turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ekolojik düşünce üzerinden Whitehead'in süreç kavramının sanatsal pratiklerle ilişkilendirilmesi

Tarihte ekolojik düşünce, tıpkı doğrudan sanat yapma eyleminde bulunmayan fakat onun nüvesini oluşturan primitif komün topluluklarının, doğayla birlikte uyumlu biçimde yaşamasından gelmektedir. Ancak doğaya yapılan yıkıcı müdahaleler, Sanayi Devrimi'nin gerçekleşmesi ve endüstri çağıyla birlikte bu düşünce tekrar gün yüzüne çıkmıştır. Yine bu dönemlerde evrenin mekaniktistik görüş şekliyle algılanması ve doğaya olan yıkım boyutunun artmasından ötürü ekoloji biyolojiden bağımsız bir bilim olarak adlandırılmıştır. Bilim alanında gerçekleşen bu farkındalık, kendisini farklı alanlarda da göstermiştir. Plastik sanat alanının da etkilendiği bu hareket sonrası bir grup Amerikalı sanatçının Land Art hareketiyle doğa, teknik malzeme olarak tekrar kullanılmış ve ekolojik sanat hareketiyle de doğaya tekrar bir geri dönüş yaşanmıştır. Çalışmanın amacı, Whitehead'in süreç kavramıyla ekolojik düşünce kavramlarının tek bir kesişim noktası altında sanatsal çalışmalara uygulanmasıdır. Yaşamın bizzat kendisinde olan, doğadaki evrilen süreç anlayışı, Whitehead tarafından sistematik bir biçimde tekrar ele alınmıştır. Onun kurucularından biri olduğu süreç felsefesi, birçok disipline ışık tutmuş ve bu felsefeyle farklı bakış açıları geliştirilmiştir. Bu çalışmada Whitehead'in teolojik olarak geliştirdiği süreç kavramının sanat alanında araştırılacak ve uygulanacak olması nedeniyle, çalışmaya özgünlük kazandırması hedeflenmiştir. Çalışmada yararlanılacak teknik ve tematik çözümlemeler ile neticelenen sanat uygulamaları, diğer canlıların da katılımlarıyla süreç üzerinden ekololojik bir yaşam ortamı sunması hedeflenmiştir.
Modern heykelde hareket

Hareket kavramı ilkçağdan günümüze kadar gelen süreç içerisinde dönem dönem anlatılmaya çalışılmıştır. Heykel sanatının gerçek anlamda hareket kavramına ulaşması XX. yüzyılda olmuştur. XIX. yüzyıldan itibaren gelişen pozitif bilimlerin verileri ışığında oluşan mobil hareket kavramı, zamanla heykel sanatını da etkilemiştir. İlk çağlardaki hareket kavramına göz attığımızda, pek sağlıklı ipuçları elde edemiyoruz. Zira bu dönemde estetik ve sanat kaygısı taşımayan, ihtiyaca yönelik ürünler söz konusudur. Dolayısıyla bunları, heykel sanatının teknik ve estetik anlayışı içerisinde değerlendirmek, sanatta hareket olgusuna varabilmek pek mümkün değildir. Daha sonraki dönemde insanların tüketici toplumdan üretici topluma geçişle birlikte yapılan heykel çalışmalarında, estetiksel ve sanatsal kaygılar görülmektedir. Özellikle Yunan, Mısır, Mezopotamya gibi uygarlıklarda görülen heykel sanatlarında estetik ve sanatsal kaygılar ön plana çıkmaktadır. Bu dönemlerde her toplumun heykel sanatındaki hareket kavramları karşımıza farklı çıkmaktadır. Bunda, toplumların sosyal, kültürel, dinsel, ekonomik ve coğrafi şartların etkisini görmekteyiz. Tüm bu uygarlıkların ve toplumların, bütün sanatlarda olduğu gibi heykel sanatında müthiş bir değişim ve gelişim evresinin yaşandığı bir Rönesans dönemi karşımıza çıkmaktadır. O güne kadarki tüm kavramları yerinden sarsmaya başlamıştır. Gerçek anlamda skolastik düşüncenin yıkılışı ve perspektifin bilimsel anlamda kullanılması diğer sanat kollarını etkilediği gibi heykel sanatını da etkilemiştir. Aslında Rönesansı tetikleyen en önemli etmenlerin başında heykel sanatı gelmiştir. Heykel sanatındaki hareket çok durağan bir yapıdan statik bir duruş olsa da yine de sanata bir anlatım hareketi kazandırmıştır. Ardından gelen Barok ve Rokoko sanat dönemlerinde heykel sanatı kütlesel hareketin zirvesine çıkmıştır. Bu dönemden itibaren bir duraklama sürecine giren heykel sanatı, sanatta devrimin yaşandığı Empresyonizm akımı ve Rodin'in çalışmalarıyla adeta yeniden küllerinden doğmuştur. XIX. Yüzyılda müthiş bir sanayileşme, pozitif bilimin gelişimi, sosyolojik yapıda insan sınıflarının doğuşu, gelenekçiliğin yıkılması gibi nedenlerin getirmiş olduğu veriler sanatı büyük bir ölçüde etkilemiş ve sanatta bir devrim yaşanmasına neden olmuştur. İşte bu etkilenme içerisinde neredeyse bitme noktasına gelmiş olan heykel sanatı artık kendinden sonra gelecek dönemleri de etkileyecek bir biçimde kendine yer bulmaktadır. Heykel sanatı hareket anlamında o güne kadar görülmemiş bir akıcılık ve ifade ruhuna kavuşmuştur. Hareket ayrıntıda değil ifadede verilmeye başlanmıştır. XX. yüzyıla geldiğimizde, gerçek anlamda mobil bir hareketlenme Alexander Calder'la başlamaktadır. Fiziksel bir hareket, maddelerin yer değiştirmesi anlamında hareketliliği getiren sanatçı artık heykel sanatında yeni bir çığır açmıştır. Hiçbir şeye son nokta koyamadığımız gibi heykel sanatında bir sonraki hareket kavramına kadar Calder'in mobil hareketi devam etmektedir.
Sıcak cam şekillendirmede Graal tekniği ve uygulamaları

Sıcak cam üfleme teknikleri arasında, rengin kontrollü olarak cam yüzeyler üzerinde kullanılmasına yönelik olan Graal tekniği 1916 yılında Simon Gate ve Edward Hald tarafından bulunarak geliştirilmiştir. Gelişen teknoloji ve Graal tekniğinin deneyselliğe açık yapısı Graal yönteminden çıkışlı birçok tekniğin ortaya çıkmasını sağlamıştır. Ariel tekniği Edvin Öhtröm tarafından geliştirilmiş, cam katmanlar arasında kontrollü olarak sıkıştırılan hava kabarcıklarıyla figürler oluşturulması amaçlanmıştır. Kraka ve Ravenna teknikleri ise her ne kadar Ariel tekniğine benzese de uygulama aşamalarındaki yöntemler ve dahil olan malzemeler bakımından farklılık göstermektedir. Teknolojinin cam endüstrisini etkilemesi, cam renklendirme ve cam aşındırma yöntemlerindeki yenilikler, dolaylı olarak Graal tekniğini de etkilemektedir. Renkli cam bar çubuklar ile teknik üzerindeki sınırlar kalkmıştır, oluşturulan farklı kaplama yöntemlerinin etkileri bu teknikte görülmektedir. Aşındırma sürecindeki teknolojik yenilikler Graal tekniğini direkt olarak etkilemektedir. Bununla birlikte gelişen yüksek dereceli cam boya sektörü ve kumlama veya asit aşındırmada kullanılan Foto Mask film teknolojisi, Graal teknikleri üzerinde elle oluşturulamayacak kadar detayın oluşturulmasına olanak sağlamıştır. Graal tekniğine ilk olarak çekirdeğin oluşturulması ile başlanır, fakat uygulanacak tasarım, renkler, etkiler ve form önceden belirlenmelidir. Çünkü uygulanacak renk kaplamaları ya da aşındırma yöntemleri tasarımın doğru bir şekilde çekirdek yüzeyine uygulanması bakımından önemlidir. Graal tekniğinde ilk olarak oluşturulan çekirdeğe, renklerin kaplama yöntemi ile, İsveç-balonlu kaplama yöntemi veya kase kaplama yöntemleriyle oluşturulmaktadır. Eğer yüksek dereceli cam boyaları ile bir boyama yapılacak ise üzerine uygulanacak boyaların rengini göstermesi bakımından öncelikle açık renkli bir camla kaplanarak çekirdek oluşturulmaktadır. Çekirdeğin oluşturulma aşamalarından sonra farklı tekniklerle işlenmesi aşamasına geçilir. Bu aşamada çekirdek üzerine tasarımlar asitle aşındırma, kumla aşındırma, taşla aşındırma, boyama ve çıkarma gibi yöntemler kullanılarak oluşturulmaktadır. Cam sanatına etkilerine bakıldığında rengin bu kadar kontrollü ve figüratif tasarımların çekirdek üzerinde oluşturuluyor olması açısından Graal tekniği sıcak cam üfleme yöntemlerinde ve diğer uygulanan cam tekniklerine yeni olanaklar kazandırmıştır. Resim sanatının cam katmanlar arasında kullanılıyor olması da Graal tekniğinin etkilerini artırmaktadır.
Anadolu selçuklu Dönemi süslemelerinin günümüz resim ve seramik sanatı bağlamında yorumlanması

Tarih, geçmişşte yaşamış toplumların ve insanların tüm faaliyetlerini, özelliklerini yer ve zaman bildirerek nedenini ve sonucunu araştıran ve belgeler ışığında bilgi veren bir yaşam sürecidir. Tarihsel belgelerin ortaya koyduğu durum ise insanoğlu ilk çağlar da karşılaştığı zorlukların üstesinden gelebilmek adına toplu olarak yaşama biçimini benimsemiş zamanla toplumların oluşmasını sağlamıştır. Toplumlar zaman içerisinde yaşam biçimlerini şekillendirmişlerdir. Bu durum bazı ihtiyaçlarının ortaya çıkmasına neden olmuştur ve bu süreç de duygu ve düşüncelerinin yardımı ile araç, gereç, kap ve kaçak gibi günlük ihtiyaçlarını farklı malzemelerle üretmişlerdir. Zamanla güzeli arayan insanoğlu, kullandığı araç ve gereçleri süsleyerek farklı motif türlerinin oluşmasına kaynaklık etmiştir. Zaman içerisinde toplumlarda Seramik sanatından Mimariye kadar süsleme kullanılmıştır. Bu bağlamda Türk sanatında da doğadan ya da hayvan üslubuyla stilize edilerek birçok motif türü oluşturulmuştur. Türkler Orta Asya'dan Anadolu topraklarına göç ederken gelenek, görenek ve kültürlerini de beraberinde getirmişlerdir. Türklerin İslam dinini kabul etmesinin ardından Anadolu da Türk-İslam kültürü tarihsel bir sentez ile birleşerek özgün bir sanat kesiti oluşmuştur. Anadolu Selçuklu döneminde, bu sanat ortamının en güzel etkilerini Mimari, Seramik, Çini, Ahşap ve Taş, vb işçiliğinde görmekteyiz. Bu düşüncelerin doğrultusunda araştırmanın konusu, Anadolu Selçuklu Dönemi süslemelerinin çağdaş resim ve seramik sanatı bağlamında yorumlanması olarak belirlenmiştir. Seçilen bu konu doğrultusunda, Anadolu Selçuklu devletinin tarihsel sürecine yer verilmiştir. Anadolu Selçuklu Sanatı ve Selçuklu Sanatının çeşitleri incelenmiştir. Süsleme sanatının tarihçesi ve süsleme çeşitleri araştırılmıştır. Süsleme sanatları ve motiflerden esinlenen sanatçılar ve eserlerinden bahsedilmiştir. Yapılan Araştırmalar sonucunda, Seramik ve Resim çalışmaları uygulanmıştır.
Çağdaş sanatta maternal alan

Bu çalışmada insanın ilk mekanı ve ilk ötekisi anne ile olan en erken deneyimlerinin çağdaş sanat üretimlerine ne şekilde yansıdığı, psikanalitik yaklaşımlar eşliğinde ve ilişkiler ile örülen bir 'mekan' anlayışı merkeze alınarak irdelenmiştir. Çalışma, rahim içi yaşamdan konuşmanın öğrenilişine uzanan söz öncesini, Julia Kristeva'yı izleyerek, anne bedeni aracılığında dünya ile ilk temasların deneyimlendiği maternal bir alan olarak okur. Bedenin ve ruhun yapılandığı bir mekan olarak anne bedenine, anne ile bebeğin birlikteliğinde oluşmuş ortak bir psişik alana ve aynı zamanda bu psişik alan ile olan ve yaşam boyu kopmadığı öne sürülen bağa gönderme yapan bu çok katmanlı kavram, hatırlanamayan geçmişşi tanımlı hale getirerek, şimdideki izlerini görünür kılar. Çalışmanın ilk bölümünde, bir mekan olarak deneyimlenen anne bedeni ile olan duyusal ilişki içinde benliğin kurulduğu bu alandaki deneyimlerin yaşam boyunca algı ve anlamlandırma süreçlerine ve mekansal deneyimlere ne şekilde yansıdığı sorusu yanıtlanırken, mekanın içinde saklı olan maternal dinamikler de yüzeye çıkar. Çalışmanın ikinci bölümünde çağdaş sanat üretimlerinde mekanı inşa eden bu maternal dinamikler, seçilmiş sanatçıların form, malzeme, teknik, yaklaşım ve amaçlarındaki ortaklıklar temel alınarak irdelenmiştir. Son bölümde yer alan uygulama çalışmaları, insanın mekansal deneyimlerinin ilişkisel boyutuna ve yaşanan her bir anın geçmişşteki tüm yoğun temaslarla örülen bir ağın süzgecinden geçerek anlamlandırıldığına dikkatleri çekerek; erken deneyimlerin insan yaşamındaki önemini, yetişkin çocuklar olarak temel ihtiyaçlarımızın değişmediğinin altını çizerek ele alır. Gerek sanat tarihinden seçilmiş üretimler gerek kişisel uygulamalar 'maternal alan'ın kendisine ait özel bir dili ve imgeseli olduğunu göstermiş ve bu özel alanla olan bağın hiçbir zaman kopmadığı yönündeki psikanalitik savı çağdaş sanat üretimlerinde nasıl maddeleştiğini örnekleyerek desteklenmiştir.
Gösterişçi tüketimin sanatsal ifadesi

'Gösterişçi tüketimin sanatsal ifadesi' isimli bu tez çalışmasında, 'tüketim ve gösteriş' kavramları incelenmiştir. Bu bağlamda 1. bölümde tüketim kavramının ortaya çıkması ve ihtiyaç kavramının inanış sistemleri ile ilişkisi ele alınmıştır. 21. yüzyılda gelişen teknoloji ile beraber seri üretimin ortaya çıkması tüketim kavramının tanımını da değiştirerek tüketim mekanlarını ortaya çıkarmıştır. Kitlesel tüketime eklemlenen insan, çağımız insanının bireyselleşmesi ile beraber aidiyet ve kimlik problemleri yaşamaktadır. Birbirlerinin kopyası haline dönüşmekte olan, tüketim alışkanlıkları da birbirine oldukça benzeyen insan değişime uğrayarak kendine yabancılaşmıştır. Araştırmanın ikinci bölümünde güncel sanat pratiklerinde tüketim ve gösterişçi tüketim üzerine çalışmaları olan sanatçıların eserlerine yer verilmiştir. Günümüz sanatçıları modern sanatın yenilikçi ve sanat kaygısı ile yapılmasının aksine, toplumun yaşayış biçimine eleştirel bir şekilde yaklaşmaktadır. Kapitalist ve metalarla kuşatılan dünyada gösterişçi tüketimin sanatı da bir metaya çevirmesiyle yaşanan değişim incelenmiştir. Bu bağlamda ise 3. bölüm kişisel uygulamalarla ifade edilen tüketim ve gösterişçi tüketimin seramik uygulamalarla ele alınarak anlatılmasıdır.
Sanat ve kent ilişkisi: Sanatın pratik alanlarından biri olarak kent

Sanat ve kent ilişkisi kapsamında hazırlanan bu çalışmada öncelikle kentin sosyolojik, ekonomik, coğrafi, politik tanımlarının yanında birçok sosyal bilimcinin de yaptıkları tanımlardan yola çıkarak kentin geçmişşte var olanı koruyarak onu geleceğe taşıyan ve her dönemini birbirine kolajlayarak geçmişşi geleceğe bağlayan bir sistemin ürünü olduğunu söyleyebiliriz. Daha sonraki aşamada kentlerin ortaya çıkışı ve toplumsal gelişimi incelenmiş, kent-köy ayrımı, kentleşme ve kültür ilişkisine değinilmiştir. Kent ve resim ilişkisine bakıldığında ise; resim sanatının tarih öncesi dönemde doğaya hakimiyetin simgesi olarak ortaya çıktığı, sonraki dönemlerde avcılık, savaş, ölüm, aşk gibi temaların işlendiği görülmüştür. Dinin etkisiyle kutsal öyküye yer verilmiş ve daha çok sipariş usulü resimler yapılmıştır. Modern dönemle birlikte sanatçı özgürleşerek hayal gücünü kullanıp, gündelik yaşamı konu alan resimler yapmaya başlamışlar ve kent de ilk etap da fon olarak resim içine girmiştir. Sanayileşme ile birlikte kent tamamen ana konu olarak resim sanatına hakim olmuştur. Bu bağlamda kenti sanatına dahil eden etkilenilen bazı ressamların çalışmalarına yer verilmiştir. Son bölümde ise tez kapsamında yapılan uygulamalar tezin kuramsal perspektifinden bakılarak yorumlamaya çalışılmıştır.
18. yüzyıl Kütahya çinilerinden yola çıkarak günümüze yönelik fonksiyonel tasarımlar

Dünya müzelerinde gördüğümüz, geçmişşin büyük izlerini barındıran Türk Çini Sanatı, bugün de toplumun ihtiyaç olgusu ve kültürel değerlerine göre şekillenmektedir. Türk Çini Sanatı denince ilk akla gelen İznik ve Kütahya olmuştur. Saray sanatı olan İznik günümüze kadar ulaşamamış fakat halk sanatı olan Kütahya yaşamaya devam etmiştir. Günümüzde Kütahya desenlerinin yavaş yavaş İznik desenlerine doğru kaydığını, maddi kaygılardan dolayı ucuz işçilik ya da serigrafi yöntemi ile üretildiğini görmekteyiz Kütahya çinilerinin hak ettiği değeri bulmak, Çinide talebi canlandırmak için neye ihtiyaç vardır? Tezimde bahsettiğim bu ihtiyaç olgusu, beni bu tezi yazmaya yönlendirmiştir. Çiniyi bir süs eşyası olarak değil, fonksiyonel ürün olarak ele alıp halkın talebini artırmak tezimdeki amaçlarımdandır. Bu amaç doğrultusunda sağlık ve estetik göz önünde bulundurularak tasarımlarda porselene de yer verilmiştir. Tezimdeki tasarımlar 18. Yüzyıl Kütahya çiniciliğinde kullanılan motifler ile sınırlandırılmış, günlük kullanım eşyaları olan tabak, bardak, fincan, abajur formları tasarlanmıştır. Araştırma yöntemleri olarak literatür taraması ve önemli çini sanatçılarıyla birebir görüşmeler yapılmıştır. Literatür taramasında Kütahya çini sanatının 14. Yüzyıldan günümüze kadarki durumu incelenmiş. Dönemin önemli eserleri hakkında bilgiler verilmiştir. Sanatçılar ile görüşmeler ve öneriler neticesinde günümüzün ihtiyaçları ve estetik kaygısı göz önüne alınarak yeni tasarım örnekleri sunulmuştur.
Türkiye'de çağdaş karo tasarımında geleneksel motiflerin kullanımı ve örnek uygulamalar

Seramik kaplama malzemeleri, Anadolu Selçuklu ve Osmanlılarda mimari yapıların iç ve dış yüzeylerinde yüzyıllar boyu kullanılmış, zengin desen ve kompozisyon özellikleri ile önem kazanmıştır. Biçim özellikleriyle olduğu kadar, desen zenginliğindeki çeşitlilik kompozisyonlardaki olağanüstü kullanımlar bu kültürel mirasın değerini arttırmaktadır. Anadolu Selçukluların kendilerine özgü teknik ve desen anlayışı özel bir görünüm sunar. Özellikle geometrik motiflerin en iyi uygulamaları Anadolu Selçuklu'lara ait bezemelerde ortaya çıkar. Osmanlılar, Anadolu Selçukluların kazandırdığı bu mirasa daha da zenginlik katarak, natüralist bir yaklaşımla bitkisel kökenli desenlerin kullanımını yoğunlaştırıp geliştirmişledir. Bu çok yönlü zengin kültürel miras, günümüz karo sektöründe bir tasarım olgusu olarak ele alınmaktadır. Geleneksel Türk motiflerinden seçmeler yapılarak doğal ve kültürel mirasın estetik değerlerini, modern tasarımlarla çerçeveleyerek seramik karo uygulamalarında geleneğin sürekliliği, analiz edilerek motiflerin simgesel anlamlarını seramik karo uygulamalarla birleştirerek geleneksel motiflerin çağdaş temelleri ve geleneğin sürekliliği vurgulanmıştır. Geleneksel kaynaklı çağdaş karo tasarım ve uygulamalarının değerlendirilmesi yapılarak, geleneksel motiflerden yeni ve özgün motifler oluşturulup çalışmalar katalog haline dönüştürülmüştür.
Fatih Dönemi sivil mimarisinde çini

Tezimde Fatih dönemi sivil mimari çinilerini incelemeye odak aldım. Ayrıca bu konunun genel mimari çini tarihi üzerindeki yeri tespit edilmeye çalışıldı. Fakat çalışma esnasında 13. yüzyıldan 20. yüzyılın başlarına kadar uzanan ve dönemsel olarak kesintilere uğrayabilen bir tarihi gelişim söz konusu idi. Buna rağmen halihazırdaki sanat tarihçilerinin, arkeologların ve çini tarihi üzerine odaklanmış diğer münevverlerin öngörüleri ve bu alanda yazılmış tezler bizim yolumuzu görmemize ciddi yardımları oldu. Tarihte Türk mimarisi, Türk çini ve seramik sanatı ve estetiği ürünleri arasında 'Çinili Köşk' önemli bir yere sahip. Ayrıca belirtmek gerekir ki Orta asyadan bu yana ayakta kalabilen Türk Köşklerine tek örnek oluşu bizi bu çalışmaya daha fazla yüreklendirdi. Bunlara ek olarak 'Eyüp Sultan Türbesi, Topkapı sarayı ve İstanbul Mahmutpaşa türbe' yapıları başka yapılardan toplanmış çinilerle müzeyyendir. Aynı dönemin ürünleri olsa da yapı ile bütünleşecek bir estetik olmama ihtimali söz konusudur. Tez konusu belirlememize mesnet olan önemli bir ata yadigarı olan çini sanatının ve süsleme sisteminin tek elde toplanışının bu dönemde olduğunu biliyoruz. Bir dönemin son örneklerinin üzerine yapılacak böyle bir uygulama çalışmasının da güzel bir başlangıç olacağı düşüncesi bizi bu tezi yazmaya motive etmiştir. Bu her ne kadar lokal bir çaba olsa da böyle bir fikrin önünün açılması bu tezin asıl gayesi olması ümidimizdir.
Demir içeren seramik boyaları üzerine bir inceleme

'Demir İçeren Seramik Boyalan Üzerine Bir İnceleme' adlı yüksek lisans tezi çalışmasında; demir içerikli killerin ve doğal demir minerallerinin farklı ısılardaki kalsinasyonuyla elde edilen ürünlerin, seramikte sır üstü dekor boyası ve astar renklendiricisi olarak kullanılabilirliği incelenmiştir. Öncelikle, doğada mevcut halde bulunan demir içerikli killer ve demir mineralleri üzerine teorik bir araştırma yapılmıştır. Bu araştırma kil ve minerallerin doğada bulunuş biçimi, kimyasal bileşimi ve içerdikleri demir oranı konusundaki bilgileri kapsamaktadır. Daha sonra demir bileşiklerinin ve bu bileşiklerden kalsinasyon yöntemi ile elde edilen demir oksitlerinin, seramik sır, bünye ve astarlarındaki yapı ve renk etkileri ile, sentetik olarak hazırlanan demir içerikli boya ve spineller hakkında teorik bilgiler verilmiştir. Demir içeren doğal killerin ve demir minerallerinin seramikte renklendirici olarak kullanılabilirliği konusu araştırılarak, bu konu üzerinde uygulamalı çalışmalar yapılmıştır. Sırüstü dekor çalışmalarında kullanılmak amacıyla bazı demir içerikli kil ve mineraller, sırası ile 450 C, 550 C, 650 C, 750 C, 850 C, 900 C ve 1000 C'lık ısılarda, bol oksijenli bir atmosferde üçer saat kalsine edilerek, jtitleştirme yöntemiyle hazırlanan eriticilerle farklı oranlarda karıştırılmış ve sır üzerine fırça dekoru olarak uygulanmıştır. Bu boya numunelerinin fırın pişirimi 850 C'ta gerçekleştirilmiştir. Sonuçlar tezin Uygulama bölümünde rapor halinde sunulmuştur. Ayrıca, kalsine edilen ürünler, astar olarak kullanılan ince taneli, beyaz pişen ve plastik özellikli bir kile farklı oranlarda eklenerek renkli astarlar hazırlanmaya çalışılmış ve elde edilen sonuçlar yine Uygulama bölümünde rapor edilmiştir.
Soyut resim anlayışını oluşturan psikolojik koşullar

Anlamın peşinde olan insan; sınırlı benliğini aşıp hayatı anlamlandırmak, yaşamın zorluklarını hafifletebilmek, duygu ve düşünceleri ile geleceğe yön vermek adına ereği özünde saklı bir oyun olarak sanat yapmaktadır. Sanat yapmanın kendisi ilham verici bir durum olup, insanın içsel bütünlüğünü koruyan en etkili yollardan biri sanattır ve bu yüzden insanlık sanattan vazgeçememektedir. Yüzyıllardır var olan resim sanatı da değişen zaman ve koşullarla form ve içerik açısından dönüşme uğramaktadır. 20. Yüzyıl sanatı da sanatın yolunu cesaretle bireyselliğe, düşünce ve duyguya götüren bir dönemdir.19. Yüzyılda bilimde ve felsefi düşüncede etkili olan anti materyalist ve anti natüralist varlık anlayışı sanatta da etkisini gösterir. 20. Yüzyılda sanatın ve hayatın gerçeğini arayan modernizm deneysel sanatı destekleyerek pek çok yenilikçi akıma ev sahipliği yapmış ve bu akımların ortak duygusu ise soyut sanat olmuştur. Sanatçı soyut bir tutumla objeyi görünüşündeki tesadüfiliğinden kurtararak görünenin ötesindeki öze ulaşıp sığınılacak bir huzur noktası aramıştır. Soyut resmi ve soyut resim yapan sanatçıyı anlamaya çalışan bu tez, üç bölümden oluşmaktadır. Araştırmanın birinci bölümde soyut resim tanımlanmış olup resimde soyuta varan tarihsel süreç incelenmiştir. İkinci bölümde yaratıcı cesarete sahip sanatçının yaratma ihtiyacı sorgulanmış, sanatçıyı soyut resim yapmaya iten içsel zorunluluğun altında yatan psikolojik sebepler araştırılmıştır. Üçüncü bölümde ise; yaratıcılık kavramı ve yaratıcı insanı anlama üzerinde durulup, yaratıcılığı etkileyen faktörler irdelenirken nörologların, yaratıcılığın insan beyniyle olan ilişkisi ve psikolojik rahatsızlıkların yaratıcılık üzerindeki etkisi ile ilgili araştırmaları incelenmiştir. Bu çalışma ile insanın içsel bütünlüğünü koruyan sanat olgusu ve dolayısı ile sanatçı ve sanatçının sanat yapma ihtiyacı sanatsal, bilimsel ve felsefi alanda yapılan araştırmalarla, bütünsel bir bakış açısı ile ele alınmıştır. Soyut resim yapan sanatçıyı, soyuta götüren içsel zorunluluk anlamlandırılmaya çalışılmıştır.