turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Avrupa Birliği katılım öncesi sürecinde insan hakları koşulluluğu: Arnavutluk örneği

1993 yılında yürürlüğe giren ve siyasi, ekonomik ve yargısal koşullar içeren Kopenhag Kriterleri, bir ülkenin ilerlemesini ölçmede kullanılan başlıca kriter olmuşlardır. Katılım öncesi koşulluluk AB tarafından, aday ve potansiyel aday ülkelerin demokrasi değerleri, hukukun üstünlüğü ve özellikle insan haklarına saygıya olan bağlılıklarını gözetlemede kullanılmış, bunları içeren temel reform alanlarında somut ve sürdürülebilir ilerleme sağlanması için destekleyici kılavuz niteliği taşımışlardır. Bu araştırma kapsamında, siyasi koşulluluk genel açıdan ele alınmış olup, insan haklarına detaylarıyla odaklanılmıştır. 2007 genişlemesinden sonra Avrupa Birliği, genişleme stratejisinde değişikliğe giderek katılım öncesi sürecin kapsamına daha katı koşullar ilave etmiştir. Daha katı koşulluluğa yol açan değişikliğin neden ve sonuçları incelenerek Batı Balkan ülkelerine odaklanılmıştır. Ek olarak, Arnavutluk'un 23. fasıl kapsamındaki müktesebat uyumluluğu incelenmiştir. Mevcut iç mevzuat ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'ne taşınmış davalar ve insan haklarının korunmasında önemli rol oynayan temel aktörler incelenmiş olup AB'nin yol göstericiliği ve desteğiyle ülkenin Avrupa değerlerine yaklaştığı sonucuna varılmıştır.
Avrupa Birliği geri kabul anlaşması ve Avrupa Birliği'nin Türkiye ve Ukrayna ile yaptığı geri kabul anlaşmalarının analizi

Bu çalışmada geri kabul anlaşmalarının Avrupa Birliği dış politikasındaki yeri araştırılmıştır. Avrupa Birliği transit göç yolları üzerinde bulunan Türkiye ve Ukrayna ile geri kabul anlaşmaları yaparak sadece düzensiz göçü engellemeye çalışmamış bununla beraber bu ülkelerin kendisinin sınır güvenliğinde tampon bölgeler haline getirmiştir. Bu çalışmada Avrupa Birliği'nin düzensiz göç ile mücadelesinde Geri Kabul Anlaşması'nın yeri ve Avrupa'nın dış politikasında Geri Kabul Anlaşması'nın önemi konusu çözümlemeye çalışılmıştır. Bu çalışmanın amacı; Avrupa Birliğinin düzensiz göç politikası ile entegre olan iç ve dış politikasının özellikle Avrupa Birliğine komşu ülkeler ile transit geçiş yolları üzerinde olan ülkelere Geri Kabul Anlaşmasını nasıl kabul ettirildiği ve birlik için imzalatılan geri kabul anlaşmalarının hangi amaç ile kullanıldığını AB-Türkiye ve AB-Ukrayna Geri Kabul Anlaşmaları üzerinden anlatmaktadır. Tez çalışmasının yöntemi; nitel ve betimsel şekilde olup konunun içeriği gereği analitik ve karşılaştırmalı bir şekilde araştırma yapılmıştır. Bu çalışmada tümevarım yöntemi kullanılarak incelenen Geri Kabul Anlaşmaları bütünsel bir yaklaşım çerçevesinde ele alınarak ve içerik analizi yöntemi kullanılara anlaşmaların karşılaştırılması yapılmıştır.
Avrupa Birliği güvenlik politikaları kapsamında terör ile mücadele yöntemleri

Bu tez çalışmasında öncelikle güvenlik ve terör tanımlarının ne olduğu üzerinde durulacaktır. Sonrasında, AB açısından güvenliğe ilişkin tehdit algılamasının yeni bir nitelik kazandığına dikkat çekilerek güvenlik konsepti sorununun öncelikli kavramı olarak kabul edilen ve çalışma konusunun temelini teşkil eden terör ve terörizmin kavramsallık algılamaları, gelişim seyri ile genişleme stratejisi ile ilgili temel yaklaşımlara yer verilecektir. Güvenliğe dair hızla değişim gösteren olaylar, temel bir güvenlik sorunu olan terörizme bakış açısındaki farklılık, konsept çeşitliliğinin algılanış şekli, dünya konjonktüründe terörizmin yeni boyut kazanması ve AB'nin bu konudaki sorunları ve terörizme karşı yürütülen mücadele yöntemleri de asıl olarak değinilecek olan konulardır.
Türkiye'nin Avrupa Birliği ile ekonomik bütünleşme çabaları ve ekonomik kritelere uyumu

Dünyanın çeşitli yörelerinde başlayan bölgesel bütünleşme hareketleri, kültürel ve coğrafi yakınlıklara dayalı olsa da, temelinde ekonomik ilişkilerin olduğu bir gerçektir. Bu tür ekonomik örgütlenmelerin son zamanlarda dünyanın her tarafında hız kazandığı görülmektedir. Bu ekonomik örgütlenmelerden en önemlisi de Avrupa Birliği'dir. Gümrük Birliği, Tek Pazar gibi önemli aşamalardan sonra en son ve en kapsamlı olan Ekonomik ve Parasal Birlik aşamasına geçen Avrupa Birliği, üye ülkelerin ekonomik standartlarını birbirine yakınlaştırarak, bölgeselleşmenin başarı ile sürdürülmesini sağlamaktadır. Bu kapsamda Parasal Birlik aynı zamanda, üye ülkelerin ekonomilerinde borç, fiyat istikrarı, faiz oranları, kur istikrarını içeren kriterlere uymalarını zorunlu kılmaktadır. Avrupa Birliği ile yıllardır süren ve henüz istediği aşamaya ulaşamayan bütünleşme süreci, Türkiye'nin önemli dış politika amaçlarından biri olmuştur. Bu çerçevede yapılan reform çalışmaları ve parasal birlik için istenen kriterlerin karşılanması bu tezin asıl amacını oluşturmaktadır. Bu çalışma ile Avrupa Birliği uyum sürecinde Türkiye ile yaşanan ekonomik ilişkilere değinilmiş ve ekonomik bütünleşme teorisi çerçevesinde hangi aşamanın gerçekleştiği ve bundan sonra kalan aşamalar için neler yapılması gerektiği üzerinde durulmuştur. Özellikle, birliğin en önemli ticari ortaklarından biri konumunda bulunan Türkiye'ye, bütünleşmenin yol haritasının zorlu yollardan geçirilmesi bütünleşmenin düşünüldüğü gibi kolay olmayacağının göstergesi niteliğindedir. Bu doğrultuda, Türkiye'nin bundan sonraki yaklaşımı bütünleşmenin sürdürülebilirliği açısından önem arz etmektedir.
Redefinition of the regional policies of Turkey with regard to the new regional strategies of the European Union

öz AVRUPA BİRLİĞİ' NİN YENİ BÖLGESEL STRATEJİLERİ ÇERÇEVESİNDE TÜRKİYE'NİN BÖLGESEL POIJTİKALARININ YENİDEN TANIMLANMASI Ergin, Didem Yüksek lisans, Şehir Planlama Bölümü Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Ayda Eraydın Eylül 2002, 228 sayfa Bu çalışma bölgesel gelişme teorilerinin ve Avrupa Birliği bölgesel politikalarının 1970'lerden beri değişimleri çerçevesinde Türkiye'nin bölgesel politikalarını yeniden tanımlamayı amaçlamaktadır. Gelişme teorilerindeki kavramların sanayi odaklarından, buluşçu ortama ve öğrenen bölgelere evrimini inceleyerek, AB bölgesel politikası değişimlerinin arkasındaki gerçeklikleri anlamaya çalışmaktadır ki bu politikalar az gelişmiş bölgelere altyapı yatırımlarından, bölgelerin kendi öz kaynaklarıyla gelişmesi ve geri kalmış bölgelerde yeni teknolojilerin ve buluşçu faaliyetlerin desteklenmesine doğru bir geçiş sürecini izlemiştir. Bu şekilde, AB'nin ekonomik ve sosyal kohezyonu sağlamaya çalışan bu politikalarında başardı olup olmadığım değerlendirmeye çabalamaktadır. AB bölgesel politikaları karşısında, Türkiye'nin bölgesel politikalarının evrimi incelenmekte ve Türkiye'nin yüksek bölgesel eşitsizlikleri azaltma çabalarında AB'ndeki bölgesel gelişmenin evrim sürecini takip edip edemediği sorusuna cevap aranmaktadır. Bölgesel politikasındaki ana sorunun bölgesel gelişmeyi ilgilendiren kuralların pratiğe aktarılmasında yaşandığının belirlenmesi nedeniyle, bu tez AB'nin yeni bölgesel ilkeleri; yardımların yoğunlaştırılması, ortaklık, tamamlayıcılık, yetki ikamesi ve planlama-programlama, temelinde Türkiye'de yeni bir bölgesel stratejinin tanımlanmasıyla sonuçlanmaktadır ki bu Türkiye'nin bölgesel politikalarında AB'ninki ile uyumlu reformların gerçekleştirilmesini kolaylaştıracaktır.
Ohri Çerçeve Anlaşması sonrasında Makedonya'da ulus ve devlet inşası sürecinde Avrupa Birliği'nin rolü

Soğuk Savaş'ın sona ermesi başta Balkanlar olmak üzere dünyanın birçok yerinde o zamana dek iki kutuplu dengenin dizginleyebilmiş olduğu mikro-ölçekli çatışmaları alevlendirmiştir. Bu durum etnik ve dini temelli çatışmalarla bölünmüş toplumların ne şekilde yönetilmesi gerektiğine ilişkin tartışmaları yoğunlaştırmıştır. Başta Avrupa Birliği olmak üzere uluslararası toplumun çatışma sonrası toplumların en iyi konsosyonel demokrasi başta olmak üzere çeşitli yetki paylaşımı düzenlemeleri ile yönetilebileceğine kanaat getirdiği anlaşılmaktadır. Makedonya'da 2001 yılında Ulusal Kurtuluş Ordusu liderliğinde ayaklanan etnik Arnavutlar ile Makedon güvenlik güçleri arasında yaşanan çatışmalar, Avrupa Birliği ve Amerika Birleşik Devletleri'nin araya girmesiyle iç savaşa dönüşmeden sona ermiş ve 13 Ağustos 2001 tarihinde taraflar arasında konsosyonel bir düzenleme olan Ohri Çerçeve Anlaşması imzalanmıştır. Bu çalışma, Makedonya'da Ohri Çerçeve Anlaşması'nın getirmiş olduğu konsosyonel düzende Avrupa Birliği'nin oynadığı barış inşası rolünü araştırmıştır. Çalışma temel olarak 'Ohri Çerçeve Anlaşması Avrupa Birliği için etkili bir barış inşası aracı olabilmiş midir? ve 'Avrupa Birliği Ohri Çerçeve Anlaşması'nı üyelik sürecinin mihenk taşı haline getirmek suretiyle Kopenhag siyasi kriterlerinin karşılanmasını zorlaştırarak bir paradoks içerisine mi girmiştir? sorularına yanıt aramıştır. Ülkede Ohri Çerçeve Anlaşması'ndan kaynaklanan ya da anlaşma ile derinleşen etnik gruplar arası ayrımlaşma, küçük azınlıkların dezavantajlı hale gelmesi, siyasi tıkanıklık, siyasi krizlerin dışarıdan müdahale ile aşılabilmesi, etnik patronaj, yolsuzluk gibi 'yan etkiler' ulus ve devlet inşası sürecindeki sorunlara işaret etmektedir. Bu noktada Birliğin Makedonya ile ilişkilerinde mihenk taşı haline getirdiği Ohri Çerçeve Anlaşması'nın etkili bir barış inşası aracı olamadığı gibi, Kopenhag siyasi kriterlerinin karşılanmasını zorlaştırdığı sonucuna varılmıştır. Çalışma Avrupa Birliği'nin Ohri Çerçeve Anlaşması koşulluluğunda şekillenen Makedonya politikasından yaptığı çıkarımlarla konsosyonel demokrasiye ilişkin önemli bulgulara da ulaşmıştır. Konsosyonel düzenlemeler etnik azınlıkların siyasi temsilini garantilemek ve çıkarlarını korumaları için onlara 'veto' hakkı tanımak suretiyle çatışmayı sonlandırmak için gerekli olan uzlaşı zeminini sağlamaktadır. Ancak sivil toplum, eğitim, medya, ekonomi gibi alanlarda ek çaba ve girişimlerle desteklenmeyen konsosyonel anlaşmalar tek başına pozitif barışı inşa edememektedir. Bu bakımdan konsosyonel düzenlemelerin şiddeti sona erdirmek için bir ilk adım olarak görülmeleri ve bir süre sonra uygulanma sürecinde ortaya çıkan sorunlar ve küçük azınlıkların talepleri de dikkate alınarak güncellenmeleri gerekmektedir.
Avrupa Birliği'nde kooperatif bankacılığı ve Türkiye'de uygulanabilirliği

Kooperatifler, bireylerin tek başlarına yapamayacakları işleri yapabilmek için gönüllü olarak bir araya gelerek oluşturdukları demokratik sistemdir. Kooperatifler, belirli gruplar tarafından kendi aralarında işbirliği yaparak, ortak ihtiyaçlarını karşılayabilmek amacıyla oluşturulmaktadırlar. Türkiye'de çeşit ve sayı olarak fazlaca bulunan kooperatiflerin öz kaynak, kredi ve sermaye yetersizliği gibi bir takım sorunları vardır. Kooperatifler bu sorunlar yüzünden ne yazık ki istenilen ölçüde gelişememişlerdir. Kooperatifçilik hareketinin sorunlarının çözülmesi, kendisinden beklenen ekonomik ve sosyal görevleri yerine getirebilmesi için Türkiye'de kooperatiflerin finansal sorunlarının çözümü gerekmektedir. Kooperatif Bankaları, kooperatiflerin finansman sorununu çözmede etkin araç olarak görülmektedir. Kooperatif Bankaları, kooperatif ve üst örgütleri tarafından kurulup işletilen, onlar tarafından sahip olunan ve onlara kredi veren bir kuruluştur. Kooperatif bankacılığı sistemi ise kısaca kooperatiflere kredi veren ve kooperatifler üst örgütleri tarafından yönetilen bankalardır. Avrupa Birliği'nde Kooperatif Bankacılığı ve Türkiye'de uygulanabilirliği isimli tez çalışmamızın birinci bölümünde; kooperatifler ve kooperatif bankacılığı hakkında genel bilgiler verilmiştir. İkinci bölümde; Avrupa Birliği'ne üye ülkelerde Kooperatif Bankacılığı'nın tarihsel gelişimi ve Kooperatifler Bankası uygulamaları incelenmiştir. Üçüncü ve son bölümde ise; Türkiye'de kurulması istenen Kooperatifler Bankası'nın mevcut şartlarda kurulup kurulamayacağı ve kurulması için gerekli olan şartlar ve Türkiye için model önerileri incelenmiştir.
1992 Sonrası Avrupa Birliği'nin Filistin-İsrail sorununa yaklaşımı

1992 Maastricht Antlaşması'nda oluşturulan Ortak Dış ve Güvenlik Politikası ile AB, dış politikanın eylem boyutunu tamamlamış, Filistin-İsrail sorununa yönelik daha aktif rol üstlenme imkanına sahip olmuştur. Bu nedenle çalışmada özellikle 1992 sonrası dönem ayrıntılı olarak incelenerek, AB'nin Filistin-İsrail sorununa yönelik politikaları ve bu politikalar doğrultusunda sorun da üstlendiği rol analiz edilmektedir. AB'nin, ekonomik, siyasi ve sosyal politikaları incelenerek Filistin-İsrail sorunu özelinde üye ülkelerin ortak politika oluşturmaktaki başarı durumu test edilmeye çalışılmıştır.
Küresel ekonomik kriz ve Euro bölgesi üzerindeki etkileri

Son yıllarda yaşanan ulaşım ve iletişim teknolojilerindeki gelişmeler, uluslararası alanda ticari ilişkilerin hızla gelişmesini sağlamıştır. Mal ve sermaye piyasalarının serbestleşmesi, küreselleşmenin hız kazanmasına neden olmuş, ülkeler arasındaki uzaklıkların önemi kalmamıştır. Böylesi bir ortamda bir ülkede yaşanan gelişmeler, diğer ülkeleri de etkisi altına almaya başlamıştır. Bu bağlamda 2007 yılınınortalarındaABD'desubprimemortgagepiyasasınınçöküşüve sonrasında küresel finanspiyasalarınıetkisialtınaalan dalgalanma,2008yılınınsonçeyreğindehızla küreselleşmiş, küreselleşen finansal kriz dünya ekonomilerini derinden sarsmıştır. 2010 yılına gelindiğindekrizinikinci aşamasına geçilmiş ve küresel kriz AB borç krizine dönüşmüştür. Başta Yunanistan olmak üzerePortekiz ve İrlanda'ya sıçramış, daha sonra İtalya ve İspanya'yı da içine alarak genişlemiştir. Bu süreçte ülkeler bir takım önlemler almış ancak alınan önlemleryeterli olmamış, Yunanistan, İrlanda ve Portekiz'in ardından Avrupa'nın önemli ekonomilerinden biri olan İspanya'nın da AB'den mali yardım istemek zorunda kalmıştır. Özetle dünya ölçeğinde başarılı bir ekonomik proje olarak gösterilmesine rağmenAB, dünya ekonomik ve finansal krizinden en fazla etkilenen örgütlerin başında gelmiştir. Bu ekonomik krizin özelde en pratik sonuçları arasında;Euro Bölgesinin ekonomikveali yönden istikrarsızlığı, ülkelerin büyüme oranlarının yavaşlaması, cari açığınbüyümesi ve Euro sisteminin temellerinin tekrar sorgulanmasıdır.
Avrupa Birliği'nin demokratik meşruiyetinin sağlanmasında Avrupa yurttaşlığı kavramının etkisi

Avrupa Birliği kurulduğu ilk yıllarda, Topluluğun gündeminde demokrasi kavramı yer almamıştır. Zaman içerisinde Avrupa Birliği'nde yaşanan gelişmeler kapsamında, Avrupa Birliği kurumlarının üye ülke yurttaşlarını temsil etme açısından demokratik olup olmadığı sorusu gündeme gelmiştir. Avrupa Birliği'nde yaşanan demokrasi açığı; Avrupa Birliği kurumlarının, Avrupa Parlamentosu hariç, Avrupa yurttaşları tarafından seçilen temsilcilerden oluşmamaları ve bu nedenle yurttaşlardan uzak ve elitist bir yönetimin hakim olmasından kaynaklanmaktadır. Bu kapsamda, Avrupa Birliği'nde yurttaşların temsilinde yaşanan sorunlar ve Avrupa Birliği elitleri tarafından alınan kararların yurttaşlar tarafından onaylanmasında yaşanan sıkıntılar nedeniyle Avrupa Birliği'nde meşruiyet açığı ortaya çıkmıştır. Avrupa Birliği'nin günümüzde yaşadığı demokratik meşruiyet sorununun temelinde; Avrupa yurttaşları arasında ortak bir kimliğin oluşturulamaması, kurumsal çerçevenin anti-demokratik yapısı, politik seçenek eksikliği, karar alma sürecinde saydamlık ve denetim eksikliği, genişleme politikaları, siyasi yapılanmada ulus devlete benzer bir süreç yaşanması, yurttaşlardan uzak elitist bir proje olması ve tek bir Avrupa halkının yaratılamaması yatmaktadır. Bu kapsamda, Avrupa bütünleşme sürecinde Maastricht Antlaşması ile gündeme gelen Avrupa yurttaşlığı kavramı Avrupa Birliği'nin geleceğini etkileyen temel kavramlardan biri haline gelmiştir. Avrupa Birliği'nin demokratik meşruiyetinin sağlanması açısından; anayasal yurttaşlığın ön plana çıkarılması, Avrupa Kamusal Alanı'nın yaratılması ve Avrupa Anayasal Antlaşması'nın işlerlik kazanması önem taşımaktadır.
Türkiye'nin ihracatında yoğun ve yaygın ticaretin rolü

Bu çalışma Türkiye'nin 2002 2014 yılları arasındaki AB-15 ülkelerine olan ihracatını yoğun ve yaygın ticaret çerçevesinde ayrıştırmayı amaçlamaktadır. Hummels ve Klenow (2005)'de geliştirilen ayrıştırma modeli ile yapılan çalışma sonucunda ulaştığımız sonuçlara göre Türkiye'nin söz konusu bölgeye ilişkin yaygın ticaret düzeyinin oldukça yüksek olduğu tespit edilmiştir. Bir başka deyişle, Türkiye'nin ihraç ettiği ürün kategorilerinin AB-15'in toplam ithalatı içerisindeki oranının yüksek olduğu bulgulanmıştır. Bunun yanında, Türkiye'nin kendi ihraç malı kategorilerinde AB-15 ülkelerinin ithalatı içindeki payı makul bir düzeydedir. Bu nedenle, Türkiye'nin ihraç ettiği ürün çeşidinden çok ihraç ettiği ürünlerin hacmini arttırmaya yönelik politikaların, Türkiye'nin ihracatını artırabilmesi için daha yüksek bir potansiyel taşıdığı söylenebilir.
Heideggerian understanding of modern science: The case of European research area

Bu tez, Avrupa Araştırma Alanı'nı Heidegger'in modern bilim anlayışı temelinde analiz eder. Avrupa Araştırma Alanı, 2000 yılında, Avrupa Birliği üyeleri tarafından, Avrupa'nın bilgi üretimi üzerine politikaları ışığında başlatılmıştır. Avrupa Komisyonu, bu alanı bilimsel bilginin ve araştırmacıların üretimi, dolaşımı ve iletişiminin sürdürüldüğü geniş, aktif ve ortak bir alan olarak kurmuştur. Komisyon'un resmi dokümanlarının analizine dayanan bu çalışma, Avrupa'nın bilgi ve bilgi üretimi üzerine olan bu politikalarını, baskın market ilişkilerine uygun olarak bilgi üretim sürecini değiştirmeyi amaçlayan neoliberal bir girişim olarak okumak yerine, modern bilimin Heideggerci anlayışı temelinde, yani, ayrı ve bütünleşik bir çağ bağlamında tartışır. Avrupa Araştırma Alanı modern bilimin üç kurucu özelliğine dayanarak incelenmiştir: (1) kurumlaşmış ve (2) uzmanlaşmış olması ve (3) modern bilimin araştırmacısı. Bu tez, Avrupa Araştırma Alanı'nın, şeylerin modern çağda ne ve nasıl olduklarını belirleyen özgün ve birleşik bir tarihsel anlaşılabilirlik olarak modern bilim tarafından kurulup, sürdürüldüğünü iddia eder.
Avrupa Birliği normları çerçevesinde geçici iş ilişkisi

Bu çalısmanın amacı, geçici is iliskisi kavramını Avrupa Birliğiuygulamalarıyla karsılastırmalı olarak tanımlamak, unsurları ile birlikte Türk Hukukundaki hukuki niteligini tespit etmek ve böylece geçici is iliskisini digerçalısma biçimlerinden ayırt etmektir. Geçici is iliskisi bir isveren tarafından ise alınmıs isçinin, gerektiginde bir baska isverene ödünç verilmesiyle kurulan ve isçi, isçiyi ödünç veren isveren veisçiyi ödünç alan isveren arasında gerçeklesen üçlü bir iliskidir. Avrupa'da ise iliskigenellikle isçi, isçiyi ödünç veren isletme durumunda olan geçici isçi temini ileugrasan büro ve kullanıcı firma arasında kurulmaktadır. Bu genel tanımın dısındaAvrupa'da konuyla ilgili uygulama, çesitli alanlarda ülkeden ülkeye degismektedir. Fakat bu farklılıklara ragmen, hemen hemen tüm Avrupa ülkelerinde çalısma hayatında esneklik arayıslarının artmasıyla, geçici is iliskisi müessesesi hızla ve artan sayıda uygulama alanı bulmaktadır. Bu artıs nedeniyle de konu Avrupa düzeyinde yönergeler ile düzenlenmek ihtiyacı hissedilmis ve geçici is iliskisikonusunu düzenleme çabaları Avrupa'da, Avrupa Birliği Komisyonu'nun 1982 yılında konuyla ilgili yaptıgı ilk yönerge taslagı teklifinden beri de neredeyse çeyrek asırdır süregelen bir gündem olusturmustur. Bu çalısmada, Avrupa uygulamaları ve Türk Hukukunda 4857 sayılı sKanunu ile düzenlenen geçici is iliskisi bu çerçevede incelenmistir.
The impact of social transfers on labor supply: A comparative analysis of Turkey and the EU

Bireysel durumlara katkıda bulunmak ve sosyal refaha ulaşmak amacıyla, kamu kuruluşları tarafından belli bir sosyal seviyenin altındaki vatandaşlara sağlanan her türlü ürün ve servislere sosyal transferler adı verilir. Sosyal transferlerin birçoğu hane halklarına, işgücü arzına önemli derecede etki eden işgücüne katılma ya da yardım alma seçeneği sunar. Bu tez; Türkiye ve AB'de sosyal transferlerin işgücü arzına olan etkisini incelemeyi amaçlamaktadır. Zaman içerisinde hem Türkiye'de hem de AB'de farklı türde sosyal transferler için birçok politika ve reformlar uygulanmıştır. Ampirik analizler, 2006 2009 ve 2011 2014 periyodlarını içeren, TÜİK ve Eurostat'tan alınan Gelir ve Yaşam Koşulları Anketi aylık panel veri seti ile gerçekleştirilmiştir. Hızlandırılmış başarısızlık süresi modeli kullanılarak regresyon tahminleri yapılmıştır. Seçilen beş ülke için elde edilen bulgular, her iki dönemde de işsizlik yardımı ödeneklerinin işsizlik süresini uzattığı yönündedir. İlk dönemde, toplam sosyal transferlerle yapılan analizler Hollanda'da toplu sosyal transferlerin işsizlik süresini azalttığını ama diğer ülkelerde uzattığını göstermektedir. Bunun yanında, ikinci periyodu içeren analiz sonuçların bulguları, toplu sosyal transferlerin işsizlik süresini artırdığını ifade etmektedir. Tezin bulguları, iş arama teorisinin bir doğrulaması niteliğinde değerlendirilebilir. Bununla birlikte, sosyal transfer kaynaklarının verimsiz dağıldığı ve eğitim önemli alanlarda verimsiz yatırımların yapıldığı sonucundadır. Özellikle yaşlı çalışanlar için yatırımların kurslara ağırlık verilerek yeniden dağıtılması gerektiği çıkarılabilecek ilk politika önerileri arasındadır.
Kopenhag kriterleri açısından Türkiye ekonomisinin Avrupa Birliği'ne uyumu

YÜKSEK LİSANS TEZ OZU KOPENHAG KRİTERLERİ AÇISINDAN TÜRKİYE EKONOMİSİNİN AVRUPA BİRLİĞİ'NE UYUMU Nazım ÇATALBAŞ İktisat Anabilim Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ağustos 2000 Danışman: Prof. Dr. S. Rıdvan KARLUK Türkiye-Avrupa Birliği ilişkileri, Türkiye'nin Avrupa Ekonomik Topluluğu'na ortak üyelik başvurusu ile başlamıştır. Türkiye 14 Nisan 1987'de Avrupa Topluluğu'na tam üyelik için başvurmuştur. Bu Başvuru, ekonomik ve siyasi gerekçelerle kabul edilmemiştir. 21-22 Haziran 1993 tarihlerinde toplanan Kopenhag AB Konseyi tam üyelik kriterleri belirlemiştir. Bu kriterler; demokrasiyi, hukukun üstünlüğünü, insan haklarını, azınlıklara saygıyı ve azınlıkların korunmasını teminat altına alan kurumların istikrarını sağlamak, işleyen bir pazar ekonomisine sahip olunmasının yanı sıra, AB içindeki rekabet baskısı ile piyasa güçleri karşısında durabilmek kapasitesine sahip olmak, siyasi, Ekonomik ve Parasal Birlik de dahil olmak üzere tam üyelikten kaynaklanan yükümlülüklere uyum yeteneğinde bulunmaktır. 11-12 Aralık 1999 tarihlerinde toplanan AB Helsinki Zirvesi'nde, Türkiye aday ülke olarak kabul edilmiştir. Türkiye'nin katılım görüşmelerine başlaması için siyasi kriterlere ve tam üyelik için diğer kriterlere uyması gereklidir. Türkiye'nin AB'ne entegrasyonunda en büyük sorunu makroekonomik istikrarsızlıktır. Türkiye 9 Aralık Kararları'nın başarılı olması ve AB'nin verdiği yardımları artırması koşuluyla AB'ne uyum sağlayacaktır.