turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ankara ili Çankaya ilçesinde tıbbi atık yönetiminin incelenmesi

Bu çalışmada, Ankara ilinin Çankaya ilçesinde bulunan sağlık kuruluşlarında tıbbi atık yönetiminin incelenmesi amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda tıbbi atıkların toplanması, taşınması ve bertaraf edilmesi ile ilgili uygulamaların mevzuata uygunluğu değerlendirilmiştir. Aynı zamanda sağlık kuruluşu çalışanlarına anket uygulaması yapılmıştır ve çalışanların tıbbi atık bilgi düzeyleri ölçülmüştür. Yapılan çalışmada 6 adet sağlık kuruluşunun tıbbi atık yönetimi incelenmiştir. İnceleme sonucunda araştırma yapılan sağlık kuruluşlarında tam anlamıyla mevzuata uyulmadığı, atıkların kaynağında ayrı toplanmasına gereken önemin verilmediği tespit edilmiştir. Ankara Büyükşehir Belediyesi'nin tıbbi atıkların yönetimi konusunda yetkilerini devrettiği lisanslı firma tarafından tıbbi atıkların bertarafının mevzuata uygun şekilde yapıldığı gözlemlenmiştir. Çankaya bölgesindeki sağlık kuruluşlarından yıllık olarak ortalama 3825 ton tıbbi atık toplanmaktadır. 2017 ve 2018 yıllarında tıbbi atık miktarında ise düşüşler gözlenmiştir. Sağlık çalışanlarına yapılan anket uygulamasının değerlendirilmesi sonucunda çalışanların tıbbi atıklar konusunda bilgi düzeylerinin düşük olduğu görülmüştür. Yapılan çalışma neticesinde tıbbi atıkların bertarafında, enfekte atıkların sterilizasyon yöntemi ile enfekte olmayan atıkların yakılarak bertaraf edilmesi önerilmiştir.
Reaktif azo boyanın kitosan ile adsorpsiyon kinetiğinin incelenmesi

Bu çalışmada reaktif azo boyanın kitosan ile adsorpsiyonu incelenmiştir. Giderim işlemleri sırasında kitosan miktarı, başlangıç boya konsantrasyonu, reaksiyon hızı ve pH'ın adsorpsiyon verimine etkileri araştırılmıştır. Deneyler oda sıcaklığında (22 1 C) yapılmıştır. Reaktif azo boyanın kitosan ile gideriminde optimum pH 7 ve kitosan miktari 0.5 gr. olarak bulunmuştur. Deneysel ve matematiksel olarak hesaplamak için adsorpsiyon izotermleri uygulanmıştır. Elde edilen sonuçlar kullanılan izotermlerin lineer olduğunu göstermiştir. Langmuir adsorpsiyon izoterminden reaktif azo boya adsorpsiyonu için tek tabaka kapasitenin 6,648 mg/g; denge sabitinin 0,9372 olduğu hesaplanmıştır. Freundlich izoterminde reaktif azo boya adsorpsiyon kapasitesi 1024, 55 bulunurken, adsorpsiyon duyarlılığı -25, 393 olarak belirlenmiştir. Dubinin-Radushkevich izoterminde ise reaktif azo boya adsorpsiyonu için adsorpsiyon kapasitesi 8,235 ve adsorpsiyonun temel enerjisi 0,9614 kj/mol olarak bulunmuştur. Yapılan çalışmada birinci ve ikinci dereceden reaksiyon kinetiği uygulanmış ve kinetik hız sabitleri belirlenmiştir. Bu araştırma sonucunda reaktif azo boya adsorpsiyonunun ikinci dereceden reaksiyon kinetiğine uyum sağladığı ortaya konmuştur. Araştırma sonucunda reaktif azo boya gideriminde adsorbent olarak kitosanın kullanılabileceği görülmüştür.
Development of a novel regenerable sorbent for hot gas desulfurization

ÖZ SICAK GAZ DESÜLFURIZASYONU İÇİN REJENERE EDİLEBİLEN YENİ BİR SORBENT GELİŞTİRİLMESİ AKSOY, Ayşegül Yüksek Lisans Tezi, Çevre Mühendisliği Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Aysel Atımtay Eylül 1994, 111 sayfa Bu çalışmada çinko ferrit Entegre Gazlaştırma Kombine Çevrim Sistemindeki akışkan-yataklı sıcak gaz desülfurizasyon ünitesinde kömür gazından kükürtlü hidrojenin uzaklaştinlması amacıyla kullanılmak üzere yapısall kararlılığının arttırılması için zeolit üzerine yüklenmiştir. Desteklenmiş çinko ferrit üzerinde sülfidasyon ve rejenerasyon reaksiyonlarının kinetik çalışması Termogravimetrik Analiz Cihazı'na benzeyen bir sistem ile yürütülmüştür. Ayrıca, testler karşılaştırma yapmak amacıyla desteklenmiş çinko oksit ve demir oksit sorbentleri ile de yapılmıştır. Sülfidasyon testleri 500 -650 C sıcaklık aralığında, RjS, H2 ve N2 gaz karışımı ile yürütülmüştür. Gaz kanşımındaM H2S miktarı hacimce % 0.5-1. 5 olarak değiştirilmiştir. Ayrıca, değişik tanecik büyüklükleri de test edilmiştir. Rejenerasyon testleri kısmen sülfidasyona uğramış sorbentier üzerinde 600 C ve 650 C'de değişik 02 konsantrasyonları (hacimce % 0 .5-1.0) ihtiva eden gaz karışımları ile yapılmıştır. Bu deneylerin sonuçları sülfidasyon reaksiyonunun gaz konsantrasyonuna göre birinci derece bir reaksiyon olduğunu göstermiştir. Rejenerasyon reaksiyonununsülfidasyon reaksiyonuna göre daha hızlı olduğu bulunmuştur. 650 C'de ve %6 02 ile yapılan rejenerasyonda sülfat oluşumu gözlenmemiştir. Yapısal kararlıhğin test edilmesi amacıyla desteklenmiş çinko ferrit ile ayrıca 5 1/2 kez birbirini takip eden sülfidasyon-rejenerasyon testi yapılmıştır. Sonuçlar desteklenmiş çinko ferritin akışkan-yataklı sıcak gaz desülfurizasyon ünitesinde kullanılması için daha iyi bir yapısall kararlılığa sahip olduğunu ortaya çıkarmıştır.
Evsel termoplastik katı atıkların piroliz ürünleri ve yeni değerlendirme yaklaşımları

Bu tez çalışmasında önemli bir katı atık problemi olan termoplastik atıklardan, HDPE, LDPE, PET, PP, PS ve bunların karışımının, yıkama ön işleminden geçirilmeden ve yıkama ön işleminden geçirilerek piroliz deneyleri gerçekleştirilmiştir. Deneyler sonucunda elde edilen katı, sıvı ve gaz ürünlerin miktar ve karakteristikleri belirlenmiş ve HDPE ve LDPE türlerinden elde edilen kok ile epoksi kompozit malzeme üretilmiştir. Plastik türünün, piroliz sıcaklığının ve yıkama ön işleminin piroliz ürünleri ve kok ile üretilen epoksi kompozit malzeme kalitesine olan etkisi incelenmiştir. Ayrıca değişen kok katkı dozlarının kompozit üzerine etkileri de araştırılmıştır. Piroliz sonucunda HDPE türü plastik atıkların piroliz verimi yıkanmamış ve yıkanmış gruplar için sırasıyla %97. 7 ve %98. 4 ile diğer plastik türlerine göre daha yüksektir. Çalışılan en yüksek piroliz sıcaklığı olan 700 C için, yıkanmamış ve yıkanmış gruptaki aromatiklik derecesi en fazla HDPE türü kok için tespit edilmiştir. Tüm kok türleri için, kokun elde edildiği piroliz sıcaklığı arttıkça, kokun termal stabilitesi artarak, kalıntı miktarının artmasına neden olmuştur. PET ve PP sıvı ürünün bünyesindeki C10-C 40 HC miktarları diğer sıvı ürün türlerine göre daha fazla olduğundan bu iki türün ısıl değerleri diğer polimer türlerinden düşüktür. Bütün plastik türleri için, piroliz gaz ürünü yapısında, 1 penten, pentan, 2 -metil penten, hekzan, benzen, 1 -hepten, toluen, oktan, etilbenzen, 2 .4-dimetil-1-hepten ve stiren bileşikleri tespit edilmiştir. Özellikle PET, PP ve PS türü plastiklerden elde edilen gaz ürünlerin metil ve dimetil grupları bakımından oldukça zengin olduğu belirlenmiştir. HDPE ve LDPE kokundan elde edilen kompozitlerde kok dozu arttıkça bozunma sıcaklıkları da artarak, kompozitler termal olarak daha kararlı hale gelmişlerdir. 300 C ve 400 C piroliz sıcaklıklarında elde edilen yıkanmamış HDPE kokunun %10 eklendiği kompozit dozunda, malzemenin kopma uzaması referansa göre daha yüksektir. Bunun yanında, LDPE kokundan elde edilen kompozitlerin kopma uzamaları HDPE kokundan elde edilen kompozitlerden daha yüksektir. Bu tür kompozitlerde kokun elde edildiği piroliz sıcaklığı ve kok dozu arttıkça, kopma uzaması ve HDPE koku katkılı kompozit malzemenin sertlik değerleri artmıştır. Bu tez çalışması ile, plastik atıklar piroliz yöntemi ile bertaraf edilmiş, bu prosesten meydana gelen ve ikincil bir atık olan kok için yeni bir değerlendirme alanı ortaya konmuştur. Bunun yanında, diğer piroliz ürünleri olan sıvı ve gaz piroliz ürünlerinin karakterizasyonları yapılarak, bu ürünlerin farklı alanlarda değerlendirmesine yardımcı olacak önemli bir veri tabanı oluşturulmuştur.
Karadeniz kıyı şeridi yüzeysel sularında fosfor ve türlerinin incelenmesi

KARADENİZ KİYİ ŞERİDİ YÜZEYSEL SULARINDA FOSFOR VE TÜRLERİNİN İNCELENMESİ Türkiye'nin kuzeyinde büyük bir iç deniz olan Karadeniz'in korunması için uluslararası bir proje başlatıldı. Bu çalışma bu projenin bir parçasıdır. Projenin başlangıcında, 1995 yılında, Karadeniz Bölgesi'nde kara kökenli kirleticilerin belirlenmesi için bir envanter çalışması tamamlanmıştır. Envanter çalışmasının sonuçları ışığında seçilen örnekleme noktalarından alınan su örneklerinde fiziksel, kimyasal ve biyolojik parametreler ölçülmüştür. Bu parametrelerden toplam fosfor ve toplam reaktif fosfor bu çalışmanın konusunu oluşturmaktadır. Bu parametrelerin dışında çalışmada fosfor türlerinin de konsantrasyonlarının tayini yapılmıştır. Su örnekleri 33 örnekleme noktasından alınmıştır. 33 noktadan 21'i dere ve nehirlerin Karadeniz'e karışım yerinin öncesindeki noktalardır, 7 örnekleme noktası Karadeniz kıyısında olan yerleşim yerlerinin kanalizasyonlarıdır. Diğer 5 örnekleme noktası kıyıdaki bazı büyük endüstrilerin deşarj ağızlarıdır. Değirmendere, Çark ve Kozlu dereleri Su Kirliliği ve Kontrolü Yönetmeliği'ne (1988) göre IV. sınıf su kalitesinde bulunmuştur. Diğer dere ve ırmaklar II. veya III. sınıf su kalitesindedir. Kanalizasyon örneklerinde ortalama toplam fosfor konsantrasyonu yaklaşık 10 mg/L 'dir, bu değer Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğine göre kanalizasyonlar için üst sınır değerdir.
Bakır boru üretiminin yaşam döngüsü değerlendirmesi

Teknoloji ve sanayideki gelişmeler, kent nüfusunun artması ile 21. yüzyılın başı ekolojik dengenin bozulduğu, doğal kaynakların tükenme tehlikesinin yaşandığı dönemdir. Sürdürülebilirlik bu bağlamda, ekonomik, çevresel ve toplumsal gereksinmelerin, gelecek kuşakların yaşam koşullarına zarar vermeden karşılanmasını hedefleyen bir dünya görüşü olarak ortaya çıkmıştır. Sürdürülebilirliğin sağlanması noktasında enerji tüketimlerinin azaltılması, enerji verimliliği konusunda daha fazla çalışma yapılması ve kullanıcıların bu konularda bilinçlendirilmesi oldukça önemli olacaktır. Yaşam döngüsü analizi çevresel girdilerin, çıktıların ve bir ürün, malzeme ya da servisin yaşam döngüsünün potansiyel çevresel etkilerinin hesaplanması ve değerlendirilmesidir. Bu çalışmada sistemdeki envanter analizleri, atık senaryosu, etki değerlendirme işlemleri ISO 14040 yaşam döngüsü değerlendirmesi standardına uygun olarak üretilmiş olan SimaPro 8.0. 1 adlı bir yazılımda Eco-Indicator 99 metodu seçilerek gerçekleştirilmiştir.
Katı atıkların toplanması, taşınması ve depolanmasının maliyet bazlı değerlendirilmesi üzerine bir araştırma

Katı atıkların yönetiminde, oluşan atıkların toplanması ve bertaraf tesisine taşınması maliyetin önemli bir kısmını oluşturmaktadır. Yerleşimler genişledikçe yer bulmadaki zorluklar ve diğer nedenlerle bertaraf tesislerinin şehre uzaklığı da artmaktadır. Bunun sonucu olarak, ihtiyaç duyulan toplama araçlarının sayısı da aynı oranda artmaktadır. Bu araçlarla uzun mesafeye atık nakli yapılması halinde taşıma maliyeti daha da yükselmektedir. Taşıma maliyetini azaltmak için, atıkların daha büyük kapasiteli araçlarla taşınması uygulanmaya başlanmıştır. Bunun sonucunda da, atıkların toplama araçlarından taşıma araçlarına nakli söz konusu olmuş ve bu maksatla katı atık aktarma istasyonları yapılmıştır. Türkiye'de, katı atıkların usulüne uygun olarak bertaraf edilmesi son yıllarda gündeme gelmiştir. Genel uygulama, atıkların düzenli olarak depolanmasıdır. Geri kazanım ve kompost uygulaması az da olsa mevcuttur. AB'ye girme süreci ile katı atıkların çevreci bir yaklaşımla uzaklaştırılması konusunda çalışmalar hızlanmıştır. Bu kapsamda, bugün Katı Atık Birliklerinin yöneldiği merkezi düzenli depolama sahalarının yapımı gündeme gelmiştir. Depolama sahalarının merkezi yapılması ile taşıma mesafeleri artacaktır. Toplama ve taşıma maliyetini minimize etmek için aktarma istasyonlarının yapımı yoğun olarak gündeme gelecektir. Kaç km'ye kadar aktarmalı ve aktarmasız depolamanın yapılabileceği konusunda yol gösterici bir çalışma bulunmamaktadır. Bu çalışmada, katı atıkların karışık ve ayrık olarak değişik kapasiteli araçlarla toplanması hallerinde toplama ve taşıma maliyetleri be1irlenmiş ve mukayeseleri yapılmıştır. Birinci bölümde, konunun anlam ve önemi ile amaç ve kapsam, ikinci bölümde atık yönetimi hakkında bilgiler verilmiştir. Üçüncü bölümde, düzenli depolama ilk yatırım ve işletme maliyetleri, dördüncü bölümde aktarma merkezleri ilk yatırım ve işletme maliyetleri anlatılmıştır. Çalışmanın beşinci bölümünde geliştirilen hesap metodu, Kahramanmaraş ve Tokat katı atık projelerine uygulanmıştır. Farklı alternatiflere göre değişen sonuçlar Ekler bölümünde verilmiştir. Bundan başka; bu çalışma kapsamında nüfusu ya da oluşturduğu katı atık miktarı bilinen bir yerleşim merkezinin toplama, taşıma ve düzenli depolama maliyetini hesaplayan bir program oluşturulmuştur ve Kahramanmaraş ve Tokat verilerine göre değerlendirilmiştir. Altıncı bölümde ise elde edilen sonuçlar değerlendirilmiş ve akabinde önerilerde bulunulmuştur.
Marmara denizi kıyısal alanlarında su çerçeve direktifi'nin uygulanması ve deşarj kriterlerinin belirlenmesi

Bu tez çalışmasında, Su Çerçeve Direktifi'nin Marmara Denizi'ne uygulanması ve pilot bölge olarak seçilen İzmit Körfezi'nin deşarj kriterlerinin belirlenmesi hedeflenmiştir. Marmara Denizi, ülkemizin iç denizidir. Türkiye nüfusunun yaklaşık %23'ü Marmara Bölgesi'nde yer almakta olup, İstanbul, Kocaeli ve Bursa gibi yoğun kentleşme ve sanayiye sahip illeri sınırları içerisinde barındırmaktadır. Bu tez çalışması kapsamında Marmara Denizi 22 adet su yönetim birimine ayrılmış olup su kütlesinin büyük ölçüde değiştirilmiş su kütlesi niteliği taşımadığı tespit edilmiştir. Uygulanan baskı-etki çalışmaları sonucunda LUSIVal indeksi yöntemi Marmara Denizi için en uygun yöntem olarak belirlenmiştir. Hem kara kökenli kirletici çalışmaları hem de LUSIVal analizi Marmara Denizi'ndeki körfezlerin kirliliklerinin yüksek olduğunu göstermiştir. Ayrıca, İstanbul İli'nin atıksu arıtma tesisleri teknolojisinin ileri arıtma seviyesine yükseltilmesinin su kalitesinin iyileşmesi açısından çok önemli olduğunu göstermiştir. Benzer şekilde İzmit Körfez etrafında yer alan ilçelerin de atıksu arıtma seviyelerinin yükseltilmesi gerekliliğinin sonucuna varılmıştır. Marmara Denizi su kütlelerinin büyük kısmının orta ekolojik kalitede olduğu belirlenmiştir. Su kalitesi açısından en kötü durumun İzmit İç Körfezi'nde olduğu tespit edilmiştir. Bandırma Körfezi ve İzmit Dış Körfezi'nin zayıf su kalitesi sınıfında olduğu saptanmış olup, ekolojik statünün düzeltilebilmesi için hızlı şekilde önlemlerin alınması gerekmektedir. Ekolojik durumun belirlenemediği 8 adet su kütlesi mevcuttur. Bu durum, izleme stratejileri oluşturulurken zaman serisi istasyonlarının önemi ile istasyon noktalarının doğru, kapsayıcı ve ihtiyaca göre belirlenmiş olmasını gerekliliğini göstermiştir. İzmit İç Körfezi için toplam fosfor deşarj sınır değeri 0,91 M ve çözünmüş inorganik azot deşarj sınır değeri ise 7,4 M olarak belirlenmiştir. İzmit Dış Körfezi için ise TP deşarj sınır değeri 0,72 M ve ÇIN deşarj sınır değeri ise 5,92 M olarak tespit edilmiştir.
Sulardaki sülfür kirliliğinin dolgulu kolonlarda oksidasyon yolu ile giderilmesi

Bu çalışmada sulardaki sülfür kirliliğinin dolgulu kolonlarda oksidasyon yolu ile giderilmesi araştırıldı. Katalizörlü ve katalizörsüz, paralel ve ters akım şartlarında gerçekleştirilen deneylerde oksidasyon verimi üzerine başlangıçtaki sülfür konsantrasyonu, gaz ve sıvı akis hızları, akım şekli ve dolgu gibi sistem parametrelerinin etkileri incelendi. Sıvı faz olarak üç farklı konsantrasyonda Na2S çözeltisi kullanıldı ve bu çözelti üç farklı hızda kolona beslendi. Gaz fazı olarak 5 atm basınçlı bir kompresörden beslenen hava kullanıldı. Bu faz üv farklı hızda kolona gönderildi. Kolon girişinde dağıtıcıdan geçirilen fazlar aşağı doğru paralel ve aşağı su yukarı gaz ters akım şeklinde kolona beslendi. Katalizörsüz deneylerde inert dolgu olarak küçük cam boncuklar, katalitik reaksiyonlarda ise katalizör olarak aktif karbon kullanıldı. Farklı sistem şartlarında kararlı hale erişildikten sonra kolon çıkışında sıvı fazdan numune alındı, spektrofometrik olarak sülfür konsantrasyonu belirlendi. Çıkış konsantrasyonu giriş konsantrasyonu ile kıyaslanarak % oksidasyon verimleri hesaplandı ve sonuçlar farklı açılardan yorumlandı.
Biyodizel üretim atığı gliserinden mikrobiyolojik yollarla biyopolimer hammaddesi üretilebilirliğinin incelenmesi

Son yıllarda enerji darboğazından dolayı biyoyakıtlara olan ilginin önemli miktarda artması nedeniyle biyodizel üretiminde patlamalar olmuştur. Biyodizel üretiminde toplam üretimin kütlece %10'u atık gliserin olarak açığa çıkmaktadır. Gliserinin kozmetik, ilaç, gıda sanayi başta olmak üzere bilinen 1500 kullanım alanı mevcuttur. Bu kullanım alanları bulunmakla beraber, aşırı artan gliserin miktarları piyasaların talebinden çok fazla olmuş ve değerlendirilemeyen kısmı atık konumuna gelip biyodizel üreticilerinin en önemli çevresel sorunu haline gelmiştir. Hali hazırda ekonomik değeri düşük olan gliserinden, katma değeri çok yüksek ve çevreyle dost biyoplastik ve biyopolimer hammaddesi olan 1,3 Propanediol'ün biyoteknolojik yöntemlerle üretiminin bu soruna alternatif bir çözüm olabileceği düşünülmektedir. Yenilenebilir bir hammadde olan gliserinden elde edilen PDO, polimer sentezinde önemli bir monomerdir. Bunların başında da tekstil endüstrisi polimerlerinden politrimetilen tereftalat gelmektedir. Bahsi geçen monomer PDO'nun, petrokimyasal üretimi sırasında, yüksek derecede patlayıcı ve toksik reaktifler kullanılmaktadır. Oysa biyoteknolojik yollarla üretim, Klebsiella pneumoniae, Clostridium butyricum, Clostridium pasteurianum vb. mikroorganizmaları kullanılarak gerçekleştirilen fermantasyon ile yapılmaktadır ve bu üretim kimyasal üretimin aksine kolaydır, toksik yan ürün oluşturmadığından da çevreyle dost bir prosestir. Bu tezde, bahsedilen biyodizel üretimindeki artışa bağlı olarak açığa çıkan atık gliserin probleminin çözümü için, bu atıktan mikrobiyolojik yollarla biyoplastik hammaddesi üretilebilirliği ve üretimin optimizasyonu incelenmiştir. Saf ve atık gliserin kullanılarak, 100 ? 2000 ml arasında değişen hacimlerde, erlen ve fermentörlerde, PDO için kesikli, yarı-sürekli, sürekli süspanse üretim denemeleri gerçekleştirilmiştir. Üretim ardından çıkış suyu karakterizasyonu için analizler yapılmıştır. Mikroorganizma tarama sonuçlarına göre, en yüksek verimler Klebsiella oxytoca ve Clostridium beijerinckii (B593) ile elde edilmiştir. Fermentör ile gerçekleştirilen denemeler sonucu ise pH kontrolünün üretim değerlerini maksimuma ulaştırabilmek için gerekli olduğu belirlenmiştir. Bununla birlikte deneysel dizaynlar kullanılarak yapılan optimizasyonlar sonucu minimum yan ürün, maksimum PDO konsantrasyonlarına ulaşılan bir fermantasyon ortamı elde edilmiştir. Atık gliserin ve saf gliserin kullanıldığında sırasıyla maksimum 10,71 g/L ve 12,46 g/L PDO konsantrasyonları elde edilmiştir. Bu iki değerin birbirine çok yakın olması atık gliserinin PDO üretimleri için kullanımının gelecek vaad ettiğini göstermektedir.
Bursa ili kentsel atıksu arıtma tesisleri performanslarının istatistiksel olarak değerlendirilmesi

Bursa İli; Türkiye'nin demografik açıdan en yoğun kentlerinden biri olup endüstriyel alanda da gelişmiş bir yapıya sahiptir. Şehrin Doğu ve Batı atıksu havzasındaki kentsel atıksularının arıtımı; Doğu ve Batı Atıksu Arıtma Tesisleri ile gerçekleştirilmektedir. Her iki tesiste ileri biyolojik arıtma prosesleri uygulanmakta olup tesislerde azot ve fosfor giderimi de gerçekleştirilmektedir. Atıksu arıtma tesislerinin işletiminde değişken ve dinamik bir yapı söz konusu olduğundan verilerin analizi, prosesi anlama ve işletim kaynaklı hataları kontrol etme açısından bir takım faydalar sağlamaktadır. Bu tez çalışmasında 2009- 2013 yılları arasındaki mevsim değişimlerinin Doğu ve Batı Atıksu Arıtma Tesisleri giriş ve çıkış atıksuyunda ölçülen; pH, iletkenlik, BOİ5, KOİ, AKM, toplam azot ve toplam fosfor gibi parametrelere etkileri belirlenmiştir. Giderim verimleri kullanılarak mevsimlere göre tesis verimliliğinde farklılık olup olmadığı araştırılmıştır. Ayrıca seçilen parametrelerin giderim verimlerinin yıllara göre değişimleri istatistiksel olarak test edilerek arıtma tesislerinin performansları değerlendirilmiştir. Değişkenlerin normal dağılıma uygunluğu Shapiro-Wilk testiyle incelenmiştir. Varyansların homojenliğini araştırmak için homojenlik testi yapılmıştır. Verilerin normal dağılım göstermemesinden dolayı parametrik olmayan istatistiksel testler kullanılmıştır. Gruplar arası karşılaştırmalarda Kruskal-Wallis H testi ile Mann-whitney U testi kullanılmıştır. Çoklu karşılaştırmalarda Bonferroni düzeltmesi yapılmıştır. Anlamlılık düzeyi olarak =0, 05 alınmıştır. İstatistiksel analizler için SPSS ; analizlerin kutu-bıyık diyagramları ile grafiksel olarak gösterilmesi amacıyla MİNİTAB istatistik paket programları kullanılmıştır.
Yerel gündem 21 uygulamlarının Bursa'daki etkinliğinin araştırılması

Yerel Gündem 21, 21. yüzyılda öncelikli kent sorunlarının çözümüne yönelik çalışmaları kent halkı ile birlikte yürüten bir oluşumdur. Bursa'da 1995 yılından beri uygulanmakta olan bu oluşum, geçmişş dönemde Büyükşehir Belediye Başkanı'nın girişimleriyle oluşturulmuştur. Bu tez çalışmasının amacı, Yerel Gündem 21 oluşumunun, Bursa'daki etkinliğini ölçmektir. Tezin ilk bölümlerinde Yerel Gündem 21 kavramının ortaya nasıl çıktığı ve Türkiye'ye nasıl geldiği hakkında bir kaynak araştırması yapılmıştır. Yaklaşık 7 yıldır, gönüllülük felsefesi ve katılımcılık ilkesi ile Bursa'da uygulanan çalışmalar hakkında bilgi verilmiş; uygulanan bu oluşumun Bursa halkına ne kadar tanıtılabildiği, halkın bu tür gönüllü çalışmalara ne kadar ilgi duyduğu ve bu konudaki faaliyetlere ne kadar katıldığını ölçmek amacıyla bir anket hazırlanmıştır. 233 kişiye ulaştırılan bu anketin sonuçları istatistik programlarıyla değerlendirilmiş ve bu yönde sonuçlar çıkarılmıştır. Sonuç olarak, Bursa'da Yerel Gündem 21 uygulamasının yeterince tanıtılamadığı, halkın yönetime katılımının önemli olduğu, ancak yöneticiler ile yönetilenler arasında iletişim ve işbirliği yapılamadığı, halkın ekonomik sorunları nedeniyle gönüllü çalışmalara ve çevreye karşı duyarsız olduğu tespit edilmiştir. Bu konuda, halkı Yerel Gündem 21 çalışmalarına çekebilmek için medyanın ve yöneticilerin büyük destek vermesi ve basit, doğru ve tam olarak Yerel Gündem 21'in tanıtılması gerektiği belirlenmiştir.
Industrial waste management system applications according to ISO 14000

Son zamanlarda çevresel etkiler hükümetler için çözülmesi gereken en önemli problemolmustur. Bu yüzden dolayı ISO 14000 Çevre Yönetim Sistemi dünya üzerindehükümetlerin, uluslararası organizasyonlar ve endüstrilerin ilgisini çekmektedir. ISO14000 Çevre Yönetim Sistemi dünyada çevresel etkileri kontrol altına almak ve azaltmak için bir kılavuzdur. Tez kapsamında gıda endüstrisi ve beyaz esya üretim tesisinde ISO 14001 standardına uygun olarak bir Çevre Yönetim Sistemi gelistirilmesi için izlenecek yollar anlatıldı. Bu çalısmada ISO 14001 Çevre Yönetim Sistemi'nin gereklilikleri anlatılmıs ve bir gıda endüstrisi ve buzdolabı endüstrisinde endüstriyel atık yönetimi ve ön çalısma raporusunulan verilerle açıklanmıstır.