turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Yetişkinlerin sanatsal yaratıcılığında oyun güdüsü

Oyunun ve oyuncu düşünce yapısının yetişkinlerin sanatsal yaratıcılıklarına olan olumlu etkisini ele aldığımız bu araştırmayla gelişen toplum içinde yer edinen bireylerin, üretimlerini ve psikososyal durumlarını olumlu yönde etkilediği savunulmuştur. Bu unsurların, örneklerle birlikte incelenmesi ve değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Oyunu daha çok çocuklar için gören ya da yetişkinler için sadece boş zaman aktivitesi olarak gören düşüncelere karşı, oyunun yetişkinlerin yaratıcılığına ve yaşamlarına olan olumlu etkilerini savunan araştırmalar yapılmış ve derlenmiştir. İlk çağlardan itibaren taşla, aşıkla ya da tahta parçalarıyla oynayan insan toplumu zamanla elindeki nesnelerle oynayarak amacı dışında kullanmayı, oyunda olduğu gibi; ekleme-çıkarma, yapma-bozma gibi yöntemlerle başka ürünler elde etmeyi öğrenmiştir. Ressamların çizgi ve formlarla oynaması ya da yazarların sözcüklerle oynaması gibi insanoğlu uygulamalı veya zihinsel olarak aslında hep oyun oynamaktadır. Bu oyunlar yetişkinlerin yaşamında, doğası gereği yine özgür ve özgün bir ortam içinde yaratıcılığı geliştirirken çocuktan farklı olarak daha bilinçli bir süreç içinde gelişimini sağlar. Günümüzde de bu doğrultuda okullarda, çalışma ortamlarında ya da günlük hayat içerisinde oyuna fırsat verecek yetişkin eğitimleri, etkinlikleri, odaları ya da alanları giderek yaygınlaşmaktadır. Bu çağda bakış açılarımız, düşüncelerimiz ve yaratım süreçlerimiz de bir bütün olarak hayatımızın her alanında aktif olmalıdır. Yaratıcı bir birey yaşamının her alanında bu özelliği sayesinde sıradanlıklar içinde sivrilecek ve dolaylı olarak ruhsal ve sosyal anlamda da olumlu geri dönüşler alacaktır. Algı ve dikkat konusunda duyarlılıklar artırılıp oyun gibi daha özgür aktiviteleri, düşünce yapılarını hayatımıza nasıl dahil edilebileceğimiz konusunda örnekler ele alınarak ilgili literatür taramaları yapılmıştır. Araştırma süreci sonunda, yaratıcılığımızı artıracak tutumları ve düşünce şekillerini geliştirmek adına, oyunun ve oyuncu tavrın; sanatta, bilimde, eğitimde ve hatta günlük yaşam içerisinde benimsenmesinin gerekliliği sonucuna varılmıştır.
Açık hava reklam mecralarının grafik tasarım açısından incelenmesi

çalışma, şehir hayatının bir parçası haline gelen, grafik sanatlardan doğmuş ve bugün grafik tasarımın başlıca konularından biri olan 'açık hava reklamları'nın, tarihsel gelişim süreçleri göz önüne alınarak, grafik tasarım açısından incelenmesini konu almaktadır. Beş ana bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde açık hava reklamcılığının tanımı yapılmış, özelliklerinden bahsedilmiştir. İkinci bölümde de sırasıyla reklamın genel tarihi; açık hava reklam ortam ve araçlarının ilk kez kullanılmaya başladığı tarihlerden günümüze ne gibi aşamalardan geçtiği; açık hava reklamlarının hangi amaçlarla, nerelerde ve nasıl kullanıldığı anlatılmıştır. Savaş dönemlerinde, açık hava reklam ortam ve araçlarının kitleler üzerindeki etkisinden faydalanan siyasi erkin, bu mecraları propaganda amacıyla kullanması beş alt başlık altında incelenmiştir. Üçüncü bölümde afişin sanatsal bir ifade aracı olarak doğuşu, belli başlı afiş sanatçılarının ekseninde gelişimi ve sanat akımlarıyla etkileşimi incelenmiştir. Bugünkü kullanım şekliyle başlıca açık hava reklam mecraları başlıklara ayrılıp örneklerlerle açıklanmıştır. Dördüncü bölümde Türkiye'de açık hava reklamcılığının gelişimi ve Türk afiş sanatçıları konu alınmıştır. Bölümler ağırlıklı olarak kaynak taramalarından derlenmiştir.
Relevance of interior architecture with assessment systems of sustainable design

Bu çalışmada iç mimarlık mesleğinin sürdürülebilir tasarım ile ilişkisi tartışılmıştır. Kabul edilmiş sürdürülebilir bina değerlendirme sistemlerinden ikisi olan LEED ve BREEAM Değerlendirme Sistemleri tanıtılmış ve iç mimarlığın bu sistemler üzerindeki rolü analiz edilmiştir. Buna ek olarak iç mimarlığın sürdürülebilirlik ile ilgili ulusal ve uluslararası kanunlar ve yönetmelikler içerisindeki durumu sorgulanmıştır. Bu incelemeler ışığında, Türkiye'deki iç mimarlık mesleğinin sürüdürülebilir tasarımdaki rolünün gelişmesi üzerine önerilerde bulunulmuştur.
Animasyonda görsel dil ve tutarlılık oluşturmak: 'Kapı' animasyon filmi

Bu çalışmada Kapı animasyon filmi aracılığıyla görsel dilde yaratılan alışılmadık ifade şeklinin, filmin okunması, seyir deneyimi ve seyirci üzerinde yaratılması hedeflenen sadakat duygusuna olumlu etkisi test edilmiştir. Günümüz teknolojisi ile üretilen yapımlarda genel kitlenin rahat okumasını sağlamak üzere geliştirilmiş ve foto-gerçekçi yaklaşımla üretilmiş dijital animasyon-lardaki gerçeğe öykünme durumu, kimi yapımların anlatısına doğru hizmet etmemektedir. Animasyonun eşsiz ve sınırsız ifade imkanları göz önünde bulundurulduğunda, gerçek olmadığı halde umutsuzca gerçekmiş gibi görünmeye çalışan bazı yapımlar, bu tezin yazılması için motivasyon unsuru olmuştur. Animasyonda Görsel Dil ve Tutarlılık yaratmak isimli tez, bir filmin arkasında durduğu ideoloji ve hikaye bağlamında, gerçekçi görünmediği halde inandırıcılığı nasıl yakalayabileceği sorusunu cevaplamak üzere 3 bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde animasyonun tarihi ve yaşanan kırılma noktaları üzerine bir kaynak taraması yer almaktadır. İkinci bölümde animasyon prodüksiyon süreci ile ilgili yol haritaları, geleneksel 3 perde anlatı yapısı, konu, tema ve önerme ile paralel bir görsel dil oluşturma süreçleri irdelenmiştir. Bu bölümde işlenen kontrollü deneysellik ve rastlantısal uygulamalar, çalışmanın amacını ortaya koymaktadır. Üçüncü bölüm tezin ele aldığı yaklaşımı somutlaştırmak amacıyla yapılmış Kapı adlı animasyon filminin sinopsis, treatman, senaryo ve analizini içermektedir.
Doğu geleneğinde aslan ve batı geleneğinde meslek simgesinin sanat tarihindeki değişen ikonografisine bir bakış

Modernizmin kriziyle belleğin önemi tekrar gündeme gelmiştir. Mitlerin ve 'Simge Ambarı' olan toplulukların zamanla kaybolabileceği fikri tamamen geçersizdir. Belleğin aslına kişisel bir sahadan ziyade toplumsal yapının biçimlendirdiği ve kendisini bu şekilde tarif edebildiği bir alan olarak görmek günümüzde daha çok benimsenen bir tutumdur. Hatta M. Halbswachs toplumsal bellekten ayrı bir bireysel anı düşüncesinin anlamsız bir soyutlama olduğunu bile söyler. İnsanlar her şeyi sahip oldukları 'dil' aracılığıyla kavrayabilir, anlamlandırabilirler. Mitler zamanla dile geçmişşlerdir, dil de belleğe dayanır. Mit'le ve Simge'yle birey toplumsal olana katılır, bireysel olanla toplumsal olan kaynaşır. Doğu geleneğinde Aslan tarihinin en başından bugüne farklı ikonografilerle de olsa hep karşımıza çıkar. Batı Sanat Tarihi'nde ise melek simgesi çok önemlidir.
İç mekan resminde nesne - figür sorunu ve rastlantısallık

İnsan hayatı rastlantılarla öylesine iç içedir ki, pek çoğu artık doğal gelmektedir. Oysa ki yaşantıya yön veren ve beklenmedik ciddi değişimlere yol açabilen rastlantı olgusu, yaşantının akışını tamamıyla etkileyebilir. Rastlantısal öğeler yaşamda sıkça karşılaşılan öğelerdir. Dolayısıyla yaşamla bu kadar iç içe olan bir olgunun sanata yansımaması mümkün değildir. Hayattaki oluşumları yorumlayan sanatçıların da, bu olgudan etkilenmemesi neredeyse imkansızdır. Yaşamı böylesi yönlendirebilen rastlantısal oluşumların kullanılmasına, soyut resimde daha sık rastlanılmaktadır. Rastlantının sanatçıya sağladığı eşsiz üretim seçeneklerini ve sürprizlerini kabul etmemek mümkün değildir. Yaşamda birçok rastlantı vardır. Bireyin, mutlu ve güzel rastlantıları ret edebilme olasılığı pek azdır. Zaten, rastlantısallık, sanıldığından çok daha sık kullanılmıştır. Akıllardan geçen her şeyi fırça darbeleri ile tuvale geçiren ve daha sonra bu kaos içinde en başarılı bulduklarını seçip imgelem güçlerine uyarak her şeyi rastlantıya bırakan birçok sanatçı vardır. Sanatçılar rastlantıdan isteyerek ya da istemeyerek faydalanmaktadır. 'İç Mekan Resminde Nesne - Figür Sorunu Ve Rastlantısallık' bağlamında incelenen iç mekan resminde ressamın oluşturduğu iç mekan ve rastlantısallık temalı 19 tuval üzerine uygulanan çalışmalarda rastlantının eserler üzerindeki etkisi incelenmiş ve sonuçlar desteklenerek ortaya konmuştur. Rastlantısallığın eserlere doğallık kattığı, ressamın içinden gelenleri tablosuna yansıttığı ölçüde başarıyı yakaladığı görülmektedir. Sanatsal yaratım sürecinde de kalıplara bağlı kalınmamalı, sanatçı kendisini ruh dünyasında özgürlüğe teslim etmelidir.
Türk tasvir sanatında Osmanlı'dan günümüze portre ve kimlik sorunsalı

Türk tasvir sanatlarının tarihi çok eskiye dayanır. Türk kültürü, göçler ve savaşlarla geçen yüzyıllar boyunca pek çok yabancı kültürle etkileşim içine girmiş ancak erimemiş, gelişmiştir. İlk resimsel örneklerini gördüğümüz Uygur tasvirlerinden bu yana sanatçılar teknikleri ne olursa olsun insana bakmaya devam etmiş, çağlarına ışık tutacak belgesel nitelikli eserler üretmeyi sürdürmüşlerdir. Böylelikle portrecilik tarihi, sosyolojik anlamda insana bakışımızın ve varoluş tarihimizin de bir anlatıcısına dönüşür. Suret tasvirlerimizin izini sürdüğümüz bu çalışmada, Osmanlı'dan günümüze uzanan süreçte, ümmet kültüründen birey kültürüne eviriliş sürecimizin resim sanatımıza yansımaları araştırılmakta; kültürel, sınıfsal ve cinsel temsiliyetler içinde yüze ve bedene bakışımız nasıl değişti gibi sorulara cevap aranmaktadır. Bireyselliğe geçiş sürecimiz; muhalif duruşlarını sergilemekten çekinmeyen, zamanın ruhunu yakalarken taklitçiliğe düşmeyen, insanla beslenen, sorunlarla bireysel anlamda özdeşleşebilen avangard Türk sanatçıları içinden bir seçki yaparak seçili sanatçılar ve eserleri üzerinden incelemeler ile vurgulanmaya çalışılmıştır.
Yaşamda yerinden edilen nesnenin sanattaki yeni yeri

Günümüzde eski nesnelere yatkınlık soylu bir söylemin sahip olduğu bir arzulamaya benzetilmektedir. Nesneler yinelenmeye ve yapılanmaya devam ettikçe geçmişşteki izleri ve anıları şimdiyi ve geleceği etkilemeyi sürdürür. Modern insan için geçmişşi bugünün ışığında görmek zordur. Bunu sanat bağlamına uyarlarsak açıktır ki sanatçı doğası nedeniyle anılarını yinelemeye ve yapılandırmaya eğilimlidir. Kültürel nesnelerin yeni görünümleri geçmişşe özlem duyan modern insanı, şimdinin gözünde, geçmişş yaşamdaki nesnelerin izinde ve yeniden canlandırılan bir bellekle dünya gerçekliğini biçimsizleştirmektedir. Bu biçimsizleştirmede endüstri nesnelerinin payı büyüktür. Endüstrinin sunduğu çoklu imkanlar kaçınılmaz olarak kültürel nesneleri modern sistemin zamansallığına mahkum etmiştir. Yaşamda yerinden edilen nesnelerde bir duyumsama vardır. Kültürel nesneler veya hatırda tutulan nesneler artık işlevinden yoksun bıraklsada, anlam ve dil bakımından bireye bağlılığını sürdürür. Yaşamda yerinden edilen nesneler denildiğinde söz gelişi günlük yaşamda sahip olduğumuz veyahut bir zamanlar günlük yaşamda sık sık kullanılan kültürel nesnelerin günümüzde ne idüğü belirsiz kullanılmalarından ya da onları yücelten bireyin yüceltilen bir mekan arayışında bulunmasından bahsedilmektedir. Raporun I. bölümünde Picasso'dan yola çıkarak sanatçının ilkel nesnelere yönelmesi yani en saf olanı tercih etmesiyle kültürel nesnelerin sanat yapıtına dahil edilmesi incelenmiştir. Toplumsal ve kişisel belleği yansıtan bu nesnelerin sanat yapıtına dahil edilmesi gösterilmiştir. Bellek sanatta pek az bir işe karışsada sanatçı için referans alınması gereken önemli bir mekandır. Sese, tada, kokuya ve çocukluk anılarına gönderme yapan bu mekanlarda dolaşmak ve bulanların duyumsanabilir göstergeleriyle karşılaşmak sanat yapıtı ve sanaçıyı ete tene büründürmüş tam anlamıyla sanat yapıtıyla kişinin ruhuna dokunulmuştur. Raporun II. Bölümünde, bir zamanlar deneyimlemenin karşılığını bulan kültürel nesnelerin yaşamda yerinden edilmesi incelenmiştir. Yaşamda yerinden edilen nesneler deyimlenmenin ötesinde ve duyumsamanın yoluyla değişen dış dünya gerçekliğinin karşısına sanat yapıtını koyar. Bu gerçeklik insandır. Kültürel nesnelerin, kültürel varlığına dönüş yapılarak sanat yapıtına dahil edilmesi ve hatırda tutulan nesne ile bireyin varlığına dönüş yapılarak sanat yapıtına dahil edilmesi bu bölümde gösterilmesi amaçlanmıştır.
Çağdaş sanat uygulamalarında beden algısı, toplumsal kimlik ve cinsiyet sorunu

Son yüzyılın sanatçıları bedenin tarif ediliş şekli ve onun tasarlanış biçimini sorguladılar. Yirminci yüzyılda psikanaliz, felsefe, antropoloji, tıp ve bilim alanlarındaki gelişmeler de yankılanan, gittikçe aşınan 'kendiliğin' fiziki ve düşünsel kavrayışı olarak sabit ve sonlu formu aşınmıştır. Sanatçılar bedenin geçiciliği, herhangi bir etkiye maruz kalma olasığı ve dayanıksızlığını incelediler; dahası insan varlığının doğasında olan kültürel sınırların içinde ve ötesinde 'eylem dışı' kalan kimlik nosyonunu araştırdılar ve keşfettiler. Onlar bilinç nosyonunu ve görünen, şekilsiz ve sınırlı benliğin kendisini ifade etmesini keşfettiler. Onlar böylece zaman zaman bedeni tehdit eden risk, korku, ölüm, tehlike ve cinsellik sorunlarına yöneldiler. Çalışmasının materyali olarak kendi bedenini kullanan sanatçıların işlerinde, farklı disiplin ve kültürlerden fikir ve ideolojilerin karşılıklı etkilişimi açıkça görülür. Beden, toplumsal cinsiyet, ırk ve cinsellik olarak tanımlanan kimliğin konumlandığı, edime dönüştüğü, sorgulandığı ve meydan okunduğu yerdir. Sanatçının bedeni, hem gerçek hem de hedeflenen klişelerden yararlanılarak, kimliğin görsel dilinin kaydı için bir yüzey olarak kullanılır. Kendilik kavramı ve kimlik, kamusal alanda ya da sanatçının kullandığı donatılar, maskeler, kostümler ve kılık değiştirmelerle, kimliğin sahte bir tavrına bürünerek özellikle geleneksel toplumsal cinsiyet rollerinin kesişimini dikkate alarak ortaya çıkan bir eyleme dönüştürülür. Kimlik, sahnelenme ve benimseme yoluyla, giysiler, makyaj ve sahte fiziki öznitelikler, toplumsal cinsiyet kodları ve ırk gibi kabullenilmiş belirti ve gösterenlerden yararlanılarak incelenir. Böylece sanatçının bedeni, toplumda bir kimlik aynası işlevi görmeye başlar.
Türk sanatında hiyeroglif etkiler

Yazının gelişim süreci içinde insanlar piktogramı buldular. Piktogramlardan yola çıkarak idografik ve fonetik yazıya ulaştılar. Piktogramların resim mi yazı mı olduğu tartışılsa da bu yazı dilinde benzeme öğesi önemli olmuştur. Eski Mısır yazısı olan hiyeroglif de piktogramlardan oluşmaktadır. Geçmişten günümüze kadar gelen birçok yabancı ve Türk sanatçı hiyerogliflerden kimi zaman bilinçli, kimi zaman ise farkında olmadan etkilenmişlerdir. Hiyeroglif her tür resim yazısının adı olmakla birlikte, daha çok eski Mısır yazısı olarak bilinmektedir. Birçok sanatçı resimlerinde yazıya yer vermiştir. Birçok sanatçı da resimlerinde yazı formlarından etkilenerek resimlerini görsel anlamda yazıya yakınlaştırmıştır. Türk Resim Sanatına baktığımızda ise resimlerinde hiyeroglife yer vermiş birçok sanatçı görülmektedir. Matrakçı Nasuh, Abidin Elderoğlu, Aydın Ayan, Erol Akyavaş ve Devrim Erbil hiyeroglifi resmine dahil etmiş sanatçılara örnek gösterilebilmektedir. Bu sanatçılar hiyeroglifi resimlerinde farklı yaklaşım biçimleri ile kullanmışlardır.
Bilge Karasu'nun 'Gece' romanının görsel plastik dile dönüşümü

Sanatın tarihinde ve günümüzde, farklı disiplinler ve farklı sanatsal alanlar birbirlerini etkileyerek de üretilmişlerdir. Bu etkileme, sanatçının üretim dilinin, imge oluşturma alanının 'içinde3, 'kıyısında' olabileceği gibi sadece bir deneme olarak da kalabilmektedir. Bu farklı bir sanatsal dilin kaynaklık etmesinde; sanatçının yönelimi, kaygısı, tartıştığı sorun, kendi üretim diliyle kurduğu, tartıştığı, ortaya koyduğu 'şey' ile de bağlantılıdır. Bu bağlantıyı sanatçı, yöneldiği farklı sanat dilini kendi üretim diline dönüştürme, betimleme, çevirme... vb. çalışmasında doğrudan ya da dolaylı biçimde kurabilir. Bu araştırma yazınsal dili plastik dile dönüştürmede doğrudan seçilen bir ürünle -Gece romanı- ile yapılan çalışmadır. Kurmaca anlatı olan Gece romanının yapısall özellikleri çalışmayı etkilemiş, yönlendirmiştir. Bu da romana bir çözümleme yöntemiyle yönelme ve deneme olanağını sağlamıştır. Böylece Gece romanı, bir kaynak ürün olmanın dışında, konudil olarak değerlendirilmiştir. Plastik dile dönüştürmede, bir yöntemle yaklaşımın yaratma sürecine doğrudan etkileri, çalışmanın temeli olmuştur. Çalışmada beş ana bölüm bulunmaktadır. Birinci bölümde, kısaca, göstergebilimin öncüleri ile anlamlama göstergebiliminin bir çözümleme model örneği ve örneklere yer verilmiştir. İkinci bölümde yazınsal türlerin özelliklerine ilişkin bilgi verildi. Üçüncü bölümde sanat tarihi ve yakın tarihten, farklı yazınsal dilleri plastik dile dönüştürmede kaynak olarak alan örnekler verildi. Ayrıca yazı'nın plastik dilde kullanımı ile plastik dil olarak yazı örnekleri verildi. Dördüncü bölümde Gece romanının çözümleme denemesi yapıldı. Beşinci bölümde de Gece romanının yazı ile plastik dile dönüştürülmesinin analizleri yapıldı.
Çocuk portrelerinde vatansızlık sorununun görsel yansımaları

'Çocuk Portrelerinde Vatansızlık Sorununun Görsel Yansımaları' isimli bu tez çalışmasında konuyla ilgili olarak Göç kavramı ve faktörleri, mültecilik kavramları ve mülteci çocuklar üzerinde nesne ve mekan olarak ev imgesinin ve sanayi devriminin göç üzerindeki etkileri, modern ve çağdaş sanatta göç ve mültecilik temaları, çağdaş sanatta yersizlik ve yurtsuzluk imgeleri üzerinden değişen çocuk imgeleri, uygulama olarak 'Çocuk Portrelerinde Vatansızlık Sorununun Görsel Yansımaları' gibi kavramlar incelenmiştir. Göç ve mülteci konusu üzerine çalışan bazı sanatçıların hayatlarından anektodlar sunularak, eserlerinin analizi yapılmıştır. Ayrıca mülteci veya göçmen sanatçıların yaşadıkları yeni ülkelerin, sanat yapıtlarına ve kültürlerine etkilerinin var olup olmadığı çözümlemeye çalışılmıştır. Tarihin dönüm noktasını oluşturan dönemlerin göç olgusuna etkileri ve bunlar üzerinden sanat üretimleri irdelenmiştir. Araştırmanın uygulama konusu olan çocuk portreleri ile mülteci çocuklarının portreleri kullanılarak, eski nostaljik perdeler üzerine yağlı boya, suluboya ve desen çalışmaları uygulanmıştır. Böylece çocukların toplum içindeki konumları, kamusal durumları ve halleri gözetilerek onların sanat üzerindeki etkisi, sanata yön verişi ve hassasiyetlerinin bir bütün olarak çalışmalara ne ölçüde yansıdığının bir izdüşümü saptanılmaya çalışılmıştır. Resimlere yansıyan psikolojik durumları, geçmişşe ait kültürlerinin yansımaları tartışılmıştır.
20. yüzyılın ilk çeyreğinde modern sanatta soyut somut ilişkiler

Sanatın varoluşundan bu yana süregelen zaman içerisinde, özellikle 20. yüzyılın ilk çeyreğinde meydana gelen değişimler oldukça dikkat çekicidir. Düşünce dünyasında meydana gelen köklü değişimler beraberinde sanat alanında bu değişimlere bir karşılık bulmuştur. Kendisinden önceki dönemin realist anlayışına karşılık bu dönemdeki çalışmalar daha çok kavramasal bir boyut kazanmıştır. Kazanılan bu yeni boyut aslında tüketim kültürü ve onun yaratıcısı olan toplumun bir eseridir. Öyle ki bu dönem hem toplumsal hem de kültürel anlamda çalkantılı ve buhranlı bir döneme karşılık gelmektedir. Sürekli yenilikler ve bilimsel gelişmelerle yeniden, anlam kazanan bu yüzyılın başı, birçok yeni akımın da ortaya çıktığı dönemdir. Bu dönem içerisinde ortaya çıkan en önemli akımlardan birisi olan Avangardizm aslında meydana gelecek değişmelerin de ayak seslerini oluşturmaktadır. Artık gelinen noktada, ne dünya eski geleneksel dünya, ne de sanat eski geleneksel sanattır. Dünya yaşama biçimi ve düşünce kalıpları ile modern bir hal almışken sanat da soyut sanat olarak bu Yeni Dünyada kendisine yer bulmuştur. Soyut sanat ortaya koyduğu farklı akımlarla düşünce dünyasının da yeniden şekillenmesine neden olmuştur. Yeni birçok düşünce akımının arka planında bu dönem yatmaktadır.
Malatya ve çevresi geleneksel konut mimarisinin plastik açıdan çözümlenmesi

'Malatya ve Çevresi Geleneksel Konut Mimarisi', dönemin toplumsal ve kültürel yapışım açıklamak gibi sosyal bir görevi üstlenmesiyle birlikte, tarihe de tanıklık yapmaktadır. Bir yörenin kültürel zenginliğini yansıtan en önemli unsurlardan birisinin mimari yapılar olduğu dikkate alınırsa, Malatya Geleneksel Konut Mimarisi'de yörenin zengin kültürel yapısı hakkında bize bilgi vermektedir. Geleneksel mimari yapılarla günümüz mimarisi arasında teorik bir mukayeseye gidilmiş olup, günümüz mimari yapılarının oluşumu ve kültürel yapısı ile mimari arasındaki bağ ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır. Mimarinin temel amacı olan, insana uygun çevreler yaratmak ve bu yüzden de 'doğru, sağlıklı ve kültürle örtüşen' yapılar yerine, bilinçsizce hiçbir dayanağı olmayan yapıların oluşturulmasına doğru bir mimari yapılanmanın hazin sürecini gözler önüne sermek gibi bir gayede çalışma kapsamında ele alınmıştır. Uyumlu çevre anlayışının kaybolduğu, yerini kopyelere bıraktığı bir mimari anlayış. Yine tez kapsamı içerisinde mimari konulardan yararlanan sanatçıların bazıları da ele alınmıştır. Bu sanatçıların birçoğu yaşadığı döneme göre, mimari yapılanmaların gerek olumlu gerekse olumsuz yönlerini ele almışlardır. Bu sanatçıların resimlerinde mimari yapılan ele alış biçimleri, yorumlan ve farklılıkları değerlendirilmiştir. Bunların içerisinde özellikle 20. y. y. sanatçılan ön plana çıkartılmıştır. Modern yapılar içerisinde sıkışan sanatçının tepkisini yansıtan resimler, günümüz insanının psikolojik yapışım da su yüzüne çıkarması açısından da önemli mesajlar vermektedir. Hazırlanan bu araştırmanın birinci bölümünde; korunma içgüdüsünden kaynaklanan barınma ihtiyacıyla birlikte başlayan mimari yapılanmalar, süreçm açısından yüzeysel bir şekilde ele alınmış olup, bununla beraber, mimari yapıları konu olarak ele alan sanatçılar incelenmiştir. Araştırmanın ikinci bölümünde; Malatya ve Çevresi Geleneksel Konut Mimarisi'nin oluşumunu belirleyen etkenler, kullanılan yapı malzemeleri ve mimarinin bölümleri ele alınmıştır. Araştırmanın üçüncü bölümünde; mimari unsurların plastik bir öğe olarak ele almış süreçleri ve devamında, oluşturulan uygulamaların açıklamaları ve resimler yer almaktadır. Araştırma kapsamında oluşturulan resimlerde mimari yapılar bir imge olarak kullanılmıştn-. Oluşturulan özgün çalışmaların tümünde mimari unsurlar belirleyici olmuştur. Mimari içerisindeki yapısall elemanlar tuval düzlemi üzerine resimler unsurlar olarak yansıtılmışur. J, ':3KF7I
Heykelde kopyalama ve büyütme yöntemleri

Tarihin en eski sanatı sayılan Heykel Sanatı günümüze kadar dönem insanlarının, kültürleri, dinleri ve günlük yaşamları konusunda değer verdikleri olguları ölümsüzleştirmek için en iyi araç olarak kullanılmıştır. Bu bağlamda gerek doğal afetler, savaşlar, yıkımlar sonucu kaybedilen eserler olsun gerekse insanların fazla talepleri yüzünden olsun çoğaltılmaya ihtiyaç duyulduğu gibi, küçük veya büyük yapılmış çalışmalar da tam tersi ölçülerde oluşturulmak istenmiştir. Roma döneminden bu yana gerek kil çalışmalarda, gerekse mermer çalışmalarda günümüze kadar gelen çok sayıda örnek bize bu konuda kanıt olmaktadır. Bu konuda ünlü araştırmacıların yaptıkları çalışmalar günümüze ışık tutmuş ve günümüz heykeltıraşlarının çalışmalarını bir hayli kolaylaştırmışlardır. Günümüzde daha ileri teknolojili kopyalama ve büyütme methodları bulunsa da antik çağdan bu yana kullanılan yöntemler hep varlığını koruyacak çok önemli buluşlardır. Çoğu antik dönem buluşu olan bu uygulamalar hem heykeltıraşın esere tekrar yorum katabilmesi, hem yeteneğiyle doğru oranda eser yaratabilmesi hem de maddi kaygı oluşturmaması açısından oldukça önemlidir.