turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Sanatta kolektivite ve eylemselliğin estetiği

Bu çalışma sanatın kolektiviteyle ilişkisi bağlamında eylemsel pratiklerin estetik olduğu önermesini ileri sürmektedir. Bu çalışma, önermesini avangard olgusunun sanat-hayat ilişkisi bağlamından hareketle, sanatın bir deneyim yaratma aracı olarak siyasal olduğuna, eylemsel oluşun da siyasal vurgusu yanında kolektif bir deneyim yaratma yoluyla yeni hayat olanakları ortaya koymakla estetik olduğuna dayandırmaktadır. Çalışma özellikle 2000'li yıllarda sıklıkla görülmeye başlanan neoliberal politikalara karşı, kamusal alanı kullanma saikiyle düzenlenen sivil itaatsizlik eylemlerinin, estetik ile ilişkisini kuramsal bir temel üzerine yerleştirmeye odaklanmıştır. Çalışmanın çerçevesini Terry Eagleton, Jacques Ranciere, Gilles Deleuze, Felix Guattari gibi düşünürlerin kuramsal önerileri ve sensorium, rhizome, minörite-majorite ve çokluk gibi kavramları oluşturmaktadır.
Varoluşçu felsefenin ışığında insan merkezli resimler

Her çağın düşüncesi, sanatıyla sıkı sıkıya bağlıdır. Bu yüzden resim sanatını felsefeyle birlikte okuma biçimi yanlış değildir. Bir felsefi akım olarak varoluşçuluk yaşam karşısında insanın ruhunun sadece sanatla açığa çıkartılabileceğini öne sürerek diğerlerinden aynin-. Nietzsche'den yola çıkan Camus 'saçma'ya varır ve 'saçma' ile bunun yarattığı kaygıyı sanata buralar. Sanat birey -varlığın bütünsel ifadesini içerir. Varoluşçuluk bireyin varoluş tarzlarını ele alırken psikolojik kökenli de olan ve kimi karşıtlık, kimi paralellik ya da ardıllık ilşkisi içindeki şu kavram dizileri öne çıkar: Kaygı - acı, varlık - hiçlik - boşluk, seçim - özgürlük - vicdan, zaman - ölüm, otantiklik - merkezlilik. Bu kavramlar, varlığın varoluşu ve şeylerle ilişki içinde, ölüme doğru varoluş sürecinde karmaşık bir şekilde yer alırlar. Bu kavramlar aynı zamanda çalışmaların temalarım oluşturmaktadır. Resim sanatında bu temaların işlendiği örnekler ise çalışmaların sanatsal bağlantısını oluşturmaktadır. Bu kapsama giren resimlerin biçimsel benzerlikler ya da ön örnekleri klasik resimde mevcut iken, varoluşçuluğun ortaya çıkıp yaygılaştığı 19. ve 20. yüzyılda yaygınlık kazandıkları görülür. Soyut resim veya mekan resimlerinde, varoluşçu düşünceyi içerebilirler, öte yandan her insan figürlü resim varoluşçu değildir. Bu çalışmada konu alman resimler ise varoluşsal durumlar içindeki insan figürlerini resimde merkez olarak ele alışlanyla ayırdedilmektedir. Buradaki çalışmalar kısmen deneysel özellik taşımakla birlikte herhangi bir kesin önkabul olmaksızın oluşturulmuş, sonradan dış evreniyle bağlantıları saptanmıştır. Çalışmalar, düşünsel bazda varoluşçu düşünce ve psikolojiyle, resimsel bazda ise insan varoluşunu sorgulayan ve irdeleyen figüratif resimlerle bağlantılıdır. Çalışmaların açıklanmasında tezin konusu olan tematik yönü başlangıç noktası kabul edilmekte, ancak bunun plastik yönle bütünlük içinde olduğu düşüncesinden hareket edilmektedir.
Görsel kavramlar, illüstrasyon ve çocuk kitapları

Gelişen toplumda, teknolojinin hızla geliştiği, insanın kendisini tanıması konusunda da önemli adımların atıldığı bir dönemdir. Zihinsel ve davranış işleyişlerin bilimi olarak adlandırılan psikoloji alanındaki gelişmeler, çocuk psikolojisinin ortaya çıkmasına uygun bir zemin hazırlamıştır. Toplumların eğitim düzeyi, çocuklara sağladıkları planlarla değerlendirilir. Bunun için günümüz çocukları, eski dönem çocuklarına göre eğitici araç, gereç, oyuncak, teknolojik materyaller ve kitap bolluğu içinde yetişiyor. Fakat toplumlar uygarlığın en son çıkan farklılıklarından payını aldıkça ortaya sorunlar çıkıyor. Burada aileler ve eğitimciler için, '' çocuğu zararlı etkilerden korumak '' düşündüren bir konu olmaya başlıyor. Bunun için ailelere ve eğitimcilere çocuk kitap resimleri, içeriği, anlatımı ve yaratıcılığı açısından doğru seçim yapmak için çok görev düşüyor. Bir o kadar hızla artan yayınlar içinde çocuklara ne tür kitaplar okutmalı, hangilerini yasaklamalı? Okuma alışkanlığı en kolay ve zevkli olarak nasıl kazandırılmalı? Faydalı olanı zararlı olandan nasıl fark edebilmeli? Çocukların davranışlarının bozulmasında, iletişim aracının payı nelerdir? Çocuk kitaplarının hazırlanmasında yayıncının, tüketicinin önemi nedir? Günümüzdeki çocuk kitapları okuma alışkanlığı konusunda istenilen yerde mi? Bilgili ve eleştiri yeteneğine sahip bir toplum oluşturmak için çocuk kitapları yeterli mi? Görsel olarak çocuk kitaplarının yaşlara göre dağılımı açısından, estetik olarak ve içerik, fiziksel özellikleri açısından kitaplar doğru incelenerek yapılıyor mu? Bu çalışmada yukarıdaki sorulara yanıtlar aranmış ve bu yanıtlar öncelikle çocuğun gelişimi, resim ve kitapların ilişkisi illüstrasyon ve tarihi gelişimi, çocuk kitaplarında yayıncının, tasarımcının ve tüketicinin durumu gibi başlıklarla ele alınarak, kaynak edinerek, araştırmalar ve röportajlar yapılarak anketlerle oluşturulmuştur. Çocuklar için, çocuk kitaplarının anlatılmasında içeriği açısından resimlenmesinde çocuğun yaşı, psikolojisi iç dünyasının da zenginliği göz önünde olmalıdır. En önemlisi de resimleyiciden çok zengin bir hayal gücü, yaratıcı çizim, çocuktaki zihinsel ve fiziksel gelişmeyi anlama yeteneği beklenir. Gelişmiş ülkelerin kitapları ile, bizim kitaplarımız karşılaştırıldığında, aradaki düzey farkının büyük olduğunu farkına varmaktayız. Çoğunlukla üçüncü hamura bastırılmış, zevksiz illüstrasyonlarla üst üste hiçbir düzen fikri düşünülmeden yerleştirilmiş metinlerle, güç okuma yazı karakterleri ile hazırlanılmış bu kitaplarla çocukların estetik beğenilerinin geliştirildiği söylenemez. Bunun sonucunda en büyük pay yayıncılara aittir. Yayıncının sorumluluğu burada öne çıkmaktadır. Yayıncılar, çocuk kitapları yayımcılığının bir ticari faaliyet olma düşüncesinden çıkarmalıdır. Çocuk kitaplarında kaliteyi etkileyen en önemli değerlerden biri de tüketen toplumun durumudur. Ekonomik koşulları, okuma alışkanlığı çocuk kitaplarının niteliğini tüketicinin bakış açısından belirler. Çocuk kitapları satışı yeterince oluşmamasından, yayıncı, resimleyici ve okuyucu bu durumdan olumsuz etkilenmektedirler.
Mekana özgü heykel bağlamında oluşturulmuş heykel parkları

Bu tezin ele aldığı konu mekana özgü heykellerle oluşturulmuş heykel parklarıdır. Bu tez kapsamında yapılan araştırmada heykel ve çevre ilişkisi mekan, yer, bağlam kavramları üzerinde durularak incelenmiş ve mekana özgü heykellerle kurulan heykel parklarının kuruluş ilkeleri, sanatçılar ile park yöneticileri ve küratörler arasında kurulan ilişki incelenmiştir. Bu parkları araştırırken park yöneticileri ve küratörlerle görüşmeler yapılmış, kimi örnekler üzerinde yerinde etüdler yapılmıştır. Mekana özgü heykel 1970'li yılların sonundan itibaren heykel parklarının oluşumuna temel oluşturmuş ve bu kapsamda üretilen yapıtlar insan ve kentsel alan, insan ve doğa arasında daha köklü ilişkiler kurulması için yeni açılımlar ortaya koymuştur. Bu tezin amacı bu yeni alanın incelenmesi ve günümüz açık alan heykelinin yer'i ile girdiği ilişkinin araştırılması olmuştur. Mekana özgü heykel bağlamında kurulmuş heykel parklarında gerçekleştirilen mekana özgü yapıtlar fiziksel bağlamı yanı sıra anlam bağlamı ile yere bağlanır ve bu yer dışında bir yere taşındığında anlam kaymasına uğrar. Mekana özgü heykel bağlamında kurulan heykel parklarına davet edilen sanatçılar kendilerine verilen ya da seçtikleri mekanın tarihsel süreçler içinde ürettiği kültürel değerleri ve sosyal ilişkileri bir bütün olarak ele alarak bu parkların mekanları için yapıt üretmişlerdir. Böylece parkların bulunduğu bölgenin fiziksel, kültürel yapısı burada gerçekleştirilen yapıtların oluşum sürecine dahil olarak yapıtın bir parçası haline gelmiştir. Sanatçı ile kurulan bu yeni ilişki yöntemi alışıldık sanat kurumlarının ve müzelerin işleyişi açısından bir farklılaşma yaratmış ve yeni bir model oluşturmuştur. Ayrıca mekana özgü heykel bağlamında kurulmuş heykel parkları çevre ve mekan üzerine araştırmalar yaparak seçilen bölgenin tarihsel kimliğinin araştırılmasında, bölgede yaşayanların mekan bilincinin oluşturulmasında rol üstlenmişlerdir.
Seramik sanatında kadın figürlerinin yeri ve ifade biçimleri ile kadın figürü çalışan seramik sanatçıları

Seramik sanatı, insanoğlunun tarihi kadar eskidir. İnsanlar kendi bilincinin farkına vardığı andan itibaren üretmeye ve yaşadığı dönemden günümüze kadar uzanan zengin bir kültürel birikime sahiptir. Seramik gerek mutfak eşyası gerek ise dini inançlarda kullanılan kybele, idoller olarak karşımıza çıkmaktadır. Geçmişten günümüze kadar gelmiş kazılar sonucu elde edilen seramikler bulunduğu dönemin izlerini taşımaktadır. Teknolojinin gelişmesiyle elde edilen bilgiler doğrultusunda kazı alanlarında çıkarılan pişmiş topraktan yapılmış seramikler günümüze kadar gelmiş ve geliştirilerek farklı alanlarda kullanılmaya devam edilmektedir. Figüratif seramikler o dönedeki iklim, hava koşulları, ekonomi, dini inanış gibi bizlere pek çok alanda aydınlatmakta o dönemin kültürel zenginliğine bizleri buluşturmaktadır. Cumhuriyet Dönemi Türk seramik sanatının gelişmesine ve yeni nesil seramik sanatçılarının yetişmesine katkı sağlamıştır. Günümüzde seramik sanatı zanaatı işlevselliğini sürdürse de estetik bir unsur olarak daha çok tercih edildiği görülmektedir. Bu doğrultuda Cumhuriyet Dönemi Seramik Sanatında katkıda bulunan seramik sanatçılarının, eserleri incelenmiş ve sanatçıların eserlerinden esinlenerek tasarımlar oluşturulmuş ve uygulanmıştır. Figüratif seramikler genel olarak incelendiğinde çevreye kattığı estetik ve değerler belge niteliği taşımaktadır. Buna örnek olarak Dolni Vestonice Venüs'ü gösterilebilir. Bu araştırmada nitel yöntemlerden, yüz yüze görüşme, gözlem, ve genel tarama modelleri ile literatür taramasından yararlanmıştır. Bu araştırma genel olarak iki bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde 'Seramik Sanatında Figür Kullanımı ve Tarihçesi, 'yer verilmiştir. İkinci bölümde 'Seramik Sanatında Figürün Kullanımı ve Kadın Formu Dışında Yapılmış Farklı Figüraif Seramik Çalışmalara Örnekler' yer verilmiştir. Bu araştırma sonucunda yapılan Seramik sanatında kadın figürlerinin uygulama örneğinin rol model olacağı düşünülmektedir.
Yer karosu seramik sır bileşimlerinin dijital mürekkep performansına etkisi

Dijital mürekkepler, seramik karo üretiminin en pahalı malzemesidir. Seramik dijital mürekkep maliyetinin yüksekliği nedeniyle, günümüzde daha az miktarda mürekkep kullanarak karo üretimi gerçekleştirmek çok önemlidir. Bu çalışmanın amacı standart bir sır reçetesine farklı oksitler içeren hammaddelerin eklenmesi ile inkjet baskı yöntemi kullanılarak baskı yapılan renklerin performansını incelenmesi, hammaddelerin renk algısına olan etkilerinin değişimini görülmesi ve bu ilavelerin renk performansı üzerindeki etkilerin anlaşılması için çalışmalar yapılmasıdır. Sır ve renk performansları üzerindeki değişikliklerin gözlenmesi için karo üzerindeki baskılar spektrofotometre cihazları tarafından incelenmiştir. Bu incelemelerden sonra sır bileşimlerinin gamut karşılaştırmaları i 1 profiler ile analiz edilmiştir. Zirkonya ve volostonit içeren sırların gamut hacimlerinin dolomit eklenen sırdan çok daha geniş olduğu ve bu hammaddeleri içeren sırların üzerine yapılan baskılarda renklerin daha doygun ve canlı olduğu belirlenmiştir. Mikroyapı görüntülerine göre sır içerisine karışmamış serbest kuvars tanelerinin fazla olması renk gamut hacim değerlerinin azalmasına ve renklerin istenildiği gibi çıkmamasına neden olmuştur.
İletişimsel ağlar ve toplumsal izolasyon

Bu çalışmada, 20. yy.'in teknolojik gelişmelerinin ortaya çıkardığı T. v., video, bilgisayar gibi iletişim araçlarının modern toplum insanını bireyciliğe, çevre sorunlarına karşı duyarsızlığa ittiğine değinildi. Çalışmanın kapsamı ve konu başlıkları gereği postmodernist düşünürlerin görüşlerinden yararlanıldı. Kapitalizmin yarattığı popüler kültürün niteliği ve bu kültürün medyatik araçlar tarafından kullanılış biçimi ortaya koyuldu. Herhangi bir ürünün, bilginin ya da imajın yayılımını amaçlayan medyanın, kitleleri etkilemek için hangi ifade biçimlerini kullandığı, belirli bir anlam üretimi peşinde koşan bu araçların sanattan ne şekilde yararlandığı belirginleştirilmeye çalışıldı. Bunları incelerken özellikle 20. yy. resim sanatında ortaya çıkan kolaj tekniği, mekanik çoğaltım ve tekrarlardan oluşan bazı yapıtlar içinde yer aldığı dönem ve sanatçısının kaygılarıyla bütünleştirilerek anlatılmalıydı. Picasso, Warhol, Schwitters, Rausenberg, Johns, Rotella ve Vostell gibi önemli sanatçıların benzer temaları ele alış biçimleri bu bakımdan çalışmalara ışık tuttu. Medya tarafından sıkça kullanılan kitsch ve simulasyon gibi yeni estetik kategorilerin resim sanatına kazandırdığı yeni anlayışlar Andy Warhol'un çalışmalarından örnekler virelerek desteklendi. Küreselleşme adı altında uygulanan politikaların, iletişimsel ağlarla gerçekleştirildiği bunun da her türlü kültürel içeriği kurcalayıp, toplumları benzer algılama kalıplarına soktuğu belirlendi. 'Toplumsal İzolasyon Felsefesi' olarak nitelendirilebilecek olan bu durum, kitlelerin sanatsal ya da estetik yönelimlerini de belirli formatlar aracılığıyla belirleyebilmektedir.20. yy.'ın estetiğini belirleyen medyatik unsurlar, endüstri ve sonrası dönemde tartışılan sanatsal ve felsefi sorunlara yer verilerek ele alındı. Bu da çalışmalara yeni anlatım olanakları sağladı.
Tekstil malzemeleri ile oluşturulan sanat objeleri

17. 18. ve 19. yy'larda Ortaçağdaki niteliklerinden uzaklaşan duvar halı sanatı, 20. yy da yeniden kişiliğini kazanmış ve mimari mekanda işlevsel bir öge olarak kabul görmüştür. Gelişim aşamalarında geleneksel birikimlerin bir taban oluşturduğu gözlenir. Son yıllarda ise, geleneksel halıya göre, düzenleme, teknik ve malzeme yönünden oldukça bağımsız uygulamaların önem kazanmaya başladığı görülmektedir. Kene vir, yün, at kılı, pamuk, jüt vb. gibi doğal ve yapay liflerin/ipliklerin, rölyef görünümlü, üç boyutlu ya da çevresel nitelikli bu uygulamaların, geleneksel duvar halısından daha değişik yapı ve özellikleri vardır. Bu çalışma, sanatçıların tekstil malzemeleriyle sanat objeleri üretim sürecine girmelerini ve anlamda ortaya koydukları yapıtların, irdelenerek tekstil sanatının ulaştığı boyutlarını göstermeye yöneliktir. Malzemeye uygun strük- türün yakalanması, malzemenin bu yapılanmasında yüzey de gelişen dokusal zenginliklerin beraberliğiyle meydana getirilen bütüne tasarlayıcısının vermek istediği imajı katabilmesi, aktarabilmesi tekstil-obje- nin asıl gerçeğidir. -1-
Görsel anlatımda denge

11 SANATTA YETERLİK TEZ ÖZÜ GÖRSEL ANLATIMDA DENGE Nilgfin ŞENER Resim Anasanat Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Eylül 2004 Danışman: Prof. Abdullah DEMİR 'Görsel Anlatımda Denge' adlı araştırmada, görsel öğelerin bir araya gelişlerini ve ilişkilerini düzenleyen ilkelerden biri olan dengenin oluşmasını sağlayan unsurların değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Araştırma, tarama modelinde gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın çalışma evrenini ise; dengenin kavram ve genel olarak incelenmesi, görsel algılama ve denge ilişkisinin görsel anlatımları oluşturan öğelere yansıması oluşturmaktadır. Araştırmanın belirlenen amaca ulaşması için gerekli olan veriler, araştırmacı tarafından konu ile ilgili ve ilişkili ansiklopedi, tez, makale, dergi, Internet gibi kaynakların taranması ve incelenmesi ile toplanmıştır. Araştırmanın 'Denge' adındaki birinci bölümünde 'Kavram Olarak Denge' başlığı altında dengenin ansiklopedik açılımı yapılırken, 'Genel Olarak Denge'de ise denge kavramı kapsam olarak genişletilerek açıklanmıştır. Evrende, doğada ve yaşamda dengenin önemi vurgulanmış, bütün bu değer ve değerlendirmelerle görsel dengeyle bağlantı kurulması kolaylaştırılmıştır. İkinci bölüm olan 'Denge Kavramı ve Algılama'da; 'Gözde Denge', 'Bakma ve Görmede Denge', 'Algılama ve Denge İlişkisi' adlım konular birinci bölümden elde edilen değer ve değerlendirmelere bağlı olarak açıklanmıştır. Gözün yapısı, görme sistemi incelendikten sonra bakma ve görmede dengeyi etkileyen unsurlar çeşitli örneklerle belirlenmiştir. Algılama sürecinin denge ile ilişkisinden sonra görsel algılama tanımlanmıştır. 'Görsel Anlatımda Denge' başlığındaki üçüncü bölümde; 'Genel Olarak Görsel Denge' örneklerle açıklandıktan sonra görsel anlatımı meydana getiren öğelerin denge ile ilişkileri incelenmiştir. Görsel anlatımı oluşturan renk, form, hareket ve yön, espas, nicelik ilişkileri ile kavramsal etkilerin denge ilkesi ile oluşturdukları genel etkiler ele alınmıştır. Son bölüm olan 'Yapısal Özelliklerine Göre Denge'de ise sanat tarihi içerisinde önemli yeri olan resim, heykel, grafik gibi yapıtlardan alınan örneklerle 'Simetrik Denge', 'Radyal Denge', 'Kristalize Denge' ve 'Asimetrik Denge' açıklanmıştır. Görsel öğelerin düzen ve disiplinini sağlayan görsel denge, yapısall özelliklerine göre yapıt analizleri ile çözümlenmiştir. Sonuç olarak, doğanın ve yaşamın düzenini sağlayan denge unsuru, görsel anlatımların da temelini oluşturmaktadır.
Matrakçı Nasuh'un minyatürlerinin harita illüstrasyonları açsından incelenmesi ve Süleyman Demirel Üniversitesi harita illüstrasyonu uygulaması

Duygu ve düşüncelerin aktarımında bir ifade aracı olan resimleme sanatı, insanlık tarihi boyunca kullanılmıştır. Mağara duvarlarından günümüze kadar, ilkel insanların yaşadıklarını, doğa olaylarını, duygu ve düşüncelerini aktarmak amacıyla yaptıkları resim ve kabartmalar zaman içerisinde bir sanata dönüşmüştür. Toplumda farklı kültürel grupların yer alması farklı ifade tarzlarını da beraberinde getirmiştir. Kültürlerin kendilerini ifade etme tarzları kadar, duygu ve düşüncelerini açığa çıkarma tarzları da çeşitli uygulamalarla ortaya çıkmıştır. Kültürel uygulama farklılıkları neticesinde resimleme yöntemine kimi zaman minyatür, kimi zaman da illüstrasyon denilmiştir. Minyatür ve illüstrasyon çok eskiden beri bilinen ve kullanılan, aynı amaca hizmet eden bir resim/resimleme tarzıdır. Resimlemede önemli olan gerekli mesajı en açık ve anlaşılır şekilde ortaya koymaktır. Resimleme bir metinde geçen olayı ya da hikayeyi algılayıp tasvir edebilme yetisidir. Görsel bir iletişim sanatı olan resimleme, görselliğin üst düzeyde olduğu günümüzde farklı alanlarda, çeşitli amaçlarla kullanılmaktadır. İllüstrasyon sanatının; tıp, teknik, ticari, kültürel ve bilgi verme amaçlı illüstrasyonlar olarak pek çok uygulama alanı vardır. Bu alanlar içerisinde yer alan harita illüstrasyonları günümüzde sıklıkla kullanılmaktadır. Tez çalışmasında, minyatür ve illüstrasyon ilişkisi ele alınarak, her ikisinin de aynı anlama geldiği, benzer amaçlarla uygulandıkları açıklanmıştır. Topografik kent tasvirleriyle bir ekol yaratmış olan Matrakçı Nasuh'un Beyan-ı Menazil-i Sefer-i Irakeyn adlı eserinde yer alan minyatürlerinden bazıları harita illüstrasyonları açısından incelenmiştir. Yapılan uygulama çalışmasında, Matrakçı Nasuh'un topografik harita minyatürlerinden ilham alınarak ve günümüz dijital teknolojisi kullanılarak bölgesel harita illüstrasyonu yapılmıştır.
Müzelerde görsel kimlik uygulama örnekleri ve eser analizleri

Tarih boyunca uluslar, kendi halklarıyla ve çevrelerindeki diğer uluslarla kurdukları iletişimlerde bir takım semboller kullanmışlardır. Ulusların eskiden beri kullandıkları semboller ile modern kurumların günümüzde onca teknik, toplumsal ve kültürel evrimden sonra kullandıkları semboller aynı temel kavramlar üzerine kurulmuştur. Günümüzde müze, geleneksel değerlendirme kriterlerinin geçmişşte kaldığı, sanat dünyasında kurumların marka değeri temel değerlendirme kriteri olarak görülmektedir diyebiliriz. Bu durum müzecilikte değer kazanmak için markalaşmayı gerektirmektedir. Markalaşma ise yoğun rekabetin hakim olduğu günümüz dünyasında markaların sahip oldukları görsel kimliğin, çağın hızına ayak uydurabilmesi ve müşterilerin beklentilerini dikkate alarak ortak bir değere sahip olması ile mümkün olabilmektedir. Bu bağlamda çalışmamızda çağdaş müze ve sanat müzeleri için markalaşmanın önemliliği görsel kimlik kavramından yola çıkarak sorgulanmış ve örneklendirilmiştir. Görsel kimlik yaratma sürecinde başvurulan unsurlar belirlenmiş ve bu bağlamda seçilen: İstanbul Modern, SFMOMA, Pera Müzesi, Guggenheim, IMOGA ve Paul Klee müzelerinin görsel kimlikleri incelenmiştir.
'Türk ve Avrupa Resmi' ilişkileri bağlamında dışavurum Çözümlemesi

Avrupa, kültürel birikimlerin etkisiyle yüzyıllardır sanatın oluşmasına zemin hazırlamış ve dünya sanatında öncü olarak kendine yer edinmiştir. Resim sanatı, 20. yüzyıla kadar sanata egemen olmuş akımların yörüngesinde ilerlerken yaşanan toplumsal, siyasi ve teknolojik gelişmeler sonucunda sanatta, kişinin iç yaşantısını ön plana alan ve bir anlamda isyan niteliği taşıyan Ekspresyonizm akımı etkisini göstermeye başlamıştır. Bu akım, I. Dünya Savaşı'nı önceleyen yıllardan itibaren sanatın birçok alanında etkili olmuş, dönem dönem karakter değiştirerek günümüze kadar varlığını sürdürmüştür. Türk Sanatı, tasvir yasağı nedeniyle resim sanatına ancak 20. yüzyıl başlarında askeri okullarda verilmeye başlanan perspektif dersleri ve akabinde yetenekli bulunan öğrencilerin Avrupa'ya resim öğrenimi için gönderilmesi ile vakıf olmuş ve Avrupa'ya kıyasla çok geç bir dönemde batılı anlamda resim etkinliklerine başlamıştır. Sanat eğitimi veren Sanayi-i Nefise Mektebi'nin kurulmasıyla batıya dönük resim anlayışı gelişmiş, Cumhuriyet'in kuruluş dönemlerine rastlayan yıllarda Almanya ve Fransa'ya gönderilen öğrencilerle beraber Avrupa'daki Ekspresyonizm akımının etkileri Türk sanatında görülmeye başlamıştır. Avrupa Sanatı'nın belirlediği normlarda ilerleyen Türk Resmi'nde uygulanan batı menşeli eğilimler, batıdaki gibi birtakım bütünlüğü göstermemiş, dönem dönem kurulan sanatsal gruplar dahi ortak bir üslupta birleşmemiştir. Bireysel çıkışların ön planda olduğu Türk Sanatı'na dışavurum öğesi özellikle toplumsal değişimlerin yaşandığı 60'lı yıllardan itibaren girmeye başlamış, ekonomik şartların iyileştirilmesi, globalleşme gibi etkenlerle beraber 80'li yıllarda dünya sanatıyla paralellik göstermeye ortam bulmuştur. Kişisel ifadeye dayanan ihtiyaçlardan doğan ekspresif anlatımlar her dönemde ve her coğrafyada farklı karakterlerde olsa da var olmuş, insan var oldukça da yenilenerek var olmaya devam edecektir.
Belgesel filmlerde görsel tasarım sorunları ve Turan Erol belgeseli

Sinemanın temellerini atan Lumiere Kardeşler'in 1895 yıllarında toplumsal yaşamı görüntülemeleri ile ilk belge filmler oluşmaya başlamıştır. 1905 de Georges Melies'in sinemaya getirmiş olduğu yeni bir bakış açısı ile kurmaca film oluşmaya başlamış ve toplumsal yaşamdan birçok kesit yeniden canlandırılmıştır. 1920 yıllarında ilk kez John Grierson tarafından kullanılan 'belgesel' kavramı, Fransızca'daki 'documentaire' kavramından gelmektedir. Toplumsal yaşama müdahale etmeden oluşturulan belgesel filmler, yapay mekanlarda, gerçek kişiler yerine, aktörler kullanılarak çekilen kurmaca filmlerin temelini oluşturmaktadır. Sinema, durağan görüntülerin devinim kazandırılması ile oluştuğundan, her bir görüntüyü bir fotoğraf karesi olarak niteleyebiliriz. Fotoğraf, sınırsız olan çevrede, istediğimiz kadarını bir çerçevede sınırlandırarak elde ettiğimiz sabit görüntüdür. Nesnelerin düzenlenmesi, ışığın etkisi, kamera açısı ve perspektif, fotoğraf karesinin oluşturulmasında vazgeçilmez öğelerdir. Sinemada bütün bunlara ek olarak zaman ve ses de eklenmektedir. Arka arkaya gelen fotoğraf karelerinin oluşturduğu devinim ve ses sinemanın hem görsel hem işitsel bir sanat olduğunu göstermektedir. Belgesel film, tamamen gerçek kişilerin, olayların, mekanların, süreçlerin öyküsünü konu edinen film türüdür. Bu türün oluşumunda da görsel tasarım çok önemlidir ve bir filmin göstergelerini oluşturan; çerçeve, kamera açısı, kamera hareketleri, çekim ölçekleri, ışık kendi doğal oluşumları dışında yönetmenin de bakış açısıyla yeniden anlam kazanan önemli özelliklerdir. Aynı zamanda filmin oluşumunda son aşama olarak bilinen kurgu da oldukça önemli ve titizlik isteyen bir tasarım işidir. Ill Günümüzde grafik tasarım sadece basılı medyada çalışma alanı bulmamakta ve aynı zamanda fotoğraf, sinema, video ve birçok alanla iletişim içine girmektedir. Bu nedenle film şeridinde yer alan her karenin görsel tasarımı, kurgudaki görüntü düzenlemesi ve jeneriklerin hazırlanması bir grafik tasarımcının görsel duyarlılığı ile ilişkilendirildiğinde iyi sonuçlar alınmaktadır.