turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Avrupa Birliği'nin finansal geleceği

Bu çalışmada Avrupa birliğinin finansal yapısı geçmişşten bugüne incelenmiştir. Avrupa birliğinin bölgedeki barışı sağlamasının yanında ekonomik açıdan dayanışmayı ve birlikteliği sağlamak gibi önemli amaçları olduğu açıklanmıştır. AB ekonomik birlik olarak ilk yıllarında sağladığı başarıyı son yıllarda sergileyememektedir. Araştırmacılar bu durumun sebebi olarak bazı dış faktörleri ve birliğin yapılanmasında oluşan iç sorunları göstermektedirler. Gidişatın bu şekilde devam etmesi halinde AB'nin finansal geleceğini bekleyen olası senaryolar değerlendirilmiştir. Sonuç bölümünde ise AB'nin finansal geleceğini olumlu yönde etkileyeceği düşünülen bir takım çözüm önerileri ve tedbirlere yer verilmiştir.
Regional policy of the Auropean Union and a case of two mediterranean countries

Avrupa Birliği kuruluşundan itibaren genişleme ve derinleşme üzerinde çaba göstermiştir. Her genişleme sonrasında Avrupa üye ülkelerinde var olan farklılıklar daha da derinleşmiş ve ortak pazar oluşturma yolundaki çalışmalar sekteye uğramıştır. Avrupa Birliği bu sorunu çözebilmek adına Bölgesel Politikayı benimsemiş ve uygulamıştır. Avrupa Birliği, uyguladığı Bölgesel Politikanın amacına ulaşabilmesi için Yapısal Fonları önemli bir araç olarak kullanmış ve bütçesinin üçte birini bu politika için ayırmıştır. Az gelişmiş bölgelere sahip ülkelerin AB'ye üye olması ile artış gösteren Yapısal Fonların türleri ihtiyaçlara uygun olarak belirlenmiştir. Bölge, Bölgeleşme ve Çoklu Yönetim gibi kavramlar Bölgesel Politikanın temellerini oluşturan birer unsurdur. Ayrıca, Avrupa Kalkınma Bankası, Bölgeler Komitesi ve Avrupa Sayıştayı gibi AB Kuruluşları Bölgesel Politikanın uygulanmasında Komisyona yardımcı olmaktadır. Bölgesel Politika AB üyesi her ülkenin yönetim yapısına uygun olarak uygulanmış olmasına ve genel olarak aynı yöntemlerin uygulanmasına karşın etkileri ve uygulama başarısına göre sonuçları itibari ile ülkelere göre farklılıklar arz etmektedir. Bu çalışmada, iki Akdeniz ülkesi olan İspanya ve Yunanistan kişi başına düşen milli hasıla, altyapı hizmetleri, işsizlik oranları ve eğitim alanlarındaki Bölgesel Politikanın etkinliği açısından örnek olarak incelenmiştir. Çalışma sonucunda Bölgesel Politikanın daha çok merkez tarafından yönetildiği Yunanistan'da tam olarak istenilen sonuçlara varılmamasına karşın Politikanın büyük oranda bölgeler tarafından yönetildiği İspanya'da daha etkin sonuçlar elde edildiği görülmüştür. Bununla beraber genel olarak her iki devlet de Bölgesel Politika sayesinde gelişme göstermiş.
Turkey and European Union: From Luxembourg to Helsinki and beyond

öz TÜRKİYE - AVRUPA BİRLİĞİ İLİŞKİLERİ: LÜKSEMBURG'DAN HELSİNKİ'YE VE SONRASI Serpen, Koray İsmet Yüksek Lisans Tezi, Uluslararası İlişkiler Bölümü Tez Yöneticisi: Prof. Dr. Hüseyin Bağcı Eylül 2001, 110 sayfa Bu tez çalışmasında, 1997 - Ağustos 2001 döneminde Türkiye-Avrupa Birliği ilişkilerinin bir analizi yapılmaktadır. Bu dönemde Türkiye ilk önce Birliğin genişleme sürecinden dışlanmış ancak Aralık 1999'da aday ülke olarak ilan edilmiştir. Ne var ki, Helsinki Zirvesi, çözdüğü sorunlardan daha da fazla soru ve sorunu beraberinde getirmiştir: AB Türkiye'nin olası entegrasyonundan kaynaklanacak sorunlarla baş edebilecek midir? Daha önemlisi AB'nin Türkiye'yi tam üye yapmaya niyeti var mıdır? Diğer taraftan Türkiye'nin mevcut siyasi altyapısı, tam üyelik için önkoşulan siyasi reformları kaldırabilecek midir? Tezin ilk bölümünde söz konusu dönemdeki siyasi gelişmeler, Luxemburg-Helsinki zirveleri, Katılım Ortaklığı, AB müktesebatının üstlenihnesine ilişkin Türkiye'nin Ulusal Programı ve Türkiye'de konuya ilişkin tartışmalar çerçevesinde incelenirken, Avrupa kamuoyunun Türkiye'ye bakışma da özetle yer verilmektedir. Tezin ikinci ve üçüncü bölümleri ayrı ayrı Kıbrıs sorunu ve AB'nin Ortak Dış ve Güvenlik Politikası - Avrupa Güvenlik ve Savunma Kimliği arayışları üzerinde durmaktadır. Bu tez, Türlüye-AB ilişkilerinin daha önceki dönemlere gore son derece kırılgan bir duruma geldiğini ve 2002- 2004 yıllarının uzun vadede belirleyici etki yapacağı sonucuna varmaktadır. Bu çerçevede ayrıca, 'Türkiye'nin AB'ye girer gibi yaptığı, AB'nin de Türkiye'yi alır gibi yaptığı' mevcut mekanizmanın kaçınılmaz olarak sorgulanacağının altı çizilmektedir. AB'ye tam üyelik perspektifinin kapanabileceği ya da mevcut belirsizlik göz önünde tutularak Türkiye'nin, çok boyutlu bir dış politikaya dayanan uzun vadeli bir strateji belirlemesinin gereği vurgulanmaktadır.
The shifting influence of The United States on European Union-Turkey relations: A neoclassical realist approach

Bu tez, 1995 ve 2005 yılları arasında, Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne katılımını amaçlayan Amerika Birleşik Devletleri desteklerinin Türkiye için faydalı olmaktan çıkıp neden ve nasıl bir yük haline dönüştüğünü araştırmaktadır. Bundan önce, A. B. D.'nin Türkiye'nin AB'ye dahil edilmesi amacıyla gerçekleştirdiği desteklerin AB-Türkiye ilişkileri üzerindeki etkilerini araştıran bazı çalışmalar olmuştur. Bu çalışmanın amacı, A. B. D.'nin AB-Türkiye ilişkileri üzerindeki değişen etkisine Neoklasik Realizm'in çok boyutlu yaklaşımından faydalanan makul bir açıklama getirerek bu literatüre daha fazla katkıda bulunmaktır. Bu tez, Soğuk savaşın sona ermesiyle farklılaşan uluslararası ortam içerisinde değişen AB-A. B. D. ilişkilerine; A. B. D.'nin Türkiye'nin AB üyeliğini destekleme girişimleri ve stratejisine ve neden AB liderleri ve siyasilerinin A. B. D. girişimlerine tepkilerinin 2000'li yılların başlarında çok daha olumsuz bir şekil aldığına yoğunlaşmaktadır. Çalışma, Neoklasik Realizm ve esnek metodolojisini uygulayarak, yapısall dış faktörlerin yanında iç faktörleri ve kısıtlamaları da göz önünde bulundurarak belirli dış politikara yol açan çok boyutlu etkilere son derece önem vermektedir. Bu analiz, AB'nin Türkiye ve A. B. D. müdahaleleri ile ilgili kararlarında uluslararası ortamın yanı sıra, bir dizi AB düzeyinde ve iç faktörün etkili olduğunu göstermektedir. Böylece, bu çalışma Neoklasik Realist teoriyle tutarlı olarak, uluslararası politika ve duruşların tam olarak anlaşılması için dış etmenlerin yanı sıra bir dizi iç etmenin göz önünde bulundurulması gerektiğini göstermiştir.
Paolo Balboni'nin Avrupa Birliği ortak başvuru metni bağlamında çağdaş dil öğretim yöntemlerine olan katkısı

Bu çalışmada, İtalyan dil eğitimi üzerine çalışmalar yapan Prof. Dr. Paolo Balboni'nin, Avrupa Birliği Ortak Başvuru Metni: Öğrenim, Öğretim, Değerlendirme (Quadro comune europeo di riferimento per le lingue: apprendimento, insegnamento, valutazione, Consiglio d'Europa, 2002) bağlamında, çağdaş dil öğretim yöntemlerine olan katkısı araştırılmak istenmiştir. Bu amaçla, Avrupa Birliği Ortak Başvuru Metni'nde ve Paolo Balboni'nin kuramsal yapıtlarında yer alan temel dil eğitim ilkeleri ortaya konmaya çalışılmıştır. Balboni'nin yapıtlarında ele aldığı dil eğitiminin temel ilkeleri ve ilkelerin açılımları, Avrupa Birliği Ortak Başvuru Metni'nin belirlediği ilkelerle karşılaştırılmış ve bu ilkelere olan uygunluğu araştırılmıştır. Son olarak, Balboni'nin yazarları arasında yer aldığı Rete 1 İtalyanca öğretim Yöntemi Avrupa Birliği Ortak Başvuru Metni'nin belirlediği dil öğretim ilkeleri doğrultusunda incelenmiş ve Balboni'nin Avrupa Birliği Ortak Başvuru Metni ve Rete 1 üzerindeki değerlendirmelerine yer verilmiştir.
Essentials of Poland foreign policy in Post Cold War Era and Poland's access to the EU

Polonya'nın 1795'teki çöküşü Almanya'nın modern tarihinin başlangıcıdır. Bu çöküşle, daha önce Polonya'nın vassalı olan Prusya kayda değer büyüklükte - çoğunlukla Polonyalılar ve Almanlar'ın yaşadığı - topraklara kavuşmuştur. Bu siyasi dönüşüm Polonya'yı tarihte en derinden etkileyen değişim olmuştur. 1863 yılının Ocak ayında başlayan bir isyan ise, Polonya ve Rusya arasında uzun süredir devam eden anlaşmazlıkların gün yüzüne çıkmasına yol açmıştır. Söz konusu iki ülke ile olan sorunlar o günlerden bu yana Polonya'nın tarihinde belirleyici bir role sahip olmuştur. Doğu Bloku'nun çöküşüyle 1989'da ekonomik bir dönüşüme giren ülke, ekonomik ve sosyal bakımlardan modern bir Batı ülkesine dönüşme yolunda adımlar atmıştır. Bu çalışma üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde Polonya'nın 1. Dünya Savaşı'na değinki tarihi ele alınırken; ikinci bölümde dünya savaşları ve bu savaşların ülkeye getirip ülkeden götürdükleri ile Polonya'ın komşuları ile ilişkileri ele alınmış ve ayrıca Soğuk Savaş Dönemi işlenmiştir. 3. Bölümde ise Polonya'nın Soğuk Savaş sonrasındaki durumu sosyal, kültürel ve siyasi bakımlardan ele alınmıştır. Çalışmanın sonuç bölümünde Polonya'nın tarihi kısaca irdelenerek, mevcut durumuna ve geleceğine ilişkin çıkarımlar dile getirilmiştir.
Avrupa Birliği ile Türkiye ilişkileri kapsamında Türkiye'nin tarım politikası ve sektörün gelişimi üzerine etkisi

Tarım sektörü, yaşamsal gereklilik olan gıdanın temininin sağlanması bakımından kritik öneme sahiptir. Bununla birlikte ekonomik olarak ürettiği katma değer, istihdam ve dış ticaret açısından stratejik bir sektördür. Bu sebeple bütün ülkeler tarım sektörüne yönelik doğru ve sürdürülebilir politikalar geliştirerek bunu titizlikle uygulamayı hedeflemektedir. Dünyanın en önemli entegrasyonu olan AB bu bağlamda oluşturduğu OTP ile üye, aday ve çevre ülkelerin tarım politikalarına doğrudan veya dolaylı olarak yön vermektedir. AB'ye aday ülke konumunda olan Türkiye'nin tam üyeliğe kabulü için gerçekleştirdiği uyum çalışmalarının en çok tartışılan ve gerçekleştirilmesi zor konularının başında OTP'ye uyumu gelmektedir. Bu çalışmanın amacı, AB'nin en kapsamlı ve en karmaşık politikası olan OTP'nin işleyişini araştırarak doğru çıkarımlar elde etmek ve Türk tarımının mevcut sorunlarını dikkate alarak OTP'ye uyumun sektör üzerine etkilerini incelemektir. Araştırmada ilişkisel araştırma yöntemi kullanılarak, AB tarımı ve Türkiye tarımının istatistiki verilerine ulaşılmış ve değişkenler arası ilişki ortaya çıkarılmıştır. Konu hakkında yayınlanmış kitap, makale, rapor ve resmi kurumların çalışmalarından ikincil veriler kapsamında yararlanılmıştır. Bu sayede uyumun olası etkileri analiz edilmiştir. AB ile Türkiye tarımı arasında, tarımsal nüfus, ekonomik ve yapısall açıdan büyük farklılıkların bulunması uyumu zorlaştıran etkenler olarak ortaya çıkmaktadır. Bu çerçevede OTP'ye uyumun ve tam üyeliğin getireceği maliyetin boyutu hem AB hem de Türkiye için ilişkilerin geleceği açısından belirleyici olacaktır.
Avrupa Birliği'ne giden süreçte Turgut Özal Dönemi Türkiye'nin AET politikası

Bu çalışma, Türkiye'nin Turgut Özal döneminde izlemiş olduğu Avrupa Ekonomik Topluluğu politikasını incelemek üzere hazırlanmıştır. Türkiye'nin, Avrupa Ekonomik Topluluğu ile ilk teması, Topluluğun kuruluşundan bir yıl sonra 31 Temmuz 1959'da yaptığı ortaklık başvurusu ile olmuştur. Bundan sonra da Türkiye, Avrupa Topluluk ile ilişkilerini devamlı olarak geliştirmeye çalıştırmıştır. Türkiye'nin tam üyelik başvurusu ancak 1987 yılında ikinci Özal hükümeti döneminde olmuştur. Tezin amacı; Turgut Özal hükümeti döneminde Türkiye'nin Avrupa Topluluğu'na tam üyelik başvurusu öncesi ve sonrasındaki gelişmeleri, Osmanlı'dan günümüze kadar devam eden bir süreç olan Batılılaşma hareketi içerisinde incelemektir. Aktör odaklı bir yaklaşım ile Turgut Özal'ın kişiliği ve siyasi görüşünün bu sürece katkılarının derinlemesine araştırılması bu tezin ikincil amacıdır. Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk'ün 'Muasır Medeniyet seviyesine ulaşmak' sözünden hareketle, Batıya doğru olan yönünü hiç değiştirmeyen, Türk toplumunu dışa açık bir toplum haline getirmeye çalışan Özal, giriştiği reformların bir devamı olarak Türkiye'nin AET'ye üye olması gerektiğine karar vererek 14 Nisan 1987 tarihinde tam üyelik başvurusunda bulunmuştur. Bu çalışmada öne sürülen tez, sistemik yaklaşımın aktör odaklı bir yaklaşımla desteklenmesi gerekliliğidir.
Avrupa bütünleşmesi perspektifinde Orta ve Doğu Avrupa'da diasporalar sorunu

Avrupa bütünleşmesi etnik aidiyetleri güçlendirerek, ulus-devlet ve federasyonları zayıflatmakta, kimi devletler uzun vadede ciddi bir bölünme tehlikesiyle karşı karşıya gelmektedir. Diğer taraftan, bu bölünmeler Avrupa bütünleşmesi içinde yeniden birleşme anlamına da gelmektedir. Birlik Avrupa'da sınırların önemini azaltmakta, azınlık haklarını geliştirerek ve serbest dolaşım gibi politikalarla sınır-ötesinde kalan soydaş azınlıkların anavatanlarıyla ilişkilerini geliştirmelerini sağlamaktadır. Bu da soydaş devletlerin korumacı politikalarını güçlendirmektedir. Bu çözüm, kanımızca, güç kullanımını içeren irredantizme alternatif olarak geliştirilmiştir. Bu süreç, ilk aşamada üye devletler içinde ve arasında siyasi sorunlar yaratabilecek ancak uzun vadede azınlık haklarının korunması ve diasporalara verilen destekler gibi irredantist politikalara alternatif politikaların gelişmesini sağlayarak, Avrupa barışına belki de en önemli katkıyı yapacak, yüzyıllık siyasi hataların telafisine imkan verebilecektir.
Transnational organized crime: How Turkey and European Union combat with İt?

Amacı ekonomik kazanç sağlamak olan sınır ötesi organize suç örgütleri kaçakçılık faaliyetlerini gerçekleştirirken ülkelerin ekonomik, politik ve sosyal hayatlarına müdahelede bulunurlar. Örgütler yasadışı kaçakçılık, yasadışı ticaret ve karapara aklama faaliyetlerini gerçekleştirirken bu olayların meydana geldiği ülkelerde siyasi istikrarsızlık ve bütçe açığı yaşanmasına, var olan düzenin sarsılmasına sebep olurlar. Sınıraşan suç örgütleri faaliyetlerini doğası gereği birçok ülkede sürdürmektir. Bu durum sınıraşan suçla mücadelede aynı şekilde birden çok ülkeyi içine alan bir yapılanma ya da yasal düzenleme ihtiyacı doğurmaktadır. Organize suç örgütleri faaliyetlerini yoğun olarak Avrupa, Asya ve Ortadoğu bölgesinde yürütmektedirler. Türkiye coğrafi konumundan dolayı bu faaliyetlerin gerçekleştirildiği alanların ortasında kalarak, transit ülke konumuna yerleşmekte ve insan kaçakçılığı, insan ticareti, uyuşturucu, silah, organ ya da kar getiren ve talep edilen her türlü maddenin kaçakçılığı faaliyetlerinden etkilenmektedir. Birleşmiş Milletler ve Avrupa Birliği gibi uluslararası alanda faaliyet gösteren örgütler düzenledikleri yasalar ve anlaşmalarla sınır ötesi organize suçun önüne geçmeyi hedeflemektedirler. Türkiye entegrasyon sürecinde Avrupa Birliği kriterlerini yakalayabilmek için birçok anlaşma imzalamıştır. Bunun dışında Birleşmiş Milletler ve Avrupa Konseyi'nin sınır ötesi anlaşmalarına da imza atmış İnsan Ticaretinin Engellenmesi Sözleşmesi, Palermo Prokolü, Suçtan Kaynaklanan Gelirlerin Aklanması Araştırılması, Ele Geçirilmesi ve El Konulmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesi gibi yasal düzenlenmelerin Türkiye tarafından kabulü ilerleme raporlarında takdir edilen gelişmelerdendir. Sınır ötesi organize suçu engellemek konusundaki bu gelişmelerin Türkiye ile batı arasındaki ilişkilerin gelişmesinde etkili bir güç olduğu söylenebilmektedir.
The impacts of standstill clause in association law between the European Union and Turkey regarding the freedom to provide services: do Turkish citizens have the freedom to provide services around the EU by virtue of the Ankara agreement?

Çalışmada, Türkiye ile Avrupa Birliği arasında imzalanan Ankara Anlaşması ve Katma Protokol hükümleri gereğince Türk vatandaşlarının Birliğe üye devletler içinde sahip olduğu hizmetlerin serbest dolaşımı özgürlüğü ele alınacaktır. Öncelikle Türkiye ve Avrupa Birliği arasındaki Ortaklık Hukuku'nun Avrupa Birliği Hukuku içerisinde yer aldığı tezi açıklanacaktır. Ortaklık Hukuku'nda yer alan standstill hükmüne rağmen üye devletler tarafından Türk vatandaşlarının hizmetlerin serbest dolaşımı özgürlüğü ihlal edilmektedir. İhlal sebeplerinin başında vize uygulaması gelmektedir. Bu çalışmada üye devletlerin neden ve nasıl Avrupa Birliği Hukuku'nu ihlal ettikleri gözler önüne serilecektir.
Türk Rekabet Hukukunda hakim durumun kötüye kullanılması

Bu tez, 4054 sayılı Rekabetin Korunması Hakkında Kanun'un 6. maddesi çerçevesinde hakim durum ve ilgili temel kavramlar ile bu durumun kötüye kullanıldığı hallerini incelemektedir. Rekabet kanunları, devletin ekonomiye serbest rekabeti kurma ve koruma amacıyla müdahale aracıdır. Hem liberal ekonomik sistemin benimsenmesinin yarattığı bir ihtiyaç hem de Avrupa Birliğine üyelik hedefi doğrultusunda verilen taahhütlerin bir neticesi olarak, 13 Aralık 1994 tarihinde 4054 sayılı Rekabetin Korunması Hakkında Kanun yürürlüğe girmiştir. Rekabet kanununda yer alan düzenlemeler ile belirli bir pazardaki hakim durum kavramı önem kazanmış; bir veya birden fazla teşebbüsün, ülkenin bütününde veya bir bölümünde bir mal veya hizmet piyasasındaki hakim durumunu tek başına yahut başkaları ile yapacağı anlaşmalar ya da birlikte davranışlar ile kötüye kullanması hukuka aykırı kabul edilmiştir. Bu tez çalışması ile, Avrupa Birliği Rekabet Hukuku ve Türk Rekabet Hukukunun karşılaştırması yapılarak hakim durumun ve kötüye kullanma sayılan eylemlerin tanımlanması ve unsurlarının uygulamadaki yansımalarının tespiti amaçlanmaktadır.
The 2015 immigration knot between the European Union and the Balkans

Bu tez Avrupa Birliği'nin 2015'teki göç dalgasına verdiği karşılığı inceler ve göç akışının Avrupa'nın halihazırdaki sığınma konusundaki düzenlemeleri üzerindeki etkisini sorgular. Ayrıca, Balkan bölgesinin geçişi ve mülteciler için Batı Balkan güzergahını ve sonuçlarını gözden geçirir. İlgili aktörlerin tutumlarına dikkat çeker. Bu bağlamda, aktörlerin çıkarlarının nasıl birbiriyle çatıştığını ve bunun sonucunda ortak bir zeminin oluşamadığı üzerinde durur. Tez, dahili olarak bölünmüş Avrupa Birliği'nin göç yükünü abarttığını ve dayanışma hükmünün uygulanmasının yanı sıra geçici koruma mekanizmasının da temini konusunda başarısız olduğunu öne sürer. Bu durum, Avrupalılaşma ve güvenli üçüncü ülkenin güçlendirilmesi gibi mekanizmalar ile görünürdeki yükü daha geniş olan Balkan 'tampon bölgesine' naklederek mültecilerin problemlerini bir mülteci problemine dönüşmesine neden olmaktadır. Türkiye açısından ise bu göç, vize muafiyeti ve geri kabul denklemini içinde barındıran bir konudur. Bu çalışma, mülteci meselesinin AB, Balkan Devletleri ve Türkiye arasında tüm tarafların arzuladıkları fakat kendi kapasitelerini aşan bir göç yönetimi takası umdukları bir pazarlık konusu olarak araçsallaştırıldığı sonucuna varır. Uluslararası sığınma sisteminin temeli çürütülüp zayıflatılırken, bahsedilen aktörler üçgeninin en savunmasız kısmını oluşturan mülteciler feda edildi.
Koşulluluk bağlamında düzensiz göçle mücadelede Avrupa Birliği geri kabul anlaşmaları ve Türkiye'ye yansımaları

Düzensiz göç, AB'nin cazip bir hedef ülke olması sebebiyle her zaman gündeminde ve mücadele içinde olduğu bir sorundur. Bu sorun, AB ülkelerinin ulusal politikaları ile çözülemeyecek boyutlara geldiğinde Birlik düzeyinde ortak göç politikası oluşturmayı ve düzensiz göçmen potansiyeli yüksek kaynak ve transit ülkelerle bu politika ile uyumlu şekilde işbirliği yapmayı gerektirmiştir. AB, bu ülkeleri düzensiz göçle mücadelesine ortak etmek amacıyla koşulluluk ülkesini devreye sokmuştur. AB, koşulluluk politikası ile bu ülkelere ortak göç politikasının değerlerini ihraç ederek, bu ülkelerin, söz konusu değerler doğrultusunda ulusal politikalarında ve mevzuatlarında reformlar yapmalarını amaçlamıştır. AB, koşulluluk politikası bağlamında bu ülkelere, yaptıkları reformların başarılı olması halinde ödüller sunmuş, başarısız olması halinde ise cezalar/yaptırımlar uygulamıştır. AB'nin düzensiz göçle mücadelesinde en etkili yöntemlerinden biri olan kaynak ve transit ülkelerle geri kabul anlaşması imzalama sürecinde de koşulluluk politikası etkili olmuştur. AB, bu ülkeleri geri kabul anlaşması için müzakere masasına oturmaya ikna etmek ve imza sürecini hızlandırmak için söz konusu ülkelere, koşulluluk politikası çerçevesinde ödül olarak vize kolaylaştırma ve vize serbestleştirme anlaşmalarını sunmuştur. Geri kabul anlaşmasının vize kolaylaştırma ve vize serbestleştirme anlaşmaları ile ilişkilendirilmesi Batı Balkan ülkeleri başta olmak üzere pek çok ülkede başarılı sonuçlar vermiştir. Ancak; coğrafi konumu sebebiyle AB açısından önemli bir kaynak ve transit ülke olan Türkiye ile geri kabul anlaşmasının imzalanması sürecinde standartlaşan uygulamanın dışına çıkılmasının yanı sıra; Türkiye'nin reformlarına karşılık vaat edilen ödüller sunulmamıştır.
Gümrük Birliği çerçevesinde otomotiv sanayiinde rekabet

Günümüzde otomotiv sanayii üretim yapan birçok ülke için büyük önem taşımakta ve ekonomiler için lokomotif sektör olma özelliğini korumaktadır. Son yıllarda dünyada yaşanan globalleşme eğiliminden otomotiv sanayii de etkilenmiş, sektörde firmalar arasında günden güne birleşmeler artmıştır. Amaç, maliyetleri düşürmek verimliliği arttırmak, AR-GE faaliyetleri ve teknoloji üretiminde birlikte çalışarak rekabet üstünlüğü kazanmaktır. Bugün dünyada otomotiv sanayiinde üretim yapan 61 ülke içerisinde Türkiye'de, yer almaktadır. Türkiye dünya üzerinde bulunduğu konum ve yüksek nüfusu itibariyle otomotiv sanayii açısından son yıllarda hem önemli bir üretim ve tüketim, hem de dağıtım merkezi olma yolunda hızla ilerlemektedir. Bunun sonucu olarak sektörde yaşanan rekabet Türkiye'yi de doğrudan etkilemektedir. 1996 yılında Avrupa Birliği ile Gümrük Birliği'ne gidilmesi ile birlikte Türk otomotiv sanayiinin rekabet edeceği alan genişlemiş ve yeni oluşan rekabet şartlarına uyum sağlamak durumunda kalmıştır. Bu çalışmada dünya otomotiv sanayiinin gelişimi, Avrupa Birliği otomotiv sanayii, Türk otomotiv sanayiinin ilk kuruluş tarihinden günümüze kadar geçirdiği yapısall değişiklikler ele alınmakta, otomotiv sanayinin rekabet gücünü etkileyen unsurlardan Devlet desteği, AR-GE harcamaları ve teknoloji üretimi, kapasite, maliyetler, verimlilik, ana ve yan sanayi ilişkileri Avrupa Birliği otomotiv sanayii ile karşılaştırmalı olarak incelenmekte, dünyada otomotiv sanayiinde oluşan yeni şartlar çerçevesinde Türk otomotiv sanayiinin rekabet gücünün arttırılmasına yönelik uygulanabilecek Devlet ve özel sektör politikaları ortaya konmaktadır.
Avrupa Birliği ile bütünleşme sürecinde geçiş ekonomileri ve istihdam: Polonya ve Türkiye örneği

Dönüşüm sürecinde sosyo-ekonomik açıdan neo-liberal yaklaşıma göre yapılandırılan geçiş ekonomileri ve Türkiye'de emek piyasası açısından ortaya çıkan sonuçların oldukça olumsuz olduğu görülmektedir. 1990'lı yılların ortalarında Avrupa'daki geçiş ekonomileri, Avrupa Birliği'ne tam üyelik başvurusunda bulunmuşlar ve sekiz tanesi 2004 yılında, iki tanesi de 2007 yıllında tam üye olmuşlardır. Dönüşüm sürecinin ilerleyen aşamasının AB üyelik süreci ile çakışmış olduğu geçiş ekonomilerinde, olumsuzluklar içeren istihdam ve işsizliğe ilişkin göstergelerin düzelmeye başladığı görülmektedir. Dolayısıyla bu ülkelerde ekonomik ve sosyal dönüşümünden dolayı emek piyasasında ortaya çıkmış olan olumsuzlukların giderilebilmesi noktasında AB üyeliğinin çeşitli katkılarının söz konusu olduğunu belirtmek gerekmektedir. Bu sonuçlar AB üyesi geçiş ekonomileri ile birçok ortak noktası bulunan Türkiye açısından oldukça önemlidir. Çünkü Türkiye'nin emek piyasası, istihdam ve işsizlik açısından durumunun AB üyelik sürecinden önce Polonya'nın ve diğer geçiş ekonomilerinin durumuna oldukça benzer olduğu görülmektedir. AB üyesi geçiş ekonomileri ve Polonya'nın deneyimleri ışığında değerlendirildiğinde, geçiş ekonomileri gibi ekonomik ve sosyal yeniden yapılanma sürecinden geçmekte olan Türkiye'de olumsuz bir görünüm arz eden istihdam ve işsizliğe ilişkin göstergelere AB üyelik süreci ve gerçekleştirilebilirse tam üyeliğin çeşitli etkileri söz konusu olacaktır.