turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Grafik tasarımda evrensellik ve erişilebilirlik

Evrensel tasarım; ürünlerin, reklam araçlarının, çevrenin, programların ve hizmetlerin özel bir ek tasarıma gerek duyulmaksızın, mümkün olduğunca herkes tarafından kullanılabilecek şekilde tasarlanmasıdır. Erişilebilir tasarım ise herhangi bir ürünün, hizmetin, teknolojinin ya da ortamın engelliler, yaşlılar ve çocuklar dahil olmak üzere herkes tarafından ulaşılabilir ve kullanılabilir olmasını ifade etmektedir. Herkesin tüm hak ve hizmetlere eşit koşullarda, bağımsız bir şekilde faydalanabilmesini, yaşamın tüm alanlarına tam ve etkin katılabilmesini sağlamak mevcut durumu erişilebilir kılacaktır. Tasarım erişilebilir olursa evrenselliğe büyük bir adım atmış olabilir. Fakat erişilebilir her tasarım her zaman evrensel değildir. Evrensel bir tasarıma ulaşmak erişilebilir olma yolundan geçer. Bu çalışmada grafik tasarım ürünlerinden olan kitap tasarımlarında NFC veri aktarım sisteminin kullanılmasıyla kitapların evrenselliğe ve erişilebilirliğe ne kadar yaklaşabileceği, toplum içerisindeki farklı özelliklere sahip bireylerin tek bir üründen aynı bilgiye ulaşmasında karşılaşılacak aşamalar incelenecektir.
Yapay zekanın sanata etkileri

21. yüzyıl dünyasında, tarih boyunca uğradığı dönüşümlerden çok daha hızlı bir şekilde gelişen ve değişen teknoloji, doğal olarak insan zekasının da sınırlarını zorlamaktadır. İnsanlığın kültürel, sosyal ve teknolojik her alandaki gelişimi dünyamızı olumlu ve olumsuz değişimlere de sürüklemektedir. Teknolojik ve bilimsel araştırmalar bir taraftan insanın yaşamınıkolaylaştırırken diğer taraftan da binlerce insanın yaşamının yine insan eli ve aklı ile sonlandırılmasında kullanılabilmektedir. Değişen dünya ve ilerleyen teknoloji, çağın araç-gereçleriniçeşitlendirirken sanatçılara da yeni araçlar sağlayarak aslında sanatıetkilemektedir. Günümüz en ileri teknolojilerinden Yapay Zeka grafik tasarım, resim, müzik, edebiyat, heykel, mimari gibi sanatın pek çok alanında eserlerüretmektedir. İnsanlığın yüzyıllar boyunca gerek acı çekerek, gerek keyif alarak ama birden çok duyguyu yaşayarak sanat üretmeye, sanatçılaryetiştirmeye çalıştığını düşündüğümüzde yapay zeka programlarının dakikalar içerisinde on binlerce alternatif eserler oluşturabilmesi farklı kesimlerde farklı yorum ve beklentilere yol açabilmektedir. Bu araştırma bir yandan yapay zekanın günümüzde geldiği noktayı ele alırken, diğer yandan yakın gelecekte ihtimaller doğrultusundakarşılaşacağımız gelişmeler ve değişimlerin tahminlerini, sanat adına bizlerinelerin beklediğini ve sanatçılara verilen değer değişimlerini eldeki verilerin ışığında tespit etmeye çalışmaktadır. Çalışmada sanat algısı, çeşitli alanlarda yapay zeka ile gerçekleştirilmiş sanat örnekleri üzerinden yorumlarındeğerlendirilmesi, teknoloji ve yapay zekanın sanatta kullanılması ve beklentilerin incelenmesi üzerine kurgulanmış konu ve sorular üzerinden mülakat tekniği kullanılarak 16 kişi ile görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Elde edilen bulgular, konu başlıkları altında gruplanarak çözümlenmiştir. Bu bağlamda varılmak istenen sonuç yapay zeka algoritmalarına sorgusuz bir şekilde teslim olmadan, insanın ürettiği sanatın değersizleşmemesi adına, teknolojinin kölesi değil daima akıllı yöneticisi olmak ve 21. y. y. sanatının nasıl bir alanı ve görüngüsü olabileceği ihtimalleridir.
Resim sanatı tarihinde mekansal espas anlayışına antitez olarak minimalist resim anlayışı

Mekansal espas anlayışı, resimsel düzlemde biçimsel olarak derinlik oluşturma özelliğidir. Resim sanatı tarihi, gelişim sürecinde farklı dönemlerde farklı olarak betimlenmiştir. Espas, Fransızca kökenli bir terim olup, Türkçe karşılığı derinlik, aralık, boşluk, uzay, mekan, atmosfer ve perspektiftir. Resim sanatı tarihinde bütün resimsel görünümler ve yapıtlar belli bir mekan anlayışı içermektedir. Bir resmi oluşturan öğelerle birlikte kurgulanan mekan anlayışı her ressama ve döneme göre farklılıklar göstermiştir. Mekan, İlk Çağ Mağara resimlerinde, Antik Mısır, Yunan ve Roma resim sanatında amacı sanatsal bir yaratı olmasa bile yüzeyde iki boyutlu olarak uygulanmıştır. Ortaçağ'da ise simgesel olarak sadece zemin konumundadır. Rönesans'da perspektife yönelik deneyler, perspektif kurallarının bulunması ve geliştirilmesi sayesinde resim sanatı iki boyutlu yüzey görünümünden, üç boyutlu görünüme geçmişştir. Mekan kavramında yeni oluşumlar ise Empresyonizm akımıyla başlamış, diğer modern sanat akımlarında farklılık göstermiş ya da mekan kavramı ve perspektif kuralları dışlanmıştır. Bu tez çalışması mekan kavramının mağara resimlerinden Minimalizm resim sanatına gelinceye kadar ve Minimalizm kavramı içersinde akımın ressamları tarafından nasıl şekil aldığını incelemektedir.
Bir bağlam olarak güncel sanatta savaş

Araştırma konusu olarak, Bir Bağlam Olarak Güncel Sanatta Savaş alınmıştır. Bu çalışmada insanlık tarihinde yaşanmış olan önemli kırılmalara neden olan savaşlar ve düşünürlerin bu savaşlar hakkındaki söylemlerine yer verilmiştir. Savaşlar sonucunda pek çok disiplinde üretilmiş eserler sanat tarihi ve toplumsal tarihin bağları göz önünde bulundurularak incelenmiş ve sanatçıların günümüz tarihinde yaşanan savaşlara ve terör saldırılarına dönük kişisel söylemleri ve eserleri üzerinde araştırmalar yapılmıştır. Sanat tarihi; yaşanan toplumsal şiddete savaşa ve terör saldırılarına karşı sanatçıların duyarsız kalmadığını göstererek sanatçıların yaşananları bir tarihi belge gibi ortaya koyduklarını gözler önüne sermektedir. Bu bağlamda pek çok disiplinde ve farklı dönemlerde sanatçılar yaşananları bir olgu olarak eserlerinde ortaya koymuşlardır. Bu çalışma, Sanat tarinde yer alan savaş ve şiddet konuları üzerinde önemli eserler üretmiş sanatçıların eserleri üzerinden günümüzde yapılan eserler üzerine yapılmış araştırmaları kapsamaktadır.
Öyküsü olan portreler

Tür Resmi olarak Portre; Kişinin karakter ve özelliklerini yansıtmak amacıyla büyük gelişme göstermiştir. Bu çalışmada öncelikle portrenin tanımına ve buna ek olarak portrenin çözümlenmesine, içeriği, boyutlandırma ışık ve gölge etkisi gibi teknik açıdan bakımlarına değinilmiştir. Yapılan portrenin önemi ve onun etrefın-da geçen çoğunluk tarafından az bilinen olayları hakkında yazılmıştır. 14. Yüzyıl Rönesansla gerçek gelişmeye başlayan portre sanatı günümüze kadar yaygınla-şarak devam etmiştir. Resmi yapılan kişinin özellikleri, hikayeleri derinlemesine gözlemlenir ve incelemeye alınır. Sanatçının yaratma özgürlügü resmi yapılan kişinin kişisel özelliklerinin tasviri konusunda kısmen bğlayıcı olsa da, portre res-mi sanatçıların büyük çoğuluğu tarafından vazgeçilmez konular arasında önemli bir yere sahiptir. Portreler, sanat tarihini en iyi açıklayan görgü tanıkları olmuştur. Sanatçılar kendi portrelerini veya başkalarına ait yüzleri tasvir ederken yaşanan dönemin özelliklerini yansıtmışlardır. İkinci bölümde ise, sanat tarihinde önemli yeri olan Rus portre sanaçıların-dan örnekler verilmiştir. Kramskoy, Repin, Serov gibi rus ekolü portrerci ressamla-rın eserleri ele alınarak, onların öyküleri araştırılmıştır. Türk resim sanatında yer alan önemli portre resimlerinin üzerinde durularak konunun uygulama çalışmala-rına girilmiştir. Sonraki bölümde birçok seyircilerin tartışmalarına neden olan ve benim de ilgimi çeken portreler üzerinde araştırma yapılarak onların öyküleri yazılmıştır. Kişisel karakter çözümlerini içeren dizi çalışmalarla resim sanatının bu önemli konu türüne katkı sağlamaya çalışılmıştır.
Yaratıcı deyiminde bedenin gizemi

Sanat dünyasında, her zaman en önemli konulardan olan insan figürü, özellikle beden bir nesne olarak, tüm sanat dünyasında kullanılmıştır. 20. yüzyıl sanatçıları mistik ve okült geleneğin varlığını, modern imajın ilham kaynağı olarak görmektedirler. 60'lı ve 70'li yıllarda, modern sanat eserleri üzerindeki mistik etkinin gösterildiği yayınlar çıkmaya başlamıştır. Tarih sürecini sanatta olan gizemli dokular vasıtasıyla okumaya çalıştığımızda, sanat-yaratıcılık ve beden arasında sağlam bir ilişkinin olduğunu görmekteyiz. Kültürel değişimler, dinlerin çeşitliliği ve bundan çıkan felsefi düşünceler, sanatı etkileyerek tarih boyunca sanat akışını istedikleri yönlere çekmiştir. 19. yüzyılda Avrupa kültüründe sanat ve okültizm arasındaki bağı ortaya çıkaran tarihi atmosferi Paracelsus, Jakob Böhme, Swedenborg ve Novalis'in yazılarıyla, daha eski gizemci metinlere ve gizilci yazılara kolay ulaşılamaması, sanat ve gizilcilik arasındaki bağın belirlenmesini geciktirmiştir. Modernizmde sanatın gizemi, yaratıcılık ve beden ilişkisi sanatın ayrılmayan bir parçası olmuştur. Bu durum, araştırmanın önemini vurgular. Modernizm dönemi başladıktan sonra, bütün kavramların alt üst olmasıyla birlikte, sanatta insan ve özellikle de kadın figüründe anlam değişikliği olmuştur. Bu araştırma; 'Yaratıcı Deneyimde Bedenin Gizemi' başlığı altında, düşünce tarihinde gizemciliğin ilk oluşumunu inceleyerek bu oluşumun tarihi sürecini takip etmiştir. Bu çalışma, tarihi dönemlerde düşüncenin, gizem ve beden ilişkisi üzerindeki etkisini araştırıp bu doğrultuda, günümüzde mistik sayılabilecek resimleri tanıyabilmek çabasındadır. Bu incelemenin devamında, bir sanat imgesi olarak beden, çalışmanın ana konusu olarak seçilmiştir. Tezde, gerektiği ölçüde açıklamalar yapabilmek için öncelikle, gizemcilik ve sonrasında bedeni alışılagelmiş kalıplardaki tanımlamalarının üstünde, daha kapsamlı bir tanımlamaya önem verilmiştir. Bu araştırmaların sonucunda ise dışavurumcu ve zengin dokulu, figüratif resimler ve gizemli acı çeken bedenler ortaya çıkmıştır.
Anton Çehov'un ' Bir evlenme teklifi ' adlı oyunundaki 'Ivan vasilyeviç Lomof' rolüne çalışma süreci

Oyunculuk Yüksek Lisans Programı'ında eğitim gören Tansu Biçer tarafındanAnton Pavloviç Çehov'un 'Bir Evlenme Teklifi' adlı oyunu ele alınmıştır. Pratiğin teorisine ilişkin bir deney olan bu tez çalışmasında örnek olarak seçilen oyunun metnine ilişkin değerlendirmeler, oyunun genel çözümlemesi, tüm karakterlerin analizleri, role dair yorumları içeren dramaturji çalışması ve hazırlık çalışmaları esnasında karşılaşılan sorunların ve yaşantıların ayrıntılarının yer aldığı süreç analizi ele alınmıştır. İnceleme, süreç ve sonuçlar, takip eden bölümlerde detaylı olarak sunulmaya çalışılmıştır. Söz konusu performans seyirciye açık bir performans olmayıp, bu tez çalışmasına temel teşkil etmek üzere tasarlanmıştır.
Anadolu Selçuklu Dönemi mimarisinde bitkisel bezeme unsurları

Türkler, Anadolu'ya yerleşmeleriyle birlikte, kendi kültür, sanat ve birikimlerini, yerli geleneklerle birleştirerek pek çok alanda çeşitli eserler vermişlerdir. Selçuklular Anadolu'ya geldiklerinde karşılaştıkları taş malzemeyi kullanarak, Orta Asya'da tuğla malzemeyle gerçekleştirdikleri bezemeleri, burada taşa uygulamışlardır. İlk olarak Divriği Kale Mescidi (1180) taçkapısında, tuğlanın farklı dizilişiyle elde edilen bezeme örneğinin taşa uygulandığını görürüz. İlk dönemde böylece geometrik desenler kullanılmaya yerli geleneklerin etkisiyle de devam etmiştir. Geometrik ağırlıklı bu desenler, yüzeysel oyma tekniğiyle işlenmiştir. XIII. yüzyılın ilk çeyreğinde bitkisel desenli ince bordürler, ana bezemeleri oluşturan geometrik desenli alanlara çerçevelik eder konumdadır. Taş ve çini bezemelerde görülen bu özellik, ahşap bezemede farklılık göstermektedir. Ana bordür bitkisel desenle bezelidir. Yüzyılın sonuna doğru bitkisel bezeme diğer malzemelerde de ana bordürde yerini almış ve derin oyma tekniğiyle işlenmiştir.
İlköğretim 6-7-8. sınıflarda resim-iş programının uygulanmasında öğretmenin rolü

İlköğretim 6. 7. ve 8. sınıflarda resim-iş programının uygulanmasında öğretmenin rolü ile ilgili olarak hazırlanan bu tezde kaynak araştırması yapılmış ve konu ile ilgili anket düzenlenerek öğretmenlerce verilen yanıtlara göre değerlendirme yapılmıştır. Sanatın yetenek işi olduğu, sanat eğitiminin de sanatçı yetiştirmek için verildiği düşüncesi toplumumuzda yaygın bir kanıdır. Eğitim sistemimiz hazır bilgiye ve ezbere dayandığı için düşünce üretmeyi, özgür düşünebilmeyi çocuklarımıza öğretme de güçlük çekiyoruz. Çocuktan gelişim basamakları göz önüne alınmadan çok güzel resimler beklenmekte. Yaptığı resimler sertçe eleştirilmektedir. Önemli olan çocuğun yapamadığı beceremediği zamanlarda hemen olumsuz eleştiri, olumsuz tepki göstermeyip, yaklaşık bile olsa yapabildiği her davranışı ve çabayı desteklemektedir. Bu şekilde çocuk takdir duymak için daha iyi ve daha güzel yapmaya çalışır, çabalar ve bir süre sonunda gerçekten becerir. Sanat eğitimi tecrübeyi gerektirir. Çünkü kendine özgü kesin bir metodu yoktur. Her sanat eğitimcisinin bir metodu vardır. Çocuğun yalnızca öğretimi değil, onun tüm yeteneklerinin ifade aracı olan 'resim-iş yöntemi' ile geliştirilmesi, başlı başına bir uzmanlık işidir. Resim dersi için öğretmenin yapacağı en büyük yardım konular üzerinde konuşmasıdır. Çocuğa resim yaptırabilmek için her şeyden önce doğayı sevdirmek gerekir. Çocuğun doğayı sevebilmesi için doğayı iyi görmesi, incelemesi, bütün duyguları ile onu yaşaması şarttır. İyi bir öğretmeni olmadıkça çocuk yıllarca çizgi, leke, renk, biçim gibi kompozisyon öğelerini aynı yönde tekrarlamaya koyulur, dolayısıyla bu davranış onu derin bir isteksizlik ve bunalıma doğru sürükler. Sanat eğitimcisinin her bir çocuk arasındaki bireysel farklılıkları ciddiye alması önemli görülmektedir. Bunun için çocuklara yoğun bir ilgi göstermeli, her birinin yeteneğinin diğerinden farklı olduğunu bilmeli ve ona göre yardımcı olmalıdır.
Optik yanılsama ve seramik sanatında kullanımı-uygulamaları

Görsel sanatların oluşmasında ve izlenmesinde en önemli unsur; görme ve bu fizyolojik olgununun oluşumuna ya da farklılaşmasına kaynaklık eden olgulardır. Bu olguların tümü, optik yani görmeyle ilgilidir. Buna ek olarak optik yanılsama da görmenin farklılaşmasında, bilgi ve buna bağlı olarak gelişen algı sürecinde ortaya çıkan en ilgi çekici konulardan biridir. Seramiğin ihtiyaç gereci olarak insanoğlunun yaşamına girişiyle başlayıp bir sanat dalı olarak kabul görüşü ile devam eden süreçte optik yanılsama olgusu estetik katma değer unsuru olarak değerlendirilmiş, birçok tarihsel, arkeolojik ve sanatsal eserde hayat bulmuştur. Sözü edilen bu eserlerden yola çıkarak yapılan incelemeler sonucunda elde edilen veriler doğrultusunda seramik malzeme kullanılarak farklı yöntemlerin de deneylendiği kişisel uygulama olanakları araştırılmıştır.
Lületaşı ve yerel malzemelerle yontu sanatı

İnsan; var olduğu zamandan itibaren günümüze kadar farklı amaçlar ve farklı malzemeleri kullanarak çeşitli yontu eserler üretmiştir. Geçmişten günümüze kadar olan süreçte heykel yapımında kullanılan ve çeşitlilik kazanan yontu malzemeleri yerel olma özelliği de gösterebilmektedir. Dünyanın farklı bölgelerinde ve ülkemizde sadece belirli yörelere özgü olan bu yontu malzemeleri yöreye has çeşitli özelliklerinden dolayı yerel malzeme olarak karşımıza çıkmakta ve yine bölgede yaşayan sanatkarlar eliyle kıymetli sanatsal eserlere dönüşmektedir. Bu çalışmanın amacı heykelde kullanılan malzemeler üzerinden, heykelde yerel malzeme ile yapılan heykel çalışmalarının araştırılması ve bir yerel malzeme olan Lületaşı gibi yerel malzeme örneklerinin incelenmesi ve yerel malzemeler ile geleneksel malzemelerden oluşturulan eserlerin değerlendirmesinin yapılmasıdır. Heykel sanatında kullanılan yerel malzemeler üzerine yapılan araştırma sonucunda lületaşı yerel malzemesi ve geleneksel malzemeler ile sanatsal çalışmalar yapılarak son bölüme eklenmiştir.
Türk resim sanatında soyut geometrik yaklaşımlar

Batı'da köklü bir geçmişşe sahip olan avangard akımlar Türk sanatçılar da yerini almamış, yine Batı'da 1910'larda varlığını gösteren soyut sanat ancak 1950'lerde Çağdaş Türk sanatçıların eserlerinde yerini almıştır. 1946'da Türkiye'de yaşanan siyasi değişim sanata da yansımış, sanatçılara gösterilen destek azalmış, bu dönemde Avrupa'ya eğitime giden sanatçılar soyut anlayışa yönelmiştir. Çağdaş Türk sanatçılar Batı'dan gecikmeli olarak aldıkları soyut sanat kavramına geometrik soyutlama ile başlamış, kaligrafik, lirik ve figüratif soyutlama olarak devam etmişlerdir. 'Türk Resim Sanatında Soyut Geometrik Yaklaşımlar' isimli tez çalışmasında Cumhuriyetin ilanıyla beraber sanatta yaşanan değişim ve gelişimler konusuna değinilmiş, soyut geometrik çalışan çağdaş Türk sanatçılardan Hamit Görele (1900-1980), Refik Epikman (1902-1974), Şemsi Arel (1906-1982), Sabri Berkel (1907-1993), Cemal Bingöl (1912-1993), Ferruh Başağa (1914-2010), Mübin Orhon (1924-1981), Adnan Çoker (1927- ), Bekir Sami Çimen (1940- ), Halil Akdeniz (1944- ), İsmail Ateş (1960- )'in sanat anlayışları, soyut geometriyi kavrayış biçimleri irdelenmiştir.
Fırında cam şekillendirme tekniklerinde kullanılan farklı renk ve türdeki camların birbirleriyle uyumluluğunun araştırılması

Bu araştırmada birinci bölümde cam sanatı eser üretiminde yaygın olarak kullanılan fırın içerisinde kalıpta cam şekillendirme tekniklerine, refrakter kalıplama, model oluşturma ve model yapım malzemelerine değinilmiştir. İkinci bölümde camın genel olarak yapısından bahsedilmiş ve cam sanatında fırın içerisinde kalıpta şekillendirme teknikleri için özel olarak üretilen ve kullanılan cam türleri araştırılarak özellikleri belirlenmiştir. Ayrıca araştırmalar sonucu farklı cam üreticilerinin geliştirdiği renkli camların birlikte kullanılabilirliğine değinilmiş ve cam eser üretiminde tavlamanın öneminden bahsedilmiştir. Son bölüm olan dördüncü bölümde Türkiye'de kolay ulaşılabilir olan Geleneksel Çek Camının özellikleri araştırılmış, fiziksel ve kimyasal yapısı belirlenmiştir. Elde edilen bilgiler doğrultusunda Geleneksel Çek Camının farklı renklerdeki camlarının fırın içerisinde kaynaştırma yöntemi kullanılarak uyumluluk denemeleri gerçekleştirilmiş ve polariskop kontrolleri ile uyumluluk gösterip göstermedikleri belirlenmiştir. Kontroller sonrası farklı sonuçlar elde edildiğinden uyumluluk gösteren grup, kabul edilebilir derecede stres barındıran grup ve uyumsuz grup olarak üç başlık altında incelemeleri gerçekleştirilmiştir. Birlikte kullanımlarında uyumlulukları belirlenen farklı renklerin kişisel uygulamalarda cam eser üretimlerinde kullanılması da başarılı bir şekilde gerçekleştirilerek sunulmuştur.
Çağdaş paradigmada nesne yorumları

Natürmort resim geleneğinin esas aldığı nesne temaları zaman içerisinde değişip dönüşmüş ve çağdaş sanat uygulamalarında tarihsel avangardın açtığı yolda sınır tanımaz bir anlayışa bürünmüştür. Modern dönemde dünyayı görme biçimlerimiz genişlemiş ve değişen paradigma ile natürmort resim türünden ne resim ne de heykel olan melez yeni alternatifler doğmuştur. Natürmort ve günümüz üç boyutlu nesne düzenlemeleri arasındaki ilişkiler sanattaki paradigma değişimi çerçevesinde incelenmiştir. Kitle ve tüketim kültürünün tanımladığı yeni toplumsal düzende, insan nesneleri karşısında edilgen duruma düşmüştür. Nesneleri merkeze alan natürmort geleneğinin sembolik anlatım olanakları bugün her zamankinden daha fazla önem kazanmıştır. Nesneler, toplumsal ve sanatsal söylemin dönüşümleri ile doğrudan ilişki içinde gelişen bir temsil tarzı haline gelmiştir. Bu çalışma kapsamında natürmort geleneğinin beş ana temasını oluşturan flora, fauna, gündelik ev eşyaları, yiyecekler ve vanitas resimleri, çağdaş sanatta nesnelerin yüklendiği metaforik roller bakımından, nesnenin beş yeni hali olarak yorumlanmıştır. Zamanın ruhunu yansıtan çağdaş paradigmanın en önemli özellikleri disiplinlerarasılık ve postprodüksiyondur. Bu doğrultuda natürmort geleneğinin ana temaları yeniden ele alınarak, geleneksel olanla güncel temaları birleştiren anlayışıyla öznel yorumlar ortaya konulmuştur. 'Nafile Gerçeklik' başlığı altında üretilen yapıtlar, güncel toplumsal konulara eleştirel bir bakış sunarken diğer taraftan da yaratıcı özne olarak kişinin kendi yaşanmışlıkları, deneyimleri ve nesneleri ile kurduğu bağlarla oluşan otoetnografik içeriğe sahip yorumlardır.
Geleneksel Türk süsleme sanatlarında çinicilik

Türkler yüzyıllar boyunca yaşadıkları coğrafyalarda kendine özgü sanat tarzları geliştirmişler, bu tarzların ışığı altında günümüze kadar ulaşabilen eşsiz sanat eserleri ortaya çıkarmışlardır. Geçmişten günümüze kadar gelen eserler incelendiği zaman Türklerin sanata ve estetiğe verdiği önem açıkça görülmektedir. Günümüze ulaşan eserlerin bulundukları seviye ve eski görkemleriyle bugüne ulaşmaları onların birer nadide eser olduğunun en açık delilidir. Araştırmanın birinci bölümünde, Geleneksel Türk Sanatı olan Çiniciliğin tarihi geçmişşten günümüze araştırılmış örnek fotoğraflarla genel özelliklerine yer verilmiştir. Araştırmanın ikinci bölümünde süsleme sanatlarında kullanılan motifler ve özellikleri incelenmiştir. Çini Tasarım ve kompozisyonlarda uygulanan semboller ve motiflerle araştırma boyutlandırılmıştır. Araştırmanın üçüncü bölümünde ise Çini Tasarım, Grafik Tasarım ilke ve elemanları yönünden araştırılmış seçilen örnekler ile incelenmiştir. Dördüncü bölüm Çini sanatında üslup özellikleri araştırılmıştır. Sonuç bölümünde elde edilen veriler ve önerilerden oluşmaktadır. Araştırmada, Türk süsleme sanatı olan Çinicilikte yer alan kompozisyonlardaki Grafik tasarım ilkelerinin incelenmesi, üslup tarzlarının araştırılması ile çini desen tasarımcılarının bir takım ilkelerle hareket ettiği ve Türk Grafik Tasarım düşüncesinin eskiden beri var olduğu belirlenmiştir. Bu ilke ve kuralları içeren tasarımlarla Çini Sanatını devam ettirebilmek için, öneriler sunulmuş bu alanda çalışma yapacaklara yönelik eğitim programları yapılması önerilmiştir.
Stillness in contemporary arts: Freezing the moment in sculpture and painting

Hem özel hem kamusal alana hükmeden yüksek hızdaki günlük ritimler günümüz toplumunun zamanı deneyimleyişini belirlemektedir. Hızı giderek artan ritimlerle örülü günlük hayatta, zaman bireye değil, bireyin kendini hem reel hem de sanal ortamda sürekli değişen bilgi ve yönelimlere göre yenilemesini zorunlu kılan daha geniş bir sisteme aittir. Yeni olanın yakalanmasının zorunlu olduğu, bugün yerine geleceğe odaklı bu sistemde birey çaresizlik hissetmektedir. Bu çalışma, zamanın kayıp gittiği ve tarihsel düzlemini yitirdiği bu ortamda, güncel sanatta durağanlığı temsil eden çalışmaların, toplumdaki zamana hakim olma ve onu otantik olarak deneyimleme ihtiyacına hem toplumsal hem de bireysel bir karşılık, bir tepki olarak görülebileceğini ileri sürmektedir. Bu nedenle, çalışma teorik açıdan toplumun zamanı deneyimleyişi ile durağanlığa olan ihtiyaç arasında ilişki kurarken, heykelde ve resimde anın dondurulduğu eserleri inceleyerek bu ihtiyacı görünür kılan ve karşılayan güncel sanat pratiklerini öne çıkarmaktadır. Durağanlığa olan ihtiyacın bir yansıması olarak okunabilecek anın dondurulduğu bu işler, yöntem ve amaç bakımından farklılaşan iki grupta değerlendirilebilir. Birinci gruptaki işler hareketi ve hızı dondurarak, görünemez olanı görünür hale getirirken, ikinci gruptaki işler hafızadaki ya da imgelemdeki ayrıcalıklı anları temsil ederek şimdiye taşımaktadır. Bu bağlamda, Serkan Özkaya'nın bir hareket halinde havada asılı kalmış izlenimi veren A4 kağıtlarından yaptığı çalışması Ani Bir Esinti, birinci yönteme örnek olarak incelenirken, Leyla Gediz'in gündelik hayatın içinde Kusursuz An'ı aradığı, bireyin anla dolaysız ve öznel bir ilişki kumasını sağlayan resimleri ikinci grupta değerlendirilecektir.