turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Geleneksel tedavi yöntemlerinin toplumsal yansımaları: Karabük örneği

Karabük evreninde gerçekleştirilen bu çalışmada geleneksel tıp yöntemleri ya da halk hekimliği uygulamaları olarak nitelendirilen, daha önce empirik verilerle desteklenmeyen ama yaygın olarak varlığına inanılan tedavi yöntem ve uygulamalarının neler olduğu, bu yöntem ve uygulamaların toplumsal yansımalarının bilimsel olarak elde edilmiş empirik veriler ışığında gösterilmesi amaçlanmıştır. Çalışmanın ilk bölümünde tıbbın toplumsal gelişme ve değişme ile ilişkisi kısaca ele alınarak, zaman içerisinde ortaya çıkan tıp alanları ile ilgili bilgiler verilmiştir. Ayrıca bu tıp alanları ve aralarındaki farklar, benzerlikler ve çatışma unsurları incelenmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde Karabük'te uygulanan geleneksel tıp uygulamaları ele alınmıştır. Bu uygulamalar ocaklar, diğer tedavi uygulamaları, Karabük türbe ve yatırları, Karabük şifalı su, şifalı toprak ve diğer nesneleri olmak üzere 4 başlık çerçevesinde incelenmiştir. Bu bölümde geleneksel tedavi uygulayıcıları ile yüz yüze görüşmeler yapılarak bu kişilerin uygulamış oldukları tedavi, bu tedavinin dünü, bugünü ve yarını hakkındaki düşünceleri hakkında bilgiler alınmıştır. Çalışmanın üçüncü ve son bölümünde ise uygulamalı araştırma yer almıştır. Bu bölümdeki veriler anket tekniği ile elde edilmiştir. Kullanılan anket formu araştırmacı tarafından hazırlanmıştır. Araştırmanın örneklemini Karabük merkez, Safranbolu ilçesi ve Ovacuma köyü oluşturmuştur. Bu yerleşim yerlerinde ikamet eden 400 kişi üzerinde uygulanan ankette elde edilen veriler SPSS 22 istatistik programı kullanılarak değerlendirilmiştir. Ankette kullanılan sorular frekans analizi ile değerlendirilmiştir. Ayrıca istatistiksel analizlerde gruplar arası farklılıklar araştırılırken de Ki-kare tekniği kullanılmıştır. Gerek mülakat tekniğiyle yapılan çalışmada gerekse anket uygulamasında elde edilen empirik veriler ışığında geleneksel tedavi yöntemlerinin Karabük toplumunda uygulanamaya devam ettiği neticesine ulaşılmıştır.
Toplumsal değişmenin aile ve yaşlılar üzerine etkisi

Bu çalışma toplumsal değişmeyle birlikte, yaşlıların konumunda meydana gelen değişmelerin tespitinin yapılmasını hedeflemiştir. Bu noktadan hareketle, İstanbul'daki 5 huzurevinde anket uygulanmıştır. Kayışdağı Darülaceze, Maltepe Huzurevi, YeşilköyHuzurevi, Hayat Huzurevi ve Bağcılar Huzurevi'nde toplam 200 yaşlıylagörüşülmüştür. Toplanan verilerin değerlendirilip yorumlanması neticesinde, toplumsal değişmeyle birlikte yaşlıların statü kaybına uğradığı tespit edilmiştir. Buradan yola çıkarak, yaşlıların huzurevinde kalmasının yaygınlaştığı ve huzurevi sayısının arttığı görülmüştür. Artık İstanbul'da her ilçede bir veya daha fazla huzurevi bulunmaktadır. Sanayileşme ve kentleşmeyle birlikte kadınlar çalışma hayatına girmiştir. Aile yapısı geniş aileden çekirdek aileye doğru küçülmüştür. Teknolojik gelişmeler ve özellikletıbbın gelişmesiyle, insan ömrü uzamış ve yaşlıların bakımı problem olarak incelemeye alınmıştır. Kadının iş hayatına girmesi yaşlıların ev içerisinde bakımını zorlaştırmış vehuzurevlerine olan ihtiyacı arttırmıştır. Artık huzurevleri sadece kimsesizleri vedüşkünleri değil, kendi isteğiyle gelen eğitimli bireyleri de içine alan bir kurumdur.
Antalya ve çevresinde yaşayan 60 yaş üstü yaşlıların kuşaklararası ilişkileri

Antalya ve çevresinde yaşayan, yaşı 60 ve üzerinde 10 kişi (5 kadın, 5 erkek) ile yapılan mülakatlar ailede kuşaklar arası ilişkileri, yaşlıların bakış açısından ele almaktadır. Ucu açık sorulara yaşlıların verdikleri cevapların analizine dayanmaktadır. Kalitatif araştırmanın amacı aile içerisinde kuşakların karşılıklı ilişkikerini yaşlılardan dinlemek ve daha sonra yapılacak olan kantitatif araştırmalar için hipotezlere erişmektir.
Evlilik yoluyla Afyon-Emirdağ'dan Belçika'ya gerçekleşen göçler ve yaşanan süreçler

Türkiye'den Batı Avrupa'ya göç süreci; işçi göçleri, aile birleşimleri ve evlilik göçleri olmak üzere üç aşamalı olarak gerçekleşmiştir. Göç sürecinin üçüncü aşamasında yer alan ve özellikle 1985'ten sonra giderek yaygınlaşan evlilik göçleri, günümüzde de Türkiye'den Avrupa'ya gerçekleşen göçlerin başlıca biçimini oluşturmaktadır. Bu çalışma kapsamında evlilik yoluyla Afyon Emirdağ ilçesinden Belçika'ya gerçekleşen göçler ve yaşanan süreçler araştırılmıştır. Emirdağ ilçesi, evlilik göçlerinin günümüzde de önemli oranda devam ettiği bir yer olması sebebiyle araştırma sahası olarak belirlenmiştir. Kuramsal ve uygulamalı olmak üzere iki bölümden oluşan bu çalışmanın kuramsal bölümünde Türkiye'den Batı Avrupa'ya göç süreci; göç ve kültürel süreçlere ilişkin kavramlar, uluslararası göçe yönelik yaklaşımlar ve ilişkiler ağı teorisi bağlamında açıklanmaya çalışılmıştır. Çalışmanın alan araştırması bölümünde ise; Emirdağ ilçesinden Belçika'ya evlilik yoluyla gerçekleşen göçlerin nedenleri, göç edenlerin sosyal, kültürel ve ekonomik yaşamdaki durumları ve yaşanılan sorunlar incelenmiştir. Ayrıca Belçika'dan Türkiye'ye dönüş yapanların temel tercih nedenleri ile geri dönüşte karşılaştıkları sorunlar; Belçika'da kalmayı tercih edenlerin ise bu tercihinde etkili olan faktörler gözlem, yarı yapılandırılmış görüşme ve odak grup görüşmelerinden elde edilen bilgiler çerçevesinde ortaya konulmaya çalışılmıştır. Bu araştırmadan elde edilen başlıca sonuçlar şunlardır: Emirdağ'dan Belçika'ya evlilik göçlerinin gerçekleşmesinde, Türkiye'nin sosyo-ekonomik koşullarının ve göçmenlerin anavatanları ile oluşturdukları ilişkiler ağının önemli bir etkisi bulunmaktadır. Türkiye'den yapılan evlilikler, Türk dili ve kültürünün gelecek nesillere aktarılması ve anavatan ile ilişkilerin sürdürülmesi açısından bir köprü vazifesi görmektedir. Bununla birlikte Emirdağ'dan Belçika'ya evlilik yoluyla gerçekleşen göçlerde kültür farkı, dil ve uyum sorunu, ailevi ve maddi sorunlar gibi bir takım sorunlar ortaya çıkmaktadır. Belçika'da yaşayan Emirdağlıların Türkiye'ye geri dönüş yapmalarında maddi sorunlar, boşanma ve emekli olma gibi faktörler etkili olurken; Belçika'da kalmayı tercih etmelerinde ise ekonomik sebepler, aile ve sosyal çevre bağları ile sosyal haklar önemli bir rol oynamaktadır.
Hollanda'dan Türkiye'ye göç eden Karamanlıların tersine göç deneyimleri

Avrupalı Devletler, II. Dünya Savaşıyla kaybettiği emek gücünü tekrar kazanabilmek ve savaşın yıkımın yaralarını sarabilmek amacıyla 1960'lı yıllarda az gelişmiş ülkelerden emek talebinde bulunmuştur. Bu talep doğrultusunda başlayan göçlerleAvrupa sanayisi göçmen emeğine bağımlı bir hale gelirken, göçmen akıntıları bu bölgelere doğru yol almaya başlamıştır.1970'lerin ikinci yarısından sonra emek ve üretim süreçlerini etkisi altına alan neoliberal politikalar, emek ve üretim sisteminde köklü değişiklikler getirirken, ulusaşırı faaliyetlerin önünü açmıştır. Avrupa'da sanayisizleşme sürecinin hızlanırken diğer yandan istihdam alanlarında bir daralmayı beraberinde getirmiştir. Bu noktadan sonra göçmen emeği göç alan ülkelerde eski değerini kaybederken, yerli emek kutsallaştırılmıştır. Ulusaşırı şirketlerin ortaya çıkışıyla, göçmene ve göçmen emeğine olan talebin azalması, göçmenlerin ülkelerine döndürülmesine yönelik politikaların oluşturulmasında önemli bir faktör olmuştur. Avrupa'da 2000 ekonomi kriziyle artan göçmen karşıtlığı, 11 Eylül saldırısı sonrasında Müslüman göçmenlere karşı baskıları arttırırken, yabancı düşmanlığını arttıran bir etken olmuştur. Theo Van Gogh ve Pim Fortuyn cinayetleri sonrasında Hollanda'da büyüyen İslamofobi, çokkültürcü politikalardan asimilasyon politikalarına doğru geçişi gündeme getirmiştir. Hollanda'da artan yabancı düşmanlığı ve İslamofobik söylemler göçmenler üzerindeki baskıyı arttırırken, rahat bir yaşama kavuşmak isteyen göçmenlerin kalıcı olarak Türkiye'ye dönmesine neden olmuştur. Bu çalışmada, Hollanda'dan Karaman'a geriye göç eden göçmenlerindönüş nedenlerine etki eden faktörleri ele almaktadır. 20 göçmen ile görüşülerek, yarı-yapılandırılmış görüşme formu aracılığıyla veri toplanmıştır. Eldeedilen veriler kategorik-içerik analiz tekniğiyle görüşmelerin ortak noktaları üzerinden temalara ayrılarak, temaları destekleyen metaforlar aracılığıyla değerlendirilmiştir.
1894 - 1897 yılları Kadı Kayıtlarına göre Niğde'de aile yapısı

Çalışmamızın temel kaynağı Niğde şer'iyye sicilleridir. Bu çalışma ise şer'iyye sicilleri, mahkeme kayıtları gibi birinci el yazılı tarihi kaynakları esas almak suretiyle '1894- 1897 Yılları Kadı Kayıtlarına Göre Niğde'de Aile Yapısını' ele almaktadır. Merkez ile şehir arasında yapılan yazışmaları, en önemlisi bölgenin sosyal ve toplumsal yaşamını yansıtan bu siciller, her konuda temel kaynak olma özelliğini taşımaktadır. Aile toplumsal hayatta, canlı organizmayı oluşturan hücreler gibidir; deyim yerinde ise toplumun kalbidir. Günümüz Türkiye alfabesine dönüştürmeye çalıştığımız şer'iyye sicili defteri 19. yy. da yazılmış olup aile, evlilik, ailenin sosyal yapısı, toplumun ekonomik yapısı vb. konuları içermektedir. Aileyi en çok etkileyen faktörler arasında özellikle din, ekonomi, üretim biçimi ve gelenek gibi etkenler sayılabilmektedir. O dönemde Müslümanlar kimi durumlarda gayrı Müslimlerle evlenerek akraba bağlarını güçlendirerek toplumun kültürel açıdan da zenginleşmesine yol açmışlardır. Osmanlı toplumunda aile yapısı, manevi ve sosyal açıdan geniş aile, fiziksel açıdan çekirdek olarak şekillenmiştir. Osmanlı toplumunun geniş aile yapısın'da genellikle 3 kuşağın birlikte yaşadığı görülmüştür. Ailenin oluşumunda, nişan müessesi, evlenecek erkek ve kadının birbirlerini daha yakından tanıma fırsatı sağlamıştır. İlgili dönemde mehir miktarları orta gelir düzeyine sahip ailelerde 80 ile 400, bazı üst düzey gelire sahip olanlarda ise 400 ile 800 akça ile 100 ile 1500 kuruş arasında değişiklik göstermektedir. İslami değerlerin ve Müslüman nüfusunun ağırlıkta olduğu Niğde'de 1894- 1897 yılları arasında Müslüman ailelerin Gayr-ı Müslim ailelere göre yüksek gelir gurubunda yer aldıkları görülmektedir. İslam'ın polijini evlilik tipine izin vermesine rağmen, bu tür evlilik halk arasında yaygınlık kazanmamıştır. Osmanlı Devletinde aile yapısındaki değişiklikler Tanzimat dönemiyle birlikte ortaya çıkmaya başlamıştır. Adı geçen dönemde gerek kentlerde gerekse kırsal kesimlerde klasik aile yapısı, tarım ve eğitim alanlarında oluşan değişikliklerin baskısı altına girmiştir.
Türkiye'de 1980 sonrası kültürel değişim ve popüler kültür inşası

Toplum ve birey açısından toplumsal değerlerin aktarımı basit bir transfer işlemi değildir. Bu sosyal realiteden hareketle, kültür ve özellikle popüler kültürle ilgili ana soruların Türkiye'nin toplumsal formasyonuna nasıl bir anlam kattıklarını saptamak önemlidir. Bu anlamda, kültür ve popüler kültür ile temel toplumsal görüntülerin anlaşılması gerekmektedir. Popüler kültür pratiklerinden belki de en önemlisi olarak kabul edilebilecek popüler müzik ise bu görüntülerin en önemli verilerini sunmaktadır. Günümüz dünyasında popüler kültür sadece belli malları, kullanışları, etkinlikleri popüler yapmamış, bunlarla birlikte gelen, bunlarla iç içe olan belli dünya görüşlerini ve biçimlerini de popülerleştirmiştir. Popüler kültür sorunsalı, genel şeyleşme ve yabancılaşma olgularını da kapsayacak genişlikte bir çerçeveye oturtularak ele alınmayı gerektirmektedir. Bu anlamda popüler kültür tabiler ile güçsüzlerin kültürüdür, bu yüzden de içerisinde daima toplumsal sistemin, dolayısıyla da toplumsal deneyimin merkezinde yer alan egemenlik altına alma ve tabi kılma güçlerinin izlerini, iktidar ilişkilerinin göstergelerini taşır. Popüler kültür aynı zamanda bu izleri en belirgin bir biçimde popüler müzikte gösterir. Türkiye'de ise özellikle 1980 sonrası dönemde kendisini göstermiştir. 80'li yıllarda 'arabesk' ve 90'lı yıllarda 'pop' müzik bu göstergelerin en önemli kanıtıdır. 1980 sonrası yaşanan hızlı değişim ve bu değişimin ortaya koyduğu kültürel form oldukça önemli değişimler geçirmiştir. Bu değişimlere ise, çoğu şeyin 'popülerleştiği' günümüz Türkiye'sinde, kendisini yine her aşamada, bir 'yeniden oluşturma' ve 'yeniden inşa' etme mekanizmalarıyla direnilmiştir. Bu yeniden inşa edilen olgular ise, öyle çok da azımsanacak olgular değil, genelinde, tüm yaşamı anlamlı kılan 'kültür', özelinde ise 'popüler kültür' ve 'popüler müzik' olmuştur.
Eczacılık alanında beyaz yaka suçları

İlk kez Sutherland, üst tabakaya ait ve toplumda saygın statüdeki insanların da suç işlediğini belirtmiş ve bu tür suçlara beyaz yaka suçları adını vermiştir. Teorilerçoğunlukla suçlunun piskolojik yapısı, kişisel olarak bulunduğu psikolojik durum bakımından beyaz yaka suçlarını incelemektedir. Yapılan son araştırmalar da beyaz yaka suçların kişisel motivasyon kaynakları ile birlikte suçluların kullandıkları yapısall suç fırsatları ve kullandıkları teknikler üzerinde çalışarak, suçun oluşumuna ortam hazırlayan fırsatların azaltılmasına yönelik tedbirler geliştirilmesi üzerine yoğunlaşmıştır. Bu çalışmada, sağlık hizmetinin bir alanı olan eczacılık sektöründe işlenen suçların nedenleri, işleniş biçimleri, suç fırsatları ve suça karşı alınması gereken tedbirlerin belirlenmesi amaçlanmaktadır. Bu amaca ulaşabilmek maksadıyla yorumlayıcı bilim anlayışı çerçevesinde nitel çalışmanın örneklerinden olan ve ikincil veri olarak değerlendirilen belge incelemesi ile yüz yüze görüşmelerlearaştırma yapılmıştır. Sonuç olarak suç işleyen eczacıların genelde eczacılık sistemindeki açıkları kullandıkları, özellikle muvazalı eczane işletmek, hasta bilgisi dışında ilaç yazdırmak ve reçete yönlendirmek hususlarının en çok işlenen suçlar olduğu belgeler üzerinden tespit edilmiştir. Yapılan görüşmelerden elde edilen bulgulara göre suç işleyenlerin motivasyon kaynakları; aşırı para hırsı, içinde bulunulan maddi zorluklardan kurtulma isteği ve yapılan davranışların tam olarak suç olduğunun kabul edilmemesi tespit edilmiştir. Bu tür suçları azaltmak için suç fırsatlarını azaltıcı yeni yöntemler önerilmiştir. Ayrıca cinsiyetin eczacılarn işledikleri suç üzerinde etkisi olmadığı görülmüştür.
Asya'nın küresel tapınağı: Japon popüler kültürü Türkiye' deki Anime ve Manga hayranları üzerine bir alan araştırması

Japon popüler kültür ürünleri anime ve manga, Japon kültürüyle doğrudan bir etkileşimi olmayan Türk hayranlar üzerinde giderek etkili olmaya ve yaygınlaşmaya başlamıştır. Bu çalışma, Türkiye'deki anime ve manga hayranlarının kullanım ve doyumlarını araştırmak üzere tasarlanmıştır. Çalışmada öncelikle popüler kültür tartışmaları ve bu tartışmalar çerçevesinde Japon popüler kültürü ele alınmış, ardından Japonya'nın küresel ürünleri olan anime ve manganın tarihsel gelişimi incelenmiştir. Sonrasında hayran kültürü çalışmaları bağlamında anime ve manga hayranları açıklanmaya çalışılmıştır. Araştırma, anime ve manga hayranlarının; anime izleme ve manga okuma alışkanlıklarıyla, anime izleme ve manga okuma nedenlerini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Bu amaçla anime ve manga hayran topluluk sayfaları üzerinden 1015 kişiye çevrimiçi anket çalışması yapılmıştır. Çalışma sonucunda anime ve manga hayranlarının sırasıyla eğlence, bilgi edinme, arkadaşlık ve moral-motivasyon amacıyla anime izledikleri veya manga okudukları saptanmıştır.
Denizli'de yerel gazetecilik alanı: Mekanizmalar, işleyiş ve stratejiler

Bu çalışma, Denizli kenti özelinde yerel gazetecilik alanındaki işleyişi, mekanizmaları ve alandaki stratejileri ortaya çıkarmak hedefiyle oluşturulmuştur. Bu hedefin gerçekleştirilmesi için çalışma, hem alan içindeki faillerin birbirleriyle ve alanla olan ilişkileri hem de alanın dışındaki sosyal, siyasal, ekonomik oluşumların yerel gazetecilik alanına ve alandaki faillere yönelik etkileri doğrultusunda iki boyutlu olarak ele alınmıştır. Ayrıca medya alanının her geçen gün yenilenen bir alan olması nedeniyle, bu doğrultuda Denizli'deki yerel gazetecilik alanında tarihsel süreçte yaşanan değişim ve dönüşümler ortaya konulmuştur. Çalışmanın rotası, pratik düzlemde faillerin kendi görüşleri, teorik düzlemde ilişkisel teori ve Bourdieucü perspektifin yardımıyla belirlenmiştir. Bu yönüyle çalışma hem teorik hem de pratik izleklerin bir arada bulunduğu nitel bir saha çalışması olma özelliğini taşımaktadır. Çalışmanın ilk bölümünde araştırmanın yöntem ve tekniklerine yönelik bilgiler verilirken, ikinci bölümünde teorik alt yapısı oluşturulmuştur. Bu bölümde ilişkisel sosyal teori ve Bourdieu'nün kavramsal repertuarı ve gazetecilik alanına yönelik yaklaşımları ele alınmıştır. Üçüncü bölümde yerel gazetecilik alanına yönelik çeşitli teorik ve teknik bilgiler verilmiş, akabinde alanın inşası amacıyla iç yapı ve dış yapısına yönelik malumatlara ve Denizli yerel gazetecilik alanının tarihsel serüvenine değinilmiştir. Çalışma analizlerine yer verilen dördüncü bölümde araştırma, görüşme soruları aracılığıyla faillerin bireysel verileri, alanın iç yapısı ve alanın dış yapısı şeklinde üç farklı temaya ayrıştırılarak birbirleriyle olan ilişkisellikleri düzleminde yorumlanmıştır. Çalışma sonucunda Denizli kentindeki yerel gazetecilik alanının profili tüm yönleriyle ortaya konulmuştur.
Elazığ'da nazarla ilgili işlemlerin sosyolojik tetkiki

Yüksek Lisans Tezi ELAZIĞ'DA NAZARLA İLGİLİ İŞLEMLERİN SOSYOLOJİK TETKİKİ Mine ER Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Felsefe Din Bilimleri Anabilim Dalı Din Sosyolojisi Bilim Dalı 2005; Sayfa: VII+ 68 Nazar inancı ve buna bağlı sihirsel ve büyüsel pek çok inanç ve pratik, ilkelinden en gelişmiş toplumlara kadar görülen yaygın bir inançtır. Genellikle onun, haset ve kıskançlık ya da beğenmeden doğan bir olgu olduğuna inanılır. Tarih boyunca insanlar, zararına inandıkları nazardan önce korunmak, değdikten sonra da kurtulmak için pek çok dinsel, sihirsel ve büyüsel pratiğe başvurmuş ve bunun için pek çok unsuru aracı kılmıştır. Bunların başında nazar gelmektedir, iste bu araştırmanın konusunu da söz konusu olgu ve buna ilişkin dini, sihirsel ve büyüsel inanç ve pratikler oluşturmaktadır.
Ideological apparatuses of the state: Repressive and non-repressive state apparatuses in the 20th century dystopian novels

Bu tezde dört 20. yüzyıl distopik romanında (Biz, Bin Dokuz Yüz Seksen Dört, Cesur Yeni Dünya ve Fahrenheit 451) baskıcı ve baskıcı olmayan devlet aygıtlarının işleyişi Louis Althusser ve Michel Foucault'nun kuramları ışığında incelenmiştir. Birinci bölümde Althusser ve Foucault'nun kuramları çalışılmıştır. İkinci bölümde insanları denetim altında tutma mekanizmaları, üçüncü bölümde ise cezalandırma yöntemleri sorgulanmıştır. Dördüncü bölümde cinselliğin hem bireylerin yaşamlarını hem de tüm toplumu yönetmek için nasıl kullanıldığı gösterilmeye çalışılmıştır. Beşinci bölümde insanların zihinlerinin ideolojik aygıtlarla nasıl oluşturulduğu ve manipüle edildiği ve son bölümde de bütün bireyselliklerin tüm baskıcı ve baskıcı olmayan devlet aygıtlarıyla nasıl baskı altında tutulduğu gösterilmeye çalışılmıştır.
Kemal Tahir'in sosyalizm anlayışında devlet

Marksizm'de devlet, toplumların sınıflara bölünmesiyle birlikte ortaya çıkan ve sınıflar kendisini ortadan kaldırdıktan sonra aşamalı biçimde varlığını gereksiz kılacak geçici bir mekanizma olarak ele alınmıştır. Kemal Tahir, Marksist bir yazar olarak devletin Doğu toplumlarındaki yapısı ve geleceği hakkında bu çerçevenin oldukça dışında bir yorum geliştirmiş ve bu toplumlar için devletin vazgeçilmez bir dayanak olduğunu ileri sürmüştür. Bu yorumu Osmanlı toplum yapısını üzerine yaptığı araştırmalar üzerine temellendirmiştir. Marksist bir yazar olarak devletin toplum için vazgeçilmez olduğunu ileri sürmesi Türkiye'deki çeşitli kesimlerin Kemal Tahir'e yaklaşımında bir ölçüt niteliğini almış, kimileri devlet düşüncesini dikkate alırken Marksistliğini kimileri de Marksist oluşunu dikkate alırken devlet hakkındaki düşüncelerini görmezden gelmiştir. Bu araştırma, Kemal Tahir'in sosyalist yorumunda devletin nasıl açıklandığını konu edinerek bu yapı hakkında ortaya koyduğu yorumları, kendi düşünsel kaynağı içerisinde aramayı hedeflemiş ve buradan bütünsel bir devlet yorumu çıkıp çıkmayacağını sorgulamıştır. Burada yazarın devlet hakkında fikirlerini ortaya koyarken, Marksizm'le ilişkisi çalışmamızın odak noktasını oluşturmaktadır. Ve bu ilişkide iki noktaya özellikle dikkat edilmiştir: Bunlardan birincisi; Türkiye'de devlet hakkında ortaya koyduğu temel farklılıkların teori ile nasıl temellendirildiğidir. İkincisi ise birinci ile bağlantılı olarak- bu temellendirmenin ele aldığı tarihsel malzeme ile ilişkisidir. Bu malzeme ile ilişkide ise iki önemli düşünsel dönüşüm yaşayan yazarın bu dönüşümü dikkate alınarak çalışma yürütülmüştür. Böylelikle yazarın devlet hakkındaki düşünceleri ortaya konulurken tarihsel malzeme ve sistem arasında kurduğu bütünlüğün ortaya konulması hedeflenmiştir.
The theme of bare life in Palestinian exile narratives in the aftermath of Al-Nakba

Bu tez; 1948 Al-Nakba sonrasında, ülkelerini terk etmek durumunda kalan Filistinli yazarların ürettikleri sürgün anlatılarında çıplak hayat temasının nasıl ifade bulduğunu analiz etmeyi amaçlamaktadır. Bu amaçla, 1948 sonrası sürgün koşullarında yazılan, Ghassan Kanafani'nin 'Güneşin Altındaki Adamlar', Jabra İbrahim Jabra'nın 'Gemi' ve İbrahim Nasrallah'ın 'Ateş Çayırları' metinleri incelenecektir. Bahsi geçen dönem; İsrail'in Filistin'i işgali sonrasında uyguladığı 'Olağanüstü Hal Düzenlemeleri'ni kendi yönetim biçimi haline getirmesi ve Filistinlilerin sürgün edilip, kimlik ve haklarının askıya alınmasıyla karakterize edilmiştir. Bu çalışma, İsrail'in istisna halini kurala çeviren yönetim paradigmasını Giorgio Agamben'in 'olağanüstü hal' teorisiyle açıklayıp, bu koşullarda yeniden şekillenen Filistin öznelliğini 'çıplak hayat' üzerinden okurken; tezin asıl amacı, çıplak hayatın 'sürgün edebiyatı' çerçevesinde izleklerine bakmak ve bahsi geçen sürgün yazarlarının, farklı zaman ve mekan mefhumlarıyla, çıplak hayata alternatif bir politika üretip üretemeyeceğini sormaktır. Bu anlamda, tezde çift taraflı bir çerçeve izlenecektir. Agamben'in, politikaya dışlanma yoluyla içlenen Homo Sacer kavramı da eleştirilerek, metinler çıplak hayat çerçevesinde ve çıplak hayata karşı olarak okunacaktır. Diğer yandan, ele alınan yapıtlar, sürgün edebiyatı özellikleri açısından da incelenerek, yerinden edilmiş yazarların metinlerinde zaman ve mekan mefhumlarını farklı şekillerde yansıtma biçimlerine bakılacak ve çıplak hayata alternatif bir politika sergileyip sergilemedikleri tartışılacaktır.
Modernleşme bağlamında Cumhuriyetten günümüze değişen Ankara lokantaları

Bu çalışma, Cumhuriyetten günümüze Ankara'daki lokantaların modernleşme ekseninde incelenmesi üzerine kurulmuştur. Bu amaçla gelişim ve değişim süreci üç farklı dönem altında irdelenmiştir. Dönemler, Türkiye'nin yaşadığı siyasi ve kültürel yapının el değiştirmesine göre belirlenmiştir. Cumhuriyet, Liberal Anadolu ve Neoliberal elit olarak adlandırılan dönemlerde, lokantaların nasıl bir değişimden geçtiği aktarılmıştır. Çalışmanın birinci bölümü araştırma hakkındaki genel bilgilerden oluşmaktadır. Çalışmanın ikinci bölümünde örnekleme dahil edilen lokantaların sosyolojik olarak kavramsallaştırılması üzerine kurulmuştur. Kültürel bir kurum olan lokantaların menüleri, fiziki özellikleri ve giden kişiler gibi özellikler dikkate alınarak incelenmiştir. Araştırmanın bulgularını da içeren bu bölümde lokantaların Ankara kentinde modernleşmeyle beraber ortaya çıkışı ve kent merkezinin kaymasıyla birlikte yaşadığı eş zamanlı değişim de aktarılmıştır. Üçüncü bölüm araştırmanın sonuç ve önerilerinden oluşmaktadır. Ankara'daki lokantaların Cumhuriyetten günümüze modernleşmeyle birlikte yaşadığı dönüşümler aktarılmıştır.