turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Avrupa Birliği sürecinde Gümrük Birliği'nin Türkiye'nin dış ticaretine etkileri

Ekonomik bütünleşme genelde birbirlerine yakın veya aynı coğrafyada yer alan, siyasi rejimleri, gelişmişlik düzeyleri ve tarihleri birbirlerine yakın ülkelerin aralarındaki ekonomik ilişkileri ve işbirliğini artırmak amacıyla oluşturdukları bir birleşmedir. Ülkeler savaşlarla elde edemedikleri pazar payını yukarıda tanımlamış olduğumuz ekonomik bütünleşme yoluyla genişletmeye çalışmışlardır. Bunun sonucunda Avrupa ülkeleri kendilerine pazar payı oluşturmak ve kendi çıkar ve güvenlik durumlarını korumak için bir birlik oluşturmuş ve bu birliği Gümrük Birliği ile büyük bir pazar haline getirmeyi başarmışlardır. Türkiye ekonomisine sağlayacağı katkı beklentisi ile oluşturulan 1 Ocak 1996 tarihinde Gümrük Birliği'ne katılmıştır. Bu çalışmamızda, birinci bölümde ekonomik bütünleşme kavramı ve çeşitleri tanımlandıktan sonra, ikinci bölümde Türkiye'nin Avrupa Birliği ile iktisadi ilişkileri değerlendirilip, üçüncü bölümde Gümrük Birliği'nin ortaya çıkışı ve Türkiye Gümrük Birliği sürecinin incelenmesi ve son bölümde ise Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne üyelik sürecinde Gümrük Birliği'nin Türkiye dış ticaretine etkileri ele alınmıştır. Avrupa Birliği sürecinde Gümrük Birliği'nin Türkiye'nin dış ticaretine etkilerinin daha çok olumlu yönde katkı sağladığı düşünülmektedir.
Avrupa Birliği giriş sürecinde Türkiye'nin deniz kabotaj taşımacılığı

Ülkemiz için Avrupa Birliği'ne giriş çalışmaları kapsamında Katılım Ortaklığı Belgesi ve müteakiben yayınlanan Ulusal Program ile önemli adımlar atılmıştır. Avrupa Birliği daha da küreselleşen deniz taşımacılığını teşvik ederken, Avrupa Birliği iç pazarı alanında deniz taşımacılığında kabotaj uygulamasına geçmişştir. Türkiye; Avrupa Birliği'ne girdiği takdirde, kendi deniz kabotaj kurallarım kaldırmak ve Avrupa Birliği'nin kurallarını uygulamak zorunda kalacaktır. Bu tezde, Avrupa Birliği deniz kabotaj taşımacılığının mevzuatı ve uygulamaları ortaya konulmuş, Türkiye'nin mevcut deniz taşımacılığı imkan ve kabiliyeti ile Avrupa Birliği'ne girdiği takdirde durumun ne olabileceği değerlendirilmiş ve sonuçlar elde edilmeye çalışılmıştır. Değerlendirmeler yapılırken, üç tarafı denizlerle çevrili ülkemizin deniz alaka ve menfaatlerimizin zarar görmemesi, aksine ülkemiz menfaatlerinin geliştirilmesi konusu daima dikkate alınmıştır. Avrupa Birliği tarafından denizcilikte, 3577/ 92 sayılı Tüzük ile yapılan düzenleme sonucu; mal, kişi, hizmet ve sermaye serbest dolaşabilmektedir. Bu tüzük çerçevesinde, başta Kabotaj Kanunu olmak üzere Türk Ticaret Kanunu ve ilgili birçok mevzuatta uyum değişikliği yapılmalıdır. Türkiye'nin dahili deniz taşımacılığı, kara ve demiryolu taşımacılığına nazaran oldukça geri olup toplam taşımacılıkta payı oldukça düşüktür. VIII inci Beş Yıllık Kalkınma Planında bu hususu vurgulanarak deniz taşımacılığının geliştirilmesi amaçlanmıştır. Avrupa Birliği deniz kabotaj taşımacılığı pazarında Türkiye'nin deniz taşıma kapasite ve kabiliyeti iki konuda incelenmiştir: Birinci konu olarak; 'Türkiye'nin kabotaj hattı deniz taşımacılığı yük ve yolcu olarak gelişmemiş olup Marmara Bölgesi'nde yoğunlaşmıştır. Aynı zamanda, Türkiye'nin Deniz Ticaret Filosunun kabotaj taşımacılığında kullanılan kısmı talep yetersizliği nedeniyle oldukça azdır. Böyle bir iç pazar ne kadar ilgi çeker münakaşalıdır' tespitinden hareketle, Avrupa deniz kabotajına dahil olunduğunda, ülkemizin kabotaj hattı deniz taşımacılığı nasıl etkilenir? sualine cevap aranmaya çalışılmıştır. İkinci konu olarak; Avrupa Birliği deniz kabotajından pay almak istediğimizde, ticaret filomuzun yaşlı ve teknolojik dezavantajı önemli bir engel olarak ortaya çıkmaktadır. Bu nedenle, filomuzu gençleştirmemiz ve tonajını artırmamız için duyulan ihtiyaçlar tespit edilmeye çalışılmıştır. Daha da küreselleşen ve serbestleşen dünya deniz taşımacılığından pay alabilmek, denizlerden en fazla yaran sağlayabilmek, ülkemizin deniz alaka ve menfaatlerini korumak maksadıyla, denizciliğimize yön verecek ayrıntılı bir denizcilik stratejisinin belirlenmesine ihtiyaç duyulmaktadır.
Türk ve Avrupa Birliği bankacılık sektörlerinin rekabet yapısı

YÜKSEK LİSANS TEZ ÖZÜ TÜRK VE AVRUPA BİRLİĞİ BANKACILIK SEKTÖRLERİNİN REKABET YAPISI Kemaleddin METİN İktisat Anabilim Dalı Yüksek Lisans Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ekim 1998. Danışman: Doç. Dr. İlyas ŞIKLAR 21. yüzyıla girilirken mali sistemin önemi artık tartışılmaz bir gerçektir. Bankacılık sektörü ise mali sistemin en önemli parçasını oluşturmaktadır. Mali sistemin genel yapısı ve Türk bankacılık sektörünün gelişimi birinci bölümde incelenmeye çalışılmıştır. 1847'de İstanbul Bankası'nın kuruluşu ile başlayan Türk bankacılık serüveninin genel bir ifade ile dünyadaki gelişmelere göre bir seyir izlediğini söyleyebiliriz. Özellikle 1980 yılı Türk bankacılığı için bir dönüm noktasıdır. Bu dönemden sonra Türk bankacılığı gelişmeleri daha yakından izlemeye ve ve takip etmeye başlamıştır. İkinci bölümde ise Avrupa bankacılık sektörü incelenmiştir. Birliğe üye ülkelerde değişik şekillerde bankacılık faaliyeti gösteren pek çok banka tipi vardır. Bu nedenle düzenlemelerde banka yerine kredi kurumları terimini tercih etmektedirler. AB'de kredi kurumları, mevduat kabul edip, bunları girişimcilere, kamu otoriteleri ve tüketicilere kredi olarak sunan, sermaye işlerine ilişkin hizmetlerle sigortacılık gibi diğer hizmetleri de sunan kurumlardır. Üçüncü bölümde AB'ye girmeyi hedefleyen Türkiye bankacılık sektörü ile AB bankacılık sektörü karşılaştırılmaktadır. Sonuç olarak Türk bankacılık sektörü, AB bankacılık sektörü karşısında sermaye ve kullanılan enstrümanlar açısından zayıf olmakla birlikte, mevzuat ve yetişmiş personel açısından AB'ye en uyumlu ve hızla gelişen bir sektördür diyebiliriz.
Türkiye'nin Avrupa Birliği buğday ortak piyasa düzenine uyumunun İç Anadolu bölgesi üreticilerine olası yansımaları

Türk tarımında hububatın çok önemli bir yeri vardır. Türkiye'de işlenen tarla alanının %72,8'inde hububat tarımı yapılmaktadır. Toplam hububat ekilişi içerisinde İç Anadolu Bölgesi'nin payı %40,2'dir. Hububat grubu içinde buğdayın özel bir önemi vardır. Türkiye'de toplam buğday ekim alanları içerisinde İç Anadolu Bölgesi'nin payı ise %38,0'dir. Buğday üretimi, başta İç Anadolu Bölgesi üreticilerini olmak üzere Türkiye'deki üreticilerin tamamına yakınını ilgilendirmektedir. Bu çalışmanın temel amacı; Türkiye'nin AB'ye olası tam üyelik durumunda, üretim ve tüketim açısından büyük önem taşıyan bir ürün olan buğdayın üretiminde uygulaması gereken buğday ortak piyasa düzeninin, Türkiye'deki buğday piyasalarına olası etkisini, İç Anadolu Bölgesi örneği ile ortaya koymaktır. Bu araştırmanın materyali, araştırma bölgesinde örneğe çıkan işletmelerden anket yolu ile elde edilen birincil veriler ve çeşitli kurumlardan toplanan ikincil verilerden oluşmaktadır. Birincil verilerin toplanması aşamasında örnekleme yöntemi kullanılmıştır. İkincil verilerin analizinde kısmi denge modeli kullanılmıştır. Çalışmada, Türkiye ve AB tarım politikaları karşılaştırılarak, politika değişikliklerinin buğday pazarına etkileri ortaya konmuştur. Elde edilen verilere göre, Türkiye'nin AB'ye üye olması durumunda tüketici refahı ve sosyal refah artacak, buğday üreticilerinin refahı ise azalacaktır. Araştırma bölgesinde buğday üretim maliyeti 0,424 TL/kg ve buğday geliri 1.180 Euro/ha hesaplanmıştır. Türkiye'nin AB'ye olası tam üyelik durumunda birim buğday maliyeti %29, birim buğday arazi geliri ise %46 azalacaktır. Sonuçta Türkiye'deki buğday üreticilerinin refahı azalacaktır. Türkiye buğday üretimini artıracak politikalar izlemelidir.
Economic and moral rights in Turkish and European Union Copyright Law

Avrupa Birliği üyelik sürecinde olan Türkiye, pek çok alanda kendi mevzuatını Avrupa Birliği Müktesebatı ile uyumlu hale getirme çabası içindedir. Fikri Mülkiyet haklarının ve özellikle telif haklarının etkin bir şekilde tanınması ve korunması Avrupa Birliği'ne uyum sürecinde Türkiye'nin temel ödevlerdendir. Türkiye, fikri mülkiyet alanında pek çok uluslararası anlaşmaya zaten taraftır, ancak Avrupa Birliği'ne üyelik sürecinin, Türkiye'nin fikri mülkiyet alanındaki gelişimine ve değişimine farklı bir ivme kazandırdığı da açıktır. Bu tez, Avrupa Birliği ve Türkiye müktesebatının uyumlaştırılması sürecinde, birbirini doğrudan doğruya etkileyen bu iki hukuk düzenin karşılaştırmalı olarak incelenmesi gerektiği fikrinden doğmuştur. Avrupa Birliği ve Türkiye müktesebatının uyumlaştırılma süreci hakkında bu tarz karşılaştırmalı çalışmaların sayısının azlığı da diğer bir etkendir. Bu tezde temelde amaçlanan, yürürlükteki mevzuata göre, hem Avrupa Birliği cephesinden hem de Türkiye cephesinden Telif Hakları Hukuku'ndaki mali haklar ve manevi hakların incelenmesi ve değerlendirilmesidir. Bunun içinde; tez fikri mülkiyet fikri hak ve kavramının değerlendirilmesi ile başlayacak ve telif hukukundaki mali ve manevi hakların Türk hukukunda ve Avrupa Birliği müktesebatında karşılaştırmalı olarak incelenmesi ile devam edecektir. Tezin son bölümünde Telif Hakları Hukuku açısından Türkiye'nin Avrupa Birliği müktesebatını uygulama ve uyarlama çalışmaları değerlendirilecektir.
2011 Libya krizi ve Avrupa Birliği'nin askeri müdahale girişimi

İkinci Dünya Savaşı'nın ardından değişen dünyada bölgesel birliklere duyulan ihtiyaç artmış ve bu Avrupa için de geçerli olmuştur. Ekonomik, siyasi ve askeri birliğe ulaşma yolunda kurulduğu günden bu yana sayısız adım atmış olan Avrupa Birliği, ekonomik alanda bütünleşme açısından başarılı sonuçlar almıştır. Ancak bu başarısını siyasi ve askeri alanda aynı oranda gerçekleştiremediği görülmektedir. Birlik, bugüne kadar karşılaşılan uluslararası krizlerin birçoğunda ne dış politika yapımı ne de güvenlik ve savunma boyutlarında ortak tutumlar geliştirememiştir. Bu durum, AB'nin hem bölgesel anlamda hem de küresel olarak etkili ve güçlü bir güvenlik aktörü haline gelmesini engellemektedir. AB'nin ilgi alanı sadece Avrupa kıtasındaki ülkelerle sınırlı değildir. Avrupa güvenliğini etkileyebilecek her bölge AB açısından önem taşımaktadır. 2010 yılı sonunda Tunus'ta başlayan halk hareketleri tüm Arap ülkelerini etkilemiştir. Arap Baharı olarak nitelendirilen bu süreç, uzun zamandır bölge halklarının yaşamakta olduğu, kökeni sömürgecilik yıllarına dayanan siyasi, sosyo-ekonomik ve psikolojik huzursuzlukların bir sonucu olarak ortaya çıkmıştır. Arap Baharı, Libya'da rejim değişikliği ve Muammer Kaddafi'nin öldürülmesi ile sonuçlanmıştır. Uluslararası örgütler, Libya'da yaşanan sürece dahil olmuş ve çeşitli politikalar üretmişlerdir. Bu örgütlerden biri olan AB için Libya oldukça önemli bir ülkedir. Geçmişte Libya ile sadece üye ülkelerin ticari ilişkileri boyutunda teması olan AB, Libya Krizi'nde Ortak Dış Politika ve Güvenlik Politikası açısından ortak bir tutum izleyememiştir. Gerçekleştirme kararı aldığı askeri operasyonu bir takım sebepler dolayısı ile AB çatısı altında yapamamış ve NATO'ya devretmek zorunda kalmıştır. Bu çalışmada, AB'nin Arap Baharı sürecinin bir parçası olan Libya Krizi'ne verdiği tepkiler incelenmiştir. Askeri operasyonun NATO'ya devredildiği ana kadar olan olaylar başlıca aktörler açısından detaylıca irdelenmiştir. Çalışma, AB'nin kurumsal tutumunun yanı sıra Birleşik Krallık, Fransa, Almanya ve İtalya'ya odaklanarak üye ülke tutumlarını etraflıca ele almıştır. Bu dört üye ülkenin süreci birbirinden farklı değerlendirmesi sonucunda AB, askeri operasyonu bağımsız olarak gerçekleştirememiştir. Çalışmada, adı geçen üye ülkelerin tutumları karşılaştırmalı bir biçimde analiz edilmiştir. Ortaya çıkan verilerin ışığında AB'nin askeri operasyonu gerçekleştirememe sebepleri ortaya konmaya çalışılmıştır.
Kırsal kalkınma polıtıkaları ve Türkiye açısından analiz

Bu çalışmada, Kırsal kalkınma politikalarının neler olduğu ve Türkiye uygulamaları yaşanan sorunlar ve bu sorunlara farklı bir bakış amaçlanmıştır. Cumhuriyetin kuruluşundan itibaren Türkiye uygulamaları değerlendirilerek, gerçekleştirilen yasal düzenlemeler, idari planlamalar, projeler ve kalkınma modelleri bütün uğraşlara rağmen istenilen kırsal dönüşümü sağlamaya yetmemiştir. Bu dönemde Türkiye'nin kırsal kalkınmaya yönelik etkin, sürekli, sürdürülebilir ve sonucu gözlenebilir uygulamaları ele alınmış ve değerlendirilmiştir. Avrupa Birliği Katılım sürecinde uygulanan politikalar hakkında bilgiler verilmiş ve Türkiye'de uygulanacak olan Planlar hakkında görüşlerde yer almıştır. Bu süreçte planların işleyişi, uygulaması ve kurumsal oluşumuna ilişkin çalışmalara ve önerilere de yer verilmiştir.
An analysis of the Greek and Turkish immigration policies in the context of syrian refugee crisis

Bu tezin amacı, Suriyeli mültecilerin sayısındaki artışın, mülteci meselesine etkili ve zamanında çözüm getirmede önemli ikilemler yaratan, endişe verici bir insani krizi getirdiğini ortaya koymaktır. Bu kriz sebebiyle komşu ülkeler olan Türkiye ve Yunanistan mülteci krizi yükünün büyük çoğunluğunu yüklenmiş gözükmektedir. Suriye'de iç savaşın başlamasıyla AB'nin mülteci krizini etkin bir şekilde yürütememesi öncelikle Türkiye, daha sonra da batı balkan ülkeleri üzerinde büyük etkisi olan kritik siyasi ikilemlere neden olmuştur. Biri AB üyesi, diğeri ise aday ülke olan Türkiye ve Yunanistan özellikle en çok etkilenen ülkelerdir. Bu iki ülkeyi karşılaştırma fikri göç politikalarıyla ilgili mevzuatları güncellemiş ve Avrupa Birliği'nin insan güvenliğine uygun yeni bir mülteci politikasını desteklemesi ve bu politikayı geçici şartlar altında AB içerisindeki ve AB ile adaylık için müzakere halindeki ülkelere uygulaması gerektiğini ortaya koymuştur. Bu tezin en önemli argümanı iki ülkenin göç politikalarının karşılaştırmalı analizidir. Yunanistan, Avrupa Birliği hükümlerine göre hareket ediyor ve çoğu girişim AB düzenlemelerinin gözetimi altında gerçekleşiyor olsa da, Türkiye ile beraber bu iki ülke en fazla sayıda mülteci alan ülkeler olmuştur. Bu tezin bir diğer görüşü ise geleneksel olarak yukarıdan aşağıya yaklaşımı ile geliştirilmiş göç politikalarının boyutudur. Tezde tartışılan ise bu sürecin aşağıdan yukarıya, yani var olan işleyişin, düzenlemelerin ve politikaların ev sahibi ülkelere giren mültecilerin acil ihtiyaçlarını karşılayacak şekilde düzenlenmesine, büyük ölçüde bürokratik limitlerin ortadan kaldırılmasına, mültecileri koruyacak güvenlik ve emniyet tedbirlerinin oluşturulmasına çevrilmeli mi sorusudur. Bütün bu adımlar hem AB hem de AB'ye aday ülkeler için uygun bir koşulluluk ilkesi içeren, mülteciler hakkında ortak bir politika şemsiyesi altına toplanmalıdır.
Sosyal konstrüktivizm bağlamında Türk dış politikasının analizi: Türkiye'nin yakın çevresi olan Ortadoğu, Orta Asya ve Avrupa Birliği ile ilişkileri örneği

Eser, kimlik ve dış politika arasındaki organik bağı vurgulamaktadır. Ancak burada bahsedilen kimlik; 'inillet' ya da 'ulus kimliği' değil, 'devlet kimliğidir'. Görüldüğü gibi birçok kimlik türleri vardır. Bu tezde ekseriyetle üzerinde durulacak olan ise devlet kimliğidir. Söz konusu bu kimlik türlerinin birbirinden tamamen bağımsız olması düşünülemez. Birbirlerini besleyen birçok nokta vardır ve bu eserde ayrıntılı bir şekilde incelenmiştir. Türkiye'de farklı devlet kimlikleri bulunmaktadır. Ancak bu kimliklerin belirli bir dönemde izledikleri politika, başka bir dönem için farklılık arz edebilir. Bunun en temel nedeni ise kimliklerin dinamizminden kaynaklandığını belirtmek gerekir. Kimliklerin yeni normlarla, krizlerle, ya da konjönktür nedeniyle yeniden yapılandırılmaları doğaldır. Bu kabulle birlikte bu kimliklerin her dönem aynı tutarlılıkta hareket etmesini beklemek yanlış olacaktır. Eserin en temel amacından biri de değişen bu kimlikleri tarihsel bağlamıyla aktarabilmektir. Örneğin, seküler milliyetçilik kimliğini Cumhuriyetin ilk yıllarındaki uygulamasıyla yirmi birinci yüzyılda izlediği yöntem ve tarzı farklı olacaktır. Çünkü 'Öteki' değişmiş, zaman değişmiş ve yapısall unsurlar değişmiştir. Keza bu durum diğer kimlikler içinde böyledir.
Türkiye'de gündem belirlemede baskı gruplarının rolü: Avrupa Birliği müzakere süreci örneğinde siyaset-medya-kamuoyu ilişkisi

Liberal-çoğulcu paradigma içinde ve geleneksel ana akım iletişim araştırmaları kapsamında medyanın gücünü görgül olarak kanıtlamaya çalışan ve ilk kez 1972 yılında, Maxwell McCombs ve Donald L. Shaw tarafından ortaya konulan gündem koyma ve saptama yaklaşımı, medyanın gündem koyma ve saptama rolünü inceleyen medya araştırmalarının temelini oluşturmaktadır. Gündem koyma ve saptama araştırmalarında, medya gündeminin belirlenmesinde ya da haber içeriğinin yapılandırılmasında kimin ya da kimlerin, nasıl ve hangi amaçlarla etkin ya da etkili olduğu değerlendirilmemekte ve siyasi aktörlerin etkin ya da etkili olup olmadığı dikkate alınmadan, medya gündemi verilen olarak ele alınmaktadır. Ancak, medya gündemini kimin ya da kimlerin, nasıl ve hangi amaçlarla belirlediğini ve bunun toplumdaki güç dağılımı ve değerler üzerindeki etkisinin ne ya da neler olduğunu ortaya koyabilmek için gündem koyma ve saptamanın ötesine geçmek gerekmektedir. Bu bağlamda, son yıllarda, siyasal iletişim ve medya araştırmaları alanında çalışmalarını sürdüren bilim insanları, medyanın gündem koyma ve saptama rolünü araştırmaktan ziyade, gündem kurma yaklaşımı üzerinde giderek artan ilgiye odaklanmaktadırlar. Genel olarak, gündem kurma yaklaşımı, medyanın, siyasetçilerin ve kamunun karşılıklı olarak birbirlerini etkilediğini varsaymaktadır. Bu varsayım da, kamu gündeminin belirlenmesi için medyanın diğer kurumlarla etkileşiminde, haber kaynağı ile medya arasındaki ilişkiye işaret etmektedir. Bu çalışmada da, haber kaynağı ile medya arasındaki ilişkiye odaklanılarak, medya gündeminin belirlenmesinde ya da haber içeriğinin yapılandırılmasında ve medyanın siyasal gerçeklik ile ilgili haber konularının seçiminde ve sunumunda özellikle baskı gruplarının rolünü ve etkinliğini ya da etkilerini belirlemek için bir örnek olay araştırması gerçekleştirilmiştir. Türk siyasal tarihinin en önemli kamusal tartışma konularından biri olan ve konu çerçeveleme sürecinin dinamiklerini incelemek için ideal bir politik zemin oluşturan Avrupa Birliği Müzakere Süreci konusu, hem kamusal tartışma konularının görece pek çoğu gibi çok yönlü hem de çerçeveleme potansiyelinin görece çok geniş olması ve siyasi arenadaki pek çok siyasal konu gibi politik bir çatışmayı içermesi nedeniyle, bu çalışmada örnek olay olarak ele alınmıştır. Araştırma sonucunda, Türkiye'de medya gündeminin haber kaynağı olarak siyasetçilere bağımlı olduğu görülürken, medya gündeminin hem baskı gruplarının retoriği hem de TBMM üyesi siyasetçilerin retoriği ve resmi görüşü tarafından çerçevelendirildiğine dair çok az bulgu elde edilmiştir. Bu nedenle, söz konusu bulgular, konu çerçeveleme bağlamında, kamuoyunun örgütlü biçimi olan baskı grupları ve siyasetçiler tarafından desteklenen çerçeveler ile medya temsilleri arasında yakın bir ilişki öngören iki ayrı hipotezi doğrulamamıştır. Aksine bu bulgular, hem medya gündeminin belirlendiği hem de kamusal tartışmanın şekillendiği süreçte, medyanın politik olarak daha bağımsız bir rol oynadığını ortaya koymuştur.
Turkey's cultural integration with the European Union

Türkiye'nin Avrupa Birliği ile entegrasyonu degisik yaklasımlarlaincelenmistir. Ancak, 1999 Helsinki Zirvesi'nde adaylık statüsünü elde etmesiyle, Türkiye'nin AB'den kültürel ve dini açılardan farklılıgı ile ilgili tartısmalar her zamankinden daha çok gündeme gelmistir. Bu baglamda, Türkiye'nin Avrupa normlarına uyumu konusunda, özellikle dine atıfta bulunuldugunda, özenli bir inceleme gereksinimi dogmustur. Türkiye'nin, çogunlugu Müslüman olan bir toplumla laiklik ilkesine bağlı kalması, AB ile kültürel entegrasyonunda dikkat edilmesi gerekenlerin basında gelmektedir. Din faktörünün Avrupa kimligi içindeki önemi ve Türkiye'nin farklı dini/kültürüyle bu kimlige potansiyel katkısı bu tezdearastırılmaya çalısılan baslıca konular arasındadır. Bu tez, laik Türkiye'nin faklıdini/kültürel gelenegi ile AB normlarına uyum sağlam ası konusunda bir analiz sunmayı amaçlamaktadır. Tezin sonucunda, Türkiye'nin AB ile entgrasyonundakültürel/dini farklılıklar nedeniyle bir dar bogazdan geçmekte olduğu ancak bununasılamaz bir kördügüm olmadıgı yönündedir. Bu engel, tarafların kimlik tanımınıortaklasa yeniden yapılandırma istekleriyle asılabilir.
Security dimension of European integration in the context of changing international system

Bu çalışmanın amacı, ikinci dünya savaşından günümüze kadar uluslararası sistemde meydana gelen değişimlere bağlı olarak öne çıkan genel güvenlik anlayışlarının, Avrupa bütünleşmesinin güvenlik boyutunu ne ölçüde etkilediğini ortaya koymaktır. Amacı gerçekleştirmek için, öncelikle ikinci dünya savaşından itibaren uluslararası sisteme hakim olan güvenlik anlayışları tespit edilir. Sonrasında, uluslararası sistemde öne çıkan güvenlik anlayışı, Avrupa bütünleşmesi alt sisteminde test edilir. Kısacası, çalışmada büyük fotoğrafla küçük fotoğraf karşılaştırılmaktadır.
Gelişmekte olan ülkeler açısından enformasyon toplumu kavramının değişen anlamı

İletişim ve enformasyon teknolojileri, gelişmiş ya da gelişmekte olan tüm toplumların 'sürdürülebilir kalkınma' çabalarına verdikleri destekle günümüzde önemli bir ilgi odağı haline gelmiştir. Fakat yaşanmakta olan gelişmeler henüz işin başında olduğumuz gerçeğini de ortadan lcaldırmamaktadır. '. Çalışmada Enformasyon Toplumu kavramsallaştırmalan üç ana yaklaşım içerisinde toplandı: İlki, kavramı 'toplumsal bir dönüşüm süreci' olarak gören yaklaşımdır, ikincisi, daha çok teknolojik alanda ortaya çıkan önemli gelişmelerin sonuçlan anlamında; istatiksel verilere, nicel göstergelere, endekslere dayanarak 'bir gelişme, kalkınma' süreci olarak gören yaklaşımdır. Üçüncü ve çalışmada benimsenen yaklaşım ise enformasyon toplumunu, küreselleşen dünya ekonomisi içerisinde, bilimin ve teknolojinin özellikle ICT bağlamında, yaratıcı bir yeniden yapılanma akımı yaratarak, bir bilim ve teknoloji politikası çerçevesinde toplumların ulusal rekabet gücünü artırmak, kalkınma-gelişme hedeflerine ulaşmak için yönlendirilmesi olarak görmektedir. Gelişmiş ülkeler açısından rekabetçi bir çerçeve de çok uluslu şirketlerinin önünü açmak şeklinde yansımasını bulan süreç, Türkiye gibi gelişmekte olan ülkeler açısından çok daha yaşamsal önemdeki bir sürece işaret etmektedir: Kalkınma-gelişme, ekonomik büyüme sorunu ve bu sorunun üstesinden gelebilmek i- çin enformasyon toplumu paradigmasını bir 'politika' olarak devreye sokmak Türkiye'nin, sorunun çözümüne yönelik olarak gerçekleştirmek zorunda olduğu ulusal enformasyon altyapısının inşası için kullanabileceği en gerçekçi seçenek, eğitim sisteminin yeniden yapılandırılması ve böylece sahip olduğu entellektüel kapasiteleri hareketlendirmek gibi gözükmektedir. Gerekli altyapının inşasında ve tasarımında devreye sokulacak bu yetenek ve kapasiteler, aynı zamanda ulusal yenilikler sisteminin kapasitesinin artması ile sonuçlanacaktır. Bu, Türkiye'nin rekabet yeteneğini artırma hedefiyle de çakışmaktadır. Dolayısıyla 'içten, kendi olanakları ile büyümenin' kaynağı bu anlamda inovasyon becerisinin kazanılması, yani bilim ve teknolojinin ekonomik ve toplumsal faydaya dönüştürülmesidir. Özetle Türkiye açısından henüz çok başında olduğumuz enformasyon toplumuna geçiş süreci temelde dört anahtar öğeye dayanmaktadır: ICTnin uygulama alanlarını tüm toplumsal, ekonomik, kültürel yapılar içinde yaygınlaştırmak; girişimci ruhunun desteklenmesini güçlendirmek, eğitime yapılan yatirımlan büyütmek ve genişbant altyapısına gereken önemi vermek. Bu temel öğeler kurumsallaşmış bir yapı ile desteklenip, gelişimi takip edilecek bir 'ulusal eylem planı yapılanmasını' da gerektirdiği unutulmamalıdır. 167