turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
A study on narration of memories through graphic storytelling methods: Tales from Çarşamba

Çizgi romanlar bir süredir popular kültürün ana damarlarından birini oluşturmakla birlikte, 1980 yıllarından itibaren kurgusal olmayan anlatıları da konu edinmeye başladılar. Bu türün kendine has bir hikayecilik anlayışı olduğu söylenebilir. Çizgi roman türü, kendini oluşturan çizim, metin, konuşma balonları ve paneller gibi parçalarının birbirleri ile uyum içinde çalışması sayesinde özgün bir anlatı türü olmaktadır. Bu tezde çizgi romanın kendine has anlatım tekniklerinin etkinliği, anı türünde üretilmiş bir grafik roman olan Çarşamba Masalları üzerinden incelenmiştir. Bu incelemenin sonucunda ulaşılan bulgulardan ilki yazarın anlatı için yaptığı görsel seçimlerin okuyucunun algısını şekillendirebildiği ve okuyucu ile hızlı bir şekilde iletişim kurabildiği olmuştur. İkincisi ise panel kurgusunun da anlatıyı şekillendirmede oldukça önemli bir yeri olduğu ve okuyucu davranışını yönlendirebildiği yönünde olmuştur. Bununla beraber değinilmesi gereken başka bir nokta ise çizgi romanın doğası gereği yazarın okuyucuya duygu aktarması gerektiğinden kurgusal olmayan anlatıya bir katman ekleyerek kendi duygusal yorumunu katabileceği gözlemlenmiştir. Fakat bu durum hikayenin gerçekle olan bağını etkilememektedir, hatta hikayenin zenginleşmesine yönelik katkıda bulunmaktadır. Bütün bu bulgular üzerine çizgi roman türünün kurgusal olmayan anlatıyı aktarmak adına iyi bir alternatif olabileceği sonucuna varılmıştır. Türün kendine has özellikleri hikaye anlatımı için yeni ufuklar açmaktadır ve anlatıyı zenginleştirme olanakları sunmaktadır. Bu sebeple çizgi romanların kurgusal olmayan anlatıların aktarımında, özellikle de anı türü gibi insan duyguları ve yaşamlarıyla iç içe geçmişş türlerin aktarımı için elverişli ve uygun bir anlatı türü olduğu söylenebilir.
Soyut dille duygusal ifadeler

19. yüzyılın sonlarında Van Gogh, Edvard Munch, James Ensor, gibi ressamların yapıtlarında belirmeye başlayan Dışavurumculuk, XX. yüzyılın başlarında Almanya'da, bir düşünce ve sanat hareketi niteliği kazanır. 'DieBrücke' grubunca 1900- 1935 yılları arasında ortaya konanDışavurumcu sanat hareketi doğayı ve toplumu nesnel bir bakış açısıyla betimlemeye karşı çıkarak, öznel ya da içsel gerçeğin yansıtılmasını savunur. I. Dünya Savaşı, (1914-1918)yılları, resim yapan ve oyun sahneye koyan bir kuşağın tüm üyeleri tarafından baştanbaşa yaşanır ve savaşın sarsan yönü dile getirilir.1910'da Wassily Kandinsky, Franz Marc, August Macke, AlexyvonJawlensky gibi Münih' te yaşayan ressamların kurduğu Der Blaue Reiter adlı topluluk, Die Brücke sanatçılarının kullandığı renklere benzer renkler kullanır, ama daha az akılcı ve daha az kötümser bir tutumu benimser. Sanatçılar Dışavurumcu olmak koşuluyla farklı anlatımı yeğlemişlerdir. II. Dünya Savaşı sonrası savaşın oluşturduğu kötü tablo, sonrasında Soyut- Dışavurumculuk, savaştan dolayı Avrupa'dan Amerika'ya giden sanatçıların resme kazandırdığı bir anlayış olarak 1945- 1960 yılları arası etkili olur. Amerika, 1950'lerde soyut ve Soyut-Ekspresyonizm adıyla San Francisco ve New York merkezlerinde örnekler verir.
Çağdaş Sanatta Etik

Jüri: Doc. Dr. Evren KAVUKCU Dr. Öğr. Üyesi. Dr. Hatice DOĞAN Dr. Öğr. Üyesi. Alpaslan AKPINAR Sanat, çağlar boyunca insan ile olan ilişkisini sürdürebilen bir olguya sahip olmuş, insanların anlatım diline dönüşerek devamlı bir gelişim ve değişim sürecine girmiştir. Duygularını ve düşüncelerini anlatım dili olarak kullan sanatçılar, yapıtlarında estetik değerler üzerine yorumlama getirirken, gelişen ve değişen çağa ayak uyduran sanatçının, sanata karşı bakış açısında yeni eğilimler meydana gelmiştir. Bu eğilimlere bağlı olarak ortaya çıkan değişimlerin ürünleri özellikle Modern Sanatta başlarken, Çağdaş sanatta en üst mertebeye ulaşmıştır. Git gide özgürlük alanını genişleten sanatçılar resim sanatında önemli bir konu olarak görülen etik ve estetik değerlerden arınarak ürünler ortaya koymaya başlamışlardır. Tez kapsamının içeriğini oluşturan Çağdaş Sanatta Etik başlıklı tezin birinci bölümünde etik ve ahlak kavramlarının anlamları üzerinden yola çıkarak aralarındaki ilişkiler irdelenmiştir. Ardından etik problemlerin kapsamı içeresinde yer alan intihal kavramı üzerinde bilgiler verilerek, etik felsefi düşünürlerin etik kavramına ilişkin görüşlerine yer verilmiştir. İkinci bölümde esinlenme fikrinden yola çıkılarak, Çağdaş Sanat öncesi etik algısı doğrultusunda sanat felsefesinin konumuna, sanatçı ve etik arasındaki ilişkiye, sanatçıların başyapıtları kendi üsluplarıyla yorumlamalarına dair karşılaştırma yapılırken, Duchamp'ın anlatım dilinin estetik ve etik bağlamda anlamlandırılmasına gidilmiştir. Tezin son bölümünde ise Çağdaş Sanat yapıtlarında varlığını gündeme getiren etik tartışmalara belirli akımlar ve sanatçılar dahilinde yer verilmiş olup, etik bir sorun olarak nitelendirilen intihal kavramı üzerinde durularak örnekler ile ele alınmıştır.
Toplumsal hayatın sosyal sürdürülebilirliğinde mimari fotoğrafın yeri

1826 yılında Joseph N. Niepce tarafından oluşturulan ilk görüntü fotoğraf tarihini başlatmış ve fotoğrafın keşfi fotoğraf sanatçılarını farklı bölgelere yöneltmiştir. Bu bölgelerdeki yapılar, caddeler, sokaklar ve bu bölgelerin kültürleri fotoğraflanmış, günümüze kadar ulaşan bu fotoğraflar bugün bizlere o dönemler hakkında önemli bilgiler sunarak tarihin değerli belgelerini oluşturmuştur. Mimari; bir toplumun, milletin birçok özelliğini içinde barındıran bir alandır. Her mimari yapının, bir kültürün izlerini taşıdığı ve de dönemine ait en önemli göstergeler olduğu gerçeğinden hareketle, geçmişşten bize ulaşan ve bizden de gelecek nesillere aktarılacak, dönem hakkında bilgi verecek mimari eserlerin, kültürel ve doğal birikimlerin korunması gerekliliğinden Eskişehir İlinde tabiat ve kültür varlıkları araştırılmıştır. Araştırma kapsamında varoluşlarının kanıtı mimari fotoğraf sanatı ile aktarılmıştır. Sahip olunan kültür varlıklarının bulundukları kültür ve var oldukları coğrafyanın bir parçası olarak toplumsal hayatın sosyal sürdürülebilirliğinde mimari fotoğrafın önemi vurgulanmış, fotoğrafın aynı zamanda eleştirel gücü, toplumsal gerçekleri dile getirme ve onları değiştirmedeki başarısı göz önünde bulundurularak fotoğraflanan yapıların, yok oluşlarının önlenmesi ve durdurulması hususunda toplumsal farkındalık yaratarak tarihsel ve kültürel bilincin gelişmesine yönelik önerilere yer verilmiştir.
Günlük yaşam resmi

Bu çalışmada konuya göre resim türlerinden janr resmi ele alınmıştır. Eski Mısır dönemindeki hasat sahneleri janr resminin ilk örnekleridir. Günlük yaşam içinde karşılaşılan sahneler her insan üzerinde farklı etkiler bırakır. Sanatçı bu etkilenmeleri yoğurarak sanat eserine dönüştürür. Bu nedenle aynı konuyu ele alan sanatçılar farklı eserler ortaya koymuştur. Bu farklılıklara da değinilmiştir. Kuzey ve Güney Avrupa sanatçıları janr resmini farklı bir şekilde ele almıştır. Kuzeyli sanatçılar köylülerin yaşam biçimlerini idealize etmeden resmederken güneyli sanatçılar güncel ve dünyasal konuları resmetmiştir. Bir sanatçı diğer sanatçının eserinden etkilenerek başka bir eser ortaya koyabilir. Mesela Vermeer Sütçü Kız resmini Gerard Dous'nun Bir Kavanoz İçine Su Döken Kadın resminden etkilenerek yapmıştır. Picasso ile Degas'nın Ütü Yapan Kadınları konu olarak aynı olmalarına rağmen Picasso'nun resmi farklı bir boyut kazanmıştır. Mehmet Ruhi'nin Taşçılar tablosu Courbet'nin Taş Kıranlar tablosu ve Millet'nin Taş Ocakçıları tablosu ile aynı konu'yu resmetsede sanatçı kendine has bir dil yakalamıştır. Matisse'in Ressamın Ailesi tablosunun açıklamasının bir bölümünde Jan Gossaert'in Aziz Luka Meryemin Resmini Yapıyor resmi örnek verilmiştir. Nevzat Akoral'ın Güneşli Salon resmi Matisse'in Ressamın Ailesi resmi ile karşılaştırılmıştır. İkinci bölümde türk sanatçılardan Osman Hamdi'nin, Mehmet Ruhi'nin, Avni Lifij'in, Namık İsmail'in, Nevzat Akoral'ın, Neşe Erdok'un, Aydın Ayan'ın, Nedret Sekban'ın yabancı sanatçılardan Bruegel'in, Steen'in, Vermeer'in, Goya'nın, Courbet'nin, Daumier'in, Renoir'in, Seurat'nın, Matisse'in, Picasso'nun, Westerik'in konuya uygun olarak seçilmiş resimleri ele alınarak incelenmiştir. Üçüncü bölümde konuyla ilgili yapılan uygulamaların açıklamaları yapılmıştır.
Gerçekçilik döneminin özelliklerine göre çocuk resminin biliçlendirme öncesi ve bilinçlendirme sonrası değerlendirilmesi

İnsanın yaratıcı güçlerinin ortaya çıkarılmasında sanat eğitiminin önemi büyüktür. Resim-İş Eğitimi, genel eğitimin bütünü içerisinde düşünülmekle beraber kendine özgü eğitim yasaları ve yöntemleri olan bir alandır. Çocuklar bu derste algılama, düşünme ve bedensel eylemlerinde katıldığı süreç içerisinde kendilerini ifade ederler. Bu nedenle Resim-İş eğitimi sadece boş zamanların iyi değerlendirilmesi gibi süsleyici bir işlevi olan etkinlik değildir. Gerçekleştirdiği endüstrileşme ile teknolojinin yarattığı yeni hayat biçiminin tutsağı olmak tehlikesi ile karşı karşıya olan çağımız insanı, gittikçe duyarlılığını yitirme endişesi içindedir. Bu nedenle çağımızı sadece araç-gereç dünyası olmaktan kurtarmalı ve sanatla zenginleştirerek eğitimin temel amaçlarından biri olması için çaba gösterilmelidir. Resim-İş dersleri sadece sanat eğitimi vermekle kalmaz, öğrencilerin tüm gelişimlerine yardımcı olur. Sanat yoluyla insanlar kişisel bütünlüğe kavuşurlar ve dolayısıyla toplumsal bütünlük sağlanmış olur. Bu neden ile sanat eğitiminde yapılan yöntem hataları kişilerin, dolayısıyla toplumun geleceğinden geri dönülmez sonuçlar doğurur. Her çocuğun farklı algı, bilgi, sezgi, duygu dünyası ve geçmişş hayat tecrübesine sahip olduğu ve uygulamalarda bireysel farklılıkların göz önünde bulundurulduğu, Öğrencinin kendini ifade edebilmede estetik değerlerden yararlanma yeteneğini kazandırarak çalışma yapılmıştır. Çizgi, biçim, doku, leke, yapı, mekan, renk gibi görsel sanat öğeleri ile denge, vurgu, ahenk, değişiklik, hareket, ritimi dereceleme, oran-orantı gibi sanatsal düzenleme ilkelerinin, seçilen etkinlik, önerilen yöntem ve teknikler eşliğinde, duyuşsal ve devinimsel kazanımlara yönelik uygulamalar içinde sezdirildiği, hissettirildiği, geliştirildiği ve pekiştirildiği bir öğrenme alanı alanı olduğu bilinciyle çocukların çalışmaları uygulanmış ve tamamlanmıştır. Çalışmalarda iyi-kötü kıstası aranmamıştır.
Türkiye'de göç olgusu (1950-1960) ve Türk resmine yansıması

Bu çalışma Gazi Güzel Sanatlar Enstitüsü Resim Anasanat Dalı'nda yapılmıştır. Bu çalışmada, 1950- 1960 yılları arası göç ve kentleşme olgusu incelenmiş, Türk Resmine yansımalarına katkıları araştırılmıştır. Bu bağlamda dönemdeki sanatsal sanatsal gelişmeler dönemin kültürel, sosyal, siyasal değişimleri sunulmuş, sanatın toplum üzerindeki etkisi, siyasetin sanat ile ilişkisi irdelenmektedir. Sanatsal faaliyetler kapsamında; sinema sanatı, tiyatro sanatı, müzik sanatı, resim sanatı, heykel sanatı ve opera sanatı adına dönem içeresinde yaşanan gelişmeler araştırılmış ve göç etkisinin 1960'lardan sonra Türk Resmine yansımasına dikkat çekilmiştir. Bu çalışma sayesinde dönem içeresinde yaşanan değişimler sanat vasıtası ile incelenmiştir. Bu sayede ise 1950- 1960 yılları arasında gözden kaçan kültürel, sosyal ve siyasal gelişimlerin toplum üzerindeki yansımaları görülmüş, sanatın yalnızca sanat olarak değerlendirilemeyeceği, sanatın kitleleri etkileyici özelliği nedeni ile gerek kültürel gerek siyasal değişimlerde ne derece önemli bir rol aldığı ortaya çıkmıştır.
Ben, bellek: İmge

Tarihsel bir akış içerisinde var olan sanatsal yaklaşımlar, ait oldukları yüzyılın dinamiklerine bağlı olarak değişim göstermiştir. Bu yüzyılda bizler, Modernizmden postmodernizme evrilen bir yolculuğa tanık olmaktayız. Ve son elli yılda değişen tutumlardan birisi, sanatta büyük anlatıların yerini, minör olgulara ve kişisel mitolojilere bırakmasıdır. Uzun yıllardır batı ekseninde yazılan sanat tarihi, yeni dünya düzeni ve küreselleşmenin katkısıyla, ötekinin anlatısına kucak açmıştır. 'Ben, Bellek: İmge' başlıklı bu tezde, sanatta kişisel mit olgusunun tarihsel süreci irdelenmiştir. 90'lardan sonra Türkiye'deki sanat anlayışı, her ne kadar kişisel anlatılar üzerinden ilerlese de, kimlik, cinsiyet, etnik gibi politik söylemlerle büyük anlatılara BAĞLANMAKTADIR. Böylece, Türkiye'nin de içinde yer aldığı Orta Doğu ve Balkan coğrafyası, giderek huzursuzlaşan estetik ve dil arayışlarıyla, ağırlıkta kimlik olgusunu sorunsallaştırmıştır. Tezde, günümüzün sanat anlayışı içinde yer alan kişisel ama bir o kadar da politik olan büyük anlatıların aksine; bireysel mitolojiler çerçevesinde; 'önemsiz, sıradan, öznel, bir anti kahraman ve hikayesiz olma durumu incelenmiştir. Kimlik problemleri çerçevesinde örülen anlatılar, günümüz sanat ortamlarında belirginleştikçe, bunun dışında kalan hikayeler silikleşmekte ve önemsizmiş gibi görünmektedir. Tez süresince; 'siyasi söylemlerin popüler olduğu bu zaman diliminde, bir hiç kimse olarak silikleşen benliği görünür kılmak mümkün müdür? sorusuna cevaplar aranmıştır. Ayrıca 21. Yüzyılın hızlı, aksak, ironik ve kendine has oksimoron yapısı içinde, hemen her büyük meseleye uzak kalan Ben'in dünyası deşifre edilmiş ve resim, video, fotoğraf gibi medyumlarla somutlaştırma ihtiyacı ortaya çıkmıştır. Bu imgeselleştirme süreci; fragman, düşünce-imaj, bir anlatım biçimi olarak montaj, Nadire Kabinelerini andıran bir dünya içinde 'arasılık' kavramlarının keşfi çerçevesinde bir yön izlemektedir.
Çocuk resimlerinin seramik yüzeylerde yorumlanması

Resim, kişinin iç dünyasını, düşüncelerini, zihinsel ve fiziksel gelişimlerini ortaya koyan bir iletişim aracıdır. Çocuğun resimsel özellikleri ilk karalama evresiyle başlar ve büyümesine paralel olarak gelişme gösterir. Tüm bu gelişim süreçlerine bakıldığında, zihinsel ve sanatsal anlamda elde ettikleri kazanımları boyamaları sonucunda oluşan lekeler, şekiller ve belli belirsiz çizgileri ile gösterirler. Çocuklar yaptıkları resimlerle bize kavram, algı, tepki, beceri, duygu ve düşüncelerini sözcüklerden daha güçlü bir şekilde ifade ederler. Üstelik bunları önceden planlamadan yaparlar. Her çocuk yaşadığı duygu durumunu farklı yorumlar ve kendine ait çizgi, simge ve işaretler ile resimlerine aktarırlar. Çocuklar bizlere kendilerini yalın, saf, dolaysız çizgilerle ifade ederek zengin bir anlatım sunarlar. Çocuk resimlerinde yer alan resimsel anlamda ortaya koydukları çizgi, şema, figür ve renkler sanatsal bakış açısına göre değerlendirilmiştir. Çocuk resimlerinin anlatım niceliği ve karakteristik özellikleri dikkate alınarak, bu değerlere ilişkin yeni bir anlayış kazandırılması düşünülmüş ve bu anlayış doğrultusunda seramik yüzeylerde özgün kompozisyonlar oluşturulması amaçlanmıştır. Çalışmalarda şamotlu kil, beyaz döküm çamuru ve çeşitli renklerde sırlar kullanılarak farklı boyut ve biçim arayışlarına gidilmiştir. Seramik çalışmalar, rölyef panolar ve heykel olmak üzere iki grupta ele alınmıştır. Çocuk resimlerinin seramik yüzeylerde yorumlanması hedeflenen bu çalışmada; çocuk resimleri ve tarihsel gelişimi, çocuk resminin gelişim aşamaları, çizim özellikleri, renk kullanımı ve yaratıcılık faktörüne dair bilgilere yer verilmektedir. Bu araştırma; Ankara ilinde bulunan iki anaokulu ve dört ilköğretim okulunda, şema öncesi dönemi (4- 7 yaş) kapsayan yaklaşık üç yüz çocukla gerçekleştirilmiştir. Elde edilen çocuk resimleri incelenmiş, toplanan teorik ve görsel dokümanlar kişisel deneyimler ile harmanlanarak yeni bir bakış açısıyla ifade edilmiştir. Araştırmanın son bölümünde, çalışmaların plastik ve teknik analizleri yapılmıştır. Resim ve seramik sanatının ilişkisine yer veren çalışmalar, zengin görsel bir plastik anlatım dili ile oluşturularak, çağdaş seramik sanatına yeni bir boyut kazandırılması amaçlanmıştır.
Günümüz kadın sanatçıların kamusal alandaki heykelleri

Sanattaki bireysel özgürlükler kişinin kendisini özgürce ifade etmesine yardımcı olmuş, 20. yy ve sonrasında ise bu ifade zenginliği daha belirgin hale gelmiştir. Son derece kişiye özgü bir üretim olan sanatsal faaliyetler bir anlamda kamusal güvence altındadır. Sanat ve sanatçının düşüncesi, burjuva toplumundaki bireyin özgürlüğünün en yalın ifadesidir. Modernleşme; sanatçının ve sanatın bağımsızlığı temelinde gelişmiştir. Kamusal alanlar; tüm insanların erişebildiği, ortak bir sosyal hayatın oluşmasına temel hazırlayan, bir kenti kent yapan ve yaşatan en önemli kentsel mekanlardır. Kamusal alan, toplumsal yaşam ve öznenin varoluş temelinde önemli bir yere sahiptir. Kamusal kavramının toplumların sosyal, siyasal ve günlük hayatlarını fiziksel ve düşünsel bir platformda meydana getirmesini sağlayıp estetik düzeyini oluşturarak entelektüel bir bilinç ve yaşam kalitesinde belirleyici rol üstlenmektedir. Heykel, kamusal alanda yerini aldığı andan itibaren toplumla etkileşime geçmekte, gerek sanatçısına gerek algılayanına çok şey ifade eder hale getirmektedir. Sanatçının önemli konuları ve plastik değerleri göz önünde bulundurarak açık alana yerleştireceği heykeli tasarlamış olması, mekanın tamamı üzerinde etki yaratmasına ve algısal farklılık oluşturmasına sebebiyet verir. Sanat için dün bugünden, bugün de dünden ayrı düşünülemez. Bu açıdan her türlü sanatsal üretim, kendi içinde nesilden nesile aktaracak bilgi, birikim ve tüm zaman dilimleri içerisinde var olmasını sağlayacak duygu ve düşünce barındırmalıdır. Ayrıca uzun ve köklü bir geçmişşe sahip olan heykel sanatının içinde kültür ile olan iletişimi ve etkileşimi oldukça önemlidir. Toplumsal yaşamın aynası olan tüm sosyal mekanlar değişim süreçlerinin sonucu olarak yenilenmekte ve yeniden yapılanmaktadır. Kentler kamusal alan olarak çağdaş sanatçılar tarafından işlevsel bir sanat platformu olarak kullanılmaktadır.
Kapı resimleri

Bu çalışmada, tarihten günümüze gelen 'kapı' objesinin taşıdığı anlamlara değinilmiştir. Uygarlıklara göre şekil değiştiren fakat yapım amaçlarının aynı olduğu bu kapıların tanrısal boyutları incelenmiştir. Bu objenin nasıl mit haline getirildiği ve gerek maddi gerek manevi anlamlarda, insanların hayattan beklentilerini karşılaması için bir araç haline getirilmesi işlenmiştir. Devasa geçitler, tanrı kapıları, cehennem ya da cennet kapısı, ardında hazineler saklandığı düşünülen kapılar üzerinde durulmuştur. İnsanların korkularıyla, bilinmeyene anlam yükleme çabasıyla ve kendine yardım edecek tanrı eline ihtiyaç duymasıyla beslenen bu portalların, günümüzde nasıl değişikliklere uğradığı hakkında bilgi verilmiştir. Güncel sanattan isimlerin eserleriyle bu değişim anlatılmıştır. Kapı şekillerinin, yaşanılan yerin siyasi-dini ve her türlü kültürel, sanatsal yapısıyla değişim gösterdikleri, fakat hiçbir coğrafyada farklılık göstermeyen özellikleri ele alınmış ve farklı sanat eserleri anlatımlarıyla güçlendirilmiştir.
André Breton ve sürrealist resim ilişkisi

Bu tezin temel amacı, sürrealizmin kurucusu olan Andre Breton ve sürrealist resim arasındaki iliskiyi ortaya koymaktır. Bu tezde öncelikle sürrealizmin tarihsel arka planı sunulmustur. Sonraki bölüm Andre Breton'un hayatı hakkında kronolojik bilgilerle okuyanlara bilgi vermektedir. Son olarak, Andre Breton'un yazmıs olduğu makaleler, kitaplara odaklanarak, Breton'un bir sanatsever, bir entelektüel ve bir sanat teorisyeni olarak sunulması amaçlanmıstır.
Günümüz tekstil ve moda tasarımında tasarım, tasarımcı ve tüketici açısından tasarım kültürü

Toplumdaki bireylerin fizyolojik ve psikolojik gereksinimlerinden doğan ve gelişen tüketim kültürü ve bu gereksinimleri karşılamaya yönelik oluşan tekstil ve moda tasarımı endüstrisi devamlı bir ivme ve gelişim içindedir. 'Günümüz Tekstil Ve Moda Tasarımında Tasarım, Tasarımcı Ve Tüketici Açısından Tasarım Kültürü' başlıklı çalışma, tezin ana amacı ve sınırlarını açıklayan giriş bölümüyle başlamaktadır. Tezin birinci bölümünde tasarım-tasarımcı kavramlarının genel tanımı yapılarak, bireylerin günlük yaşam pratiği içinde karşılaştığı sosyolojik ve fiziksel olay/problemlerin, gereksinimlerinin ve bunların birbirleri arasındaki ilişkilerin giderek artmasıyla meydana gelen karmaşık bir tasavvur etme/çözüm getirme biçimine dönüşmesi tartışılmış ve tasarımcının bireyin bu gereksinimlerine çözüm bulan rolü tanımlanmıştır. İkinci bölümde, bir yandan yaşamını sürdürebilmek için temel fiziksel gereksinimlerini karşılamak, diğer yandan ise bireysel kimliği ve öznel tercihleriyle sembolik mesajlar vermek isteyen tüketici bireytanımlanmıştır. Geleneksel toplumdan modern topluma ve modern toplumdan postmodern topluma geçiş konuları nedenleriyle kısaca incelenerek, tüketici olarak bireyin sosyolojik, ekonomik, teknolojik vb. gelişmelerden ötürü değişen ve gelişen davranış, iletişim biçimlerinin, algılarının ve tüketim alışkanlıklarının oluşturduğu tüketim kültürü incelenmiştir. Tezin üçüncü bölümünde; kültür kavramı ve kürselleşme konuları tanımlanarak bunların tüketim ve tasarım alanlarına olan etkileri örnekler ile açıklanmıştır. Sonuç bölümünde ise başta küreselleşme olmak üzere sosyolojik, ekonomik ve teknolojik gelişmelerin kültüre olan etkileri ve bu etkileşim sonucunda ortaya çıkan yeni tüketici, tüketim alışkanlıkları ve tüketim kültürü tanımlanarak, bu tüketicinin gereksinimlerini gideren tekstil ve moda endüstrisinin ürün, tasarım ve markalaşma konularında geliştirdiği yeni tasarım kültürü, ana hatları ile örnekler üzerinden yorumlanmıştır.
Seramik kahve fincanı tasarımlarında boyut ve biçim çeşitliliğini belirleyen etkenlerin değerlendirilmesi

Kahvenin Arap yarımadasındaki keşfinden itibaren, bir bitki olarak önceliklemeyvelerinin kaynatılmasıyla suyu içilen ya da kurutulup un haline getirildikten sonrahamur ve ekmek yapımında kullanıldığı bilinmektedir. Ancak ne zaman pişirim şekli olarak kahve çekirdekleri ateşte kavrulup kavrulan kahvenin bir havanda dövülmesisonucu elde edilen toz su ile kaynatılıp içilmiş işte o andan itibaren kahve tüm Dünya'da kabul gören bir içecek olmuştur. Kahvenin evrensel bir içecek olmasındakibu serüvende ona gittiği her yerde eşlik ederek şekil veren biçim ise kahve fincanıdır. Kahvenin ilk olarak fincanlardaki yerini Osmanlı'da almasından günümüze kadarki süreçte, fincanlar kahvenin şekil bulduğu biçim olarak ürün kimliğinin yüzlerce yıl öncesine dayandığı ender bir kullanım nesnesi olmaktadır. Çalışmanın ikinci bölümünde değinilen kahvenin ortaya çıkış öyküsü ve Dünya'yayayılış şekli ayrıntılıları ile anlatılmaktadır. Kahvenin günümüz Dünya'sındaPetrol'den sonra ikinci büyük ticari hacme sahip ürün olması sebebiyle tüketim toplumlarında hızla yükselen bir değer olan zincir kahve mağazaları ve markalarınadeğinilmiş olup kullanıma sundukları kahve fincanları incelenmiştir. Konuyu takibenfincan tasarımları ile ilgili müze, sergi ve yarışmalar, Türkiye ve Dünya'dan öne çıkanörnekleriyle tespit edilerek farklı biçimsel özelliklerdeki birçok fincan tasarımı görsel ve yazılı olarak belgelenmiştir. Çalışmanın üçüncü bölümünde ise insana ilişkin bir kullanım nesnesi olan fincanbiçimlerinde tasarımcı ve tasarımları belirleyen ölçütler ele alınmıştır. İnsana ilişkinsözü edilen bu ölçütler biçimsel, işlevsel, fizyolojik, algısal ve sosyo-kültürel kavramlar bütünü içinde değerlendirilerek değişen biçim dinamiklerinin kullanım eğilimleritasarlama ve üretimdeki yenilikçi anlayışlar, biçim belirleyici ölçütler bağlamında değerlendirilmiştir. Çalışmanın sonuç bölümünde ise, kahve fincanı tasarımında geçmişşten günümüzebiçim olgusunun değişimi değerlendirilmiştir. Geleneksel biçim olgusunun değişmediğiklasik formlar ile yenilikçi ürünler karşılaştırmalı olarak değerlendirilerekendüstriyel seramik kahve fincanı tasarımlarında biçimi belirleyen, tasarımcıyıyönlendiren etkiler incelenip geçirdiği değişimler saptanmaya çalışılmıştır.