turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
7.-13. Uluslararası İstanbul Bienalleri kapsamında küreselleşmenin Türk kültür sanat hayatına etkisi

Küreselleşmenin Türk kültür sanat hayatına etkileri ve bugün hala sanat ortamımızda çokça tartışılan yerellik/evrensellik meselesi, neredeyse Tanzimat'la başlamıştır. Ancak Sovyet Rusya'nın dağılması ve özellikle 1990'lı yıllardan itibaren telekomünikasyon alanında yaşanan teknolojik gelişmeler, küreselleşme sürecini hızlandırmış, siyasi, ekonomik ve kültürel sonuçları, tüm dünyada olduğu kadar Türkiye'de de toplumsal yaşamı etkilemiştir. Yenileşme hareketleriyle başlayan ve nihayetinde Cumhuriyetle modern görünümüne kavuşan Türk sanatı, Batı'nın yayılmacı politikaları ve kültürel hegemonyasına karşı 1950'lere kadar mesafeyi korumuşsa da, 2. dünya savaşı sonrası oluşan yeni dünya düzeni karşısında fazla direnemedi. Yaşanan siyasi ekonomik ve toplumsal değişimler, Türk kültür sanat ortamını da aynı oranda etkiledi. Bugünde, özellikle Uluslararası İstanbul Bienallerinde, küreselleşmenin sıklıkla altının çizildiğini; ulus bütünlüğünü sınayacak, çok kültürlülük, sınırların aşılması ve azınlık hakları gibi konuların ele alındığını; kadın, cinsel tercihler, bireysel hak ve özgürlükler, gibi konularla da toplumun kültürel yapısının, geleneklerinin masaya yatırıldığını görüyoruz. Bu araştırmada, küreselleşmenin Türk sanatına olan etkileri ve kültürel sonuçları incelenmiştir. Öncelikle küreselleşme olgusu ele alınmış, uluslararası sanat ortamını Türk sanat ortamına taşıyan etkinlikler olduğu için Bienallerin içeriği ve işlevi ile küratörlük kurumu gibi konular veriler doğrultusunda tartışmaya açılmış ve yorumlanmıştır. Çalışmanın odağında, tartışmaların yoğunlaştığı 2001- 2013 yılları arasında gerçekleştirilen Uluslararası İstanbul Bienalleri yer almaktadır.
Grotowski ve Meyerhold oyunculuk ve hareket yöntemlerinin karşılaştırmalı incelenmesinden faydalanarak bir çağdaş dans solo eser yaratımı

Grotowski ve Meyerhold'un oyunculuk yöntemlerinin araştırılması ile içten dışa ve dıştan içe hareket araştırmaları üzerine yapılan doğaçlama çalışmaları sonucunda yeni bir beden arayışı ve bu bedene ait olan bir karakter yaratma süreci ' İki Dünya Arasında' eser metninin genel araştırma konusunu oluşturmaktadır. Eserin merkezi hattında Grotowski oyunculuk anlayışı kutsal oyuncu ve fiziksel eylemler yöntemi ile Meyerhold biyomekanik oyunculuk ve hareket teknikleri araştırılmıştır. Bu araştırmalar sonucunda 'İki Dünya Arasında' eser metninde iki yolculuğa çıkılmıştır. İlk olarak Grotowski'nin kutsal oyuncu kavramı ile ruhun içten dışa hareket araştırmaları ile bedende yansımaları ele alınmıştır. İkinci olarak da, Meyerhold'un biyomekanik bedeninin işlevi dıştan içe hareket araştırmaları ile karaktere dönüşme süreci araştırılmıştır. Eserin özü, bu iki yöntemin birleştirilerek, koreografın öznel/sübjektif görüşleri ve tasarımları ile yaratılmıştır. Eser yaratım süreci içinde alınan notlar, görsel ve fiziksel deneyimler, koreografın öznel ve içsel yolcuğu altında ele alınmıştır. Eserin tasarım katmanları altında koreografinin oluşum süreci ve sahne teknik katmanları detaylı olarak işlenmiştir. ' İki Dünya Arasında' eseri, iki oyunculuk ve hareket yöntemi ile iç dünya içinde bir bedenin yaratımı ve varlığını ele alırken, dış dünya içinde bir karakterin yaratım süreci ve çatışmasını ele almaktadır. Bu iki dünyada Ruh, Beden ve karakterin var olma çabası özgün hareket tasarımları ile karşılaştırmalı bir deneyim ve öneri olarak sunulmaktadır.
Sanatta doğal yapay ilişkisi ve yeniden üretim

'Sanatta Doğal Yapay İlişkisi ve Yeniden Üretim' başlıklı raporda sanatta taklit etme yöntemi Aristoteles'in mimetik sanat görüşü üzerinden anlatılmıştır. Geçmişten günümüze uzanan kopya etme yönteminin sanatçılar tarafından bir strateji olarak nasıl kullanıldığı irdelenmiştir. Kopya etmek sadece ustalık göstergesi olarak değil aynı zamanda anlatılmak istenen bir düşüncenin dili olmuştur. Sıradan nesne kopyalarının sanat nesnesi konumuna gelme durumu tartışılmış ve nesneyi yücelten unsurun iyi bir kopya olmasından çok izleyicinin nesneye bakış açısını değiştiren sanatçı faktörünün etkileri ele alınmıştır. Sanatçılar için elle üretim ve makine üretim tercihi teknik çeşitlilik olmasının yanı sıra esere farklı anlam ve yorumlar katarak esere yeni bir bakış açısı da sağlamıştır. Yeniden üretimden kaynaklı olarak sanat eserinin biricikliğinin yok oluşu sanatın ve sanatçının ne olması gerektiği konusunda düşünme olanağı sağlamıştır. Kopya edilen doğal nesne ve yapay nesnelerin sanat eseri statüsünde incelendiklerinde doğal ve yapay kavramlarıyla tanımlanmaları farklılık göstermiş ve bu sayede sanat nesnesinin kopya edilen nesneden farklı olarak kendi içerisinde yoruma açılma olanağı sağlanmıştır. Yeniden üretimin yöntemlerinin ayrıntılı bir şekilde araştırıldığı rapor, kişisel çalışmalarla desteklenmiş ve bu çalışmalar kapsamında yeni bağlamlar, yeni anlatım yolları bulunmaya çalışılmıştır. Çalışmaların sonucunda 'Doğal Yapay İlişkisi ve Yeniden Üretim' konusunun yöntem olarak kullanılan kopya etme/ yeniden üretim stratejisine yeni bir bakış açısı yaratılmış, uygulama pratiğinde günümüz sanatına kişisel katkılar sunulmaya çalışılmıştır.
Günümüz Kütahya'sında seramik-çini üretimi ve durum tespiti

Bu araştırmanın amacı; günümüz Kütahya'sı seramik ve çiniciliğinin durumunu tespit etmektir. Tez beş bölümden oluşmaktadır. Birinci Bölüm'de; Kütahya'nın tarihçesi ve coğrafi durumu açıklanmıştır. Kütahya seramik ve çiniciliğinin bugünkü durumunun gereğince kavranılabilmesi için, bugüne kadarki tarihsel gelişiminin öyküsünü göz önünde bulundurmak gereklidir. Bu nedenle tezin ikinci bölümünde;Kütahya seramik ve çiniciliğinin tarihsel süreç içerisindeki gelişimi ele alınmıştır. Üçüncü Bölüm'de; Kütahya çini ve seramiklerinde kullanılan hammaddeler, teknik ve teknolojik gelişmeler ile oluşum aşamaları incelenmiştir. Dördüncü Bölüm'de; Kütahya çiniciliğine emek vermiş bilim adamı, çini sanatçıları ile atölye ve ustalarından bahsedilmiştir. Tez, uygulama resimleri, sonuç ve öneriler bölümü ile son bulmaktadır. Bu çalışma her ne kadar 5 bölüm halinde düzenlenmişse de konusu, Cumhuriyet öncesi ve Cumhuriyet dönemi olarak iki ana bölüm halinde değerlendirilebilir.
Kurumsal kimliğin yaratım sürecinde web sitesi tasarımı

Kurumların, güvenilir ve uzun ömürlü olmaları onların sağlam bir kurumsal kimliğe sahip olmalarıyla ilgilidir. Kurumlar da bunun önemini anlayarak kimliklerini ya da imajlarını sağlamlaştırma yönünde olumlu çalışmalar yapmaya başlamışlardır. Kullanıcılarla kurum arasında bir köprü görevi gören kurum web siteleri de bu noktada devreye girmektedirler. Kullanıcılar, kurumlar hakkında bilgi, haber ve yorumları kurum web siteleri sayesinde takip etmekte, ürün ve hizmetlerinden haberdar olmaktadırlar. Gelişen teknoloji sayesinde kurumsal kimlik ve kurum web sitelerinin birleşimiyle ortaya çıkan kurumsal imaj, kurumun akılda kalıcılığını sağlamakta, bu da kurumların yararına olmaktadır. Amaç, hem kullanıcılara, hem de hedef kitleye ulaşmak, ulaşırken de kurum imajını güçlendirmektir. Kuruma ait renkler ve kurumu simgeleyen görsellerin de etkili bir biçimde kullanılmasıyla kurumsal kimlik kalıcı olacak ve kurum imajı güçlenecektir. Kurumsal kimliğini zedelemeyecek şekilde tasarlanan ve kullanıcılar tarafından da beğenilen kurum web siteleri sayesinde, günümüz koşullarının gerektirdiği biçimde kurum ve kullanıcılar arasında hızlı bir iletişim mümkün olabilmektedir. Kurumları tüm yönleri ile tanıtan kurum web siteleri hedef kitleye ya da kullanıcılara da aydınlatıcı bilgiler vermektedir. Bu nedenle kurum web sitelerinin kurum imajı açısından önemi gün geçtikçe artmaktadır.
Duygusal ve mantıksal çözümleme: Ekspresif anlatım

Duygusal ve Mantıksal Çözümleme; Ekspresif Anlatım konulu bu çalışmada, yirminci yüzyıl resim sanatında renk, denge, biçim, çizgi, doku arayışları ve konstrüktif yaklaşımlar, çeşitli sanat akımları ve bu akımların en önemli temsilcileri olan sanatçılar bağlamında ele alınmıştır. Çalışmanın birinci bölümünde yirminci yüzyılda renk arayışları, empresyonizm akımı ve bu akımın en önemli temsilcilerinden olan Seurat, Van Gogh, Gauguin ve Cezanne gibi ressamların çalışmalarına yansımaları bağlamında incelenmiş, renk olgusunun empresyonist resimdeki yeri üzerine kısaca değinilmiştir. Yine yirminci yüzyılda renk arayışları bağlamında, Ekspresyonizm, Soyut Sanat ve Soyut Dışavurum akımları incelenmiş, bu akımların önemli temsilcilerinin işlerinden örneklerle konu hakkında bilgiler verilmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde, yirminci yüzyıl resim sanatında denge, biçim, çizgi arayışları konusu ele alınmış, Soyut Ekspresyonizm içerisinde yer alan denge, biçim çizgi arayışlarına değinilmiştir. Yirminci yüzyıl resim sanatında Konstrüktif yaklaşımların ele alındığı üçüncü bölümde, Konstrüktif'in tanımı yapılmış, Rodchenko, El Lissitzky ve Tatlin hakkında bilgilere yer verilmiştir. Dördüncü bölüm, yirminci yüzyıl resim sanatında doku uygulamaları ve bu uygulamaların sanatçı Klein'in işlerindeki örneklemeler üzerinden ele alınmıştır. Ayrıca kolaj tekniği üzerine bilgilere yer verilmiş ve kolaj uygulayan sanatçılara kısaca değinilmiştir. Beşinci bölümde, Ayça Alper Akçay'ın kendi çalışmaları, yirminci yüzyıl resim sanatına yön veren akımlar, bu akımlardaki renk ve biçim yaklaşımları, konstrüktif ve ekspresif anlatımlar bağlamında incelenmiş ve inceleme sonuçları verilmiştir.
İmgenin bellekte dönüşümü ve temsili

Belleğin etkinliği, insanın dünyaya ilişkin görsel, dilsel ve algısal duyumları ile başlar. Algı dünyaya ilişkin bir tanıma süreci oluştururken bellek bu tanımlamaya ait tüm verileri kendine özgü bir yöntemle kaydeder. Fakat bu işlemi algı nesnesinin birebir kopyasından çok, insanın düşünsel, psikolojik ve sosyal yaşantısına bağımlı bir değişimin ardından gerçekleştirir. Bu yolla algı nesnesi, bireyin özelliklerine bağlı bir nitelikte dönüşüme uğrayarak bellekte bir imge olarak yer edinir. Resim sanatı, kendi etkinliğini imgeler yoluyla yerine getirir. Bu anlamda imge, resim sanatının temel malzemesi olarak sanatçı tarafından tekrar yorumlanarak, yapıtın bir unsuru haline getirilir. Bu noktada imge, ilk duyumun ötesine geçer ve yapıtta sanatsal bir kimlik kazanarak, farklı bir oluşu dile getirir. Bu durum onun varlık tanımlarını yitirmesine ve sanatçının biçim diline bağlı olarak farklı anlam dizgelerine sahip olmasına neden olur. Bu bakımdan sanatsal imgede anlam çağrışımları sonsuz bir çeşitlilik içerir. Bu çeşitliliği oluşturan temel neden, imgenin sanatçının sosyal, psikolojik süreçlerine bağlı olarak dönüşüme uğraması ve bu dönüşüme bağlı olarak biçim almasıdır. Resim Sanatında bellek ve ona ilişkin alt kavramlar olan zaman, ölüm olguları sanatçıların yaşama karşı duyarlılıklarını arttıran, sanatsal eğilimlerini yönlendiren temel elemanlardır. Bunun nedeni, sanatçıların geçmişşte yaşadıkları travmaları ve belleklerinde iz bırakmış anları sanatsal yaşantıda bir sorgulama nesnesine dönüştürmeleridir. Yapıtta biçim diline dönüşen bu sorgulama, sanatçıların konu seçimini ve plastik yaklaşımlarını yönlendiren bir etki alanına sahiptir. Sanatçıların çalışmalarında bu konuya ilişkin estetik yapılanma, gerek dolaylı bir anlatım gerek ise doğrudan anlatım biçimleriyle varlık kazanır. Dolayısıyla sanatçıların yapıtlarında, kişisel yaşantılarına ilişkin deneyimler, belleğin yönlendirmesiyle ayrı bir yöntem ve biçemlerinin anlatım olasılıklarıyla görsel bir dile ulaşır. Kişisel yaşantı temel alınarak oluşturulan ve üç yıllık süreci temsil eden çalışmalar, bellek ve ona ilişkin açılımlar çerçevesinde biçimlenir. Bu çalışmalar, genel olarak kişisel yaşantıyla ilişkili deneyimler ve bunları temsil eden imgelerin resimsel yorumlarını içerir. Ağırlıklı olarak portre yorumlamaları olarak açığa çıkan bu çalışmalar, geçmişş ve bugün arasındaki zamansal aralıkta oluşan etkiler bağlamında resimsel bir dille aktarılmaya çalışılmıştır.
Bir modernite eleştirisi: Hans Bellmer'de beden, bakış, cinsellik

Bu çalışma, Hans Bellmer'in fotoğraf ve heykel disiplinlerini bir arada deneyimlediği eserlerini, modernitenin bakış, beden ve cinselliğin inşasındaki kurucu etkileri üzerinden analiz etmektedir. Bir yapı olarak beden, üzerinde kadınlığın, erkekliğin, milliyetin, sosyal sınıfın, ekonominin okunabileceği bir yüzeydir. Modernitenin, toplumsal olanı parçalayan ve yeniden düzenleyen sosyal, ekonomik, politik uygulamaların egemen paradigması olarak, Bellmer'in çalışmalarına ne türden içerikler kazandırdığı ve eleştirilere tabi tutulduğunun izi sürülecektir. Hans Bellmer, bir 'denetim' alanı olan bedeni, 'serbestleştiren' ve 'özgürleştiren' formlar içinde dönüştürmüş ve bedenin bu denetim altında oluşuna Gerçeküstücü akım içinde karşı çıkmıştır. Birçok bağlamda olduğu gibi sanatta da beden imgesinin temsil ediliş biçimi her zaman iktidara göre belirlenmiştir. Bellmer'in ise bedeni parçalanmış bir şekilde tasarlaması bu iktidarın bedeni kurma biçimlerine eleştirel bir bakış niteliğindedir. Bellmer'in parçalanmış beden tasarımları hem modernitenin toplumsal ve bireysel olanı dağıtma ve kurma biçimlerinin bir temsili hem de bir eleştirisi olarak karşımıza çıkar. Nazi Almanyası, Bellmer'in çalışmalarına en az kendi geçmişş deneyimleri kadar etki etmiştir. Nazi iktidarının baskıcı tutumu, çocukluğunda maruz kaldığı baba baskısının yarattığı öfkeyi arttırmaktadır. Bellmer'in kendine özgü üslubuyla ürettiği eserleri ise bu iki meselenin çakıştığı yerde ortaya çıkmıştır. Sonuç olarak, Bellmer'in yapıtlarının, sadece yaşadığı döneme ve kişisel geçmişşine özgülenecek çalışmalar değil, aynı zamanda güçlü bir modernite eleştirisi olduğu görülmektedir.
Figüratif resimde iç mekanda tekil form anlayışı

Bu çalışma, çağdaş figüratif yapıtların gerçekleştirilme-yaratma yönünün altında yatan temel resim prensipleri ortaya koymaya çalışmaktadır. Bu amaç doğrultusunda iç mekan betimlemelerindeki figüratif yaklaşımların tekil form anlayışı içerisindeki estetik düzenini ve form gelişimini araştırmakla; modern figüratif yapıtların çoğul kompozisyon anlayışından tekil, yalın ve aza indirgenmiş kompozisyon anlayışına doğru gelişen biçim aşamalarını açıklamaktadır. Sanat yapıtında hem üretim hem de algılama tüketimi açısından bilmek ile görmek arasındaki işlev ve estetiğe dair ilişkinin çözümlenmesine gayret gösteren bu tez, resim sanatının öğrenilebilen-öğretilebilen bir eser üretme fonksiyonu olarak tanımlanabilmesine dikkat çekmektedir. Batı geleneğinde resim sanatının bir bilim gibi uygulanan kuramsal temellerinde; düzlem ve derinlik, kapalı form ve açık form, çokluk ve birlik, perspektif, harmoni, oran-orantı, ritim, denge, varyasyon, hareket, ekonomi gibi kavramsal tasarımın ifade araçları olan organizasyon ilkeleri bulunur. Bu ilkeler, nesneler dünyasındaki taklit unsuruyla ya da birebir taklidinin gerektirdiği ustalık ile kıyaslandığında asıl önemli olanın taklit edilenin değil yaratıcılık tarafını güçlendiren düzenleme ve kurgulama şekli olduğu sonucuna varılarak, klasik görme biçiminden modern çağın Aydınlanma hareketli insan odaklı öznel algısına dönüşümü irdelenmiştir. Seçilmiş modern yapıtların incelenmesinin ardından bir yüzyıl sonrasının çağdaş yapıtlarında görebildiğimiz, saf ve soyut bir temsile gidişin varlığı da sanat yapıtının içeriğinden biçim düzenine kayarak form yapısıyla ilgili sorunların çözümlenmeye başlandığı bir form tarihinin oluştuğunu kanıtlamış olmaktadır.
3 boyutlu animasyon yapımlarında anlatım unsuru olarak aydınlatma: Örnek bir çalışma

Bilgi teknolojilerindeki yaklaşık yarım yüzyıldır yapılan yenilikler yaşamımızı çok yönlü etkilemekte ve insanları birçok alanda değişime ve dönüşüme zorlamaktadır. Geleneksel araç ya da tekniklerle üretilmesi mümkün olmayan sanat yapıtları, günümüzde, yeni teknolojilerden yararlanarak üretilmeye başlanmıştır. Bu gelişmelerden en çok etkilenen sanat dallarından biri animasyondur. Teknolojinin gelişimiyle bilgisayar animasyonları gündelik yaşamımızın ayrılmaz bir parçası haline geldi. Animasyon uygulamaları artık fantastik dünyaları gerçeğe dönüştüren yeni bir sanat formu olarak algılanmaya başlandı. Bu yeni sanat formu, tıpkı bir kokteyl gibi yaratıcılık, hayal gücü, anlam, renk, hikaye vb. çeşitli sanatsal ögeyi içinde barındırmaktadır. '3 Boyutlu Animasyon Yapımlarında Anlatım Unsuru Olarak Aydınlatma: Örnek Bir Çalışma' başlığını taşıyan bu çalışmanın amacı, geleneksel sinema yapımlarının yaşamsal unsurlardan biri olan sinematografik aydınlatmanın 3B animasyon filmlerinde nasıl uygulanabileceği ve ayrıca, söz konusu aydınlatmanın hikaye anlatımına nasıl uyarlanabileceğinin incelenmesi olarak belirlenmiştir. Bu çalışma dört bölümden oluşmaktadır. Çalışmanın ilk bölümü 3B animasyonun ne olduğu, önemi ve yapım aşamalarının neler olduğu hakkındadır. Her aşamanın kendisine özgü terminolojisi ve uygulanan temel teknikler bu bölümde açıklanmaya ve tanıtılmaya çalışılmıştır. İkinci bölümde dramatik aydınlatma konusu mevcut literatür ışığında önce tartışılmış, sonrasında işlevleri detaylara girilerek açıklanmıştır. Hikaye anlatımına başarılı katkı sağladığı düşünülen uygulamalar, 3B animasyon filmlerinden seçilen örneklerle yansıtılmaya çalışılmıştır. Üçüncü bölümde dijital aydınlatma araçları ele alınmış ve her aracın geleneksel sinema aydınlatılmasındaki benzerleri ile farklılıkları belirtilmeye çalışılmıştır. Ayrıca dijital aydınlatmada kullanılan araçların üretim sürecine etkileri de incelenmiştir. Çalışmanın dördüncü ve son bölümünü 'Uygulama Çalışması' oluşturmaktadır. 3B animasyon yapımlarında temel unsurlardan biri olan aydınlatmanın hikaye anlatımına katkısını somutlaştırmak amacıyla kısa metrajlı bir animasyon çalışması yapılmıştır.
Güncel sanatta bir kültürel bellek olarak terkedilmiş alan

Disiplinlerarası bir kavram olan kültürel belleğin felsefe, sosyoloji, psikoloji, tarih, edebiyat, antropoloji ve kültür alanlarının birlikteliğinde sözlü ve yazılı anlatımın yanı sıra, görsel anlatımın olanakları ile güncel sanat dinamikleri içinde bireysel ve kolektif belleği referans alan bir tutum izlediği görülmektedir. İnsanlar, içinde bulundukları kültüre ve kişisel olana ait olan bellek ile yaşadıkları alanlarla ilişki kurmakta onlara anlamlar yüklemekte ve içinde bulundukları bu alanlarda oluşturdukları anlatılar aracılığıyla kimliklerini oluşturmaktadırlar. İnsanlar için 'Kimim? , 'Kimiz? sorusunu akla getiren bellek, birey için yaşamının belli bir periyodunu anımsatırken bazen de yaşananlardan kaynaklanan topluluğun geçmişşini anımsatan toplumsal hafızanın bir parçası olabilir. Geçmişi anlatan hatırlama ve unutma eylemi ile ilişkili kavram olan belleğin, kültürel olarak incelenmesi modernitenin unutkanlık sorununa bağlanabilir. Geçmişin kimlik alanları modernite süreci ile terk edilmeye başlanır, ancak birey ve toplumsal bellekte yer edinir. Geride kalan olaylar, kişiler, mekanlar, nesneler sanat alanına taşınarak sanat nesnesine dönüştürülen geçmişş, gelecek ve şimdiki zaman çerçevesinde kültürel bir zemin üzerinde hatırlama tanıkları ile kültürel bellekte yaşamaya devam eder. Kültüre özgü değerlerin taşıyıcıları olan evler ve hafızada kayıtlı biriktirilen, korunan yadigar nesneler artık işlevinden yoksun bırakılsa da, anlam ve dil bakımından bireye bağlılığını sürdürerek şimdinin gözünde, geçmişş yaşamın izinde anıları saklı olduğu yerlerden çıkarıp güncel ile buluşturur. Belleğin yolculuğu dokümantasyon argümanları ve artistik düzenlemelerle kendi zamanının ötesinde bir zamana taşınarak ölümsüz etkin bir yeti haline gelir.
Sanatta kartografik yaklaşımlar

Bu Sanatta Yeterlik Raporu, kartografiyi, mekanın yeniden üretimi bağlamında sanatta yapıtlarındaki etkisini öne sürerek, bunu tartışmayı amaçlamaktadır. Mekanın yeniden üretilmesi fikri, postyapısallcı fransız düşünürlerinin tanımladıkları üç kavram üzerinden yapılandırılır. Bunlar, mekanın üretimi, yersiz yurdsuzlaşma ve heterotopya kavramlarıdır. Bu kavramlardan yola çıkarak, görsel sanatta mekanın yeniden üretimi, küreselleşen dünyada, insan-mekan ilişkisi çerçevesinde, aidiyet kavramının sorgulanmasına bağlanır. Sanatta Kartografik Yaklaşımlar adı altında toplanan yapıtlar, insanın yer kavramına ilişkin duyum ve algıları, mekan, bellek ve anı kavramları üzerinden görsel imgeler yaratmayı hedeflemektedir. Bu yapıtlar; resimden resimle birlikte yerleştirmeye, fotoğraftan yere-özgü yerleştirmeye kadar birçok farklı teknikleri ve sunumları içermektedir. Çalışmalarda, müdahale ve dönüştürmeye dayalı çoklu yöntemler kullanılmıştır. Ağırlıklı olarak, eşzamanlılık durumunu görsel olarak sunmakta elverişli olduğuna inanılan kolaj tekniği kullanılmıştır. Bununla birlikte, biçim ve sunum açısından minyatür ve harita arasında kurulan benzerlik, birçok yapıtın biçimsel ve kavramsal yönünü belirleyici olmuştur. Mekana özgü yerleştirmeler ise, mekanın yeniden üretimi düşüncesinde, mekansal algı, fiziksel anlamda da dönüştürmek hedeflemiştir. Bu uygulamalar, sanat yapıtı ve izleyici arasında yeni ilişkiler başlatmayı ve bu iletişimi etkin kılmayı amaçlamaktadır.
Çağdaş Türk resminde kübist eğilimler

Kübizm öne sürdüğü görüşlerle, estetik anlayışta, resim sanatının tümüyle dönüşüm geçirmesine yol açan bir modern sanat akımıdır. Batı sanatının natüralizmden kopmasında en önemli etkenler sanatçının hayal dünyasının genişlemesi, teknolojik gelişmeler ve fotoğrafçılık olmuştur. Kübizm'in doğduğu yıllarda İtalya'da Fütürizm, Fransa'da Orfizm, Almanya'da Der Blaue Reiter akımları sanat ortamını etkilerler. Kübizm Empresyonist geleneğe karşı çıkarak, yeni bir biçim dili yaratır. Felsefik bağlamda Kübizm, nesnelerin duyusal görünüşlerini değil, değişmeyen, mutlak bir varlık görünüşünü vermektir. Kübizm'in ilk devresi Picasso'nun Avignon'lu Kızlar adlı tablosuyla başlamıştır. Daha başka bir ifadeyle, Picasso Kübizm'i kışkırtmıştır. Picasso ve Braque Courbet ve Cezanne' dan aldığı mirası kübist temelde bir resimsel sunuşa döktüler. Kübizm ilk devresinden sonra analitik ve sentetik olarak iki döneme ayrılır. Analitik Dönem' de, nesnelerle kişilerin düzlemler halinde aynştırılmasıyla deneysel bir yorumlamaya gidilmiştir. Sentetik Dönem'de ise; gazete, muşamba, teneke gibi çeşitli malzemeler resme sokulmuştur. Bu kolaj çalışmalarında biçimlerin bireşimleri dikkati çeker. Kübizm akımı, bu dönemlerinden sonra gelecekteki gelişmeleri etkilemede bir devrim niteliği taşır. Çağdaş Türk Resmi, Cumhuriyet Dönemi'nde atılan çağdaşlaşma yolundaki atılımlar ile yenilikçi bir döneme girmiştir. Cumhuriyetin ilk yıllarında Avrupa'ya giden ressamlar yeni eğilimlerle dönerek Müstakil Ressamlar ve Heykeltıraşlar Birliği'ni kurmuşlardır. Fakat bu grubun dağınık görünümüne karşın D Grubu, Modern Sanatın kapılarının Türkiye'ye açılmasında kararlı bir çizgi izlemiştir. Kübizm akımına bağlı çalışan sanatçılar, kübist anlayışla köklenmiş, Türk değerlerine uygun olan, kendi üsluplarını oluşturmakla Türk Resmi'ne yeni bir soluk getirmişlerdir.
Anadolu uygarlıklarında baskı sanatı

Çalışmamız, baskı sanatının başlangıcından bugüne dek tarihsel ve teknik gelişim açısından izlendiği, Anadolu'daki geleneksel baskı sanatı örneklerinin saptanarak son durumlarının belgelendiği ve sanatsal özgün baskıların Cumhuriyet dönemindeki gelişiminin ortaya konduğu toparlayıcı bir kaynak olma amacım taşımaktadır. Bu bilgilerin ışığında Anadolu Uygarlıklarının baskı sanatına yaptığı katkılar ortaya çıkacaktır. Amacımız gereği üç ana bölüm başlığı altında topladığımız çalışmamızın 1. Bölümünde baskı sanatım tarihsel bir çerçeve içinde ele aldık. Bu bölüm, baskı sanatının tarihsel gelişiminin ve Anadolu Uygar lı klan ndaki yerinin incelendiği iki alt bölümden oluşmaktadır. Baskı teknikleri ilk uygulandıkları dönemlerden itibaren kronolojik bir sıra izlenerek verilmeye çalışılmış, toplumların birbirine yaptıkları etkiler ışığında ortaya çıkan sonuçlar değerlendirilmiştir. 2. Bölümde Anadolu'nun geleneksel baskı sanatları kapsamındaki mühürcülük, yazmacılık, deri ciltçilik ve taş baskı sanatları, alt bölümler halinde düzenlenerek incelenmiştir. Geleneksel baskı sanatlarını uygulayan son ustalarla görüşülmüş, bilgiler alınmış ve belgelenmeleri sağlanmıştır. Özgün baskının incelendiği 3. Bölümün alt bölümlerinde ise özgün baskı tekniklerinin açıklaması yapılmış ve özgün baskının Cumhuriyet dönemindeki gelişimi anlatılmıştır.