turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Popüler kültür ve pop art'ta yazı-imge birlikteliği

Bu araştırmada, 20. yüzyılla birlikte ortaya çıkan ve tüketim çağının merkezi haline gelen kitle iletişim araçlarının, toplumsal hayattaki yansımaları, sanatsal dönüşüm süreçleri çerçevesinde incelenmiştir. Postmodern sanat, yeniden üretime dayalı teknolojiden beslenir. Eklektik, organik birliği reddeden, parçalılığın benimsenişiyle öne çıkan bu anlayışın en önemli özelliklerinden biri, biçimsel norm ve yöntemlerin çeşitliliğidir. Araştırmaya konu olan Pop Art, sanat-yaşam aralığında Postmodern kültürün bir yansıması olarak bu dönemin en iyi örneklerindendir. Tez beş bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, tezin amacı, önemi ve kapsamı hakkında bilgi verilmiştir. İkinci bölümde Pop Art'ın arka planını oluşturan kültür, popüler kültür kavramları sırasıyla toplumsal, ekonomik ve politik açıdan ele alınmıştır. Üçüncü bölümde, imge kavramının sanattaki dönüşüm aşamaları kuramsal bir çerçevede incelenmiş, Temsil Kriziyle birlikte sanat ortamındaki değişimler, imgenin, geleneksel kullanım normlarının dışında hazır imge-imajlara dönüşmesi süreci araştırılmıştır. Postmodern çağda imge, Dada hareketi ve onun 1950'li yıllarda yeniden form bulan bir yönü olarak Pop Art, İngiltere ve Amerika'daki yansımalarıyla incelenmiştir. Dördüncü bölümde yazı ve imge, geriye dönük kuramsal bir çerçevede tartışılarak, Pop Art yapıtları üzerinden bireysel çıkışlar bağlamında çözümlemeye dayalı olarak ele alınmıştır. Sonuç bölümünde ise araştırmanın genel bir değerlendirilmesi yapılarak yazı ve imgenin bugünün sanatındaki kullanımı tartışılmıştır.
Modern portrelerde fragman estetiği

Modern figüratif resimde portre ve oto-portreleri inceleyen bu tez; portre imgede: Temsilin anlamı, uyumsuzluğu, sonsuz biçimde tekrarlanan ve geriye dönüşlerinin dizgeleri ile modelin yorumlama limitlerini bir fragman-eskiz estetiği bağlamında sanat-tarihsel açıdan incelemektedir. Söz konusu inceleme amacıyla tez; portre sanatının Antik Yunan ve Roma, Rönesans ve Barok; Neo-Klasik ve Romantik olan modern ve çağdaş gerçekçiliğinin temsili ifadeleri ile temsili olan-ın ne anlama geldiğini; betimleme, tasvir, taklit, mim ve hatta benzetmece eylemlerinin ortak kavramı olan mimesis üzerinden açıklamaya çalışmaktadır. Böylece tez hem kuramsal hem de uygulamalı olarak, portre sanatının yansıtma-taklit-kopya gibi pragmatik bir teknik paradoksun içerisinde nasıl piktural ve açık yapıta dayalı modern bir eğilim kazandığına değinmektedir. Yukarıda belirlenen hipotez doğrultusunda tezin içeriğinde; Cezanne'ın modüle edilmiş yapıtlarından başlayarak Modigliani ve Soutine'in dışavurumcu ve ilkellik barındıran yapıtlarıyla birlikte sembolist ve ardıl-izlenimci portreleriyle Gauguin ve Van Gogh, mavi-pembe ve kübist yapıtlarıyla Picasso ve Matisse ile birlikte ardıl izlenimci oto/portreleriyle Bonnard ve Vlaminck ile Beckmann, Dix, Kollwitz ve Barlach'ın savaş kurbanlarının dışavurumcu oto/portrelerinde fragman estetik algılamanın yoruma dönük yönünü modern resimde tanıtlar. Çağdaş resimde ise reklam ve medya dünyasının kapitalist-popülist meta estetiğini yansıtan portre-figürleriyle Warhol ve son olarak Kooning'de Ressam Sonrası Soyutlama'nın ardından güncel figüratif resme yeni bir yönelim kazandıran Bacon ve Freud'un oto/portreleriyle; fragman estetiğinin açık, devingen, eskizvari, bitmemiş ve yoruma açık olmakla birlikte; zorunlu ve önceden kestirilebilen bir erekle donatılmamış olan bir yorum özgürlüğünün görsel poetikasını ortaya koymaya çalışmaktadır.
Figür-mekan ilişkisi

Çalışmalarımda amaç figür-mekan ilişkisini özgün baskı tekniklerini kullanarak sorgulamaktır. Bu sorgulama esnasında mekan günlük yaşantımızın kurallarından doğan, oluşmuş mekanların dışında, tamamen araştırmaya yönelik mekanlar oluşturulması sağlanarak; mekanda sonsuzluk ve devamlılık ağırlıkla ele alınıp incelenmeye çalışılmıştır. Bu incelemeler figürün, mekan içindeki önemini, mekanın da figüre olan etkisini izleyiciye aktarmak amacındadır. Fantastik görünümlerin dile getirildiği çalışmalar' da kullanılan figürlerle hayal gücünün, ya da düşsel dünyanın zenginliği de ortaya çıkartılmaya çalışılmıştır. Bazı çalışmalarda izleyicinin kendisi de resmi analiz ederken, kompozisyona dahil edilmek istenerek mekanın içinde kendi eliyle bir figür oluşturuyormuş hissi verilmeye çalışılmıştır. Bu çalışmalarda figür-mekan arasındaki ilişkinin izleyiciyle bütünleşmesi göz önünde tutulmuştur. Figür-mekan ilişkisinin araştırılması esnasında meydana getirilen kompozisyonlarla heyecan uyandırma, hoşa gitme, korkma, üzüntü, karamsarlık vb. düşünceler de kendiliğinden izleyiciye verilmektedir. Bu çalışmalarda elken olan izleyicinin düşsel alanın biçimselliğiyle problemler çözmeye çalışmasıdır. Mekanın içinde yer alan figürlerin bir takım kompozisyonlarda bakış ilişkisiyle izleyicinin resime dahil edilmesine çalışılmıştır. Böylelikle görsel açıdan hayal gücünün ne denli sınırsız olduğu ve araştırmaların devamı sonucu dokunun önemi vurgulanarak üç boyutlu betimlemeler yeri geldiğinde iki boyutlu olarak ifade edilmiş, organik yapılar inorganik biçimlere dönüşmüştür. Böylelikle espas içinde fark edilmesi istenen yeni boyutlar açılmıştır.
Beydağı Geçici Barınma Merkezi'nde kalan çocukların resimlerinin incelenmesi

Bu tez çalışması, mülteci çocukların göç ettikten sonra farklı bir kültürel çevreye uyum sürecinde yaşadıkları durumun resimlerinden incelenmesi sürecini kapsamaktadır. Çalışma Malatya ilinde bulunan Beydağı Geçici Barınma Merkezi'nde yaşayan mülteci çocukların yaş sınırlaması yapılmadan çizdikleri resimlerden oluşmaktadır. Çocukların hem çizip hem de yorumladığı resimler çalışmamızın asıl temasını oluşturmaktadır. Sanat; bireyi anlamada ve anlatmada bir araç olmuştur. Çocukların geçmişşten bugüne kadar olan serüvenlerinde yaşadıkları zorlukları, bize resimlerindeki izlerlegörme imkanı sağlamıştır. Yaşamış oldukları savaşın etkilerini ve önceki yaşamlarınıresimlerinde ifade etmişlerdir.
Fotogerçekçilikten hipergerçekçi yaklaşıma evrilme sürecinde fotoğrafın bir araç olarak kullanılması

Fotoğrafın icadıyla birlikte, sanat alanına yaptığı etki üzerinde çeşitli tartışmalar yaşanmıştır. Başlangıçta resim yapmak için yardımcı bir eleman olarak görülürken ilerleyen zamanlarda fotoğrafın gerçekliği kopyalamaktaki yetkinliği, sanatın ne olduğu tartışmalarını da beraberinde getirmiştir. Süreç içerisinde fotoğrafın teknik anlamda gelişmesi ve yaygınlaşması, onun sanat alanı içerisinde daha güçlü bir yer edinmesini sağlamış, duygu ve düşünceyi aktarma araçlarından biri haline gelmiştir. Bu durum fotoğrafın sanat alanı içerisindeki yerini yeniden tanımlamıştır. Photorealism terimi ilk defa Louis K. Meisel tarafından kullanılmıştır. 1968 yılında Chuck Close'un siyah beyaz, büyük boyutlu portreleri ve Richard Estes'in resimlerinin hem görünüm hem de yöntem bakımından benzer olduğunu belirterek bu şekilde üretilen çalışmaların Photorealism olarak adlandırılabileceğini belirtmiştir. 'Photorealism' terimi altında tanımlanan fotoğrafik etkiyi kopyalamaya yönelik anlayışla yapılan resimler, 1970 yılında 22 sanatçının oluşturduğu sergiyle Meisel tarafından tanıtılmıştır. Fakat sonraki süreçte fotoğraf referanslı resimler üreten Chuck Close, Denis Peterson gibi bazı sanatçıların resimlerini hem yöntem hem de içerik bakımından fotogerçekçilik hareketi içerisinde değerlendirmek yanlış olacaktır. Her iki harekette de resimlerin fotoğraf üzerinden üretilmesi ve günümüzde hipergerçekçi eserler üreten bazı sanatçıların da 1970 yılında yapılan ilk sergide yer almış olması fotogerçekçilik ve hipergerçekçilik ayrımını belirsiz kılmıştır. Fransız düşünür Baudrillard'ın ortaya koyduğu Hipergerçeklik kavramı Simülasyon ve Simulakrlar kitabında üzerinde durduğu, simülasyon, simulakrum ve hipergerçeklik kavramlarıdır. Baudrillard'ın ifade ettiği gibi artık temsil edilen bir gerçek yoktur, çünkü gerçek olanın modelleri, gerçek olanın yerine geçmişştir. Gerçeğin artık sonsuz sayıda çoğaltılabilen özelliği onu hipergerçek yapmaktadır. Fotogerçekçi sanatçıların fotoğrafik gerçekliği taklit ettiği söylenebilir. Hipergerçekçi sanat da kopyalamanın aksine gerçeği yeniden kurgulamak üzerine kurulmuştur. Bu açıdan bakıldığında Hipergerçekçi sanatı Baudrillard'ın hipergerçekçilik kuramı üzerinde temellendirmek doğru olacaktır. Bu çalışmada fotogerçekçi ve hipergerçekçi hareketlerinin benzer ve ayrılan yanları gerek metin gerekse bu iki harekete dahil sanatçıların eserleri üzerinden örneklendirilerek ortaya konulmuştur. Uygumalamalar bölümünde ise fotoğrafik görüntüden yola çıkarak üretilen çalışmaların kavramsal ve biçimsel süreçlerinin nasıl dönüştüğüne ve resimlerin teknik ve söylemsel çözümlemelerine yer verilmiştir.
Weimar sinemasında korkunun estetiği

En kuvvetli insani duygulardan biri olan korku, geçmişşten günümüze kültürün tüm alanlarında görünür olmuştur. İnsanlık tarihi boyunca korkunun, zaman, mekan ve onu deneyimleyen insan/toplum ile bağlantılı olarak farklılaştığı söylenebilir. Bu açıdan en keskin kırılmalardan biri de modernleşme sürecinde yaşanmıştır. Modern çağın sanatı olan sinema, modernliğin bireyde ve toplumda yarattığı korkuların görünür olduğu en çağdaş eserleri üretmiş, özellikle de Birinci Dünya Savaşı sonrası Weimar Cumhuriyeti Almanyası'nda sinema sanatı ve korku estetiğinin kesiştiği özgün bir dönem ortaya çıkmıştır. Bu çalışmanın amacı, bu dönemde üretilen filmlerin korku estetiği perspektifinden bir analizini yapmak, böylece modernlik, modernizm ve korku arasındaki ilişkilerin sinema sanatındaki izdüşümlerini keşfetmektir. Sinemasal bir korku estetiğinin ana hatlarının çizilmesi adına gotik, ucube, yüce, dehşet, fantastik, kötü ve tekinsiz gibi estetik kategoriler üzerinden ilerleyen çözümleme sonucunda ele alınan filmlerin ifade ettikleri, hem üslupsal / biçemsel hem de anlatısal / içeriksel açılardan bir bütün olarak incelenecek ve Weimar Sinemasında korkunun estetiğine dair tarihsel, toplumsal, kültürel açıdan bütünlüklü bir yoruma gidilecektir.
Üleksitin farklı sır bünyelerinde, farklı ısılarda, farklı pişirim ortamlarında etkisinin araştırılması ve artistik formlarda uygulanması

YÜKSEK LİSANS TEZ ÖZÜ ÜLEKSİT'in FARKLI SIR BÜNYELERİNDE, FARKLI ISILARDA FARKLI PİŞİRİM ORTAMLARINDA ETKİSİNİN ARAŞTIRILMASI ve ARTİSTİK FORMLARA UYGULANMASI NUREDDİN GÜLAÇTI SERAMİK AN ASAN AT DALİ Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ağustos 1998 Danışman: Prof. Zehra ÇOBANLI Bor bileşimlerinin dünya üretim rezervleri bakımından birinci sırada bulunan ülkemiz milli gelir girdilerine büyük katkısı ve hemen her alandaki kullanımı bakımından yarar sağlayan bu doğal maden yataklarının günümüzdeki üretim ve konumlan bakımından durumları ile sır içindeki zenginliğini araştırmak amacıyla bu yüksek lisans tezini danışman hocam Sayın Profesör Zehra ÇOBANLI'nın nezareti ve yönlendirmesiyle, büyük bir araştırma ve deneyler sonucunda ortaya çıkmış bulunmaktadır. Tezimde kullanıp araştırmasını yaptığım 'Üleksit'in farklı sır bünyesinde, farklı ısılarda, farklı pişirim ortamlarında etkisinin araştırılması ve artistik formlara uygulanmasının araştırma çalışmam sonucunda meydana gelmiştir. u
XX. yüzyıl resim sanatında yazı

Şu anda okumakta olduğunuz metin A4 boyutunda bir kağıda Arial 12 punto olarak VA satır aralığıyla, sağdan 2 cm, soldan, yukarıdan ve aşağıdan ise 4'er cm boşluk bırakılarak bilgisayarda yazılmış ve düzenlenmiştir. Yazıların ve resimlerin bulunduğu toplam 223 yaprak beyaz karton bir kapak içinde birleştirilmiş ve fotokopi yoluyla on adet çoğaltılmıştır. Bu, biçimi itibariyle somut, tanımlanabilir, elimizde tuttuğumuz bir nesnedir, izleği ise soyuttur. Bu ikilemi vurgulamak için ilişkilendirme üzerine kurulan model dizgesel bir yapı oluşturur ve doğrudan görgül gerçeğe bağlanmaz; ondan yola çıkılarak, yani onun incelenip çözümlenmesiyle elde edilmiş 'örneklere' bağlanır. Resim ile yazının dil olarak ilişkiliklerini ve benzerliklerini gösteren bir ilişkiler ağı oluşturur. Amacı, örnek olarak ele aldığı resim ile yazının ilişkilerine bağlanırken, diğer yapılardan kopmak değil, onlara geri dönmek ve onlarla daha etkin biçimde birleşmektir. Bu anlamda, yapının herhangi bir öğesindeki değişiklik geri kalan bütün öğelerde değişikliğe yol açılmasına neden olur. Arka kapaktan önce yer alması gereken boş sayfanın kurşun kalemle sayfa numarası 223... olarak imlenmesi, boş olarak gözüken bu sayfanın aslında boş olmadığını göstermekte ve bundan sonra yapılacak, kendisinin de içinde yer alacağı ve üzerinde konuşulacağı mekanın düzenlenmesine bir geçişi simgelemektedir. Ancak bunun sonucunda kendi bütünselliği içinde somutlaşarak geçici bir tamlık sağlanacaktır ve bu tamlık daha sonra bozulacak ve geriye sadece elinizdeki bu parça ve diğer parçalar, belgeler ve tanıklıklar kalacaktır; tıpkı anlatılan geçmişş gibi. Bu çalışmanın kurgusu da sadece ilişkilendirmeye dayanan bu bütünsel gerçekleştirmenin bir modelidir. Bir nesne olarak elle tutulup okunması kastedilmektedir. Bilgisayar monitöründe okunması bütün yapının yeniden düzenlenmesini zorunlu kılar. İÜ
Çağdaş Türk baskıresim sanatında imge olarak kent

Kent, sürekli gelişme içerisinde olan ve toplumun yaşama gereksinimlerinin karşılandığı, genellikle sanayi ve ticaretle uğraşılan yoğun nüfuslu yerleşim birimleridir. Dünya üzerinde geçmişşten günümüze kadar kenti oluşturan mimari yapılar ve kent toplumu sanat çevrelerince sürekli incelenmiş ve baskıresim teknikleri aracılığı ile ifade unsuru oluşturmuştur. Türkiye'de, Cumhuriyet sonrası Akademilerin kurulmaya başlanmasıyla baskıresim teknikleri sanatsal bir üslup olarak kullanılmaya başlanmıştır. Birçok sanatçı Avrupa ve Amerika'ya bursla eğitime gönderilmiş ve yerinde öğrendikleri baskıresim tekniklerinin Türkiye'de de yayılmasına olanak sağlamışlardır. 1950 tarihlerine denk gelen bu dönemde, baskıresim akademik görsel bir dil olarak kullanılmaya başlamıştır. Baskıresim tekniklerini sanatsal üslup olarak kullanan sanatçılarda, bir ifade unsuru kullanma ihtiyacı doğmuş ve dönemin öncelikli çalışma alanlarından olan kent bir kesim sanatçı tarafından çalışmalara yansıtılmıştır. Bu çalışmalar dönemin kentine, kent sorunlarına ve kent toplumuna tanıklık eden birer belge niteliğindedir. Aynı zamanda bu sanatçılar ve çalışmaları günümüz genç baskıresim sanatçılarına yön vermektedir.
Fotoğraf kitabında anlatı

Bu çalışma fotoğraf sanatı içerisinde son zamanlarda bir tür niteliği kazanan fotoğraf kitabını ve ortaya çıkardığı fotoğrafik anlatı formunu tartışır. Bunu yaparken özellikle fotoğrafın, kitap formu ile kurduğu ilişkiye ve sinemadan ödünç aldığı sekans, montaj gibi anlatı araçlarını nasıl kullandığına değinir. Çalışma anlam ve anlatı konularında belirsiz görülen fotoğrafın, birden fazla fotoğraftan oluşan, çoğul anlatı formu fotoğraf kitabıyla beraber dizilim ve kurgu araçlarını kullanarak ortaya koyduğu anlatı formunu değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Bu kapsamda fotoğraf kitabını daha tutarlı, bütünlüklü bir anlatı formu olarak önerir. Anlatı teorisi çerçevesinde, görsel ve resimsel anlatıyı ele alan çalışma, sonradan anlatının fotoğrafta ve özelde fotoğraf kitabında nasıl işlediğine odaklanır. Fotoğraf kitabı medyumu kitap ve sinema gibi diğer medyumlarla kurduğu anlatısal ilişki üzerinden ele alınır. Bu çalışma fotoğraf kitabında anlatıya odaklanırken, onu teorik bir çerçevede sınıflandırmaya çalışır. Bu bağlamda eliptik, günlük tarzı, sinemasal ve interaktif olmak üzere dört anlatı türü önerir. Son bölümde ise Türkiye'de üretilen fotoğraf kitapları üzerinden belli ortaklıklar ve eğilimler bağlamında fotoğraf kitabı anlatısına dair bir yorumlamada bulunulur.
Ana tanrıça kültünün sembolik ifadelerle günümüz heykel sanatına yansımaları

Çıkış kaynağı 'inanç' olan heykeli meydana getiren formsal yapının günümüzdeki oluşumları, tarihsel süreç içerisindeki farklı kültürlere ait biçimsel yaklaşımların kaçınılmaz bir parçasıdır. Primitif dönemlere kadar uzanan heykelin geçmişşi, ilksel toplulukların doğada anlamlandıramadığı bir takım olaylara karşı vermiş olduğu tepki ve bunun sonucunda ortaya çıkan içgüdüsel yaklaşımla oluşturdukları idollere kadar gider. Bu toplulukların bir takım anlamlar yükledikleri biçimsel oluşumların dişi olarak seçilmiş olmaları kadının fiziksel yapısıyla bağdaştırılmış ve bereket simgesi olarak karakteristik; iri vücut hatlarına sahip, doğurgan ana tanrıça figürlerini oluşturmuştur. Tarihsel süreç içinde gözlemlediğimiz öykünmeci yaklaşımlar, ana tanrıça sembollerini, tarih öncesinden 20. yüzyıla kadarki 'bereket, tapınım, inanç' misyonundan çıkarak, modern sanatta sadece estetik biçim oluşturma çabasına dönüştürmüştür. Sanatın doğasında var olan, ortaya çıkan eserin, oluşturulduğu yüzyılla, doğayla, içinde bulunduğu toplumla olan yakından ilişkisi, heykel sanatında da kendini göstermiş, tarih içerisindeki estetik algı değişkenliklerine rağmen geçmişşin izlerini taşımaya devam etmiştir. Çalışmada bu bağlamda heykel sanatının ortaya çıktığı dönemler ve bu oluşuma sebep olan etmenler araştırılmış, çıkan sonuçtan hareketle bereket sembolü öykünmelerinin günümüz heykelindeki çeşitli oluşumları gözlemlenmiştir. Birinci bölümde heykel sanatının ortaya çıkışı ve teknik oluşumları, sembol kavramının ne olduğu ve çeşitleri araştırılarak sanattaki ve heykeldeki varoluşu incelenmiş, iletişimdeki rolü üzerinde durulmuş ve farklı tanımlarına yer verilmiştir. Kült kavramı tanımlanarak ana tanrıça kültünün doğanın mitik anlatım özellikleri olan toprak ananın verimliliği ve bereket inancı üzerinde durulmuş, bu inancın tarih öncesi ilksel toplulukları, arkaik dönem ilkçağ uygarlıkları ve sonraki dönem uygarlıklarından 20. yüzyıla kadar olan dönemi ve sonrasını etkileyiş şekli incelenmiştir. İkinci bölümde ana tanrıça kültünün plastik gelişimi ve biçimsel sembolik oluşumları ele alınarak özellikle dünyanın farklı bölgelerinde ortaya çıkanpaleolitik dönem venüslerinin karakteristik yapıları, benzeşen özellikleri incelenmiş, Neolitik dönemdeÇatalhöyük ve diğer höyüklerdeki buluntulara değinilerek ana tanrıçanın çıkış noktası olan Anadolu topraklarının, uygarlığın gelişimindeki rolü ve sanatsal veri zenginliğine vurgu yapılmış ve ana tanrıçanın; Frigya'da Kybele Hititlerde Arinnaya dönüşümü irdelenmiştir. Bereket kültünün üç boyutlu dişil sembolleri ve ortaya koydukları anlamları ele alınarak örneklerle gösterilmiştir. Devamında ise kybelenin modern çağa doğru bir inanç ve tapınım simgesi olmaktan çıkarak, sanat objesine dönüşümü ele alınmış, öykünmenin zaman içindeki rolü ve sanatçı yapıtlarına yansıması, yeni üslup anlayışı ile oluşturulan kybele ve simgelerininmodern heykel biçimlerine dönüşümüörnek çalışmalarla incelenmiştir.
Kenan Özbel koleksiyonu özelinde Anadolu geleneksel el örmesi çoraplarının semboller ekseninde incelenmesi

Anadolu coğrafyası günümüze kadar pek çok kültüre ev sahipliği yapmıştır. Her kültür kendine ait izleri günlük yaşayış biçimlerine aktarmış ve farklılığını ortaya koymuştur. Farklılıklar zamanla zenginliğe dönüşmüş, kimi zaman bir kilimde, kimi zaman bir halının motifinde kendini göstermiştir. Bu benzersiz kültür birikiminin izlerini Anadolu geleneksel el örmesi çoraplarda da görmekteyiz. İnsanın temel güdülerinden olan giyinme ihtiyacı, estetik bir dille doğadan ilham alınarak yapılmış el sanatları ürünleri ile karşılanmıştır. Zengin anlamlar içeren sembollerle dolu bu eserler aynı zamanda da bir iletişim aracıdır. Eserlerde kullanılan motifler, semboller Anadolu insanının sessiz sözleridir. Etnograf Prof. Dr. Kenan Özbel, bu kültür birikimine sahip çıkarak Anadolu köylerini gezmiş ve bu eserlerin günümüze kadar ulaşmasında büyük katkı sağlamıştır. Çalışma kapsamında, Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Kütüphanesi Nadir Eserler Koleksiyonu bünyesinde bulunan Prof. Dr. Kenan Özbel Örme Çorap Koleksiyonundaki semboller incelenmiştir. Kullanılan sembollerin geçmişş ve günümüzle bağlantısı araştırılmıştır. Kütüphanede bulunan bu koleksiyon yeni bir bakış açısı ile günümüz tasarımcılarına bir kaynak olarak sunulmuştur. Eski kültürlere ait sanatsal formların günümüz sanatçıları tarafından yorumlanması sanat tarihi açısından ilham verici bir sentez olarak görülmektedir. Çalışma kapsamında; Anadolu kültürünü ve sembollerini çağdaş bir yaklaşım ile eserlerine yansıtan sanatçı, tasarımcılara ve dünyadan tasarım örneklerine yer verilmiştir. Kültürel öğeleri, imleri, motifleri, Anadolu'da kullanılan sembolleri günümüze uyarlayan sanatçıların çalışmaları sunularak genç tasarımcı ve tasarımcı adaylarına ilham olması hedeflenmiştir.
Özgün baskı sanatında prensipler ve yeni dönem Türk özgün baskı sanatı

özgün baskı ile ilgili kavramsal bilgileri açımlama ve sonrasında Türk özgün baskı sanatının son dönemi ile ilgili gelişmeyi kronolojik bir bağlamda sunarak, bir 'belgelik' oluşturmak amacıyla bu çalışma yapılmıştır. Ayrı bir sanat disiplini olarak algılanmasından bu yana geçen süre içinde geniş kitlelerce benimsenen özgün baskı, kavram olarak bugün bile farklı şekilde vurgulanmaktadır. Altı bölüm başlığı altında oluşturulan bu çalışmada özgün baskı kavramları, genel kurallar belirtilmekte, bu kuralların bağlamında da kendi gelişme çizgisini belirleyen Türk özgün baskı sanatı ile ilgili bilgiler verilmektedir. Bir teknik uygulayım kompozisyonu çizmekle birlikte, günün teknolojik gelişimiyle koşut olarak gelişen özgün baskı, bünyesinde barındırdığı temel kurallarla da özellik teşkil eder. Özgün baskı ve Temel Prensipler bölümünde grafik ya da bu çalışmada kullanıldığı şekliyle özgün baskının kavram olarak kısa tanımı yapılmaktadır. Özgün baskının bir kimliği olduğu vurgulanarak, bu kimliğin 1960 yılında Viyana'da yapılan Sanatçılar Kongresi'nde belirlenen kurallarla sabitlendiği anlatılmaktadır. Ayrıca özgün baskının edisyonunda kullanılan, baskının durumunu gösteren özel kavramlara da değinilmektedir. Politik - sosyal ve ekonomik faktörlerin, özgün baskı ile ilişkisi bu bölümde belirtilmektedir. 2. Bölüm'de, Türk özgün baskı sanatının 1960 yılından başlayarak, sosyal durumu irdelenmektedir. Bu zaman dilimi içinde ülkenin sosyo - politik durumu anlatılarak, ekonomik duruma bir geçiş yapılmaktadır. Temel sanat anlayışında liberalizmin de etkisi ile meydana gelen değişimin çizgileri belirlenerek, bir alt yapı oluşturulmaktadır. Güzel sanatlar ile ilgili eğitim veren kurumlar da özgün baskı atelyelerinin açılmasına yine bu yıllarda rastlanmaktadır. Ayrıca kurumlar dışında, kendi çabaları ile bu sanat disiplini içinde üretim yapan Aliye Berger'in sanatsal portresi de çizilmektedir. 3. Bölüm'de, 1970'li yıllar başlığı belirlenerek, toplumsal yapı ile birlikte sanatın görüntüsü verilmektedir. Toplumdaki ekonomik devinimin de etkisi ile özgün baskı ile ilgilenen sanatçıların 'sanatsal söylemi'nin ahşap baskı'dan metal baskı'ya varıncaya değin, çok renkliliğe geçişi burada betimlenmektedir. Birbiri içinden gelişen bu dönemlerin, sanat görüntüleri, ekonomik ve sosyal ilişkilerin gelişimi sonucunda, teknolojik yapıda meydana gelen gelişimle özdeştir. Geçen yıllar içinde, kendi kültür kimliğinden yararlanarak, özgün bir dil oluşturan sanatçıların da özgün olacağı kesindir. 4. Bölüm'de, Sanat baskısı yapan iki sanatçı, Süleyman Saim Tekcan ve Ergin İnan, bu gelişme dilimi içinde örnek olarak incelenmektedir.