turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye'de elektrik üretimine bağlı mevcut karbondioksit emisyonunun bölgesel olarak belirlenmesi ve uzun dönem tahmini

Türkiye'de sürekli artan nüfus ve gelişen endüstriye paralel olarak hızla artan bir enerji, özellikle de elektrik ihtiyacı söz konusudur. Artan elektrik ihtiyacı sonucu elektrik üretimi ve buna bağlı CO2 emisyonu da artmaktadır. Bu tez çalışmasında 2001 - 2020 yılları arası mevcut ve planlanan elektrik üretimi, buna bağlı CO2 emisyonu ve kömür gazlaştırma senaryoları ile CO2 emisyonu azaltım miktarı bölgesel olarak belirlenmiştir. Çalışma kapsamında CO2 emisyonlarının belirlenmesi için mevcut ve planlanan santrallerin elektrik üretimi ve yakıt tüketim verileri, emisyon faktörleri, yakıt alt ısıl değerleri, ortalama termodinamik verimleri ve elektrik talep tahmin değerleri kullanılmıştır. Veriler yıllık ve daha sonra adres verileri kullanılarak bölgesel olarak sınıflandırılmıştır. Öncelikle mevcut santrallere ait yakıt tüketimine bağlı, CO2 emisyonu ve yakıt bazında özel emisyon faktörleri belirlenmiştir. Daha sonra planlanan santrallere ait CO2 emisyonu belirlenmiştir. İki senaryo ile Türkiye'deki mevcut ve planlanan kömür yakıtlı konvansiyonel sistem santrallerde kömür gazlaştırma uygulanması durumunda sağlanacak CO2 emisyonu azaltım miktarı hesaplanmıştır. 2020 yılı itibariyle Türkiye toplam elektrik üretiminin 377 TWh ve buna bağlı CO2 emisyonunun 194 milyon ton olması beklenmektedir. Adapazarı, İkitelli, İzmir, Keban ve Seyhan bölgelerinden kaynaklanan yüksek CO2 ve diğer kirletici emisyonları dolayısıyla bu bölgelerin hassas bölgeler haline gelmesi beklenmektedir. Gazlaştırma senaryolarına göre 2019 ve 2020 yılları için CO2 emisyonlarında 25 ila 35 milyon ton azaltım mümkün olabilecektir.
Kastamonu içme suyunu sağlayan Karaçomak göletinin mikrobiyolojik ve kimyasal yönden incelenmesi

Yapılan bu çalışmanın amacı; Kastamonu ilinin içme suyu ihtiyacını karşılayan Karaçomak Baraj Göleti suyunun kimyasal ve mikrobiyolojik olarak incelenmesidir. Bu maksatla Karaçomak Baraj Göletinde belirlenen dört faklı istasyondan alınan su örneklerinin insan içme kullanımı bakımından fizikokimyasal ve mikrobiyolojik incelemesi yapılmıştır. Kimyasal, fiziksel ve bakteriyolojik olarak incelenmesi yapılan su örneklerinden elde edilen sonuçlar Türkiye Cumhuriyeti Sağlık Bakanlığı tarafından hazırlanan İnsani Tüketim Amaçlı Sular Hakkında Yönetmelik ve Dünya Sağlık Örgütü tarafından yayımlanan konu hakkındaki düzenlemeler ile karşılaştırılmıştır. Karaçomak Baraj Göletinde belirlenen istasyonlardan alınan örneklerde: Ortalama sıcaklık 4,45 0, 75 C; pH 8 ,84 0,12; çözünmüş oksijen 9,90 1, 30 mg L-1; toplam alkalinite 37,50 11, 09 mg L-1; toplam sertlik 25,63 6, 04 mg L-1; türbidite 4,69 5, 96 FTU, toplam nitrat 0,50 0, 28 mg L-1; nitrit 0,03 0, 04 mg L-1; fosfat 0,18 0, 095 mg L-1 ve amonyum 0.08 0. 06 mg L-1 olarak ölçülmüştür. Yapılan mikrobiyolojik inceleme sonucunda toplam bakteri sayısı ortalama 115 124 cfu mL-1 olarak sayılmıştır. Ayrıca Karaçomak Baraj gölünden alınan örneklerden elde edilen bakteri izolatların Pseudomonas aeruginosa bakterisi olduğu tanımlanmıştır.
Düzenli depolama sahaları sızıntı suları, kontrol ve bertaraf yöntemleri ve bir uygulama

atık depolama sahalarında; çöpün içinde bulunan nem ve sahaya dışarıdan girensulardan kaynaklı olarak, yüksek oranda organik ve inorganik kirletici özelliğe sahip sızıntı suyu olarak adlandırılan sular oluşmaktadır. Depolama sahasında oluşan sızıntı sularının miktarını ve karakteristiğini belirlemek oldukça zor olmaktadır. Sızıntı suyu miktarı atığın bileşimi, işletim şekli, mevsimsel değişim, atığın nem tutma kapasitesi ve depolama sahasının özelliklerine bağlıdır. Sızıntı suyu karakteristiği ise atığın bileşimi, işlenmesi, depo sahasının yaşı ve fiziksel-kimyasal reaksiyonlara bağlıdır. Yaptığımız çalışmada; düzenli depolama sahalarının genel yapısı ve bu sahalarda meydana gelen olaylar anlatılmıştır. Sızıntı suyu miktarının tespiti ve buna etki eden faktörlere değinilmiştir. Sızıntı suyu karakterizasyonu ortaya konmaya çalışılırken, bunun üzerine etki eden parametreler incelenmiştir. Depo sahasının sızıntı suyununkarakteristiğinin yaşıyla değişimi vurgulanmaya çalışılmış, uygulanabilir sızıntı suyubertaraf yöntemlerinden bahsedilmiştir. Ayrıca 1995 yılında işletmeye alınmış olan Odayeri düzenli depolama sahası arıtma tesisine ait uygulama yapılmıştır. Bu çalışmalarda tesise gelen sızıntı suyu miktarına, atık miktarı ve yağışın etkisi incelenmiştir. Sızıntı suyu miktarının kış aylarında arttığı gözlenmiştir. Ayrıca arıtma tesisinin amacı olan KO ve NH4-N giderim veriminin ne oranda yapıldığı belirlenmeye çalışılmıştır. 2005 yılı giderim verimi olarak, KO için %62, NH4-N için %46 değerleri bulunmuştur.
Karabük ili Safranbolu ilçesi gürültü kirliliğinin değerlendirilmesi ve haritalandırılması

Hızlı nüfus artışı ve sanayileşme ile birlikte çevre kirliliği önemli düzeyde artmaktadır. Başlıca çevre kirlilikleri; hava kirliliği, su kirliliği, toprak kirliliği, gürültü kirliliği, görüntü kirliliği ve ışık kirliliğidir. Bu çalışmada Safranbolu İlçe merkezinde trafiğin ve turistlerin yoğun olduğu bölgelerdeki gürültü düzeylerinin belirlenmesi, gürültüye neden olan etkilerin irdelenmesi ve elde edilen veriler sayesinde gürültü haritalarının çıkarılması amaçlanmıştır. Bunun için ilçe merkezinde gürültü ölçümü yapılacak 47 adet ölçüm noktası seçilmiştir. Ölçüm noktalarının koordinatları Garmin Etrex 10 marka el tipi GPS alıcısı ile belirlenmiştir. Ölçüm noktalarında meydana gelen gürültü seviyelerinin tespit edilmesi için CEM DT-8852 marka gürültü ölçüm cihazı kullanılmıştır. Ölçümler 2017 yılı yaz aylarında ve 2018 kış aylarında hafta içi ve hafta sonu ikişer defa olmak üzere sabah, öğlen, akşam saatlerinde gerçekleştirilmiştir. Ölçümler gürültü düzeyi ölçülecek noktada, tripod yardımıyla yerden 1,5 m yükseklikte yapılmıştır. Elde edilen veriler Çevresel Gürültünün Değerlendirilmesi ve Yönetimi Yönetmeliği'nde belirtilen sınır değerlerle karşılaştırılmıştır. Aynı zamanda kentte yaşayan insanların gürültü bilincini belirlemek ve gürültüye karşı alınacak önlemler hakkında bilgi sahibi olup olmadıklarına dair kanıya varabilmek amacıyla 500 kişi üzerinde bir anket çalışması yapılmıştır. Yapılan gürültü ölçüm değerleri ArcGIS ortamına aktarılarak Safranbolu İlçe merkezine ait yaz ve kış mevsimlerinde hafta içi ve hafta sonu sabah, öğle ve akşam olmak üzere toplam 16 adet gürültü kirliliği haritası oluşturulmuştur. Elde edilen haritalar ve veriler değerlendirilerek ilçe merkezindeki gürültü kirliliğinin azaltılması ve kontrolü için gerekli tedbirler ortaya konulmuştur.
Türkiye'deki katı atık deponi alanlarında oluşan gazın çevresel ve ekonomik açıdan incelenmesi

Günümüzdeki hızlı nüfus artışı, kentleşme ve teknolojik gelişmeler sonucunda, katı atık miktarlarında önemli oranda artış gözlemlenmektedir. Oluşan katı atıkların çevre için olumsuz etkilerinin önlenmesi amacıyla, mevzuatta belirlenen standartlara uygun şekilde bertaraf edilmeleri gerekmektedir. Bu amaçla, ülkemizde ve dünyada ağırlıklı olarak uygulanan yöntem katı atıkların düzenli depolanması yöntemidir. Depolama sahalarında depolanan atıkların zamanla stabilize olması sırasında, atıkların içinde bulunan organik maddelerin biyokimyasal olarak ayrışması sonucu enerji kapasitesi yüksek depo gazı oluşmaktadır. Son yıllarda enerji talebinin artması sebebiyle, Dünya genelinde depolama sahalarında oluşan depo gazının yönetiminde depo gazından enerji temini ile ilgili çalışmalarda artış görülmektedir. Katı atık depolama alanlarında oluşan depo gazının çevresel olumsuz etkilerinin yanında bileşimindeki yüksek orandaki metan içeriğinden dolayı önemli ölçüde sera gazı etkisi bulunmaktadır. Bu sebeple oluşan gazın kontrolü sera gazı emisyonlarının azaltımı açısından da büyük önem taşımaktadır. Bu çalışmada, Türkiye İstatistik Kurumu ve Çevre ve Şehircilik Bakanlığı verileri kullanılarak 2006 Hükümetlerarası İklim Değişikliği Paneli Ulusal Sera Gazı Envanterleri Hazırlama Rehberine göre ülkemizde evsel nitelikli katı atık depolama alanlarında oluşan metan gazı miktarı hesaplanmıştır. Çalışma neticesinde, ülkemizde 2015 yılı için evsel nitelikli atık depolama sahalarında oluşan metan gazı miktarının 738. 000 ton olduğu ve bu değerin her yıl artarak 2030 yılında 1.025. 000 ton değerine ulaşacağı hesaplanmıştır. Söz konusu metan üretimi hesaplandıktan sonra, elde edilen sonuçlar Amerika Birleşik Devletleri'nin Çevre Koruma Ajansı Kuruluşu olan EPA'nın Katı Atık Depolama Sahası Metan Yardım Programı altında evsel nitelikli katı atık depolama sahalarında oluşan depo gazından enerji temini sağlayan projelerin sera gazı emisyon azaltımının, çevresel faydaların ve enerji üretiminin hesaplanması amacıyla geliştirdiği model kullanılarak değerlendirilmiştir. Buna göre 2015 yılı için 370, 47 MW olarak hesaplanan elektrik üretim potansiyeli 2030 yılında 514, 54 MW olarak belirlenmiştir. Yıllara göre artış eğilimi sera gazı emisyon azaltımı miktarlarında da görülmektedir. 2015 yılı için yaklaşık 20,1 Milyon ton CO2 eşdeğeri olarak belirlenen sera gazı emisyon azaltımı potansiyeli 2030 yılında yaklaşık 27,9 Milyon ton CO2 eşdeğeri miktarı olarak hesaplanmıştır. Daha sonra, yenilenebilir enerji kaynaklarından elde edilen elektriğin satın alım bedellerine ilişkin olarak Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu'ndan alınan verilerle söz konusu elektrik üretim potansiyelinin finansal karşılığı hesaplanmıştır. Buna göre üretilen elektriğin satışından 2015 yılı için elde edilebilecek finansal gelir yaklaşık 394 Milyon Amerikan Doları olup 2030 yılı için bu değer yaklaşık 547, 5 Milyon Amerikan Doları olarak belirlenmiştir.
Türkiye'de katı atık yönetimi ve geri kazanım

Yapılan çalışmanın ilk bölümünde konunun tanıtımı yapılmış amaç ve kapsam tanımlanmıştır. İkinci bölümde öncelikle açıklanmasında yarar görülen terminolojinin tanımı yapılmış, katı atık konusunda Türkiye'de yapılan geri kazanım faaliyetlerinden genel olarak bahsedilmiş ve çalışmanın odak noktası olan 'geri kazanılabilir evsel atıkların' çeşitleri ve özellikleri aktarılmıştır. Üçüncü bölümde kapsamlı olarak Türkiye'de katı atıkların bertarafı ve geri kazanılması yöntemleri ve esasları üzerinde durulmuştur. Mevzuat incelenmiş ve değerlendirilmiş, Türkiye'de çöpün ve içinde geri kazanılabilir malzemelerin durumu araştırılmış, bunun dışında ülke genelindeki mevcut toplama ve ayırma sistemleri belirlenmiş ve başarılı çalışmalardan örnekler verilmiş ve mevcut sistemin sorunları dile getirilip dördüncü bölümde ERRA ve faaliyetleri tanıtılmıştır. Beşinci bölümde ise yeni bir yönetim modeli oluşturulmuş ve son bölümde yapılan çalışmalara göre önerilen modelin değerlendirmeleri yapılmıştır. Yapılan çalışma sonucunda mevcut durumda katı atıkların geri kazanılması ve bertarafı konusunda bilimsel ve sağlıklı yöntemlerin yeterince uygulanmadığı, mevzuat çerçevesinde öngörülmüş önlemlerin alınmadığı ve yükümlülüklerin yerine getirilmediği veya yeterli imkanların mevcut olmadığı sonucuna varılmıştır. Gerek ekonomik bir kaynak olarak gerekse bir çevresel problem olarak katı atık yönetimine yeni bir yaklaşım getirmek üzere bertaraf ile yükümlü yerel yönetimlerin ve geri kazanma ile yükümlü endüstri kuruluşlarının ortaklaşa çalışabilmelerini sağlayacak yeni bir idari organizasyon çatısı tanımlanmış ve sonuç bölümünde değerlendirilmiştir.
Yukarı akışlı havasız çamur yatağı reaktörleri için yapay sinir ağları ile model yaklaşımı

Çevre mühendisliğinde bir problemi çözmekten ziyade problemin oluşumunu engellemek önem kazanmıştır. Arıtma tesislerinde işletmede karşılaşılabilecek problemler için muhtemel senaryolar çıkarmak ve her senaryo için çözümler üretmek kuşkusuz tesisin daha verimli ve daha ekonomik çalışmasını sağlayacaktır. Bu çalışmada anaerobik arıtmanın askıda gelişen sistemlerinden havasız çamur yatağı reaktörleri için yapay sinir ağlan ile bir model yaklaşımı yapılmıştır. Çalışmanın ilk kısmında anaerobik arıtma ve yapay sinir ağlan hakkında literatür araştırması yapılmıştır. Anaerobik arıtma mekanizması, ayrışma kinetiği ve arıtma sistemlerinden bahsedilmiştir. Çalışmanın esas konusu olan, anaerobik arıtma sistemlerinden yukarı akışlı havasız çamur yatağı prosesi izah edilmiş ve bu prosesin avantaj-dezavantajları verilmiştir. Literatür araştırmasının ikinci kısmında pilot ölçekli yukarı akışlı havasız çamur yatağı sistemi için model yaklaşımında kullanılan yapay sinir ağlan tarihçesi, çeşitleri ve bugüne kadar yapılmış bazı uygulamaları verilmiştir. Model yaklaşımında kullanılan Qnet 2000 programı hakkında genel bilgi verilmiştir. Çalışmanın ikinci kısmında ise T. M. O. Afyon Alkoloidleri Fabrikası atıksu arıtma tesissi için mevcut aerobik arıtma tesisi yerine önerilen ve pilot ölçekte kurulan yukarı akışlı havasız çamur yatağı reaktörü KOİ, alkalinite, pH ve sıcaklık verileri kullanılarak yapay sinir ağlan ile bir model yaklaşımı yapılmıştır. Birden fazla ağ dizaynı yapılmasına rağmen çalışmada bunlardan sadece dört, beş ve altı tabakalı üç sinir ağı dizaynı gösterilmiştir. Bu ağ dizaynları sırası ile deneme 1, deneme 2 ve deneme 3 olarak isimlendirilmiştir. Hata en az ve korelasyon en yüksek olduğundan dolayı deneme 2'nin en iyi ağ dizaynı olduğu görülmüştür. Deneme 2'de dizayn edilen ağ, farklı pH ve sıcaklık verileri ile test edilmiş ve çıkış KOİ ve alkalinite değerleri hesaplanmıştır. Çalışma sonucunda; temsil edici verilerin kullanılması halinde ve sinir ağı eğitim aşamasında kullanılan veri sayısının fazla olması durumunda yapay sinir ağlarının yukarı akışlı havasız çamur yatağı reaktörlerinde kullanılabileceğj ortaya konulmuştur.
Investigation of compost production from wastewater treatment sludge by vermicomposting

Vermikompostlama organik atıkların stabilizasyonu için kullanılan yenilikçi bir teknolojidir. Vermikompost, klasik kompostlardan daha yüksek besin değerine sahiptir, ayrıca uygun maliyetli ve hızlı bir metottur. Bu metotta, solucanlar ve mikroorganizmalar doğal gübre olarak kullanılabilecek bir vermikompost üretimi için birlikte çalışırlar. Solucanlar substratı uygun hale getirip, biyolojik aktiviteyi başlatırken, mikroorganizmalar organik atıkların biyokimyasal bozunmasını sağlar. Tez çalışmasında, arıtma çamurlarının vermikompost yöntemi ile gübreye dönüştürülmesi amaçlanmıştır. Bu amaçla, maya endüstrisi arıtma çamuru ve inek gübresi substrat olarak ve Eisenia foetida solucan kültürü olarak kullanılmıştır. En uygun çamur konsantrasyonunu belirlemek için, arıtma çamuru miktarı yüzde 20 ile yüzde 100 arasında değişen karışımlar hazırlanmıştır. pH, toplam organik karbon ve toplam azot değerleri her 15 günde bir izlenmiştir. Karbon/ Azot oranındaki değişimler vermikompostlama süreci boyunca hesaplanmıştır. Karışım oranına bağlı olarak karbon/azot oranında önemli azalmalar gözlenmiştir. C/N'deki en önemli azalma, en çok azot zenginleşmesinin de gerçekleştiği yüzde 20 çamur içeriğinde elde edilmiştir. Karbon azot oranındaki düşüş, azot zenginleşmesinde olduğu gibi yüzde 20 > yüzde 30 > yüzde 40 şeklinde olmuştur. Ancak vermikompostlama için en uygun koşullar, 60 gün sonunda durağan hale ulaşmasından dolayı yüzde 30 çamur, yüzde 70 gübre içeren karışımda elde edilmiştir. Prosesin sonunda doğal gübre olarak kullanılabilen, karbon/azot oranı açısından iyi kalitede bir ürün elde edilmiştir.
Eko-yenilikçi entegre membran sistemleriyle deniz suyundan ekonomik ve sürdürülebilir içme suyu üretimi

Bu çalışmada; ileri osmoz prosesiyle tatlı sulardan su temini ve arıtılmış evsel atıksulardan su geri kazanımı sağlanarak İleri osmoz/Membran distilasyon sisteminde deniz suyu konsantresi üretmeksizin, tek başına MD prosesinin etkinliğinin teknik ve ekonomik olarak arttırılması amaçlanmıştır. İO/MD sisteminin farklı besleme suları için teknik performansları, lab-pilot ölçekli sistemde sürekli işletimlerle tespit edilmiştir. Bu çalışmalarda, I. İO'da deniz suyu, farklı besleme sularıyla önce seyreltilmiş, sonrasında seyreltilmiş deniz suyu MD proseste işlenerek içme suyu eldesi sağlanmıştır. MD konsantresi, I. İO konsantre beslemesi ile, ya II. İO proseste işlenerek ya da arıtma çıkış sularıyla doğrudan karıştırılarak, deniz suyu tuzluluk seviyesine seyreltilmiştir. Bu sayede, tatlı su kaynaklarından çekilecek suların, sistemde temiz su üretimine dahil edilerek denize deşarjla kaybı önlenmiş, arıtılmış evsel sular ise I. İO sonrası sistem dışına alınarak denize deşarj edileceği kabul edilmiştir. Elde edilen teknik performanslar proses modelleme ve maliyet analiz yazılımında gerçek ölçeğe benzeştirilerek, İO/MD sistemine ait farklı senaryoların tekno-ekonomik uygulanabilirlikleri incelenmiştir. İO prosesi ile seyreltilmiş deniz suyu MD proseste kullanıldığında, proses daha yüksek su akısıyla işletilmiştir. İO/MD sistemi tatlı kaynak sularıyla beslendiğinde, birim su arıtma maliyetinin iyileştirilebildiği belirlenmiştir. Ancak, sistem arıtılmış evsel sularla beslendiğinde, herhangi bir ekonomik iyileşmenin elde edilemeyeceği tespit edilmiştir. Deniz suyundan içme suyu eldesinde MD prosesi, seyreltme amaçlı harici tatlı su kaynağı kullanılan İO prosesle birleştirilerek, denize deşarj konsantre akım üretilmeksizin, tekno-ekonomik olarak başarıyla uygulanabilmektedir. Son olarak MD ve İO/MD desalinasyon tesislerinin analitik hiyerarşi prosesiyle teknik-ekonomik ve çevresel kriterler dikkate alınarak en uygun desalinasyon tesislerinin seçimi gerçekleştirilmiştir.
Yüzeysel sulardaki doğal organik maddelerin kimyasal karakterizasyonu ve THM oluşumuna etkileri

İçme sularında dezenfeksiyon ve oksidasyon amacıyla kullanılan klor, sudaki doğal organik maddelerle reaksiyona girerek dezenfeksiyon yan ürünleri olarak adlandırılan ve insan sağlığı açısından kanserojen etkiye sahip olduğu tahmin edilen trihalometanlar ve haloasetik asitler gibi bileşikleri oluşturmaktadır. Klor bu dezavantajına rağmen ülkemizde ve dünya çapında hala çok yaygın bir şekilde içme suyu arıtımında ön oksidasyon ve dezenfeksiyon işlemlerinde kullanılmaktadır. Klorun su arıtımında fazla ilgi görmesinin nedeni, çok etkili bir dezenfektan olmasının yanı sıra kullanım kolaylığı ve düşük maliyete sahip olmasıdır. Amerika Birleşik Devletleri'nde THM'lerin 4 ve HAA'ların 5 türünün toplamı için EPA maksimum kirletici seviyesini TTHM'ler için 80 ug/L ve HAA5 için 60 ug/L olarak belirlemiştir. Ülkemizde 2005 yılında çıkan 'İnsani Tüketim Amaçlı Sular Hakkında Yönetmelik' e göre TTHM için sınır değer 100 ug/L olmakla beraber 31.12. 2012 tarihine kadar 150 ug/L olarak uygulanacaktır. Avrupa Birliği ise üye ülkelerde TTHM limit değerinin 100 ug/L olarak uygulanmasını zorunlu kılmıştır. ABD'deki içme suyu yönetmelikleri bu limitlerin sağlanması için içme suyu arıtma tesislerinin dezenfeksiyon yan ürünleri oluşumunda en önemli rol oynayan ve öncü bileşikler olarak adlandırılan toplam organik karbon konsantrasyonunu 2 mg/L'nin altına çekmelerini zorunlu kılmaktadır. Bu çalışmada İstanbul'a su sağlayan Ömerli Barajından alınan ham su numunelerindeki, doğal organik maddeler XAD reçineleri kullanılarak karakterize edilmiş ve her fraksiyon ayrı ayrı klorlanarak dezenfeksiyon yan ürünü olan trihalometanların oluşumları üzerindeki etkileri incelenmiştir.
Elektrokimyasal yöntemlerle kömür koklaştırma endüstrisi atıksularının arıtılabilirliğinin araştırılması

Bu çalışmada, kok fabrikaları atıksularının elektrokimyasal yöntemlerle arıtılabilirliği araştırılmıştır. Bu amaçla, çalışma iki aşamada planlanmıştır. İlk aşamada atıksudan amonyak, hava sıyırma prosesleri ile giderilmiş, ikinci aşamada ise amonyağı giderilen atıksudan organik kirleticilerin giderimi için Elektrokoagülasyon, Elektro-Fenton ve Foto-Elektro-Fenton prosesleri ile arıtma çalışmaları uygulanmıştır. Çalışmanın ilk aşamasında, üç farklı hava sıyırma reaktörünün kullanıldığı çalışmada prosesler kesikli ve yarı kesikli şartlarda çalıştırılmıştır. Hava ile amonyak giderimi üzerine başlangıç pH, sıyırma süresi, hava ve atıksu debisinin etkisi araştırılmıştır. En yüksek amonyak giderme verimi yarı kesikli şartlarda işletilen atıksu püskürtmeli kolon reaktörde %100 olarak bulunmuştur. Bu şartlarda, başlangıç pH 12, sıyırma süresi 11 saat, hava debisi 12 L/dk ve atıksu debisi 2,5 mL/dk olarak bulunmuştur. EC prosesinde, işletme koşullarının pH 3, akım yoğunluğu 200 A/m2 ve elektroliz süresinin 80 dk olduğu şartlarda, KOİ, TOK, fenol, siyanür ve tiyosiyanat giderme verimleri sırasıyla, %30,2, %27,5, %14,0, %14, 2 ve %16, 1 olarak elde edilmiştir. EC prosesiyle bu atıksuların arıtılmasında beklenilen sonuçların alınmaması nedeniyle, EF prosesi ile arıtılabilirlilik çalışmaları yürütülmüştür. Başlangıç pH 3, akım yoğunluğu 200 A/m2, H2O2 derişimi 15 g/L ve 80 dk eletroliz süresinin sağlandığı işletme şartlarında; KOİ, TOK, fenol, siyanür ve tiyosiyanat giderme verimleri sırasıyla, %96,6, %95,6, %99,9, %98, 1 ve %99, 05 olarak bulunmuştur. PEF prosesinde ise aynı işletme şartlarında, KOİ, TOK, fenol, siyanür ve tiyosiyanat giderme verimleri %97,2, %96,7, %99,6, %98, 6 ve %99,5'tür. Ayrıca çalışma kapsamında EF ve PEF prosesleri sonucu oluşan çamurun çökelebilirliği ve proseslerin işletme maliyetleri de araştırılmıştır. EF ve PEF prosesleri sonucu oluşan çamurun oldukça iyi çökelme karakteristiğinde olduğu görülmüştür.
Hastane atıksuyundan elektrokoagülasyon yöntemiyle renk gideriminin incelenmesi

Bu çalışmada elektrokoagülasyon yöntemiyle hastane atıksuyundan renk giderim verimliliği incelenmiş ve optimum koşullar belirlenmiştir. Elektrokoagülasyon çalışmasında monopolar paralel bağlanmış alüminyum ve paslanmaz çelik elektrotlar kullanılmıştır. Atıksuyun özellikleri: 7.48 pH, 746 s/cm elektriksel iletkenlik, 416 mg/l KOİ, 218 mg/l BOİ5, 62 mg/l N, 11.1 mg/l P ve 4.40 mg/l AKM parametreleri ile karakterize edilmiştir. Renk giderim verimi üzerine gerçekleştirilen çalışmalarda: başlangıç pH 2-9, akım yoğunluğu 10-100 A/m2, elektroliz süresi 5-30 dakika ve karıştırma hızı 100-200- 300 rpm aralığında değiştirilerek deneyler yapılmıştır. Deneysel çalışma sonuçlarından optimum koşullar pH=8, akım yoğunluğu 10 A/m2, elektroliz süresi 30 dak ve karıştırma hızı 100 rpm belirlenmiştir. Optimum koşullarda hastane atıksuyundan % 95.76 renk giderim verimine ulaşılmıştır. Elektrokoagülasyon prosesi için optimum koşulların belirlenmesinin ardından, yine aynı optimum koşullarda KOİ, BOİ5, AKM, bulanıklık, renk, N ve P giderim değerlerine bakılmış ve %16. 55 KOİ, % 14.28 BOİ5, % 81.58 renk, % 57.78 bulanıklık, % 60. 61 AKM, % 65.55 P ve % 56.72 N giderim verimleri elde edilmiştir. Çalışmanın amacı, hastane atıksuyunun arıtımında renk gideriminde elektrokoagülasyon sürecinin uygulanabilirliğini değerlendirmektir.
MANYETİK NANOPARTİKÜL SENTEZİYLE ÜRETİLEN ADSORBAN İLE SUCUL ORTAMDAN AMOKSİSİLİN VE TETRASİKLİN İLAÇ ETKEN MADDELERİN GİDERİMİ

''Daha sonra doldurulacaktır''
Stiren-divinilbenzen terpolimerlerinin Pb giderimindeki etkinliği

çalışma üç farklı adsorbentin; SDBAM terpolimerinin, SDBM terpolimerinin ve aktif karbonun, Pb metal iyonunun adsorpsiyonu sonuçlarını içermektedir. Pb iyonununadsorpsiyon karakteristiğinin değişimleri; pH'a, zamana ve konsantrasyona bağlı olarak araştırıldı. Adsorpsiyon numuneleri her 30-60-120- 180 ve 240 dakikada alınarak ölçüm yapıldı. Aynı işlemler hem asidik, hem de nötr ortam için ayrı ayrı tekrarlandı. Sonuçların elde edilişinde atomik absorpsiyon cihazı kullanıldı. Sonuçlar Langmuir ve Freundlich izotermleri çıkarılarak incelendi. İncelenen üç adsorbanın adsorpsiyon kapasitelerine göre yüksekten düşüğe sıralanışı;SDBM, SDBAM ve aktif karbon olmuştur.