turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Nar bitkisinden elde edilen boyarmaddenin boyama özellikleri ve bazı haslık düzeylerinin belirlenmesi, tekstil tasarımlarında kullanılması

Doğal boya kaynakları bakımından ülkemizde birçok bitki türü bulunmaktadır. Boyama özelliği olan bitkilerle doğrudan boyama yapılabildiği gibi, bazı bitkiler mordan yardımıyla bağlanabilmekte veya bu mordanlarla farklı renk tonlarına ulaşılmaktadır. Doğal boyamacılıkta bitki atıklarının geri dönüşüm olarak değerlendirilmesi, sürdürülebilirlik açısından da tekstil sektörüne katkı sağlamaktadır. Nar, çok fonksiyonlu bir bitki olarak gıda alanında yoğun olarak kullanılmasının yanı sıra, atık kısımlarının bitkisel boyamacılıkta değerlendirilmesi açısından önemli bir hammaddedir. Dolayısıyla bu araştırmada, nar bitkisinin çeşitli kısımlarından elde edilen boyarmaddenin boyama özelliklerinin incelenmesi ve haslık düzeylerinin belirlenmesi önem kazanmaktadır. Araştırmanın amacı; nar bitkisinin, kabuk, çiçek ve yapraklarından elde edilen boyarmadde ile yün ve pamuk ipliklerinin farklı mordanlarla boyanarak elde edilecek renk tonlarının incelenmesi, boyama reçetelerinin hazırlanması, haslık düzeylerinin saptanması ve tekstil yüzey tasarımlarında değerlendirilmesidir. Çalışmadaki boyarmadde, boyama ve haslık test işlemleri, Giresun ili Tirebolu ilçesinde İl-Ca işletmesinde gerçekleştirilmiştir. Boyama reçetelerine göre; mordansız, önceden mordanlama ve birlikte mordanlama olmak üzere toplam 54 adet boyama yapılmıştır. Boyanan iplik numunelerine sürtünme ve yıkama haslık analizleri yapılmıştır. Renklerin adlandırılması için öğretim üyelerinden oluşan 10 kişilik uzman komisyon tarafından subjektif değerlendirme yapılarak, tekstil cmyk pantone kodlarına göre renk isimleri tespit edilmiştir. Araştırma sonucunda nar kabuğu ve nar yaprağı ile yakın renk tonlarının elde edildiği, nar çiçeği ile farklı renklere ulaşıldığı; haslık test sonuçlarının genel olarak istenen düzeyde olduğu tespit edilmiştir. Boyalı ipliklerin tekstil tasarımında değerlendirilmesi için Illustrator ve Photoshop programlarında 15 adet tekstil yüzey tasarımı hazırlanmış; bu tasarımlardan 4 adedi dokuma ve örme teknikleri ile uygulanmıştır.
20. yy. resim sanatında şiddet olgusu

Şiddet teması, ilkel topluluklarda sanatçının gerçekleşmesini istediği huzura ulaşmanın bir yolu iken aynı zamanda da toplumsal ve siyasal ideolojiler kapsamında da ele alınmıştır. Yunan sanatında şiddet, ruhun simgesi olan güzel bedenlerde acı ve trajedi içersinde bütünleşirken, Orta çağda, Erken Rönesans'ta kutsal bir görev olarak sunulmuş ve sistematik bir şekilde ele alınmıştır. 18. yy'dan itibaren şiddet teması ise anlıkçı ve duygucu yaklaşımlar içersinde Rönesans'ın uyum, denge, usçuluk ve idealleştirme ilkelerine karşı çıkarak ve bir takım ideolojiler kapsamında oluşmuştur. 20. yy'ın başında yaşanan sosyal sarsılmalar ve metaryelizmin getirdiği kaygılar ise, sanatta şiddet temasının modern sanatla birlikte bir başkaldırı niteliğine dönüştüğünü görürüz. Modem sanatla birlikte şiddet teması hem siyasal hem de bilinçaltının anlatım araç. larından biri olmuştur. Modern sanatla ifade özgürlüğü kazanan şiddet teması, Avant-garde sanatla dokunma, koklama, tat alma, erotik tavırlar aracılığı ile insan bedenine yani saf doğasına yönelmiştir. Happening sanatı ile şiddet olgusu anlıkçı bir sanat refleksine dönüşerek sado- mazoşist eylemlere kadar varmıştır. Halk ve sanat çevrelerince tepkiyle karşılanan bu tarz şiddet hareketleri, Popüler sanatla birlikte çekiciliğini kaybetmiştir. Postmodernizm ile şiddet teması, halk ve sanatçı arasındaki diyalogu koparan bu sanat anlayışını kırmaya yönelmiş ve tekrar modernizmin eski geleneklerine geri dönmesini sağlamıştır. Yani şiddet teması post-modernizm ile hem bireysel bir görüntü kazanmış, hem de objektif olandan çıkmış sübjektif olana yönelerek, Modernizmin estetik normlarında tekrar oluşmuştur.
16. ve 17. yüzyıl İznik çinilerinin grafik tasarım ilkeleri bakımından değerlendirilmesi

Anadolu Selçuklu ve Osmanlı İmparatorluğu Dönemi sanat dalları arasında yer alan Çini Sanatı, özellikle 16. yüzyıldan itibaren İznik'te yoğunlaşmıştır. Saray nakkaşhanesinde saray ustaları tarafından çini kompozisyonlarına getirilen yeni yaklaşımlar, Osmanlı'ya has farklı üslupların doğmasına neden olmuştur. 16. ve 17. yy. İznik çini tabaklarında yer alan Mavi-Beyaz Grubu Çiniler, Şam İşi ve Rodos İşi gibi üsluplar dikkate alınarak, Grafik Tasarım İlkeleri çerçevesinde incelenmiştir. Araştırmanın birinci bölümünde, İznik çinilerinin genel özelliklerine yer verilmiştir. İkinci bölümde, üsluplaşma ve üslup özellikleri ele alınmıştır. Araştırmanın üçüncü bölümünde ise, tasarım konusu, tasarımı oluşturan ilkelerle açıklanarak; 16. yy. ve 17. yy. İznik çini motiflerinin yer aldığı tabak formlarından seçilen örnekler, tasarım ilke ve elemanları bakımından incelenmiştir. Dördüncü bölüm araştırma sonucunda elde edilen veriler ve önerilerden oluşmaktadır. Araştırmada, 16. yy. ve 17. yy. İznik çini tabaklarında yer alan kompozisyonlardaki Grafik Tasarım İlkelerinin belirlenmesi ile çini desen tasarımcılarının bir takım ilkelerle hareket ettiği ve Türk Grafik Tasarım düşüncesinin eskiden beri var olduğu belirlenmiştir. Bu ilke ve kuralları içeren tasarımlarla Çini Sanatını devam ettirebilmek için, bu alanda çalışma yapacaklara yönelik eğitim programları yapılması önerilmiştir.
Bauhaus Okulu'nun heykel sanatı ve sahne tasarımına etkileri ve bir performans uygulaması

Bauhaus, 1919 ve 1933 yılları arasında I. Dünya Savaşı'nın olduğu dönemde Almanya'da ortaya çıkar. Modern sanat ve mimarlığa katkıda bulunmuş önemli bir uygulamalı güzel sanatlar okulu ve aynı zamanda 'sanat kültürü' merkezidir. Walter Gropius'un sanat ve zanaatı aynı çatı altında toplaması amacıyla kurulur. 20. yy.'da mimari, tasarım ve sanat alanlarında yeni akımlar meydana getiren ve endüstri alanında da teknolojiyi kullanarak, bünyesinde barındırdığı öğrencilere el sanatları, çizim ve bilimi kapsayan bir eğitim vermiştir. Bauhaus Okulu'nda uygulanan eğitim ve öğretimde, öğrencilerin kişisel becerilerini geliştirebilecek bir atölye sistemi kurmak ve iyi ustalar yetiştirmek temel amaçtır. Bauhaus'u diğer tasarım okullarından ayıran en önemli özelliği makinelerden yararlanarak sanatsal eserler yapmayı benimser. Öğretim mimarlık, resim ve heykel olarak üç sanat dalında toplanır. Bu alanların dışında metal, tiyatro, vitray gibi atölyelerde de eğitim verilir. Bauhaus'ta okuyan öğrenciler eğitim gördükleri bir dönem boyunca temel eğitim dersi alırlar. Bu eğitimi aldıktan sonra öğrenciler, el becerilerini geliştirmek için atölyelerde bir el işçiliği öğrenip ve aynı zamanda gelecekte endüstri ile birlikte işbirliği içinde çalışmaya hazırlanırlar. Bauhaus'un tarihine bakıldığı zaman okul, farklı şehirlerde, farklı yöneticilerle ve onların çalışmalarıyla çeşitli dönemlere ayrılır. 1919 ve 1933 yılları arasında 14 yıl süreyle var olan Bauhaus; Weimar, Dessau ve Berlin olmak üzere üç dönemden oluşur. 1919'da Weimar'da eğitim ve öğretime başlayan Bauhaus'u, Nazi yanlıları, yeniliğe ve modern sanat akımlarına karşı olmalarından dolayı okulu kapatmaya çalışır. Weimar'da 4 yıl varlığını sürdürebilen okul, 1923'de Dessau'ya taşınmak zorunda kalır. Nazi taraftarları Dessau'da da Bauhaus'u fazla barındırmazlar ve bundan 9 yıl sonra yani, 1932 yılında Berlin'e taşınmak zorunda kalır. Birkaç ay burada eğitim ve öğretimini sürdürdükten sonra 1932 yılında Nasyonel Sosyalist Parti'nin isteğiyle Dessau Belediyesi Bauhaus'u kapatır. Van der Rohe, Berlin'de özel bir enstitü olarak devam etmek ister ve boş bir telefon fabrikasını kiralar. Fakat bu çözüm de uzun sürmez ve okul 1933 yılında Gestapo tarafından süresiz olarak kapatılır.20. yy.'da sanatçılar yeni arayışlara, yeni gerçekleri bulmaya yönelirler. Empresyonizm, Ekspresyonizm, Kübizm, Fütürizm, Konstrütivizm, Dadaizm vb. gibi sanat akımlarının ortaya çıkışıyla birlikte heykel ve sahne tasarımı alanında da önemli sanatçılar eserler verir. Bauhaus'un sahne tasarımına ve heykele getirdiği yenilikler okulun bulunduğu dönem içinde oldukça radikal karşılanmıştır. Geleneksel olan her şeyi reddederek, tekniğin getirdiği tüm yeniliklerden yararlanmışlar ve estetik bütünlüğü de korumayı amaçlamışlardır. Mekanik sahne ve bedenin mekan içindeki hareketi gibi teknik ve estetik sorunlara eğilmiş ve sonuçta kendinden sonra gelen birçok tasarımcı ve yönetmene öncülük etmişlerdir.
Subvertising versus advertising: A semiotical analysis of the culture jamming act

REKLAMA KARŞİ REKLAM YIKMA: KÜLTÜR KARIŞTIRMASININ EDİMİNİN SEMİYOTİK ANALİZİ Banu Önai Grafik Tasarım Bölümü Yüksek Lisans Tez Yöneticisi: Y. Doç. Andreas Treske December, 2005 Bu çalışma Kültür Karıştırması'nın edimini semiyotik açıdan özellikle Ferdinand de Saussure ve Roland Barthes'ı temel alarak incelemektedir. Bu doğrultuda, inceleme var olan Kültür Karıştırması örmekleri üzerine temeilendiriimiştir. Bu çalışmada sosyal bir fenomen olan Kültür Karıştırması ile ilişkili konular; reklamın tarihi, ideoloji ve propaganda eie alınmıştır. Bu çalışma ayrıca Kültür Karıştırması'nın ediminin daha iyi anlaşılmasını sağlamak amacıyla uygulamalı bir proje içermektedir.
Araçsallaştırılmış beden imgeleri

Beden ilk çağlardan bu yana farklı sebeplerle felsefeye, dine, bilime, savaşa, siyasete, cinselliğe, sanata, medyaya ve daha birçok alana malzeme olmuştur. Bazen doğrudan, bazen manipüle edilerek gündeme taşınmış ve her seferinde dikkatleri üzerine toplamıştır. İlkel kabilelerde dini ritüellerin bir parçası olarak farklı motifler ve renklerle boyanıp çeşitli müzikler eşliğinde dans eden beden, ilahi dinlerin öğretilerine göre utanç simgesi olmuş ve örtülmüştür. Dinde manipülasyona uğrayan beden, reklam sektöründe ve sanat eserlerinin varoluş süreçlerinde de fazlasıyla araçsallaştırılmıştır. Sanatın en eski tarihlerinden itibaren artarak ve gittikçe daha şehvetli bir şekilde betimlenen çekici kadın betimlemeleri erkek egemen toplumun itibar ve zenginliğinin göstergesi olmuştur. Reklam sektöründe de benzer bir durum hakimdir. Reklam piyasası satış üzerinde etkili yöntem olan manipülasyonu fazlasıyla kullanmakta ve bedeni cinsellik vurgusuyla öne çıkarmakta gayet ustaca davranmaktadır. Çünkü cinsellik insanların üzerinde bir haz oluşturur ve bu haz da kapitalist toplumda ürünlerin pazarlanması için önemli bir rol oynar. Aynı beden, iktidar tarafından savaş stratejilerinin bir parçası haline getirilip propaganda aracına dönüştürülmüş ve böylece beden üzerinden yapılan manipülasyon günümüzün en güçlü silahlarından biri haline getirilmiştir. Bu noktada iktidar ve medyanın işbirliği çok önemlidir. Tarih boyunca bedenin üzerine yüklenen anlamlar öylesine yönlendirilmiştir ki tanrılaştırılmaya kadar uzanır. Oysa beden, tüm bu süslü hilelerin ardında yaşayan ve sonunda çürüyüp, kokuşarak yok olan bir maddedir sadece. Bu tez çalışmasında bedenin yüzyıllardır sanatta ve son 200 yıldır da medyada, siyasi iktidar ya da kapitalizm gibi önemli güçler uğruna farklı ideolojiler ile manipüle edilerek kullanıldığı, araçsallaştırıldığı düşüncesi savunulmuştur. Bir plastik sanat alanı çalışması olan bu tezin uygulama sürecinde güncel sanatta fazlasıyla yer alan dijital teknikler kullanılmış ve dijital bir platform olan medyanın kendi diliyle eleştirildiği çalışmalar gerçekleştirilmiştir.
Çağdaş heykel sanatında teknolojinin kullanımı

Çağımızda bilim ve teknolojinin hızlı ilerleyişi, sanat arayışlarında yeni çözümlemelerin ve söylemlerin ortaya çıkmasını da hızlandırmıştır. Geçmişte sanatçıların doğal malzemeye bağlı kalan ve el işçiliğine dayanan sanat üretimlerinin yerini, bugün bilgisayar destekli sanal gerçekliklerle dijital modellemeler almaya başlamıştır. Bu yeni açılımlar sadece tasarım ve modellemeyle sınırlı kalmayıp aynı zamanda üretim, teknik ve malzemelerinin de önünü açmıştır. Giderek artan bu yoğun eğilim geleneksel sanat tanımının sınırlarını teknolojiyle birlikte büyük ölçüde genişletmiştir. Bu tezin amacı, kimlik arayışlarının sanattaki yansımalarını ele alarak, araştırmacının kendi benliğine dair kimlik sorunsalını, gerçekleştirilen bireysel dijital heykel uygulamaları ile ortaya koymaktır. Tasarım aşamasından üç boyutlu üretimine kadar kimlik arayışını temel alan bireysel uygulamalar ile çağdaş heykel sanatındaki üç boyutlu uygulamalar teknik ve tasarım süreçleri bağlamında incelenip değerlendirilmiştir.
Gülsün Erbil'in sanatı: Yaratıcılığın aşkınlığı ve özün ifadesindeki sırlar

Gülsün Erbil'in, Türkiye'nin çağdaş sanat öyküsündeki ayrıcalıklı yanı, kendi tarihine, geçmişşine, inancının felsefi zeminine yönelerek, modern plastik formlar ve evrensel sanat anlayışıyla güne taşıması, görsel dilde açıklayabilmesi ile yakından ilişkilidir. Sanatçı, yolunu çizerken, Doğu ve Batı'nın farklı kültürlerinden etkilense de, kendi kökleri sanatını besleyen en önemli kaynak olmuştur. Dışa ilişkin gözleminde, tinsel yaklaşımla, soyut bir kozmologyanın üzerine giderken, Doğu'nun içsel bilgisiyle de ilgilenen sanatçının, üretimlerinde Mevlana Celaleddin Rumi ile kurduğu derin ilişki her dönem diri kalmıştır. Bu felsefi öğretiyle özüne daha fazla yoğunlaşıp, yakınlaşan sanatçı, düşünce boyutunda 'Mistik Döngü' kavramını geliştirirken, sanatsal üretim sürecinde, anlamı ilk planda tutan soyut ve kavramsal arayışları, minimal plastik ögelerle ortaya koymuştur. Yapıtlarının özündeki karakteristik nokta, giderek pekişen sufiyane düşünü ile zıtların uygunluklarını kavrayıştır. Görüntünün ardındaki anlamı bir ermiş gibi araştıran sanatçı, yaşam ve ölüm, dişi ve erkek, ışık ve karanlık gibi kontrastları, ironik bir biçimde birbirinin içinde eriterek, bir tüme varış yaratmıştır. Dolayısıyla, mistisizmin ötekileştirmelerin karşısında duran mecazlar alemine atıflar yaparken, temsili gerçeklikten kopmuştur. Araştırma üç bölüm altında incelenmiştir. İlk bölümde araştırmanın içerik ve önemi hakkında açıklamalara yer verilmiştir. İkinci bölümde, Gülsün Erbil'in hayatı ve oluşum aşamalarıyla sanatsal dili, son ve üçüncü bölümde ise 'Mistik Döngü' serisi üzerine çözümlemeye yönelik bir yaklaşım izlenerek, mistisizmdeki tinsel fikirlerin sanat üretimlerine etkileri incelenmiştir.
İlköğretim okullarındaki resim-iş derslerinde kavram haritalarının etkililiği

IV YÜKSEK LİSANS TEZ OZU İLKÖĞRETİM OKULLARINDAKİ RESİM-İŞ DERSLERİNDE KAVRAM HARİTALARININ ETKİLİLİĞİ Rukiye ÖZEN Güzel Sanatlar Eğitimi Anabilim Dalı Anadolu üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Eylül 2004 Danışman: Yard. Doç. Dinçer ÖZEN İlköğretim okullarındaki sanat eğitimi dersleri öğrencilere, yaratıcı davranış, estetik ve pratik yargı gücünü geliştirebilme, üretkenlik, ve değerlerle düşünebilme yeteneklerini kazandırabilme amaçlıdır. Ayrıca öğrenciler sanat eğitimi derslerinde, kendini tanıma ve ifade etme olanaklarını bulurlar. İlköğretim okullarında sanat eğitimi, öğretilmesiyle ve öğrenilmesiyle en zor alanlardan birini oluşturur. Sanat eğitiminde iki önemli bakış açısı vardır. Bunlardan biri sanat yoluyla eğitim yani görsel öğelerle, duyuşsal ve sezgisel bir deneyimle ortaya çıkan uygulamalı modeldir. Diğeri ise, zihinsel ve kavramsal ağırlıklı modellerdir. İlköğretim okullarında sanat eğitimi derslerinin zihinsel ve kavram ağırlıklı olarak öğretilmesine sanat tarihsel alanın, estetiksel alanın ve eleştirel alanın konulan girmektedir. İlköğretim okullarındaki öğrencilere sanat tarihsel, estetiksel ve eleştirel alandaki konuların etkili ve verimli bir şekilde öğretilmesinde yetersizliklerin olduğu düşünülmektedir. Bu yetersizlikleri giderilmesine yönelik öğretimde etkili ve verimli olan stratejilerin kullanılması ve öğrenmede kavram haritalarının etkililiğinin incelenmesi gerekmektedir. Bu araştırmanın temel amacı, ilköğretim okulları resim-iş dersinde kavram haritalarının kullanımının etkililiğinin belirlenmesidir. Araştırmanın evrenini, 2002- 2003 öğretim yılı ilköğretim okulları 7. sınıf öğrencileri oluşturmaktadır. Örneklemini ise, 2002- 2003 öğretim yılında Manisa İli Kula İlçesi Vali Muzaffer Ecemiş İlköğretim Okulu 7/A ve 7/B sınıfında bulunan 68 öğrenci oluşturmaktadır. Öntest-sontest kontrol gruplu modelin kullanıldığı bu araştırmanın verileri, belirlenen örnekleme uygulanan izleme testi ile toplanmıştır. Toplam 30 sorudan oluşan testle, öğrencilerin sanat tarihi kapsamına giren çağdaş sanat akımları konusuna ilişkin bilgileri ölçülmüştür. Deney ve kontrol gruplarının öntest ve son test puanları elde edildikten sonra, grupların ortalama puanlan ile dağılımlarının standart sapmaları hesaplanmıştır. Guruplar arası karşılaştırmalarda 't' testi kullanılmış ve anlamlılık düzeyi olarak 0.05 güven düzeyi benimsenmiştir. Tüm istatistiksel çözümlemelerde 'SPSS 1 1 for Windows' paket programından yararlanılmıştır. Alınan sonuçlara göre, resim-iş dersinde kavram haritalarının kullanımı ile daha etkili ve verimli bir öğrenme sağlandığı saptanmıştır. Bu bağlamda resim-iş dersinde daha etkili ve verimli bir öğrenme sağlanması için kavram haritaları yönteminin kullanılmasının gerekli olduğu belirlenmiştir.
Anadolu güzel sanatlar liselerinde 'Grafik tasarım 11' kitabının grafik tasarım açısından incelenmesi ve bir tasarım örneği

Bu tezin konusu Ortaöğretim 11. sınıflarda okutulmak üzere Milli Eğitim Bakanlığınca hazırlanmış olan Grafik Tasarım ders kitabının tasarımsal açıdan incelenmesine dayanmaktadır. Bireylerin yaratıcılık olgusunun gelişerek kendini toplum karşısında ifade etmesinde sanat eğitimin önemli bir katkısı bulunmaktadır. Sanat eğitimi, 20. yüzyıldan bu yana güzel sanatların tüm alanlarını içine alan okul içi ve okul dışı yaratıcı eğitimi tanımlar. Örgün ve yaygın eğitimde sanat programı kapsamına eklenerek daha sağlıklı bir toplumsal yapıya ulaşmak hedeflenmektedir. Sanat eğitiminde bu alanda yetenekli birey eğitimiyle birlikte herkesin genel eğitim sürecine dahil edilmesi amaçlanmaktadır. Eğitim sisteminin bireye kattığı bedensel, bilişsel, görsel, duyuşsal ve kinestetik özelliklerle birey eğitiminin gelişimi öngörülerek sanat alanında farklı yöntemler uygulanmaktadır. Bu bağlamda Türkiye'de sanat eğitimi ağırlıklı eğitim veren Anadolu Güzel Sanatlar Liseleri'nin ilki 1989 yılında İstanbul'da açılmış ve Türkiye geneline hızla yayılmıştır. Liseler, Türk sanat ve kültürüne katkıda bulunulması amacıyla öğrencilerin ilgi, istek ve yetenekleri doğrultusunda temel bilgi ve becerileri kazanmalarını hedefleyen programlar olarak düşünülmüştür. AGSL Plastik Sanatlar, Plastik ve Fonetik Sanatlar ve Fonetik Sanatlar alanlarında öğrenci yetiştirmektedirler. Kitap tüketiminin artışıyla birlikte kitap tasarımları ihtiyacı ortaya çıkarak grafik tasarımın bu konudaki önemi hissedilmeye başlandı. Grafik tasarım, birçok sahayı içine alan yaratıcı bir görsel sanat disiplinidir. Bu çalışmada AGSL grafik tasarım ders kitaplarının yeniden tasarımı gerçekleştirilmiştir. Tasarımda kullanılan tipografi, görsel hiyerarşi, renkler hitap edilen lise eğitim seviyesine uygun seçilerek, karmaşadan uzak daha sade, anlaşılır bir kitap tasarım oluşturmak amaçlanmıştır.
19. yüzyıl Avrupa sanatında ölüm olgusuna sembolist bakış: Arnold Böcklin ve ölüm

İnsanoğlu, yaşadığı çevrede olup biten her eylemi, zaman kavramını ve kendi varoluşunu irdelerken kendi yaşamı üzerinden ölümü de anlamaya çalışır. Fakat hayatın ne anlama geldiğini hiçbir zaman bilemeyeceği gibi ölümün ve yok oluşun da anlamını bulamaz. Ölüme farklı bakış açıları ile yorumlar getirilse de ölüm ve sonrası hakkındaki muamma hep var olacaktır. Bu çalışmada öncelikle ölümün biyolojik, sosyolojik, felsefi ve mitolojik açıdan nasıl algılandığı genel hatları ile incelenip bu şekilde bir çıkarım sağlanmaya çalışılmıştır. İlk bölümün ardından Sembolizm ve Ölüm ilişkisi incelenmiştir. Bu başlık altında sembolün tanımı yapılmış ve vanitas resimleri üzerinde durulmuştur. 19. Yüzyıl Avrupa sanatında Sembolizm'in nasıl ortaya çıktığı ve hangi coğrafyalarda etkili olduğu hakkında bilgi verildikten sonra Arnold Böcklin başlığına geçilmiştir. Arnold Böcklin'in biyografisi ve sanat anlayışı incelenerek Böcklin'in ölüm konulu resimleri sembolizmin özellikleri ile açıklanmıştır.
21. yüzyılda basında görüntü kullanımı ve gerçeklik

Dünyanın her yeri için bilgi kaynağı basındır. İnsanlar, dünyada olup biteni televizyon, radyo, İnternet ve gazeteler sayesinde öğrenebilmektedir. Bu iletişim araçları arasında gazete en eski ve entelektüel olanı olarak kabul edilmektedir. Fotoğrafların gazeteye basılması haber fotoğrafçılığı açısından fotoğrafın bulunuşu kadar önemlidir. Gazetelerde fotoğrafın kullanılmasıyla birlikte okurlar olayları, foto muhabirlerinin gözünden gazete sayfalarında izlemeye başlamıştır. Foto muhabirleri, yaşadıkları dönemin görsel tanığı ve zamanın tarihçileridir. Onlar yaşadıkları şehri, ülkeyi, ünlü kişileri, sosyal ve toplumsal olayları fotoğraflayarak, tarihe görsel notlar düşmektedirler. Bu notlar bir kişinin, bir kurumun, bir şehrin, bir ülkenin ve dünyanın görsel hafızasını oluşturmaktadır. Yaşadığı dönemi fotoğraflamak, foto muhabirinin görevi ve sorumluluğudur. Bazen tek bir fotoğraf sayfalarca yazıdan daha etkili olabilir, bazen de fotoğraf bir savaşın seyrini değiştirebilir bir kanıt olarak değerlendirilebilir. Fotoğraf, haber için tartışmasız en önemli delildir. Fotoğraf, gazeteler için haber kadar değerli bir bilgilendirme aracıdır ve yazı kadar önemlidir. Türkiye'de yayın yapan ulusal gazetelerde foto muhabirleri biriminin varlığından söz etmek oldukça zordur. Öyle ki foto muhabiri olmayan gazeteler bulunmakta ve bu gazetelerde yer alan fotoğrafların çoğu ajans fotoğraflarından oluşmaktadır. Gelecek kuşaklar açısından bir bellek oluşturan güvenilir fotoğrafa, tüm insanlığın ihtiyacı vardır. Bu açıdan, belgesel foto muhabirliği, fotoğrafa duyulan güven korunması açısından önemlidir. Dijital teknoloji, 21. yüzyılda gazetelerde ve foto muhabirliğinde köklü değişikliklere yol açmıştır. Çoğu foto muhabiri bu dönemde işsiz kalırken, bazıları için ise yeni iş alanları doğmuştur. Dijital devrimle birlikte geleneksel yöntemlerle yayın yapan gazetelerin tirajlarının tüm dünyada hızla düştüğü bilinmektedir. Gelecek 20 yılda yazılı basının tüm etkinliğini kaybederek yerini dijital ortama bırakacağı konusunda görüşler ortaya çıkmıştır. Artan iş yükü, manipülasyon ve reklam pastasındaki payın azalması bu görüşlerin ortaya atılma nedenlerinin başlıcaları arasında gösterilebilmektedir. İngiltere'den The Independent, Türkiye'den Vatan, Haber Türk ve Radikal gazeteleri azalan tiraj, yüksek maliyetler ve düşük reklam gelirleri sebebiyle kağıt baskısına son vermiş ve günümüzde yoluna dijital ortamda devam etmektedirler. Dünyanın çeşitli yerlerinde meydana gelen olaylar profesyonel foto muhabirleri olay yerine dahi ulaşmadan yurttaş foto muhabirleri tarafından fotoğraf veya video şeklinde sosyal medya aracılığıyla çok sayıda kişiye ulaştırılmaktadır. Bu anlayışın riskleri olsa da iletişimde yeni bir habercilik anlayışı doğmuştur. Dijital teknoloji ile birlikte herkes tarafından kolay ve kontrolsüz üretilen fotoğraf, maalesef bilgi ve görüntü kirliliği yaratmıştır. Bu durum fotoğrafta gerçeklik ve etik tartışmalarını beraberinde getirmiştir.