turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çağdaş Türk heykel sanatında eş yada geçmiş zamanlı kültürel verilerden yararlanma

Bir toplumun ilişki kurduğu ve kültürel alışveriş içinde bulunduğu merkezlerin çok olması farklı birikimlerden yararlanmak ve yeni yönelimleri gerçekleştirmek açısından özel katkıları olan bir durumdur. Ülkemizde çağdaş heykel sanatı açısından dönüm noktası Avrupa ile yakın ilişkilerin kurulduğu 19. yüzyılın ikinci yarısıdır. Geç Osmanlı döneminde bu açıdan en önemli gelişme, 19. yüzyıl Fransız Akademileri örnek alınarak kurulan ve heykel eğitimi vermeyi de amaçlayan Sanayi-i Nefise Mektebi'nin kurulmasıdır. Bu, Batılı anlamda heykel sanatının kurumlaşmasında ilk önemli adım olmuştur. Ancak kurumlaşmanın önemli evreleri Cumhuriyet döneminde yaşanmıştır. Bugün Türkiye'de sanatçılara tüm dünya kültürlerinin ürünleri ile tanışabilme fırsatı veren olgular genç Cumhuriyet'in eğitim ve kültür alanlarında gerçekleştirdiği reformlardır. Bu dönemden başlayarak heykel sanatçısı açısından günümüz ve geçmişş dönemlerin kültürlerine ulaşan yollar açılmıştır. Batı sanatının etkisi 1950 li yıllara değin belirli sanatçıların ve sanat akımlarının izlenmesi biçimindeyken, 50'li yıllardan sonra heykelde soyut değerlerin irdelenmesi, 70'li yıllardan sonra ise kişisel arayışlarla tanımlanabilecek özellikler taşır. Bugün Batı Avrupa sanatı ile olan bağlar, ilkesel düzeydedir. Bu ilke ise sanatçının bağımsız kişiliği, kendine ait çözümler üretmesidir. Cumhuriyet'in ilk yıllarında sanata destek veren en önemli ve hatta tek güç merkezi olarak devleti görebiliyoruz. Bugün ise heykel sanatı açısından önem taşıyan özel girişimler ve sivil toplum örgütleri gibi kurumlardan söz edebiliyoruz. 193
Boynuz formunun çağlar boyu Anadolu seramik sanatında kullanılışı

Antilop, ceylan, geyik, dağ keçisi, öküz koç ve boğa gibi memeli geviş getiren hayvanların savunma ve hücum silahı olan boynuz, çağlar boyunca Anadolu insanının sanat ürünlerine kaynak olmuştur. Doğanın gücünü niteleyen bu sanat ürünlerinde, inançların hayvan kılığında biçimlendiği görülür. Kutsal kabul edilen bu hayvanları sanat ürünlerinde kullanmaya başlamaları, insanların yerleşik hayata geçişinde. Neolitik Döneırfde mümkün olmuştur. Böylece bu hayvanları günlük kap kaçaklarına ve kült törenlerinde kullandıkları kaplara geçirmeye başlarlar ki bugün 'seremoni kapları' diye adlandırılan bu hayvan ya da boynuz biçimli kaplara Sümerce 'hibru', Yunanca 'rifon' adı verilmektedir. Yukarıda bahsi geçen hayvanlar emzik, kulp veya gövde üzerinde alçak kabartma şeklinde daha çok günlük kullanılan kaplara uygulanmıştır. Bununla birlikte kült törenlerinde. kullanılan kaplarda ise daha çok tüm hayvan başı şeklindeki formlar tercih edilmiştir. Bu tip kaplarla doğa ile ilişkili tanrı, tanrıça ya da tanrı ailesine içki sunulur ya da içilirdi. Bu çalışmada Anadolu'da Neolitik Dönem'den itibaren ele geçen boynuz ve boynuzlu hayvan biçimli kapların filolojik anlamı, teknik ve işlevsel özellikleri, yapılış amacı, içine neler konduğu, kullanım biçimi, önemi, tipolojisi ve hangi boynuzlu hayvanın, hangi tanrı ya da tanrıların kutsal hayvanı olduğu gibi sorulara yanıtlar bulunmaya çalışılmıştır. Eski Yunan'dan dilimize 'keramik' olarak geçen boynuz, Eskiçağ insanının yaşam simgelerinden biri olmuş önemini çağlar boyunca koruyup dinsel imgelerin temelini oluşturmuştur.
Ambalajın tarihçesi ve parfümlerin şişe ve ambalaj tasarımları

Ambalaj insanoğlunun yiyecek, içecek ve kullanım nesnelerini korumak, saklamak ve taşımak için geliştirdiği bir kavramdır. Gelişimi esnasında yeni malzemelerin bulunmasıyla farklı biçimler kazanmış ve gelişen teknoloji sayesinde Sanayi Devrimi ile seri üretime geçmişştir. Sanayi Devrimi'nden sonra rekabet ortamı ve gelişen ihtiyaçlar doğrultusunda modern ambalaj tasarımı kavramı ortaya çıkmış, son yıllarda çok önemli bir hale gelmiştir. Bu tez çalışmasında, ambalaj tasarımının ve parfümlerin şişe tasarımlarının evrim sürecine etki eden toplumsal olayların irdelenmesiyle, günümüz tasarımlarının ve geçmişş dönem tasarımlarının daha iyi anlaşılması hedeflenmiştir. Örneğin 1930'larda tasarlanan bir ambalaj günümüzde pek beğenilmeyebilir. Ancak 1930'lardaki toplum bilinci ve toplumsal olaylar doğrultusunda incelendiğinde doğru bir yargıya varılabilir. Tezin önemi ise, unutulmaya yüz tutmuş eski dönem geleneksel ve batılılaşma sürecindeki tasarımları, tasarımcıları yeniden ele alıp, ortaya çıkan bu verileri gelecek nesillere aktarmasıdır. Bu çalışmayı gerektiren diğer büyük tespit ise Türkiye'de toplumsal hafıza sorununun beraberinde getirdiği olumsuzluklardır. Değişen toplum bilinci ve ekonominin gücü tasarıma daima yön vermiştir. Bu sonuç tezin araştırma safhasında ortaya çıkan en önemli bulgulardandır. Bu çalışmada ayrıca markaya verilen önem uluslararası bazda araştırılmış ve ortaya çıkarılmıştır. Tasarımın ve tasarımcının önemi, birçok Avrupa ülkesi tarafından benimsenip müzeler ve arşivlemeye önem veren kurumsal firmalar aracılığı ile toplumsal bellek oluşturulduğu tespit edilmiştir. Bu çalışmada nitel yöntemlerden yararlanılmış, konu ile ilgili kaynak ve literatür taraması yapılmış, bazı firmalara ait kurumsal belleklerden faydalanılmıştır. Bu yöntemlerle edinilen bilgilere, konu ile ilgili çeşitli şemalara ve anketlere de yer verilerek modern insanın tasarım anlayışı ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Afişlerde kullanılan manipülasyon fotoğrafların afişe olan etkisi ve analizi

Afişler, toplumsal ve bireysel iletişimi sağlayan önemli bir görsel iletişim aracıdır. Geniş kitlelere bildirim yapan afişler, iletişimde etkin rol oynarlar. Bu bağlamda afişler, çeşitli konulara yönelik bir şeyi duyurmak ve tanıtmak için hazırlanan resimli duvar ilanlarıdır. Dolayısıyla bir ürün veya bir olayın varlığı konusunda halkı bilgilendirmek amacını taşır. Günümüzde güncel yaşam, görsel medya kullanılarak manipülasyonlarla şekillendirilmektedir. Yönlendirilmiş bilgi, genelde benimsenen bir görünür gerçek olarak bize sunulur. Bu çalışmada da, afişlerde kullanılan manipülasyon fotoğrafların afişe olan etkisi değerlendirilmiştir.
Sanatsal cam olarak kullanım için cam renklendirme ve uygulaması

Bu çalışmada, Anadolu Üniversitesi, Cam Bölümü imkanlarıyla saydam renkli cam üretmek için denemeler yapılmıştır. Bu denemelerde, seramik krozelerde cam ergitme işlemleri gerçekleştirilmiştir ve hammadde olarak soda-kireç-silika esaslı cam (Glasma 705) ve renklendirici olarak metal oksitler kullanılmıştır. Renkli cam üretimini bazı önemli değişkenler etkilemektedir: Bu etkenlerin en önemlisi, camın kompozisyonu ve harmanda bulunan renklendirici maddenin yüzdesi ve saflığıdır. Renklendirici oksitler ağırlıkça %0.1- %5 aralığında cam kompozisyonuna ilave edilmiştir. Kompozisyondaki metal oksitin miktarının arttırılması ile renk tonunun koyulaşması veya renk değişimi gözlemlenmiştir. Sanatsal çalışmalarda kullanılan fırın camının (Glasma 705) termal genleşme katsayısı ile renkli ithal camların termal genleşme katsayıları farklı olmasından dolayı uyumlu olmayabilmektedir. Bu ve benzeri durumlarda sanatçı özgürce eser yaratmakta zorluk çekmektedir. Bu tez çalışması ile renkli cam kompozisyonlarının incelenmesi ve şeffaf fırın camıyla (Glasma 705) uyumlu olan renkli camların üretilmesi amaçlanmıştır. Ayrıca ilave edilen çeşitli oranlardaki metal oksit ile renk tonu optimizasyonu yapılmıştır. Çalışma sonucunda üretilen renklendirilmiş camlar yüksek lisans tezinin sanatsal uygulamalarında kullanılarak çeşitli sanatsal cam ürünler elde edilmiştir.
Greenberg Modernizmi sonrası heykel tarifleri

Sanatın kitle kültürüne olan bağımlılığının yol açtığı varsayılan vasattık II. Dünya Savaşı ve sonrası, 'uluslararası modemizm'in kültürel bir politikası olarak özellikle Amerikalı sanat eleştirmeni Clement Greenberg tarafından eleştirildi. Çağdaş malzemelerin de kullanımı ile heykelin modelleme ve yontuya endeksli olmayan, hacimsiz bir yapıda gelişmesi gerektiğini iddia eden Greenberg sanatın hayattan, gerçeklikten, temsillerden ve retoriklerden arınması gerekliliğini vurguladı. Greenberg'in bu çağrılarının sonucu olarak heykel 1950'ler boyunca dış dünyanın ilham kaynaklarından izole edildi ve akademikleşti. 1950'li yılların sonlarında yaşanan değişiklikler heykel alanı için bir dönüm noktası oluşturdu. Gündelik objelerin heykel alanına dahil edilmesi ile yaşam ve sanat arasındaki katı sınırlar ortadan kalktı. Heykele ait kelime haznesine yeni kavramlar eklendi ve heykelin sanat - olmayan nesnelerden kolayca ayrılabilen benzersiz, tek bir obje olma fikri sekteye uğradı. Pop Sanat sonrası dikkatin heykelin kapladığı ya da etrafında oluşturduğu alana yönelmesi ve içeriğe olan ilginin arttırılması ile meşgul olan Minimalizm ve biçim - karşıtları gibi Dünya İşleri de politik, estetik, ekolojik, teatral, felsefi ve psikolojik motivasyonlar kullandılar. Değersiz ve temel malzemeler aracılığı ile geçicilik, malzeme yayınımı ve bitmiş sanat yapıtının yokluğu gibi süreçler ile ilgilendiler. Heykel alanının kendisi ile kendisi olmayan arasındaki sınırlan ciddi bir şekilde araştırmaya başladığı bu dönemde bazı sanat eleştirmenleri yapılan tüm bu yeni tariflerin hakim modernist konsensüs içinde özümsenemeyeceğini savunurken, diğerleri kavramsal çalışmaların soyağacını - Duchamp'tan Dada ve Gerçeküstücülük aracılığı ile Rauschenberg'e - çizerek modernizm içindeki diğer alternatif alt başlıklara dahil etmeyi yeğlediler.
Güncel animasyon teknolojilerinin film jeneriklerine etkisi

Hareketli görüntünün gelişimi ile beraber sinemada kullanılan teknik alt yapıda da yenilikler ortaya çıkmıştır. Bu çalışmada teknoloji ile tasarımın birbiri ile olan etkileşiminin en önemli örneklerinden biri olan film jeneriklerinde animasyon kullanımı incelenmiştir. Bu çalışma kapsamında animasyon, sinemasal anlam ve anlatımı aracı olarak değerlendirilmiş, animasyon yaratım tekniğinin değişimi ve gelişimi incelenmiştir. Film jenerikleri, filmde yer alan oyuncuları ve teknik kadroyu sunmanın ötesinde bağımsız, kendi içlerinde sanatsal birer küçük film olmuşlardır. Tasarımcının tarzını ve etkilendiği sanatsal akımları yansıtan ve filmin konusuna ait çeşitli ipuçları ile izleyicinin bilinçaltına gönderme yapan birer yapıt haline gelmişlerdir. Aynı zamanda, filmin promosyon malzemelerinin devamı veya öncüsü olmuş, grafik tasarımı filme taşıyan, izleyiciye tür ve konuya ilişkin bilgi veren bir alan olarak kullanılmışlardır. Bilgisayarın gelişmesi ve bu endüstiriye girmesiyle, tipografi ve arka planlar üzerinde daha fazla müdahale imkanı doğmuştur. Ayrıca teknolojinin ucuzlaması birçok orta ve küçük ölçekli tasarım stüdyolarının bu alana kayıp üretim yapmasına olanak sağlamıştır. Bu çalışmada; önemi henüz anlaşılan animasyon teknolojilerinin film jeneriklerinde kullanılma süreci, belli başlı örnekler sunularak incelenmeye çalışılmıştır.
Grafik tasarımda tipografinin sesi, sesin tipografisi

Söylenen sözün kağıt ya da ekran üzerindeki izi olan yazı, sadece bilgiyi saklamak için değil, aynı zamanda verilmek istenilen mesajı daha net bir biçimde aktarmak için tasarımcı tarafından biçimlendirilebilmektedir. Belirli bir tarz, kişilik kazandırmak, görsel çağrışım yaratmak, tipografi yardımıyla gerçekleşebilmektedir. Tasarımcı için yazının temel işlevi olan okutmanın dışında farklı hedefler ve estetik kaygılar ortaya çıkmıştır. Ses kavramı ile birebir ilişki içerisinde olan yazı, söylenen sözün anlamını ve söylenişbiçimini, genel görünümü, havası ve duruşu ile verebilmektedir. Farklı karakterdekiyazılar, yuvarlak, sivri, süslü, sade, simetrik ya da asimetrik biçimleriyle, farklı görsel etkiler yaratabilmektedirler. Tasarımcı tipografiyi çözümlerken kelimelerin, harflerinarasında bırakacağı farklı boşluklar, sayfa üzerindeki yerleşimleri, çeşitli büyüklükleri, ağırlıkları ve kullanacağı renkler ile vurgusu değişebilen sözcüklere görsel çağrışımlaryükleyebilmektedir. Üzerinde iyi çalışılmış bir tipografik yapıt, yazının içeriğine uygun olan veya zıtlık taşıyan görüntü sunabilmektedir. Sesin görsel biçimi olarak ifade edilentipografi, grafik tasarımcının en önemli ve etkili elemanıdır.
20. yüzyıl sonrası heykel sanatında parça-bütünlük ilişkisi

Bu çalışmada Rönesans ve Rönesans sonrası sanat akımlarında parça bütünlük ilişkisinin 20. yüzyıl modernizm, postmodernizm ve güncel sanat akımlarına etkileri dönem sanatçılarının yaklaşımları üzerinden Heykel sanatı merkezli ele alınarak araştırma gerçekleştirilmiştir. Bu nedenle figüratif bir parça bütün ilişkisinin giderek tarihsel bir çizgi üzerinden nasıl soyut ve kavramsal bir yapısall ilişkiye dönüştüğü problemi tezin ana sorunu olmuştur. Çalışmanın ilk bölümlerinde kronolojik olarak Modernizm öncesi sanat çalışmaları ve akımların üslup özelliklerine ve bu üslup özelliklerinin parça bütün ilişkisini nasıl yansıttığına bakılmıştır. Rönesans sanatının modernizme nasıl bir alt yapı oluşturduğuna değinilerek, modern sanatın doğuşuna neden olan gelişmelerin çağdaş sanat akımları ve sanatçılara sağladığı olanaklar doğrultusunda parça-bütün ilişkisinin nasıl ele alındığı çalışmanın temel problemlerinden biri olmuştur. Modern sanat ve postmodern sanat arasındaki bağlantı ve modern sanattan postmoderniteye geçiş ikinci kısımda incelenmiştir. Bu aşama sanatın giderek kavramsal bir forma dönüştüğü ele alınan sanat akımlarıyla açıklanmaya çalışılmıştır. Sonraki aşamada heykel sanatının kavramsal olarak gelişen bilim ve kuramlarla kurduğu bağlar irdelenerek sanatçıların yapıtları ve ülkemizde heykel sanatına etkileri Türk sanatçılar üzerinden etkileri örneklendirilerek araştırma konusu genel olarak parça bütün ilişkisi çerçevesinde değerlendirilmiştir.
Mayolika tekniğinde zeminde kullanılan kalaysız örtücü sırlar üzerinde renk paleti geliştirilmesi ve uygulaması

Bu araştırmada seramik dekor teknikleri arasında özgün bir yeri olan 'Mayolika' tekniğinde, zeminde kullanılan kalaysız örtücü sırlar üzerine renk paleti geliştirilmesi ve uygulaması amaçlanmıştır. Mayolika, dekor tekniğinde zemin sırında çok sayıda örtücüden yararlanılabilir. Ancak, araştırmadan seçilen örtücüler, Çinko Oksit zirkon oksit (Zr02) kalsiyum oksit titan oksit (T102) olarak sınırlandırılmış ve Mayolika boyalan olarak da adı geçen çeşitli firmaların boyalan kullanılmıştır. Bu çalışmada amacım geleneksel Mayolika dekor tekniğinde kullanılan kalaylı örtücü sınn pahalı olması nedeni ile daha ekonomik sırların geliştirilmesini ve bu tekniğin yaygınlaşmasını sağlamaktır. Çalışmamda Geleneksel Mayolika tekniği, tarihsel süreç içinde Mayolika tekniğinin gelişimi hakkında bilgiler ve örneklere yer verilmiştir. Bu konu ile ilgilenenlere faydalı olmak amacıyla kalay oksitsiz örtücü sırlar üzerinde denemeler yapılarak, çağdaş ve farklı yorumlarla Mayolika dekor tekniğinin, nasıl uygulanabileceği örneklerle gösterilmiştir. Neş'e SAYIL İstanbul - 1996 n
Rönesans Döneminde renk olgusunun modaya etkileri

Renklerin esrarengiz gücüne ait ilk örnekler taş devrinden kalma küçük mağaraların duvarlarındaki renkli hayvan figürlerinde rastlanmıştı. Bu dönemde kullanılan renkler ve boyalar doğada var olan basit mataryellerden ve az sayıda bir renk seçeneği ışığında kullanılmış, detay renklerin eksikliği ise, doğada kolayca bulunamayan pigmentlerden kaynaklanmıştı. Renk fiziksel bir oluşum ve aynı zamanda ışıkla birlikte var olan, ışığın ayrılmaz bir parçasıydı. İlkçağ' da insanlar doğa şartlarından korunma içgüdüsü ile örtünme ihtiyacından süslenmeye geçerek modanın ilk adımlarını atmış, ortaçağ gelindiğinde ise, iklim değişikliği nedeniyle soğuktan korunmak amacıyla deri ve kürk farklı dikiş teknikleriyle birleşerek giyim tarzını geliştirmişti. Bu dönemde dokuma tezgahlarının gelişmesiyle giysiler doğal sebze boyaları ile boyanmış yün iplikleri ile dokunmuştu. XV. yüzyılda İtalya'da doğan ve tüm Avrupa ülkelerini etkisi altına alan ve yeniden doğuş anlamına gelen kültür ve sanatta yenilenme hareketi rönesansla birlikte ipek, kadife ve altın işlemeli kumaşlarla yapılmış erkekler için paltolar, takımlar ve kadınlar için korsajlar, etekler günümüz giysilerinin ilk örneklerini oluşturmaya başlamıştı. Bu dönemin tablolarında renkler canlılık ve karşıtlık ilkesi ile çalışılmış, bütün resimlerde kadın ve erkekler canlı, diri, zevkli ama aynı zamanda giysilerin zenginliği ya da yalınlığı açıkça gösterilerek sınıf farklılıkları belirgin bir şekilde ortaya konmuştu. Günümüze gelindiğinde ise rönesans döneminin parlak renklerinde ve giysilerinde kullanılan ihtişam ve soyluların gösterişli hayatı birçok modacıya ilham olmuş, dizilerde filmlerde dönemin renkleri kullanılmış ve daima akıllarda kalacak tasarımlar rönesansın etkilerini bizlere sunmuştur.
Plastik sanatlar kapsamında heykel eğitimi aracılığıyla plastik ve rekonstrüktif cerrahi uzmanlarında konstrüksiyon ve boyutsallık kavramlarının geliştirilmesi

PLASTİK SANATLAR KAPSAMINDA HEYKEL EGITIMI ARACILIĞIYLA PLASTİK VE REKONSTRÜKTİF CERRAHİ UZMANLARINDA KONSTRÜKSİYON VE BOYUTSALLIK KAVRAMLARININ GELİŞTİRİLMESİ Plastik ve rekonstrüktif cerrahi uzmanların da konstrüksiyon ve boyutsallık kavramlarının geliştirilebilmesi için; öncelikle konstrüksiyon problemlerinde kendini gösteren boyut ve boyutsallığın anlamlandırılması gerekli görülmüş ve sonra estetikle biçimlendirilmeye başlayan boyutsal kavramların, uygulamalarda konstrüksiyon kavramı ile birleştirilerek sistemli bir yapıya ulaşılması amaçlanmıştır. Tanımlanması güç ve göreceli olan boyut kavramının bir noktaya kadar çözümleyicisi olan boyutsalların yeterince tanımlandıktan ve birbirlerini nasıl geliştirdikleri incelendikten sonra bu gelişim dizgisini kapsayan boyutsallığın anlamlandırılmasına ulaşılmıştır. Boyutsallık sahasında, duyum altyapısı düşüncelerimizi geliştirecek ve düşüncelerimiz ise soyut kavramları çözümleyecek biçimde sıralanarak, sonunda en gelişmiş soyut kavramlardan olan İyi ve Güzel' e ulaşılmıştır. Boyutsallık gelişim zincirinin son halkalarından olan İyi ve Güzel, konstrüksiyon zincirinin ilk halkalarından olan, estetik ve temel sanat kavranılan ile birleştirilebilecek en uygun iki kavram olarak belirlenmiştir. Bu gelişim zinciri içerisinde soyut kavramlar Estetik, Estetik Elemanlar ve Temel Sanat Kavranılan ile zihinde somutlaştırılmaya başlanarak, heykel sanatının konstrüksiyon sahasında uygulamalarda tekrar beliren problemlerle, birlikte incelenerek anlamlandırılmıştır. Boyutsallıktan konstrüksiyona varan bu gelişim zinciri ile sadece bu kavramlar geliştirilmekle kalınmamış, konstrüktif uygulamalarda beliren, boyutsallığa ve konstrüksiyona dair problem kaynaklan çözüm önerileri ile incelenmiştir. Böylelikle; ortaya konulan bu sistemler bütünü ile plastik cerrahların yetkin estetik yapılar oluşturmada kendilerini göstermelerini ve geleceğin yeni form ve figür analizlerini de gerçekleştirmelerini sağlayacak yeni altyapılar oluşturulmuştur.
Cumhuriyet Dönemi Türk heykel sanatında soyut eğilimler

Bu araştırmada heykel sanatının soyut sanat içerisindeki oluşumu ele alınarak Türkiye'deki heykel sanatının soyut sanat anlayışından nasıl etkilendiği ve Türk soyut heykel sanatı ele alınmış ve araştırmada soyut sanatın ilk örneklerinden başlanarak günümüze kadar gelen modern sanat akımlarına yer verilmiş, soyut heykel sanatı üzerindeki yansımaları ortaya konulmaya çalışılmıştır. Bu çalışmada dünya genelinde ortaya çıkan sanat anlayışları ve uygulamaları takip edilmiş, bu doğrultuda soyut heykel çalışmaları yapan sanatçıların eserlerine yer verilmiştir. Araştırmada cumhuriyet öncesi Türk heykel sanatı ve cumhuriyetin ilanıyla gelişen heykel sanatı ele alınarak, Türk Heykel Sanatı'nın kısa bir tarihçesine yer verilerek, günümüze kadar göstermiş olduğu gelişim ele alınıp irdelenmiştir. İlk soyut heykel çalışması yapan heykeltıraşlarımıza da yer verilerek çalışmaları irdelenmiş ve heykeltıraşlarımızın sanat anlayışları açıklanmaya çalışılıştır. Bu araştırma sonucunda Türk soyut heykel anlayışının köklü bir alt yapısının olmadığı halde kısa sürede göstermiş olduğu ilerlemeye tanık olunmaktadır. Günümüz çağdaş aktif heykeltıraşlarına ve çalışmalarına da yer verilen bu araştırmada, Türk soyut heykelinin günümüzde vardığı nokta da gözlenmiştir.
Seramik yüzeylerde yazı ve Farsça karakterler ile artistik arayışlar

Tarih boyunca güzel yazı yazma ve şiir, insanın başlıca ilgi alanlarından olmuştur. Seramik sanatı ve tarihi içinde de yazı özellikle Anadolu'da Asur Ticaret Kolonileri çağında etkin bir biçimde kullanılmış. Belgeleme niteliği ile seramik yüzeylerde görülmüştür. Yazının çivi ve hiyeroglif olarak kil tabletlerde kullanımının amaç ve gereklilikleri farklı olsa da, artistik açıdan çivi yazısı ve hiyeroglifi sanatsal amaçlarla günümüzde eserlerinde kullanan sanatçılar görülmektedir. Yazı bulunuşundan günümüze kadar sanat alanında farklı şekillerde kullanılmıştır. Yazı taşıdığı anlamdan ziyade özellikle sanatın farklı dallarında estetik bir öğe olarak yer almıştır. Bu çalışmaya heykeltraş Parviz Tanavoli'nin 'Hiç' adlı seri çalışmaları ışık tutmuştur. Yazının sanat anlamında seramik yüzeylerde kullanılması ile ilgili bu çalışmada; seramik ve şiir birbirini destekler şekilde uygulanmaya çalışılmıştır. Özgün seramik formlar, karolar ve farklı seramik tekniklerin araştırılması ile hazırlanan yüzeyler, salt plastik bir öğe olarak yazıya odaklanmayı hedeflenecek biçimde tamamlanmıştır.
Performans sanatı bağlamında beden ve şiddet ilişkisi

Beden, her dönemde sanatın ana başvuru unsuru olmuştur. Sanatta öncelikle doğayı taklit etmek amacıyla kullanılmasıyla beraber, yirminci yüzyılın başındaki sanat hareketleri bedeni sadece görsel bir temsil olmaktan çıkararak, plastik sanatlardaki durumunu değiştirmiş hem de yaşayan sanat eserine dönüşmesine öncülük etmiştir. Bedenin şiddetle ilişkisi bu dönüşümden sonra dolaysızlaşmıştır. Çalışmada öncelikle şiddetin her kültürde değişen yapısı incelenmiş ve değişim örneklerle desteklenmiştir. Beden de benzer şekilde ortaya koyulmaya çalışılmıştır. Beden, yalnızca görünenden ibaret olmayan karmaşık bir sistemdir. Görünenin ötesinde bir iç yapısı olduğu gibi hakkında somut bilgilere fazla ulaşılamayan bir gizi de vardır. Bu bağlamda ruh ve zihin gibi farklı kavramlar da devreye girmektedir. Düşünürlerin yaklaşımları tarihsel bir kronolojiyle verilmeye çalışılmıştır. Performansın ana malzemesi olan beden, üreten, üretilen; edilgen olan ve hakimiyet kurandır. Sanatçı kendi bedenini ortaya koyarken farklı yollar denemektedir. Performans sanatında, doğrudan bedene yapılan müdahalelerden, alışılmadık bir dansın ya da teatral bir gösterinin ana unsuru olmaya veya bedenin ve yaşamın sınırlarını zorlayan eylemlerden, cinsiyet eşitsizliklerine vurgu yapan örneklere kadar, oldukça çeşitli uygulamalar görülmektedir. Bu çeşitlilik içinde, şiddet içeren örnekler ekseninde kalınmaya çalışılmıştır. Performans, sanat şiddeti de içerse haz vermelidir inancına doğasından dolayı karşı çıkmaktadır. Sanatçının kendine zarar verme durumu 1970'li yıllarda yoğun bir başlangıç yapmıştır ve bu, dönemin sosyo-politik olaylarıyla açıklanabilir. Savaşa karşı barış gösterileri, toplumsal hareketlilik ve feminist eylemler gibi olaylarda kendini gösteren kitlesel uyanış, 70'li yılların sanatçılarının bedenlerine zarar verme eğilimlerinde etken olmuş olabilir. Şiddet, bu çözülme sürecinin bir yansıması olarak okunabilir. Benzer şekilde, 1990'lı yıllarda da sanatçıların bedenlerine şiddet uyguladığı örnekler fazlalaşmıştır. Bunu yine dönemin olaylarına bağlayan araştırmacılar vardır. Ancak 1970'li yıllarda daha çok araştırma boyutunda kalan bu performansların, 90'lı yıllarda çok daha 'eylemsel' olduğu görülmektedir. 90'lı yıllar da 70'ler gibi keskin toplumsal değişimin on yılıdır. Kitle iletişim araçlarının hızla hayata girdiği bu yıllarda, her bilgi hemen yayılmakta ve dayatılanlar doğru olarak kabul edilmektedir. Ölümcül bir hastalık olan AİDS'in hor görülmesi de bu yıllarda yayılmış ve eşcinsel nefretinin baş göstermesi bu yöndeki performansları ortaya çıkarmıştır. Performanslar da en az bu nefret söylemleri kadar çarpıcı ve şiddet doludur. Çalışmada beden ve şiddet ekseninde hem sanat tarihinden örneklere hem de toplulukların şiddet algısını gösteren örneklere yer verilmiştir. Ancak detaylandırılan örnekler şiddet içeren performans örnekleridir.