turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Türkiye'de sığınmacı ve mülteciler

Sığınma ve mülteciliğin mazisi insanlık tarihi kadar eskiye gider. Genellikle göç ile birlikte algılanan bu olgunun popülerliği, göçün niteliğinde ortaya çıkan değişmenin bir sonucu olarak iyice artmış ve göç toplamı içerisinde önemli bir orana sahip hale gelmiştir. Sığınmacı ve mültecilik konusunda sorumluluk almada gelişmiş ülkeler öne çıkıyor görünse de esas yük gelişmekte olan ülkelerin omuzlarında durmaktadır. Çünkü dünyadaki yaklaşık 30 milyon mülteci ve sığınmacının çok büyük kısmı gelişmekte olan ülkelerdedir. Mülteciler, sığınma ve iltica konusu, özellikle son birkaç on yılda Türkiye kamuoyuna bir sorun olarak girmiş ve giderek popülerleşmektedir. Stratejik açıdan kavşak konumunda olan Türkiye'ye giren mültecilerin sayısı oldukça fazladır. Bunların büyük bir kısmı kayıtsız ya da yasadışı kimselerden oluşmaktadır. Böyle olmasında, Avrupa ülkelerine geçişte transit bir bekleme odası olarak görülmesi ile mevcut iltica mevzuatının etkisi vardır. Türkiye, iltica mevzuatı açısından istisnai özellik gösterir. Türkiye, 1951 tarihli Cenevre Anlaşmasına 'coğrafi çekince' koyarak taraf olmuştur. Buna göre, sadece Avrupa'dan gelenlere mülteci statüsü verilmektedir. Avrupa dışından gelenler ise geçici sığınmacı olarak adlandırılmakta ve üçüncü ülke yerleştirilmeyi bekleyenler muamelesi görmektedirler. Avrupa ülkelerinden çok az sayıda insan Türkiye'ye sığınmaktadır. Buna karşılık mülteci ve sığınmacıların çok büyük çoğunluğu Avrupa dışındandır. Bu çalışmada göçmen, mülteci sığınmacı gibi kavramlar tanımlanarak, dünyada mülteciliğin tarihsel, hukuksal ve kurumsal gelişimi üzerinde duruldu. Tezde asıl olarak Türkiye'nin mevcut göç ve iltica uygulaması ile Türkiye'deki mülteci/sığınmacılara ilişkin bir durum tespiti yapmak amaçlandı. Türkiye'de sığınmacı/mültecilerin durumları kaynak taraması ve gözlemler yoluyla belirlenmeye çalışıldı.
Küreselleşme ve somut olmayan kültürel miras ilişkisi: Azerbaycan örneği

Yirminci yüzyılın sonlarında küreselleşme kapsamında politik, ekonomik, sosyo-kültürel, teknolojik ve çevresel alanlarda ortaya çıkan gelişmeler toplumların alışkanlıkları, yaşam tarzları ve gereksinimleri üzerinde önemli değişim ve dönüşümler meydana getirmiştir. Küreselleşmenin etkisiyle milletlerin veya toplumların yaşam tarzı olarak ifade edilen yerel kültürler ile küresel kültür arasındaki etkileşim giderek sorunlu ve karmaşık bir hale gelmiştir. Egemen kültür veya kültürlerin yerel kültürler üzerindeki hegemonyası sonucu yerel kültürler üzerinde bir tehdit oluşması, insanların tek bir kültüre yönlendirilmesi ve dünya genelinde kültürel tektürleşmenin ortaya çıkması, küreselleşmenin kültürel açıdan ortaya çıkardığı olumsuz sonuçlar olarak değerlendirilebilir. Bu tez çalışmasında ilk olarak konu kapsamında küreselleşme ve somut olmayan kültürel miras ilişkisine dair değerlendirmeler yapılmış ve konu üzerine yapılan ilgili çalışmalardan bahsedilmiştir. Daha sonra küreselleşme ve somut olmayan kültürel miras ile ilgili kavram ve terimler incelenmiş, somut olmayan kültürel miras alanındaki UNESCO- 2003 sözleşmesinden bahsedilmiş, hızla küreselleşen ve değişen dünyada küreselleşmenin kültürel boyutu ile somut olmayan kültürel miras ilişkisi sorgulanmıştır. Bu ilişki, Azerbaycan örneğinden hareketle UNESCO- Somut Olmayan Kültürel Miras Sözleşmesi kapsamında halkbilimi ve kültürel miras yönetimi perspektifleri açısından çözümlenmiş, somut olmayan kültürel miras alanları, kültür politikaları ve yönetimi kapsamında koruma ve yaşatılma çabaları, ulusal ve uluslararası bilgi ve deneyim belleğinden faydalanılarak değerlendirilmiştir. Ayrıca somut olmayan kültürel miras alanındaki etkiler, farklılaşmalar, gerçekleştirilen ve gerçekleştirilebilecek önlem ve planlamalar örneklerle ele alınmış, somut olmayan kültürel mirasın korunması ve yaşatılmasına yönelik çözüm ve öneriler sunulmuştur.
Liberya'da iç çatışmanın yükselişi: 1990-2003 yılları arasında büyük Monrovia iç savaşı'nın hızlı yükselişinin eleştirel analizi

Liberya Savaşı ile ilgili somut kanıtların bulunması ihtiyacı yıllar geçtikçe açıklanması zor bir hal almıştır. Savaşın başlamasının temel nedenleri hakkında belgelerin bulunması ve değerlendirilmesi özellikle savaşta yer alan tarafların/kişilerin sayısı çok fazla olduğundan dolayı zor olmaktadır. Bazı taraflar savaş ile doğrudan bağlantılıyken, bazıları dolaylı olarak bağlantılıdır ve bu da rollerin saptanmasını zor kılmaktadır. Birçok farklı alandan çoğu uzmanın savaşın başlama nedenlerini ortaya çıkarmaya çalıştıklarını savaşın sadece bir tarafından görüyoruz. Bu çalışma, Liberya'da süren ve ülkeyi harap etmiş 14 yıllık iç savaşın evrimi ile bağlantılı olan etkenleri araştırmakta ve onları tanımlamaktadır. Çalışma, hiçbir rejimle veya olayla sınırlı kalmadan savaşın ortaya çıkmasının temel nedenleri üzerinde durmaktadır. Çalışmanın amacı, savaşın sosyal, siyasi ve ekonomik etkenlerini araştırmak ve savaşın bütüncül bir şekilde anlaşılmasını sağlamaktır. Çalışma, bağımsızlığından beri Liberya'nın yaşadığı büyük zorlukları yüz üstüne çıkarmaktadır. Çalışma, üçüncü tarafların çıkan çatışmalara sınırsız bir şekilde dahil olmalarından dolayı bir veya iki yıl sürecek olan iç savaşın bu müdahalelerden dolayı 14 yıl sürdüğünü göstermektedir. Çalışma, savaşta doğrudan veya dolaylı olarak rol oynayan erkek ve kadın bireyleri hedef almıştır. Araştırmada Büyük Monrovia'dan toplamda 400 kişi yer almıştır. Bu 400 kişinin hepsi savaş mağdurudur. Çalışma, savaşın başlamasında hem iç hem de dış etkenlerin önemli rol oynadıkları sonucuna varmıştır. Dış faktörler iç faktörlere oranla daha büyük etki etmiştir. Araştırmalar siyasi liderlerin ''Batı'' ile olan ilişkilerini kötüye kullandıklarını ve ''Batı'' ile işbirliği içinde siyasi sistemi ve doğal kaynakları kendi çıkarları için kullandıklarını gösteriyor. Açıkgözlülük, sosyal ayrımcılık ve yolsuzluk savaşın ortaya çıkmasında etkisi olan etkenlerden bazıları olarak gösterilmektedir. Bütün bu bilgilere dayanarak bu çalışma Liberya'nın tamamen savaştan kurtulamadığını ve bir önceki savaşa neden olan tüm etkenlerin hala mevcut olduğunu ve önlem alınmadığı sürece ülkenin yine savaşa sürükleneceğini savunmaktadır. Bunun önüne geçilmesi için çalışma, ülkede özgür ve adaletli bir seçimin yapılmasını; Amerika'nın Liberya ile ilgili olan tüm siyasi kararlardan hariç edilmesini ve Liberya'nın doğal kaynaklarına müdahale edilmemesini ve bu kaynakların sadece Liberya vatandaşlarına ait olmasını önermektedir.
Din ve kalkınma

Bu çalışma iktisat literatüründe inceleme konusu yapılan 'İktisadi Kalkınma' meselesini dini-sosyolojik perspektiften ele almaktadır. Sosyoloji, esasında, din ve iktisat olgularının kesiştiği ortak noktadır. Bu nedenle öncelikli olarak ekonomik bir mesele olarak iktisadi kalkınma hadisesinin sosyolojik açıdan değerlendirilmesi elzemdir. Araştırmanın birinci bölümünde sosyolojik açıdan ekonomik kalkınmadan ne anlaşıldığı üzerine durulmuştur. İktisadi kalkınmanın sosyo-kültürel dinamikleri, küresel bir problem olarak azgelişmişlik meselesi ve iktisadi kalkınma teorileri ise odaklanılan diğer konular arasındadır. İkinci bölümde ise din ve iktisat arasındaki karşılıklı ilişki derinlemesine incelenmeye çalışılmıştır. Toplumsal kurumlar olarak din, iktisat ve ahlakın birbirleriyle olan ilişkilerinden hareketle Musevi ve Hıristiyan toplumlarının dini-iktisadi tecrübeleri özetlenmeye gayret edilmiştir. Araştırmanın üçüncü bölümünde ise İslam toplumlarının sosyo-ekonomik hayatı ele alınmıştır. Erken dönemlerden itibaren İslamiyet ile iktisadi davranış arasındaki karşılıklı ilişkiye değinilmiştir. İslam toplumlarının tarihi, sosyolojik ve kurumsal tecrübeleri ışığında İslam ekonomisinin sosyolojik imkanı kritize edilmiş; teorik ve metodolojik argümanlar sunulmuştur. Son bölümde ise Türk toplumun seküler kalkınma modeli mercek altına alınmıştır. Bilhassa Osmanlı devletinin son dönemlerinden itibaren tarım, ticaret ve finans kaynaklarının toplumsal kalkınma üzerindeki etkisi üzerine odaklanılmıştır. Neticede ise Türk toplumunun cumhuriyet tecrübesinin seküler bir kalkınma modeli olduğu ortaya koyulmuştur. Ancak bu kalkınma modeli her kronolojik dönemde farklı kimlikleri ortaya çıkarmış; Türk toplumu bilhassa 1980'lerden itibaren heterojen bir toplum olmaya başlamıştır.
İstanbul'da meydana gelen toplumsal olayların değerlendirilmesi

çalışmanın amacı; İstanbul'da 2005- 2009 yılları arasında gerçekleşmiş toplumsal olayları mercek altına alarak, her yönüyle inceleyip toplumda bu olaylarla ilgili genel bir kanaat uyandırmak ve bu toplumsal olaylara katılanların bir profilini çıkarmaktır. Çalışma, toplumsal olay, eylemci ve polis açısından değerlendirmelerle üç ana tema üzerine kurulmuştur. Bu üç ana tema üzerine gerekli bütün açıklamalar ve bilgiler derlenerek bir araya getirilmiştir. Ayrıca tezimiz belirlenen tez planı çerçevesinde, genel bilgiler, yasal düzenlemeler, bulgular, tartışma ve sonuç olmak üzere dört ayrı bölüm halinde yazılmıştır. İstanbul'da 2005- 2009 yılları arasında gerçekleşmiş toplumsal olaylarla ilgili;a)Toplumsal olay açısından;- Bu seneler içinde gerçekleşmiş toplumsal olay sayısı- Bu toplumsal olayların kanuniliği- Müdahale edilmiş toplumsal olay sayısı- Müdahale edilmiş olaylardaki işlenen suç türleri- Müdahale edilmiş olaylarda o günün özelliği- Müdahale edilmiş grupların genel özelliklerib) Gözaltına alınmış kişiler açısından;- Cinsiyeti- Yaşları ve genel yaş aralığı- Mesleği- Öğrenim durumları- Medeni durumları, kesin olarak ortaya konulmuştur. Sonuç olarak 2005- 2009 yılları arasında gerçekleşmiş olan toplumsal olaylarla ilgili ulaşılabilen bütün bilgiler ortaya konulmuştur. Toplumsal olay, katılımcı kişi ve gruplarla ilgili ortaya çıkan profiller sunulmuştur. Ortaya çıkan bu sonuçların toplumsal olaylarda yoğun şekilde görev alan Emniyet Teşkilatı'na, ayrıca Sosyoloji ve Sosyal Psikoloji bilim dallarına faydalı olacağı ve kamuoyunun toplumsal olaylar açısından daha çok bilgileneceği düşünülmektedir.
Poverty and the poor in Victorian Britain 1837-1901

Victoria Devri Yoksulluk ve Yoksul Smxf 1837- 1901 Bu tez, sanayi kapitalizminin en parlak dönemi olan 1837- 1901 arası Kraliçe Victoria çağı Britanyası'ndaki yoksulluğun boyutlarını ve işçi sınıfı kitlelerin yaşam standartlarını birinci el kaynaklara- dönem çalışmaları, anı ve muhabir raporları -ve konuyla ilgili ikinci el kaynaklara başvurarak inceleme çabasıdır. Bu dönem boyunca yeni kapitalist toplumda muazzam bir zenginlik birikimine rağmen halkın yaşam standartları Britanya'nın hem kırsal hem de kentsel bölgelerinde hızla kötüleşti. Diğer taraftan yoksulluk, çalışan sınıfların yaşamlarında gittikçe yaygın ve dramatik bir görünüm alırken sadece topraklı aristokrasi ve burjuva sınıflarından oluşan küçük bir azınlık bu müthiş ekonomik gelişmenin meyvelerinden faydalandı. Bununla birlikte yoksulluk ve perişanlığın kitlelerin yaşam ve çalışma koşulları üzerine etkisi her zaman dönemin özellikle on dokuzuncu yüzyılın ikinci yarısı boyunca süren görkemi ve huzuru ile gölgelendi. Dönemin yöneticileri yoksulluğun toplumdaki gerçek ölçüsünü örtbas etmek için büyük çaba içindeydi fakat hepsinden önemlisi yoksulluk yüksek ve orta sınıflar tarafından Victoria devri boyuncakitleleri pasifleştirme ve manipüle etmek için bir araç olarak kullanıldı. Bu durum sadece zenginler sınıfının devrim korkusuyla değil aynı zamanda ülkeyi yöneten soylular sınıfı ile gitgide güçlenen orta-sınıf işadamlarının bir taraftan güç mücadelesi yaparken diğer taraftan da işçi sınıflarının kolay sömürülmesi için işbirliği içinde suni ve etkin bir yoksulluk ortamı yaratmasıyla açıklanabilir.
Avrupa Birliği sosyal politikalarında iş-aile yaşamını uyumlaştırma politikaları ve kadın erkek eşitliğine dair düzenlemeler

Değişen sosyal, kültürel ve ekonomik yapı içerisinde kadınların erkeklerle birlikte istihdamda yer almaya başlamasıyla, kadınların ve erkeklerin toplumsal cinsiyete dayalı rol ve beklentileri iş ve aile yaşamı arasında gerilime neden olmaktadır. İş ve aile yaşamını uyumlaştırma politikaları bir sosyal politika alanı olarak karşımıza çıkmakta, refah devleti modellerine ve dolayısıyla içinde bulunulan refah devleti modeline göre ilgili politikaların algılanış biçimi, hayata geçirme yöntemine göre değişiklik göstermektedir. İş ve aile yaşamının uyumlaştırılması kavramı Avrupa Birliği belgelerinde uzun zamandır yer almakta ancak bu kavram Avrupa Birliği sosyal politikalarında Roma Antlaşması'ndan bu yana istihdam başlığı altında ele alınmaktadır. İş ve aile yaşamının uyumlaştırılmasına yönelik politikalarla kamusal ve özel alan sorumluluklarının kadınların omuzlarındaki tek taraflı yükü hafifletip, kadın erkek eşitliğinin sağlamasına yönelik politikalarla bakım hizmetleri, nakit transferi, esnek çalışma ve izin düzenlemelerinin ortaya koyulması hedeflenmiş görünmektedir. Avrupa Birliği bu çerçeve içinde ilgili sosyal politikaların hayata geçirilmesi noktasında, bir takım alt sınırlar belirleyerek ilgili düzenlemeleri ülkelerin inisiyatifine bırakmaktadır. Kadınların zaman kullanımı, kayıtlı istihdam oranları, doğum sonrası istihdamdan ayrılma durumları, cinsiyete dayalı iş bölümü ve ev içi karşılıksız emek sarfiyatları göz önüne alındığında, bir insan hakkı olarak toplumsal cinsiyet eşitliğini sağlamaya yönelik engellerin varlığından söz edilebilir. Bu engellerin ortadan kaldırılması adına yasa yapıcı kurum ve kuruluşların, ilgili politikaların ve yasal mevzuatın işleyişinin sağladığı imkanlar dahilinde cinsiyet eşitliğinin ne denli güvence altına alındığı ve cinsiyet eşitliğini ana akımlaştırma stratejisinin mevcut politikalara ne denli uygulandığı, cinsiyet eşitliğine ne kadar fayda sağladığı bu çalışmanın temel sorunsallarını oluşturmaktadır.
1958 Moratoryumu

1 958 Moratoryumu 1958 Moratoryumu başlığı altında tasarlanan bu çalışma, Türkiye Cumhuriyeti'nin DP iktidarı altında geçirdiği dönemi ele almaktadır. Çalışmada 1950 - 1960 yıllan arasını kapsayan bu dönem, daha çok, ekonomik gelişmeler ışığında irdelenmiş ve bu dönem içinde önemli bir kırılma noktasını temsil eden '1958 Moratoryumu' bir sembol olarak incelenmiştir. Çalışmada, ekonomik gelişmeler ele alınırken, bu gelişmelerin siyasal gelişmelerle de ilgisinin kurulmasına özen gösterilmiş; incelenen dönemin, önceden ve sonradan soyutlanarak değil, özellikle öncesi gösterilerek anlatılmasına dikkat edilmiştir.
Kente göçle gelenlerde kentlilik bilinci: Kaynartepe Mahallesi örneği

Ülkemizde özellikle 1945'li yıllarla baş gösteren, 1990'lı yıllarla hızlanan kentleşme, sanayileşmenin sonucunda gerçekleşmiş düzenli bir kentleşme olmayıp, plansız ve sağlıklı olmayan bir kentleşme özelliği taşımaktadır. Bu durum kentlerimizde geçmişşten günümüze kadar devam eden birçok sorunun önemli bir kaynağı durumundadır. Özellikle yoğun göç alan kentlerde, birçok sosyal sorun doğmuştur. Bu sorunlar ile birlikte kentin en çok ihtiyaç duyduğu kent kültürü ve kentli olma bilinci zedelenmekte ve bu durum, kentlerin geleceğini de ciddi anlamda etkilemektedir. Kentlilik bilinci, en genel anlamıyla bireylerin kendilerini kente ait hissetmeleri, kenti sahiplenmeleri, kente karşı sorumluluklarının farkında olmaları, kentsel değerlerin farkında olmaları, kentsel kurumlara katılım sağlamalarıdır diyebiliriz. Bu açıdan kentlilik bilinci, kent sorunlarının çözümünde önem kazanmaktadır. Bu çalışmada, Diyarbakır Bağlar İlçesi Kaynartepe Mahallesinde ikamet eden göçle gelmiş bireylerin, kentlilik bilincini etkileyen sosyo-ekonomik ve demografik faktörleri ve bireylerin kentlilik bilinci seviyelerini tespit etmek amaçlanmıştır. Çalışmada gelir seviyesi, yaş, medeni durum, cinsiyet, eğitim düzeyi, kentte kalma süresi ve doğum yeri gibi değişkenlerin kentlilik bilinci üzerindeki etkileri incelenmiştir. Kaynartepe Mahallesi bireyleri arasından 200 kişiden oluşan katılımcıya 44 sorudan oluşan anket, yüz yüze görüşme yöntemiyle uygulanmış bununla birlikte 9 kişiyle derinlemesine mülakat yapılmıştır. Anket çalışması ile elde edilen veriler, SPSS 24 paket programıyla değerlendirilmiştir. Ulaşılan sonuçlara göre, göçle gelenlerin kentlilik bilinci düzeyleri düşük çıkmıştır. Sosyo-ekonomik ve demografik faktörlerin kentlilik bilinci üzerinde etkili olduğu ortaya çıkmıştır.
The formal and the informal in Istanbul's taxi sector

Bu tez İstanbul'daki taksi sektörünün nasıl organize edildiğine ve sürdürüldüğüne odaklanmaktadır. Yasadışı ve enformel pratiklerin İstanbul'daki taksi sektörünün ne kadar içkin birer parçası olduğuna dikkat çekmeyi amaçlamaktadır. Yasadışı ve enformel pratikler sadece taksi sektörüne ilişkin uygulamalar olmamaktadır. İstanbul taksi sektörü konusu ilginç kılan ve düşündürücü bir hale getiren şeyse bir yan sektörün varlığı: ticari taksi adıyla bilinen bir formel sektörün dışında genellikle korsan taksi adıyla bilinen, yasadışı ve enformel bir sektör daha mevcut olması. Karşılaştırmalı bir perspektif olarak, bu tez farklı ülke ve şehirlerin taksi sektörlerini de analiz etmektedir. Bu bağlamda, öncelikle, taksi sektörü regülasyon politikaları temelinde analiz edildiği zaman belirgin hale gelen farklılıklar belirtilmektedir. İkinci olarak da, farklı ülke ve şehirlerin taksi sektörleri sundukları hizmet türleri açısından ele alınmaktadır. Bu hususta, benzer ayırımların İstanbul taksi sektöründe de olmasına rağmen, İstanbul'daki yan sektörün neden yasadışı ve enformel olarak tanımlanıldığı tartışılmaktadır. Bu çerçevede, bu çalışma öncelikle formel olarak bilinen taksi sektöründeki yasadışı ve enformel pratikleri incelemektedir. İkinci olarak taksi sektörünün yasadışı bileşenine bakmaktadır. Bu konuyu önemli kılan şey, yasadışı taksilerin kayıt dışı çalışmalarına rağmen, enformel ekonomiye atfedilmiş olan karakteristik özellikleri taşımıyor olmasıdır. Bu çalışma aynı zamanda formel ve enformel ekonominin iki ayrı konsept olarak analiz edilip edilmemesi gerektiğini sorgulamaktadır. Formel ekonominin, enformel nitelikleri de içerdiği önermesinden hareketle, hangi noktalarda formel ile enformelliğin ve yasal pratikler ile yasa dışı pratiklerin İstanbul taksi sektöründe iç içe geçtiğini ortaya çıkarmayı amaçlamaktadır.
Terbiye edilen bedenler, tecrübe edilen erkeklik: Sünnet ritüeli

Bugüne kadar yapılmış toplumsal cinsiyet çalışmalarına bakıldığında çalışmaların, kadın ve kadınlık üzerine yoğunlaştığı ve bu yönde söylem ve politikaların üretildiği görülür. Ancak, kadın ve erkek arasındaki ilişkiler ve onların toplumsal kurgusu yeniden ele alındığında, sorunsallaştırmalara 'erkek' ve 'erkekliğin' de dahil edilmesi ihtiyaçtır. Bu her şeyden önce toplumsal cinsiyet kavramsallaştırması üzerinden cinsiyete dair eşitsizlikleri anlamada sadece ezilen kesimi değil iktidar sahibi olan ve kendisinde ayrıcalıklı bir potansiyel olduğu bilinen 'erkeklik pratiklerinin' de anlaşılmasının gerekliliğini vurgular. Böylece, erkeklik pratiklerinin incelenerek erkekliğin nasıl tanımlandığı, üretildiği ve toplum tarafından ne ifade ettiği bilgisiyle yapılan çalışmalar, erkek iktidarının gerek coğrafi gerek tarihsel anlamda nasıl süregelebiliyor olduğunu tartışmaya açar ve nedenlerini açıklayabilmemize bir zemin yaratır. Tüm bu söylenenlerle ilişkili bu çalışmada, ataerkil sistem içerisinde eril iktidarın bir takım toplumsal rol ve kabullere uymakla yükümlü kıldığı erkeklerin, benimsedikleri erkeklik mitine dolayısıyla da, erkeklerin nasıl 'adam' edildiklerine belirli bir toplumsal pratik üzerinden bakılması amaçlanmaktadır. Bu bağlamda, üzerine odaklanacağım Müslüman toplumlardan biri olan Türkiye'deki sünnet ritüelinin; dilde, söylemde kurulan, özel alandan beslenen, burada karşılığını bulan ve nihayetinde kamusal alanda meşru zemini oluşturulan, toplumsal kabul gören bir erkeklik ritüeli olduğu varsayımından hareket edilecektir. Bu pratiğe sahip olan erkeklerle yapılan derinlemesine görüşmeler sonrasında elde edilen bilgiler, onların deneyimlerini nasıl aktardıkları, neleri vurguladıkları gibi sorular ile ritüele ilişkin ayrıntılarla tarihsel, toplumsal kabuller ilişkilendirilerek tartışmaya açılacaktır. Bu doğrultuda, elde edilmeye çalışılan bilgiler, görüntüler -buradaki odağım kendi aile albümlerim ve görüşme yaptığım kişilerin sünnet fotoğrafları- ile sünnet davetiyesi görsel ve metinleri aracılığıyla sorunsallaştırılacaktır.
Sufİ gelenekte zikir uygulamaları ve halleri

Allah'ı zikretmek, O'nu sürekli hatırda tutup unutmamak diye ifade edilen zikir kelimesi, sufi gelenekte ekseriyetle Allah'ın isimleri başta olmak üzere hadislerde ifade edilen bazı dualar ve lafızların çeşitli miktarlarda, belli vakitlerde ve belli sayılarda ferdi ve toplu bir şekilde söylenmesi olarak ifade edilmektedir. Sufiler insanın en önemli gayesinin Allah'a vuslat olması gerektiğini, bu gayelerine ulaşabilmek için en önemli unsurun da Allah'ı zikretmek olduğunu belirtmişlerdir. 'Allah'a giden yolların mahlukların sayısı adedince' olduğunu belirten sufiler, Allah'a ulaşma yolunda ortak yapılması gereken zikirlerle birlikte, her müridin Allah'a ulaşma yolunda kendine has bir virdinin olması gerektiğini vurgulamışlardır. Sufilere göre zikir, karanlıkları aydınlatan bir fener gibidir. Zira zikir, insanın vuslat yolculuğunda önündeki en büyük engel olan gaflet ve nisyanın panzehridir. Zikirde asıl olan ise nefsi terbiye etmesidir. Sufiler nezdinde, nefsi terbiye etmeyen zikir, zikir sayılmamaktadır. Sufilere göre, zikir konusunda esas olan, zaman ve mekan gözetmeksizin sufinin daima zikirle meşgul olmasıdır. Sufiler zikri, yapılışı ve zikreden kişinin, zikir esnasındaki hal durumuna göre farklı kısımlara ayırmışlardır. İbadetlerde genel olarak bir takım şartlar ve şekiller varken, zikir uygulaması için herhangi bir şart ve şekil söz konusu değildir. Ancak sufiler yapılışı itibariyle farklı şekillerde zikir uygulamaları icra etmişlerdir. Sufilerin zikir uygulamaları başlıca şu şekildedir: 'lisani zikir', 'kalbi zikir', 'cehri zikir', 'hafi zikir', 'toplu zikir', 'sema', 'hatm-ı hace', 'darb-ı esma', 'kıyami zikir', 'kuudi zikir' ve 'deveran'