turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Çağdaş anlamda baskı teknikleri ve orta öğretim kurumlarındaki uygulaması

Baskı tekniği ile resim çoğaltılması ilk kez bir yüksek baskı türü olan ağaç baskı tekniğiyle Çin'de kağıdın keşfinden önce, kumaş üzerine yapılmıştır. Yüksek baskı tekniğinde, beyaz kalacak yerler oyulur, yüksekte kalan alanlara boya, merdane yardımıyla sürülür ve basılır. Ağaç baskı tekniğinin, Doğu'dan Avrupa'ya geçmesi, sanatçıların resimlerini çoğaltmak amacıyla, farklı malzemeler kullanarak yeni baskı teknikleri geliştirmeye itmiştir. Bunlardan en önemli ve yaygın olanı çukur baskı tekniğidir. Genellikle bakır ve çinko gibi metal plakaların kullanıldığı bu teknikte, oyma işlemi elle ya da asit aşındırma yöntemi ile yapılır. Mürekkep elle ya da boya tamponuyla plaka üzerine sürülür, fazlası temizlenir. Pres yardımıyla basılan resimde, çukurda kalan mürekkep kağıda çıkar. Metal kalıbı oymada diğer bir uygulama şekli ise, kuru kazıma yöntemidir. Tonlamalar elde etmek için ise mezzotint ve aquatint yöntemleri uygulanmaktadır. Düz baskı tekniği olan litografi 1797 yılında Alois Senefelder tarafından rastlantı sonucu bulunmuştur. Su ve yağın birbirine olan antipatisi prensibine dayanan bir baskı türüdür. Kalıp olarak, yağı emen, sert kireç taşlan kullanılmalıdır. Şablonun elek gözlerinden boyanın aktarılmasıyla ilk ipek baskı 1907 yılında Samuel Simon tarafından yapılmıştır. Bu teknikte, kasnağa gerilmiş ince eleğin üzerine şablon tutturulur ve şablonun açık kalan kısımlarından eleğin altındaki baskı yapılacak yüzeye boya aktarılır. Osmanlılardan bu yana süregelen sanata olan ilgisizlik, günümüzde ilk ve ortaöğretim kurumlarında sanat eğitimi anlayışını olumsuz yönde etkilemektedir. Zaten imkanlann ve zamanın kısıtlı olması, sanat eğitiminin tam anlamıyla verilebilmesine engel teşkil etmektedir. Hele ki zaman, mekan, araç-gerecin yeterli olması gereken baskıresim sanatı, eğitim kurumlarımıza girememektedir. Bunun yanı sıra, uzman eğitim kadrosunun yetersizliği de, uygulamanın çeşitlemesini kısıtlamaktadır. Ancak sanat eğitimi yapan Güzel Sanatlar Liseleri ve Meslek Liseleri gibi ortaöğretim kurumlarında uygulanabilmektedir. Normal ya da genel lise statüsünde olan liselerde ise, öğrenciye özgün baskı teknikleri hakkında genel bir fikir vererek, ekonomik ve basit baskı teknikleri uygulatılmaktadır. Bu baskı teknikleri de lise çağındaki gencin değişik malzemeyle çalışma isteğini çok yeterli olmasa da karşılamaktadır. VII
Özgün baskı sanatında bir anlatım biçimi olarak portre

Sanatın ortaya çıkışından bu yana sanatçıların kendilerini ifade etmek için kullandıkları en önemli anlatım biçimlerinden biri portre olmuştur. Portre, kullanılan teknik fark etmeksizin iki boyutlu bir zemin üzerine bireyin tüm özelliklerini nesnelleştirip, bir boyutuyla da tarihsel bir yapı kazanmalarını sağlar. Portreyi diğer anlatım biçimlerinden ayıran en önemli özelliği ise portresi yapılan kişinin tüm duygularını tam olarak aktarmasıdır. Bu yönüyle kişinin saltnesnel bir tanımı yapılması dışında duygusal özelliklerinin yansıtılmasına da şansvermektedir. Sanat tarihinde detaylı bir inceleme yapıldığında, sanatçıların portrelerdenvazgeçemedikleri ve halen kendilerini ifade edebildikleri bir anlatım biçimi olarakportreyi kullandıkları görülmektedir. 20. yy boyunca da portre birçok sanatçı ve sanat akımında anlatım biçimi olarak kullanılmıştır. Özgün baskı tekniğinin bir anlatım biçimi olan portrelerin, sanatçılara farklı ifade şekilleri sunduğunu görmekteyiz. Çünkü özgün baskı tekniğini diğer tekniklerden ayıran en önemli özelliklerinden biri güçlü anlatıma katkısı olması ve bir seferde fazla sayıda çalışma alınmasıdır. Bu tezde özgün baskı tekniği öncelikli tutularak, portrenin sanat kavramı içindeki yerinin ne olduğu, sanatçıların anlatım biçimi olarak özgün baskı ve portreyineden kullandıkları gibi sorulara cevap aranmıştır.
Eskişehir'in markalaşmasında grafik tasarımın rolü

Bir şehir markası yaratmak, şehrin ekonomik açıdan değer kazanması, yaşam kalitesinin arttırılması, tanınırlığının arttırılması ve fark yaratarak diğer şehirlere örnek olması bakımından önem taşımaktadır. Bir marka yaratmak ve kent kimliğini yansıtmak adına başvurulan sanat ve tasarım dalları arasında yer alan grafik tasarım, görsel iletişimi sağlamadaki rolü ile markalaşma sürecinin temel araçları arasındadır. Bu çalışmada Eskişehir'in markalaşması adına sahip olduğu kültürel, coğrafi, tarihi değerleri bir dil birliği içerisinde tasarıma aktarmak ve kent kimliğinin oluşmasına, gelecek nesillere aktarılmasına katkı sağlanması amaçlanmıştır. Bu temel amaç doğrultusunda öncelikle, Eskişehir'in kent kimliğini yansıtan hediyelik eşya tasarımlarında kullanılan malzeme, özgünlük, estetik zenginlik, tekniğe ve malzemeye uygunluk, işlevsellik gibi kıstaslara göre değerlendirilmiştir. Bu değerlendirmeler ışığında Eskişehir'in kent kimliğini yansıtacak kültürel, coğrafi, tarihi özelliklerini ele alan alternatif grafik ürünler tasarlanmıştır. Araştırmanın ve araştırma kapsamında üretilen tasarımların, Eskişehir'in markalaşması sürecinde şehrin kültürel değerleri hakkında farkındalığın arttırılması, kent kimliğinin gelecek nesillere aktarılarak, geçmişş ile günümüz arasında bağ kurulabilmesi ve ekonomik bir değer yaratabilmesi bakımından önem taşıdığı düşünülmektedir. Çalışma kapsamında üretilen tasarımlar dijital kolaj tekniği ile hazırlanmıştır. Tasarımlar oluşturulurken Eskişehir'i temsil eden ve kent kimliğini yansıtan unsurlara yer verilerek, üretim süreci 15 çalışma ile sınırlandırılmıştır. Hazırlanan tasarımlar aynı zamanda kartpostal, kitap ayracı, afiş, takvim, bez çanta gibi çeşitli grafik tasarım ürünlerine dönüştürülmüştür.
Gerçeküstücülük ve Türk resim sanatına yansıması

Özellikle klasik sanat anlayışından modern sanat anlayışına geçişle birlikte tüm dünya da popülerlik kazanan sürrealizm Türkiye'de de büyük etkiler bırakmıştır, cumhuriyetin ilanı ile birlikte yaşanan toplumsal değişim süreci tüm alanlarda olduğu gibi sanatı da etkilemiş resim sanatında da batılılaşma eğilimi gözlemlenmiştir, batı sanatındaki akımlardan etkilenen Türk sanatçıları Çallı Kuşağı, müstakiller, d grubu gibi sanat grupları olarak izlenimcilik, toplumsal konuların ele alındığı sanat yaklaşımları kübizm'in yansıması olan sanat anlayışında resimler yaparak Türk resminde batılılaşma sürecini oluşturmaktadır. Özellikle 1950 sonrası soyutlamacı eğilimlerin yaşandığı süreçte 1960 ve sonrası sürrealist anlayıştan esinlenen sanatçılar ve yapıtları dikkat çekici olmuştur. Bazı sanatçılar toplumsal değişimlerden etkilenirken bir kısmı ise sanayileşme sürecindeki teknolojik değişimin izlerini taşımaktadır. Geometrik soyutlamacılar: Refik EPİKMAN, lirik soyutlamacılar Zeki Faik İZER, Abidin ELDEROĞLU, Ömer ULUÇ, Mustafa AYAZ, Kayıhan KESKİNOK, Geometrik non figüratifler: Cemal BİNGÖL, Şemsi AREL, Sabri BERKEL, İsmail ALTINOK Lirik non figüratifler: Nejat Melih DEVRİM, Adnan TURANİ, Selim TURAN, Bedri Rahmi EYÜPOĞLU, Ferruh BAŞAĞA gibi sanatçılar sınıflandırılabilir. Araştırma da Türk resim sanatın da sürrealizm yaklaşımdan etkilendiği düşünülen ve yapıtların da sürrealizm anlayışın etkileri görülen sanatçılar incelenmeye çalışılmıştır. Araştırmada tarama modelinde desenlenmiş olup, araştırma kapsamında bu alanda çalışma veren sanatçılar ve eserleri incelenmiştir. Araştırma sonucunda Yüksel ARSLAN, Utku VARLIK, Ömer ULUÇ, Erol AKYAVAŞ, Gürkan COŞKUN, Alaaddin AKSOY, Ergin İNAN, Balkan Naci İSLİMYELİ, Ekrem KAHRAMAN gibi sanatçıların yapıtları düşsel fantastik özellikler bulunduğu, özellikle Yüksel ARSLAN'ın sembolik unsurlar kullanarak eleştirel bir yaklaşım sergilediği görülmektedir
Çağdaş sanat pratiklerinde distopik bir mekan kurgusu olarak yabancılaşma

Özünde güncel olan distopyalar, mevcut koşulların birer eleştirisi olarak okunmalıdır. 'Distopik bir mekan kurgusu olarak yabancılaşma' isimli tez, Distopya ve yabancılaşma kavramlarının mekan bağlamında kurduğu ilişkiden yola çıkmıştır. Tezin temel dayanarak noktası, distopya kavramı bağlamında iktidar odaklarının gücü eline alarak bireyi özgürlüğünden yoksun bıraktığıdır. Kendisindeki gücü dışsallaştırarak iktidar odaklarına yükleyen birey kendine yabancılaşmakta ve öz benliğin yıkımına neden olmaktadır. Bütün bunlardan yola çıkarak, distopya kavramı mekan üzerinden hareketle yeniden yorumlanmış; denetim ve kontrol olgusunun birey üzerinde yarattığı etki bu bağlamda incelenmiştir.
Kahramanmaraş yöresi, altın işlemeciliğinde kullanılan tasarım ilkeleri

Kahramanmaraş'daki altın işletmeciliğinde kullanılan tasarım ilkeleri, içinde bulunduğumuz dönemde hem akademisyenlerin hem de iş hayatındaki uzmanların kullandığı, yararlarının etkisiyle, altın işletmecilerinin verimliliğini arttırıp çağdaş ve modern çizgilerin yakalanmasına yardımcı olduğu için tercih edilmiştir. Ancak altın işletmecileri bazen takılarda tasarım ilkelerinin kullanımına gitmemeyi tercih etmektedirler. Bunun belirleyicisi olarak da tüketicinin kendi tasarımlarını yaptırma isteği olduğu düşünülmektedir. Bu araştırmada atölye tasarı ustaları ve çalışanları ile görüşmeler yapılmış ve çalışmalar video kayıtları ile desteklenmiştir. Bununla birlikte uygulamalar esnasında ve uygulama sonunda atölye ustalarının görüşleri alınmıştır. Bu çalışmada tasarım ilkelerinin nelerden oluştuğu, sınırlarının nasıl şekillendiği araştırılmıştır. 3 altın atölyesi ele alınarak; mevcut kültürel takılardaki tasarım ilkeleri belirlenmiş, bazı takılarda tasarım ilkelerine rastlanmamış, kişilerin kendi tasarımlarında ise tasarım ilkeleri uygulamasının sınırlı olduğu belirlenmiştir.
Cumhuriyet Dönemi (1923 - 1950) kültür politikalarının Türk resim sanatı üzerindeki yansımaları

İmparatorluktan ulus-devlete geçiş süreci, yerel kongre iktidarlarının Sivas Kongresi'nde ulusal kongre iktidarına dönüştürülmesinden sonra başlatılan Ulusal Kurtuluş Savaşı'nın kazanılması ve Cumhuriyet rejiminin kabulüyle siyasal platforma tamamlanır. Misak-ı Milli sınırları içindeki devletin korunması ve güçlendirilmesi, devlet merkezli bir toplum tasarımını öngördüğünden, korporatizm diğer bir deyişle, 'imtiyazsız ve kaynaşmış' bir toplum oluşturma düşüncesi de kültürel platformda söz konusu olur. Bu bağlamda kültür politikasının çerçevesi devletin bekası esasına göre çizilir. Devletin bekası esasını temel alan kültür politikasının kodlarını oluşturan milliyetçilik ve çağdaşlaşma ilkeleri de içeriklerini devletin denetiminde homojen bir toplum oluşturma doğrultusunda belirler. Kültür politikası sanat etkileşimi bağlamında, Cumhuriyet'in kuruluş yıllarından itibaren sanat, çağdaşlaşmayı sağlayacak devrimlerin gerçekleştirilip, halka benimsetilmesi işlevini yüklenmiştir. İdeolojiyi görselleştiren resim sanatı genelde figüratif resmi ön plana çıkarttığı gibi, klasik-akademik anlatım tarzına yönelir. Ancak kültür politikasının bir uzantısı olan yurt dışı eğitim, içerik olarak yerel, form olarak modern yaklaşımı resim sanatına getirir. Kültür politikasının resim sanatının gelişmesinde ve yaygınlaştınlmasındaki katkıları devlet desteği kapsamında söz konusu olur. Sanatı destekleyecek kesim olmaması nedeniyle zorunlu olan devlet desteği, yurt içi-dışı eğitim, sergiler düzenleme, düzenlenen sergilerden yapıt satın alma, sanatçıları ödüllendirme gibi hususlarda söz konusu olur.
Özne-arayüz ilişkisi dahilinde imgenin yeni durumu

Öznenin dünyaya fırlatılması ardından tüm çevresel faktörler ile birlikte gerçekleşen etkileşim hali, kaçınılmaz olarak imgeyi de etkisi altına alan bir durumdur. Raporun giriş bölümünde de değinildiği üzere, esasen bu etkileşim halinin imgenin varlık itkilerinden birisi olduğu söylenebilir. 'Özne Arayüz İlişkisi Dahilinde İmgenin Yeni Durumu' başlıklı bu raporda, imgenin bugün için, özne-arayüz ilişkisi ekseninde yeni durumları incelenmiştir. Bu inceleme yapılırken, gören gözün neyi nasıl gördüğü ve zaman içinde çeşitlenen görme/görüntüleme yollarının bakış üzerindeki etkisinin izleri sürülmüştür. Bu anlamda teknik görüntülerin nasıl meydana geldiği, zaman içindeki değişimleri ve günümüzdeki konumuna da değinilmiştir. Özetle bir ön/ara sayfa anlamına gelen arayüz, bugün için bir tür teknik görüntü yöntemi gibi duyulsa da rapor dahilinde öznenin konumundaki diğer tüm etkileri ile birlikte ele alınmak istenmiştir. Birinci bölüm boyunca sözü edilen teknik yollarla üretilen tüm görme/görüntüleme yöntemleri arayüz-imge ilişkisinde birer basamak olarak görülmüştür. Arayüzler, adeta görünmez bir perde gibi imge ile özne arasına giren katmanlar olarak yorumlanırken bu durum imgenin yeni halleri üzerine bir takım soruları da beraberinde doğurmuştur. Rapor kapsamında görüntünün bir zaman sıkışması olarak ele alınması durumu ve zaman deneyiminin özne/makine olarak ayrılması hali uygulamalar ile pekiştirilmiştir. Buradaki temel farklardan birisi bellek gibi dururken bu durum imgenin bugünkü konumuyla birlikte ele alınmak istenmiştir.
Kil heykel ve bir sergi

Kil, insanın yaradılışı ile ilişkilendirilen, insanlığın her aşamasına tanıklık eden ve katkıda bulunan bir malzemedir. Kil ve kil mineralleri birçok bilim dalının, sanatın ortak çalışma alanlarından olmuştur. Seramik ve heykel sanatının temel malzemelerinden kil, biçimlendirmeye uygunluğu açısından her dönem tercih edilmiştir. Yapılan uygulamaların ilk malzemesi de kildir. Çalışmalarla ilişkilendirilmesi adına, geleneksel heykelde büst, figür, kompozisyon, form gibi heykelin temel elemanlarına değinilmiştir. Kilin kalıcılığını sağlamak için pişirmek ya da başka bir malzemeye aktarmak gerekir. Bu amaçla, çalışmalarda da uygulanan terrakota ve bronz döküm tekniklerine yer verilmiştir. En eski dönemlerden beri kullanımı incelendiğinde, teknik gelişmelerin ve malzeme çeşitliliğinin en yoğun yaşandığı günümüzde bile, kilin ve imkanlarının genişliği görülür. VI
Sanatta bir kimlik problemi olarak portre

Portre sanatı insanı konu aldığından, kimlik kavramıyla sıkı bir ilişki içerisindedir. Portrelerde kimliklerle oynayan sanatçı bireye maskeler takıp bireyin özgün kimliklerini farklı türlerde biçimlendirerek onları kendi amacı yönünde yabancılaştırabilir. Tıpkı bireyin diğer bireylerle aralarında farklılıklar olduğu gibi bireylerin mensup oldukları sınıfların da farklılıkları vardır ve portreler bu farklılıkları betimlemede en uygun sanat türüdür. Sanatçının model olarak seçtiği bireyin fiziksel kimliğiyle karşı karşıya kalırken edindiği izlenimlerini, modelin uyandırdığı duyguları yapıtlarında kullanma ve yansıtma yollarını aramaktadır. Bireyin içerisinde bulunduğu toplumun sosyal, psikolojik, politik ve ekonomik durumu onu etki altına aldığından dolayı sanatçı bu etkileri yapıtlarında dışa vurmada bireyi kullanır. Böylece birey sanatçı için bir yapıt elemanı olur. 20. yy da dışavurum kavramı duyguların dışavurumundan farklı olarak sanatçının sadece duygularını değil de düşüncelerini ve yorumlarını yansıtma eylemi olduğundan dolayı birey öncekinden farklı formlar içerisinde girmektedir. İnsan varlığının somut şekli üzerinde değil de cansız nesneler üzerinde bireyin kimliğinin anlatılmasıyla farklı biçimler almakta ve bu biçimlendirme yolları zenginleşmektedir. Bu da portrenin sınırlarını genişletmekte ve hatta sınırları tamamen ortadan kaldırmaktadır.
Akira Kurosawa sinemasının metinlerarasılık bağlamında incelenmesi

Sinema karma yapısı sayesinde bütün sanat dallarını bünyesinde barındıran yapıdadır. Geniş kitlelere hitap eden bu yapısıyla sunduğu ticari amacın yanı sıra izleyicinin hayatına farklı bir soluk, bir renk katmayı hedeflemiştir. Sinemanın farklı sanat disiplinleriyle olan ortaklığına değinen bu çalışmanın amacı Akira Kurosawa sinemasının ve metinleri okuma yöntemi olan metinlerarasılık kavramıyla bağlantılı yanlarının öne çıkarılmasını hedeflemiştir. Bu doğrultuda yönetmenin öne çıkan filmlerine kısaca değinilmiş incelenen filmleri ve afişleri detaylı incelenmiştir. Tezin ilk kısmında metinlerarasılık kavramı incelenmiş, resim ve sinema dallarındaki örneklendirmelerine yer verilmiştir. İkinci kısımda ise Akira Kurosawa Sineması ele alınarak metinlerarasılıkla öne çıkan filmlerinden bahsedilip asıl incelenecek olan Dreams Filmi'nin çözümlemesi yapılmıştır. Bu film sekiz ayrı hikayeden oluşmuştur. Filmde yönetmenin izleyiciye sunduğu görsel şölen tadındaki temel tasarım öğeleriyle oluşturduğu sahneler, Kurosawa'nın sınır tanımayan yaratıcı ifade dilinin gücünü gözler önüne sermektedir. Filmlerde geçen öğelerin Japon Kültürüyle olan bağlantılarına değinilmiştir. Grafik sanatlarda önemli yer kaplayan afiş, kısa ömürlü tanıtım aracı işleviyle haberleşme gücünün modern çağa ayak uyduran etkili yöntemlerindendir. Vermek istediği mesajı net ve kısa sürede aktaran afiş her alanda tercih edilmiştir. Kurosawa'nın incelenen filmlerinin afiş çeşitleri, renk, kompozisyon, içerdiği metinsel düzenlemeleriyle çözümlenmiştir. Tasarımlarda izleyicide yarattığı psikolojik etkilerle renklerin gücünden yararlanılmıştır. Oluşturulan afişlerde kullanılan yazının izleyiciye aktarımı sırasında anlaşılırlığı önemlidir. Estetik değerler ışığında verilen mesajın algılanır olması ve afişte kullanılan diğer öğelerle bir bütünlük sağlayabilmesi oldukça önemlidir. Bu bağlamda film sahnelerindeki temel tasarım öğelerinin kullanımı ve afişlerin çözümlemesi ele alındıktan sonra renkler genel olarak incelenmiştir. Son olarak yönetmenin hayalinde canlandırdığı sahneleri resmetmesiyle ortaya çıkan tablo güzelliğindeki storyboardlarına örnekler verilmiştir.
Vito Acconci'nin çalışmalarında mahremiyet kavramının sorunsallaştırılması

Birey olarak sanatçı, topluluk olarak izleyici bulundukları mekan-zamanın koşullarından etkilenirler. Burada duyarlılık sanatsal pratiğin ve eleştirinin olanağı olur. Sosyal konulara yönelen bir sanatçı değil, sosyal çevrenin kaçınılmaz etkide bulunduğu yaratıcı ve alımlayıcı önemlidir. Sanat-yaşam arasındaki yakınlık-uzaklık ilişkisi, kavramsal sanatın izlerinin başladığı 20. yy.'ın başlarında temsil sorununu, sanatçının kendi kurgusunun parçası olduğu tanıklıklar içinden dönüştürerek yeni bir yaratım dilini direk sanat sahnesinin merkezine yerleştirdi: Bedenin kullanımı. Alan ve mekan kavramlarının herkese açık yapısıyla, etkileşim, karşılıklılık ilişkisi sanatın kavramsal çerçevesinin oluşmasında etkili olmuştur. Buradan hareketle özel-kamusal arasındaki sınır ilişkisi 60'lı yıllarda yapılan performanslarla dikkat çeker. Kamusal mekanda özel olanın içerik olarak kullanılması mahremiyet kavramının en doğrudan kullanımına işaret ederken, sanatçılar tersine bir kabulle kendi bedenlerini kamusal mekanın bir parçası; mobilya, çizgi, renk, vb. gibi algılayarak kendilerini bu kavramın doğrudan parçası yapmışlardır. Vito Acconci mahremiyet kavramını sorunsallaştırırken, izleyiciyi kurguladığı sahneye hem davet eder, hem de parçası kılar: Yüzleşme. Acconci aslında bütün sanatsal çalışmalarında bu yüzleşmeyi kullanmış, toplumu sorunların merkezine yerleştirmiştir. Gelenek kavramı sıradan anlamının yanında bir ifade dili, düşünce olarak kullanmıştır. Acconci de ilginç olan bedeni birleşik noktasında tutarak kabullenmeyle-reddetme arasındaki gerilimi kendisinden izleyiciye değil, izleyiciden kendisine yöneltmesidir. İlk dönem işlerinde mahremiyetini dolaysızca sahneleyen Acconci, mekanı galeri içinden dışarıya taşıyarak mimariyi, yapı öğelerini mahremiyetin sınır algısına yerleştirerek sosyal-politik konuları dolaylı bir dille eleştirmiştir.
Mekan sorununa yönelik heykel çalışmaları

Heykel-mekan ilişkisi, heykel sanatıma temel öğelerinden birisidir. Değişik dönem ve değişik sanatçılar da mekanın algılanışı ve heykelle ilişkisi farklı özellikler gösterir. Bu çalışmada mekan sorununu ele alışın başlıca nedeni mekan öğesinin, heykel sanatının diğer öğelerini kapsamasından kaynaklanmaktadır. Çünkü heykel sanatçısı yapıtını var olacağı mekanın özelliklerine göre oluşturmak durumundadır. Bazen uygun bir mekan seçilerek, çalışmalar mekanın yapısı ve özelliği dikkate alınarak sürdürülür. Bazen de sanatçı yapıtını oluştururken düşünsel bir mekan tasarlar. Tasavvur ettiği bu mekanla birlikte çalışmalar sürdürülür. Bu çalışmada heykelin mekansal sorunları, hayvan ve insan figürleri kompoze edilerek gerek figüratif ve gerekse soyutlama yoluyla çözümlenmeye çalışıldı.
Kübizm'den bu yana dilsel göstergeler, tipografik, kaligrafik, metinsel ögeler taşıyan sanat yapıtlarının açıklanmasına yönelik bir deneme

Düşünme yetisi ve dil sadece insanlarda bulunur. İnsan toplumsal bir varlıktır. Dilin birincil amacı insanlar arasında düşünce bildirişimi sağlamaktır. İletişimin yanı sıra dille araştırma yapar, sanatsal metinler gibi birçok başka şey de başarırız. Yüzyılımızın başlarında Sausurre, dilbilim kuramını oluştururken, Genel Göstergebilim'i de tasarlamıştı. Bilgi aktarımı kanalları olan bildiriler anlamlı birimler olan göstergelerden oluşur. Gösterge, en geniş anlamıyla, kendi dışında bir olgu, bir varlık belirtebilen öğedir. Göstergeler doğal ve yapay diye iki ana sınıfa ayrılır. Görüntüsel ve saymaca göstergeler toplumsal nitelikli olan yapay göstergelerin türleridir. Saymaca göstergeler türüne dilsel göstergelerle simgeler girer. Dilsel göstergeler doğal dillerin birimleridir. Yazı ise dili gösteren bir gösterge dizgesidir. Yazıda kavramsal ve sesçil iki dizge söz konusudur. Söz, dil yetisinin bireysel yanını belirtir; bireyin, kişisel düşüncesini anlatmak için, dil dizgesini kullanmasını sağlayan birleşimleri ve bunların iletilmesini olanaklı kılan anlıksal-f iziksel düzeneği kapsar. Dil ve söz, Dilbilim ve Göstergebilim'in çok önemli bir kavram çiftidir. Dilsel birleşimler sözce, söylem oluşturur. ivMetin' le söylem eş anlamlıdır. Yalın dizgeleri Bildirişim Göstergebilimi, sanat gibi çok katmanlx dizgeleri ise Anlamlama Göstergebilimi çözümler. İnsanlar yazısal, sessel, görüntüsel ya da bütün bunların karışımından oluşan az sayıdaki birimleri eklemleyerek, anlamsal açıdan sonsuza açılan, metinler üretirler. Anlam üretme sürecinin karşısında anlam yakalama süreci vardır. Göstergebilim teriminden anlamçözüm terimine geçilir; metinlerarası ilişkiler kavramı geliştirilir; Göstergeçözüm kuramına tarihsel boyut kazandırılır. Metin ve metinlerarası anlayışıyla ancak, bir sanat yapıtının dizgesinin yapısı açığa çıkarılabilir. Geleneksel Tablo ile Modern Pentür'ü birbirinden ayırt etmek gerekir. Pentür tablo dizgesini dönüştürmüştür. Modern Resim' in başlangıcı Kübizm'ledir. Kübizm'le yüzeyde bağıntılar kurulur. Özgür Sözcükler, kuraldan sıyrılmış imgeler ise Fütürizm'in amacıdır. Düşünüler Marcel Duchamp'in işidir. Sözcüğü işitsel kılan soluk, ilkel logos, temel titreşim Dada'yla yeniden bulunur. Psikanaliz bilimiyle kurduğu ilişki Gerçeküstücülük'ün temel ilkesidir. İdeografik bir gösterge görünümü Soyut Dışavurumculuk'a özgüdür; resim 'otomatik vücut hareketlerinin grafik fonksiyonu haline' gelir. Pop Art'la birlikte seyirlik bir resimden katılım ve çözümleme gerektiren bir sanata geçilir. Yeni Gerçekçilik 'modern doğa'nm saptanması bağlanımdadır. Antiform, sanatı düşünceye indirger. Çözümsel Sanat ' sa sanat yapıtının tanımsal ve dilsel olduğunu gösterir. v