turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Francisco de Goya'nın eserlerindeki savaş imgelerinin sosyal gerçeklik olguları açısından incelenmesi

Bu araştırmada İspanyol sanatçı Francisco de Goya'nın eserlerindeki savaş imgeleri sosyal gerçeklik olguları açısından incelenmiştir. Araştırmada savaş imgelerine, Goya'nın sanat anlayışına yer verilmiş, seksen beş baskıdan oluşan 'Savaşın Felaketleri' dizisinden üç gravür çalışması ve yağlı boya eserlerinden iki çalışması incelenmiştir. 'Feldman'ın Araştırıcı Sanat Eleştirisi Yöntemi' esas alınarak yapılan beş resmin analizi, sanatçının hayatı, dönemin sosyal, kültürel ve siyasi olguları araştırılmıştır. Eserlerin plastik elemanlarının nasıl, hangi amaçlarla kullanıldığından, Goya'nın, üslubu, kullandığı simgeleri ve yapıldığı dönemin toplumsal olaylarına kadar her yönüyle incelenmiştir. Araştırma tarama modelinde desenlenmiştir. Ayrıca nitel araştırma yöntemlerinden betimsel analiz yöntemi kullanılarak gerçekleştirilmiştir. Dört disiplinden biri olan Sanat Eleştirisi, sanat derslerinde kullanılan bir yöntem aracılığıyla gerçekleştirilmiştir. Araştırmada elde edilen sonuçlara göre Goya, eserlerinin birçoğunda İspanya'nın Fransız işgali dolayısıyla çektiği acıları gördüğü zulmü, savaşın yıkımlarını uygarlık adına girişilen adımların nasıl felaketlere yol açtığını ve savaşın sonuçlarının fayda getirmediğini başarılı bir biçimde yansıtmaktadır. Aynı zamanda sanatçının bu olaylardan hangi boyutlarda etkilendiğinin de gözlendiği bir çalışmadır. Goya, eserleriyle burjuva toplumunun, aristokrasinin, otoritenin beklentilerine yanıt veren kişi değil, insani bir tavır sergileyerek halkın yanında yer alan, onların özgürlük tutkularını destekleyen, onları aydınlatan, bilinçlenmelerini sağlayan, eylemlere katılarak taraflı duruşunu sergileyen, bir sanatçıdır.
Postfeminist yaklaşımla çağdaş sanatta kadın imgesi

Tarih boyunca kadın bedeni bir sanatsal nesne olarak sanatçıya ilham kaynağı olmuştur. Nesneyi yaratan öznenin ilham duygusu ele alındığında, ruhun psikanalitik bir çözümlemeye girmesi gerekmektedir. İlham dediğimiz şey, bilincin derinlerinden bilinçsiz bir şekilde ortaya çıkan bir duygudur. Bu duygu sanatsal üretim için en temel yetidir. Tüm sanatsal üretimler temelde bilinçdışı bir mekanizmanın ürünüdür. İnsanoğlu nesneyi sadece sanatla güzelleştirmemiş, anlamlar yüklemiş, bilinçdışı ise tüm yönelimlerini nesne üzerinde toplamıştır. Estetik; zevkin çizdiği sınırla birlikte mükemmelliği güzelin bir parçası olarak belirler. Sanatsal bir görüntüye dönüşmüş tüm sanatsal nesnelerin temelinde, evrensel anlamda estetik bir eser meydana getirme bilinci vardır. Üretimlerin temeli insan düşüncesinin özünden gelir. Tüm bu evrensel gerçeklik, kadın ve erkek ilişkilerini kuran dili ve sanatı göstermektedir. Evrensel olarak birçok dilde nesnelere; dişil/eril anlamlar ve semboller yüklenir. Örnek olarak yeryüzü, dişiliğe ait imgedir. Gökyüzü de eril imgedir. Bu evrensel kavrayışlar dilsel ve sanatsal olarak ifade edildiğinde, asıl amaç, dişillik veya erillik değildir. Önemli olan, hangi cinsin toplumsal konumu baz aldığıdır. Uygarlığı bir hastalık olarak gören Freud, toplumsal konumu bilinçdışının temeline aldığı cinsellik ve saldırganlık duygusunun dizginlenmesinin sonucu olarak görür. Kadının kendi özgürlüğünü erkeğin sınırlandırdığı alanın serbestleşmesi olarak görür. Evrensel algı nesneyi algılayış biçimimize yön verirken, insani üretimlerin temelinde bulunmak zorundadır. Dilsel ifade veya sanatsal bir üretim için verdiği mesaj bu evrensellikte oluşur ve gelişir. Tez çalışmasında asıl olarak ele alınan nokta, kadın imgesinin çağdaş sanat çerçevesinde postfeminist üretimlerinin araştırılmasıdır. Sanatsal üretimin, feminist bakış açısıyla değerlendirilmesi kuşkusuz yeni bir olay değildir. Ancak postfeminist yaklaşım, feminizm bağlamında çalışan sanatçılar için önemlidir. Tez çalışması dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde genel olarak feminist yaklaşımla sanatta kadın imgesi ve örnek sanatçılardan hareketle feminizmin tarihsel gelişim süreci ele alınmıştır. İkinci bölümde ikinci dalga feminizm ve çağdaş sanatta kadın imgesin sanatçılardan ele alınmıştır. Üçüncü bölümde postfeminizm ve kimliğin süreç içindeki dönüşümü, 80'li yılardan günümuze kadar sanatçılardan örneklerle ele alınmıştır. Dördüncü bölümde ise Paria Bagherifam'ın uygulama çalışmaları ele alınmıştır. Bu çalışmada, çağdaş sanatta özelikle günümüzde değişen ve dönüşen rolleriyle postfeminist yaklaşımla kadın imgesinin önemli olduğu düşünülmektedir. Çağdaş sanatta postfeminist yaklaşımla kadın kimliğinin geleneksel rollerinin dışında bir birey olarak ön plana çıkması çok önemlidir. Bu nedenle de postfeminist bakış açısıyla kadın imgesinin çağdaş sanattaki yerini, etkisini ve önemini vurgulamaya çalışmak amaçlanmıştır.
Günümüz resim sanatında temsiliyet sorunu ve sanatın sonu söylemi

Fransız kuramcı Jean Baudrillard, 1996 yılında yayınlamış olduğu makalesisanatın Komplosu'nda 'Bugün resimden söz etmek çok zor, çünkü resmi görmek çok zor. Resim çoğu zaman, artık görülmeyi değil görsel olarak soğurulmayı ve ardında iz bırakmadan dolaşıma girmeyi istiyor' diyordu. Oysa resim sanatı, tarih boyunca insanlığın en temel ifade aracılarındanbiri olduğu gibi, aynı zamanda biçimsel cazibesiyle saf duygularımızı harekete geçiren görsel imgeler olmuştur. Resimlerle kurduğumuz bağ ise hayatın ve dünyanın gerçekliğiyle ilişkilendirilmiş, bu yüzden de hayatta yaşadığımızdeğişimlerle birlikte resmin gerçekliği de farklılaşmıştır. Aydınlanma dönemiyle başlayan modernleşme süreci içinde sanat; özellikle dönemin ünlü filozofu Kant tarafından uygarlığın gelişiminde bir aracı olarak görülürken, 18. yy. dan itibaren Romantiklerle birlikte kendini tanımlama ve özgürleşme sürecine girmiştir. Aynı dönem içinde Hegel, 'idelerinestetikleştirilmesi'nden bahsederek, sanata felsefi bir anlam yükler. Hegel'insanatı ve felsefeyi eşdeğer tutuyormuş gibi görünmesine karşılık, asıl amacı sanat yoluyla insanların idelere ilgi duymasını sağlamaktır. Böylece 'bir fikir olarak sanat' anlayışı ilk defa Hegel'le belirmiştir. Onun sanatı felsefe olarak tanımlaması ise 'sanatın sonuna' dair ilk söylemi gündeme getirir. Sanat Hegel'le birlikte felsefi bir anlama dönüşürken, Romantiklerinetkisiyle 'değer verilmeyen sıradan hayat' resmin konusu olur. Dolayısıyla entelektüel düşünce ile günlük hayat arasındaki sınır, beklenmedik bir biçimdesanatın içinde aşılmaya başlar. Aynı zamanda bu kombinasyon yüzyıllardır sürenresim ve gerçekliği meselesini, sanatın 'ne'liğine; özerkliğine ve işlevine bırakır. Fotoğrafın icadıyla birlikteyse resmin kendi özgünlüğü önem kazanır. Bu salınım içinde günümüze gelinceye kadar, sanat ve resim 'dünyadayaşanan her tür gelişme ve değişimle' kendi varlığını göstermek zorunda kalmış, nesnel olarak ölçülemeyen değeri onun hayattaki rolünün önemini daha da arttırmıştır.
Resim sanatında Ben-Day noktaları

Bu tezin amacı, noktalama tekniğinin resim sanatında yeni bir teknik, anlam oluşturma aracı olan bir yere sahip olduğu ve bu tekniğin matbaadan sonraki sanatçıların yeni resim yapma anlayışı olarak ortaya çıkmasındaki katkısı olduğunu ortaya koymaktır. Bu amaçla çalışmada Resim sanatını icra eden pek çok sanatçının çalışmalarında kullanmış oldukları noktaların temelinin Benjamin Henry Day'e ait noktalarına dayandığını, noktaların meydana çıkış serüveni, hangi teknik alanlarda ne amaçla kullanıldıkları ve bu noktaları kullanan sanatçıları bularak çalışmalarını incelemek üzere hazırlanmış bir çalışmadır. Araştırmanın birinci bölümünde teknik alanlardaki noktaların (Piksel, Gren, Nois) kullanma amaçları üzerine araştırma yapılmıştır. Daha sonra ikinci bölümde noktalarının çıkış yeri anlatılmıştır. Üçüncü bölümde keşif eden ve bu noktaları resim sanatında kullanan sanatçılar araştırılarak resimleri üzerine incelmede bulunulmuştur.
Sanatta anlatım dili olarak 'abartı'

'Sanatta Anlatım Dili Olarak Abartı' adlı yüksek lisans tez çalışması sanatsal ifade yöntemi olarak kullanılan abartıyı konu edinmektedir. İlk insandan günümüze kadar üretilen sanat eserlerinin pek çoğunda abartı kavramı karşımıza çıkmaktadır. Sanat tarihindeki örnekler incelenerek, abartının tanımı, izleyici üzerindeki psikolojik etkisi ve hangi duyguları uyandırdığı, sanatsal ifadeye katkısının neler olduğu gibi soruların yanıtlarına ulaşılmaya çalışılmıştır. Heykel, müzik, mimari, karikatür, edebiyat, resim gibi farklı sanat disiplinlerinde abartının ele alınışı incelenip, yorumlandıktan sonra seramik sanatı örneklerinde yoğunlaşılmış; ardından özgün uygulamalara yer verilmiştir. Bu çalışma üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde farklı kuramcılar tarafından sanatın nasıl tanımladığı ve sınıflandırıldığı araştırılarak, tanımlaması yapılmıştır. Sanat eserlerinde abartıya; kompozisyon öğelerinden olan armoni, ritm, varyasyon, baskınlık, denge, hareket ve oran kullanılarak ulaşılabilir. Sanatçılar, sanat eserlerinde eserin kavranması açısından önemli bir görevi olan oran, orantı ve ölçekle oynadıklarında, abartılı bir görünüm elde edebilirler. Bu bölümde; kompozisyon öğelerinin tanımlarına yer verilerek, abartı ile ilişkileri irdelenmiş, oranların bozulması ile elde edilen etki gözlemlenerek örnekler üzerinden incelenmiştir. İkinci bölümde görsel sanatlarda somut bir yöntem olarak ele alınan ve bu araştırmanın konusu olan abartının literatürdeki tanımları araştırılarak yeni bir tanımlama yapılmıştır. Genellikle izleyiciyi etkileyip hayrete düşüren bir olgu olan abartının, tarihteki örnekler üzerinden yola çıkılarak ne zaman, nasıl ortaya çıkmış olabileceği tespit edilmeye çalışılmış; sanatsal uygulamalarda kullanım şekli, yarattığı etki ve izleyici üzerinde uyandırdığı duygular araştırılmıştır. Yapılan araştırmada tüm sanat dallarında bir yöntem olarak metafor ve alegori kullanılarak ve plastik sanatlarda grotesk yaklaşım ile abartılı bir dil elde edilebildiği gözlemlenmiştir. Bu kavramların abartı ile ilişkisi örnekler üzerinden değerlendirilmiştir. Ayrıca estetikte yüce kavramının estetik açıdan yorumlanması yapılmıştır. Bir yöntem bilgisini veya teknik bir yönelişi kapsayan abartı; sinema, edebiyat, tiyatro, mimari, müzik, karikatür, resim ve heykel gibi pek çok alanda sanatsal ifade dili oluşturmuştur. Yöntem olarak kullanılan abartıya sanatsal pratiklerde sıklıkla rastlanılır. Sanat disiplinlerinde abartı kavramının kullanım şekli farklı sanatçıların eserleri incelenerek betimleme ve yorumlamalar yapılarak incelenmiştir. Seramik sanatında doku, renk, ölçek büyütme, çoğaltım, sır kullanımı, bünyeye yapılan katkılar, metafor ve performans ile abartıya ulaşılabilir. Çalışmalarında bu yöntemleri kullanan seramik sanatçılarına yer verilmiştir. Üçüncü bölümde sanatsal ifade yöntemi olarak abartının kullanıldığı özgün sanatsal uygulamalar yapılmış, kişisel yorumlara ulaşılmıştır, Sonuç bölümünde ise literatür araştırması ve uygulama sonuçları değerlendirilmiştir.
Doğal afetlerin ilköğretim 5. sınıf öğrencilerinin yaptıkları resimler üzerine etkileri

GAZİ ÜNİVERSİTESİ EĞİTİM BİLİMLERİ ENSTİTÜSÜ Haziran 2014 ÖZBu araştırmada Van ilinin Erçis ilçesinde okuyan İlköğretim 5. sınıf öğrencilerine 'Evimiz ve Ailemiz konulu resim çalışması yaptırılmıştır. Öğrencinin iç dünyasını dışa vurmasını sağlamak ve 2011 yılının sonlarında gerçekleşen depreminin resimlerine yansıyıp yansımadığını hakkında veriler elde etmek için planlanıp uygulamaya sokulmuştur. Öğrencilerin yapmış oldukları resimler arasından araştırmacı tarafından en çok etkilenilen resimler seçilmiş ve resim sayısı 25'e indirilmiştir. Çocuklar dünyayı, çevresini, yaşadıklarını, duygularını kendi algıladığı biçimde görür ve bunları kendince ifade etmeye çalışır. Çocuğun bize kendisini yansıtması ve olaylar hakkındaki duygu ve düşüncelerini ifade etmesinde. Yalın bir anlatım aracı olan resmin önemi büyüktür. Sabahattin Eyüboğlu(1962),'çocuğun sözlerinde ve çizgilerinde dünya ile bir uyuşma çabası aranabilir ancak, bir sanat kaygısı değil' demektedir. Eyüboğlu'na göre, her çocuk anlamsız sesler, amaçsız eğriler, doğru çizgilerle başlar içini dökmeye. Sonra bunlar bir işaret olmaya, birer sembol değeri kazanmaya başlar. Bu semboller tazeliklerini yitirip, birer şema haline gelmedikleri sürece, çocuk düşünce ve duygularının özgür bir belirtisi sayılabilir. Yani çocuk, resim yoluyla dünyayı bize kendi açısından ve en kestirme yoldan özentisiz ve yalın anlayışla verir.(Yavuzer, 2005 ,13) Resim yapmanın Psikolojik sağaltım özelliği vardır. Deprem yaşayan çocuklar tranvatik sıkıntılı durumlar yaşamışlardır. Çocuklar bu durumların resimlerini yaparak duygularını dışa vurarak rahatlarlar. Bu çalışmada amaç; çocukları incitmeden onlara depremi hatırlatmadan 'Evimiz ve Ailemiz ' konusu doğrultusunda eğer varsa yaşadıkları depremin sonrasında iç dünyalarındaki sorunların kaynağına inebilmek ve resimlerine yansımalarını gözlemleyebilmektir. Çocuklar sosyal canlılardır ve sosyal çevrenden etkilenirler ve yaşadıkları etkileri de resimlerine yansıtabilmektedirler.
Zamanın gösterim biçimi olarak takvim

Zaman kavramı, tarihsel süreçte bütün uygarlıkların ilgi alanında olmuştur. Zamanın birimlere bölünerek cetvel şeklinde üzerine işlenen takvimler süreç içinde değişim geçirmiştir. Bu çalışma, zaman kavramını, zamanın algılanış biçimi doğrultusunda farklı kültürlerde bir zaman cetveli olarak takvimlerin nasıl ortaya çıktığını, bütün yönleriyle takvimin tarihsel sürecini ve takvimin öz ve biçim bağıntısını ortaya koymayı hedeflemektedir. Zamanın grafiksel olarak takvimler üzerinde nasıl temsil edildiğinin tespiti bu çalışmada çeşitli takvim örnekleri üzerinden yapılan okumalarla gerçekleştirilmiştir. Takvimin günümüze gelene kadar geçirdiği bütün süreçler değerlendirilmekle birlikte, grafik tasarım bağlamı ayrıntılı bir biçimde 19. yüzyıl sonrası takvimleri üzerinden incelenmiştir. Araştırmanın ilk bölümünde, takvim tasarımının zamanın algılanış biçimi ve kültürlere göre ne tür farklılıklar gösterdiğinin araştırılması amaç olarak belirlenmiş, araştırmanın kapsamı ve yöntemi belirtilmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde zaman kavramı, farklı kültürlerdeki karşılığı ile birlikte ele alınmış, takvimlerin literatürdeki sınıflandırma çeşitleri incelenmiştir. Üçüncü bölüm ise, grafik sanatı bağlamında takvim tasarımını ele almaktadır. 19. yüzyıl sonrası döneme ait takvimler grafik sanatınındaki gelişmelere paralel olarak ayrıntılı bir biçimde örneklenmiştir. Çalışmanın dördüncü bölümünde öz-biçim ilişkisini kavrayabilmek amacıyla, takvimin bilimsel gelişme, ekonomik yapı ve inanç sistemleri ile ilişkisi ortaya konmuş ve belirlenen takvim örnekleri üzerinden okuma denemeleri gerçekleştirilmiştir.
Kent mobilyalarında seramiğin yeri

insanoğlu evrendeki yerini alır almaz, bedensel ve düşünsel varlığını önce yaşama güdüsü ve sonra da estetik kaygısıyla birleştirerek yaşamını ve çevresini bütünüyle biçimlendirmeye başlar. Uygarlık gelişiminin bir döneminde insan, doğanın verdiğiyle yetinmez, zekasını, yaratıcılığını ve tasarım gücünü kullanarak yeni bilgiler ve ürünler üreterek insanlığın kullanım alanlarına sunar. Tarım Devrimi ve Endüstri Devrimi insanın uygarlık tarihinin dönüm noktaları olur. Tarım Devrimiyle kent, Endüstri Devrimiyle kent mobilyası olgusu yaşamına girer. insan, yapay çevresini oluşturan kentte, toplumsal ve kültürel yaşamını sürdürür. Bu nedenle kent, geçmişşin izlerini taşıyan, bugüne uymak için yenilenen ve yarına hazırlanmak için çabalayan canlı bir olgudur. Kent, kendisini kuran, yaşatan ve geleceğe hazırlayan kentlinin kültürünü, zevkini ve teknolojisini yansıtan bir karakter taşır. Bir kent, kentsel mekanlarıyla ve öğeleriyle, insanlara günlük yaşamlarında kolaylık, huzur ve aynı zamanda da estetik duyguları vermelidir. Günümüz kent yaşamına, sanatçıların ve tasarımcıların bakışı, kent ortak mekanları üzerine yoğunlaşmaktadır. Artık bu mekanların fiziki fonksiyonlarını yerine getirmelerinden çok, bu mekanlarda yaşananla ve kültürel boyutuyla ilgilenilmektedir. Bu mekanlardaki fonksiyonel koşullar sürekli iyileştirilmeye çalışılırken, bir yandan da kentliler sanatsal ve kültürel etkinliklerle bu mekanlarda karşı karşıya getirilmeye çalışılmaktadır. II Toplumsal yaşam ve kullanım açısından kent ortak mekanlarının kent yaşamındaki önemi, kent öğelerini ve kent mobilyalarını da aynı derecede önemli kılmaktadır. Fonksiyonel olarak insanın kent yaşamını, toplumsal yaşamını ve bireyler arası iletişimini sağlayan ve kolaylaştıran kent mobilyaları, toplumsal kullanım açısından fiziksel fonksiyonlarından çok, görsel, sanatsal ve kültürel boyutuyla dikkati çeker. Kentsel fonksiyonları sağlamak ve kente çağdaş görünüm kazandırmak amacıyla, tasarlanıp üretilen kent mobilyaları, ahşap, beton ve metal gibi temel malzemeler kullanılarak üretilmektedir. Yapılan araştırmalar göstermiştir ki, kent mobilyalarında seramik kullanımı yok de ne cek kadar azdır. Peki bu durumu değiştirmek mümkün müdür? Başka bir deyişle kent mobilyalarında seramiğe nerelerde ve nasıl bir yer veri lebilir? Bu çalışma, sözü edilen sorular ve yaklaşımlar üzerine kurulmuş, araştırmalar bu yönde yoğunlaştırılmıştır. Bu nedenle, kent mobilyası olgusunu daha iyi kavramak açısından yer aldığı kent ve kentle ilgili konularla, sorunlara, insan ve çevre ilişkilerine, kent mobilyasının tarihçesine, Batıdaki ve Türkiye'deki durumuna endüstri ürünleri bağlamında yer verilmiştir. Kent mobilyası metalurjisindeki malzelelerle seramik kıyaslanmış, endüstriyel tasarıma, endüstriyel seramik tasarımına ve seramik kent mobilyası tasarımına ilişkin konulara ve saptamalara değinilmiştir.
Heykel ve kent estetiği

Kent, toplumun sosyal ve kültürel yapılarını barındıran bir araçtır. Kent mekanının, toplum yaşamını kısıtlamadan düzenlenmesinin, insan yaşamının kültürel, ekonomik, eğitim, sosyal vb. alanlarda gelişmesini sağlar. Kentin mekanlarında kendine alan açan heykel sanatı, görsel açıdan kent estetiğini zenginleştirir. Sanatçı, toplumun yaşam alanı olan kenti ve çevresini olumlu ya da olumsuz yönleri ile değerlendirerek, kent mekanına yeni bir kimlik kazandırmayı amaçlar. Kent mekanını yaşanabilir hale getirirken, aynı zamanda da kamuya açık alanlarda sanatçının varlığını ve sanatı geniş çevrelere yansıtır. Sanatın izlenmesi açısından sınırlarının genişletilmesine katkıda bulunur. Toplumun yaşamında, insan ayırt etmeksizin dil, din, ırk etnik kimliklerin bir araya geldiği insanlarla doğrudan buluşan sanat kamuya aittir. Kamusal alanın temelini kent mekanı oluştururken aynı zamanda kent estetiği açısından yapılandırılan sanat, kamusal alanda insanlarla doğrudan buluşmayı amaçlar. Bu amaç doğrultusunda kamusal alandaki heykellerin gerçek sahipleri kamusal alanı paylaşan insanlardır. Günümüzde heykele kent estetiği açısından bakılınca, kamusal alanlara konumlandırılan heykellerin, çağımız teknolojileri ile birlikte gelişerek, çeşitli form ve tekniklerle birlikte izleyenlerin estetik beğenilerine sunulduğu ve günümüz sanatında da yerini aldığı görülmektedir.
Sınıf öğretmenlerinin ve sınıf öğretmenliğinde okuyan öğrencilerin görsel sanatlar ile ilgili görüşleri

Bu araştırma; sınıf öğretmenlerinin ve sınıf öğretmenliği öğrencilerinin İlköğretim Görsel Sanatlar Dersi ile ilgili görüşleri alınarak hazırlanmıştır. Araştırma için gerekli olan veriler, Niğde ili merkez ilçede ve köylerde yer alan 17 ilköğretim okulunda görev yapan 50 sınıf öğretmeni ile Niğde Üniversitesi Sınıf Öğretmenliği dördüncü sınıf öğrencisi 50 kişiden elde edilmiştir. Sınıf öğretmenlerinin ve sınıf öğretmenliğinde okuyan öğrencilerin Görsel Sanatlar Dersi ile ilgili görüşlerinin belirlenmesi amaçlanan bu araştırma, tarama modelinde nitel bir çalışmadır. Araştırma sonucunda elde edilen sonuçları kısaca şöyle özetleyebiliriz;Sınıf öğretmenleri ve sınıf öğretmenliği dördüncü sınıf öğrencileri, Görsel Sanatlar Dersi Programının içeriğinin yoğun ve haftada bir saatlik derste yeni programın içeriğinin uygulanamayacağını belirtmişlerdir. Katılımcıların büyük çoğunluğu velilerin Görsel Sanatlar Dersine karşı ilgisiz olduğunu söylerken, katılımcılardan bazıları kendilerini bu derse karşı yetersiz bulmaktadırlar. Öğretmenlerin ve sınıf öğretmenliği öğrencilerinin büyük bir kısmı, Görsel Sanatlar Dersine branş öğretmenlerinin girmesi gerektiğini, ders saatinin arttırılmasının gerektiğini, öğretmenlere hizmet içi eğitim verilmesi ve eğitim fakültelerinde dersin eğitim kalitesinin arttırılmasının gerektiğini dile getirmişlerdir. Bu sonuçlara dayalı olarak; Görsel Sanatlar Dersinin kapsam ve içeriği konusunda öğretmenlere hizmet içi eğitim seminerleri düzenlenebileceği, öğretmen adaylarının hizmet öncesinde Görsel Sanatlar Dersi yeterliliklerini arttırabilmelerine yönelik olarak kuramsal ve uygulamalı olarak düzenlemeler yapılabileceği, Görsel Sanatlar Dersi Programı ulusal anlamda tekrar gözden geçirilerek, programın uygulanabilirliğinin arttırılabileceği önerilmiştir.
Hitit iğ biçimli testi formlarının çağdaş yorumları

'Hitit İğ Biçimli Testi Formlarının Çağdaş Yorumları' başlıklı bu çalışma raporu 4 ana bölümden oluşmaktadır.'Hititler' başlıklı birinci bölümde; Anadolu topraklarında asırlarca hüküm sürmüş ve coğrafyamızda UNESCO kültür mirasında yer alan, günümüze kadar ulaşabilmiş çok değerli yapılar ve yapıtlar bırakmış olan Hitit Devleti'nin tarihine değinilerek siyasi, tarihi ve coğrafi yapıları ele alınmıştır.'Hitit Sanatı' başlıklı ikinci bölümde; Hititlerin mimari, gliptik ve heykel gibi sanatsal alanlardaki birikimlerine, ne gibi eserler ortaya koyduklarına ve bu alanlardaki sanatsal üsluplarına değinilerek genel olarak Hitit Sanatı ele alınmıştır.'Hitit Seramik Sanatı' başlıklı üçüncü bölümde; Hitit Seramik Sanatının genel özelliklerine, Hitit Testilerine, çalışmaların çıkış noktasını teşkil eden İğ Biçimli Hitit Testi Formlarına, Anadolu Uygarlıkları ve Hitit Medeniyetinden esinlenerek çalışmalar ortaya koyan öncü Çağdaş Seramik Sanatçılarına ve bu alanlardaki uygulamalarına yer verilmiştir. 'Kişisel Uygulamalar' başlıklı son bölümde ise; Daha önceki bölümlerden edinilen bilgilerden, incelenen kaynaklardan ve izlenen görsellerden yararlanılarak kişisel üslupta, özgün nitelikli çağdaş seramik formlarının uygulama aşamaları ele alınmış, ortaya konulan formların teknik, biçimsel ve içeriksel olarak değerlendirmeleri yapılmıştır.
Günümüz peyzaj mimarisinde su oyunları içinde seramiğin yeri

Görsel ve işitsel etkisi ile insana ferahlık verici özellikleri olan suyun, peyzaj düzenlemelerinde yapı elemanı olarak kullanımı giderek yaygınlaşmıştır. Bu çalışmada; suyun görsel ve işitsel etkisinin objeye bağlı yardımcı eleman olarak kullanımı amaçlanmış, düzenlemelerde yer alan çalışmaların su ile kullanılmadıklarında bile görsel açıdan mekanla bütünleşmeleri düşünülmüştür. Çalışmalarda ağırlıklı olarak, insan öğesinin ele alınması; insanoglu'nun doğa ile bütün, onun ayrılmaz bir parçası olduğunun izlenimini yansıtmak açısındandır.