turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Avrupa Birliği'nde temel hak ve hürriyetlerin korunması Ve AİHS'nin Avrupa Birliği Hukukundaki yeri

Avrupa Birliği'nin kuruluş amacı esas itibariyle, ekonomik bütünleşmenin temin edilmesi olmasına karşın, zamanla Avrupa Topluluğu hukukunda temel hak ve hürriyetlerin korunması konusu önem kazanmaya başlamıştır. Avrupa Birliği'ne üye olan devletlerin bazı egemenlik yetkilerini, Avrupa Birliği kurumlarına devretmeleri, Avrupa Birliği kurumlarının üye devletlerden aldığı bu yetkilerin alanlarını zamanla genişletmeleri, özellikle Avrupa Topluluğu Adalet Divanı kararları ile bu gelişmelerin pekiştirilmesi konuları, beraberinde Avrupa Birliği kurumlarına karşı Avrupa Birliği vatandaşlarının temel hak ve özgürlüklerinin korunmasını gündeme getirmiştir. Özellikle, Avrupa Birliği'nin kurulduğu ilk yıllarda, Avrupa Topluluğu Adalet Divanı'nın bu konuda çekimser kalmasına, hatta Avrupa Birliği'nin bu konuda herhangi bir yetkisinin bulunmadığını ifade etmesine karşın, sonraki kararlarında Avrupa Topluluğu Adalet Divanı bu fikrini değiştirerek, temel hakların korunması konusunun hukukun genel ilkeleri arasında bulunduğunu vurgulamıştır. Bununla birlikte, temel hakların Avrupa Topluluğu hukukunda bizzat Avrupa Birliği kurumlarınca korunmasının, temel hakların uluslararası korunmasına ilişkin çok önemli bir gelişme olmasına rağmen, bu gelişme bazı sorunları da beraberinde getirmiştir. Örneğin, temel hakların korunması konusu ile ilgili olarak, Avrupa bölgesinde Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi ile Avrupa Topluluğu Adalet Divanı'nın karar vermeleri, yetki sorununu beraberinde getirmiştir. Buna göre, her iki hukuk sistemine bağlı olan ve her iki hukuk sisteminin yargı kararlarını uygulamakla yükümlü bulunan üye devletler aynı konuda olmasına rağmen, farklı sonuçları bulunan kararlarla karşı karşıya kalmışlardır. Bu sıkıntıların sona erdirilmesi için Avrupa Birliği'nin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine taraf olması, Avrupa Topluluğu hukukunda temel hakların korunmasına ilişkin bir liste hazırlanması gibi farklı öneriler gündeme getirilse bile, bu konudaki sorunlar hala tam olarak çözüme kavuşturulmuş değildir.
Avrupa Birliği döngüsel ekonomi politikası: Çok düzeyli yönetişim açısından bir analiz

Ülkelerin büyüme çabaları ve mevcut üretim ve tüketim kalıpları doğal kaynaklar üzerindeki baskıları arttırmaktadır. Doğal kaynaklar üzerinde yaratılan baskı, artan nüfus ile birlikte ekonomik, sosyal ve çevresel anlamda sürdürülemezliğe yol açmaktadır. Sürdürülebilir kalkınma anlayışı mevcut doğrusal ekonomi modelinden sürdürülebilir üretim ve tüketimi destekleyecek döngüsel ekonomiye geçişi gerektirmektedir. Döngüsel ekonomi yeni bir çevre politikası anlayışı olarak sürdürülebilir kalkınma, sürdürülebilir üretim ve tüketim ve ekolojik modernleşme yaklaşımlarının ardından çevre politikalarına ve çevre politikası çalışmalarına girmiş bir kavramdır. Kaynak kullanımını yeniden kullanım, onarma ve geri dönüşüm gibi yollarla azaltmayı öngören döngüsel ekonomi, üretim ve tüketim kalıplarını değiştirmeyi ve sürdürülebilir kalkınmaya ulaşmayı amaçlamaktadır. Avrupa Birliği de son dönemde hem ekonomik gerekçeler hem de çevre politikasının dönüşümünün bir sonucu olarak döngüsel ekonomi politikasına doğru ilerleme göstermektedir. Döngüsel ekonomi yaklaşımı Avrupa Birliği'ndeki mevzuat ve eylem planları ile atık politikası başta olmak üzere ilgili sektörel politikalarla uyumlaştırılmıştır. Bu çalışmanın amacı, AB döngüsel ekonomi politika yapım sürecini çok düzeyli yönetişim yaklaşımı ekseninde incelemektir.
On the path towards European Union's sustainable urban mobility plans: Solving Turkey's urban mobility problems

2000 lerden itibaren kentleşmenin etkisiyle dünyadaki büyük şehirlerde, vatandaşların hayat kalitesi giderek azalmaktadır. Kentleşmenin getirdiği artan ulaşım ihtiyacı, kısa mesafeli yaya ulaşımının yerini motorlu ulaşıma bırakmıştır ancak kentleşme ve altyapı yatırımları motorlu ulaşımın negatif etkileriyle başa çıkamamış ve hatta uygun altyapı sağlayarak artışını desteklemiştir. Sonuç olarak da insanlar için değil, araçlar için tasarlanmış, kent içi hareketlilik problemleriyle vatandaşlarının hayat kalitesini düşüren, kirli, sürdürülemez şehirler ortaya çıkmıştır. Son zamanlarda kent içi hareketlilik problemlerini sürdürülebilir çözümlerle ortadan kaldırmanın önemi daha da açık hale gelmiştir. 2016'da Türkiye dünyanın trafiği en yoğun 10'uncu ülkesi seçildi. Bu sebeple, Türk şehirlerindeki kent içi hareketlilik problemlerine, sürdürülebilir hareketlilik çözümleriyle çare bulunması bu tezin amacını oluşturmaktadır. Bu tezle, Türk şehirlerinde son zamanlarda yaşanan kent içi hareketlilik problemlerinin çözümü araştırıldı. Bu bağlamda : 1. Bölümde tezin ana sorunu, soruları, hipotezleri ve içeriği tanımlandı. 2. Bölümde literatür incelemesi yapıldı. 3. Bölümde sürdürülebilir kent içi hareketlilik konsepti ve sürdürülebilir kent içi hareketliliğin Avrupa Birliği ve Türkiyedeki durumuna bakıldı. 4. Bölümde Türkiye'deki sürdürülebilir kent içi hareketliliğin mevcut durumu soru kağıdı vasıtasıyla derinlemesine analiz edildi. 5. Bölümde ise bisikletli ulaşım, Türk şehirleri için sürdürülebilir kent içi hareketlilik çözümü olarak önerildi. Ve bisikletli ulaşımı teşvik etmek için, Türk şehirleri için bisiklet yolu projelerinin ön değerlendirmesini yapabilen bisikletli ulaşım göstergeleri hazırlandı ve örnek çalışma olarak Eskişehir bu göstergelerle değerlendirildi. Bölüm 6 ise tezin sonucunu hipotezler ışığında değerlendirerek, gelecekteki araştırmalar için öneriler sundu.
Ethno- pluralism analysis in European Union: Analysis of rise of right wing parties and their constituencies

Son yıllarda özellikle Avrupa Seçimleri'nde popülist radikal sağ partilerin desteğini arttırdığı gözlemlenmektedir. Bu araştırmanın temek maksadı; 2014 Avrupa Seçimleri sonuçlarını merkeze alarak, popülist radikal sağ partilerin 'post-endüstriyel teori' ve 'potent çerçeve teorisi' üzerinden değerlendirilmesini yapmaktır. Son yıllardaki bu yükselişi açıklamak üzere altı Avrupa ülkesindeki; Avusturya, Fransa, Danimarka, Hollanda, Finlandiya ve Yunanistan'daki söz konusu sağ partilerin 2014 Avrupa Seçimleri sonuçları üzerinden değerlendirilecek, bir önceki Avrupa Seçimleri ile ilgili kısa bir karşılaştırma da yer alacaktır. Mevzu bahis radikal sağ partilerin teorik olarak sınıflandırılması ve açıklaması da olası bir terimsel karışıklığı engellemek maksadıyla ayrı bir bölüm olarak incelenecektir.
Avrupa Birliği'nin genişleme sürecinde Polanya

1957 yılında Roma Andlaşması ile kurulan ve günümüze kadar dört genişleme süreci geçirerek 6 üyeden 15 üyeye yükselen Avrupa Birliği, 1997 yılı Aralık ayında yapılan Lüksemburg Zirvesi'nde beşinci genişleme sürecini resmen başlatmıştır. Bulgaristan, Çek Cumhuriyeti, Estonya, Güney Kıbrıs, Macaristan, Letonya, Litvanya, Malta, Polonya, Romanya, Slovak Cumhuriyeti ve Slovenya Avrupa Birliği'nin beşinci genişleme sürecine dahil edilmiş ve Türkiye 1999 yılı Aralık ayında Helsinki Zirvesi'nde bu sürecin içerisine alınmıştır. Polonya, beşinci genişleme sürecine dahil olan ülkeler içerisinde nüfus ve yüzölçümü bakımından Türkiye'den sonra ikinci büyük ülkedir. Bunun yanında, Polonya 1993 yılında Kopenhag Zirvesi'nde belirlenen tam üyelik kriterlerini karşılama açısından Türkiye'ye benzer özelliklere sahiptir. Uzun süreli komünist yönetimden sonra 1989 yılında demokratikleşme ve piyasa ekonomisine geçiş sürecini yaşamaya başlayan Polonya'nın Avrupa Birliği ile ilişkileri aynı yıl imzalanan Ticaret ve İşbirliği Anlaşması ile başlamıştır. 30 Mart 1998'de başlayan tam üyelik müzakereleri 2002 Aralık ayında yapılan Kopenhag Zirvesi'nde tamamlanmış ve Polonya'nın 1 Mayıs 2004 tarihinde tam üye olması öngörülmüştür. Polonya, AB üyeliğine adaylık sürecinde Kopenhag siyasi kriterlerini 1997 yılından itibaren karşılamaktadır. Ülke, ekonomik kriterlerden ilki olan işleyen bir piyasa ekonomisine 1997 yılından beri sahip iken henüz Birlik içindeki rekabet baskısı ve piyasa güçleriyle baş edebilme kapasitesine tam olarak erişememiştir. Üyelik yükümlülüklerini üstlenebilme yeteneğini gerektiren üçüncü kriter çerçevesinde Polonya, Topluluk müktesebatının büyük kısmım benimsemiş durumda olmasına rağmen idari kapasitenin güçlendirilmesi konusunda aynı düzeyde ilerleme sağlayamamıştır.
European Union readmission agreements as securitization instruments: The cases of Turkey and Pakistan

Güvenlikleştirme teorisi 'güvenliğin' bir konuşma eylemi olduğunu iddia eder. Güvenlik odaklı konuşan aktörler bir konuyu politik alandan güvenlik alanına taşımaya çalışır; böylece sosyal olarak inşa edilmiş olan tehdit hakkında alınacak olan olağanüstü tedbirleri meşrulaştırmış olurlar. Konuşma eylemleri önemli olsa bile, bu tez Avrupa Birliği yetkililerinin bir konuyu güvenlik alanına taşımak için her zaman konuşma eylemlerini kullanmadığını savunmaktadır. Sadece konuşma eylemlerine bakmak AB'de göçün güvenlikleştirilmesini anlamak için yeterli olmayacaktır. Güvenlikleştirmeye Sosyolojik Yaklaşım tarafından öne sürüldüğü gibi, eylemler, işlerin yapılış şekilleri, bürokratik mekanizmalar, ikili ve çoklu anlaşmalar, politika araçları da güvenlikleştirmeyi 'hissetmek' için göz önünde bulundurulmalıdır. Bu araştırma, Avrupa Birliği Geri Kabul Anlaşmalarının göçü bir güvenlik tehdidi olarak ele aldığını ve anlaşmaların inşa edilmiş tehdide karşı olağanüstü önlemleri meşrulaştırdığını, dolayısıyla bu anlaşmaların bir güvenlikleştirme enstrümanı olduğu savunmaktadır. Araştırmada AB'nin Türkiye ve Pakistan ile imzaladığı geri kabul anlaşmalarını derinlemesine analiz etmek için Güvenlikleştirmeye Sosyolojik Yaklaşım teorisi benimsenmiştir. Coğrafi olarak hem Türkiye hem de Pakistan, bu ülkelerden kaynaklanan veya geçen göç akışlarının artması nedeniyle AB topraklarına yönelen düzensiz göçle mücadele için AB'nin başlıca hedefi haline gelmiştir. Bu nedenle, AB'nin Türkiye ve Pakistan ile imzaladığı geri kabul anlaşmaları bu tez için seçilen örneklerdir. Bu tezin bulgularıyla ortaya konulacağı üzere, Türkiye ve Pakistan, uluslararası hukuka ve AB hukukuna göre geri göndermeler için tam anlamıyla güvenli ülkeler olmasa da, AB'nin düzensiz göçmenlerin güvenliğini sağlamadan bu ülkelerle geri kabul anlaşmaları imzalaması göçü bir tehdit olarak algıladığının kanıtı olabilir.
Avrupa Birliği ekonomi politikalarında uyum süreci: Türkiye ve Polonya arasında bir karşılaştırma

Türkiye'nin Avrupa Birliği müzakereleri uzun yıllardır sürekli konuşulan ancak bir türlü neticeye bağlanamayan tam anlamıyla bir muammadır. Türkiye, sürekli Avrupa Birliği'ne üyeliği kabul edilen ülkelerle kıyaslanmış, eksikleri tamamlanmaya çalışılmış ancak bir türlü tam üyeliğe geçiş gerçekleşmemiştir. Bu çalışmada 2004 yılında tam üyeliğe kabul edilen Polonya ile üyelik müzakereleri hala devam eden Türkiye'nin ekonomik yapısı kıyaslanacaktır. Bu iki ülkenin ekonomik yapıları incelenirken Avrupa Birliği'nin ekonomik kriterleri içerisinde değerlendirdiği makroekonomik göstergeler kıyaslanacaktır. Söz konusu bu göstergeler; Enflasyon Oranı, İstihdam Oranı, İhracat Oranı, GSMH büyüme oranı, Kişi başına düşen GSMH büyüme oranı, İthalat Oranı, Yurt dışından net gelir, Döviz Kuru, İşsizlik Oranıdır. Ayrıca ikinci aşama olarak bu iki ülkenin ekonomisini kıyaslamak amacıyla kümeleme analizi yapılacaktır. Kümeleme analizinde benzer değişkenler kullanılırken, 2004 yılından bu yana Avrupa Birliği'ne tam üyeliğe kabul edilen 11 ülke ve hala müzakere aşaması devam eden ve üyeliğe kabul edilmeyen 5 ülkenin verileri kullanılacaktır. Söz konusu bu ülkeler; Polonya, Çek Cumhuriyeti, Estonya, Letonya, Litvanya, Malta, Macaristan, Slovenya, Slovakya, Bulgaristan, Romanya, Hırvatistan, Türkiye, Sırbistan, Karadağ, Makedonya ve Arnavutluk'tur. 1980- 2015 dönemi için 17 ülkeye ait 9 makroekonomik değişken kullanılarak, SPSS ortamında kümeleme analizi gerçekleştirilecektir. Kümeleme analizi sonucunda söz konusu bu 17 ülkenin ekonomik açıdan birbirlerine olan benzerliği değerlendirilmiş olup, belirlenen dönemlere ve seçilen 9 makroekonomik değişkenlere ait veriler ile yapılan analizlere baktığımızda Türkiye ekonomisi ve Polonya ekonomisi kısmen benzerlik göstermektedir. 1980- 2004 dönemi hariç yani 2004 yılı sonrası dönemlerde Türkiye ekonomisinde meydana gelen olumlu değişimler sonucunda Türkiye ve Polonya benzer kümelerde çıkmıştır. Yapılan bu çalışmayı genel olarak değerlendirdiğimizde, Türkiye ve Polonya'nın ekonomik durumlarının kısmı olarak da olsa benzerlik gösterdiği sonucu elde edilmiştir. Ayrıca ilgili dönemde AB'ye tam üyeliğe kabul edilen devletler ile de Türkiye'nin benzer ekonomik yapıya sahip olduğu da gözlemlenmiştir.
20. yy.'ın ikinci yarısında ABD. ve Avrupa Birliği'ndeki yeni müzik akımlarına bir bakış -kavramlar, bağlam ve yönelişler-

Bu tezde, 20. yy'ın ikinci yarısında A. B. D. ve Avrupa Birliği'ndeki yeni müzik akımları incelenecektir. 1900 lerde 'Batı müziği' denince, Viyanadan Londraya dek uzanan bir bölgenin müzik kültürü düşünülürdü; 1950 lerden sonra, 'batı' kavramı A. B. D.'nin tümünü de içine alacak biçimde genişledi ve 'Kuzey Atlantik' anlamını taşımağa başladı. Darmstadt kentinde her yıl bir araya gelen kompozitörler, Kuzey Atlantik kimliği çevresinde, İkinci Dünya Savaşı sonrasındaki yenilikçi akımların ilk provalarını yaptılar. Yenilikçi akımlara yön veren düşünsel öğelerin en önemlilerinden biri 'belirlenmemişlik' idi. Bu tezde, gerek A. B. D. de, gerekse Avrupada, belirlenmemişliğin nasıl karşılandığı, ne gibi sonuçlar verdiği, tartışılmaktadır. İki kıtanın kompozitörleri arasındaki temel ayrım, avrupalıların 'doğaçlama'ya, amerikalıların 'şans'a dayanan belirlenmemişlik anlayışlarına yönelmeleridir. 1960 lardan sonra, A. B. D.'nin ulusal politikası Pasifik Okyanusu'na yerleşti. John Cage'in, 1950 lerde, belirlenmemişlik kavramını ortaya atışında Asya felsefelerine olan ilgisi rol oynamıştı. Müzik yapıtının doğuşunda yalnız kompozitörün değil, evrendeki, çevredeki, çeşitli önceden belirlenemeyecek etmenlerin katkılar bulunmasını öngören akım 1970- 2000 arasındaki kompozitörler kuşağına çok çekici geldi Asya etkisi, oVI yıllarda, daha da büyüyerek sürdü. Bu döneme 'Yeni Çoğulculuk' dönemi adı verilebilir, çünkü müziğin doğası eklektik olmağa yönelmiştir. Yeni Çoğulculuk'un Asyanın sosyo-kültürel değerlerini müzikte benimsemeğe olan eğilimi Avrupa- merkezli kültür çevrelerinde ulusalcı tepkilerle karşılandı. Avrupa Birliği, müzikte, A. B. D.'den bağımsız bir kimlik bulma ve onu koruma kaygısıyla davranmağa başladı. Bu tür bir yöneliş olumlu sonuçlar verdiği takdirde, müzik tarihinde yeni bir dönüm noktası başlayabilir; dikkate değer bir yaratıcı ulusal kimlik fışkırmadığı takdirde ise, müzikçiler esin kaynaklarını boyutları genişletilmiş bir küreselleşme de arayacaklardır.
Kıbrıs sorununun tarihsel gelişimi ve Avrupa Birliği'ne giriş sürecinde Türk Yunan ilişkilerine stratejik yaklaşımlar

44 yıldır Kıbrıs meselesinde bir uzlaşma sağlanamamasının başlıca nedeni, ' Uluslararası camia' diye tabir edilen ABD ve İngiltere gibi güçlü ve etkili devletlerin, kendi ülkesel çıkarları nedeniyle Kıbrıs konusuna doğru bir teşhis koymaktan bugüne kadar kaçınmış olmalarıdır. Meselenin haline yardımcı olmak isteyen çevrelerin önce Kıbrıs meselesinin ne olduğunu araştırmaları ve iyice irdelemen gerekir. Kıbrıs meselesinin ne olduğunu, nasıl ortaya çıktığını Güney Rum lideri Glafkos Klarides ' My deposition' adı altında yayınladığı kitabında kendisi vurgulamaktadır. Klaries, söz konusu kitabının 3'üncü cilt 105' inci sayfasında şunları yazmaktadır Kıbrıs Rumlarının amacı, adayı Türklerin koruma altına alınacakları bir Rum Cumhuriyeti' ne dönüştürmekti Türklerin tüm çabası ise antlaşmalarla kendilerine tanınan hakları müdafaa etmekti.... Durum bugünde aynıdır ve değişen bir şey yoktur.' Rumlar, ulusal bir hedef olarak belirledikleri ' Kıbrıs'ı bir Rum Cumhuriyeti'ne dönüştürme ve Yunanistan'la birleştirme ' Hedefine ulaşmak gayesiyle iki halkın eşit kurucu ortaklığına dayalı 1960 ortaklık cumhuriyetini, aralık 1963'de Türklere karşı giriştikleri etnik temizlik operasyonu sonucunda silahlı saldırılarla yıktılar. Türkleri ortaklık cumhuriyetinin tüm organlarından dışladılar ve anayasanın 'Ölmüş ve gömülmüş' olduğunu ilan ettiler. Rum papaz Makarios 1963- 1974 yıllarında Kıbrıs Türklerine etnik temizlik uygulamakla, Balkanları kan gölüne çeviren Sırp canilerin lideri Miloseviç' in bir anlamda öğretmenliğini yapmıştır. İki kurucu halkın eşit siyasi oraklığına dayanan 1960 Kıbrıs Cumhuriyetini, adayı bir Rum Cumhuriyetine dönüştürmek maksadıyla kasıtlı olarak yıkan Rumlar, Kıbrıs meselsini yaratan suçlu taraf olmalarına rağmen, Birlemiş Milletler Güvenlik konseyine tarafından 4 mart 1964'de alınan ve adaya Barışif A t?
Vize muafiyeti çerçevesinde Türkiye-Avrupa Birliği Geri Kabul Andlaşması

Bu çalışma Avrupa Birliği ile Türkiye arasında 16 Aralık 2013 tarihinde imzalanan Geri Kabul Andlaşması'nı hukuki yönden analiz etmek, Türkiye açısından önemini vurgulamak, bu anlaşmanın beraberinde getireceği söylenen vize muafiyet sürecinin nasıl işleyeceğini belirtmek için yapılmıştır. Çalışmada, Andlaşma'nın imzalanmasında vize muafiyetinin önemli bir katkısı olduğu için öncelikle Türkiye'nin vize yolculuğuna bakılmıştır. Geçmişteki vizesiz dönem ve daha sonra Türkiye'ye uygulanmaya başlanan vize politikaları incelenmiştir. Avrupa Birliği ile Türkiye ilişkilerinde önemli yerleri olan belli başlı Andlaşmalara değinilmiş ve Geri Kabul Andlaşması detaylı olarak incelenmiştir. Çalışma sonucunda Geri Kabul Andlaşması'nın beraberinde getirdiği olumsuzluklar görülmüş, Avrupa Birliği'nin, insan hakları boyutunu düşünmeden kendi demografik yapısının korumak için Andlaşmayı çok önemli bir dış politika aracı saydığı gözlemlenmiştir.
Avrupa Birliği'nde Türk işgücünün serbest dolaşımı

Bu çalışmada, 'AB'de İşçilerin Serbest Dolaşım' hakkım inceledik. Konu Avrupa Birliği'ne tam üyelik müzakerelerinin başlaması için, 19 Mart 2001 tarihinde Türkiye Hükümeti tarafından kabul edilen, Ulusal Program'da, ülkemizin AB müktesebatına uyum sağlaması gereken alanlar arasında yer verilen, 31 başlıktan birisini oluşturmaktadır. Çalışma kapsamında, bu hakların tam üyelik sonrası kullanılması ile Türk işgücü üzerinde yapacağı olası etkileri değerlendirmeyi de amaçladık... İşgücünün serbest dolaşımı 40 yılı aşkın süredir, hem Türkiye'de hem AB çevrelerinde değişik açılardan tartışma konusu olmuştur. Bu açıdan, ülkemizde yabancıların ve özellikle de AB vatandaşlarının çalışma ve ikamet haklan açısından, AB müktesebatına uyum sürecinde yapılması gereken yasal değişiklikler bulunmaktadır. Bu değişikliklerin 3' yıllık sürece yayılarak, orta vadede tamamlanması Ulusal Program'da taahhüt edilmiştir. AT-Türkiye ilişkilerinin başladığı 1963 yılından günümüze kadar işgücünün serbest dolaşımı önemli bir müzakere konusunu oluşturmuştur. Gerçi, Türk işçilerin bugün çoğunlukla AB üyesi durumundaki bu ülkelere göçleri, onların talebi üzerine ve ikili işgücü sevk anlaşmaları sonucu gerçekleşmiştir. Türkiye ile Topluluk arasında kademeli olarak Ankara Antlaşması (1963) ve Katma Protokol (1970) hükümleri uyarınca, 1986 yılı Aralık ayı başından itibaren serbest dolaşımın başlaması öngörülmüştür. Bu konudaki müzakereler değişen koşullar nedeniyle görüşmelerin kesilmesiyle sonuçlanmıştır. 1976 ve 1980 yılında alman 3 adet OKK ile ilk ve ikinci kademelerin düzenlenmesiyle uygulama kısmen sağlanmıştır. Ancak, tam bir eşitlik açısından, bu konuda yeni AT-Türkiye Ortaklık Konseyi Kararlarlarına ihtiyaç duyulmaktadır. Bu kararlar sonucu, AB ülkelerindeki 3 milyonu aşkın Türk işçisi ve aile üyelerinin statüleri yeterli olmasa da, AB vatandaşlarının haklarına yaklaştırılmış ve onlara AB ülkelerindeki üçüncü ülkelerden gelen göçmen işçiler karşısında avantajlar sağlayan bir statü kazandırmıştır. Günümüzde, AB ülkelerinde yaşayan işçilerimizi geri dönüşleri durmuş ve Avrupa'da Türk varlığı kalıcı hale gelmiştir. Bu işçilerimizin serbest dolaşım haklan ise tam üyelik sonrasına ertelenmiştir. Bu süreçte yaşanan sorunlarla ilgili ATAD kararlan da çalışmamıza eklenmiştir. 111
Türkiye ile Avrupa Birliği arasında hizmet ticaretinin karşılıklı olarak serbestleştirilmesi

Başar Ergün tarafından hazırlanan Türkiye ile Avrupa Birliği Arasında Hizmet Ticaretinin Karşılıklı Olarak Serbestleştirilmesi konulu doktora tezi dört başlık altında incelenmiştir. Bu çalışmada Türkiye'nin Avrupa Birliği üyeliği sürecinde hizmet ticaretinde mevcut durumu, Avrupa Birliği'nin hizmet ticaretinde mevcut durumu ve Türkiye ile Avrupa Birliği arasındaki ilişki değerlendirilmiştir. Birinci Bölümde hizmet sektörü incelenmiştir. Uluslararası hizmet ticareti ile GATS araştırılmıştır. İkinci Bölümde Türkiye'nin hizmet ticareti araştırılmıştır. Türkiye ? GATS ilişkilerine değinilmiştir. Türkiye'nin önemli hizmet sektörleri araştırılmıştır. Üçüncü Bölümde Avrupa Birliği hizmet ticareti konu edilmiştir. Avrupa Birliği'nde hizmet ticaretinin gelişimi araştırılmıştır. Avrupa Birliği ? GATS ilişkileri incelenmiştir. Avrupa Birliği'nde sektörel olarak hizmetler incelenmiştir. Son bölümde Türkiye ? Avrupa Birliği arasında hizmet ticareti araştırılmıştır. Ankara Anlaşması ve Katma Protokol hizmet maddeleri incelenmiştir. Türkiye ? Avrupa Birliği arasında hizmet sektörleri araştırılmıştır. Serbest dolaşım ve yerleşme hakkı konuları incelenmiştir. Türklerin ATAD davaları incelenmiştir. Avrupa Birliği'nde Türklere haksız vize uygulaması olduğu tespit edilmiştir. Sonuç olarak; Türkiye'nin hizmet sektöründe ileri bir ülke olduğu düşünülmektedir. Bu sektörde Avrupa Birliği'ne uyum yüksek düzeydedir.
Avrupa Birliği'nde demokrasi açığı sorunu ve Avrupa Parlamentosu

Avrupa Birliği'nde demokrasi açığı sorunu, Birliğin vatandaşlardan uzak, teknokratik ve seçkinci yapılanmasından kaynaklanan boşluğa dayanmaktadır. Demokrasi, meşruiyet ve sorumluluk kavramları çerçevesinde yapılan değerlendirmeler, söz konusu sorunun AB ile vatandaşlar arasında seçimlere dayalı bağlantının eksikliğinden ileri geldiğini ortaya koymaktadır. Dolayısıyla, kamuoyunun tercih ve taleplerinin karar mekanizmalarını etkileyebilmesini sağlayacak iletişim ağlarının iyi çalışmaması demokrasi açığını yaratmaktadır. Vatandaşların demokratik temsil mekanizması olan Avrupa Parlamentosu bu bağlamda önemli bir role sahiptir, ancak bu kurumun yetkilerinin artırılması yukarıda söz edilen sorunların giderilmesini sağlamaya yetmemektedir. AB'nin tarihsel süreci içerisinde AP'nin yetkilerinin artırılması, vatandaşların AB'ye yakınlaşması veya onu yönlendirebilmesi sonucunu doğurmamıştır. Bu bağlamda, AP'nin yetkilerinin artırılmasını da içerecek şekilde iki boyutlu bir çözüm önerisi sunulmaktadır. İlk olarak, AB'de yönetişimin güçlendirilmesi ve merkeziyetçiliğin yerini iletişim kanallarının açılmasını sağlayacak adem-i merkeziyetçi yapılanmanın alması gerekmektedir. Böylece, karar alma süreçleri ile vatandaşlar arasındaki karşılıklı etkileşim artırılabilecektir. İkinci boyut, yönetişimin getirdiği arka planda, AB'de demokrasinin katılımcı niteliğinin güçlendirilmesi ve siyasi rekabetin artırılmasına yöneliktir. AB politikalarının belirlenmesi ve yönlendirilmesi konusunda ulus-üstü partilerin etkin rol oynayacakları bir ortamın olması, kamuoyunun AB işlerine ilgisini ve katılımını artırabilecektir. Sonuçta, AB faaliyetlerinin en önemli sorunlarından biri olan meşruiyet eksikliği, Birlik ile vatandaşlar arasında seçim bağlantısının kurulması ile ortadan kaldırılacaktır.