turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Görsel sanatlar öğretmen adaylarının görsel okuryazarlık becerilerinin incelenmesi

Görsel okuryazarlık, çağdaş insanın ihtiyacı olan, öğrenilmesi gereken bir beceridir. Çünkü, farkında olmadan her gün belli bir oranda görsel okuryazarlık gerektiren işaretlerle karşılaşırız. Karşılaştığımız trafik işaretlerinde, otobüs tabelalarında, mobil telefonlarımızda, bilgisayar ekranlarında hatta dışarıda içtiğimiz kahve, yediğimiz fast food gibi ambalajlı tüm ürünlerde görsel okuryazarlık gerektiren durumlarla karşılaşırız. Bunların bir kısmını, temel düzeyde olan görsel okuryazarlık becerilerimizle çözebiliriz. Yol bulma, kuralları anımsama, güvenlik, doğru ürünü seçme gibi birçok temel ihtiyaç için görsel okuryazarlık becerisi bir zorunluluk biçimine dönüşmüştür. Görsel okuryazarlığın hayatla bu kadar iç içe olduğunu anladığımızda bu becerinin ne kadar gerekli olduğunu ve özellikle teknolojiyle çevrelenmiş olduğumuz bir dönemde hayatımızı ne kadar kolaylaştırabildiğini fark etmiş oluruz. Bu beceri, eğitim ya da meslek alanının içinde olsun ya da olmasın herkes için bu kadar önemliyken, görsel sanatlar öğretmen adayları için ayrı bir öneme sahiptir. Görsel okuryazarlık belirli bir düzen içerisinde ve programlı olarak öğretilmesi gereken bir beceridir. Ülkemizde görsel sanatlara yönelik eğitim veren programlarda, öğrencilerin görsel okuryazarlık alanına ilişkin bilgileri, sanatın/tasarımın temel ilke ve elemanlarının öğretildiği dersler ve eleştiri becerisini desteklemeyi amaçlayan derslerden edindikleri bilgi ve yöntemlerle sınırlı kalmaktadır. Bu nedenle görsel sanatlar alanında eğitim veren bölümlerin, içeriği görsel okuryazarlık becerisi edindirmek üzere planlanmış olan müstakil bir dersle, öğrencilerin görsel okuryazarlık becerisinin desteklenmesi gerekmektedir. Bu tez çalışmasında, görsel sanatlar öğretmeni yetiştiren Resim-İş Öğretmenliği lisans programında okuyan 1. ve 4. sınıf öğrencilerinin görsel okuryazarlık becerileri arasında bir fark olup olmadığının Görsel Okuryazarlık İndeksi'ne verdikleri cevaplar doğrultusunda incelenmesi ve yorumlanması amaçlanmıştır. Bu nedenle kolay ulaşılabilir bir çalışma grubundan 1. ve 4. sınıftaki öğrencilere Maria Avgerinou'nun geliştirmiş olduğu Görsel Okuryazarlık İndeksi uygulanmış ve elde edilen verilerle iki grubun görsel okuryazarlık becerilerinin incelenmesine ve karşılaştırılmasına yönelik bir betimleme çalışması yapılmıştır. Ölçme aracı olarak kullanılan indeksin geniş kapsamlı olması ve farklı stillerde sorular içermesinden dolayı oluşabilecek aksaklıkların daha kolay telafi edilebilmesi için araştırma tek bir üniversitenin Resim-İş Öğretmenliği programına uygulanmıştır. Çoklu oturumdan oluşan ölçme aracı, öğrencinin görsel okuryazarlık alanında düşünsel ve görsel yeterliliğini ölçmeyi amaçlamaktadır. Bu incelemeye göre aralarında aldıkları eğitimin süresi ve seviyesi açısından fark olduğu varsayılan iki grubun görsel okuryazarlık düzeylerinin birbirine yakın olduğu saptanmıştır.
Compositon and the uncanny: A methodological account of composition in visual arts

KOMPOZİSYON VE TEKİNSİZLİK: GÖRSEL SANATLARDA KOMPOZİSYON ÜZERİNE BİR YÖNTEM ARAŞTIRMASI Fulya Ertem Grafik Tasarım Bölümü Yüksek Lisans Tez Yöneticileri: Yard. Doç Dr. Mahmut Mutman, Yard. Doç. Dr. Lewis Keir Johnson Bu çalışma, görsel sanatlardaki komposizyon kavramının, tekinsiz kavramı bağlamında incelenmesini amaçlıyor. Buna bağlı olarak, üç gerçeküstücü sanatçı, Max Ernst, Giorgio de Chirico ve Joan Miro'nun eserlerindeki komposizyona bağlı tekinsizliği, farklı yazarların o sanatçılar üzerine yapılan yorumlarından yola çıkarak inceliyor. Ayrıca, bu yorumlar üzerine, komposizyona bağlı tekinsizliğe yeni bir boyut getirerek, görsel çözümlemenin bir bütünlüğe ulaşması yolundaki geleneksel düşünceyi sorgulamayı da hedefliyor.
Sanatsal formlarda seramik ve karışık malzeme birlikteliği

Sanatçı değişen dünya görüşü ve teknoloji ile kendince bir takım yenilikleri yapıtlarına aktarmak ister ve bu düşünceyle gözlem yapar. Bunları yaparken de geçmişş örneklerden yararlanır, yeni yapıtlarla bağlantı kurar. Bu düşünce doğrultusunda ortaya çıkan çalışmalarla teknolojiyi kullanarak özgün yapıtlar üretebilir. Seramik sanatı açısından kilin yanı sıra kullanılan her türlü malzeme ve bu malzemelerin birlikteliği ile oluşturulan özgün anlatımlar bu rapor kapsamında ülkemiz ve dünyadan seçilen örnekler de gözetilerek incelenmiştir. Çalışma kapsamında biçimlendirilen formlarda karışık malzemenin seramik ile birlikteliği iki ana noktada toplanmıştır. İlkinde formlar; metal, tel, cam, poliüretan, mum, kağıt, talaş, saman, yaprak, pirinç, kahve çekirdeği gibi malzemelerin kille birlikte kullanılarak fırınlanması sonucu oluşturulmuş. İkincisinde ise formlar; fırınlama sonrası kullanılan kurdele, polyester kordon, cam bira şişesi, metal, ahşap, metal merdane ve merdiven gibi malzemelerin seramik ile bütünleştirilmesiyle oluşturulmuştur. Seramik ve karışık malzeme kullanılarak oluşturulan çalışmalar, Raku, Sagar, tuz-odun pişirimi, kağıt fırın ve diğer bazı ilkel pişirim teknikleri ile gerçekleştirilmiştir. Karışık malzemenin kullanımında yer alan süzgeç, kafes teli, merdane, merdiven gibi sembolik ögelerle yapılan tüm göndermeler kavramsal düzeyde sorgulamaların bir sonucuna dönüşmektedir.
Siyasi afişler (1946-1993)

Grafik sanatların bir tanıtım aracı olan afiş, siyasi alanda tüm diğer uygulamalara karşın yerini ve önemini korumaktadır. Bugünkü anlamıyla 20. yüzyılın başlarında gelişmeye başlamış olan afiş; önce basının, sonra radyo, sinema ve daha sonra da televizyonun akıl almaz bir hızla en ücra köylere bile yayılmasına karşın çağdaş tekniklerden de yararlanarak giderek daha etkin bir iletişim aracı olmuştur. Siyasal afişçilik Amerika, Sovyetler Birliği, Küba, Çin ve Avrupa'da farklı biçimlerde gelişmiştir. Çin afişlerine sosyalist gerçekçilik akımı yön verirken, Sovyetler Birliği afişlerinde devrimci akım etkili olmuştur. Siyasi ve politik afişler seçmenlere seslenen ve seçmenlerin X partisine oy vermelerine yönelik tasarımlardır. Siyasal reklam olgusunun en belirgin örneği olarak karşımıza çıkan siyasi afişler, bir tür fikir tanıtımı yaparlar. Siyasi afişler seçim kampanyalarının ve medya uzmanlarının vazgeçemedikleri araçlardan biridir. Özellikle ülkemizde çok partili demokratik hayata geçişle birlikte, seçimlerde kullanılan afişlerin propaganda aracı olarak önemini yadsınamaz. İletişim araçlarının sınırlı, okuma-yazma oranın düşük olduğu ülkelerde afişin önemi oldukça artmaktadır. Bunun nendi afişin görsel öğelere dayalı, ucuz ve görüntüsünün uzun süre göz önünde olması ister istemez afişi görünür kılar. Seçimlerde kullanılan siyasi afişler alanın şimdiye kadar araştırılıp, incelenmemiş konulardan birini oluşturmaktadır. Siyasi afişler adı altında yaptığım bu araştırmada 1946 1993 yılları arasında seçimlerde kullanılan afişleri irdelemek, tarihi gelişiminden günümüze geçirdiği evreler çerçevesinde sanatsal değeri ve grafiksel açıdan çözümlemesini yapmak amaçlanmıştır. Bu çalışmada, siyasi afişlerin grafik düzenlenmesinde rol oynayan tasarım ilke ve elemanları pratikleri incelenecektir. Işık, renk, doku, figür elemanları parti algısına hangi katkıyı sağlıyor, tasarım yüzeyi içinde kullanılan imgeler ile ulaşılmak istenen hedef kitleye nasıl sesleniyor sorularına yanıt aranacaktır.
Güzel sanatlar fakültesi öğrencilerinin bilgi ve becerilerinin müze eğitimi yoluyla geliştirilmesi

Bu araştırmanın amacı, Güzel Sanatlar Fakültesi öğrencilerinin bilgi ve becerilerinin gelişimine, Çok Alanlı Sanat Eğitimi Yöntemi ile gerçekleştirilen müze eğitiminin etkisinin nasıl olduğunun belirlenmesi ve ortaya çıkan sonuçların paylaşılmasıdır. 'Müze Eğitimi' dersinin, öğrencilerin sanat tarihi bilgisi, estetik algı gelişimi, sanat eleştirisi becerisi ile sanatsal uygulamalarına etkisi belirlenmeye çalışılmıştır. Nitel ve nicel araştırma yöntemleri kullanılarak hayata geçirilen bu çalışma, Erciyes Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim, Heykel, Seramik ve Cam Tasarımı bölümleri III. sınıf lisans öğrencileri ile gerçekleştirilmiştir. Ulaşılan bulgular ve yorumlamaların sonucunda müze eğitiminin öğrencilerin bilgi ve becerilerine katkılar sağlamış olduğu belirlenmiştir. Sanat tarihi bilgi birikimine ele alınan konular dahilinde kalıcı bilgiler eklenerek katkı sağlandığı görülmüştür.
Çağdaş sanatta fotogerçekcilik ve metropol

Fotoğraf, yüzey üzerinde yeni bir resmetme tekniğidir..., denildiğinde kuşkusuz geçmişşten gelen başka resmetme tekniklerini ve eylemlerini hatıra getirmektedir: Çizmek, boyamak ve kazımak suretiyle bir gelenekten; resim yapmaktan söz edebiliriz. Gerçekten de belli dönemlerin resmetme teknikleri diğer olay ve olgular gibi yaşanılan dönemlerden etkilenmiştir. XIX. yüzyılda fotoğrafın teknik bir icat olarak ortaya çıkışı, toplumsal yaşama ve alternatif yeni sanatsal hareketlere kucak açmasını sağlamıştı. Çünkü toplumsal dönüşüm, teknolojik değişim ve sanattaki yenilikler bağlam olarak birlikte düşünülmesi gereken bir olgular zincirini oluşturmaktadır. Fotoğrafla başlayan görsel dönüşüm, 1970'lerin New York Kentinde ivme kazanan ve 1980'lerde zirveleşen Foto-Gerçekçi oluşumun Amerikan Gerçekçiliği ve Popüler Sanat üzerinden paralel bir dönüşüm ve açılım gösterdiğini söyleyebiliriz. Amerikan sanatında soyutlamanın hegemonyasına karşı sanatta betimlemenin olasılıkları olarak başlayan bu yönelim ciddi bir tehdit olarak yeni bir dirilişi ifade etmektedir. Bu durum foto-realizm ve fotoğrafın ortak bir Rönesans'ının yükselen bir değerini ortaya koyar. Dış dünyanın fotoğraf ile belgelenmesi ve çoğaltılan bir imaja dönüştürülmesinin altında yatan trompe-l'oeil illüzyonizminin tarihsel üslubu aracılığıyla 1970'lerdeki foto-realist resim hayat bulmuştur: Hiper-Realizm ya da Süper-Realizm olarak zaman zaman adlandırılan Foto-Realizm, Pop Art'ın görünen mirası olan grafik tasarım, reklam, baskı sanatları ve fotoğraf teknikleri arasındaki iletişimden yararlanır. Ancak foto-realistler, pop sanatçıların imajları, kitle kültürü ve medyanın iletişimi için stilize etmeye ve onları iki boyutlu grafiklere dönüştürerek bir göstergeye indirgemeye ihtiyaç duymazlar. Cottingham, Bechtle ve Estes, Pop sanatçıların sıradan konularını foto-gerçekçi bir üsluba transfer ederek süper-gerçekçi bir tavır sergilediklerinde yeni bir teknik aşama için çağdaş imgelere uzanan bir yaklaşım belirdi: Pop Sanatta olduğu gibi foto-gerçekçilerin çalışmalarının da modern kentlerdeki sosyal mekanlarla ilgili görünümleri içermesi, kentsel nitelikler taşıyan yeni bir anlamın keşfini de beraberinde getirmiş oldu.
Bir resimsel alıntılama şekli olarak sanat eğitiminde kendine mal etme

Kendine mal etme diğer adıyla temellük, bir resimsel alıntılama şekli olarak tanımlanabileceği gibi sanat anlayışı olarak da adlandırılmaktadır. Ülkemizde bu kavramın kullanımı yaygın değildir ve yerine başka kavramlar kullanılmaktadır. Alıntılama başlığı altında toplanan yöntemlerin her birinin yansılama, öykünme, taklit, kopya, yeniden üretim, uyarlama vb.- özünde kendine mal etme vardır. Resimsel alıntılama şekli olarak kendine mal etme örneklerine sanat tarihinin her döneminde rastlanılabilir ancak kavram olarak postmodernizmle birlikte kullanılmaya başlar. Kendine mal etme; sanat tarihi içindeki yeri, kullanım amacı, tarihsel süreci, felsefi alt yapısı ve benzer nitelikteki diğer kavramlarla birlikte açıklanmıştır. Sanat tarihindeki kendine mal etmeden yola çıkılarak sanat eğitiminde kendine mal etmenin kullanımına açıklık getirilmiştir. Günümüz sanatının gözde stratejisi kendine mal etmenin, bir resimsel alıntılama şekli olarak sanat eğitiminde nasıl yer aldığı bu araştırmanın konusunu oluşturmaktadır. Sanat eğitimi, üniversitelerin Resim-İş Eğitimi Anabilim Dalları kapsamında ele alınarak Resim Atölye derslerinde bu kavramın varlığıyla ilgili akademisyen görüşleri alınmıştır. Sanat eğitiminde öğrencilerin, kendine mal etme uygulamaları yapması tartışmalı bir konudur ve bu, akademisyenlerin görüşlerinden de anlaşılmaktadır. Yapılan yazılı görüşmeler ve literatür taraması sonucunda Resim Atölye derslerinde kendine mal etmenin, sanatsal beceri ve yorum gücünün geliştirilmesi amacıyla gerçekleştirildiği ve özgün çalışmalar üretme öncesi hazırlık niteliğinde yer aldığı saptanmıştır. Sanat eğitimi alan kişilerin, usta sanatçıların eserlerinden yararlanması yüzyıllardır devam eden bir gelenektir. Kendine mal etme ise bu geleneğin günümüze göre şekillenmiş bir halidir. Araştırmada kendine mal etme uygulamalarının yaratıcılık, yenilik ve özgünlük açısından nitelikleri, akademisyenlerin görüşleri ışığında tartışılmıştır. Yapılan yazılı görüşmelerde akademisyenlerin çoğunluğu kendine mal etmenin atölye uygulamalarında yer aldığını belirtirken diğerleri öğrencilerin belli bir seviyeye ulaştıktan sonra yalnızca böyle çalışmalar yapabileceklerini belirtmiştir. Akademisyenler, Resim atölye derslerinde bu tarz çalışmaların bulunduğunu ancak ağırlıklı olarak röprodüksiyon ve espri kopyaların yapıldığına dikkat çekmiştir. Akademisyenlerin dokuzu, kendine mal etmenin öğrencilerin yaratıcılıkları üzerinde katkısı olduğunu belirtirken ikisi olmadığını üçü ise net bir yargıda bulunamayacağını belirtmiştir. Akademisyenlerin dört tanesi kendine mal etme çalışmalarının yeni ve özgünlük açısından nitekli olduğunu belirtirken 7 tanesi nitelikli olmadığını dile getirmiş, 3 tanesi ise net bir yargıda bulunmamıştır.
?Niyet?, ?temsil?, ?ideolojik hafıza? bağlamında güncel sanat: Rus ve Sovyet avant-garde sanatı ile ilişkisi

Eski sosyalist bloğu ülkelerindeki tarihsel avant-garde sanat akımlarının kendi zamanlarına göre yenilikçi olduğu kadar dayatmacı, dogmatik söylem ve üretimleriyle bıraktıkları biçimsel tortu, bir tür yapıt ve değer hurdalığına dönüşmüş durumda. O toplumlarda yaşayan bireyler için, sosyalist rejimlerdeki metodolojik zaman kavramının aksine, hedeflenebilecek ideal bir ufuk artık yok. Sosyalist rejimin çöküşüyle birlikte psişik açıdan travmatik bir deneyimin yaşandığına dair kayıp duygusu, sosyalizm sonrası toplumlarda ağır basmıştır. Bu kaybın kabul edilmesi ve içselleştirilmesi, yeni perspektif olasılıklarını da beraberinde getirmektedir.
Resim sanatında dışavurum anlayışına tarihsel bir bakış ve tek renk hakimiyetinin bir tavır olarak kullanımı

Dünya resim sanatında dışavurum tavrını benimseyen birçok ressam yalnızlıklarını ve yabancılıklarını resimlerinde, renk özelliğini farklı şekillerde kullanarak yansıtmışlardır. Resim sanatında çok canlı ve saf renkleri tuvale sürerken çoğu sanatçı tek renk, özellikle kahverengi armonilerde ya da siyah ve beyazın varyasyonlarından meydana gelen bir boya tavrı oluşturmuştur. Bu sebeple dışavurum akımının ortaya çıkış sürecini, devamındaysa resim sanatının günümüze ne şekilde ve ne gibi değişimler ya da ortak özellikler barındırarak geldiği araştırılmıştır. Doğa karşısında çalışan ressam profili, tarihsel süreç içerisinde atölyesine kapanmış, hüzünlü ve depresif monokrom resimler ile dışavurumunu yansıtan ressama dönüşmüştür.
Türkiye'de toplumsal değişim ve güldürü sineması: Toplumsal güldürüden bireysel güldürüye

Sinema içinde bulunduğu toplumun siyasal, ekonomik, toplumsal ve kültürel değişimlerinden etkilenir. Bu nedenle sinema, özellikle de en eski ve en önemli türlerden biri olan güldürü sineması, aynı zamanda içinde bulunduğu ülkenin siyasal, sosyal, ekonomik, kültürel değişimlerini yansıtır. Türkiye'de 1960'lı yıllardan itibaren köklü sosyoekonomik değişimler yaşanmıştır. Bu çalışmada Türkiye'de 1960'lı yıllardan başlayarak yaşanan söz konusu değişimlerin güldürü sinemasına etkileri incelenmiştir. Çalışmada, Türk güldürü sinemasından seçilen örnek filmler Eleştirel Söylem Çözümlemesi yöntemiyle ele alınmıştır. Çalışma, Türkiye'de yaşanan değişimler ile güldürü filmleri arasında anlamlı ve yakın bir ilişki olduğunu ortaya koymuştur.
Terra sigilatta ve Isparta yöresi kırmızı kilinin terra sigillata yapımında kullanabilirliğinin araştırılması

11 YÜKSEK LİSANS TEZ OZU TERRA SIGİLLATA VE İSPARTA YÖRESİ KIRMIZI KİLİNİN TERRA SİGİLLATA YAPIMINDA KULLANILABİLİRLİĞİNİN ARAŞTIRILMASI Serkan GÖNENÇ Seramik Anasanat Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Nisan 2002 Danışman : Prof. Zehra ÇOBANLI İnsan Neolotik çağda toprağı şekillendirmiş, biçim verdiği çamuru pişirmeyi keşfetmiştir. En eski ve en yaygın süsleme tekniklerinden olan astarı kullanarak formlarım süslemiştir. Zinter astar çeşidi olarak bilinen ilk Terra Sigillata örnekleri İ. Ö. l. y. y.'da Roma'da görülmüştür. Daha sonra Roma' dan, başta Anadolu olmak üzere bütün dünyaya yayılmış olduğu düşünülmektedir. Terra Sigillata bir astar çeşidi olmasına rağmen, onu diğer astarlar grubundan ayıran en önemli özelliği yüzeye sertlik ve parlaklık veren bir yapısının olmasıdır. Demir oranı yüksek killerin su içerisinde çökertilmesiyle elde edilen astarlar perdahlanarak düzeltilen yüzeyler üzerine uygulanılan 920 C- 960 C arasında normal pişirim yapıldığında kırmızı parlak Terra Sigillatalara dönüşürler. Redüksiyon uygulandığında da parlak siyah Terra Sigillatalar elde edilir. Bu araştırmanın birinci bölümünde Terra Sigillatanın tanımı, astar ve astar çeşitleri incelenmiştir. İkinci bölümde Terra Sigillatanın tarihsel, dekor ve form açısından incelenmesi yapılmış, üçüncü bölümde bu yöntemi uygulayan bazı ülke ve sanatçılar ele alınmıştır. Dördüncü bölümde ise Isparta Yöresi kırmızı killer kullanılarak Terra Sigillata araştırmaları sonuçlandırılmıştır.
Geleneksel Türk sanatlarımızda astar dekorlu seramikler

Toprak sanatlarında astar ile dekorlama en eski ve en yaygın süsleme yöntemlerinden biridir. Seramikte astar olarak bilinen madde kuru kil ve suyun eşit olarak kanştırılmasıyla elde edilen; yan sıvı, akıcı, ince taneli kildir. Astar, İngiltere'de 'Slip', Fransa'da 'Engope', 'Barbotin', Almanya'da 'oberfluchenschammung' ya da 'uberzug', Japonya'da 'Kesho' olarak bilinir. İslam seramik sanatında bu tekniğin ilk olarak Samanoğulları tarafından X. Yüzyılda geliştirildiği yapılan araştırmalarda kanıtlanmıştır. Nişapur, Semerkant, Kirman ve Gongan'da bu grup seramiklere rastlanır. Kullanım seramiğine uygulanan bir teknik olan astar tekniği, Anadolu'da çok yaygın değildir. Anadolu Selçuklularında XIII. Yüzyıl başlarından itibaren kullanılan bu teknik, Osmanlı'lara geçerek erken Osmanlı seramik sanatının ilk grubunu oluşturmuşlardır. XVI. Yüzyıl klasik İznik Çinilerinde de yer yer bu teknik kullanılmıştır. Astarlar da, sırlarda olduğu gibi, renk veren metal oksitler ve bu metal oksitlerin kalsinasyonu ile elde edilmiş hazır seramik boyalan ve farklı yapı ve renkteki doğal killerin kullanımıyla renklendirilir. Tezimde astarlı seramiklerin kısa tarihçesi, astar, renkli astar ve renkli sırların hazırlanması ve dekor yöntemlerini fotoğraflarla destekleyerek açıklamaya çalıştım.
Tire Necip Paşa kütüphanesinde bulunan 17. yüzyıla ait tezhipli yazma eserler

Milli varlığımız ve milli servetimizin bir sembolü olan sanat eserleri içinde, yazma eserlerin önemli bir yeri vardır. Ülkemizde en eskileri 10. yüzyıla kadar tarihlendirilebilen eserler, geçmişşimizle ilgili bir tarihi gözler önüne sermektedir. Çoğunluğu Selçuklu ve Osmanlı dönemlerinde meydana getirilen yazmalarımıza ev sahipliği yapan kütüphanelerimizden biri olan Tire Necip Paşa Kütüphanesi, bünyesinde barındırdığı çeşitli tarihli el yazmalarıyla günümüze ışık tutacak ve dönemlerinin özelliklerini göz önüne serecek nitelikte kıymetli yazmalardır. Araştırmanın konusu Tire Necip Paşa Kütüphanesinde bulunan 17. yya ait tezhipli el yazma eserlerin tezhiplerinin incelenmesi olarak ele alınmıştır. Kütüphanenin 17. yya ait nadide tezhipli eserlerini ve dönemin özelliklerini değerlendireceğiz. Araştırma üç ana bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde el yazmaları, hazırlanması, sayfa düzeni, konuları, bezeme alanları, İkinci bölümde Tirenin kültürümüzdeki yeri, Necip Paşa, Necip Paşa Kütüphanesi, Necip Paşa vakfiyesi ve kütüphanede bulunan el yazmalarla ilgili genel bilgi, üçüncü bölümde ise Tire Necip Paşa Kütüphanesinde bulunan 17. yy el yazma eserlerin tezhip sanatı bakımından incelenmesi ve 17. yy tezhip sanatının değerlendirilmesi yapılmıştır.
Avangard fotoğraf teknikleri ve çağdaş sanata etkileri

'Avangard Fotoğraf Teknikleri Ve Çağdaş Sanata Etkileri' konulu çalışmada, Neo-Avangard, Kitsch, Gerçeküstücülük, Dada, Modernizm ve Postmodernizm gibi sanat akımlarına sıklıkla yer verilmiştir. Avangard fotoğraf tekniklerinin çağdaş sanatta yer edinim sürecine ilişkin yaklaşımların ele alındığı bu tez çalışması, tarihsel ve Neo-Avangard çelişkilerin yanı sıra fotoğrafla birlikte farklı sanat disiplinlerinin çağdaş sanata yansıma biçimlerini göz önünde bulundurarak incelenmiştir. Avangard kuramının daha iyi anlaşılması için çağdaş sanattaki yeri, kültürel ve toplumsal yapılanması ortaya konarak, bu yapılanmanın sanat yapıtları üzerindeki etkileri araştırılmıştır. Avangard kavramı ve çağdaş sanatın yapısall özellikleri belirlenerek fotoğraf sanatı içerisinde sanatçı örnekleriyle ve farklı sanat akımlarıyla birlikte incelenmiştir. Çağdaş sanat içerisindeki teknolojik, toplumsal, kültürel farklı disiplinlerin değişimlerinin bir sonucu olarak çıkış noktaları belirlenmeye çalışılmıştır. Çağdaş ve güncel sanatın tartışılmaya başlanması çağdaş sanat alanında öncü ve farklı eserler üreten sanatçıların estetik görüşleri; teknolojik gelişim ve toplumsal değişimlerin yansımalarıyla göz önünde bulundurulmuştur.
20. yüzyıl heykel sanatında primitif eğilimler

20. yüzyılın endüstriyel çağ olması, insanları makinanın bir parçasına dönüştürmüş, duygudan uzaklaştırmıştır. 20. yüzyıl sanatçısı fabrikasyon, duygudan ve kişilikten yoksun üretilen eserlerden dolayı bir arayışa girmiştir. Duygulu, kişilikli, doğal yaşayan primitif sanatta, görmüşlerdir. Bu yaklaşımdan önce primitif sanatın, primitif toplumlarda sanat anlayışının nasıl olduğu, sanatın önemi, sanatı ne amaçla yaptıkları konusu ele alındı. Primitif halkların yaşamlarım hangi coğrafi bölgelerde, yaşamın nasıl olduğu toplumda kadm ve erkeğin görevleri neler olduğu nasıl yönetildikleri, yaşamlarının devamlılığım nasıl sağladıkları ile ilgili bilgiler verildi. Primitif toplumların coğrafi olaylar karşısında nasıl etkilendikleri ve ne yaptıkları bu coğrafi olayların karşısında nasıl sanat eserleri oluşturdukları, yaşadıkları bölgelerin sanat eserinin özellikleri ifade edildi. Primitif sanatta heykelin hangi amaçla kullanıldığı, primitif heykelde, heykelin oluşmasındaki dans, müzik, büyü ve din gibi sosyal etkenleri sanatı nasıl etkilediği incelendi. 19. yüzyılın sonundaki heykel anlayışı ile 20. yüzyılın başındaki 1900- 1945 arası heykel anlayışının özelliklerinin neler olduğu açıklandı. 20. yüzyıl heykeline etki eden yerel Afrika halk sanatı, Maya sanatı, Mısır sanatı, Aztek sanatı ve Okyanusya sanatlarının özellikleri ile ilgili araştırmalar yapıldı. Primitif halk ve uygarlıklardan etkilenen önemli sanatçılar incelendi. Bu etkileşimler doğrultusunda oluşan ekspresyonizm ve kübizm sanat akımları ifade edildi. 20. yüzyıl heykeline primitif sanatın etkisi nasıl olduğu konusuna değinilmiştir. ilkel sanatın etkileri ile birlikte primitif heykellerin adaptasyonu taklit edilmesinin nasıl olduğu konusunun üzerinde duruldu.