turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Destruction of living spaces: 3D digital origami for children between 7-12

Çevresel sorunlar hakkında 7-12 yaş arası çocuklarını bilgilendirmek amacı ile yapılan bu projede çocukların ilgisini çekebilmek için değişik bir görsel yol aranmıştır. Bu araştırmanın sonucunda görsel sunum şekli olarak origami belirlenmiş ve origami modelleri dijital olarak 3 boyutlu ortamda hazırlanmış, poster ve animasyonlarda kullanılmıştır. Animasyonlarda çevre problemleri dile getirilirken posterlerde bu problemlerle ilgili pratik çözümler sunulmuş ve geri dönüşümün önemi vurgulanmıştır. Proje kapsamında yapılmış olan işler bir çocuk psikoloğuna gösterilerek fikir alınmış ve çocukların ilgisinin daha fazla nasıl çekileceği araştırılmıştır. Proje araştırmaları kapsamında benzer hedef kitleleri olan dijital origami işleri incelenmiş ve başarıları göz önüne alınmıştır. Oluşturulan tüm işler bir dijital arayüzde toplanmış ve kullanıcı çocukların dikkatini çekebilmek için değişik eğlendirici öğeler eşliğinde sunulmuştur. Proje sonucunda oluşan işler SEV Özel Üsküdar İlköğretim Okulu Çevre Kulübü öğrencilerine sunulmuş ve fikirleri kaydedilmiştir. Bu proje geleceğin teminatı olan çocuklara çevre bilincini hatırlatmak ve dikkat edebilecekleri pratik çözümler sunmak için geliştirilmiştir.
Çağdaş Türk resim sanatında kültürel imge kullanımı bağlamında Sabri Berkel

Bir toplumun ortak geçmişşe ait mitsel inanç, savaşlar, göçler vb. ritüeller ve geleneklerle manevi birlikteliği yaşatılmaktadır. Tekrarlamalar ve hatırlatmalar ile kültürel bellek oluşturularak, kitlelerde toplumsal bilincin gelişmesinin sağlandığı bilinmektedir. Kültürel belleğin, gelenek ve ritüellerin kavramsallaştırılarak gündelik hayatın içinde kullanılması 'kültürel imge' olarak tanımlandığı bilinmektedir. Top-lumların, siyasal, sosyal ve kültürel yapıları kültürel imgeler ile tanımak, algılamak mümkün görünmektedir. Tarihsel süreçte izini sürdüğümüz Türk kültür imgelerinin, Hunlardan itibaren kaya resimleri, halı, hat, nakış, minyatür sanatı gibi farklı sanat alanlarında ifade edildiği bilinmektedir. Bu imgelerin, dönemlerinin izini taşıyan kültürel bellek taşı-yıcıları görevi üstlendikleri görülmektedir. Anadolu' da ise kültürel imge çeşitliliğinin daha farklılaştığı ve zenginleştiği görülmektedir. Bunun sebebi ise, Anadolu'ya gelen Orta Asya Türklerinin kültürlerini çok iyi koruyarak, İslamiyet, Selçuklu ve geçmişş uygarlıkların kültürleri ile kaynaşmaları gösterilebilir. Bu bağlamda Anadolu' da Türklerin, Orta Asya Türk kültürünün özelliklerini yitirmeden farklı uygarlıkların kültürü ile kaynaşarak zengin bir yapı oluşturdukları görülmektedir. Anadolu'nun bu zengin kültür yapısının Türk sanatını da etkilediği bilinmek-tedir. Toplumu ve kendini sorgulayan sanatçıların bir süre sonra köken arayışına gi-rerek Türk kültürünü tanımaya ve imgelerini de sanatlarına konu malzemesi yaptıkları görülmektedir. Çağdaş Türk sanatı döneminde, kendini yenileyen ressamlar, yerel unsurları, yöresel bazı değerleri ve geleneksel sanatı postmodern yaklaşım ile evrensel bir dilde anlatmaya başlamışlardır. Ulusal olandan hareketle, evrensele ulaşmanın yolunu bulmaya çalışmışlar, dolayısıyla da biçimde evrensel olmak, içerik de ise ulusal olmak düşüncesine ulaşılmıştır. Çağdaş Türk Resim Sanatının önemli temsilcilerinden Sabri Berkel' de, biçimde evrensel, içerik de ise ulusal olmak düşüncesini ilk uygulayan sanatçılardan olduğu bilinmektedir. Yerelliği ve geleneği kendine kaynak seçerek ve biçim açısından arayış içinde olduğu görülmektedir. Bunun sonucunda da kendini sürekli yenileyen Sabri Berkel'in adeta sanatı ile toplumsal bir bellek tetikleyicisi görevi üstlendiği görülmüştür. Bu bağlamda, çağdaş Türk resim sanatında, Türk kültürel imgelerinin farklı anlatım ve ifade dillerinin kullanılması, çağdaş Türk resim sanatının ilerleme ve geli-şim sürecine girerek kendi kimliğini bulmasına katkı sağladığı görülmektedir.
Ölüm temasının heykel sanatındaki etkileri

Heykel, toplumlar arasında ve geçmişş ile geleceğin iletişimini sağlayan önemli bir öğedir, ilkel insan, kendini anlatmak için mağara duvarlarına, ağaçlara semboller kazıdı, resimler yaptı, insanoğlu bir yanda hayat mücadelesi verirken diğer yanda sonucunu engelleyemeyeceği ölümüne farklı bir yaklaşımda bulunmuş, ölümü; diğer dünyada yeniden doğmak fikri ile özdeşleştirmiş ve bunu destekleyen heykelleri de mezar yapılarının içine yerleştirmiştir. Heykel sanatının ilk başlangıcı simge heykellere dayanır. Heykel ölünün ruhunu simgelemiştir, heykel ölümüsüzlüğü simgelemiştir. Bu konuda mezar heykelleri en büyük yükü taşımaktadırlar. Kısacası, heykelin başlangıcı 'ÖLÜM' fikridir. Bu düşünceden yola çıkarak tarih sayfalarını çevirirsek; Mısır sanatının piramitleri, içlerinde heykel sanatının doruklarına ulaştığı kaya mezarları, Yunan sanatının tüm inceliklerini yansıtan, lahit mezarları ve ölünün ruhunu koruyan maskeleri, Anadolu'nun ve Mezopotamya'nın eski kral mezarları, arkeolojik kazılar ve pek azı müzelere ulaşmış olan heykelcikleri, Aztek/ Maya sanatından günümüze kalan piramit yapıları, Selçuklulardan Osmanlılara uzanan bu yolda ölüm ve heykel arasındaki kuvvetli bağın örneklerini inceleme fırsatı buluruz. Dünyanın bu birbirinden farklı yaşayan kültürlerinde heykel sanatının mezar / anıt mezar yapılarında filizlenmesi ve günümüze dek ulaşması dünyadaki her hareketi ile olumlu ya da olumsuz şeyler yaratan insanın ölümünden sonra bile geride bir şeyler bırakma isteğidir. Her dönem, her uygarlık, ölüme bakışını yansıtırken, yaşama bakışını da yansıtmıştır mezarlarına...
Çağdaş Türk sanatında temsil nesnesi olarak kapı

Bu araştırmanın konusu, Çağdaş Türk Sanatında 'Temsil nesnesi olarak kapı'nın temsili, sembolik ve kavramsal çerçevede araştırılıp, sanatçı yapıtları ve sanat kuramları üzerinden incelemektir. Araştırma, Klasik sanatın, Modern sanatın ve Post Modern sanatının temsil kavramına ve temsil nesnesine yaklaşımları üzerinden geliştirilmiştir. Bulunduğu dönem içerisinde yer alan sanatçıların, temsil kavramına ve temsil nesnesine olan yaklaşımları farklılık göstermekle birlikte bulunduğu çağın temsil anlayışına göre şekillenmektedir. Araştırmada, sanatçıların yapıtları üzerinden örnekler verilerek eser analizi yöntemiyle bu farklılıkları ortaya konmaktadır. Bu çalışmanın ilk bölümünde 'temsil' kavramının etimolojik kökeni, tanımı, sanattaki yeri ve dönüşümü incelenmiş, ayrıca Temsil kavramının üstlendiği Gerçeklik kavramına değinilmiştir. Temsil kavramı içerisinde yer alan imge, simge/sembol, metafor ve gösterge kavramları, temsil edilen gerçeklik ile ilgili izleyiciye ipucu sunarken, aynı zamanda izleyiciyi temsil kavramına yönlendirmektedir. İkinci bölümde Temsil kavramının Çağdaş Sanattaki yeri, Batı ve Türk sanatçılarının yapıtları üzerinden, nesnenin değişim ve dönüşümü irdelenmiştir. Çalışmanın üçüncü bölümünde, temsil nesnesi olarak kapının, sanatta sembolik ve metaforik anlamına sanatçı yapıtları üzerinden değinilmiştir. Ayrıca Çağdaş Batı Sanatında kapı nesnesini kavramsal bir göstergeye dönüştüren sanatçılar tespit edilmiş ve sanat kuramları üzerinden incelenmiştir. Çalışmanın son bölümünde yaşanmışlığı bitmeyen, tarihe tanıklık eden ve daima sürekliliği olan kapılar, elealındığı şekliyle ve Çağdaş Türk Sanatı içinde sanatçılar da bıraktığı etkileri, görsel ve kavramsal açıdan temsil nesnesine dönüştürülmesi üzerinde durulmuştur.
Görsel iletişimde alternatif bir pazarlama yöntemi: Sinemagraf

İnsan gözü her şeyden önce hareketi algılamak için tasarlanmıştır. Hayat boyu yapılan gözlemlere dayanarak, insanların, görsel, statik ve dinamik nesneler hakkında akıl yürütme yeteneğine sahip oldukları tespit edilmiştir. Özellikle, hareket eden nesneleri daha kolay algılayarak onlara karşı daha duyarlı oldukları söylenebilir. Dijital sanat çağının modern tekniklerine sahip olan sinemagraflarda kendi evreninde sonsuz bir şekilde hareket halindedir. Sinemagraf, fotoğraflarla video arasında kalan popüler ve yeni bir görsel medya türüdür; çerçevenin bazı kısımları canlı ve kesintisiz bir şekilde hareket halindeyken, diğer kısımları tamamen hareketsiz kalmaktadır. Sinemagrafların, birçok insanı kendine çeken temel özelliklerinden birisi, işçilik kolaylığı ve farkındalığıdır. Geleneksel pazarlama anlayışı teknolojinin gelişmesi ile değişmektedir. Dijital ortamda pazarlama mecralarının genişlemesiyle beraber yeni rekabet ortamları oluşmaktadır. Günümüz video sanatı içerisinde kendine yer edinen sinemagraflar, sosyal medya üzerinde, moda, yiyecek, teknolojik ürünler veya talep edilen mekanların tanıtılması gibi alanlarda farkındalık yaratan etkili birer pazarlama materyali olarak kullanılmaktadır. Araştırmada sinemagraf tekniği, Kütahya Dumlupınar Üniversitesi, Evliya Çelebi Kampüsü içinde örnek proje çalışmalarıyla anlatılmıştır. Video, bir görsel iletişim aracı olarak kullanılmış, sanatsal bakış açıları geliştirilerek, sinemagraf tekniğinin uygulanışı ve etkin olarak kullanılan pazarlama alanlarına vurgu yapılmıştır.
Manisa Yazma Eser Kütüphanesindeki geometrik tezyinatlı ciltler

İslam sanatındaki geometrik tezyinat; Emeviler döneminde Helenistik ve Bizans etkisi altındayken, Abbasiler zamanında bilimin gelişmesi ve Türklerinde Orta Asya'da edindiği kültür ve sanat birikimleri ile harmanlanmasıyla yeni bir kimlik kazanmış ve tarih sahnesine çıkarak çarpıcı örneklerini sunmuştur. X. yüzyıldan XIII. yüzyıla kadar Orta Asya, Suriye, Mısır, İran ve Anadolu'dan, İspanya ve Kuzey Afrika kıyılarına kadar geniş bir coğrafyada üretilen İslam eserleri ekseriyetle geometrik desenlerin hakimiyetinde ilerlemiştir. Mimari ve diğer sahalardaki geometrik bezemelerin kitap sanatlarına yansıması IX. yüzyılda görülmeye başlanmıştır. Türk cilt sanatındaki geometrik süslemeler; başta Anadolu Selçukluları olmak üzere Memlük, İlhanlı ve Karamanoğulları zamanında birbirinden sanatlı eserlerin ortaya çıktığı dönem olmuştur. IX. yüzyıldan XII. yüzyılın sonlarına kadar ciltlerdeki geometrik bezemeler, tam zeminli ve şemse içerisindeki yıldız ağları ile geometrik örgülerden müteşekkilken; XIII. yüzyıl sonlarına doğru bitkisel formlar ile birlikte kullanılmış, XIV. yüzyıllarda ise natüralizm etkisini göstererek geometrik kompozisyonların yerini almıştır. Cilt üzerindeki geometrik desenler hangi dönemde yapıldıysa bulunduğu zaman dilimindeki eserlerle at başı gitmiş ve bütün İslam eserleri bir bütün halinde birbiriyle irtibatlı ilerlemiştir. Geometrik desenler ile ilgili son yıllarda yapılan araştırmaların da cilt sanatından yoksun bir şekilde mimari ve mimariye bağlı unsurlar üzerinden gidildiği görülmüştür. Halbuki mimaride olduğu gibi kitap sanatlarında da geometrik desenlerin kullanıldığını ve bu konunun bağımsız ele alınıp değerlendirilmesinin yapılacak çalışmalarda eksiklik yaşatacağının altını çizmek isteriz. Tamamlamış olduğumuz Sanatta Yeterlik Tez çalışmasının; Türk cilt sanatındaki geometrik tezyinat konusuna ve geometrik desenlerin farklı bir yüzeyde nasıl uygulandığına dair fikriyata katkı sağlayacağı kanaatindeyiz.
Yeniden üretme ve kopyalama olguları bağlamında çağdaş sanata bir bakış

Günümüz sanatı için birçok yapıtının, kaynağını, kendisinden önceki yapıtlara dayandırması, hatta geçmişş dönem yapıtlarını aynen kopyalaması kabul gören bir olgudur. Bu noktadan hareketle; özellikle Modernizm ve öncesi, sanat yapıtlarının özgünlüğe ilişkin, mitleştirilmiş, 'biriciklik' kavramını gündemimize alırız. Bir sanat yapıtı için biriciklik; kopya ve yeniden-üretme söz konusu olduğunda, varlığını yapıttan çeken şeydir. Modem bakış açısından farklı olarak, postmodern dönemin sanat yapıtları biricikliğin yüceltilmesiyle değil, 'simülasyon', '... miş gibi', 'pastiche ve parodi' gibi kavramlar eşliğinde gerçekliğin yeniden-üretilmesi ile ilgilenmektedir. Modernin özgünlük arayışı Postmodern eleştirinin saldırılarına maruz kalmıştır. Bu sürecin eleştirmenlerine göre; modern dönem sanatçılar dahil bütüm avandgardların hepsi bir formun türevlerini tekrar tekrar üretmektedir. Bunun sonucunda da sanat yapıtının özgünlüğü muğlak bir hal almaktadır. Postmodern sanatçılar, modernist süreçten kökten bir farkla, kaynağını gizlendikleri bir formu kopya etmek yerine, kendilerinden önce var olmuş sanat yapıtlarını, kaynağını açıkça belirtir şekilde tekrar üretme yoluna gitmişlerdir. 2000'li yıllara yaklaştıkça teknolojik ilerlemeler sonucu, bilgisayar yazılımlarıyla üretilmiş ikincil bir gerçeklik yaşamımızın vazgeçilmez parçası olmuştur; bu 'sanal-gerçek'tir. 80'lerde Baudrillard'ın sözünü ettiği simülasyon üreten makineler artık her an karşımıza çıkabilecek kadar geniş bir alana dahil olmuştur. Bunun sonucunda sanal karakter ve mekanların, gerçeklik alanımıza dahil olduğu bir sürecin sanat yapıtlarına tanıklık etmeye başlarız. Kısacası yaşadığımız sürecin sanat yapıtları çoğu zaman gerçekliğin ve beraberinde zaten var olan yapıtların, yeniden üretiminin izlerini taşımaktadır. Modern'e kadar örtük olarak ilerleyen bu süreç, postmodern yapıtlar ile nihilistçe, açık bir ifadeye dönüşmüştür. Modernist yapıtların kökenleri için üretilen giz perdesi, postmodern süreçte aralanır ve sonra da tamamen açılır. Bizler ise, yapıtların hangisinin asıl hangisinin ikincil olduğu sorusunun anlamını yitirdiği bir zamanda, usulca açık alıntılar havuzuna dalarız.
Ortaokul 6. sınıf görsel sanatlar dersinin öğretiminde rol oynama yönteminin yaratıcılığa katkısı

Bu araştırmada, Ortaokul 6. Sınıf görsel sanatlar dersinin öğretiminde rol oynama yönteminin etkili olup olmadığı incelenmiştir. Araştırmada rol oynama yönteminin çocuğun yaratıcılığına katkısı konu edilmiştir. Öğretimde strateji yöntem ve teknikleri, Görsel Sanatlar Eğitimi, Yaratıcılık, Çocuk Resimleri, Temel Tasarım konuları ve bu konuların birbirleri ile olan bağlantıları bölümler halinde incelenmiştir. İlköğretim müfredatında verilen kazanımlar dikkate alınarak, üç uzman tarafından onaylanan temel tasarım ve elemanlarının ölçüldüğü yaratıcılığı inceleme kriteri hazırlanmış ve uzmanlar tarafından öğrenci çalışmalarının puan değerlendirmesi yapılmıştır. Araştırma için öğrenciler biri deney, diğeri kontrol grubu olmak üzere iki gruba ayrılmıştır. Verilerin analizi için SPSS 16.0 sürümü kullanılmıştır. Anket verilerine soru analizi ve güvenilirlik analizi uygulanmış, normallik testinin ardından örnek ortalamalarının eşitliği için t-testi uygulanmıştır. Bu doğrultuda, ortaokul 6. sınıf öğrencilerinin çalışmaları istatistiksel olarak değerlendirilmiş, rol oynama yönteminin etkisinin olup olmadığı sınanmıştır. Değerlendirme ile çocuğun yaratıcılığının resimlerine yansıma şekli ve derecesi incelenmiştir. Değerlendirme sonucunda rol oynama yönteminin çocuğun yaratıcı etkinliğinde katkısı olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Sanat eğitimi ile kazandırılan yaratıcılığın ve bu kazancın çocuk resimlerine etkisinin önemi vurgulanmıştır.
Nasyonal sosyalizmin Alman sanatına yansıması

'Nasyonal Sosyalizmin Alman Sanatına Yansıması' başlığı altında 1933- 1945 yılları arasında Almanya'da hüküm sürmüş olan III. Reich'a iki açıdan yaklaşılmıştır. İlk olarak nasyonal sosyalist kültür politikaları incelenmiş, söz konusu politikaların Alman kültür ortamına olan etkilerine değinilmiş ve ne gibi sonuçlara yol açtığı irdelenmiştir. Bunların yanı sıra, nasyonal sosyalist ideolojinin resim ve heykel sanatına nasıl yansıdığı incelenmiş, söz konusu sanat dallarının nasıl bir görsel ideolojiyi içerdiği araştınlmıştır.
17.-18. Yüzyıl Döneminde Osmanlı Kaftanları ve Japon Kimonoları üzerine karşılaştırmalı çözümlemeler

Doğuşundan itibaren bütün kültürler yaşadıkları coğrafya içinde çevresel etmenlere bağlı olarak kendi sınırlarını belirlemiş ve düzenlemiştir. Zaman ilerledikçe, sahip olduğu çemberi sürekli geliştirme ve büyütme ihtiyacı hissetmiş, diğer kültürlerden farklı ve özgün olmaya çalışmış, bu farklı ve eşsiz olma çabası yanında bir takım etkileşimlere de engel olamamıştır. Kültürlerarası etkilenmelerde, toplumun inanç ve sosyal yapısı, form, desen, malzeme ve renk gibi değişimlere olanak verdiği gibi bazı durumlarda bu değişimleri kabul etmemiştir. Bu etkileşim ve özgünlüğünü koruma mücadelesinde, önemli bir yere sahip olan, Osmanlı Sultan kaftanları, yalnızca siyasi gücün değil; o dönemlerin ince zevkinin, Osmanlı sanatı ve yaratıcılığının da ne denli zengin olduğunun göstergesidir. Osmanlı Kaftanının kökeninin, Hun dönemine kadar geri gidebileceğini, gelişerek başka kültürleri, başta Çin olmak üzere dolaylı olarak ta Kore ve Japon geleneksel giysilerini etkilediğini söyleyebiliriz. Osmanlı kaftanları gibi, Japon kültürü ve toplum yapısı, geleneksel giysi kimonoların oluşumunda önemli yer tutmaktadır. Özel bir giysi olan kimononun, standart kesim ve yapım metotları, dikkati kullanılan tekstil tekniklerine ve renklere çekmektedir. Tasarımlardaki zariflik, yüzyıllar boyunca, Japon tekstillerinin üretim ve kullanımındaki devamlılığın bir göstergesidir. Evrensel, tekstil üretim eğilimleri ve teknikleri esasında geliştirilen kaftan ve kimonolar, özel ve benzersiz bir kültürün ifadesi oldu. Bunun en önemli iki faktörü de, desen renk ve tasarımıdır. Osmanlı ve Japon toplumlarının, geleneklerinin estetiği kaftan ve kimononun temelini oluşturmaktadır. Osmanlı kültürünün ve Japon kültürünün kendine özel karakteristik yapıları, kaftanlara olduğu gibi kimonolara da özgün bir anlatım ve form kazandırır. Tarihe ismini yazdıran bu iki giysi, giyen kişinin toplum içindeki statüsünü, gücünü gösteren en önemli ve en büyük sembollerden biridir.
Namık İsmail'in yaşamı ve sanatı

Namık İsmail 1890 yılında Samsun'da doğar. 1896'da Kabataş'taki Şemsülmekatip'te ilköğrenimine başlayan Namık İsmail daha sonra Beşiktaş'taki Hamidiye Mektebi'ne gider. Namık İsmail'in Hamidiye Mektebi'nde resim hocası Arslanyan'dır. Ressam, St. Benoit'da eğitimine devam eder. St. Benoit'da resim hocası Andres olur. Bu dönemde de kömür kalem ve karakalemle kartpostallardan çalıştığı bilinir. Namık İsmail son sınıfta Arapça dersinden kalınca, buradan da ayrılıp resim öğrenimi için babasının arkadaşı Ahmet Feyzi Paşa tarafından 1911 yılında Paris'e gönderilir. Paris'te Julian Akademisi'ne gider. 1912'de İbrahim Çallı'nın yönlendirmesiyle Fernand Cormon'un atölyesine katılır. Namık İsmail 1914 yılında tatil için İstanbul'a gelir, fakat I. Dünya Savaşı'nın çıkması üzerine askere alınarak, Kafkasya cephesine gönderilir. Erzurum'da tifüse yakalanır, 1917'de İstanbul'a döner ve burada Harbiye Nezareti Resim Atölyesi'ne katılır. Atölye'de yapılan resimlerin Viyana ve Berlin'e gönderilmeleri aşamasında sergi komiseri olarak seçilen Celal Esad Arseven'in yardımcısı olarak Viyana'ya gider. 1918'de gerçekleştirilen Viyana Sergisi'ne katılır. Berlin'de sergi gerçekleştirilemez ve Namık İsmail bu dönemi resim öğrenimi görerek değerlendirir, Lovis Corinth ile Max Liebermann'ın atölyelerinde çalışır. Sanatçı 1919'te İstanbul'a döner ve Gazi Osman Paşa Ortaokulu'nda öğretmenliğe başlar. 1920 yılında kızı Mediha Hanım'la evlenir ve görevinden istifa ederek İtalya'ya gider. Türkiye'ye döndükten sonra İleri gazetesinde çalışır. 1921'de ise Sanayi-i Nefise Mektebi Alisi'nde müdür yardımcılığı görevine atanınca gazetedeki görevini bırakır. Sanayi-i Nefise'deki görevinden 1922'de ayrılır ve tekrar Paris'e gider. Paris'ten döndüğünde önce resim eğitimini denetlemekle görevli müfettişi olur. 1 Haziran 1927'de Güzel Sanatlar Akademisi müdürlüğüne atanır. Namık İsmail ve eşi Mediha Hanım 1935'te boşanırlar. Ressam 30 Ağustos 1935 yılında Kadıköy-Köprü vapurunda, bir kalp krizi sonucu yaşamını yitirir.
Sinema ve grafik tasarımın ara kesitinde Türk sineması jenerikleri tarihi

Bu çalışmanın temel konusu, Türk sineması ve grafik tasarımın arakesitinde bulunan film jenerikleridir. Türk sinemasında film jeneriği, önemsenmemiş gibi görünse de Türk sinema sektörü, grafik tasarım, teknoloji ve toplum hakkında bilgiler barındıran, zengin bir mecradır. Çalışmada, Türkiye'de hareketli grafik tasarımının sinemasal anlatı çerçevesinde, jenerik özelinde toplumsal olaylar, görsel kültür, ekonomik ve teknolojik gelişmeler, sinema sektörü ile ilişkisi, geçirdiği evreler ve grafik tasarım ile sinemanın örtüştüğü ve ayrıldığı noktalar incelenmiştir. Bu kapsamda jenerikler kendi içlerinde bir bütün ve filmle bağlantılı bir mecra olarak ele alınırlar. Ayrıca, jeneriğin sinema ve grafik tasarımı buluşturan bir mecra oluşunun altı çizilerek, sinema afişi gibi diğer bağlayıcı mecralar ile ilişkisi irdelenir. Söz konusu jeneriklerin üretim koşulları ve teknikleri, içerikleri, kompozisyon özellikleri, tasarımcıları ve bunlara bağlı olarak oluşturdukları kategoriler, ortak ve farklı noktaları, Türk sinemasının jeneriklerine ulaşılabilen ilk örneklerinden günümüze kadar farklı dönemleri temsil eden örnekleri üzerinden bir incelemeye tabii tutulur. Bu dönemler ekonomi ve toplumsal olaylara bağlı olarak koşulları değişen sinema sektörü ve teknolojiye bağlı olarak oluşturulmuştur. Bu dönemler sırasıyla: İlk yıllar: Yazının krallığı; 1950'ler: Çekingen adımlar; 1960 ve 1970'ler: El emeği göz nuru ve buluşlar; 1980'ler: Video ve kıvranışlar; 1990'lar ve son yıllar: Dijital teknoloji ve sınırsız evrendir. Jeneriğin; tipografi, renk, doku, şekil, çerçeve gibi kompozisyonu ve grafik tasarım dilini oluşturan elemanları, hareket, kurgu gibi film dilini oluşturan elemanları Erwin Panofsky'nin ikonografi çözümleme metodunun Theo van Leeuwen, Gunther Kress ve Nicos Hadjinicolaou'nun görüşleriyle zenginleştirilmiş hali ile irdelenmiştir. Sonuç olarak Türk sinemasında film jeneriklerinin Türk sineması hakkında çok zengin bir kaynak olmanın yanı sıra Türkiye'de hareketli grafik tasarım tarihi ve tasarım hakkında farklı anlayışların süreçlerine dair eşsiz belgeler olduğu görülmüştür.
Çizginin plastik değer olarak incelenmesi

8u araştırmada; insanların kendilerini ifade etme aracı olarak kullandıkları, etkili ve kalıcı bir yol olan çizginin özellikleri incelenmiştir. Görsel algının çizgisel ifadeye etkileri araştırılmıştır. Çizginin plastik bir değer olarak resimlerde nasıl kullanıldığı, dört ayrı ressamın desenleri incelenerek açıklanmaya çalışılmıştır.
İlköğretim II. sınıf görsel sanatlar dersinde bilgisayar destekli öğretim ve geleneksel öğretim yöntemlerinin öğrenme üzerindeki etkisinin karşılaştırılması

Araştırmada, ilköğretim II. sınıf görsel sanatlar dersinde geleneksel öğretim yöntemiyle bilgisayar destekli öğretim yönteminin karşılaştırılması ve değerlendirilmesi yapılmıştır. Araştırmanın çalışma evrenin, Gazi Üniversitesi Vakfı Özel İlköğretim Okulunun II. sınıflarından 80 öğrenci oluşturmaktadır. Bu araştırma kapsamında öğrenciler için ön ve son test ile araştırmacı tarafından etkileşimli ders yazılım CD'si hazırlanmıştır. Ön ve son test sonuçlarından elde edilen veriler SPSS programında analiz edilmiş ve t-testi yapılmıştır. Araştırma sonucunda;1. Bilgisayar destekli öğretim yönteminin uygulandığı deney grubu öğrencilerinin, geleneksel öğretim yönteminin uygulandığı kontrol grubu öğrencilerine kıyasla daha başarılı bir sonuca ulaştıkları görülmüştür. 2. Kontrol ve deney grubu öğrencilerinin son test puanlarının aritmetik ortalamasını karşılaştırdığımızda, deney grubu öğrencilerinin anlamlı bir farkla daha başarılı oldukları görülmüştür. 3. İstatistiksel sonuçların yanında, bilgisayar destekli öğretim sürecinde öğrencilerin derse severek katıldıkları, hevesli oldukları ve eğlenerek öğrendikleri gözlemlenmiştir.