turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Araştırma ve uygulama sürecinde eğretileme olarak sanatsal imge

Eğretileme öncelikle yazınsal bir kategori olarak ele alınmaktadır, özellikle dilin; 'içinde açık olan ile kapalı olanın diyalektiğini taşıdığı' ve 'şiirsel ifade ile açıldığı' (Bachelard 1996 :235) düşünüldüğünde, şiirsel ifadenin en önemli araçlarından birisi olan eğretilemenin dildeki önemi öne çıkmaktadır. Günümüzde salt yazınsal bir kategori olmaktan çıktığı gözlenen eğretilemenin farklı alanlardaki işlevini ele alan pek çok inceleme mevcuttur. Özellikle algının eğretilemen türleri üzerinde yoğunlaşan incelemeler hem düşünsel hem de görsel süreçlerde anlamın eğretileme ve düzdeğişmece gibi mekanizmalar aracılığı ile yaratıldığı üzerinde durmaktadır. Eğretilemeler, öncelikli işlevleri; ' ele alınan bir anlamı ona benzerliği olan başka bir anlam aracılığı ile anlatmak' olduğu için çoğul anlamın yaratılmasında en etkili kategorilerden birisi olarak dikkat çekmektedir. Ayrıca eğretileme ile kurulacak benzetmenin algıda yaratacağı yeniliğin, aralarında benzerlik ilişkisi kurulan anlam kümeleri birbirinden ne denli uzak görünüyorsa o denli artacağı kabul edilmektedir. Eğretileme Olarak Sanatsal İmge başlığı altında sürdürülen bu çalışma, belirli bir dönem boyunca gerçekleştirilen uygulamaların içinde oluştuğu düşünsel atmosfer ve geliştirilen plastik çözümlerin araştırma sürecinin verileri ışığında ele alınmasını amaçlamıştır Çalışmanın ilk dört bölümünde eğretilemenin farklı disiplinlerdeki işlevi ve sanatsal imgenin oluşmasında etkili olan sezgi, algı, imgelem ve malzeme gibi değişkenler için anlamı üzerinde durulmuş, ele alınan plastik yapıtlar aracılığı ile eğretilemenin kullanım alanı belirlenmeye çalışılmıştır. Araştırma verileri; eğretilemenin yaratıcı etkinliğin hemen her aşamasında son derece etkin bir kategori olduğunu, plastik dilde sık kullanılan simge ve gösterge gibi kategoriler ile yapısall benzerlikleri ve yaratılmalarında etkin bir rolü olduğunu ortaya koymaktadır. Ele alınan örnekler eğretilemenin plastik sanat yapıtlarında özellikle öznelliğin ifade edilmesinde indirgemeci tutumlar karşısında önemli bir rolü olduğunu göstermiştir. Çalışmanın son bölümünde; seçilen bazı uygulamalar araştırma verileri ışığında eğretilemen anlatım açısından ele alınmıştır, özellikle karşıt anlamların eğretilemen algı aracılığıyla sanatsal imgeye taşınmasındaki işlevi üzerinde durulmuş, bu işlevin ne türden plastik çözümler ile görselleşebileceği araştırılmıştır. Uygulamalarda mekanik ile organik niteliklerin, parçalanma ile bütünlüğe ulaşmanın ve dengede kalmanın anlamsal içerikleri karşılıklı olarak birbirine taşınmaya çalışılmıştır. Ayrıca plastik karşılığı aranan öznel ifade için önemli görülen gerilim, beden ve şiddet gibi kavramların anlamsal içerikleri de uygulamalara dahil edilmek istenmiştir. Eğretilemen yaklaşımın bu türden bir anlamsal hareketliliği yaratmak için etkili bir tutum ve uygun bir zemin oluşturduğu gözlenmiştir.
Ulusal resim yarışmalarına yönelik öğrenci görüşleri

Ulusal resim yarışmaları, sanat dünyası için genç yeteneklerin ortaya çıkmasında ve yeni yapıtların üretilmesinde, sanat öğrencilerinin kendilerini ifade edebilme, alan içinde isimlerini duyurabilme, farklı sanat disiplinlerinden insanlarla iletişime geçebilme ve halk tarafından tanınma olanağı sağlamaktadır. Bu bağlamda araştırmanın konusu ulusal resim yarışmalarına yönelik öğrenci görüşlerinin neler olduğunu ortaya koymaktır. Literatür incelendiğinde, bu konuda önemli bir eksikliğin olduğu görülmüştür. Bu anlamda yapılan araştırmanın temel amacı, çeşitli adlar altında yapılan ulusal resim yarışmalarına yönelik öğrenci görüşlerini tespit etmektir. Bu amaçla ulusal resim yarışmalarına yönelik öğrenci görüşleri nelerdir sorusuna cevap aranmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu, 2012- 2013 eğitim öğretim yılında Selçuk Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü (40) ve Necmettin Erbakan Üniversitesi Ahmet Keleşoğlu Eğitim Fakültesi Resim-iş Eğitimi Anabilim Dalına (160) devam eden toplam 200 öğrenci oluşturmuştur. Genel tarama modelindeki bu araştırmanın verileri Ulusal Resim Yarışmalarına Yönelik Öğrenci Görüşlerini Belirleme Anketi ile toplanmıştır. Elde edilen verilerin analizinde SPSS Paket Programı kullanılarak yüzde ve frekans değerlerine bakılmıştır. Veri toplama aracı olarak kullanılan ankette araştırmanın amacına göre yazılmış 32 soru bulunmaktadır. Araştırmada elde edilen bulgulara göre; Ulusal resim yarışmalarına hazırlanırken plastik sanatlar dışında başka bir alandan etkilenen öğrenciler, güncel sanat ve sanatçıları hakkında inceleme yaparak ufuklarını genişlettiğini belirtmişlerdir. Fakat ulusal resim yarışmalarına gönderilen çalışmaların jüri tarafından objektif değerlendirildiğini düşünürüm maddesine öğrencilerin %51.5'i katılmadıklarını belirterek diğer bir madde olan Değerlendirme sürecinin etik olmadığını düşündüğüm için ulusal resim yarışmalarına katılmam maddesine öğrencilerin %72.5'i katılmadıklarını belirterek bir önceki maddeyle çelişki yaratmaktadır. Bu sonuçla jürilere güvendiklerini ya da bütün bu olumsuz düşüncelere rağmen yarışmalara katıldıklarını ortaya koymuştur. Bu konuda bu kaygıların ortadan kaldırılması için çalışılmalıdır. Bunun yanında ulusal resim yarışmalarında öğrencilerin dereceye girmesi motivasyonlarını arttırmış, sanatsal ve yaratıcılık gelişimlerini olumlu yönde etkilemiştir. Böylece ulusal resim yarışmalarına katılan öğrencilerin, yaratıcı kişiliğine, sanatçı kimliğine ve sanat eğitimlerine katkıları olduğu söylenebilir.
Resimde çıkış noktaları

2001-SAYFA 91 Jüri : Yrd. Doç. Mehmet KAVUKÇU Bu çalışmada, değişik dönemlere ait sanatçılar ve eserleri incelenerek, sanatın hangi gelişmeler sonrasında mantık değiştirdiği ve bunun ortaya çıkma sebeplerinin neler olduğu araştırılmıştır. Çalışmam, XV. Yüzyıl ile XX. Yüzyılın ilk yarısını kapsar ve iki bölümden oluşur. Birinci bölümde XV. Yüzyıl ve XX. Yüzyıl arası 'Dış Doğa Çıkışlı Resim Sanatı', ikinci kısım ise XX. Yüzyıl sonrası gelişen 'İç Doğa Çıkışlı Resim Sanatı' olarak ele alınmıştır. Sanatın bilimsel bir çerçeveye otuturduğunun bir göstergesi olan Paulo Uccelo'nun 1452- 57 tarihli 'San Romano Bozgunu' adlı yapıtından sonra, Leonardo Da Vinci'nin Sfumato tekniği ile resimde katılıklar yok edilmeye başlar. Farancisco Goya'nın yapmış olduğu resimlerle başlayan ve Courbet'nin öğrencilerine 'kendiniz olun' sözüyle, sanatçıların gördüğünü, yaşadığını ve gerçek olanı resmetme adına değişim sürecine girdiği görülür. Bu gelişmeler sonucunda, Empresyonizm bilimdeki gelişmelerden yararlanmağa başlar ve bu resimlere yansır. Batı resmine hakim olan tek bir noktadan bakılan mekan anlayışı, Cezanne'ın planlar dünyası, birkaç görüş açısı ve ters perspektif anlayışıyla, resimde kurallar devri, yerini serbestliğe bırakır Kandinsky'nin bir suluboyası, geleneksel resimle bağları tamamen koparan bir anlayışı ortaya koyar. Bu durum, resimde hacmin ortadan kaldırılmasına ve sanatın somut ve soyut olarak iki anlayış halinde ele alınmasına ve tanımlanmasına neden olur. pokOmaktasyow
Geçmişten günümüze fotoğrafın tıp biliminde bir araç olarak kullanımı ve estetik bir değer olarak kazanımlar

Bu çalışmada iki ana başlık altında tıp fotoğrafçılığının sanatsal ve bilimsel yönleri ele alınmıştır. Araştırmanın ikinci bölümünde, sanat ve tıp ilişkisi irdelenmiş, tarihsel gelişim süreci içerisinde ayrıntılı bir şekilde ele alınmıştır. Araştırmanın üçüncü bölümünde, fotoğraf, fotoğraf tarihi, fotoğraflarında tıbbi konuları kullanan sanatçılar gibi konuların yanında, tıbbi fotoğrafçılık, tıpta kullanılan görüntüleme yöntemleri, tıbbi fotoğrafta bir standart denemesi gibi konulara yer verilmiştir. Sonuç bölümünde ise, sanatsal ve bilimsel açıdan tıbbi fotoğrafçılık konusu ele alınmıştır. Bu çalışmada fotoğraf teknolojisi ve tekniklerinin, tıp biliminde kullanımına değinilmiş, sanat ve estetik bağlamda birbirlerini nasıl etkiledikleri irdelenmiştir.
Türk sinemasının ulusal karakterini etkileyen öğeler ve seyirci-sinema ilişkisi

Sinema ve sinema sanatçısı, içinde bulunduğu ekonomik kosullardanbağımsız değildir. Sinema sektörü büyük sermayeden yoksun ülkelerde yeni bir film çekebilmek için gereken finansman önceki filmin sağladığı gisebasarısı ile sağlanır. Seyirci beğenisi yasamsal önem tasıdığı için, sinemacımuhatap aldığı kitleyle sıkı bir bağ kurmak zorundadır. Bu da ancak seyirciyitanımakla mümkündür. Seyircinin beğenisi ise çok büyük oranda yüzyılların birikimi olan toplumsal kültür tarafından belirlenir. Bu bağlamda sinemasanatında, ekonomik kosullar ile toplumsal kültür arasında seyirci üzerinden kurulan bir iliski vardır. Ekonomik kosullar ile seyirci beğenisinin yanı sıra siyasal ortam da filmlerin niteliği üzerinde belirleyicidir. Uzun yıllar devletten ve aydınlardan destek görmeyen Türksinemacıları doğrudan seyirciyle bağ kurmus, özellikle 1960- 75 yılları arasında filmlerini seyircinin verdiği bilet paraları ile finanse etmislerdir. Filmlerin giderlerini pesin olarak karsılayan seyirci de sinemacıları nasıl filmyapmaları gerektiği konusunda yönlendirmistir. Toplumsal kültürün belirlediğiseyirci beğenisine göre sekillenen Türk sinemasının ulusal karakterinietkileyen öğeler yetersiz film yapım kosulları, dublaj yöntemi, 1948 yılındayerli filmler lehine yapılan vergi indirimi, 1990'lara kadar etkin biçimde uygulanan sansür, bölge isletmelerinin verdiği destek, yıldız oyuncu sistemi, anlatım diliyle Amerikan sineması ve melodram içeriğiyle Mısır sinemasıolmustur. Hala televizyonlarda sevilerek izlenen, benzerleri çağdas yorumlarlayapıldığında bugün yine büyük seyirci kitlesini sinema salonlarına çekenfilmler, seyirci ile sinema arasında 1960- 75 yıllarında kurulan ve Türk sinemasının ulusal karakterine etki eden iliskinin ürünüdür.
Resimde şiddet imgeleri-kültürel şiddet ve anti-estetik yapı

Resimde Şiddet İmgeleri; şiddetin sanata yansımalarını ortaya koyar. Temel amacı; şiddetin estetize edilmesinin görsel tarihini sunarak, resim sanatının çağıyla belirlenen anti-estetik bir obje olduğunu ortaya koymaktı. Çünkü şiddet zamana ve topluma göre değişen bir kavram. Sanatın ve şiddetin birbiriyle örtüştürülmesi; şiddetin ve sanatın bir iletişim biçimi olmasından kaynaklanmaktadır. Şiddet, eylem olarak iletişim kurmanın aşırı bir biçimini sergilerken, sanat çağının sessiz bir tanığı olarak varlık kazanmakta. Tanımlayabildiğimiz ilk bulgu şudur; sanatçı çağının tanığıdır ve tanık olma durumunu us' sal bir etkinlik olan sanat aracılığı ile estetik bir iletişime dönüştürür. Şiddetin estetik süreçleri antik Asur sanatında kral Assurbanipal'in aslan avı sahnelerindeki şiddet formlarından, Pers sanatına, antik Roma'daki aslan gladyatör dövüşlerinin rölyef ve mozaik tasvirlerinden, Amazonlar kraliçesi Penthesileia'nın öldürülmesini betimleyen Grek vazolarına, ikonalara, İsa'nın çarmıha gerilme işkencesinin sayısız tasvirlerine, Rembrandt' m bir Asur mitolojisinden esinlendiği Samson'un Kör Edilmesine, Albert Dürer'in Onbin Hıristiyanın Şehit Edilmesinden, Goya'nın Savaşın Felaketleri ve Kurşuna Dizilenleri, Munch'un Çığlığından, Beckmann'ın Kuşların Cehennemine, Otto Dix'in Sadist Katilinden, Picasso'nun Guernicasma, Diego Rivera'nın Meksika tarihinin siyasal ve ekonomik şiddetine, Lichtenstein'ın Tamam Bombalıyorum'veaa. kadar pek çok eserin şiddeti estetize eden resimsel tarihinin bir derlemesi yapılarak, şiddet imgelerinin estetik süreçlerinin, Grek estetiğinin güzellik ideası ile örtüşmediğini gördük. Şiddetin resimsel tarihinin kronolojisi anti-estetik ideanın varlığım kesinlemiş oldu. Hepimizin bildiği gibi güzellik ve tragedya birbiriyle örtüşen değerlere sahip değildir. Tragedya erdem ile çakışan bir değerdir. Bu nedenle şiddet resimleri trajediden ayrı değerlendirilemez. Çünkü tragedyanın temel görevi insanlarınXVI ve sosyal yaşamın kusurlarını, zaaflarını, kötülüklerini göstererek izleyici de uyandırdığı acuna ve korku duygularıyla ruhu tutkulardan arıtmaktı. İlksel toplumların ya da antik medeniyetlerin sanation güzel olmaktan uzak olduğu gibi bunu amaçlamış olduklarını kanıtlayacak bir ip ucundan yoksunuz. Çoğu kez ve çoğu toplumda sanat yapıtının yarattığı estetik yaşantı; korkutma, tiksindirme, irkiltme boyutlarına sahiptir. Aynı olguyu çağdaş vurgulamalarda da görebiliriz. Dışavurumculuk, Gerçeküstücülük, Sembolizm, Gelecekçilik ve Dada' da sanat; deforme edilmiş biçimlere dayalı zarafet ve törpüleme kokan şeylerden sakınan, korkutma, irkiltme ve şaşkınlık uyandırma amacı taşıyan çağdaş ve bir o kadar da ilksel bir anlayıştır. Bu nokta da tez; şiddetin ne olduğunu değil, şiddetin resim sanatında nasıl temsil edildiği üzerinde durur. Her yerde ve her zaman var olan şiddetin sanat evrenindeki oluşumunun dünkü ve bugünkü yerini belirlemeye çalışmıştır.
Bertolt Brehct'in Antigone, Jeanne D'arc ve Coriolanus uyarlamalarının Frankfurt Okulu'nun estetik anlayışı açısından incelenmesi

Bu çalışma, BertoltBrecht'inAntigone, Coriolanusve Jan Dark uyarlamalarını Frankfurt Okulu estetik anlayışı açısından incelenmesini konu almaktadır. Ele alınacak eserlerin savaş teması üzerine kurulu olmaları ve modern edebiyat öncesi dönemlerden günümüze aktarılmış öyküleri esas almaları gibi bazı ortak yanları bulunmaktadır. Bununla birlikte seçilen eserler, Brecht'ten önce başka yazarlarca da kaleme alınmış olduğundan, yazarın uyarlamalarının Sophokles, Shakespeare ve Bernard Shaw gibi yazarlarınyapıtlarından hangi açılardan farklılık gösterdiğine de değinilecektir. Söz konusu farklılıkların nasıl bir amaç ve estetik görüşün ürünü olduğu da ortaya konacaktır. Çalışmanın temel amacı, Brecht'in ideolojik tavrını eserlerini temeline oturtma çabasının estetik düzlemde bir erozyona sebep olup olmadığının ortaya konmasıdır. Böyle bir kanıya ulaşabilmek içinse, incelemelerin sağlam teorik temellere dayandırılması gerekmektedir. Teorik temellerin oluşturulabilmesi adına, ilk bölümde, Frankfurt Okulu ve bu okulda öne çıkan iki estetik anlayış -avangartçı estetik ve Brecht'in diyalektik estetiği- üzerinde durulacak, Brecht'in bakış açısının sahnede vücut bulduğu BerlinerEnsemble kısaca tanıtılacaktır. İkinci kısımda sırasıyla Antigone, Coriolanus ve Jan Dark uyarlamaları iki zıt estetik görüş bağlamında değerlendirilmeye çalışılacaktır. Bu değerlendirmelerin daha sağlıklı olması adına, eserlerin orijinal öyküleri özetlenecek, Bertolt Brecht'in uyarlamalarının ana öykü ve yazardan önce bu eserleri kaleme almış yazarların metinlerine kıyasla gösterdiği farklılıklar üzerinde durulacaktır. Bu türdeğişiklikler, yazarın estetik ve ideolojik yaklaşımını kendinden önceki yazarların metinlerine nasıl uyguladığını göstermeleri açısından son derece önemlidir. Son kısımda ise, tüm incelemeler ışığında, yazarın uyarlamalarında estetik düzlem açısından herhangi bir daralma ya da erozyonun söz konusu olup olmadığı tartışılacak, bu konuda görüşlerini bildiren bazı araştırmacıların argümanlarına kısaca değinilecektir. Tezin yazıldığı dönemde, çalışmada konu alınan iki eserin, Coriolanve Saitnt Of TheJoan Dark of Stockyards'ın Türkçe çevirilerinin henüz yayımlanmamış olduğundan metinlerin İngilizce versiyonları esas alınmış, bu nedenle bazı kısımlarda doğrudan alıntılar bu dilde kullanılmıştır. Bu tercihin nedeni, çeviride yapılacak çok küçük bir hatanın dahiçıkarımların desteklenmesini engelleyebileceğidir.
Türkiye'de resim restorasyonu atölyeleri ve bir model önerisi

Tuval resmi konservasyonu ve restorasyonuna dair metot ve teknolojilerin tümü her geçen gün biraz daha genişlemekte ve güncellenmektedir. Bunda ilgili kurumların çabalarının dışında son yılların popüler deyimi teknoloji transferinin, kalkınma fonlarının, bağımsız destekleyicilerin, uluslararası kültür-sanat platformlarının ve tabi ki yeni perspektiflerin büyük payı vardır. Bu anlamda Türkiye'de de uzun vadede pek çok donanımlı atölyenin/laboratuarın açılacağı şimdiden öngörülebilir, varsayılabilir. Türkiye'de Resim Restorasyonu Atölyeleri ve Bir Model Önerisi başlıklı bu çalışmada da belirtilen öngörüyle ülkemizdeki tuval resmi atölyelerinin güncel durumlarının araştırılması ve kendi coğrafyamızın restorasyon disiplinindeki yeni gelişmelere ne kadar hazırlıklı olduğunun tespit edilmesi hedeflenmiştir. Belirtilen hedef doğrultusunda çalışmanın ilk bölümünde kültürel miras ve sanat eseri koruma olgularıyla gelişen restorasyon kavramı ele alınmış, Batı'da ve Türkiye'de genel geçerliliği olan ilkelere değinilmiş, tarihçeler sunulmuştur. İkinci bölümde ise tez adına edinilen sayısal veriler, tablolar ve saha araştırmaları takdim edilmiş, giriş başlığı altında bahsi geçen atölyelere yapılan ziyaretleri ve edinilen teknik bilgileri içeren pasajlar sunulmuştur. Üçüncü bölümde de alt başlıklarla bozulma nedenlerinden söz edilmiş, betimlemeler eşliğinde tuval resmine dair restorasyon uygulamaları aktarılmış ve en sonda bir atölye kurgusuna yer verilmiştir. Sonuç paragraflarında ise edinilen bulgular üzerinden genel bir değerlendirme yapılmış, mevcut durum tartışılmıştır.
17. ve 19. yüzyıl aralığındaki Kapadokya halılarının incelenmesi

Halı dokuma tekniği çok eski dönemlerden beri tekstil yüzeyi oluşturmak için kullanılan tekniklerden biridir. Orta Asya'da halılarda genellikle Türk Düğümü kullanılmıştır. Türk düğümü iki bağımsız çözgünün üzerinden arkaya dolanıp arasından geçirilerek bağlanır. Düğümün içinden iki çözgü geçtiği için çift düğüm adını alır. Bu düğüm çeşidi dayanıklı olduğu için halının daha uzun ömürlü olmasını sağlamaktadır. Pazırık halısı, Fustat'da bulunan halılar, Doğu Türkistan halıları gibi arkeolojik halılar da bu düğüm çeşidi kullanılarak dokunmuştur. '17. ve 19. Yüzyıl Aralığındaki Kapadokya Halılarının İncelenmesi' adlı tez çalışmasında amaç; Kapadokya halılarının kendisine ait kişisel özellikler içerip içermediğidir. Bunun yanı sıra halıcılık tarihi içinde diğer halı gruplarıyla benzer özelliklere sahip olup olmadığı da ele alınmış olan konular arasındadır. Dokumacılık ihtiyaçtan doğan bir üretim şekli olsa da sonraki dönemlerde ev tekstili ürünü tanımından ayrılarak sanat ürünü olarak da gündemde yerini almıştır. Çünkü dokumacılık aynı zamanda medeniyet ve toplumların gelişim düzeyini gösteren bir üretim şeklidir. Araştırmalar ilk düğümlü halılar İ. Ö 2 binli yıllara dayandığını göstermektedir. Halıcılık tarihi toplumların gelişimleriyle paralel ilerlemiş ve halı desenleri 19. yy'a kadar devamlı gelişim göstermiştir. Anadolu'da halıcılıkla uğraşan her bölge o alana ait halı kimliği oluşturmuştur. Anadolu'daki birçok bölge kendi yöresine özel kompozisyon yapmıştır. Böylece özgün yüzey düzenlemeleri ve çeşitlilik ortaya çıkmıştır. '17. ve 19. Yüzyıl Aralığındaki Kapadokya Halılarının İncelenmesi' adlı tez çalışması, iki bölümden oluşmaktadır. Tezin 'Halı Dokumacılığına Genel Bakış' adı altındaki ilk bölümünde halının tarihçesi, Anadolu halı isimleri, Anadolu'daki halıların birbirleriyle karşılaştırılması ile Kapadokya Bölgesi'nin halıcılıkla olan ilişkisi ele alınmıştır. 'Kapadokya Halı Koleksiyonu' adlı ikinci bölümde koleksiyonun teknik ve görsel analizleri yapılmıştır. Analizler sonucunda halı kimliği, halının motif çeşitleri, renk sayısı, çözgü, atkı, ilme sıklıkları ve hammadde olarak hangi iplik çeşidinin kullanıldığı saptanmıştır. Ayrıca kullanım alanlarına göre gruplama yapılmıştır. Böylece kullanım alanlarının yüzey düzenlemelerinde ne kadar etkili olduğu incelenmiş ve halılarda kullanılan ipliklerin numara metrik değerleri karşılaştırılmıştır. Yüzey düzenlemeleri içinde bordür düzenlemelerinin halıya kazandırdığı halı kimliği tespit edilmiştir. Son olarak halıların dokuyucu ile olan bağı irdelenerek 'el kimliği' denilebilecek özelliğe sahip olduğunun üzerinde durulmuş; bu özellik koleksiyon içindeki her halının özgün ve tek olmasını sağlayan en ayırt edici özellik olduğunu ortaya koymuştur.
Sahra altı batı afrikasında udu ezgileriyle totem-mask plastiğinin estetik bağlamda karşılaştırma uygulamaları

Tez çalışması, insan türünün Dünyayla ilk buluştuğu, Afrika'nın kültürelgeçmişşinde günümüze dek uzanan sanatına, müzik ve plastik sanatlar bağlamındabakmaktır. olasanuyolgtar m, müziğin kaynaklandığı ana kültürel gerekçeyi anlaşılır kılmak için azırlanmıştır. Sahra altı Afrika sanatının gelişim çizgisi ikinci bölümde özetlesunulmuştuMobütüedecek nedensel alt yapıyı oluşturmaktadır. Araştırmanın ana çalgısı olan udu, üçüncübölsunvumüsandikanlamlandırılması yapılmıştır. Bu kabile ve topluluklar, sekiz ayrı başlıkta incelenmiştir. TezinTüm sanatsal üretim dillerinin bir tez kapsamında analizinin gerçekleşmesi naklı olmadığı için sahra-altı Afrikası'nı geçmişşten günümüze taşıyan en eski iki atsal üretim biçimi ile sınırlamak uygun görülmüştür. Tez çalışması kuramsal ve uygulamalı denemelerinde büyük ölçüde insanın kendisini sanat dili ile ifade edebilmesi usunda tartışacaktır. Birinci bölüm; sahra altı Afrika'nın sosyo-ekonomik ve sosyo-kültürel kimliğinin tışıldığı bölümdür. Bu bölühr. Sanat yaşamın içindeki edimlerden biri olarak insanla hep yan yanadır. dern toplumlarda sadece seçkin bir topluluğun yaşam ortamına giren sanat, Afrika da nüyle yaşamın içindedir. Bu bölüm; udu için yapılacak ezgi açıklamalarına kaynaklık ümde kapsamlı olarak tanıtılmaktadır. Bu bölümde, udunun formları, kullanım ve um teknikleri verilmiştir. üçüncü Bölümde udunun kaynaklık ettiği, uygar dünyanın rmalı çalgılarına değinilip, udunun evrimi özetlenmiştir. Dördüncü bölümde, udunun bir zik aleti olmaktan öte, birçok plastik sanat anlatımını da içerdiği için, ilişkili diğer atları da özetlenmiştir. Yine bu bölümde, kabile ve toplulukların etnik köken ayrımları kate alınarak, maske ve totemlerin estetik özelliklerinin udu bağlamında n beşinci bölümü; araştırmacının özel uygulamalarını kapsayacak biçimde159oluşturulmuştur. Müzik merkezinden bakılarak, plastik anlamlandırmayla uduiliştarçalanlkilendirilmiştir. Tezin önceki bölümlerinde verilen bilgilerin ışığında, araştırmacı afından yeni udu tasarımları yapılarak, tasarımlanan bu udularla gerçekleştirilen ezgi ışmaları ve müzik sunum denemeleri yapılmıştır. Verilen müziksel örnekler, kültürel amda ortaklıklar düşünülerek seçilmiştir.
Geometrik biçimlerden sanat formlarına

Bu araştırmada geometrinin sanat tarihi içinde kapsadığı yer modern sanatı hazırlayan etmenler dikkate alınarak incelenmiştir. Geometrik biçimlerin sanat eserlerinde ön plana çıkması ve giderek tek başlarına kompozisyonu oluşturmaları modern sanat ile birlikte başlamıştır. Modern çağı ve bu çağın sanatını belirleyen ve biçimlendiren temel etmenler endüstriyel, teknolojik ve bilimsel gelişmelerdir. Bu nedenle bu çalışmada bu etmenler üzerinde önemle durulmuştur. Modern çağı ve sanatını belirleyen en önemli olgu soyutlamadır. Soyut düşünce modern çağa egemen olan bir kavram olarak bütün dünyayı etkisi altına almış, dünya kültür ve sanatını soyuta doğru yönlendirmiştir. Her ne kadar soyutlama eserin yapısı bakımından sanatta her zaman varolmuşsa da modern çağla birlikte ortaya çıkan soyutlama anlayışı kendinden önceki dönemlerden farklı bir yol izlemiştir. Soyut sanat önceleri bir içtepi, insan duygularının bir sonucu iken artık bilgi birikiminin ürünüdür. Modern çağın sanatı soyut'tur, doğadan ve klasik sanat İlkelerinden kopmuştur. Soyut sanat iki farklı eğilim içinde kendini göstermiştir. Bunlardan biri yalnızca renk ve çizgiye dayanan sanatçının iç dünyasına yönelik non-figüratif bir sanat anlayışı, diğeri ise matematiksel ilişkilerle oluşturulan, geometrik soyutlamaya dayanan sanat anlayışıdır. Yapılacak olan bu çalışmada sanatı soyutlamaya götüren nedenler incelenerek, bilim ve sanat arasındaki iletişim üzerinde durulacak ve özellikle 'Mathart' inceleme konusu olarak ele alınacaktır.