turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Madde bağımlısı çocuk resimleriyle ilköğretim ikinci kademe çocuk resimlerinin karşılaştırılması

Baş döndürücü bir hızla gelişen ve ilerleyen iletişim ve teknoloji çağı, beraberinde birçok problemi de birlikte getirmekte bu da toplumları rahatsız etmektedir. Toplumları en çok rahatsız eden problemlerin başında insan neslinin devamını sağlayacak olan çocukların, ruh sağlığının tehdit altında olması gelmektedir. Günümüzde sıkça duyulmakta olan 'sokak çocukları' ya da 'madde bağımlısı çocuk' kavranılan çığ gibi büyüyerek tehlikeli boyutlara ulaşmış bulunmaktadır. Henüz bedensel, zihinsel ve psikolojik gelişimini tamamlayamamış çocuklar bir şekilde kendi iç dünyalarını anlatmanın ya da rahatlamanın bir yolunu bulmakta, belki de ebeveynin dikkatini çekmeye çalışmaktadır. Çocukların kendilerini nahif bir şekilde ifade edebildikleri en rahat yollardan biri, belki de teki 'resim'dir. Bu çalışmada, madde kullanan çocukların yaptığı resimlerden yola çıkılarak, onları bu hallere getiren psikolojik etkilerin başladığı ya da temellendiği çağı bulmaya çalışıp, çizgisel gelişiminin hangi aşamada tıkandığının tespitine farklı bir yaklaşım getirme amaç edinilmiştir. Bu amaçla madde bağımlısı çocukların tedavi edildiği ÇETEM - Ankara'da tedavi görmüş çocukların resimleri ile bu çocukların yaş grubundaki, Bursa ili merkezinden rasgele seçilen ilköğretim ikinci kademe okul öğrencilerinin resimleri incelenmiştir. Madde bağımlısı çocuk resimleri ile ilköğretim ikinci kademe çocuk resimleri renk, çizgi, teknik, konu ve kullanılan malzeme bakımından detaylı analiz edilerek karşılaştırılmıştır. Konu madde bağımlılığı ve çocuğun çizgisel gelişimi gibi teorik bilgilerle de desteklenmiştir. Sonuç olarak; çocukların resimlerini analiz ederek, iç dünyaları hakkında çok önemli bilgiler elde edilebileceği görülmüştür.
1950-1980 çağdaş Türk resminde natürmort

Çağdaş resim sanatımız, ulusal gelenekler bakımından çok dar ve sınırlı kaynaklardan da faydalanarak, Batı değerlerinin benimsenmeye çalışıldığı bir batılılaşma sürecine girmiş ve Cumhuriyet Türkiye'si ile çağdaşlaşma yeni bir kimlik arayışı içinde olmuştur. Resim sanatımız, asker ressamlarımızdan sonra, 1914 kuşağı ile başlayan grup hareketlerine sahne olmuş ve ressamlarımızın gruplar içinde varlık gösterme çabalan 1950'li yıllara kadar sürmüştür. 1950'li yıllar sanatçılarımız bireysel çabaları ve özgün anlayışları ile mücadele ettiği yılların başlangıcıdır. 1950- 1980 Çağdaş Türk Resminde Natürmort Temalar konulu araştırmamda resim sanatımızın bu genel seyri içinde natürmort çalışmaların önemi sanatsal evrimi ve sanatçıların anlayışlarının ortaya konması amaçlanmıştır. Natürmortta içerik sorunu, gündelik yaşamın toplum kesitlerinde bulduğu beğeni ve ilgiyle de ölçülebilir elbet, ama bu oldukça sıradan bir kriter saptaması olur. Natürmortlar uygar, zengin bir yaşam biçimi ya da buna duyulan özlemin simgeleri olarak tarihsel süreç içinde ilgi alanı olmayı sürdürmüştür. Ancak günümüzün çağdaş sanat anlayışı sanata yabancı nedenlerden ötürü oluşan bu yaklaşımdan uzaktır. Diğer temalar için geçerli olan geleneksel şema tasarımı ve özgün yerel yorum, natürmort temaları içinde geçerlidir. Birçok sanatçımızın, özellikle vazo ve çiçek kompozisyonlarında ilgi çekici bir dizi oluşturdukları ve bunlar da geleneksel duyuşu yansıttıkları göze çarpar. Resim sanatımızı yeni gelişim aşamalarına ulaştırma yönünden cansız nesneleri, bir araştırı hedefi haline getirdikleri fark edilir. Tezimizi sınırlayan zaman diliminin dışında kalmasına rağmen günümüze uzanan zaman içinde, hatta yeni eğilimler arasında bile natürmort temaların özgün resimsel anlayışı ifade etmekte, ilgi alanı olmaya devam ettiği söylenebilir.
Bergama yöresi halı tasarımlarında bilgisayar desteği

Türk boy ve aşiretlerinin Anadolu'ya göçü; 1071 Malazgirt Savaşı'ndan Osmanlı İmparatorluğu'nun kurulmasına kadar devam etmiştir. Bergama çevresine yerleşen yörükler, bu bölgedeki sanat anlayışı ile kaynaşmışlar ve Selçuklu sanatının etkilerini taşıyan ürünler ortaya koymaya başlamışlardır. Bu etkileşimler; bölgede dokunan Bergama halılarının günümüze ulaşan ve bilinen en eski örneklerinde görülmektedir. Yağcıbedir halılarında, bölgede hala dokunmaya devam edilen ve Bergama halı grubunun alt kollarından biri olarak bilinen halılardandır. Hakkında çok az yayın bulunan bu halılar; renk ve kompozisyon özelliklerinin sadeliği bakımından diğer Anadolu halılarından ayrılmaktadırlar. Bu da Yağcıbedir halılarının üzerinde durulması gerektiğini göstermektedir. Balıkesir ve çevresinde dokunan Yağcıbedir halıları, Türk Halı Sanatının önemli bir bölümünü oluşturmaktadır. Dokuma sanatının gelişimini belgeleyen bu eserler, güncellikleri yanında geleneklerini sürdürmeleri bakımından da değer taşımaktadırlar. Bu çalışmalarımızda, bölgenin köyleri gezilerek bunlar arasından seçtiğimiz özgün halı örneklerinin yer aldığı bu köyleri yakından tanıdık. Yağcıbedir halılarının desen ve motifleri titizlikle incelenmiştir. Yörede gösterilen yakın ilgi, özellikle evlerde yaptığımız çalışmalarda büyük kolaylık sağlamıştır. Bergama bölgesi halıları ve Yağcıbedir halıları üzerinde yaptığım bu incelemeleri esas alarak Bilgisayar Destekli Desen Tasarım Sistemleri ile yaptığım çağdaş tasarımları tezimde sunmaktayım. iv
Çağdaş sanatta özne olarak sanatçı ve bireysel mitolojisi

Bu çalışmada Batı sanatında 601ı yıllardan günümüze, sanatının öznesi /nesnesi olarak sanatçının kendisini kullandığı örneklere yer verilmiştir. Performans sanatının 601ı yıllarda ortaya çıkışından sonra 70 lerde, 80 lerde ve günümüzde resim, fotoğraf ve video ile işler üreten ve işlerinde kendini sürekli olarak kullanan sanatçılar araştırılmıştır. Daha çok da gerek fotoğraf, gerekse iki boyutlu olarak çeşitli malzeme ve teknik kullanılarak oluşturulan işler üzerinde durulmuştur. Sanatçıların seçimi ise; kendisini yaşadığı dönem ve toplum içinde ele alıp, özne olarak bireyin incelenmesine yönelmiş olmaları dikkate alınarak, kişisel bir tercih doğrultusunda yapılmıştır. Ama bu çalışma, sanatçının, sanatının öznesi olması gerekliliğinin bir savunusu değildir. Kısaca felsefe, sosyoloji ve psikanalizin öznellik sorununa nasıl baktığı araştırılmıştır. Sonuç olarak, sanatta bireyin, öznenin sorgulanmasına ve bireyin ortaya çıkışının göstergesi olarak otoportrenin gelişimine değinilmiş; insanın konuşan, düşünen, davranan özne olarak en önemli ifade dili olan ve özelle toplumsalı buluşturması bakımından 'beden', ayrıntılı olarak incelenmiştir.
Sanatta beden ilişkisiyle ihtiyacın dönüşümü

İnsanlar var olduğu günden bu yana bedenlerini çeşitli sebeplerden dolayı korumaya almıştır. Bu durumun nedenleri araştırılırken insan fizyolojisinin kendini korumaya alma eyleminin ihtiyaç kavramıyla paralellik içinde olduğu bulgusuyla karşılaşılmıştır. Bununla birlikte araştırma sürecinde ihtiyaç kavramının tarih boyunca nesnelerle olan ilişkisine ait bulgular elde edilmiştir. Tarih boyunca var olan ihtiyaç nesneleriyle ilgili bilimsel ve sanatsal araştırmalar yapılmış ve bu araştırmalar göz önüne alınarak korunma ihtiyacıyla ortaya çıkan nesnelerin zamanla dönüşüme uğradığına tanık olunmuştur. Bu dönüşümün ortaya konduğu argümanlarla yola çıkılan araştırma süreci; barınma, giyinme, beslenme gereksinimlerinin insan fizyolojisinde temel olarak aynı öncelikte olma durumu ve bu temellerin söz konusu dönüşüme uğradığı gözetilerek başlamıştır. Bu doğrultuda tarihsel gelişmelere bağlı olarak fizyolojik gereksinimlerin yanı sıra ihtiyaç kavramının kendisinin de dönüşüme uğradığı kanısına varılmıştır. Söz konusu dönüşümü oluşturan kültürel ve toplumsal gelişmeler, hiyerarşik sınıflamalar, çağ icatları gibi dinamik olguların sebeplerine varılmıştır. Öte yandan belirli bir kronolojik değerlendirmeyle yakın geçmişşten başlayarak ihtiyaç nesneleri ve ihtiyaç kavramının günümüzde tüketim olgusuyla beraber bir işleyiş haline geldiği bulguları elde edilmiştir. Bu bulguların sonucunda korunma ihtiyacıyla ortaya çıkan nesnelerin zaman içinde tüketimin oluşturduğu verilerle korunaksız bir olguya dönüşerek yapaylaştığı sonucu elde edilmiştir. Böylelikle yapılan araştırma hem sanat tarihi hem de antropolojik değerlendirmelerle incelenerek sanat perspektifinden uygulamaların konusu olmuştur.
İlköğretim II. kademe görsel sanatlar dersinde disiplinler arası yaklaşıma dayalı uygulamalar

Eğitim programları toplum düzenini sağlayacak nitelikli insan gücünü yetiştirme sorumluluğu içerisindedir. Bu nedenle eğitim programları toplumun gereksinimlerini, yenilikleri, çağdaş değişimleri göz önüne alarak, bireylerin bu sürece uyum sağlayabilmelerini amaç edinmelidirler. Dolayısıyla artık okullardan beklenen yaratıcı, üretken, öğrenmekten zevk alan, eleştirel düşünebilen, olaylar arasında ilişki kurabilen bireylerin yetiştirilmesidir. Bu noktada farklı disiplinlerin bilgi ve becerilerini de dikkate alan, öğrencinin motivasyonunun artmasına katkı sağlayan disiplinler arası yaklaşım çağdaş eğitim sistemi içerisinde önemli bir yere sahip olmuştur. Bu araştırma, disiplinler arası yaklaşım ilkelerine göre tasarlanmış temaların sanat eğitiminde uygulanmasına yönelik bir çalışmadır. Geliştirilen temalar iletişim, mürekkep, kültürlerin buluşması, çevre konularını içermektedir. Araştırmanın çalışma grubunu, Ted Konya Koleji Özel İlköğretim Okulu 7-A sınıfına devam eden, 22 öğrenci oluşturmaktadır. Uygulama çalışmaları toplam 17 hafta sürmüştür. Uygulamalar sırasında derslere eş gözlemciler de katılmıştır. Gözlemcilerin gözlem formları ve öğrencilerden alınan yansıtma yazıları yorumlanarak değerlendirmeler yapılmıştır. Araştırma bulguları, disiplinler arası yaklaşımın, geleneksel yönteme göre sanat eğitimini olumlu yönde etkilediğini ortaya çıkarmıştır. Elde edilen bu bulgular yorumlanmış ve disiplinler arası öğretim yaklaşımını uygulayacak öğretmenler ve araştırmacılar için öneriler geliştirilmiştir.
Dijital ortamda sanal gerçeklik fotoğraf tekniğinin yeri ve önemi

Bu araştırmanın, görsel sanatlar içinde Sanal gerçeklik fotoğraf ile ilgili bilgi aktarmada işlevsel ve iletişimsel olarak, bu alana yönelik eğitim için yol gösterici olabileceği düşünülmektedir. Bu araştırma ile sanal gerçeklik fotoğraf çalışmalarının eğitimsel açıdan farklı ve gelişmekte olan bir yöntem olarak önemi vurgulanmıştır. Sanal fotoğraf tekniğini öğretimi ve kısaca sanal fotoğraf olarak isimlendirilmesi yönünde öneri olarak Türkiye'de bir ilke kaynaklık etmesi amaçlanmıştır. Araştırmada ilk olarak sanal fotoğrafın çıkış noktası ve gelişimine değinilmiştir. Sanal fotoğraf nedir? sorusuna yanıt aranarak, işlevi ve kullanımına yönelik örnek çalışmalardan yararlanılarak, neden gerekli olduğuna vurgu yapılmıştır. Sanal fotoğraf tekniğinin gerekliliği ile ilgili bilgiler aktarılmıştır. Dünyadaki gelişimi ile ilgili araştırmalara değinilerek görsel sanatlar eğitiminde kullanımı ve bununla ilgili öğretim şekli belirtilmiştir. Öğretim biçimi oluşturulurken gerekli donanımlara, sanal fotoğraf tekniğinin işlevlerine, kullanım türlerine değinilerek örnek çalışmalar üzerinden tahliller yapılmıştır. Sonraki aşamada ise sanal fotoğraf uygulamalarına yönelik yazılımlar incelenerek, kullanım biçimleri anlatılmıştır. Araştırma boyunca yapılan uygulamalar ile elde edilen dokümanlar yardımıyla çevrimiçi, çevrimdışı ve basılı olarak sanal fotoğrafın kullanımı göz önüne serilmiştir. Bu özgün çalışmalar ile görsel sanat eğitimcisi, fotoğraf eğitimcisi ve sanatçısının tekdüze bir sınırlılıktan kurtulmasına ışık tutabileceği düşünülmektedir.
Dokuma tasarımında atık plastik poşetlerin doku olanaklarının araştırılması

Bugün insanlık, geçen yüzyıl boyunca yaygınlaşan endüstriyel ve ekonomik uygulamaların ve artan nüfusun sebep olduğu plastik poşet atıklarıyla karşı karşıyadır. Yaşam alanlarını kuşatan, yapısındaki kimyasallarla, çevreyi ve insan sağlığını olumsuz yönde etkileyen bu poşetlerin bilinçsizce kullanımı her geçen gün artmaktadır. Ayrıca plastik poşetlerin geri kazanım zorunluluğu olmadığından ve çöp olarak görüldüğünden çoğunlukla geri kazanımı yapılmamaktadır. Oysa günümüz çevre koşulları sürdürülebilir yaşam için geri kazanımı zorunlu kılmıştır. Beşikten beşiğe (C2C) anlayışına göre yüksek döngü anlamına gelen geri kazanımla mevcut atığı yüksek değerli ürünlere dönüştürebilmek mümkündür. 'Dokuma Tasarımda Atık Plastik Poşetlerin Doku Olanaklarının Araştırılması', atık plastik poşetleri dokuma yoluyla geri kazanan ve doku bağlamında ele alan bir çalışmadır. Atık plastik poşetlerin geri kazanımı için sürdürülebilir alternatif bir yöntem olarak dokuma tasarım yoluyla doğrudan kullanımı sağlanıp, elde edilen dokusal ürünün iç mekanlarda bölücü eleman ve duvarda sergilenmek üzere tekstil yüzeyi olarak değerlendirilmesi hedeflenmiştir. Bu bakımdan yapılan literatür taramasından sonra, uygulama sürecinde, geleneksel dikey dokuma tezgahında plastik poşetlerle deneysel doku araştırması yapılmış ve doku tesiri yüksek olanlar seçilip büyük boy dokunmuştur. Dokuma tasarımı; form, renk, doku, malzeme gibi unsurların bir arada kullanıldığı bir kompozisyon ve aynı zamanda farkındalık yaratma aracıdır. Tasarımın temel öğelerinden biri olan doku kavramı, dokuma ile doğrudan ilişki içindedir. Doku vasıtasıyla göz kapalı dahi olsa dokunmayla nesneler ayırt edilebilmekte ve dolayısıyla kişiyi duyusal ve duygusal olarak etkilemektedir. Bu bakımdan yapılan uygulamada plastik poşet dokusunun ön planda olması için çözgü tel sayısı seyrek çekilmiş ve atkı atımında yoğun olarak şeritler halinde kesilmiş plastik poşetler kullanılmıştır. Plastik poşet, estetik bütünlüğü sağlayacak şekilde yer yer kağıt ve bakır tel gibi malzemelerle birleştirilerek dokusal olarak zenginleştirilmiştir. Atık plastik poşetlerin doku olanaklarının araştırılması, dokuma tasarımı ve iç mekan tasarımı açısından da önemlidir. Elde edilen dokusal yüzeyler kafe, restoran vs. gibi mekanlarda hem işlevsel hem de estetik amaçlı olarak kullanılabilecektir. Diğer taraftan bu poşetlerin sebep olduğu kirliliği belirli oranda azaltabileceği düşünülürken, geri kazanıma ilişkin yeni fikirlerin ortaya çıkmasına ve toplumda farkındalık yaratarak, bireyde çevreye duyarlılık konusunda belirli bir bilinç oluşturacağı umulmaktadır.
Sanat eğitimi ilkeleri açısından Dokuz Eylül Üniversitesi'nde plastik sanatlar eğitimi yapılan bölümlerde desen eğitimi

Desen mağara duvarlarından günümüze kadar uzanan sanat serüveninde her zaman önemsenmiş, değer verilmiş bir betimleme yoludur. Özellikle desen Rönesans döneminden başlayarak sanatçı adaylarının yetişmesinde rol oynamış, bir anlatım yolu, bir eğitim disiplini olmuştur. 20. yüzyıla gelindiğinde ise sanatçılar, daha çok kendi iç dünyalarını anlatmak için desenden geniş şekilde yararlanmışlardır. Bir tasarımın, bir nesnenin görsel elemanlarla anlatılması kendi içinde belli disiplinlerin gerçekleşmesi ile mümkün olabilmektedir. Desende yüzyıllardır oluşarak gelen temel prensipler değişik dönemlerde göre farklılıklar göstermiştir. Deseni oluşturan elemanlar, desen çeşitleri ve desenin ifade olanakları başlıkları altında temel prensipler açıklanmaya çalışılmıştır. Sanat eğitimi, bireylerde var olan görsel düşünmeyi olanaklı kılan ve yaratıcı gücün gelişmesine katkıda bulunan temel eğitim disiplinidir. Görsel düşünmeyi sağlayabilmek için öncelikle duyuların eğitilmesi gerekir. Sanat eğitimi ya da desen eğitimi aynı zamanda görme eğitimidir. Son Bölümde, Buca Eğitim Fakültesi Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümü Resim - İş Öğretmenliği Ana Bilim Dalı ile Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümünde öğrencilere verilen desen eğitimine değinilmiştir. Öğrenciler, modelden çalışmalarla görme eğitimine başlayarak; hayali desen üretme aşamasıyla eğitimlerini tamamlarlar. Ayrıca dersin işleyişi ve yapısına ilişkin çözüm önerileri de sunulmuştur. Bu bağlamda plastik sanatların temeli olan desen eğitimi, ders olmanın ötesinde bireye sağladığı katkılardan dolayı başka bir anlam taşımaktadır.
Bir grafik ürün olarak üretim biçimleri bakımından Türkiye fanzinleri

İnsanlar tarih boyunca bir arada yaşamış, bir arada yaşayarak toplumları oluşturmuş ve soylarını bu şekilde sürdürmüşlerdir. Bu bir arada yaşama tecrübesi, ilerleyen zamanlarda coğrafya, inanç vb gibi başka pratiklerle de birleşerek bir bütünü oluşturmuş ve bunun neticesinde kültürler oluşmuştur. Toplumları bir arada tutmanın en önemli dinamiklerden biri olan kültür, toplumların yaşayış tarzlarını oluşturarak nesiller boyunca aktarılmış ve böylece kalıplaşan kurallar haline gelmişlerdir. Kültürü oluşturan bu kurallar, toplumdaki her birey tarafından doğal yollarla uyulan ya da uyulması beklenen kurallar olmuştur. Toplumları oluşturan insanlar, çeşitli sebeplerle yine o toplum içinde daha dar alanlarda gruplaşabilir ve/veya toplumlara yeni gruplar dahil olabilir. Toplum içinde, toplumdan daha küçük yapıda olan bu grupların bir kısmı, o toplum ile eş ve eş zamanlı olarak hareket ederken, bir kısmı aksi yönde hareket edebilir. Her iki türlü de olabilen bu gruplar alt kültür olarak tanımlanır. Çeşitli ortak fikir, görüş, beğeni ve hareketler çerçevesinde bir araya gelip gruplaşarak oluşan alt kültürlerin en önemli amaçları, varlıklarını sürdürmek, alanlarını genişletmek ve hedeflerine ulaşmaktır. Türkiye, Osmanlı Devleti'nden bu yana çeşitli alt kültürleri barındırmış ve bunun önemli bir kısmını gençler oluşturmuştur. 1980 Askeri Darbe sonrasında Türkiye'ye yerleşen neo-liberal ekonomi-politiğin etkisi altında yetişen gençlerin bir kısmı, yine bu politika ile birlikte gelen metal ve punk müzik çevrelerinde bir alt kültürün oluşmasını sağlamışlardır. Bu alt kültürler, heterojen olmasıyla birlikte muhafazakar özellikleri de yüksek derecede barındıran Türkiye toplumunun kültür ve yaşayış biçiminin çok uzağında olmasına rağmen birçok genç tarafından benimsenmiş, çoğunlukla da çok şiddetli tepkilerle karşılaşmıştır. Çeşitli alt kültürlere dahil olan ve bu alt kültürlerin yaşam pratikleriyle hayatlarını sürdüren gençler kendilerini, içinde yaşadıkları topluma çeşitli şekillerde ifade etmişlerdir. Bu çalışmanın amacı, metal ve punk alt kültürüyle gelişen ve Türkiye'de 25 yıllık bir geçmişşe sahip olan, bu 25 yıllık tarihin önemli bir döneminin sosyolojik, kültürel, sanatsal ve hatta siyasi durumunu belgeleyen fakat buna rağmen bugüne kadar üstünde durulmamış olan ve bir ifade aracı olan Türkiye fanzinlerinin üretim biçimlerini incelemek ve şayet varsa bu biçimlerin çeşitli dinamiklerle olan ilişkisinin tesptine varmaktır. Bununla birlikte bu çalışmada, sadece Türkiye fanzinlerinin üretim biçimi araştırmamış, aynı zamanda hem dünyadaki fanzinlerin üretimine giden yoldaki tarihsel ve müzikal gelişmeler incelenmiş hem de Türkiye'de fanzinlerin üretimine giden yoldaki siyasi ve sosyolojik durum belgelemiştir.
Mesleki müzik eğitimi kurumlarında verilen müzik teorisi ve işitme ile ilgili derslere yönelik tutum ve özyeterlik algılarının belli değişkenler açısından incelenmesi

Bu araştırma, Türkiye'de Mesleki Müzik Eğitimi veren kurumlardan Güzel Sanatlar Fakülteleri, Konservatuvar ve Eğitim Fakülteleri Müzik Bölümleri müfredatında var olan müzik teorisi ve işitmeye yönelik derslere karşı öğrencilerin geliştirmiş oldukları tutumları ve özyeterlik algılarını belirlemek, doğrudan ve dolaylı olarak bir durum tespiti yapmak ve konu ile ilgili ileride yapılacak olan çalışmalara ışık tutabilmek amacını taşımaktadır. Araştırma, nitel destekli olup, nicel verilere bağlı betimsel araştırma yöntemlerinden tarama modeli ile yürütülmüştür. Veriler, öğrencilerin müzik teorisi ve işitmeye yönelik tutum ve özyeterlik algılarını ölçebilmek için araştırmacı tarafından geliştirilen tutum ve özyeterlik algısı ölçekleri ile toplanmış ve SPSS paket programı ile istatistiksel analizler yapılmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu, ulaşılabilen ve geri dönüş sağlanan Erzurum Atatürk Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Müzik Bilimleri Bölümü, K. K. Eğitim Fakültesi Müzik Eğitimi Bölümü ve Konservatuvar Müzik Bölümü'nden 168 öğrenci oluşturmaktadır. Araştırmada, öğrencilerin müzik teorisi ve işitmeye yönelik derslere karşı tutumlarının ve özyeterlik algılarının genelde olumlu yönde olduğu, bu olumlu tutum ve özyeterlik algısına rağmen, olumsuz tutum ve özyeterlik algısı sergileyen öğrencilerin de azımsanamayacak kadar olduğu ve müzik teorisi ve işitmeye yönelik derslere karşı genel tutum ve özyeterlik algısı düzeyinin ise orta düzeyde olduğu tespit edilmiştir. Ayrıca demografik değişkenlerden yaş, sınıf düzeyi, mezun olunan lise ve çalgı değişkenine göre tutumların farklılık göstermediği, ancak cinsiyet ve fakülte değişkenine göre tutumların farklılaştığı sonucuna ulaşılmıştır. Araştırmada ayrıca cinsiyet, yaş, mezun olunan lise, fakülte ve sınıf düzeyi değişkenlerine göre özyeterlik algılarının farklılaştığı, ancak çalgı değişkenine göre özyeterlik algılarının farklılık göstermediği tespit edilmiştir. Tutum ve özyeterlik algılarının ise birbiri ile ilişkili olduğu ve bir duruma karşı geliştirilen tutumların özyeterlik algısını da etkilediği sonucuna ulaşılmıştır.
Türk resim sanatında Türk Bayrağı imgesi

Osmanlı modernleşmesi ile Batılı teknikte resim anlayışına yönelen Türk resim sanatından başlayıp günümüze kadar uzanan süreçte, bayrak imgesinin geçirdiği görsel ve anlamsal dönüşümler bu tezin ana eksenini oluşturmaktadır. Tez kapsamında ilk önce bayrak kavramı tartışılmıştır. Türk resim sanatında içeriğinde bayrak bulunan çalışmalarda, imgenin hangi bağlamlarda ele alındığı da bu referanslarla açıklanmıştır. Avrupa'nın Endüstri Devrimi ile yaşadığı dönüşümler ve özellikle ulus-devlet kavramına yöneliş, Osmanlı İmparatorluğu'nun son dönemlerinde etkili olmuş ve 1. Dünya Savaşı'nın etnik politikaları ve saray dışındaki siyasal hakim sınıfların da etkisiyle, Türkçülük ve milliyetçilik kavramları da 1900'lü yılların başlarında yeni kurulacak olan Türkiye'nin taşıyıcı elemanı olmuştur. Dönemin sanatsal pratiklerinde de, bayrak imgesinin yansıması genellikle bu bağlamda olmuştur. Cumhuriyet sonrasında, dönemin ideolojisini yansıtan resimlerde artış bulunmaktadır. Özellikle İnkılap Sergileri'nde bayrak imgesi ideoloji ve sanat arasındaki ilişkiyi açıkça göstermektedir. Daha sonraki dönemde resmin ontolojik sorunlarına yönelen sanatçı oluşumları, eserlerindeki bayrak imgesinin taşıdığı anlamların yanında, bayrak imgesini plastik bir değer olarak da çalışmalarına aktarmışlardır. Bu kapsamda, yerellik, gelenek, Anadolu kavramlarıyla birlikte bayrak imgesine rastlanmaktadır. Tezin son bölümünü oluşturan 1980 sonrası süreç ise dönemin içinde barındırdığı sosyo-ekonomik yapı da ele alındığında, sanatsal uygulamalardaki bayrak imgesi daha çok ulus-devlet, ataerkillik, liberal ekonomi politikalarına yönelik eleştirel bakışta üretildiği görülmektedir.