turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Günümüz oyunculuk teknikleri bağlamında Commedia dell'Arte ve Carlo Gozzi'ye yeniden bakmak

Günümüzde tiyatro ve oyunculuk sanatı yeniyi üretirken geleneksel olandan faydalanmaktadır. Bu geleneğe dönüş düşüncesi 20. yüzyılda oyunculuk tekniklerinin farklılaşmasını sağlayan en önemli nedenlerden biridir. Çalışmanın amacı 20. yüzyıl tiyatrosuna ve oyunculuk yöntemlerine geleneksel İtalyan halk tiyatrosu olan Commedia dell'Arte ve Carlo Gozzi'nin yaptığı etkinin saptanmasıdır. Bu amaçla Commedia dell'Arte'nin tarihsel süreci işlenmiş ve önemli araçları deşifre edilmiştir. Carlo Gozzi'nin yaşamı, sanat anlayışı ve eserleri tanıtılmıştır. Carlo Gozzi'nin romantizm ile yakınlığı, onun 20. yüzyılda değer verilen bir yazar olmasının nedeni olarak vurgulanmıştır. Ayrıca 20. yüzyılda başlayan sanat araçlarının ayrışması Peter Bürger'in Avangard Kuramı üzerinden açıklanmış ve bu ayrışmanın nasıl Commedia dell'Arte araçlarını önemli hale getirdiği gösterilmiştir. Çağımızda Stanislavski'nin öncülük ettiği doğalcı-gerçekçi akım karşısında Commedia dell'Arte'nin, tiyatralliği savunan Meyerhold, Gordon Craig, Jacques Copeau, Vakhtangov, Tayrov, Charles Dullin, Jacques Lecoq gibi isimlerce tercih sebebi olduğu ve önemli bir kaynak olarak kullanıldığı tespit edilmiştir. Commedia dell'Arte araştırmalarının yeni çağın tiyatrosuna ve oyunculuk sanatına yön veren önemli unsurlardan biri olduğu görülmüştür. Çalışma daha çok 20. yüzyılın ilk yarısındaki tiyatroyu ve oyunculuk yöntemlerini odak almıştır. Günümüzde araştırmalarına devam eden Dario Fo, Antonio Fava, Piccolo Tiyatrosu gibi kişi ve ekipler ise sadece tanıtılmıştır. Bu araştırmanın derinleşmesi için Commedia dell'Arte ile ilgilenen 20. yüzyıl oyunculuk araştırmacılarının birbirleri ile etkileşimleri ve sonrasında günümüz tiyatrosuna yaptıkları katkılar da incelenebilir. Türkçe
Sinemada zaman-imgeye dayalı dramaturji anlayışının Yusuf üçlemesi üzerinden incelenmesi ve bir uygulama örneği olarak Ağıt kısa filmi

Bu çalışma, Gilles Deleuze'un sinema anlayışını kavramak ve uygulayarak modelleştirmek amacındadır. İlk bölümde, önce hareket-imge detaylandırılmıştır. Bu detaylandırma, hareket-imgenin krizinin temellerini kavrama amacıyla yapılmıştır. Daha sonra zaman-imge incelenmiştir. Sinemadaki anlam üretme araçlarının zaman-imgeye dayalı olarak ele alınmasıyla ortaya çıkan anlamlandırma süreçleri 'zaman-imge dramaturjisi' olarak tanımlanmıştır. İkinci bölümde, Semih Kaplanoğlu'nun Yusuf Üçlemesi'ni oluşturan filmleri Yumurta, Süt ve Bal çözümlenmiştir. Bu çözümleme, zaman-imge dramaturjisinin niteliklerini görünür kılmak amacıyla yapılmıştır. Üçüncü bölümde, uygulama çalışması olarak hazırlanan Ağıt kısa filminin, zaman-imge dramaturjisi temelinde çözümlemesi ve içerik sunumu gerçekleştirilmiştir.
Bektaşi erkanında nefesler

Hacı Bektaş Veli, Bektaşilik ve Bektaşi Erkanında Ne feslerin araştırıldığı bu çalışmada, konu üç ana başlıkta toplanarak incelendi. İlk bölümde Hacı Bektaş Veli'ni hayatı, yaşadığı dönem, mücerret olup-olmaması, yeniçerilik meselesi, O'nun ortaya koyduğu ve 0 na ithaf edilen eserler, düşünce yapısı, felsefi görüşleri ve batıni olup-olmaması gibi meseleler a- raştırılıp incelendi. İkinci bölümde, Bektaşilik hakkında bilgiler ortaya konuldu. Bu bölümde evvela Şiilik, Alevilik, Bektaşilik gibi birbirine karıştırılan kavramlar hakkında bilgi verildikten sonra; Bektaşi Tarihinin Dönemleri, organizasyonları ve özellikle Erkan ve Adetleri üzerine bir çalışma yapıldı. Üçüncü bölümde ise, Bektaşi Erkanında Musiki konusuna girildi. Bu bölümde, özellikle Bektaşi ayin törenleri için de büyük yeri ve önemi olan Bektaşi Nefesleri incelendi. Bektaşi Nefeslerine genel bir bakış yapılan giriş bölümünün ardından, bugün elimizde toplu halde nefeslerin bulunduğu önemli bir belge niteliği taşıyan, 1933 senesinde istanbul Belediye Konservatuarı tarafından iki cilt halinde neşredilen ve 87 nefesten oluşan 'İstanbul Konservatuarı Bektaşi Nefesleri Kol- leksiyonu' ndaki bütün nefesler incelendi. İlk önce listesi verilen bu nefesler sırasıjia; güfte, form, makam ve melodi yapısı ve usul ğ'i'b'f özellikleri ; gözonünde bulundurularak incelendi, düşünülenler sonuç bölümünde söylendi. - V -
Resim sanatında görsel imajlar, kod ve bellek

İmajlar, resimsel anlatıyı güçlü bir şekilde etkilemektedir. Görsel imajlar, bellek kodlarıyla, sanatçıyı birey olarak etkileyip sanatın dilini şekillendirmektedir. Geleneksel resim sanatında imgeler, çeşitli resim yüzeyleri üzerinde imaja dönüşmekteyken, ileri teknolojinin devreye girmesiyle, ışıklı yüzeyler üzerinde işlenmişlerdir. Böylece, sanat akımlarında, eser üretme süreci etkilenmiştir ve imge-kod ilişkisi, çağa uygun anlatım dilleriyle ele alınmaya başlamıştır. Bu araştırmada, resim sanatının önemli göstergeleri olan imaj, kod ve bellek kavramları, dört bölümde incelenmiştir. Birinci bölümde, imaj tanımlanmaya çalışılmış ve resim sanatında gerçekliğin yerine kullanılan göstergeler araştırılmıştır. İkinci bölümde, imaj-kod ilişkisine değinilmiştir. Resim dilinin iletişim şekli olan kod-alıcı ilişkisinin işlevselliği, anlam bakımından araştırılmaktadır. Görünenin arkasındakinin işaret ettiği, farklı görsel algı süreçlerinin durumu, resim sanatından örneklerle incelenmektedir. Üçüncü bölümde, belleğin eylemsel süreci, biçim ve bilinç kavramları tanımlanarak, bu kavramların resimde kullanımları araştırılmıştır. Bellek kavramı, kültürel ve teknolojik gelişmelerle, günümüze kadar çeşitli kırılma noktaları geçirmiştir. Bu bağlamda, bellek üzerinden görsel oluşumlar incelenirken, resimdeki biçimin algılanabilirliğine ve bilincin biçimi algılamadaki tetikleyici rolüne değinilmiştir. Dördüncü bölümde ise, araştırmacının resimsel anlatıda imaj, kod ve bellek ile ilgili çalışmaları yer almaktadır. Resim sanatındaki bellek deneyimleri ve bu süreçte kodlanan görsel imajların oluşumları, iki temel başlık altında incelenmektedir. İlk ana başlıkta, yöntemin belirleyici olduğu teknikler kullanılarak, imaj, bellek ve kod arasındaki ilişkinin tasvir edildiği resim örnekleri; ikinci ana başlıkta ise, araştırmacının oluşturduğu, dijital olanaklarla yeniden üretilmiş imajlar yer almaktadır.
Resim sanatı bağlamında disiplin aşırılığın bir göstergesi olarak mekan

20. yüzyılda bilimsel ve kültürel gelişmelerle yaşanan değişimlerin etkisiyle, sanat disiplinleri arasında yeni durumlar ortaya çıkmaya başlamıştır. Bu yeni durumlar 'disiplinlerarası', 'inultidisipliner' ve 'disiplinaşırı' gibi terimler ile tanımlanmaktadır. 20. yüzyılda sanat pratiklerinin birbirleriyle olan ilişkileri, disiplinler arası yapılara zemin hazırlamış ve multidisipliner üretme biçimlerinin oluşmasını sağlamıştır. Bu ortamlar arası yapılar birçok akımın ve hareketin etkileşimleri sonucunda ortaya çıktığı görülür. Disiplinlerarası yapıda sanatçı birçok disiplinden yararlanarak tek bir sanatçı odaklı çalışırken, multidisipliner yapıda farklı disiplinden kişilerin iş odaklı üretimi ve etkileşimi söz konusudur. Bugün üretilen her şey, kendi disiplininin sınırını aşan bir noktada olup, başka alanların olanağını içinde barındıran ve pratiğinde uygulayan yapıya sahiptir. Disiplinaşırılık, bir disiplin odağında diğer disiplinlerin o odak içerisinde ya da sürecinde doğrudan gösterimine dayanır. Sürekli yeni medyumların eklenmesiyle birlikte resim sanatının bir disiplin olarak varlığı, çeşitli disiplinlerin medyum olarak katılımı ile disiplinaşırı bağlamlara uğramakta ve günümüz sanatında disiplinlerin ortaya koyduğu işler, disiplinaşırı olarak bakmayı zorunlu kılmaktadır. Bu çalışma, yapısall bir araştırma olarak; resim sanatı ile mekan kavramı arasındaki yapısall ilişkiyi, disiplinaşırılık kavramı üzerinden bir bağlam kurulmaya çalışılacaktır. Araştırmada mekan kavramı resim sanatı bağlamında ele alınacak, disiplinaşırılığın bir göstergesi olarak varlık tabakaları ortaya konmaya çalışılacaktır. Bu araştırma bağlamında mekan kavramı, resim sanatı bağlamında incelenecek olan çalışmanın paradigması olacaktır. Günümüzde artık sanatçı, resim temelli yola çıkarak bir mimarinin, sesin ya da dijital teknolojilerin olanağında resimsel üretimler yapabilmektedir. Farklı algı aralığında yer alan medyumlar artık resmin içinde bir yer işgal etmeye başlamaktadır. Bu konuda çeşitli disiplinlerin çoklu algı ve çoklu zeka gibi kavramlarla, bu duruma kendi perspektiflerinden baktıkları görülmektedir. Sanatçı artık nesnel dünyanın sunduklarına eşit bir uzaklıkta yer alır. Kendi pratiğinin öz nitelikleri dolayımında bir mekanı ya da bir metni kendi pratiğinden bakışla kurabilir. Resim pratiğinden mekana bakıldığında hala resimden söz edilebilir noktada olunduğu görülmektedir. Bu araştırmada, mekan olgusunu resim sanatı bağlamında bir disiplinaşırılık olarak ele almak ve resim disiplini olanağında mekanı bir aşırılık olarak incelenmesi amaçlanmıştır. Bu aşırılık, sanatçının kendi algı aralığının olanağı olan medyumun aşılması anlamına da gelmektedir. 'Resim Sanatı Bağlamında Disiplinaşırılığın Bir Göstergesi Olarak Mekan' başlıklı çalışmada, resim sanatı çerçevesinden, mekan: disiplinaşırılık olarak yanılsama mekan, reel mekan ve sanal mekan olmak üzere üç aksta incelenmiştir.
İç ve dış mekan düzenlemelerinde su oyunlarında seramiğin yeri

XX. yüzyılın ikinci yarısı, hızlı nüfus artışları ve sorumsuzca tüketilen doğal kaynakların, insan soyunun devamını tehlikeye sokması karşısında oluşan, çevre bilincine sahne olmuştur. Bu bilinçle ortaya çıkan bir bilim dalı olan Ekoloji'nin çevre sorunlarına gereken önemi vermesi ve Birleşmiş Milletler'in bu sorunların çözümünde çaba göstermesi; doğal kaynakların kötü kullanılmasına engel olmak, tarihi ve kültürel varlıkların korunarak, dünyanın gelecek nesillere, üzerinde uygarca yaşanabilecek bir şekilde bırakılabilmesi içindir. İnsana daha güzel ve verimli yaşama ortamları sağlamayı amaçlayan çevre düzenleme çalışmalarının hedeflerine ulaşabilmesinde, sanatçılara da önemli görevler düşmektedir. Yaşama estetik ve kültürel boyutlar kazandırabilecek çevre donatı elemanları, iç ve dış mekan düzenlemelerinde yer alarak, yüzyıllar sürecek sanat eğitimi ile, kültür hizmeti görevini de üstlenmiş olurlar. Kültür varlıkları arasında yer alan su oyunları ve suyun kullanıldığı yapılar, görsel ve işitsel etkileri yanında sembolik ve mecazi anlamları ile de, çağlar boyunca toplumların yaşamındaki önemlerini ve yerlerini korumuşlardır. Su oyunları ve suyun kullanıldığı yapıların çevre düzenlemelerindeki önemini ve seramiğin su oyunlarındaki yerini irdeleyen bu çalışma dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde; insanın çevre ile olan ilişkisine, doğal, tarihi ve kültürel çevrenin korunarak, yapay çevrelerin geliştirilmesinin önemine yer verilmiştir. İkinci bölümde; su ve yaşam arasındaki ilişki, mecazi ve sembolik anlamlarıyla ele alınmış, suyun uygarlıkların gelişimindeki önemi kısmi tarihi bilgilerle verilmeye çalışılmıştır. Üçüncü bölümde; çevre düzenlemelerinde yer alan su yapılan işlevlerine göre sınıflandırılarak anlatılmıştır. IV Dördüncü bölümde; suyun görsel ve işitsel etkisinin objeye bağlı yardımcı eleman olarak kullanılmasının amaçlandığı, su ile kullanılmadıklarında bile, görsel açıdan mekanla bütünleşmelerinin sağlanmaya çalışıldığı, rapor kapsamındaki tasarımlar ele alınmıştır.
Galerien in Istanbul

Çağdaş sanat ve galerileri özellikle İstanbul'un olmak üzere Türk kültürünün ayrılmaz bir parçasıdır. Sanatın yarattığı üçüncü mekanlar, kültürlerarası ilişkiler için gereken ortamı sağlamaktadır. Üçüncü mekan, farklı insanların birbiriyle ilişki ve etkileşimlerinin bir sonucu olarak ortaya çıkmaktadır. Aynı kültürel özelliklere sahip tek bir grubun oluşturduğu alandan farklıdır. Bu çalışma, İstanbul galerilerinde çalışan yaratıcı beyinlerin Üçüncü Mekanı nasıl oluşturduğunu sorgulamaktadır. Araştırma, Gömülü Teori yöntemiyle sürdürülmüştür. Bu yöntem, üçüncü mekan kavramını genişleterek kuram haline dönüştürmektedir. Verileri toplamak için, İstanbul'un çağdaş sanat sahnesinin dokuz aktörü ile dokuz röportaj gerçekleştirilmiştir. İlk röportajdan itibaren tekrarlanan analizler yapılarak farklı kıdem ve görevdeki kişilerle kartopu örnekleme tekniğinde görüşülmüştür. Bu yaklaşımla, Üçüncü Mekanın ağ yapısı belirginleştirilmiştir. Oluşturulan teorik model, mekansal yeniden yapılanmaları ve sanattaki etkilerini açıklayabilmektedir. Bu teorik sonucu izleyen pratik sonuç da, belirginleşen ağ bağlantısının kültürlerarası yetkinlik ve öğrenmeyi anlama açısından öncelikli ilgi alanı olmasıdır. Çağdaş sanat; değerlerin, fikirlerin ve imgelerin akması suretiyle çalışmaktadır. İlerleyen araştırmalar, İstanbul'dan farklı şehir ve bölgelerde gerçekleştirilerek, sonuçlar birbiriyle ilişkilendirilebilecektir.
Çağdaş gerçeklik ve heykel plastiği üzerine denemeler

İnsan, tarihsel bir varlıktır. Tüm zamansallığı içinde mutlak bir tipe sahip olmamakla birlikte, tarih yapmak ve yazmakta bir ortaklaşalık sergilemektedir. İnsanın gerçekliği, zamansallığın, zamansallık da insanın ürünüdür. Bu geçişken ve tepkisel süreç içinde birbirini değiştirerek, yapılandırmaktadırlar. Bütün insanlar gibi, içinde bulunduğumuz tarihin, gerçekliğin adını koyma ayrıcalığına sahip olmamakla birlikte; Modernizm-Postmodenizm gerçeğinin çağa vurduğu damga ve yaşama boyutu tartışılamaz. Modernizmin bir doğurgusu olarak, tarih bilinci, geçmişşe dönük bir birikim olmaktan çok, bir yaşama gerçekliğine dönüşmüştür. Yaşama gerçekliği, bir başka deyişle, yaşamla kurulan anlam bağlamı, yorumlanması gereken, dünyevi, çevresel içeriklerin, değerlerin ve karmaşanın çözümüne yönelik, bireysel bir duyumsamadır. Bu bağlamda, çağdaşlık, 'çağa ayak uydurma' olmaktan çıkmaktadır. Sanat da biçim ve güzelliğin aşkın bir öğretisi olmaktan sıyrılıp, çevrenin ve bireysel yapının okunup, özümsenmesinin nasıl yorumlanıp, nesnelleşeceği arayışına yönelik bir sürece dönüşür. Bireysel, özellikle otobiyografik bir yaşama ile, arama ve yapılandırmaya dönüşen, sanatsal olan gerçeklik ve çağ görüsü kendini ve ürününü bu çerçevede bulmaktadır.
Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümü Resim-iş Eğitimi Anabilim Dalında yazı dersinin grafik tasarım dersine katkısının değerlendirilmesi

Bu araştırmanın amacı, Yazı dersinden elde edilen kazanımların Grafik Tasarım dersinde uygulanabilme düzeyini ölçmektir. Araştırmanın evrenini, Türkiye'deki Eğitim Fakültelerinin Güzel Sanatlar Eğitimi Resim-İş Öğretmenliği Programında yer alan 28 üniversitenin Grafik Tasarımı Anasanat atölye öğrencileri oluşturmaktadır. Araştırmanın örneklemini ise; Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümü Resim-İş Eğitimi Anabilim Dalı 4. Sınıfına devam etmekte olan önceki dönemlerde Yazı dersi almış ve Anasanat atölyesi Grafik olan öğrenciler oluşturmaktadır. Bu araştırmada, tarama modeli kullanılmıştır. Tarama modeli, geçmişşte olmuş ya da halen var olan bir durumu var olduğu şekliyle betimlemeyi amaçlayan araştırma yaklaşımıdır. Bu bağlamda araştırmacı tarafından anket geliştirilmiştir. Araştırma, pilot ve asıl uygulama olmak üzere iki basamakta gerçekleştirilmiştir. Pilot uygulama, Yazı dersi almış olan Grafik Anasanat Atölyesi 3. sınıf öğrencilerinden 45 kişiye yapılmıştır. Asıl uygulama, Yazı dersi almış olan Grafik Anasanat Atölyesi 4. sınıf öğrencilerinden 60 kişiye uygulanmıştır. Araştırma verilerinin çözümlenmesinde, SPSS bilgisayar programından yararlanılmıştır. Elde edilen veriler tablolar halinde sunulmuştur. Öğrencilerin, araştırmadan elde edilen bulgulara dayalı olarak, sanat eğitimcisi yetiştirilen öğretim kurumlarındaki Resim-İş Öğretmenliği Programında Yazı Dersinin programdaki yeri, öğrenme-öğretme süreci, Yazı Dersi ve Grafik Tasarım Dersi arasındaki ilişki gibi bazı konularda güçlükler yaşadıkları söylenebilir.
Bedenin imgelem olarak eylemsel ve düşünsel süreçlerinin incelenmesi

Bu çalışmada beden, değişimin, gelişimin, iletişimin öncüsü olarak fiziksel bağlamda soyut bir nesne olarak ele alınmıştır. İlkel bedenlerin yaşam mücadelesiyle başlayan varoluş, günümüzde yaşayan bedenlerin kendilerini ifade şekillerine kaynaklık etmiştir. Doğanın bir paçası olan beden, ehlileşmeyen duygularını besleyerek evrilmiş, bedenini gerektiğinde araç ve amaç olarak kullanmayı öğrenmiştir. Biyolojik, ruhsal ve sosyal katmanları olan beden, toplumsal iletişimde bir temsil, yani bir görünüş olarak yer almaktadır. Bu çağ içerisinde hem araç hem amaç hem de malzeme olarak beden, sınırlarının ötesinde bir kullanım ve ifade alanı haline gelmiştir. Sanatçının iç dinamiklerinin de etkin olduğu bedensel temsillerin farklı sanat disiplinleriyle birlikte sunulması daha özgün çalışmaların ortaya çıkmasını sağlamıştır. Buradan hareketle farklı sanat disiplinlerinden, farklı ifade biçimlerine, farklı üretim süreçlerine, bedenin çeşitli ifadelerine yer verilmiştir. Yüzey resimlerinden, üç boyutlu şekillendirmeye, hazır nesneye, düşünce temelli kavramsallıktan beden temelli hareket ve eyleme kadar oldukça geniş bir anlatım, yorumlama ve üretim süreçleri içinde beden, et ve kemik sisteminin dışına çıkıp, insanın gerek nesne olarak gerek duygular ile gerekse sosyokültürel ve ekonomik olarak toplum içindeki varlığını, devamlılığını, geleceğini ve ötesini değerlendirip, deneyimlediği canlı bir sürecin değişimi, gelişimi ortaya konmuştur. Beden, varlığını oluşturan sınırlarından başlayarak, damarlarından hücrelerine, duygularına, düşüncelerinden eylemselliğine kendini bir model, bir yüzey, bir biçim, bir kavramsal oluşum, bir hazır nesne, genel geçer kalıpların sınırlarını aşan bir ifade aracı ve yöntemi olarak sanatın klasik yorumlamalarından farklı bir oluşum olarak kendini ortaya koymuştur. Bu araştırmada, sanatın sayısız disiplinlerinden çoklu ifade biçimlerine bedenin kendine özgü oluşumu, süreci ve yeniden yorumlanması bedenin sanatla ilişkisi ve etkileşimi bağlamında incelenmiş, bedenin biyolojik varlıktan sanat nesnesi olma ve bir eylem alanı haline dönüşmesinin değerlendirilmesine yer verilmiştir. Bu araştırmada yapılan kişisel uygulama çalışmalarında beden konusu, beden imgesinin kavramsal boyutu, değişimi, deformasyonu, organik ve tinsel dönüşümlerinin yarattığı deneysel süreçler, beden imgelemi üzerinden bir deneyim olarak sunulmuştur.
Gilles Deleuze's philosophy of art: The Cruelty of Affect

Bu çalışmada çağdaş Fransız filozofu Gilles Deleuze'ün estetik kuramı felsefi kökenleri açısından incelendi. Etkisi Deleuze'ün bütün yapıtında hissedilen Baruch Spinoza, filozofun sanata yaklaşımında da temel figür olarak belirir. Deleuze'ün formüle etmeye giriştiği dirimselci sanat kuramı yargı ve al imlama kategorilerinin yerinden oynatılmasını talep eder. Bu vizyonda sanatsal pratik, al imlama ve yargının kırılma ve gerilim noktalarını oluşturduğu gene 11 eşmiş bir yaratım olarak belirir.
Kaligrafi ve tipografinin afiş sanatına yansımaları

Kaligrafi ve Tipografi grafik tasarımın temel ögelerinden başlıcasıdır. Afiş tasarımı ise, bu iki ögeyi barındırarak, mesaj iletme amacı taşıyan önemli bir görsel iletişim aracıdır. Gutenberg ile ortaya çıkan tipografi kavramı, zamanla büyük ölçüde gelişerek sadece bir iletişim aracı olmaktan çıkıp, tasarım ögesine dönüşmüştür. Kaligrafi ise, zamanla modern çağa ayak uydurarak gelişmiş, dünyanın her yerinde oldukça fazla görülen bir yazı sanatı haline gelmiştir. Bu iki terimin, 1800'lü yıllarda kendini daha çok göstermeye başlayan afiş sanatına önemli yansımaları olmuştur. Özellikle tipografi, Bauhaus ve Yeni Tipografi hareketiyle afiş tasarımında öne çıkmaya başlamış, bu durum üzerine birçok kitap ve makale yazılmıştır. Çalışmada afiş tasarımında tipografi ve kaligrafinin gelişimi araştırılmış, bununla beraber afiş tasarımına yansımaları incelenmiştir. Özellikle günümüzdeki afiş tasarımlarının geneline bakıldığında, fotoğraf veya illüstrasyon kullanımı hala devam etse de, kaligrafik ve tipografik tasarımlar ön plana çıkmaya başlamıştır. Tez çalışması süresince çağdaş kaligrafik afiş tasarımlarına daha çok yer verilmiş, çeşitli tasarımcılarla yapılan röportajlarda bu konu hakkında farklı bakış açıları ve fikirlere rastlanmıştır. Artık kaligrafi ve tipografi afiş tasarımında adeta tasarımın kendisi olarak kullanılmaya başlanmıştır. Bu bağlamda, çağdaş afiş tasarımlarında mesaj iletme kaygısı korunarak, tasarımdaki kaligrafi ve tipografinin tek başına kullanıldığı, okunurluk kaygısının en aza indirildiği, buna rağmen herhangi bir illüstrasyon veya görsele ihtiyaç duymadan, verilmek istenen mesajın oldukça net ve akılda kalıcı bir biçimde verilebildiği görülmüştür.
Deha ile yalnızlık arasında romantik bir sanatçı: Caspar David Friedrich

Bu çalışma Alman Romantizmi'nin en ünlü temsilcilerinden olan Caspar David Friedrich'in hayatından ve eserlerinden yola çıkılarak gerçekleştirilmiştir. Sanatçının eserleri gerek Alman Romantizmi kapsamında gerekse diğer sanatsal dönemler içerisinde oynadığı öncü rolü, kendi çağını aşan üstün sanat yönü, deha ile karışık yalnızlığı ve toplumsal soyutlanması açılarından ele alınmıştır. Araştırmada 18. Yüzyılda doğan ve 19. Yüzyılda eser veren Caspar David Friedrich'in sanatsal kişiliği ve çalışmaları analiz edilmiş, dönemin Alman toplumunun sanat anlayışı içerisindeki farklı nitelikteki sanatsal özellikleri irdelenmiştir. Caspar David Friedrich, eserleriyle Alman Romantizminin öncü bir sanatçısı olarak gerek Alman Romantizmini, gerekse ondan sonra gelen sanat akımlarını temelden etkilemiştir. Friedrich'in kendi toplumuna ve dönemine yabancılaşarak anlaşılamamanın verdiği büyük endişelere rağmen toplumları ileriye götürecek öngörü, fikir, duygu ve düşüncelerini resimlerine renkler, şekiller, çizgiler ve semboller halinde aktarmaktan vazgeçmemesi yönüyle de övgüye değerdir. Bu çalışmada ortaya çıkan sonuçlara göre Caspar David Friedrich, Almanya'nın Fransız'lar tarafından işgal edilmesine karşı çıkan sanatçılardan birisi olarak milli bir sanatçı özelliği ile büyük ve birleşik Almanya ideali doğrultusunda eserler yapmıştır. Milli karakterini hiç yitirmemiş olması sebebiyle 1930'lu yıllarda Nazi Almanya'sında başka sanatçıların eserleri imha edilirken O'nun eserlerine dokunulmamıştır. Caspar David Friedrich'in sanatçı kişiliği ve eserleri analitik olarak değerlendirilerek ve resimlerindeki renkler, doku, perspektif, konu ve sembollerden yola çıkılarak, sanatçı kişiliği ile ilgili bir takım sonuçlara ulaşılmıştır. Sanatçının Alman Romantizmi'ne ve diğer sanatsal dönemlere olan katkısı ve etkisi irdelenmiş, bazı sanat dallarına olan öncü rolü yorumlanmış; modern ve postmodern sanatı doğrudan etkilediği gerçeği betimlemelerle gözler önüne serilmiştir.
1280&deg;C'de gelişen odun külü katkılı sır araştırmaları ve uygulamalar

Kül sırlarının ilk olarak Shang Hanedanlığı döneminde yaklaşık M. Ö. 1500'de ortaya çıktığı bilinmektedir. En erken örnekleri Kuzey Çin'deki Shangxi bölgesinde görülse de odun külü temelli ilk sırların aslında Güney Çin'de üretildiğine ve buradan nehir yoluyla Kuzeye taşındığına inanılmaktadır. Bu sırlar aslında odun yakıtlı fırınlarda pişirim esnasında havada uçuşan küllerin çömleklerin yüzeyine düşmesi sonucu tesadüfen üretilmişlerdir. Bu çalışmanın amacı; odun külünü bir sır hammaddesi olarak değerlendirmek ve odun yakıtlı fırınlarda oluşan doğal kül sırı görünümüne benzer etkiler oluşturabilmektir. Çalışmada çeşitli ağaç türlerinden temin edilen gövde, dal ve yapraklar yakılarak elde edilen kül, farklı hammadde ilaveleri ile sır reçetelerine dönüştürülmüştür. Stoneware bünye üzerine uygulanan sırlar 1280 C'de yükseltgen ortamda elektrikli fırında pişirilmiştir. Bazı sır denemeleri ise yine aynı derecede indirgen ortamda gazlı fırında pişirilmiştir. Çalışmanın sonucunda; geleneksel kül sırlarında görülen ağaç dalları ya da nehir akıntısı özelliğindeki akışkan sır görüntüsü ile mat ve yüzeyde küçük noktasal lekelerin görüldüğü yüzey etkileri elde edilmeye çalışılmıştır. Binlerce yıllık bir geçmişşe sahip olan kül sırları tarihte bilinen ilk sırlar olması nedeniyle seramik sanatında önemli bir yere sahip olmuştur. Kendine özgü renk ve doku özelliği ile birçok seramik sanatçısını etkileyen kül sırları gelecekte de önemini korumaya devam edecektir.