turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Dinselliğin dönüşümü bağlamında laiklik ve sekülerlik -Modern Türkiye örneği-

Cumhuriyet sonrası Türkiye'sinde laiklik ilkesini ve sekülerlik olgusunu dinselliğin dönüşümü bağlamında incelemeyi amaçlayan bu çalışma, din ile devlet, ya da din işleri ile devlet işleri ve dinsellik ile kamusal alan arasındaki ilişkilerin muhtelif boyutlarını gündeme getirmektedir. Genelde dünyada, özelde Türkiye'de, günümüzde gittikçe belirginleşen dinsellikteki artış, sosyologların, Weber'in tezinden itibaren, modernleşme sonucunda sekülerleşme beklentisini boşa çıkarmaktadır. Bu araştırmada, Aydınlanma, modernlik, laiklik, laikçilik, sekülerlik, sekülarizm, Batılılaşma, dinsellik v. b. gibi ilgili terimler hem kavramsal analizler hem de sosyolojik analizler şeklinde incelenmiştir. Çalışmanın soruları şunlardır: Dinin algılanışı ve uygulanışı anlamında dinsellik Türk toplumunda nasıl dönüşüme uğramaktadır? Bu dönüşümün etkenleri nelerdir? Bunlar arasından, laiklik ilkesinin ve sekülerlik olgusunun işlevleri nelerdir? Sonuç olarak, görülmüştür ki, bir hukuki terim olarak laiklik ilkesinin Cumhuriyet dönemi uygulamaları ile sosyolojik bir olgu olan sekülerliğin, dinselliğin dönüşümü üzerinde, çeşitli boyutlarda etkili olmaktadırlar.
Kadına yönelik şiddet

Aile, toplumun temelini oluşturan sosyal bir kurumdur. Bir toplumun gelenek, görenek, örf ve adetleri, dili ve dininin yaşandığı en küçük topluluk olarak aileyi vermek doğru olacaktır. Toplumun temel yapısını oluşturan aile, gelecek nesillere kültürel aktarım noktasında da önemli roller üstlenmektedir. Bir milletin ilerlemesi, çağdaş düzene ayak uydurup gelişmesi, aile kurumunun sosyal ve psikolojik sağlığıyla yakından ilgilidir. Öyle ki, aile kurumunda ortaya çıkan problemler bu kurumun üyelerinin toplumla olan ilişkilerini doğrudan etkilemektedir. Bu çerçevede tarihin farklı dönemlerinde de olduğu gibi şiddet, aile kurumunun sarsılmasında önemli bir olumsuz faktör olarak karşımıza çıkmaktadır. Yapmış olduğumuz bu çalışmada aile içi şiddetinin özellikle kadına yönelik boyutu ele alınmıştır. Aile içi şiddetin sebeplerinin yanı sıra şiddet mağdurun da bırakmış olduğu etkilere, yaşamındaki değişikliklere ve toplum içerisindeki yerine dikkat çekilmiştir.
Early marriage: The case of Van province in Turkey

Ataerkil kültürel bir olgu olarak erken evlilik geçmişşe ait çözülmüş, bitmiş bir mesele değil, bütün trajedisi ile devam eden bir sorundur. Bu çalışmanın konusu olan erken evlilik; çocuk istismarının aile içinde, mahremiyet hapishanesinde gerçekleşme biçimlerinden birdir. Bu istismar ancak kadınlık repertuarı içinden ifade bulabilmektedir. Bu çalışmada kader, kısmet, nasip, günah, ayıp üzerinden işleyen bu dilden yola çıkarak, çocuk gelin olmanın ne demek olduğu ataerkilliğin meşru çocuk istismarı diyebileceğimiz erken evliliği nasıl kurumsallaştırdığı kadınların yaşam denyimleri üzerinden feminist bir yaklaşımla anlaşılmaya çalışılmıştır. Eşlerden biri ya da iksi birden 18 yaşın altındaysa yapılan bu evliliğe erken evlilik denmektedir. Medeni yasa erken evliliği yasaklamış olmakla birlikte erken evlilik kültürel bir pratik olarak devam etmektedir. Çalışma 18 yaşından küçük olan herkesin çocuk olduğu varsayımına dayanır. Evlilik konusu feminizm için önemli olmuştur. Her ne kadar birçok feminst akım olsa bile, feminizmin evliliğe karşı eleştirel bir yaklaşımı olduğunu söyleyebliriz. Örnek vermek gerekirse, birçok radikal feminist teorisyene göre evlilik kadınları baskı altına almanın sistematik bir biçimidir. Bundan haraketle çocuk olmanın evliliğin olumsuz etkilerini yoğunlaştırabileceği düşünülmektedir. Bu çalışmanın ilgilerinden biri de çocuk olmanın evlilik deneyimini nasıl etkileyeceğidir. Bu çerçevede erken evlilik, Van'da 19 kadınla gerçekleştirilen bir alan araştırmasına dayanarak incelenmektedir. Buna ek olarak 8 sivil toplum kuruluşu temsilcisi ve 10 ilgili kamu görevlisi ile de görüşülmüştür. Kadınların erkek evlilik deneyimleri şu alanlarda sorgulanmaktadır. Kadının ev içi emeği, sosyal yaşama katılımı, kadına karşı şiddet, cinselik, annelik ve çocuk bakımı.
Namus bahaneli cinayetlerin Türkiye'deki basında haber olarak yapılandırılışının analizi

İnsanlık tarihiyle birlikte ortaya çıkmıs olan siddet olgusu, günümüzde de hala varlığını arttırarak sürdürmektedir. Siddetin en uç noktasını olusturan, insanın yasamahakkının elinden alınması ise özellikle kadınlara yönelik olarak devam etmektedir. Son yıllarda dünyada ve ülkemizde namus bahanesi ile islenen cinayetler bunun en önemli göstergelerinden biridir. Günümüzde kadınların bedenleri ve cinselliği hala erkeklerin ve erkek egemenliğininkontrolü altındadır. Erkek egemenliği ise dil, hukuk, din, eğitim, aile, popüler kültür ve medya gibi kurumlar tarafından üretilmekte ve devamlılığı sağlanmaktadır. Namus bahanesi ile kadına yönelik siddet olayları özellikle son yıllarda büyük bir artıs göstermistir. Bu durum gazete haberlerine de yansımıstır. Arastırmanın temelini 1 Ocak 2000 tarihinden 31 Aralık 2007 tarihine kadar olan dönemdeki Cumhuriyet, Hürriyet, Milliyet, Sabah ve Zaman gazeteleri örnekleminde Türk Basını'nın namus bahanesi ile kadına yönelen siddeti nasıl bir haber dili/söylemi ileduyurdukları üzerine genel bir değerlendirme olusturmaktadır. Arastırma çoklu yöntem uygulanarak içerik analizi ve söylem analizi aracılığıylayapılmıstır.
Ergenlerde modayı takıp etmem, marka seçimi ve arkadaş ilişkisi: Yıldırım Beyazıt Anadolu Lisesi, Öğretmen Necla Kızılbağ Anadolu Lisesi ve Özel Büyük Kolej örneği

Bu araştırmada, 14-17 yaş grubundaki ergenlerin, giysi seçiminde etkili olan unsurları ortaya koymak, giysi satın alma, markaya önem verme durumlarında ve arkadaşlık ilişkilerinde giysilerin etkili olma durumuna ilişkin düşüncelerinde, cinsiyetin, sosyo-ekonomik düzeyin ve yaşın etkili olup olmadığını belirlemek amaçlanmıştır. Araştırma, Ankara ilinde üç lisede öğrenim gören 14-17 yaş grubundaki 450 (225 kız, 225 erkek) ergen üzerinde yapılmıştır. Araştırmada, ergenlerin kendileri ve ebeveynleri hakkındaki bilgiler ile ergenlerin giysi seçiminde etkili olan faktörlere ilişkin bilgiler, araştırmacı tarafından oluşturulan ve uygulanan anket formu ile elde edilmiştir. Araştırmanın sonucunda, ergenlerin, moda takibi ile arkadaş uyumu arasında pozitif bir ilişki olduğu, marka takibi amaçlarında cinsiyetin farklılık yarattığı, akranların giyim tercihleri ile ergenlerin giyim tercihleri arasında sosyo-ekonomik düzey ve yaşın anlamlı farklılık yaratmadığı saptanmıştır.
2000'li yılların politik ikliminde Türk sineması

Bu çalışma, 2000'li yılların politik ikliminde Türkiye'de ortaya çıkan ekonomik, kültürel ve sosyal gelişmelerin, ideoloji bağlamında, Türk sinemasına nasıl yansıdığını ortaya koymaktadır. Buna göre, 2000'lerde uygulanan politikaların getirisi olarak Türk toplumunun deneyimlediği değişimlerin ve gelişmelerin söz konusu yıllarda üretilen filmler arasından seçilmiş Türk film örneklerinde ne şekilde karşılık bulduğuna odaklanılmıştır. Yapılan alan çalışmaları ile 2000'li yıllar Türkiye iç politikasındaki erk çatışmaları Şerif Mardin'in ortaya koyduğu 'merkez-çevre' kavramları ışığında açıklanmış, Fransız toplumbilimci Pierre Bourdieu'nün 'alan' ve 'sermaye' kavramları ile yaşanan gelişmeler tartışılmıştır. Çok sayıda filmin üretildiği 2000'lerde örnekleme alınan filmler, filmin yönetmenlerinin ilk filmleri olmasına bağlı olarak amaçlı örneklem yöntemiyle seçilmiştir. Bulgular ve Yorum kısmında ise örnekleme alınan Çekmeköy Underground, Zerre, Babamın Sesi, Zenne ve Çoğunluk filmlerinde Bourdieu'nün üç sermaye tipi olarak ortaya koyduğu 'ekonomik', 'kültürel' ve 'sosyal' sermayeler ışığında, ideolojik ve sosyolojik eleştiri yöntemleri kullanılarak 2000'deki gelişmelerin izleri seçilen filmlerde aranmıştır.
XVIII. yüzyıl Divan Şiiri'nde toplumsal hayatın izleri: Divanlardan yansıyan görüntüler

XVIII. yüzyıl Divan şiiri, mazmunlar ve mefhumlarda hem geçmişşten gelen klasik anlayışın ve Hint Üslubu'nun devam ettiği, hem de şiirin içeriğine yönelik yerlileşme ve dış gerçekliğe yönelme düşüncesinin önceki devirlere göre daha belirgin bir şekilde öne çıktığı bir dönemdir. 'XVIII. Yüzyıl Divan Şiirinde Toplumsal Hayatın İzleri: Divanlardan Yansıyan Görüntüler' başlıklı doktora tezi kapsamında, edebi metinlerle toplumsal yaşamın karşılıklı etkileşimi ortaya konulmuş; Divan metinleri aracılığıyla XVIII. yüzyıl Osmanlı sosyal yaşantısından bir takım ipuçları çıkarılabileceği konusu değerlendirilmeye çalışılmıştır. Bu konuda birden çok şairin divanı esas alınarak yüzyılın tümüne yayılmış bir araştırmanın yapılmamış olması ve özellikle XVIII. yüzyılın bu açıdan pek çok veri sunabileceği olasılığı, bizi bu konuda bir doktora tezi hazırlamaya yöneltmiştir. Böylece, XVIII. yüzyılda yazılmış Divan metinlerinden bir çoğunun, Osmanlı kültür tarihini aydınlatan; tarih, sanat tarihi, halk bilimi, tıp, mimari ve musiki gibi yan disiplinlere ait bilgileri tamamlayıp destekleyen; hatta bazı konularda çağma tanıklık eden bir yönü olduğu görüşü de örneklerle ispatlanmış olmaktadır.
Mübadele sonrası Kapadokya Bölgesine yerleşen mübadillerin göç uyarlanmaları: Güzelyurt örneği

Bu tez çalışmasının amacı, Lozan Mübadelesi sonrası Aksaray'ın Güzelyurt ilçesine yerleştirilmiş olan muhacirlerin, göç sonrası yerleştikleri bölgeye ne şekilde uyarlandıklarını araştırmaktır. Bu kapsamda Güzelyurt ilçesinde katılımlı gözlem ve derinlemesine görüşme teknikleriyle veriler elde edilmiştir. Zorunlu göç sonrası, muhacirlerin yeni yerleştikleri bölgede yaşayan yerli halkla geliştirecekleri sosyal etkileşim sürecinin önünde engel teşkil eden olguları ve bu engelleri ortadan kaldıran etmenleri inceleyen çalışmada, mekansal uzaklık/farklılık, demografik değişimler, gelenek farklılıkları ve akrabalık ilişkilerinin kuruluşu gibi değişkenlere odaklanılmıştır. İki grubun yaşam alanlarının birbirinden görece farklı oluşu, muhacirlerin mübadele sonrasında uzun dönem boyunca nüfus üstünlüğünü ellerinde bulundurmaları, gelenekler açısından iki taraf arasındaki farklılıklar gibi etmenler, bu iki grubun sosyal etkileşime girmesinin önünde engel teşkil etmiştir. İlerleyen zamanlarda muhacirlerin büyük oranda ilçe dışına göç etmeleri sonucu nüfus, yerliler lehine değişmiştir. Bu durum muhacirleri hakim nüfusa uyarlanma yönünde baskı uygulamıştır. Kültürel değişim elbette her iki taraf için de geçerlidir, ancak kültürleşme sürecinin sonucunda her iki tarafın da eşit oranda değişmesi mümkün değildir. Bu açıdan bakıldığında muhacirlerin daha çok değişen taraf oldukları söylenebilir. Tüm bunların yanında, günümüzde her iki grubun gelenek ve göreneklerinin büyük oranda benzeştiği söylenebilirse de, siyasi ve iktisadi rekabet alanında görece bu uyum çözülebilmektedir. Siyasi ve iktisadi rekabet alanı her iki grubun 'öteki' olana karşı geliştirdiği tutumları gün yüzüne çıkarmanın meşru zemini olarak kendisini göstermektedir.
Küreselleşen dünyada weberyan bağlamda karizmatik lider örneği: Arap Baharı sürecinde Kaddafi

Küresel dinamikler ve kitle iletişim araçları nedeniyle toplumsal dinamikler sürekli değişmektedir. Postmodern küresel çağda görüntünün zaferi, kitle iletişim araçlarının formlarını ve akışlarını büyük ölçüde değiştirmiş olması kavramlarımızı yeniden tanımlamaya olanak sağlar. Kavramlar yenilenir, yaratılır, melezleştirilir ve parçalanır, daha önceden var olan köklü kavramlar da medya tarafından uyarılan ve değişen algılar çerçevesinde yeniden bağlamlaştırılmaya çalışılmakta ve bir değişimden geçmektedir. Modernlikten postmoderniteye, yerelden küreselleşmeye ve medyadan kitle iletişim araçlarına geçiş, karizma için evrimleşme ve buna göre değişme gibi karmaşık bir durum ortaya koymuştur. Bu değişimlere paralel olarak medya yapılarının da büyük etkileri vardır. Bu vardiyalar kombine edilmiş, iletişim yapılarını kavramları üretmeye ya da onları hızlı bir şekilde sözde veya sahta kavramlar oluşturmak için değiştirmelerine olanak sağlamıştır. Küreselleşmiş, kitlesel medya yönetimli ve postmodern bir çağda, sözde veya sahte kavramlara doğru kaymalar, benzeri görülmemiş seviyelerde rasyonalizasyon çerçevesinde araştırmaya ve irdelemeye açık olmalıdır. Kavramlar medya araçlarıyla üretildikleri noktada rasyonel hale gelmektedir.
City versus suburb: The effects of neighborhood location on place attachment and residential satisfaction

Bireylerin çevreleriyle olan duygusal bağları incelenmiş; yer bağlılığı ve yerleşim memnuniyeti gibi özellikle çevresel psikolojide ilgi uyandıran kavramlar çalışılmıştır. Bu çalışma mahalle konumunun yer bağlılığı ve yer memnuniyeti üzerine olan etkilerini incelemeyi amaçlamıştır. Yer bağlılığı anket çalışması yapılarak, Ayrancı -şehir merkezinde- ve Çayyolu -şehir merkezinden uzakta- olan iki mahallenin karşılaştırılması ile incelenmiştir. Yerleşim memnuniyeti de yerleşim kalitesinin ölçütü olarak bu mahallelerin fiziksel ve sosyal özelliklerinin incelenmesiyle araştırılmıştır. Ayrıca, yer bağlılığı ve yerleşim memnuniyeti arasındaki ilişki de incelenmiştir. Bu çalışmada kartopu örneklem metodu kullanılarak, 135 katılımcı yer almıştır. Çalışmanın sonuçları mahalle sakinlerinin yer bağlılığı düzeyleri arasında mahalle konumu açısından istatistiksel olarak anlamlı bir fark olmadığını göstermiştir. Ancak, iki mahalle arasında yerleşim memnuniyeti düzeyi bakımından istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmuştur. Ayrıca, daha önceki çalışmalar ile uyumlu olarak yer bağlılığı ve yerleşim memnuniyeti arasında da istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmaktadır.
Feminist themes after 1980 in Turkey: A study of two magazines

Bu çalışmada, seksenlerde Türkiye'de popülerleşen ve tartışılan -feminist temalar ortaya konmaktadır. iki derginin analizinden çıkarılan ana temaların, hangi boyutlarda ele alındığı ve feminist söylem açısından nerede olduğu tartışılmaktadır. Çalışma, 1980'lerde Türkiye'de feminist temaların nasıl anlaşıldığı konusuna ışık tutmayı amaçlamaktadır.
Göçebelerin kentte tutunma biçimleri -Siirt Conkbayır Mahallesi örneği-

Bu çalışma 1990 ve sonrasında Doğu ve Güneydoğu Bölgesi'nde yaşanan zorunlu göç sonucunda göçebe yaşam şeklini bırakıp Conkbayır Mahallesi'ne yerleşmek zorunda kalan göçebe grupları konu edinmiştir. Siirt, Şırnak, Van, Bitlis bölgesinden zorunlu bir şekilde Siirt'e yerleşen göçebe grupların göç etme süreci, göç etme nedenleri, göç sonra kent yaşamları, kente tutunma biçimleri gibi konular üzerinde durulmuştur. Ayrıca kent içinde değişen göçebe yaşam tarzı, göçebelerin kentte geliştirmiş oldukları örgütlenme şekilleri ve göç öncesi yaşamları ile göç sonrası kent yaşamlarının karşılaştırılmasına yer verilmiştir. Çalışmanın ilk bölümünde konu ile ilgili daha önce yapılmış olan literatüre değinilmiştir. Göç öncesi yaşam, göç, göçebelik, göçebe tipleri, göçebe yaşamın sosyo-ekonomik, sosyo-kültürel yapısı, zorunlu göç, zorunlu göçe sebep olan etkenler, zorunlu yer değiştirmenin getirmiş olduğu sorunlar gibi konuların genel bir tanımlanması ve açıklanması yapılmıştır. Ayrıca bu bölümde kent, kentleşme, göçebe grupların kente tutunma tarzları, kent ile entegre olma-olamama, kent içi yaşam şekilleri gibi konular üzerinde durulmuştur. Aynı zamanda göç eden grubun göç sonrası durumu, kentsel değerleri ve davranışları, kent içinde kurmuş oldukları sosyal ağlar ve kent algıları üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde ise çalışmanın metodolojisi yer almaktadır. Son bölümde ise çalışmanın yapıldığı Siirt ili ve özellikle Conkbayır Mahallesi'nin tarihsel yapısı, sosyo-ekonomik, sosyo-kültürel ve sosyo-demografik özellikleri ve saha çalışmasından elde edilen bulguların değerlendirilmesine yer verilmiştir.
Socio-economic transformation of financial capital in Turkey after 1980's

Para ve bankacılık üzerinde çalışmak çoğunlukla iktisat biliminin kavrama alanı içinde görünür. Buna karşın paranın sosyal bir kurgu olduğundan hareketle ve toplumsal ilişkilere içkin olduğu düşünülürse para teması toplumsal analizin dışında tutulamaz. Paranın en yüksek kurumsallaşma düzeyi olan finans sistemi de sosyal ve siyasi arka plandan bağımsız addedilmemelidir. Bu tezde, 1980'lerin başında Türkiye'nin geçirdiği finansal dönüşümün, farklılaşan sosyal ilişkiler ve kurumlar bazında toplumsal alandaki yansımaları ele alınmıştır. Öncelikle Türk finans tarihini kısaca tanıtılmış ve 1980 dönüşümünün temel unsurlarına siyasi arka planım da kapsamak suretiyle odaklanılmıştır. Siyasi irade, bürokrasi ve finans piyasası katılımcıları arasındaki güç dengeleri üzerinde yoğunlaşılmıştır. Para ve finans üzerine sosyoloji alanında geliştirilmiş kuramlar ana hatlarıyla bir araya getirilerek Türk finansal serbestleşmesine dair tartışmalar sosyoloji bağlamına dahil edilmiştir. Finansal ilişkilerin toplumsal gelişmelere ve siyasi süreçlere olan etkisi dikkate alınarak, toplumun finansallaşması çerçevesinde borç tabanlı para sisteminin sosyal ilişkilere hangi biçimlerde nüfuz ettiği tanımlanmaya çalışılmıştır.
Kentleşme sürecinde aile yapısındaki değişim

Bu çalışma kentleşme sürecinin bugünün aile yapısına neler kattığını ve nasıl değişikliklere uğrattığını incelemek amacıyla yapılmıştır. Bundan hareketle İstanbul ilinin Maltepe ilçesine bağlı Esenkent Mahallesi'nde 3 cadde ve 27 sokağında 200 kişiyle yüz yüze görüşme yapılarak anket uygulanmıştır. Elde edilen veriler sonucu bu mahallede kentleşme sürecinin daha hızlı geliştiğinin ve deneklerin kentlileşmeye artık daha kolay uyum sağladıkları görülmüştür. Gecekonduların ortaya çıkışı her ne kadar kentleşmeye katkı sağlamasa da apartman yapılaşmasına geçildikten sonra bu sürecin daha hızlı olduğu ortaya çıkmıştır. Bununla beraber aile yapılarında değişiklik olup yavaş yavaş kentli insan özelliklerini taşımaya başladıkları anlaşılmıştır.
Öğretmenlerin sendika algıları: Niğde örneği

Sendikacılık, gerek dünyada gerekse ülkemizde yüzyıllar boyunca var olan etkin örgütlenmelerden biridir. Sendikal örgütlenme, işçi sınıfını kapsar şekilde başlamış olsa da zamanla halka halka yayılmış ve pek çok meslek grubunu da bünyesine toplayan etkin, toplumsal bir hak arama aracı haline gelmiştir. Roma'dan Sanayi Devrimi'ne evrilen sendikal hareket, Fransız İhtilali'yle yeni bir boyut kazanmış ve Avrupa'dan tüm dünyaya yayılmıştır. Avrupa'yı o dönemde yakından takip eden Türk Devleti içindeki unsurlar da bu örgütlenme fikrini kısa sürede benimsemiş ve öncelikle kas gücüyle çalışılan iş kollarında bu fikri tesis etmişlerdir. Lonca teşkilatlarında başlayan örgütlülük, yenilikçi hareketlerle devlet tarafından da zaman zaman desteklenmiş, zaman zamansa örgütlü toplumun olumsuzluklar getireceği fikriyle sekteye uğrayarak Türkiye Cumhuriyeti'ne miras kalmıştır. Türkiye Cumhuriyeti Devleti ve devlete ait kamu iş kolları, sendikal hareketleri önceleri yalnızca işçi sınıfına ait bir hak ve talep olarak görmüştür. Sendikal anlamda bilinçlenmelerle ve hak talepleriyle, memurların da sendikalarının olabileceği gerçeği, dernekler, vakıflar, birlikler vasıtasıyla yasal olarak siyasi erke kabul ettirilmiştir. Bu örgütlenme sürecinde kamu çalışanlarının en çok mensubu bulunduğu iş kolu olan eğitimciler ve eğitimcilerin temel yapı taşını oluşturan öğretmenler, örgütlü sendikacılık içinde her zaman var olagelmişlerdir. Öğretmenlerin sendikaya ve sendikacılığa bakışları, sendika-siyaset ilişkilerine bakış açıları, toplumsal örgütlenme hakkındaki düşünceleri bu çalışmalar tetkik edilmiş ve Niğde ili ile sınırlı tutularak, öğretmenlerin sendikacılıkla ilgili algıları ayrıntılı olarak ele alınmış ve sendikalı/sendikasız bütün öğretmenlerin ortak kaygılarla hareket ettiği gözlenmiştir. Öğretmenlerin sendikalardan öncelikli olarak beklentileri; sendikaların özlük, ekonomik ve bireysel haklarını muhafaza eden bir yapı olmalarıdır. Siyasetten, kişisel çıkarlardan ve çatışmalardan uzak, yalnızca liyakatin esas alındığı bir çalışma ortamı isteyen öğretmenler, sendikaların bu konuda yetersiz olduklarını düşünmektedirler. Öğretmenlerin arzu ettikleri sendikacılıkla hayatın içinde var olan sendikacılık arasında derin bir uçurum olduğu gözlenmektedir. Niğde ilinde görev yapan öğretmenler, sendikacılığın geleceğinden endişelidir ve sendikal gelecek adına umutsuz bir algı sergilemektedirler.
Türk sosyologlarının osmanlı toplum yapısına dair görüşleri üzerine sosyolojik bir analiz

Bu çalışma sosyologların Osmanlı-Türk toplum yapısı üzerine analizlerine odaklanırken ayrıca tarihçi, iktisatçıların konuyla ilgili görüşlerine de geniş yer vermiştir. Özellikle 1960'larda Türkiye'nin geri kalmışlığını, çağdaşlaşamadığını düşünen sosyal bilimciler tarihsel bir bakış açısıyla söz konusu yapıyı, iktisadi, politik ve sosyolojik analizlere tabi tutmuştur. Birinci bölümde Osmanlı'nın siyasal ve toplumsal yapısı ile ilgili tarihi veriler ele alınarak, yöneten-yönetilen ilişkisi, sivil toplum, ayanlar ve siyasal-iktisadi gerçekler araştırılmaya çalışılmıştır. Aynı bölüm içerisinde Osmanlı toplum yapısını, Asya tipi üretim tarzı, feodalizm, pre-kapitalizm ve milliyetçi muhafazakar bir düşünce dairesi içerisinde değerlendiren çalışmalar anlatılmıştır. İkinci bölümde Behice Boran, Cahit Tanyol, Şerif Mardin, Niyazi Berkes ve Baykan Sezer gibi sosyologların Osmanlı toplum yapısını, dikkate almış oldukları kavram ve olgularla beraber analize tabi tutulmuştur. Söz konusu sosyologların Osmanlı yönetim şekli, üretim tarzı, siyasi ve iktisadi anlayışları da ayrıntılı bir şekilde verilmiştir. Üçüncü bölümde ise Osmanlı toplum yapısını belirli bir ideolojiye yakınlaştırmak ya da bazı hazır kalıplar içerisine yerleştirmek kaygısı dışında, iktisat ahlakından, toplumun kültürel politik yapısına kadar özsel bir kimliğe sahip olup olmadığı üzerine tartışmalar yapılmıştır. Ayrıca Osmanlı'nın kendine has yapısına sahip olduğu, batı ile olan tarihsel zihniyet farklılığından yola çıkarak analiz edilmiş, mesafe bilinci, tasavvuf anlayışı ve inanç kavramının bu analize nasıl fayda sağladığı ayrıntılı bir şekilde anlatılmıştır.
Türkiye'de kültürel değişmenin göstergesi olarak batılılaşma: Ziya Gökalp ve Niyazi Berkes örneği

Bu çalışma, ülkemizdeki değişim dinamikleri ve Batı karşısındaki konumumuz üzerinde durulmuştur. Toplumsal değişme, toplumsal hayatın zorunlu bir sonucu olarak karşımıza çıkmaktadır. Tarih boyunca tüm toplumlar bu değişimi az veya çok, kimi zaman da hızlı veya yavaş yaşamışlardır. Bu araştırma, Gökalp'in yazdıklarından yola çıkılarak O'nun bir sistematik içinde ortaya koyduğu, ana fikri, çağdaş bir İslam Türklüğü yaratmayı gaye edinen ve kısaca Türkleşmek-İslamlaşmak, Muasırlaşmak olarak belirttiği bu orijinal düşünce üzerinde bir fikir jimnastiği yapmaktır. Ve aynı zamanda Niyazi Berkes'in Türk devrimi hakkındaki temel fikirleri ve Türk devrimiyle ilişkili olarak laiklik ve batıcılık kavramları ele alınmıştır. Bu çalışmanın amacı, sosyo-kültürel değişme sürecinde Türk toplum yapısında meydana gelen köklü değişimler ele alınmıştır. Bu çalışma, eleştirel olmaktan ziyade daha çok kavramsal niteliktedir. Niyazi Berkes ve Ziya Gökalp'in görüşlerine yer verilirken bu düşüncelerin doğruluğu veya diğer bilim adamları tarafından kabul edilip edilmediği sorgulanmamaktadır. Genel anlamda Türk düşünce hayatında önemli bir konumda yerini almış ve bilime değerli katkılarda bulunan Ziya Gökalp ve Niyazi Berkes'in bu konu hakkındaki fikirlerine odaklanılmaya çalışılmıştır.
Kültür endüstrisi ve kitle toplumunun paradoksları

Sanayi devriminin ardından büyük şehirler ortaya çıkmış, dolayısıyla toplumsal yapıda da önemli değişiklikler gerçekleşmiştir. Seri üretim başlamış, kişiye özel ürünlerin yerini kitle için üretilen ve standart ürünler almaya başlamıştır. Kitle toplumu oluşmaya başlamıştır. Sanayileşmeyle teknolojinin gelişmesi, doğal olarak iletişim teknolojilerini de geliştirmiş, yüz yüze ve yazılı iletişime, enformasyon devrimi sonrası görsel ve işitsel iletişim araçları da eklenmiştir. Sanayi toplumlarında malların dolaşımını söz konusu iken, enformasyon teknolojisinin gelişmesiyle ortaya çıkan kitle toplumunda ise, manevi değerlerinin ve imajların dolaşımını söz konusudur. Dünya 'evrensel bir köy'e dönüşürken, İletişim teknolojileri sayesinde ortak enformasyon üretmek, almak ve göndermek olabildiğince hızlı ve kolay bir hal almıştır. Bireyler geleneklerinden ve kültürlerinden uzaklaştırılmış ve kültür endüstrilerinin ürünlerine mahkum edilmiştir. Kültür endüstrileri bir taraftan hayatımızı kolaylaştırırken, diğer taraftan kişi ve toplum üzerinde bazı problemlerin oluşmasına neden olmaktadır.