turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Dokuma, baskı ve örme tekstil yüzeyler için desen tasarımında, resim ve özgün baskı sanat eserlerinden yararlanılması

Sanat ve moda günümüze kadar birçok dönemde etkili olmuş, 20. yy sanat akımları tekstil alanında dönemin tasarımcıları tarafından ilham kaynağı haline gelmiştir. Sanat akımları arasında o dönemde en çok kaynak oluşturanlar, İzlenimcilik, Art Nouveau, Fovizm, Kübizm, Bauhaus, Soyut Sanat, Sürrealizm, Dadaizm, Pop Art, Optik Sanat, Postmodernizm ve Yeni Kavramsalcılık olup, bu akımları çalışmaların içinde görmekteyiz. Bu akımlarda, yüzeyler üzerinde tekstile etkisi olan ressamların tabloları ve bu tablolardan ilham alınarak, esinlenilerek, yorumlanılarak, ya da eserin birebir aynısı basılarak yapılan kumaş desenleri yer almaktadır. Ayrıca bu tez de 20. yy dönemini yansıtan o dönemde yapılmış aksesuarlar, kumaş desenleri, arabaların ve ayakkabıların üzerine uygulanmış desenler, dokumalar, halılar, mimari yapıların iç ve dış dekorasyonlarında uygulanan desenler ile sanatçı ve ressamların moda sektöründeki etkilerini görmekteyiz. Bu çalışmada dönemin belli başlı sanat akımlarını inceleyerek, akımlara ve modaya en çok etkisi olan sanatçılar, ressamlar ve mimarlar araştırılarak; Monet, Martina Krupicko, Mimar Charles Rennie Mackintosh, Mimar Antoni Gaudi, William Morris, Gustave Klimt, Johannes Vermeer, Edgar Degas, Frida Kahlo, Henri Matisse, Picasso, Paul Klee, Gunta Stölzl, Anni Albers, Gertrud Arndt, Johannes Itten, Sonia Delaunay, Piet Mondrian, Yves Klein, Rene Magritte, Salvador Dali, Raoul Hausmann, Andy Warhol, Fernand Leger, Peter Blake, Victor Vasarely, Escher, Kosuth, Damien Hirst, Bora Akıncıtürk ve Lavina Yelb'in tekstil yüzeylerine uyarlanmış çalışmalarının yer aldığı yapıtlar bulunmaktadır.
Öznel seramik-heykel figürlerin, kent bağlamında nesne-mekan ilişkileri

Sanat eseri ve mekan içerisindeki etkileşimlerin seramik sanatı daki yeri etkisi göz ardı edilemez. Seramik sanatının işlevselliğinden sonra artistik anlatımının da önem kazanması bulunduğu döneme ayak uydurma çabasındandır. Tüm bu etkileşimlerin sonucunda seramik, işlevsel amaçla üretiminin yanı sıra günümüzde kendi içerisinde bir eğilim haline gelen figüratif form anlayışı için önemli bir malzemedir. Sanatın her döneminde var olan figüratif formlar çağımızın en önemli unsurlarındandır. İlk çağlardan bu yana farklı amaçlarla ortaya çıkarılan formlar artık bambaşka bir konumdadır. Bu formlar, modern sanatın getirdiği birikimler bağlamında farklı bir boyut kazanarak sanat nesnesi konumuna gelmişlerdir.1960'lar plastik sanatlarda birlikte ve peş peşe gelen sanat hareketlerine sahne olmuştur. Bu çalışmada o zamanlardan sanatta mekan ve nesne ilişkisi hakkında bilgi verilecektir. Mekanın sanat nesnesi üzerindeki bağlamı içerisinde, sanat nesnesinin mekanla bütünlüğü araştırılacaktır. 20. yy'la birlikte eser-mekan ilişkisi de sorgulanmaya başlanmıştır ve bu dönem, sanat eserinin çevresiyle bütünleşmesini sağlamıştır. Bu bağlamda geleneksel olan 'izleyici' anlayışında, yerini deneyimleyen ve sanat yapıtının bir parçası olan izleyici modeline bırakmıştır.'ÖZNEL SERAMİK-HEYKEL FİGÜRLERİN KENT BAĞLAMINDA NESNE-MEKAN İLİŞKİSİ' isimli bu tez çalışmasında, nesne-mekan ilişkisini figüratif örneklerle ortaya koymaktadır. İki ana bölümden oluşan tezin birinci bölümünde nesne, sanat nesnesi ve biçim içerik açıklanmış ve mekan konusu irdelenmiş. Geçmişten günümüze kadar olan süreçte sanatın kısa tarihi anlatılmış ve örneklere değinilmiştir. İkinci bölümde uygulamalar ve formların nesne ve mekanla olabilecek bağları anlatılmaya çalışılmış ve figüratif çalışan sanatçılar örneklendirilmiştir.
Uzamsal artırılmış gerçeklik yerleştirmesi ve bir video projeksiyon eşlemesi

21. Yüzyıl'ın ilk çeyreğinde bir yeni medya biçimi olarak görüntüleme birimlerindeki artırılmış gerçeklik uygulama ve ekipman kullanımı, sosyal yaşantının bir parçası haline dönüşmeye başlayarak izleyici, kullanıcı için bir yeni medya biçimine dönüşmüştür. Yaşadığımız fiziki çevre koşullarını sayısal ortama aktararak sanal bir gerçeklik yaratma çalışmalarının doğrultusunda ortaya çıkan artırılmış gerçeklik kavramı, var olan çevreyi sayısal veriler ile bütünleştirmeyi amaçlarken Uzamsal Artırılmış Gerçeklik fikrinin ortaya çıkmasına da yön vermiştir. Sanal ve artırılmış gerçeklik uygulama çalışmalarındaki donanım kullanımını farklı bir bakış açısı getiren Uzamsal Artırılmış Gerçeklik kavramı, holografi ve bu tezin ana konusunu oluşturan video projeksiyon eşleme tekniklerinin ortaya çıkmasını sağlarken, uygulama teknikleri kapsamında videografi ve günümüz grafik tasarımının vazgeçilmez bir parçası olmayı başaran hareketli grafikler konusu için de bir araştırma-geliştirme alanına dönüşmüştür. Bu tez çalışmasındaki ana hedef, bir uzamsal artırılmış gerçeklik uygulama tekniği olan Video Projeksiyon Eşleme konusunu, tarihsel gelişim sürecindeki adımlarının incelenerek günümüzdeki yerleştirme/enstalasyon uygulamalarındaki etkisini hareketli grafikler ve videografi kapsamında araştırarak ortaya koymaktır. Tezin 1. Bölümünde projeksiyon cihazının erken dönem gelişim süreci ve sonrasında videonun bir sanat eserine dönüşmesini sağlayan 'Limited Edition' yaklaşımında yer alan projeksiyon cihazının rölü yapılan araştırmalar ile sunulmaktadır. Tezin 2. Bölümünde sanal, artırılmış ve uzamsal artırılmış gerçeklik konularındaki ayırt edici noktalar ortaya konarak, video projeksiyon eşleme tekniğinin tarihsel gelişim sürecindeki uygulama adımları incelenmiş, tez konusu tanımlanmış ve günümüz video projeksiyon eşleme tekniğine bağlı olarak geliştirilmiş farklı bakış açılarındaki yerleştirme uygulamaları incelenerek sunulmuştur. Tezin 3. Bölümünde ise video projeksiyon eşleme tekniğinin temel öğeleri açıklanmıştır. Yapılan bu araştırmalar doğrultusunda tezin 4. Bölümünde, hareketli grafikler aracılığı ile oluşturulan 'Başkalaşım' isimli video projeksiyon eşleme yerleştirme çalışmasının yapım aşamaları sunulmuştur.
Türkiye'deki seramik sanatının varlık sorunun üzerine yorumlar ve uygulamalar

ISITMAN, Ödül. 'Türkiye'de Seramik Sanatının Varlık Sorunu Üzerine Yorumlar ve Uygulamalar', Sanatta Yeterlik eseri çalışması raporu, Ankara 2005. Seramik sanatı başlangıcı olan ilkel dönemin ardından seramik zanaatı olarak gelişmiştir. Gelişimi teknik üstünlük ve estetiğin birleşimi olarak sürerken 1850 -1950'lerde yaşanan çağın gerektirdiği anlayışla avandgarde'lar tarafından yeniden ele alınmış ve seramik sanatı sanat alanına girmiştir. 1950'den sonra resim, heykel ve mimarinin yanında seramik disiplini olarak varlığını ortaya koyarken kendi öğrencisini de yetiştirmeye başlamıştır. Ancak bugün hala; tanımı, anlamı ve değeri belirginleştirilmediğinden seramik sanatının sanat mı, zanaat mi olduğu tartışılmakta, Sanat tarihi kitaplarında yer verilmemektedir. Bu disiplinin ne olmadığının anlaşılması ne olduğunun açıklık kazanmasına yardımcı olacağından öncelikle seramik disiplininin teknik üstünlük göstergesi olmadığı, belleklerdeki geleneksel anlayışın ürünü olmadığı ve gelişen teknolojinin tarihi olmadığı açıklanmaya çalışılmıştır. Bu duruma neden olan değerlerin kırılması için öneriler getirilmiştir. Bu tartışmanın ardından seramik disiplininin ne olduğu açıklanmaya çalışılarak var olan tanımlar üzerinden bazı yorumlara ulaşılmış; tanımı, kapsamı, değerlendirme kriterleri, anlayışı ortaya konmuştur.
19. ve 20. yüzyıl resim sanatında iç mekana bakış

Milattan önceki devirlerden bu yana, yapıların dış ve iç görkeminden hareketle, insanoğlundaki öncelik hep yapı içinde bulunma, estetik olarak algılama odaklı olmuştur. Bunun sebebi, tarih öncesi devirlerden itibaren, insanoğlunun kendini iç mekana sığınma içgüdüsü ile güven duygu bulmasındandır. Artemis tapınağının ünlü kahramanı 'Herostratus' ile verdiğimiz örnekten yola çıkarak, mekanların içinde bulunduğu çağın düşünce gücünü tetikleyip bazen bir kahraman olmaya, bazen de ruhsal bir mekan algısına hizmet ettiği örneğine değinilmiştir. Göstergebilimi yardımıyla, mekanın sanatçı hayatındaki konumunu incelemeye yönelik araştırmayı daha da açacak olursak; sanatçıların iç mekanı konu alan eserleri, özellikle bazı akımlarda yaşam koşullarına göre değişkenlik göstermektedir. Bu çalışmada, resim akımları göz önünde bulundurularak, o döneme ait eserler sanatçı bakış açısıyla detaylı bir şekilde incelenmiştir. 19. Yüzyıl'dan başlayarak 20. Yüzyıl'ı da içerecek şekilde, birçok sanat akımının analiz edilerek oluşturulduğu ve birçok görselle örneklenen bu çalışmada, Oryantalizm'in doğu mistisizmi duyarlılığını geliştirdiği, Romantizm'in duygusallığı ve öznelliği doruk noktasına taşıdığı ve Simgecilik akımı ile bunun taçlandırılmış olduğu ön plana çıkarılmıştır. Ayrıca, Ön Rafaelcilik, Art Nouveau, Danimarka Okulu Ressamları, Nabiler Grubu, Ard İzlenimcilik, Dışavurumculuk ve Yeni Nesnelcilik'te, iç mekanı konu alan yapıtlarda tinsel temalar ön plana çıkmıştır. Tüm bu akım ve oluşumlarda resim sanatında özellikle iç mekana odaklanıldığı gözlemlenmiştir. 20. Yüzyıl'a değin gelinen süreçte ise, toplumsal, siyasi, kültürel gelişmelerle şekillenen meydanlar, sokaklar, yapılar özetle, 'Endüstri devrimi'nden ve savaşlardan ağır bir şekilde etkilenmiş dünya uluslarının sanatçılarının eserlerine mekanik bir şekilde yansıması üzerinde durulmuştur.
Alıntı imgeler

Alıntı imgeler başlığını taşıyan bu tez eseri raporunun amacı; bireysel çalışmalarda yaratma sürecini zenginleştiren almtı imgelerin uygulamalı çalışmalara yansımalarını incelemek ve kuramsal çalışmalarla beraber çözümlemektir. Raporun giriş bölümünde almtı imge kavramı kısaca açıklanmıştır. Her çağdaki sanatsal yaratımın özellMerinin, kendi ifadesi olduğu toplum tasarısıyla nedensel bir bağlantı içerisinde bulunduğu göz ardı edilmeyerek; modernizm ve postmodernizm sürecindeki imge alıntılama olgusuna kısaca göz atılmış, farklılıklar vurgulanmaya çalışılmıştır. Bireysel çalışmalarda almtı imgeler konusuna getiren sürece kısaca değinilmiştir. 'Almtı ve kolaj' başlıklı birinci bölümde rapor kapsamındaki uygulamalı çalışmalarda kolaj tekniğinin ağırlık kazanmasından dolayı, sanatta kolaj tekniğinin ortaya çıkışının alt yapısı olan endüstrileşme ve parçalanmanın oluşturduğu psikolojiye değinilmiş; yaşamsal boyut incelenerek, sanatsal pratiğe yansımaları ve kolaj tekniğinin ortaya çıkışı ve değişimi açıklanmıştır. Bireysel çalışmaların analizi yapılırken sanat tarihinde değişik akımlarda yer alan ve kolaj tekniği kullanan sanatçılardan örnekler verilerek, almü yapmaktaki amaç farklılıkları vurgulanmaya çalışılmıştır. 'Geleneksel, antik, primitif sanatlardan sanata' başlıklı ikinci bölümünde ise; Baü dünyasına yabancı kalmış halkların sanat ve etnografik eserlerinden alıntılar yapan sanatçılardan, bireysel çalışmadan örnekler verilmiştir. Özellikle bu eserlere karşı ilginin 19. yy'da artmasının alt yapısına ve sanata değişik bir bakış açısı getirmesine kısaca değinilmiştir. 'Popüler kültürden sanata'başlıklı üçüncü bölümde ise; popüler kültür kavramına kısaca değinilmiştir. Bireysel çalışmalarla birlikte popüler kültürdeki imgelerden alıntılar yapan sanatçılardan örnekler verilmiştir. 'Plastik sanatlardan almtı' başlıklı dördüncü bölümde almtı ve kopyanın farkı vurgulanmaya çalışılmıştır. Ayrıca Modernizm postmodernizm sürecinde başka 11 sanatçıların eserlerinden alıntılar yapan sanatçılardan da örnekler verilerek, ortak noktalar ve amaç farklılıkları vurgulanmaya çalışılmıştır. Sonuç kısmında kuramsal çalışmaların uygulamalı çalışmalara yansımalarına değinilmiş; uygulamalı çalışmalarda batının kaynaklarından alıntılar yapıldığı ve bundan sonraki çalışmalarda doğunun kaynaklarına, minyatürlere yönelme düşüncesinin oluştuğu belirtilmiştir. Kolaj tekniği yerine serigrafi ve transfer teknikleri uygulayarak daha büyük ebatlı çalışmalar yapma düşüncesinin oluştuğu vurgulanmıştır.
Resimde ışık etkileri

Sanatçılar, yapay ve doğal ışığı doğrudan ele alarak veya ışık etkisini kullanarak her dönemde çarpıcı yapıtları ile tarih sayfalarında yer almışlardır. Edison dönemi öncesi sanatçılar, mum, meşale, gaz lambası gibi o çağın yapay aydınlatma araçlarını kullanarak resimler yapmışlardır. Bu yapay ışık kaynakları ressamların objeleri doğal olarak ortamlarından ayırarak izole etmelerini sağlamıştır. Böylece resme daha çok kişilik kazandırılmış ve gün ışığına göre çok farklı efektler elde edilmiştir. Doğal ve yapay ışık olarak ele aldığımız resim yapıtlarında, ışığın renkle ilişkisi, sanatçıya göre değişen görme alanı içindeki farklılığı, ışık-gölge doğrultusundaki karşıtlıkları, ışığın resimdeki rolü, ifadesi, ışık ve boya renklerinin tanımı, Newton'dan Munsell renk dizgesine kadar uzanan bilimsel araştırmaları karşımıza çıkarmıştır. Leonardo Da Vinci, Elsheimer, Caravaggio, Rembrandt, Georges de La Tour gibi batılı sanatçılar, ışık etkisini yaşadıkları zamana göre büyük bir ustalıkla ifade eden ışık-gölge, üslup, form ve renk anlayışı bakımından farklı özellikler gösteren yapıtlar ortaya koymuşlardır. Diğer taraftan, görsel sanat anlamı ile yapay ışığı kullanan doğu sanatında ise ışık, özellikle minyatür ve baskılarda görülen sembolik bir ifade anlayışında yer alır. Fransız devrimi ile, düşüncede özgürlük kavramı oluşması ve endüstrinin gelişmesi sanatçıyı ve sanatı büyük ölçüde etkilemiştir. Yaşamı olduğu gibi ifade eden sanatçılar yeni ışık kaynakları ile farklı akımlara ait yapıtlar ortaya çıkartmışlardır. Bu çalışmada, Edison'dan önceki çağda yaşamış ressamların çalışmalarında ışık etkisi ayrı bir bölümde incelendikten sonra, Edisondan sonraki çağında, üç ana grupta toplanmıştır. Birincisi, 1880- 1940 arasındaki empresyonistler, ikincisi 1930'dan günümüze kadar gelen realistler, üçüncüsü ise 1950'den günümüze kadar gelen luministlerdir. Realist grupta, doğrudan realistler, sürrealistler ve neo-realistler kapsanmıştır. Resmi bir tarafa bırakarak ışık kaynağının önde olduğu kolaj, obje ve heykelleri kullanarak kompozisyonlar yaratan sanatçılar da luministler grubuna dahil edilmişlerdir. Sonuç bölümünde ise tez yazarının ışık-resim ilişkisi üzerine görüşleri ve bu ilişkinin farklı dönemlerdeki yapıtlarına etkisi incelenmiştir. Bu çalışmayı tamamlayan, sanatçının yapıtları ve bu yapıtların kendisi ve onu yönlerinden danışman hocası tarafından yorumlanmasıdır. [X
Çağdaş Türk resminde örgütlü sanat hareketlerinin Türk toplumunda sanat alt kültürünün oluşmasına etkisi

Farklı felsefi ve kuramsal varsayımlardan beslenen ve çok fazla tanıma sahip olan kültür olgusunun genel anlamıyla bir tanımını yapmamız gerekirse insanoğlunun yaşadığı toplum içinde kazandığı bilgi, sanat, ahlak, gelenek ve benzeri diğer yetenek ve alışkanlıkları kapsayan bir varlık alanıdır denilebilir. Kültür bir değerler sistemidir ve bir toplumun genel kültürü, üst bir sistem olarak çok sayıda alt kültür ve alt sistemlerden oluşur. Ayrıca bu alt kültürlerin içinde yaşadığı kültür kalıbından bir ya da daha fazla noktada farklılaşmış olması gerekir. Kültür değişmesi ise bir toplumun mevcut nizamının başka bir şekle dönüşmesi olarak kabul edilebilir. Bu değişime toplumun ayak uydurması, gerekli ortamın yaratılması ile mümkündür. Bu değişim, ilk olarak Osmanlı İmparatorluğu'nda 17. yüzyıldan başlayıp günümüze gelen Batılılaşma ve Batılı dünya görüşlerinin egemenliği altında kalan kültür ve sanat anlayışları ile karşımıza çıkmıştır. Günümüzde ise bütün dünyada gelişen karşılıklı kültür hareketleri, çağdaş evrensel bir kültür anlayışı, akılcı, bilimsel, hukuksal, laik ve özgürlükçü düşünce sistemlerini doğurmuştur. Yaşanan bu değişimlere toplumun ayak uydurması ise gerekli ortamın yaratılması ile mümkün olabilir. Örgüt; belli bir grubun ortak amaçlar doğrultusunda hareket etmesi ve açık usulleri bulunan ilişkiler bütünüdür, şeklinde özetlenebilir. Türk sanatında da sıkça gördüğümüz örgütsel davranış biçimleri sanatçıları ortak amaçlar etrafında toplayarak benzer şekilde davranıp düşünmelerine yol açmaktadır. Bu bağlamda Türk sanatında özellikle Osmanlı döneminden günümüze kadar karşımıza çıkan örgütlü sanat hareketleri, toplumda belli bir sanat alt kültürünün oluşmasında ve toplumun içinde bulunduğu dönemin kültürel değişimlerini kabullenmesinde kesin bir yargı olmamakla beraber önemli katkılar sağlamışlardır.
Kapadokya Bölgesi Göreme vadisinde bulunan Karanlık Kilise duvar resimleri

Kappadokya bölgesinde Göreme'de yer alan Karanlık Kilise'nin duvar resimleri bölgedeki başkent özellikleri taşıyan önemli anıtsal resim sanatı örneklerindendir. Kilise'deki resim programı toplam on sekiz konulu sahne ve yüz tek figürden oluşur. Resimlerin dışında yapıda bitkisel ve geometrik süsleme görülür. Resimler kilisenin apsis, bema, naos, narteks, kemerler, sütun ve sütun başlıklarında, kubbe ve tonoz örtülerinde görülür. Konulu sahnelerin on dördü İncil biri Apokrif ikisi Tevrat kaynaklıdır. Konulu sahnelere dahil edilen Deesis sahnesi bir dua biçimidir. İncil kaynaklı olanlar; Meryem'e Müjde, Beytüllahim'e Yolculuk, İsa'nın Doğumu, Üç Müneccim Kralın Tapınması, Vaftiz, Lazarus'un Dirilişi, Metamorfosis, Kudüs'e Giriş, Son Akşam Yemeği, Yahuda'nın İhaneti, Çarmıha Geriliş, Kadınlar Mezar Başında, Havarilerin Kutsanması ve Görevlendirilmesi ve Göğe Yükseliş sahneleridir. Anastasis sahnesi Apokrif kaynaklıdır. İbrahim'in Misafirperverliği ve Fırında Üç İbrani genç Tevrat kaynaklı sahnelerdir. Tek figürler Tevrat peygamberleri, martirler, azizler, melekler, piskoposlar, keşişler ve banilerden oluşur. Kilisenin duvar resimleri tezimizden önce bir monografik çalışma ve çeşitli yayınlarda tanıtılmıştır. Yayınlarda kilisedeki tüm konulu sahnelere, tek figürlere ve bazı süslemelere değinilmiştir. Duvar resimleri katalog bölümünde ayrıntılı tasvir edilerek yazıtları ile birlikte verilmiştir. Resim programının mekan içinde dağılımı, ikonografi, üslup ve tarihlendirme değerlendirme bölümünde ele alınmıştır. Üslup ve ikonografide aym döneme ait olan örneklerle karşılaştırma yapılmıştır. Mekan içindeki dağılım kilisenin planı göz önünde tutularak Kappadokya'da bulunan kapalı yunan haçı ve serbest haç planlı kiliselerdeki sahne dağılımlarıyla karşılaştırma yapılmıştır.11. yüzyıl ikinci yarısı ile 13. yüzyıl içinde değerlendirilen duvar resimlerinin üslubu ve ikonografisinde başkent özellikleri ve bölgesel etkiler tespit edilmiştir. Karanlık Kilise'deki duvar resimlerinin monografik tanıtımı ve Bizans resim sanatı içindeki yerinin incelenmesinin amaçlandığı bu çalışmada kilisenin duvar resimleri açısından zengin bir içeriğe sahip olduğu ve Kappadokya bölgesindeki önemli yapılardan biri olduğu ortaya konmuştur.
Görsel sanatlar öğretmen adaylarının teknolojik pedagojik içerik bilgisi öz yeterlikleri ile medya ve teknolojiye yönelik tutumları arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu çalışmanın genel amacı, görsel sanatlar öğretmen adayları ve öğretmenlerinin görsel sanatlar teknolojik pedagojik içerik bilgisi öz-yeterlik düzeyleri ile medya ve teknoloji kullanımı ve tutumu arasındaki ilişkinin incelenmesidir. İlişkisel tarama modeli ile yürütülen çalışmada veriler 'GS-TPİB Öz-Yeterlik Ölçeği' , 'Medya ve Teknoloji Kullanımı ve Tutumları' ve 'Kişisel Bilgi Formu' ile elde edilmiştir. Araştırmanın çalışma grubu 2018- 2019 yılı bahar döneminde öğrenim gören ve öğretmenlik yapan 55 öğretmen adayından oluşmaktadır. Katılımcılar uygun örneklem yoluyla belirlenmiştir. Elde edilen veriler, SPSS paket programı aracılığıyla yüzde, frekans, aritmetik ortalama, İlişkisiz Örneklemler İçin T-Testi, İlişkisiz Örneklemler Tek Yönlü Varyans Analizi, puan değerleri arasındaki ilişkileri belirlemek için Pearson Momentler Çarpımı ve gibi istatiksel yöntemler kullanılarak analiz edilmiştir. Ayrıca ANOVA analizleri sonucunda ortaya çıkan anlamlılık düzeyinin yönünü belirlemek için ise Tukey Post Hoc analiz yöntemi kullanılmıştır.
Fincan ve kahvenin Türklerin yaşamındaki yeri ve günümüzdeki kullanımı

İlk olarak X. yüzyılda Araplar tarafından keşfedilen kahve, hiçbir zaman sadece susuzluğu giderici ya da içimizi ısıtıcı bir içecek olmamıştır. Bütün dünyada moda olan şeylerin dışında kendine özgü mistik yapısıyla ayrıcalıklı bir yer edinmiş olan kahve XVI. yüzyılın ortalarında İstanbul'a getirilmiştir. Kahvenin halk arasında çok sevilmesi ve bir anda yaygınlaşması sonucu birçok kahvehane de peş peşe açılmaya başlamıştır. Halkın kahvehanelere gösterdiği ilgi karşısında devrin din ve devlet adamları çeşitli defalar kahvehanelerin açılmasını ve kahve içilmesini yasaklamışlardır. Kahve içme alışkanlığı kahve için yapılmış özel kap-kacaklann üretimini de beraberinde getirmiştir. Bunlar arasında fincanlar, tabaklar, zarflar, cezveler, toprak tava, değirmen, kahve-şeker kutusu ve kahve soğutucusu sayılabilir. Hazırlanışı ve sunulması neredeyse törensi bir havaya bürünen kahve, bir anlamda, ailenin misafire olan saygısının da bir simgesi olarak görülmüştür. Zamanla değişen yaşam biçimlerine paralel olarak insanların tüketimine sunulan ürünler de farklılaşmıştır. Günümüzde kullanılan fincanların hacmi, kahvenin sütsüz ve şekersiz içildiği döneme göre daha da artmıştır. Çekilmiş olarak satın alınan kahve için kullanılan elemanların sayısı azalmış, üzerlerinde görülen aşırı süsleme yerini sadeliğe bırakmıştır. Kahvenin işleniş ve içiliş biçimlerindeki farklılığa uygun olarak kahve takımları yanındanescafe içiminde kullanılan, daha fazla elemana sahip nescafe takınılan da üretilmeye başlamıştır.
20. yüzyıl sanatında teknolojinin yeri

20. yüzyıl sanatının, sanat oluşumlarının bilim ve teknoloji paralelinde incelenmesiyle; teknolojinin yaşam alanlarına nüfuz edişi, makinelerin işlevselliği ve teknik ürünlerin sanat eserlerine dahil oluşu, sanata teknik ve malzeme açısından etkileri, yeniden üretimin çoğaltıma dönüşmesi, sanat-teknoloji ilişkisinde sanatın etken ve edilgen rolü, teknolojiden etkilenme ile öz ve biçim dengesindeki değişiklikler, sanat-teknoloji ve toplum üçgeninin ilişkilendirilmesi amaçlanmıştır. Yaşadığı zamanın gelişmelerine, yeniliklerine kayıtsız kalmayan çağdaş sanatçıların eserlerine taşıdıkları teknoloji olgusu, sanatın yeni kimlikler edinmesine, ifade araçları kullanmasına ve yapısall değişikliklere uğramasına neden olmuştur. Teknolojinin yaşamın pratiğine kazandırdığı zaman- emek tasarrufu ve yaşamın bütününe kattığı hız - hareket- dinamizm olguları, sanat eserlerinde teknik nesnelerin kullanımıyla veya tuval düzleminde biçimsellikle 'hızlı ve hareketli' izlenimi yaratmasıyla aktarılmıştır. Bir dil, bir ifade biçimi olarak ta tanımlanabilen sanat, bu yüzyılda iletişim olanaklarını arttırmış, teknolojinin sunmuş olduğu birçok malzeme ile biçimsel anlatım alanını genişletmiş, yapısall değişikliği ile kavram boyutuna geçmişştir.20. yüzyıl sanatçıları, biçim ve içerik bakımından yapılanmanın yanı sıra, teknolojinin birey ve toplum yaşantısına etkilerini de olumlu ve olumsuz nitelemelerle değerlendirmiştir. Bu değerlendirmeler, oluşan popüler kültür, sanayileşmenin sonucu olan üretim-tüketim dengesizliği, kitle imha araçlarının varlığı ve kullanımı, kalabalıklaşan dünyada bireyin yalnızlaşması, iletişim ve bilgilenim ağının ilerlemesi, mekanik ve elektronik sanat oluşumlarının etkileri gibi konular üzerinedir.20. yüzyıldaki teknolojik ve sanatsal gelişmeler ele alınmakla birlikte, 19. yüzyılda, 20. yüzyıl gelişmelerine ışık tutması nedeniyle, özellikle sanayi devriminin önemli yansımalarının dikkate alınmasıyla konunun kapsamına dahil edilmiştir. Yazılı ve görsel kaynaklar taranmış, çeşitli dillerden çeviriler yapılmış, internet ortamından yararlanılmıştır. Teknoloji- sanat ilişkisine ışık tutabileceği düşünülen resimlere örnek teşkil etmesi için yer verilmiştir.