turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Sanat ve şeyleş me süreçleri

20. yüzyılın başlarından itibaren hızlı bir biçimde gelişen teknoloji ve bilişimin ortaya çıkardığı iletişim ve kontrol bilimi olan sibernetik, toplumsal alanda dolaşıma giren her türlü bilginin kontrol altına alınabilmesini sağlamıştır. Ancak kontrol altına alınan bilgi, hükümet politikalarının meşruluğunun sağlanması doğrultusunda kullanılmış ve manipülasyona uğratılmıştır. Aynı süreçte, esasında bir bilgi objesi olan estetik obje de benzer biçimde bir araç haline getirilerek manipülasyona uğratılmıştır. Bu manipülasyonlar tıpkı toplumsal alanda olduğu gibi, sanatın ontolojik alanında da gerçeklik sorununu ortaya çıkarmıştır. Manipüle edilen gerçeklik simülasyonlarla işleyebilir hale getirilmek istenmiştir. Ancak yerinden edilen gerçeklik, insan ve değerlerinin şeyleştiği bir varlık alanı ortaya çıkarmıştır. Lukacs bu şeyleşme sürecini herhangi bir varlığı onun ait olduğu başka boyutları görmezden gelerek belli bir şey olarak kavramak şeklinde tanımlamıştır. Bu sanat eseri raporunda, toplumsal şeyleşme süreçlerinin bir uzantısı olarak sanat alanında da benzer bir biçimde (özellikle 1940'lı yıllardan sonra ortaya çıkan sanatçıya ve bazı sanat kurumlarına yapılan büyük yatırımlarla sanatın kimi ideolojik politikaların hizmetine girmesi ile şeyleş miş olduğu vurgulanmaktadır. Böyle bir düzlem üzerinden ortaya konan sanat eseri çalışmasında ise şeyleşmiş olan toplumsal yaşamda, şeyleşen birey, beden ve ten, kolay yıpranabilen bir malzeme olan kağıt ile biçimlendirilerek yeniden tüketime sunulmaktadırlar. Bütüncül bir şeyleşme sürecinin irdelendiği bu çalışmalarda aynı zamanda Modern dönem sanatına ait değerlerin, Postmodern dönem ile birlikte yerinden edilişi ile tüketim kültürünün bir nesnesi haline gelen sanat eserinin de özünde şeyleş miş olduğu vurgulanmıştır.
Ağaç baskı sanatı ve Alman ekspresyonizmindeki yorumu

Ağaç baskı, grafik baskı tekniklerinin en eskisi olmasına karşın, bir rölyef baskı tekniği olma özelliğini koruyarak bugüne değin süregelmiştir. Rölyef baskı, kalıbın yüksekte kalan bölümlerine boya vermek ve bu boyayı bir yüzeye aktarmak yöntemiyle elde edilir. Bu durumda oyma işlemini yaparken baskıda beyaz olması istenilen yerleri, keserek veya oyarak çıkarırız. Düz yani yüksekte kalan bölgelere merdane ya da fırçayla boya verildikten sonra istenilen yüzeye pres veya kaşıkla aktarılır. Ağaç kışkırtıcı bir metaryaldir. Sanatçı tahtayı kullanmada yetkin ise ağaç baskı ile çalışma kolaylığı veren, diğer grafik baskılardan çok daha güçlü bir anlatım elde edebilir. Ağaç baskıyı tarih çerçevesinden ele alırsak, ilk olarak Güney Almanya'da görülmüştür. Gerçekte 1400'lerde Almanya'da görülen bu teknik bu tarihten 600 yıl kadar önce Çin'de, M. S. ilk y. y. içinde icad olmuştur. (Ele geçen eski tarihli ağaç baskının 868 tarihli olduğunu burada belirtmek yararlı olacaktır.) Bu ilk ağaç baskıdan sonra bütün grafik baskı teknikleri 15 y. y. da geniş olarak yayılmış, Alberecht Dürer'le (1471-1528) zirveye çıkmaya başlamış, 17 ve 18. y. y. da gravür tekniğinin yayılması ile önem kaybetmiş, ama dışavurumculuk akımı ile adeta yeniden doğarak, günümüze değin daima gücünü korumuştur. Alman dışavurumcu sanatçılar doğal olarak basitleştirilmiş, koyu siyah ve beyaz biçimlerin kesimini doğrudan ağaç bloklardan yaptılar. Bu sanatçılar, parçalanmış pürüzlü kenarlar ve daha çok köşeli resimlerde Alman yaklaşımını vurguladılar ve bu bir çeşit romantizm olarak tanımlanmıştır. Alman dışavurumcuları iki görüşün bir birleşimini temsil eder. Bir yanda baskıya kendi içinde yetkin ve anlamlı, entellektüel yapılandırılmış yüzeyler olarak bakmışlardır.
Çevre kirliliğinde insan faktörünün plastik dille psikolojik yorumu

Bu raporda çevre konusundan hareket ederek, insanın çevresiyle olan olumsuz etkileşimin psikolojik irdelemesi raporun çıkış noktalarını oluşturur. Sunulan tüm çalışmalarda hedeflenen, ayrıntılardan arındınlmış insan formunu doku ve renk ile yoğurarak yeni bir anlatım yolu yakalayabilmektir. Yeniyi arama çabalan geçmişş deneyimlerle desteklenerek konu renk ve doku ile çözümlenmeye çalışıldı. Eski çalışmalarda denenen spatülle doku oluşturma, silme ve kazıma teknikleri yeni çalışmalarda da sürdürülmüştür. Ancak dokusal zenginlik yaratma çabalan daha da öne geçerek bir anlatım yolu olarak benimsenmiştir. Araştırma konusu kapsamında yapılan çalışmalarda yağlı boya ve kolaj tekniği tuval ve kağıt üzerine uygulanmıştır. Değişik türde yapılan çalışmalarla plastik dilde ifade zenginliği yaratılmak istenmiştir.
Kitap tasarımında tipografinin etkinliği

YÜKSEK LİSANS TEZ ÖZÜ KİTAP TASARIMINDA TİPOGRAFİNİN ETKİNLİĞİ Sirel ŞANLIKAYA Grafik Anasanat Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Eylül 1998 Danışman: Yrd. Doç. Mehtap UYGUNGÖZ Kitap; yaşanılan düşünce birikimlerinin anlık görüşe yansımasının ürün kimliğidir. Aktarımda yalınlık metne dönüşümdeki yolda yazarıyla okurun tanışıklığının gerçekleştiği boyutsal görüş kaynağıdır. Ve bu bağlamda baş başa kalınması gereken bir araçtır. Bilgilenmenin öğrenme adına gelişim gösterdiği süreç; insanoğlunun doğasmda var olan merak güdüsünün işlevini korumasında ve kitapla gelen yazın dünyasına ulaşmada aracı konumunda yer almıştır. Yüzyıllar boyu süregelen düşüncenin paylaşımının belgeleme süreci içinde kitabın doğuşunda aktif rol oynadığı gerçeğidir. Belgeleme nitelikli metinlerin sunumu; içeriğinde gizli olanı okur hedef kitlesine algılama potansiyelince tüketiminin sağlanması, tasarım gücünde yatmaktadır. Kitabın okuru tarafından iyi bir kitap etiketini kazanması yolunda; düşüncenin bütünüyle görsel anlama yüklenmesinde ortak dilin egemenliği yadsınır boyuttadır. Kitabın tasarlanması yeniden oluşum adına değil; her şeyden önce yazmsal metnin içeriğinin, ağırlıklı kazanıldığı kavram irdelemesinde doğru yolda ilerlemesiyle mümkün kılınacaktır. Okura sunumda yazarın düşüncelerinin egemen olduğu tasanm içinde; bu egemenliği görünür hale getirmesi ve boyut kazandırması grafik tasarımcısının üzerinde durması gereken noktalardır. Metnin basılı hale gelmesini sağlayan biçimsel açıdan sistemleştirilmiş, boyut açısından anatomik yapılarının sorgulandığı ve bütünü oluşturan işaret dizilerinin tümel adı olan tipografinin; kitap tasarımdaki güncellik etkisi araştırmamda odak noktasını oluşturmaktadır. Amaç bu bağlamda; grafik tasarımcılarının okurla olan düşünce dialoglanndaki konumunun belirlenmesi bağlamında çözüme ulaştırılmaya çalışılmıştır. Grafik tasarım süreci içinde sorgulanagelen; kitabın metnin içeriğindeki etkisinin yazannca, tasarımcı ve okuru arasında gelişim gösteren sayaç konumunun varlığı kitap adına tasarım süzgecinde çözüme vardırmak istediğim noktadır. Okurda ölçmek istediğim nokta söz konusu olan kitabın yayım alanının türünün; şiir kitaplarında tipografı etkinliğinin belirlenmesi adına çözüm getirmeye çalıştığım grafik tasarımcısının, boyut kazandırdığı yaşanılan düşüncede yaşanan anı sağlamasının gücünün etkinliği olmuştur. 111
Tanrıların imgeleri, mitos ve düşler

Dört bölümden oluşan bu çalışmanın ilk bölümü, resim - edebiyat arasındaki paralellik görüşüyle ilgili yaklaşımları inceliyor. Kökleri antikiteye kadar uzanan bu görüş, genellikle ortak prensiplerin analizinden çok yüzeysel karşılaştırmalar olarak kalmıştır. Biri söz, diğeri imgeye dayalı bu iki sanat disiplininin ortak prensiplerinin başında anlatımcılık gelir. Anlatımcı resimde kullanılan metodları genel olarak 'eşzamanlı' ve ''artzamanlı' olarak ikiye ayırmak mümkündür. İlk metod, daha çok Rönesans öncesinde; ikinci metod ise, Rönesans dönemi ve sonrasında yaygındır. Anlatımcılıkta önemli öğeler; olayların zamansal olarak ortaya çıkışı, gerçekliğin zamansal - uzamsal boyutudur. Rönesans sonrası resim, bu öğelerden sonuncusunu tercih etmiş, diğerini gerçeğe daha yakın olabilme kaygısıyla uzaklaştırmıştır. İkinci bölüm, resim - edebiyat ilişkisinde mitleri analiz etmektedir. Anlatımcı bir yapıya sahip mitlerin nasıl oluştuğu ve resim - edebiyat ilişkisi çerçevesinde fonksiyonunu nasıl belirlediği incelenmektedir. Batı sanatında kökleri antik döneme dayanan mitler, düşünülenin aksine ortaçağda yok olmaz. Yeniden yorumlanarak veya sisteme entegre olarak varlığını sürdürür. Rönesans döneminde ortaçağ süzgecinden geçmişş pagan mitler, çağdaş yazarlar tarafından risalelerinde yeniden ele alınır ve dönemin sanatçılarına kaynak oluşturur. Batı kültüründe resim - edebiyat ilişkisi çerçevesinde, mitlerin sanatla ittifakı sonraki yüzyıllarda da varlığını hissettirmiştir. 20. yüzyılda ise, mit yapımı devam etmekle birlikte, tanımlar, her disiplinin mitleri kendi alanına çekme isteğiyle zorlaşmıştır. Üçüncü bölüm, batı sanatında bir pivot noktası olan Rönesans sonrası çalkantılı dönem içinde sanatsal normları ve bu bağlamda resim - edebiyat 52 ilişkisini inceler. 16. yüzyıldan itibaren sanat, kurumsallaşmaya başlar ve akademiler adı altında batıda yaygınlaşır. Sanat ise. genel olarak iki gruba ayrılır. Bir yanda akademiyi de arkalarına alan ve antik değerleri savunan klasisistler. diğer yanda bireysel ifadeyi savunan romantikler... Bu farklı bakış açılarına rağmen, resim - edebiyat ilişkisi, 19. yüzyılın ortalarına kadar artan bir grafikle güncelliğini korumuştur. Bu yüzyılın sonlarında ise resim, edebiyattan daha önce hiçbir dönemde olmadığı kadar uzaklaşmıştır. Dördüncü ve son bölüm, öncelikle radikal bir başlangıçmış gibi görünen 20. yüzyılın kaotik yapısı içinde, sanatın ve sanatçının konumunu saptama girişimiyle başlar. Çağdaşlık uğruna geleneğin küçümsendiği veya reddedildiği bir ortamda, belli sanat akımlarının resim - edebiyat ilişkisi temelinde çıkışları yetersiz kalmıştır. Zaten bireyselliğin uç noktalara taşındığı bu yüzyılda resim - edebiyat ilişkisinin ve geleneğin yeri olamazdı. Oysa yüzyıllardan beri süregelen bu gelenek, zaten bir inhitat dönemine girmiş sanat ortamına, gereken dinamizmi sağlayarak, gerek izleyicinin, gerekse sanatçının seçenek ve beğenilerini zenginleştirecek bir zeminde, sanatın yeniden sosyal, politik ve felsefi önem taşıyan mesajlar vermesini sağlayacaktır. 53
20. yüzyıldan günümüze boşluk kavramı ile üç boyut ilişkisi

Bu çalışmada 20. Yüzyıldan günümüze boşluk kavramı ve üç boyut ilişkisi araştırılmış, boşluk kavramının heykel disiplini açısından yeri ve önemi üzerinde durulmuştur. Yirminci Yüzyılda Değişen Sanat Anlayışı başlığı altında önce geçmişşten günümüze boşluğun plastik sanatların bir dalı olan heykel disiplini açısından dönüşümü ele alınmış, bu dönüşüm içersinde boşluğun edilgen yapısından kurtularak, nasıl kompozisyonu kuran asal öğelerden biri haline geldiği açıklanmıştır. Ardından boşluğun değerlendiriliş tarzına göre bölüm üçe ayrılmış, her başlık kendi içerisinde savını ortaya koymuştur. Yirminci Yüzyıl Heykelinde Boşluk Kavramı alt başlığında heykelin birim parçalarının boşluğun içersinde birbirine göre yapılandığı ve bunun sonucunda meydana gelen örüntünün boşlukla beraber heykeli oluşturduğu söylemi üzerinde durulmuştur. Bu heykelleri tanımlayan kütleleri değil, boşlukta meydana getirdikleri strüktürel yapısı ve uzamsal ilişkileridir. İç boşluk alt başlığında belli bir kütleyi barındıran heykelin içersinde yer alan boşluklara değinilmiştir. Bu kategorideki heykeller dolu ve boş alanların birlikteliğine dayanmaktadır. Mekan Bağlantılı Üretimlerinde ise 1960 sonrası yapıtların mekan ve izleyiciyle ilişkileri ele alınmakta, seyircinin heykele dışarıdan bakan biri değil, direkt yapıtın mekanına aktif olarak katılan bir özne durumuna gelişi anlatılmakta; ayrıca Minimalizm, Yeryüzü Sanatı, Anarchitecture gibi terimler irdelenmektedir.
1980-90 Döneminde Türkiye'de grafik tasarımın parçalarından afişin sosyo-ekonomik ve kültürel boyutu

'1980 - 90 Döneminde Türkiye'de Grafik Tasarımın Parçalarından Afişin Sosyo - Ekonomik ve Kültürel Boyutu' adlı bu tez üç ana bölümden oluşmaktadır. Konuya geçiş niteliği taşıyan ilk bölümde Afiş kavramının ne anlama geldiği, biçimsel özellikleri ve sanatsal süreçteki aşamalarından bahsedilmiştir. İlk bölüm afişin dünyadaki gelişimini ve vizyonunu incelemiştir. Ardından ikinci bölüme geçilmiştir. İkinci bölümde afişin Türkiye'deki seyri üzerinde durulmuştur. Toplumsal olayların Türk Grafik ve Afiş sanatı üzerinde nasıl bir etkide bulunduğu üzerinde durulmuştur. İncelenen dönem, Cumhuriyet öncesinden başlamakta ve günümüze kadar gelmektedir. Ancak 1980 sonrasını içeren çalışma ağırlıklı olarak üçüncü bölüme bırakılmıştır. Türkiye'de gelişen sanat akımlarının sürükleyici ve bütünleştirici olmamasından dolayı sanatsal irdeleme sanatçıların yapıtları incelenerek yapılmıştır. Gerek ikinci gerekse üçüncü bölümdeki sanatçılar, dönemin tanınan ve saygı gören sanatçıları arasından seçilmiştir. Ürettikleri eserlerin tanıdık olmasına ve uzun bir süre iş üretmiş olmalarına dikkat edilmiştir. Üçüncü bölümde tez konusunun da cevabı olan 1 980 - 90 arası dönem ve afişe etkileri incelenmiştir. Sosyo-ekonomik ve kültürel incelemenin ardından teknolojik gelişmeler ve sanatçılar bazında afiş sanatındaki gelişmeler ele alınmıştır. Dönemin kısa ve iki yönden de sabitlenmiş bir evre olması nedeniyle, incelenen sanatçı sayısı ikiyle sınırlandırılmıştır. Çünkü yukarıda da belirtildiği gibi seçilen sanatçılar da aranan en önemli nitelik tutarlılık ve sürekliliktir. Bu dönemde üretim yapan sanatçılar ya afiş konusuyla ilgilenmemişler ya da gelişen iletişim olanaklarının bir dezavantajı olarak özgün ve kalıcı iş üretememişlerdir. Bu açıdan döneme bakıldığında geçmişşten geleceğe geçen ve tutarlı işler üreten Bülent Erkmen ve Sadık Karamustafa dikkat çekmektedir. İncelemeye giremeyen 90'lı yıllarda ise artan taleple daha çok sanatçı çıkacaktır. Araştırmanın konusu '1980 - 90 Döneminde Türkiye'de Grafik Tasarımın Parçalarından Afişin Sosyo - Ekonomik ve Kültürel Devinimi' olduğu için inceleme ve çözümleme sırasında örnekler üzerinden gidilerek görsel olarak zenginleştirilmeye çalışılmıştır.
Natürmortta soyutlama ve dışavurum

'Natürmortta Soyutlama ve Dışavurum' adlı çalışmada konu ezilmiş meyvelerdir. Ezilmiş meyvelerden yola çıkılarak ezilmişlik hissi bağlamında çağrışım kurulması düşünülmüştür. Kendi anlamı dışında anlam kazandırmak istenmiştir. Soyutlama yoluyla dışavurumcu anlayışın sağlanmasına çalışılmıştır. Sonuçta oluşturulan uygulama ürünleri, kişisel bir anlatımdır. Ezilmiş natürmortlarda soyutlama, dışavurum, soyutlama ve dışavurum sistemli bir şekilde, sıralanan bir çalışma dizesiyle ele alınmıştır. Soyutlamaya ulaşmak için süreç önemlidir. Doğa çıkış kaynağıdır. Bu yüzden nesnenin etüdünü araştırmak, somutu kavramak açısından önemlidir. Sonraki aşamalarda detaylar arındırılarak zengin ve öznel değerler elde edilir. Dışavurum, içten gelen renk sürüşleri ve dinamizmi eşliğinde ortaya çıkmıştır. Soyutlama ve dışavurumun sentezi, iki yöntem benimsenerek oluşturulmaya çalışılmıştır. Birinci yöntemde soyutlama ve dışavurum uygulamaları ayrı ayrı ele alınmış; edinilen tecrübeler doğrultusunda çalışmalar tek seferde oluşturulmuştur. İkinci yöntemde ise önce ekspresif boyama ile kütlesel form elde edilmiş; ardından üzerine soyutlamacı çizgilerle bütünleştirilmiştir. İki yöntem sonucu özgün bir dil oluşturulduğu düşünülmüştür. Ezilmiş meyveler kullanmanın temel mantığı bu meyvelerin ezilmişliği temsil etmesi bakımından anlatımı güçlendirme isteğidir. Plastik öğelere kaynaklık eder. Deformasyonlar, kendiliğinden oluşmuştur.
Konya Sultan Selim/Selimiye Camisi'ndeki kalem işi çalışmalarının grafiksel açıdan incelenmesi

Tezyini sanatlardan olan kalem işi çalışmaları, Türk-İslam sanatında çok köklü bir geçmişş ve birikime sahiptir. Bu birikim kültür tarihimizin geniş bir kısmını kapsamakta olup, birçok alanda varlığını göstermiştir. Bunlardan sıva, taş, mermer, deri, kumaş, kağıt ve ahşap gibi satıhlar üzerine uygulanarak kalıcı eserler ortaya konmuştur. 16. yy. yükselme döneminde Osmanlı askeri, ekonomi, bilim ve siyasi alanda zirveye ulaşmış, bunlara paralel olarak sanatta da aynı ihtişamı yakalamıştır. Konya Selimiye Camisi de yapılış dönemi olarak aynı zaman dilimine denk gelmektedir. İşte bu sebepten konu ayrı bir önem kazanmaktadır. Bu tür çalışmalar, sanatın ve sanatçının, grafik ilke ve elemanları açısından eserleriyle hangi noktada olduğunu ve sanatsal dehasının ufuklarını görebilme fırsatı sunmaktadır. Konu grafik elemanlarından; çizgi, renk, doku, biçim-şekil, ölçü ve yön çerçevesinden ele alınmış, grafik ilkelerinden olan; bütünlük-uygunluk, oran-orantı, ritim, görsel devamlılık, denge, vurgu ve zıtlık gibi yargılarla değerlendirilmiştir. Mekana uygulanan tezyinatın, kompozisyon olarak bir bütün halinde mimari projenin yapısı içindeki durumu, renklerdeki uyum ve doku etkisi, çizgilerdeki oranlar, ışık alma miktarında renklerin mekana olan etkisi, biçim ve şekil olarak mekanın mimari yapısına uyumluluğu açısından ele alınmıştır. Ayrıca ölçü açısından mimari projeyle desenlerin birbirine oranı, kompozisyonda birimlerin kendi aralarındaki büyüklük-küçüklük dengesi değerlendirilmiştir. Grafik ilkeleri açısından ise; kompozisyonların bütünlüğü ve uyumu, bunu sağlayan oran orantı ile motiflerin kendi içindeki ritim ve görsel devamlılığı incelenmiştir. Kullanılan renklerin ve kompozisyon yoğunluğunun denge ve oran durumunun ne şekilde sağlanmaya çalışıldığı, belirtilmiş olan hususlarda vurgu'nun miktarı ve zıtlık ilkesinden hangi oranda faydalanıldığı araştırılmıştır. Selimiye Camisi'ndeki kalem işi çalışmaları günümüz sanatına ve sanatkarına ilham kaynağı olmaktadır. Dolayısıyla bu araştırmada, günümüz kalem işi çalışmalarının ilham aldığı 16. yüzyıl Osmanlı dönemi eserinin, yukarda bahsedilen ilke ve elamanlar açısından irdelenmesi amaçlanmıştır. Konunun araştırılması aşamasında referans kaynaklar taranmış, arşiv belgelerine ulaşılmış, edinilen bilgiler, grafik ilke ve elemanları açısından değerlendirilmiştir. Kalem işi çalışmalarının fotoğrafları çekilerek desen şeklinde çizilmiş böylece çalışma görsel olarak desteklenmiştir.
Seramik uygulamalarda ses öğesinin sanatsal açıdan değerlendirilmesi.

Rapor kapsamında yer alan İlk Bölümde; ses ve sesin fiziksel oluşumu araştırılmış buna bağlı olarak müzik ve müziğin tarihçesine kısaca değinilmiştir. Müzik enstrümanları başlıklı bölümde, vurmalı ve üflemeli enstrümanlara yer verilmiş ve seramik müzik enstrümanlarına göndermeler yapılmıştır. II. Bölümde; seramik sanatının tarihsel gelişimi kısaca irdelenerek bu süreç içerisinde yer alan seramik üflemeli ve vurmalı müzik enstrümanlarının tarihsel gelişimi günümüz sanatçılarının bu konuya ilişkin örnekleriyle incelenmiştir. III. Bölümde yer alan 'Uygulamalar' kendi içerisinde de iki gruba ayrılmaktadır. Birinci grupta seramik malzemenin enstrüman yapımında kullanılabilirliği ve ses üretebilme niteliği özgün ve işlevsel formlarda araştırılmıştır. İkinci Bölümde ise ses ve müziği oluşturan temel kompoziyon ilkeleri soyutlamacı bir bakış açısı ile irdelenerek özgün form ve yüzeylerde yansıtılmıştır.
Sinemasal anlatıda Kürt yönetmenlerin üslup sorunsalı

Sinema, gerek estetik gerekse de finansal olarak, şüphesiz ki içinde pek çok bileşeni barındırır. Bugün sinema, 125 yıl öncesinin biçimsel yaklaşımına ve finansal örüntüsünün dışına çıkmış, günün gerçekliğini ve kapitalizmin aldığı biçimi özümsemek zorunda kalmıştır. 20. yüzyılın başında ulus-devlet sürecinin dışında kalan ve yurttaşlık hukukuyla bağlı bulunduğu devletlere entegre edilmeye çalışılan Kürtlerin sinema ile ilişki kurmaları, diğer uluslara nazaran, daha geç olmuştur. Sinema salonlarının 20. yüzyılın başında Kürtlerin yoğun olarak yaşadığı bölgelerde açılması ancak Kürtlerin kendi kimlikleriyle sinema yapabilmeleri süreci arasında neredeyse yarım asırdan fazla süre vardır. Birkaç münferit örneği saymazsak Kürtlerin, Kürt olarak temsil edilmesi Yılmaz Güney'in ortaya çıkışına kadar mümkün olmamıştır. Güney, tıpkı döneminin 'Üçüncü Dünya' sinemacıları gibi belgesel gerçekçi bir biçimle, kurmaca hikayeler anlatırken, finansal olarak Yeşilçam'ın basmakalıp ilişkilerinin içinde kalmıştır. 2000'ler ile birlikte Kürt yönetmenler, Güney'in estetik anlayışından da hareketle, vatandaşı oldukları ülkelerde çekimler yaparak, film fonlarının da desteğiyle, kendi biçimsel anlayışlarını yaratmaya girişmişlerdir. 'Sinemasal Anlatıda Kürt Yönetmenlerin Üslup Sorunsalı' başlıklı tez, Kürtlerin yoğun olarak yaşadığı, Türkiye'den Hüseyin Karabey ve Kazım Öz, İran'dan Bahman Ghobadi ve Irak'tan Hiner Saleem ile Şevket Emin Korki'nin birer filmini, estetik ve finansal bağlamda açıklamaya, göstergeler üzerinden açıklamaya ve aralarındaki ilişkiliyi ya da ilişkisizliği gözler önüne sermeye ve bu sayede bir tartışma yaratmaya çalışmaktadır. Bu amaçtan yola çıkarak, Kürt yönetmenlerin içinde bulundukları siyasal, sosyal, kültürel ve ekonomik bağlamın bunda son derece etkili olduğunu belirtmekte fayda var. Bugünün koşulları bu yönetmenlerin, tıpkı diğer yönetmenler gibi, sinema anlayışını doğrudan etkilemiş ve onun üzerinden biçimlemiştir. Ancak Kürt yönetmenlerin parçalı bir bölgede bulunması başka tanımlamaları da doğurabilir. Dolayısıyla değişkenliği, dönüşkenliği ve başka bir düzlemde ele alınabilmesi ve tartışabilmesi de mümkündür.
Primatif sanatın soyut seramik formları olarak yorumu ve Terracotta

Bu araştırmada ilkel insanın duygularını, düşüncelerini, dinsel inanç ve yaşantısını anlatırken yarattığı sanat yapıtlarının ortaya çıkışında dinsel-büyüsel inançların etkisi ve önemi incelenmiştir. Yirminci yüzyılın başında etnolojik konuların sanatsal sınıflarının belirmesiyle, ilkel toplulukların sanat ve kültür anlayışı da tanınmaya başlamıştır. Afrika gelenekleri, yaşam biçimi, felsefesi ve sanatının varoluşu, bu yüzyılın başında ilkel sanata duyulan eğilimi açığa çıkarmıştır. Böylece 'primitif üslup' sanat tarihi terimi olarak kabul edilmiş ve ilkel toplulukların sanat anlayışının çağdaş sanatçıyı, sanat eserlerini, düşüncelerini nasıl etkilediği araştırılmıştır. İlkel toplulukların yapıtlarının Batı sanatı içinde önemli bir yer tuttuğu ve bu yapıtların üstün olmuş estetik ilkelerinin, sanatın bir başlangıcı olarak anlaşıldığı sonucuna varılmıştır. Primitif Afrika sanatının anlatım niceliği ve karakteristik özellikleri dikkate alınarak uygulanan terracotta formların yorumunda, Primitif sanatta bulunan değerlere ilişkin yeni bir anlayış kazandırılmaya çalışılmıştır.