turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Alphonse Mucha'nın eserlerindeki tipografik ve görsel elemanlar arasındaki ilişkinin temel tasarım ilkeleri açısından incelenmesi

Endüstri devrimine tepki olarak ortaya çıkan Art Nouveau akımı, doğal ve kıvrımlı biçimleri ile insanların, sanatı klasik çerçeve resmi olarak gördüğü bir şey olmanın dışına çıkarıp, güzel sanatlarla el sanatlarının birleşmesini amaçlıyordu. 19. yy. sonlarında, Stilize edilmiş şekilleri, kıvrımlı hatları, dekoratif motifleri ve asimetrik biçimleriyle öne çıkan bu akım tüm dünyada yaygınlaşmıştır. Mimariden mobilyaya, dekoratif ürünlerden mücevherlere kadar her alanda etkisini gösteren bu akım, afiş sanatını da etkilemiştir. Farklı ülkelerde farklı isimlerle anılsa da, eşsiz afiş tasarımlarıyla Alphonse Mucha adı, 19. Yüzyıl sonu Paris'inde geri dönüşsüz bir halde Art Nouveauyla özdeşleşmiştir. Mucha'nın afiş tasarımlarındaki tipografik ve görsel elemanlar arasındaki ilişkinin temel tasarım ilkeleri açısından incelenmesi ele alınan bu araştırmada; sanatçının hayatı, Art Nouveau akımı, tipografi ve temel tasarım ilkeleri incelenmiştir. Sanatçının birçok afiş çalışması içinden, tiyatro sanatçısı Sarah Bernhardt için tasarladığı afişleri örnekleme alınmış, temel tasarım ilkeleri ve tipografik çözümlemelere dayandırılarak eser yorumlaması yapılmıştır. Tasarladığı başarılı afiş çalışmalarıyla, Art Nouveau denilince şüphesiz akla ilk gelen isim olan Mucha, yaşadığı dönemde birçok sanatçı ve tasarımcıya esin kaynağı olmuştur ve hala olmaktadır. Araştırmada ele alınan afiş çalışmalarındaki tipografik ve görsel elemanlar arasındaki ilişki, temel tasarım ilkeleri bakımından incelendiğinde, kullanılan görsel ve tipografik elemanların azami uyum içinde olduğu ve biçimsel özelliklerin içeriği yansıttığı görülmüştür.
Türk Sinemasında toplumsal gerçekçilik ve Yılmaz Güney sineması

Bu çalışma Türk sinemasında toplumsal gerçekçiliğin ve bu gerçekçiliğin tam ortasında yer alan bir yönetmenin, 'Yılmaz Güney'in sinemasını anlatan bir çalışmadır. Bu çalışmadaki ana amacımız hem Türk sinemasının çok iyi geçen ancak karanlıkta kalmış toplumsal gerçekçilik dönemini (1960 65) anlatabilmek, hem de Türkiye'de 1960 darbesi sonrasında ortaya çıkan toplumcu-ilerici atmosferin toplumsal gerçekçi bir sinema akımının ortaya çıkmasındaki etkisine ışık tutabilmektir. Burada vermek istediğimiz ana fikir savaş sonrası, darbe sonrası gibi toplumsal kriz dönemlerinde, dağılan ama tam olarak parçalanmayan toplumu 'yeniden canlandırma', 'yenidenyapılandırma' gibi amaçların öne çıktığı zamanlarda sanat alanında 'gerçekçi' bir eğilimin ortaya çıktığıdır. Bunu ileriki sayfalarda ayrıntılı bir şekilde irdeleyeceğiz. Bunun yanında bu akımdan etkilenen Türk yönetmenlerin ortaya çıkardıkları filmler ve bu akımdanfazlasıyla etkilenen ki Türkiye'de ve dünyada, filmleriyle büyük tartışmalara neden olanYılmaz Güney'in biyografisi ve filmleri incelenmiştir. Gerçekçilik akımının tarafsız ve 'gerçekçi' bir biçimde irdelendiği, akımın önde gelen yönetmenlerinin ve filmlerinin incelendiği bu çalışmanın sosyal bilimlere bir yardımcı kaynak olması umulmaktadır.
Eskişehir çevresi Roma Dönemi pişmiş toprak lahitler ve analizi

Eskişehir prehistorik dönemden günümüze kadar önemli bir yerleşim merkezi olmuştur. Değişik kültür ve geleneklerin ard arda görüldüğü Eskişehir, hem tarihsel, hem de arkeolojik buluntular açısından incelenmesi gereken bir ildir. Bu çalışmada, Eskişehir ili ve çevresinde yaşamış bulunan toplumların tarihsel ve kültürel geçmişşlerinin yanı sıra, ölü gömme gelenekleri, yazılı tarih öncesi dönemden Roma dönemi sonuna kadar geçen, zaman dilimini kapsıyacak şekilde ele alınmıştır. Roma dönemi daha detaylı bir şekilde incelenerek, o döneme ait pişmiş toprak lahitterin, kullanım, pişirim, yapım, ve süsleme teknikleri, fiziksel ve kimyasal bakımdan araştırılmıştır. Araştırma sonuçlan hem fiziksel, hem de kimyasal açıdan değerlendirilerek, kullanılan seramik hammadde ve teknikleri tesbit edilmiş, bunun sonucunda Eskişehir çevresinde yapılmış Roma dönemi pişmiş toprak lahitleri konusunda küçük de olsa bir katkıda bulunulmuştur.
Mimari-resim ilişkisi: Mekansal modüler koordinasyon

Günümüz sanatında, yeni biçimler ve yeni biçimsel ilişkiler oluşturan resim sanatı giderek mimari bir hal almakta ve biçimler tuval üzerinden mekana taşınabilir olmaktadır. Resim sanatının temel bileşenlerden meydana gelen biçimin mimari sanatına da uyarlanabileceğini savunan ve uygulamaya koyan sanatçıların artan sayısı, tez konusunun doğrultusunu belirlemiştir. Her türden sanat eseri gibi, insan yaşamına ilişkin bir tanım ve anlam içeren mimari yapıların ve resim sanatının ait oldukları toplumun öz nitelikleri hakkında bilgi verdikleri düşüncesinden hareketle, her iki sanat disiplininin tarihsel süreç içerisindeki değişim ve gelişim seyri yan yana getirilerek karşılaştırılmıştır. Genel anlamda, resim sanatını seyretme ve mimari yapıları kullanma şeklinde tanımlanan fonksiyonellikleri, ayırıcı bir nitelik olarak değil, formal özellikler olarak belirlenmiştir. Apayrı sanat disiplinleri olarak algılanmalarına neden olan her iki fonksiyon, aynı zamanda, resim kompozisyonu oluşturmada ve mimari tasarım gerçekleştirmede yapı ölçütleri olan çizgi, denge, renk, zıtlık, strüktür vb. bileşenlerin birbirleri ile yanyanalık, beraberlik ilişkisini kurmaya olanak vermiştir. Her iki sanat disiplinin ayrıklık ve/veya birleşiklik ihtimalinin, kendilerine özgü kuralların uygulanmasında, eş deyişle, kurgusal bütünlüğünün oluşturulmasında katkı sağladığı anlaşılmıştır. Söz konusu bütünsellik - ister mimari, ister resim olsun- sanat eseri ortaya koymada, ayrışmaz ve tek bir kimlik oluşturacak şekilde var olmakta, saf dillilikle, mekan organizasyonu olarak tanımlanabilmektedir. Tez çalışması, elde edilen verilerin tasarım süreci içerisinde uygulanabilirliliğini değerlendiren bir dizi resimle desteklenmiştir. Bu çalışmanın, sanat alanında amatör ya da profesyonel anlamda kendilerini çok yönlü yetiştirmek isteyen bireylere bilimsel katkı sağlaması beklenmektedir.
Baskılı tekstillerde üç boyutlu etkiler

Son yıllarda tekstil baskı konusunda çalışan tasarımcılar ve üreticiler yalın ve basit desenler yerine daha artistik çalışmalara yönelmeye başlamışlar ve oldukça renkli hatta komplike, ancak uyumlu ve anlamlı tasarımlar ortaya çıkarmışlardır. Elbette ki önemli olan yalnızca tasarlamak değil, bunların aynı zamanda uygulanabilir olmasıdır. Bu noktada yapılan çalışmalar üreticileri de harekete geçirmiş ve oluşturulan desenlerin orijinaline en yakın şekilde kumaşa aktarılması konusunda yoğun çalışmalar başlatılmıştır. Geliştirilen yeni teknikler de tasarımcılara ilham kaynağı olmuştur. Bu sayede tasarımcı ve üretici birbirlerini olumlu yönde tetikleyerek tekstil baskı tekniklerinin gelişme aşamasının hız kazanmasını sağlamışlardır. Bu konuda ilerleyen çalışmalar sayesinde kumaş desenleme alanında farklı arayışlara girilmiş, yapılan araştırmalar ve çalışmalarla klasik yöntemlerin dışında yepyeni baskı teknikleri yaratılmaya başlanmıştır. Bu teknikler, gerek günümüz tasarımcılarına çok çeşitli yazılım ve desen çözümleri sunan bilgisayar destekli yürütülen işlemler, gerekse bilinen baskı teknikleri ile uygulanan ancak farklı malzemeler kullanılarak, kumaş üzerinde, olağanüstü efekt ve görüntüler yaratmaya imkan sağlayan malzeme kaynaklı tekstil baskı teknikleridir. Bu iki temel esasa ek olarak, bir tekstil ürününün üretim aşamasında vazgeçilemez uygulamalardan biri olan bitim-apre işlemleri de oluşturulan ürüne çok özel görünümler, hatta üç boyutlu etkiler kazandırdığı gibi, kumaşa tasarlananın yanında, rüzgar geçirmezlik, leke tutmazlık, esneklik, buruşmazlık gibi daha pek çok ilave fonksiyonlar kazandırmaktadır. Sunulan bu tezde her geçen gün ilerlemekte olan günümüz tekstil baskı endüstrisinde yapılan araştırmalar sonucu geliştirilen yepyeni teknikler, uygulama yöntemleri ve görsel temalarla birlikte ele alınmaktadır. Ayrıca dünya çapında lider tekstil tasarım sanatçılarının bu konuda ortaya koydukları çalışmalara detaylıca değinilmektedir. Burada amaç uygulama esaslı bu tekniklerin bir arada bulunabileceği yazılı bir kaynak oluşturmak ve genç tasarımcılara, teknik anlamda uygulanabilirlik konusunda neler yapabileceklerine dair yepyeni ufuklar yaratmaktır
18. yy ve 19. yy Avrupa resminde biçim ve renk ilişkisi

Jüri Yrd. Doç. Mehmet KAVUKÇU Bu çalışmada amaç, 18. yy romantizm sanatı ve 19. yy empresyonizm sanatının önemli sanatçılarının biçim ve renk konularına getirdikleri yenilikleri incelemektir. Çalışmada dokuz sanatçının eserleri incelenmiş ve dört bölüm halinde sunulmuştur. İlk olarak romantik sanat ve daha sonra da empresyonist sanat incelenmiş, daha sonra post-empresyonist sanatçıların ve diğer iki akım sanatçılarının çalışmalarındaki renk ve biçim ilişkisi irdelenmiştir. Son olarak her iki akımın resim sanatına yaptıkları etki ve katkılar bu akımların sanatçılarının eserleri üzerinde karşılaştırmalı olarak ortaya konmuştur. Sonuç olarak denilebilir ki, romantizm ve empresyonizm akımları; 20 yy Avrupa resim sanatı üzerinde hala etkisini sürdürmektedir.
Barok dönem ve klasik dönem flüt konçertolarının dil tekniği açısından karşılaştırmalı olarak incelenmesi

Bu çalışmada barok ve klasik konçertolar arasında dil tekniği arasındaki farklılıkları vurgulanmış. Bunun dışında bu iki dönem konçertolarında kullanılan formlar, teknikler ve stiller hakkındaki farklılıkları irdelenmiştir.. Bu araştırma için uzman görüşleri doğrultusunda tipik barok konçertolarından biri olan Vivaldi Rv 439 Flüt Konçertosu Nr: 2 ''La Notte'' seçilmesinin sebebi bu konçertonun biçim ve dinamik özellilkleri açısından diğer Vivaldi konçertolara göre daha ayrıcalıklı bestelenmiş olmasıdır. Ayrıca bu eserde dil tekniği de farklı çeşitlerini sergiler bir şekilde kullanılmaktadır. Bu Konçerto gerek diğer Vivaldi konçertoların içerisinde tek minor tondaki olması dolayısıyla ve gerekse diğer Vivaldi Konçertolardan daha fazla bölüm sayısına sahip olması nedeniyle flüt konçertoları içerisinde ayrıcalıklı bir konuma sahiptir. Bu eseri özel yapan diğer unsurlar arasında yalınlık, dinamik farklılıklar, karakter çeşitlilikleri ve ritmik yapının zengin kullanımı gibi özellikler de sıralanabilir. Klasik konçerto olarak ise yine uzman görüşleri doğrultusunda flüt için bestelenmiş Mozart K 314 Re Majör Konçertosu seçilmiştir. Mozart bu konçertoyu başlangıçta obua için ve Do Majör tonununda olan eser bestelemiştir. Mozart bu eseri flüt için yeniden düzenlerken farklı bir tonda yeniden yazmış ve. Re Majör Konçerto bu şekilde ortaya çıkmıştır. Klasik dönemde konçertolardaki bölüm sayısı, dinamikleri başta olmak üzere konser algısı da değişmiştir. Mozart bu değişimi belirleyen önemli bestecilerden biriydi. Bu eseri yorumlanmadan önce Mozart stilini anlamalıyız. Süslemelerin notalarının kullanılma biçimi, staccato çalma şekli hatta lirik kısımların virtüözlük ve eğlenceli bir his sağlaması düşünülerek yorumlanması, bu konçertoyu değerli kılan özelliklerin başında gelmektedir.
Modernizm içinde De Stijl akımının önerdiği ütopya ve biçim sorunları

De Stijl modernizmin karakteristiğini taşıyan soyut sanatın varyasyonu olan bir güzel sanatlar dergisinin adıdır. Bu hareketin sanatçıları zamanla iç mantığını yitirmeyen soyut sanat biçimlerinden oluşan bir biçim dağarcığı geliştirdiler. De Stijl sanatçıları, kendi somut sanatsal amaçlarım büyük ölçüde geleneksel biçimler doğrultusunda tanımladılar. Geleneksel plastik ifade, yeniden gözden geçirilerek geleneğe bağlı yeni arayışlara kaynak oldu.. Hareketin temel felsefesi ve sanatçıların sanatsal amaçlan biçimsel değerlere ve çağcıl ifadelere bağlı kalarak gelişmişti. De Stijl özgül etkilerinden herhangi birini yitirmeden farklı ilkeleri uzlaştırarak bir karşı dünya oluşturdu. Evrensel ve oldukça ilkeli bir dil geliştirip, geriye ideal bir kusursuzluk bıraktı. Mondrian derginin ilk sayısında yayınlanan 'Neo-Plasticism in Painting' adlı makalesinde yeni sanat hareketini şu sözlerle tanımlar: 'Yeni ideal bir dünyanın ifadesi olacak.' İdeal bir geleceği amaçlayan herhangi bir sanat biçimi evrensel amacı uğruna soyut olmak zorundaydı. Saf güzelliği amaçlayan bu soyut sanat zorunlu olarak saf biçimleri kullanmalıydı. Sanatçıların amacı, bütünü veren geometrik biçime dayalı evrensel boyutlarda sanatsal soyutlamalar olmalıdır. Sanatsal üslubu oluşturan bireysel arayışlar evrensel düşünce temeline bağlı kalarak gelişmeliydi. De Stijl'in sanatsal idealleri öyle geniş bir yelpazeyi kapsıyordu ki hareket en küçük ayrıntısına kadar hayalın her alanım doğal olarak etkiledi. İşte bu sanatçılar yaşanılan gerçek ile idealleri arasında beraberlik ve bütünlük kurdular. Sonuçta idealleri ve projelerini yaşama çevirmeyi başardılar. -3-
1940 sonrası resim sanatında korku ve şiddetin izleri

Bu araştırmanın genel amacı 1940 savaş sonrası resim sanatında toplumsal dinamiklerin kültürel, psikolojik, sosyolojik açıdan sanatı ve sanatçıyı nasıl etkilediğini, korku duygusunun ve şiddet olgusunun ne olduğunu, sanatçıların eserlerinde korku duygusunu ve şiddeti nasıl ve niçin işlediğini ortaya koymaktır. Korku duygusunun ve şiddet eğiliminin üstesinden gelinebilmesinde sanatın oynadığı rolün önemini incelmekte araştırmanın alt amacını oluşturmaktadır. Çalışmada korku ve şiddet kavramları psikolojik, sosyolojik ve görsel çözümleme metotları ile incelenmiş, 1940 sonrasında resim sanatındaki eserler, korku ve şiddet bağlamında biçimsel, ikonografik ve ikonolojik analiz yöntemleri ile değerlendirilmiştir. Çalışmanın sonucunda, korku ve şiddet içeren sahnelerin işlenmesi her dönemde sanatçıların içinde bulundukları durum ve yaşamla paralel olarak gittiği gözlemlenmiştir. 2. Dünya savaşı sonrasında yapılan eserlerde, korku duygusun ve şiddet olgusunun sanatçılara yoğun bir şekilde kaynaklık ettiğini, Sanatçıların daha öznel, eserlerin ise psikolojik yönünün daha ağır bastığı bir hal aldığı görülmüştür.
Din ve politikanın sanat üzerine etkisi

Bu araştırma, Gazi Üniversitesi Güzel Sanatlar Enstitüsü Resim Anasanat Dalı'nda yapılmıştır. Araştırmanın konusu Ortaçağ'dan Modernizm'e kadar olan dönemde özellikle Semavi Dinlerin ve Politika'nın Resim sanatı üzerine etkilerini incelemektir. Çalışmada öncelikle genel anlamda din-sanat ve politika-sanat ilişkileri irdelenmiş ve ardından bu ilişlkilerin somut bir yansıması olarak Resim sanatından örnekler verilerek, sanat-politika, sanat-toplum, sanat-din-politika ve toplum arasındaki kaçınılmaz ilişkiler değerlendirilmiştir. Sanat, yalnızca sanatın temel dinamikleri ile ilgili olmayıp, aynı zamanda hem dinlerin hem de politikanın dayandığı felsefenin, varlık ve insan anlayışının, estetiğin dışavurulduğu, somutlaştığı bir alandır. Bu yönüyle sanat; felsefe, din ve politika ile iç içe olan bir disiplindir. Fakat sanatın temel amacı, bir dünya görüşünü dile getirmek olduğunda sanatı da ideolojileştirmiş oluruz. Bu bağlamda çalışmanın ana teması, sanatı yalnızca dinin ve politikanın bir aracı olarak algılamadan ve fakat din ve politikanın sanat üzerindeki etkileri, sanatın din ve politika üzerindeki etkileri açısından bu ilişkileri değerlendirmektir.
Postmodernizmin modernizme karşıt söylemlerinde insan ve sanat

20. yüzyılın ikinci yarısından sonra yaşanan toplumsal ve ekonomik değişimler, modernizmin ötesinde postmodernizm olarak adlandırılan yeni bir dönemin içinde olduğumuza işaret etmektedir. Postmodernizm, modern kültüre ait büyük anlatılardan kuşku duyarak sorgulayan, küçük anlatılar sunarken kendi parçalı, çoklu, dağınık biçimdeki varlığını ortaya koyan radikal bir düşünce tarzıdır. Dolayısıyla, akademik ve entelektüel dünyada postmodernizme dair çok fazla tartışma meydana gelmekte ve halen devam etmektedir. İletişim, enformasyon ve bilişim alanında gerçekleşen hızlı değişimler küreselleşme adı altında yeni yapılanmaların gündeme gelmesini sağlamıştır. Bu yapılanmalar sanat kavramının sorgulanarak yeni bir çözülme süreci yaşamasına neden olmuş, sanatsal zevk ve estetiğin dayandığı temel değerleri değiştirmiş, bireyin yaşamı algılayışını farklılaştırmış ve kimlik oluşumlarını etkilemiştir. Dolayısıyla, sanatın ve sanatçı kimliklerinin bu anlayış içerisindeki dönüşümünü incelemek, sanatın bugününü ve geleceğini anlama noktasında önemli dinamikler olarak düşünülmekte, bireyin sanatsal üretim sürecine ve sanat anlayışına etkisini belirlemek araştırmanın amacını oluşturmaktadır. Araştırmada, küresel sermayenin denetimindeki postmodernizmin masum bir söylem olmaktan ziyade kültürü, bireyi ve sanatı parçalayarak kimliksiz bir toplum oluşturmayı hedefleyen tasarlanmış bir ideoloji olduğu düşüncesine varılmıştır.
20. yüzyıl fotoğraf sanatında feminizm bağlamında kadın imgesi

Toplumsal cinsiyet, insanlık tarihi sürecinde iktidarın belirlediği normlar çerçevesinde inşa edilmiştir. İktidarın oluşturduğu ataerkil düzen, kadın ile erkeğe toplumsal yaşamda, sosyal hak ve özgürlüklerde tamamen farklı roller biçmiştir. Ataerkilliğin yarattığı toplumsal cinsiyet eşitsizliği, kadının tarih boyunca ekonomik, kültürel ve siyasi yaşamında haklarının ihlal edilmesine neden olmuştur. 19. yüzyılın ortalarında kadınların siyasi eşit hak ve özgürlük için verdiği mücadelenin kazanılması, feminizm hareketlerinin ilk adımlarının atılmasına neden olmuştur. Sanatın pek çok alanında yer almaya çalışan kadınlar, fotoğrafın da icat edilmesiyle küresel boyutta her yere ulaşan bu sanatı, farklı disiplinleri bir araya getiren önemli bir dil haline getirmiştir. Özellikle modernizm döneminde başlayan kadın hareketleri ile birlikte toplumda siyasi haklarını elde eden kadınlar 1960'ların özgürleşme hareketleri içinde yer bulmuşlardır. Kadına dair sorunları, gündelik hayatlarına ekonomik özgürlüklerinde siyasi haklarına kadar birçok konuda teorik ve sanatsal çalışmalarında öncü olmuşlardır. Küreselleşmenin arttığı 1980'ler ile birlikte kadın imgesinin medya ve tüketim kültüründe kullanılmasını eleştiren kadın sanatçılar, fotoğrafın geleneksel kurallarından sıyrılıp; bedenlerinin temsil haklarını, toplumsal cinsiyet eşitsizliği konularını feminizim kavramını esas alarak kendi sanatlarını ortaya koymaya başlamışlardır. Kadın sanatçılar, fotoğrafın araçsallığını postmodernizmin diliyle kullanarak eril tahakküme karşı bir tavır olarak sanatta kendi temsiliyetini yeni ifade biçimleriyle ortaya koymuşlardır. Bu çalışmada, feminizm kavramını ortaya çıkaran ve dönüşümüne katkı sağlayan kadın sanatçıların eserleri ve teorisyenlerin fikirleri ele alınmıştır.
1950 sonrası Türk resminde nesne

YÜKSEK LİSANS TEZ ÖZÜ 1950 SONRASI TÜRK RESMİNDE NESNE Serkan ŞEN Resim Anasanat Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Şubat 2002 Danışman : Yrd. Doç. Zeliha AKÇAOĞLU Sanatın gelişim süreci içerisinde hemen her resimde yer alan nesne, her defasında kendisine yeni anlamlar yüklenen bir anlatım aracı olarak varlığını sürdürmektedir. Türk resminde de sanatçının yaratma eyleminde oluşumunu tamamlayarak yeni anlamlar kazanmaktadır. Hiçbir zaman Türk resim sanatı tarihinde anlamını ve etkisini kaybetmeyen nesne, çağdaş Türk resminde yer alan yaklaşımlar ve bu yaklaşımlar doğrultusunda eserler veren sanatçılara göre farklılıklar taşımaktadır. '1950 Sonrası Türk Resminde Nesne' adlı yüksek lisans tezinin Bulgular ve Yorum bölümünde, 'Nesne' alt başlığıyla; nesne'nin tanımına, nesne-sanat izleyicisi ilişkisine, nesne sanatçı ilişkisine ve Resimde Nesne adı altında Batı akımlarında nesne yaklaşımlarına yer verilmiştir. 'Türk Resminde Nesne' alt başlığıyla; Cumhuriyet Öncesi ve Cumhuriyet Sonrası Türk resminde nesne uygulamalarına yer verilmiştir. '1950 ve Sonrası Türk Resminde Nesne' alt başlığıyla; Türk resmindeki çağdaş yaklaşımlarda nesne anlayışına yer verilmiş ve bu yaklaşımlara eğilim gösteren sanatçılar, eserlerinde nesne kullanımı açısından incelenmiştir. Nesne, tüm sanat yaklaşımlarını etkileyen ve sanatçıya yepyeni kapılar açan, önemli bir anlatım aracıdır.
Bilgilendirme amaçlı etkileşimli ortamlarda grafik arayüz, bir dvd kamera için sayısal kullanım kılavuzu

Mimari tasarımın yaşadığımız mekanlar, endüstriyel tasarımın kullandığımız nesneler vasıtasıyla günlük hayatımızı şekillendirdiği gibi, etkileşimli ortamların tasarımı da hayatımızı etkileşimli teknolojiler vasıtasıyla şekillendirir. En sık kullanılan etkileşimli teknoloji olan bilgisayarlarda kullanılan ekranlar, onları kağıttan ayıran bir takım özelliklere sahiptir, bu farklılık da tasarımcı için bazı yeni sorunlar yaratmaktadır. Etkileşimli ortamların tasarımında iki önemli sorun vardır:- Bilgisayar ekranları için uygun görsel tasarım dili yaratmak;- Bilgisayar kullanıcısını karmaşık bir veri yığını içinde bilgilendirmek ve yönlendirmek. İBilgilendirme Amaçlı Etkileşimli Ortamlarda Grafik Arayüz, Bir DVD Kamera İçin Sayısal Kullanım Kılavuzu? başlıklı bu çalışmanın ilk bölümünde bilgilendirme amaçlı etkileşimli ortamların temel taşları olan bilgi tasarımı ve bilgi grafiği üzerinde durulmaktadır. İkinci bölümde uygulama çalışmasının da dayanağı olan kullanım kılavuzları irdelenmektedir. Çalışmanın üçüncü bölümünde ise grafik kullanıcı arayüzü ve etkileşim tasarımının tarihçesi ve bileşenleri ele alınmakta, daha başarılı arayüzler için yapılması gerekenler aktarılmakta, uygulanması gereken temel ve nesnel ilkeler belirlenmektedir. Bu bölümde ayrıca etkileşimli uygulamalar ve grafik arayüz arasındaki ilişki irdelenmekte, grafik arayüz uygulamalarında karşılaşılan sorunlar üzerinde durulmaktadır. Dördüncü bölümde ise, bu çalışmalar ışığında ortaya çıkan sonuçlar değerlendirilerek, Sony markalı bir DVD kamera için belirlenen ilkelere dayalı örnek bir grafik arayüz uygulaması yapılarak kuram ve kılgı arasındaki ilişki kurulmaya çalışılmaktadır.
Görsel sanatlarda eser sahipliği

Büyük sanatçıların eserlerini kopyalamak, teknik beceriyi arttırmanın yanında sanatsal eğitimin bir parçasını oluşturmaktadır. Her sanatçı başka bir sanatçının eserinden ilham kaynağı alabilir; kendi eserlerinde o sanatçılara göndermeler yapan birçok öğe kullanabilir. Bu, başka bir sanatçıya öykünmenin bilinen yollarından biridir. Bazıları ise bu eserlerin tümüyle aynısını yaparak kopya yapmaktadır. Bu da özgün bir üslup olarak sunulmaktadır ve gizlice yapılmaktadır. Bu olay sahtecilik olarak isimlendirilmektedir. Bu konu hukuksal bir olay olarak tanımlanmaktadır. Fikir ve sanat eserleri üzerindeki haklar, FSEK'da düzenlenen hukuk ve ceza davalarıyla koruma altına alınmıştır. Özel hukukta fikir ve sanat eserleri üzerindeki hakların ihlali halinde tecavüzün ref'i (FSEK m. 66 -68), tecavüzün men'i (FSEK m. 69), tazminat (FSEK m. 70 /1-2) ve temin edilen karın devri (FSEK m. 70/3) davalarını açabilmek söz konusudur. Fikir ve sanat eserleri üzerindeki haklar, sınai hakları ve telif haklarını kapsamaktadır. Bu çalışmanın amacı, görsel/işitsel sanat eserlerinin yeniden üretim ve sahteciliği örneklerle ve 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu kapsamında düzenlenen eserin hususiyetini açıklamaya çalışmaktır.
2000 yılı itibari ile moda-sanat etkileşimi

Sanatçılar, tasarımcılar ile yeni fikirleri keşfetmek, pazarlarda bulunmak ve işbirliği yapmak için arayış içerisine girmiştir. Son zamanlarda bu işbirlikleri bir yandan ivmeli olarak gelişmekte bir yandan da geniş kitlelere yayılmaktadır. 21. yüzyılın başlarından itibaren moda, sanatsal bir bağlamda sergilerde, çağdaş sanat galerilerinde ve geleneksel sanat müzelerinde yerini almaktadır. Günümüz çağdaş modanın bu yönüne katılan önemli sanatçılar, hem moda evlerinin ve müzelerinin yaratıcı çalışmalarını üstlenmiş, hem de mağazalarını gittikçe sanat galerilerine veya minyatür müzelere benzeterek sanat ve moda arasındaki çizgiyi muğlak hale getirmişlerdir. Moda markalarının sanatsal stratejilerinin ve sanatsal yönlerinin belirgin olduğu moda sergileri, moda şovları performansları, moda binaları, işbirlikçi ürünleri ile daha geniş bir alana yayılmıştır. Butikler ve alışveriş merkezleri müze estetiğine uygun biçimde tasarlanmış, ürünler birer sanat nesnesi gibi sunulmuştur. 21. yüzyıl başlarından itibaren moda, 'yatırım parçası' ya da 'sınırlı sayıda' gibi terimlerle de sanat dilini kullanmaya başlamıştır. Bu çalışmada hem modanın bir sanat olduğunu hem de sanatın 2000 yılından itibaren, moda ile hangi alanlarında etkileşime girdiği örnekler verilerek analiz edilmiştir.