turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Soyut dışavurumcu sanatta ruhsal arayışlar ve uzak doğu öğretilerinin etkileri

1940 sonrası Amerika ve Avrupa'da ortaya çıkan soyut dışavurumcu sanat anlayışı kısa bir süre içinde modern Batı sanatında güçlü bir etki yaratır. Günümüze kadar devam eden ve tüm dünyaya yayılan bu sanatsal etkinin en önemli özelliği, soyut dışavurumcu sanat anlayışının sahip olduğu ruhsal içeriklerdir. Soyut dışavurumcu sanatçılar salt, renk, leke, çizgi, yüzey, boşluk gibi biçim değerlerine indirdikleri sanat anlayışlarına, içgüdüsel eylemlerini, anlık duygu birimlerini, dinamik fırça vuruşlarını, rastlantı ve doğaçlamaları da katarak yeni bir ifade dilini ortaya koyarlar. Soyut dışavurumcu sanatla birlikte yapıtın inşası sanatçının resim yapma eylemine dönüşür. Böylece yapıt sanatçının bir deneyim meselesi haline gelir. Soyut dışavurumcu yapıtta açığa çıkan soyut ifade biçimi, sanatçının derin düşünme sonucu içgüdüsel etkinliğe dönüşen eylemlerinin en dolaysız aktarımını yansıtır. Soyut dışavurumcu sanatçı için sezgilere dayalı iç gözlem önemlidir. Dolayısıyla soyut dışavurumcu sanatın odak noktasında sanatçının kendi varoluşu ve benlik gerçekliği bulunur.20. yüzyılın ilk yarısı Batı dünyasında yaşanan trajik olaylar ve sosyolojik olumsuzluklara karşı 'Benlik' gerçekliğinin yeniden inşası ve içsel dünyanın keşfi soyut sanatçıların gündemindedir. Dönemin şartları bağlamında sanatçılar arasında huzursuzluk yaratan karamsar duygular ön plandadır ve manevi dünyaya ilişkin ruhsal bir arayış söz konusudur. Soyut dışavurumcu sanatçıların Sigmund Freud ve Gustave Jung'un Psikanaliz çalışmalarını takip etmesi, Batı sanatının ruhsal bir çözümleme aşamasına geçtiğini göstermiştir. Gustave Jung'u izleyen sanatçılar, bilincin mitler ve primitif sanatlarla olan ilişkisinden çıkış yaparak yapıtlarında ruhsal ifadenin saf deneyimlerini yakalamaya çalışırlar. Bu aşamada saf duygu deneyimlerine odaklanan sanatçılar için Zen Budizmi ve sanat anlayışı alternatif bir düşünme biçimi sunar. 1950'den sonra Soyut dışavurumcu sanatçılar ve Japon sanatçılar arasında yakın ilişkiler kurulur. Batı sanatında Uzak Doğu kültürüne yönelik ilgi hızla artar. Zen öğretilerinin ve kaligrafi sanatının etkileri Soyut dışavurumcu yapıtlarda açıkça hissedilmeye başlanır.
Aleksandr Sergeyeviç Puşkin'in poemalarının paleh sanatına yansıması

En eski ikona yapım merkezlerinden biri olan Paleh köyü, 1917 Ekim Devrimi'nden olumsuz etkilenmiştir. Devrim sonrası ikona yapımıyla uğraşma imkanları olmayınca eski ikona ustaları yeteneklerini kullanacakları yeni sanat arayışları içine girmişlerdir. Fedoskinolu ustalar tarafından papier-mache adı verilen malzeme üzerine resmedilen minyatür çalışmalarıyla Moskova Zanaat Müzesi'nde tanışması üzerine ustalar eski ikona tekniklerini ve tempera boyama yöntemlerini papier-mache adı verilen malzeme üzerinde uygulamaya başlamışlardır. 20. yüzyılda adını vernikli minyatür sanatıyla dünyaya duyurmaya başlayan Palehli sanatçıların resmettikleri konular arasında 19. yüzyıl Rus edebiyatının dahi yazarı Aleksandr Sergeyeviç Puşkin'in yapıtları büyük yer tutmaktadır. Bu bağlamda, çalışmamızda Puşkin'in Ruslan ve Ludmila, Çingeneler, Bahçesaray Çeşmesi, Kont Nulin ve Poltava adlı poemalarının Paleh sanatına yansımasını incelemeyi amaçladık. Bununla birlikte Palehli ustaların çalışmalarının yer aldığı ikona sanatı, duvar resmi, vernikli minyatür sanatı ve dekorasyon çalışmaları; Rusya'da vernikli minyatür sanatıyla uğraşan Fedoskino, Mstera ve Holuy bölgelerinin vernikli minyatür sanatı ve bu bölgelerin vernikli minyatür sanatının özellikleri de çalışmamızda anımsatılmıştır.
Resim sanatında depresyon belirtileri 'anhedoni, sessizlik, acı, keder, çöküntü' temalı resimler

Bu çalışma Batman Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Resim Anasanat Dalı'nda Yüksek Lisans tezi olarak hazırlanmıştır. Bu çalışmada depresyon başlığı adı altında sanatçılar ve çalışmalarıaraştırılarak, depresyonun sanata kattığı yaratıcılık boyutu incelenmiş olup, sanatçıların hayat hikayelerinden derlemeler yapılmıştır. Sanatın depresif boyutu, hayata yansımaları, karşılaşılan birtakım güçlüklerle başa çıkmaya çalışan sanatçıların yaşamları ve bu yaşantıların sonucunda eserlerine kattıklarıruhsal travmalar her zaman söz konusu olmuştur. Sanatçıların bu durum karşısındaki mutsuzluk, umutsuzluk, karamsarlık, yalnızlık, elem, yaşantıdan keyif alamama hatta intihar girişimine kadar birçoksemptomlarla karşılaşmaları bu araştırmanın çekirdeğini oluşturmaktadır. Bu doğrultuda tezin ilk bölümünde depresyonun tanımı, psikodinamiği üzerinde durulmuş, psikanalitik bakış açısıyla birçok farklı görüşe değinilmiş ve depresyonun çıkış noktası, ruhsal sorunlar ve bu ruhsal sorunlara neden olan durumlar açıklanmıştır. İkinci bölümde ise depresyon ve sanat başlığı adı altında sanatçıların içseldünyalarında kendi benlikleriyle olan mücadelesi ve yaşadıkları travmatik durumların doğrudan ya da dolaylı bir şekilde eserlerine nasıl yansıdığı üzerinde durulmuştur. Ayrıca çocuk yaşta büyük sorunlarla karşılaşan ünlü düşünürlerden, yazarlardan, besteci, şairlerden, heykeltraş ve ressamlardan örnekler verilerek anhedoni, acı, keder, çöküntü konularına değinen sanatçıların eserleri incelenmiş ve bu çalışmalarla bağlantılı olarak yaşam öyküleri hakkında bilgiler verilmiştir. Üçüncü bölümde ise sanat ve depresyon bağlamında, psikiyatri servisinde yatan hastalarla yapılmış olan uygulamalı sanat eğitimideneyimlenerek ortaya konulmuş ve bu hastaların resim yaptıklarında nasıl bir ruh hali içerisinde oldukları gözlenmiştir. Son bölümde ise araştırmacının konuya ilişkin resimleri ve bu resimlerin analizleri yer almaktadır.
Resimde iz olarak paslanma süreci ve etkisi

Endüstri Devrimi'yle değişen yaşam koşulları doğal olarak sanatı da etkilemiş, bu değişim alışılagelmiş malzemelerin yanı sıra farklı malzemelerin kullanımını da beraberinde getirerek, endüstriyel dünyanın sanata yeni bir yön vermesine yol açmıştır. Modernizm, özgürlük kavramı ile sanatçılara özgür sanatın kapılarını açarken, sanatçılar duygu ve düşüncelerini alışılmış kuralların dışına çıkarak ve gerçeğin biçimini bozarak yansıtmaya başlamışlardır. Geleneksel malzeme ve yöntemler ile kendilerini ifade etmekte yetersiz kaldıklarında sanatçılar, farklı teknikleri araştıran deneysel sanat çalışmaları yapmışlardır. Resim sanatının temel malzemelerinden boyanın, sanatın ne olduğuna verilen yanıtla dönüşüme uğramaya başladığı, Sentetik Kübizm'den günümüz resim sanatına uzanan süreçte, malzemenin çeşitlilik gösterdiği ve sanatçıların sürekli arayış içinde oldukları görülürken, bu arayışla birlikte, resimde kullanılan malzeme düşüncesinin de sürekli değiştiği söylenmektedir. Metal, 20. yy. dan sonra, günümüz resim sanatında kullanılan farklı bir materyal olarak yerini almış, önemli sanatçıların sanatsal üretimlerinde malzeme olarak kullanılmıştır. Bu genel görünüm içerisinde, bir alternatif olarak metalin ve verdiği pas lekesinin, resim sanatına nasıl bir katkı sağladığı araştırılmış, bu kullanılmış malzemelerin resim yüzeyine getireceği yeni olanaklar, asamblaj tekniği ve soyut uygulama çalışmaları ile ortaya konmuştur. Bu çalışmada, alternatif bir malzeme olan paslanmış metalin yüzey üzerindeki iz etkisini anlamaya yönelik araştırma ve deneylerle, iz ve metal bağlamı üzerine resimsel ve estetik çözümlemeler yapılmıştır. Metalin zaman içerisinde göstermiş olduğu değişim; eskime, yaşlanma, yok olma, tükeniş, çürüme, bozulma, süreç gibi kavramların karşılığı olarak benimsenmiştir.
Resimde yaratıcı bir eylem olarak oyun

Oyun, yaratıcı bir eylem olarak, evrim sürecinde zihinsel ve fiziksel işlevleri geliştirmektedir. Oyunun bağıntılı bulunduğu bir tür olan resim, insanoğlunun bilişsel becerilerini artırarak onun hayatta kalmasına yardımcı olmaktadır. Tez araştırmasının amacı resim oyununun bilişsel beceriler ve yaratıcılık üzerindeki önemini incelemektir. Söz konusu amaç doğrultusunda oyun ve sanat ilişkisi açıklanmıştır. Ayrıca, çizmek, kazımak ve tekrarlı noktalamalar yapmak gibi yüzey oyunlarını içeren resim oyunu, konuya esin kaynağı olmuş modern dünya sanatçılarının eserleri yoluyla örneklendirilmiştir. Bu bağlamda, önceki bölümlerin bir sonucu olarak araştırmacının yüzey oyunları incelenmiştir. Yapılan incelemelerle, yüzey oyunlarının hem yaratıcı süreç hem de zihinsel ve fiziksel beceriler üzerindeki olumlu etkileri deneyimlenmiştir.
Performatif iletişimin diyalektiğindeki deneysel ve öznel sanat

Günümüz çağdaş sanatının bugün geldiği nokta, sanat kimlere hizmet ediyor, neden bir sanatçı dehası oluşturduk, sanatın belirli kurumlar tarafından yönetilmesi mümkün müdür gibi birçok soruları da beraberinde getirmektedir. Bu soruların cevaplarını bulabilmemiz için sanat tarihinin içinde bir gezinti yaparak, sanatın oluşumunda öznelliğin rolüne değinecek, gelişimindeki toplumsal bileşenleri, bilim ile arasındaki alışverişi irdeleyerek cevaplarla ilgili bir fikir oluşturmamızı sağlayacak bir temel oluşturacak, dijital çağda öznelliğin yok oluşuna ve akabinde sanatın köklerini sorgulayarak kaybolmuş olan öznelliğini ve yeniden öze dönüşümün nasıl mümkün olacağını göstermeye çalışacağım. Hümanizmin, insanı dünyanın merkezine yerleştirmesi ile doğan bugünkü post-hümanist insan, doğal insanı yok etmiştir. Bireyin, deneyimden, duygularından uzaklaşarak, ekran aracılığıyla bilgiye ulaşması, bireyi olduğu kadar günümüz sanatını da teknolojiye bağımlı bir hale getirirken, dijital sanat ise sanatla değil, teknoloji ile ilişki kurmamızı sağlayan yeni bir biçim olarak karşımıza çıkmaktadır. Algılamanın eşitlendiği görsel ve nesnel ortamlardan kaynaklanan bu bağımlılık, bireyin öznelliğini tehdit altına alırken, sanatın da kısır döngü içerisine girmesine neden olmaktadır. Aklın ve bilginin oluşumunun temelinde öznenin hareketliliğinin, deneyimlerinin, duygulanışlarının bulunmasını, öze ve öznelliğe giden yolun ampirizm den geçtiğini düşünürsek, çağdaş sanatın, toplumsal ve yaratıcı olabilmesi için duygu ve deneyimin ön planda olduğu toplumsal ve devinimsel iletişimi güçlendiren fenomenler geliştirmesi kaçınılmaz olmuştur. Bu bağlamda sanatın gelişimi ve sanatçının üretiminde etkili bir faktör olan öznelliğin oluşumu için gerekli olan doğanın diyalektiği, özdevinim ve fiziksel iletişimin, sanatın yaşamla en yakın olduğu noktalarda geliştiğini göstererek, günümüz çağdaş sanatında nasıl ele alındığını incelemeye çalışacağım.
Denizli yöresi mutfağında kullanılan bakır madeni eşyası (18.-19. yy)

563 Jüri Türk Maden Sanatı, yüzyıllar boyu, Orta Asya'dan Anadolu'ya uzanan topraklarda Türk İnsanı'nın yaşamına girmiş ve zengin kültür mirasımızın izlerini taşımıştır. Türklerin zengin maddi kültürlerine yansıyan en büyük özelliği, sahip olduğu manevi değerlerdir. Fakat, aynı duyarlılığı, sahip olduğumuz zengin kültürün korunmasında gösteremememiz, diğer bazı maddi kültür örneklerinde olduğu gibi mutfakta kullanılan madeni eserlerden son derece seçkin örneklerin de bugün yok olmasına, rahatça yurt dışına çıkarılmasına ya da dünya müzelerini süslemesine neden olmuştur. Son örneklerini bulabildiğimiz, gittikçe tükenen kültür varlıklarımıza sahip çıkmak amacıyla maden sanatının bir uzantısı olan bakır el sanatları eserlerinin değerlendirilip incelenmesi için Denizli ve yöresinde bu alanda çalışma yapılmadığı belirlenmiştir. Anadolu insanının dayanıklı aynı zamanda sağlıklı olan bakır eşyaya önem vermesi, yörede özel kolleksiyoncu ve bakır toplayıcılarının elinde bulunan 18. ve 19. Yüzyıl eserlerini bulabilme şansımızın fazla olması, araştırmamızda dönem belirleme gereğini ortaya çıkarmıştır. Denizli Yöresi mutfağında kullanılan bakır madeni eşyasından bulunabilen çok sayıda örnek, yapıldığı dönem, form, bezeme, anlam ve yöresel özellikleri açısından kaynak kişilerle ve bakır ustalarıyla görüşülerek incelenmiş, halk bilimi çerçevesinde de değerlendirilmiştir. Konu bütünlüğü açısından her eser tek tek incelenip kendi içinde gruplanmış, tasnif edilerek gözlem fişleri hazırlanmıştır. Kaynak eser taraması yapılarak hazırlanan tezimizde, gözlem fişlerinden meydana gelen katalog; fotoğraf çizim ve kaynak kişilerin künyesiyle detaylı bir şekilde oluşturulmuş, slayt çekimleri de çalışma içinde yer almıştır. Kültürel varlıklarımızın ortaya. çıkması, incelenmesi, değerlerinin korunarak gelecek nesillere belgelenmesi amacıyla yararlı bir çalışma olmasını ümit ettiğimiz araştırmamızın Türk Kültürü'ne bulunacağı katkı bizi mutlu kılacaktır. Bu konuda ileride daha detaylı çalışmaların yapılması en büyük dileğimizdir.
Uzamsal artırılmış gerçeklik tekniklerinin sergileme tasarımında kullanımı

Başlangıçta insani dürtülerle ortaya çıkan sergileme eylemi, zamanla farklı yöntemler ve biçimler ile çeşitlenmiş, sistematik bir tasarım alanı haline gelmiştir. Mekan içerisinde hikaye anlatma sanatı veya iletişim kuran çevreler olarak tanımlanabilecek sergileme tasarımı ile insanlar hikaye anlatmanın ve bilgi paylaşımının farklı yollarını aramışlardır. Alternatif öğrenme teorileri ve deneyimsel öğrenme süreçleri üzerine yapılan araştırmalar, deneyim yoluyla elde edilen bilginin, çok daha hızlı öğrenildiği ve kalıcı olduğunu ortaya koymaktadır. Araştırmacılar sergileme tasarımı ile yaratılan deneyimin ve deneyimleyerek öğrenmenin günümüzün en etkili iletişim biçimlerinden biri olduğunu belirtmişlerdir. Günümüzde, sanal ve artırılmış gerçeklik sunuları, video projeksiyon eşleme tekniği ve uzamsal artırılmış gerçeklik ortamları gibi gelişen teknolojik ve teknik imkanlardan aldığı güçle, sergi mekanları hikaye anlatmanın ötesinde deneyim yaşatarak öğreten mekanlar olma yolunda ilerlemektedir. Çalışmanın birinci bölümünde, sergileme eylemi ve sergileme tasarımı tanımlanmıştır. Sergi mekanlarının tarihsel süreçteki gelişimi ve türleri incelenmiştir. İkinci bölümde deneyimsel öğrenme teorileri ve sergi mekanlarının bu alandaki rolü araştırılmıştır. Üçüncü bölümde projeksiyon cihazının tarihsel süreçteki gelişimi ele alınmış ve buna paralel olarak video sanatı incelenmiştir. Ayrıca, sanal gerçeklik, artırılmış gerçeklik ve uzamsal artırılmış gerçeklik kavramları tanımlanmıştır ve video projeksiyon eşleme tekniği çözümlenmiştir. Tarihsel süreçten ve günümüzden uzamsal artırılmış gerçeklik uygulama örnekleri incelenmiştir. Tezin son bölümünde, 'Kutsal Evlilik' isimli uygulama projesi ile sergileme alanlarında uzamsal artırılmış gerçeklik ortamı oluşturmak adına bir ayna ışın birleştiricisi tasarlanmıştır. Ayna ışın birleştiricisinin üretim süreci, video eşleme teknikleri, hareketli grafiklerin tasarım süreci ve video prodüksiyon aşaması tüm adımları ile açıklanmıştır.
Resim sanatında gölge metaforu

Bu çalışmada, 'gölge metaforu' felsefe ve dilbilim alanından görsel sanatlar alanına taşınmış, kültürel bir olgu olarak değerlendirilmiştir; İnsanın varlığının kanıtı ve maneviyatının temsili olarak büyük önem arz eden gölge, kavramsal boyutuyla her çağda sorgulanmış, metaforik anlamını Plinius, Platon, Lavater, Jung, Nietzsche ve Lacan aracılığıyla güçlendirmiş, geçmişşten günümüze pek çok sanatçıya esin kaynağı olmuştur. Gölge, insanlığın varlık/yokluk sorunsalını çözme amacını belirginleştiren tüm zamanlara ve mekanlara yayılan bir unsurdur. Oldukça geniş olan bu kapsam, resim alanında sınırlandırılarak ve biçimsel kullanımındaki değişimlere odaklanılarak incelenmiştir. Plinius, resim sanatının başlangıcını insan gölgesinin etrafına bir kontur çizilmesi olarak belirler; Rönesanstan Realizme değin, içlerinde gölge barınan resimlerde işlenen konunun vurgu öğesi olan gölgenin kullanılması sayesinde biçimci gelenek en üst seviyeye taşınır; modern anlayışta, nesne ve gölgesi arasındaki gizemli bağ, gerçeğin izdüşümü olarak çok anlamlı bir yapıya bürünür; postmodernizm gölgeye gerçekliğin izlerini taşıyan bir işlev kazandırır; günümüz sanatında gölge, her türden teknik ve teknolojik araçlarla kavramsal ve düşünsel boyutuyla ele alınır. Işığın var olduğu bir dünyada yer alan tüm cisimlerin birer gölgesinin olması, görünen gerçeğin dışındaki gerçeği aramanın, bulmanın cazibesi ile çevrili olduğumuzun kanıtıdır. Güneşsiz karanlık, karanlıksız ışık olmasının imkansızlığı gibi, idealar dünyası ile reel dünya arasındaki bağ, hem teorikte hem pratikte gölgeye yüklenen metaforik anlamı sorgulamayı vazgeçilemez kılmaktadır.
Türk halk danslarının öğretimi sürecinde yaratıcı dramanın kullanımı

Yaratıcı dramadan, her alanda olduğu gibi sanat ve dans eğitiminde de yararlanılabilir. Türk halk dansları öğretiminde yaratıcı dramanın yerinin incelendiği bu araştırmanın amacı; Türk halk danslarının öğretiminde yaratıcı drama yönteminin, bir öğretim yöntemi olarak kullanılması sürecini incelemektir. Bu çalışmanın oluşumu için Sakarya Üniversitesi Devlet Konservatuvarı Türk Halk Oyunları Bölümü 1. Sınıf öğrencileri ile toplamda 6 atölye uygulanmıştır. Çalışmaya 20 öğrenci katılmıştır (10 kız, 10 erkek). Her atölye toplam 3 saat sürmüştür. Atölyelerin ilk 3 haftası hazırlık atölyesi olarak belirlenmiş olup bu çalışma ile öğrencilerin yaratıcı drama yöntemini tanımaları, tanışma, iletişim, etkileşim ve uyum sürecinin pekişmesi ile sürece hazır olmaları amaçlanmıştır. Uygulama sürecinin 2. aşamasında ise yaratıcı drama ile Türk halk danslarının öğretilmesi süreci incelenmiştir. Bu araştırma, Türk halk danslarının öğretilmesi sürecinde yaratıcı dramanın etkin bir şekilde kullanılabilmesi amacıyla eylem araştırması şeklinde desenlenmiştir. Uygulama sürecinde gözlem, bireysel görüşme, odak grup görüşmeleri, öğrenci ve araştırmacı günlükleri, teknikleriyle veri toplanmıştır. Çalışmanın sonunda; yaratıcı dramanın katılımcı öğrenciler arasında iletişimi, etkileşimi, güveni, uyumu artırıcı bir etkisi olduğu; halk danslarının öğretiminde bu uyum ve güven sayesinde daha etkili ve kalıcı bir öğrenme sağlayan, özgürleştirici, yaratıcı bir yöntem olduğu sonucuna varılmıştır.
Çağdaş Türk resminde gerçeküstücü tavır bağlamında düş ve fantezi

yılında ilk gerçeküstücü bildiri yayınlandığında, Türk resminde manzara ve figüratif eğilimler egemendir. Daha önce bu eğilimler izlenimci bir etkiyi yansıtırken daha sonra çizgisel ve kurgusal yapıya yönelik biçimde değişmiştir. Ulusallaşma bilincinin ve kentselleşme olgusunun etkisiyle sıradan insan yaşamları konu olarak ağırlık kazanmaya başlamıştır. 1950'lerle beraber dışa açılmanın etkisiyle soyut resim çalışmalarının arttığına tanık oluyoruz. 1970'lerle beraber gerçeküstücü anlamda ve dolaylı olarak da düşsel, fantastik resim Türk sanatında görülmeye başlar. Batı da ortaya çıkan gerçeküstücü akım doğrultusunda çalışan Türk sanatçı sayısı çok azdır. Bunun farklı nedenleri vardır. Türk sanatçılarının böyle bir sanatsal eğilime gerek zihinsel anlamda gerekse bu akımın gereksindiği düşünsel ve resimsel birikim anlamında hazır olmadıkları türünden bir nedenin ötesinde, asıl belirleyici olan Türk sanatçısının konuya Doğu-İslam kültür ve yaşam biçiminin ürettiği değerler açısından yaklaşmış olduğudur. Gerçeküstücü anlamda yapıtlar üretmiş sanatçılar da bile Doğu-İslam kültür ve yaşam biçiminin izlerine rastlanmaktadır. 1980'le beraber yeni bir dönüşüm geçiren Türkiye, kitle iletişim araçlarının son hız gelişmesiyle postmodern bir sürece girmiştir. İlginçtir 1980'le beraber düşsel ve fantastik resim yapan sanatçılar öne çıkmaya ve genç kuşak sanatçılar da o yöne doğru eğilmeye başlamıştır. Bunda kuşkusuz, dünyada da olduğu gibi, Türkiye'de de postmodern anlayışla beraber düş ve fantezi gibi kavramların içselleşmeye başlaması ve Türkiye'nin akılcı dünya görüşü değerlerini daha yeni sorgulamaya başlamasının büyük payı vardır.
Kağıt heykel

'Bir parça kağıt asla bir kağıt parçası değildir.' sözüyle başlayan bu çalışmada; Kağıdın tarihinden başlanıyor ve kağıdın nasıl ve kimler tarafından bulunduğu, Orta Asya ve Avrupa'ya yayılış sebebi ile kağıdın nasıl yapıldığını anlatan örnekti açıklamalarla 1. Bölüm tamamlanıyor. 2. Bölümde çeşitli kağıt teknikleri, bitki kağıtları, kağıdın heykel elemanı haline dönüşümü anlatılıyor. Günlük kağıtlar sanat objelerinin içinde önemli bir yer tutuyorlar. Bu serüven 1912 Jlerde kolajla hareketleniyor ve günümüzde kağıt heykel ve kağıt sanatı olarak sürüyor. Sanat için önemli bir araç haline gelen kağıdın, üç boyutlu harekete yönelişi ile devam eden 3. Bölüm, kolajla başlıyor. Kağıdın Bauhous eğitiminde üç boyutlu form olmaya başlamasıyla devam ediyor. Kağıt heykel ve onu destekleyen üç boyutlu sanat elemanlarının yer aldığı 4. Bölüm'de uygulamalı örneklerle gösterilen çalışmalar, kağıt ve iletişimi anlatıyor, 5. Bölüm'de ise; kağıt kalıp teknikleri ve bu teknikle çalışmalar yapan sanatçılardan örnekler veriliyor. 1986'dan bu yana düzenlenen Kağıt Bienalleri ile ilgili açıklamayla çalışma tamamlanıyor.
Teknoloji ve tasarım dersi'nin dünyadaki uygulama yöntemlerinin araştırılması ve örnek ders materyali tasarımı önerisi

Teknoloji ve Tasarım Dersi, teknoloji-tasarım ilişkisi temelinde zihinsel faaliyetler ile sosyal ve pratik faaliyetler arasında aracılık yapan bir ders olarak değerlendirilmektedir. Teknoloji ve Tasarım Dersi öğrencilerin tasarım alanında bilgi ve becerilerini geliştirmeyi hedeflemekte, bu kapsamda içerik ve kazanımlara yer verilmektedir. Bu çalışmada ilk olarak teknoloji ve tasarım arasındaki ilişki değerlendirilmiş, ardından, teknoloji ve tasarım eğitiminin tarihsel gelişmi irdelenmiştir. İkinci olarak gelişmiş ülkelerdeki teknoloji ve tasarım dersi programları hakkında bir kanıya varmak üzere ABD, İngiltere, Fransa, Almanya, Finlandiya, Hollanda, İrlanda, İspanya, Japonya, Avustralya eğitim sistemi içerisindeki Teknoloji ve Tasarım Dersi Öğretim Programları ele alınmış, daha sonra Türkiye'deki Teknoloji ve Tasarım Dersi Öğretim Programı söz konusu ülkelerdeki programlarla karşılaştırmalı olarak değerlendirilmiştir. Çalışmada son olarak, teknoloji ve tasarım eğitimi sürecinde öğrencilerin edindikleri bilgilerin tekrarlanmasının ardından yaratıcı, yaşadığı topluma kayıtsız kalmayan, duyarlı, rasyonel ve yenilikçi düşünceyi birer yetiye dönüştürecekleri fikrinin sadece bir varsayım olduğu ortaya konmuş, öğrencilerin yaş aralığı, birey-toplum ilişkileri, toplum içinde eğitim-öğrenim hayatını etkileyen faktörler göz önünde tutulduğunda istenen yetkinliklerin kazandırılması için ancak hayal gücünü geliştiren ve yüksek düzeyde zihinsel katılımı gerektiren bir programa ihtiyaç olduğu sonucuna varılarak, bu çerçevede rol model almaya dayalı örnek bir ders materyalı sunulmuştur.
Benzerlikler ve farklılıkların birlikteliği açısından bilimsel ve sanatsal araştırma metodolojileri için bir konumlandırma çalışması

Bilimsel ve sanatsal disiplinlerde, anlamlı bir araştırma yapılabilmesi için, bu araştırmaların uygun ve güvenilir bir metodolojiye dayanması gerekir. Bu nedenle bu çalışmanın amacı, sanatsal araştırma süreçlerinde araştırmacılara dayanak oluşturabilecek metodolojilerin belirlenmesi ve geliştirilmesine dair bir çerçeve sunmaktır. İnsanlık tarihi kadar geçmişşi olan sanatın, kültürü ve toplumu tanımlamaktaki ve dönüşümündeki gücü bilinmektedir. Çağlar boyunca meydana gelen toplumsal değişimler, ekonomik ve siyasal dönüşümler, teknolojik ilerlemeler; uzun zamandır ayrı kulvarlarda yol almakta olan bilim ve sanatın birbirlerine yaklaşmalarına olanak sağlamaktadır. Sanatın, bilimin ve teknolojinin birlikte kullanımını gerektiren şartlar olgunlaşırken, toplumsal ve bireysel arayışlar da hız kazanmaktadır. Yapılan araştırmalarda kullanılacak yöntem, teknik ve metotlar sanat ve bilimin doğası gereği farklı olmaktadır. Bilimde ve sanatta ortaya konan farklı yaklaşımlar toplumda ve bireylerde yansımasını bulmaktadır. Sanatsal araştırmaların da titiz ve saygın araştırma sonuçları ortaya çıkarabilmesi adına, bu çalışmada, bilimsel ve sanatsal araştırma metodolojilerinin benzerlikleri ve farklılıkları açısından bir konumlandırma yapılarak, sanatsal araştırmaların niteliğini artıracak öznel metodolojilerin oluşturulmasına katkı sunmak hedeflenmektedir.