Ekspresyonizm'de; doğa ve insan ikilemine koşut olarak sanatçının öz ve biçim oluşumuna bakış tarzı

Expresyonist hareketin kökeninin, Almanya'da ortaya çıkması, dışarıdan çok fazla zorlamayla oluşturulan bir gerçeklikti. Expresyonizm aniden akla gelen bir hareket gerçekliği olmasına rağmen; sanatçı gruplarını, özellikle de, 1905 yılında Dresdende'ki, Die Brücke ve 1911- 1912 yılları arasında da Münih' deki Der Blaue Reiter gruplarında olduğu gibi kesin merkezlerde toplamıştır. Bu grupların en etkili üyelerinden bazıları, inatla direnç göstererek kendi faaliyetleri içinde bağımsız kaldılar. Duygusal doğa yapısına, insanın tüm dikkatini çeken, Hans Von Mareas ve Böcklin'den gelen romantik etkilerin, Van Gogh ve Gouguin'nin duygularının özünde duran şeylerin karışımıydı. Oluşan grupların içindeki sanatçıların ideolojik koşullanmalar dan çok; oldukça uygulayıcı alandan etkilenmese de çok sıkça göz önünde bulundurulmalıydı. . Ekspresyonizmin pratiksel yanı, Brücke'nin konumu içindeki materyallerin ve workshop paylaşımlarının içeriğini de kapsayabilmektedir. Onun propogandacı yanında ise dışavurum' un evrensel. amacı olan kitapları ve manifestolarının dönemselliklerini kapsayabilme özelliğini de görürüz. Ekonomik bağımsızlığın gelmesiyle, grubun her bir üyesinin bireyselliği, grubun birliğinin çözülmesinin kesinleştiğini bize ispatlamıştır. Alman Ekspresyonizminin sahip olduğu temel öğeler genel 'de Fransız Fauvizm'i olan ve sadece 'Jugendstil' ve 'Art Nouveau' üslupçuluğunun içinde ifade edilmemiş olan ve bunların sahip olduğu ortak kaynaktı. Fakat Fransız Fauvism' i, Van Gogh ve Gauguin'nin daha kişisel karakteristikleri içinde dahi ortak kaynak oluşturuyordu. Alman Ekspresyonizmi içine, şimdiye kadar egzotik sayılan öğeler bile girmiştir. Fakat bu Alman Ekspresyonizminde, Van Gogh 1 da çok ayırt edici bir unsur değildi. Kuzey geleneğine baktığımızda, kendi karmaşık yapısı içinde bulunur fakat bundan dolayıdır ki; Kuzeydeki sanatın tarihsel gelişimi daima, agresif soyutlama eğilimi olarak karakterize edilmiştir. Ekspresyonist yaşamlar, esrarengiz bir şeyin cansızlığının arkasında bulunan ve gizlenen şeylerin görünüşünün içinde görünebilir olanların karikatürünün, tüm güncel şeylerdeki grotesk üslubuyla oluşması eylemidir. Ekspresyonizmde 'Bireysellik' sosyal değerler için gelişim sağlama demek değildi. Sosyal değerlerin yerini; Ekspresyonizmin kendi ayrımcılığından kaynaklanan yalıtım bilinciyle 'Bireysellik- oluşumu' alır. . Fakat bireyselliğin sonucunda olduğu gibi daha, normal olan sanatçının ayrımını isteyerek yapmasıdır. Bu onun yönelimi için olan güvencesi ve kendi öznelliğinin ve iç gözleminin üzerindeki esin kaynağıdır. Jawlensky ve Kandinsky, Rusya'da doğmuşlardır. . Her ikisi de yaşamları boyunca daha genç sanatçılarla birçok bağlantılar kurdukları halde esas olarak, Kandinsky metafiziksel; Jawlensky mistik olarak, Münzevi bir kişilik yapısına sahiptiler. Kuzey Avrupa'nın tamamını, bir baştan bir başa en baskın şekilde etkileyen, Munch, tüm melankolik doğalarda ( yapılarda renkleri en çok sabit kılıp, içe işlemesine ve iç gözleme ve ayrıma sahip olmasını gerçekleştiren bir sanatçıydı. Almanya, Belçika ve İskandinavya'daki diğer birçok sanatçı, Yüzyılın ilk on yılı süresince tamamen aktif bir şekilde yetişmişlerdi. 1913 yılıyla Ekspresyonistlik heyecan, Almanya'nın bir ucundan diğerine hızla yayıldı. özellikle de Ekspressiyonist aktivitenin merkezi Münih oldu. Bunun akabinde yabancı ülkelerden yeni etkilerle birlikte, nüfuz eden, resim sergi etkinlikleri gerçekleşti, Wassily Kandinsky Münih' te teori ve pratiğini ayrıntılı bir şekilde hazırladığı; Kuzeye özgü duygusallığın bir diğer görünüşüydü. . Bu Ekspresyonistlerin, karşı, karşıya kaldığı, ortak dünya remsi için bir reaksiyondu. Ve sanatçıların çoğu konumları içindeki şey; Ekspresyonuzmin ilk aşamasında ortaya çıkan yeni bir eğilimdi. Esas olarak Ekspresyonistlerin; ortaçağın Kuzey Ekspresyonist sanatçıları'nın 'Gotik' biçim tarzından, kendi tarzları üslup olarak farklı değildi. Bu dönemlerde Wassily Kandinsky zaten, Ekspresyonizmin kökeniyle ilgili ilişkiler hakkında açıklamalar yapmıştı. W. Kandinsky ressam olmaktan daha çok, filozof ve hatta görsel bilimciydi. 0 deney döneminden sonra düzenli olarak dikkatiniyoğunlaştırdığı amaçlarını, sürdürerek gerçekleştirme kararını verdi. Kandinsky'nin ilk keşfinde, Klee'nin yaşamında tekrarlanmış olduğu gibi, bir diğer muhteşem gerçeğin 'müzisyen' de olduğu gerçeğiydi. Kandinsky'nin sanatının teorisini anlamak için ilk önce sanat çalışması kavramının anlaşılması esas alınmalıdır. Kandinsky bunları insanları aydınlatmak için açıklamıştır ki: -Sırasınca : Duygu - Duyumsama - Sanat çalışması - Heyecan -İki duyum' un eşit değerdeki sanat çalışmalarının yaygınlığında, başarılı olması doğaldır. Bu bakımdan, 'resmin', 'Müzik' den farklı bir çalışma yöntemi yolu yoktur : Her bir resim iletişimdir.... - İçe dönük öğe : içe dönük duygu öğesi dışa vurulmalıdır; Bunun dışında sanat yapıtı taklitten ibarettir. içe dönük öge, sanat yapıtının biçimini belirler. W. Kandinsky üç farklı esin kaynağının arasındaki fark ve üstünlükle ilgili bilimsel kitabında: 1) Dış doğanın direkt izlenimidir ki; Buna 'izlenim' adını veririm. 2) Bilinçsiz, kendiliğindenlik, içe dönük karakterin dışavurumunda; yoğunlukla bilinçsiz olmak kendiliğin-denlik, maddesel olmayan doğadır. . Bunu ise 'Doğaçlama' diye isimlendiririm. 3) Dışavurum'un içe dönük duygusunun, yavaşça biçimlenmesi üzerinde defalarca ve hemen, hemen bilgiççe çalışıldı. Bunu da 'Kompozisyon' olarak adlandırırım. Bu nedenle Kandinsky, bilinci, karşı konulamaz, bir kuvvetle kaydetme amacındaydı. Fakat hesaplanarak oluşturulan hiçbir görsel görüntü yoktur; sadece 'Duygu' vardır.