turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Art Nouveau üslubuyla tekstil yüzeylerinde bitkisel soyutlama üzerine bir araştırma

TÜRKÇE ABSTRAKT ( en fazla 250 sözcük ) : II Çağıyla uyumlu bir tasarım kavramı oluşturacak, malzemeden el işçiliğine ve forma kadar uzanan yenilik arayışının tem - silcisi olarak nitelendirilen Art Nouveau, 1880 ve 1910 yılları arasında kendini göstermiştir. Varlığını tamamen orjinal olmaya adayan bu hareket yine de Japon sanatı, rokoko, Kelt sanatı gibi geçmişş stillerin etkisini taşımıştır. Sembolizme yakınlığıyla bilinen Art Nouveau'da, soyutlama en önemli karakteristiklerden biridir. İlk dönemdeki kıvrımlı floralite, ikinci dönemde yerini daha yalın bir geometrik biçimlemeye bırakmıştır. Geometrik yalınlaşma özellikle, 'Glasgow Dörtlüsü'yle şiirsel bir anlatım yolu bulmuştur. Viyana Ayrılıkçı lan ' yola süren bu yalınlaşma, zamanla 20. yüzyılın tasarım anlayışını etkilemiştir. William Morris 1 in sanat yapıtının bir yaşam biçimindeki fonksiyonel ve dekoratif bütünlüğüne yönelik kuramları kadar, Wagner'in 'Gesammtkunstwerk' i gibi ayrıntıdan tüme varan bir anlayış da Art Nouveau' ya yansımıştır. Sembolist bir estetiğin varlığında bu hareket bitkisel formları, rüzgar ve suyun etkisiyle salmımlar, kıvrılmalar yapacak konumda işlemiştir. Bu egzotik salmımlar, tasarımlara lirik bir etki vermiştir. Bitkisel stilizasyon karakteristiğinde; bükülmeler, ani kıvrılmalar, salı - nımlar dinamik ve coşkulu bir ruh yapısını yansıtmıştır. Tasarım - larda kullanılan helezonik çıkıntılar girift bezeme yapacak kadar, akıcı bir ritmde birbirlerine dolanmışlardır. Motiflerin birbirine görecelikleriyle yaratılan ilüzyon, tasarımlardaki derinlik izlenimini arttırmıştır. Bu bitkisel soyutlamalar kadın figürlerine de sıçramış ve 'büyülü çiçek kız' motifi Art Nouveau' ya kazandırıl - mıştır. Bu hareketin bitkisel stilizasyonu, duvar panosundan dönemin döşemelik kumaşlarına kadar birçok tekstil yüzeyine yansımıştır. Kumaş desenlerinden mimarlık alanına uzanan geniş bir yelpazeye yayılan Art Nouveau, dönemin stil kargaşasına ve eklektisizm anlayışına tepki göstermiştir. Bu hareket, Kelt Entrelac' larmdan Sembolist düşselliğe kadar karakteristiğine mistik ve egzotik bir anlatım katacak ayrıntıları alıp, kendi içinde yorumlamayı başar - mıştır.
Kavramsal sanatta ironi ve olumsallık

İKavramsal Sanatta İroni ve Olumsallık? başlıklı bu tez temel olarak; sanat eserinin soru sordurabileceği düşüncesinden yola çıkarak, eserin biçimsel yapısından ziyade düşünsel ve ironik altyapısını önemseyen kavramsal sanatçıları ve bu sanatçıların eserlerini ve felsefelerini dört güzel sanatlar fakültesi'nde yapılan seminerlerle ortaya konulmasını ve irdelenmesini kapsamaktadır. Sanatın gelişiminde biçimsel özellikleri bir estetik hazla ortaya koyan, nesnenin işlevine veya varoluş nedenine uzak kalmış düşünüşten, sanatın doğasını sorgulayan bakış açısına geçiş yüzyıllar almıştır. Burada sorgulamak, sorular sormak, sanatın problemleri üzerinde düşünmek 1960 sonrası sanat akımlarının başında gelen Kavramsal Sanatın ve bu sanatın sınırlarını belirlemeye çalışan Art and Language grubunun en önemli konuları olmuştur. Bu tez içerik olarak öncelikle 1960 sonrası kavramsal sanatçıların kendi veya kurdukları grupların manifestolarını, çağımızın felsefesini derinden etkileyen ironik ve matafizikçi olmak üzere iki farklı bakış açısının filozoflar, sanatçılar ve eserleri bağlamında, diyalektik olarak işlenmesidir. Bu tez Kavramsal Sanatın metafizikçi yaklaşımdan ziyade ironik yaklaşım içerdiğini öne sürmektedir. İronik yaklaşımın var olan statükolar, edimsel yapılar üzerindeki yıkıcı etkisi o dönemin şartlarıyla bakıldığında olumsuz algılanabilirken, bu yaklaşımı o dönemin açmazından yola çıkararak, süreç içerisinde değerlendirildiğinde olumlu bir değişim ve yeni bir yapılanma gözlemlenebilmiştir. Bu da Kavramsal Sanatta ironinin olumsallığını oluşturmaktadır. Kavramsal bir eserde sanat eserinin nihai bir yargısının olmaması, izleyiciden gelen tepkilerin, sorgulamaların hem eser açısından, he de izleyici açısından yapıtın yaratıcı sürecini devam ettirerek karşılıklı bir platforma taşımaktadır. Seminerler sırasında, tezin içeriği, eserlerle birlikte projeksiyon makinasıyla işlenme esnasında, tezin bulgular kısmında bulabileceğiniz irdelemeler, yeni problemler, çıkarımlar oluşturmuştur. Öğrencilerin o zamana kadar bildiği, düşündüğü kavramları, çağdaş sanata ve felsefesine bakış açılarını, üç hafta boyunca eserler, sanatçılar ve manifestolar aracılığıyla sorgulamaları, yeni fikirler sunmaları tezin ve seminerlerin amacına ulaşmasını sağlamıştır. Kavramsal eserleri okumada biçimsel, estetik açıdan değil, eserin alt-metinlerini, üzerinde durduğu problemleri bir grup içerisinde tanımlamak, karşılıklı olarak vizyonu geliştirmeye katkı sağlamıştır. Eleştirel bakış açısının yalnızca sanatın değil, hayatın içerisine sokulması, sanatçının politik duruşu, sanat tarihinin içerisinde felsefenin önemi seminerlerin ve dolayısıyla tezin diğer önemli alt başlıklarıdır.
Hatti ve Hitit sanatında kullanılan sembol ve mühürlerin seramik sanatında estetik bir unsur olarak kullanımının araştırılması

Anadolu Eski Taş Çağı'ndan itibaren birçok uygarlığı bünyesinde barındırmış zengin kültür yapısına sahip köklü topraklardır. Anadolu topraklarında her Uygarlık kendinden bir iz bırakmıştır. Hitit Devleti Anadolu'daki büyük bir uygarlığın temsilcisi olarak uzun yıllar boyunca varlıklarını sürdürmüştür. Büyük bir Krallık haline gelen Hititler, hakimiyetleri altına aldıkları devletlerin kültürünü, dilini, dinini, sanat anlayışlarını benimseyip kendi kültürlerine katmışlardır. Hatti Uygarlığının her alanından etkilenmiş ve bağdaşarak bir bütünlük oluşturmuşlardır. Hititlerin sanata büyük önem ve değer vermeleri, el sanatlarında oldukça ilerlemiş bir uygarlık olmalarını sağlamıştır. Hitit sanatında heykellerin kutsal varlık olarak görülmesi heykel sanatına büyük anlam ve önem katmıştır. Heykellerinde çoğunlukla tanrı ve tanrıça heykellerinin yanı sıra aslan, geyik, boğa gibi kutsal hayvanlara da yer vermişlerdir. Bu heykeller pişmiş toprak, altın, gümüş, bronz, fildişi ve kuvars gibi malzemelerden yapılmıştır. Hitit Uygarlığı denildiğinde akla ilk gelen 'Hitit Güneşi' sembolüdür fakat bu sembol Hatti kültüründen gelmektedir. Dinsel törenlerde alem ve sancak olarak elde taşınan Güneş Kursu sembolü, kral mezarlarında bulunan mezar kültüdür. Heykel sanatı dışında, mimarisi, kabartma sanatı, mühür sanatı da Hititlerin el becerilerinde ne kadar başarılı olduklarının birer kanıtıdır. Çeşitli şekillerde oluşturulan Hitit mühürleri ticaret için büyük önem taşımış ve imza amacı ile kullanılmıştır. Yapılan arkeolojik kazılarda oldukça farklı ve çeşitli mühürler ortaya çıkarılmıştır. Hititlerin sade ve şık sanat eserleri geçmişşten günümüze kadar birçok sanatçıya ilham kaynağı olmuş ve bu yönde Hitit sanatının sembol ve mühürlerini ele alarak estetik kaygılar içinde eserlerine aktarmışlardır. Bu yönde Hatti-Hitit Uygarlıklarının kültürü, sembolleri, sanatı, dili ve dini araştırılmış, toplanan veriler doğrultusunda oluşturulan tasarımlar, estetik kaygılar göz önünde bulundurularak seramik üzerine aktarılmıştır. Bu araştırmada nitel yöntemlerden, gözlem, görüşme ve genel tarama modelleri ile literatür taramadan yararlanılmıştır. İki bölümden oluşan bu araştırmada, birinci bölümde ''Hatti ve Hitit Uygarlıkları'' konusuna, ikinci bölümde ise ''Günümüz Seramik Sanatında Hitit Etkileri ve Seramik Eserlerinde Hitit İzlerini Taşıyan Türk Sanatçılar ve Tez Uygulama Örnekleri'' konuları ele alınmıştır. Bu araştırma sonucunda yapılan seramik sanatında Hitit mühür ve sembollerinin uygulama örneklerinin rol model olacağı düşünülmektedir.
Osmanlılar'da batılı anlamda resmin gelişim evreleri

Osmanlılara Batılı anlamda resmin girmesi ilk Fatih Sultan Mehmet dönemine rastlar. Fatih döneminde İstanbul'a yabancı ressamlar getirtilmiş ve bunlar çeşitli eserler vermişlerdir. Fatih devrinin bu hoşgörülü ve yeniliğe açık tutumu n. Beyazıd zamanında dini taassubun artması nedeniyle durmuştur. Fatih'ten sonra sanatta batılılaşma süreci ikinci kez ve gerçek anlamda Lale Devriyle olmuştur. O dönemdeki siyasi gelişmeler, Osmanlı devletini dışa açılmaya, daha doğrusu Batıya yönelmeye zorlamıştır. Batı ile olan bu ilişkiler sonucu Osmanlı devletinin siyasi hayatı ve idari örgütlerinde olduğu kadar, toplumsal ve kültürel varlığında da yavaş yavaş değişimler olmuştur. Asıl maksat ve amaç olmadığı halde yenileşme hareketleri, Osmanlılarda sanatı etkilemiş ve yenileşmenin gelişmesinden daha geniş oranda Batı sanatı Osmanlı'ya girmiştir. Batı resminin kendine özgü olan derinlik, uzaklık, gölgeleme, tonlama, kütle, hareket, kişilik gibi nitelikleri Osmanlı'da birbirinden bağımsız olarak vurgulanmış; ancak XIX. yüzyılın ikinci yarısında Batı resminin kuralları olarak tümüyle ele alınmış ve tuval üzerine yağlıboya tekniğinde tablolar yapılmıştır. Vİİ Bu süreç içerisinde batılı ressamlar Türkiye'ye gelerek resimler yapmaya başlamışlar, Türklerden de Mühendishane ve Harbiye Mektebi'nden mezun olanlar Paris'te eğitim ve öğretim için kurulan Mekteb-i Osmaniye'ye gönderilmişlerdir. Bunların içinde resme ilgisi olanlar Paris'te meşhur ressamların atölyelerinde veya Paris Güzel Sanatlar Okulu'nda resim eğitimi almışlardır. Bunlardan Ferik ibrahim Paşa, Ferik Tevfık Paşa, Hüsnü Yusuf, Servili Ahmet Emin, Süleyman Seyid, Şeker Ahmed Paşa ve Osman Hamdi ilk akla gelenlerdir. Bunlardan başka İbrahim Çallı, Nazmi Ziya, Hikmet Onat, Feyhaman Duran, Avni Lifij, Sami Yetik, Ruhi Arel, Namık İsmail, Mehmet Ali Laga, Halil Paşa, Hasan Vecih Bereketoğlu gibi ressamlarımız da Türk resim sanatının gelişmesinde önemli rol oynamışlardır. Türk resim sanatında minyatürden Batılı anlamda yağlıboya resme geçiş bu süreç içerisinde olmuştur. Batı biçimindeki resim önce kitap resimlerinde etkisini göstermiş, sonra seyircisini saray dışında da bulabilen duvar resimlerine dönüşmüştür. Bu dönem toplumsal ve kültürel koşullar altında sanatta yeni bir anlayışa geçmenin bir gerileme değil, kaçınılmaz bir değişim olduğunu göstermektedir.
Çağdaş sanat koleksiyonlarının müzelerde toplumla buluşmasında karşılaşılan sorunlar ve çözüm önerileri

20. yüzyılın sonlarına doğru teknolojinin gelişmesiyle kültürel, toplumsal, ekonomik, siyasal alanda ve sanatta köklü değişimler meydana gelmiştir. Bu kapsamda farklı disiplinleri birleştiren yeni açılımlar ve medyumlar sanat pratiğindeki dönüşümü de beraberinde getirmiştir. Bu süreçte dijital ve teknoloji altyapılı sanatsal pratikler ortaya çıkmıştır. Sanatsal pratiklerdeki bu dönüşümle bağlantılı olarak müzecilik anlayışında ve küratöryel uygulamalarda da büyük değişimler gözlemlenmiştir. Çağdaş sanat eserlerinin korunması, belgelenmesi ve sergiler aracılığıyla toplumla paylaşılması konuları Türkiye'de oldukça yeni bir alandır. Çağdaş sanat eserlerinin müzelerde toplumla paylaşılmasında küratöryel uygulamalar bağlamında sorunlarla karşılaşılmakta ve bu sorunlar da yeni yaklaşımlar geliştirilmesini zorunlu kılmaktadır. Bu tezde, yaşanan gelişmeler ışığında sanatta, müzelerde ve küratöryel uygulamalarda ne gibi değişimlerin meydana geldiği ortaya konmakta; çağdaş sanat eserlerinin müzelerde toplumla paylaşılması sürecindeki ana aktörlerin rolleri belirlenmektedir. Sanatçılar, küratörler, konservatörler/restoratörlerle yapılan görüşmelerle Türkiye'deki konuyla ilgili mevcut durum, sorunlar tespit edilmekte ve sorunların çözümlerine yönelik öneriler ortaya konmaktadır. Bu şekilde konu hem teorik hem de pratik yönüyle ele alınmakta ve özgün niteliğiyle bu çalışma literatüre katkı sağlamaktadır. Ortaya konan sorunlar ve çözüm önerileriyle birlikte bir durum tespiti yapılmış ve bunun sonucu olarak çağdaş sanat eserlerinin müzelerde toplumla paylaşılma sürecinin doğru ve etkili bir şekilde yönetilmesi için gerekli olan 'süreç yönetimi' bir öneri olarak tezde ortaya konmuştur. Süreç yönetimi önerisiyle bu tez, halihazırda hizmet veren ve gelecekte kurulması planlanan çağdaş sanat müzelerine rehberlik edecek bir kaynak niteliğindedir.
Türk Animasyon Filmlerindeki Karakterlerin, Kültürel Açıdan İncelenmesi

ANİMASYON FİLMLERİNDEKİ KARAKTERLERİN, KÜLTÜREL AÇIDAN İNCELENMESİ Çocukların medyada, İlgi, alaka ve algı yönünden izledikleri programların gelişimlerine, olumlu veya olumsuz katkıları büyüktür. Bu katkıda çizgi filmlerdeki karakterlerinde çok büyük rolü ve önemi vardır. Ülkemizde çoğunlukla yabancı çizgi filmler yayındadır. Bu filmler aracılığıyla yabancı kültürle çok erken yaşta karşılaşan gelişme çağındaki çocuklarımız, olumsuz yabancı kültürün etkileri altına girmekte-dirler. Kendi kültürümüz gelecek yeni nesillerimize tanıtılmadan, unutulmaya bıra-kılırken, çocuklarımız uyduruk hayallerle büyümektedirler. Kültür kaynaklarımızı her tür sanat alanına ve üretilen yerli çizgi filmlere yansıtmalıyız. Ülkemizi kültür zenginliğini dünyaya taşımak, gelecek nesillere aktarmak, ilgili tüm vatandaşlarımızın ortak ödevi olmalıdır. Bunun da başlıca yolu çizgi filmlerden, filmlerin içindeki karakterlerden ve benzeri albenisi güçlü enstrümanlardan geçecektir. Bu film karak-terlerini dünyaya tanıtmak sureti ile, tüm dünya ülkelerinde tanınan ve gelecek nesil-lerin temsilcileri olan çocuklar ve gençler üzerinde etkileri olan dünya karakterleri arasında yer edinmeleri sağlanarak, ülkemizi tanıtmak mümkündür. Her vatandaşı-mızın bu çok önemli konuyu desteklemesi şarttır. Bu araştırmada, bu hayati konu üzerine dikkat çekilerek, üretilen çizgi film senaryolarında, milli kahramanlarımızın geleneklerimizin daha çok kullanılması ile bizim ulusumuza has bir çizgi film çıka-rılmasının gereği ve şartı ortaya konmaya çalışılmıştır. Çizgi filmlerde kullanabile-ceğimiz birçok karakterimiz ve kahramanımız açığa çıkarılıp dünyaya yeterince ta-nıtılamamaktadır. Bunların göz göre göre unutulmalarını, yok olmalarını ve dünyadaki insani değerlerden uzak çizgi filmler altında, kültür emperyalizminin acımasızlığı altında ezilmelerini kabul edilmemelidir.
Resimde yazının kullanımı

İnsanoğlu, varlığı boyunca iletişim kurarak hayatını kolaylaştırmıştır. Konuşmuş, çizmiş ve yazmıştır. Yazı ve resim, her ne kadar birbirinden farklı birer ifade biçimi olsa da, günümüze kadar birbirlerinin varlığına ihtiyaç duymuşlardır. ilk insanın mağara duvarlarına yapmış olduğu resimler, uzun bir evrim sonucunda bugün kullandığımız harflere dönüşmüştür. Eski Mısır' lılar şekil ve yazıyı çok renkli ve etkileyici kompozisyonlarda kullanmışlardır. Sadece dinsel yapıların duvarlarını değil, kimi hikayeler için papürüs sayfalarım da tercih etmişlerdir. Anadoluda Çivi yazısı egemen olmuştur. Uzakdoğu insanı kendilerine özgü yazı-resimler ile ruhlarını terbiye etmişlerdir. İslamın etkisi ile yazı, resimdeki figürün yerini almıştır. El yazması eserler ve minyatürlerin yarımda özenle kaleme alınmış yazılar, birbirlerini tamamlamıştır. Resim yazının, yazıda resimin anlatımını desteklemek için yan yana kullanılmıştır. Avrupada, Hristiyanlığın tasvir konusundaki esnek tavrına bağlı olarak, elbette çok daha farklı resim-yazı birliktelikleri ortaya çıkmıştır. Hıristiyan İkonalarında yazı, açıklayıcı kelimeler veya cümlecikler olarak kullanılmıştır. Ressam Jan Van Eyck ile birlikte yazı, sanatçının varlığına işaret etmeye başladı. Leonardo Da Vinci' de eskizlerinin yanında, açıklama yapmak için yaşamı boyunca resimle yazıyı kendine has üslubu ile birlikte kullanmıştır. Modern resim içerisinde yazı, bir resim elemanı olarak görülmüştür. Picasso, Braque ve Juan Gris içerisinde yazı ve harflerin olduğu benzer eserler ortaya koymuşlardır. Marcel Duchamp ve Rene Magritte, yazı ile resim arasında bir aykırılık yaratarak izleyicide kavram ve biçim kargaşası yaratmıştır. Türk resminde de yazının resmin içerisinde bir eleman olarak kullanıldığı çok önemli örnekler mevcuttur. Resim yazının anası olup, günümüze kadar nasıl birlikteliklerini yitirmeden geldilerse, bundan sonra da bu ilişkilerinin devam etmesi gerektiğini düşünmekteyim
Afişlerde ses ve diyalog kullanımı

İnsan, tarihi boyunca doğayı ve doğa içinde kendisini anlamaya ve anlamlandırmayaanlamlandırma çabası içine girmiştir. Bu çaba on binlerce yıl süren arayışlar sonucunda iletişim araçlarının gelişmesine neden olmuştur. Piktogramlarla başlayan, yazıyla devam eden edebiyat ve sanatın diğer alanları içinde görsel kültür ile ilerleyen insan, 21. yüzyılda çok araçlı bir iletişim dünyasına varmıştır. Bilim ve teknolojinin gelişmesiyle dijital medya ortamı son yüzyılın en gelişmiş görsel iletişim araçlarına sahip olmuştur. Görsel iletişim araçlarından biri olan afiş; tipografi, illüstrasyon ve fotoğraf gibi unsurların eklenmesi tasarımların etkisini de artırmıştır. Özellikle yakın zamanlarda tasarım unsurlarına'ses' kavramının eklenmesi izleyicinin algısını zenginleştirmektedir. Görseller ve diyalogüzerine kurulu afişlerin iletişim ihtiyacının artmasıyla duyguları dışa vurma ihtiyacıduyulmuş, diyaloglara ses efekti ve konuşma balonu eklenmiştir. Böylece diyalog harici'onomatopoeia' olarak adlandırılan ses grubu afişlere yeni bir boyut kazandırmıştır. Afişlerdeki ses kavramı işitilen seslerden ziyade, 'gözlerle duymak' kavramı üzerine kurulan çizim tekniğiyle sağlanmaktadır. Bu tez karikatür temelli ve çizgi romanlarda gelişen balon öğesinin tarihselliğini, çeşitliliğini, örnekler üzerinden ele alarak eleştirel bir çözümleme yapma çabasını içerir.
Tarihsel süreç içerisinde seramik çanlar

Tarihsel Süreç İçerisinde Görsel Boyutuyla Seramik Çanlar başlıklı bu tez; çanların tarihi üzerine kapsamlı bir araştırmayı içerir. İlk bölümde çan tanımlanmakta, eski çağlardan günümüze çanların tarihçesine değinilmektedir. İnsanlığın yüzyıllar boyu süren gelişimine tanıklık eden çanın nasıl bir değişim ve gelişimden geçtiği örneklerle aktarılmaktadır. İkinci bölümde çanların nitelikleri hem kültürel hem de malzeme bakımından incelenmiştir. Birçok coğrafyada çanların sembolleştiği görülmüştür. Buradan hareketle, tarihsel süreç boyunca çanların taşıdığı kültürel anlamlar ve kullanım alanları irdelenerek çanların önemi vurgulanmıştır. Üçüncü bölümde ise, seramik sanatının tarihsel gelişimi kısaca incelenerek seramik çanlar araştırılmaktadır. Bulunan örneklerin detaylı incelemesinin ardından, araştırma günümüz seramik çanları üzerine yoğunlaşmaktadır. Akustik ve estetik değer taşıyan çanlara seramik sanatçıları tarafından getirilen yorumlar, biçimsel kaygıların yanında sanat nesnesine dönüşen çana yüklenen kavramsal anlamlar aktarılmıştır. Aynı zamanda seri üretim objesi olarak da karşılaşılan çanın üretimdeki yerine değinilmiştir. Araştırma, çanın temel biçiminin dekoratif ve soyutlamacı bir yaklaşımla form ve yüzeylerde uygulanmasıyla tamamlanmıştır. Akustik özellikler taşıyan çanın estetik değeri özgün formlarda araştırılmıştır.
Güncel sanatta imge dönüşümleri

Güncel Sanatta İmge Dönüşümleri adlı bu çalışmada, imajlar ile çevrelenmiş yaşantımızda, sanatçı dünyasındaki imge yaratımının nasıl yapıt haline dönüştüğü sorgulanmıştır. Birinci bölümde, imgenin terimine yönelik terminoloji çalışması yapılmış ve imgeye eş değer diğer kavramlar arasında bağlantılar ve farklılıklar ortaya koyulmaya çalışılmıştır. İkinci bölümde; görme biçimlerinin gelişen teknoloji ile birlikte sosyal çevreden ve kültürlerden bağımsız bir şekilde biçimlenemeyeceği ve her imgenin kendine ait bir görme tarzı oluşu üzerinde durulmuştur. Bu çerçeve içerisinde, imge aktarımının, sanat ortamının da ve sanatçı için nasıl bir değişim gösterdiği ele alınmıştır. Sanatçının yaratım sürecinde yaşamı nasıl dönüştürdüğü ve imgeler üzerinden nasıl yeni bir biçimde bağlantı kurguladığı incelenmiştir. Üçüncü bölümde ise, yaratım süreci üzerinden imgenin etkisi ile çalışmalar yapılmıştır.
Teknolojinin performans sanatına yansımaları

Bu çalışmada Performans Sanatının ortaya çıkışı temel alınarak günümüze kadar olan süreçte Performans Sanatının giderek teknoloji ile daha fazla ilişki içine girdiği görülür. Performans Sanatının kökeni Birinci Dünya Savaşı'na kadar dayanmaktadır. Yaşanan yıkımlar ve oluşan yeni düzene karşı her kesimde olduğu gibi sanatçılar tarafından da tepkiler gösterilmiştir. 20. yüzyıl başlarından itibaren Dadaist, Fütürist, Sürrealist sanatçılar bir takım gruplar kurarak, manifestolar yazarak sosyal ve politik eylemlerde bulunmuşlardır. Zamanla bir ifade aracı olarak kullanılan beden 1970'li yıllarda bir sanat anlayışı olarak kabul görmüş ve günümüzde farklı coğrafyalarda teknoloji ile birlikte gelişim göstererek varlığını sürdürmektedir.
Oryantalizm ve Türk resim sanatı üzerindeki yansımaları

Doğu ve Batı kavramlarının oluşmaya başladığı ilk zaman dilimlerinden itibaren varlığını hissettiren Oryantalizm olgusu, iki medeniyetin karşılıklı ilişkileri sonucu anlamını kazanmış ve bu uygarlıklar arasında gerçekleşen olaylar da kendisini sanat yoluyla açığa vurmuştur. Lakin Doğu'nun ihtişamlı günlerinden uzaklaşarak Batı karşısında güçsüzleşmeye başlaması, Şark'ın Avrupalı sanatçıların tuvallerinde tüm gerçekliğini kaybederek ele alınmasına neden olmuştur. Bu anlayış, günümüz dünyasının belleğinde bile tarih boyunca ortaya konmuş sanat yapıtları aracılığıyla önemli bir yer tutar. Ancak, Batı sanatında genellikle ele alınan harem sahneleri, köle pazarları, tüccarlar ve egzotizmin ağır bastığı manzaraların betimlenmesiyle orjinalinden çok daha farklı bir atmosfere dönüştürülen Doğu dünyası, Türk ressamlar tarafından betimlenen yapıtlarda ise esas özüne dönüş yaşar. Her ne kadar Türk ressamlar Batı sanatının Oryantalist zihniyete sahip isimleri tarafından yetiştirilip, Türk resmi de köklü Batı sanat gelenekleri örnek alınarak şekillenmiş olsa da, Şark coğrafyası Osman Hamdi Bey gibi aydın Türk sanatçılar aracılığıyla aslına olabildiğince sadık kalınarak tasvir edilmiş ve bu tasvirler, Türk sanatına farklı bir pencereden bakılmasına olanak sağlamıştır.
İran sokak sanatı: Stil, teknik ve anlam

İran sokak sanatı araştırma tezinde, İran sanatçılarının ürettiği büyük şehirlerdeki sokak sanatlarının üslübü, tekniği ve anlamı incelenektir. Graffiti ve Sokak Sanatı, farklı bakış açılarıyla toplumun farklı katmanlarını bize yansıtır. Gençlik ve alt kültürlerle ilişkili bir sanat hareketi olarak görülmektedir. Mekanizma; Hip hop ve Rap müzik akımlarının gençlik aracılığıyla toplumsal katmanlarla karşılaşması ile aktif hale gelir. Bu karşılaşmanın ürünleri, müzik ve görsel sanatlar alanında sokakta başladığı için; Graffiti ve sokak sanatı ürünleriyle yine sokakta dönüşümünü tamamlar. Sömürgeciliğe ve emperyalizme karşı protest olan bu sanat ürünleri özünden dolayı, her zaman kentsel alanlarda yıkıcı bir faktör olarak tanımlanmış, hükümetin stratejisi doğrultusunda halka vandalism olarak tanıtılmış ve engellenmeye çalışılmıştır. Ancak çeşitli toplumlarda teknoloji ve farkındalığın ilerlemesiyle birlikte, bu yöntemler, protesto kavramlarına sahip olsalar dahi, farklı toplum sınıfları tarafından kullanılan güçlü bir araçtır. Bu sanatsal hareketin çok boyutlu bir ortam olarak etkisi her zaman kamuoyunu yönlendirebilmiş ve hedeflerine ulaşabilmiştir. Geçtiğimiz 50 yıl içinde Orta Doğu'nun en büyük ülkesi olan İran, tartışmalı bir konu olmuştur. Sanatçıların varlığı, anti-emperyalist sömürgeci inançların ve iç politik mücadelelerin aktarılmasında belirleyici bir faktör oluşturmuştur. Bu araştırmada, graffiti ve sokak sanatının, İran'ın güncel siyasal ve toplumsal tarihinde; Tahran, Tebriz, İsfahan, Şiraz, vb. büyük şehirlerde üretilen eserlerle rolü, kavramları ve teknikleri incelenmiştir. Tarihsel dönemler ve popüler tarzlar, gençlerin sokak sanatının gelişimine etkisi, hükümet ile halkın; kurumsal bir yapı olmaksızın karşılaşması irdelenmiştir. Bu bağlamda tarafsız özgür ve toplumsal sancıların sistemle karşılaştığı bir alandır. Bu çalışmada, farklı dönemlerdeki sanatçıların eserleri, döneme ait belgeler, resimler araştırılarak incelenmiştir.