turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
The paradoxes of European Union immigration policy and its repercussions on Turkish-EU relations

Bu tezde, Avrupa Birliği'nin göç politikasının kat ettiği yol tarihsel bir arka plan ışığında ele alınmıştır. Esasen, göç ve serbest dolaşıma dönük tartışmalar 80'li yıllarda ortaya çıkmış ve ivme kazanmıştır. 90'lı yıllar boyunca Avrupa Birliği politikaları arasında adalet ve içişleri konuları beklenmedik bir şekilde merkezi bir noktaya gelmiştir. Ancak, o dönemden bu yana gösterilen tüm çabalara rağmen, yeknesak bir Avrupa Birliği göç politikası oluştuğunu söylemek için halen erkendir. Aslında, üye ülkelerin kendilerine özgü yapısall şartlarının, farklı önceliklerinin ve beklentilerinin olması sebebiyle bu tür ortak bir politikaya ulaşmak oldukça zordur. Tezde, buna karşın, üye ülke politika belirleyicilerinin ortak bir Avrupa Birliği göç politikasında neden halen ısrar ettikleri ele alınmaktadır. Araştırmacı, AB ortak göç politikasının bazı unsurlarının, kısıtlayıcı ulusal yaklaşım ve mevzuatları uluslarüstü düzeye taşıyarak, üçüncü ülke yurttaşlarının AB vatandaşlarına tanınan haklara ulaşmasını sınırlayan ilave önlemler alabilmek amacına hizmet eden yeni bir göç kontrol mekanizması oluşturduğunu ileri sürmektedir. Tezde ayrıca, birlik sınırları içerisinde önemli bir nüfusu oluşturan vatandaşlarımızın ve üyelik sürecinde müzakereler yürütmekte olan aday ülke konumundaki Türkiye'nin AB ortak göç politikası girişimlerinden ne şekilde etkilendiği irdelenmiştir. Söz konusu sürecin Türk-AB ilişkilerinde yeni bir kırılma noktası oluşturup oluşturmadığı incelenmiştir.
Is flexicurity suitable for Turkish labour market or not?

Küreselleşmenin etkisiyle iş piyasasındaki klasik iş tanımları değişmeye başlamış; yarı-zamanlı çalışma, serbest çalışma, çağrı üzerine çalışma, geçici iş, belirli süreli iş sözleşmeleri gibi kavramlar talep görmeye başlamıştır. Piyasanın değişen rekabet ortamlarına ayak uydurabilmesini sağlayan bu yeni iş tanımları değişik ülkelerde yeni akımlara yol açmıştır. Bu kavramlardan biri olan güvenceli esneklik de Avrupa Birliği gündeminde sıklıkla desteklenmektedir. Bu çalışmanın amacı Türkiye'nin Avrupa Birliği üyelik süreci ile sosyal taraflarca da tartışılmaya başlanan güvenceli esneklik kavramının Türkiye işgücü piyasası için uygun olup olmadığını, kavramın yapısı ve Türkiye işgücü piyasasını kapsayan hukuk çerçevesinde incelemek ve sosyal tarafların kavrama yönelik bakış açılarını ortaya koymaktır. Çalışmanın sonucunda Avrupa refah devletleri göz önünde bulundurulduğunda güvenceli esnekliğin homojen bir sisteme sahip olmadığı ve Türkiye bu çerçeveye dahil edildiğinde işgücü piyasasının Akdeniz Refah Devletlerine yakın olduğu gözlemlenmiştir. Sonuç bölümünde, ek olarak, Türkiye işgücü piyasasını güvenceli esnekliğe uygun hale getirmek için bazı politika önerileri sunulmuştur.
Application of eu state aid and competition rules to the types of undertakings under article 106 of the TFEU and Turkey's obligations within this scope

Bu tezde Devletin, kamu işletmeleri ile özel veya münhasır haklara sahip işletmeler aracılığıyla pazarda ekonomik faaliyetlerle iştigal etmesi ve bu tip işletmelere rekabet ve Devlet yardımı kurallarının TFEU 106. madde hükümleri doğrultusunda uygulanması konusu incelenmiş ve belirli sonuçlara varılmıştır. Bu doğrultuda, Devletin ya egemenlik yetkisinden kaynaklanan kamu gücünü kullanarak ya da pazarda mal ve hizmet sunmak suretiyle ekonomik faaliyetler yürüterek hareket edebileceği ortaya konmuştur. Devlet faaliyetleri ekonomik nitelikte olup olmamasına göre Birlik Anlaşmalarının farklı hükümlerine tabii olabilecekler ya da tamamen bu hükümlerin kapsamı dışında kalabileceklerdir. Yapılan incelemeler sonucunda da görülmüştür ki AB rekabet ve Devlet yardımı kuralları sadece ekonomik bir faaliyet söz konusu olduğunda tatbik edilebilir olmaktadır. Bununla birlikte kamu işletmeleri ile özel ve münhasır haklara sahip diğer işletmelerin ekonomik nitelikteki faaliyetleri ise gerekli şartları taşımaları halinde TFEU 106(2) hükmü uyarınca AB rekabet ve devlet yardımı kurallarının uygulanmasından muaf kılınabileceklerdir. Gerek ekonomik faaliyetleri ekonomik olmayan faaliyetlerden ayırabilmek gerekse 106(2) hükmündeki muafiyet şartlarının oluşup oluşmadığını anlayabilmek için her olayın özelliklerine göre bir değerlendirme yapılması gerekmektedir.
Vergi harcaması kavramı ve Avrupa Birliği uygulaması

Devletin çeşitli ekonomik ve sosyal amaçları vardır. Bu amaçlara ulaşmada kullanılan araçlardan birisi kamu harcamalarıdır. 1960'lı yılların sonundan bu yana aynı amaçlara ulaşmada doğrudan kamu harcamaları yerine vergi ayrıcalıklarının kullanılabilmesi sıkça tartışma konusu olmuştur. Bu gibi vergi ayrıcalıklarına vergi harcaması denir. Vergi harcaması analizi hakkında genel bilgi veren çalışmanın birinci bölümü, vergi harcamasının tarihsel gelişimi, vergi harcamasının tanımı, vergi harcamalarının ekonomik etkileri, arz yönlü iktisat ve vergi harcamaları, vergi harcamalarının maliyeti ve az gelişmiş ülkelerde vergi harcamaları gibi konuları kapsamaktadır. Çalışmanın ikinci bölümünde ise bazı Avrupa Birliği üyelerindeki vergi harcaması raporlaması standart bir biçimde incelenmiştir: vergi harcamasının altyapısı ve tanımlanması, vergi harcaması raporunun yapısı, vergi harcaması tanımlamasında karşılaşılan güçlükler ve vergi harcaması raporlarının kullanımı. Türk Vergi Sistemi'nde vergi harcamaları ve maliyetlerinin incelendiği üçüncü bölümde ise Gelir Vergisi'nde, Kurumlar Vergisi'nde ve Katma Değer Vergisi'ndeki bazı vergi harcamalarına yer verilmiştir.
Avrupa Birliğine üyelik sürecinde milli egemenlik kavramı

Bu çalışmada, bir hukuk öznesi olarak AB, AB mevzuatının aday ve üye ülkelerde uyumlaştırılması ve uygulanması ve Türkiye'nin AB üyeliğinin Türk hukuk sistemine, anayasal düzene ve özellikle egemenlik kavramına etkisi incelenmiştir. AB'ye üyeliğin doğrudan doğruya hukuk alanını ilgilendiren birçok yönü bulunmaktadır. Topluluğa üye ülkelerde ortak bir hukuk oluşturmanın önemli araçlarından biri olan uyumlaştırma, ancak iç hukuka aktarmanın zamanında gerçekleştirilmesi ve ulusal makamlarca uygulanabilir tedbirlerin kullanılması halinde hedeflerine ulaşabilir. Bunun yanı sıra, belirli egemenlik yetkilerinin kullanımının Topluluk organlarına devri ve Topluluk hukukunun doğrudan uygulanması ve üstünlüğü konusunda, geçmişşte birçok üye ülkede olduğu gibi Türkiye'de de önceden anayasal değişikliğe ihtiyaç vardır. Avrupa Birliğine katılım sonucunda Türk hukukunun yeni bir çerçeveye adapte olması ve özellikle egemenlik alanının köklü bir biçimde değişikliğe uğramasını gerekli kılmaktadır.
İstikrar ve büyüme paktı; Almanya örneği

Avrupa Birliği, Roma Antlaşması'nı tadil eden Antlaşmalarla gelişen süreçte Ekonomik ve Parasal Birlik oluşturmayı hedeflemiştir. EPB hedefi, ilk kez Avrupa Tek Senedi ile dile getirilmiştir ve Maastricht Antlaşması'nda EBP'ye katılma koşulları belirlenmiştir. Bu koşullar mali ve parasal olmak üzere iki başlıkta toplanmıştır ve Yakınlaşma Kriterleri olarak bilinmektedir. EPB'de uygulanan ortak para politikasında, etkinliği sağlamak için ulusal yetkide bulunan maliye politikalarının kullanımı bir ölçüde kısıt altına alınmıştır. 1997 yılındaki, İstikrar ve Büyüme Paktı adıyla anılan Konsey Kararı, mali yakınlaşma kriterleri ile AB'nin maliye politikasını düzenlenmiştir. Pakt, aşırı bütçe açığının tespit edilmesi halinde, erken uyarı mekanizmasının işletilmesine ilişkin süreci de düzenlemektedir. Açığın giderilmemesi durumunda yaptırım mekanizmasının uygulanması söz konusudur. Ancak karar alma sürecinde etkin olan AB'nin güçlü ülkelerinin isteksizliği sebebiyle Pakt'ın yaptırım mekanizması uygulanamamıştır ve bu AB'de kriz yaratmıştır. 2004 yılında Pakt'ın uygulaması askıya alınmıştır ve 2005 yılında tadil edilerek Pakt, yeniden yürürlüğe girmiştir. Çalışmada, Pakt'ın yürürlüğe girdiği tarihten günümüze kadarki uygulaması incelenmiş ve mali kriterler açısından sorunlu ülkelerden, Almanya değerlendirilmiştir. Örnek ülke olan Almanya, İstikrar Programları ile Pakt'ın düzenlediği referans değerler çerçevesinde analiz edilmiştir. Türkiye'nin aday ülke olması bakımından AB ve Türkiye arasında mali yakınlaşma kriterleri kapsamında karşılaştırmalı analiz yapılmıştır.
Avrupa Birliği'nin bölgesel politikaları ve Türkiye

AB, ortak değerleri paylaşan sosyal ve ekonomik açıdan farklı yapılara sahip ülkelerden oluşmaktadır. Dinamik ve genişleyen yapısı nedeniyle uyum politikası ekseninde bölgesel farklılıkları ortadan kaldırmayı arzulayan Birlik, söz konusu hedeflere ulaşmak için bölgesel politikalar geliştirmekte, oluşturulan fonlarla geri kalmış bölgelere mali destek vermektedir. Bölgesel politikalar, AB'nin diğer ortak politikalarının tamamlayıcısı olarak kabul edilmiş, sadece üye ülkeleri değil aday ve potansiyel aday ülkelerin uyumu konusunda da uygulamaya konulan bir politika türü haline gelmiştir. Bu çerçevede Katılım Öncesi Mali Yardım Aracı, halihazırda üye olamamış ülkeler açısından proje odaklı kaynak tahsisi sağlamakta, aday ülke Türkiye ise bu fondan yararlanmaktadır. Bu çalışmada, AB ile Türkiye açısından önemli bir sorun olarak varlığını sürdüren bölgesel dengesizliklerin azaltılması için uygulanan bölgesel politikaların işleyiş ve etkileri incelenmiş ayrıca, AB'deki bölgesel politika ve yapısall fonların analizinin yanında Türkiye'deki bölgesel gelişme politikaları araştırılmıştır. Çalışmamız metadolojik anlamda betimleyici bir araştırma olup devam etmekte olan bir süreci yansıtmaktadır. Tezde vardığımız sonuç, AB içinde bölgesel politika alanında kat edilen önemli mesafeye rağmen, bölgeler arası dengesizliklerin hala varlığını sürdürdüğü, önemli bir sorun olarak gündemde kalmaya devam ettiği, AB'nin bu konuda daha fazla çaba harcaması gerektiği, bu politikaların AB bütçesinin en büyük harcama kalemi durumuna gelmesinin AB'nin bu konuya verdiği önemin bir sonucu olduğu gerçeğini göz önünde tutarak bölgesel politika alanındaki sorumluluğun yalnız üye devletlere bırakılamayacağıdır, ayrıca aday ülke olan Türkiye'nin bu kapsamda proje odaklı fonlara ağırlık vererek kendi ulusal yapısına uygun ve etkin bir bölgesel politika stratejisi belirlemesi gerektiği vardığımız bir diğer sonuçtur.
Avrupa Birliği'nde yapısal fonlar ve reform hareketleri

Avrupa Birliği, kuruluşundan 1989 yılma kadar uygulamış olduğu bölgesel politikalar yoluyla, ekonomik ve sosyal uyum için gerekli olan, üye ülkeler arasındaki bölgesel farklılıkları gidermeye çalışmıştır. Ancak, bu dönemde 1979 yılındaki petrol krizi ve 1986 yılında İspanya ve Portekiz'in Birliğe alınması, bölgesel eşitsizlikleri daha da artırmış ve bölgesel politikaların geliştirilmesi yönündeki görüşler ağırlık kazanmıştır. 1986 yılında imzalanan Tek Avrupa Senedi ile bölgesel politika arayışlarına hız kazandırılmış ve bu arayışlar Yapısal Fonlar Reformu'nun ortaya çıkmasına neden olmuştur. Bu reform ile, Avrupa Bölgesel Kalkınma Fonu, Avrupa Sosyal Fonu ve Avrupa Tarımsal Yönverme ve Garanti Fonu -Yönverme Bölümü, Tek Pazar'ın tamamlanması yönünde atılan adımın temel politika araçları olarak tescil edilmişlerdir. Yapısal Fonlar Reformu 1993 yılında oluşturulan Uyum Fonu ve 1994 yılında oluşturulan, Balıkçılığa Yönverme Finansal Araç Fonu ile tamamlanmıştır. Burada ilk olarak yapısall fonların, kuruluşlarından reform hareketlerinin başladığı 1989 yılma kadar olan dönemdeki tarihi gelişimleri, işleyişleri ve yasal dayanakları ile ilgili hukuki düzenlemelere yer verilmiştir. Daha sonra Avrupa BirliğTnde Bölgesel Kalkınma Politikası kapsamında yer alan diğer mali araçlar incelenerek, bu araçların bölgesel politikalar üzerindeki etkileri ortaya konulmaya çalışılmıştır. Son olarak, Yapısal Fonlar Reformu'nun gerçekleştiği 1989- 1993 dönemi ele alınarak, reformun kapsamı ve sonuçlan belirlenmeye çalışılmış ve 1993 yılından sonraki hedefler ortaya konulmuştur. Yapısal Fonlar Reformu ile başlatılan girişimler uzun vadeli düşünüldüğü için, sonuçlarını değerlendirmekte uzun vadede olacaktır. En belirgin sonuçlar, yapısall fonlara ayrılan kaynak miktarının gün geçtikçe arttığı ve en fazla kaynak ayrılan Hedef 1 bölgelerindeki değişimlerdir.
Türkiye ve Avrupa Birliği ülkelerinin eğitim sistemlerinde yönlendirme: Karşılaştırmalı bir analiz

Bu araştırma, Avrupa Birliği üye ülkeleri (15 ülke) eğitim sistemlerinde, zorunlu eğitim ve zorunlu eğitim sonrasında yönlendirme faaliyetleri ışığında Türk eğitim sisteminde yönlendirme faaliyetlerini belirleyecek yöntem ve bulguları içermektedir. Türk eğitim sisteminin eğitim kademeleri bazında inceleyen bu araştırmanın, bir yandan Türkiye'de eğitimi planlamakta olanlara, öte yandan bu alanda inceleme yapmak isteyen araştırmacılara yararlı olabileceği umulmaktadır. En başta araştırmanın bütün aşamalarını inceleyerek fikirlerini sunan, değerli hocam, Prof. Dr. Muhsin HESAPÇIOĞLU'na teşekkürlerimi sunarım. Tez yazım sürecinde benden hiçbir zaman desteğini esirgemeyen aileme teşekkür ediyorum.
Kişilik hakkının korunması sorunu çerçevesinde kişisel verilerin korunması ve saklanması

oz Modern yasa koyucular, kişilik hakkının korunmasında özel hukukun sunduğu olanakları, yeni teknolojilerin yarattığı tehlikeler karşısında farklı bir hukuki altyapı yaratarak güçlendirmişlerdir. Bu yeni hukuki altyapıyı, kamu hukuku ile özel hukukun kesişme noktasında yer alan veri koruması hukuku oluşturmaktadır. Veri koruması hukuku, kişilik hakkının korunması kavramı altında kişiliğin bütün yönleriyle yansımasını ifade eden kişisel verileri konu almaktadır. Bu bağlamda kişisel verileri, kişiyi belirleyen ya da onu belirlenebilir kılan tüm bilgiler olarak tanımlamış bulunuyoruz. Çalışmamızda vurguladığımız üzere, kişisel veriler, kişiliğin sosyal, fiziksel, duygusal ve hatta ekonomik boyutuna dair bilgileri ifade etmektedir. Kişisel verilerin nasıl korunacağı sorununu irdelerken öncelikle kişilik hakkının korunmasını konu alan uluslararası belgeleri kısaca tanıttık. Daha sonra ise, özellikle saldırı öncesi koruma konusuna odaklanarak, Avrupa Birliği'nde yürürlüğe konulan veri koruması yönergelerini inceledik. Bu kapsamda hem 'Veri Koruması Yönergesini' hem de iletişim alanında iki yönergenin öngördüğü hukuki rejimi irdeledik. Ayrıca veri korumasının taşıdığı bazı spesifik sorunlara değinme fırsatı da bulduk. Çalışmamızın son bölümünde ise, Türkiye'deki hukuki durumu ele alarak, Avrupa Birliği hedefine ulaşmak isteyen ülkemizin veri koruması hukuku alanındaki eksikliklerine işaret ettik. Nitekim, çalışmamızda ulaştığımız önemli bir sonuç, ülkemizde kişisel veriler bakımından etkin bir korumanın sağlanması gereğidir. Zira mevcut yasal düzenlemeler kişisel verilerin korunmasında yeterli bir koruma sağlayamamaktadır. Çalışmamızda bu sonuca ulaşırken, yeni yürürlüğe giren İş Kanunu hükümleri ile Adalet Bakanlığı'nın 'Veri Koruması Kanunu Tasarısf'na da değinerek 'Avrupa Birliği veri koruması hukuku ışığında tasarıdaki bazı spesifik eksikliklere ve çözüm önerilerine işaret etmiş bulunuyoruz. III
Topluluk Markası

İMalların ve hizmetlerin hangi işletmeye ait olduğunu gösteren ve ayırt edici olan bir işaret? olarak tanımlanan marka, ülkesellik ilkesine tabi olması nedeniyle günümüze kadar maddi ve şekli uyumlaştırmaya ilişkin bir takım uluslararası sözleşmelere konu olmuştur. AB'de ise, kurucu antlaşmaların malların serbest dolaşımı ilkesini öngörmesi ve bu ilkenin markanın sahibine verdiği tekel hakkı ile çatışması nedeniyle, müdahalede bulunma gerekli görülmüştür. Bu doğrultuda, bir yandan ATAD hakkın tükenmesi ilkesi yoluyla müdahalede bulunurken, diğer yandan ulusal marka düzenlemelerinin maddi hukuk hükümlerinin uyumlaştırılması için Marka Yönergesi kabul edilmiştir. Ancak, bunlardan hiçbirinin ülkesellik ilkesini tamamen bertaraf edememesi, Topluluk Markası Tüzüğü'nün kabulünü zorunlu kılmıştır. Bir Topluluk Tüzüğü'nden kaynaklanan Topluluk Markası, yeknesak bir sınai mülkiyet türüdür. Bu nedenle, günümüze kadar kabul edilmiş uluslararası sözleşmeleri aşarak üniter etkisiyle dikkat çekmektedir. Böylece, tek dil kullanılarak, tek merkezden yapılan tek başvuru ile Üye Devletlerin tümünde geçerli olan tek bir hak elde edilmektedir. Tek tescilden sonra birden fazla marka hakkı elde etmeyi sağlayan Madrid Protokolü'nden bu yönüyle ayrılmaktadır. Ancak, üniter etkisi nedeniyle, bir Üye Devlet'te dahi mutlak veya nispi nedenlerle başvuru reddedilirse, Topluluk Markası'nın tescili mümkün olmamaktadır. Topluluk Markası düzenlemelerinde görülen ikinci sakınca, markanın iptali ve markaya tecavüz davalarında milli mahkemelerin yetkili olmasıdır. Ancak, bu sakınca, kurulacak olan bir yargısal panelle ve bu panele söz konusu davalar konusunda yetki devri ile giderilebilecektir.
The Europeanization of Turkish security culture: A reality or myth?

Türkiye'nin Avrupa yolculuğu 40 yıldan daha uzun bir geçmişşe sahiptir ancak özellikle son 10 yılda çok daha fazla akademisyen Türkiye'nin Avrupalılaşmasını, özellikle de dış politika boyutunu çalışmaya başladı. Bu tez büyümekte olan Avrupalılaşma literatürüne Türkiye'nin Güvenlik Kültürün Avrupalılaşması konusunu araştırarak katkıda bulunmaya çalışmaktadır. Türk Güvenlik Kültürünün geleneksel Realpolitik doğası, özellikle de son on yılda, tarz ve süreç açısında değişim sinyalleri vermekte ve çok daha fazla Avrupai yöntemler kullanılmaya başlandı Türk politika yapıcıları tarafından. Bu yeni durum Türk siyaseti ile ilgilenen tüm kesimler için kritik bir soru ortaya çıkarmıştır: Gözlemlenen bu değişimler Türk Güvenlik Kültürünün Avrupalılaştığı anlamına mı gelmektedir? Bu tez, Avrupa Güvenlik Kültürü ve Realpolitik Güvenlik Kültürlerini karşılaştırdıktan sonra Türk Güvenlik Kültüründe güvenlik meselelerinin ele alındığı biçim ve gerçekleşen süreçler açısından çeşitli değişimler olduğu ancak Türkiye'nin ulaşmayı amaçladığı nihai hedeflerin halen Realpolitik bakış açısı ile tanımlandığını göstermektedir. Gerçek Avrupalılaşma Avrupai hedeflerin Avrupai araçlar ile elde edilmesini gerektirmektedir ve şu anki duruma bakıldığında Realpolitik hedeflere Avrupai araçlar ile ulaşmayı öngören Türk güvenlik Kültürü Avrupa güvenlik Kültürü çerçevesine uymamaktadır.
Akdeniz için birlik anlaşması ve Türkiye'nin değişen yaş meyve ve sebze ticareti: Akdeniz kısmı denge ticaret modeli ile bir uygulama

Barselona Süreci tarafından ilk adımları atılmaya başlanan Akdeniz İçin Birlik Anlaşması, AB ile Akdeniz Bölgesi ülkeleri arasındaki ilişkilerde yeni bir sayfa açılmasını sağlamıştır. Türkiye'de yakın zamanda bu anlaşmayı imzalayarak bu ilişkinin bir parçası olmuştur. Anlaşmanın ana hedeflerinden biri, Akdeniz Bölgesi'nde serbest bir ticaret alanının kurulması olarak belirlenmiştir. Bu çalışma, oluşturulacak tarımsal serbest ticaret alanının, Türkiye'nin yaş meyve ve sebze ticareti üzerindeki etkilerini incelemektedir. Akdeniz Kısmi Denge Tarım Ticaret Modeli ; Türkiye, Avrupa Birliği ve de Akdeniz ülkeleri üzerinde değişen politika etkilerinin ölçülmesinde kullanılmaktadır. Simülasyon sonuçları AB'nin model ürünlerindeki tam liberalizasyonunun, Türkiye'nin ticaret deseninde önemli bir değişime neden olmadığını göstermekte iken bunun yerini zeytin ve domates pazarındaki karşılıklı liberalizasyon aldığında Fas'ın AB'ye ihracatı, Türkiye'nin aynı istikametli ihracatı ile küçük bir oranda yer değiştirmektedir.
The role of external tools in enhancing democratization: A comparative study of EU's assistance to the Western Balkans 1994-2016

Bu çalışma AB'nin demokrasi yardımının 6 Batı Balkan ülkesindeki demokrasi seviyesinin artmasındaki rolünü incelemeyi hedeflemektedir. Bu çalışma karışık bir metodoloji tekniği uygulamaktadır. İlk kısımda, demokrasi yardımı ile demokratikleşme arasındaki ilişkiyi demokrasinin ana ölçütü olarak V-Dem Seçim Endeksini kullanarak ortaya çıkarmak amacıyla niceliksel bir analiz yapılmıştır. Bu istatistiksel analiz için Avrupa Birliği fonlar konusunda herhangi bir kapsamlı veri sunmadığı için Avrupa Komisyonu'nun 1994- 2016 yılları arasına ait kümelenmiş veri setini derledim. Niteliksel analiz için ise Sırbistan ve Makedonya'daki demokratikleşme süreçlerinin arkasındaki rastlantısal mekanizmaları anlamak için süreç izleme yöntemi kullanılmıştır. Bu çalışmanın vardığı sonuç AB'nin önceliği demokratik rejimlerin sağlamlaştırılmasından ziyade istikrarın devamına verdiği ve dolayısıyla demokrasi yardımının rolünü güçsüzleştirdiği yönündedir. 6 Batı Balkan ülkesinin rejimlerine ve onların AB ile olan ilişkilerine değinirken 'istikraroksi' terimini kullanıyorum.
Enlargement-led transformation of Turkish SME policies

Bu tez, AB'nin katılım öncesi stratejisi ve gündem oluşturma rolünün ışığında, Türkiye'nin AB'ye adaylık sürecinin Türkiye'nin Küçük ve Orta Ölçekli İşletmelerine yönelik politikalarına etkisini incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışmada, genişlemeye dayalı Avrupalılaşmanın işleyişi ve AB'nin KOBİ politikalarına yaklaşımı sunulduktan sonra, tarihsel analiz yönteminden faydalanılarak KOBİ politikalarının Cumhuriyetin kuruluşundan bu yana geçirdiği evrim incelenmektedir. Çalışma, adaylık sürecinin, AB'nin kendi gündemi ve katılım öncesi stratejisi aracılığıyla, Türk KOBİ politikalarına şekil verenlerin KOBİ'lerin ekonomik önemi hakkındaki algısını değiştirdiğini, bu yüzden de uzun dönemde Türk KOBİ'lerinin kronikleşmiş sorunlarının çözümüne katkıda bulunacağı sonucuna varmaktadır.
Sürdürülebilir turizm ve çevresel Kuznets Eğrisinin Türkiye turizmi için geçerliliği

Turizm, çevre tüketen kaynağa bağlı bir olaydır. Yalnız doğa kaynakları üzerinde değil, aynı zamanda tarih ve kültür gibi diğer alanlarda da etkiler yapmaktadır. Turizm, döviz ve istihdam yaratıcı özellikleriyle global, bölgesel ve ulusal ekonomilere önemli katkılar sağlamakta, doğrudan ve dolaylı olarak milli gelir, istihdam, sermaye yatırımı ve vergi geliri meydana getirmektedir. Ülkemizin içinde bulunduğu işsizlik sorununun kısa zamanda çözümü olabilecek sektör konumundadır. Bugün tartışılan husus, herkesin yararına paylaşılması mümkün olan bu pastanın, nasıl doğru büyütüleceği; doğa, iklim, çevre, kültür, tarih, folklor v. b. vazgeçilmez faktörlerin korunarak ve geliştirilerek gelecek nesillere nasıl aktarılacağıdır. Gelişmiş Batı ülkeleri, artık, kullanılabilir veri ve faktörleri bugünkü nesillere olabildiğince satmak ve tükettirmek yerine, onları kısıtlı kullandırmak ve kontrollü satarak gelecek nesillere taşımayı amaçlamaktadırlar. Bu yönü ile turizmin malzemesi olan veri ve faktörler, zaten, dünya durdukça insan soyunun vazgeçilmez gereksinimi içinde yer alacaktır. Kalkınma süreci içinde istihdam payı ve kaynak kullanım kapasitesi açısından doğal, kültürel ve tarihi çevre kalitesi yüksek olan ülkelerde turizm önemli bir konumdadır. Kalkınma sürecinde gelir dağılımının iyileşmesi turizm sektörünün olumlu etkilenmesini, böylece daha da gelişmesini sağlayacaktır. Ancak, bu gelişme sürecinde çevrenin tüketimi hızlanmaktadır. Turizmde gelişme hızlandıkça çevrenin tahribi de artmaktadır. Çevresel Kuznets Eğrisi Hipotezine göre iktisadi kalkınmanın ilk dönemlerinde özellikle turizm faaliyetlerinin yoğun olduğu bölgelerde meydana gelen çevresel bozulma sürekli devam etmez. Turizmde gelişme devam ettikçe, ekonomi yapısall bir dönüşüme uğrayarak, bilgi-yoğun sektöre ve hizmetlere yönelir. Bu gelişmelere artan çevresel duyarlılık, çevresel düzenlemelerin güçlendirilmesi, daha iyi teknolojiler ve daha yüksek düzeylerde çevresel harcamalar eşlik eder. Birbirine bağlı olarak meydana gelen bu gelişmeler, turizmde büyümenin ilk dönemlerinde çevrenin bozulmasına doğru başlayan eğilimin tersine dönmesine, diğer bir ifadeyle, bozulan çevrenin iyileşmesine neden olur. Çevrenin iyileşmesi ise, turizmin gelişmesini arttırır. Nitekim bu tez ile elde edilen sonuç Türkiye ve Antalya için Çevresl Kuznets Eğrisine benzer bir durumun varlığını söylemek mümkün gibidir. Zira yaptığımız analizlerde turizmin geliştiği ve arttığı bölgelerde, bölgesel kalkınmanın artığı ve bölgesel kalkınmanın da çevrenin korunmasını sağladığı, böylece kalkınmanın sürdürülebilir turizme doğrudan katkısı olduğu ihtimalini ortaya koyar niteliktedir.