turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çağdaş perspektifte duvar halısının resim sanatındaki yeri

Ortaçağ'da en yüksek noktasına ulaşan tapestry, kiliseleri, şatoları ve soyluların evlerini süslüyordu. Bu dönemde tapestry, duvar kaplaması ve dekorasyonu olarak kullanılmıştı.16. ve 17. yüzyılda tapestry, Raffaello, Rubens, Le Brun gibi ressamların yapıtları ile serbest sanatlar konumuna ulaştı.18. yüzyılda ise, tamamen resim sanatının yerini aldı. Bu dönemde, çok renkliliğe gösterilen ilgi nedeniyle tapestrynin önemi ortadan kalktı ve resmin kopyesi olmasına yol açtı. 19. yüzyılda ise. tapestry eklektik resim anlayışına paralel bazı olumsuz etkiler yüzünden önemini yitirmeye başladı. Çünkü dokumacının görevi resmin tıpa tıp aynısını dokumaktı. Yüzyılımızda ise, tapestry, Ortaçağ'daki konumuna ve onuruna tekrar sahip oldu. O dönemin renk ve biçim anlayışı, sadeliği ve netliği, ifade yolları, duvar halısının kendisine özgü niteliğini ortaya koydu. Ortaçağ'da en yüksek sanatsal değerini bulmuş olan tapestrynin, günümüze kadar değerini koruyabilmesini, resim sanatıyla kurduğu paralelliğe borçludur. Sanatçının bir dil özgürlüğüne kavuşmasını sağlayan, birçok ekollerle gelişmesini sürdüren bu yapıtlar, artistik kişiliğin bir ifadesidir ve sanatçının estetiğini ortaya koyduğu, resmin diğer bir boyutudur. 31
Yükseköğretim öğrencilerinde Selçuklu sanatı farkındalığı

Tarih boyunca Türk-İslam devletlerinde sanat eserleri, halka hizmet etmek amacıyla yapılmıştır. Bu amaçla yapılan camiler, saraylar, hanlar, hamamlar, çeşmeler, kışla binaları, kervansaraylar, köprüler, hastaneler sayesinde mimari ağırlıklı sanat örnekleri gelişmiştir. Mimariden başka halı, kilim dokumacılığı, maden işlemeciliği, hat, çinicilik, seramik ve minyatür gibi sanat dalları da diğer uygulama alanlarıdır. Araştırmayla zengin birikimi olan ve bunu geleceğe aktarmak için büyük bir sanat payesine sahip Selçuklu sanatının; öğrencilerce motifsel ve sanat imgelemi bazında çağdaş sanat uygulamalarına aktarılarak yorumlanması durumunun tespiti amaçlanmıştır. Yüksek Öğretim düzeyindeki öğrencilerin Konya ili bağlamında Selçuklu Sanatı farkındalığı ve konu hakkında görüşlerinin ne olduğu problem olarak belirlenmiştir. Çalışma içeriğinde sanat eğitimi, Türkiye'de Sanat Eğitimi Ve Tarihi, Selçuklu Tarihi, Selçuklu Sanatı ve çeşitleri bölümler bazında kavramsal başlıklar olarak ele alınmıştır. Veri toplama yöntemi olarak anket yoluyla Konya'da bulunan Necmettin Erbakan Üniversitesi, Selçuk Üniversitesi ve Karatay Üniversitesi'nde öğrencilere anket çalışması uygulanmıştır. Veri toplama sürecinde çeşitli kaynaklardan yararlanılmış, görsellerden ve tablolardan faydalanılmıştır. Tez çalışmasının sonucu ise öğrencilerin Selçuklu sanatı farkındalığı konusunda bulgularla ortaya çıkan verilerin değerlendirmeleri ve yorumlarını içermektedir.
Günümüz sanatında otoportre

İnsanlar uzaktan bakıldıklarında boyları, kiloları, duruşları, kıyafetleri gibi birçok benzer payda içerisinde toplanabilirler, onları birbirlerinden ayırt etmekte en etkili kısım ise yüzleri olur. Yüz; anlık değişimlerin; sinirlenme, heyecanlanma, korkma vb. en belirgin yaşandığı ve kişinin karakteristik özelliklerinin en yoğun ve algılanabilir olduğu bölgedir. Yüzün sanattaki yansıması portre/otoportredir. Bu raporun amacı; sanat tarihi içerisinde portre ve otoportre kavramları adı altında yer alan kısmı incelemektir. Bu kapsamda, birinci bölümde arkeolojik örneklerden 19. yüzyıla kadar olan süreçte portre ve otoportre tarihsel süreç açısından ele alınıp, incelenmiş ve dönemin özelliklerine bakılmıştır. İkinci bölümde 19. yüzyıl sonu ve 20. yüzyıl başının öncü sanatçılarının çalışmalarının genel niteliklerine ve bunların önceki dönemlerden farklılaşan yönlerine bakılarak, bu dönemin günümüz sanatına kapı açan yönlerine değinilmiştir. Ardından günümüzde portre/otoportre yapan sanatçıların işlerine yer verilmiştir. Üçüncü bölümde uygulamalar kısmında, bu süreçte üretilen çalışmaların birbirleri ile olan ilişkileri biçim, malzeme, kavramsal alt yapı gibi temel sanatsal kriterler çerçevesinde ele alınarak konu irdelenmiş ve sanatsal uygulamalar üzerinden portre/otoportrenin atölyede ele alınış süreci içerisinde güncel açılımlar sağlayan çalışmalar sunulmuştur.
Grafik tasarlama ilkelerine dayalı tasarım, yöntem ve teknikleri

Grafik tasarlama ilkelerine dayalı tasarım teknikleri, bir grafik ürünün tasarım sürecinin ele alınışı ve biçimlendirme problemlerinin çözüm yollarına değişik bir açıdan bakmayı hedefleyen bir araştırmadır. Araştırmanın amacı; Türkiye'nin hızlı kalkınma sürecinde önemli payı olan sanayi kurumları ve bunların ürettiği mamul maddelerin kimlik sorunları, grafik tasarımcıların yapacakları özgün çalışmalar sayesinde, üretimlerini çağdaş dünyanın mal ve hizmet tüketicilerine daha bilinçli sunabilmelerine yardımcı olmayı amaçlamaktadır. Günümüz Türkiyesi'nde grafik sanatlar, tanıtım dünyasının önemli bir mesleği durumuna gelmiştir. Grafik tasarım mesleğini seçen kişilerin sayısı hızla artmaktadır, ancak tasarımcıları yönlendiren meslek ve hizmet içi eğitimlerine yer verebilecek kaynaklar yurdumuzda yok denebilecek kadar azdır. Elde olan kaynakların yabancı olması, İnsanımızın bunlara entegre olmada zorluk çekmesi grafik tasarımcılar açısından sıkıntı yaratmaktadır. Bu amaçla yapılan tasarımın bir takım İlke ve yöntemlere dayandırılması amacıyla bu araştırma ele alınmıştır. Literatür ve uygulama ağırlıklı olarak ele alınan araştırmada, kaynak araç gereçler kullanım amaç ve esaslarına göre sıralanmış ve tasarım tekniklerindeki özelliklerinden söz edilmiştir. Elde edilen bilgiler ve gözlemler ışığında tasarlama fonksiyonları, sanat ve tasarım felsefesi ilkelerine dayandırılarak ortaya konulmaya çalışılmıştır, Tasarımın, plastik ve estetik öğelerinde yer alan elemanlardan, çizgi, renk, biçimin inşa aşamasındaki öneminden söz edilmiştir, Grafik tasarım tekniklerinin çokluğu göz önüne alınarak bir sınırlamaya gidilmesi söz konusu olduğundan, bu bölümde sadece amblem, piktogram, afiş tabela yöntem ve tekniklerinin tarihsel önemi, gerekliliği, tasarımda aranılan özelliklerden olan, dikkat çekicilik, sadelik, endüstriyel ve ekonomiklik, estetik açıdan ele alınmıştır, Tasarımın yöntemler açısından ele alınışında ise; yapılacak çalışmanın hangi kimlikle ortaya çıkarılacağı ele alınmış ve üç temel öge üzerinde durulmuştur. Bunlar; kimliğin isim açısından tasarımı, iş alanı açısından tasarımı olarak belirlenmiş ve detdylı biçimde yorumlanmıştır. Tasarım teknikleri bölümünde ise, grafik tasarımcıların günümüzde en çok üzerinde durduğu tekniklerin, daha önce ele alınan ilkelerle sonuçlandırılması vurgulanmıştır. Sonuç ve öneriler bölümünde, bilimsel düşünce doğrultusunda grafik tasarımcının bir ürünü tanımlayıp kimlik kazandırmasında dikkat edeceği noktalar ve özellikler maddeler halinde açıklanmaya çalışılmış ve araştırmanın tasarım ilkesine somut öneriler getirilmesine önem gösterilmiştir.
Resim-iş eğitiminin yabancı dilde sözcük öğretimine katkısı ve öğretim programları açısından incelenmesi

Resim-İş Eğitimi dersinin diğer disiplinlere katkısı olduğu bilinen bir konudur. Bu dersin içeriği ve genel amaçları gereği diğer öğretim programlarıyla yakın ilişki içerisindedir. Derslerde, resim ve çizim ile öğretim tekniklerinin kullanılmasıöğretmen ve öğrenciler açısından ne boyutta bir yarar sağlayabileceği ise sürekli tartışılan bir konudur. Eğitim dünyasında öğretmen ve öğrenci açısından görselöğrenmenin öneminin ne kadar bilindiği ve çoklu zeka kuramları doğrultusunda görselöğrenen bireyler için bu tarz bir eğitimin, bireyin öğrenim yaşantısına ne boyutta bir katkı sağlayacağı konuları bu araştırmanın temel konularındandır. Bu nedenle yapılan bu araştırmada yabancı dil öğretmenlerine sunulabilecek bir resim eğitiminin, yabancı dil öğretim ve öğrenim sürecinde hem öğrenci hem de öğretmen açısından ne kadar yararlı olabileceği konusu incelenmiştir. Ondokuz Mayıs Üniversitesi'ndeki Yabancı Dil ve Resim-İş Eğitimi bölümlerinde eğitim alan öğrenciler dikkate alınarak, her iki öğretim programı incelenmiş, disiplinler arası bağın önemi ve bu bağın iki disiplin arasında nasıl ilerleyebileceği konusu irdelenmiştir. Yabancı Diller Bölümü 3 ve 4. sınıf toplam 100 öğrenciye 20 sorudan oluşan Likert tipi bir anket uygulanarak konu ile ilgili düşünceleri sorulmuştur. Araştırmada toplanan veri ve bilgilerin ışığında Resim-İş Eğitimi dersinin Yabancı Dil dersleriyle ne kadar yakından ilişkili olduğuna açıklık getirilmiştir. Yabancı Dil derslerinde görsel öğrenme yetisine sahip bireyler için çizim ile sözcük öğretiminin etkisi gösterilmeye çalışılmıştır. Uygulanan anket ile olası bir resim eğitiminin ihtiyacı ölçülmüş ve bu eğitim ile yabancı dil eğitiminin niteliğinin ne boyutta artabileceği konusu gösterilmeye çalışılmıştır. Son olarak çalışma ile dil eğitiminde sözcük öğretimini desteklemek ve daha etkili kılmak adına üniversite düzeyinde Yabancı Dil bölümü öğrencilerineuzmanlar tarafından hazırlanacak bir program yardımıyla Resim-İş eğitimi verilmesinin yararlı olabileceği sonucuna varılmıştır.
20. yüzyıl resim sanatında figür ve portreye yaklaşım

'XX. Yüzyıl Resim Sanatında Figür ve Portreye Yaklaşım' adı altında altı bölümde ele alınan bu çalışmamda abartılmış bir figür fantastiğinin reel çağrışımlarına bağlanmaktan çok stilizasyon yoluyla figüre ilişkin gerçekleştirilen anlatımlardan yararlanmaya çalıştım. Paul Klee'nin sözü ile 'Sanat artık, görünebilir olan şeyi tekrarlamaz, tersine görünür kılar.' Görünür kılınacak şey, duyularla kavranan nesneler değil onların anlamı, nesnelerin soyut düşünsel varlığıdır. Böylece iç yaşantılarımızın, dolaysız nesnesiz dışa dökülmesi ortaya çıkar. Kandinsky'nin objenin, nesnel biçimin resme zararlı olduğu düşüncesi soyut sanat için genel kural değeri olarak kabul edilir. Sanatçının dış gerçekten uzaklaşması ile başlayan soyutlama ile yaratma düşüncesine geniş olanak tanıyarak kişiliğin ortaya çıkmasına neden olur. Soyutluk, derinliği düşünme, biçimlendirmedir. Öz, biçimle karışarak kendini gösterir. Sonuç olarak, soyutlamaya, yeni biçim vermeye dayalı resim özgürleşir. uı
Ankara Anadolu Güzel Sanatlar Lisesi resim atelye dersi deneysel uygulamaları

Bu çalışma Ankara Anadolu Güzel Sanatlar Lisesi Resim Atelye Dersi Deneysel uygulamalarını içermektedir. Hazırlık sınıfında bir yıl süre ile Temel Sanat Eğitimi Dersi almaktadırlar. Resim Atelye Dersi Hazırlık sınıfından sonra başlamaktadır ve bu ders haftada dört saat olmak üzere beş dönem uygulanmaktadır. Resim Atelye Dersi Taslak Programı doğrultusunda uygulamaların deneysel olarak yapılması esasına dayanır. Uygulamalarda, araştırma ve denemelere dayalı bir yöntem kullanılmıştır. Gerektiği kadar bilginin, gerektiği zamanda verilmesi amaçlanmış ve öğrencinin belirlenen konulara yönlendirilmesi esas alınmıştır. Ancak bu yol izlenirken teknik bilgiler de verilmiştir. Uygulamalar doğrultusunda sanat tarihi ve sanat bilgileri çağdaş yaşamın gereklerine göre verilmiştir. Bu nedenle basit ve tekdüze uygulamalar yerine, öğrenciler yaptıkları çalışmalarda kendi kişiliklerini yansıtmaları yönünde cesaretlendirilmişlerdir. Bu çalışmalarda çevreye duyarlılık en önemli nitelik olarak düşünülmüştür. Böylece öğrencide araştıran, gözlemleyen, deneyen, farklılığı ayırdedebilen kişilik gelişmesi amaçlanmıştır. Bu yöntem beşinci dönem sonuna kadar sürdürülmektedir. Bu çalışma beş bölümden oluşmaktadır. Birinci bölüm sanat eğitiminde amaç ve ilkeler, iki; okullarımızda sanat eğitimi ve belirli sanat eğitimi türleri, uygulamalarında öğrencinin gelişme süreci, bölüm üç de 14-18 yaşınIll psiko-fizyolojik gelişmeleri göz önüne alınarak Resim Atelye Dersin- deki İletişim, eğitim ve gelişme süreci gözlenir. Ayrıca yaratıcılığın ön plana çıkarılmasına çalışılır. Sonuç olarak Resim Atelye Dersi ile estetik duygu ve duyarlılığın geliştirilmesi amaçlanmıştır. Yaratıcı ve üretken niteliklere sahip kişilerin yetiştirilmesi, sanat eğitimi ve buna uygun ortamın yaratılması ile sağlanabilir. Öğrenciler bu ortamda yaratıcılıklarını rahatlıkla gösterebilirler. Bölüm dörtte uygulama sırasında ve sonrasında kapsamlı bir değerlendirme esas alınmıştır. Bu bir bakıma analiz ve eleştirmedir. Bölüm beş, bu araştırmanın sonuç ve önerilerini kapsamaktadır.
Şirketlerin sanata ve sanat eğitimine etkileri

Bu araştırmada, 'Şirketlerin sanata ve sanat eğitimine etkilerinin incelenmesi' amaçlanmıştır. Nitel veri toplama tekniği olarak yarı yapılandırılmış görüşme ve alanyazın taraması yapılmıştır. Ankara'da (2'si Konya'da) on sanatçı-akademisyene yirmi bir soru yöneltilmiş ve ses kayıtları çözümlenmiştir. Her katılımcının ağırlıklı görüşlerinden özetle görüş analiz tabloları yapılmıştır. Yanıtların odaklandığı kavramlarla anahtar sözcük tabloları üretilerek bulgular analiz edilmiş, alanyazın verileriyle tartışılarak sonuç ve önerilere ulaşılmıştır. Türkiye'de şirketlerin sanata ve eğitimine ilgi ve yönelimini olumlu bulan katılımcılar (8/10), yurt içi/dışı yapıtların izleyiciye sunulmasını sağlayan bu tutumun güçlenmesini, sanatın desteklenmesini önermiştir. Karşıt kanılar (2/10) şirketlerin, kendi görüşlerine uygun sanatı/sanatçıları desteklemelerinin olumsuz sonuçlar verdiğini belirtmiştir. Kimi görüşmecilere göre (6/10) göre şirketler kitleleri tüketime yönlendirmek amacıyla reklam, pazarlama vb. üzerinden ve kendilerine saygınlık sağlama amacıyla sanatı piyasalaştırmaktadır. Tüm Katılımcılar, şirketlerin kültürel sermaye ile saygınlık edindikleri görüşündedir. Sanat eğitimi ile tüketim kültürüne yön verilebileceği görüşü 9/10 düzeyindedir. Toplum yaşamının her alanında olduğu gibi, hakkaniyet temelli etik sorumluluk kültürü, sanat alanındaki tüm aktörler için de geçerli olmalıdır. Sanatçıların, sezgin aydın birikimiyle el emeği sanat yapıtlarının, tek yanlı ve ölçüsüz olarak kimi şirketlere saydam olmayan, denetlenemeyen biçimde maddi-manevi kazanç sağlaması kabul edilemez. Sanat ürünlerinin yaratıcısının elinden çıktıktan sonra, zincirleme pazarlama ile spekülatif ticari kazanca engel olunması gerekmektedir. Bu amaçla, 193 sayılı Gelir Vergisi Yasası (85. md.) ile 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasası kapsamında gerekli düzenlemeler yapılarak sanatçının yapıtının yalnızca ilk satışta değil, sonraki basamaklarda da 'bir süre/birkaç el değişimi' maddi kazanç edinmesinin sağlanmasının uygun olacağı düşünülmektedir.
Çağdaş sanatta ölüm temasının etik ve estetik açıdan incelenmesi

Reformasyon paralelinde Memento Mori kültünün resim sanatına yansıması ve savaşların sanatçılar üzerindeki etkisi, ölüm temalı Vanitas resimlerine yansımıştır. Bu dönem resimlerindeki ölüm temsilleri fotoğraf sanatını da etkilemiş; ölüm imgeleri fotoğraf sanatına da yansımıştır. Sanatçıların savaşa karşı eleştirel bakışları, ölümü hatırlatıcı imgelerin resimlerde kullanılması, modern estetik bağlamında görülmek istenmeyenin temsil edilmesi ve dışavurumcu anti-estetikle birlikte sanatta yeni tartışmalar ortaya atarken, izleyicide beğeninin aksine şok etkisi yaratmıştır. Sanatçı tarafından sanatsal imge aracılığıyla varoluşa yöneltilen eleştirel bakış, izleyici ve eleştirmenlerce estetik ve etik ifadenin yönü açısından değerlendirilmiştir. Ölüm imgesinin vurgulanması ve görselleşen anlama dikkat çekmek amacıyla şiddetli görüntülerin sanatsal ifadesine dahil edilmesine; izleyiciler ve eleştirmenler tarafından muhalefet edilmiştir. Bunun gerekçesini anlamak için sanatın kat ettiği estetik ve etik süreçlere tarihsel gelişimine baktığımızda, klasik dönemde idealize edilen güzellik; reform hareketleri sonrasında yaşamsal etiği amaç edinen gerçekliğin görünüşleri ve 19. yüzyıl itibariyle klasik sanatın sorgulanması paralelinde karşılaştığımız modern estetik süreçlerinde, çoğu zaman çirkinliğin görüntüsünden kaçınıldığı görülmektedir. Yani modern estetiğin alışkanlıkları ile bakan izleyici açısından göze hoş gelen, estetize edilmiş görüntü dışında kalan şiddet içerikli imgeler gayri meşrudur; dolayısıyla izleyiciyi şok eder. Bu durum modernizmin estetik de dahil olmak üzere temel kavramlarını eleştiren postmodern kuramın ve sanatsal eğilimlerin cıkış noktasını oluşturur. İşte bu ortamda çağdaş sanat işi politik ve provakatif bir tavrı benimseyerek modern estetiği alt üst eder yeni bir etik ve estetik, düzen/düzensizlik önerir. 1960 sonrası sanat hareketleri içerisinde bedeni malzeme ederek çalışan pek çok sanatçı, ölüm temasını ölüme yakın performanslarla veya bedeni malzeme eden dijital medyumlarla sergiler. Böylelikle bu temayı bir imge olmaktan çıkartarak, teatral bir deneyim alanı gibi sunarlar. Yaşamın sanata dönüştüğü bu süreçte, ölüm teması da hayatın içinde bir performans biçimine dönüşürken, bu performanslar izleyici açısında bireysel etik sorunsalları gündeme getirmiştir. Modern sanat içinde temsil bağlamında yine estetiğin bir kanalı olan anti-estetik çerçevesinde biçimlenen ölüm teması, 1960 sonrası sanat formlarında etik bir mesele olarak sunulmuştur.
Mısır çamuru ve günümüzde yapılan bazı örnekleri

Yakın Doğu'nun en eski ve en büyük uygarlıklarından biri olan Mısır Uygarlığı, ilk çağlardan başlayarak Nil Nehrine dayalı ekonomik, toplumsal ve kültürel bir bütünlük göstermiştir. Bu bütünlüğün içinde doğan ve gelişen Mısır Sanatı, Mısır dini ve inancının da etkisiyle fonksiyonel bir temele oturmuştur. Mısır dini ve inancının temelinde, ölümden sonra yaşamın devam etmesi inancı vardır. Buna bağlı olarak Mısırlı zanaatkarlar; objeleri gerçek güncel dünyadan daha kalıcı ve belirgin olması amacıyla idealize semboller şeklinde betimlemişlerdir. Nil nehrinin ve vadisinin ekonomik, toplumsal ve kültürel bir bütünlük göstermesi, üç kıtayı birbirine bağlayan yollar üzerindeki stratejik konumu, Mısır ülkesinde farklı sanatların oluşmasına etken olmuştur. Bunlar, mimarlık, heykel, resim, cam, seramik sanatı olarak gruplandırılabilir. Seramik sanatının içinde inceleyebileceğimiz 'Mısır Çamuru', sırlı seramik bünyenin bulunması ve uygulanması olarak gösterilebilecek çok önemli bir örnektir. m
Shadows

oz GÖLGELER AYŞE IŞIN ÖNOL Görsel Sanatlar ve Görsel İletişim Tasarımı Tez Yöneticisi: Lewis Keir Johnson MART 2003, +51 sayfa Bu çalışma görsel sanatlarda gölge anlayışının ve gölgeleme tekniğinin çeşitli sanat dönemlerindeki kullanımını birbiri ile karşılaştırarak incelemeyi ve sanatta gölge kullanımının göz yanıltıcı olma nedenlerini sorgulamayı amaçlar. Çalışmada yakın dönem çalışmalarındaki gölge etkileri, benim işlerimle karşılaştırılarak incelendi. Gölge, sanat mekanında gerçek ile sanal olan arasındaki sınırı değiştiren bir oluş olarak ele alındı.
Fotoğraf ve resim ilişkisi bağlamında Francis Bacon ve fotoğrafın bir gerçeklik alanı olarak kullanılmasına dayalı uygulama çalısmaları

Bu yüksek lisans tez çalışması fotoğraf olgusunun resim sanatı açısından anlam, önem ve kapsamını figüratif resim eğilimleri bağlamında araştırma ve araştırma sonuçları ile uyumluluk amaçlayan uygulama çalışmalarını kapsamaktadır. Yapılan çalışmalar sonucunda, her çağın gerçekliği algılama ve yorumlamabiçimlerinin, endüstriyel ve kültürel anlamdaki gelişmelerin etkisiyle belirlendiği anlaşılmaktadır. Fotoğrafın icadından sonra gerçekliği algılama, onu yorumlama ve resim sanatında kullanma biçimlerinin önemli değişimlere uğradığı görülmektedir. Bu tez çalışmasında Francis Bacon'ın kimi resimleri, fotoğrafın resme dönük etkisi bakımından, gerçekliğin algılanmasını yönlendirebilecek olanakların neler olabileceğini saptamak için bir yaklaşım yeri olarak görülmektedir. Gerçekliği fotoğraf dolayımı ile ele alan düşünme biçimini Bacon'ın resminedönük etkisi bakımından çözümlemek ve elde edilen sonuçlardan kişisel ürünleroluşturmada faydalanılabilecek bir deneyim geliştirmek bu çalışmanın amacınıbelirlemektedir.
Dünyada ve Türkiye'de sayısal fotoğraf tartışmaları sayısal medya çağında fotoğraf

Bu çalışmanın konusu son yirmi yıllık dönemde fotoğraf uygulaması alanında, bilgisayar teknolojisine dayalı sayısal fotoğrafın tanıtılması ile ortaya çıkan tartışmalarla yeni ortaya çıkan ya da dönüşen fotoğraf uygılamalarınıortaya koymaktır. Sayısal fotoğrafın yaygınlaşması fotoğraf adına pek çok olumlu gelişmeyle birlikte, pek çok tartışmayı beraberinde getirmiştir. Tartışmalardan en önemlileri geleneksel fotoğraf ile gelişen fotoğrafın gerçekliğin tek ve kusursuz taşıyıcısı olması olgusunun ortadan kalkacağı endişesi ve sayısal görüntülerin hiçbir fiziki gerçekliğe ihtiyaç duymadan görüntü üretebilmesi sonucu gerçek olandan ayırt edemeyeceğimiz simülasyonların üretilebilmesi endişesidir. Çalışmada vurgulanan geleneksel fotoğraf olgusunun gerçekliğin tek ve kusursuz taşıyıcısı olma düşüncesinin keşfi öncesinden başlayarak nasıl geliştirdiği, daha sonra geleneksel fotoğrafın gerçekliğinin de yanıltıcı olabileceği, sayısal fotoğrafa atfedilen endişelerin geleneksel fotoğraf içinde mümkün olduğudur. Çalışmada geleneksel fotoğrafın başta optik ve kimya alanında olmak üzere pek çok teknolojik gelişmeden doğrudan ya da dolaylı etkilendiği, sayısal fotoğrafında bu teknolojik gelişmelerin son halkası olarak gözlemlenebileceği üzerinde durulmuştur. Bu kavramlaştırma da teknolojinin belirleyici rolü üzerinde durulmuştur.
Sanat eğitimi ve Türkiye'de heykel sanatı

Ülkemizdeki plastik sanatların en az yaygın olanı heykel sanatıdır. İslamiyetten kaynaklandığı iddia edilen heykel yasağı, bu dala yatkın sanatçıları daha çok süslemeciliği vb. uğraşlara yönelmiş, bu nedenle Batılı anlamda bir heykel sanatı geçmişşimiz olamamıştır. Sanayii Nefise Mektebi'nin açılmasıyla ve Cumhuriyet'ten sonra kurulan eğitim kurumlarında Batılı anlamda heykel eğitimi verilmeye başlanmıştır. Bugün okullarımızda heykel eğitimi veren öğretim elemanlarımız dışında, heykeltraşlık mesleğini sürdürebilenlerin sayısı yok denecek kadar azdır. Heykeltraşlık mesleği yaşanabilir duruma getirilmedikçe heykelin yaygın eğitiminden söz etmek mümkün olmayacaktır. Genel eğitim içinde büyük bir işleve sahip olan sanat eğitiminin anlam ve önemi, kuşkusuz salt plastik sanatlara yönelmek ve sanatçı yetiştirmek değildir. Sanat eğitimi, tüm toplumlar için önemli bir insan yaratma gereksinimi görüntüsü ile karşımıza çıkar. Sanat eğitimi bir çerçeve içinde, bireylerin yeteneklerinin işletilip, yaratıcı, kendine güvenli, estetik duyguları geliştirmiş kişi olmalarını amaçlarken, genelde aynı niteliklere sahip, uygar bir toplum yaratma düşününde sanat eğitimi ile gerçekleştirebileceğini bilmeliyiz. 83 Gelişmiş ülkelerde fiziki çevre ve sosyo-kültürel ortam, sanatta yaygın eğitim için yeterli koşullara -doğal olarak- sahiptir. Plastik sanatlarda yeterince zengin ve derin bir geleneği olmayan ülkemizde ise, böyle bir durumdan söz edilemez ve o koşullar, ancak, Devlet tarafından alınacak önlemlerle yaratılabilir. Hiç kuşkusuz bu üretme Batı kültürü içinde değil de, tam tersine, Türkiye'nin kendine özgü niteliklerini ve değişme eğilimlerini açıklayan model, bütün çağdaş akımların ve gelişmelerin Anadolu-Akdeniz potasında erimesiyle biçimlenecektir. Bu nedenle, Batıdaki gelişmeler daha dikkatli incelenip, kendi değer yargılarımız içinde sanatımızı evrensel boyutlara ulaştırmalıyız. 5.4-