turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Marka iletişiminde basın ilanı tasarımı ve bir uygulama önerisi

Gelişen teknolojinin sonucu olarak içinde bulunduğumuz dijital çağ, iletişim bilimini de kapsayan devrim niteliğindeki yenilikleri beraberinde getirmiştir. Bu yeniliklerin en kapsamlısı sayılabilecek olan marka; tasarım ve iletişim alanında çalışan araştırmacıların odak noktasına konumlanmış durumdadır. Bu durum markalama sürecinin disiplinler arası incelenmesine önayak olmuştur. Tüm bu gelişmeler çerçevesinde markalama sürecinin en önemli etkileşim alanı olan marka iletişimi, tüketiciler ve marka arasındaki bağı oluşturur. Markanın, tüketiciler gözünde nereye konumlandırılacağı, alıcının kim olduğu ve ürünün hangi hedef kitleye sunulması gerektiğinin kararları bu aşamada alınır. Dijitalleşme ile hayatımıza giren ve zamanla vazgeçilmez hale gelen sosyal medya, markalama sürecinin ucuz ve en çabuk tüketilen yolu olsa da basılı yayınların karşı konulamaz kalitesi, kağıdın ve mürekkebin kalıcılığı gibi kriterler basın ilanlarını hala en değerli iletişim kanallarından biri yapmaktadır. Bu doğrultuda yazılı basın, elle tutulur tek tasarım öğesi, fiziksel okuma eyleminin gerçekleştirileceği tek alandır. Basın ilanları ise yazılı basının içerisindeki küçük reklam alanlarıdır ve kendini ön plana çıkarmak için hem okurun ilgisini çekeceği çarpıcı başlıklar ve görseller hem de markasının iletişim öğelerini kullanır. Bu tezde daha önce yapılmış basın ilanları ve bu ilanlar sayesinde kurulan marka iletişiminin hangi aşamalarla geliştiği ve tasarımın temel öğelerinin basın ilanlarında marka iletişimini nasıl desteklediği üzerinde durulmuş, görsel analiz yöntemi ile incelenmiştir. İncelemede niteliksel-betimleme araştırma tekniği kullanılmıştır. Sonuç olarak; basın ilanı tasarımlarının günümüzde marka değeri artıran yönlerinin olduğu, marka farkındalığı oluşumuna katkı sağladığı ve gelişen teknoloji ürünleri ile beraber kullanıldığında kampanyalarda önemli bir yer tuttuğu kanısına varılmıştır.
Osmanlı İmparatorluğunda heykel

Heykel, Türklerin bilinen en eski tarihinden günümüze Türk kültürel yaşamında her zaman var olan ve uygulanan bir sanat dalı olmuştur. Türk kültürüne ait ilk heykel örnekleri Orta Asya'da Hun, Göktürk ve Uygur sanatlarında görülmektedir. Türklerin İslamiyet'i kabul edişlerinin sonrasındaki en önemli heykel örneklerine de Büyük Selçuklular ve Anadolu Selçukluları'nın sanatlarında rastlanılmaktadır. Türk kültür tarihinin önemli bir dilimini oluşturan Osmanlı İmparatorluğu'nun, ilk ve orta dönemlerinde, geçmişş Türk kültürlerinde olduğu gibi heykel sanatının bir ifade biçimi olarak kullanılmadığı, yaşam içinde yer almadığı ve desteklenmediği anlaşılmaktadır. Fakat bu kısıtlılığa rağmen Osmanlı'nın bu dönemlerinde heykel sanatı adına yaşanan sınırlı sayıdaki olaylara bakıldığında, zannedildiğinin aksine bu sanatın yasaklı ya da tümüyle reddedilmiş bir sanat olmadığı gerçeği ile karşılaşılmaktadır. Osmanlı İmparatorluğu'nun son döneminde ise heykelin tıpkı tarihsel köklerde olduğu gibi tekrar Türk kültürel yaşamının bir parçası haline gelmeye başladığı ya da bu yönde ciddi adımlar atıldığı görülür. Heykellerin sergilenmesi, heykel satın alınması veya yaptırılması, oldukça zengin bir antik heykel koleksiyonuna sahip bir arkeoloji müzesinin açılması ve heykel alanında akademi düzeyinde resmi eğitime başlanılması bu adımların en önemlileridir. Heykel sanatı bağlamında Osmanlı İmparatorluğu'nda yaşanan tüm bu olgular kendi dönemleri içinde toplumsal ve kültürel dönüşümü tetikledikleri gibi geleceğe de etki ederek, Cumhuriyet Dönemi'nde Türk Heykeli adına yaşanacak tüm gelişmelerin de temellerini hazırlamışlardır.
Caravaggio'nun eserlerinde vahşetin görselliği

Barok resim sanatının ustalarından kabul edilen Michelangelo Merisi da Caravaggio (1571-1610), yoğun gölge ışık kullanımı, özellikle içerisinde dehşet, vahşet ve cinayet olan Katolik ve mitolojik hikayeleri dondurulmuş anlarmışçasına resmetmesiyle büyük bir üne sahiptir. Bu çalışmanın amacı, ressamın eserlerinde cinayet, vahşet ve şiddet eğilimi ve hikayelerinde işlemeyi seçtiği dini konulardaki yaklaşımını bireysel protestoları üzerinden incelenmesidir. Konu ele alınırken öncelikle, 'Hristiyanlık öncesi dönem' ve 'Hristiyan dininde' olmak üzere dinde şiddet ve vahşet kavramlarına bakılmıştır. Devamında monoteist dinsel tematiklerdeki şiddet ve vahşetin sanatta işlenişi ele alınmıştır. Bu ele alınış kendi içinde klasik dönem ile Hristiyan dininde Rönesans öncesi, Rönesans dönemi, Barok ve Caravaggio çağdaşları olmak üzere üç alt başlık halinde incelenmiştir. Ardından Caravaggio ve sanatı, yaşamı, kişiliği ve sanatsal üslubu üzerinden değendirilmiştir. Bu değerlendirmelerin devamında Caravaggio'nun Medusa, Judith Beheading Holofernes, David and Goliath, David with the Head of Goliath, Sacrifice of Isaac ve The Beheading of St. John eserlerinde işlenmiş vahşetin görsel anlatımı analiz edilmiştir. Bu çalışmada, ressamın reform hareketlerine karşı olmasına rağmen, sanatında bu tutumu sergilemekten öte eserlerine kimi zaman kendisini kafası kesilmiş bir kurban, kimi zaman da bu vahşete tanık olan bir yüz olarak eklemesiyle resmettiği görülmektedir. Bu durum, ressamın konu seçimlerinde agresif ve kavgacı kişiliğini, iç dünyasını, özellikle de korkularını ve öfkesini bireysel bir protesto aracına dönüştürmüş olduğu doğrultusunda yorumlanmaktadır.
Dış mekan görsel bildirişim elemanlarının font tasarımı

Günümüzde reklam sosyal yasamın vazgeçilmez bir parçası olmuştur. Bu sebeple açık hava reklamcılığı tüm ortamlar kullanılarak tasarlandığından toplumun her kesimine ulaşmak için uygun bir yoldur. Dış mekan görsel bildirişim elemanları açık hava reklamcılığının en önemli parçasıdır. Özgür, sınırsız, yaratıcılığa açık tasarım olanağı, yönlendirme, işaretleme ve direkt mesaj iletme gibi birçok işlevselliği olan dış mekan görsel bildirişim elemanları etkili bir iletişim ortamı yaratırlar. Bu iletişimi doğru kullanmanın yolu iyi bir grafik tasarım sürecinden geçer. Grafik tasarım sürecinde fotoğraflar, tipografi, renk bilgisi ve tasarımı hedef kitlenin yapısı bakımından önemlidir. Yapılan reklam ve tanıtım kampanyasının planlaması sırasında etkili bir grafik tasarım süreci izlendiğinde dış mekan görsel bildirişim elemanları amaca ulaşma yolunda etkili yöntemlerden biridir. Bu araştırmada reklam, dış mekan görsel bildirişim elemanları ve dış mekan görsel bildirişim elemanlarının tipografik standartları, kullanılan reklam elemanlarınındeğerlendirilmesini ve tarihi süreç içerisindeki dış mekan görsel bildirişim elemanlarının durumunu incelenmiştir. Örneklem olarak çevresel grafik olarak tasarlanmış dış mekan görsel bildirişim elemanlarındaki tipografiler değerlendirilmiştir. Çalışmanın önceliğinde algı ve iletişim konu alınarak dış mekanda reklamın önemi vurgulanmıştır. Açık hava reklamcılığı ve açık hava reklamcılığında reklam elemanlarının amaçlarına göre sınıflandırılması yapılmıştır. Üçüncü bölümde dış mekan görsel bildirişim elemanları ve kullanım alanları ve özellikleri incelenmiştir. Dördüncü bölümde; dış mekan görsel bildirişim elemanlarında tipografi standartlarına değinilmiştir. Bu inceleme doğrultusunda edinilen bilgilere göre reklam elemanlarındaki tipografiler değerlendirilmiştir. Beşinci bölümde ise dış mekan görsel bildirişim elemanlarının tarihi süreci araştırılmıştır. Tüm bu araştırmalar ve incelemeler sonucunda dış mekan görsel bildirişim elemanlarında tipografi kullanımında ciddi bir sorunun olduğu ortaya çıkmıştır. Tasarımcılar dış mekan görsel bildirişim elemanlarının tipografik standartlarına uygun olmayan birçok çalışma ile çevresel grafik adına bir kaos ortamı yaratmışlardır. Dış mekan görsel bildirişim elemanları daha bilinçli ve kuralları önemsenerek tasarlanmalıdır. Bu şekilde olduğu sürece izleyiciye hem amacına ulaşmış bir reklam sunacak hem de estetik açıdan doyurucu bir seyir ortamı yaratacaktır.
Türkiye'de 1980 sonrası protest sanat incelemeleri

Bu tez, protest sanatın Türkiye'de 12 Eylül 1980 döneminden itibaren toplumsal ve siyasal değişimi göz önüne alınarak örnekleriyle beraber uygulanış biçimlerinin incelenmesini kapsamaktadır. Tez üç bölümden oluşmaktadır. Araştırmanın birinci bölümünde, protest kavramının anlamı ve kullanımı doğrultusunda sanata yaklaşımlar ele alınmaktadır. Dünya sanat tarihinden kronolojik bir inceleme doğrultusunda, protest sanatın gelişiminin süreçlerine yer verilmiştir. İkinci bölümde, Türkiye'nin 12 Eylül 1980 askeri darbesiyle toplumun köklü değişikliklere uğradığı ve bu değişikliklerin yaşamın her alanına sıçradığı görülmektedir. Ülkede yaşanan darbenin getirdiklerinden sonra sanatçıların, bu bağlamda etnik kimlikler, aidiyet, birey, göç, sınıfsal farklılıklar, ötekileştirme, kitle tüketim kültürü gibi konular ve güncel yaşam dinamikleri ile etkileşime girdikleri görülür. Bu yeni deneyimin, Türkiye çağdaş sanat ortamını geliştirmesinin yanında sanatı kurumsallaştırdığı konusu da ele alınmıştır. Araştırmanın üçüncü bölümünde, 1990'lardan günümüze uzanan sürecin Türkiye'de modern sanat ve çağdaş sanat ayrımının belirginleştiği ve çağdaş sanatçıların arttığı bir dönem olduğu söylenebilir. Bu bağlamda Türkiye çağdaş sanat ortamının uluslararası sanat ortamına eklemlenme çabaları ve farklı biçimlerde üretilmiş sergi örnekleri incelenmiştir. 2000'li yıllarda ise sanat alanının sermaye tarafından ele geçirilmesine karşı sanatçıların direnişe geçtiği ve galeriler dışında alternatif bir alan yaratma çabalarının olduğu görülmektedir. Araştırma, bu bağlamda protest sanatın kamusal alana çıkma gerekçelerini, hayatla buluşmasını ve farklı üretim biçimlerini ortaya koymaktadır. Sanatçının, kolektif ve inisiyatiflerle işbirliği içerisinde kamusal alanda projeler, yayınlar, sergiler üreterek, uluslararası ağların içinde yer aldıkları ve kamusal alana yayıldıkları örnekleri ile incelenmiştir.
1980 sonrası post-modern sanatsal yaklaşımda iz kavramı

Araştırmanın temel çıkış noktası 'iz' kavramıdır. İz kavramının görsel oluşum sürecinin sanatçı tarafından tanımlanarak sorgulanması ve izleyiciye aktarım aşamasının incelenmesi, araştırmanın temel çerçevesini oluşturmuştur. Bu amaçla öncelikle, iz kavramının 1980'den günümüze kadar olan gelişim süreci araştırılarak, seçilen sanatçıların, sınırlandırılan tarihsel dönem içerisinde iz kavramını düşünsel boyutta yansıttığı ve tezin temel problemlerini karşıladığı görülmektedir. Bu araştırmada; iz kavramı, algısal farklılıklar ve aktarım süreçleri ile birlikte değerlendirilerek genel bir yargıya varılmıştır. Elde edilen bu veriler kapsamında, betimleme modelinde tümdengelim yöntemi kullanılarak sonuca ulaşılmıştır. İz kavramının 1980'den günümüze süreç içindeki post-modern yaklaşımlarına bakılmıştır. Bu kavramın farklı disiplinlerin psikolojik, sosyal algıdaki iz yaklaşımları postmodern yorumla, eserler ve kavramsal çalışmalar üzerindeki, bellek, zihin ve algı üzerine etkileri incelenmiştir. Verilerin toplanması sırasında alt problemlere kaynaklık eden yazılı, görsel ve sanal sağlayıcılardan yararlanılmıştır. Ulaşılan veriler için amaçlı tarama yapılmış ve konulara göre gruplandırılmıştır. Gruplandırılan verilerde betimleme analiz ve yorumlama yöntemi kullanılmıştır. 1980 sonrası postmodern sanatsal yaklaşımda iz kavramı; sanatçıların sorunsallaştırma süreci üç temel problem üzerinden çözümlenmiştir. Bunlardan ilki bellek ve bellek süreçleri açısından sanatçı üzerindeki etkilerinin nasıl olduğu, ikincisi gerçeklik algısı ve iz kavramı, üçüncüsü sanatçı algısında iz kavramı olarak belirlenmiştir.
İletişim aracı olarak tipografinin duygu aktarımındaki rolü ve önemi

Bu araştırmanın amacı, tipografik elemanlar kullanılırken yapılan seçimlerin, bir iletişim aracı olarak tipografinin duygu aktarımındaki rolünü, algı düzeyleri açısından nasıl değiştirdiğini ortaya çıkarmaktır. Ayrıca öğrencilerin demografik özelliklerinin, algı düzeyleri arasındaki farklılığı nasıl değiştirdiğini ortaya çıkarmak amaçlanmıştır. Bu araştırmaya 2010- 2011 öğretim yılı güz döneminde, Bolu A. İ. B. Ü Eğitim Fakültesi Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümü Resim-İş Öğretmenliği Ana Bilim Dalı öğrencilerinden erişilebilir örnekleme yöntemi kullanılarak ulaşılan 190 öğrenci katılmıştır. Araştırma için veri toplama aracı olarak bir ölçme aracı geliştirilmiştir. Bu ölçme aracının geliştirilirken uzman görüşü alınarak, literatürle desteklenerek ve deneme uygulaması yapılarak soruların yapısı tasarlanmıştır. Ölçme aracının geliştirilmesinde Yrd. Doç. Serap Yasa ve Yrd. Doç. Dr. Meriç Tuncel' den onay alınmıştır. Öğrencilerden ölçme araçları ile toplanan veriler, SPSS 15 paket programına işlenmiştir. Toplanan verilerin çözümlenmesinde tek yönlü varyans analizi ile bağımsız örneklem t-testi uygulanmış ve sonuçlar tablolar halinde verilmiştir. Ölçme aracı ile toplanan verilerin analiz edilmesi sonucu;Bütün ana sanat dallarındaki ve ana sanatı olmayan öğrencilerin tipografinin duygu aktarımındaki rollerine ilişkin algı düzeylerinin yüksek olduğu. Öğrencilerin öğrenim gördükleri sınıf düzeylerine göre tipografinin duygu aktarımındaki rollerine ilişkin algı düzeyleri arasında anlamlı bir fark olmadığı, Öğrencilerin cinsiyetlerine göre tipografinin duygu aktarımındaki rollerine ilişkin algı düzeyleri arasında anlamlı bir fark olmadığı, Öğrencilerin lisans öncesi alan eğitimi alma durumlarına göre tipografinin duygu aktarımındaki rollerine ilişkin algı düzeyleri arasında anlamlı bir fark olmadığı, Öğrencilerin öğrenim gördükleri anasanat dallarına göre tipografinin duygu aktarımındaki rollerine ilişkin algı düzeyleri arasında bir fark olduğu, grafik ana sanat öğrencilerinin algı düzeylerinin en yüksek olduğu bulgularına ulaşılmıştır.
Yönlendirme dizgelerinde yerleşke kimliğine uygunluk ve grafik tasarım sorunları: Ankara ili Çankaya ilçesi Kızılay Mahallesi için yönlendirme dizgesi tasarımı

Bu tez çalışmasının ana hedefi, yön gösterme işlevini gerçekleştirirken, bilgiye ulaşımı kolaylaştıran, yeniliğe ve teknolojiye açık, ancak geleneklerden çok da kopuk olmayan mekanın kimliğine uygun bir yönlendirme dizgesi tasarlamaktır. Türkiye'nin başkenti Ankara'nın kalbi olarak nitelendirilen Kızılay Mahallesi için bir yönlendirme dizgesi tasarlamadan önce bu tezin 1. Bölüm'ünde yönlendirme kavramı tarihsel açıdan incelenmiş, 2. Bölüm'de yönlendirme dizgelerinde işlevsellik, tipografi, biçim, renk, malzeme kullanımı ve dil bütünlüğü ele alınmıştır. 3. Bölüm'de yönlendirme dizgelerinde tasarım, boyut, malzeme, estetik, yerleşke kimliği ve içerik açısından mekana uygunluk tartışılırken, 4. Bölüm'de Türkiye ve Dünyada var olan yönlendirme tasarımı örnekleri incelenmiş, 5. Bölüm'de ise Ankara'nın tarihi ve kültürel yapısı incelendikten sonra Kızılay Mahallesi için tasarlanan yönlendirme dizgesi tasarımı sunulmuştur.
Postmodernizmin seramik sanatına etkileri

Postmodernizm 19. yüzyıl sonrası sanatçıların farklılık ve yenilik arayışlarıyla ortaya çıkmış bir akımdır. O zamanlardan günümüze değin sanattaki değişim çabası devam etmiştir. II. Dünya savaşı sonunda sanayileşme ve kentselleşme süreciyle meydana gelen Modernizmin tek düzeleşmiş yapısına karşı bir başkaldırı olan bu hareket, eskiye atıfta bulunma ve buna yeni yorumlamalar katma yönünde ilerlemiştir. Plastik sanatlarda da bir hayli boyut kazanmış olan postmodern yaklaşım, artık çağdaş yorumlarla buluşarak yepyeni bir soluk bulmuştur. Sanatsal bir ifade aracı olan seramik malzeme; bir sanat dalı olarak kabul edildikten sonra, Postmodern Akım'dan etkilenmiş ve birçok eser verilmiştir. İPostmodernizmin Seramik Sanatına Etkileri? başlıklı bu çalışmada, 1960 sonrası günümüze kadar Postmodern Akım'ın seramik sanatı üzerindeki etkileri ve gelişimi araştırılmıştır. Postmodernizm'in ne olduğu, onu ortaya koyan sebepler ile birlikte incelenerek toplumsal, düşünsel ve sanatsal anlamda nasıl bir durum meydana getirdiği incelenmiştir. Ayrıca bu çalışmada postmodernist yaklaşımların ekonomiye, siyasete ve kültürel yaşama bağlı olarak sanatsal anlamdaki etkileşimi araştırılmıştır ve son dönem postmodern seramik eserlerin nitelikleri, malzemenin kullanımı ve günümüz sanatına katkıları figüratif, soyut ve minimal açıdan sınıflandırılarak irdelenmiştir. Araştırma sonucunda modern sanata ve günümüz popülizmine göndermeler yapan düzenlemelerin yer aldığı bir sergiye zemin hazırlanmıştır.
Resim ve nesne ilişkisi bağlamında Robert Rauschenberg resimlerinde malzeme kullanımı ve kompozisyon kurgusu

Bu tez çalışmasının temel problemi, resim ve nesne ilişkisi bağlamında Robert Rauschenberg resimlerindeki malzeme kullanımı ve uygulamış olduğu kompozisyon kurgularıdır. Temel alınan bu problemi çözebilmek adına resim dışı malzemenin resme ilk dahil olduğu süreci ele alıp, malzemenin resim sanatındaki gelişimi ve değişiminin neler olduğu araştırılmıştır. Yapılan bu araştırmada malzemenin ilk etkileşim içerisinde olduğu Kübizm dönemiyle birlikte Dada hareketi başlıklar halinde sıralanarak incelenmiştir. Bu dönemlerdeki birçok eser, resim ve malzeme ilişkisi göz önünde bulundurularak değerlendirilmiştir. Bu bağlamda, çalışmada malzemenin resme dahil edilme ve gelişim sürecini inceledikten sonra bu oluşumun kendini giderek daha ileri noktalara taşımaya başladığı Pop sanat dönemi başlıklar halinde ele alınıp sanatçıları ve eserleriyle incelenmiştir. Öte yandan sanatçı ve eserleri, resim ve malzeme ilişkisini destekleyecek biçimde analiz edilmiştir. Tez çalışmasında Pop sanat dönemin en önemli sanatçılarından Robert Rauschenberg için ayrı bir bölüm oluşturulup incelenmiştir. Yapılan bu araştırmada Robert Rauschenberg ile ilgili ele alınmış olan bölümde sanatçının yaşamı, sanat görüşü, eserleri, kulanmış olduğu malzemeler detaylı bir şekilde ele alınmış, oluşturduğu kompozisyonlar içeriksel ve biçimsel olarak incelenmiştir. Bu çalışmada dikkat çeken en önemli nokta ise Rauschenberg'in resimlerinde kullandığı malzemelerin farklılığı ve değişkenliği olmuştur. Sanatçı yaşamının ona sunmuş olduğu zorlukları göz ardı etmeksizin sınırsız bir hayal gücü ile birçok denemeler yapmıştır. Resimlerinde oluşturmuş olduğu kompozisyonlarla sanata bambaşka anlamlar kazandırmıştır. Rauschenberg resim ile nesne arasındaki uçurumu giderek azaltmış ve resimlerinde kullandığı malzemeleri kendi bağlamından kopararak onlara yeni anlamlar kazandırmıştır. Resmin organik yapısını bozmadan kullandığı malzemelerle birlikte oluşturduğu kompozisyonlar tezin önemli bir bölümünü oluşturmaktadır. Rauschenberg'in resimlerindeki malzeme kullanımı ve kompozisyon kurgusunun, resim ve nesne ilişkisi bağlamında ele alınması ise literatürdeki bir başka eksikliğin giderilmesini sağlamıştır.
Anadolu halk sanatının üretim ve yaratı dürtülerinin, çağdaş Türk resmine içerik olarak etkisi

Günümüz Türk sanatçısı eserleriyle Anadolu kültürü arasında bir bağ kurmaya kalktığında, genelde Anadolu'lu imgelerin biçimsel tekrarından çıkar yol bulmaya çalışıyor. Oysa Anadolu'lu köken o imgelerin tekrarında değil, onları balirlemiş olan evreni algılama zihniyetinin altında yatmaktadır. Bu sebepten dolayı Anadolu'lu zihniyeti tanımlama ve tanımlarken de Doğu'lu ve Batı'lı zihniyete bakmak gerekmektedir. Tanzimat dönemine kadar Doğu'lu zihniyetin etkisinde olan Anadolu, Tanzimat'tan sonra Batı'lı etkilerin benimsenmesi çabalarıyla karşı karşıya kalmıştır. Toplum ve sanatçı otantik yapısını tanıma fırsatı bulamadan yeni arayışlara yönelmiş ve kendisini hangi konumda adlandıracağı konusunda her alanda tartışmalara girmiştir. Biz, Anadolu'lu zihniyeti tanımaya çalışarak, günümüz sanatında bunun uzantılarının halen ne kadar kendine yer bulabildiğini, Çağdaş Türk Resmi'ndeki Anadolu'lu arayışların yaşama şansı bulup bulamadığına bakmaya çalışacağız. Bu düşünceler altında tezim 'Anadolu Halk Sanatı'nın üretim ve yaratı dürtülerinin, Çağdaş Türk Resmi'ne içerik olarak etkisi' üzerindeki savlara dayandırılmaktadır. Birinci bölümde, Anadolu'lu zihniyetin, Doğulu zihniyete parelel olarak anlaşılmasına yönelik açıklamalar yer almaktadır. İkinci bölümde, Anadolu'nun üretim ve yaratılan ndaki kimliğinde belirleyici bir etken olan Osmanlı İmparatorluğunun ve diğer etkilerin açıklamaları yer alıyor. Üçüncü bölüm, Anadolu'lu üretim ve yaratıdaki Göçebe kültürünün, İran ve Akdeniz etkilerinin bilgileri veriliyor. Dördüncü bölüm ise, Çağdaş Türk Resmi'nin gelişimi, ulusal anlayıştaki resmin içeriği ve Anadolu Halk Sanatı'nın üretim ve yaratı dürtülerine sahip bir anlayışın halen var olup olamayacağı sunulmaya çalışılıyor.
Plastik sanatlarda estetik eleştiri

Bu araştırmada plastik sanatlarda estetik eleştirinin tanımlanması, tanıtılması ve örneklenmesi amaçlanmıştır. Tarama modelinden yararlanılanaraştırmada, literatür taraması ile kuramsal çerçeve oluşturulmuştur. Estetik eleştiri uygulanırken ölçüt olarak, Adorno'nun estetik kuramından yararlanılmıştır. Bu amaçla Adorno'nun estetik kuramı irdelenerek, temel ilkeleri belirlenmiş ve ölçüt olarak sıralanmıştır. Bu ölçüt kullanılarak, NeşetGünal'ın, Adnan Turani'nin, Burhan Uygur'un, Francis Bacon'ın, GeorgBaselitz'in ve Robert Rauschenberg'in beşer yapıtının estetik eleştirisi yapılmıştır. Yapıtlar genel olarak sanatçıların olgunluk dönemi ve sanatçılarınbiçem anlayışlarının temel özelliklerini taşıdıkları düşünülen yapıtları arasından seçilmiştir. Yapıtların estetik eleştirileri sonucunda elde edilen bulgular; estetik eleştiri, eleştiriyi yapan kişinin güzellik anlayışı ya da bir estetik kuramının temel ilkelerinin tamamı ya da bir kısmı ölçüt alınarak bir sanatçının, bir yapıtın ya da birden fazla yapıtın değerlendirilmesi olduğunu;estetik eleştiri ile tüm sanatçılara ve yapıtlara yaklaşılabileceğini; ele alınanölçütün tüm sanatçıların ve yapıtların eleştirilerinde kullanılabileceğini, ancak her birinde aynı sonuca ulaşılamayacağını; yapıtların, ölçütle ne kadarçakışıp çakışmadıklarına bakılarak ne kadar estetik olduklarınınbelirlenebileceğini ve estetik eleştiri yapılırken, yapıtların eleştirilerinin yanı sıra, ölçüt alınan estetik kuramının da irdelendiğini göstermiştir.
20. yüzyıl sanatında otoportre tekniklerinin günümüz sanatı içinde 'Özçekim' kavramıyla ilişkilendirilmesi

Bu tez çalışmasında, kendi yüzü üzerinden kendisiyle yüzleşme anlatısı olarak sanatçı otoportresinin, geçmişşten günümüze klasik ve modern çağlar uzamında incelenmesi amaçlanmıştır. Pentür geleneğinden ışıkla boyamaya geçilirken, gerçeklikten yanılsamaya evrilen süreçte, otoportre, teknik ve anlam içeriğinde özçekimle ilişkilendirilmiş ve çoklu örnek analizleriyle irdelenmiştir. Bu nedenle, insanın geleceğe kalma güdüsünün sanattaki karşılığı, 20. yüzyıl ve sonrasının malzeme çeşitliliği ve teknik olanakların sınır tanımazlığına rağmen ya da ölçüsünde, içerik bağlamında, özçekim ile sosyal medya düzlemine taşınmıştır.
Heykelde büyütme teknikleri ve bilgisayar destekli uygulamalar

Bu çalışmada tarihsel süreç içerisinde kullanılmış ve günümüzde de kullanılmaya devam edilen büyütme ve kopyalama yöntemlerinin ulaştığı son nokta hedeflenmiş, kullanılan yöntemlerin mekanik olarak uygulama esasları ele alınmıştır. Ayrıca dökümanter çalışmalar içerisinde yer almayan bunun yanı sıra bazı Türk heykeltraşları tarafından bilinen ve kullanılan, Sadi Çalık ve Hüseyin Gezer tarafından geliştirilmiş olan ÇALIK-GEZER aracının çalışma şekli ile birlikte tanıtılması amaçlanmıştır. Çalışmanın ilk bölümünde basit el aletleriyle yapılan kopyalamalar ele alınmıştır. Karmaşık bir düzenek gerektirmeyen bu yöntemlerin ardından ikinci bölümde daha detaylı düzenekler ve mekanik araçlar ile yapılan kopya yöntemleri açıklanarak günümüzde uygulanan en son yöntemlere kadar getirilmiştir. Son bölümde ise bilgisayar desteği ile uygulanan ve şahsen uygulaması yapılmış olan kopyalama yöntemi tanıtılmıştır. Basitten karmaşık yöntemlere doğru gelişen tekniği irdeleyen bu araştırma, tekniklerin kullanıldığı coğrafya, sanatsal akım veya kültürel dönemlere ait bilgilere değinmemekte daha çok heykeltraşların ve heykel öğrencilerinin teknik altyapısının gelişimine katkıda bulunmayı amaçlamaktadır Sonuç olarak kopyalama tekniklerinin anlatıldığı bazı kaynaklardaki dağınık bilgiler bir araya getirilmiş ve bu kaynaklarda yer almayan eklentiler yapılarak günümüzde tanınmayan ya da endüstriye ait olduğu düşünülen sistemlerin heykel sanatının hizmetine girebileceği sonucuna varılmıştır.