turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarının Türk Hukukuna etkileri

insan haklarının uluslararası boyuta taşındığı ve bu konuda sınırların kaldırıldığı günümüzde hukukun küreselleşmesinin insan hak ve özgürlükleri alanında yapılan ve yapılacak ortak çalışmalar ile başlayacağını düşünerek kaleme aldığımız bu eserde, Türkiye için öneminden dolayı özellikle Avrupa'da insan hakları konusunda gelişmeler ve AİHS ile AİHM kararlarının uluslararası planda ve Türk hukukunda yeri ve etkilerini incelemeye çalıştık. Konuyu tümdengelim yöntemini kullanarak üç bölümde halinde ele aldık. Birinci Bölümde: İnsan Hakları Kavramı ve tarihi gelişimi ile Avrupa'da İnsan haklan alanında yapılan çalışmaları özetledik. İkinci Bölümde: AİHM'nin yapısı ve işleyişi ile AİHS'nin ve AİKM kararlarının taraf ülkeler iç hukukunda yeri ve etkilerini inceledik. Üçüncü Bölümde ise: AİHS ve AİHM kararlarının Türk hukukunda yeri ve etkilerini Mahkeme kararlarından da örnekler vererek irdelemeye çalıştık.
The European Union accession process affecting the agricultural policy in Turkey

Avrupa'nın tarifleri içerisinde en doğrusu artık fiziksel değil kimyasal bir birleşmeye benzediğidir. Bu birleşme sonunda oluşan bileşik elementlerine kolay kolay ayrılamaz ve artık eskisinden farklı daha kompleks ve yararlıdırlar. Bu egemenlik devri sonunda artık daha güçlü, ulusal çıkarların farklı olmasından kaynaklanan sorunları geride bırakan bir 'biz' kullanılacaktır. Karşılıklı yanlış anlamalarla dolu uzun bir sürenin sonunda 11 Aralık 1999'da Helsinki'de yapılan Konsey Zirvesinde Türkiye'nin de diğer adaylarla koşut şartlara maruz aday olduğu ana referans haline gelen bir politik doküman ile kabul edildi. Katılım müzakerelerini tamamlayan Merkez ve Doğu Avrupa Ülkeleri gibi, Türkiye'de, eğer ekonomik ve politik kriterlerdeki hızlı gelişmesini öne sürerek zorlamazsa, müzakerelere 2005'te başlayacaktır. Müzakerelerin en zor kısımlarından biri kabaca müktesebatın yarısını oluşturan ortak tarım politikalarına uyum olacaktır. Gümrük birliğinin kapsamında olan endüstriyel kısımlarıyla Türkiye'nin tarım ürünleri, nüfus yapısı ve kapasitesi gibi özel koşulları irdelenmelidir. Bu açıdan kendisinin geçeceği yolu, başarılı bir değişim süreci ve birlik mali desteği ile aşan, adaylık müzakeresi bitmiş ülkelerin deneyimi iyi bir örnek oluşturacaktır. Türkiye'nin uzun demokratik geçmişşi, dinamik genç nüfusu, gittikçe artan parasal sermaye birikimi ve çok hızlı gelişen eğitim seviyesi uyum açısından ümit verirken yönetimsel dengesizlik ile oluşan güvensizlik ortamı uyum için olumsuz faktörler oluşturmaktadır. Avrupa Birliği'nin bakış açısından karlı bir Gümrük Birliği ve Akdeniz Ortak Ülkesi olan Türkiye'nin üyeliği daha çok kendi yararınadır. Aynı zamanda muhafazakar Avrupa Birliği Ülkelerinin büyümek için kendine meydan okuması da Türkiye ile son bulmayacaktır.
Avrupa Birliği vergi rekabeti ve Türkiye

Küreselleşme, sınır ötesi yapılan işlemleri ve ilişkileri arttırmıştır. Bu durum, ülkeler arasında vergi rekabetini teşvik etmiş, bir başka ifade ile bazı ülkelerin küreselleşme sürecinden faydalanarak vergi yüklerinin bir kısmını diğer ülkelere ihraç etmesine, neden olmuştur. Üretim faktörlerinden sermaye ve yüksek vasıflı işgücünün artan hareketliliği, mükelleflerin uluslararası vergileme farklılıklarından yararlanmalarına izin vermiştir. Vergi matrahları, tüm dünyada yapılan yatırımları kendi ülkelerine çekmek için düşük vergileme uygulayarak vergi gelirlerinden vazgeçen ülkelere yönelmişlerdir. AB'de tek pazarın oluşumuyla mal, hizmet, sermaye ve insanların serbest dolaşımı sağlanmış, ticaretin önündeki engeller kaldırılmıştır. Bu durum uyumlaştırılmamış vergi sistemlerinde artan bozulmaya, düşük vergili ülkelere sermaye kaçışına, uluslararası ticaret modelinin değişimine neden olmuştur. Bu olumsuz sonuçlar, AB'nde vergi uyumlaştırılmasının ve vergi koordinasyonunun yapılmasını gerektirmiştir. Bu çalışmada, AB ve Türkiye'de vergi rekabeti incelenmiştir.
Avrupa Birliği'ne uyum sürecinde Türkiye'de turizm sektörüne verilen yatırım teşviklerinin karşılaştırmalı olarak analizi ve konuya ilişkin bir uygulama

Turizm sektörünün ülke ekonomileri üzerinde olumlu etkileri bulunmaktadır. İstihdama katkısı, döviz girdisi sağlaması, ödemeler üzerindeki olumlu etkileri bunlardan birkaçıdır. Turizmin bu olumlu etkilerini gören ülkeler, bu sektörü desteklemişlerdir. Teşviklerin birçok uygulama alanı vardır. Avrupa Birliği ve Türkiye de turizm sektörünü korumak ve geliştirmek için, bu sektöre yardımda bulunmaktadır. Turizme yatırım yapacak girişimciler için teşvikler çok önemlidir. Çünkü teşvikler bir finansman kaynağıdır. Avrupa Birliği ve Türkiye'de turizm sektörüne verilen teşviklerin bilinmesi, bu alanda yatırım yapacak girişimcilere finansman yüklerinin hafifletilmesinde yardımcı olacaktır. Ayrıca Avrupa Birliği ve Türkiye'deki teşvik uygulamaları ile karşılaştırma yapabilme imkanı sağlayacaktır. Bu da turizm yatırımlarına verilen teşvikleri ne şekilde geliştirebileceğimiz yönünde fikirler verecektir. VI
German social preferences towards Turkey's EU accession

Bu tez Türkiye'nin AB üyeliği konusunda Almanya'daki toplumsal tercihleri, bu tercihlerin oluşumunda rol oynayan faktörleri ve bu faktörlerin Türkiye'nin AB'ye katılımı üzerindeki görece etkilerini açıklamayı amaçlamaktadır. Almanya'nın bu konudaki tutumunu belirleyen belli başlı toplumsal gruplar arasında önemli siyasi partiler ve kamuoyu ön plana çıkmaktadır. Önemli siyasi partiler ve kamuoyunun tercihleri uzun vadede Almanya'nın Türkiye'ye yönelik tutumunu etkilemekte ve yönledirmektedir. Özellikle, SPD, CDU/CSU, Yeşiller ve FDP gibi siyasi partilerin bu konudaki etkisi oldukça büyüktür. Kamuoyu bu konuda daha sınırlı ve dolaylı bir etkiye sahiptir. Siyasi partilerin ve kamuoyunun Türkiye'ye yönelik tercihlerinin şekillenmesinde güvenlik ve ekonomiye dayalı beklentiler ve kültürel eksenli endişeler rol oynamaktadır. Siyasi partiler, Türkiye'nin üyeliğini değerlendirirken bu üyeliğin Avrupa güvenliğine ve ekonomisine sağlayacağı kazançları göz önüne alma eğilimindedirler. Türkiye üyeliğinin getireceği maddi kazançlar Sosyal Demokratların, Yeşillerin ve Liberallerin Türkiye'ye yönelik tutumlarını belirlemede öncelikli rol oynamaktadır. Öte yandan, CDU/CSU'nun bu konudaki tutumunu kültür ve kimlik eksenli endişeler şekillendirmektedir. Kamuoyu ise Türkiye'nin AB üyeliğini hem maddi hem de kültürel bir tehdit olarak algılamakta ve bu tehdit algısı kamuoyunun bu konudaki tutumunu belirlemektedir. Özellikle, Türkiye ve AB üye devletleri arasındaki kültürel farklılıklar kamuoyunun Türkiye'nin AB üyeliğine yönelik muhalif bir tutum takınmasında etkili olmaktadır.
Avrupa enerji güvenliğinde Türkiye'nin yeri

Enerji ve enerji kaynakları, tarih boyunca devletlerin gelisimlerinde oldukça önemli roller oynamıslardır. Enerji kaynaklarına sahip olmak veya bu kaynaklaraserbestçe erisebilir durumda olmak ve bu enerji kaynaklarından sürekli bir biçimde, karsılanabilir maliyetle ve verimli bir sekilde faydalanabilmek, yani enerji güvenliğini sağlamıs olmak, devletlerin, uluslararası arenadaki güç ve nüfuzlarınıarttırmısken, enerji güvenliğini tesis edememek devletler için ağır sonuçlardoğurmustur. Enerji güvenliğini sağlamak adına sürdürülen devletlerarası mücadeleSanayi Devrimi ve petrolün temel bir enerji kaynağı olarak kullanılmasıyla baslamıs;ancak günümüzdeki rekabet özellikle Sovyetler Birliği'nin yıkılıp Hazar Havzasıdevletlerinin bağımsızlıklarını elde etmelerinin ardından kızısmıstır. Bu çalısmanın esas sorusu, Avrupa devletlerinin ve özde Avrupa Birliği'nin enerji güvenliğinin tesis edilmesinde ve güçlendirilmesinde Türkiye'nin bir yerinin olup olmadığı tartısmak ve eğer bir yeri varsa, bu yerinden doğan rollerinin neler olduğunu ortaya koymaktır. 21. yüzyılın ilerleyen yıllarında, Amerika Birlesik Devletleri ve Çin Halk Cumhuriyeti ile birlikte dünyanın en çok enerji tüketenuluslararası aktörlerinden biri olmaktaki konumunu koruyacak olan Avrupa Birliği'nin, petrol ve doğalgazda ithalata bağımlı olacağı açıktır. Avrupa Birliği, bubağımlılığından doğan riskleri bertaraf edemez ise Birlik'in enerji güvenliği tehdit altına girecek ve Birlik üyeleri 1973- 1986 yılları arasında yasanmıs olan Dünya Enerji Krizleri'nin benzerleri ile yeniden karsı karsıya kalabileceklerdir. Bu çalısmadan çıkan sonuç, kendi enerji güvenliği ve hatta geleceği için, Avrupa Birliği'nin, Türkiye ile birlikte hareket etmek ve ortak politikalar geliştirmek zorundaolduğudur. Böyle bir iliskiden fayda sağlayacak taraf sadece Avrupa Birliğiolmayacak; Türkiye de kendi enerji güvenliğini güçlendirmek ve Avrupa Birliği ile sürdürdüğü katılım müzakerelerini tam üyelikle tamamlamak adına önemli kazanımlar elde edecektir.
Avrupa Birliği'nin enerji politikası ve Türkiye

Enerji, dünyada 21. yüzyılda, üzerinde en çok konuşulan konulardan biri olmaya ve uluslararası politikada sahip olduğu önemi korumaya devam edecektir. Avrupa Birliği hem kendisi, hem de üye devletler için son derece hayati bir konu olan enerji alanında kuruluşundan günümüze kadar önemli adımlar atmıştır. Konsey, Komisyon ve Avrupa Parlamentosu gibi Avrupa Birliği Kurumları ve üye devletler tarafından Avrupa Birliğinin enerji politikasını geliştirme çabaları devam eden ve henüz tamamlanmayan bir süreçtir. Bu çalışmada tarihsel bakış açısıyla, Avrupa Birliğinin nasıl enerji politikasını oluşturduğunu açıklamaya, bu enerji poltikasının amaçlarının araçlarının ve özelliklerinin neler olduğunu belirlemeye çalıştık. Ayrıca Türkiye'nin Avrupa Birliği'nin enerji politikası ve petrol ve boru hatlarının güvenliğini de içine alacak şekilde enerji yollarının güvenliği için sahip olduğu jeostratejik önemini göstermeye çalıştık.
Europeanization of Turkish civil society organizations during the accession process to the EU: A Gramscian analysis

AB, sivil toplum kuruluşlarının Avrupa bütünleşmesi için önemini uzun süredir kabul etmektedir. Buna bağlı olarak, aday ülkelerdekilerin Avrupalılaşması, yani katılım süreciyle ilgili konularda ve dolayısıyla ilgili toplumun liberal-demokratik dönüşümünde artan bir role sahip olmaları yönündeki istek hakim durumdadır. İlgili AB politikası, sivil toplumu demokratikleşme süreciyle bağdaştıran liberal-demokratik gelenekten yola çıkmaktadır. AB, bu sivil toplum politikasının en canlı örneklerinden birini Türkiye'nin katılımında sergilemektedir. AB, politikasının bir parçası olarak, Türkiye'nin adaylığının resmen açıklandığı 1999 yılından bu yana, sivil toplum kuruluşlarına artan oranda değişik araçlar sağlamaktadır. Bu itibarla, bu tez, katılım sürecinde AB ve Türkiye'deki sivil toplum kuruluşları arasındaki etkileşim kadar bu kuruluşların nasıl araçsallaştırıldıklarını da anlamayı amaçlamaktadır. Buna göre, bu tez, AB sivil toplum politikasını problematize edip bu politikanın Türkiye bağlamına ne kadar uygun olduğunu sorgulamaktadır. Bu sorunsallaştırma, resmi belgelere inceleyerek, AB tarafından kullanılan yöntem ve araçları göstererek ve bunların, hukuksal ve kurumsal değişimler gibi daha geniş çıkarımlarını tartışma yoluyla, Türk sivil toplumu için AB politikasını resmederek başlamaktadır. Sivil toplum kuruluşları kadar, bu kuruluşlar ile çalışan uzman ve kamu görevlileri ile yapılan derinlemesine mülakatlar, bu politikanın uygulanmasında ortaya çıkan sorunları ve bunların nedenlerini belirlemede yardımcı olmaktadır. Bu, sadece AB sivil toplum politikasına ilişkin beklentiler ve netice arasındaki uyuşmazlığı değil, ayrıca sivil toplum kuruluşlarının değişik dinamiklerle etkileşen bağımsız birimler olduğunu da göstermektedir. Diğer yandan, günümüz Türk sivil toplumunun AB politikasına tepkisi ile ilgili olabilecek ülke içindeki sosyo-politik koşullar da analiz edilmektedir. Bu tez, AB sivil toplum politikasının Türkiye bağlamında uygun olmadığını saptamakta ve AB tarafından kullanılan sivil toplum tanımını sorgulamaktadır. Bunu yaparak, bu tez, bu alanda yapılan çoğu akademik çalışmanın odağı olan demokratikleşme sorunsalının ötesine geçmeyi sağlamaktadır.
Avrupa Birliği sosyal politikasına uyum sürecinin Türkiyede sosyal hukuk üzerindeki etkileri

31 Temmuz 1959 yılında Türkiye'nin yapmış olduğu ortaklık başvurusu Avrupa Birliği Türkiye ilişkilerinin başlangıç noktası olmuştur. 1999 Tarihinde yapılan Helsinki Zirvesi ile Türkiye Avrupa Birliği tarafından aday ülke olarak kabul edilmiştir. 17 Aralık 2004 tarihinde gerçekleştirilen Brüksel Zirvesi ise tam üyelik yolunda son derece önemli bir dönemeç noktası olmuştur. Zirve neticesinde Türkiye ile 3 Ekim 2005 tarihinde tam üyelik müzakerelerinin başlanmasına karar verilmiştir. Müzakerelerin ilk aşamasını oluşturan ve Avrupa Birliği mevzuatı ile Türk mevzuatı arasında farkları belirleyen ''Tarama Süreci'' 20 Ekim 2005 tarihinde başlamıştır. Bu aşamada aday ülkelerin Birlik müktesebatını benimseyip, uygulayacağı koşullar değerlendirilmekte, ardından aday ülkelerin müktesebatı uygulaması için yapmış olduğu düzenlemeler incelenmektedir. Söz konusu müktesebat 31 fasıldan oluşmakta, 19. Faslın başlığı ise Sosyal Politikadır. Çalışmamızın amacı, 19. Fasıl bağlamında, Türk Mevzuatının Avrupa Birliği Mevzuatına uyumlaştırılması amacı ile çıkarılan kanunların incelemektir. Bu amaçla sosyal politika alanında yapılan kanun çalışmaları incelenmiş, Avrupa Birliği Sosyal Politika başlıklarına uygun olarak tasnif edilmiş ve uygulamamıza yeni kazandırılan kurum ve kavramlara yer verilmiştir.
Avrupa Birliği ve kriz yönetimi: Kosova örneği

Güvenlik ve savunma konusundaki entegrasyon, ekonomik entegrasyonunu tamamlayan Avrupa Birliği'nde, Topluluğun kurulmasından bu zamana kadar geçen sürede tartışılan başlıca konular arasında yer almaktadır. İkinci Dünya Savaşı sonrası kalıcı barış ortamını sağlamak amacıyla bir araya gelen Avrupa devletleri, Soğuk Savaşın sonuna kadar geçen sürede güvenlik ve savunma alanında ortak bir yapıda bulaşmak adına adımlar atmış, ancak bu çabalar çoğunlukla sonuçsuz kalmıştır. Yugoslavya'nın dağılması sonrası yaşanan Kosova Krizi ile kendi sınırları yakınındaki savaşa seyirci kalan Avrupa devletleri bu konuda yetersiz olduklarını anlamışlar ve Ortak Dış Güvenlik Politikası ve onun en önemli bileşeni olan Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikası'nı geliştirmek adına bir dizi adım atmışlardır. St. Malo Konferansı bu bağlamda dönüm noktası olarak kabul edilmektedir. Bu çalışmanın amacı Ortak Güvenlik ve Savunma Politikası'nın oluşturulmasını ve Kosova Krizi sonrasında bu politikanın kriz yönetimi kapsamında gelişmesini incelemektir. Bu çalışma ile Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikası ve bu kapsamda gelişen kriz yönetimi alanında AB'nin sivil kriz yönetimi aracı olan hukukun üstünlüğü misyonu, EULEX Kosova örneği üzerinden analiz edilmiştir. Çalışmanın temel araştırma sorusu Avrupa Birliği kriz yönetimi alanında ilk sivil kriz yönetim tecrübesi olan EULEX'in ne derece başarılı olduğu sorusudur. EULEX'in hukukun üstünlüğü kapsamında adalet, polis ve gümrük başlıca çalışma alanlarıdır. EULEX ile adalet, polis ve gümrük alanında ciddi adımlar atılmış ancak istenilen başarıya ulaşılamamıştır.
Avrupa Birliği eşleştirme projelerinin işleyişi ve Türk hukuk sistemine katkıları

AB'nin yeni üye devletleri kabulü sürecinde 1998 yılında uygulamaya koyduğu bir yakınsama aracı da eşleştirme mekanizmasıdır. Başladığı zamandan bugüne aday ülkelerin yakınsanması kapsamında 1300'ün üzerinde proje gerçekleştirilmiştir. Bu projeler sayesinde aday ülkelerin idari ve adli sistemleri amaçlar doğrultusunda yeniden yapılandırılmıştır. Böylelikle topluluk mevzuatının uygulanabilirlik kapasitesi artırılmış ve Katılım Öncesi Yardım Aracı kapsamında, tüm sektörlerde kurumsal yapıları güçlendirmek için bu programlar kullanılmıştır. Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne üyelik sürecinde AB müktesebatına uyum sağlaması, bu kapsamda AB tarafından verilen Katılım Ortaklığı Belgesi ve Türkiye tarafından hazırlanan Ulusal Programda yer alan yükümlülükleri yerine getirmesini kolaylaştırmak maksadıyla AB tarafından çeşitli fonlar 17 Aralık 2001'den itibaren Türkiye'nin kullanımına açılmıştır. Araştırmamızda birinci bölümünde AB'nin aday ülkeleri yakınsama yaklaşımını ikinci bölümünde AB Fonları ile bu fonların kullanım çerçevesi, üçüncü bölümünde eşeleştime projelerinde bilinmesi gereken hususlar, dördüncü bölümde hukuki mevzuat incelemesi, beşinci bölümde kurumların proje yönetim teşkilatlanmaları, altıncı bölümde projelerin üst yönetici onayının alınması süreci, yedinci bölümde proje fişinin hazırlanamsı, sekizinci bölümde proje yönetim süreci, dokuzuncu bölümde proje sözleşmesinin çerçevesi, onuncu bölümde kullanılan yazışma örnekleri, on birinci bölümde örnek bir AB projesinin incelenmesi, on ikinci bölümde AB projeleriyle Türk Hukuk Sisteminde Uygulayıcı konumda bulunan kurumlara sağlanan katkılar ele alınmıştır.
Türkiye imalat sanayi bileşenleri konjonktür dinamiklerinin Markov geçiş modelleri ile incelenmesi ve gelişmiş Avrupa ekonomileri ile bir karşılaştırma

İmalat sanayi, özellikle küresel finansal krizin reel sektör üzerindeki yıkıcı etkileri sonrasında, sanayisizleşme tartışmaları paralelinde yeniden sürdürülebilir büyüme ve kalkınma politikalarının odağı haline gelmiştir. Gelişmiş ve gelişmekte olan ekonomiler, sürdürülebilir büyüme çerçevesinde krizin devam eden etkilerini ortadan kaldırarak ekonomilerini güçlendirmeyi ve daha istikrarlı bir ekonomik büyüme dinamiği hedeflemektedir. Çalışmada, 2005:01-2015: 12 dönemi kapsamında aylık imalat sanayi üretim endeksleri kullanılmış ve gelişmiş Avrupa ekonomileri ile karşılaştırılarak Türkiye imalat sanayi ve bileşenlerinin asimetrik döngüsel dinamikleri incelenmiştir. Çalışma, saklı Markov modelleri kullanılarak elde edilen model tahmin sonuçlarına göre, Türkiye ve gelişmiş Avrupa ülkeleri için imalat sanayi ve alt sektörlerinde döngüsel fazlar boyunca durum bağımlı asimetrik davranışların ve heteroskedastisitenin varlığını ortaya koymaktadır. Çalışmadan elde edilen bulgular, global piyasalarda rekabet gücünü artırmak üzere etkin politikalar tasarlanması açısından Türkiye imalat sanayi ve alt sektörlerinin dinamiklerinin değişken yapısına dair politika yapıcılara daha detaylı ve anlaşılır bilgiler sunmaktadır.
Avrupa Birliği'ne üyelik sürecinde Türkiye'de kadına yönelik şiddet

Kadına yönelik şiddet, toplumsal bir sorun olarak Türkiye'de 1980'li yıllardan itibaren görünürlük kazanmıştır ve hala gündemini korumaktadır. Söz konusu sorunla mücadele, gerek uluslararası sözleşmelere taraf olunarak kadına yönelik şiddete ilişkin uluslararası sorumluluğun yüklenilmesi ile gerek ulusal mevzuatta yapılan düzenleme ve çalışmalar doğrultusunda sürdürülmeye çalışılmaktadır. Özellikle bu mücadele yolunda Türkiye için insan haklarını kendisine temel değer edinmiş olan Avrupa Birliği üyeliği büyük önem arz etmektedir. Bu çalışmada Türkiye'nin adaylık statüsü kazandığı Helsinki Zirvesi'nden günümüze AB'ye üyelik sürecinin, ülkedeki kadına yönelik şiddetle mücadele politikalarına etkilerinin ortaya konulması amaçlanmaktadır. Bu bağlamda çalışma üç bölümden oluşmakta olup ilk bölümde kadına yönelik şiddete ilişkin kavramsal çerçeve ortaya konulacak, ikinci bölümde konuyla bağlantılı olması açısından uluslararası alanda kadına yönelik şiddetle mücadele konusunda kabul edilen belgeler ve AB mevzuatı incelenecektir. Son bölümde ise Helsinki Zirvesi'nden günümüze Türkiye'nin kadına yönelik şiddetle mücadele politikasını ortaya koymak için ulusal mevzuat ve üyelik sürecinde yapılan düzenleme ve çalışmaların incelemesi yapılacaktır. Çalışmada özellikle AB ile müzakerelerin başladığı 2005 yılından itibaren üyelik hedefine yönelik olarak yasal ve kurumsal olarak hayata geçirilen çalışmalar ile kadına yönelik şiddetle mücadelenin bir devlet politikası haline gelerek mevcut yapının kadına yönelik şiddete sıfır tolerans tanıyan bir yapıya doğru dönüştüğü gözlemlenmiştir. Fakat bu olumlu gelişmelere rağmen kadına yönelik şiddet konusunda yapılan çalışmaların içeriklerindeki bir takım eksiklikler ve var olan düzenlemelerin uygulamasında karşılaşılan zorluklar ile kadına yönelik şiddet konusunda AB Müktesebatına uyum için hala gerekli yapının tam olarak oluşturulamamış olması Türkiye'nin kadına yönelik şiddetle mücadele yolunda karşılaştığı en büyük sorunlar olmaya devam etmektedir.
Bilgi ekonomisi bileşenlerinin ekonomik performans üzerindeki etkileri: Türkiye ve Avrupa Birliği karşılaştırması

Ekonomik büyüme bir ekonominin üretim kapasitesinin uzun dönemli genişlemesi olarak tanımlanmaktadır. Ekonomik büyüme sonucu bir ülkenin iktisadi, sosyal ve kültürel yapısında önemli değişimler meydana gelebilmektedir. Bu bağlamda, büyüme kavramının gelişim süreci tarih boyunca iktisatçıların, araştırmacıların, politika yapıcıların ve hatta hane halklarının ilgisini çekmiştir. Ekonomi yazınında bu kavram önce tarım devrimi daha sonra sanayi devrimi ile ilişkilendirilmiştir. 20 yy.'ın son çeyreğinde bilgi ve teknoloji öncülüğünde gerçekleşen üçüncü bir devrimin temelleri atılmaktadır. Geleneksel üretim faktörleri emek ve sermayenin yanında bilgiyi de kullanan ekonomiler büyüme adına bir adım öne geçmektedir. 1986 yılında Paul Romer'in teknolojik yeniliği büyümenin nihai kaynağı olarak nitelendirilmesi büyüme modelleri açısından bir dönüm noktasını oluşturmuştur. Bilgi, teknoloji, yenilik, Ar-Ge gibi kavramlar yeni büyüme modellerinin temel araştırma alanları haline gelmiştir. Bilgi, küreselleşmenin de yardımıyla ekonominin tüm alanlarında etkin bir şekilde kullanılarak bilgi ekonomisi yaratma yolunda önemli bir faktör haline gelmiştir. Bu çalışmanın amacı bilgi, teknoloji ve yeniliğin ön planda olduğu bilgi ekonomisi bileşenleri ile ekonomik performans arasındaki ilişkileri incelemek ve bu bağlamda Türkiye ile AB ülkeleri arasında karşılaştırma yapmaktır. Çalışmada, Dünya Bankası KAM metodolojisi Custom Scorecards' da yer alan 7 temel başlıktaki seçilmiş bilgi ekonomisi bileşenlerinin ekonomik performans üzerindeki etkileri incelenmiştir. 28 AB üyesi ülke ve uzun yıllardır bu birliğe dahil olmak isteyen Türkiye'nin 1998- 2017 dönemi verileri ile panel veri analizi gerçekleştirilmiştir. Analiz sonuçlarına göre, çalışmada kullanılan bilgi ekonomisi bileşenlerinden sermaye, emek, ihracat, kamu etkinliği ve kadın işgücü değişkenleri ekonomik performansı olumlu etkilerken, Ar-Ge harcamaları ve cep telefonu aboneliklerinin ekonomik performansı olumsuz etkilediği tespit edilmiştir. Ayrıca sermaye ve ihracat değişkenleri hariç diğer bilgi ekonomisi bileşenlerinin ekonomik performansa etkisi açısından Türkiye ve AB ülkeleri arasında anlamlı bir verimlilik farkı tespit edilememiştir.