Resimde anlatım öğesi olarak renk ve tekstür

Batı resminde anlatım öğesi olarak renk ve tekstürün serüveninebakıldığında; rengin temsil değerinin, maddesel değeriyle yer değiştirmesine ve dolayısıyla biçim ve renk ilişkilerinin de belli bir bütünlük içinde farklı boyutlara taşınmasına neden olduğu görülür. Ortaçağ resminde, renk dini bir simge olarak biçimden daha öncelikliydi. Rönesans'la birlikte temsil ettiği biçime uygun olmak durumundakalmaya başlamış, temsil ettiği şeyin doğal yapısını, dokusunu, parlaklığını yansıtmak zorunda kalmıştır. Bu durum rengibağımsızlaştırmadığı gibi sanatçının simgesel renk kuralından farklı doğal görünüş renginin tercihinde de kısıtlamalara neden olmuştur. Rönesans'ın ileriki dönemlerinde ise, renk seçiciliğindeki özgürleşmesadece, nesnenin biçimsel niteliğini belirlemek için rengin açık-koyudeğerleriyle sınırlı olmuş, fakat bazı sanatçıların, nesneye bağımlırenkliliğin yanı sıra rengin dokunsal özelliğiyle de kullandıklarıgörülebilmektedir. Öznel ifadeye yönelik bir anlayış olan Romantizm'derengin, ifade gücünün fark edilmesiyle birlikte, temsil ettiği nesneyetamamen benzemek zorunda olmayan kendi özgül niteliğini göstermeyebaşlamıştır.19. Yüzyılın ikinci yarısından sonra bireysel yaklaşımların sezgiye dayalı duyarlılıkları daha bilimsel verilerle algılanması, ışığın ve renginbilimsel bir sistemi içinde karmaşık fırça tuşları ile formun erimesine neden olmaya ve biçimlerin nesnel gerçeği yerine onun izlenimleriyleilgilenmeye başlamışlardır. Dolayısıyla, boyanın ve renklerin maddeseldeğeri, resimsel bir değere dönüşmüştür. Dışavurumcularda ise, çağının endişe ve gerilimlerine karşı daha bireysel tavrın yansıması olarak nesnenin algılanış ve dönüştürülmesinde içtenlik, doğalcılık ve içgüdüsellik gibi öznel olanakları katmışlardır. Renk artık formu veya figürü oluşturmak için bir araç olmaktan çıkmış, rengin kendisi bir form, figür ise bir noktadan sonra rengin varlıksal bağımsızlığından türemiş bir dildir. oyamayöntemleri, rengin maddesel varlığıyla birlikte güçlü bir anlatımetkinliğine dönüşmüş ve nesneyi tamamen tanımlama işleminden öte aynı zamanda oluşturma süreciyle gösterilmiştir. Teknolojilerin gelişimi ve popüler kültürün yansıması olarak, imgelerin baskı teknolojilerinin kullanım etkisi olarak endüstriyelrenklerin kullanımı ve yapay sürülüşü gibi değişiklikler, geleneksel tuval resminin estetik kurallarına da bir ölçüde karşı çıkmaktaydı. Fakatgerçeğin ve gerçeklik duygusunun değişimi, bir yandan da ideolojisinikaybetmiş toplumların yansımaları olan bir düşünce sistemininyaygınlaşmasına ve gelecek yerine geçmişşe yönelme eğilimini artırmıştı. Bunun sonucu olarak tuval resminin boyasal teknik kalitesinin ve sürekliliğinin kabulüyle yapılan dönüşünde, gerçeğin yerini alan'simulatif' iz ve ifadelerin kullanıldığı anlatım biçimleri kullanılmaktadır. Anlatım biçimlerinde uygulanan doğaçlama ve dinamizm, renk ve onundokusal yapılanmasında, yaşamla doğrudan bağıntılı kaba, sert vebeceriksizliğini içermektedir. Baudrillard'ın belirttiği gibi, 'resim, resimolarak, sanat olarak, gerçekten daha kuvvetli bir yanılsama olarak, kendisine karşı bütünüyle umursamazlaşmıştır. Artık kendiyanılsamasına inanmamaktadır ve kendi simülasyonunun ve alayın içinedüşmüştür.'