turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Kosova örneğinde AB'nin güvenlik politikası

Sovyetler Birliği'nin dağılması ve Soğuk Savaş'ın sona ermesi ile birlikte Yugoslavya Sosyalist Federe Cumhuriyeti bir İç Savaş'a sürüklenerek parçalanmıştır. Sırbistan'a bağlı Kosova özerk bölgesinde yaşanan etnik savaş ve bu savaşın 1999 yılında NATO müdahalesi sonrasında sona ermesi Avrupa Birliği'nin ortak dış politika, güvenlik ve savunma politikaları geliştirme çabalarının yetersiz kaldığını göstermiştir. Soğuk Savaş dönemi sonrasında bütünleşme hareketlerine hız veren Avrupa Birliği, ekonomi alanında olduğu kadar dış politika, güvenlik ve savunma alanlarında da dünyada önemli bir güç haline gelme çabasına girmiş; ancak dış politikada üye Devletler arasında yaşanan ayrışmalar ve ortak bir çıkar tanımından yoksunluk, egemenlik yetkilerinden feragatte bulunmak istememeleri başarılı dış politika ve güvenlik politikası oluşturulmasının önündeki engeller olmuştur. Bu tez çalışmasının amacı Ortak Dış Politika Güvenlik ve Savunma Politikası'nın oluşum sürecini Kosova örneğinde incelemek ve egemenlik teorileri çerçevesinde neden Avrupa Birliği üye Devletleri arasında dış politika, güvenlik ve savunma alanlarında tam bir uzlaşmanın sağlanamadığını analiz etmektir.
The evolution of direct effect doctrine in the framework of notion of 'right', the direct effect doctrine: Sword or shield?

Bu çalışmanın amacı kırk yılı aşkın bir süredir Avrupa'da tartışma konusu olan doğrudan etki doktrininin analiz edilmesidir. Doktrinin temel ilkeleri ve ön koşulları Van Gend en Loos adlı davada belirlenmiştir. Avrupa Adalet Divanı bu davada verdiği kararla Topluluk Hukukunun doğrudan etkisini kabul etmiş ve AB vatandaşlarına haklar verdiğini belirlemiştir. Bireyler söz konusu haklara dayanarak ulusal mahkemeler önünde haklarını savunabilirler. Doğrudan etki doktrininin üzerinde fikir birliğine varılmış bir tanımlaması yoktur. 'Hak' kavramının doğrudan etkinin varlığı için bir ön koşul olup olmadığı hala bir tartışma konusudur. Kimileri doğrudan etkinin olabilmesi için AB hükümlerinin bireylere 'hak' vermesinin bir ön koşul olduğunu savunurken, diğerleri bunun gerekli olmadığını Van Gend en Loos'ta belirlenen kriterlerin gerçekleşmesinin doğrudan etkinin kabulu için yeterli olacağını savunmaktadırlar. Bu tartışma sübjektif doğrudan etki ve objektif doğrudan etki ayrımını da beraberinde getirmiştir.
Türkiye'nin Avrupa Birliği ile bütünleşmesinin Maastricht kriterleri bağlamında değerlendirilmesi

Avrupa Birliği enflasyonist olmayan sürdürülebilir bir büyümeyi gerçekleştirmeyi ve yaşam standardını artırmayı hedeflemektedir. Ekonomik ve parasal bütünleşme bağlamında önemli bir aşama kabul edilen tek para uygulamasına 1999 yılında geçilmiştir. Ekonomik ve parasal alanda istikrarın ve sürdürülebilirliğin sağlanabilmesi için gerekli ölçütler Maastricht Kriterleri adı altında tanımlanmıştır. Maastricht Kriterleri; enflasyon oranı, uzun vadeli faiz oranı, bütçe açıkları, kamu borçlanması ve döviz kurlarına ilişkin kuralları içermekte olup, bunlara uyum aday ülkeler için ekonomik yakınsamanın gerçekleştirilebilmesi için karşılanması gereken bir koşuldur. Türkiye gümrük birliği hedefini gerçekleştirdikten sonra AB ile tam üyelik müzakerelerine başlamıştır. Ekonomik ve Parasal Birliği konu alan 17. Fasıl 2015 yılı itibariyle müzakerelere açılmıştır. Türkiye'nin üyeliği müzakerelerde kaydedilen gelişmelere bağlıdır. Türkiye'nin performansının Maastricht Kriterleri çerçevesinde üye ülke performansları ile karşılaştırılması için nicel araştırma yöntemlerinden faktör analizine başvurulmuştur. 2006 ve 2016 verileri üzerinden yapılan analiz sonuçlarına göre; enflasyon oranı ile uzun vadeli faiz oranı göstergelerini içeren parasal konularda Türkiye'nin üye ülkelere yakınlaşmadığı; buna karşın bütçe açığı ve devlet borçlanması göstergelerini içeren mali konularda Türkiye'nin birçok üye ülkeye kıyasla başarılı bir performans sergilediği tespit edilmiştir. 2008 küresel ekonomik kriz döneminde uyguladığı mali disiplin sayesinde Türkiye'nin AB ülkeleri kadar sarsılmadığı, başta Maastricht Kriterleri olmak üzere tam üyelik için Türkiye'nin üstlenmesi gereken tüm yükümlülüklerin ülkede ekonomik istikrarının sağlanmasında çıpa görevi yaptığı sonucuna ulaşılmıştır. Bu bağlamda; Maastricht Kriterleri'nden uzaklaşılmaması ve müzakerelere sonuç odaklı bir yaklaşımla devam edilmesi önerilmiştir.
Hannah Arendt'in haklara sahip olma hakkı kavramı kapsamında Avrupa Birliği'nin kaçak göçmenlere ve sığınmacılara yönelik politikaları

Bu çalışmanın amacı Arendt'in 'Haklara Sahip Olma Hakkı' kavramından yola çıkarak Avrupa Birliği'nin kaçak göçmenlere ve sığınmacılara yönelik politikalarını açıklamak ve değerlendirmektir. Arendt'in insan hakları konusundaki eleştirileri, İkinci Dünya Savaşı ve sonrası dönemde insan haklarının yurttaşlık haklarıyla bağlantısını dikkat çekici bir şekilde ortaya koymuş ve ulus devlet sistemi içerisinde insan hakları kavramının geçerliliğinin sorgulanmasına sebep olmuştur. Arendt'in düşüncesinde, insan haklarının çelişkilerini en belirgin biçimde ortaya koyan göçmenler ve sığınmacıların durumudur. Arendt'in düşüncelerini kaleme aldığı günden beri uluslararası toplumda birçok gelişme meydana gelmiştir. Avrupa Birliği'nin kurulması, Avrupa Vatandaşlığı kavramının ortaya çıkması geleneksel anlamda ulus devlete yönelik bir aidiyet olarak kabul edilen vatandaşlık kavramının ulus-üstü bir düzeyde yeniden tanımlanabileceği ve insan haklarının paradokslarının giderilebileceği bir politik alanı mümkün kılabileceği umudunu doğurmuştur. Avrupa Birliği'nin ulusüstü nosyonu, göçmenleri ve sığınmacıları cezb etmekte ve bu kişiler Birlik içerisinde hak arayışları içerisine girmektedirler. Ne var ki, İkinci Dünya Savaşı'nın ardından uluslararası hukukta ve uluslararası sistemde yaşanan tüm bu gelişmelere rağmen Avrupa Birliği'nin kaçak göçmenlere ve sığınmacılara yönelik politikaları bu kişilerin Avrupa Birliği içerisinde çeşitli haklarından yoksun kalmalarına yol açmaktadır. Bu çalışma, Avrupa Birliği'nin kaçak göçmenlere ve sığınmacılara yönelik politikalarını Arendt'in 'haklara sahip olma hakkı' kavramı bağlamında değerlendirerek, Arendt'in düşüncelerinin Avrupa Birliği'nde haksızlık sorununu çözmede önemli bir rol oynayabileceğini savunmaktadır.
Kooperatifçilik, tarım kredi kooperatifleri'nin gelişim süreci ve Malatya Bölge Birliği örneği

Kooperatifçiliğin gelişimi ve Ülkemizde Tarım Kredi Kredi Kooperatiflerinin yerinin önemi üzerinde durulmaktadır. Tarım Kredi Kooperatifleri Malatya Bölge Birliği'nin çalışma alanı içerisinde bulunan İllerdeki kooperatif ortakları için önemi ve katkıları üzerinde durulmıştur.
Georgian europeanization: An ideational and institutional analysis

Bu tezin amacı kurumsal bütünleşme ve AB müktesabatına uygun olarak yapılan iç değişikliklerin ötesine geçen Gürcistan'ın Avrupalılaşma sürecininin 'çoklu' yönlerini incelemektir. Bu çalışma, toplumsal inşacı yaklaşıma dayanarak Gürcistan'ın Avrupalılaşma sürecinde sahip olduğu normatif/düşünsel ve pratik/kurumsal dinamikleri ortaya çıkarmaktadır. Çalışma, bir yandan Gürcistan'ın Avrupalılaşma sürecinin 'Avrupa fikrinin' ve Gürcistan Avrupalılaşmasının farklı temsiller/ifadeler/referanslarının 'kritik dönüm noktalarında' nasıl inşa edildiğine ve bu süreçlerin düşünsel dinamiklerine değinmektedir. Öte yandan, Avrupalılaşmanın kurumsal yönüne odaklanarak, AB ile Gürcistan arasındaki yasal, idari dönüşüm/yakınlaşma kurumsal işbirliği çabalarını ele almaktadır. Gürcistan'ın Avrupalılaşmasını bir vaka analizi olarak inceleyen bu çalışma, 'Avrupa'nın düşünsel inşası', 'Gül Devrimi', 'Çoklu Avrupalılaşma süreci', 'AB'nin diğer uluslararası aktörler bağlamında sahip olduğu yumuşak güç', gibi konulara odaklanmaktadır. Sonuç olarak, Gürcistan'ın Avrupalılaşma süreci 'seçili' bir Avrupalılaşma örneği olarak öne çıkmaktadır ve sovyet-Sonrası geçiş dönemi zorlukları göz önünde bulundurulmadan Gürcistan'ın Avrupalılaşma sürecinin hem düşünsel/normatif hem kurumsal dinamiklerini analiz etmek mümkün görünmemektedir.
Avrupa Birliği'ne ihracatta uygunluk markalaması ve uygulamaları

Dünya piyasasında, her sektörde artan rekabetin üretim odaklı olmaktan çıkıp kalite odaklı haline gelmesi ile birlikte ürünlerin insan yaşamına etkileri tartışılmaya başlanmıştır. Piyasaya kullanım amacı ile sunulan her ürünün insan emniyeti, insan sağlığı ve çevre açısından tehdit içermemesi tamamen üreticinin sorumluluğudur. Bu amaçla harekete geçen Avrupa ülkeleri etkin bir sistem geliştirme ve bu yolla kendi vatandaşlarını ve çevreyi iç pazarlarında dolaşan muhtelif kaynaklı ürünlerden doğabilecek risklere karşı koruma yolunu seçmişlerdir. Standardizasyon, denetim ve belgelendirme ve yaptırımlar üçgeni üzerine oturan bu sistem her ürün için kabul edilebilir kalite düzeyini açık olarak ortaya koyan Avrupa normlarını ve genel emniyet koşullarını yansıtan direktifleri temel dokümantasyon olarak kullanmaktadır. Buna göre Avrupa iç pazarına girecek olan her ürün, bu dokümantasyona uygun olarak üretilecektir. Ayrıca risk düzeyi yüksek olan ürünler mutlaka akredite edilmiş kurumlar tarafından denetlenecek, gerekli testler yapılacak ve belgelendirilecektir. Risk düzeyi düşük ürünler için üreticinin vermiş olduğu AB uygunluk deklarasyonu ve uygunluğun nasıl sağlandığını detaylı olarak açıklayan bir teknik konstrüksiyon dosyası yeterli olacak ancak herhangi bir uygunsuzluk tespit edilmesi halinde ürünün piyasadan toplanması, firmanın pazara bir daha sokulmaması ve uygunsuzluğun tespit edildiği ülkenin kanunları gerektirdiği diğer yaptırımlar üreticinin önüne getirilecektir. Bu çalışma yukarıda verilen bu sistemi ayrıntılı olarak açıklayan bir kaynaktır. Ürün emniyeti konusunu CE uygunluk markası, denetim ve belgelendirme ve kalite güvencesi yönlerinden analiz etmektedir. Konu ile ilgili olarak verilen açıklamalara ek olarak risk analizi, kullanım kılavuzu, AB uygunluk deklarasyonu içeren bir teknik konstrüksiyon dosyasının hazırlanmasını kapsamaktadır.
Avrupa Birliği'nde ve Türkiye'de devlet yardımlarının izlenmesi ve denetimi

Devletler, belli işletmelere, sektörlere ve bölgelere devlet yardımı sağlayarak bunların rekabet avantajlarını rakiplerine karşı arttırarak güçlü konuma gelmelerini sağlar. Devlet yardımları, piyasa mekanizması dışında bir kaynak tahsisi içerdiği için piyasalardaki rekabet ortamını bozar ve kaynakların adil olmayan bir şekilde dağılmasına yol açar. Bu nedenlerle, uluslararası kuruluşlar devlet yardımlarını kontrol altına almaya yönelik çalışmalarda bulunmaktadır. Serbest dolaşım ve serbest rekabet ortamına dayalı bir Ortak Pazar kuran AB'de, devlet yardımları konusu rekabet politikasının bir koludur. AB'de devlet yardımları, Ortak Pazarın işlevselliğini bozduğu için yasaklanırken, bazı muafiyetlerle Ortak Pazar ile bağdaşan devlet yardımlarının yolu açılmıştır. Birliğin, Kurucu Antlaşmalardan, Tüzüklerden, ATAD ve Komisyon kararlarından oluşan geniş ve etkili bir devlet yardımları mevzuatı vardır. Devlet yardımlarının izlenmesi ve denetlenmesi Komisyonun yetkisindedir. Türkiye, Avrupa Birliği üyeliğine aday bir ülke olarak, Avrupa Birliği'nin bu alandaki mevzuatına uyum sağlamakla yükümlüdür. Türkiye, aynı zamanda, 1/95 sayılı Gümrük Birliği Kararı ile devlet yardımları alanındaki mevzuatını AB mevzuatı ile uyumlaştırmayı taahhüt etmiştir. 6015 sayılı Devlet Desteklerinin İzlenmesi ve Denetlenmesine İlişkin Kanun'un 23.10. 2010 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmesi ile birlikte Türkiye, bu taahhüdünün önemli bir kısmını gerçekleştirmiştir. Çalışmamızda, devlet yardımı kavramı Avrupa Birliği'nin bakış açısıyla incelenerek, bu konudaki mevzuat ile devlet yardımlarının kontrolüne ilişkin sistem ayrıntıları ile ortaya konulmuştur. Ayrıca, Türkiye'deki mevcut devlet yardımları sistemi incelenmiş ve ardından 6015 sayılı Kanun'un devlet yardımı sistemimize getirdiği yenilikler irdelenmiştir. Çalışmamız sonucunda, 6015 sayılı Kanun'un ülkemizdeki devlet yardımları sisteminin eksikliklerini giderecek düzenlemeler içerdiği ve bu Kanun'un uygulanmasının, yardımdan yararlanan sisteme olumlu katkılar sağlayacağı, rekabet bozucu engeli ortadan kaldıracağı sonucuna varılmıştır.
Türkiye ve Avrupa Birliği'nde büyükbaş hayvancılık: Karşılaştırma, sorunlar ve öneriler

Toplam tarım işletmelerinin % 96'sında bitkisel ve hayvansal üretimin birlikte yapıldığı Türkiye doğal ve ekolojik koşulları itibariyle hayvancılığa elverişli bir konumdadır. Bu çalışmada, Türkiye'de büyükbaş hayvancılığın ekonomideki yeri; et, et ürünleri; süt, süt ürünleri; deri üretimi; ihracat ve ithalat potansiyeli ve Avrupa Birliği üretim değerleri incelemeye çalışılmıştır. Türkiye'de ve Avrupa Birliğinde büyükbaş hayvancılığın belirli kriterler dahilinde bir karşılaştırması yapılmış ve Türkiye'de büyükbaş hayvancılığın sorunları ve sorunlara yönelik çözüm önerileri üzerinde durulmuştur. Türkiye'nin elverişli koşullarına rağmen, üretimde yetersiz olduğu sonucuna varılmıştır. Avrupa Birliği ülkeleri, hayvansal üretim miktarı, verimlilik değerleri, sektörde var olan kanun ve yönetmelikler, teknoloji seviyesi, girdi arz ve fiyatlarındaki istikrar, kalite ve standardizasyon ile tarımsal sanayi-yan ürünlerinin yem sektöründe kullanılabilirliği açısından Türkiye'den ileri bir düzeydedir. Avrupa Birliği üretim fazlasını dış pazarlara aktarma çabası içerisinde olup, Türkiye'yi bir pazar olarak değerlendirmektedir. Türkiye'de büyükbaş hayvancılıkta melezleme, çayır ve mera kullanımı, yem üretim, kredi ve kredilendirme, hayvan sağlığı, dış ticaret, örgütlenme ve koordinasyon sorunu ile pazarlama sorunları vardır. Tarım ve Köyişleri Bakanlığının hayvancılığı teşvik uygulamaları ve Ziraat Bankasının kredilendirme çalışmaları bulunmaktadır. Sorunların hayvancılığı olumsuz etkilediği, mevcut tedbirler ile soranları çözümünün güç olabileceği söylenebilir. Türkiye'de tarımın bir alt sektörü olan hayvancılığa önem verilmesi, verimliliğin artırılması, bilinçli ve yeterli bir kredilendirmeye gidilmesi, hayvan hastalıklarından korunma ve mücadele çalışmalarının yeterli düzeye çıkarılması, hayvansal üretimde iç ve dış pazarlar için tutarlı politikaların oluşturulması ve yetiştiricilerin etkili bir organizasyon dahilinde örgütlenmesinin gerekli olduğu önerilebilir.
Avrupa Birliği'nde şirketlerin hukuki korunma yolları

Avrupa Birliği'nin temeli ekonomik entegrasyondur. Dolayısıyla ekonomik hayat daha ziyade şirketler üzerinden gerçekleşmektedir, bu bağlamda şirketlerin ekonomik olarak koruması büyük önem arz etmektedir. Avrupa Birliği ya da Avrupa Topluluk düzeninde gerçek kişilerin yanında şirketlere de bazı haklar tanınmıştır. Şirketlerde yerleşme hakkına sahip olup, serbest dolaşım ilkelerinden faydalanabilmektedirler. Ancak bu hakların varlığı tek başına yeterli değildir. Bu açıdan hak sahibi şirketlerin hukuki olarak koruması bir zaruret olarak öne çıkmaktadır. Bu nedenle kurucu antlaşmalarda şirketlerin de faydalanabileceği hukuki koruma yolları düzenlenmiştir. Bu çalışmada birinci bölümde Birliğin Hukuki Korunma Sistemini Tarihsel Gelişimi, ikinci bölümde Şirketlerin Başvurabileceği Yargı Mercileri, üçüncü bölümde Birliğin Hukuki Korunma Sisteminde Şirketlerin Açabileceği Davalar, son bölümde ise Birlik Mahkemeleri Önünde yargılama sistemi incelenmiştir.
Avrupa Birliği'nin yükselen güçlere yönelik politikası: Türkiye örneği

Westphalia Barış Antlaşması'yla başlayan çağdaş uluslararası sistemin, yapısında, aktör sayısında ve özelliklerinde farklı dönemlerde çeşitli değişimler meydana gelmiştir. Şöyle ki on altıncı yüzyılda Avrupa devletler sisteminin oluşumuyla birlikte güç dengesi üzerine inşa edilen sistem, yirminci yüzyılın ortalarına kadar üç önemli yapısall değişim yaşamıştır. Bu değişimlerin ilki, iki kutupluluk; ikincisi, çok kutupluluk; sonuncusu ise etkin çok taraflılıktır. İçerisinde bulunduğumuz etkin çok taraflı sistem, küresel arenayı etkileme kapasitesine sahip olan Çin, Hindistan, Rusya, Türkiye ve Brezilya gibi yükselen güçleri ortaya çıkarmıştır. Aynı zamanda etkin çok taraflı sistem içerisinde bazı meydan okumaları içeren dinamiklerin varlığına da dikkat çekilmiştir. İşte bu gelişmelerden hareketle, önemli yerleşik güçlerden birini temsil eden Avrupa Birliği'nin milenyumla beraber ekonomik kriz ve göç gibi karşılaşmış olduğu zorlukların üstesinden gelebilmek için yükselen güçlerle hem özel bir ilişki ağı kurması hem de onlara karşı çeşitli dış politika enstrümanları geliştirmesi bu tez çalışmasının odak noktasını oluşturmuştur. Bu cihetle çalışmada ilk olarak, modern uluslararası ilişkilerin başlangıcından günümüze kadar süregelen dönemler tetkik edilecek ve yükselen güçlerin küresel arenadaki varlık mücadelesi ele alınacaktır. İkinci olarak, Avrupa Birliği'nin kuruluşundan günümüze kadar devam eden zaman dilimi içerisinde ne tür kurumsal değişiklikler yaşadığı açıklanarak, hangi meydan okumalarla karşılaştığına değinilecek ve yükselen güçler ile geliştirmiş olduğu ilişki düzeni tartışılacaktır. Son olarak, yükselen güç Türkiye'nin, Avrupa Birliği'nin 2013 yılında karşılaşmış olduğu mülteci akını karşısında yaptığı eşsiz yardımlarının müzakere sürecine katkısı olup olmadığı tartışılacak ve 'Türkiye'nin yükselen güç olarak düşünülmesi Avrupa Birliği müzakere sürecinde Avrupalı karar vericiler tarafından fark oluşturmuş mudur? sorusunun cevabı aranacaktır. Bu minval üzere çalışmada, yükselen güçlerin ekonomik yapılarından demografik özelliklerine ve askeri kapasitelerine kadar önemli etkilerinin olduğu saptanmıştır. Ardından, Avrupa Birliği'nin dış politikada tek sesliliği yakalayabilmek amacıyla birçok kurumsal değişiklik yaptığı analiz edilmiş ve yükselen güçlere yönelik farklı dış politika enstrümanları geliştirdiği görülmüştür. Son olarak, Avrupa Birliği'nin karşılaşmış olduğu zorluklar neticesinde Türkiye ile ilişkilerinin belirli zaman aralıklarında doruğa ulaştığı belirlenmiş ancak akit taraflar arasında yaşananların, birkaç istisna hariç olmak üzere, Türkiye'nin müzakere sürecini kolaylaştırmadığı görülmüştür.
Avrupa Birliği ortak rekabet politikası ve Türkiye'nin uyumu

Günümüzde birçok ülke tarafından uygulanan serbest piyasa ekonomisinin en önemli unsurlarından birisi, adil bir biçimde yapılması gereken rekabet kavramıdır. Sözcük anlamı ile rekabet, ilim ve hünerde üstün olmaya çalışmak ve başkalarına rağmen kazanma gayreti içinde bulunmak ve aynı amacı güdenler arasında çekişmek ve kıskanmak demektir. Rekabet, ekonomik kaynakları pay etmenin ve müşteri memnuniyeti sağlamanın en etkili yoludur. Diğer bir deyişle rekabet, serbest piyasalarda faaliyet gösteren en az iki iktisadi teşebbüsün, çeşitli iktisadi araçlar ile karlarını artırmaya ve birbirleri üzerinde üstünlük kurmaya çalışmalarıdır. Avrupa Birliği içerisinde rekabet, Topluluğun belirlediği yasal mevzuata uygun bir şekilde sürdürülmelidir. Aksi takdirde, ekonomik dengesizlik ortamına yol açacaktır. Böyle bir ortamın gerçekleşmesi, teşebbüsleri belirsizliğe sürükleyecektir. Avrupa Birliğinin yürürlüğe koyduğu Rekabet Mevzuatının temel amacı, kendi iç ekonomik dengesini ve gerçekleştirmiş olduğu ekonomik bütünleşme sürecini koruyabilmek ve bu ekonomik yapıyı daha fazla büyütebilmektir. AB ile 3 Ekim 2005 tarihinde müzakere görüşmelerine başlayan Türkiye açısından üyelik süreci çerçevesinde Rekabet Politikasının önemi büyüktür. Sekizinci fasıl olarak nitelendirilen Rekabet Politikası alanında Türkiye'nin gidermesi gereken bazı eksiklikleri mevcuttur. Bu yüzden rekabet politikası ile ilgili başlık görüşmelere henüz açılmamıştır. Rekabet Politikası, görüşmelere açıldığı zaman Türkiye-AB üyeliğine daha fazla yaklaşacaktır. Bu faslın müzakerelere açılması için gerekli çalışmalarını sürdüren Türkiye Devleti bu politikaların etkin ve verimli bir şekilde yürütülmesi için ülkede Rekabet Kurumunu kurarak 4054 sayılı Rekabeti Koruma Mevzuatını oluşturmuştur.
Türkiye'nin nükleer enerji politikaları ve Avrupa Birliği

Türkiye'nin nükleer kapasiteye sahip olmasının bölgesel ve küresel aktörler tarafından nasıl algılandığı ve Türkiye'nin Avrupa Birliği üyeliği perspektifinden tartışılması bu çalışmanın öncelikli amacını oluşturmaktadır. AB ile karşılaştırmalı bir şekilde Türkiye'nin nükleer enerji politikalarının, Avrupa Birliği'nin politikalarıyla uyumluluğu ve Türkiye'nin politika opsiyonları neo-realist temelli bir bakış açısıyla değerlendirilmektedir. Ayrıca Türkiye-Rusya arasında imzalanan nükleer enerji antlaşmasının, Türkiye'nin mevcut dışa bağımlılığının devam ettirilerek, tek taraflı bir bağımlılığı artıracağı tartışılmaktadır. Çalışmanın birinci bölümünde Türkiye'nin genel enerji görünümü verilerek, nükleer enerji politikasının gelişimi ve ulusal düzlemdeki bakış açıları değerlendirilmektedir. İkinci bölümde Avrupa Birliği'nin nükleer enerji politikası ele alınmaktadır. Üçüncü bölümde, Türkiye'nin nükleer enerji politikası Avrupa Birliği nükleer enerji politikası ile karşılaştırılmakta ve değişen dünya düzeninde nükleer enerjinin Türkiye-AB ilişkilerine etkisi değerlendirilmektedir. Sonuç olarak Türkiye'nin nükleer enerjiye yönelmesiyle birlikte, mevcut Rusya'ya ve dışa bağımlılığına yönelik olumlu bir etkisinin olmadığı ve teknolojik olmasa da değişen dünya sisteminde Türkiye'nin Rusya'ya aşırı bağımlılığı AB ilişkileri ve olası üyelik açısından sorun yaratacağı ileri sürülmektedir.
The European Union as a distinctive actor in global climate change policy

Bu tez uluslararası iklim değişikliği politikası ile küresel iklim müzakerelerindeki ana aktörlerin arasındaki ilişkiye odaklanmaktadır. Bu tezin temel amacı Avrupa Birliği'nin uluslararası iklim değişikliği müzakerelerinde diğer uluslararası aktörlerden farklı bir pozisyon almasını göstermektir. Bu farklılaşma Avrupa Birliği'nin kuruluş felsefesi ve AB'nin çevreci geleneğinden kaynaklanmaktadır. Bu tezin temel argümanı, genel anlamda ulus-devletler, özelde de büyük gaz emisyon yayıcısı devletler iklim değişikliği konusunda ulusal çıkarları çerçevesinde davranırken, Avrupa Birliği farklı bir şekilde davranmaktadır. Bu farklı davranış 'davranış mantığı', 'ulusüstü karar verme mekanizması' ve 'AB'nin standartlarını yayma isteği' şeklinde üç unsurdan kaynaklanmaktadır. Aslında, Avrupa Birliği üyeleri arasında iklim değişikliği politikasında farklı görüşler olmasına rağmen, bu unsurlar uluslararası iklim değişikliğinde AB'nin diğer aktörlerden birlik seviyesinde farklı davranmasına imkan sağlamaktadır.
22. dönem yasama çalışmalarında insan hakları

Avrupa Birliği uyum sürecinde Türkiye'de 22. Yasama döneminde insan hakları ile ilgili olarak yoğun değişiklikler yapılmıştır. Bu dönemde çıkarılan yasaların açıklılık, amaca uygunluk ve uygulanabilirlik nitelikleriyle birlikte, uluslararası belgelere ve Anayasa'ya uygun olarak yapılıp yapılmadığının belirlenmesi hedeflenerek, insan haklarının gelişim süreci ve uluslararası yükümlülükler, uyum yasaları ve özel yasalar, son olarak ta Türkiye'de faaliyet gösteren insan hakları kurulları incelenmiştir. Birinci kuşak haklar ağırlıkta olmak üzere yapılan değişikliklerin yasa yapım teknikleri gözetilmeden, tartışılabilir bir katılım süreci sağlanmadan yapılması uygulamada hak ihlallerine ve yasalarda birlik sağlanmamasına neden olmuştur. Yasamanın, yasa yapım sürecinde, akabinde doğacak uygulama sorunları gözetilerek, yürütmeden bağımsız ve uluslararası belgelerde yer alan yükümlülüklere paralel olarak faaliyette bulunması gerekmektedir.