turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
20. yüzyıl heykel sanatında kadın figürünün değişimi

Heykel zaman içinde toplumlarda farklı anlamlar ve işlevler yüklenmiştir. Toplumların ihtiyaçlarının ve inançlarının ifadesi olarak ortaya çıkan heykel sanatında, kadın figürünün taşıdığı anlamlar ve zaman içerisinde kadın figürünün değişimi ve kullanımı farklı haller almıştır. Kimi zaman çıplaklığı kalın, dökümlü kumaşlarla perdelenirken, kimi zaman göğüsleri, kalçaları abartılmış bir forma dönüşür. Rönesans'la birlikte başlayan büyük değişim hızla devam eder. Kimi zaman klasik anlamda figüratif heykelin yeniden canlanışına şahit oluruz, kimi zaman da canlı heykeller çıkartır akımlar karşımıza. Türkiye'de Cumhuriyet'le birlikte bir yeniden yapılanma süreci başlar ve kadın kaçınılmaz bir şekilde gerek anıt heykellerin bir parçası olur, gerekse ifadenin yegane simgesi. Toplumda kadının değişen statüsü ile sanatta da anlatım şekli ve sanat eserinde yer alışı, betimlenmesi değişir. Aşkın, bereketin, acının, fedakarlığın ve çoğu zaman da cinselliğin temsili olarak, heykelin insanoğlunun hayatına girdiği ilk zamanlardan itibaren heykel sanatındaki yerini alır. Heykel Rodin'le birlikte klasik anlamda kadın figüründen kopup dışavurumcu bir anlatım kazanmıştır. 20. yüzyılın heykel sanatında daha sonraları karşımıza çıkacak soyutlamaların başlangıcı niteliğindeki bu büyük değişim, plastik sanatların yeni yeni temellendiği Türkiye'deki sanat alanında da etkisini gösterir. Bu tez dönemlerinin önde gelen heykeltıraşları üzerinden heykeldeki kadın figürüne örnekler verilerek oluşturulmuştur
Soyut resimde çizgisel düzenleme ve renk ilişkisi

Yüzeyin çizgisel düzenlemesi resmin oluşumundaki ilk düşünceler arasında yer alır. Bu düşünce eserin oluşum sürecinde de devam eder. Düzenlemenin sağlamlığı sorunun çözümünde önemli rol oynar. Sanatçımn resimleriyle ilgili diğer önemli düşüncelerinden biri de renktir. Sonsuz renkler, sonsuz çeşitlilikler, resmin her aşamasında bir akıl etkinliğidir. Resmin oluşum sürecinde, sürekli emek tüketilen ve sonuca ulaşmada temel oluşturan bu iki sorun, eserin çözümlenmesinde genellikle, birlikte düşünülmemektedir. Dikey, yatay, diyagonal ve sarmal yönler, figüratif veya non-figüratif tüm resimlerde yer alır. Ancak, figüratif resimlerdeki çizgisel düzenleme, figür, nesne ya da ışık-gölge bağlanımdadır. Non-figüratif yapıtlarda ise bağımsız çizgi ve biçim, kompozisyon yüzeyinde görülür biçimde oluşur. Renkte, sözü edilen özgür biçimlerin içinde varlığım sürdürür. Bu nedenle, araştırmada soyut resim sanatı ele alınmış, çalışmalar bu doğrultuda sürdürülmüştür. Araştırma konusu soyut resim sanatı temeline dayanmaktadır. Öncelikle onun dayandığı felsefi temeli, bilginesne'sini belirlemek gerekir. Bu düşünceyle konunun birinci bölümünde soyut resmin felsefesi ele alınmıştır. Yüzeyin çizgisel düzenlemesi ve renk sorununa ise ilerleyen bölümlerde, örneklerle değinilmiştir. Konunun gerçek anlamını kaybetmemesi için, araştırmada örnek alınmış eserlerin çizgisel analizi verilmiştir. VI Soyut resim sanatı, evrene bakışında ve yaklaşımında ortak niteliklere sahip birbirinden ayrı akımlardan oluşur. Soyut sanatın ancak bu akımlarda kendini gerçekleştirdiğini ve soyut sanat deyiminin, tüm bu sanat anlayışlarını kuşatan bir genel kavram olduğunu söyleyebiliriz. Soyut resim sanatına bir başlangıç niteliğinde olan, soyut resime ışık tutan Kübizm akımına da değinmek gereksinimi duyulmuştur ve bu gereksinimle araştırmanın dördüncü bölümünde, konuya yer verilmiştir. Soyut resim sanatı içine giren sanat anlayışlarından Non-Figüratif ve bu başlık altında neo- plastizm ve süprematizm akımları ve önemli temsilcileri ele alınmıştır. Beşinci bölümde ise, Türk soyut resmine önemli katkıları olan sanatçıların eserleri incelenmiştir. Bu sanatçıların araştırmadaki dizilişi alfabetik sıra ile yapılmıştır. Son olarak da kendi çalışmalarımdan bir örnek verilmiş ve analizi sunulmuştur.
Okul şarkılarının gitar eşliklemelerinde şematik yöntem kullanımı

Bu araştırma ilköğretim okullarının 1. ve 2. kademelerinde öğretilen okul şarkılarının Gitar ile eşliklenmesinde, yeni bir yaklaşım olan şematik yöntem ile önceden beri kullanılagelen klasik yöntemin karşılaştırılması, böylelikle şematikyöntemin uygulanabilirliğinin ölçülmesi amacı ile yapılmıştır. Araştırmada örneklem grubunu oluşturan toplam 5 okul şarkısı, hem klasik yöntemle hem de şematik yöntemle eşliklenmiş, klasik yöntemle yapılan eşliklemelerkontrol grubunu oluşturan 10 öğrenci üzerinde, şematik yöntemle yapılaneşliklemeler sınama grubunu oluşturan 10 öğrenci üzerinde denenmiştir. Elde edilen bulgular yüzde ve frekans tablolarına dönüştürülmüş, daha sonradaoluşturulan bu tablolar yorumlanarak sonuç ve öneriler listesi haline getirilmiştir. Araştırmanın başından sonuna kadar, bilimsel araştırma ilke, teknik ve yöntemleri kullanılmış olup, araştırmanın gitar eğitimine katkı ve kolaylık sağlaması beklenmektedir.
Anadolu güzel sanatlar lisesi resim bölümü öğrencilerinin kavramsal sanatla ilgili görüşleri üzerine bir araştırma

Bu araştırmada AGSL'nin resim bölümlerinde öğrenim gören öğrencilerin kavramsal sanata ilişkin görüşlerinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Çalışmanın evrenini Diyarbakır Anadolu Güzel Sanatlar Lisesi Resim Bölümü Öğrencileri oluşturmaktadır. Araştırmada betimsel araştırma yöntemi kullanılmıştır. Nicel veri kaynakları, sanat etkinlikleri ve kavramsal sanat ekinlikleri hakkında soruların bulunduğu anket formundan elde edilmiştir. Araştırmada evrenin tümüne ulaşılabildiği için örneklem alınmamıştır. Araştırmada betimsel yöntemden yararlanılmıştır. Araştıranın belirlenen amaçlarını gerçekleştirebilmek için AGSL resim bölümünün müfredat programı, genel kültür dersleri dışındaki branş dersleri ve bu derslerin içerikleri konularında literatür taramaları yapılmıştır. Diyarbakır AGSL resim bölümünde öğrenim gören öğrencilere kavramsal sanat hakkındaki görüşlerinin neler olduğunu belirlemek amacıyla araştırmacı tarafından geliştirilmiş bir anket formu uygulanmıştır. Elde edilen bulgular yorumlanarak öneriler geliştirilmiştir. Diyarbakır AGSL resim bölümü öğrencileri için anket formunda 20 adet soru bulunmaktadır. Anket formları Diyarbakır AGSL yöneticilerinden izin alınarak uygulanmıştır. Anket formlarına verilen yanıtların sonucuna göre: Öğrencilerin büyük bir kısmı kavramsal sanat ve güncel sanat etkinliklerini-sergilerini takip etmektedir. Kavramsal Sanat müfredatta yer almadığı için öğrencilerin büyük bir kısmı, derslerinde kavramsal sanata yer verilmesi gerektiğini belirtmişlerdir.
Alternatif bir malzeme olarak polimer ve tekinsiz kavramı

Bu çalışmada araştırma ve inceleme konusu olarak heykel sanatında alternatif malzeme ve sanatçı ilişkisi ele alınmıştır. Heykel sanatında kullanılan malzemelerin tarihsel süreç içinde yaşadığı değişimler ortaya konmuş ve örneklerle açıklanmaya çalışılmıştır. Ele alınan örneklerde görülmüştür ki sanatçılar değişen dünya koşullarına göre malzeme tercihlerini de değiştirmekte ve yaşadıkları zamanın malzemeleri ile çalışmaktadırlar. Sanatın malzemesinin bu tarihsel dönüşümü çok sayıda sanatçının yapıtlarıyla ve günümüz sanatçılarının çalışmalarıyla örneklendirilmiştir. Heykel sanatının malzemesi olarak modern sanata gelinene kadar geleneksel olarak tanımlanan taş, bronz, ahşap gibi malzemelerin kullanıldığı görülmektedir. Bu malzemeler soylu olarak nitelenmekte ve alternatiflerine karşı da katı bir tutum sergilenmektedir. Modern sanat ile birlikte bu soylu kabul edilen malzemeler yerine gündelik hayat içinden kullanım nesneleri ve atıklar tercih edilmeye başlanmış ve böylelikle sanatın malzeme dağarcığı genişletilmiştir. Modern dünyanın ihtiyaçları doğrultusunda yapılan keşiflerden biri olan polimer esaslı malzemeler de bu dağarcığa katılan malzemelerden biri olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu araştırma içerisinde yapılan uygulama çalışmalarında polimerik malzemeler kullanılmış, ayrıca bu malzemeyi kullanan sanatçılara özellikle yer verilmiş ve kullanım olanakları açısından plastiğin gösterdiği çeşitlilik tespit edilmiştir. Genel olarak malzemenin kendi başına ortaya koyduğu imgesel yapı ve bunu bilinçli olarak kullanmaya yönelmiş olan sanatçılar konu edilmiştir. Tez kapsamında üretilen kişisel çalışmalarda polimerik malzeme ile tekinsiz kavramı arasında ilişkiler kurulmuş ve çalışmalara açıklamalar getirilmeye çalışılmıştır. Key Words : Heykel, malzeme, plastik, polimer, imge, sanat
Kültürel öge olarak su kavramı ve Türk resim sanatına etkileri

Su, evrenin varoluşundan bu yana temel ihtiyaç maddesi olmasından öte, farklı anlamlar yüklenerek ihtiyaçlara, inançlara, kültürlere ve teknolojiye göre değişim, gelişim ve çeşitlilik göstermektedir. Sınırları ayırmasının yanı sıra kültürleri bağlayan, insanlar arasındaki ortak bağ olan ve her zaman aynı kalan su ögesinin, Türk resim sanatında ele alınma biçimlerinin değişim ve dönüşüm göstermesi bu araştırmanın konusu olmuştur. Kültürel bir öge olan su kavramı, sanat tarihi boyunca ilk tasarım formlarından başlayıp, günümüzdeki disiplinler arası anlatımlarla sanat eserlerinde çok çeşitli anlam katmanları ile ele alınmaktadır. İlk bölümde, kültürel gelişimin kaynağı olan su ögesinin, Antik çağlarda tanrısal ve kutsal bir öge olarak görülmesinden, mitolojilere yansımasından, insanlara her konuda yaratıcılık katmış olduğundan ve sanatsal algılarını da şekillendirdiğinden bahsedilmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde su ögesinin Türk resim sanatının ortaya çıkmasında oynadığı rol, minyatürlerin içinde görülmesine rağmen tema olarak sanat eserlerinde yerini almasında, ilk Türk ressamları olan deniz harp okulu mezunu asker ressamların etkisi ve 14 Kuşağı ile su betimlemelerinin gelişimi incelenmiştir. Son bölümde, Cumhuriyet'ten günümüze kadar Türk resim sanatında su ögesinin değişen sanat anlayışları ile birlikte hem teknik, hem üslup, hem de kavramsal olarak dönüşüm gösterme sürecinin ortaya konulması amaçlanmıştır.
13. ve 14. yüzyıl Anadolu Selçuklu Dönemi çini sanatında görülen insan, hayvan, bitki motifleri ve günümüz seramik sanatındaki yorumu

1071 Malazgirt Zaferi'nden sonra hızla Türkleşmeye başlayan Anadolu'da birçok Türk beyliği kuruldu. Büyük Selçuklu İmparatorluğu'nun parçalanmasından sonra Anadolu Selçuklu Devleti 1077- 1308 yılları arasında varlığını sürdürdü. Bu devletin en ünlü hükümdarı I. Alaeddin Keykubad zamanında Anadolu Selçuklu Devleti başta Konya olmak üzere bir sanat merkezi haline geldi. Bu dönemin mimari süslemesinde taş yapılar yanında minarelerde, mihraplarda, kemerlerde ve sütun başlıklarında çini bezeme dikkati çekmektedir. Çini, mimariye bağlı bir yüzü parlak sırlı bezemeli yüzey kaplama malzemesidir. Bazı kaynaklarda çini, kaşi ya da sırça olarak geçer. Türk mimarisinde çininin bezeme düzeni içinde mimarlığa bağlı olarak kullanılışı, İran Büyük Selçukluları ile başlar. Çininin mimarlıkta yoğun biçimde kullanılması ve gelişmesi ise 13. yüzyıl sonlarına rastlar. Anadolu Selçuklu dönemi mimari yapılarında daha çok geometrik, bitkisel ve yazı öğeleri dikkati çekerken, saray duvarlarını figürlü seramikler süsler. Bu devirde başta Konya Beyşehir Kubad Abad Büyük ve Küçük saraylardaki duvar çinileri yoğunluktadır. Tezde ağırlıklı olarak Kubad Abad Sarayı çinileri esas alınmıştır. Bunun yanında Kayseri Keykubadiye Sarayı, Kayseri Huand Hatun Hamamı, Antalya Aspendos Sarayı, Alanya İç Kale Sarayı duvarlarını süsleyen çiniler birbirine benzemektedir. Yapılan araştırmalar bu çinilerin tek bir merkezde üretildiğini göstermektedir. Saray duvarlarında ele geçen çinilerde hayvan figürlerinin Orta Asya hayvan üslubunun bir devamı niteliğinde olduğu göze çarpar. Aynı zamanda hayvan üslubu en eski inanç sistemlerinden olan Şamanizm ile de ilintilidir. Yapılan insan figürleri de o döneme ait gelenek görenek ve yaşayışla ilgili belgesel niteliği taşır. Bu figürlü çiniler Anadolu Selçuklu Devleti sonuna kadar devam etmiş, Osmanlı döneminde ise tamamen terk edilmiştir.
Bela Bartok'un 'Çocuklar için Piyano Albümü'nün piyano eğitimine eğitsel katkıları

Bu araştırmada, Bela Bartok'un 'Çocuklar İçin Piyano Albümü'nün piyano eğitimine eğitsel katkılarını ortaya çıkarmak amaçlanmıştır. Nitel çerçevede gerçekleştirilen araştırmada, doküman analizi ve içerik analizi yöntemleri kullanılmıştır. Aynı zamanda araştırmanın alt amaçlarından bazılarını tespit etmek amacıyla görüşme yöntemine de başvurulmuştur. Öncelikle Bela Bartok'un 'Çocuklar İçin Piyano Albümü'nün hangi müziksel analiz yöntemleriyle analiz edilmesi gerektiği ile ilgili uzman görüşü alınmıştır. Ardından Bela Bartok'un 'Çocuklar İçin Piyano Albümü'nün Türkiye'deki Eğitim Fakültesi Müzik Eğitimi Bölümü ve Güzel Sanatlar Liselerindeki kullanılma durumunu tespit etmek amacıyla 12'si üniversitede, 12'si ise güzel sanatlar lisesinde görev yapmakta olan toplamda 24 piyano eğitimcisi ile görüşmeler yapılmış, albümün kullanılma durumu, piyano eğitiminin hangi düzeyine ve hangi eğitsel kazanımlara yönelik olduğu gibi sorulara yanıt aranmıştır. Araştırmadan elde edilen sonuçlarda; 24 Katılımcıdan 10'unun albümü piyano eğitim sürecinde kullandığı ve 14'ünün kullanmadığı anlaşılmıştır. Bela Bartok'un 'Çocuklar İçin Piyano Albümü'nün eğitsel kazanım alanına katkıları incelendiğinde, albümde yer alan 85 eserin 65'inde Legato tekniğinin; 17'sinde Staccato tekniğinin ve 16'sında ise pedal tekniğinin yer aldığı görülmektedir. Bu durumda albümün ağırlıklı olarak Legato tekniğini pekiştirmeye yönelik tasarlandığı söylenebilir. Aynı zamanda eserlerde sık sık tempo değişimi ve ölçü birim değişiklikleri yapıldığı görülmüştür. Bunun yanı sıra bestecinin, melodinin parti değiştirmesi, oktav değişiklikleri, transpoze, armonik yapının çeşitlendirilmesi gibi tekniklere hem eğitsel kazanım alanına katkı olarak hem de eserlerdeki monotonluğu kırmak amacıyla yer verdiği anlaşılmıştır. Yapılan formel analiz sonucunda, 85 eserden 84'ünün şarkı formunda olduğu, 84 eserden 39'unun iki bölmeli, 26'sının ise üç bölmeli şarkı formunda olduğu tespit edilmiştir. Yapılan modal analiz sonucunda ise 85 eserin 35'inin Ionian modunda, 28'inin ise Aeolian modunda olduğu saptanmış ve bunun yanı sıra, Dorian, Lydian, Mixolydian gibi modların da kullanıldığı anlaşılmıştır. Ayrıca elde edilen veriler, her bir eser için ayrı ayrı olacak şekilde bulgular bölümünde sergilenmiştir. Bu araştırmanın albümü çalışmak isteyen öğrencilere, öğretmenlere ve benzer araştırmalar yapacak olan araştırmacılara kaynak olacağı düşünülmektedir.
Yaratıcı edimle seramik sanatında nesnelerin başkalaşımı

Sanatçı ve eserleri arasında birbirlerini karşılıklı olarak değiştiren ve geliştiren bir bağ söz konusudur. Sanatsal edimin başrolündeki kişi olarak sanatçı, eylemleriyle yarattığı eserleri, yaşamı boyunca kendisiyle beraber büyüyen bir yapıya dönüştürür. Nesneler bu yaratıcı edimle birlikte özgün yapıtlar haline gelirken; dış dünya, malzemeler, nesneler ve sanatçı birbirlerinin değişimlerinden sürekli ve karşılıklı olarak etkilenir. Günümüz dünyasındaki hızlı değişim sonucunda sanatsal üretimde kullanılan malzeme ve teknolojiler de oldukça zenginleşmiş, sanatçılar bunları daha yaratıcı bir biçimde kullanmaya başlamıştır. Seramik sanatı da bu değişim rüzgarından etkilenmiş, çok çeşitli killer ve kil dışı malzemeler sanatçılar tarafından eserlerinde daha sıklıkla kullanılmaya başlamıştır. Bu araştırmada, seramik sanatında kullanılmakta olan plastik killer ve başta kuş kafesleri olmak üzere kil dışı malzemelerin yaratıcı edimle bir araya getirilmesiyle hayat bulan çalışmaların üretilmesi, bunlar üzerinden de başkalaşım kavramının ele alınması amaçlanmıştır. Psikolojik engellenmişlik ve özgürlük olgusunun sınırlandırılması gibi çağrışımlara sahip olan, ancak kimi zaman da içindeki varlığı dış tehditlerden koruma vazifesi üstlenen kafeslere çalışmada özel bir ağırlık verilerek, başkalaşım olgusunun özgürlükle ilişkisi de tartışılmaya çalışılmıştır. Kafesler, sanatçının sanatsal yaratım sürecinde bir birey olarak geçirmesi beklenen başkalaşımın önündeki psikolojik ve toplumsal engellerin temsili olarak vücut bulmuş, aynı zamanda sanatçıya ve eserlerine sunduğu hayatta kalma şansı açısından da ele alınmaya çalışılmıştır. Araştırma kapsamında ayrıca, üretim sürecine dahil edilen malzemelerin geçirdiği kavramsal dönüşümün yakın tarihi Türkiye'den ve dünyadan farklı sanatçıların eserleri üzerinden incelenerek örneklerle desteklenmiştir. Böylece bu çalışmada sanatçının yaratıcı süreç içerisindeki algı ve farkındalık değişimlerinin ortaya çıkardığı bireysel dönüşümü, yaratımda kullanılan malzemelerin çeşitliliği ve üretim aşamalarındaki başkalaşımlarıyla paralel bir seyirde değerlendirilmiş ve bu bağlamda üretimin özü sonuçları ile birlikte paylaşılmıştır.
Mitolojik hikayelerin resimleme ile ilişkişi: Türk mitolojik hikayelerinin resimlenmesi ve taşınabilir ürünler üzerine grafik baskı uygulamaları

Dünya üzerinde milletlerin adıyla anılan pek çok sanat üslubunun varlığı bilinir. Türkiye de barındırdığı kültür çeşitliliği ile kendi dilini oluşturabilecek bir yeterliliğe sahiptir. Ancak günümüzde Türk sanatı özelinde üretilen çalışmaların geleneksel ürünler ve geleneksel sanatsal teknikler ile birbirini tekrar eden çalışmalarla sınırlı olduğu görülür. Bunun dışında güncel bir Türk sanatı varlığının önündeki en büyük engellerden birinin tarihi ve kültürel bilgiden yoksunluk olduğu görülür. Yürütülen çalışmada bahsi geçen bu bilgilere kaynaklık etmek amaçlanmıştır. Bu çerçevede, Türk mitolojisi ve resimleme çalışmanın içeriğini oluşturmaktadır. Mitoloji, insanların inançlarını, geleneklerini, düşünme biçimlerini kısacası tüm yaşamlarını yansıtan bir olgudur. Diğer yandan resimleme, bu yaşayış biçimlerinin imgelenmesi olarak ortaya çıkar. Bu iki farklı oluşum tüm yaşamı yansıtma noktasında kesişir. Bu nedenle çalışma, yaşam sürekliliği içinde önemli role sahip olan mitoloji ve resimleme bağlamında gerçekleştirilmiştir. Bu bağlamda birinci bölümde mitolojinin özellikleri ve yaşayış içindeki rolü anlatılırken ikinci bölümde resimlemenin gelişimi ele alınmış ve baskı yöntemleri hakkında bilgi verilmiştir. Üçüncü bölümde ise özellikle Türk mitolojisi olmak üzere mitolojik inançlar üzerinde durulmuştur. Bu inanç ve düşünce sistemlerinin ikonografik figürleri biçimlendirme şekli ve genel anlamıyla resimleme üzerindeki etkisine değinilmiştir. Son bölümde uygulama çalışmalarına yer verilmiş, Türk mitolojisi içinde önemli bir yere sahip olan mitlerin resimlemeleri gerçekleştirilmiştir.
Yönlendirme tasarımlarında grafiksel yapı ve bir uygulama örneği

Bu araştırma, yönlendirme tasarımlarında grafiksel yapıyı incelemek ve elde edilen bulgulara göre bir uygulama yapabilmek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Araştırmada genel tarama modellerinde literatür taramasından yararlanılmış ve bu kapsamda yönlendirme tasarımlarının grafiksel yapısı incelenmiştir. Elde edilen bulgulara göre yönlendirme tasarımlarının grafiksel yapısını oluşturan unsurların tipografi, renk, malzeme, konum, boyut ve görüntü olduğu ve yönlendirme araçları tasarlanırken bu unsurların göz önünde bulundurulması gerektiği anlaşılmıştır. Yönlendirme araçları tasarlanırken uygulama alanındaki kullanıcıların isteklerinin göz önünde bulundurulması, tasarım yapılırken uzman kişilere müracaat edilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır. Alanlarında uzman kişiler tarafından hazırlanması ve yapıyı oluşturacak unsurların dikkatle kullanılması gerektiği sonucuna varılmıştır. Elde edilen bulgulara göre Dumlupınar Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi binasının kullanımına yönelik yönlendirme grafiği tasarımı yapılmıştır. Yapılan örnek tasarım binanın içerisine uygulanmış ve kullanılmaya başlanmıştır. Yapılan bu çalışma ile yönlendirme tasarımlarına yeni bir bakış açısı sağlanmaya çalışılmış, üç boyutlu objeler kullanılarak görsel farklılık yaratılmak istenmiştir.
Transhümanizm ve posthümanizm kavramlarının sanatla ilişkisi

Bilimsel gelişme ve ilerlemelerin, kapitalist üretim ve tüketim ağlarının, aynı zamanda bu ağlara bağlı siyasal ve etik pozisyonların toplumu, dünyayı, ekosistemleri ve hatta uzayı yeniden kurduğu günümüz koşullarında plastik sanatlar da değişen ve farklılaşın İnsan tanımlarıyla uğraşmak durumunda kalmıştır. İnsan'ın varlık alanlarını saran teknolojik ve enformatik ağlar, atmosfer gazlarının bozuluşu, türlerin yok oluşu sanatçıyı da insanın tüm bu değişimler karşısındaki konumunu sorgular bir pozisyona itmiştir. 20. yüzyılın sonlarında, 21. yüzyılın başlarında filizlenmeye başlayan trans/posthümanist düşünce ve sanat akımları tam da bu ihtiyaçtan ortaya çıkmıştır. İlerlemeyi ve değişimi teknolojik müdahaleyle mümkün gören transhümanist akımlarla, bu transhümanist müdahaleler de dahil olmak üzere insanın müdahalelerinin doğayı, başka insan topluluklarını, başka türleri ve aynı zamanda olası dijital yaşam formlarını da tahakküm altına aldığını düşünen ve eleştirel bir bakış açısı sunan posthümanist sanatçılar yan yana ve karşı karşıya belirmektedir. Bu tezde, transhümanizm ve Posthümanizm kavramları detaylı biçimde analiz edilerek bu alandaki disiplinler arası sanatsal çalışma pratikleri araştırılmıştır. Enformatik ağlar ile biyolojik ağların, insan ile doğanın bağlantısal olarak analiz edildiği bu çalışmada, posthümanizm ve transhümanizm akımında yer alan uluslararası ve ulusal sanatçılar, filozoflar ve bilim insanlarının eserleri ve tartışmaları konu edilmiş, sanatçıların eserleri ayrıntılarıyla incelenmiştir.
Bağımsız bir sanat olarak 20. yüzyılda kazı resim

Kazı resim, kazımaya müsait herhangi bir yüzey üzerine çeşitli aletler ve sıvılar yardımıyla biçimlerin kazınması suretiyle ortaya çıkarılan imgelerin kağıt ve benzeri her yüzey üzerine basılması yoluyla oluşturulan plastik bir sanattır. Kazı resim sosyal, kültürel ve teknolojik etkiler vasıtasıyla gelişerek ve M)zenginleşerek günümüze gelmiştir. Geleneksel kazı resmin gelişimi, batıda 1400'lerden itibaren başlamıştır. 20. yüzyıla gelene değin bu teknik ile birçok sanatçı eserler üretmiştir. Fotoğrafik ve mekanik tekniklerin bulunması bu tekniklerin gözden düşmesine sebep olmuştur. 20. yüzyıldan itibaren birçok sanatçı bu tekniğin olanaklarından yararlanarak eserler üretmeye başlamıştır. Sanatçılar, baskı medyumunun direkt, saf ve kaba olmasından yararlanmış, kimi yerde bu medyumun başlı başına bir ifade gücü olduğunu ve kalıbın yalnızca sanatçısı tarafından şekillenmesi gereken bir araç olması gerektiğini düşünmüşlerdir. Çağdaş sanatın getirmiş olduğu özgürlükçü ve gelişmeci hava, kazı resmin farklı bir takım medyumlarla birlikte de kullanılmasını olanaklı kılmış ve yeni bir estetiğin oluşması sağlanmıştır. 20. yüzyılın yetenekli ve ünlü sanatçılarının bu teknikler üzerine eğilmeleri kazı resmi hak ettiği noktaya taşımıştır. Kazı resim, kendi değerleriyle, biçimiyle, estetiğiyle 20. yüzyılda kendi özerk alanını yaratmış, sanatçının imgesini izleyiciye aktarmada dolaysız bir araç olmuştur. Boya resimlerim paralelinde üretmiş olduğum baskı resimlerim, geleneksel yöntemlerin dışına çıkarak, resimsel değerler kalıp vasıtası ile ele alınıp zengin yüzeyler oluşturulmuş, resimlerimdeki gibi yaşamsal, kişisel ve plastik etkilenim sürecinin kalıp aracılığı ile oluşturulmuş olması bağımsızlık fikrini güçlendirmiştir.