turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Karşılaştırma nesnesi olarak hayvanın başkalık durumları

İnsan, kurduğu dünyada kendini ''ben'' olarak var edebilmesi için, bir ''başka''ya ihtiyaç duymaktadır. ''Ben''in kendini karşılaştırdığı varlığın da onun gibi duygu ve davranış becerilerine sahip olması gerekmektedir. Bu nedenle, doğada insana en yakın varlık olan hayvan, ''ben''in karşılaşacağı ''başka'' olarak konumlanmaktadır. Bu tez çalışmasının konusu, tarihsel süreçte doğayı ve diğer varlıkları inceleyerek özbilinç geliştiren insanın, kendi karşısında hayvanı konumlandırdığı durumları, konu ile ilgili felsefecilerin düşünceleri ve sanatçıların eserleri ışığında incelemektir. Hayvan, insanın kendini tanımlarken başvurduğu bir kaynak olmanın yanı sıra, sanatçının dünyasında da güçlü bir etki sahibidir. İnsanın sosyal ve kültürel olarak kendini tanımlarken başvurduğu hayvanın nitelikleri, sanatçıların ifade dilinde de yer bulmaktadır. Yaşanılan teknolojik, bilimsel, sanatsal ve felsefi dönüşümler, 'ben'in hayvan algısını değiştirdiği gibi, her dönemde sanatçıların imgelem dünyasını da etkilemektedir. Bu tez çalışması için yapılan resimler, insanın hayvana yani 'başka'ya göre kendini konumlandırma çabasının yanı sıra, 'ben'in hayvan imgesiyle yaptığı karşılaştırmaları görselleştirmeyi de amaçlamaktadır. Konu ile ilgili felsefecilerin düşüncelerini geçmişş ve güncel olaylar ile ilişkilendirilerek, tez bağlamındaki resimler meydana getirilmiştir.
Antroposen çağında sanat ve yeni ihtimaller

Antroposen olarak adlandırılan hem yeni jeolojik çağa hem de insan eliyle dünya üzerindeki geri dönülmez yıkıma işaret eden, ekonomik, siyasi birçok anlatıyı barındıran bir kıyamet sahnesinin içindeyiz. Yaşadığımız çağın yıkıntıları arasında beliren, bambaşka patikalar, yer değiştiren kavramlar ve yeni dünya ihtimallerinin izi çağdaş sanat üretimlerinde de karşılığını buluyor. İnsan Çağı; şu an içinde bulunduğumuz jeopolitik dönemi işaret ederken, insan sonrası ise bu döneme dair kuramları kapsayan bir şemsiye kavramdır. Bu tezde de İnsan Sonrasına dair kavramların sanat üretimlerinde hangi fikir ve biçimlerde oluştuğu, dünyanın sonunun çağdaş sanat için ne anlama geldiği tartışılır. Çağın gerçeği dönemin şüphe içindeki ruhunda, 'hipernesneler' üzerinden araştırılır. İnsanlara kıyasla zaman ve uzamda büyük oranda yayılmış olan şeyler 'hipernesne' olarak isimlendirilir. Bu durumda hipernesne, sönmekte olan bir yıldız, insan üretimi plastik bir pipet, hatta tüm dünyayı etkisi altına alan bir salgın hastalık olabilir. Kendini feshetmeye hazırlanan hümanizmin ardından ortaya atılan tezler; yoldaş türler, insan ve insan olmayanlar, canlı ve cansız varoluşlar, ilişkisellik üzerine kurulu yeni yol haritaları ile karşılaşılır. Bu haritalar bizi, sanat üretimleri üzerinden İnsan Sonrası dönemin olasılık ve imkanlarıyla tanıştırır.
Sözsüz iletişimde el imgesinin resimsel çözümlemesi

İnsanoğlu varoluşundan bu yana psikolojik olarak varlığını bildirme ve geri dönüş alma ihtiyacı duymaktadır. Bu ihtiyaç onu iletişim kanallarının kullanıldığı bir sürece yöneltmektedir. Bu süreçte güdüsel tepkilerden yola çıkarak süreçlerin en doğal ve bilinçsizce yapılanı; 'beden dili' insanların iletişim kurmasında araç haline gelmiştir. Beden dili hareketleri kişinin yalnızca sözlü iletişimini desteklemenin yanında aynı zamanda sözsüz iletişim kurulmasını da destekleyen önemli araçlardan biridir. Bu bedensel ifade araçları arasında eller, sözsüz iletişimi oldukça güçlü kılmakta ve kalıcı olmasını sağlamaktadır. İnsanoğlu doğumundan hatta anne karnında var olmaya başladığından itibaren elleri ile kendisini ifade etmenin yollarını bulmuştur. Sanat tarihinde geçmişşten günümüze birçok sanatçı ellerin ifade gücünden yararlanmıştır. Eller yaratma kavramının başrolü olmasının yanı sıra, imge olarak ta bu sürecin bir parçası olmuştur ve olmaya devam edecektir. Bu sürecin gerek yorumlama, gerek bir parçası olabilme çabası araştırmaların konusu olmuştur. El imgesinin ifade gücü örneklerle yorumlamaya çalışılmış, bu sürecin sanatçının çalışmalarına ışık tutma etkisine değinilmiştir.
Figüratif resimde 'anıştırmalar'

Günümüz sanat ortamında; absürdü aşan zırva tanımlamaların tüm yoldan çıkarmaların, şımarık, yozlaşmış olanan fışkırdığı gözlemleniyor. Özellikle yaşadığımız coğrafya üzerinde düşünsel alt etkisi hazırlanmamış yapıtların bolluğu, arabeskde- koratif imanın egemenliği altındadır. Klasik resim tavrının ardında sakladığı satın alınabilir obje mimesisi. Onun dokunabilirlik, parlaklık, katılık gibi nitelikler yansıtabilmesi, nesneyle özdeşleştirme olanağını sağlar. Nesnenin biçimine olan öykünmeci eğitim açık hava resimleri ve özellikle de empresyonist sanatçılar ile kırılmıştır. Rönesans resmindeki aristokrasinin. şımarık kumaş tacirleri edasıyla salınmaları, her tarafta asılı kumaşlar ardına gizlenmiş bir geometri. Kapalı komposizyon uslübu, Klasik Yunanın Section D'or ölçülmesinin bir sonucu. Barok sanat neyse ki, kendini kapalılıktan kur tardı, daha pentürel lezzete ulaştı. 17. yüzyıl sanatının fizikselleşen pentürel tavrına açık hava resminin başkaldıran- imalarla avand-garde yükselişi; Modern resmin deneyselliğinin, analitik çözüştürmenin hazırlayıcısı oluştur. Kübist devrimin hazırlıkları 19. yüzyılda Cezanne ve Courbet tarafından başlatılmıştır. Geleneksel pentürün devamında, kavramsal pentür yerini almıştır. Metafiziksel resim, perspektif kuralları keyfi betimlemesiyle klasik resme göndermeler yaparak modern değilmiş iması yapar. 2. Dünya Savaşından sonra, yeni form, yeni üslup arayışları sanatı daha entellektüel mizaçların ürünü yaptı. Kurumlaştırdı, elitleştirdi. -2-'Düşünmek benim için plastiktir' diyen J. Beuys, kıyametin müjdecisi oluyordu. Ekspresyonizmin keyfi biçim bozmalarını, modern sanatın ulaştığı çözümlemelerini 1961'de bir manifesto yayınlayan George Baselitz ve Eugen Schöneback 'yerel bir görüş' 70'lerin sonunda da Markus Lupertz 'milli' kavramlarıyla karşılarlar. 80'li yılların sanatı metitatif, ritüel, mitolojik düşlemler kuran bilinçaltı ve düş evrenine giren, ironik, kurmaca kavramlarını da yeniden gündeme getirmiştir. Buna bağlı olan bir başka şey de var: Yeni imajları dile getirmek. Bizim imajlarımız çoktan yaratılmıştır. Dergi'lere, tanınan malların reklamlarını, turizm broşürlerinde hep aynı manzaraları görürüz. Uygun bir dil yaratmayan toplumlar ise, dinazorlar gibi yok olmaya mahkumdur. Bu son derece ciddi bir konudur. 'Burada belirtmek gerekir ki, mitolojik sözün özdekleri başta ne kadar farklı olurlarsa olsunlar, söylen konusu olur olmaz, yanlızca gösteren işlevini görmeye başlarlar. Söylen için işlenmemiş ilk özdekten başka bir şey değildir. Artık onlar; birliklerini oluşturan, tümünün basit dil statüsüne indirgenmeleridir. Yazı olsun, resim olsun, bu özdeklerin tümünde söylen, bir göstergeler bütününden, bir toptan göstergeden, bir göstergebilimsel zincirlerin son halkasından başka bir şey görmez.' R. Barthes Anıştırma baştan başa bir anlam tekniğidir. Dünyayla bir anlaşma, günlük dile boyun eğme, ama hemen arkasından, dünyanın sunduğu göstergelerin dolaysız anlamı önünde çekimserlik, kuşku, korku vardır anıştırmalarda. Anıştırma çözücü bir güçtür, benzerliği belirtmesiyle çözmesi bir olur. -3-
Sokak motifi

Yağlı boya öncesi yapılan çalışmalarda, sokağın her öğesi üzerinde durulmuş, ancak daha sonra bu öğeler ayıklanarak sadece insan ve kedi öğelerine yer verilmiştir. İnsanları, çevrelerinden ayrı düşünmek mümkün değildir. Yaşantı ile fiziksel çevre arasında organik bir bağ söz konusu. Bu yoğun etkileşim ağı içinde insan, herhangi bir sokağı yeni bir biçimde yeniden ele alabiliyor. Bu bazen bir komşunun selamı, bazen bir kedinin sesi olabiliyor. Sokak motifinin ele alınış sürecine baktığımızda, ilk bölümde Batı Resim Sanatı'ndan Hoca Ali Rıza ve Maurice Utrillo, Türk Resim Sanatı'ndan Hoca Ali Rıza ve Fikret Mualla Saygı, örnek olarak incelenmiştir. İkinci bölümde ise yaşamda sokak olgusu ve çeşitli fonksiyonların iç içe sergilendiği bir mekan olarak sokağın psikolojik, sosyolojik, mimari, ekonomik ve siyasal anlamları verilmeye çalışılmıştır. Aslında bu anlamların yaşanan gerçeklikte iç içe geçmişş olduğunu biliyoruz. Ancak analitik çalışma gereği, her kavram ayrı bir alt başlık altında incelenmeye çalışıldı. Yapılan uygulamalar; 'Çalışma Sırasında Denenen Yöntemler' başlığı altında ayrıntılı bir biçimde verilmeye çalışıldı. Konuyu işlerken çeşitli yöntemler kullanıldı. Sadece bilinen sokaklar değil, farklı sokaklara da gidilerek gözlemler yapıldı. Gözlemle elde edilen görüntülerin bıraktığı etki biçimlerini somutlaştırabilmek için desen, siyah-beyaz ve boya çalışmaları yapıldı. Bütün bu inceleme ve araştırmalar, genel bir değerlendirme üzerinde yapılmaya çalışılmıştır. Bu çalışmalarda hem kompozisyon denemelerine ve taslaklarına, hem de çalışmaların organik gelişimi sırasında spontan biçimlemelere gidilmiştir. Bu gözlemler ve denemeler sonucunda, tez konusuyla ilgili ürünler oluşturulmaya çalıştırılmıştır.
Türk resim sanatında Galatasaray sergileri

Türk Resim Sanatı'nda önemli bir yeri olan Galatasaray Sergileri, 1916'da Osmanlı Ressamlar Cemiyeti tarafından başlatılmış ve 1951'e kadar her yıl düzenli olarak yinelenmiştir. Savaş yıllarında da sürdürülen sergilere her yıl küçük bir katalog da eşlik etmiştir. Galatasaray Lisesi'nin tatile girdiği yaz mevsiminde, özellikle de temmuz- ağustos aylarında bir ay süreyle açılan Galatasaray Sergileri, eğilim ayrımı yapmamakla birlikte Osman Hamdi kuşağı karşısında anlatım dili olarak daha çok izlenimci estetiği benimseyen sanatçıların bir araya geldiği bir etkinlik olarak tanınmıştır. 1914 ya da 'Çallı Kuşağı' adlarıyla anılan ve I. Dünya Savaşı'nın başlamasıyla birlikte Fransa'dan yurda dönen bir grup sanatçı tarafından 1916'dan itibaren düzenlenmiş ve uzun yıllar Türk resim sanatı içinde etkin bir rol üstlenmiş ve bir anlamda Paris'teki Salon'a benzer bir kimlik kazanmıştır. Osmanlı döneminde bir sanatçı demeğinin etkinliği olarak başlatılan, saray çevresi tarafından destek gören bu sergiler Cumhuriyet'in ilanından sonra da sürdürülür. Ülkemizdeki en önemli plastik sanatlar etkinliklerinden biri olarak görülen Galatasaray Sergileri, kent halkı, aydınlar ve sanat çevrelerince her yıl beklenen bir kültür olayı olmuştur. 1950'li yıllara değin kendini gösterme, sanatçı olarak kabul görmek, büyük ölçüde Galasataray Sergileri'nde eser sergilemekle sağlanmıştır. Sonuç olarak, 36 sergide 340 sanatçı 5.817 yapıt sergilemiştir ki, dönemin sanatsal üretimine dair çok önemli bir veri oluşturmaktadır. 340 sanatçının yarıdan fazlası, bu çalışmayla ilk kez literatüre girmiştir.
20. yy. resim sanatında portrenin yeri

20. Yüzyıl sanat akımlarında portrenin ne derece yer tuttuğunun araştırıldığı bu çalışmayla, portre ve otoportrenin geçmişşten günümüze kat ettiği gelişim gözler önüne serilmek istenmiştir. Resim sanatında portrenin ele alınış biçimleriyle, 20. Yüzyıl sanatına neler kazandırdığının araştırıldığı bu çalışmada; portrenin, dönemin sanat akımları içerisinde geçirdiği evreler üzerinde durulmuştur. Çalışmada öncelikle, fayyum portrelerinden 20. Yüzyıla kadarki süreçte, portrenin sanatsal gelişiminin nasıl olduğu sanatçılar ve yapıtlarıyla desteklenerek verilmeye çalışılmıştır. İnsan yüzünün ele alınış hikayesinde, verilmeye çalışılan yüz ifadeleri; değişimlerin yaşandığı tarihsel dönemlere göre ele alınmıştır. 20. Yüzyılın kültürel ve sosyo-ekonomik yapısının da dikkate alındığı bu çalışmada portrenin kat ettiği yol vurgulanmaya çalışılmıştır. 20. Yüzyılda oluşan sanat akımları ve üslupları doğrultusunda, portrenin işlevsel özellikleri ele alınmıştır. Portrenin tarihsel gelişimi göz önünde bulundurulduğunda, 20. yüzyıl portrelerinin resim sanatına getirdiği yeniliklere bağlı olarak oluşan özellikler araştırılmıştır. Biçimsel ifadelerin ve plastik öğelerin, portre çalışmalarında ne şekilde ele alındığı ve portredeki uygulama esasları üzerinde durulmuştur. Buna bağlı olarak, portrelerdeki bu özelliklerin ve biçimsel ifadelerin; sanat akımları arasında nasıl kullanıldığının, birbirlerine örnek teşkil edip etmediğinin kıyaslaması yapılmıştır. Fovizmden, hiperrealizme kadar gelişen sanat akımları üzerinde durulduğunda, bu sanat akımlarının oluşumunda portrelerin ne derecede etkili olduğu incelenmiştir. Akımların temellerini oluşturan etmenler dikkate alındığında, akım ve üslupların doğmasında portre çalışmalarının katkılarının ne olduğuna değinilmiştir. Akımlar tek tek ele alındığında, sanatçıların çalışmalarında portreye verdikleri önem irdelenmeye çalışılmıştır. Sanat anlayışını portre üzerine kuran akım ve üsluplardaki sanatçıların kullandıkları tekniklere yer verilmiştir. Gerek sanatçıları, gerek akımları, gerekse portreleriyle değişimin yaşandığı dönem olan 20. yüzyılda; görsel ve düşünsel açıdan, akım ve ekollerde portre çalışmalarıyla öne çıkan sanatçılar ve yapıtları araştırılmıştır. Araştırma sonucunda elde edilen bilgiler ışığında, portre eserler veren sanatçıların resim sanatına getirdiği yenilikler ve bu yeniliklerin çağdaş dünya sanatındaki yeri üzerinde durulmuştur. Farklı akım ve sanatçılar çerçevesinde, değişik anlayışlarla ele alınan portrelerin açıklayıcı bilgileri, resimleriyle birlikte verilmiştir. Bu yüzyılda yapılan portrelerde, gerçeklik sorununun ele alınış biçimleri araştırılarak; bunun çalışmalara nasıl yansıtıldığı üzerinde de durulmuştur. Gerçeklik anlayışlarının portrelerin gelişim ve değişimlerindeki etkisi vurgulanmaya çalışılmıştır. Son olarak 20. Yüzyıl portrelerinin, resim sanatına katkılarının ne şekilde olduğuna dair araştırmalara yer verilmiştir. Yapılan bu çalışmada, tüm araştırmalar kronolojik olarak verilmiş; sanatçıların ele alındığı bölümler portre görselleri ile desteklenmiştir.
İki boyutlu tasarımların öğretilmesinde atık malzeme kullanmanın öğrencilerin sanatsal gelişimlerine katkılarının değerlendirilmesi

Milli Eğitim Bakanlığına bağlı okullarda okutulan Görsel Sanatlar dersinde beklenen amaçların gerçekleştirilebilmesi için geleneksel öğretim yöntemlerinin dışında araştırmaya dayalı ve yeni öğretim metotlarına ihtiyaç duyulmaktadır. Bilindiği gibi bu dersin öğretim programında öğretilmesi planlanan öğrenme alanları arasında iki boyutlu sanatsal biçimlendirme çalışmalarının yanında üç boyutlu sanatsal biçimlendirme çalışmalarına da yer verilmektedir. Son yıllarda atık malzemelerin geri dönüşümüne yönelik birçok proje geliştirilmektedir. Geri dönüşüm işlemleri bağlamında kimi sanatçılar tarafından sanatsal formlara dönüştürülen atık malzemeler kullanılarak yapılan tasarımlar ile hem sanat alanında yenilikler yaratılmakta hem de atık malzemelerle topluma tüketim çılgınlığının sonuçları ve atıkların doğaya verdiği zararın boyutları vurgulanmaya çalışılmaktadır. Bu araştırmanın temel amacı; Ortaokul 7. sınıf düzeyinde verilen Görsel Sanatlar dersinde atık malzemeler kullanılarak yapılacak tasarımların öğrencilerin sanatsal gelişimlerine ve çalışmalarının niteliğine ne tür katkı sağladığını belirlemek, dersteki başarı ile derse karşı tutumlarına etkisini ölçmektir. Araştırma deneysel desenlerden öntest-sontest kontrol gruplu desen modeliyle yapılmıştır. Araştırmanın evrenini Şanlıurfa ili, örneklemini Hacı Abdurrahman Özdemir Ortaokulu'nda öğrenim gören toplam 54 öğrenci oluşturmaktadır. Araştırma 2017- 2018 eğitim öğretim yılı, bahar döneminde yürütülmüştür. Çalışma için hazırlanan veri toplama araçları; derse yönelik başarı ve tutumu ölçmek için öntest-sontest, atık malzemelerin kullanımına yönelik öğrenci görüşleri ve gözlem formlarıdır. Çalışmalarında atık malzemeleri kullanan deney grubu ile geleneksel yöntemleri kullanan kontrol grubu öğrencilerinin derse karşı tutumlarını ölçmek amacıyla uygulanan son test puan ortalamaları arasındaki farkın deney grubu lehine anlamlı olduğu saptanmıştır. Deney ve kontrol gruplarına uygulanan başarı değerlendirme ölçekleri incelendiğinde deney grubunun başarı ortalaması kontrol grubunun ortalamasına oranla yüksek olduğu gözlenmiştir. Özellikle çalışmayı belirlenen sürede tamamlama, uygulamada isteklilik alt başlıklarına dair değerler kontrol grubunun sonuçlarına göre oldukça yüksek olduğu görülmektedir. Sonuç olarak, uygun ortam ve malzeme sağlanması, görsel sanatlar öğretmenlerine de yeterli eğitimler verilmesi halinde atık malzemeler kullanarak iki boyutlu tasarımların öğrencilere öğretilmesiyle sanatsal gelişimlerine katkıda bulunulacağı anlaşılmıştır.
Cumhuriyet Dönemi Türk seramik sanatçıları ve eserlerinden örnekler

Türk seramik tarihi, geçmişşten günümüze kadar çok zengin bir kültürel birikime sahiptir. Bu kültürel birikim Orta Asya'dan günümüze kadar uzanması ile geleneksel Türk seramiğinin bugünkü oluşumuna, büyük katkı sağlamıştır. 'Cumhuriyet Dönemi Türk Seramik Sanatçıları ve Eserlerinden Örnekler' başlıklı araştırmada; Türk seramik sanatının Cumhuriyet sonrası gelişim süreci ele alınmış ve Türk Seramik Sanatına katkıda bulunan sanatçılar ve eserleri, eserlerindeki üslup özellikleri ve kullandıkları teknikler detaylı olarak incelenmiştir. Kültürümüzde önemli bir değeri olan seramik sanatının, sanatçıların katkıları ile yaşatılması ve bu sanata verilen önemin vurgulanması açısından, gerçekleştirilen bu tez çalışmasıyla, seramik sanatının zenginliğini gözler önüne sermek, Türk seramik sanatının gelişimine öncülük eden sanatçılarımızı tanımak ve eserlerinde kullandıkları teknik, biçim, üslup özellikleri ve sanat anlayışlarına dikkati çekmek amaçlanmıştır.
Günümüz sanatında fotoğraf - resim ilişkisi

'Günümüz sanatında Fotoğraf-Resim İlişkisi' isimli bu tezin amacı, fotoğrafın icadı ve gelişimi ile birlikte resim sanatıyla etkileşime girmesi sonucunda ortaya çıkan durumların ve sanatsal sonuçlarının irdelenmesidir. Fotoğrafın icadı ile başlayan süreç, dönem ressamlarının bakış açıları, çeşitli sanat akımları içerisinde fotoğrafın kullanımı, fotoğrafın bir sanat dalı olarak kabul görmesi incelenmiştir. Ayrıca modern ve postmodern dönemlerde resim ve fotoğraf ilişkisi ele alınmıştır. Fotoğraf ve resim etkileşimi sürerken Türkiye'de sanat eğitiminde fotoğrafın kullanımı ile ilgili durumun incelenmesi ile birlikte artıları, eksileri ele alınmıştır. Yapılan geçmişş yıllara ait kaynak taramalar ve çalışmalar göstermektedir ki 20. yüzyıl'ın başından beri etkisini artıran sanat akımları içerisinde fotoğraf sanatçılara var olan durumu farklı algılama ve yorumlama özelliği kazandırmıştır. Dünya'da resim sanatı ve sanat eğitimi içerisinde bir sanat dalı olarak kabul gören fotoğraf, Türkiye'de eğitim sisteminde hala varoluşsal sorunlar yaşamaktadır. Fotoğrafın farklı sanat dalları altından çıkıp bireyselleşmesi gelişimini ve kalitesini artıracaktır.
Erken osmanlı dönemi renkli sır tekniği ve yeni yorumları

Renkli sır tekniğinin özelliği, süslemenin renklendirilmiş sırlarla yapılması ve konturlarında sırların birbirine karışmasını engelleyecek şekilde bitkisel yağ ve manganez karışımı kullanılmasıdır. Bu teknikle uygulanılması çok zor olan mozaik çinilerin etkisi, tek bir yüzeyde verilmiştir. Tekniğin verdiği kolaylıkla yoğun ve zor desenler kolaylıkla işlenmiştir. İslam mimarisinde Timuriler (1370-1404), Safaviler (1507-1722), Baburiler (1526-1858), Kacar Hanedanı (1779-1925) dönemlerinde ve Anadolu'da 15 -16. yüzyıl Osmanlı eserlerinde kullanılmıştır. Renkli sır tekniğinde çinilerle bezeli yapılar, erken dönemlerde imparatorluğun ilk başkentleri olan Bursa ve Edirne'de toplanmıştır. İstanbul'da ise 16. yüzyılın ikinci yarısına kadar olan yapılarında görülür. Osmanlı çini sanatında ilk olarak Bursa Yeşil Camii'de (1424) görülen renkli sır tekniği, son ve en başarılı örneklerini İstanbul Şehzade Mehmed Türbesi'nde (1548) vermiştir. 16. yüzyılın ikinci yarısında Mimar Sinan'ın eserlerinde çiniyi yoğunlukla tercih etmesi, daha seri ve kaliteli olarak üretilebilen sır altı tekniğinde çinilere talebi arttırmış ve böylece renkli sır tekniğinde çinilerin üretimi sona ermiştir. Eser metninin uygulamalarında öncelikli olarak orjinallerden birebir örnekler çalışılmış, bunların ışığında yine klasik motifler ve renkler kullanılarak desen açısından yeni tasarımlar yapılmıştır. Desen tasarımlarında, özellikle İran'da Safavi Dönemi çinilerinde çok kullanılmasına karşın Osmanlı çini sanatında pek rastlanmayan hayvan figürleri ve bitkisel motifler bir arada kullanılmıştır. Çiniler dekoratif olduğu gibi aynı zamanda kullanılabilir eşyalar olarak tasarlanmaya çalışılmıştır. Çinilerin kesme ve oymaları su jeti adı verilen basınçlı su ile birlikte kum püskürten bilgisayarlı sistemle yapılmıştır.
Osmanlı kültüründe resimsel öge olarak mistik semboller ve günümüz sanatına yansımaları

Anadolu'dan devraldığı Bizans ve Selçuklu ile beraber, Ispanya'dan İbn-i Arabi Afganistan'dan Mevlana'yı buluşturan bir coğrafyada hüküm süren Osmanlı, bu çok yönlü kültür yapısı içerisinde bir yanıyla doğulu diğer yanıyla batılıdır. Orta asyadaki Türk toplulukları ile birlikte Anadolu'ya aktarılan inanç ortamına, bu bölgenin geçmişşteki antik pagan ve ortodoks inanç kalıntıları da eklenir. Tamamen melez bir oluşumla var olan bu zengin kültüre ait ilk örnekleri, Çin üzerinden İpek yoluyla başlayan yolculuğunu, Fatih Albümüne taşıyan Siyah Kalemin belleğinden izleyebiliriz. Bu çalışmalar, Türklerin Budist ve Orta Asya Şaman geleneğini tasavvufla buluşturur. Bizans geleneğinde ikon ne ise, Osmanlı geleneği içerisinde de hat aynı şeyi ifade eder. Hat sanatı, mekanda harflerin bedenselliği sayesinde düşünsel olarak var olan figürler yaratır. Hat ile resmi oluşturan ve görünenle görünmeyeni birbirine bağlayan yazı-resimler ise minyatürlerle birlikte Osmanlı sanatının ikonik sembollerini oluşturur. İspanya'dan İbn-i Arabi ve Afganistan'dan Mevlana kesişimindeki Osmanlı coğrafyasında gelişen bu oluşumların referanslarıyla, günümüz Türkiyesinden sanatçıların farklı ideolojilerle günümüz sanat ortamına sundukları yapıtları, geçmişş ile bugünü sorgulamak açısından son derece önemlidir. Bunlar arasında Abidin Dino, Sabri Berkel, Erol Akyavaş, Murat Morova, Kutluğ Ataman, Gülsün Karamustafa, Canan Şenol, Ergin İnan gibi sanatçılar; yapıtlarıyla uluslarası sanat alanında kendini ispatlamışdır. Coğrafik ve kültürel geçmişşe dayanan kaligrafik ve mitolojik imajlarla kendi sorunsallarını dile getiren bu sanatçılar, Erol Akyavaş'ın ifadesiyle ışığın doğudan yükseldiğini bir anlamda sezinlemiş olmalıdır.
İnternet sanatı: Formları ve ele alınan temalar

İnternet sanatı, kendinden önceki birçok sanat akımıyla ilişki içinde olan bir pratiktir. İnternet'in kullanımının yaygınlaşmaya başladığı 1990'ların ortalarından itibarenİnternet sanatı, internet ve etrafında şekillenen kültürle yakından ilgilenen kişilerinkatkılarıyla gelişmiştir. Birçok farklı formda izleyiciyle buluşan bu türde üretilmişçalışmalarda, İnternet sanatçıları İnternet teknolojisinin beraberinde sunduğu e-posta, Web tarayıcıları, hipermetin, ve benzeri araçlara müdahele etmişler, kimi zamanamaçlarının dışında kullanmışlar ve çalışmalarının merkezine yerleştirmişlerdir. İnternet'i üretim, yayım, dağıtım, tanıtım, diyalog, tüketim ve eleştiri için kullanmışlardır. İnternet'in demokratik yapısı ve kontrol edilemezliğinden etkilenen sanatçılar herhangi bir konu kısıtlamasına gitmemişler; genellikle çalışmalarındasavaş, sansür, gözetleme, televarlık, cinsiyet ve kimlik sorunları gibi temalaradeğinmiştir. İlk dönemlerinde sanat çevresinden ilgi görmeyen bu çalışmalar zamanla sanat eleştirmenleri, müzeler ve galerilerden kabul görmüştür. Kaçınılmaz olarak gelişen bu kabul görme durumunun ardından İnternet sanatı çeşitli dönüşümler geçirmiş, İnternet üzerinde dağıtımı yapılan bazı İnternet sanatıçalışmaları, objelere dönüştürülerek galerilerde sunulmaya başlanmış bunun sonucu olarak arşivleme ve koruma sorunları ortaya çıkmıştır.