turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Fotoğrafta gerçeğin saptırılması ve yeni/başka gerçeklik arayışları

İnsanlık varoluşundan beri 'gerçek' dünya ile çevrelenmiş olmasına rağmen, hep kendi öznel gerçeğini oluşturmuş ve bu gerçeklikle yaşamıştır. Gerçeklik, her bireyin kendi bakış açısıyla oluşturduğu izlenimler aracılığıyla algılandığından, onu mutlak ve genel geçerli bir tanıma indirgemek ve ifade edebilmek olası değildir. Yaşamını anlamlandırma isteği, bireyi felsefi düşünmeye ve üretmeye iterken, yaratma dürtüsünün getirisi olan gerçeklik arayışları sanatla doğrudan ilişkilidir. Teknolojik gelişmeler doğrultusunda 19. yüzyılın ortalarında fotoğrafın devreye girmesi ile, görüntüler ve gerçeklik arasındaki ilişki bambaşka bir tartışma ortamına taşınır. Fotoğrafı, dış gerçekliği 'tarafsız' ve 'birebir' yeniden üretip çoğaltabilen bir araç olarak görmek ile, sanatsal anlatı dilini oluşturacak yaratıcı bir ifade biçimi olarak görmek arasındaki ikilem nedeniyle; bu karmaşık ilişki hiçbir zaman yalın ve net bir biçimde açıklanamaz. İnsanlık gün geçtikçe teknolojinin de hiç sorgulanmaksızın kullanılması sonucu, duyarsızlaşmaktadır. Sistem yavaş yavaş insan ve doğa arasına koyduğu mesafeyi artırırken toplumu dış dünya gerçekliğinden koparır. Gerçeklik arayışı ve sanatsal kaygı da, artık yalnızca geri kalan her şey gibi 'tüketilmek' için vardır. Dolayısıyla bugüne değin tanımlanmış tüm kavramların içi boşalır. Kitlesel iletişim araçları içi boşaltılmış anlamları yineleyerek, gerçeği unutturur ve toplumları kendilerine yabancılaştırır. Etrafımız bireysel olarak asla algılayamayacağımız kadar çok fotoğrafla donatılmış durumdadır. Bu fotoğraflar dünyanın gerçekliğiyle olan ilişkimizi dönüştürerek, yeni, yabancılaşmış bir 'görme etiği' oluşturur. Platon'un Mağara Alegorisi'ne atıfla; koşullar değişmiş olsa bile, bizler hala Platon'un mağarasında oturmaya devam ediyoruz. Günümüzde birer ifade ve iletişim kurma biçimi olan fotoğraflar, görselliğimizi somutlaştırdığımız kişiye özel gerçeklik arayışlarıdır. Fotografik süreç, görünüşlerin birebir tasvirlerinin kaydedilmesinin ötesine geçen ve örtücünün kapanmasından sonra gerçekleşen bir gerçekliğe dönüşüyor.
18. ve 19 yüzyıl Osmanlı halkları kadın giyim kuşamının kültürel etkileşim bağlamında analizi

Osmanlı Devletine dair gerçek ya da yoruma dayalı görseller içeren minyatürler, gravürler, albümler ile hükümler, kanunnameler, tereke defterleri, seyahatnameler gibi görsel ve yazılı eserler tarihe tanıklık eden belgeler olarak değerlendirilmektedir. Her biri geçmişşe dair kanıt özelliği taşıyan bu tür eserler, aynı zamanda Osmanlının günlük hayatına dair bilgiler veren açıklayıcı belgeler olarak da kabul edilmektedir. Bu belgeler arasında yer alan minyatürler, gravürler, albümler, Osmanlı Devleti'nde yaşayan halklara ilişkin görsellerle sosyal yapıya ve yaşama dair birçok veriyi yansıtmaktadır. Görsellerin hazırlandığı dönemin giysilerine dair malzeme, biçim, renk, kullanım ve süsleme özelliklerine ışık tuttuğu düşünülmektedir. Bu sebeple minyatürler, gravürler, albümler titizlikle incelenmesi gereken belgeler arasında yer almaktadır. Coğrafi sınırları içerisinde uzun yıllar farklı halkların bir arada yaşadığı Osmanlı devletinde, toplumsal yaşamı düzenlemek adına giyim kuşam biçimlerinde kesin çizgilerle ayırımlar oluşturulmaya çalışılmasına rağmen, kültürel etkileşimin gücünün ağır gelerek çoğu zaman bu sınırların aşıldığı ve ortaya çıkan benzer biçimler, çalışmanın çıkış noktasını oluşturmaktadır. Bu çalışmada; 18. Yüzyıl ve 19. yüzyılda Osmanlı devletinde yaşayan Müslüman Türk, Ermeni, Yahudi ve Rum kadın giyimi incelenerek, dört halkın giyim kuşam kültürü arasındaki benzerlik ve farklılıkların belirlenmesi amaçlanmıştır. Müslüman Türk, Ermeni, Yahudi ve kadınlarının günlük giyimlerini yansıtan toplam 79 gravür ve resim, araştırmacı tarafından hazırlanan giysi inceleme formu ile incelenmiştir. Tablolar halinde sunulan giysi görselleri, biçimsel ve kullanım özellikleri açısından ele alınarak, renk, kumaş ve süsleme gibi tasarım özellikleri açıklanmış ve halkların kadın giysileri arasındaki benzerlik ve farklılıklar yorumlanmıştır. Çalışma ile alan yazınına katkı sağlanacağı düşünülmektedir.
Signification of the art work in relation to its placement within space

Bu tezin amacı sanat yapıtı ve mekan arasındaki ilişkiyi araştırmaktır. Mekanın ve işin birbirlerine kattıkları anlamlar üzerine farklı yaklaşımlar vardır. İşlerin hayata geçirildiği ve sanat işinin bir parçası olarak mekan üzerine düşünülerek işler üretilmiştir. Bu tezin başliği tez olarak sunulan bütün işlerin ortak tutumu ve çekirdeğidir. Bütün çalışmalarım sanat yapıtının mekanla olan ilişkisi üzerine temellendirilmiştir.
Tarihe subjektif yaklaşımın sanat yapıtına etkisi

Bu eser metni, tarihçinin, tarih yazımında kasıtlı ya da kasıtsız sübjektifyaklaşımını, tarihçinin pratiğinde bir tutum olarak görülmesini ve sanatçı pratiğinekopyalanarak oluşturulan projeyi sunar. Eserler bir yöntem denemesi olarak, hemsübjektif tarih yazımı ile sanatçının sanatsal pratiği arasındaki benzerlikleri arıyor ve bunları birleştiriyor; hem de ideolojik bir aygıt olarak tarihi, tarihsel olguları bilgiye dönüştürme pratiği içinde geçmişşi yorumlayan tarihçileri, bu sistemin içindekalmalarını ve değiştirilmiş geçmişşin birçok alanı etkilemiş olmasını eleştiriyor. Burada sanatçı, bir tarihçi rolüne bürünüyor ve tarihçinin sübjektif bakış açısını referans alarak tarih yazımını sanatçı bireyselliğinde ele alıyor. Sanatçı kendiöznelliğinde, tarihçinin olguları düzenleme ve bilgiye dönüştürme pratiğinikopyalıyor. Ayrıca, tarihçi pratiğine de sübjektif bir biçimde yaklaşıyor. Tarihten görsel kayıtlar tarihten sanat eserleri sanatçının pratiğinde yenidenyorumlanır ve sanatçının sübjektif yaklaşımı ile yeni yorumlara dönüşürler. 'Tarihyoktur, tarihçi vardır' söylemi ile bu projeler, tarihçi olma durumunu dahi, tüm tarihdurumlarını sanatçı sübjektifliğinde yorumlar.
Sanat ve tasarım ilişkisi bağlamında resim sanatında mimari çözümlemeler

Bu çalışmada sanat ve tasarım arasındaki ilişki doğrultusunda resim sanatında mimari çözümlemeler incelenmiştir. Çalışmanın ilk bölümünde resim sanatının 1850 sonrasında sanatsal tasarım ve mimari ile birlikte tarihsel süreç içerinde ilişkilendirilmesi ele alınmıştır. Ayrıca bu bölümde çağdaş sanatın başlıca akımları içerisinde resim sanatının mimarlık ve sanatsal tasarım ile ilişkilendirilmesi süreci araştırılmıştır. Sanatın disiplinler arası etkileşimi ve durmaksızın genişleyen malzeme imkanlarının özellikle resim sanatını nereye götürdüğünü ve gelişme süreci incelenmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde ise sanatsal tasarımı etkileyen öğelerin plastik ve felsefi olarak nasıl irdelendiği ya da nelerden faydalandığını ve bunların yanı sıra malzeme, mekan bağlamında ele alınmıştır. Çalışmanın son bölümünde sanatsal tasarım içerisinde mimari mekanları, sanat eserine dönüştürülen mekanları ve resim sanatının çizmiş olduğu yol haritasını inceleyerek mimari çözümlemeler yapan başlıca sanatçıların eserlerine de yer vererek resim sanatının Sanat tarihi sürecinde birçok farklı bilim dalı arasında nasıl etkileşim meydana getirdiğini inceleyeceğiz. Bu bağlamda resim ve mimari alanları arasındaki ilişki doğrultusunda çalışmada mimari çözümlemeler belirlenmeye çalışılmıştır. Çalışmanın amacı doğrultusunda literatür incelemesi yapılarak konu ile ilgili makaleler, yüksek lisans tezleri ve kaynak kitaplar incelenerek çalışmanın kuramsal boyutları meydana getirilmiştir.
Bir kültürel rituel olarak şarap ve şarap üretimi

Bu tez çalışmasında ve belgesel filmde üzüm ve şarap üretiminin bu topraklardaki serüvenini ve şaraba yönelik tarımsal faaliyetlerin diğer tarımsal faaliyetlerden olan farkını göstereceğiz. Bunun yanında şarabın nasıl bir yapım sürecinden geçtiğini ve bu süreçte onu üretenlerin ne gibi sıkntılar yaşadığını, yetiştiren köylülerle üreten fabrikatörler arasında ne gibi çelişkiler olduğunu anlatmaya çalışacağız. Emek yoğun bir uğraş olan bağcılık ile ülkemizde sermaye yoğun bir durumu olan şarap üreticiliği arasındaki farklılaşmayı aktaracağız. Son yıllarda yoğun bir şekilde kent yaşamında da tüketilmeye başlayan şarabın, niçin bu kadar tercih edilen bir içecek olduğunun nedenlerini araştıracağız. Şarabın bağlarda başlayan ve kent yaşamında biten yolculuğunu konunun uzmanı kişilerle yapılan röportajlar ve şarap üretim merkezlerinde yapılan çekimlerle izleyenlere aktaracağız.
Resimde insan ve doğa ilişkisi

İnsanlık tarihi insanın ilk varoluşundan itibaren doğa ile yan yana olmuştur. Dünya oluşumunun içerisinde diğer canlılarla beraber varlığını gösteren insan tıpkı başka canlılar gibi doğaya karşı bir uyum sağlamıştır. Daha sonra ise insan diğer varlıklardan farklı olarak düşüncelerini ortaya koyarak doğaya karşı üstünlüğünü kısmen de olsa sağlamıştır. İnsanın doğayı tanımaya başlaması varoluşu süresince yeni buluşlar bulmasına ve devrim niteliğinde keşifler yapmasına sebep olmuştur. Yani insan her zaman doğayla iç içe olmuş ve doğayı tanıyarak varlığını daha da güçlendirmiştir. İnsanın doğayla ilişkisi sanat alanında bile ilk çağlardan itibaren kendisini göstermiştir. Zamanla insanın farklı ve gelişen ihtiyaçları sanat alanında da kendini göstermiştir. Sanat çalışmaları bazen büyüsel anlamlar taşıyan semboller olmuş bazen de süs ve yazı diline dönüşmüştür. Sanat kimi zaman güçlerin yanında yer almış kimi zaman da toplumsal ifadeyi yansıtmıştır. Sanat her zaman doğayla olan ilişki varlığını sürdürecektir. Çünkü insan doğayla her zaman yaşayacak ve bu etkileşim var olduğu sürece insanın doğayala irtibatı bilim ve sanat anlamında kendini gösterecektir. Bu tezin konusu, insanın doğayla ilişkisini kişisel yorumumlarla görselleştirmektir. İnsan doğası gereği tıpkı doğa gibi bazen hüzünlü bazen de sıcak ve umutlu olmuştur. Bu uyum ve benzerliği yansıtmak ve bunu görsel formlarla resimlendirmek bu tezin ana hedefi olmuştur.
Topkapı Sarayı Müzesi III. Ahmed Kütüphanesi kumaş ciltlerinin araştırma ve uygulaması

Topkapı Sarayı Müzesi III. Ahmed Kütüphanesi Karatay katalogunda bulunan kumaş ciltlerin dönemini ve etkileşimini inceleyerek cilt sanatındaki önemi vurgulanmak istenmektedir. Kumaş ve deri cilt kaplarda kullanılan kumaş çeşitleri ise çatma, kemha, kadife, canfes, atlas, tafta, kutnu gibi ipekli ve benzeri çeşitlerdir. Cilt sanatımızda geçmişşte kullanılan teknikler ve uygulamaların geleneğe uygunluğu günümüzde de sürmektedir. III. Ahmed kütüphanesinde bulunan Fehmi Ethem Karatay Kataloguna ait 3889 Eserin içinden kumaş ciltlerin yer aldığı yedi katalogdaki bulgulara göre seksen dört adet kumaş cilt kayıtlı bulunmuştur. Türkçe kataloğun birinci Cildinde bir adet, Türkçe kataloğun ikinci Cildinde bir adet, Farsça katalogda dört adet, Arapça kataloğun ikinci Cildinde dört adet, Arapça kataloğun üçüncü Cildinde elli altı adet, Arapça kataloğun dördüncü Cildinde ise on sekiz adet kumaş kaplı cilt tespit ettik. Kumaş ciltler, II. Bayezid döneminde klasik deri ciltlerle beraber çok görülmüştür. Küçük kareli kumaşlarla ve çubuklu iki renk yollu ipek kumaşlarla kaplanmış bazı iç kapaklarda şemse ve kat'ı süslemeler bulunmaktadır. O dönem bazı kitap ciltlerinin de bu teknikle restore edildiği düşünülmektedir. Bu düşüncenin temeli koleksiyondaki bazı iç ve dış kapakların kalıplarının benzerlik göstermesidir. Bu ihtimal, araştırmamı daha da ilginç kılmaktadır. Bu nadide eserlerin yıpranmış cilt kapları koruma için restore edilirken, cilt kaplarının deri yerine ipek kumaşlarla kaplanmış olması ve dış kapağın iç kapağa çevrilmiş olması ihtimalini ve düşüncesini doğrular niteliktedir. III. Ahmed Kütüphanesi'nde bulunan ciltlerin araştırması sonucunda seksen dört adet kumaş cilde rastlanmıştır. Kütüphane koleksiyonunda bulunan seksen dört adet kumaş cildin görsel araştırmalarında iki adetinin deri cilt olduğu saptanmıştır. seksen iki adetin incelemesi sonucu birebir çizimler yapılmış ve bir adet geleneksel teknikler kullanılarak A3564 no'lu eserin uygulaması yapılmıştır. Tez çalışmasının konusunu oluşturan Topkapı Sarayı Müzesi'nin, III. Ahmed kütüphanesinin ve Enderun kitaplığının kısa tarihçesine de yer verilmiştir.
1960'dan günümüze teknolojik gelişmelerin ve çağdaşlığın özgün baskı sanatına etkileri

Günümüze, Teknolojik Gelişmelerin ve Çağdaşlığın Özgün Baskı Sanatına Etkileri' başlıklı tez çalışmasında özgün baskı kavramı ve baskı sanatının tarihsel gelişimi kısaca özetledikten sonra, özgün baskı sanatına önemli yeniliklerle, farklı bakış açıları getirmiş sanatçılar, 1960'lardan günümüze kadar olan dönemi içeren sanatsal oluşumlar ve bunların özgün baskı sanatıyla olan kesişimleri, tarihsel gelişim sürecinde araştırılmıştır. Giriş bölümünde sanatsal değişim sürecinde, özgün baskı sanatının önemine kısaca değinildikten sonra, 1. bölümde, baskı sanatının tarihsel gelişimini ve özgün baskı kavramı,2. bölümde, Rauschenberg ve Johns'un çağdaş baskı sanatına katkıları,3. bölümde, 1960- 80 yılları arasındaki dönemde, özgün baskı sanatındaki karma tekniklerin, sanatsal oluşumlar açısından önemi,4. bölümde, yüksek teknolojide insan faktörünün önemi,5. bölümde, 1980 sonrası özgün baskı sanatını, araştırılmıştır. Sonuç bölümünde ise, teknolojik gelişmeler ne denli sınırsız olursa olsun sadece bir araç olarak görülebilecekleri, önemli olanın ise sadece sanatçının düşünsel anlamda ifade etmek istedikleri olduğuna dikkat çekilmek istenmiştir.
21. y. y. batı sinemasında jenerik tipografisi

Film jenerikleri görüntüler, yazılar ve müzikten oluşmaktadır. Jenerikte yer alan yazıların düzenlenmesinde tipografik eleman ve ilkelerden yararlanılmaktadır. Film jenerik tasarımı açılış ve kapanış jeneriklerinde yer alan yazı karakterlerinden, bu karakterlerin yer alacağı arka plana kadar birçok konuyu içermektedir. Filmin konusu ve türü tasarımın ağırlıklı belirleyici faktörleri arasındadır. Film jenerik tasarımının tarihsel gelişiminde dönemin tasarım trendlerinin etkili olduğu görülmektedir.
Açık alev karşısında kıvırma, bükme, üfleme teknikleri

A. A. K. C. Ş olarak tanımladığımız Lampwörking tekniği günümüz cam şekillendirme yöntemlerinin en çok kullanılanlarındandır. Bu teknikte esas olan şalumo, brenner ya da torch olarak adlandırılan aparat ile camın eritilmesi ve şekillendirilmesidir. Doğrudan cam madeninin alınıp şekillendirilmesi işlemi sınırsız bir tasarım dünyası demektir. Fakat bu sınırsız uygulama aralığı ekonomi ve ekip çalışmasıyla doğru orantılıdır. Bu uygulamada ise çok daha küçük boyutlar düşünüldüğünde sıcak cam şekillendirme işlemine yaklaşan tasarımlar yalnızca tek kişilik bir uygulamayla yapılabilir. Özellikle 20. yüzyılda cam kimyasındaki ve teknolojisindeki ilerlemeler A. A. K. C. Ş uygulamasını yaygınlaştırmıştır. Bu teknik uygulama ile kimyasal laboratuar malzemeleri, biblolar, neon ışıklandırmalar, takılar ve küçük zücaciye ürünleri üretilebilmektedir. Çalışmamızdaki asıl amaç Türkiye'de A. A. K. C. Ş yöntemiyle yapılan üretimi ve atölyeleri tanıtmak olacaktır. Yöntem olarak soru cevap şeklinde kurgulanan kısmen katılımlı bir gözlem seçilmiştir. Ülkemizde camcılık tarihiyle ilgili çalışmaların yetersizliği çalışmada bazı tarihlendirmeleri zorlaştırmaktadır. Bir ön çalışma olarak değerlendirilmesi gereken araştırma zaman içerisinde tamamlanacak, bu üretimin ülkemizdeki tarihsel ve teknik gelişmesi açığa çıkartılacaktır.
Personal archive and monumentalization of the unofficial history: An introspective on image and remembrance collection

Bu tez, anımsamayı sanatın bir konusu olarak kabul etmekteki ve onu somutlaştırma halindeki motivasyon sağlayan öğelere dikkat çekmeyi amaçlıyor. Araştırma süreci boyunca esas kaygı yazarın enstalasyonuyla bağlantılı olarak hatırlatıcı bir yapı olarak anıtın rolünü ve gayri resmi tarihin anıtsallaştırılmasına duyulan ihtiyacı kavramak üzerine olacaktır. Bunun yanı sıra, yazarın fotoğraf, video, ses, mektup ve bilgi objeleri diye nitelendirdiği hatıralardan oluşan kişisel arşivi için oluşturulmuş bir anıttan yola çıkarak gündelik olanın sanat bağlamındaki yerini tartışacaktır. Bu amaçla literatür taramasının yanı sıra bazı filmler, nörolojik hasta vakaları ve bazı görsel dökümanlar içerikleri ve metaforik temsilleri göz önünde bulundurularak incelenecektir. Bu tez kişisel arşivin yalnızca kişisel bir tarih oluşturmadığını, aynı zamanda gelecek için de arkeolojik bir bileşen rolünü oynadığını tartışmayı amaçlıyor.
Lif sanatında enstalasyonun yeri

Tarihin en eski zamanlarından beri var olan tekstil, bu süreç içerisinde farklı yönlerde gelişen ve değişen sanat, tasarım, endüstri gibi alanlarda varlığını sürdüren bir olgu olmuştur. Tekstil liflerinin yapısall niteliklerini, form olanaklarını içerisinde barındırarak, bunu bir ifade biçimi olarak kullanan, deneysel ve yaratıcı yapıtlar ortaya koyan Lif Sanatını, Enstalasyon perspektifinden değerlendirmek amacıyla 'Lif Sanatında Enstalasyonun Yeri' başlıklı çalışma ele alınmıştır. Enstalasyon, sanatsal bir ifade biçimi olarak, çağdaş sanat içerisinde tercih edilen bir uygulama ve araştırma alanı barındırmakta, kullanılan farklı malzeme ve materyaller sınırlarının çizilmesini engellemektedir. Tekstil materyallerinin yumuşaklık, saydamlık, kolay şekil verilebilirlik ve taşınabilirlik gibi fiziksel özelliklerinin yanında yapıta kattığı kavramsal değerler ve ilettiği kültürel referanslar, geniş bir malzeme alanını kucaklayan enstalasyon için tekstili, olanaklarına sıklıkla başvurulan bir kaynak haline getirmiştir. Bu yaklaşımlar doğrultusunda oluşturulan tez çalışması; Lif Sanatının Kültürel Referansları, Bauhaus Sonrasında Tekstil ve Sanat Etkileşimi, Tekstil ve Sanat Etkileşimi Perspektifinden 20. Yüzyıl Sanatında Enstalasyon, 1980 Sonrasında Teknolojik Gelişmelere Genel Bakış, 21. Yüzyıl Lif Sanatında Enstalasyonun Yeri, başlıklı bölümlerden oluşmaktadır.
Dövmenin bedende yeri ve sanat üzerine yansıması

Dövme, inanca dayanan ve her kültürün kendi izlerini taşıyan insan tenine ince ince örülmüş motiflerden oluşan tasarımlardır. Yazı öncesi dönemin önemli kültürel öğelerinden biri olarak tarih öncesi çağlardan günümüze kadar varlığını sürdürmüştür. Dövmeleri sembolize eden motiflerin kullanımına, mağara duvarları, halı-kilim, dokumalar, deri, süs ve ziynet eşyaları, mezar taşları, eski yazmalar, tabletler, kitabeler, damgalar vs. gibi birçok alanlarda rastlanmaktadır. Sosyal hayatın içindeki birçok unsur gibi tanrıya inanmanın ve ona yakın olmanın ifadesi olarak dövme inanç sistemleri ile yakından ilgilidir. Dövmeler, Şamanizm, Totemizm, Zerdüştlük, Animizm, Budizm gibi inanç sistemlerinin oluşturduğu 'kutsal' ve 'yasak' olandan beslenmektedir. Yasağın arkasındaki gizem merak uyandırmıştır. Buna paralel olarak da, insan bedeninde hayat bulan bu simgesel anlatım temelde kutsal kabul edilen her türlü nesne için uygulandığı görülmüştür. Dövmeler ilkel kabilelerde, eski uygarlıklarda, çeşitli kültür çevrelerinde dikkat çeken kültürel, ekonomik, mitolojik anlamlar yüklü bir ifade aracı olarak karşımıza çıkarlar. Sözlü olmayan bir iletişim aracı olarak dövmeler ve anlattıkları farklı bir ifade aralığını yansıtmaktadır. Bedenlerde bu ifade alanlarından biridir. Söze dökülemeyen bazı düşüncelerin görsel simgelere dönüştürülmesiyle bedenler üzerine aktarılmasıdır. Her çağda toplumlar çeşitli nedenlerle bedenlerine bazı müdahalelerde bulunmuştur. Keserek, delerek, yararak, boyayarak ve dövme yaparak bedenlerine bir takım simgeleri dahil etmişlerdir. Bilmeden de olsa beden sanatının en eski ve kalıcı örneklerinden olan dövme olgusunu meydana getirmişlerdir. Zamanla nesilden nesle geçen bu gelenek, görsel yanı ağır basan bir sanat formuna dönüşmüştür. Bütün estetik kavramlar ve sınırlılıklar içerisinde dövmelerin neler anlattığını incelediğimizde, çeşitli amaçlarla yapılan, insanlar için çok faklı anlamlar taşıyan, geleneksel anlamını giderek yitirmekte olan ve günümüzde ise profesyonel bir ruhla yapılarak hızla dikkatleri üzerine çekmektedir. Çalışmada, eski çağlardan beri bedenler üzerine hapsolan bir sanat formuna dönüşen ve her kültürün kendi mozaiği içinde hayat bulan, günümüze kadar gelen dövme adetinin; nasıl meydana geldiğini, bu ananevi sembollerin neler anlattığını ve buna paralel olarak Osmaniye ilinde geleneksel dövmenin uygulanışını kapsayan çalışmayı araştırmak amacıyla hazırlanmıştır. Aynı zamanda dövme olgusunun beden sanatı içerisindeki etkilerinin neler olduğu ortaya konulmak istenmiştir.
Sanatta ölüm kavramının beden ve cinsellik üzerinden deneyimlenmesi

'Sanatta Ölüm Kavramının Beden ve Cinsellik Üzerinden Deneyimlenmesi' başlıklı Sanatta Yeterlik Sanat Çalışması Raporunda; cinselliğin, insanın bilinçaltı ölüm güdüsü ile doğrudan veya metaforik şekilde örtüşmesiyle ilgili görüşlerin açıklaması yapılmış; ölüm kavramının farklı düşünürler tarafından irdelenmesi, toplumsal bir ilişki biçimi bağlamında ele alınarak özgürlüğüne kavuşturulmasının önemi ve tüm bunların sanattaki yansımaları ele alınmıştır. Bu çalışma kapsamında, dişil ve eril unsurların doğal yapı ve özellikleri saptanarak, birbirleriyle olan etkileşimleri, dişil unsurların farklı dönemlerdeki dışlanma şekilleri, bununla birlikte eril unsurların yüceltilmesi araştırılmış; aynı zamanda, dişil ve eril unsurların birbirleriyle olan normal, paranormal, sapkın ve tekinsiz ilişkileri ortaya konmuştur. Sanatta ve yaşamda insan bedeni, bedenin hassas yapısı, katmanları, yaşam boyunca yüzleştiği her olgu, beş duyu ile algılanan her kavrayış veya yanılsama irdelenmiş; acı ve haz, arzu ve korku, şiddet ve şehvet, durağan ve aktif, ölü ve canlı, bakan ve bakılan, örtülü ve şeffaf, iç ve dış, korumasız ve saldırgan, bağımlı ve özgür, izin veren ve zorla alan, yöneten ve boyun eğen vb. gibi karşıt oluşumlar dengelenmeye çalışılmıştır. Tüm bunların ötesinde, varoluşumuzun en etkin, en esas ilkesi olan yaşam ve ölüm gerçeği, insanın hassas yapısının ardındaki güçlü ölüm güdüsü, ilkel geleneklerde ölüm tabusu, bilinç ötesi düzeyinde ölüme duyulan özlem ve sanattaki yaratımları ele alınmış; içinde bulunduğumuz dönemin şizofrenik, kaotik parçalanmalarının sanat ve sanatçı bağlamında psikolojik ve oto-biyografik etkileri araştırılmıştır. Bu sanat çalışması süresince deneyimlenen duyumlardan ve her türlü veriden etkilenerek, estetik olanın ötesindeki kaotik/abject olanın ön plana çıkarılması hedeflenmiş; doğaları gereği, pasif, geri çekilmiş, olmakta olana izin verme eğiliminde olan dişil yapıların, yine doğaları gereği baskın, aktif ve olduran eril yapılar tarafından kurban şekline dönüştürülmelerinin farklı yaklaşımları vurgulanmıştır. Açıklanan tüm kavramlar çerçevesinde gerçekleştirilen uygulamalar figüratif, performatif, bedensel çalışmalarla canlandırılmış; karşıt kavramlar arasındaki kopukluk ve parçalanmalar açığa çıkarılarak, yeniden birleştirilmeye çalışılmıştır.
Beden ve mekan

İlk toplumlardan günümüze kadar gelen süreçte beden konusunda çok farklı değer yargıları ortaya çıkmıştır. Beden her durumda bir mekanla ilişkilendirilmiştir. Bedenin temsili bereket tanrıçalarından modern çağın reklam panolarına kadar uzanan çok geniş bir alanı kapsamaktadır. 'Beden ve mekan' konusu kentsel çevre ve bireyin bu çevreyle olan etkileşimi üzerine kuruludur. 1960'larda ortaya atılan davran ış-kişi-çevre üçlemesine dayanan model, günümüzde-çevre-kişi- davranış olarak yer değiştirerek, tüketim mekanlarının önceliğine vurgu yapmaktadır. Böylece birey kentsel mekanın edilgen katılımcısı olmuştur. Bireyin sosyal alanla olan etkileşimi; kamusal alanda bedenin temsili ve grotesk anlatımda ortaya çıkan ikileşme hali, bireyin iki farklı zaman ve mekanı aynı anda duyumsamasına dönüşür. Buna bağlı olarak bireyin yaşadığı çelişkiler; teknoloji çağıyla birlikte hızla artan metalaşma ve bu süreç içersinde bedene yüklenen akılcı yaklaşımların gösteri kültürüne kadar gelen yıkıcı sonuçları olmuştur. Kamusal alanda duyarsız hale getirilen birey, sosyal ve psikolojik açıdan özel- kişisel mekan algısıyla kendi alanını belirler. Bu durum, tüketim toplumu modellerinin ürettiği mekanlarda yalnızlaşma halinin de nedenlerindendir. Günümüzde tüketime bağlı olarak gelişen başka bir konuda, beden üzerinden hareketle bedenin teşhiri ve onun metaya dönüşmesidir. Çalışma kapsamında ortaya çıkan uygulamalarda ve verilen örneklerde beden temsilleri, erotik ya da pornografik bir değerlendirmenin dışında tutularak tepkisel bir anlayışla ortaya çıkmıştır. Ayrıca konuyla ilgili verilen örneklerde boya resimlerin yanı sıra, günümüz sanatında kendi bedenini sanat yapıtı olarak ele alan sanatçılar da örnek alınmıştır.