turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
19. yüzyıldan günümüze plastik sanatlarda imgelerin temsiliyeti

İmge, insanoğlunun etrafını saran tüm yaşamsal unsurlardan fark edebildiği nesnel gerçekliklerin kendine ait düşünsel dünyasında yorumlanmış halidir. Taklit, kopya anlamında da kullanılmış olan imge, Latince imago sözcüğünden gelmektedir. İmgenin ilk çoğaltımı, var olana benzetilerek yapılan kopyası ile olmuştur. Mağara resimleri, hayvanlara benzer görüntüler sunmakla tanınan ilk resimsel imge çoğaltımlarıdır. Ortaçağ sanatında egemen olan düşünceye göre, imge ve model tek bir bütün oluşturur, ancak model burada imge taşıyıcısı olan panodan ve boyadan ayrı bir şey olarak düşünülmüştür. Yeniçağ'ın imge anlayışına göre ise model ve imge, görünen ve görünmeyen, gösteren ve gösterilen birdir. Camera obscura, imgeyi bakışa açılan ve gözü edilgin hale getiren bir pencereye dönüştürerek görünen imgenin ardında yatan görünmeyen gerçeğini göz ardı etmiş ve görünenle görünmeyeni eşitlemiştir. Yeniçağ ile birlikte gözün gördüğü şeyle, hakikatin bir ve aynı olduğu anlayışı egemen olmuştur. Perspektif içerisinde verilen her şey, hızla bakan göze doğru çekilir; görünenler artık Tanrı'ya göre düzenlenmiş halinden çıkar. İmge, 20. yüzyılda büyük bir patlama yapar. Fotoğrafın gelişmesi, yüksek hızlı filmin, renkli baskı yöntemlerinin çıkışı, her şeyin resminin her yerde görülebilmesine olanak verir. 90'lı yıllardan günümüze sanatçılar, nesnelere, anlama giden süreci araştırmakta ve sergilemektedirler. Güncel sanatta seyirci gitgide daha çok hesaba katılır. Sanatsal aurayı seyirci yaratmaya başlar. İmgenin karşısında kümelenen topluluk, auranın kaynağı olur. Sanatın aurası, yapıtın temsil ettiği arka dünyada ya da formun kendisinde değil, yapıtın karşısında, sergilenmekle ürettiği geçici kolektif formun bağrında yer alır. Dolayısıyla çağdaş sanat, modern sanata kıyasla sanat yapıtının aurasını inkar etmek yerine, onun kaynağının ve sonucunun yerini değiştirmesi bağlamında apayrı bir noktaya kayar.
1980 sonrası çocuk edebiyatı literatüründe illüstrasyon uygulamaları ve çocuğun yaratıcılığını tetikleyici deneysel bir çalışma

Eğitim alanında çocuklara yönelik edebiyatın önemli bir yeri vardır. Somuttan soyuta geçiş aşamasında sözcüklerle kurulan öyküsel kurguya eşlik edenillüstrasyonlar, edebiyatın bu eğitsel tarafına oldukça renkli ve eğlenceli bir yankatmaktadır. Üç bölümden oluşan bu çalışmada, öncelikle illüstrasyon üzerine literatür taraması gerçekleştirilerek, illüstrasyon kavramı genel bağlamda ele alınmıştır. Çizilen bu genel çerçeve bağlamında çocuk edebiyatında kullanılagelenresimli kitaplar araştırılmış ve özellikle çocuk kitaplarına yönelik pedagojik anlamda yapılan çalışmalar değerlendirilmiştir. Literatür taraması ile oluşturulan teorik alt yapı üzerine, çocuk oyunu yazarı ve yönetmeni Ömer Kaya tarafından 7-13 yaş aralığındaki çocuklara yönelik yazılan'Pertik Hayallerini Kurtarıyor' adlı tiyatro oyunu Günce Şeker tarafından öykü formatına dönüştürülmüştür. Öykü formatına dönüştürülen metin için illüstrasyonönermeleri yapılmış ve bir çocuk kitabı yaratılmaya çalışılmıştır.
20. yüzyılda kimi resimsel biçimlerde propaganda unsurlarının yeniden üretimi

20. yüzyılda yaşanan teknolojik yenilikler, toplumsal yapıyı o güne kadar görülmemiş bir radikallikte değişime uğratmıştır. Şekillenen yeni yapı ile birlikte çok çeşitli yaşam tarzları ortaya çıkmış ve geleneksel sosyal örüntülerin tümü kırılmaya uğramıştır. Bu dönüşümün toplumun geneline yansımasında ise doğrudan yapılan söylemlerin değil duygulara hitap eden ikna yöntemleri ile hazırlanmış propagandaların etkili olduğu anlaşılmaktadır. Geçmişi çok eskiye dayansa da propaganda bu dönemdeki başarısını yine bu dönemin en büyük yeniliği olan teknolojinin araçlarına borçlu olduğu söylenebilir. Bu dönemde teknoloji ile yaratılan görsel dil propaganda için araç olmakla kalmamış, ideolojik tavrını göstermek isteyen sanat hareketlerini de etkilemiştir. 1900'lerin başından itibaren sanatçıları etkileyen ve daha sonra interdisipliner bir alanda çalışmaya teşvik eden teknolojinin görsel çıktıları birer gösterge olarak da bu dönemde resmin içine dahil olmuştur. Teknolojinin imgelerini resmin içine dahil eden anlayışla birlikte, sanatçı ideolojik söylemini daha çok bu üretilen propaganda imgeleri çerçevesinde geliştirmiştir. Bu tez çalışmasında döneme ve araçlara bağlı olarak değişen propaganda imgelerinin, araştırmanın evrenini oluşturan resim sanatında nasıl bir değişime uğradığı ve bir yönlendirme aracı olarak izleyicisini nasıl belirlediği kronolojik bir sıralama ile tespit edilmeye çalışılmıştır. Bu bağlamda çalışma; içinde bulunulan toplumsal koşullar da düşünüldüğünde propagandanın nasıl ve ne amaçla yapıldığına ve resim sanatında belli bir sanatçı kitlesini nasıl etkilediğine yönelik açıklamalar getirmesi nedeniyle nitel bir araştırma olmuştur. Çalışmanın son bölümünde ise postmodern sanat uygulamaları içerisinde yer alan 'yenidenüretim' ilişkisinin yöntem olarak benimsendiği ve ikonlaşmış propaganda fotoğraflarının yeniden üretildiği görülür. Tüme ait bazı parçaların yeniden üretildiği bu plastik süreçte amaç fotoğrafların tanınırlığını sorgulayabilmektir.
Görsel sanatlar dersinde üç boyutlu çalışmaların etkileri

Görsel sanatlar dersi programının genel amaçlarına bağlı olarak sanat eğitiminde üç boyutlu çalışmaların yeri belirtilmektedir. Bu araştırmanın amacı; görsel sanatlar dersinde üç boyutlu çalışmaların öğrencilerin bilişsel, psikomotor, duyuşsal yönden gelişimleri üzerindeki etkisini araştırmaktır. Bireyin özümsenmiş değerler sistemi ile hayat felsefesi oluşturmasında görsel sanatların etkisinin olduğu ve görsel sanatlar eğitiminin bireye pedagojik kazançlar sağladığı bilinmektedir. Bu çalışmada görsel sanatların toplumun kültürel zenginliğine olan katkıları üzerinde durulmuştur. Ayrıca bu alanda yapılmış araştırmalar incelenerek literatür taraması ile görsel sanatlarda üç boyutlu uygulamaların bireye etkisi araştırılmıştır. Bu araştırmada 'Eğitim sisteminde üç boyutlu çalışmaların yeri nedir? sorusuna cevap aranmaya çalışılmış ve görsel sanatlar dersinde üç boyutlu çalışmalarını öneminin vurgulanması için bu çalışma yapılmıştır. Görsel sanatlar eğitimi için neler yapılması gerektiği konusunda da öneriler geliştirilmiştir. Bu araştırmada sorgulayan, eleştirel düşünebilen, özgüvenli ve dünyaya açık bireyler yetiştirilebilmesinde sanat eğitiminin gerekli olduğu görüşüne ulaşılmıştır.
Fikret Mualla ve resmi

Anahtar kelimeler: Fikret Mualla, Bohem yaşam, Paris ressamı, Aykırı ressam. Bu çalışmanın amacı ressamımız Fikret Mualla'yı yaşamı ve sanatıyla bir bütün olarak irdeleyip, dünya resim sanatında haklı yerini kendi insanımıza özgün tanımlama ve yorumlamayla ulaştırmaktır. Bu amaçla çalışmanın birinci bölümünde, resim sanatının kısa tarihçesine yer verilmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde ressamımız Fikret Mualla'nın yaşam öyküsü ve sanat eğitimi değer olarak ele alınmıştır. Üçüncü bölümde, ressamımızın yapıtları sözel anlatım ve uygulamalı anlatım ile incelenip eserlerinin grafiksel ve renk analizi yapılmıştır. Ayrıca bu son bölümde eserlerinin birkaçının tarafımızdan çalışılan reprodüksüyonuna da yer verilmiştir. vı
Bir estetik problem olarak sanatta değer ve değerlendirme

Yaşamı kurgulayabilmek adına bir fikre, bir duyguya, bir inanca, bir deneyime yönlendirilen insan, yaşamsal dayanaklarını, yol göstericilerini, yönlendiricilerini de kendisi yaratmak zorunda kalmıştır. Onu yaşama bağlayan, ayakta durmasını ve temelde varoluşunu sağlayan, yine kendisinin oluşturduğu bu yaşamsal değerlerle mümkün ve güven verici kılınabilmiştir. Sanatsal faaliyet, yaşantı içerisinde devamı sağlanabilen diğer insan faaliyetleri gibi ilgisi sınırlandırılmış, konusu herhangi bir alanı kapsayan bir birim gibi düşünülerek belli bir çerçevede düşünülmesi gereken, herhangi belirli bir konuya yönlendirilmiş değildir. Sanat, insanın yaşamda edindiği bilinci oluşturan içerikleri, dolayısıyla insan yaşamı ile ilgili olan her şeyi kendisine konu edinir. Sanatın konusu insanın, insan yaşamının bağlı olduğu tüm alanların içeriğini kendisine dahil etmiştir ve sanatın gözler önüne serdiği gerçeklik, yapıtla izleyici arasındaki diyalektikle sezilebilmiş, yaşantıya dönüşerek içerdiği değeri sürdürebilmiştir. Bir olayın, olgunun ya da nesnenin dolayısıyla yaşamın bilgisi ve deneyimi, insan zihninin olanaklı zemininde yeni ve özgün değerlerle bezenmiş, yaşam insan tarafından bilinmekle kalmayıp yorumlanması, yeni anlamlar ve ifadeler yaratılması gereken bir alan durumuna getirilmiştir. İnsanın günümüze kadar devam edebilmiş yaşam serüveni bu değerlerle anlam kazandın larak zenginleştirilmiştir. Sanat bu zenginliklerin insana en güzel şekilde duyurulduğu önemli bir fikir ve ifade alanı olarak kendisini doğurmuştur. Sanatsal çaba, bu anlamda kendisini insan yaşamıyla besleyerek, insan için özel ve önemli bir gerçeği anlatmanın yollarında sarf edilmeye adanmıştır. Sanatın ve sanatsal yaratmanın insan değerleriyle olan bu önemli ilgisi, sadece yaratma sürecinde kalmayıp, ifadeleşmesinde ortaya koyduğu yeni bir deneyimin ya da izlenimin içeriğinde de, bu içeriklerin izlenmesi ve anlaşılmasıyla beliren yeni bakışın oluşturulmasında ve sürdürülmesinde de değerlerle ve değerlendirmeyle ilgili bir süreç olarak varlığını devam ettirebilmiştir.
İlköğretim ikinci kademe öğrencilerine verilen görsel sanatlar dersindeki portre ve otoportre çalışmalarının öğrenciler üzerindeki etkileri

Portre resmi, insan var olduğu sürece varlığını koruyacaktır. Portre resmi, resim sanatında sanatsal yaratım bakımından, insanın iç dünyasını en iyi şekilde yansıttığı ve konusu insan olgusu olduğu için insanlık tarihinde kendine geniş bir yer edinmiş resim türüdür. Aynı zamanda otoportre de sanatçının duygularını, güdülerini ve iç görülerini dışa yansıtması açısından büyük bir öneme sahiptir. Portre resmi, binlerce yıldır insanın dış görüntüsüyle iç duygularını yansıtması bakımından merak uyandırmıştır. Otoportre resminin vermiş olduğu duygu 'Ben'i benim gözümden görmektir. Boyayı kullanış, fırça vuruşlarıyla insanı içine daha çok çekerek; kendisinin en açık ve nesnel bir değerlendirmesini yapmaktadır. Bu araştırmadaki amaç; Görsel Sanatlar dersinde portre ve otoportre çalışmalarının uygulanması ile çocuğun kendini tanıması ve bunu belli bir ifade aracı olarak kullanmasıdır. Aynı zamanda ilköğretim ikinci kademe öğrencilerine portre ve otoportre resmine karşı bir bakış açısı kazandırılması da amaçlanmaktadır. Böylece öğrenciler sanat eserinin anlatmak istediklerini daha iyi anlayacaklardır. Bu araştırmada, soyut işlem devresindeki çocukların seçilmesi belli bir amaca hizmet etmektedir. Bu yaş grubu içerisinde çocuk, kendisini ve dış dünyayı algılaması bakımından arayış içerisinde olduğu dönemdedir. Bu bağlamda portre resim sanatı çocuğun bu amacına ulaşmasına hizmet edecek niteliğe sahiptir. Portre çalışması yaparak çocuk, kendisini ve çevresinde olup biteni anlamaya çalışır. Araştırmanın örneklemini, İstanbul Rasathane İlköğretim Okulu'nun 8B ve 8C şubelerinden seçilen 50 öğrenci oluşturmuştur. İlk hafta, öğrencilere portre resim sanatı hakkında açıklamalar yapılmış ve örnek portre eserler gösterilmiştir. Gösterilen örnekler ile ilgili öğrencilere sorular sorulmuş ve izlenimleri hakkında yorum yapmaları istenmiştir. İkinci hafta, öğrencilerden portre çalışması yapmaları istenmiştir. Yapılan uygulama sonucunda, öğrencilerin ruhsal durumu ve yeteneklerinin ön plana çıktığı görülmüştür. Bu tez çalışması, resim sanatında önemli bir yere sahip olan portre ve özellikle otoportre resminin, çocuk resmi ile sanat psikolojisine sağladığı faydalar açısından İlköğretim Sanat Eğitimi'nde ne kadar önemli olduğunu vurgulamaktadır. Tez, öğrencinin psikolojik durumunu anlamada portre ve otoportre çalışmalarının Görsel Sanatlar öğretmenleri için son derece önemli olduğunu göstermektedir. Verilerin sonucunda, Görsel Sanatlar dersi müfredat programı içerisinde portre resim sanatı ve sanat psikolojisi konularının yer alması önerilmektedir.
Sinemada mekansal duyumsama: The Shining filmi örneği

Bu çalışmada mimarlık ve sinema arasındaki ilişki mekansal duyumsamalar bağlamında ele alınmıştır. Çalışmanın amacı mimarlığın ve mekan kavramının disiplinler arası yaklaşımla irdelenmesi, mimarlık kuramı için yeni açılımlar oluşturulmasıdır. Bu çalışmada incelenen filmlerdeki mekanların salt teknik ve matematiksel bir yaklaşımla değil, fenomenolojik-hermeneutik bir yaklaşımla ele alınması yöntem olarak benimsenmiştir. Bu bağlamda filmlerdeki mekanların insan üzerinde oluşturduğu duyumsamalar tezin konusunu oluşturmaktadır. Çalışmanın ilk bölümünde disiplinler arası yaklaşım tanımlanmakta ve mimarlığın diğer disiplinlerle olan ilişkisi incelenmektedir. İkinci bölümde ise mimarlık ve sinemada mekan olgusu üzerinde durulmuş ve türlerinin çarpıcı örnekleri olan dört film ile sinema mimarlık ilişkisi ele alınmıştır. Üçüncü bölümde, Stanley Kubrick sinemasından 'The Shining' filmi, çalışmanın ilk iki bölümünde irdelenen yaklaşımlar doğrultusunda ve mekansal duyumsama bağlamında ele alınmaktadır. Bu bölümde filmin genel bilgilerinin verilmesinin ardından ana mekanları belirlenmiş ve bu mekanların filmdeki karakterler ve izleyicide yarattığı duyumsamalar ele alınmıştır. Sonuç bölümünde mekansal duyumsamanın mimarlıkta hem kuram hem de uygulama için önemli bir unsur olduğu, mekanın ve mimarlığın insandan bağımsız düşünülemeyeceği, zaman ve mekan kavramları ile var olan sinema aracılığıyla vurgulanmıştır. Disiplinlerarası çalışmaların öneminin belirtildiği bu tezde sinemanın, mimarlık kuramının geliştirilmesine katkı sağlayacağı ve bu alanda yapılacak bilimsel çalışmaların alana yeni bakış açıları getireceği düşünülmektedir.
Açık yapıttan öznel deneyime; Performans sanatı

Performans sanatı, izleyicisinin önünde o sırada canlı olarak gerçekleştirilen ve sanatçısı ya da sanatçıları tarafından bedenin kullanılarak sergilendiği bir sanat biçimidir. Happening veya Oluşum olarak da adlandırılan bu etkinlikler; geleneksel ve biçimci anlayıştan farklı olarak ortaya koyulan ürünün alınması, satılması, taşınması söz konusu değildir. Tekrarı olmadığı için fotoğraflanarak ya da video kamera ile kayıt altına alınarak arşivlenir. Sahne ve gösteri sanatları ile vücudun bir takım hareketler sergilemesi bakımından ortak yönleri bulunsa da, tiyatro gibi herhangi bir metine bağlı kalınmaksızın yapılır. Action Painting-Eylem Resmi, Body Art - Vücut Sanatı, Fluxus, Beden Sanatı, Yoksul Sanat ve Süreç Sanatı ile de ilişkilidir. 1960'lı yıllarda popülerlik kazanmaya başlayan Performans Sanatı'nın kökleri 20. yy. başlarındaki Dada akımına, 1920'li ve 1930'lu yılların sürrealist ve fütürist performanslarına kadar uzanmaktadır. Sanatçı tarafından amaçlanan düşünceyi ortaya koymak için öncesinde düşünülen etkinlik, seçilen mekanda yapılmaya başlanır, sürdürülür ve bitirilir. Etkinliklerde istenirse şiir, müzik, dans gibi yaklaşımlardan da yararlanması bakımından disiplinler arası özelliktedir. Sanatçının düşüncelerinin, geleneksel sanat biçimlerinden farklı olarak alışılmadık ve çarpıcı bir biçimde dolaysızca iletilmesinin bir yoludur. İletilen düşünce ise izleyici tarafından hiçbir özel çaba harcanmadan tamamlanır. Bu sanat biçiminde izleyiciye aktif bir şekilde rol verilmiştir. 1970'lerde fikirleri ön plana çıkan Kavramsal Sanat'a kadar uzanır.
Bir kriter olarak resimde sahicilik ve samimiyet problematiği

toplum hayatı üzerindeki en büyük ve olumsuz etkisi, insanların üretimleriyle birlikte kendilerine ve çevrelerine yabancılaşmaları olmuştur. Kendi uzmanlık alanlarında sıkışıp kalan insanlar yalnızlaşmışlar ve duyarsızlaşmışlardır. Bu döneme kadar sanatın bilinmezliğe ve dolayısıyla dine olan bağlılığı, bilimsel ilerlemeler ile zayıflamış ve günümüze yaklaştıkça da tamamen dinden kopmuştur. Gerçekliğin algılanışındaki değişiklik sanatın da oluşumunda etkili olmuştur. Aydınlanma ile birlikte dinden kopan sanat, kendi döneminin gerçeğinden hareketle sosyalleşir. Ancak bu beraberinde sanatın etik ve estetik sorunsalının yeniden tartışılmasını gündeme getirir. Sanat eserinin etik ve estetik açıdan irdelenmesi onun biçim ve içeriğiyle ilintilidir. Estetik, sanat eserinin biçimsel yönünü temsil ederken; etikte onun insanla ilgili olan anlamını temsil eder. Samimiyet kriteri, sanatın öz ve biçim olarak iki yönünün organik bir bütün oluşturmasını garantiler. Etik bir kriter olarak samimiyet sanat eserine üretim sürecinde dahil olur. Eserin izleyiciye aktarılarak iletişime girmesini sağlayan; üretim sürecinde eser ile sanatçı arasındaki samimiyettir. Samimi bir eserin karşısında Baudrillard'ın simülasyon kuramı ile açıkladığı sahte sanat eseri vardır. Simülasyon olarak sanat eserinin etik yönü iptal edilmiştir ve salt estetik yönü ile vardır. Hayata dair hiçbir göndereni ve temsil ettiği bir gerçeklik yoktur. Sanatın anlamını kaybettiği yabancılaşma ortamında, onun tekrar hayatla ve insanla olan bağını kurmak adına, samimiyet sanat eserinin yaratımında önemli bir kriter olarak değerlendirilmelidir. Sanatın tarihsel olarak gelişiminde etik olan yönü mutlaka göz önünde bulundurulmalıdır. Etik ve estetiğin irdelenmesi onların birbirlerinden bağımsız olmalarını değil organik bir bütünlük oluşturmalarını sağlamalıdır. Samimiyet; biçim ve özün bütünlüğünü sağlayan vazgeçilmez bir kriterdir.
Çocuk resimlerinde imgelerin yeri

Bu tezde genel olarak, yukarıda belirtilen amaç doğrultusunda, çocuk resimlerinin gelişim basamakları bilgisine dayanarak çocuk resimlerinin görünenin ötesinde anlamları olduğu anlatılmaya çalışılmış, buna bağlı olarak gelişen imgesel anlatımların nerede, nasıl ortaya çıktığı ve çocuk resmindeki önemi sorgulanmıştır. Öncelikli olarak Lowenfield'in oluşturduğu beş başlık altında çocuk resimlerinin gelişim basamakları çalışmaya temel oluşturmak amacıyla incelenmiştir. Bu başlıklar şu şekilde sıralanmıştır:1-Karalama Dönemi2- 4 Yaş 2 -Şema Öncesi Dönem4- 7 Yaş 3 -Şematik Dönem7- 9 Yaş 4 -Gerçekçilik Dönemi9- 12 Yaş 5 -Doğalcılık Dönemi12- 14 Yaş Bu gelişim basamaklarıyla orantılı olarak çocuk resimlerinde biçimsel bir öğe olarak rengin kullanımı, anlama katkısı ve imgesel kullanımlarının olup olmadığı araştırılmıştır. Çocuk resimlerinde konular çerçevesinde incelenen bölüm imgeler açısından daha zengin sonuçlar vermiştir. Bu çerçevede öncelikli olarak çocuğun yakın çevresini konu olan resimlere ağırlık verilmiştir. Aile, Ev, Okul, Şiddet ve Duygular başlıkları altında öncelikli olarak konularla ilgili veriler derlenerek bu konuların çocuk için önemi vurgulanmıştır. Her başlığın devamında da toplanan veriler ışığında çeşitli kaynaklardan elde edilen çocuk resimleri içerdikleri imgeler açısından değerlendirilmiştir. Sonuç olarak ortaya çıkan, çocukların yaşadıkları olayları, hissettikleri duyguları başka başka yöntemlerle yansıttıklarıdır. Ortaya çıkan başka bir önemli sonuç da çocukların resimlerinin başka verilerle desteklenmedikçe sağlıklı bir yorumunun yapılabilmesinin mümkün olmadığıdır.
Heykelde dramatik imgelerin figüre yansıması

Heykelde dramatik imgelerin figüre yansıması her üslup evresinde, her sanatsal akımda ve her sanatçı da farklılıklar gösterir. Sanat yapıtı ortaya çıktığı dönemin özelliklerini yansıtır. Klasik-natüralist dönemde, gerçekliğin gerekleriyle kompozisyonun gereklerini birleştirme kaygısı başat bir öge olmuştur. Empresyonizmden beri süregelen modern sanat akımları içerisinde ise heykelin zaman, uzay, boşluk gibi yeni boyutlar kazanması ile biçimleme anlayışı bütünüyle değişerek daha soyut bir biçim almıştır. Bilimdeki, teknolojideki, ekonomideki, düşün alanındaki ilerlemeler sanata koşut olarak değişmiş, heykel plastiği de bu bağlamda yeni boyutlar yeni anlamlar kazanmıştır. Bu ilerlemeler yabancılaşma, yozlaşma gibi sorunları da beraberinde getirmiştir. Korkular, acılar, yıkımlar her çağda olduğu gibi bu çağda da yaşanmaktadır. Heykel sanatçısı içselleştirdiği bu sorunları ya da etkilendiği olayları plastik bir iç hesaplaşmayla aktarmaktadır.
Seramik çamurlarının renklendirilmesi ve renkli seramik çamurlarıyla şekillendirme aşamasında yapılan dekor yöntemleri

Seramik Anasanat Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ekim 1998 Danışman Prof. Zehra ÇOBANLI Seramik ilkel insanın kap gereksinimi nedeni ile ortaya çıkmış, en eski sanat dallarından biridir. Toğrağı su ile karıştırıp, ateşte pişirerek dayanıklı yepyeni bir yapı oluşturan insan şüphesiz yaşadığı dönemin en önemli buluşlarından birini yapmıştır. En temel ihtiyaç olan beslenmenin ve besin malzemelerini koruma endişesinin ortaya çıkardığı seramik ürünler, zaman içinde gelişen yeni uygulama yöntemleriyle seçkin sanat eserlerine dönüşmüştür. Günümüzde birçok kullanım alanının yanı sıra, sanat boyutunu da içererek plastik sanatlar içinde yer alan seramiğin en önemli özelliklerinden biri de, seramik sanatçısına sağladığı yoğun anlatım olanaklarıdır. Bu olanakların en özellerinden biri renklendirilmiş seramik bünyeler ile üretilen, birçok şekillendirme ve dekor yöntemine olanak veren seramik ürünlerdir. m Seramik bünyenin renk veren oksitler, seramik boyaları veya doğal killerle yapay olarak yeni renkler kazandırılmış haline renkli çamur adı verilmektedir. Bu araştırmada, renkli çamurun tanımı ve tarihsel gelişiminin yaraşıra, renkli çamurun hazırlanması, seramik sanatçısına sağlayacağı çeşitli anlatım olanakları ve teknik çeşitlilikler ele alınarak, döküm çamurunun farklı oranlarda, renk veren oksitler ve doğal killer ile renklendirme de ne meleri yapılmıştır.
Sanatsal yaklaşımlı nesne-algı üzerine uygulamalar

Özne ve nesne bağımlı var olan unsurlardır. İnsan-özne, doğa nesnesinden ayrı, kendi işlev ve anlam müdahaleleri ile yeni bir nesne anlayışı oluşturmuştur ve tarih boyunca evrimine nesnelerle eş doğrultuda devam etmiştir. Nesnenin neliği, öznenin nesneye atfettiği işlevsel algı ile yok olmuş ve öznenin nesne ile olan ilişkisi yüzeyselleşmiştir. Modern dünya işleyişinin getirisi olan seri ve tek tip üretim de işlev nesnesinin öncesinde sahip olduğu biriciklik öğesini ortadan kaldırarak bu yüzeyselliği pekiştirmiştir. İşlev nesnesinin yerinden edilmesi; biçimsel, düşünsel, uzamsal değişimlere maruz bırakılması, nesnenin işlevselliğini, anlam katmanları arasında silikleştirir. Böylece öznenin öznel deneyimleri ile nesneye yaklaşımı; nesneye nesneliğini kaybettirmeden yeni ontolojik anlam katmanları kazandırır. Nesnenin bu anlamsal kazanımındaki asıl değişim nesnenin görünümündeki değişimden ziyade öznenin algısındaki, yaklaşımındaki değişimdir. Özne ile nesnenin ortak bir varoluş paydasında buluşması sanatsal ilişkiyi ve sanat nesnesini doğurur. Sanat nesnesi her zaman için özne tarafından duyumsanan gerçekliğin bir temsili olarak oluşmuştur. Özne nesneyi kullanan değil onu fark edip ilişkisini oluşturan ögedir. Sanatsal farkındalık nesneyi belirli anlam ve işlev bilgilerinden soyutlayarak nesneyi algılanabilir, deneyimlenebilir bir görüngü olarak görmeye çalışır. Kendisi olarak nesne, öznenin algılama yoluyla mümkün değildir çünkü öznenin bilincindeki yansıması, her zaman öznenin kişisel ve kolektif anlam şebekesinden yorumlanmak zorundadır. Sanat nesnesinde nesnenin o ana kadar ne olduğu, tanımı, işlevi, estetiği ya da nesneye yapılan müdahalenin biçimi, derecesi önemli değildir. Önemli olan nesne ile sanat nesnesi arasındaki geçişte tanımsız ve bilinmeyene yönelik eğilimdir. Böylece öznenin bilincindeki bilinmeyen nesnenin özünü işaret eder.