaları yorumlanmıştır. Kutsal Kitap'ta geçen keruvların sfenkslerle olan ilişkisi farklı araştırmacıların görüşleriyle birlikte sunulmuştur. İmgenin gelişiminin resim sanatındaki yansımaları üçüncü bölümde ele alınmıştır. Oedipus imgesinin Ortaçağ ve sonraki dönemlerdeki değişimi ve sfenks imgesinin de bu gelişime ayak uydurması kronolojik olarak işlenmiştir. Daha sonra Rönesans ile tam anlamıyla resim sanatına giren sfenks imgesinin giriş noktaları, kullanım alanları ve biçimsel özellikleri tanımlanmıştır. Kıta Avrupa'sının sonraki dönemlerde sfenkse olan bakış açısı ve özellikle Maniyerist dönem ve sonrası heykel ve resimler yorumlanmıştır. 17. yüzyılda Flaman sanatında yan unsur olarak kullanılan sfenksin olası sembolik anlamları gösterilmiştir. 18. yüzyılda sfenks imgesinin ve mitinin hem Neoklasizm hem de daha sonra gelecek olan Sembolist anlayışa birebir örtüşmesi düşünüldüğünde imgenin sıklıkla betimlenmesi kaçınılmaz olmuştur. 18. yüzyılın ikinci yarısından itibaren özellikle de Pompei ve muadili arkeolojik buluntuların ışığında Neoklasizm, kıta Avrupa'sında hızlı bir yükselişe geçmişştir ve bu durumun başta Mısır sfenksi olmak üzere resim sanatındaki yansımaları incelenmiştir. Sfenks imgesinin hem mitolojik hem de sembolik olarak en yoğun kullanıldığı dönem olan 19. yüzyılın özellikle ikinci yarısından itibaren hakim olan Sembolizm ile sfenks betiminin ilişkisi yorumlanmıştır. Resim sanatına geçmeden önce edebiyat, şiir gibi alanlarda kendini gösteren Sembolizm akımının resimdeki örneklerinde bu disiplinlerdeki ilham kaynakları gösterilmiştir. Son kısımda ise 20. yüzyıldaki bireysel sembolizmin yanı sıra sfenksin kadın imgesi ile artık tamamıyla eşdeğer görülmesi ve bu eğilim ile alakalı belli başlı örneklerin incelenmesi konu edilmiştir.
Yazılıkaya altmışüç Tanrı ve Tanrıça figür dizisi

Taş üzerine oyulmuş bir çizgi, bir işaret sanat yoluyla dışarı vurma isteğinin tarih öncesine kadar uzandığını göstermektedir. Kaynağını 'Yazılıkaya Duvar Kabartmalarından' alan bu dizi resimlerinde, bilinçaltında oluşan figür imgeleri ile beraber tuval üzerinde kompozisyon, renk, kurgu için üst düzeyde bir yetkinliği arama çabası aranmıştır. Yağlıboya, akrilik, suluboya, mürekkep gibi malzeme ve teknikler kullanılmıştır. Her tuvalde tek rengin egemenliği ile malzemenin etkisi ön plana çıkarılmaya çalışılmıştır. Resimlerin hepsinde yalınlığa ulaşmayı elverdiğince en aza indirgenmiş öğelerle 'Hitit Figürleri'', siluet görüntüleriyle resmedilmiştir.
Türk minyatür sanatı içerisinde Ömer Faruk Atabek'in yeri ve günümüze tekniğinin yansıması

Çalışmamızın giriş bölümünde konunun amacı, önemi ve yöntemi belirtilmiştir. Tezimizin ikinci bölümü Türk Minyatür Sanatına Kısa Bir Bakış adı altında incelendi. Bu ana başlık altında minyatürün tanımı, kısa tarihsel gelişimi ve Anadolu'daki minyatür sanatına değinilmiştir. Üçüncü bölümü Ömer Faruk Atabek oluşturur. Bu bölümde sanatçının hayatı, sergileri, minyatür çalışmaları ve kullandığı teknik ve malzemeler hakkında bilgi verilir. Dördüncü bölüm tezin esasını oluşturan Katalog kısmıdır. Seçilmiş elli eser konu bakımında sınıflandırılarak sıralanmış ve incelenmiştir. Beşinci bölümü oluşturan Değerlendirme kısmı alt başlıklara ayrılarak geniş bir değerlendirme ortamı yaratılmıştır. Sonuç bölümünde kısaca sanatçının minyatür sanatına katkıları maddeler halinde sunulmuştur. Tez çalışması seçkin bir kaynakçayla son bulmuştur.
The role of documentation in contemporary art: Issues of institutional practice

Bu tez çalışmasında, dokümantasyonun çağdaş sanat ile ilişkisi kurumsal pratiğin sınıflandırın, belirleyici ve sergileyici pratikleri ile olan ilişkisine göre tanımlanıp örneklenmiştir. Sanat eserlerinin sanat kurumları ile olan ilişkisinde ortaya çıkan konular ve problemler, Walter Benjamin, Boris Grays, Douglas Crimp, Michael Fried ve Jean-François Lyotard gibi sanat eleştirmenlerinin ışığında sorgulanmış ve yorumlanmıştır. Sanat eserlerinde kurumsal temsil tekniklerini kullanan sanatçılar arasındaki tutum farklılıkları çalışılmış ve örneklenmiştir. Tez sergisi olarak bir yerleştirme işi, Güzel Sanatlar Enstitüsüne sunulmuştur.
Günümüz Sanatında Beden ve İşlevsel Güzellik

Bu araştırma ile geçmişş dönemlerden günümüze, beden düşüncesine toplumsal pratikte yaklaşım biçimleri ve bunun sanatta, görsel dünyada nasıl yorumlandığı değerlendirilmeye çalışılmış, güzel kavramı temelinden bedene yönelik yaklaşımlar incelenmek istenmiştir. Araştırmanın yöntemi niteliksel olup, gözlem, araştırma ve uygulama aşamasından oluşmuştur. Konu kapsamında kaynak taraması yapılarak, mevcut dokümanlar incelenmiştir. Bugüne kadar yapılmış araştırma ve uygulamalar konuyla ilgisi bağlamında gözden geçirilmiştir. Tarihsel süreçte, beden temasına dönük sanat üretimleri ve beden-güzellik kavramları temelinde edinilen bulgular incelenmiştir. Konu kapsamında, insan bedeninin sanat alanında varoluş süreci, biçim ve içerik yönünden ele alınmıştır. Özellikle günümüze gelinen süreçte, dijital olarak birçok alanda kullanılan beden görüntülerinin oluşturduğu güzellik düşüncesi ve tüketim alanına yerleşmiş bir imge olarak beden kavramı üzerinde önemle durulmuştur. Çeşitli kültürel yapılar içerisinde, bedenin görüntüsüne yönelik yüklenen anlamlar örneklerle açıklanmaya çalışılmıştır. Konuyla bağlantılı düşünce yapıları, sanatsal dönem ve kuramlar belirli bir kronolojik sıra izlemeksizin incelenmiştir. Farklı dönemlere ait sanat eserleri bir düşünce paralelinde incelenmiş, eserlere yönelik bulgular çoğunlukla karşılaştırmalı olarak ele alınmıştır. Araştırma için gerekli görülen bilimsel alanların disiplinlerine yönelik her türlü veriden yararlanılmıştır. Konu, uygulama çalışmalarıyla birlikte ele alınmıştır.
Agrega katkılı seramik bünyelerin araştırılması ve uygulanması

Kil, seramik sanatçısının etkileşim içinde olduğu dünyayı estetik bir dil ile anlatmak için kullandığı plastik bir malzemedir. Kil malzemenin biçimlendirilme kolaylığı ve pişirim ile dayanıklılık kazanma özelliğinden dolayı, sanatsal eserlerin üretiminde ana malzeme olarak var olmuştur. Binlerce yıllık seramik sanatının günümüzde önemini arttırarak yaygın kullanılan bir malzeme olmasında etkendir. Geleneksel seramikler, insanlık tarihi kadar köklü olmakla birlikte, aynı zamanda çağdaş sanat anlayışına uygun olarak bugüne kadar kullanılmaktadır. Seramik üretiminde, malzeme seçimi sadece tasarımı etkilemenin ötesinde, ürünün boyut, çevre ve sağlık koşulları gibi birçok özelliğinde belirleyicidir. Günümüzde birçok seramik sanatçısı, çalışmalarında yeni renk ve doku elde etmek için kil malzemeye çeşitli ilaveler ekleyerek ile farklılık yaratma yoluna gitmektedir. Katkı malzemesi olarak; oksitler, yanıcı malzemeler, derinlik niteliği kazandıracak çeşitli agregalar ve daha niceleri kullana gelmektedir. Agrega terimi, birçok alanda, kimyasal, yapısall ve benzeri konularda farklı olan ve bir arada kullanılan malzemeleri ifade etmekle birlikte seramik alanında özellikle küçük kayaç veya mineral parçacıklara verilen isimdir. Agregaların sanatsal seramikler de kullanılması ve teknik bilgi ile ilgili sınırlı sayıda kaynak bulunmaktadır. Bu projede, seramiğin ana hammaddesi olan kil malzeme ile yandığında kaybolmayan, doku oluşturan çeşitli agregalar araştırılmıştır. Hazırlanan karışımlar şekillendirilmiş, kurutulmuş ve pişirildikten sonra bünyelerin yüzeyleri taşlama makinesi ile aşındırılarak uygulamanın sonucu ortaya çıkarılmıştır. Agrega katkısı olarak kullanılan hammaddelerin özellikleri ve malzeme bilgileri sadece estetik açıdan değerlendirilmiş, çok çeşitli malzemelerden sadece çalışmaya konu olan ve önceden çalışılmış olan malzemelerin tanım ve özellikleri ile aktarılmıştır.