turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Avrupa Birliği ve Türkiye'de iş süreleri ve dinlenme haklarının karşılaştırmalı olarak incelenmesi

Günümüzde iş süreleri ve dinlenme haklarının düzene bağlanması konusu da iş sağlığı ve güvenliği kavramına dahil edilmektedir. Çalışma sürelerinin işçinin sağlığını tehlikeye düşürecek ve özel yaşamını bozacak şekilde düzenlenmesi daima söz konusu olmuştur. İşçinin sağlığının korunması için, iş düzeninin insan onuruna yaraşır ve insanın kişiliğinin gelişmesine engel olmayacak bir biçimde düzenlenmesi gerekmektedir. Bu nedenle iş süreleri, Avrupa Birliği sosyal politikasının kapsamında, işçilerin yaşam ve çalışma koşullarını iyileştirme hedefleri arasında yer almaktadır. Çalışma sürelerine ilişkin yasal düzenlemelerin dayanağını, sosyal taraflar arasında imzalanan Avrupa toplu sözleşmeleri oluşturmaktadır. 2003/ 88 sayılı Yönerge, çalışma sürelerini düzenleyen temel tasarruftur. Çalışma sürelerini düzenleyen yönergelerin temel amacı, iş sağlığı ve güvenliğinin korunmasıdır. Yönerge (2003/88), özel düzenlemelerin bulunduğu meslek gruplarına uygulanmamaktadır. Ayrıca Türk Mevzuatı'nın AB Mevzuatı'na Uyumu konusunda ise, Türkiye yeni İş Kanunu(4857) ile AB normlarını hemen her alanda büyük ölçüde yakalamış durumdadır.
Türkiye'deki bölgesel kalkınma ajanslarının yapısı ve işlevleri, Avrupa Birliği'ndeki çeşitli ülkeler ile karşılaştırılması

Bölgesel Kalkınma Ajanslarına verilen önem Avrupa'da ve Türkiye'de hızla artmaktadır. Bölgesel Kalkınma Ajanslarının işlevlerinin çeşitliliği nedeniyle birçok tanımı ve türü bulunmaktadır. Görev ve fonksiyonları incelendiğinde en genel anlamda Bölgesel Kalkınma Ajansları'nın belirli bir bölgenin gelişmesini hedefleyen faaliyetlerde bulunduğu söylenebilir. Avrupa'da ve Türkiye'de bulunan Bölgesel Kalkınma Ajansları'nın idari yapılarında farklılıklar bulunmaktadır. Değişik ülkelerde değişik yasal statülere sahip olan ajansların personel yapılarında, farklı ajanslarda farklılık göstermektedir. Bölgesel Kalkınma Ajanslarına verilen önem nedeniyle Avrupa'da Ajansları tek çatı altında toplayan 'Avrupa Bölgesel Kalkınma Ajansları Birliği' kurulmuştur. Günümüzde EURADA' ya Üye 151 Kalkınma ajansı bulunmaktadır. Avrupa'da bulunan değişik ülkeler incelendiğinde, Bölgesel Kalkınma Ajanslarının sadece gelişime ihtiyacı olan bölgelerde değil, hemen her bölgede bulundukları görülmektedir. Türkiye'de ve Avrupa'da bulunan Bölgesel Kalkınma Ajansları finansal, idari ve yasal statüleri açısından incelendiğinde farklılıklar göstermelerine rağmen genel anlamda özelliklerinin benzer olduğu söylenebilir. Bu durum Bölgesel Kalkınma Ajanslarının amaçları ve faaliyetleri için de geçerlidir. Türkiye'deki Bölgesel Kalkınma Ajansları, ekonomik kalkınmada stratejik bir rol üstlenmeli, bölgelerinin gelişiminde daha etkin rol oynamalıdırlar. Bunun için İngiltere ve İtalya'da olduğu gibi daha geniş bir katılımın sağlanarak, vakıf, dernek ya da şirket şeklindeki örgütlenmelerine imkan tanınmalı, sayıları hızla arttırılmalıdır. Avrupa'da yer alan bölgesel kalkınma ajanslarının yapısı Türkiye'de bulunan kalkınma ajanslarına göre daha özerk ve daha fazla sayıdadır. Avrupa' da kalkınma ajansı sayısının Türkiye'deki sayıya göre oransal olarak daha fazla olduğu kanısına varılmaktadır.
Türkiye'nin Avrupa Birliği ile bütünleşmesi sürecinde kamu harcamalarında yüksek denetim sisteminin yeniden yapılandırılması

oz Çalışmada önce kamu harcamaları, denetim, saydamlık, hesap verme sorumluluğu, yönetişim vb. kavramlarla ilgili genel bilgiler verilmiştir. Daha sonra Kıta Avrupası ve Anglosakson ülkelerinden seçilmiş olanların yüksek denetim sistemleri hakkında Avrupa Birliği'nin oluşumu ve Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne entegrasyonu ile ilgili bilgiler verilmiştir. Çalışmanın son bölümünde ise Türkiye Sayıştayı ve Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne entegrasyonu sürecinde kamu harcamalarında Sayıştay tarafından yapılan yüksek denetimin içinde bulunduğu durum incelenmeye çalışılmış, bu bağlamda sorunlarına değinilmiş ve önerilerde bulunulmuştur. Çalışmada Avrupa Birliğine entegrasyon sürecinde yapılması gerekenler de ortaya koyulmaya çalışılmıştır. Yapılan bir anket çalışmasıyla konunun uzmanlarına ulaşılmış, bu kişilerin yüksek denetim sisteminin sorunları ve bunlarla ilgili çözüm önerileri öğrenilmeye çalışılmıştır. Çalışmamızda kamu gelirleri üzerinde durulmamıştır. Yalnızca genel ve katma bütçeli kuruluşların harcamalarının yüksek denetimi üzerinde durulmuştur. Mahalli idareler, döner sermayeli kuruluşlar vb. kuruluşların harcamalarının yüksek denetimi kapsam dışında tutulmuştur.
Sosyo-ekonomik göstergeler bağlamında Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne üyeliği: Bir bulanık işbirlikçi oyun modeli

Devletler de bireyler gibi kendi çıkarlarını maksimize etmek için stratejik kararlar verirler. Türkiye'nin AB'ye üyeliği uluslararası bir konudur. Oyun teorisi, birbirlerinin kararlarını etkileyen karar vericilerin davranışlarını inceler. İşbirlikçi oyun; karar vericilerin ortak çıkarlarını maksimize etmek amacıyla birlikte hareket etmeye karar verdikleri ve bu kararlarını da birbirlerine verdikleri taahhütler, anlaşmalar veya sözlerle bağlayıcı kıldıkları oyun türüdür. Uluslararası ilişkilerde genelde uluslar birçok kriter ve değişkeni dikkate alarak karar verirler. Bu çalışmanın sınırları 2016- 2023 yılları arasındaki dönem ile Birleşmiş Milletler İnsani Gelişme Endeksi, Sağlık Endeksi, Eğitim Endeksi ve Gelir Endeksi ile kişi başına düşen Gayrisafi Yurtiçi Hasıla, kişi başına düşen gayri safi milli hasıla olmak üzere altı sosyo-ekonomik göstergedir. Bunun sonucu olarak, bu çalışma 2016- 2023 yılları arasındaki hangi yılda Türkiye'nin Avrupa Birliğine üye olabilme ihtimalinin Nash denge noktası ile ilintili çözümünü vermektedir. Buna ek olarak, tez uluslararası konularda karar vericilere yeni bir bulanık işbirlikçi oyun modeli sunmaktadır. Modelde 2004 yılında Avrupa Birliği'ne üye olan 10 ülkenin verilerinden Türkiye'nin getirileri, 2004 yılından önce AB'ye üye olan ülkelerden de AB'nin getirileri hesaplanmıştır. Her bir sosyo-ekonomik göstergeye göre kurulan dinamik problemler çözülmüştür. Her bir sosyo-ekonomik gösterge için kurulan problemin çözümünden sonra çözümler bulanıklaştırılmış ve hepsini içeren final problemi bulanık işbirlikçi problem olarak çözülmüştür.
Avrupa Birliği'nin enerji güvenliği ve Güney Kafkasya

Sanayi Devrim'inden sonra enerji, ülkelerin gelişmesinde temel unsurlardan biri olmuştur. Özellikle petrol, doğal gaz ve kömür ülkelerin gelişimini sağlaması için stratejik değere sahiptir. Ancak bu kaynakların kısıtlı olması ve her ülkenin sınırları içerisinde bulunmaması, enerji kaynaklarına ulaşımın zor olması ülkelerin enerji güvenliği kaygılarını artırmıştır. Avrupa Birliği de en fazla enerji kaynağına ihtiyaç duyan bölgesel güçlerden biridir ve doğal olarak kendi arz güvenliğini sağlamak istemektedir. AB güvenliğinin temel noktasını enerji güvenliği oluşturmaktadır. Avrupa Birliği enerjiye olan ihtiyacının büyük bir kısmını Rusya'dan ve Kuzey Afrika ülkelerinden aldığı doğal gazdan karşılamaktadır. 2008 Rusya-Gürcistan savaşı ve Ukrayna Krizi'nden sonra AB'nin enerji güvenliği konusundaki endişeleri artmış ve Avrupa Birliği alternatif enerji kaynakları arayışına girmiştir. Bu noktadan hareketle bu çalışmada, enerji güvenliği kavramına değinilmiş, bu kavrama AB'nin Enerji politikaları incelenerek açıklık getirilmeye çalışılmıştır. Ayrıca bu güvenliğin sağlanmasında Rus gazına alternatif olabileceği düşünülen Güney Kafkasya'ya ait doğal gazın yeri ve önemine işaret edilmiştir.
Serbest ticaret anlaşmaları ve esyanın menşe kuralları

Çalışmanın amacı; serbest ticaret anlaşmalarında eşyanın menşe kavramı ve kurallarının uygulanışı, hangi amaçlar için kullanıldığının ortaya konulması ve ekonomiler üzerindeki etkilerinin incelenmesidir. Bu kapsamda; Türkiye'nin imzalamış olduğu serbest ticaret anlaşmaları ve Türk Mevzuatında eşyanın menşeine ilişkin düzenlemeler ile mevcut uygulamalar ele alınarak ekonomik etkileri değerlendirilmiştir. Ülkeler arasındaki ticari ilişkilerin artması ve farklı ülkelerden ithal edilen ürünlerin, uygulamada farklı işleme tabi tutulmaları nedeniyle, menşe kurallarına olan ihtiyacın doğmasına yol açmıştır. Günümüz şartlarında, pek çok ürün, üretimin başından sonuna kadar tek bir ülkede üretilmek yerine, üretim süreci farklı ülkelerde tamamlanmakta ve özellikle çok uluslu şirketler, maliyet avantajı nedeniyle, üretimlerini farklı ülkelerde gerçekleştirmektedirler. Bu durumda, ürünün hangi ülke menşeli kabul edileceği konusunda bir takım kurallar oluşturulması zorunluluğu ortaya çıkmıştır. Menşe kuralları; ticari ilişkilerde, ürünlere ilişkin istatistiklerin derlenmesi, menşein tespiti ve belirli ülkelere karşı ayrımcı ticaret politikalarının uygulanması veya belirli ülkelerden yapılan ithalatı kısıtlamak amacıyla kullanılabilir. Bu yönüyle de, uluslararası ticarette bir politika aracı niteliği taşımaktadır. Ürünlerin menşeinin tespiti, farklılaşmış menşe kurallarının uygulanmasıyla giderek önem kazanmıştır. Dünya ekonomisinin küreselleşmesi ile birlikte menşe kurallarının önemi daha da artmıştır. Bir ürünle ilgili menşe kurallarındaki farklı uygulamalar, o ürünün ticari rotasını değiştirebileceğinden, menşe kuralları, ticaret akımları ve yatırım kararlarının belli alanlara kanalize edilmesinde bir araç olarak da kullanılabilmektedir. Tezimizin I. bölümünde; uluslararası ticaretin serbestleştirilmesi yaklaşımından hareket edilerek, GATT'ın doğuşu, amaç ve ilkeleri ile GATT müzakereleri incelenmiştir. II. bölümde; bölgesel ticaretin 163 serbestleştirilmesine ilişkin uygulamalar ile ekonomik birleşmeler ele alınmıştır. Ekonomik birleşmelerin amacı ve çeşitleri, en önemli iki oluşum olan AB ve EFTA'ın konumu, işleyişi ve gelişimi ortaya konulmuştur. III. bölümde ise; menşe kavram ve kurallarının tanımları yapılarak, AB'de menşe ile ilgili uygulamalar, malların menşeini ispatı ile ilgili düzenlemeler ele alınmıştır. Yine aynı bölümde, AB-MDAÜ-EFTA ülkelerini kapsayan ve bu ülkeler çıkışlı mallarla ilgili olarak menşe kümülasyonuna olanak tanıyan PAMK Sistemi'nin oluşumu, gelişimi ve menşe düzenlemeleri incelenmiştir. Çalışmamızın IV. bölümü; Türkiye'nin, AB'ye katılım süreci, AB-Türkiye menşe kuralları, Türkiye'nin taraf olduğu serbest ticaret anlaşmaları ve Türk Mevzuatında menşeiyle ilgili düzenlemeleri içermektedir. Bu bölümde ayrıca, Türkiye'nin; PAMK Sistemine katılımı ve sisteme dahil olmakla elde edebileceği faydalar değerlendirilmiştir.
Hukuki ve sosyal boyutlarıyla Avrupa Birliği-Rusya Federasyonu ilişkileri çerçevesinde Doğu Ortaklığı

Karşılıklı güvensizlik algıları temelinde kurulan AB-Rusya ilişkilerinin bu şekilde de devam etmesi, bölgede çıkar savaşlarının derinleşmesine ve kalıcı hasarların oluşmasına yol açmaktadır. Bu da daha çok, iki taraf arasında seçim yapmak zorunda bırakılan ülkelerin iç ve dış dinamiklerini etkilemiştir. Bu açıdan, 2009 yılında başlatılan Doğu Ortaklığı, hem hukuki hem de diğer alanlarda çok etkili bir entegrasyonu amaçlamakta olup, aynı zamanda bölgede sınırların değişmesine yol açmıştır. Tez, AB-Rusya ilişkilerinin tarihsel sürecinden yola çıkarak, Doğu Ortaklığı, onun hukuki aracı olan Ortaklık Anlaşmaları'nın içeriğini, aynı zamanda bölgede yaşanan değişimler sonrası yaşanan krizleri ele almıştır.
Bir dış politika stratejisi olarak yumuşak dengelemeyi Türk dış politikası üzerinde test etmek

Devletlerin dış politikadaki amaç ve hedefleri Uluslararası İlişkiler disiplinin köklü tartışmalarından biridir. Dış politika hedef ve amaçlarının başarısı için önemli olan ise Devletlerin hangi dış politika stratejisini takip ettikleridir. Realist yaklaşıma göre devletlerin temel amacı ulusal çıkarlarını maksimize etmektir ve bunun için izledikleri strateji de dengelemedir. Dengeleme genel olarak güçlü ya da tehdit olarak algılanan güce karşı güçsüz olan devletin hayatta kalabilmek için başvurduğu bir stratejidir. Güçlü olan devlet bir dengeleme ihtiyacına gerek duymazken ikincil güçler ya da küçük güçler ulusal çıkarlarını gözetebilmek için egemen gücü dengeleme arayışına başvurabilirler. Ancak dengeleme stratejisinin daha maliyetli olacağı gerçeği kimi zaman ikincil ya da küçük güçleri egemen gücün peşine takılma stratejisine yönlendirebilir. Buradaki motivasyon ise zayıf olan devletin güç dengesi açısından güçlü olana yanaşması, ittifaka katılması olarak karşımıza çıkar. Fakat maliyeti daha yüksek olarak hesaplansa da dengeleme stratejisi devletlerin en sık başvurduğu strateji olarak karşımıza çıkmaya devam ederken dengeleme açısından önemli bir tartışma Soğuk Savaş'ın sona ermesi ile karşımıza çıkmaktadır. Bu da farklı dengeleme türlerinin varlığıdır. Dengeleme türleri açısından kendisine en çok alan bulan strateji ise 'yumuşak dengeleme 'dir. Yumuşak dengeleme stratejisi egemen olan gücü doğrudan hedef almadan askeri üstünlüğü ya da tek taraflı askeri politikalarını engelleme ve ertelemeye yönelik uluslararası kurumlar, ekonomik araçlar ve diplomatik kanallar kullanılarak başvurulan bir strateji olarak tanımlanmıştır. Bu çalışma dış politika stratejilerinden dengeleme ile peşine takılma stratejileri arasındaki farklılıkları incelerken yumuşak dengeleme stratejisi açısından genel bir çerçeve ortaya koymaktadır. Yumuşak dengeleme stratejisinin uygulama örneği olarak da Türkiye'nin bu stratejiyi takip ettiği 2003 Irak Krizi ve 1 Mart Tezkeresi ile Avrupa Birliği ile ilişkilerini inceleyerek dış politikadaki başarısını değerlendirmektedir.
Industrial designs and intellectual property rights: The evolution and the application in the European Union and in Turkey

11 ÖZ Günümüzde ticarete konu olan malların sayısı oldukça artmıştır. Ticarete konu olan mal sayısının artması oranında rekabet de hızlanmıştır. Üreticiler, müşterilerini memnun edebilmek, mallarını satabilmek, ve diğer rakiplerinin önüne geçebilmek için yeni silahlarla donanmaları gerektiğinin farkına varmışlardır. Bu silahlar, günümüz ticaretinin belirleyici unsurları olan 'yenilik', 'kalite' ve 'estetik'' dir. Bunun sonucunda üreticiler, teknolojiye daha çok kaynak ayırmaya başlamışlar ve çabalarının ürünlerini almayı hedeflemişlerdir. Bu da ancak Fikri ve Sınai Mülkiyet Haklan'nın etkin korunması ile sağlanabilecektir. Açıkça, toplumlar giderek artan bir oranda ticarete önem vermeye başlamışlardır. Ancak, diğer alanların yanı sıra, Fikri ve Sınai Mülkiyet Haklan alanında güçlü kanunların olmayışı ve devletlerin bu alandaki politikalarının çok farklı oluşu, serbest ticareti ve rekabeti negatif yönde etkilemiştir. Sonuç olarak devletler, bu alanda uluslararası kanunlar ve düzenlemeler olması gerektiğini kavramışlar ve bu doğrultuda harekete geçmişşlerdir. Gümrük Birliği sonucunda Türkiye de kendi içerisinde sağlam ve güçlü Fikri ve Sınai Mülkiyet Hakları oluşturma çabası içerisine girmiştir. Bunun sonucunda uluslararası platformda hedeflediği saygınlığa ulaşacaktır. Ill Bu çalışmada, Fikri ve Sınai Mülkiyet Haklan kavramı ve özellikle endüstriyel tasarımlar hakkında kısa bir bilgi verdikten sonra, Fikri ve Sınai Mülkiyet Haklan'nın doğuşuna Ve gelişmesine neden olan etkenler incelenecektir. Bu çerçevede, Fikri ve Sınai Mülkiyet Haklan üzerine yapılan uluslararası ve Avrupa Birliği dahilindeki düzenlemelerden de bahsedilecektir. En son olarak Türkiye'deki durum analiz edilerek, Gümrük Birliği'nden doğan yükümlülükler ve TRIPS Anlaşması'nın Türkiye üzerindeki etkileri ve doğan problemler araştırılacaktır.
Karbon vergisinin Avrupa Birliği ülkeleri ve Türkiye'deki uygulamasının değerlendirilmesi

Bu tez çalışmasının temel amacı; Avrupa Birliği ülkelerindeki karbon vergisi uygulamaları ışığında emisyon azaltımı amacıyla kullanılan mali araçlardan olan karbon vergisinin Türkiye'de uygulanabilirliğinin ortaya koymaktır. Bunun için karbon vergisinin çevre vergileri içerisindeki yeri ve önemi incelenmiş, karbon vergisinin avantajları ve dezavantajları analiz edilmiştir. Ayrıca AB üyesi ülkelerdeki karbon vergisi uygulamaları incelenmiş, Türkiye'de uygulanan çevre vergileri değerlendirilerek ve Türkiye'nin enerji politikası analiz edilerek karbon vergisinin Türkiye'de uygulanabilirliği test edilmiştir. Bu çalışmanın sonuçlarına göre, Türkiye'de çevre vergisi uygulamalarının yetersiz olduğu ve dolayısıyla yeni bir iktisadi aracın kaçınılmaz olduğu görülmüştür. Türkiye'de karbon vergisi uygulamasıyla, yeni bir gelir kaynağı oluşacağı ve iklim değişikliğinin azaltılmasında büyük rol üstleneceği bulunmuştur. Aynı zamanda, Türkiye'nin enerji politikası göz önünde bulundurularak doğaya salınan büyük miktarlardaki CO2 emisyonlarının bu şekilde azaltabileceği saptanmıştır.
Alternative suppliers and supply routes for the European Union natural gas market: Can turkey be a transiting state

Avrupa Birliği enerji ihtiyacının üçte ikisini AB dışı kaynaklardan elde etmektedir ve bu nedenle dünyanın en çok enerji ithal eden ülke ve birliklerden biridir. AB'nin enerji ihtiyacı her geçen gün artmaktadır ve 2030 yılına kadar AB'nin doğalgaz ihtiyacının yüzde 74'ünün AB dışı kaynaklardan sağlanması beklenmektedir. AB'nin artışta olan doğalgaz ihtiyacı, iklim değişikliğini tetiklediği için çevresel; dışa bağımlılığı arttırdığı için de politik açıdan AB'ye ciddi bir tehlike oluşturmaktadır. Bu nedenle AB için enerji sağlayan kaynak ülkelerin çeşitlendirilmesi enerji güvenliğini sağlamak açısından oldukça önemlidir. Bu çerçevede, AB, Hazar ve Orta Asya doğal gaz kaynaklarının ve muhtemel Orta Doğu ve Kuzey Afrika gaz kaynaklarının da Türkiye üzerinden taşınmasını öngören Güney Gaz Koridoru projelerini desteklemektedir. Bu çalışma, şu anda AB'ye gaz ithal eden ve gelecekte ithal etmesi muhtemel olan yeni kaynak ülkeleri ile iletim güzergahlarını ve bu kaynakların Türkiye üzerinden taşınıp taşınamayacağını incelemektedir. Bahsi geçen analize ulaşmak adına, bu tez AB'nin doğal gaz pazarını, muhtemel kaynak ülkeleri ve gaz ithalatı için geleceğe dönük yapılan güzergah tahminlerini içermektedir. Bu incelemeler ışığında, bu çalışma, Türkiye'nin AB'ye doğalgaz çeşitliliğini sağlamak adına transit ülke olarak oynayabileceği muhtemel rolü değerlendirmektedir.
Türkiye-Avrupa Birliği ilişkilerinde müzakere süreci'nde tarım ve kırsal kalkınma başlığında yaşanan uyuşmazlıklar üzerine bir araştırma

Türkiye Cumhuriyeti, 31 Temmuz 1959'dan bu yana, uluslarüstü bir entegrasyon olan Avrupa Birliği'ne tam üye olma gayretinde bulunmaktadır. Bu bağlamda 1 Aralık 1964'te yürürlüğe giren Ankara Anlaşması'ndan bugüne, çok çeşitli konular ve başlıklarda, AB müktesebatına uyum sağlamaya çalışmaktadır. Söz konusu başlıklardan birisi de tarım ve kırsal kalkınma olmaktadır. Türklerin hem toplumsal nedenlerle hem de şimdiki topraklarına yerleşmelerinden sonra coğrafi elverişlilik sebebiyle tarıma yatkınları bilinmektedir. Bu yüzden 29 Ekim 1923 sonrası dönemde de tarım ülke insanı için önemli bir geçim alanı oluşturmuştur. Ancak Türk tarımının özellikle AB tarımı karşısında çok geri kaldığı ve birçok konuda yapısall sorunlarının bulunduğu gözlemlenmektedir. Bu problemler, özellikle AB'nin tarım ve kırsal kalkınma politikalarına uyumunun ölçüldüğü sıralarda daha da gün yüzüne çıkmıştır. Bu yüzden de Türkiye, özellikle 3 Ekim 2005 müzakere sürecinin öncesinde ve sonrasında ilgili konu başlığında, kendi müktesebatında önemli değişiklikler yapmak zorunda kalmıştır. Yine de bu değişikliklerin AB için yeterli ve verimli olmadığı anlaşılmaktadır. Bir başka deyişle, tarım ve kırsal kalkınma başlığında AB ile uyum adına yapılan reformlara rağmen 'kan uyuşmazlığının' sürdüğü gözlemlenmektedir. Ancak yine de TC-AB ilişkilerinin daha çok siyasi olduğu ve siyasal meselelerinin halline bağlı daha da hızlanacağı söylenebilir. Bu çalışma ilgili başlıkta yaşanan uyuşmazlıkları tespit etmek, nedenlerini tartışmak ve olası sonuçlarının neler olacağını değerlendirebilmek adına kaleme alınmıştır.
Endogenous growth testing in the European Union and developing countries: Taxation, public expenditure and growth

oz AVRUPA BİRLİĞİ ÜLKELERİNDE VE GELİŞMEKTE OLAN ÜLKELERDE ENDOJEN BÜYÜMENİN TEST EDİLMESİ: KAMU HARCAMALARI, VERGİLENDİRME VE BÜYÜME Derin. Pınar M. S., Ekonomi Bölümü Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Aysıt Tansel Temmuz 2003, 98 sayfa Neoklasik büyüme modellerinin tersine endojen büyüme modellerinde hükümet harcamalari ve vergilendirmenin uzun dönem büyüme üzerinde etkisi mevcuttur. Bu tezde ampirik sonuçların endojen büyüme modellerini mi yoksa neoklasik büyüme modellerini mi desteklediğini araştırdım. Bu sebeple 15 Avrupa Birliği ülkesi ile 33 gelişmekte olan ülke için 1970- 1990 yıllarına ait panel veriler kullanılmıştır. Özellikle test ettiğimiz iki söylem şöyledir: Biricisine göre yatırım istekliliğini değiştiren vergilendirme büyümeyi azaltir, yatırım istekliliğini değiştirmeyen vergilendirmenin böyle bir etkisi yoktur. İkinci söylemde, üretken hükümet harcamalari büyümeyi arttırırken üretken olmayan harcamalarin böyle bir etkisi yoktur. Bulunan ampirik sonuçlarda Avrupa birliği ülkeleri ve gelişmekte olan ülkelerde ciddi farklılıklar saptanmıştır ve özellikle gelişmekte olan ülkelerdeki sonuçların endojen büyüme modellerini desteklemediği görülmüştür.
The Greek Orthodox Patriarchate of Istanbul: Its current status and international claim with reference to Turkey's EU membership process

Bu çalışmanın amacı kuruluşundan bugüne İstanbul Rum Ortodoks Patrikhanesi'nin siyasi kurum ile ilişkilerini ve siyasetindeki değişimleri takip etmektir. Roma ve Osmanlı İmparatorluklarında bir devamlılık söz konusudur. Dünyevi ve uhrevi alanlarda tam bir uyumdan söz etmek mümkündür. Bu dönemde Patrikhane dil, ve etnik köken ayrımı yapılmaksızın tüm Ortodoksların hamisi ve lideri konumundadır. Ulus devletlerin kuruluşu sadece imparatorlukları parçalamakla kalmamış, Patrikhane'nin de otoritesini sarsmıştır. Ortodoks halklar kendi kiliselerine sahip çıkmaya yönelirken, Patrikhane de bir azınlık kilisesine indirgenmiştir. Ancak zaman içinde Patrikhane yeni dünya düzenine uyum sağlamakla kalmamış, ulus aşan yeni bir yapılanmayla devlet sınırlarını aşmıştır. Dolayısıyla Patrikhane başlangıçta emperyal bir kurum olmasına rağmen çağlar içinde yaşadığı farklı dönemlere adapte olmuş ve siyaset kurumuyla farklı şekillerde etkileşim içine girmiştir. Ekümenik sıfatı ulus-devlet sistemine geçilmesiyle birlikte emperyal bir nitelik taşımaktan çıkmış, Patrikhane'nin ulus üstü niteliğini vurguladığı yeni bir referans olmuştur. Soğuk Savaş döneminde Demir Perde arkasındaki ülkelerde Patrikhane'nin ulusüstü niteliği tekrar keşfedilmiştir. Soğuk Savaşın bitişiyle AB çatısı altında tekrar birleşen Avrupa'da Patrikhane, özgürleşen Ortodoks halkların Moskova'dan bağımsızlaşma çabaları sonucunda tekrar bir çekim alanı oluşturmuştur. Bu dönemde, Kopenhag kriterleri ile somutlaştırılan insan hakları ve azınlık hakları ya da daha geniş bir ele alışla 'Avrupa değerleri' ön plana çıkmış, ayrıca çevre sorunları, dinler arası diyalog gibi konular, değer kazanmıştır. Patrikhane bir din kurumu olarak Avrupa'da hala söyleyecek sözü olduğunu bu konularda AB değerleriyle uyumlu aktif bir tavır alarak göstermiştir. Dolayısıyla dini kurumlara entegrasyon için vazgeçilmez sivil örgütler olarak bakan AB'nin de desteğini almıştır. Ayrıca yine bu dönemde AB'ye üye olmak isteyen Türkiye, Patrikhane ile olan ilişkisini yeniden gözden geçirme durumunda kalmıştır.