turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Sanat eğitiminde drama ve yaratıcılığın önemi

Tamer BALIKÇI. 'Sanat Eğitiminde Drama ve Yaratıcılığın Önemi' , Niğde Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Kasım 2001. Bu tezin asıl amacı, dramanın bilimsel ve sanatsal eğitimin etkileyici ve bilgilendirici alanlarındaki durumunun incelenmesi ve başlıca çocuk oyunlarının özellikleriyle ilgili araştırmasını yapmaktır. Bu çalışma, tarayıcı tarzda açıklayıcı bir araştırmadır. Edebiyatın tenkidi ile elde edilen bilgilerin bir bölümü, çalışmanın başlangıç noktasını oluşturmaktadır. İncelemenin bulgular ve verileri aşağıdaki gibidir: Yaratıcı Drama bir sanat eğitimidir. Çünkü güzel sanatların tüm alanlarındaki eğitiminde amacını, ilkesini ve imalarım içermektedir. Ayrıca, yaratıcılığı geliştiren bir eğitim metodudur ve yaratıcı bireyin eğitiminde bağımsız bir alandır. Drama, öğrenmede yeni, gerçek bir ekoldür. Bilgiyi ezberleme ve biriktirmeye dayalı bir eğitim sisteminde, kişi ya da öğrenen, çeşitli kuralların tasvibinden kendilerini alıkoy amayabilir; araştırma, paylaşma ve yaşamayla bu fikre sahip olur. Böylece drama eğitim sisteminde önemli bir ihtiyaç haline gelir. Yaratıcı Drama çağdaş bir anlam kazanmıştır. Bu sebepten dolayı drama yapmak; oyun oynamak, okul tiyatrosu ve özellikle oyun kavramlarından çok farklıdır. Netice itibariyle yine de Yaratıcı Drama bu kavramları içermektedir. Örneğin, özgürlük, sonsuzluk ve kendiliğinden olan oyunların özellikleri yaratıcı dramaya kaynak oluşturmaktadır. Yaratıcılığın geliştirilmesi ve yaratıcı insanların eğitilmesi zaman içinde baskın gelen toplum kurallarına uyan kişiler için de eğitim sistemi önemlidir. Böylece Eğitimsel Yaratıcı Dramanın, metot ve disiplin olarak Türk eğitim sisteminde yer alması önemlidir. Her şeyden önce, yaratıcı drama alanında eğitim olması için 'drama' tüm öğretmen yetiştirme programlarında bir 'mecburi ders' olarak öğretilmeye başlanması uygundur. 11 Halkı ilgilendiren konularda, teorik ve pratik anlamda Yaratıcı Drama yaygınlaşmalıdır. Bunun için Milli Eğitim Bakanlığı, Kültür Bakanlığı, Çağdaş Drama Toplumu ve Eğitim Fakülteleri arasında işbirliği çalışmasına gidilmelidir.
Heykelde geometrik soyutlama

Heykelde Geometrik Soyutlama başlığı ile ele alınan çalışmada heykel sanatı içerisinde geometrik soyutlama kavramı esas alınarak, 1900 ve 1950 yılları arasında heykel sanatında gelişen, değişen plastik yargıların açıklanması amaçlanmıştır. Radikal değişikliklerin olduğu bu dönemlerde, gerçek kimliğini kazanan modernist heykelin değişimine paralel olarak geometrik soyutlama kavramının gelişimi de yansıtılmaktadır. Sanat yapıtında yapılan bu devrimin tanımlaması soyutlama olarak adlandırılır. Soyutlamanın sanat tarihindeki başlangıcı irdelenirken primitif ve arkaik dönem sanatındaki soyutlama anlayışına dikkat çekilmektedir. İlkel dönem sanatçısının dünyayı görme ve çözümleme becerisi mutlak bir soyut anlatıma değil, bir nesne figür görüntülerinin sembolize edilişine dayanır. Uygar toplumlarda ise, bireyi soyutlamaya, geometrik biçimlere götüren neden, öze ulaşma isteğidir. Öze ulaşmaya çalışan sanatçı tarafından imgelerin yüklendiği yeni anlamlar, geçmişşteki anlamları ile birlikte, düşünsel ve ruhsal olarak yeniden ortaya konur. Heykel sanatında geometrik soyutlama sürecinde sanatçılar ve akımlar bölümleri ile 19. yy sonralarında, Endüstri devrimi sonucunda oluşan değişikliklerin sanatçıya nasıl yansıdığı ve buna bağlı olarak soyutlama ve geometrik soyutlamanın ortaya çıkış nedenleri incelenmeye çalışılmıştır. Konu incelenirken geometrik soyutlamaya kaynaklık eden sanatçılar ve yapıtları, ayrı ayrı ele alınarak değerlendirilmiştir.
Seramik sanatçısı Mustafa Tunçalp ve eserlerinde çini sanatının etkileri

Sanatçı Mustafa Tunçalp'in Türk Seramik Sanatında önemini ve eserlerinde kullandığı Türk desenleri etkilerini bir kaynakça çerçevesinde paylaşmayı amaçlayan bu araştırma üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde; hayatının büyük bir kısmını seramik sanatıyla iç içe geçiren ve seramik yapmayı yaşam tarzı haline dönüştüren Mustafa Tunçalp'in yaşam öyküsü, çalışma hayatı ve sanat etkinliklerinin detaylarından bahsedilerek, Sanatçının seramik sanatına katkılarına tanıklık eden birçok kişinin görüşlerine yer verilmiştir. Çalışmanın ikinci bölümünde; çininin tanımı, tarihçesi anlatılmıştır. Geleneksel Türk seramik sanatının oluşum aşamaları ve çağdaş Türk seramik sanatına olan etkilerine yer verilerek, eserlerinde çini sanatından izler taşıyan seramik sanatçılarından bahsedilmiştir. Bu bölümün devamında, araştırmamın asıl konusunu oluşturan 'Mustafa Tunçalp'in Türk seramik sanatındaki yeri ve eserlerinde taşıdığı, çini sanatının etkileri' anlatılmıştır. Bu anlatım yapılırken Sanatçının yapıtlarında kullandığı çini motifler seçilerek; tarihsel süreçlerinden ve çıkış noktalarından bahsedilmiştir. Tunçalp'in seçilen eserleriyle birlikte o döneme ait motifler görselleriyle birlikte sunulmuştur. Üçüncü bölümde ise; yapılan araştırmalar ve incelemeler sonucu Mustafa Tunçalp'in seramik sanatına bakış açısının ve eserlerinin ışığında, yeni bir yorum katılarak kişisel uygulamalara yer verilmiştir.
Sanata yansıması bağlamında sınır kavramı ve kişisel uygulamalar

Her nesne biçimiyle bir sınır çizer, bu sınırlar içerisinde var olur ve tanımlanır. İnsan dünyaya geldiği andan itibaren, bedeniyle bulunduğu çevrede sınırlanırken, yaşamı da doğum ve ölüm arasında sınırlıdır. İnsan önce var olur, var olduktan sonra kendini algılar, fiziksel ve zihinsel sınırlarla da varoluşunu anlar. Tarihsel süreç içerisinde sahip olduğu sınırların boyutları, işleyişi ve buna yüklediği anlam ile neden olduğu değişimlerle kendini ve dünyayı tanımlar. Bir başka değişle sınır, tarihin akışı içinde insanın gelişimi ile birlikte farklı boyutlar kazanır. Hızla değişen ve dönüşen dünyanın ekonomik, kültürel ve siyasal durumu, toplumsal yapının yeniden şekillenmesi, sınır kavramını yeniden tanımlamıştır. Kapitalizm ve küreselleşmenin doğurduğu, kimlik, cinsiyet, din, dil, ırk, etnisite, göç gibi pek çok kavram, dönemin sorunsalı haline gelmiştir. Bu kavramlar insanları sınırlayarak birbirinden ayrıştırır ve yaşadığı topluma ve kendisine yabancılaşmasına neden olmaya başlar. Bu araştırmada, sanatsal söylemlere yansıyan sınır olgusuna dikkat çekilerek, sanatçıların yapıtları bu pencereden irdelenmek istenmiştir. Ayrıca, sınır kavramının nesne, mekan ve insan olguları ile ilintisi ele alınmış, bunların sanatsal ifade biçimlerindeki değişim ve dönüşüm tarihsel süreç de göz önünde bulundurularak irdelenmeye çalışılmıştır. Bununla birlikte önemli sanatçıların yapıtlarından örnekler verilerek kişisel çalışmaların sınır olgusu ile bağlantısı açıklanmıştır.
Kitle kültürünün sanata yansıması - 'pop art'

Kapitalist sistem gücünü ve varlığını hissettirmeye başladığı andan itibaren modernist teori bir çöküş içine girmiştir. Modernizmin son bulduğu noktada ise kitle kültürü modernizmin içinden yeni bir çağın kültürü olarak doğmuştur. Bundan sonra kitle kültürü, postmodern toplumları simgeleyen bir aşama olarak sürekli eleştiriye maruz kalmıştır. Bu konu tezin birinci bölümünde irdelenerek kitle kültürüne eleştirel yaklaşımları gündeme getirmektedir. İkinci bölümde ise kitle kültürünün yaygınlaşmasını ve topluma etki etmesini kolaylaştırıcı unsurlar ele alınmıştır. Üçüncü bölümde modernizmin karşıtı olarak değerlendirilen kitle kültürünün sanatta uyumlu ve uyumsuz, ciddi ve komik imgelerin çeşitlilik içeren bir biçimde bir araya gelmesi şeklinde yer bulduğu açıklanmıştır. Bu akış içerisinde dördüncü bölümde sanatın kitle kültürüyle ilişki kurmasına neden olan metalaşma olgusu ile yeniden üretim tekniklerinin değer kaybına ve gerçekliğin yitimine yol açtığı üzerinde durulmuştur. Buraya kadar kitle kültürüyle ilgili ortaya konan araştırma bulgularının beşinci bölümde 1960 öncesi ve sonrası sanat akımlarında olmak üzere bir çözümlemesi yapılmıştır. 1 960 öncesi sanat akımlarında kitle kültürünün sanatın yeni bir malzemesi olduğu belirtilmiştir. 1960 sonrası Avrupa ve Amerika'nın sosyo-kültürel yapısına yer verildiği bu çalışmada, Pop Art'in nasıl birtakım haline geldiğine ve hızla benimsendiğine değinilmiştir. Pop Art' a yakın oluşumlarıyla dikkat çeken diğer akımlar ise altıncı bölümde ele alınmış ve bu sanatların giderek güncel konuları problem edindiği anlaşılmıştır. Bu araştırma, sonuç bölümünde sanatın dünyanın bir yansımasına dönüştüğü ve kitle kültürüyle etkileşim içinde olduğu şeklindeki bir saptamayla bitirilmiştir. IV
Endüstriyel seramik kalıplama ve üretim yöntemleri ile sanatsal yorumlamalar

Gelişen teknoloji ile birlikte seramik endüstrisindeki üretim standartlarındaki ve miktarlarındaki artan talepleri karşılamak adına kullanılan üretim yöntemleri sürekli gelişmektedir. Endüstriyel seramik kuruluşlarında amaç, üretimi kolaylaştırarak seri olarak üretim miktarını artırmaktır. Bu sebeple seramik ürünlerin üretim süreçlerinde kullanılan kalıplama yöntemleri, sürekli olarak gelişme göstermektedir. 19. yüzyılın sonlarında sanayileşme, şehirleşmenin hızlanması modernizmin doğuşuna zemin hazırlamıştır. Bu durum teknolojinin sınırsız bir şekilde kullanılması inancını ortaya çıkartmış ve böylece Bauhaus sanat akımı ortaya çıkmıştır. Bauhaus, sanat ve zanaatın bir araya getirmesini amaçlamıştır. Modernist dönem ile seramik malzemeyle oluşturulan farklı bağlar yeni yaklaşımlara yol açmıştır. Postmodern dönem ile sınırların kalkarak her türlü üretim yönteminin kullanılması ile birlikte farklı üslüp ve malzeme kullanımları ortaya çıkmıştır. Günümüz seramik sanatında, sanatçıların farklı uslüp ve anlatım dillerine katkı sağlaması amacı ile kullandıkları birçok tekniğin yanı sıra, kalıplama ve kalıpla üretim yöntemleri de sıklıkla karşımıza çıkmaktadır. Endüstriyel üretim yöntemlerinin sanatsal üretim sürecinde sanatçıya zaman ve üretim kolaylığı sağlamasının yanında, sanatsal bir söylem ve araç olarak da farklı olanaklar sunmaktadır. Çalışmanın ilk bölümünde endüstriyel seramik kalıplama ve üretim yöntemlerine ayrıntılı bir şekilde yer verilmiştir. Tezin ikinci bölümünde ise seramik kalıplama yöntemlerini üretim süreçlerinde kullanan seramik sanatçıları ve yapmış oldukları çalışmalar araştırılmıştır. Üçüncü bölümde ise endüstriyel seramik kalıplama yöntemleri kullanılarak yapılan kişisel uygulamalar yer almaktadır.
Göstergebilim bağlamında tüketim kültürü ve sanat: Enstalasyon

Başlangıcından günümüze kadarki süreçte kapsam alanını genişleten 'sanat', 1910'lu yıllarda avanat-garde hareketler ile başlayıp, 1950'den sonra değişik türden araç-gereç ve farklı tekniklerle harmanlanan, biçim ve içerik bağlamında birçok değişikliğe uğrayan bir yapıya bürünmüştür. İçinde bulunulan çağın sosyo-kültürel yapısı, sanatta yaşanan bu değişimin nedenleri arasında gösterilebilir. 20. yüzyılın ortalarında, Dünya'da yaşanan savaşların neden olduğu yıkımdan kurtulmak isteyen başta ABD ve Avrupa ülkeleri endüstri alanında önemli atılımlar gerçekleştirmiştir. Bu dönemde, gündelik hayatta kullanılmak üzere birçok endüstri ürünü seri şekilde üretilerek toplumların hizmetine sunulmuştur. Fakat bu durum, bilindik 'tüketim' algısını ortadan kaldırarak, 'tüketim kültürü' sürecini aktif hale getirmiştir. Artık 'tüketim' kavramı ile zaruri tüketim anlayışı yerini, 'tüketim kültürü' kavramına bırakmıştır. Özellikle 1980'lerden sonra hayatın tüm alanlarına nüfuz eden 'tüketim' olgusu, birçok sanatçının, sanatsal üretimlerini oluşturma sürecinde beslendiği kaynak olmuştur. 1950'lerde tüketim imgelerini kullanan Pop-Art akımıyla başlayan 'tüketim-sanat' ilişkisi, sonraki süreçte tüketim nesneleri ile biçimlenen bir forma dönüşmüştür. İzleyici, bilindik sanat anlayışı dışında üretilen bu eserleri, anlamlandırma sorunuyla karşı karşıya kalmıştır. Bunun en önemli nedeni, gündelik yaşamda kullanılan nesnelerin işlevlerinden arındırılarak bu nesnelere farklı değerler yüklenmesi eylemidir. Bu süreç, somut kavramların soyut kavramlarla ilişkilendirilme durumunu ortaya çıkarmıştır. Bu durum, eserlerin biçimden ziyade içeriğinin yani eserlerin kavramsal boyutunun ortaya çıkartılmasını zaruri kılmıştır. 1970'lere kadar dilsel göstergelerin anlamlandırılması üzerine yoğunlaşan 'göstergebilim', bu süreçten sonra görüntüsel göstergeler üzerinde de çalışmalar yapmıştır. Göstergebilimciler, oluşturdukları göstergebilim yöntemleri ile sanat eserlerinin analiz edilerek çözümlenebileceğini ortaya koymuşlardır. Enstalasyon, sanatın bir ifade biçimidir. Bu ifade biçiminde anlam derinlerde yatar. Anlamın ortaya çıkartılabilmesi sanatçının esere yerleştirdiği kod ve şifrelerin doğru bir şekilde saptanmasıyla mümkündür. Tezin ana hedefi, 1980 sonrası üretilen sanatsal çalışmalardan beş farklı sanatçıya ait 'Enstalasyon'un 'tüketim kültürü' ile olan ilişkisi, göstergebilimci Algirdas Julien Greimas'ın 'Göstergebilimsel Çözümleme Yöntemi' kullanılarak ortaya çıkartılmaya çalışılmıştır. Bu çözümleme yöntemi; 'Betisel Düzey, Anlatısal Düzey ve İzleksel Düzey' olmak üzere üç aşamadan oluşmaktadır.
Ekspresif portreler

'Ekspresif Portreler' adlı yüksek lisans tezinde insanların, yaşadığı ve tanık olduğu olaylar karşısında verdiği tepkilerin ve bu tepkiler sonucunda bireyin yüzüne taşıdığı ifadeler incelenmeye çalışılmıştır. Bu bağlamda, bir anlatım biçimi ve imge yaratıcısı olan portrenin, tarihsel süreç içerisindeki değişimine yer verilmiştir. Aynı zamanda sanatçıları ve üslupları incelenerek hem kuramsal hem de kavramsal çerçeve oluşturulmaya çalışılmıştır. Portre, sosyal ve psikolojik açılardan da incelenmiştir. Raporda ayrıca, ağırlıklı olarak Ekspresyonist sanatçıların yapmış olduğu portrelere ve bunun dışında Ekspresyonizm akımı içinde yer almayıp, dışavurumcu bir ifade sergileyen sanatçılara da yer verilerek eserleri incelenmiştir. Çünkü burada asıl üzerinde durulan dışavurumcu ifadelerdir. Yağlı boya olarak yapılan bu çalışmaların oluşum aşamasında; yaşanılan çevredeki kişilerin ifadeleri gözlemlenmiş, ayrıca fotoğraflar ve afişlerde yol gösterici olmuştur. Oluşturulan çalışmalarda; ifadelerin anlatımı öncelikli olduğundan benzetme kaygısı güdülmemiştir. Yapılan çalışmalarda lekesel bir çözümlemeye gidilmiştir. Resimlerde çoğunlukla açık kompozisyon hakimdir. Lekeler ve çizgilerin ağırlıkta olduğu bu çalışmalarda renkler, kontrast ilişkiler içerisinde ele alınmışlardır. Aynı zamanda renk ve biçimlerin karşıtlıkları ile de resimler dinamik kılınmaya çalışılmıştır. Yüz ifadelerinin temel alındığı bu çalışmalarda, özgün biçim ve renklerle, özgün kompozisyon kurguları oluşturulmaya, sonuçta ise resimsel bir anlatım dili bütünlüğüne ulaşılmaya çalışılmıştır.
Günümüz sanatında sanat eseri ve değerinin değişkenleri; Andreas Gursky örneği

Günümüz Sanatında Sanat Eseri ve Değerinin Değişkenleri; Andreas Gursky Örneği, başlığını taşıyan bu çalışma ile amaç; Tarihsel süreçte toplumsal değişkenlerin yarattığı sanatsal dönüşümleri belirleyerek, çağdaş sanatın önemli unsurlarından biri olan ekonomi kavramı ekseninde, günümüz sanat ortamının içinde bulunduğu karmaşa ve tanımsız zaman dilimi hakkında bir fikir oluşturarak, çağdaş fotoğraf sanatının en önemli sanatçılarından Andreas Gursky'nin üretimleri çerçevesinde var olduğumuz 'an'ın sanatını ve küreselleşmiş dünyada sanat üretimlerinin değerlerini belirleyen nitelikleri örnekleyerek tespitini yapmaktır. Bu fikir doğrultusunda ilk bölümünde geçmişşte sanatın ne olduğu ve değer sisteminin nasıl işlediği tespit edilmeye çalışılmış, ilerleyen tarihte toplumsal hayatta yaşanan dönüşümler sonrasında değişen sanatsal biçimler ve değer yargıları ortaya konmuştur. İkinci bölüm ise, çalışmanın ana konusu olan 'değer' kavramı üzerine yoğunlaşılmıştır. Sanatta değerin ne olduğu ve nasıl kazanıldığının tarihsel sürecinin incelendiği bölümde, günümüz sanatının tarifi zor tanımını oluşturan koşullar, ekonomi, siyaset ve kültür yönetimi etkenleri üzerinden belirlenerek ortaya konulmuştur. Çalışmanın üçüncü bölümünü oluşturan Andreas Gursky örneği ise; Dünyanın en pahalı fotoğrafı olan Rhein II ve satın alınan diğer çalışmaları eşliğinde incelenmiştir. Fotoğraflar teknik ve biçimsel yöntemler ile betimlenerek, kurulan ilişkiler ağı ve oluşmasını sağlayan etmenlerin saptamaları gerçekleştirilmiştir. Tezi araştırmaya yönelik yöntem, kuramsal kaynakların taranması, internet ve literatür taramalarında elde edilen sonuçların örneklendirilerek karşılaştırılması ve fotoğraf incelemeleri ile gerçekleştirilmiştir.
Uzaktan lisans ve önlisans eğitim programları için bilgisayar oyun tasarımı ve uygulama örneği

Bilgisayar oyunları, içerisinde birçok sanat alanını barındıran, oyuncu ile etkileşimli iletişim kurabilen, karmaşık, eklektik ve hibrit bir yapı sunmaktadır. Bilgisayar donanımlarının ve ekipmanlarının gelişimi gerçek ve gerçeküstü oyunların üretimine katkı sağlamış, bu oyunlar insan yaşamının bir parçası olarak onların gündelik aktivitelerini etkilemeye başlamıştır. Geliştirilen teknolojik ürünlerin yansımasının görüldüğü eğitim alanı, bilgisayar oyun tasarımlarını evirerek eğitsel amaçla kullanımını mümkün hale getirmiştir. Bu alana yönelik bilimsel, teorik ve pratik bilginin gelişimine katkı sağlamıştır. Eğitsel oyun tasarım modelleri başlığı altında literatürde farklı kuram ve yöntemlerin işe koşulduğu oyun tasarım modelleri oluşturulmuş ancak pratik yansımaları teorik çalışmalara göre geri planda kalmıştır. Bu çalışmada eğitim alanında bilgisayar oyunu üreten tasarımcılara kılavuz oluşturmak ve yetişkin öğrenme sürecine katkı sağlayacak eğitsel bir oyunun sahip olması gereken temel ilkelere uygun bilgisayar oyunu geliştirmek amaçlanmıştır. Amaç dahilinde, oyunun geliştirilme süreci Bob Bates'in önermekte olduğu dijital oyun tasarımına yönelik ilkeler temelinde gerçekleştirilmiştir. Bu süreçte EFM: Eğitsel Oyun Tasarım Modeli temel alınarak hedef kitle dahilinde androgojik varsayımlar işe koşulmuştur. Oyunun görsel tasarım sürecinde alan yazında hedef kitle bağlamında ulaşılan bilimsel çalışmaların sonuçları temel alınarak, oyunun grafik ögeleri geliştirilmiştir. Geliştirilen grafiklerin animasyonun 12 prensibi temelinde hareket tasarımları gerçekleştirilmiş, oyuna entegrasyonu aşamasında ise eğitsel aktarım sürecine hizmet edecek biçimde Çoklu Ortamla Öğrenmenin Bilişsel Kuramı İlkeleri ve animetizim teoremi kapsamında betimlenen panoramik yaklaşım benimsenmiştir.
19. yüzyıldan günümüze Türkiye'de natürmort

Türk Resim Sanatı 18. yüzyıla kadar örneklerini minyatür dalında verdi. 15. ve 17. yüzyıl Osmanlı Minyatür Sanatı ilim adamları tarafından aydınlığa kavuşturulmaya çalışılmakta, buna ilave olarak arşiv çalışmaları yapılmaktadır. Batı alanında yağlıboya resmin Türkiye'de benimsenmesi 19. yüzyılın ikinci yarısından sonra, bir kısmı Avrupa'da öğrenim görmüş asker ressamlarımız tarafından gerçekleştirildi. Natürmort türü resimlere 17. yüzyıldan itibaren alçı ve Edirnekari tekniği ile mimari yapılarda ve kitap resimlerinde karşılaşılmaktadır. Özellikle Topkapı Sarayı yemiş odasında ahşap üzerine yağlıboya ile yapılmış natürmort örneklerine rastlanıldı.. Bu natürmortlar vazodan çıkan çiçek demetleri ve tabak içinde meyvelerden oluşan bir kompozisyon yansıtmaktadırlar. Tek bir meyvenin ya da tek bir çiçeğin resmedilişinin yanı sıra, çeşitli çiçek ve meyvenin bir arada verildiği kompozisyonlarda vardır. Resim Sanatı Tarihinde bir kayıt oluşturan natürmortlar, dönemlerin sosyolojik, ekonomik, dinsel birçok özelliğini bazen açıkça, bazen de ipuçları olarak bizlere anlatıyorlar. Araştırmamı ilk Türk Natürmort ressamlarımızdan günümüze kadar getirmeyi amaçladım. Sadece natürmort alanında değil, diğer alanlarda da eser veren, bunun yanı sura natürmort alanında da çalışmalar yapan sanatçılar da ele alındı. Buradan yola çıkarak günümüzde, natürmort resminin ne ölçüde değer gördüğünü ve nereye vardığını ele aldım. Natürmort'un ilk Türk ressamlarımızın en çok çalıştıkları tür olduğu bir gerçektir. Günümüze kadar geldi ve soyutlaşarak modern sanatta seyrek de olsa yer aldı. -VI-
İyonya arkaik dönem ölü gömme gelenekleri

Ölüm, yaşı, dini, dili, ırkı, medeniyeti ne olursa olsun her canlının sınayacağı bir deneyimdir. Ölüye gösterilen saygı, onunla yaşanılmış, paylaşılmış şeyleri bir daha yaşayamama üzüntüsü olduğu kadar yine yapılan törenler de ölüyü onurlandırmak içindir. Ölümün fiziksel olandan öte boyuta geçiş olduğuna inanış var olmasaydı gömme ritüelleri de olmazdı. Arkaik Dönem'de bu törenler, prothesis ve ekphora başlığı altında toplanmıştır. Ritüeller dört aşama içerirdi. Bunlar: soma yani ölü beden, prothesis yani ölüye saygı gösterme, ekphora yani sevgili kişiden ayrılış aşaması ve gömme yani inhumasyon ya da kremasyon gömünün uygulanmasıdır. Çalınan müzik, söylenen ağıt, yapılan sunu, adanan kurban, hazırlanan mezar hep ölüyü onurlandırma, önemseme olarak var olmuş ve ölü kültüne göre gelişim ve değişim göstermiştir.
Tarih öncesi ve Antik Çağ toplumlarında yaşam biçimlerinin seramik sanatına yansıması

Uygarlığı yaratan insanoğlu, suyun, toprağın ve ateşin gücünü el ve beyin gücü ile birleştirerek bir sanat yaratmış ve adını seramik koymuştur. Doğanın mucizesi olan su, toprak ve ateş, bundan 8000 yıl önce Anadolu'da harmanlanarak başlı başına bir tarih yaratmıştır. İçinde sayısız kültürü barındıran Anadolu toprakları, insanlık tarihinin en önemli devrimlerine tanıklık ederek geçmişşi algılamamızı sağlayan bir belge oluşturmuştur. Başlı başına bir yaşam biçimi olan seramik, kültür kavramı ile birleşerek, sanatta, tasarımda, teknolojide, dinde ve mitolojide zaman içinde farklı kültürlerde farklı anlamlar kazanmıştır. Seramiğin geçmişşine inip, dillenen kaplarla gizemli bir yolculuk yaptığımızda, seramiğin, insanlık tarihi için her toplumda bir dönüm noktası yarattığı, insanın günlük yaşamına girdiği ve böylece bir yaşam biçimi haline geldiği söylenebilir. Bu tezde, toplumdan topluma farklılık gösteren seramik teorisi kültür kavramı ile ilişkilendirilmiş, seramiğin tarih öncesi ve antik çağ toplumlarında yaşam biçimlerine kültürel yansımaları gizemli bir yolculukla ele alınmıştır. Toplumların kültürlerindeki yerinin seramik sanatı aracılığı ile ortaya konulması amaçlanmıştır. Literatür taramasının yanında araştırmanın ayrıntılandırılması için bazı bölümlerde alan araştırması da tercih edilmiş, bilir-kişilere sorular yöneltilmiştir. Seramik sanatını bir bütün olarak görmek ve değerlendirmek için, böyle bir kültür çalışması yapılmıştır. Anadolu, Ön Asya, Akdeniz-Ege, Kafkas, Güney Asya, Uzakdoğu ve Amerika kültürlerinin seramikteki yansımaları kazandığı anlamlarla örneklendirilmiştir. Tüm bu kültürel birikimden sonra, antik dönemden günümüze taşınan içinde yaşadığımız coğrafyaya ait olan Ege kültüründe bağcılık ve şarap kültürü seramik ile ilişkilendirilmiştir. Bunun sonucunda da bir uygulama yapılmıştır. Bu tezin, tarihe, kültüre ve seramiğe ilgi duyan tüm araştırmacılara yol göstermesini umuyorum.
Anadolu geleneksel Türk mimarisinin 1940 sonrası çağdaş Türk resmine yansımaları

Bu çalışmada 1940 sonrası çağdaş Türk resmi taranarak Anadolu Türk mimarisinin hangi sanatçıların hangi eserlerinde nasıl yer aldığı belirlenmiş ve sanatsal açıdan incelenerek durum tespiti yapılmıştır. Böylelikle geleneksel kültüre ait mimari yapıların Türk resmine tamamlayıcı unsur, ulusallaşma ve kişisel yorum bağlamında nasıl yansıdığının belirlenmesine çalışılmıştır. Uygulama çalışmalarında ise, günümüzde yok olmakta olan geleneksel mimari unsurların ve bu unsurlarla oluşturulan geleneksel dokunun gelecek kuşaklara aktarılmasının önemine sanatsal yoldan dikkat çekilmek istenmiştir. Bu yapılırken, çalışmalarda geleneksel mimari yapılar, incelenen eserlerdekinden farklı olarak kompozisyon içinde yer alan bir resimsel öğe olarak değil, ana tema olarak seçilmiş, resim yüzeyinin tamamını kapsayacak şekilde işlenmiştir. Çalışmalarda bir yandan resimsel düzlemde geleneksel Anadolu mimarisinin estetiğine dikkat çekilmek istenmiş, bir yandan da geleneksel yapıların maruz kaldığı acımasız tahribat ya da yenilik adına bir takım yöresel ve ulusal değerlerin yitip gitmesinin sanatsal açıdan özgün resim diliyle sorgulanılmasına çalışılmıştır.