turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Seramik form ve yüzeylerde ütopik distopik arayışlar

Yaşamın, bireyin yaşamının tüm etkileşimleri ile oluşturduğu verili düzenin neler barındırdığını ve bireyin mutlu olmak isteğini verili olan içinde nasıl konumlandırdığını anlamaya çalışmak ve bu doğrultuda yöntem olarak bu arayışların ürünü kavramlar olan ütopya ve distopya ikiliğini ve ilişkisini inceleyerek yapılan değerlendirmeler doğrultusunda sanat nesnesine yansıtmak, bu çalışmanın amacını oluşturmaktadır. Çalışmanın birinci bölümünde, çalışmaya temel edilen kavramlar açıklanmaktadır. Ütopya ve distopya kavramları terim olarak ve tarihsel süreçte incelenmeye çalışılmıştır. Ütopya ve distopyanın oluşumuna neden olduğu düşünülen olumsuz duygular, mutluluk, istek kavramları açıklanmaktadır. Çalışmanın ikinci bölümünde, açıklanan kapsamda kavramların birbirleri ile olan ilişkisine yer verilmiştir. Üçüncü bölümde ise ütopya ve distopyanın sanat ile olan ilişkisi incelenmiş ve bu konuda örnek olduğu düşünülen sanat eserleri sunulmuştur. Son bölümde, çalışmada gelinen sürecin etkisi ile yapılan seramik çalışmalar yer almaktadır. Bu doğrultuda seramik çalışmaların ifadesinde, anlatımda bağlantı kurulan kavramlar 'tohum', 'oluşum' ve 'yola çıkmak' olmuştur.
Türk resminde soyut yapısalcı anlayışta öncü bir tavır Adnan Çoker

Çağdaş Türk Resmi içerisinde Adnan Çöker kimliği, başlangıçtan bugüne, soyut resim anlayışına sadık, etkin bir varlık olarak algılanmıştır. Akademi eğitimi esnasında klasik resim ölçütlerine bağlı çalışan Çöker; aynı zamanda başarılı kübist örnekler vermiş, D. G. S. A.'ni bitirmesinden sonra 1960'Iı yılların ortalarına değin soyut dışavurumcu tarzda çalışmalarını sürdürmüştür. Sanatçımn bu yaklaşımdan yapısall resme geçiş dönemi, 1968'de başlayıp 1969'da noktalanmıştır. Bu arada soyut dışavurumculuğun çizgi ve pentür anlayışını denetim altına almak amacıyla resmine geometrik ve renksel sınırlamalar getirir. Bu süreçte bireysel dışavurumdan arındırılmış dış espas, süregelen dışavurum ile bir araya gelir. Burada resimsel kurgu ussallığı ve tinselliği bir arada tutan kaotik bir duruma dönüşür. Bundan sonra yapısall araştırma doğrultusunda bilinçli olarak çevresindeki formlara başvurur. Kendi geleneksel kalıtımlarım estetik ve ideolojik dayanaklarla özgün bir bakışla yorumlar. Bu özgünlüğün bir nedeni Türk - İslam yapı sanatlarında öngörülen 'sonsuzluk' prensibinin resminde mutlak simetri şeklinde sonuç buldurmasıdır. Osmanlı mimarisinde gittikçe belirginleşmeye başlayan sadelik- amtsallık ve simetri Adnan Çoker'in sanatında plastik bir dönüşüme uğrayarak resmin ana sorunsalı haUne gelir. Mimaride kullanılan elemanlar, işlevlerinin yanı sıra yüklendikleri yeni anlamları ifade ederler. Bunlar çoğu zaman gizildir ve bir takım bilimsel ilkeler doğrultusunda belirir. Sanatçı, benzer bir anlayışın resimsel karşılığını bulmakla ilgilidir. Bunu yaparken bir yandan kültürel mirası değerlendirir bir yandan da evrensel anlamlara ulaşmaya çalışır. Duygusallıktan çok 'us'a yakın olan bu anlayış, bilimselliğe atıflı yöntemlerle gerçek niteliklerine kavuşur. IV
Heykel sanatında dijital yaklaşımlar

Sanat ve tasarım alanında dijital teknolojinin kullanılması önemli bir role sahiptir. Teknolojik malzemelerle üretilen ve çağdaş eserler ortaya koymamıza vesile olan dijital sanat olarak tanımlanan bu sanat dalı, çağdaş bilgiyi, bakışı ve bilinci, teknolojiye ilişkin kuramlar ve kavramlarla değiştirmekte ve dönüştürmektedir. Dijital sanat, her yeni gelişen sanat biçiminde olduğu gibi geniş bir bağlamda ve çoklu bakışı tercih eden uzun süreli çalışmalarla tanımlanmaya ve sınıflandırılmaya çalışılmaktadır. Birden fazla sanatsal biçimi ya da teknik anlatımı bir arada kullanabilen dijital sanat, insanın çevresiyle, bilgiyle, teknolojiyle, estetikle olan etkileşimini sorgulamaktadır. Aynı zamanda bu gelişen teknoloji bize birçok alanda yeni fikirler vermektedir. Günümüz yeni teknolojileri heykel sanatı için, dijital heykel başlığı altında toplanabilecek yeni olanaklar getirmiştir. Bu da bize artık bir bilgisayar heykel atölyesi haline geldiğini bu gelişmeler ise bir yandan izleyicinin konumunu değiştirirken, öte yandan estetik bilimi açısından bazı yeni soruların açıklanmasını gerektirmektedir. Dijital heykel yapımı için gerekli olan donanım ise bilgisayar yazılımları ve donanımlarıdır.
Minimalizm ve günümüz heykel sanatında minimalist yaklaşımlar

Tarihsel süreç içerisinde belirli amaçlar doğrultusunda yapıla gelen heykel sanatı, 19. yüzyıl sonundan itibaren yaşam koşullarının etkisiyle düşünsel ve biçimsel anlamda değişikler gösterdiği hızlı bir sürecin içerisine girmiştir. Bu değişimler farklı toplum ve kültürlerde farklı düşünce ve biçimler olarak yansımıştır. Heykel sanatı en büyük değişimlerden birini Minimalizm ile yaşamış, bu değişimler ile gelen düşünce ve biçim anlayışı günümüz heykel sanatçılarını da etkilemiştir. Minimalizm, 1960'larda Amerika'da ortaya çıkmış bir sanat akımıdır. 20. yüzyıl başlarında, Rodin ile başlayan heykelde yalınlaşma eğilimi ve Brancusi'nin yaklaşımı ile biçimsel olarak fazlalıklarından kurtulan heykel çok ileri noktalara taşınmış sonrasında pürüzsüz ve yalın bir hal almıştır. Minimalizm ile birlikte heykel, geometrik biçimler ile hiçbir temsil unsuruna ve yanılsamaya yer vermeyen sadece nesne ve mekan odaklı çalışmalara dönüşmüştür. Bu araştırmada heykelin tarihsel süreçteki gelişimi ve Modern Sanat Akımları içerisindeki önemli değişimleri genel hatlarıyla incelenmiş ve 20. yüzyıl sonrasındaki minimalist yönelimler saptanmaya çalışılmıştır. Minimalizm'in getirdiği düşünce ve biçim anlayışının günümüz heykelindeki etkileri belirli sanatçı ve eserler üzerinden değerlendirilmiştir.
Yüzey organizasyonu ve plan açısından yazıt konulu resim dizisi

Resim sözsüz anlatımın temelidir. Mağara duvarındaki av sahneleri insanlık tarihin ilk görsel belgeleridir. Gündelik yaşamın gereklerine hizmet eden yazı, dil ve düşünceyi kişiden kişeye, kuşaktan kuşağa iletir. 'Yazıt'sa, anımsatma amacıyla veya bir anı değeri taşıyan bir metnin taş ya da metal gibi yüzeylerde yazılmasıyla oluşan küçük anıttır. Yazıyla, girintili ve çıkıntılı bir şekilde yüzeyleri çeşitli motiflerle biçimlendirilen bu yazıtların formları resim serisinin oluşmasında öz ve biçim açısından çıkış kaynağı olmuştur. Resim sanatı, renklendiriciler aracılığıyla bir bütünü oluşturma işlemlerini içerir. Yazıt formları, resimlerin oluşumuna biçimsel olarak kaynaklık etmişlerdir. Tabletlerden yola çıkışla yapılan çalışmalarda, katmanlar halinde boya hamuru kullanarak resimde dış espas yaratılma yoluna gidilmiştir. Yer yer boya kazınarak ya da henüz kurumadan üzerine fırça ile müdahale edilerek, yazısal formlar eklenerek resmin bütünlüğü oluşturulmaya çalışılmıştır. Biçimlerin en aza indirgendiği tek renkli resimler yapılma yoluna gidilerek resimlerde dramatik bir etki yaratılmak istenmiştir. Resim yüzeyinde, renk, çizgi, doku, büyüklük-küçüklük, azlık-çokluk gibi öğelerle plan ve espas ilişkileri aranmıştır. Konu doğrultusundaki öz ve biçim arayışları resimsel bir dilin geliştirilmesi için önemli bir araç olmuştur.
Yapıt kitap: Kitabın fiziksel varlığı üzerine kavramsal okumalar

Yapıt Kitap isimli bu tez çalışması, kitabın yüzyıllardır süregelen fiziksel dönüşümü üzerine kavramsal okumalar yapmaya odaklanmaktadır. Kitabın en arkaik biçiminden bir çağın kutsal formu olan el yazmalarına, bu süslü çağı kapatan basılı kitabın yarattığı kültürel değişimden 20. yüzyılın kavramsal nesnesine kadar olan dönüşümü, belli kavramlar üzerinden incelenmektedir. Tez son olarak, teorik altyapısını kitabın uzun hikayesinden aldığı referanslar doğrultusunda üretilmiş beş adet kitap yapıtı önermesi sunmaktadır. Tezin bölümler boyunca izleği, kitap nesnesinin hem fiziksel hem de kavramsal olarak nasıl dönüştüğü çatısı altında ilerlemektedir. İlk bölüm, kitabın tarihsel dönüşümüne dair geniş bir kadrajı içermektedir. Bugün 'kitap' olarak adlandırılan nesnenin şimdiki haline hiç de benzemeyen, ancak aynı işleve sahip olan ilkel formlarının kültürel dönüşümü, Gutenberg'in basılı kitabı hayata geçirdiği döneme kadar olan kısımla sınırlandırılmış, Gutenberg sonrası kitabın geldiği nokta, tezin esas ilgilendiği 'kavramsal' yaklaşımı barındıran örneklerle ikinci bölüme bırakılmıştır. Bu tez konusunun esas ilham kaynağı ve referansı, Meksikalı sanatçı Ulises Carrion'un 1975 tarihli The New Art of Making Books adlı manifestosudur. Düzyazı, şiir, metin, boşluk, yapı ve okuma gibi temel unsurlar doğrultusunda kitabın ne olması gerektiğine dair yeni düşünme biçimleri üreten bu manifesto, tek başına ele alınabilecek bir meta olarak kitabın esas formuna vurgu yapmakta ve içerisindeki bilgiyi taşıyan bir araç olarak tanımlanan kitaba kavramsal bir perspektiften bakmayı önermektedir. Carrion'un, kitabın ayrılmaz bir parçası olan metin yapısıyla kitap formunun yapısını birbirinden ayırarak kitabın ne olduğunu ve ne olabileceğini ele aldığı manifesto, tezin omurgasını oluşturan ikinci bölümde detaylıca incelenmektedir. Basılı kitabın yolculuğu, ikinci bölümde kavramsal sanatın alevlendiği 1945 ve sonrasında özellikle 'sanatçı kitapları' kategorisi kapsamında çeşitli kavramlar ile ilişkilendirilerek farklı temalarda üretilen örnekler eşliğinde devam etmektedir. Carrion'un manifestosu ile açılan bölüm, başlangıcı 1960 ve sonrası erken dönem kitap-yapıtlarıyla yaparken, devamında sıklıkla güncel yaklaşımlara uğrayarak ilerlemektedir. İkinci bölüm, kitabın kavramsal tüm olası okumalara açık olduğu; hem birbirinden beslenen hem de birbirinden tümüyle farklı üretim biçimlerine sahip örneklerle kitap nesnesinin nasıl yapıta dönüşebileceğine dair yoğun bir sağlama yapmaktadır. Tezin ana hattı olan bu bölüm, kitabın kendi içine dönük, kendiliğinden üretken bir yapıda olduğu örneklerle ve tartışmalarla sınırlandırılmıştır. Tezin üçüncü ve son bölümü ise ilk iki bölümden beslenen altyapıyla beş farklı yapıt-kitap önermesi sunmaktadır. Beş kitabın içeriği, teması ve nihai formu farklılıklar gösterse de ulaşmak istediği tek bir amaç vardır: 'Kitap olmak'. Bölüm, bu beş kitabın ne amaçla ve nasıl yapıldığına dair teknik ve teorik yönergeler içermektedir. Çoğunlukla yapıtların tariflendiği bu bölümde edebiyat dünyasından alıntılara ve ilk iki bölümde başvurulan referanslara sıkça uğranmaktadır.
Cumhuriyet dönemi Türkiye banknot tasarımları ile banknotların günümüz grafik tasarım anlayışıyla yeniden ele alınması

Ülkemizde ve gittikçe globalleşen dünyada, elektronik ödeme araçlarının gelişimi ve internetin yaygın olarak kullanılmaya başlamasıyla birlikte kağıt paranın nakit olarak kullanımı hızla azalırken, elektronik paradan farklı olarak; her zaman karşılığı olan, herhangi bir ödeme cihazına gereksinim duymadan kolayca el değiştirebilen kağıt paralara duyulan güven, sanılanın aksine her geçen gün daha da artmaktadır. Bu da; elektronik ödeme metodlarının kağıt paranın sonunu getireceği kaygısını yok etmektedir. Çalışmamda; kağıt paranın bulunuşundan günümüze kadar geçen tarihi süreç incelenip, Cumhuriyet sonrası dönem mercek altına alınmış, ülkemiz ve diğer ülke paralarının evrilme sürecini anlamaya, kağıt para ile ilgili kavramları irdelenerek olası tasarım sorunlarını ortaya koymaya ve kağıt parayı salt bir grafik tasarım nesnesi olarak görerek yeni bir tasarım alternatifi ile var olan sorunlarını çözmeyi hedefleyen öneriler sunulmaya çalışılmıştır. Yine; bir grafik tasarım nesnesi olan kağıt paranın araştırma sonucu ortaya konulan sorunsalları çerçevesinde yeni bir tasarım önerisi getirilmiştir. Türk Lirası banknotu bağımsız ve farklı bir bakış açısıyla yeniden yorumlanarak, Lira'ya yeni bir tasarımla yeni bir perspektif getirilmeye çalışılmıştır.
Post-Bizans Dönem ikonografisinde kanatlı betimlenen Vaftizci Yahya figürü

Bu tez, teolojik alt yapısı 7. yüzyıla dayanan ve Post-Bizans dönem içinde yoğun olarak üretilmiş Kanatlı Vaftizci Yahya betiminin ortaya çıkış sürecini ve gösterim biçimlerini ikonografik yöntem çerçevesinde inceleyen üç ana bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde, Hıristiyan ikonografisindeki Vaftizci Yahya betimleri Yeni Ahit'teki yaşam öyküsü ve misyonu bağlamında sınıflandırılmıştır. Bu sınıflandırmada Yeni Ahit'in kronolojik dizgesine sadık kalınarak Yahya'nın yer aldığı sahneler ele alınmış, yaşamöyküsel anlatının dışında kalan ve misyonuyla sahnede yer aldığı temalar ayrı bir başlık altında gruplandırılmıştır. Ayrıca tekil bir figür olarak resimlendiği betimler de bu bölümün kapsamı içine alınmıştır. Vaftizci Yahya'nın misyonu ve kimliğinin dinbilimsel açıdan ele alındığı ikinci bölümde, Vaftizci Yahya'nın kanatlı olarak betimlenişinin dinsel literatürdeki referansları ve yorumları üzerine odaklanılmıştır. Vaftizci, Çileci, Haberci-Müjdeci, Kutsal Aracı ve Martir kimlikleri ayrı başlıklar altında ayrıntılı biçimde kutsal metinlerden alıntılarla ortaya konmuştur. Üçüncü bölümde, Post-Bizans Dönem resim programında yeni temaların ortaya çıkışı ile kanatlı Vaftizci Yahya betiminin anıtsal resim öğesi olarak kullanıldığı üç farklı coğrafyadan örnek incelenmiştir. Sırbistan, Rusya ve Kapadokya bölgelerinde tespit edilen freskler, söz konusu coğrafyaların özgün Hristiyanlık anlayışı, Bizans sanatı ile etkileşimleri ve birbirleriyle siyasi ilişkileri bağlamında değerlendirilmiştir. Kanatlı Vaftizci Yahya betimlerinin duvar resmi dışındaki ve özellikle de geç dönem örneklerini oluşturan Rus ve Girit ikonlarının ele alındığı bu bölümde, ikon üretimine ilişkin genel değerlendirmelerin ardından seçilen örneklerin betimlenme biçimleri ikonografik yaklaşımla çözümlenmiştir.
Mekansal dönüşümlerin distopik bilimkurgu sineması aracılığı ile incelenmesi ve mimari öngörüler

Teknoloji ve bilgi çağının ışığında derin bir değişiklik döneminden geçmekte olan 'inekan' kavramı, tarih boyunca fiziksel bir olgudan sanal ve soyut bir kavrama dönüşmeye başlamıştır. Teknolojinin yoğun etkisi altında kalınmışbu çağda, insanoğlu teknolojiye dayalı mekanı üretirken, mekanın tanımını ve gerçeklik algısını da değiştirmektedir. Teknolojinin yaygın kullanımı ile değişime uğrayan mekan, sinema perspektifinden bakılarak analiz edildiği zaman geçirdiği evrim ve insan ile etkileşimi gözler önüne serilmektedir. İ nsanlar teknolojik gelişim karşısında endişelenerek, eleştirel bir yaklaşımla endişelerinin dışavurumu olan distopik gelecekler tasarlamışlardır. Sinema ve mimarlığın varoluşuna ilişkin ortak unsur olan 'inekan' kavramının ele alındığı bu çalışmanın amacı, distopik bilimkurgu sineması aracılığı ile mekan tasarımına ve mimarlığa ait öngörülerin oluşturulmasıdır. Çalışmada irdelenen filmler yoluyla mekan tasarımlarında özellikle teknolojik etkilerin hangi sorunlar ve açmazlara neden olabileceği sorularına cevap aranmıştır. Mimari öngörülerin oluşturulabilmesi amacıyla incelenen filmler 'kent', 'konut', 'sosyalleşme mekanları' ve 'alışveriş mekanları'başlıkları altında ele alınmıştır. Distopik türde yer alan filmlerden örneklem olarak 12 film üzerinde durulmuştur. Bu filmler, Metropolis, Blade Runner, The Fifth Element, Interstellar, Brazil, Gattaca, Oblivion, Black Mirror-Fifteen Million Merits, The Island, Minority Report, Wall E ve Ghost in the Shell olarak belirlenmiştir.
Küreselleşen gündelik yaşamın sanatsal nesne düzeni ve oyun kavramı ile ilişkisi

'Küreselleşen Gündelik Yaşamın Sanatsal Düzeni ve Oyun Kavramıyla İlişkisi' başlıklı tez çalışması, nesneleşen gündelik yaşamın, kolektif hareketlerin yarattığı, kısa süreli eleştirel mesafeler aracılığıyla, ontolojik olarak kurulmasında ve işgalinde, oyunun bir taktik olarak önemini araştırır. Eylemlerin parçası olan nesne ve dilin, yeniden kolektif sembolik değiş tokuş zemini oluşturarak, özerk öznelerin politik kolektifleri yaratmasında ve özerk bir dil oluşumundaki fonksiyonelliği belirlenmiştir. Oyun bir taktik olarak, var olan sistemde anlık bir kırılma yaratarak, yeni bir varoluş biçiminin ve dünya algısının mümkün olabileceğini göstererek, öznenin bir yaşam biçimine değil, bir yaşama sahip olabileceği umudunu tüm korku güdümlü politikaların karşısına çıkarmıştır. Dolayısıyla, gündelik yaşama angaje olmak, kolektif birliği tetiklemek açısından sanat pratiklerinde de gerekli bir tavır olarak görülmüştür. Sanat özerkliğini, gündelik yaşam ve kolektif, dialojik, heterojen bir zeminde uygulamaya açarak işlevselleştirebilir ve sanatın yapısall bir dinamiği olarak oyun metodu, yüksel kültürün ötekisi olarak belirlenirken, ihtiyaç duyulan özgür ve yaratıcı eylem gücünü sağlayabilmektedir. Mizah yüklü bu oyunlar, otoriteleri bildikleri tanımların dışına çıkararak, karar vermelerini ve eyleme geçmelerini zorlaştırmakla birlikte, aynı zamanda bireyler için bir varoluş, öznel yaşamı ve arzuyu yeniden ele geçirme aracıdır. Bu bağlamda sanat da kaotik, erotik, yaşamsal, ruhun yeniden nefes alabileceği, kolektif, sistemi kendisine angaje ederek, sistemin içine nüfuz ederek ve aynı zamanda özerk bir güç yaratabilmektedir. Yaşam alanının bir devrim şeklinde değil, fakat bir an olarak yeniden ele geçirildiği süreçler dahilinde, toplumsal bilinçdışının hegemonyası oyun, karnaval ve kaosla aşabilmektedir.
Farklı sanat disiplinleri ile moda aksesuar tasarımı ilişkisi

Sanat, her zaman belirli çerçeveleri içerisinde değerlendirilmeye çalışılan, ama zaman ilerledikçe tanım alanı genişleyen bir kavramdır. İnsanlık tarihi kadar eski bir tarihe sahip olan sanat kullanılan yöntem, biçim, malzeme, teknik farklılıklardan dolayı zaman içerisinde çeşitli disiplinlere ayrılmıştır. Bunun yanı sıra, Endüstri Devrimi sonrası yaşanan değişimler disiplin kavramını farklı bilim ve sanat dallarında ortaya çıkarmıştır. Bu farklı disiplinlerin birbirleri ile etkileşimleri sonucu disiplinlerarasılık kavramı doğmuştur. Disiplinlerarasılık, sanat disiplinleri ve sanatın diğer disiplinler ile etkileşiminde de görülmüştür. Moda aksesuar ürünleri kullanım amaçları gereği, insan yaşamında her zaman önemli yer tutmuştur. Neredeyse insanlık tarihi kadar eski bir geçmişşe sahip olan aksesuar ürünleri, Endüstri Devrim sonrası yaşanan toplumsal değişim ile beraber moda kavramının günlük yaşamda yer edinmesiyle pek çok alanda olduğu gibi mücevher-takı, ayakkabı çanta, şapka vs. gibi aksesuar ürünleri modanın önemli aracı haline gelmiştir. Aksesuar ürünleri moda dünyasında ilk başlarda giysiyi tamamlayan unsurlar olarak görülürken, bugüne bakıldığında başlı başına modaya yön veren önemli moda araçları olmuşladır. Bu tez kapsamında, sanat kavramına tezin giriş bölümünde yer verilmiştir. Tezin birinci bölümünde Endüstri Devrimi, 1960 ve sonrası yaşanan gelişmeler sonucu genel olarak disiplin, sanatta disiplin kavramı ve sanat disiplinlerinde tasarım ve moda etkileşimi araştırılmış, örnekler ile sunulmuştur. İkinci bölümde, moda aksesuar ürünleri arasında yer alan, ayakkabı, mücevher-takı, şapka ve çanta araştırılmış ve form, biçim, malzeme gibi belirleyici unsurlar ile sanat disiplinlerinde ağırlıklı olarak ele alınan resim ve heykel disiplinlerinin moda aksesuar ürünleri arasındaki ilişki incelenerek, örnek çalışmalarla gösterilmektedir. Son bölümde ise yapılan araştırmalar ve incelemeler doğrultusunda sanat disiplinlerinin moda aksesuar ürünleri ile etkileşim içerisinde olan resim ve heykel disiplinleri üzerinden Joan Miro çalışmalarından ilham alınarak tasarlanmış işlevsel, günlük yaşama uygun, sanatsal değer taşıyan tasarımlar geliştirilmiştir.
Kent belleğinde İzmir Devlet Tiyatrosu

Bu çalışma 2000- 2019 yılları arasında İzmir Devlet Tiyatrosu'nu kent belleği bağlamında incelenmesini amaçlamaktadır. Çalışmada literatür araştırması, doküman inceleme ve sözlü tarih yöntemiyle belge ve bilgi toplanmıştır. Kent belleği, mekansal düzlemde varlığını koruyan ve sosyolojik bir olgu olarak gözlemlenebilen kolektif bellek yapısıdır. Kurum kimliği kavramı ise toplumun önemli bir parçası olan kurumların nasıl bir kültüre ve imaja sahip olduğu, kendisini nasıl ifade ettiği ve içinde bulunduğu toplum tarafından nasıl tanımlandığını kapsayan bir kavramdır. Bu iki kavram ekseninde İzmir Devlet Tiyatrosu'nun, kentin ve kentteki tiyatro yaşamının önemli bir parçası olduğu görülmektedir. Kurumsal açıdan İzmir Devlet Tiyatrosu'nun 2000- 2019 yılları arasındaki dönemi incelendiğinde ise bir bölge tiyatrosu olan kurumda müdürlük görevine atanan kişilerin kurumun kentle olan ilişkisinde belirleyici bir faktör olduğu görülmektedir. Aynı zamanda kurumun kentle kurduğu bağ açısından önemli bir yere sahip olan Konak Sahnesi'nin büyük restorasyon çalışması bu dönemde en çok dikkat çeken konu olarak belirtilmelidir. Karşıyaka Sahnesi'nin yıkım ve yeniden yapılanma süreçleri bu dönemin kent ve kurum belleğinde öne çıkan önemli bir diğer konudur. Sonuç olarak İzmir Devlet Tiyatrosu, Türkiye'nin üçüncü büyük kenti olan İzmir'de, 1957 yılından günümüze düzenli olarak temsiller veren önemli bir sanat kurumudur. Bu çalışma sonucunda kent ve kurum kimliğinin birbirini güçlü biçimde etkilediği, özellikle kurumların var oldukları kentlere göre bir kimlik inşa ettiği bu çalışmanın en somut göstergesidir.
Seramik sanatında figüratif form olanakları bağlamında amiguruminin kullanımı

Çok eski zamanlardan beri pişmiş topraktan oluşan kullanım araçları neredeyse bütün kültürlerde görülmektedir. İhtiyaçtan doğmuş denebilecek seramik sanatı günümüzde işlevselliği yanında daha çok plastik değer veya kavramsal öge olarak kullanılmakta, yeni bir kimliğe bürünmektedir. Aynı şekilde örmeciliğin de insanoğlunun örtünme ihtiyacı hissedildiği zamanda başladığı ve günümüze kadar toplumların zevk ve ihtiyaçlarına cevap verecek şekilde geliştiği söylenebilir. Örgü öğrenilmesi kolay bir tekniktir. Ailede nesilden nesile öğretilmesi yaygındır. Herkes, muhakkak örgü ören birini tanır. İster bir arkadaş, ister bir aile yakını, ister bir komşu... Örgü cana yakın, insani ve etkisi geniş bir alana sahiptir. Dünyanın çeşitli kültürlerinde farklı biçimlerde örnekleri görülebilir. Japon kültüründe giderek popülerleşen 'amigurumi' de bu örneklerden biridir. Amigurumi, Japonca örgü anlamına gelen 'Ami' kelimesiyle, doldurulmuş canlı anlamına gelen 'Nuigurumi' kelimelerinin birleşiminden doğmuştur. Genelde karşılaştığımız örnekleri antropomorfik özellikler taşıyan oyuncaklardır. Aslında, çok eski kökenlere dayanmayan amigurumi 1950'lerden beri yavaş yavaş büyüyerek bir fenomen olmuştur. İkinci Dünya Savaşı'nın sonlarında Hiroşima-Nagazaki felaketleri ve savaşın kaybedilmesiyle Japon kültürü değişime uğramış; bütün yaşananlara ve hayatın acımasızlığına karşı bir kaçınma olarak yeni bir sevimlilik kültürü oluşmuştur. 1960'lara gelindiğinde Japonya'nın gücünü yeniden kazanmaya baslamasıyla 'kawaii' kültürü ve amigurumi de giderek dünya popüler kültürünün bir parçası haline gelmiştir. Bu çalışmada, seramik sanatının yeni anlatımlar ve yeni arayışlar içinde amigurumi ile birleştirilmesi ve iki alanda da bir yenilik ortaya konması amaçlanmıştır. Tez kapsamında örgü ve seramiği birleştirebilecek bir teknikle ilk denemeler yapılmış, Anadolu Üniversitesi Eğitim Karikatürleri Müzesi'nde bir sergi açılmış ve alınan tepkilere göre sanat açısından da ilgili çekici, özgün ve başarılı bulunduğu tespit edilmiştir. Kullanılan tekniğe uygun formlar, dokular, malzeme ve seramik pişirim teknikleri denenerek kullanılan tekniğin idealleştirilebilmesi için ilk adımlar atılmıştır. Amigurumi örnekleri ve farklı örgü teknikleri araştırılmıştır. Seramik malzemenin, farklı bir malzemeyle birlikteliği denenirken bu tarz uygulamalara sahip sanatçıların çalışmalarından örnekler değerlendirilip çalışmayı desteklemek adına sunulmuştur.