turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Modern sanatta kolaj ve öğesel parçalılık uygulamaları

İlk çağlardan günümüze kadar uzanan süreçte oluşan resim sanatı, belkiihtiyaçtan, belki de estetik kaygılardan ve görsellik olarak yapılmaya çalışılmıştır. Endüstrileşme ile beraber gidilen Modern Çağ günlük yaşamda sürekli farklı ürünlergetirirken, resim sanatçıları da bu farklılığı çalışmalarında kullanmaktan kendilerinialıkoyamamışlardır. Tam olarak bu hedeften yola çıkarak ilk olarak Kübizm'le sanat tarihine giren ve 20. yüzyıla adını yazdıran öğe parçacık kolaj teknikleri bu tezin konusunu oluşturmaktadır. Birçok kişinin bu alanla ilgili araştırmalarının hepsinde kolajın eğitimdekiyerinden bahsedildiği, kolajın resim sanatındaki etkisi hatta Türk sanatçıların bu teknikleri gerektiği kadar kullanmadığı gibi sonuçlar çıkmıştır. Kolaj sanatınınetkileriyle mekanlarda sanat nesnesi haline çevrildiği görülmektedir. Nitel araştırma yöntemlerinin kullanıldığı bu çalışmada, literatür taramasınabaşvurulmuş, betimsel yöntem kullanılmıştır ve elde edilen verilerin değerlendirilmesi sonucunda durum tespiti yapılmıştır. Sonuç olarak kolaj tekniğinin ülkemizde ve modern sanatın merkezi konumunda olan farklı ülkelerde sıklıkla kullanılan bir yaklaşım olduğu ortaya çıkmıştır.
Çağdaş sanatta yabancılaşma

Sanayileşme süreci ile dünya toplumlarına yayıldığı görülen kitle kültürü, modern çağlara tüketimin endüstrileşmesi, zaman algısının muğlaklaşması, iletişimin sanal mecraya taşınması gibi dönüşümleri getirmiş ve bu gibi sebeplerle günümüz toplum ve bireyci değerlerin topyekun geçmişşten ayrıştığı gözlenmiştir. Geleneksel düzenin dönüşümü ile modern bireyin bilincinde görülen değişimlerin, bireyin iç ve dış dünyasından toplumlara yansıdığı görülmüştür. Küreselleşmenin etkisiyle de birey olma eyleminde değişikler meydana gelmiş ve tek tip bireyler türeyip değer algısını yitimine sebep olmuştur. Değer algısını yitiren birey, herkesten ve her şeyden kendini izole ederek, geçici ve uzun süreli olmayan suni arzuların peşinden koşarak kendi benliğinden yabancılaşması söz konusudur. Bu bağlamda 'çağdaş sanatta yabancılaşma' adlı bu tezdeki yaklaşımlar okunan kaynaklar sonucu ulaşılan veriler ile zamanın akışına tanıklık eden ve bir sesi olan sanat dalları eşliğinde açıklanacaktır. Aynı zamanda araştırma Eskişehir ilindeki bireylerin gözlemleri ile disiplinler arası sanat pratikleri yer almaktadır.
Çağdaş Türk Resmi, Burhan Temel

' Çağdaş Türk Resminde Burhan Temel ' başlıklı bu tez çalışmasında Burhan Temel' in yaşamı, sanatçı kimliği, eğitimci yönü ve eserleri incelenmiştir. Türk Resmi'nde kimlik arayışı, öze yönelme hareketi, biçim ve konu sorunu olarak ele alınmıştır. Çağdaş Türk Resim Sanatı gruplar halinde incelenmiş ve Burhan Temel' in sanatı, eserleriyle Türk Resim Sanatı'na kazandırdıkları araştırılmıştır. Bu bağlamda tez çalışmasının birinci bölümünde Burhan Temel' in sanatına zemin hazırlayan; Çağdaş Türk Resmi'nde Batı etkisi, Cumhuriyet sonrası gelişmeler ve Çağdaş Türk Resmi'nde gruplaşma eğilimleri incelenmiştir. İkinci bölümde ise Burhan Temel' in sanat hayatı ve eserleri biçim içerik bağlamında değerlendirilmiştir. Çalışmanın Üçüncü bölümünde II. Dünya Savaşı sonrası Türkiye'de sanat ortamı dönemin politik koşulları bağlamında incelenmiştir. Ayrıca bu bölümde Burhan Temel' in sanat yaşamını derinden etkileyen Onlar Grubu ile ilgili bilgi de yer almaktadır. Çalışmanın Dördüncü bölümü ise tez çalışması için en özgün bölümdür. Bu bölümde Burhan Temel' in yaşamı ve eserleri incelenerek literatüre kazandırılmıştır.
Başlangıçtan 1950'lere kadar Türk resminde manzara

Türk Resim sanatında manzara resimleri ilk olarak, minyatürlerde anlatımı güçlendirmek için kullanılmış. Minyatürlerde görülen bu manzaraların figürlerdenbağımsız olarak, tek başına ele alınması 18. yy da görünmeye başlanmıştır. Bu değişiklikte Osmanlı İmparatorluğu içerisinde görünüleri resimleyen yabancı ressamlar etkili olmuştur. 19. yy da askeri okullarda yer alan resim derslerindegenellikle manzara konulu resimler yapılıyordu. Zamanla fotoğraftan da yer alanılarakBatı tekniğine uygun manzaralar yapılmaya başlandı. Batı anlayışına koşut bu gelişmelerde yurt dışına resim eğitimi için gönderilen Osmanlı ressamları etkili olmuştur. Alınan eğitimle bağlantılı olarak, bir süre sonra manzara resimlerindegözlem ön plana çıkmış, Çallı kuşağıyla beraber izlenimci etkiler görülmeye başlamıştır. Daha sonra, sırasıyla Müstakiller, D Grubu, Yeniler, Onlar Grubu gibi grup hareketleri ve bireysel çıkışların ardından 1950'lerin ilk yarısından başlayarak soyut eğilimler kendini göstermeye başlamıştır.
Gizemli, büyülü, tuhaf imgeler

'Gizem', 'büyü', 'tuhaf' kavramları, eserlere duyduğumuz yakın ilginin kaynakları hakkında ipuçları barındırmakta ve yeni eserlerin ortaya çıkışında bu kaynaklardan yararlanılması, ilham verici olanaklar sağlayabilir görünmektedir. Bu tez çalışması, eserlere duyduğumuz ilginin köklerini, kavramlar çerçevesinden keşfederek insan doğası ile bağ kurmayı amaçlamaktadır. İnsanın dünyayı ve çevresini anlamlandırma mücadelesi içerisinde derinleştirdiği bu kavramların, sanat tarihi boyunca üretilen eserleri beslediği görülmektedir. Bilinmeyene karşı ilgimiz, merak ve keşfetme güdülerimizi harekete geçirmekte, sanat eseri de bu yolla var olabilmektedir. İnsan, büyü ile dünyayı şekillendirme arzusunu ancak yanılsama ve hayal gücünün sınırsızlığının da getirisiyle, başka bir gerçeklik formu olarak sanat eserlerinde mümkün kılabilmiştir. Sanat eserinin sunduğu bu yeni gerçeklik, doğa yasalarına aykırılıklar gösterebilmektedir. Tuhaf bulduğumuz bu görüntüler belleğimizde dikkat çekici etkiler bırakabilmektedir. Eserlerde yer alan bilinmezlik duygusu ve gizem, büyüsel etkiler ve tuhaflıklar eser ile izleyicisi arasında çekim gücü oluşturmakta, çalışma kapsamında vazgeçilmez unsurlar olarak değerlendirilmektedir.
Seramik takılarda yaratıcı imgelem

Sanat, disiplinler arası etkileşime dayalı bir kavramdır. Disiplinlerden önce bireysel baktığımızda bir sanat eserinin oluşması için sanatçının kendisini, onun sanat eserinde görmemiz gerekmektedir. İnsan zihni sınırsız imgelem gücüne sahiptir. Bu da onu ilk çağlardan beri yönlendirerek günümüze kadar ulaşan yapıtları tamamlamasını sağlamıştır. İnsanların yaşam kültürlerinde önemli bir yere sahip olan takı, sanat alanı içerisinde de büyük bir öneme sahiptir. Kemik ve taşlarla başlayan takı serüveni günümüze kadar gelişerek devam etmiş bugün malzeme ve kullanım açısından aklın sınırlarını zorlayacak hale gelmiştir. Teknolojik gelişmeler hayatın her alanını yakından etkilemiş, insanlara ve onların yaşam biçimlerine yön vermiştir. Bu değişim sırasında yeni yaklaşımlar ortaya çıkmış ve sanata bakış açısında köklü değişimler olmuştur. Tüm bu değişim ve yaklaşımlar sanatın her alanında olduğu gibi takı sanatında da etkilerini göstermiş, altın, gümüş gibi değerli madenlerden oluşan takıların yerini günümüzde farklı malzemeler almıştır. Artık takı yapımında kullanılan malzemeler de çeşitlilik gösterdiği için takı kullanımı da amacı dışına çıkmış, sanat eseri olma yoluna doğru gitmiştir. Bu durumdan yola çıkarak takı sanatında alternatif malzeme olarak seramiğin kullanımı ve seramik takılarda yaratıcı imgelem bu tezin konusunu oluşturmaktadır.
Pedagojik sanat eleştirisi yönteminin öğrencilerin eleştirel düşünme becerilerine etkisi

Amaç: Bu araştırmanın amacı, pedagojik sanat eleştirisi yönteminin öğrencilerin eleştirel düşünme becerilerine olan etkisinin belirlenmesidir. Araştırma 2020- 2021 Eğitim-Öğretim yılında Diyarbakır iline bağlı Çınar ilçesindeki bir ortaokulun 8. sınıfında öğrenim gören 2 şubedeki 18 kız ve 27 erkek olmak üzere toplamda 45 öğrenci üzerinde yapılmıştır. Deney grubu 23, kontrol grubu ise 22 öğrenci içermektedir. Yöntem: Bu çalışmada uygulama öncesinde ve sonrasında deney ile kontrol gruplarında uygulanan ön test ve son test odaklı yarı deneysel model kullanılmıştır. Deney ve kontrol grubunun oluşturduğu 45 kişilik çalışma grubuna ön test ve son test olarak 'Eleştirel Düşünme Ölçeği' ugulanmıştır. Deney grubuna pedagojik sanat eleştirisi yöntemi ile dersler işlenirken, kontrol grubuna ise müfredat eşliğinde dersler işlenmiştir. Bulgular: Araştırmada veriler sonucunda pedagojik sanat eleştirisi yönteminin öğrencilerin eleştirel düşünme becerilerine etkisine dair olumlu veya olumsuz sonucunun olup olmadığı, deney ve kontrol gruplarının ön test ve son test puanları karşılaştırılarak incelenmiştir. Deney grubundaki öğrencilere pedagojik sanat eleştirisi yöntemi ile kontrol grubunda ise sadece görsel sanatlar müfredat programı ile görsel sanatlar dersi işlendikten sonra eleştirel düşünme ölçeği son test olarak her iki gruba uygulanmıştır. Deney ve kontrol gruplarındaki öğrencilerin eleştirel düşünme ölçeği son test puanları arasında; analiz, çıkarım ve açıklama testlerinde anlamlı bir fark olmadığı(p>0.05); değerlendirme, yorumlama ve öz düzenleme testlerinde ise anlamlı bir fark olduğu(p<0.05)görülmüştür. Sonuçlar: Görsel sanatlar dersinde ilgili konularda pedagojik sanat eleştirisi yöntemi ile ders işleyen öğrencilerin, bu derste MEB Görsel Sanatlar Ders Müfredatına göre ders işleyen öğrencilere oranla eleştirel düşünme becerilerinin arttığı görülmüştür.
Constantin Brancusi ve spiritüel kuş imgeleri

Modernizm, değişen dünyaya paralel gelişen sanatsal ve kültürel akımdır. Bu yüzden modernizmin tanımını yaparken tek bir nedenle ilişkilendirmek mümkün değildir. Bu dönem sanatçıları nesnelerin varlığını sorgulamaya başlarken mükemmeliyetçi tavır yerini daha özgün, sadeleştirilmiş ve yalın formlar içeren düşünceye bırakmıştır. Nesneleri oluşturan şeyin, ne olduğu ile ilgilenen sanatçılardan olan Constantin Brancusi 20. yy da ortaya koyduğu eserlerinde nesnelerin özünü yakalamayı hedefleyerek gerçekle görünenle ilgilenmeyi bırakıp soyutlama yolu ile görünenin ardındaki gizemli gerçekliğin peşine düşmüştür. En yalın haliyle biçimlerini ortaya koymuş ve spiritüalizm sanki onunla var olmuştur. Çağdaş bir primitif olarak değerlendirilmesi mümkün olan ve özünde mistik öğeler taşıyan kuş imgeleriyle Brancusi modern sanat tarihinin başyazarlarından birisidir. Tüm bu çözümlemeler ve değerlendirmeler ışığında ele alınan ''Constantin Brancusi ve Spiritüal Kuş İmgeleri'' başlıklı çalışma raporu kapsamında spiritüel düşünce ele alınmış ve sanatçının soyutlamaya yönelişi, formu ve nesneyi algılama biçimini sorgulanarak tezi destekleyen çalışmalarda uygulama amaç edinilmiştir. Sonuçta elde edilen veriler yapılan özgün çalışmalarla konu, içerik ve biçim bağlamında ilişkilendirilmiştir.
Klasik Osmanlı Dönemi (16. YY) revzen pencerelerinin modern cam teknikleri ile yeniden yorumlanması

Anadolu da Ortaçağ dan Endüstri Devrimi ne kadar olan dönem içindeki cam üretiminin tarihçesi, yapısall özellikleri ve teknolojisi çok az bilinmektedir. Bunun nedeni bu konuda sistematik çalışmaların azlığıdır. Bugüne kadar gerçekleştirilen sınırlı sayıdaki çalışmalarda, Selçuklu ve Osmanlı Dönemleri ne ait cam buluntularınsadece görsel özelliklerinin arkeoloji ve sanat tarihi yöntemleri ile incelenmesi ve değerlendirilmesi yapılmış, ancak güzel sanatlar uzmanlığında bu buluntulardeğerlendirilmemiştir. Bu araştırmanın konusu; 1500- 1600 yılları arasında yapılmış Klasik Osmanlı Dönemi camilerine ait nakışlı pencereleri araştırarak, cam sanatı kapsamında incelemek ve yapılan bu incelemeler doğrultusunda kullanılan geleneksel motif ve teknikleri, modern yöntemler aracılığıyla uygulamaktır. Konunun özgünlüğü gerekli literatürler taranarak seçilmiştir. Kültürel bir miras olan geleneksel yapıdaki sanat eserlerimiz, cam sanatı kapsamında incelenmek üzere oldukça nadir ele alınmıştır. Bu bağlamda tercih edilen araştırmanın, gelecek araştırmacılara katkı sağlaması ve üretilen eserlerin, tarihteki örneklerine de ışık tutması amaçlanmaktadır
Paris Ulusal Kütüphanesi Suppl. Turc. 242 Numaralı Metaliü's Saaade yazma eserdeki yaratık ve cin tasvirlerinin, 16. yy. muhtelif eserdeki örneklerle analizi

çok kültür ve mitolojide de yüzyıllardır karşımıza çıkan yaratık ve cin; demon karakterleri Doğu kültürüne ait yazma eserlerde birbirinden farklı konular ve sahneler içinde yer bulmuştur. Bozkır sanatkarı Mehmed Siyah Kalem'in yaşamı, eserleri ve bilhassa demon karakterleri sanat tarihçileri tarafından yıllardır üzerinde araştırma konusu olmuştur. Üstadın demonlarının ışığında çıktığımız yolda, 16. yy.'a ait Metali'üs Saade yazma eserlerindeki yaratık ve cin karakterler içeren sahneler, kompozisyon bütünlüğü, renk ve teknik analizinin yanı sıra, figürlü sahnelerin detaylı çizim ve karakter özellikleri incelenmiştir. Yaratık ve cinler kimi nüshalarda padişahı, baş cini ya da devlet erkanından önemli bir zatı koruyan iyilik timsali gösterilirken; kimi nüshalarda Batı'da atfedildiği gibi şeytani özelliklerle tasvir edilmiştir. Kiminde hayvandan çıkışlı karakter özelliklerinin yüklendiği demonlar olduğu gibi, kimi sahnelerde yaratık diye adlandırılabilecek karakterler görülmektedir. Metali'üs Saade yazma eserlerindeki yaratık ve cin karakterlerin detaylı analizinin ardından oradaki yaratık ve cin karakterleri ile 16. Yüzyıl'daki muhtelif eserlerdeki benzerlik ve farklılık gösteren nüshalar belirlenmiş, analizi yapılmış ve sonuçlara ulaşılmıştır. Demonların; yaratık ve cinlerin bulunduğu sahnelerin kompozisyon bütünlüğü, konusu, uygulama tekniği ve renklerinde farklılıklar olsa dahi; anatomik özellikleri, uzuvlarındaki detaylar, ten dokuları, benzer kıyafet ve aksesuar özellikleri benzerlikler göstermektedir. Bilhassa kafa yapısı ve portre detaylarındaki karakteristik özelliklerin benzerlikleri üzerinde çizim analizlerinde çokça detay belirlenmiştir. Demonları vücut hareketleri, mimikleri ve özellikle göz yapılarındaki benzerlikler de üzerinde durulan konulardan olmuştur. Metali'üs Saade yazma eserindeki yaratık ve cin karakterlerinin incelenmesinde teknik özellikler ve kompozisyon analizinin yanında, oradaki dilsiz karakterlerin konusu, anlatmak istedikleri ve de en önemlisi izleyiciye yansıyan duygu analizleri de tezimizin kapsamını oluşturmuştur. Ana eser ışığında 16. yüzyılın ikinci yarısına ait muhtelif yazma eserlerde de benzer bir disiplinle analizler yapılmıştır.
STEAM Eğitimi ve görsel sanatlar öğretmen adaylarının STEAM Eğitimi hakkındaki görüşleri

Amaç: Bu araştırmanın amacı STEAM Eğitimi ve Görsel sanatlar öğretmen adaylarınınSTEAM eğitimi hakkındaki görüşlerini belirlemektir. Bu doğrultuda görsel sanatlar öğretmen adaylarının STEAM Eğitimi hakkındaki görüşlerini farklı değişkenlere göre farklılık gösterme durumları belirlenmiştir. Yöntem: Bu araştırmada nicel araştırma yöntemlerinden betimsel tarama modeli kullanılmıştır. Araştırmanın çalışma grubu Atatürk Üniversitesi Eğitim Fakültesi'nde öğrenim gören görsel sanatlar öğretmen adayları oluşturmaktadır. Toplanan veriler araştırmacı tarafından geliştirilen görsel sanatlar öğretmen adaylarının STEAM eğitimi hakkındaki görüşleri ölçeği ile toplanmıştır. Ölçek beşli likert tipinde ve 15 maddeden oluşmaktadır. Araştırmada ulaşılan veriler bilgisayar ortamına aktarılmış verilerin analizinde SPSS 26 ve AMOS 26 istatistik paket programlarından yararlanılmıştır. Bulgular: Araştırmadan elde edilen verilerin görsel sanatlar öğretmen adaylarının STEAM eğitimi hakkındaki görüşleri ölçeğinden aldıkları puanların cinsiyet, mezun olunan okul türü ve sınıf düzeyi değişkenlerine göre istatistiksel olarak anlamlı bir fark gözlemlenmemişancak araştırmaya katılan katılımcıların daha önceden STEAM eğitimi ile ilgili bir deneyimyaşanması değişkeninde istatistiksel olarak anlamlı bir farkın olduğu görülmüştür. Sonuçlar: Bu araştırmada elde edilen bulgular sonucunda araştırmaya katılan görsel sanatlar öğretmen adaylarının genelinde STEAM eğitimine yönelik bakışlarının olumlu olduğu tespit edilmiş ve ölçekten alınan puanların cinsiyet, mezun olunan okul türü, sınıf düzeyi gibi değişkenlerde farklılık göstermediği ortaya çıkmıştır.
Tüketim atıklarının dönüşüm sürecinde sanatsal metamorfozu

Tüketimin artıp kirliliğin çoğaldığı yaşadığımız dönemde oluşturulmaya çalışılan geri dönüşüm ve yeniden yapılandırma bilinci doğrultusunda çalışmalar yapmak sanatın ve sanatçının dikkatini çekmektedir. Tepkisiz kalınamayacak kadar yoğunlukla hayatımızın içinde olan atık sanat dünyasında da tepkisel ve anlatımcı tavrıyla yerini almıştır. Endüstriningelişip sanayi üretimlerinin önüne geçilemez bir şekilde artması sanata malzeme konusunda ışık tutmaktadır. Tüketim sonrasında elimizde kalanlarla üretim yapmanın geliştirilmeyeçabalandığı günümüz şartlarında farklı bakış açılarıyla değerlendirmeler yapılmaktadır. Hızlı yaşam ve pratik kullanım hayatı kolaylaştırdığı gibi tüketim nesnesi olarak sanattadeğerlendirilse de toplum bilincinde çöp olarak yerini almaktadır. Atık nesnelere estetik görüntü kazandırarak kamusal alanlarda ya da bireysel kullanımlarda faydacı eserler üretmek konusunda sanatın ulaşılabilirliği tartışılamaz. Evrensel olan sanat toplumun içinde bulunduğu sorunları sorun edinip onlara çözüm getirme konusunda destekçidir. Bu konu üzerinden dünya çapında birçok sanatçı fikirlerini eserleriyle aktarmışlardır. Bu tez çalışmasında; giderek artan ve kirliliğe sebep olan doğada yüzyıllarca çözünmeyerek sadece bizim değil gelecek nesilleri de tehlike altına sokan tüketim nesneleri üzerinde üç boyutlu çalışmalar yapılması planlanmaktadır. Tüketim nesnelerinin sanat eserine dönüşümü sırasındaki metamorfozu, tüketim kültürü, toplumdaki etkisi, geri dönüşüm ve yeniden yapılandırma olarak değerlendirilecektir.
Bir resim oluşum sürecinin araştırılması (Estetiğin bir olanağı olarak, doğanın matematiği matematiğin doğası)

Bir anlatım, bir anlatıcıyı, bir anlatıyı ve bir anlayanı varsayar. Burada 'soran' olarak ele alınan anlatıdır. Bir plastik yapıtla sanatçının neyi anlattığına karar vermek için sanatçının kendisi bile yetke değildir. Sanatçının asıl amacı bir şey anlatmak değil, bir ürün yaratmaktır. Aksi olsaydı o, bunu birkaç sözle kolayca söyleyebilirdi. Yine de yapıtta bir niyetliliğin olduğu kabul edilmelidir. Ancak burada açık bir niyetten söz edilmemektedir. Burada niyetin anlaşılması, izleyenin yorumudur. Bu yüzden plastik yapıt okunacak bir metin değildir. Ortada adlandırılması, yorumlanması mümkün olan bir yapıt vardır demek daha doğru olur. Sanatçının niyetinin kökeni arayıştır. Arayış bir çaba, bir 'deney'dir. Ancak bu deney, sınamak ve kanıtlamak üzere kimi varsayım ve savlara sahip değildir. Ve 'deney'den elde edilen ve edilecek olan sonuçları 'yasa' kılmayı amaç edinmemektedir. Amaç bir 'yere varmak değil, 'yol'da olmaktır.
Tekstil yüzey tasarımı yaratı sürecinde renk

Renk; tekstilin tasarlama ve üretimin sürecinden, tüketici tercihlerine kadar tüm aşamalarında etkin bir biçimde yer alır. Endüstri Devrimi'yle tekstilde üretim, neredeyse baştan sona değişir. Bu aşamadan sonra tüm uygulamalı sanatlar gibi tekstil de teknolojik gelişmelerden, sanat akımlarından, sosyo-ekonomik koşullardan ve kültürel olaylardan etkilenir. Dijital Çağ olarak nitelendirilen 21. yüzyıla geldiğimizdeyse farklı bir renk anlayışıyla karşılaşırız. Çalışma kapsamında bu değişim, Endüstri Devrimi'nden Dijital Çağ'a kadar seçilen tekstil yüzey tasarımlarıyla açıklanmıştır. Tüm bu bilgiler, özel bir süreç olarak ele alınan yaratıda rengin konumunu sorgulamaya hizmet etmektedir. Bu çalışmada, alanda klasikleşmiş bir yaklaşım olarak kabul gören Wallas'ın modeli üzerinden tekstil tasarımcısının yaratı sürecinde 'renkle ilişkisi', 'rengin renkle ve rengin biçimle olan ilişkisi' irdelenmiştir. Ancak hiçbir zaman net çizgilere sahip olamayacak bir konu olan yaratı sürecinde rengin etkisi, bireysel yaratı süreci içerisinde yapılan yüzey tasarımlarıyla örneklenmeye çalışılmıştır.
Marcel Duchamp'ın 'Boİte-en-valise /Bavul içindeki kutu' adlı eserine eleştirel bir bakış

20. yüzyıl sanatında, en etkili figürlerden biri olan Marcel Duchamp (1887-1968), günümüz sanatında Neo-Duchamp ve Post-Duchamp olarak etkinliğini sürdüren belirgin bir sanatsal tavrın öncüsü olarak konumlandırılmıştır. Sanatçının, koleksiyon ve koleksiyonerlik düşüncesini barındırdığı zannı yaratan 'Boite-en-valise' eseri ve devam serisi olarak üretilmiş olan 'yeşil/ bej/kırmızı kutu' vb. diğer eserlerinin bütünsellik içerisinde ve derinlemesine incelenmesi tez konusunun temel amacı olmuştur. Tez konusu nitel bir çalışma olarak gerçekleştirilmiştir. Çalışma, Duchamp'ın sanatında 'Boite-en-valise' adlı eserinin önemi; eserin kendisi ve devam serilerinin neden-sonuç ilişkilerinin irdelenmesi; Duchamp'ın söz konusu eserinin çağdaş sanatçılar üzerindeki etkisinin incelenmesi; ve elde edilen verilerin tasarım sürecine dahil edildiği bir sanatsal uygulama alanının yaratılması olarak aşamalandırılmıştır. Marcel Duchamp'ın 'Boite-en-valise /Bavul içinde kutu' adlı eseri, yalnız 20. Yüzyıla özgü bir kapsamda olmayıp, geçmişşten günümüze biricik niteliğiyle 'sanat yapıt ı'na atfedilen 'ineta değeri'/ 'gösterge değeri'/ 'sergi değeri'ni sorgulaması, dolayısıyla sorgulatması ve üretim sürecini görünür kılması açından büyük bir önem arz eder. Bu çalışmada, 'Boite-en-valise' nesnel bir biçimde incelenerek bir sanat yapıtını anlamanın ve anlamlandırmanın önemi ortaya koyulmuştur. Yapıt, etki ve etkilenmeyi kavramanın, malzemesinin kendisini görünür kılarak/saklayarak zamansal bir sürece dahil olmanın, üretildiği zamanın öncesi ve sonrasına işaret etmenin, üretildikten sonra yeniden üretilme olasılıklarını hesap etmenin bir zorunluluk haline gelişinin kanıtı olmuştur. Günümüz sanatının gereksindiği yorumsama ve eleştirelliğin odağında geliştirilmiş böylesi bir çalışmanın, benzer çalışmalara katkı sağlaması öngörülmüştür.
Keçe yapımı teknikleri ile dekoratif duvar panoları uygulamaları

Su ile ıslatılmış yünün sıcak ortamda dövülerek, yün lifinde bulunan pulcuk tabakaların açılarak birbirine kaynaşması ve bir yüzey oluşturmasına keçe denir. Keçe, elyafların dokunulmadan ancak bir araya getirilerek yoğunlaştırılması sonucu birbirine bastırılması ile oluşur. İşlevsel kullanımının yanında, sanatsal çalışmalarda, yüne istenilen şeklin verilmesi, keçenin kullanım alanını genişletmiştir. El sanatlarının içinde önemli bir yere sahip olan keçenin hammaddesi yündür. Keçe ürünlerinde yün, genellikle doğal rengi ile birlikte, yanı sıra arzu edilen diğer renklerde de boyanarak kullanılmaktadır. Keçe üretim tekniği ülkemizde sanayi üretimi, tepme keçe üretimi ve kuru keçe üretimi olmak üzere üç şekilde yapılmaktadır. İğneli keçe, yün liflerinin ince uçlu bir iğneyle delinerek birbirine kenetlenmesiyle oluşur. Bu tür keçe yapımı hobi amaçlı ya da sanat için kullanım durumlarında sık sık kullanılır. Tepme keçe, önce sabun suyunda ıslanan ve daha sonra kumaş ile aynı kalınlığa gelene kadar ovalanan yün liflerinin birbirine kenetlenmesi ve sıkıştırılması yöntemidir. Su ile sürtünmeden kaynaklanan basınç uygulandığında lifler birbirine kaynaşır. Kuruduğunda lifler birbirine karışmış halde kalır. Keçenin ilk defa nasıl yapıldığı ve kullanıldığı hakkında kesin veriler olmamasına rağmen; kullanımına ait en eski yazılı belge Homeros'un İlyada adlı eserindedir. Keçe, yeryüzünde bilinen en eski tekstil yüzeyidir. Keçe yapım ve kullanımı, göçebe hayatın sonuçlarından biri olarak, hayvancılığa önem veren Türklerin yaşamında giderek yaygınlaşmaya başlamış ve Türk sanatları içinde önemli bir yere sahip olmuştur. Keçecilik mesleğini ve keçe üretimini, gelişen teknoloji ve değişen yaşam şartları etkilemiş olup, zaman içerisinde usta ve atölye sayısında düşüş meydana gelmiştir. Yapılan bu çalışmadaki amaç; günümüze kadar, keçeciliğin geldiği noktayı örneklerle ortaya koymak, farklı sanatsal boyutlar kazandırarak, zenginleştirilmiş ve geliştirilmiş dekoratifçalışmalar yapmak ve keçe üretiminin devamına yönelik görsel önerilerde bulunmaktır