turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ayaş bölgesi katı atık sorunu ve çözüm önerileri

Artan nüfus ve gelişen teknoloji sonucu oluşan katı atıkların uzaklaştırılmasının amacı insan ve çevre sağlığına olan olumsuz etkilerini yok etmek içindir. Ülkemizde bugün tüketim alışkanlıkları nedeni ile değişik oranlarda katı atıklar üretilmektedir. Üretilen bu atıkları uzaklaştırmak için özelliklerini çok iyi bilmek gereklidir. Gelişigüzel yöntemler uygulandığında büyük boyutlarda çevre sorunlarına neden olmaktadır. Bu yüzden uygulanan uzaklaştırma yöntemlerinin güvenilir ve maliyet bakımından da uygun olması, bu çalışmanın esas amacıdır. Çalışmada Ayaş bölgesinin, katı atıklarının miktarı ve muhtevaları tespit edilerek, jeolojik özellikler, iklimsel özellikler topografik özellikler vb. özellikler göz önüne alındı ve en uygun yer ve yöntem şekli önerildi. Böylece ilçede bulunan düzensiz deponi sahası yerine çevreyi tehdit etmeyen yeni yöntemler geliştirilmiş olur.
Boya endüstrisi atıksularının kimyasal arıtılabilirliği

Bu çalışmanın amacı, boya endüstrisinde su bazlı boya üretiminden kaynaklanan proses atıksularının arıtılabilirliğinin incelenmesi ve kimyasal arıtılabilirlik sonuçlarının moleküler boyut dağılımı üzerindeki etkillerinin belirlenmesidir. Bu amaca yönelik olarak boya endüstrisi, ele alman üç farklı tesisin özellikleri, kimyasal arıtma ile koagülasyon-flokülasyon mekanizması tanımlanmış ve yapılan deneysel çalışmalar sonucunda söz konusu işlemlerin KOİ giderimi üzerindeki etkileri belirlenmiştir. Deneysel çalışma aşamasında Sodyum Bentonit, Alüminyum Sülfat, Demir HI Klorür ve Demir II Sülfat koagülant olarak kullanılarak incelenen tesislerden alman proses atıksuları üzerinde kimyasal çöktürme deneyleri gerçekleştirilmiştir. Tesis 1 için Sodyum Bentonit ile orijinal pH'ta, pH 9 ve 10'da; Alüminyum Sülfat ile orijinal pH'ta, pH 5,5 ve 6'da çalışılmıştır. Tesis 2 için Sodyum Bentonit ile orijinal pH'ta, pH 9 ve 10'da; Alüminyum Sülfat ile orijinal pH'ta, pH 5 ve 6'da; Demir IH Klorür ile orijinal pH'ta, pH 5 ve 9'da; Demir II Sülfat ile ise orijinal pH'ta, pH 9 ve 10'da çalışılmıştır. Tesis 3 için ise sadece Sodyum Bentonit ile orijinal pH'ta, pH 9 ve 10'da koagülasyon-flokülasyon deneyleri yürütülmüştür. Her bir koagülant için farklı dozlarda yürütülen koagülasyon-flokülasyon deneyleri sonrasında arıtılmış atıksularda KOİ, ÇHİ ve pH parametreleri ölçülmüştür. Elde edilen veriler ile her bir koagülant için toplam kimyasal madde maliyeti ile çamur uzaklaştırma maliyeti değerleri belirlenerek toplam arıtma maliyetleri tespit edilmiştir. Arıtılabilirlik deneyleri sonucunda elde edilen KOİ giderme verimleri, ÇHİ değerleri ve toplam arıtma maliyetleri göz önünde bulundurularak her tesis için optimum koagülant dozu ve optimum pH belirlenmiştir. Çalışmanın son aşamasında optimum arıtma alternatiflerinin moleküler boyut dağılımı üzerindeki etkisi incelenmiştir. Bu amaçla tesisten elde edilen proses atıksuları ve arıtılabilirlik deneyleri sonucunda belirlenen optimum şartlarda kimyasal arıtma uygulanmış proses atıksuları ultrafiltrasyona tabi tutularak her bir moleküler boyut dağılımı fraksiyonu için KOİ değerleri belirlenmiştir. x
Evaluation of factors affecting the biotransformation of benzalkonium chlorides by pseudomonas spp.

Dördüncül amonyum bileşikleri evsel ve endüstriyel birçok dezenfektan formülasyonunda kullanılan katyonik yüzey aktif kimyasallardır. Bu nedenle evsel ve endüstriyel atıksuda en sık karşılaşılan mikrokirleticilerdendir. Biyodegredasyon DABların çevre üzerindeki olumsuz etkilerini azaltan en önemli mekanizmalardan biridir. Bu çalışmanın temel amacı en sık kullanılan DABlardan biri olan benzalkonyum klorürlerin biyolojik sistemlerde biyotransformasyonunun gerçekleştiği optimum koşulları belirlemektir. Daha önce hiçbir Pseudomonas grubuna ait olmayan yeni bir cinse ait BIOMIG 1 suşu aktif çamurda BAK biyodegredasyonunu gerçekleştiren anahtar mikroorganizma olarak belirlendi. Bu suş optimum büyüme sıcaklığı 28 oC olan oksidaz ve katalaz pozitif bir -Proteobacterium olarak tanımlandı. BIOMIG 1 BAK'ı 2.8 mM (1000 mg/L) konsantrasyona kadar maksimum 4 M/saat (1.4 mg/L-saat) hızda parçalayabilmektedir. Çeşitli biyo-fiziko-kimyasal koşulların BIOMIG1'in BAK degredasyonu üzerindeki etkileri bir set deney ile araştırılmıştır. Her bir koşulda, maksimum büyüme hızı ve yarı doygunluk sabiti gibi kinetik parametreleri deneysel verilerin Michaelis-Menten modeline uydurularak hesaplanmıştır. Kinetik deneyleri ve modelleme sonuçları şöyle özetlenebilir: (1) BAK biyotransformasyonu 108 CFU/mL nin altındaki hücre yoğunluklarında belirli bir gecikmeden sonra başlamaktadır, bu gecikme süresi hücre yoğunluğu azaldıkça artmaktadır; (2) 14 karbonlu alkil grubuna sahip BAKın biyodegradasyon hızı en yüksek olup onu sırasıyla 12 ve 16 karbonlu alkil grubuna sahip BAKlar takip etmektedir; (3) Optimum BAK degredasyon sıcaklığı 42 oC'dir. Buna karşın 45 oC'de BAK mineralize olamayıp, ortamda benzildimetilamin birikimi gözlenmiş, 50 oC'de ise BAK biyotransformasyonu tamamen durmuştur. Bunlara ek olarak BAK biyotransformasyonunun gerçekleşmesi için gereli olan eşik çözünmüş oksijen konsantrasyonu 0.83 mg O2/L olarak tepit edilmiştir.
Avrupa Birliği su çerçeve direktifi bağlamında Türk su mevzuatının değerlendirilmesi: Porsuk Çayı Havza yönetim planı örneği

AVRUPA BİRLİĞİ SU ÇERÇEVE DİREKTİFİ BAĞLAMINDA TÜRK SU MEVZUATININ DEĞERLENDİRİLMESİ: PORSUK ÇAYI HAVZA YÖNETİM PLANI ÖRNEĞİ Simla Yasemin Özkaya ÖZ Avrupa Konseyi'nin Aralık 1999 tarihinde Helsinki'de yapılan toplantısında Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne katılmak üzere aday ülke olduğu onaylanmıştır. Adaylığın ön koşullarından biri, ülkelerin ulusal kanunlarını, kurallarını ve uygulamalarını Avrupa Birliği mevzuatına uygun hale getirmeleridir. Bu çerçevede, Türkiye'nin ulusal su mevzuatını Avrupa Parlamentosu ve Konseyi tarafından 23 Ekim 2000 tarihinde Avrupa Birliği'nin su alanındaki faaliyetlerine bir çerçeve oluşturmak amacıyla kabul edilen 2000 /60/EC sayılı Su Çerçeve Direktifi'ne ve AB'nin suyla ilgili direktiflerine uyumlu hale getirmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Bu çalışmada AB Su Çerçeve Direktifi ışığında AB su mevzuatı ulusal su mevzuatımızla karşılaştırılarak incelenmiş ve eksik ve örtüşen yönlerin bulunması amaçlanmıştır. Ayrıca, Aralık 2001 tarihinde Su Yapı Mühendislik ve Müşavirlik A. Ş. ve Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü tarafından hazırlanan Porsuk Havzası Su Yönetim Planı Türkiye'de havza yönetimi çalışmalarının ilki olarak Avrupa Birliği Su Çerçeve Direktifi'nin yükümlülükleri bağlamında değerlendirilmiştir. Türk su mevzuatının AB su mevzuatıyla karşılaştırılmasında, kullanılan tanımlamalar ile uygulamalar arasında eksikliklerin olduğu görülmüş, yeni bir çerçeve su yasasının hazırlanması ve kurumlar arasında yeni bir görev dağılımlarının yapılmasına ihtiyaç duyulduğu değerlendirilmiş ve teknik altyapının iyileştirilmesi gerekliliği ortaya çıkmıştır.
Şeker pancarı posasının basınca bağlı koşullar altında organik asitler ile ön işlem faktörlerinin optimizasyonu

Enerji bağımsızlığı ve enerji güvenliği günümüzde ülkelerin ekonomik istikrarını sağlayabilmesi için büyük önem arz etmektedir. Ülkemizin fosil kaynaklı yakıtlar bakımından dışa bağlı oluşu, fosil türevli yakıtların tükenebilir oluşu ve çevresel sorunlara neden oluşu göz önünde bulundurulduğunda, yenilenebilir enerji kaynaklarına yönelime ihtiyaç duyulduğu açıktır. Günümüzde yenilenebilir enerji kaynağı olan biyokütle enerjisi üzerine araştırmalar sürdürülmektedir. Bu çalışmada hammadde olarak kullanılan şeker pancarı posasına farklı organik asitler ve inorganik asit ile basınçlı ve basınçsız koşullar altında farklı asit konsantrasyonu (%1, %3, %5) , farklı süreler (10 dk, 27,5 dk,45 dk) ve farklı katı oranları (%3, %6,5, %10) ile muamele edilmiştir. Yapılan deneyler sonucunda basınçsız koşullar altında toplam şeker ve indirgen şeker için optimum şartların %5 asit konsantrasyonu, 27,5 dk ve %10 katı konsantrasyonu olduğu gözlemlenmiştir. Bu şartlar için en uygun olan asit türünün asetik asit olduğu bulunmuştur. Yapılan deneyler sonucunda basınçlı koşullar altında toplam şeker için optimum şartların %5 asit konsantrasyonu, 27,5 dk ve %10 katı konsantrasyonu olduğu gözlemlenmiştir. Bu şartlar için en uygun olan asit türünün sülfirik asit olduğu bulunmuştur.
Arıtma çamurunda yetişen enerji bitkilerinin emisyon değerleri ölçümü ve değerlendirilmesi

Anahtar kelimeler: Enerji bitkisi, arıtma çamuru, biyokütle, enerji, emisyonİki iyi bilinen enerji bitkisi, miskanthus ve kargı, arıtma çamurunda yetiştirilerek, arıtma çamurlarının bitki büyümesi, enerji içeriği yanında kül ve yanma gazı emisyonlarına etkisi, doğal toprak uygulaması ile karşılaştırmalı olarak, saksı denemesinde araştırılmıştır. Doğal toprak uygulaması sentetik gübre ile gübrelenmiş, arıtma çamuru uygulamasına gübre verilmemiştir. Elde edilen araştırma sonuçları, her iki tür bitkinin, gübre ve arıtma çamuru uygulamasında yeterli biyokütle verimi ürettiğini göstermiştir. Kargı çamur uygulamasında daha etkili olurken, miskanthus sentetik gübreleme ile doğal toprak uygulamasında en yüksek verimi vermiştir. Uygulamaların enerji içerikleri birbirinden istatistiki olarak farklı bulunmamıştır. Toprakta ve arıtma çamurunda yetiştirilen Miscanthus ve Arundo bitkilerinin üst ısıl değeri sırasıyla 17,95-17, 62 MJ kg-1 ve 17,31-18, 05 MJ kg-1 olarak ölçülmüştür. Arıtma çamuru her iki bitkinin de makro element, mikro element ve ağır metal içeriğini yükseltmiştir. Si kül içeriğinin en fazla bulunan elementi ve seviye Arundo bitkisinde daha yüksek bulunmuştur. K ve Ca ikinci en yüksek bulunan element olmuş ve her iki bitki türünde de benzer bulunmuştur. Arıtma çamurunun sağladığı azot, bitkide N konsantrasyonunu yükseltmiş ve bu yanma gazı emisyonlarında NOx seviyesini yükseltmiştir. NOx emisyonlarında en yüksek artış, %9,60 ile Arundo bitkisinde görülmüştür. SO2 emisyonları her iki bitkide de benzer bulunmuş ve konsantrasyonlar çok düşük tespit edilmiştir.
Growth and storage kinetics of activated sludge systems operated with various carbon sources for different sludge ages

Bu çalışmanın amacı, farklı aerobik besleme düzenleri ile iki farklı çamur yaşında işletilen aktif çamur sistemlerinin asetat, nişasta ve bu iki karbon kaynağı karışımına aklime edilmesi sonucunda elde edilecek karbon giderim mekanizmalarının incelenmesidir. Farklı besleme ve işletme koşullarının karbon giderim mekanizması üzerinde etkileri olduğu kadar mikrobiyal dinamikler üzerinde de etkilerinin incelenmesi amacıyla Flüoresanlı yerinde hibritleşme tekniği ile başlıca mikrobiyal türler belirlenmiştir. Bu sayede, çalışma, besleme düzeni, çamur yaşı ve mikrobiyal kompozisyon gibi başlıca faktörlerin karbon kaynağı giderim mekanizması üzerinde etkilerinin açıklanmasını hedeflemiştir. Farklı karbon kaynakları ile aklime edilen aktif çamur sistemlerinde yürütülen deneysel çalışma sonuçları stokiyometri, kinetik ve mikrobiyal kompozisyon açısından PHB ve glikojen depolama mekanizmasında farklılıklar olduğunu göstermiştir. Farklı işletme koşullarında işletilen aktif çamur sistemlerinin stokiyometri ve kinetiğinin incelenmesi amacıyla yürütülen modelleme çalışmaları sonucunda, çamur yaşının nişasta giderimin mekanizmasını etkilediği, besleme düzenin ise sadece depolama hızı üzerinde etkili olduğu belirlenmiştir. Modelleme çalışmaları asetat ile sürekli beslenen sistemlerde depolamanın etkin bir proses olarak rol oynadığını, nişasta ile sürekli beslenen sistemlerde ise karbon kaynağının sadece çoğalma prosesi ile tüketildiğini ortaya koymuştur. Aktif çamur sisteminin iki farklı tür karbon kaynağına bir arada aklime edilmesi sonucu bu karbon kaynaklarının tek karbon kaynağı oldukları duruma kıyasla karbon giderim performansında oluşabilecek değişiklerin izlenmesi amacıyla 13C Nükleer Manyetik Rezonans çalışmaları yürütülmüştür. 13C NMR çalışmaları nişastanın ortamda bulunmasının asetat giderim mekanizmasını etkilendiğini ortaya koymuştur.
Eskişehir'de yetiştirilen bazı yenilebilir peyzaj bitkilerinde ağır metal birikimi

Dünya nüfusunun sürekli olarak artmasına ek olarak tarım alanlarındaki azalma ve kirlenme, gıda ihtiyacını dünyanın en önemli sorunlarından birisi durumuna getirmiştir. Gıda ihtiyacını karşılamak için birim alandan alınan ürün miktarındaki artışı sağlamaya yönelik orman, mera vb. alanların tarıma açılması, farklı maddelerden gıda üretimi gibi pek çok çözüm önerisi gündeme gelmiştir. Bu çözüm önerilerinden birisi de yenilebilir peyzaj uygulamalarıdır. Yenilebilir peyzaj, kısaca gıda olarak tüketilebilecek bitkilerin peyzajda kullanımı olarak tanımlanabilmektedir. Peyzaj çalışmalarında kullanılan bitkilerin gıda amaçlı tüketilmesi öngörülmektedir. Ancak, kent merkezlerinde yetişen bitkilerde taşıt yoğunluğuna bağlı ağır metal birikimi göz ardı edilemeyecek kadar önemi bir konudur. Zira ağır metaller insanlar için toksik maddelerdir ve biyobirikme eğilimindedir. Bundan dolayı yenilebilir peyzaj bitkilerinde ağır metal birikiminin belirlenmesi son derece önemlidir. Bu çalışmada Türkiye'nin en büyük kentlerinden olan Eskişehir'de kent merkezinde yetiştirilen ateş dikeni, ıhlamur, elma, gül, ceviz, iğde, kiraz ve vişne türlerinin, gıda olarak kullanılan organlardaki ağır metal konsantrasyonların, diğer organlardaki ağır metal konsantrasyonları ile karşılaştırılması amaçlanmıştır. Çalışma kapsamında bu bitkilerin yaprak, dal ve meyve organlarındaki Na, Al, Ba, Co, Cd ve Pb elementlerinin konsantrasyonları belirlenmiştir. Çalışma sonucunda çalışmaya konu elementlerin tür ve organ bazında önemli ölçüde değiştiği belirlenmiştir. Ancak, çalışmanın en önemli sonuçlarından birisi, genel olarak en yüksek Co, Cd ve Pb konsantrasyonlarının meyvelerde elde edilmiş olmasıdır. Bu ağır metaller insan sağlığı açısından en önemli ve en tehlikeli ağır metallerin başında gelmektedir. Bu sonuçlara göre yenilebilir peyzaj uygulamalarının sağlık açısından çok ciddi sorunlar ortaya çıkartabileceği düşünülmektedir.
Katı atık depolama sahası sızıntı sularının foto-Fenton ve sono-Fenton oksidasyonu ile arıtımı

Katı atık depolama sahası sızıntı suları karmaşık yapısı yüzünden yüksek konsantrasyonda organik/inorganik makro ve mikrokirleticileri içeren çok kirli atıksular olarak karakterize edilmektedir. Sızıntı sularında dirençli organik bileşiklerin bulunması biyolojik olarak arıtılmalarını sınırlamaktadır. Sızıntı sularını sadece geleneksel bir arıtma prosesi ile arıtmak oldukça zordur. Deşarj standartlarını sağlamak için sızıntı sularının fizikokimyasal, biyolojik veya ileri arıtma proseslerin kombinasyonu olarak arıtılması gerekmektedir. Bu çalışmada sızıntı sularının kimyasal oksijen ihtiyacını gidermek için foto-Fenton ve sono-Fenton ileri oksidasyon prosesleri kullanılmıştır. Her bir proseste 4 farklı değişkenin KOİ ve renk giderim verimi üzerine etkileri incelenmiştir. Foto-Fenton ve sono-Fenton çalışmalarında sırasıyla en yüksek KOİ giderim verimi %80 ve %76 olurken, zaman değişkeni minimum olacak şekilde optimizasyon yapıldığında %71 ve %63 verime ulaşılabileceği görülmüştür. Her iki yöntemin de önemli oranda renk giderimi (>%99) sağladığı görülmüştür. Optimum koşullar foto-Fetnon prosesi için 2550 mg/L Fe dozu, 5100 mg/L H2O2 dozu, pH 3 ve reaksiyon süresi 20 dakika, sono-Fenton prosesi için ise 1992 mg/L Fe dozu, 5100 mg/L H2O2 dozu, pH 3, güç değeri 60 W ve reaksiyon süresi 10 dakika olarak tespit edilmiştir. Sonuçlar, bu proseslerin toksik ve dirençli organik kirleticileri içeren suların biyolojik ayrışabilirliğini arttırmak amacıyla bir ön işlem olarak ve membran proseslerde oluşan konsantre atıksu ve debisi az olan çok kirli suların arıtımında kullanılabileceğini göstermiştir.
Tekstil endüstrisinde farklı proses atık sularının arıtımında membran uygulamaları

Bu çalışma, tekstil endüstrilerine ait farklı proses atıksularının çeşitli membran türleri kullaılarak laboratuvar ölçekli bir membran ünitesinde arıtılması hakkındadır. Laboratuvar ölçekli tesis; membran ünitesi, yüksek basınç pompaları, kartuş filtre, su pompası, membran hücresi, membran koruma kısmı, membrana giren ve membrandan çıkan iki adet manometre, yüksek basınç vanaları, soğutma sistemi, hidrolik el pompası, 20 L'lik besleme tankından oluşmaktadır. Çalışmalarda tekstil endüstrisinin farklı proseslerine ait ham atıksular, çeşitli nanofiltrasyon membranları ve çeşitli ters osmoz membranları kullanılmıştır. Ön arıtma işlemlerinde ultrafiltrasyon membranları kullanılmıştır. Deneylerde kasar, yıkama ve boyama proseslerinden alınan atıksular giriş atıksuyu olarak kullanılmıştır. Her membranın performansı ve işletme koşulları kullanılan atıksuyun çeşidine göre farklılık göstermiştir. Sonuç olarak olanaklı atıksu geri kazanımı ekonomik yetersizlikler nedeniyle çoğunlukla reddedilmektedir. Bu nedenle atıksuyun ayrık arıtımı ve geri kazanımı konusu bu probleme bir çözüm oluşturacaktır. Membran arıtma teknolojileri bir endüstriye ait kalite ve miktar olarak farklı yüklere sahip her ayrık akımı gereken kalite standardına bağlı olarak arıtma imkanı sağlamaktadır.
İçme sularındaki doğal organik maddelerin koagülasyon ve adsorpsiyon yöntemleriyle giderilmesi

Bu tez çalışmasında, İstanbul'da bulunan içme suyu kaynaklarından yüzeysel suyu temsilen Kağıthane İçme suyu Arıtma Tesisi girişinden alınan numunelerde DOM ve ÇOK değişimleri belirlenerek, istenilen limitlere düşürülmesinde koagülasyon ve adsorpsiyon yöntemleri incelenerek giderim verimleri karşılaştırılmıştır. Çalışmanın, koagülasyon kısmında koagülant madde olarak alüminyum sülfat ve FeCl3; adsorpsiyon kısmında ise adsorplayıcı madde olarak kil kullanılmıştır. ÇOK giderim verimlerine bakıldığında koagülant madde olarak alüm kullanılması durumunda 42 %'lik bir giderim verimi elde edilirken, FeCl 3 kullanılması durumunda ise 54 %'lük bir giderim verimi elde edilmiştir. UV254 absorbansı giderim verimi FeCl3'ün kullanılmasıyla 75% olarak elde edilirken, alümun kullanılması durumunda ise giderim verimi 66% olarak elde edilmiştir. Adsorpsiyon işleminde ise gerek ÇOK gerekse UV254 absorbansı giderim verimleri 30 -40%'larda kalmıştır.
Endüstriyel atıksular ve termal sulardan iyon değişim yöntemiyle bor giderimi

Bor elementi ve bileşikleri sularda ve toprakta yüksek konsantrasyonlarda bulunduklarında insan ve çevreye zararlı etkilere neden olmaktadırlar. Bu sebeple borun gerek endüstriyel atıksulardan ve gerekse termal sulardan iyon değişimi yöntemi ile giderimi ve bu giderime çeşitli parametrelerin etkileri incelenmiştir. İyon değiştirici reçine olarak spesifik bor reçinesi Amberlite IRA 743 kullanılmıştır. Borun uzaklaştırılmasına katı/sıvı oranı, konsantrasyon, karıştırma hızı ve sıcaklığın etkileri incelenmiştir. Buna göre katı/sıvı oranının artırılması, bor giderimini oldukça etkin bir şekilde artırmaktadır. Karıştırma hızı ve sıcaklığın artırılması ise reaksiyonun ilk dakikalarında giderimi artırırken son dakikalarda fazla etkili olmadıkları gözlenmiştir. Çözelti konsantrasyonunun artışı ise bor giderimini azaltmıştır.
Çevre sorunlarının geleceği ve sorunların çözümünde izlenebilecek dünya ve Türkiye ölçekli politikalar

İnsan-çevre ilişkileriııin daha da yoğunluk kazandığı günümüzde, insanların ihtiyaçlarını gelecekte de yeterli düzeyde karşılayacak mal ve hizmetlerin gürekliliğinin sağlanması önemli bir sorun olarak karşımıza çıkmaktadır. Sürekli olarak kendini yenileyen ve yenilikler peşinde koşan insanların bir kısmı arzu ettikleri gelişme seviyesini yakalarken, önemli bir kısmı da kaynaklara ulaşabilme sorunlarıyla uğraşmaktadır. Bunun sonucunda; daha az nüfusa sahip olan gelişmiş ülkeler daha çok kaynak kullanarak çevreyi kirletmekte, diğer yandan daha çok nüfusa sahip az gelişmiş ve gelişmekte olan ülkeler de kalkınmak için ellerindeki kaynakları satarak daha çok çevrenin tahrip edilmesine yol açmaktadırlar. Aslında günümüzde yaşadığımız çevresel etkiler birer sorun olmaktan çok, tüketimin doğal bir sonucudur. Dünyada yaşanan bu paradoksal ilişki günümüz koşullarında, her açıdan daha çok kaynağın kullanımını gerektirmektedir. Daha çok kaynak kullanımı; daha çok tüketimi ve dolayısıyla daha büyük boyutlarda çevresel kirlenmelere yol açmaktadır. Diğer yandan doğayı ve kaynakları sürekli olarak tüketmeye zorlayan temel faktör ise, modernleşme ölçütleri olmaktadır. İnsanları sürekli olarak tüketmeye yönlendiren modernleşme ölçütleri, kaynakların daha çok miktar ve çabuklukta kullanılmasına neden olmaktadır. Bu nedenle; daha çok tüketen toplumlar modern olarak algılanmakta, ancak tüketimin de bir sının çizüememektedir. Kaynakların gelecekte de sürdürülebilir kılınmasında ilke olarak benimsenen 'Sürdürülebilir Kalkmma' anlayışı; bir yandan dünya nüfusunun artışı, diğer yandan toplumların tüketim neonlarının değişmesiyle birlikte artan tüketimle geçersiz ve tutarsız kalmaktadır. Bu nedenle özellikle insanların gerçek ihtiyaçları ile isteklerini yeniden sorgulayan ve ihtiyaçları en az miktarda kaynak kullanarak karşılanmasını öngören yeni bir yaklaşımın benimsenmesi zorunludur. Bu yeni yaklaşım; insanın en azı ile yetinmesini ve israftan kaçınmasını öngören Yetinme Seviyesi olmalıdır. Unutulmamalıdır ki, bugün elindekilerle yetinmeyen insanlar, gelecekte bu kaynakları da bulamayacaklardır.
Evsel nitelikli katı atıkların geri dönüşüm olasılıkları ve bertaraf yöntemlerinin araştırılması

Çalışmada, son yıllarda önemi hızla artan evsel katı atıkların yönetimi konusu incelenmiştir. Evsel atıkların yönetiminde ilk aşama, atığın türü, miktarı ve kompozisyonunun uluslararası kabul görmüş bir takım yöntemler kullanılarak belirlenmesidir. Bunları belirleyebilmek için, Seyhan-Çukurova ilçelerinde bir atık kompozisyon çalışması yürütülmüştür. Atık kompozisyon çalışması toplam 55 hane ile hafta içi-hafta sonu, yaz-kış dönemleri için yürütülmüştür. Çalışmasının sonuçları; organik atık (% 75 ,6), Kağıt (% 7 ,7), Plastik (% 11 ,7), Metal(%2,9), Cam (%1,5) olarak bulunmuştur. Ortalama kişi başı atık miktarı ise 0,76 kg/kişi. gün olarak hesaplanmıştır. Kişi başı atık miktarının hangi sosyo-ekonomik özelliklerden etkilendiğinin belirlenmesi için istatistiki analizler yapılmıştır. Kişi başı atık üretim oranlarının sosyo-ekonomik faktörlerden etkilendiği dolayısıyla yönetim planlamalarında bu durumun göz önünde bulundurulması gerektiği sonucuna varılmıştır. Çalışmanın ikinci aşamasında, katı atık yönetimi ve geri dönüşüm çalışmalarına halkın katılımını ve bunu etkileyen faktörlerin tespiti için anket çalışması yapılmıştır. Toplam 502 haneye uygulanan ankette, geri dönüşüm uygulamalarına katılımı etkileyen faktörler değerlendirilmiştir. Geri dönüşüm davranış modeli lojistik regresyon kullanılarak hesaplanmıştır. Çalışmada değerlendirilen pek çok sosyo-ekonomik faktörün geri dönüşüm davranışlarının açıklanmasında yardımcı olabileceği sonucuna varılmıştır. Çalışmanın son aşamasında ise, bertaraf teknolojilerinin seçiminde kullanılan yeni bir araç olan Yaşam Döngüsü Analizi kullanılmıştır. Farklı bertaraf senaryolarının çevresel etki sınıflarına olan beşikten- mezara etkilerinin değerlendirilmesi için CML 2001 modeli kullanılmış ve en uygun bertaraf senaryosu seçilmiştir. Sonuç olarak en uygun bertaraf senaryosunun, kaynakta ayırma+merkezi ayırma+kompost tesisi olan senaryo olduğu görülmüştür.