turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
İnsanın yeni imgeleri

İmgeler, bağlamsal kurgulardan öte, durmadan çağrışım üreten, gerçeği kuran-bozan-değiştiren görüntülere evrildiler. İnsanın 'tuhaf doğasının anlam yüklerken oluşturduğu karmaşık ilişki, imgeleri hissederken de devreye giriyor. İmge, imlediği şey ile 'anlamın ötesinde bir 'öte anlam yaratma aracıdır. Görüntü olarak imge, iletişime girdiği anda yarattığı çağrışımlarla dönüşür, anlamla kurduğu ilişki bozulur, onu içinde barındırırken aynı anda varlığına da son verir. Benim resim yapma halim, imgesel dizilimlerin herhangi bir yüzeyde ya da maddede fiziksel bir şeye dönüşmesiyle yakından ilişkili diyebilirim. Mekanlarından, dolayısıyla da bağlamlarından koparıp bir araya getirdiğim imgeleri, izleyicide tamamlanacak bir zincirin halkaları gibi diziyorum. Sonuçta ortaya ironi ve fantezi bileşimli melezleşmeler çıkabiliyor. Söyleniş olarak da benzeşen imge-simge kavramları sıkça birbirlerinin yerine kullanılabilen benzer kavramlardır. Bu iki kavram arasında kullanılışları itibariyle ortaya çıkan farklılık; simgenin içinde her zaman-imge bulunmasına karşın imgenin içinde her zaman simgenin bulunmayışıdır. Thomas Eliot, duyguyu bir sanat biçimi olarak anlatmanın, bir 'nesnel bağlılaşım? bulmakla ya da başka bir ifadeyle, bu tikel coşkuyu formülleştirecek bir nesneler dizisi, bir durum, bir olaylar zinciri bularak kurulabileceğini ileri sürer.
Çizgi roman ve yeni sunum biçimleri

Çizgi roman; dijital ya da geleneksel yöntemlerle elle çizilmiş, mantıklı bir bütünlük ve süreklilik oluşturacak biçimde art arda gelen, her karesinde bir öyküyüanlatan, bunu da genellikle yazı baloncukları ile destekleyen, basılı olarak kullanılıpçoğaltılan görsel bir anlatı tasarımıdır. Çizgi romanlarda anlatılar genelde resimler ile ifade edilir. Bu araştırmanın konusu, çizgi roman tasarımında alternatif gösteriuygulamalarının neler olabileceğine ilişkin bir derleme yapmaktadır. Araştırma kapsamında üç boyutlu ve kabartmalı baskıların yanı sıra çizgi romanlar, içerisindebarındırdıkları metinlerin seslendirilmesi ve dijital olarak hareket ettirilmesiyle yeni bir sunum biçimi oluşturulması hedeflenmiştir. Basılı olarak kolay ulaşılabilen çizgi romanların teknolojinin gelişmesiyle birlikte dijital olarak sunulması, sayfa üzerindekianlatının dijital mecralardaki dizi ve film gibi şekilleriyle de beraber kullanılması anlatılmıştır. Çizgi roman, ABD'de olduğu gibi Türkiye'de de birçok film ve dizi için ilham olmuştur. Bunun sonucu olarak hem ABD'de hem de Türkiye'de birçok dizi vefilm, çizgi roman uyarlaması olarak karşımıza çıkmaktadır. Çizgi romanlardanuyarlanan bu dizi ve filmler, çizgi roman üretimine ve satışına zarar vermediği gibi doğru orantılı olarak iyi yönde etkilemiştir. Araştırmada Osmanlı İmparatorluğu'nun kuruluşunu anlatan 'Diriliş Ertuğrul'adlı çizgi roman, kare kodları bağlanmış, yeniden tasarlanmış ve detaylandırılmıştır. Araştırmanın konusu doğrultusunda çizgi roman tasarımı teknoloji ile bir arada güncel tasarım anlayışına uyarlanarak gelecek kuşaklara hem ilham hem de yazılı ve görsel olarak hazırlanmış bilimsel bir kaynak olması hedeflenmiştir.
Türk resminde kadın temalı portre yorumlamaları

Portre Kavramı; Birçok şekilde ifade edilmekle birlikte insan suretinin herhangi bir yüzey üzerine aktarılması işidir. Tarih boyunca portre örneklerine rastlamak mümkündür. ''Türk Resminde Kadın Temalı Portre Yorumlamaları'' adlı tez çalışmasında kadın portresinin, resim sanatı tarihi boyunca pek çok açıdan ele alınarak resimlere konu olmuştur. Portreler zaman zaman o kişinin psikolojik ruh halini, toplumdaki statüsünü belirlediği gibi yaratıldığı dönemin özelliklerini, kadının toplumdaki yerini, önemini sorgulayan ve sanatçının o anda ne hissettiği bakımından bir takım ipuçları vererek zamanın tanığı niteliğinde özellikler taşımaktadır. Türk resminde kadın portre örneklerine 19. yy ortalarında rastlanmaktadır. Osmanlı döneminde ilk Batılaşma hareketlerinin sanatsal etkileri, Asker kökenli ressamların yurt-dışında eğitim görüp dönen ve padişah ya da saraya yakın kişilerin portrelerini yapmak üzere davet edilen yabancı ressamlar, burada sanat atölyeleri açıp sanatı topluma yayma hareketleri başlamıştır. Türk resim sanatında kadın porte çalışmaları, Osman Hamdi, Halil Paşa, Mihri Müşfik, İbrahim Çallı, Nurullah Berk, Nuri İyem, Neşet Günal ve Mehmet Başbuğ'un resimlerinden örnekler verilerek ele alınmıştır. Akademik eğitim ile empresyonizmi birleştiren portreler üretilmiştir. Sonraki yıllarda dönemsel üslupların etkileri farklılaşarak modeli sadece biçimsel olarak ele alırken portrenin, iç dünyasını yansıtmayan bir durum söz konusudur. Yeni oluşumlarda ise yani biçim bozmaya karşı çıkarak kişinin dünyasının sosyal sorunları anlatmayı temel olarak benimseyen çalışmalar üretmişlerdir. Kısa süren bir soyut dönemden sonra sanatçılar samimi anlatımlar içeren eserler vererek sosyal gerçekliği dışa vuran eserler meydana getirirler.1980'den günümüze kadar özgün ifadeler devam ederek portrelerin sadece üslupsal ve biçimsel kaygılarla meydana gelmediği sosyolojik, psikolojik ve felsefi bir anlatıma gidildiği de görülmektedir.
Sanat tasarım ve Bauhaus

Endüstrileşme ve mekanizasyorı ile birlikte yaşanan köklü değişimler ve gelişmeler karşısında sanatçılar çağın gereklerine ve koşullarına uygun yeni çözümler arama çabası içine girmişlerdir. Bugün 'modern' olarak tanımladığımız sanat ve tasarım anlayışı, kökleri 19. yüzyıla dayanan bu sürecin bir sonucudur. Bauhaus, 19. yüzyıldaki 'modern öncesi' hareketler ile 1930'lardan itibaren belli bir form dili ve stil oluşturmuş olan 'modern' sanatçı ve tasarımcılar arasında adeta bir köprüdür. Bu tezde, Bauhaus'un bu geçişi nasıl sağlamış olduğu, yani öncüllerinden ve çağdaşlarından nerede ayrıldığı ve 'modern' sanat ve tasarım anlayışının temellenmesine nasıl katkıda bulunduğu incelenmiştir. Ayrıca 'modern' sanat hareketlerinin ve bizzat Bauhaus içinde yer almış olan - 'modern' sanatın oluşmasındaki katkıları tartışılmayan - ressamların Bauhaus'un düşünsel temelleri ve burada gerçekleştirilen uygulamalar üzerindeki etkilerini saptanmaya çalışılmıştır. Özetlemek gerekirse bu çalışmanın amacı, Bauhaus' taki sanat-tasarım ilişkisinin ve etkileşiminin analizine katkıda bulunmaktır.
Biçimlendirilen düşünce - Korku

Yokolma kaygısı karşısında insan, başlangıçta sanat ve dinin birlikteliğinde huzur noktası bulmuştur. Sanat ve dinin, yöntem ve kurallarının belirlenmesi ile birlikte, bu iki olgu birbirinden ayrılmıştır. Fakat, dinsel düşüncenin toplumsal kurum ve kuralların oluşumunda rol alması, resim sanatını da etkilemiştir. Teknoloji-insan ilişkisi ile birlikte, kendi yöntem ve sorunlarım yaşamaya başlayan resim sanatı, gerçekliğini de sorgulamaya başlamıştır. Bu süreçte resim sanatının görselleşmesini sağlayan temel öğeler dış gerçekliğin veya soyut düşüncenin yansıtılmasında kullanılmış; aynı zamanda kişisel dilin biçim kazanmasına yardımcı olmuştur. Bu öğelerle biçimlendirilen düşünce, insanın dış gerçeklik karşısında duyduğu heyecanların görselleşmesini ve kodlanmasını sağlamıştır. Bunun için bu çalışmada insanın kaygılarını anlatma çabası değil, kaygının kodlandığı çizgisellikle anlamı vurgulanmaya çalışılmıştır. Din ve sanatın oluşumu, dinin etkin olduğu ortaçağ ve teknoloji-insan ilişkisinde oluşan resim sanatı tarihi araştırılarak, kişisel çalışmalar arasında ilişkinin kurulması düşünülmüştür. Resimlerin konusunu, insanın yok olma kaygısı sonucunda belirlediği ve biçimlendirdiği şeyler oluşturmuştur. İnsanda var olan kaygıların, hem resmin konusu ile bağlantısı kurulurken, hem de konunun yüzeyde biçimlendirilmesini sağlayan çizgisel anlatımla anlamı vurgulanmaya çalışılmıştır. Bu çalışma içerisinde yapılan resimler; Non-figüratif, dekoratif resim anlayışı çerçevesinde renk zenginliğinden çok, beyazla oluşturulmuştur. Boyanın kalın, çizgisel olarak kullanılması; ışık-gölge etkisiyle beyaz yüzeyde gri tonların oluşumunu sağlamıştır. Resim düzleminde çizgisel ifadenin kullanımı, plastik bir amaç taşımıştır.
Kendilik öyküsü olarak resim''Gökkuşağı Meleği'nin Anatomisi''

Bu çalışmada, 'Gökkuşağı Meleğinin Anatomisi' bir metafor olarak kullanılmaktadır. 'Gökkuşağı Meleği' kendilik araştırması yapan sanatçının, 'Anatomi' ise bu araştırmanın kendine özgü doğasının metaforudur. Buna göre burada, kendini epistemik, etik ve estetik anlamda geliştirmek için resim yapan ve kendi resimlerini açıklayıp yorumlayan bir sanatçının öyküsü ele alınmaktadır. Çalışmanın amacı, özgün sanat yapıtları ortaya koymak, bu yapıtları incelemek, resim yapma ve inceleme süreçlerinde araştırma ve yorum yöntemlerinin oynadığı rolü vurgulamak ve Gökkuşağı Meleği için sanatsal yaratım ve eleştiriden oluşan bir kendilik geliştirme yöntemi önermektir. Çalışmanın çıkış noktası, resim ve resim incelemesinin birer kendilik pratiği, yani kendini biçimlendirme ve yapılandırma etkinliği olmasıdır. Buna göre çalışma, araştırma ve yorum süreçlerinden oluşan iki evreden meydana gelmektedir: Birinci evre, sözel içerikleri görsel içeriklere dönüştüren resim yapma yani sanatsal yaratım, ikinci evre ise görsel içerikleri sözel içeriklere dönüştüren resim inceleme yani sanat eleştirisidir. Bu iki evre, sanatçı rolünden araştırmacı ve yorumcu rollerine, resim dilinden araştırma ve yorum dillerine geçişleri kapsayan dinamik bir süreç oluşturur. Sanatçının kendi resimleriyle yüzleşmesi, araştırma ve yorum yöntemleri, birincil ve ikincil zihinsel süreçler ile kendilik ve yorum arasında birbirinden esinlenen ve birbirini etkileyen karşılaşmalar yaratır ve kendilik gelişimiyle sonuçlanır
İlk ve orta öğretim kurumları için yetiştirilecek sanat eğitimcisinin taşıması gereken nitelikler

Modern dünyada ve ülkemizde geçmişşten günümüze sanat eğitimi anlayışlarındaki değişimler incelenerek, günümüz sanat eğitimi ile ilgili yeni arayışların ortaya çıkış sebepleri araştırılmıştır. Genel eğitim dizgesi içerisinde sanat eğitiminin sahip olduğu konumun genel bir çerçevesi çizilmeye çalışılmış, aynı zamanda da kendine özgü eğitim yasaları ve yöntemleri olan bir alan olarak da incelenmiştir. Yetiştirilmekte olan sanat eğitimcisinin almış olduğu eğitim-öğretim sürecini ve almış olduğu derslerin ilk ve ortaöğretim kurumları sanat dersleri ile ne ölçüde paralellik gösterdiği incelenmiştir. Toplumun sosyal, ekonomik ve politik yönden gelişebilmesinde bireyin yaratıcı yönlerini güçlendirmesi anlamında büyük öneme sahip olduğu düşünülmektedir. Bu bağlamda sanat eğitimcisinin üstlenmiş olduğu rolde önem kazanmaktadır. Bu çalışmada ilk ve ortaöğretim kurumlarında görev yapmak üzere yetiştirilecek sanat eğitimcisinin alana özgü niteliklerinin vurgusu çerçevesinde sahip olması beklenen kazanımlar ve nitelikler açıklanmıştır.
Günümüz sanatında zaman ve bellek kavramlarının görsel açılımları

Sanatın temel islevlerinden biri insanlıgın tarihsel deneyimlerini koruyupsaklanmasına ve bunların hatırlanmasına yardımcı olmasıdır. Bu anlamda sanat nesnesi bireysel ve toplumsal bellek için hafıza tetikleyicisi rolüne sahiptir. Birey, yaygın olarak, kendisinin ve ait olduğu toplulugun geçmişsinin izlerini görsel sanatlararacılıgı ile sürer. Özellikle anlatımcı sanat gelenegi içinde bir zaman ve uzamiçinde gerçeklesen insan etkinliklerinin temsil ve kayıt edilme biçimleri sanat disiplinlerinin temel sorunlarından biri haline gelir. Toplumsal ve kültürel değişimler, saklama ve koruma motivasyonunda etkili olurken aynı zamanda saklama ve koruma biçimlerini de belirlemislerdir. Son iki yüzyıldır insanlık tarihini etkileyen teknolojik gelismeler ve sosyal değişimler tarihindiger dönemlerine göre hem daha hızlı gerçeklesmislerdir hem de daha etkinolmuslardır. Bu hızlı degisim sonrasında ortaya çıkan yeni duyus ve düsünüsbiçimleri sanatsal stillerde yeni temsil ve kaydetme biçimlerinin gelistirilmesindeetkili olmustur. Buna bağlı olarak Modernizm sonrası sanat stillerinde zaman ve bellek kavramları yeni tariflerle sorgulanmıstır. Özellikle 1970 sonrası sanat anlayısında ve bu anlayısla paralellikler tasıyan1990'ların sanatında hafıza tetikleyicisi olarak sanat nesnesinin rolü belirgin bir biçimde yer alır. Soyut sanat anlayısının otonom hakimiyetini kıran ve belirgin bir biçimde en son tarif edilen avangard hareket olan kavramsal sanat anlayısı halen güncel sanat örnekleri üzerindeki etkisini korumaktadır. Kendisinden önce gelenModernizmden ayrılarak farklı bir duyarlılıgın etkin olduğu içinde yasadıgımızdönemde güncel sanat örnekleri bellek ve zaman olgularını bu yeni hissedis vekavrayısla ele almıslardır. Bu olgular ile iliskili olarak günümüz sanatçıları kimlik, gelenek, tarih, mit, arsiv ve müze kavramlarını sorgulamakta ve yeni tariflergetirmektedirler.
Yeşim Ustaoğlu filmlerinin auteur kuram açısından incelenmesi

Bu tezin amacı auteur kuram ışığında Yeşim Ustaoğlu sinemasına bakmaktır. Bu kuramın yönetmen sinemasını incelemede elverişli olduğu bilinci, bu tezin yapılmasını tetiklemiştir. Auteur kuramda esas olan, filmin görsel dili, teknik becerisi ve yönetmenin iç anlamı; filmler arasındaki bağlantı, yönetmenin filmi tıpkı bir kitap yazarı gibi filmi yazdığı görüşüdür. Bu esaslara dayanarak Yeşim Ustaoğlu'nun hayatı, kısa filmleri ve uzun metraj filmlerine bakılmaktadır. Yönetmenin yaşamında odaklandığı sorunların sinemasında karşılık bulduğu, bunun bazen bilerek, göstererek; bazen de bilinçaltına yerleşen kimi gerçeklerin dışa vurumuyla yapıldığı görülmektedir. Yönetmenin tüm filmlerinde ölümün varlığı, sorgulanışı; neredeyse tüm filmlerine hakim olan bir yolculuk hali, ayrıca tüm filmlerine bakıldığında hiçbir filminde 'baba'nın olmayışı, -filminde hiçbir ana karakter baba değil ya da filmin içinde gözüken bir baba yoktur- aynı şekilde hiçbir karakterin kocasının olmayışı ya da koca olmamaları, hatırlama ve hatırlatma, bellek, kimlikler, eski ve bugünün karşılaştırılması ve yüzleşme öne çıkan konuların başındadır.
Çağdaş Türk resim sanatında fotogerçekçi eğilimler

Sanat, bireysel ve toplumsal kimlikleri ifade eden araçlardan biridir. Resim sanatında kimi sanatçıların özgürce nesneleri çalışması, kimi sanatçıların da nesneleri fotoğraftan faydalanarak birebir benzetmeye çalışmasıyla başlayan serüven, teknolojinin gelişmesiyle birlikte daha da farklı bir boyut kazanarak ressamların izleyicide şaşkınlık uyandıran resimler üretmesine neden olmuştur. 1960'lı yıllarda Batılı sanatçılar tarafından ortaya çıkartılan Fotogerçekçilik, bütün dünyada olduğu gibi hem Batı resim sanatını hem de Türk resim sanatını etkilemiştir. Gerçek dünyanın dikkatli gözlemine dayanan doğru, nesnel ve tarafsız betimini herhangi bir duygu katmadan aynı fotoğrafta olduğu gibi yansıtmak fotogerçekçilerin tek amaçları olmuştur. Bu bağlamda 'Çağdaş Türk Resim Sanatında Fotogerçekçi Eğilimler' başlıklı tez çalışmasında, öncelikle Fotogerçekçilik akımı hakkında detaylı bilgiler verilmiş ve Batılı sanatçıların gerçekleştirdikleri resimler üzerinde durulmuştur. Daha sonra Türk resim sanatının tarihsel gelişimi ile fotoğrafı çalışmalarında bir araç olarak kullanan Türk sanatçıların resimlerine yer verilmiştir. Çağdaş Türk resim sanatında fotogerçekçi anlayışla resim yapan; Nur Koçak, Mustafa Sekban, Taner Ceylan, Cömert Doğru ve Mustafa Yüce'nin hakkında bilgiler verilip, seçilen resimleri analiz edilmiştir. Son bölümde ise eser metni ve analizler başlığı altında İbrahim Akkaya'nın fotogerçekçi eğilimde yapmış olduğu resimlerinin analitik çözümlemeleri yapılmıştır.
Çocuk ihmalinin belirlenmesi ve tedaviye katkısında görsel sanatlar eğitiminin rolü

İÇocuk İhmalinin Belirlenmesi ve Tedaviye Katkısında Görsel Sanatlar Eğitiminin Rolü? konulu bu araştırmanın amacı, çocuk yuvalarına ihmal sonucu bırakılmış travmatize olmuş çocukların, sanat eğitimi yoluyla tanı, teşhis ve tedavi süreçlerine, katkıda bulunulmak ve bireylerin duygularının yorumlanmasında resimden yararlanılmasındaki faydaları göz önüne koymaktır. Çalışmalara başlamadan önce, çocukların sürece istekli ve aktif olarak katılımları sağlamak için karşılıklı güven ilişkisi içerisine girilerek, bu süreçte çocuklar gözlemlenmiştir. Gözlem sonuçlarına göre amaçlar, ders akışı ve içerik belirlenmiştir. Tüm süreç boyunca çalışmalar çocukların hassasiyeti gözetilerek, gelişim dönemleri ve içinde bulundukları ortam göz önünde bulundurularak hareket edilmiştir. Çalışma tarama modeli ve deneysel yöntem olmak üzere iki aşama da yürütülmüştür. İlk aşamada literatür taraması yapılmış ve yararlanılan tüm kaynaklar metin halinde sunulmuştur. İkinci aşamada ise çocuklara 4 hafta ve haftada iki saatlik uygulama çalışmaları yaptırılmış sonuçlar uzmanlarla birlikte değerlendirilmiştir. Ayrıca ilk hafta ve son hafta çocuklara gözlem formu uygulanmıştır. Araştırma verilerinin çözümlenmesinde ise SPSS bilgisayar programından yararlanılmıştır. Elde edilen veriler tablolar halinde sunulmuştur. Araştırma bulgularından elde edilen sonuç ihmalin belirlenmesi ve tedavisinde resmin rolünün olduğu yönündedir. Çocuğun resimle anlatımlarının gelişimine katkıda bulunacağı yaşantısındaki olumsuz deneyimleri aza indireceği öngörülmektedir.
Çizgifilm-mizah ilişkisi

'Çizgi Film-Mizah İlişkisi' adlı bu çalışma, çizgi film yapım aşamaları içerisinde var olan mizah öğesinin, görsel hale, ne şekilde getirildiğini inceleyerek, mizah'ın film yapım sürecindeki yerini saptamayı amaçlamaktadır. Araştırmamızda mizah'ın diğer görsel sanatlara oranla çizgi film içerisinde bulduğu olanaklar incelenmiştir. Çizgi filmin, mizah yardımı ile varlıklar ve nesneler üzerindeki hakimiyeti, onun görsel sanatlar içerisindeki ayrıcalıklı yerini belirlemiştir. Çünkü çizgi film içerisindeki filler uçabilir, timsahlar dans edebilir, ağaçlar şarkı söyleyebilir. Çizgi filmler, teknik aşamaların çokluğu nedeniyle genellikle kısa metrajlı yapımlardır. Zaman kavramının darlığı yüzünden verilmek istenen iletilerinin en kısa zamanda ve en doğru bir biçimde seyirciye ulaşabilmesi için daima mizahtan faydalanılır. Mizah: iletilerin çabuk kavranmasına, görüntülerin bellekte kalıcılığına ve izleyicinin film karşısında sıkılmamasına olanak sağlar.
Optik sanat ve çağdaş cam sanatı

Optik Sanat, 1960'lı yıllarda gelişme gösteren, renklerden, çizgilerden ve biçimlerden yararalanarak izleyende görsel tepkiler uyandırmanın amaçlandığı bir sanat akımıdır. Optik sanat eserleri kültürel bir birikime gerek olmadan izleyicinin o anki görsel algısına yöneliktir. Bu eserlerde yan yana gelen çizgiler, kontrast renkler, geometrik düzenler ve uygulamadaki ön arka ilişkisi ile oluşturulmuş hareketlilikler dikkati çeker. Sanat tarihinin bir dönemini kapsayan optik sanat, modadan dekorasyona, mimari uygulamalar, günlük kullanım eşyaları ve pek çok alanda izlerini hala günümüze kadar taşımaktadır. Optik sanatın etkilerini, başlangıcı 1960'larda çağdaş cam sanatı hareketine kadar uzanan günümüz cam sanatında eserler veren bazı sanatçılar da da görebiliyoruz. Özellikle pek çok farklı teknikte çalışılabilen cam aynı zamanda bazı durumlarda fiziksel özelliğinden dolayı da optik olarak anılabiliyor. Tezin ikinci bölümünde Optik Sanat'ın sanat tarihindeki yeri ve bu alanda eser vermiş önemli sanatçılara ve işlerine, üçüncü bölümde ise çağdaş cam sanatı hareketinin nasıl başladığı ve çağdaş cam sanatının başlangıcı ile beraber işlerinde optik yanılsama ve kontrastlıkları kullanan sanatçılara yer verildi. Teze katkısı olması açısından eserde yer alan sanatçılarla iletişim kuruldu ve eserlerini Op Art'la ilişkilendirip ilişkilendiremeyecekleri ve eserlerinin ortaya çıkışında Op Art'dan farklı sebepler olup olmadığına dair sorular yöneltildi. Sanatçıların da görüşleri göz önünde bulundurularak Optik Sanat'ın cam sanatına yansımaları ve cam sanatında optik lekelerin ve dokuların kullanılması konusunda 1960'ların Op Art'ı ile günümüz çağdaş cam sanatı arasında karşılaştırmalar yapıldı. Sanatçıların optik dokuyu eserlerine taşımaları konusundaki detaylar irdelendi.
Türk ve batı resminde müziksel imge çözümlemesi

Bu çalışma Batı ve Türk resim sanatında müzikle bağı bulunan sanatçıların müziksel duyarlılıklarının sanatlarına nasıl yansıdığının incelenmesine yöneliktir. Sanatçıların sanat anlayışları üzerinden müziksel çözümlemeler yapılmaya çalışılmış; İmgede var olan müzik, sanatçılar ve eserleri üzerinden değerlendirilmiştir.19. yüzyılla beraber sanat, hem resim hem de müzik alanında köklü değişimleri de beraberinde getirir. İki sanat arasındaki etkileşimin tarihsel sürecini ve birbirlerinden ne denli etkilendiklerini ilk bölümde ele alınmıştır. İkinci bölümle beraber birçok gelişmenin ışığında bilimsel yöntemler de dahil edilerek sesten renge incelenmiştir. Resim ile müzik arasındaki bağ ve ressamların görsel yaratı süreçlerinde müziğe olan ilgisi 20. yüzyılda soyut sanatla beraber oldukça güçlenir. Sanatçılar, müzikte duyumsadıkları güçlü etkiden resimde de yer alanmaya giderler. Soyut bir yapıya sahip olan müzik, sanat dalları içinde güçlü etkisini her daim göstermiştir. Soyut sanatla beraber ressamlar müzikten daha verimli bir şekilde yararlanma olanağı bulur. Böylelikle resim sanatındaki soyut anlayış müziği imgede aramada büyük kolaylık sağlar. Müziğe duyarlı ressamların sanat anlayışları içerisinde müziği konumlandırışları büyük farklılıklar taşır. Bu soyut olguyu resim yüzeyine aktarışları her sanatçının kendi sanat anlayışıyla şekillenir. Türk resminde de müziksel anlayış benzerlik göstermekle beraber süreç 1950 sonrasına tekabül eder. Türk sanatçıların resimsel sorunsallarına aradıkları müziksel cevaplar batılı sanatçılar gibi batı müziğinde yoğunlaşır. Buna karşın köklü Türk müziği kültüründen herhangi bir yararlanma görülmemektedir. Türk müziğine, sanat içerisindeki yerine, batı müziğiyle karşılaştırılmasına ve ressamların tutumlarına üçüncü bölümde yer verilmiştir. Sanatçıların müziği sanatlarına ne şekilde dahil ettikleri çalışmamızın dördüncü bölümünde dört ana kategori altında çözümlenmeye çalışılmıştır. Son kategori müzikle direk bir bağ kurmamakla beraber, tezin bütünündeki müzik çözümlemesine yardımcı işlevinden dolayı dahil edilmesi çalışmaya büyük fayda sağlamıştır. Diğer üç bölüm ise müziğin görselleştirilmesi ve müziğin etki gücünden resimsel yönde yararlanmaya yönelik çalışmaları içerir. Her sanatçı kendi kategorisinde resim yüzeyinde ya da derinlerde duyumsanan müziğiyle ele alınmıştır. Sonuç bölümüyle beraber ayrı ayrı ele alınan sanatçılara genel bir bakış yapılmış, bununla beraber benliğe işleyen müziğin ve yüzeysel etkili müziğin resimdeki rolüne açıklık getirilmiştir.
Yaşama sevinci uygulamalar ve açıklamalar

Yaşama sevinci konusunun ele almışında, sevinç ve yaratıcılık kavranılan özdeşleştirilmiş; her yeni resimle farklı çizgi, renk, boya ilişkilerine gidilmeye çalışılmıştır. Resimlerde sevinç, mutluluk duygulan yanında acı, hüzün gibi zıt duygular da doğal olarak yer almış. Ancak mutluluk ve sevinç duygulan öne çıkmıştır. Geometrik katı formlar yerine yumuşak formlar yeğlenmiştir. Ustaların çalışmaları incelenmiş ve bazı resimlerden etkilenilmiştir. Genelde kapalı kompozisyonlar seçilmiş, taslak yapılmadan, resmin yapılış heyecanı içinde sürekli değişimlerle sonuca gidilebilmiştir. Çizgi çoğunlukla nükteli ve fantastik olarak kullanılmıştır. Çizgi enerjisi ve ritmiyle yaratılan hareket, boya ve renkle birleşerek resimlerin temel yapısını oluşturmuştur. Yani renk ve boyayla çizilmiştir. Renklilik, ışığın ve sevincin simgesi olarak görülmüş ve resimlerde renk zenginlikleri elde edilmeye çalışılmıştır. Yeni renkler bulabilmek için farklı boya kalınlıkları denenmiş; renk, çizgi ve boya birlikte düşünülmüştür. Çalışmalarda çoğunlukla yağlıboya kullanılmış; zemin renkleri boyanıp kurutulduktan sonra resme başlanmıştır. Üst üste binen farklı boya kalınlıkları ve renk tonlan ile derinlik problemi çözülmeye çalışılmıştır ve boya maddesine dayalı düşsel mekanlar yaratılmıştır. Yaşama sevinci konusu dört farklı grupta ele alınmıştır. İlk grup resimler portrelerden oluşmuş, ikinci grupta post motifi çeşitlemelerine gidilmiş, üçüncü grupta çizgi ağırlık kazanmış, kaligrafik anlayışla soyutlamalara gidilmiş, son grupta ise üçlü bölmelerden oluşan kompozisyonlar seçilmiş ve hareket öğesi öne çıkmıştır. Zamanla figür önemini kaybetmiş soyut biçimlere dayalı resimler yapılmıştır.