turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Derin yataklı filtrasyonda yük kayıplarının incelenmesi

Bu çalışmada içme suyu arıtma tesislerinde önemli bir yeri olan filtrasyon prosesinde farklı dozlarda, farklı dozlama noktalarından, farklı yumaklaştırıcı madde ilavesinin filtre çıkış suyu kalitesi ve yük kayıplarının gelişimine etkisinin araştırılması amaçlanmıştır. Pilot tesis çalışmalarında, meydana gelecek yük kayıpları devamlı olarak ve her 4 cm'lik bir yatak derinliğinde ölçülmüştür. Filtrelerin tıkanma süresinin uzatılması ve aynı zamanda çıkış suyu kalitesini artırmaya yönelik deney şartları araştırılmıştır. Giriş ve çıkış su kalitesi parametreleri sürekli olarak takip edilerek uygun kimyasal dozajı, dozlama şekli ve dozlama yeri belirlenmeye çalışılmıştır. Su ve atıksuların arıtımında en yaygın olarak kullanılan kimyasallar alum, demir III klorür ve polielektrolitlerdir. İstanbul'da mevcut içme suyu arıtma tesislerinde de bu kimyasallar kullanılmaktadır. Bunun için bu çalışmada alum, demir klorür ve polielektrolitlerin uygulama noktalarının ve uygulama biçimlerinin çıkış suyu kalitesi ve yük kayıpları üzerine etkisi karşılaştırmalı bir biçimde araştırılmıştır. Deneylerde kimyasal türleri, dozlama noktaları ve süreleri değiştirilerek çıkış suyu kalitesi ve filtrasyon süreleri incelenmiştir. Farklı noktalardan demir ve alum dozlaması yapıldığında genel olarak çıkış suyu kalitesinde ve filtrasyon süresinde artışlar gözlenmiştir. Çıkış suyu bulanıklığı ve filtrasyon süresi açısından en iyi sonuç ise alum dozlaması ile elde edilmiştir. Polielektrolit kullanımında ise su kalitesinin iyileşmesi çok çabuk meydana gelirken, hem anyonik hem de katyonik polimer kullanımında filtre çıkış suyu kalitesi oldukça benzerdir. Filtre yatağı üzerinden polielektrolit eklenmesinin ise su kalitesinin arttırılmasına ve yük kayıplarının azaltılması üzerinde normal dozlamaya göre daha iyi sonuç verdiği görülmüştür.
Biyokütle ve polimer atıklarının pirolizi

Günümüzde hızlı nüfus artışı; tüketimde zorunlu bir artışa neden olmuştur. Bu tüketimi karşılayacak üretim faaliyetleri sonucunda dünyadaki enerji kaynakları hızla tükenmektedir. Bunun yanı sıra üretim faaliyetleri çeşitli atıkların oluşumunu beraberinde getirmektedir. Söz konusu atıkların oluşumu ve günden güne birikmesi de bu atıkların giderimini zorunlu hale getirmiştir. Yapılan bu çalışmanın amacı, üretim faaliyetleri sonucu oluşan bazı atıkların azaltılması ve değerlendirilmesidir. Bu kapsamda biyokütle ve atık polimerlerin birlikte pirolizi incelenmiştir. Bu çalışmada, piroliz işlemi için biyokütle atığı olarak hızar tozu ve soya kabuğu, atık polimer olarak da polietilen ve polipropilen seçilmiştir. Seçilen materyallerin karışımlar halinde farklı sıcaklıklardaki piroliz davranışları incelenmiştir. Piroliz işlemi 550 C ve 600 C'de havasız ortamda ortamın inertliğini sağlamak amacı ile azot gazı akışı altında sabit yataklı piroliz fırını yardımı ile gerçekleştirilmiştir. Oluşan katı ve sıvı ürünlerin elementel analizi gerçekleştirilerek ortalama ısıl değerleri hesaplanmış ve sıvı ürünün yakıt olarak kullanılabilirliği araştırılmıştır. Ayrıca farklı sıcaklıklarda oluşan ürünlerin miktarları değerlendirilerek piroliz işleminin dönüşüm yolu ile atık azaltımında kullanılabilirliği incelenmiştir. Bu çalışma sonucunda 550 C'de hızar tozu ve polietilenin kütlece 1:1 oranındaki karışımlarının sıvı piroliz ürününün sıvı yakıtlara benzer ısıl değere sahip olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
Pektin-nanokompozit ile içme sularından amoksisilin giderimin araştırılması

Günümüzde geniş bir kullanım alanına sahip olan antibiyotikler, insan ve hayvan tıbbında tedavi edici amaçlar için sıklıkla kullanılırlar. Antibiyotiklerin bir kısmı metabolizma tarafından kullanılırken, kullanılmayan kısımlar idrar ve dışkı yoluyla kanalizasyon ve oradan da arıtma tesisine ulaşır. Antibiyotik alıcı ortama verilmeden önce fiziksel, kimyasal ve biyolojik yöntemlerle arıtılmalıdır. Bu nedenle antibiyotiklerin tespit edilmesi ve arıtılması önemlidir. Bu çalışmada pektin kaplanmış demir oksit nanokompozit (Pektin-Fe3O4) adsorbent madde olarak sentezlenmiş ve Amoksisilin adsorpsiyonundaki etkinliği araştırılmıştır. Pektin-Fe3O 4 karakterizasyonu için FTIR, SEM ve XDR analizleri yapılmıştır. Adsorpsiyon deneylerinde pH (4-10), temas süresi (15- 120 ), adsorbent dozu (0.5-7. 0 g/L) ve AMX başlangıç konsantrasyonun (25- 125 ppm) etkileri incelenmiştir. Yapılan çalışmalar sonucunda pektin-Fe3O 4 ile AMX adsorbsiyonunun Freundlich, Langmuir, Tempkin, Harkins-Jura ve D-R İzoterm modellerine uygunluğu araştırılmış olup, adsorpsiyona en iyi uyum sağlayan izotermin Langmuir İzotermi olduğu tespit edilmiştir. Kinetik olarak hız belirleyici basamak, yalancı 2. mertebeden denkleme ait basamaktır. Optimum koşullarda (pH 8, 5 g/L adsorbent dozu ve 50 ppm AMX başlangıç konsantrasyonu) Pektin-Fe3O 4 adsorbenti kullanılarak AMX gideriminde % 70,4 oranında verim elde edilmiştir. Adsorpsiyon dengesine 120. dakikada ulaşılmıştır. Sonuç olarak elde edilen veriler sentezlenen bu yeni ekotoksik olmayan kompozitin sulu çözeltilerden amoksisilin gideriminde oldukça etkili bir adsorbent olduğunu göstermektedir.
Gebze çevresindeki Aerosol formundaki hava kirliliğinin Raman Lidarı ile incelenmesi

Aerosoller, zamana ve yere göre değişiklik gösterebilen, bulut mikrofiziğine ve iklim değişikliklerine sebep olan, iklim modellemedeki en önemli belirsizlik faktörüdür. Aerosoller, sahip oldukları belirli hacim ve kütle sebebiyle yeryüzüne gelen güneş ışığını soğurarak veya geri saçılımına sebep olarak direkt ve dolaylı etkileri ile küresel enerjiye tesir etmektedir. Özellikle sanayileşme ve kentleşmenin de artması ile atmosferdeki aerosol varlığı da artış göstermektedir. Atmosferde oluşturdukları kirlilik nedeniyle aerosollerin, insan sağlığı üzerinde olumsuz etkilerinin bulunduğu gözlemlenmektedir. Ülkemizde Kocaeli iline bağlı Gebze ve Dilovası ilçeleri, sahip oldukları fabrikalar, organize sanayi bölgeleri, kara ve deniz yolları ile yoğun kirliliğin oluştuğu bir bölgedir. Özellikle Dilovası bölgesi kanser vakalarının en çok görüldüğü ilçemizdir. Bu çalışmada, Gebze ve civarı bölgelerdeki atmosferik aerosollerin incelenmesi amacıyla, bir uzaktan algılama tekniği olan Lidar yöntemi kullanılmıştır. TÜBİTAK MAM'da tasarlanan ve geliştirilen çok dalga boylu lidar sistemi kullanılarak çeşitli dalga boylarındaki lazer ışıklarından, ışın azalımı ve geri saçılımın renk haritaları çıkartılarak Gebze ve civarı bölgelerdeki aerosol bulutlarının konumsal dağılımlarının tespiti gerçekleştirilmiştir. Bu çalışmada kullanılan lidar sistemi ile yapılan ölçümler neticesinde, söz konusu bölgedeki aerosollerin mikrofiziksel özelliklerinin tespiti ileride gerçekleştirilebilecektir.
Temperature effects on the performance of an anaerobic membrane biorector

Biyolojik reaktörlerin verimini etkileyen en önemli faktörlerden birisi sıcaklıktır. Genel olarak yüksek sıcaklıklarda çalıştırılan anaerobik biyolojik sistemlerde arıtma verimi daha yüksektir. Özellikle mezofilik sıcaklıklarda elde edilen organik madde giderimi psikofilik sıcaklık koşullarına göre çok daha fazla olmaktadır. Ancak, anaerobik reaktörleri ısıtmak için harcanan enerji dolayısıyla işletim maliyetinin azaltılması için düşük sıcaklıklarda sistemlerin işletilmesi tercih edilmektedir. Membran sistemlerde ise, sıcaklığın artışı viskoziteyi düşürdüğü için yüksek sıcaklıklarda akı artışı meydana gelmektedir. Akı artışı, membran işletiminde istenen bir durum olduğu için termofilik sistemler daha avantajlı olarak düşünülebilir. Ancak, sıcaklığın artışı anaerobik biyolojik reaktördeki mikroorganizma kütlesinin niteliğinde ve niceliğinde değişime sebep olacağından, sıcaklık artışı membranın verimini olumsuz olarak da etkileyebilir. Bu tez çalışmasında, laboratuvar ölçekli anaerobik membran biyoreaktör sistemi mezofilik ve termofilik sıcaklıklarda çalıştırılarak, sıcaklığın sistem verimine olan etkilerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Model reaktör, yukarı akışlı çamur yataklı anaerobik reaktör olarak tasarlanmış bir anaerobik reaktör ve ultrafiltrasyon membran sisteminden oluşturulmuştur. Sistem, KOİ konsantrasyonu litrede 5.000 ve 10.000 miligram olacak şekilde seyreltilen melastan hazırlanan sentetik su ile çalıştırılmıştır. Sistemdeki verim KOİ giderimi ve metan gazı oluşumu parametreleri dikkate alınarak incelenmiş, ayrıca sıcaklıktaki değişimin membran akısı üzerindeki etkileri de belirlenmiştir.
Birincil çamurun anaerobik çürütülmesinde farklı kinetik modellerin karşılaştırılması

Bu çalısma, bir büyüksehir kentsel atıksu arıtma tesisi birincil yogunlastırma tankından alınan birincil çamurun inert KO degerinin ve anaerobik arıtma kinetigi sabitlerinindeneysel olarak belirlenmesini, bulunan degerlerin daha önce yapılmıs olan kinetik modellere uygulanmasını kapsamaktadır. Birincil çamurun laboratuar ölçekli anaerobik çürütülmesi, mezofilik sıcaklık sartlarının saglandıgı bir sabit sıcaklıkodasında yarı kesikli olarak çalısan farklı çamur bekletme sürelerine sahip modelreaktörlerde gerçeklestirilmistir. Bununla birlikte 3 ayrı reaktörde gerçeklestirilenanaerobik parçalanma sonunda birincil çamur için inert KO degeri tespit edilmeye çalısılmıstır. Deneysel çalısmalarla belirlenen birincil çamur konsantrasyonu ve daha önce yapılmıs olan çalısmalarla belirlenmis olan hidroliz kinetik katsayıları kararlı halmodeline her bir çürütücü için ayrı ayrı uygulanmıs ve yorumlanmıstır. Kararlı halmodeli-stokiyometrik denklemleri kullanılarak her bir çürütücünün çıkıs akımındakiamonyak konsantrasyonu, alkalinite ve karbondioksit kısmi basıncı da hesaplanmıstır. Buna ilave olarak, kararlı hal modeli tam ölçekli bir atıksu arıtma tesisinin çamur çürütücü reaktörüne uygulanmıs ve çürütücü çıkıs akımındaki alkalinite, gazkompozisyonu, amonyak ve KO konsantrasyonlarının kinetik model ile hesaplanankonsantrasyonlar ile yaklasık olarak esit olduğu görülmüstür. Yapılan çalısmalar, hidroliz kinetik denklemlerinin uygulanması sonucunda çamur bekletme süresinin artması ile KO giderim veriminin arttıgını ve model ile tahmini olarak elde edilen KO giderim veriminin ve metan üretiminin tam ölçekli bir tesisteölçülen verilerle karsılastırıldıgında birbiriyle uyumlu olduğunu göstermistir. Dolayısıyla yapılan çalısmalar sonunda bulunması hedeflenen kinetik katsayıların daha önce yapılmıs olan çalısmalar sonucunda birincil çamur için belirlenmis olan kinetikkatsayılardan belirgin derecede farklı olmayacagı sonucuna varılmıstır.
Bazı endüstrilerden çıkan atık çamurların boyar madde gideriminde adsorban olarak kullanımının incelenmesi

Bu çalışmada bazik boyar madde Astrazon Blue FGRL ve asidik boyar madde Telon Red'in arıtımında Çatalan İçme Suyu Artıma Tesisi ve İsken Sugözü Termik Santrali baca gazı atıksularının artımı sonucu ortaya çıkan atık çamurların adsorban olarak kullanımı incelenmiştir. Temel adsorpsiyon çalışmaları her iki boyar maddenin de atık çamurlar tarafından adsorplandığını göstermiştir. Yapılan denge deneylerinden elde edilen sonuçlar Langmuir ve Freundlich izoterm modellerine uygulanarak bu modellere ait sabitler elde edilmiştir. Bu çalışmalara ek olarak kinetik çalışmalarda gerçekleştirilmiş olup elde edilen sonuçlar her iki boyar madde ve çamur sistemine en iyi yalancı ikinci dereceden kinetik modelinin uyum sağladığını göstermiştir. Ayrıca her iki boya-çamur sisteminin Gibbs serbest enerji değerleri de hesaplanmış ve negatif değerler bulunmuştur. Gibbs serbest enerjisinin negatif değerlerde bulunması adsorpsiyonun kendiliğinden gerçekleştiğini göstermektedir. Elde edilen sonuçlara göre her iki çamurunda söz konusu boyar maddelerin gideriminde adsorban olarak kullanılabileceğini göstermektedir.
Farklı azot kaynaklarının toprakta biyolojik yolla dizel arıtımı üzerindeki etkileri

Petrol hidrokarbonları kaynaklı toprak ve yeraltı suyu kirliliği önemli bir çevre sorunu haline gelmiştir. Bu tür kirlenmelerin arıtımı için uygulanabilen biyolojik arıtıma dayalı sistemler düşük maliyetli ve çevre dostu olmaları nedeniyle ön plana çıkmaktadır. Azot ve fosfor ile yapılan nütrient iyileştirmeleri biyolojik arıtım performansını artırmaktadır. Bu bağlamda, petrol hidrokarbonları kirliliği arıtım sürecini en verimli hale getiren azot formunun belirlenmesi bu çalışmanın temel amacını oluşturmaktadır. Ayrıca azot türlerinin alkan bileşiklerinin parçalanma süreci ile olan ilişkisinin ortaya konması hedeflenmiştir. Çalışma kapsamında, laboratuvar ölçekli kesikli reaktörlerde dizel yakıtıyla kirletilmiş doğal toprak numunelerinin biyolojik arıtım süreci 15 gün boyunca izlenmiştir. Deneylerde kirletici üzerindeki mikrobiyolojik aktivitenin takip edilmesi amacıyla sürekli oksijen ve karbondioksit ölçümleri yapılmıştır. Kirletici giderim sürecindeki değişimlerin izlenebilmesi için pH, heterotrofik bakteri sayımı, TPH ve C10 - C25 alkan analizleri yapılmıştır. Çalışma sonucunda elde edilen karbondioksit, oksijen, TPH ve n-alkan verilerinin tamamı, amonyum iyileştirmesi yapılan toprak numunesinde en verimli kirletici giderimi olduğunu göstermektedir. Ortalama TPH giderim değerlerine göre nitrat iyileştirmesi % 33 kirletici giderimi sağlarken, amonyum iyileştirmesi % 44 kirletici giderimiyle sonuçlanmıştır. Toplam n-alkan giderim değerlerine göre nitrat iyileştirmesi % 56 kirletici giderimi sağlarken, amonyum iyileştirmesi ile % 66 kirletici giderimine ulaşılmıştır.
Sentetik organik bileşiklerin aktif çamur sistemlerine toksik etkilerinin indirgenmesinde seçicilerin kullanımı

Bu çalışmada, teknolojinin ilerlemesi ile üretimleri artan ve kullanımları yaygın hale gelen sentetik organik bileşiklerin aklime olmayan aktif çamur kültürünün biyojenik substrat tüketim kinetiği üzerindeki etkileri incelenmiştir. SOB olarak EPA'nın öncelikli organik kirleticiler listesi ve Türkiye'de Tehlikeli Maddelerin Su ve Çevresinde Neden Olduğu Kirliliğin Kontrolü Yönetmeliği (76/464/AB)'nde Tehlikeli atıklar sınıfında yer alan ve birçok endüstriden kaynaklanan, fenol, 2 -klorofenol (2-CP), 2 ,4-diklorofenol (2,4-DCP), 1 ,2,4-triklorobenzen (1,2,4-TCB), asenaften seçilmiştir. Toksisite ve inhibisyon etkisini belirlemek üzere respirometrik yöntemler kullanılmıştır. Klasik ve aerobik seçicili aktif çamur sistemlerinde, SOB'lerin olası toksik etkilerini azaltmak için işletim parametreleri ve aktif çamur modifikasyonlarının etkileri belirlenmiştir. Bu amaçla, çalışmanın ilk aşamasında çamur yaşları 8 gün olan klasik (KAÇS-1) ve aerobik seçicili aktif çamur sistemi (ASAÇS-1) kurulmuştur. İkinci aşamada, klasik sistemin çamur yaşı 15 gün olarak değiştirilmiş (KAÇS-2) ve toksisiteye tepkisi belirlenmiştir. Üçüncü aşamada ise, aerobik seçici ünitesinin F/M oranı 20 (ASAÇS-2) ve 7 mg KOİ/mg UAKM. gün (ASAÇS-3) olarak değiştirilerek toksisiteye tepkisi belirlenmiştir. Çamur yaşı 8 gün olan klasik ve aerobik seçicili aktif çamur sisteminde EC50 değerleri sırası ile fenol için 416 ve 529 mg/L, 2-CP için 78 ve 236 mg/L, 2 ,4-DCP için 31 ve 87 mg/L, 1 ,2,4-TCB için 14 ve 21 mg/L, asenaften için 3 ve 3,74 mg/L olarak bulunmuştur. Çamur yaşı 15 gün olan klasik aktif çamur sisteminde EC50 değerleri sırası ile fenol için, 457 mg/L, 2-CP için 116 mg/L, 2 ,4-DCP için 47 mg/L, 1 ,2,4-TCB için 17 mg/L, olarak bulunmuştur. Aerobik seçici ünitesinin F/M oranı 20 ve 7 mg KOİ/mg UAKM. gün olarak değiştirilerek elde edilen EC50 değerleri sırası ile fenol için, 579 ve 430 mg/L, 2-CP için 276 ve 115 mg/L, 2 ,4-DCP için 100 ve 47 mg/L, 1 ,2,4-TCB için 30 ve 19 mg/L, olarak bulunmuştur. Çalışmanın sonuçları, test bileşiklerinin aerobik seçicili aktif çamur sisteminde klasik aktif çamur sistemine göre daha az toksisiteye neden olduğunu göstermiştir. Çamur yaşına göre, test bileşiklerinin 15 günlük çamur yaşına sahip olan klasik sistemde 8 günlük çamur yaşına sahip olan klasik sisteme göre daha az toksisiteye neden olduğunu göstermiştir. F/M oranlarına göre aerobik seçicili sistemler karşılaştırılırsa 20 mg KOİ/mg UAKM. gün'e sahip olan aerobik seçicilerde toksisiteye dayanıklılığın arttığı, 7 mg KOİ/mg UAKM. gün'e sahip olan aerobik seçicilerde toksisiteye dayanıklılığın azaldığı görülmektedir. Klor sayısı arttıkça bileşiklerin toksik etkisi artmaktadır. Yine aromatik halka sayısı ne kadar fazlaysa toksik etki o kadar fazla olmaktadır. Bileşiklerin toksisitesi karşılaştırıldığında çözünürlüğü yüksek olan bileşiklerin daha az toksik etkiye, düşük olan bileşiklerin daha yüksek toksik etkiye sahip olduğu görülür.
Gümüş nanopartikülleri ile kompozit ince boşluklu fiber membran üretimi, karakterizasyonu ve uygulaması

Su günümüzde en değerli doğal kaynakların başında gelmektedir. Artan nüfus ile birlikte değişen iklim şartları ve dünya koşulları su bakımından en zengin ülkeleri bile ilerleyen yıllar da su stresi içerisine sokacaktır. Bu nedenle endüstride ve evsel kullanımda suyun geri kazanılması ihtiyaç haline gelmiştir. Su geri kazanımında en verimli yöntem olarak bahsedebileceğimiz membran teknolojileri günümüzde deniz suyundan içme suyu eldesi, proses suyu, içme suyu ve konsantre sıvılar elde etme de endüstri ve insani amaçlı olarak yaygın olarak kullanılmaktadır. Bu amaçla polimerik ve seramik malzemeden üretilmiş düz levha ve içi boşluklu membranlar kullanılmaktadır. Yaygın kullanımlarının yanı sıra membran teknolojileri, araştırma çalışmalarının yürütülmesi, proseslerin iyileştirilmesi ve membran performanslarının geliştirilmesi gibi birçok araştırma ve Ar-Ge konusunu bünyesinde barındırmaktadır. Membran üretiminde gümüş nanopartiküller ile polimerik metariyallerin kombinasyonunun kullanılması gümüşün yüksek iletkenliği, optik ve antibakteriyel özelliklerinden dolayı son zamanlarda dikkat çeken çalışma konularının başında gelmektedir. Ag nanopartiküller yüksek antibakteriyel özelliğe sahip olduklarından dolayı membranların yüzeylerinde birikip tıkanmaya neden olan bakteriler için bir çözüm olacağı düşünülerek kullanılmaktadır. Düşük yükleme oranı ile yüksek antibakteriyel verim elde etmek ve gümüş nanopartiküllerinin polimer matriksi içerisinde homojen dağılımı kompozit membranların üretimi esnasında hesaba katılması gereken unsurlardır. Nanokompozit membran üretiminde selüloz asetat, chitosan, poliakrilonitril, and polisulfon literatürde en çok kullanılan polimerik malzemelerdir. Ancak CA ve PAN solventte zayıf çözünme, maliyet gibi unsurlardan dolayı bazı dezavantajları vardır. Bu sebeple polietersülfon polimeri organik solventte kolayıkla çözünebilmesi, ucuz olması, iyi düzeyde kimyasal direnç ve yüksek stabilite özelliklerinden dolayı en çok kullanılan polimerik malzemedir. Bu çalışmanın amacı gümüş nanopartikülllerinin antibakteriyel özelliğinden faydalanarak yeni ve yüksek verimli hollow fiber membran üretmektir. Gümüş nanopartiküller membran yüzeyinde biriken bakterileri parçalayarak membranın tıkanma süresini uzatacak veya engelleyecektir. Böylece membran performası artmış olacaktır. Bunun yanı sıra bu nanopartiküller membranların mekanik dayanımlılığını artırdığı da düşünülmektedir. Üretilen membranlar ultrafiltrasyon düzeyinde olup içme suyu arıtımında ve membran biyoreaktörlerde kullanılacaktır.
Direkt temas membran distilasyon prosesi ile düzenli depolama sahası sızıntı sularının arıtımı

Anahtar Kelimeler: Direkt temas membran distilasyon, Ultrafiltrasyon, Sızıntı suyu arıtımı, Alıcı ortama deşarj. Bu çalışmada, yenilikçi ve gelişen membran teknolojiler arasında yer alan direkt temas membran distilasyon prosesi ile düzenli evsel katı atık depolama sahası sızıntı sularının, alıcı ortama deşarj standartlarına uygun çıkış suyu kalitesinde arıtımı amaçlanmıştır. İZAYDAŞ Katı Atık Depolama Alanı'nda oluşan sızıntı sularının a) tek başına DTMD prosesi ve b) UF prosesi sonrası DTMD prosesi dahilinde 2 farklı alternatif arıtma seçeneğiyle alıcı ortama deşarj standartları uyarınca ileri arıtım çalışmaları gerçekleştirilmiştir. Her iki alternatif dahilindeki en uygun proses işletim şartları belirlenmiştir. UF için en uygun işletim koşulları; katısı süzülmüş biyoreaktör çıkışı sızıntı suyu için membran türünün UV150, karıştırma hızının 900 rpm ve basıncın 7,5 bar olduğu şartlardır. Su akı performansı 28,9 L/m2sa ve TOK ve KOİ giderim verimleri % 73,8 ve %71, 4 olarak bulunmuştur. Tek başına DTMD prosesinde katısı süzülmüş biyoreaktör çıkışı sızıntı suyunun arıtımı için, membran türü PTFE, membran gözenek boyutu 0,45 m, çapraz akış hızı 200 L/sa -200 L/sa, membran geçiş sıcaklık farkı ise sızıntı suyu 600C - distile su 400C olarak en uygun işletim parametreleri belirlenmiştir. Bu şartlarda, su akı performansı 29,8 L/m2sa, TOK ve KOİ giderim verimleri sırasıyla % 99,8 ve %98, 8 olarak tespit edilmiştir. UF prosesi ve DTMD prosesi için optimum çalışma koşulları belirlendikten sonra uzun süreli arıtma performansları değerlendirilmiştir. Uzun süreli DTMD prosesinde optimum şartlar ile günde 6 saat toplam 10 günlük uzun süreli işletim performansı sonucunda 24,9 L/m2sa akı, %99, 60 KOİ, %99, 60 TOK giderim verimleri belirlenmiştir. UF sonrası DTMD prosesinin işletim performansı çalışılarak, 31,7 L/m2. saf su akısı, %99, 69 KOİ, %99, 47 TOK giderim verimleri belirlenmiştir. Biyoreaktör çıkışı sızıntı suyu ve katısı süzülmüş biyoreaktör çıkışı sızıntı suyunda tek başına DTMD ve UF/DTMD performansı birlikte değerlendirildiğinde her iki alternatifin de SKKY'n de Tablo.20.6'da verilen alıcı ortama deşarj suyu kalitesinde arıtılmış su eldesi sağlandığı görülmüştür. Bu çalışma ile, yeni gelişmekte olan direk temaslı membran distilasyon prosesinin teknolojik olarak sızıntı suyu arıtımında uygulanabileceği ortaya konulmuştur.
Turizm bölgelerindeki otellerde sürdürülebilir atık yönetimuygulamaları: Antalya örneği

Çevre kirliliğini önlemede duyarlılığı arttırmak için turizm sektöründe otel işletmelerine büyük iş düşmektedir. Otel işletmeleri doğal çevre kaynaklarını olumsuz yönde etkilemediklerini düşündüklerinden atık yönetimi konusunda yavaş kalmıştır. Ancak konaklama sektöründe oluşan atıklar iyi yöneltilmediği takdirde çevre açısından kaynakların azalmasına sebep olmaktadır. Atık yönetimi çalışmasını başlatan bazıoteller doğal kaynakların korunduğunu ve maliyet açısından faydalı olduğunugözlemlemiştir. Bununla beraber diğer otel işletmeleri atıkların yönetilmesi gerektiğinin farkına varmıştır. Bu çalışmanın amacı, Antalya'da faaliyet gösteren beş yıldızlı otel işletmelerinin atık yönetimlerinin sürdürülebilirliğini artırıp 2018 yılında başlatılan Sıfır Atık Projesinedestek olmaktır. Bu doğrultuda Antalya'da faaliyet gösteren beş yıldızlı iki otel işletmesinin atıkları ile ilgili kalitatif ve kantitatif veri türlerinden olan görüşme ve gözlem yöntemiyle araştırma yapılmıştır. Yapılan çalışmada genellikle otel işletmeleri kurumsallaşmış, bilinçli işletme müdürü, eğitimli ve eğitimsiz personellerden oluşmaktadır. Bazı departman müdürlerinin de çevre bilinci konusunda eksik olduğu tespit edilmiştir. Otellerde atık yönetimi ile ilgili gerekli önlemler alınmakta fakat yetersiz kalmaktadır. Otel işletmeleri genel atık takipformunu oluşturmakta, veri girişlerinde bazen aksatma yaşamaktadırlar. Otellerdeyaşanan bu olumsuzlukları gidermek için çevre danışmanlık hizmeti alınmakta fakat yetersiz kalmaktadır. Bu araştırmanın bulguları baz alınarak Türkiye genelindeki otel işletmelerine atık yönetimi konusunda çeşitli önerilerde bulunulmuştur. Otel çalışanlarının çevre ve atık yönetimi eğitim seviyesi artırılmalıdır. Bilinçli departman müdürleri ve işletme müdürü ile takım çalışanları arasında koordinasyon sağlanmalıdır. Atık kayıtları düzenli bir şekilde tutulmalıdır. Otellerde çevre yönetim birimleri oluşturulmalı ve her otelin çevre mühendisi olmalıdır. Atık yönetimi daha fazla geliştirilmelidir. Atık yönetimini iyi bir şekilde uygulayarak sıfır atık modeline yaklaşabilmek için gereken tedbirler alınmalıdır.