turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Takı ve heykel sanatında ortak bir ilgi olarak soyutlama kavramı

Soyutlama, 19. yüzyılda ilkel sanata yönelik ilginin artmasıyla modern sanatın ana yönelimlerinden biri haline gelmiştir. Heykelin yanı sıra takının da temel bir üretim biçimi olan soyutlama, her iki disiplinde de hem geçmişş hem de güncel ilgi ve üretim biçimlerinde ortak bir ilgi alanıdır. Primitif sanattan günümüze kadar soyutlama eğiliminin heykel ve takı plastiklerindeki üretimlere etkisi söz konusudur. Takı ve heykel arasında ilk çağlardan günümüze değin organik bir bağın sürdüğü görülmektedir. Takı ve heykel sanatının karşıtlıkları ve koşutlukları üzerine yapılan incelemede, her iki alanın da yöneldiği soyutlama eğiliminin, doğa ve çevreye olan empatiyle ilgili olarak kurulan en temel, en eski aynı zamanda halen en güncel bağ olduğu görülmektedir. Biçim ve teknik açıdan heykelden ve sanattaki güncel değişimlerden beslenen takı plastiği, Modernizmle birlikte geleneksel kuyumcu geleneklerinin belirlediği bir süs eşyası olmaktan çıkıp bir disiplin olmuştur. Takının yapısall dönüşümü, bu sanatın geleneksel kuyumculuk anlayışından uzaklaşarak heykelsi bir form kazanmasına da yol açmıştır. Disiplinlerarası bir yaklaşımla ele alınan bu çalışmada takının söz konusu yapısall dönüşümüne odaklanılarak, heykel ile arasındaki form ilişkisi deneysel bir süreç içerisinde incelenmiştir.
Tüketicilerin giysi tercihlerinde tasarım değerlerinin etkileri üzerine bir araştırma

Yaşamımızın birçok alanında karşımıza çıkan tasarım karşılaşılan problemlere çözüm bularak hayatımızı kolaylaştırmaktadır. Tüketicilerin giysi tercihlerinde tasarım değerlerinin etkilerinin incelenmesinin amaçlandığı bu çalışmada, giysiye tasarım öğeleriyle kazandırılan değerler fonksiyonel ve sembolik açıdan ele alınarak, giysi tercihinde etkinlik düzeyleri araştırılmıştır. Türkiye'de yaşayan kadın tüketicilerin evrenini oluşturduğu araştırmanın örneklemini ise Ankara ilinde yaşayan ve rastlantısal olarak seçilen 18-55 yaş arası kadın tüketiciler oluşturmaktadır. Araştırma verilerinin toplanmasında kullanılacak ölçme aracının oluşturulması için, literatür taraması yapılarak konu ile ilgili kaynaklar incelenmiş ve araştırmanın kavramsal çerçevesi oluşturulmuştur. Literatür bilgileri doğrultusunda hazırlanan ölçme aracı üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde tüketicilerin demografik özelliklerini belirlemeye yönelik sorulara yer verilirken, ikinci bölümünde ise tüketicilerin giysi tercihlerini etkileyen faktörleri belirlemeye yönelik sorular yer almaktadır. Üçüncü bölüm ise araştırmacı tarafından hazırlanmış fonksiyonel ve sembolik değerleri ağırlıklı olan 4 er adet giysi görsellerini içermektedir. Elde edilen veriler Sosyal Bilimler İstatistik Paketi (SPSS 18 .00) kullanılarak analiz edilmiş, frekans ve yüzde çizelgeleri halinde sunularak yorumlanmıştır. Araştırma sonucunda; Genel olarak kadın tüketicilerin giysi tercihlerini etkileyen faktörlere bakıldığında sembolik özelliklerin içinden renk, siluet ve doku giysi tercihlerinde en çok etkilendikleri faktörler olarak belirlenmiştir. Rahatlık, Diğer giysiler ile kombine edilebilme, uzun süre kullanılan giysiler fonksiyonel özellikler içinden en çok tercih edilen faktörler olduğu görülmüştür.
Işıklı cam resmi

Vitrayın teknik yönünün incelendiği tezin ilk bölümünde tanımı, tarihçesi ve günümüz öncesi ve sonrası kullanım alanlarındaki çeşitliliği ele alındı. İkinci bölümde ise vitray için gerekli olan ışığın önemi ve vitrayda gerçekten estetik olarak gözde bir beğeni etkisi yaratması gerektiği belirtildi. Teknik uygulamanın gerçekleşmesinin sadece, el becerisine kaldığı, fakat özgün bir vitrayın ortaya koyulmasının sadece tekniğe değil, ışıkla birleştiği andaki görkemliliğine bağlı olduğu anlatılmaya çalışıldı. Bu doğrultuda yapılan çalışma resim ve şekillerle desteklendi. Işık'tan sonra vitrayda kullanılan cam türleri ele alındı. Üçüncü bölümde, vitray tekniklerinin başlangıcından bize geçişindeki farklılığı ve daha sonra çıkan birçok teknik uygulama aşamalanyla anlatılmaya çalışıldı. Bu bölüm şekillerle daha anlaşılır hale getirildi. Bu bağlamda araştırmayı inceleyen herkesin kolayca okuyup, özgün anlamda işler çıkarabileceği düşünülerek tamamlandı. Dördüncü ve son bölümde ise bütün bu teknik aşamaların gerçekleşmesi için iyi bir tasarım bilgisine sahip olunması gerektiği düşünülerek, tasarımın tanımıyla, vitray uygulamasındaki tasarım farklılıkları, yapılan tasarımın mekana uyumluluğunun önemli bir faktör olduğu belirtildi. Ayrıca hangi tasarımın, hangi mekana, hangi teknikte uygulanabileceği, yanlış bir tasarımla başlanan uygulamanın, görsel bozukluğa neden olacağı belirtildi. Normal bir cama gözüyle yapılan, birkaç vitray tasarımı da örnekle gösterildi. Son bölümde belirtilen tasarım aşaması vitray sanatında temel taşlardan birini oluşturur. Tasarım aşaması teknik uygulama kısmının titizliği ve düzenliliği kadar, uygulamaya geçişteki ilk adımı oluşturduğu için gerekli görüldü. Okullarda verilen bu konudaki eğitim içerisinde, öğrencinin bu aşamadaki eksikliği gözlendiğinden dolayı ekleme zorunluluğu hissedildi. -
Sanat eleştirisi ekseninde Guernica'nın sosyolojik analizi

Pablo Picasso'nun hayatı ile ilgili çokça kitap yazılmakla birlikte, birçok araştırmanın yapıldığı ve birçok tez yazıldığı da görülmektedir. Bu çalışma İspanyol sanatçı Pablo Picasso'nun en önemli eserlerinin başında gelen Guernica adlı eseri hakkında yapılan detaylı bir araştırmayı ortaya koymaktadır. Guernica resmi Paris'te sergilendiği andan itibaren sanat tarihi bakımından önemli eleştirileri de göğüslemek zorunda kalmıştır. Modern sanatın kurucuları arasında yer alan Picasso'nun, Guernica gibi bir eseri ortaya çıkarmasının en önemli sebeplerinin başında sanatçı duyarlılığıyla birlikte, insani değerler gelmektedir.20. yüzyılın önde gelen eserlerinden biri olan bu eser, savaşın, acının, vahşetin bir bakıma simgesel tasviri ve anlatısı olmuştur. İzleyen her kişide farklı ve dramatik duygular uyandıran Guernica; tarihi bir belge olmanın ötesinde insanın ve insanlığın vahşi yönünü de irdeler nitelikte ve niceliktedir. Eser, döneminin vahşetini yansıtmasının yanında evrenselliğe hitap eden birçok olguyu da izleyene sunabilmektedir. Bundan dolayı çalışma estetik, sanatsal, kültürel, tarihi, sosyolojik yönünden akademik eleştiri bağlamında ve sanat eleştirisi ekseninden analiz edilmiştir. Nitel araştırma yöntemlerinden betimsel yöntemin kullanıldığı bu çalışmada araştırmanın kapsamına uygun olarak literatür tarama ve görsel tarama tekniklerine başvurulmuştur. Sonuç olarak bu araştırma/tez dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde bilimsel araştırma basamaklarından bahsedilmiştir. İkinci bölümde araştırma konusunun genel başlığını oluşturan temanın kuramsal çerçevesi oluşturulmuştur. Üçüncü bölümde ise sanat eleştirisi ekseninde Guernica'nın sosyolojik ve estetik analizi irdelenmiştir. Dördüncü bölümde bulgular ve yorum ele alınmıştır. Araştırmada elde edilen sonuçlara göre önerilerde bulunulmuştur.
Türkiye'de sanat ve pozitif bilimlerin ortak çalışma alanı olarak bilimsel illüstrasyonlar

Bilimsel illüstrasyonların işlevi, bilimsel bilgiyi aktarmak ve belgelemektir. Bu araştırmada, Türkiye'de bilimsel illüstrasyonların önemini vurgulamak amaçlanmıştır. Araştırma yöntemi olarak tarama modeli kullanılmıştır. Araştırmada nesnel verilerden yararlanılmıştır. Ayrıca uzman kişilerle bireysel telefon görüşmeleri ve internet ortamında yazışmalar gerçekleştirilerek verilerin geçerliliği ve güvenirliliği sağlanmıştır. Bu tezde bilimsel illüstrasyonlardan tıbbi, botanik, zoolojik, jeolojik/coğrafik, teknik illüstrasyonlar ve bu illüstrasyonların Türkiye'deki sorunları ele alınarak konu sınırlandırılmıştır. Sonuçta ise, bu tezde Türkiye'de bilimsel illüstrasyonların üretiminin, kullanımının ve eğitimdeki yerinin yeterli düzeyde olmadığı, bu alanın ülkemizde gelişmesi için ilgili alanlarda uzman kişilerin desteğiyle kurumsallaşmaya gidilmesi gerektiği saptanmıştır.
Performans olarak beden ve doğa diyaloğu

Bu çalışmada insanın var olduğu andan bugüne, kendini ifade etmek için bilinçli ya da bilinçsiz bir algı ile, doğa ile kurduğu her tür yol olan, din, tapınma, primitivizm, sanat gibi kavramlar, günümüz kuramları çerçevesinde bedenin araçsallaştırılarak, sanatın ve üretimin merkezine oturduğu 'eylem' olgusu temel alınarak, performans sanatı ve doğa ilişkisi incelenmiştir. Sanat eseri raporunda konunun anlatımına katkı sağlaması için tek bir tanıma sahip olmayan, performans sanatının farklı yazarlar tarafından yapılan, tanımlarına yer verilmiştir. Primitif sanattan başlayarak bedenin; nasıl kutsallaştığı, tarihsel süreç içerisinde varlığı açıklanmaya çalışılmıştır. 20. yy içerisinde sanatsal bir bilinç ile yapılmaya başlanan ve 1960'lara gelene kadar, performans pratiğinin sanat içerisindeki rolünün gerçekleştirilen çalışmalara nasıl yansıdığı anlatılmıştır. Beden sanat ilişkisinin kaçınılmazlığından başlanarak, beden sanatının ortaya çıkmasına kadar olan gelişmelere, ardından rapor çerçevesinde beden ve doğa arasında diyalog kuran sanatçı çalışmalarına yer verilmiştir. Sanatın tarihine bakıldığında beden kavramıyla ilgili binlerce esere rastlanmış; bütün bu eserleri incelemek yerine konunun anlaşılmasına katkı sağlaması açısından bazı dönemler içerisinde önemli çalışmalar incelenmiştir. Çalışma süresince beden kavramıyla doğa arasındaki iletişim geçmişş ve günümüz sanat üretimleri üzerinden karşılaştırmalı bir şekilde örnekler verilerek anlatılmıştır. Örneğin MÖ. 16000 de mağara duvarlarına yapılmış bir el izinin - günümüzde nasıl bir çağdaş sanat eserine dönüştüğünü, bir sanatçıyı etkileyerek ona nasıl ilham aldığı anlatılmıştır. Sanatçılarla ilgili bilgiler, performansı gerçekleştirdiği yeryüzü parçası, vermek istediği mesaj ve yaptığı çalışmalarla birlikte genel olarak sanatçı pratikleriyle ele alınmıştır. Aynı zamanda seçilen sanatçıların çalışmalarına yakın olan diğer sanatçı çalışmaları ile bir bağlam oluşturacak şekilde kronolojik bir sıraya göre ele alınıp, metinler arasında bir akış oluşturulmaya çalışılmıştır. Sanatçıların çalışmalarının ve genel rapor konusunun tam olarak okuyucunun zihninde canlanabilmesi için konuyla örtüşen performanslarının görsellerine ve künyelerine yer verilmiştir. Son bölümdeki metinlerde 'Performans Olarak Beden ve Doğa Diyaloğu' başlığı altında yapılan uygulama çalışmalarının, gerçekleştirilme aşamaları, düşünce olarak nereden nasıl beslendiği, hangi yöntemlerle kayıt altına alındığı ve gösteriminde kullanılan tekniklerle ilgili ayrıntılı bilgilere yer verilmiştir. Elde edilen bilgiler, fotoğraflar ve videolarla desteklenmiştir. Son bölümde önceki verilerden referanslar metinlerde ele alınıp, değerlendirilip performans ve doğa sanatçılarının yapmış olduğu çalışmalar ve sanatsal bakış açıları, uygulamaların gerçekleştirilme aşamasında etkili olmuştur. Günümüzde insanın doğadan ve kendinden uzaklaşması, robotik bir hayat sürmesi, içinde bulunduğu duyarsızlığın farkında olmaması ve bu kaotik yaşam içerisinde bilincinden uzak bir şekilde yaşamına devam etmeye çalışması beden ve doğa konulu performans uygulamalarında anlatılmaya çalışılmıştır.
Artırılmış gerçeklik teknolojisi ve müze içi eser bilgilendirme ve tanıtımlarının artırılmış gerçeklik teknolojisi yordamıyla yapılması

Teknoloji, hızla gelişen yapısıyla, bireylerin ve toplumların hayatında vazgeçilmez bir yere sahiptir. Teknolojinin gelişimi ve yarattığı yeni iletişim mecraları, yeni fikirlerin her türlü alanda uygulanabilir formlarını üretmeye başlamıştır. Artırılmış gerçeklik teknolojisi, bu özelliklere bağlı olarak, pek çok alana hitap eder. Müzecilikte, artırılmış gerçeklik teknolojisi dünyada pek çok müzede farklı tanıtım şekilleriyle kullanılmaya başlamıştır. Artırılmış gerçeklik teknolojisi geliştikçe, müzecilik alanında kullanımı daha da yaygınlaşacak ve müzeler için önemli bir gereksinim olacaktır. Bu çalışmada; müzecilikte teknoloji ve artırılmış gerçeklik teknolojisi bileşenleriyle beraber incelenmiştir. Çalışmanın ilk bölümünde müzecilik ve teknoloji tabanlı müzecilik alanları literatür taramalarla incelenmiştir. İkinci bölümde, artırılmış gerçeklik teknolojisi ile ilgili kavramlar geniş bir şekilde açıklanmış; uygulama alanları ve müzecilikte uygulanabilirliği analiz edilmiştir. Elde edilen veriler çerçevesinde müzecilikte eser bilgilendirme ve tanıtımlarının, artırılmış gerçeklik yordamıyla yapılmasına örnek teşkil edecek sonuçlar yorumlanmıştır.
Alice Harikalar Ülkesinde kitaplarının görsel sanatlara etkileri

1865- 1872 yıllarında basılan 'Alice Harikalar Ülkesinde' ve 'Alice Aynanın İçinde' adlı romanların yazarı olan Charles Ludwidge Dodgson aslen matematik profesörüydü ve bu eserleri Lewis Carroll imzasıyla yayımlatmıştı. O günden bugüne bu eserlerin birçok filme, çizgi filme, çizgi kitaplara konu olduğu görülmektedir. Araştırmanın temel amacı, Alice Harikalar Ülkesinde kitap, illüstrasyon, film ve animasyon eserlerindeki esprilerin bütün ülkelerde böylesine ilgi görmesinin ve birçok illüstrasyona, filme, animasyona konu olmasının nedenini incelemektir. Bu araştırma genel tarama modellerinden ilgili literatürün incelenmesiyle gerçekleştirilmiştir. Alice kitapları, görsel olarak başta Sir John Tenniel olmak üzere birçok illüstratöre ve Sürrealist ressam Salvador Dali'ye ilham kaynağı olurken, film yönetmenlerine de konu oluşturduğu görülmektedir. Bu araştırmada adı geçen çizerler de dahil olmak üzere seçilen elli illüstratörün eserlerine ve bugüne dek çekilmiş belli başlı on iki Alice filminden görsel bilgilere yer verilmiştir. Kitapların bu kadar çok çizere ve yönetmene konu olması bile görsel sanatlara etkisini göstermek için yeterli sayılabilir. Öğrencilere yaptırılan uygulamalarda, romanda bir kez adı geçen Cellat gibi önemsiz görülebilecek bir karakteri bile kendi yorumlarına göre resmetmeleri ile bugüne kadar çekilenlerin dışında Alice'in halen yeni filmlere ilham verebilmesi, bu katkıların ne derece önemli olduğuna bir işarettir. Bu tip eserlerin detaylı olarak incelenmesiyle, kitap resimleyen sanatçıların asıl içeriğe uygun çizimler yapmasına eğitimsel bir değer katılabileceği ve ortaya farklı karakter tasarımlarının çıkmasının sağlanabileceği anlaşılmaktadır. Ayrıca üniver-sitelerde Alice kitapları, öğrencilere metin ve karakter yorumlayarak resimleme yapmak konusunda bir kaynak olarak gösterilebilir. Hatta çocuklara metinler eksiksiz sunularak, onların çeşitli resimlemeler ve görsel ifadeler kazanabilecekleri düşünülebilir.
Duvar resimlerinde propaganda; Meksika örneği

Kitlelerin iknası temeline dayalı eylemler bütünü olarak düşünebileceğimiz propaganda kavramı, özetle kitlelere bir düşünceyi, bir ideolojiyi, bir inancı kabul ettirmek için sistematik olarak farklı yöntemlerin kullanılması anlamına gelmektedir. Amacı; bir kitleyi belirli bir düşünce doğrultusunda biçimlendirmek ve yönlendirmektir. Bu bağlamda propaganda uygarlık tarihinin her aşamasında farklı amaçlar doğrultusunda kullanılmış bir yöntem olarak karşımıza çıkmaktadır. 'Duvar Resimlerinde Propaganda; Meksika Örneği' başlıklı tez kapsamında genel anlamda tarihsel süreç içerisinde propagandanın kullanım alanları incelenmiş olup, özelde ise Meksika'da kamusal alanların duvarlarına yapılmış propaganda niteliği taşıyan duvar resimlerinin birey ve toplum üzerinde uygulanan ideoloji fikrin ve düşüncenin bıraktığı etkinin incelenmesi düşünülmüştür. Propaganda amacıyla yapılan duvar resimlerinin Meksika devrim düşüncesine yönelik hizmet ettiği tarihsel süreçleri incelenmiş olup Grafik Tasarım, Heykel, Sinema ve Duvar Resmi gibi görsel araçlardan örnekler sunularak Meksika devrim sonrası gerçekleşen duvar resimlerinin görsel ve içerik bakımından incelenmesi yapılmıştır. Yapılan incelemede Meksika'da 1910 ve 1920 yıllar arasında politik iç savaşların yaşandığı süreçte Meksika halkının kendi kültürlerinde yapısall bozukluklara neden olmuştur. Dönem hükümetinde yer alan siyasi iktidarların Meksika'nın kültürel değerleri yansıtmada ve tekrar hatırlatmada duvar resimlerinin, propaganda niteliği taşıdığı ve bu anlamda devrimin kaybettiği değerlerinin kitlelere ulaşmasında önemli yer tuttuğu gözlemlenmiştir. Meksika hükümeti tarafından görevlendirilen üç Meksika kökenli sanatçı olan Jose Clemente Orozco, Diego Rivera, David Alfaro Siqueiros'un hayatları ve yapmış oldukları propaganda niteliği taşıyan duvar resimleri betimle yöntemi kullanılarak biçim ve içerik bakımından incelenmiştir.
Deneysel tipografinin artırılmış gerçekliğe uygulanması

Düşüncelerin sesli ve görüntülü, anlık olarak aktarımının gerçekleştirilebildiği ve aktarım biçiminin de en az içerik kadar önem kazandığı bir süreç içerisindeyiz. Yeni etkileşimli iletişim araçlarının kullanımıyla, yaşadığımız iletişim problemlerine dair faydalı çözümlemeler oluşturulabildiği görülmektedir. Bu çalışmada tipografinin tarihi ve yeni iletişim araçları üzerinden kullanımı incelenmiştir. Deneysel yöntemlerin ve yeni teknolojilerin kullanımıyla tipografi farklı mekanlarda farklı açılardan deneyimlenebilmektedir. Çalışmanın birinci bölümünde Modernizm süresince oluşturulan tipografik yaklaşımlar ve deneysellik kavramı incelenmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde, tipografinin sayısal iletişim araçlarında kullanımının rolü yeni medya, sanal gerçeklik ve artırılmış gerçeklik teknolojileri kapsamında ele alınmıştır. Çalışmanın üçüncü bölümünde ise nesneleri görselleştirme ve okuma süreci incelenmiş ve araştırma sürecinde elde edilen bulgular analiz edilerek uygulama çalışması oluşturulmuştur.
Tarihsel gelişimi içinde kuş figürünün plastik sanatlardaki yeri

Bu araştırmada, tarihsel gelişimi içerisinde kuş figürü incelenmiş, farklı yorumlamalar içinde görülen kuş figürleri sembol dilinin bir öğesi olarak alınmış ve toplumlardaki anlamı ile plastik sanatlardaki yeri üzerinde durulmuştur. Çalışmada ayrı dönemlere ait farklılıklar, benzerlikler ve ortak sembol olma özelliği irdelenerek, kuş sembolünün günümüz resim sanatında taşıdığı anlam ve katkı belirlenmeye çalışılmıştır. Birinci bölümde, sembol, mitoloji ve masal gibi kavramlar açıklanmış ve bunlara ait örnekler verilmiştir. İkinci bölümde, çeşitli uygarlıklardaki kuş figürlerinin anlamlan üzerinde durulmuştur. Üçüncü bölümde ise kuş figürlerinin Türk Sanatı'ndaki yeri ve önemi belirtilmeye çalışılmıştır.
Çağdaş sanatta varoluş durumu

'Çağdaş Sanatta Varoluş Durumu' adlı uygulamalı ve kuramsal araştırma çalışması; varoluş sorusu altında güncel sanat pratiği ile felsefi bakış açılarının etkileşimlerinden hareket eder. Araştırmada; bilinç, beden ve dünya aksındaki farklı dizilimlere işaret eden felsefi yaklaşımlarla, sanat nesnesinin etkileşimine ve sanat nesnesinin nasıl bir harici varoluş alanına işaret ettiğine değinilmiştir. Soruşturma alanı; öznenin statüsündeki ve sanatın ifade biçimlerindeki eş manzaralı değişimlerin birlikteliği üzerine temellenir. Öznenin statüsündeki değişimler onun hangi ilişkiler çerçevesinde belirlendiğini ortaya koyar ve farklı tipteki varoluş durumlarına gönderimde bulunur. Tanrı/özne, Özne/nesne diyalogları varoluşa ait anlatı olanaklarına işaret eder. Öznenin süregelen ilişkiler çerçevesinde algılanabilirliğini kaybetmesi, ben, kendilik gibi durumları çözündürürken, tarihsel ve mekansal yeni algılama modellerini de beraberinde getirir. Olayın ve oluşun koşullarında özneden temel alan söylemleri aşan bir varoluş tarzı tarihin düz çizgiselliğini bozarak, mekansal algıyı da sabitliklerin olmadığı değişimin, dönüşümün alanına taşır. Bu süreç varoluşta yeni zaman, mekan modellerine gönderimde bulunur. Çalışmada bu süreç oluş kavramıyla beraber, çağdaş varoluş ve çağdaş sanat durumunu kavrayabilmek için tarihsel akış içinde araştırılmıştır. Sanatın öznelleşme sürecine temel bir alan sağladığı düşünüldüğünde, onun ifade biçimindeki değişimin tüm varoluş sürecine ışık tuttuğunu söyleyebiliriz. Bu bağlamda çalışmada üstlenilen diğer bir amaç, konu kapsamında ortaya konan kuramsal düşüncelerin kavramlardan biçim diline yönelmeleri ve bu kapsamda örnek verilen eserlerin biçimsellikleri arasındaki etkileşimlerin ve benzerliklerin analizidir. Araştırmanın ilk bölümünde; Varoluşçu ve Deleuze'cü bakış açılarında varoluşsal durum, sanatın formel yaklaşımlarıyla kurdukları ilişkileri ortaya koymak adına incelenmiştir. İkinci bölümün ilk kısmında sanat/varoluş ilişkisi Heidegger ve Sartre'ın metinleri üzerinden tartışılmış, bölümün ikinci kısmında sanatın formel dili birinci bölümde yer alan kuramsal yapılarla sorgulanmaya çalışılmıştır. Bu bölümde son olarak çağdaş sanat ortamında varoluşsal durum verilen örnekler kapsamında genişletilerek tartışılmıştır. Çalışmanın üçüncü bölümünde, varoluş problematiği çizgisinde devinimin, oluşun, geçiciliğin koşullarında ilerleyen anlatım dilinin açımlandığı eserler, çalışma kapsamında genel olarak ortaya konan kuramsal düşünceler ışığında incelenmiştir.
Dışavurumculuk eğilimi içerisinde portre yorumu

Hazırlanan bu tez çalışması, portre sanatını araştırmak, değişen dünya düzeni ve üzerinden geçen yıllar içinde portrenin yapılış amacı ve değişimi, ona katılan ifade, ruh ve dramatizmin vurgulanışı üzerinde durularak hazırlanmıştır. Tezin konu kapsamına yönelik portre sanatçılarının literatür taraması yapılmıştır. Portrenin tanımı ve tarihi ile başlanıp sanat tarihi içerisinde yer alan birçok sanat akımları ile ilgili genel bir tanım yapılmıştır. Bu akımların öncü sanatçıları ile ilgili portre örnekleri sunulmuştur. Hazırlanan tezin amacı doğrultusunda dışavurumculuk akımı araştırılmıştır. Ayrıca öncü sanatçılarının eserleri incelenmiştir. Ekspresif tavırla uygulanan resim çalışmalarında melankoli, yaşanmış travmalar, hastalık ve hüzün gibi psikolojik unsurlar ele alınmıştır. Çalışmalarda genellikle gri ve tonlarının kullanılması ise plastik tavırla uygulanan iç dünyanın, daha etkili olabilmesi amacı ile tercih edilmiştir. Elde edilen bilgiler doğrultusunda hazırlanan bu çalışma 4 ana bölüm altında toplanmıştır. İlk bölümde portre ve otoportrenin tanımı ile başlanmış, ikinci ve üçüncü bölümde sanat akımları ve bu akımların öncü portre sanatçılarının eserleri ele alınmıştır. Dördüncü bölüm ise çalışmalar ve çözümlemeleri adı altında yapılan resim uygulamaları incelenmiştir. Kompozisyon olarak portre, kendi içinde bir bütün olarak ele alınmıştır. Renklerin birbiri içinde uyumu ve devinimi ile kompozisyon oluşturulmaya çalışılmıştır. Aynı zamanda resimsel dil oluşturabilme bağlamında çalışılmış ve 10 adet portre resmi ile sonlandırılmıştır.
Dışavurumcu sanatsal yaratımda biçim bozma

Sanatsal yaratıya kaynaklık eden doğa formlarının içerdiği gerçeklik kendine özgüdür. Çevremizde var olan şeyler, özü gereği belli formlara sahiptir. Sanatında, var olan bu formlardan yani dış gerçeklikten yararlanır. Ancak sanatçı tarafından ortaya konulan form gerçeğinden çok farklı olabilmektedir. Bu ortaya koyulan formun altında yatan, görülmeyen gerçekliğin formudur. Var olanların, yeniden, kişisel yorumla sanat yapıtında ifade edilmesi, biçimsel bozulmayı gerekli kılar. Artık 'biçim bozma' anlayışı ile oluşturulan yapıt, var olan görselliğin ötesinde kendine özgü bir gerçekliği ortaya koymaktadır. Bu nedenle, sanat yapıtındaki biçim değişikliği, doğanın sorgulanması ve kişisel yorumun meydana getirdiği bir geçiş sürecinin sonucudur. Doğal olanın değişimi ile elde edilen biçimleme ve var olan her şeyin varlık nedeni olan biçim, sanatın temel sorunsalını ortaya koymaktadır çünkü biçim, sanatçının iç dünyasının, sezgilerinin ve ifadesinin somutlaştığı son noktadır. Böylelikle, 'biçim bozma' anlayışı, nesnelerin var olduğu biçimden hangi noktaya varacağına da karar vermektedir. Biçim bozma, sanatçının yeni düşünceler, biçimler yaratması ve doğayı farklı gözle görme isteğinin sonuçlandır. Bu farklı görme kimi zaman oldukça ileri götürülür ve biçim tamamen doğadan kopartılmaya çalışılır. Biçim bozma bağlamında tüm bu çabalar, bireyin nesnel alana yakınlığı ve kendi dünyasındaki yaşantılarının diyalektiğini kurması ve sürdürmesi, bunun sonucunda da sanat yapıtını ortaya koymasıdır.