turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Gauguin ve Tahiti

Sanat, insanlığın başlangıcından itibaren durmadan gelişen, ne şekilde üretildiğine bakmadan insanı düşünmeye yönelten, hayatın temel kavramlarından biridir. Bazen toplumsal olayları anlamamızı bazen de düşünmeden sadece o güzelliğe odaklanmamızı sağlayan yegane bir oluşumdur. Bunların içinde, en aşina olunan sanat dalı olan resim sanatının her kesimce bilinmesi, anlaşılabilmesi ve incelenmeye devam edilmesi adına yapılan çalışmalar göstermektedir ki sanat, elbet hak ettiği yere gelecektir. Resim sanatının kuşkusuz birçok ustası, dehası vardır. Bunlardan biri olarak kendine yer edinen Paul Gauguin, gerek yaptığı çalışmalar gerekse dünyaya bakışı, üslubu ve içindeki resim tutkusuyla kendi çağının sanatçılarından bir adım öne geçmişştir. Bir renk ve gizem ustası olarak Fransız coğrafyasında doğup kendini ve tarzını her zaman geliştiren bir sanatçı olmuştur. Hayatının her döneminde kendi seçimlerini yapıp, sonuçları ne olursa olsun bir şekilde bunlara katlanan ve içinde bulunduğu, kimi zaman dayanılmaz, durumlara bile sanatıyla ve içindeki sanat tutkusuyla karşı gelmeyi bilmiştir. Bu çalışmada özellikle incelenmek istenen Gauguin'in Tahiti'de geçirdiği dönem ve orada meydana getirdiği eserlerdir. Kendisini her zaman ilkel güzelliği bulmaya adamış ve bunun için doğduğu coğrafyayı hatta ailesini geride bırakarak Tahiti'ye yerleşmiştir. Özellikle Tahiti resimlerinde görebileceğimiz üzere, buranın halkı, ilkelliği, bu adanın el değmemişliği sanatçıyı derinden etkilemiştir. Bu ilkellik ve vahşilik içinde hayatının en keyif aldığı dönemlerini yaşamış en çarpıcı eserlerini meydana getirmiştir. Tahiti kültürünün her yönünü resimlerine yansıtırken batı kültürünün de dini konularını zaman zaman resimlerine konu etmiştir. Gauguin'in resimlerinde Tahitili kadın şeklinde betimlenmiş bir Havva görmek oldukça normal bir şeydir. Gauguin'in doğduğu Fransız coğrafyası ile başlayan bu çalışma, Tahiti resimlerini daha iyi analiz edebilmek adına ilk dönemde yaptığı resimlerin de örnekleri ile başlar. Hayatını önemli ölçüde etkileyen sanatçı Van Gogh ile birlikte yaşadığı zamanlar ve yaptığı çalışmalar ile devam eder. Hayatının Tahiti'de geçirdiği dönemi, zirve yapan sanatı ile ilgili detaylı bilgiler ve Tahiti döneminde yaptığı çalışmaları ile sona erer. Tahiti her zaman Gauguin'in kayıp cenneti olmuştur. Sanatçı bu cennette, dünya sanat tarihine eşi görülmemiş eserler bırakmıştır.
Afişte soyut yaklaşım

Soyut sanat yapıtı, tıpkı geleneksel sanatın yaptığı gibi gerçeği kopya etmeden ve figüratif görüntüleri yadsıyarak sanatçının hayal gücünden kaynaklanan ve en yakın olarak yaratılmaya çalışan eserlerdir. 'Afişte soyut yaklaşım' adını taşıyan bu tez çalışması, soyut/stilize edilmiş sembollerden oluşmuştur. Tezin metin kısmı grafik sanatlardan başlayarak, grafiğin tarihçesi, yabancı ve Türk grafıkerlerden örnekler, Türkiye'deki grafik sanatının gelişimi, afiş tasarımı, afiş sanatının gelişimi ve Türkiye'de afiş sanatına kadar sınıflandırılmıştır. Yapıt kısmında amaç; Devlet Opera ve Balesi 'ne seçilmiş beş oyunu görselleştirmektir. Oyunlar Kuğu Gölü, Kral ve Ben, Salome, Don Kişot ve Carmen 'dir. Kompozisyonlar oluşturulurken kendi içerisindeki düzen, uyum, denge ve ritme dikkat edilmiştir. Bütün bunlar oluşurken bir birlik söz konusudur. Afişte can alıcı noktalar olan renk ve yazı kompozisyonu ortaya çıkarır. Bir yapıt tasarlanırken konu çok önemlidir. Konu tek başına biçimi belirlemez. Konu sanatçının ona verdiği anlamla değer kazanırken, yapıtların oluşumu başlar. Devlet Opera ve Bale'si oyunlarının seçilmesi aynı zamanda seçilen konunun da bir sanat yapıtı olmasıdır. Tasarlanmak istenen afişler bir ürün tasarımı veya bir fırma'nın reklamı kapsamında olabilirdi. İzlenen oyunlardaki ahenk, yapıtların oluşumunu etkilemiştir. Her oyunun kendi içindeki uyumu, estetiği, sahne ve dekoru, oyuncuların canlandırmış olduğu karakterler, müzikler, afişlerin oluşumundaki en büyük etkenlerdir. Yapıtların içeriği sağlam bir mantığa dayalıdır. Kompozisyonların içeriği belirlenirken renk, yazı karakterleri, soyut lekeler ön planda tutulmuştur. Bu unsurların hepsi oyunlarla bağlantılıdır. Tüm afişlerin hepsi soyut olarak tasarlanmıştır. Renkler kullanılırken, afişlerin daha etkili olabilmesi için zemin ve kullanılan diğer öğeler arasında kontrast yaratılmıştır. Teknik olarak bilgisayardan yararlanılmıştır. Kullanılan programlar tasarım için; Freehand 7.0, Adobe Photoshop 4.0, Sayfa mizanpajları için; QuarkXPress kullanılmıştır. Tekniğin sunduğu imkanları çalışmalara uygulayarak, görsel anlatımı vurgulamak ön plandadır. Sonuç olarak afişler tüm bu öğelerin birleştirilmesiyle soyut olarak görselleştirilmiştir. IV
Feminen bir tavır olarak dikiş ve güncel sanat

1960'lı yılların sonrasında sanat ortamında yaşanan belki de en büyük dönüşüm sanatın nesneye olan gereksiniminin tartışılmaya başlanmasıdır. Bu dönemde düşüncenin ön plana geçtiği bir sanat pratiğinin sanata olan etkisi yoğun bir biçimde hissedilmeye başlanmıştır. Bu gelişmeler ışığında yapıtın maddi varlığı ve biçimi etkisini büyük ölçüde yitirmiş, böylece farklı isimlerle anılan Güncel Sanatın yeni formları kendini göstermeye başlamıştır. Bunlar arasında Feminizm hareketi kapsamında ortaya çıkan bir grup feminist sanatçı, kadınların sanatta, sanat kurumlarında, hatta yaşamın genelinde tümüyle dışlanmasına karşı bir mücadele başlatmıştır. Tez çalışmasının birinci bölümünde, Güncel Sanat tanımından yola çıkılarak Güncel Sanatın gelişimi ve değişimine yön veren önemli hareketler ele alınmıştır. İkinci bölümde, tezin ana konusunu oluşturan Feminizm tanımıyla birlikte bu akımın öncü sanatçılarına yer verilmiştir. Üçüncü bölümde ise güncel bir sanat öğesi olarak dikişi kullanan öncü kadın sanatçılar incelenmiştir. Son olarak dördüncü bölümde ele alınan uygulama raporunda ise tüm bu araştırmalar doğrultusunda elde edilen verilerden yola çıkarak ortaya koyulan eserler, yapılış gerekçesi ile esrelerin içerik ve biçimsel özelliklerine yönelik saptamalar uygulamanın düşünsel yönü doğrultusunda açıklanmış ve tespitlerde bulunulmuştur.
Çağımız resminde biçimselliğin denge estetiğine dönüşüm süreci

20. Yüzyıla girerken, değişen dünya anlayışının paralelinde resim sanatında da biçimsel anlamda değişiklikler olmuştur. Empresyonizm de doğayı izlerken, biçim dili naturalist bir anlam kazanır. Bunun yanında rengin ve ışığın biçimselliğe yansımasında sanatçıların sezgi ve düşüncelerinin ön plana çıktığını görürüz. Empresyonizmi takip eden diğer sanat akımları çağımız resmine farklı bir yön kazandırmıştır. Naturalizm geleneğinden sıyrılan sanatçıların düşünce ve sezgilerinin ön plana çıktığı yeni bir biçim dili ile, biçimsellik bir dönüşüm sürecine girmiştir. Bu süreç içerisinde biçimsel öğeler zaman zaman doğayı yansıtsa da, sanatçıların düşünce ve sezgileri ile biçimler parçalanır ve farklı bir plastik arayışa yönelirler. Biçimsel dönüşüm sürecindeki bu hareketlilik soyut resimle durağanlasın Soyut resimle naturalizmden farklı, denge estetiğine dönüşmüş biçimsel bir yapılanmaya ulaşılır. Bu yapılanmada varlıkların göründüğü gibi değil düşünüldüğü gibi biçimlendirilişi, denge estetiğinin oluşması, yeni bir nesnel düzeni ortaya koymuştur. Bu plastik düzen biçimselliğin denge estetiğine dönüşüm sürecini tamamlamasıdır. Bu sürecin tamamlanması çağımız resminde plastik açıdan görülen en önemli gelişmedir. Biçimsel dönüşüm sürecinin denge estetiğine ulaşması günümüz resmine kadar farklı uygulamalarla devam etmiştir.
20. yüzyılda sanatın kavramsallaşması ve nedenleri üzerine bir inceleme

Yirminci yüzyıl hızla bir bilgi çağı konumuna ulaşmıştır. Bu hıza ulaşmada, insanlığın bu döneme dek getirdiği bilgi birikiminin büyük rolü vardır. İnsanoğlu bu bilgi kümülasyonunu değerlendirerek teknolojik, bilimsel, sanatsal, ekonomik ve diğer tüm alanlarda büyük atılımlar gerçekleştirerek, zamanla kendisini, kendisine bile yabancılaştıracak, yalnızlaştıracak bir sürece girmiştir. Sanatsal alanda ise geleneğin reddedilişi ile başlatılan modernist bir süreçle karşılaşmaktayız. Özellikle Dada ile, bu modernist süreç içerisinde sanatın kavramlarla karşılaşmasını ve 1945 sonrasında ise sanattaki bu kavramsallaşmanın doruğa çıktığını ve bir aktarım dili haline geldiğini görüyoruz. Peki sanattaki bu değişimin, kavramların bu denli geçerlilik kazanmasının altında yatan nedenler nelerdir? Bu yola nasıl ve neden sapılmıştır? İşte bu soruların kaynaklık ettiği araştırmamız iki ana bölümden oluşmaktadır. Bir olayın anlaşılabilmesi için, o olayın öncesinin, hazırlayıcılarının da bilinmesi gerekliliğinden hareketle, ilk bölümde bu kavramsallaşma süreci, modernizmin başlangıcı olarak kabul edilen Empresyonizmden 1970 lere dek incelenmiştir. İkinci bölümde ise bu kavramsal taşmaya etki eden etmenler, aralarındaki ilişkiler kurularak bütünlenmeye çalışılmıştır.
Üç boyutlu yazıcılar ile moda ürünlerine yönelik yüzey tasarımları

Değişen tasarım ve üretim yöntemleri arasında 3 boyutlu yazıcılar öne çıkan başlıklardan birisidir. Üç boyutlu yazıcıların ortaya çıkışı bilimsel ve teknolojik gelişmelerin tetiklediği endüstrileşmenin bir sonucudur. Bu bağlamda çalışmada genel olarak endüstrileşme sürecinde tasarımın dönüşümü ele alınarak üç boyutlu yazıcıların moda tasarımında kullanımı tartışılmaktadır.. Bu çalışmada üç boyutlu yazıcılarla kumaşa alternatif yüzey tasarlanması, üç boyutlu yazıcıların hangi şekillerde moda sektöründe kullanıldığını analiz ederek, uygulama boyutuna taşınması amaçlanmaktadır. Çalışmada ayrıca tekstil ve moda tasarımı alanında kullanılan 3 boyutlu yazıcı çeşitleri, çalışma prensipleri, bu teknolojide tasarım sürecinde yapılmış belli başlı giysi örnekleri ve kullanılan hammaddelerle ilgili bilgiler içermektedir. Araştırma kumaşa alternatif olabilecek yeni yüzeyler geliştirmede inovatif bir yöntem olan üç boyutlu yazıcıların kullanılmasını desteklemesi noktasında, önem taşımaktadır.
1920-1950 arasında, sosyo-ekonomik yapının bireye atfettiği kimlikler bağlamında Türk Resim Sanatı

Avrupa'da aydınlanma hareketinin başlamasıyla siyasi önemini kaybeden dinsel düşüncenin insanların hayatında oynadığı kutsal rolü milliyetçilik düşüncesi almaya başlamış; sanayi devrimin ardından yüksek noktasına ulaşan kapitalist ekonomi ise bu düşünce etrafında oluşan ulus-devletleri yeni dünya düzeninin siyasi birimleri haline getirmiştir. Birinci Dünya Savaşının ardından Osmanlı'nın en önemlilerinden biri olduğu hanedanlıklar devri sona ermiş; Türkiye Cunmuriyet'inin de içinde olduğu ulus-devletlerin egemen olmasıyla, yurttaşlık kavramı ve bu kavram etrafında oluşturulan kimlikler önem kazanmıştır. Yeni kurulan ulus-devletlerle ortak özellikler gösteren Türkiye Cumhuriyeti, kurmuş olduğu yeni rejimin sürekliliğini sağlamak için vatandaşlarına günün siyasi yaşamına uygun kimlikler atfetmiştir. Cumhuriyet'in özellikle aydınlarına yüklediği görevlerin başmda 'muasır medeniyet' lere ulaşmak gelmektedir ve bu görev batıya yönelişi hedef gösterdiği kadar Osmanlı'nın reddini de gerektirmektedir. Gösterilen hedefe yönelmiş olan Cumhuriyet seçkinleri aynı zamanda bu medeniyetin gerektirdiklerini halka anlatmak ve onları aydınlatmakla da görevlendirilmiştir. Böylesi bir ikili görevin verildiği aydınlardan olan Cumhuriyet'in ilk ressamları, çağdaş resim sanatının egemen üsluplarım Türkiye'de uygulamaya girişmişlerdir. Halkta resmin lüks bir şey olduğu izlenimini yaratmaktan çekindikleri ve resmin halk tarafından anlaşılarak sevilmesini istedikleri için, 'doğadan kopmama', 'içinde halkın kendinden bir şeyler bulabilmesi', 'milli sanatı oluşturmak' gibi kavramlar etrafında tartışmışlar ve 'batının tekniğiyle yurdun gerçeklerini anlatmak' olarak özetlenebilecek bir resimsel anlayışı oluşturmaya çalışmışlardır. Böylesi bir tavır, Cumhuriyet'in, aydınlarından olmalarım beklediği yuttaş kimliğiyle örtüşmektedir.
Plastik dilde imge olarak ekran

Bu çalışmada, ekran imgesinin tarih boyu düşünsel alanda nasıl anlamlandırıldığı ve temsilin, sanat yoluyla nasıl yapıldığı, çeşitli boyutlarıyla incelenerek; neden - sonuç ilişkisi üzerinden hareket edilerek, yapıt kurgusunda biçim - içerik ilişkisi bağlamında plastik anlatımlarla, konu örneklendirilmiştir.
Ses

Otorite toplumsal hayata geçilen ilk günden itibaren insanın uğraş alanı olmuştur. Bu çalışmanın konusu otoritedir. Tez filmim otorite üzerine kurulmuştur. Filmde klasik bir anlatımdan çok, değişik, simgeler üzerine kurulu sade bir anlatımı tercih ettim. Öykü tek mekanda geçmektedir. Öykünün tek mekanda geçmesi, otoritenin ağırlığının, şiddetinin anlaşılması içindir. Otoriteyi simgelemesi için bir lamba, 'ampul' seçtim. Bunu seçmemin nedeni, ampulün ışık olarak bulunulan ortamı aydınlatması ve her zaman yüksekte olmasındandır. Adam ve lamba, otorite ve birey, birbirlerini tamamlarlar. İkisi de birbirlerine bağlanmışlardır. Ben bu bağlanmayı ve bunun getirdiği sakıncaları, bireyin içine düştüğü açmazları anlatmak istedim. n
Kolajın baskıresime yansımaları

Kolaj Fransızca 'collage' yapıştırma anlamında ve düşünce anlayışı olarak karşımıza çıkmaktadır. Kolaj örneği sayılabilecek işlere MÖ IV. ve III. yüzyılda kurganlarda bulunan aplike örtülerde rastlanmaktadır. Ortaçağ ve Mısır kültürüne baktığımızda, kolaj sayılabilecek süsleme ögeleri heykellerde kullanılmıştır. İslam sanatında ise kakmacılık, Osmanlı'da kat-ı olarak görülmektedir. Toplumlara göre değişiklik gösteren kolaj, sanat tarihi içinde Kübizm'le görülmektedir. Kübizm'de Picasso ve Braquae'in eserlerinde hazırnesne ile karşılaşılmaktadır. Kurt Schwıtters'ın 'Merz' eserinde, Dada akımında ise kolaj, tercih edilen teknik olarak karşımıza çıkmaktadır. Sürrealist sanatçılar bilinçaltının yansımalarını anlatmak için kolajı kullanırken, Pop Art sanatçıları da popüler kültür materyalleriyle kolajlar oluşturmuşlardır. Kolaj, sanat akımları içerisinde bu örnekler gibi gelişim göstermektedir. Baskıresim sanatının ilk baskı örnekleri Afrika'da tarih öncesi kaya oymalarına dayanmaktadır. Kolaj, baskı yöntemlerinin içerisinde de Collagraph, Chine colle ve kes-yapıştır yöntemleri ile karşımıza çıkmaktadır. Değişen endüstri ve teknolojik gelişmeler de kolaj da değişim göstermiştir. Bilgisayar programları ve fotoğraf yöntemleri ile kolajlar oluşturulmuştur. Fotoğraf sanatında Post-Prodüksiyon fotoğraf yöntemiyle farklı parçalar bir araya getirilmektedir. Grafik sanatçıları afişlerde, reklam ögelerinde ya da dergi kapaklarında kolaj tekniğinden faydalanmaktadırlar. Kolaj yöntemleri baskıresim sanatında sanatçılara ön hazırlık çalışması sunmaktadır. Dijital kolaj yöntemleri kullanan sanatçılar serigrafi baskı yöntemini kullanırken, kolajı diğer baskı yöntemlerine ve tekniklerine uygulayan sanatçılar da bulunmaktadır. Modern Dünya'da da kolaj anlayışı çok çeşitli alanlarda uygulanmaktadır. Bu tez de kolajın gelişim süreci anlatılırken, baskıresimde kullanım tekniklerinden de bahsedilmektedir.
Marpuçların geometriksel form ve renk aracılığı ile resimsel yorumlamaları

Tarihsel süreç içerisinde yaşamış olan toplumların kültürel etnografik birikimleri olmuştur. Resim sanatı tarihinde sanatçılar, toplumların kültürel birikimlerini, etnografik nesneler kullanarak, estetiksel bir sanat imgesi oluşturmada kullanmışlardır. Bu çalışmanın amacı, tütün içme kültürüne ait nargile formundan yola çıkılarak, 'Marpuç' objesinin sanatsal imge olarak uygulamalarda ele alınması, somut objeden hareketle soyut bir imgelemeye ulaşılmaya çalışılmasıdır. Bu süreçte ele alınan objenin iki boyutlu ve tekdüze oluşturulan yapı üzerinde, renk aracılığı ile yüzey arayışı çabası mevcuttur. Oluşturulan düzenlemelerde renk, ışık, form ve kompozisyon birleşenlerinin etkisiyle görsel yanılsama sağlanmıştır. Öncelikle çalışmada, konu ile ilgili literatür taraması yapılmış ve irdelenmiştir. Aynı zamanda verilerde toplanan görsellerden yararlanılarak plastik bir tavırla oluşturulan uygulamalar yapılmıştır. Çalışma üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde: Nargilenin tanımı, tarihçesi, resim sanatı tarihindeki süreci ele alınmıştır. İkinci bölümde: görsel yanılsama, renk ve ışık konularına değinilmiş. Görsel algı ve görsel algı yanılsamaları incelenmiştir. Daha sonra fiziksel olarak ışık, renk, renk teorileri, renk teorilerinin resim sanatına etkileri ile beraber plastik sanatlarda 19. yüzyıl sonrası resimde renk ve ışık konusu dönemsel farklılıkları, uygulanışı ve değişimi üzerine örnekler açıklamaları ile birlikte sunulmuştur. Tez kapsamında yapılmış resimler ve plastik açıdan çözümlemelerine geçmeden önce, araştırma kapsamında oluşturulan resimlere kaynaklık eden yerli ve yabancı sanatçılar irdelenerek, teknikleri ile ilgili örneklerle bilgi verilmiştir. Çalışmanın üçüncü bölümünde ise: Önceki bölümlerde yer alan araştırmaların katkısıyla, nargile marpuçlarının sanatta düşünsel ve estetik değerler içerisinde, somuttan soyuta bir anlatı dili oluşturma sürecindeki kompozisyon özellikleri ve plastik bir tavırla oluşturulan on beş uygulamanın çözümlemelerinin yapılmasıyla tamamlanmıştır. Yapılan çalışmalarda, 'Marpuç' objesi zengin ve çeşitlilik arz etmese bile, resimsel unsurların kullanımı ile iyi bir sanat nesnesi olabileceği hakkında önemli sonuçlar ortaya koymuştur. Nitekim uygulamalarda marpuçlara ait dik açılardaki çizgilerin ve renklerin oluşturduğu ilişkiler ağının ritimsel etkisi, özgün eserlerin ortaya çıkmasına neden olmuştur.
Resimlerimde mekan problemleri

Resmin esas sorunlarından 'mekan problemi' daha öznel anlamıyla, kendi resimlerim bazında ele alınmış, bu sorunun resimsel dilin oluşumundaki rolü, çalışmalar bağlamında irdelenmiştir. Bu uğraşıdan amaç, resime mekan kazandırma kaygısının, doğrudan, resimsel dili bulmak endişesinden kaynaklandığı tezini ileriye sürmektedir. Ana probleme bağlı olarak, resimsel dilin oluşumunda, bu dili etkileyen diğer faktörler de incelenmiştir. Bu raporda, sözü edilen 'resimsel mekan' ve buna bağlı konumdaki dil sorunu çerçevesinde; çalışmalar üzerinde yapılan gözlemler, bunların dayandığı birikimler, oluşum süreçleri, notlar, krokiler ve fotoğraflarla açıklanmıştır.
Günümüz sanatında otobiyografik anlatılar

'Günümüz Sanatında Otobiyografik Anlatılar' başlıklı raporda amaç, bireysel kimliğin oluşumunda toplumsal, kültürel, tarihsel bağlamların göz önünde bulundurularak otobiyografi ile arasındaki ilişkinin günümüz sanatında etkisini saptamak ve otobiyografiyi sadece bir yaşamın dışavurumu olarak görmeyerek, kişisel süreç dahilinde bu anlatı türünü hem kuramsal hem uygulama düzeyinde sorgulamaktır. Bu amaç doğrultusunda raporun birinci bölümünde, edebi bir tür olarak öznenesne bütünlüğüne ve gerçekliğe dayanan otobiyografinin görsel sanatlardaki karşılığı olarak otoportre çalışmalarıyla bağ kurulmuş ve türün gelişim sürecinde sanat ve gerçek ilişkisinin yanı sıra bireycilik olgusuyla ilişkisi gibi türleşmesini sağlayan gelişmelere değinilmiştir. Bu doğrultuda dönemlerin değişen gerçeklik ve benlik algısıyla otobiyografinin/otoportrenin de değişime uğradığı örneklenen eserlerle saptanmıştır. İkinci bölümde ise, otobiyografinin modern ve postmodern dönemde dönüşümü toplumsal, kültürel bağlamlar ve cinsiyete dayalı oluşumlar göz önünde bulundurularak incelenmiştir. 1960'lı yıllardan itibaren sanatta biçim yerine içeriğin benimsenmesi yoluyla bağlamın ön plana çıkmasının ifade biçimlerini etkilediği ve çalışmaların çeşitli söylem pratikleri üzerinden okunmaya başlandığı saptanmıştır. Üçüncü bölümde ise otobiyografinin günümüz sanatındaki konumu postmodernizmle birlikte söz konusu olan çok kültürlülük olgusu ve otobiyografik bağıntısallık anlayışı doğrultusunda incelenerek gerek günümüz sanatından örneklerle gerekse kişisel uygulamalarla pekiştirilmiştir. Sonuç olarak, Batıda oluşan bireycilik algısı ve Hristiyanlığın itiraf kültürünün ürünü olarak 'ben'in tekilliğini vermek zorunda olarak türleşen otobiyografik anlatıların bugün 'biz'in çoğulluğuna işaret ederek, kişisel, toplumsal, kültürel ve siyasi tarihlerin kapılarını aralayan bir anlatıya evrilmiş olduğu saptanmıştır.
'Nesnelleşen ev'in sanat pratiklerinde incelenmesi

Problematiği 'nesnelleşen ev'in sanat pratiklerinde incelenmesi olan çalışmanın ilk bölümünde, sanayileşme öncesi 'gündelik hayat mekanlarının' sosyo-kültürel ve politik bir analizi yapılacak; 'toplum ve mekanın ne olduğu- neye evrildiği' sorusu basamak alınarak, aydınlanma felsefesiyle birlikte 'artık ne olduğu- neye evrildiği' nin yanıtları aranacaktır. Ayrışmalar ve kültür eleştirisi perspektifinden ele alınacak metinin, fiziksel mekanın dört duvarı arasında kalarak değil, saray çevresinde, kentte, sokakta, kırda gezinerek; üretilen mamulden, tüketilen besine, yazma ediminden aşk hayatına, gündelik hayat gereksinim ve rutinleri gözetilerek yapılması öngörülmektedir. Sonuç olarak, elde edilen veriler, egemenden yönetilene, cemaatten anonime, kalabalıktan bireyselliğe, insanlar arası durum ve benliğin ortaya çıkışı ile ilişkilendirilerek kişisel mekanın geçirdiği dönüşüm hakkında genel bir tablo çizilmeye çalışılacaktır. Evin nesnelleşme sürecinin irdeleneceği ikinci bölümde bu nesnelleşmenin sanat dünyasına nasıl yansıdığı ettiği açımlanacak ve değişimin kritiği, sanat eserleri üzerinden yapılacaktır. Son bölümde ise, eve dair çeşitlenen söylemler, öznel bakış açısıyla oluşturulan kavram ve sosyal fenomenler aracığıyla, kişisel çalışmalar üzerinden yorumlanacaktır.
Turgut Pura Vakfı örneğinde sanata sponsor olmada karşılaşılan sorunlar ve çözüm önerileri

Günümüzde birçok alanda gerçekleştirilen etkinlikler sponsorluk desteğiyle düzenlenmektedir. Kültür-sanat etkinlikleri de bu alanların önemli kollarından biridir. Özellikle sanat alanında faaliyet gösteren kurumlar/kuruluşlar/vakıflar sponsorluk konusunda çeşitli sorunlar yaşamaktadırlar. Bu sorunların başında ise özellikle yapılmak istenilen etkinliklere yeterli ölçülerde vakıfların bütçe oluşturamamalarından kaynaklı olarak etkinliklerin istenilen boyutta gerçekleştirilememesidir. Bu nedenle vakıfların sponsorluk desteklerine ihtiyaçları ortaya çıkmaktadır. Bunun için 1982 yılında kurulan Turgut Pura Vakfı'nın sponsorluk konusunda yaşadığı sorunlarından yola çıkılarak çözüm önerileri sunulması amaçlanmaktadır. Bu çalışmada kaynak taraması, soru-cevap ve anket çalışması yöntemine dayanmaktadır. Bu çalışmalarla elde edilen veriler yoluyla sorunların nasıl bir boyut taşıdıkları tespit edilmeye çalışılmıştır. Ayrıca Turgut Pura Vakfı ile kültür-sanat alanında etkinlik düzenleyen diğer Yaşar Eğitim ve Kültür Vakfı ile Şamil Eğitim ve Kültür Vakıfları karşılaştırılmıştır. Turgut Pura Vakfı ile diğer vakıfların karşılaştırılması yoluyla elde edilen bilgiler, yarışma katılımcılarına ve yarışma jüri üyelerine uygulanan anket birlikte değerlendirildiğinde; katılımcıların Turgut Pura Vakfının düzenlemekte olduğu resim ve heykel yarışmalarından genel anlamda memnuniyet duydukları tespit edilmiştir. Yaşar Eğitim ve Kültür Vakfı ile Şamil Eğitim ve Kültür vakıfların düzenledikleri yarışmalara katılan eserlerin sergilenmesinde önemli bir sorunla karşılaşmadıkları, kültür-sanat alanındaki sponsorluk uygulamasının gerekli olduğu vakıflar tarafından vurgulanmıştır