Die Auditive informationsaufnahme im fremdsprachenunterricht und ihr einfluss aus die entwicklung der kommunikativen kappetenz aufgrund des gedöchtnistrainings

Anadil edinimi, çevrede konuşulan dili işitmekle ve bu şekilde algılanan bilgileri telaffuz etmekle gerçekleşir. Bu süreç, insanların ana dillerinde düşünebilme ve iletişim kurabilme becerilerinin gelişmesine yardımcı olur. Ergenlik döneminin bitimine kadar tamamlanmış olan bu sürecin sonunda ana dili kullanmaya dayalı olan bir iletişimsel yeti ortaya çıkar. Yabancı dil öğretiminden de amaç bu yetiyi geliştirmek olmalıdır. Bu yetinin önemi 1970'li yıllarda, dilsel göstergenin edimbilimsel yönünün ön plana çıkmasıyla anlaşılmıştır. Bu da, duyduğunu anlama becerisinin, yabancı dil edinimi sürecinde belirleyici bir konuma gelmesine yardımcı olmuştur. Fakat duyduğunu anlama becerisinde, okuma, yazma ve konuşma becerilerinde olduğu gibi bir 'aktivite' gözlenemediğinden, bu beceri hala 'pasif bir beceri olarak nitelendirilmektedir. Oysa, duyduğunu anlama becerisinde bellek, diğer becerilerde olmadığı kadar 'aktif' olmak zorundadır. Çünkü işitme süreci, duyduğunu o anda anlamayı ve işitsel yolla algılanan bilgileri belleğe kodlamayı gerektirmektedir. Bu durumda duyduğunu anlama becerisinin temelinde belleği eğitmek yatmaktadır. Bu çalışmada, iletişimsel yetinin oluşumunu amaçlayan duyduğunu anlama becerisi, bellek eğitimi yoluyla geliştirilmeye çalışılmıştır. Bunun için de nörodilbilim verilerinden, bellek eğitimi ve duyduğunu anlama ile konuşmaya dayalı öğrenme metotlarından faydalanılmıştır. Sonuç olarak, duyduğunu anlama becerisinin geliştirilmesinde kısa süreli belleğin eğitilmesi gerektiği ortaya çıkmıştır. Çünkü o, 'en kısa süreli' ve 'uzun süreli' bellek arasında bir 'köprü' görevi üstlenmektedir. İşitsel yolla algılanan yeni bilgiler çoğunlukla buraya kadar gelmekte ve uzun süreli belleğe ulaşamamakta ve kalıcı olamamaktadırlar. Kalıcı bir şekilde kodlanabilmeleri için ise yeni bilgilerinIV uzun süreli bellekte mevcut olan 'eski' bilgilerle birleştirilmeleri gerekmektedir. Bu da ön bilgileri aktive etmekten, yani çağrışımlardan geçmektedir. Zaten bellek eğitimi ve öğrenme teknikleri metodlannın özünde de çağrışım yatmaktadır. Bu açıdan, işitme becerisinin geliştirilmesinde resimler ve değişik bellek metotları kullanılmış olup, çağrışımlar oluşturulmaya çalışılmıştır. Burada, uzun süreli bellekte var olan ön bilgilerin müzik, anahtar sözcük ya da konu başlığı gibi, çağrışım geliştirici yöntemlerle aktive edildikleri taktirde, yeni bilgilerin kısa süreli belleği kolayca aşarak daha kalıcı bir şekilde kodlanabilecekleri ortaya çıkmıştır. İşitme süreci esnasında ise, duyduğunu görsel olarak bellekte betimleme, not alma ve duyduğunu aynı zamanda pantomimle canlandırma gibi belleği eğitici teknikler kullanılarak bilgiler, unutulmaktan kurtarılmışlardır. İşitme sürecinden sonra ise dramatizasyon yoluyla öğrencinin doğal iletişim ortamında ihtiyaç duyacağı beden dili, vurgu ve tonlamayla da görsellik sağlanarak işitsel bilgilerin uzun süreli belleğe kodlanmalarına yardımcı olunmuştur. Bellek eğitimi metotları, iletişimsel yetiyi hedefleyen duyduğunu anlama becerisine yönelik üç aşamalı alıştırma yoluyla öğretim amacına uygun olarak kullanılmışlardır. Amaç iletişimsel yetiyi belleği zorlamadan aşamalı olarak geliştirmektir. Birinci aşamada duyduğunu sözcük bazında anlama ve değişik şekillerde sözcük bazında geri verme söz konusu iken, ikinci aşama işitilen bilgileri iletişimsel boyut açısından değerlendirmeyi, farklı şekillerde tekrar oluşturmayı hedeflemektedir. Doğal iletişim ortamındaki ifade yeteneğini hedefleyen ve bu iki aşamayı da içine alan son aşamada ise öğrenci, işittiğim ön bilgiler ışığında yorumlayarak ilgili konuda tartışabilecek seviyeye getirilmektedir. Bu tartışma esnasında sözlü iletişim gerçekleşeceğinden öğrenci, hem dinleyen hem de konuşan kişi rolü üstlenmek durumunda kalacak ve anadilinde sahip olduğu iletişimsel yetiyi, yabancı dilde de edinmiş olacaktır. Sonuç olarak iletişimsel yetiyi baz alan bir yabancı dil dersinde duyduğunu anlama becerisinin ancak bellek eğitimi yoluyla geliştirilebileceği ve öğrencilerin bellek metotlarının kullanımı hakkında bilinçlendirilmesi gerektiği ortaya çıkmıştır. Öğrenci zamanla kendi öğrenme tipine uygun olan metodu bulacak ve doğal iletişim ortamında da ilgili metodları kullanarak ' duyduğunu anlayamama ve konuşamama çıkmazından ' kurtulacaktır.