1960 sonrası Avrupa kadın giyiminde op art etkileri

Fiziksel dünyanın görüntüleri ve algımız arasında farklılıklar vardır. Önceki bildiklerimiz ne şekilde gördüğümüzü belirler ve böylece olduğu gibi değil, olması gerektiği gibi görürüz. Tarihte, Erken Rönesans olarak bilinen dönemde (Giotto'dan 15. yüzyılın sonuna kadar) Giotto düz bir zemin üzerinde üç boyutlu yanılsama yaratarak resim sanatında bir çığır açmıştır. Masaccio ve Uccello gibi sanatçılar illüzyonizmin temel kurallarını oluşturmuşlar ve bu kuralları oluştururken camera obscura gibi mekanik destekler geliştirmişlerdir. Erken Rönesans döneminin sonlarında Leonardo da Vinci gibi çok yönlü sanat ve bilim adamları bilimsel keşiflerin gelişmesine katkı sağlamışlardır. Rönesans sonrasında Maniyerizm'de (1520-1600), değişken perspektif kullanılarak optik yanılsama sağlayan resimler görülmüştür. 19. yüzyıla gelindiğinde optik sorunları üzerine birçok araştırma yapılmış ve Chevreul, 'Eşzamanlı Renk Kontrastı Kuralı Üzerine' adlı kitabını yayınlamıştır. Kitabında iki farklı rengin uzaktan bakıldığında nasıl birbirini etkilediğini anlatmıştır. Ardından Charles Blanc, 'Sanatlar ve Tasarım Grameri' kitabını yayınlamış ve bu kitapta renkleri tuval üzerinde küçük noktalar halinde koymayı önermiştir. Bu araştırmalar Pointillist ressamlar tarafından kullanılmıştır. 19. yüzyılın sonlarında Empresyonist ressamlar, bilinen kurallara uymaksızın kendi izlenimlerine göre nesneleri resmetmeyi, birbirlerinden ayrı tek tek fırça vuruşlarıyla ve saf renkleri kullanarak ışığın değişen etkilerini yakalamayı amaçlamışlardır. 1896 yılında Empresyonizm'den etkilenen yeni bir sanat akımı olan Neo-Empresyonizm ortaya atılmıştır. Pointillist ressamlar Empresyonizm'in rastlantısal tutumlarının tamamını kabul etmeyerek, kesin kurallara dayanan bir yöntemi savunmuşlardır. Ressamlar renk karışımlarını palet üzerinde değil, saf renkleri tuval üzerinde küçük noktalar halinde yan yana kullanarak doğrudan doğruya izleyicinin retina tabakasında meydana getirmişlerdir. Devrimler çağı olarak bilinen 1960'lara gelindiğinde, Joseph Albers'in 1920'li yıllarda verdiği derslere dayanan soyut resim biçimi olan Optik Sanat ortaya çıkmıştır. Avrupa ve ABD'de ortaya çıkan Optik Sanat, hareket izlenimi uyandıran optik yanılsamalara dayanır. Renklerin, biçimlerin ve çizgilerin yarattığı görsel etkilerin tümü farklı bireylerin gözünde, algılama mekanizması yoluyla her bakışta aynı biçimde oluşur ve yapıtın kavranması için seyircinin belli bir kültürel birikime sahip olması gerekliliği ortadan kalkar. Op sanatçılar belirli sınırları olan matematiksel ve geometrik şekiller kullanırlar. Kullandıkları şekilleri birbirine bağlayarak resimlerini oluştururlar ve vurucu optik etkiler meydana getirirler. Op sanatçılar renkleri kullanırken, bir rengin diğer bir renk üzerindeki etkilerini bilirler ve renkleri kontrollü bir şekilde kullanarak istedikleri optik etkileri elde ederler. Empresyonist ressamlarda olduğu gibi onlar da Chevreul gibi fizikçilerin renk ile ilgili çalışmalarından; ayrıca fizikten, geometriden ve izleyici üzerinde yaratılacak etkiyi kavrayabilmek için de psikoloji alanlarındaki ilerlemelerden faydalanmışlardır. Bu çalışmada Victor Vasarely ve Bridget Riley akımın önemli temsilcileri olarak yer almışlardır. Optik Sanat kısa sürede, giysi ve mobilya kumaşları için motif tasarımlarında kullanılmaya başlanmıştır. Bu dönemde mekan tasarımlarında da Optik Sanat'ın etkileri oldukça fazladır.1960'larda moda dünyası Pop Sanat, Fütürizm ve Optik Sanat'tan etkilenmişler, daha çok siyah ve beyaz renklerinin birbirlerine olan kontrastlıklarını kullanarak optik yanılsama sağlamışlardır. Moda dünyasının Optik Sanat ile olan etkileşimi günümüzde de devam etmekte ve pek çok tasarımcı optik yanılsama sağlayan renk ve biçimleri giysi tasarımlarında kullanmaktadırlar. Bu çalışma, bu bağlamda Optik Sanat'ın 1960'lardan itibaren izlediğimiz tüm moda ve tasarım alanlarına olan bitmeyecek etkisinden yola çıkarak özellikle 1960 sonrası kadın giyimini, günümüze gelen sürecin bütününü ele alarak araştırır.