turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Hareketli yazının tasarlanmış afişler üzerinde uygulanması

Özgün üretime dair süreçlerin en önemli unsurlarından birisi olan tasarım, problem tanımlandıktan sonra, gerekli bilginin toplanması ile ortaya çıkan öneriler çerçevesinde çözüm bulma ve uygulama aşamaları barındırmaktadır. Günümüzde gerek gündelik yaşamdan endüstriyel üretimlere, gerekse sanatsal uygulamalar mahiyetinden, kişiye özel üretimler içerisinde sıkça rastladığımız tasarım ürünleri, teknoloji, kültürel değerler, sosyal hayat ve gereklilikler karşısında sürekli gelişmiş, çeşitlenmiştir. Günümüz tasarım dünyasının önemli kavramlarından biri olarak tipografi; yazının tasarımı olarak iletişim açısından oldukça önemli bir konumdadır. Yazının, ilk günlerinden bugününe kadar teknolojinin de etkisi ile kendine yeni şekiller edindiği, kullanım ve paylaşım alanlarının geliştiği, çeşitlendiği inkar edilemez bir gerçektir. Yaşanan teknolojik gelişmeler neticesinde grafik tasarım ile daha çok etkileşim içerisinde olan hareketli görüntü çoğunlukla iletişim mecralarında gösterdiği gelişim ile karşımıza çıkmaktadır. Bu noktada grafik ile iletişimi ilişkilendiren en önemli yapının yazı olduğu savunulabilir. İşlevsel yapısı ile birlikte günümüz teknolojilerinde oldukça etkili bir elemana dönüşmüştür. Araştırmamız kapsamında hareketli görüntü tasarımı sürecinde yazının devinimi literatürdeki örnekler ile açıklanmaya çalışılmış, bu alanda yaşanan gelişmeler incelenmiş ve bu gelişmeler doğrultusunda alanda yaşanan değişimlere örnek olabilecek bir proje uygulanmıştır Araştırmada nitel araştırma tekniklerinden genel tarama modeli kullanılmıştır. Veri toplama aracı olarak olabildiğince çok veri tabanı taranmış, alanında özgün kaynaklardan yararlanılmıştır. Araştırma sonrasında elde edilen veriler ışığında örnek uygulamalara yer verilmiştir. Bu bağlamda örnek tasarımcıların uygulamaları teknik veriler ışığında incelenerek uygulamalar yapılmıştır. Bu kaynaklar doğrultusunda tasarımı yazı ile oluşturulmuş, yazıya önem veren tasarımlar, günümüz teknolojik yöntemleri ile hareketli olarak yeniden düzenlenmiştir. Amaç postmodern dönemin yöntemleriyle geçmişş dönem tasarımlarını günün koşullarında yeniden üretilebilirliğini denemektir. Bu nedenle hem tasarıma hem de tasarımcıya teknolojik olanaklarla atıfta bulunarak saygınlık sunulması hedeflenmiştir.
İsotropik sert magnetlere kalsiyum fosfat ve kobalt oksit katkısı

Seramik, nadiren organik malzemelerle birleştirilip, herhangi bir usul ile şekillendirildikten sonra fırınlanan işlevsel ve sanatsal malzeme ya da malzemelere denir. Seramiğin elektriki özellikleri, elektriğin keşfine dayanır, fakat 20, yüzyılda genişlemeye başlamıştır. Seramiklerin yalıtkan, yarı iletken, süper iletken ve manyetik özellikler taşıyan, inorganik minerallerinin oluşturduğu bileşimler, çeşitli yöntemlerle şekillendirilip birkaç dış müdehale ile elektriki özelliklerine yön verilen malzeme ve ürünlerine ELEKTROSERAMİK denir. Elektroseramik alanına giren manyetik seramikler, ileri teknoloji seramiklerindendir. üretim süreçleri incelendiğinde bilgi ve deneyim gerektirdiği fark edilir. Manyetik seramikler kendi aralarında sert, yumuşak, isotropik, anisotropik gibi kısımlara ayrılırlar. Katkı malzemesi olarak kullanılan Kalsiyum fosfat(Ca. P2 05 ) ; ve Kobalt oksitin; maliyetinin yüksek oluşu, projenin geleceğini olumsuz yönde etkilemektedir. II
Gustav Klimt'in resimlerinin sembolik anlamı

Bir sanat eseri, onu oluşturan sanatçının yaşantısından izler taşır. Sanatçı yaşadığı tarihsel olayları, sosyal ortamı, toplumun kültür ve kendi inancını eserinde yansıtır. XIX yüzyılın sonunda ve XX yüzyılın başında gelişen buluşlar, tarihsel ve toplumsal gelişimler, sanatçılar da farklı arayışlara ufuk açıp yeni girişim yollarına sebep olmuştur. Sanayileşme, fotoğraf ve sinema makinelerinin icadı, Sigmund Freud'un psikanaliz üzerindeki yeni teorileri, savaşların ardından A vrupa'nın haritasının yeniden biçimlenmesi, uluslararası hızlı ulaşım ve haberleşme, Avrupa'da Japon estamplarının yayılması sonucu sanatçıların Uzak Doğu sanatına ilgi duymaları, köylerden şehre doğru göçler gibi gelişmeler, çeşitli sanat akımlarının çıkmasına neden olmuştur. Bunların arasından art nouveau'yu, diğer adı ile art and crafts'ı, Viyana secession'unu ve jugendstil'i sayabiliriz. Art nouveau akımının kuruculardan birisi ve önemli temsilcisi Avusturyalı Gustav Klimt'tir. Art nouveau akımı dekoratif sayılmaktadır. Bu yüzden Gustav Klimt'in resimlerinde dekoratif unsurlar bulunmaktadır. Bu unsurların çıkış noktaları ve sanatçının altın rengi kullanmasının temelindeki düşüncesinin kaynağı, Bizans mozaik sanatıdır. Sanatçı, XX yüzyılın başlarında İtalya'nın kuzeyinde bulunan Ravenna'yı ziyaret eder. Buradaki San Vitale Kilisesi'ndeki Bizans mozaiklerini görüp, daha sonra oluşturduğu eserlerinde bu gezinin etkilerini yansıtmaya başlar. 'GUSTAV KLİMT'İN RESİMLERİNİN SEMBOLİK ANLAMI' adlı bu çalışma, Bizans mozaiklerinin Gustav Klimt'in sanatını hangi yönü ile etkilediği ve nasıl yansıdığı konusunda yapılan bir araştırmadır.
Musikimizde Zakir Başılık müessesi ve Hatib Zakiri Hasan Efendi

Bu çalışmada; Zikr, Zakir ve Zakirbaşı hakkında araştırma yapılarak, bu konuları kapsamı içine alan tarikatler, ayinleri ve usulleri ile ilgili tetkikler yapılmış ve yine bunların raks yapılan ana hatlarıyla incelenmiştir. Bilhassa tarikat ayinleri ana bölümlere ayrılarak, asıl konuyla ilgili olan zakirbaşılık görevleri tesbit edimiş, tarikatler'in benimsedikleri ayin usullerinden kaynaklanan değişikliklere işaret edilip, zakirbaşılık müssesesinde şöhret kazanan kimseler hakkında kısa bilgiler verilmiştir. Bu meyanda tarikat musikileri ile ilgili bilgiler gözden geçirilmiştir. Bu çalışmada ayrıca, zakirbaşılık müssesesinde hizmet vermiş, uygulamaları ve bestekarlığı ile büyük ün kazanmış olan Hatib Zakiri Hasan efendi hakkında araştırma yapılmış, eserleri toplanmış ve bu bestekarla, Bahurizade Itri efendi'nin arasında, musiki otoritelerince tartışmalı olan eserlere yer verilmiştir. Burada, tekkelerin kapatılması ile yok olmuş olan bir musiki müessesesi'nin, gelecek kuşaklara en azından bilgi olarak aktarılması düşünülmüştür. IX
Amasya türbeleri

Amasya Türbeleri adlı tez çalışmasında; Amasya il merkezi ve ilçelerinde yer alan türbeleri tespit etmek ve var olan türbelerin mimari ve süsleme özelliklerini incelemek amaçlanmıştır. Bu türbelerin bazıları hakkında daha önce ayrıntılı çalışmalar yapılmış olsa da çoğunluğunda ayrıntılı bir çalışma yoktur. Daha çok Amasya hakkında yapılan genel çalışmalar içerisinde kısaca değinilmiştir. Amasya türbeleri adlı çalışmamız dört ana bölümden oluşmaktadır. Bölümde, 'Giriş' ana başlığı altında; Konunun Tanımı, Sınırları ve Önemi, Araştırmada İzlenen Yöntem, Konuyla İlgili Kaynak Araştırmaları ve Amasya Coğrafi Durumu ve Tarihçesi üzerinde durulmuştur. II. Bölümde 'Amasya Türbeleri' ana başlığı altında; Amasya il ve ilçelerinde bulunan 23 adet türbe, plan, inşa teknikleri, malzeme ve süsleme bakımından ayrıntılı olarak incelenmiş olup, fotoğraf ve çizimler ile desteklenmiştir. Geçirdikleri onarım ve günümüzdeki kullanım durumlarına değinilmiştir. III. Bölümde 'Değerlendirme ' ana başlığı altında türbeler plan tipolojisi, mimari unsurlar, mimari elemanlar, malzeme ve süsleme olmak üzere beş bölümde ayrıntılı olarak analiz edilmiş olup, türbelerdeki ortak ve farklı sonuçlar ortaya konulmuştur. IV. Bölümde 'Sonuç ' ana başlığı altında Amasya türbelerinin kültürel mimari açısından sahip oldukları önem vurgulanarak sonuca ulaşılmıştı Bu çalışmamız ile Amasya'da bulunan türbeler bütüncül olarak ele alınmıştır. Yapıların tespit edilmesi, korunması gelecek dönemlere aktarılması açısından ilgililerin kullanımına sunulmuştur.
Türkiye'de kamusal alanda heykel ve ifade özgürlüğü

Bu çalışmada kamusal alan kavramının ortaya çıkışından sonra kentlerde anıt dışında uygulanan sanat yapıtları, özellikle de heykel çalışmaları; uygulanma süreçleri ve sonrasında yaşananların sanatçılara ve kamuya etkisi bağlamında incelenmiştir. Türkiye'de Cumhuriyet'in kuruluşundan sonra geliştirilmeye çalışılan sanat kurumları ve sanatsal faaliyetler, değişen iktidarlar ve siyasi atmosferden dolayı sekteye uğramış, birçok sanat yapıtı, özellikle de heykel sanatı örnekleri yok edilmiştir. Bunun en önemli sebeplerinden biri olarak Türkiye'de Batı modeli sanat tarzı pratik olarak uygulanıyor olmasına rağmen, Batı'daki sanat kurumlarının Türkiye'de karşılıklarının olmaması olarak ortaya çıkmaktadır. Kamusal alanlara yerleştirilen yapıtların, sanatçıların ifade özgürlüğü ve kamunun ortak kararı aracılığıyla uygulanabileceği kurumların eksikliği ve bu süreçlerin salt devlet kurumlarının iradesine bırakılmış olması Türkiye'de sanatın ve sanatçıların gelişmesinin önünde büyük bir engel olarak durmaktadır. Amerika'da; 'Genel Hizmet Yönetimi' ne bağlı 'Mimari Yapılarda Sanat', 'Ulusal Sanat Vakfı' na bağlı 'Kamusal Alanlarda Sanat' programı, Avrupa'da; Viyana'da bulunan 'Kamusal Alanda Sanat Limited Şirketi', Paris'te bulunan 'Kentte Sanat Komitesi' ve Amsterdam'da 'Amsterdam Sanat Fonu' ve başka benzer oluşum ve kuruluşlar, kamusal alanlarda sanat yapıtlarının uygulanabilmesi için fon bulmakta ve sivil toplum kuruluşları ve uzmanlarla çalışarak daha demokratik bir karar verme süreciyle bu uygulamaların gerçekleştirilebilmesini sağlamaktadır. Ayrıca yine Amerika'da bina yapımlarında %1'lik oranın sanata harcanması gerekliliğinin yasalarla sağlanmış olması da sanatın, özellikle de kamusal alanda ve kamusal yapılarda sanatın gelişebilmesi için önemli bir girişimdir. Bu ve bunun gibi örnekler bu çalışmada, Türkiye ve Dünya örnekleri arasında somut bir karşılaştırma yapılabilmesi için verilmiş, sonuç bölümünde çözüm için bu örneklerden yola çıkılarak önerilerde bulunulmuştur. Kamusal alanlarda çeşitli şekillerde yok edilen veya saldırıya uğrayan heykel örnekleri, yine dünyadan karşılaştırmalı örneklerle verilmiş, bu örnekler aracılığıyla genel bir çerçeve çizilmeye çalışılmıştır.
Sanatta dekonstrüktivizm ve Frank Stella

Fransız düşünür Jacques Derrida'nın, Heidegger felsefesinden yola çıkarak ortaya koyduğu eleştirel düşünce sistemi olan 'dekonstrüksiyon '; batımetafiziğine ait metinleri değişime uğratan, parçalara ayıran, sorgulayan ve asıldüşünceyi açığa çıkarmayı amaçlayan bir okuma yöntemidir. Derrida felsefesinde, yapıbozum yöntemi ile okuma yapmanın asıl odak noktası, metinlerin yapısındaki batı felsefesinin eleştirisidir. Anti-yapısallcı olarak tanımlanan yapıbozum, geleneksel yapıları ve yapısallcılığın öğretilerini reddeden bir sistemdir. Derrida, yapıbozum eylemi ile mevcudiyet metafiziği, fallusmerkezcilik, merkeziyetçilik, merkezi akıl, köken, otorite, iktidar gibi kavramlara karşı bir duruşsergileyerek yapısallcı dilbilimden yola çıktığı, differans, sesmerkezcilik vesözmerkezcilik kavramlarını geliştirmiştir. Derrida'nın yapıbozum eylemi ile sanattakiyapıbozum anlayışı, birbirine paralel ilerlemiştir. Sanatta yapıbozum, kökenselyapıları sorgular, alt üst eder, yeniden yapılandırarak uyumsuzluk, çelişki, dinamizm, değişkenlik ve çatışma gibi kavramları gündeme getirir. Bu araştırmada, Derrida'nın düşünce sistematiği, yapıbozum yöntemi ile ilgiliçözümlemeleri incelenmiş; Amerikalı sanatçı Frank Stella ile Derrida arasındaki bağıntı görünür kılınmaya çalışılmıştır. Stella, resim sanatına yönelik 'yöntemsel' ve'uzamsal' iki sorunu aşma çabası içinde hareket eden ve yeni, özgün, derin düşünce ürünü olan yapıtlarında, kendisini 'sınırlamak' istemeyen, yapmacıklıktan uzak, sıra dışı bir sanatçıdır. Stella'nın, resimsellikte kırılma ve derinlik etkilerini farklı tekniklerle yansıtan; perspektif kurallardan uzak, mekanı gerçekmiş gibi gösteren üçüncü boyutu arama kaygısı ile anlatımcılığa karşı çıkan bir sanat anlayışı olmuştur. Stella'nın geleneksel resim anlayışından uzak tavrı ve Derrida'nın geleneksel düşünceyi reddeden yapıbozum sistemi arasında bir ilişkisellik ortaya çıkmaktadır. Araştırmadaki uygulama sürecinin temel çıkış noktası, Derrida'nın söz konusu kavramları ile Stella'nın yapıtlarındaki düşünsel ve biçimsel dil olmuştur.
20. YY batı resmin'de gölge ve kullanımı

Resim sanatının doğuşu ile ilgili anlatılarda, gölge resmedilen ilk form olarak tanımlamaktadırlar. Rönesans döneminde perspektifinde kullanılmaya başlanmasıyla birlikte Rönesans sanatçıların da gölge özellikle nesne ile mekanı oluşturan elemanlar ve figürlerin modle edilmesinde hacimlendirme aracı iken, Barok üslupta dönemsel özellikler ve Caravaggio'nun biçimsel dili ile gölge'nin kompozisyonun büyük bölümünü hakimiyeti altına alarak, altın çağını yaşadığı görülmektedir. Özellikle Romantizm ve Sembolizm' de sanatçılar korku, hüzün, endişe, melankoli, gizem, öteki kavramı, şeytanileştirme, ilahi olan, zaman gibi birçok kavramını ifade etmek için gölgenin çok yönlülüğünden faydalanmışlardır.19. yüzyılda Empresyonistlerin ışığı resmin konusu olarak ele almasıyla gölgelerin renklendiği bir döneme girildiği gözlenmektedir. 1920'li yıllarda De Chirico ile tekrar belirginleşen gölge özellikle metafizik resim ile birlikte, sürrealist, fantastik ve büyülü gerçekçilik gibi resim alanlarında eserler veren sanatçılara, yarattıkları dünyada farklı bir pencere açarak daha bireysel yaklaşımlarında bir ifade aracı haline gelmiştir. 20. yüzyıl bireyselleşmeye başlayan ifade biçimlerinde ve çalışmalarında seçtikleri konularda farklı etkiler yakalamak isteyen bazı sanatçıların, gölgenin farklı duygu kavramlarını yansıtmadaki rolünden yararlandıkları göze çarpmaktadır. Çeşitli akımsal değişiklikler, siyasi değişimler, gelişen teknoloji, fotoğrafın gelişimi ve sinemanın da dahil olduğu bu süreçte, gölge açık-koyu etkilerinde kullanılarak, negatiflerle birlikte imgelerin çoğaltılmasına olanak sağlamıştır. Bu dönemde ışık kaynağına göre, hazır nesnelerin değişen gölgeleriyle oluşturulan kompozisyonlar ön plana çıkmaktadır. Eserin kendi kendisini yeniden üretmesini sağlayan gölgelerin, kadrajın sınırlarını aşarak, sergilendikleri mekanla etkileşim içine girdikleri ve kavramsal bir boyuta ulaştıkları görülmektedir.
Sanat, iktidar, beden

İnsan türünün en yaratıcı üretim ve eylem biçimlerinin bir bölümünün somutlaşmış biçimi/yansıması olan sanat, her dönemde yalnızca sanatçının hür iradesiyle var olan bir niteliğe sahip değildir. Etki gücünü her alanda gösteren iktidar olgusu, sanat üzerinde de bazı dönemlerde varlığını sanat yapıtları üzerinden de somutlaştırmıştır. İktidar kavramı geniş çerçevede düşünüldüğünde, yüzyıllar boyunca insanı dolayısıyla onun yaratıcı üretim sürecinin sonucu olan sanatı doğrudan ya da dolaylı pek çok biçimde etkilemiştir. Kavramı Münci Kapani'nin açıkladığı biçimde 'başkalarının davranışlarını etkileyebilme, kontrol edebilme olanağı' olarak düşündüğümüzde bu etkileşim durumunun izini tarih öncesi döneme kadar sürmek mümkündür. Bu ilişkide iktidar, birey üzerinde güç ve etkiye sahip her şey olarak düşünülebilir ve tarih öncesi dönemden de referans alınabilir. Literatür tarandığında insanların mağara yüzeylerine hayvan figürleri çizmeleri konusundaki genel varsayım insan türünün başka bir tür karşısında güç elde etme isteğidir. Varsayımdan hareketle, mağara duvarlarına kaydedilen bu veriler insanın başka bir türle olan güç savaşının göstergelerindendir. Zamanla, topluluk bilincinin oluşmasına paralel olarak yeni iktidar biçimlerinin doğuşuyla, sanat ve sanatçı üzerindeki etkileri de farklılaşmıştır. İktidarın yaptırım gücü, yapıtlarının iktidarın amaçları doğrultusunda üretilmesi ve kullanılmasına neden olabilmiştir. Sanat, dinsel, politik, ekonomik çıkarlara hizmet eden bir araç olarak uzunca bir süre kullanılmıştır. Sanatın, dine hizmet için kullandığı dönemlerde, sanatçıların mesajı halka iletmek için kullandıkları en önemli araç insan bedeni olmuştur. Siyasetin, yönetim biçimlerinin sanatı bir propaganda aracına dönüştürdükleri dönemde de, insan bedeni kitleleri etkilemek amacıyla doğrudan mesajları iletecek biçimde resmedilmiş ya da biçimlendirilmiştir. Yirminci yüzyılın ikinci yarısından itibaren ise bedenin sanatta kullanım biçimi radikal bir değişime uğramıştır. Beden, sanatçının yalnızca resmettiği ya da biçimlendirdiği bir öge değil, canlı yapısıyla doğrudan bir sanat nesnesi olarak sanat tarihi sayfasında yerini alır. Bedenin, sanat arenasında devrim niteliğindeki bu yeni sunum biçimi, sanatçının sadece yeni ya da farklı olanı arayışından doğan bir sonuç değildir. Yüzyıllardır iktidarın dolayısıyla sanatın nesnesi olarak kullanılan beden artık iktidarın karşısında bir güç olarak somut varlığıyla ve aracısız bir biçimde görülmektedir. Değişen dünya konjonktürüyle birlikte sanatçının sanat arenasında daha çağdaş ve radikal üretimlere imza attığı gözlemlenmektedir. İktidar biçimlerine muhalif duruşlarıyla dikkat çeken sanat hareketlerinin yaratıcısı olarak sanatçı birey, artık gücünü bir hamiden, kiliseden ya da bir diktatörün sempatisinden değil, kendi özgür iradesinden almaktadır. Burada özgürlük kavramı sınırlarını tamamen sanatçının belirlediği bir kavram olmamakla birlikte, önceki dönemlere göre önemli ölçüde çerçevesi genişletilmiş bir kavram olarak düşünülmelidir.
Panorama 1453 tarih müzesi'nin algı olanaklarını genişletmesi bakımından resim diline katkılarına genel bir bakış

Sanatın gerçeklikle ilgili sorgulamaları her dönem, o döneme ait öz ve biçim arayışlarıyla sürmüştür. Bu bağlamda en belirleyici adımlar 16. yüzyıldaki tavan ve duvar resimlerinde, çerçevenin sınırlarını zorlayan gerçeklik yanılsamalı resimlerle atılmıştır. Dini, mitolojik ve alegorik konuların betimlendiği bu yanılsamalı resimlerin yerini aydınlanma çağı ile birlikte doğan Romantizmin etkisiyle manzara resimleri almıştır. İskoç Robert Barker'ın uğraşları sonucu 18. yüzyılın sonlarında karşımıza çıkan ve kent manzaraları sunan 360 derece silindirik resim sunumu ile gerçeklik yanılsaması inanılmaz boyutlara taşınmıştır. Kendine özgü mekanını da oluşturan panorama, gerçeklik yanılsamasını sağlarken, geleneksel perspektif resminin üstlendiği tekil görme noktasının aksine, sonsuz bakış noktası sunduğu demokratik ortamında izleyicisini özgür kılmıştır. Dolayısıyla bu çalışmada sanayi devriminin başında icat edilen ve özgün bir gösteri biçimine dönüşen panoramanın ilk örnekleri incelenerek günümüze kadar olan gelişim aşamaları araştırılmış, dünyadan ve Türkiye'den seçilen farklı konulara sahip örnekler irdelenmiştir. Ayrıca günümüzde çağdaş sanat formlarına olan katkısına örnek olabilecek güncel çalışmalara da kısaca değinilmiştir. Son bölümde ise tam panorama kavramıyla yeni bir anlatım dili geliştiren Panorama 1453 Tarih Müzesi ayrıntılı olarak incelenmiş ve Edmund Feldman'ın pedagojik eleştiri kuramına dayandırılarak betimleme, çözümleme, yorum ve yargı aşamaları ile eser çözümlemesi yapılarak resim diline katkıları ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Etik açıdan haber fotoğrafçılığı: Türkiye'de haber fotoğrafçılarıyla bir anket çalışması

YÜKSEK LİSANS TEZ ÖZÜ ETİK AÇIDAN HABER FOTOĞRAFÇILIĞI: Türkiye'de Haber Fotoğraf çil arıyla Bir Anket Çalışması Erdem ÇETİNTAŞ Basın ve Yayın Anabillm Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ocak 2004 Danışman: Yard. Doç. Dr. Merter ORAL Etik açıdan haber fotoğrafçılığının incelendiği bu çalışmanın kuramsal kısmında, haber fotoğrafçılığı üretim sürecini ve haber fotoğrafçısını basın meslek ahlakı bağlamında değerlendirebilmek için önce etik ve ahlak kavramı üzerinde durulmuş; daha sonra genel olarak meslek ahlakı incelenerek, basın meslek ahlakı özelinde haber fotoğrafçılığı üretim süreci ile birlikte haber fotoğrafçısı etik açıdan incelenmiştir. Meslek ahlakı ilkelerine uygun haber fotoğrafı üretiminin gerçekleşebilmesi açısından haber fotoğrafı üretim sürecinin koşullan ve bu koşullar içerisinde haber fotoğrafçısının konumu ayrı ayrı değerlendirilmiştir. Çalışmanın uygulama kısmında, Türkiye'deki haber fotoğrafçılanyla bir anket gerçekleştirilmiştir. Anketle, haber fotoğrafçılığının üretim koşulları ve bu koşullar içerisinde haber fotoğrafçılarının durumuna dair haber fotoğrafçılarının görüş ve değerlendirmeleri belirlenmiştir. Uygulamayla elde edilen veriler, haber fotoğrafçılarının, var olan haber fotoğrafçılığını meslek ahlakı ilkelerine uygun bulmadıklarını, sorunların kendilerinden de kaynaklandığını kabul ettikleri halde, temel sorunların üretim sürecinin koşullarından doğduğu düşüncesinde olduklarını göstermiştir. Haber fotoğrafçılarının, mesleklerini yaparken özgür olmadıklarını düşündükleri belirlenmiştir.
Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü Defter Emini Server Efendi Sergi Salonundaki 17.-18. yüzyıl el yazması vakfiyelerin tezhipleri

Milletleri medeniyetler düzeyinin üzerine taşıyacak unsurlar arasında ilim, fikir ve sanat ilk sıralarda gelmektedir. Sanatın alt dallarının en önemlilerinden biri ise şüphesiz ki geleneksel sanatlardır. Geleneksel sanatlar, ana görsellerin en iyi şekilde sunulmasını sağlayan, kökenlerini geleneksel yaratılarla besleyen bir sanat dalı olmuş ve yüzyıllardır sanat perspektifi paralelinde gelişim sürecini tamamlamıştır. Bir milletin kültür ve medeniyet seviyesini doğru değerlendirebilmek için onun kültür varlıklarını iyi incelemek gerekir. Bu bağlamda, Türk dünyasının en önemli yansıtıcısı durumunda olan kültür unsurlarının doğru değerlendirilip, çıkarımlar yapabilmek için Türk sanatlarını iyi bilmek ve anlamak gerekmektedir. Türk sanatlarının yüzyılları kapsayan gelişim sürecinin önemli bölümlerinden biri olan XVII. ve XVIII. Yüzyıllara ait El Yazması Vakfiyelerin Tezhiplerinin bulunduğu Tapu Ve Kadastro Genel Müdürlüğü Defter Emini Server Efendi Sergi Salonundaki eserlerle ilgili bu yönden araştırılmadığı için, bu çalışma yapılarak Türk sanatları literatürüne katkıda bulunmak bu çalışmanın maksadını oluşturmuştur. Araştırma sonucunda incelenen eserler, dili, dönemi, motif ve kompozisyon özellikleri, kullanılan renkler, uygulanan teknikler ve eserlerin ölçülerini belirleme açısından ele alınmıştır. Bu araştırmayı yapmaktaki amaç ise; müze envanterlerindeki eksik bilgilerin tamamlanabilmesidir. Araştırmada elde edilen bulgulara dayanarak, araştırmacı tarafından ortaya konulan önerilere yer verilmiştir.
Türk masallarındaki karakterlerin incelenmesi ve seramik heykel uygulamaları

Türk Masal kahramanlarının hayal ürünü olan ya da olmayan karakterlerinden her biri birer sanat imgesine dönüştürülebilir. Sanatçının hayal gücü ile yoğurup biçimlendirdiği bu imgeler gerçek dünyadan bir nesnenin birebir kopyası hiçbir zaman olmamıştır. Sanatçı kendi kavramlarına bağlı olarak bir şeyleri değiştirir, bazılarını atar ve canlandırdığı bir takım düşüncelerle bütünler. Masalların içinden çıkan düşsel imgeler, yeniden biçimlenerek, sanatçının elinde kendi yaratısı olan özgün biçimlere dönüşür. Türk masallarında görülen konuşan hayvanlar, periler, cinler ve devler gibi fantastik karakterler gerçekliğin değişime uğramış tiplemeleridir. Nitekim; gerçek dünyada ne konuşan hayvan, ne uçan halı, ne devler ne de bir kuşla konuşan bir prenses vardır. Sanatçı düşsel olarak gerçeklerden, gerçek dünyadan kopmak, uzaklaşmak istese de, hiçbir zaman kendini dünyanın gerçeklerinden tam olarak ayıramaz. Sanatçı, yaşadığı gerçeklikten doğan algılardan, yaşam deneyimlerinden, gözlemlerinden oluşturduğu malzeme olmadan yaratamaz. İTürk Masal Karakterlerinin İncelenmesi ve Seramik Heykel Uygulamaları? adlı bu çalışmada Türk masallarında görülen karakterler araştırılmış ve buna bağlı olarak karakterlerin masallarda görülen tiplerine göre en belirgin özellikleri dikkate alınarak dokuz farklı karakter, seramik heykel olarak yorumlanmıştır.