turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Ankara'da tıbbi atıkların bertaraf yöntemlerinin değerlendirilmesi

Bu çalışmada: Ankara Büyükşehir Belediyesi sınırlan içinde uygulanan tıbbi atık yönetiminin ve tıbbi atik üretiminden bertarafina kadar geçen süreçte uygulanan yöntemlerin değerlendirilmesi amaçlanmaktadır. Bu değerlendirmeler sonucunda, Ankara'da tıbbi atıkların yönetiminin aksayan noktaları belirlenecek ve iyi bir übbi atık yönetimi için yapılması gereken uygulamalar önerilecektir. Ankara Büyükşehir Belediyesi sınırları içinde belediye tararından toplanan tıbbi atık miktarı ile teorik olarak hesaplanan miktar karşılaştırılmıştır. Teorik atık miktarı hesaplaması; diğer ülkelerde ve Türkiye'de yapılan çalışmalardan elde edilen ve yatak başına üretilen ortalama übbi atık miktarı (2kg/yatak/gün) baz alınarak yapılmıştır. Ankara için 9600 etkin yatak kapasitesine karşılık, günlük 19,25 ton übbi atik üretildiği teorik olarak hesaplanmıştır. Belediyeden tıbbi atik toplama ve düzenli depolama aşamasında alman veriler ile teorik hesaplama karşılaştırıldığında, belediyenin Çadırtepe Düzenli Depolama Sahası'na ait tıbbi atik girişi kayıtlarındaki atik miktarın olan 17 -19ton/gün'lük üretimin, teorik değer ile uyum sağladığı görülmüştür. Ancak teorik hesaplamada askeri hastaneler, tıbbi tahlil laboratuvarları, poliklinikler, patoloji ve radyoloji laboratuvarlan hesaplamaya dahil edilmemiştir. Ankara'da üretilen tıbbi atıkların üretiminden nihai bertarafina kadar geçen süreç içinde tıbbi atik yönetimi uygulamalarının incelemesi yapılmıştır. Bu uygulamaların Tıbbi Atik Kontrolü Yönetmeliği hükümlerine uyup uymadığı değerlendirilmiş ve diğer ülkelerin ilgili mevzuadarı ile karşılaştırılması yapılmıştır. Ankara'da hastanelerde üretilen tıbbi atıklar, enfekte, patolojik, kesici ve delici özellikleri dikkate 11 alınmadan, hiçbir ayrıma tabi tutulmadan beraber toplanmakta ve bertaraf edilmektedir. Ankara'da übbi aük yönetiminin uygulamasına ait eksiklikler ve hatalar belirlenmiş ve sonuçta uygulanan yöntemlerle belediye ekiplerinin ve özellikle hastane personelinin tıbbi atıklardan enfeksiyon kapma tehlikesi alunda olduğu tesbit edilmiştir. Tıbbi atık konusunda eğitilmemiş personelin kullanıldığı, dolayısıyla çevre ve insan sağlığının en azından bilinçsiz personel nedeni ile tehlikede olduğu belirlenmiştir. Ankara'da übbi atıkların bertaraf yöntemi olarak düzenli depolama uygulaması ağırlık kazanmaktadır. Sağlık kuruluşlarının hiçbirinde standardara uyan mahal içi bertaraf yöntemi bulunmamaktadır. Mahal içi bertaraf sistemi olarak çalışır durumda olmayan yakma sistemleri bulunmaktadır. Bu sistemlerin çalışması, gerekli önlemler alınmadıkça çevre ve toplum sağlığı açısından tehlikeler oluşturacaktır. Ankara için hastanelerin kendi bertaraf sistemlerini kurmaları ve mutlaka übbi aük ayrımı yapmaları uygun görülmektedir. Bunun için belediyenin hastanelerden talep ettiği bertaraf ücretini arürması, mahal içi yöntemler ile ilgili hükümlerin yönetmeliğe eklenmesi, sağlık kuruluşlarının bu sistemleri kurabilmeleri için finans desteği sağlanması ve gerekli denetlemelerin yapılması gerekmektedir.
Türkiye atmosferinde kalıcı organik kirleticiler: Yersel değişkenlik

Daha sonraBu çalışmada, yersel değişkenliği incelemek ve Türkiye atmosferinde bulunan KOK kalıntılarını gösteren ilk büyük ölçekli ulusal veri tabanını oluşturmak amacıyla seçilen 16 şehirdeki kentsel ve kırsal alanlara yerleştirilen pasif hava örnekleyicileri ile 43 adet PCB ve 22 adet OKP'nin atmosferdeki derişimleri incelenmiştir. Örnekleme dönemi 3 aylık periyotlar ile gerçekleştirilmiş ve Mayıs 2014 Nisan 2015 tarihleri arasında 1 yıl sürmüştür. PÜK disklerin ekstraksiyonu, temizlenmesi ve hacim azaltılması işlemlerinden sonar elde edilen numuneler gaz kromatografisi - kütle spektrometresi ile analiz edilmişlerdir. Yıllık ortalama 43PCB derişimi 108 132 pg/m3'dür. Değerler kentsel alanlar için 14,5 14, 3 pg/m 3 ve 403 428 pg/m 3 aralığında (ortalama 116 141 pg/m3) değişirken, kırsal alanlar için 19,0 22, 7 pg/m 3 ve 217 353 pg/m 3 aralığında (ortalama 101 122 pg/m3) değişkenlik göstermiştir. PCB 118, 26,3 44, 6 pg/m 3 ile en yüksek ortalama derişime sahip olan PCBdir. Penta-CBler %54, 3 ile en yüksek katkısı olan gruptur. Yıllık ortalama 22OKP derişimi 341 870 pg/m3'tür. Değerler 55,3 36, 5 pg/m 3 - 1294 2153 pg/m 3 aralığında değişmiştir. DDT, 134 296 pg/m3'lük yıllık ortalama ile en yüksek derişime sahip grup olmuştur. p'p-DDE (97,6 236 pg/m3), HCB (45,3 197 pg/m3), -HCH (22,0 92, 8 pg/m3), -HCH (21,8 96, 1 pg/m3) ve p'p-DDT (21,3 77, 4 pg/m3) en yüksek ortalamalara sahip olan OKPlerdir. Asal Bilesen Analizi sonucunda en yüksek derişime sahip olan p'p-DDE ile -endosulfan, -HCH, HCB ve p'p-DDT gibi ana kirleticilerler oldukça farklı bir patern izlemiş olup kalan OKPlerden bazı bozunma ürünleri ise beraber kümelenmiştir. Yüksek klorlu PCBler birlikte kümelenmiştir. Mann-Whitney U test sonucunda kentsel ve kırsal alanlarda ölçülen ortanca değerler arasında istatistiksel olarak bir fark bulunmamıştır. Örnekler yüksek ve düşük sıcaklık grubu olarak ayrıldıklarında, kentsel alanlarda HCB, dieldrin, p'p-DDT ve -endosulfan derişimlerinin ortanca değerleri arasındaki farklılık istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur. Kırsal alanlarda ise HCB, heptaklor, dieldrin, endrin, p'p-DDE, Mirex ve 43PCB derişimlerinin ortanca değerleri arasındaki farklılık istatistiksel olarak anlamlıdır. doldurulacaktır
Metale toleranslı yerel bakteriyel izolatların karakterizasyonu ve biyogiderim kapasitelerinin incelenmesi

Çevre kirliliği açısından büyük problem oluşturan ağır metalleri çevreden kalıcı olarak uzaklaştırmak oldukça zordur. Ağır metallerin giderimi amacıyla son zamanlarda daha ekonomik olması ve çevreye zararsız olması nedeniyle biyoteknolojik yöntemlere de başvurulmaktadır. Bu tez çalışmasında Kocaeli Darıca ilçesinde endüstriyel kirlilik gösteren bölgeden izole edilmiş altı adet bakteri izolatı farklı yöntemler kullanılarak karakterize edilmiştir. Bakteri izolatlarının metal işletmesi atıksularında bulunabilecek beş farklı metali giderme kapasiteleri sentetik atıksu kullanılarak kesikli ve sürekli sistemde belirlenmiştir. Hücreler giderim veriminin artırılması açısından polimere tutuklanmışlardır. N1a, N1c, N3a N4c, N5a, N5b olarak kodlanan altı izolat arasında kesikli sistemde en yüksek giderimi gösteren suş N4c olarak belirlenmiştir. N4c izolatı sürekli sistemde polimere immobilize edilmiş ve immobilize olmuş hücrelerin karışık metal içeren sentetik atıksudaki metalleri giderme kapasitesi iki farklı akış hızında çalışılmıştır. N4c ile Cu2+ giderimi yaklaşık altı gün süresince yüksek verimde (%90 verimle) gerçekleşmiştir. İzolatların atık çamur ortamında gerçekleştirdikleri giderim metal fabrikasından alınan atık çamur ve bir tesisten alınan evsel atıksu çamuru kullanılarak yapılmıştır. Çamur kullanıldığında metallerin büyük bir kısmının çamur taneciklerine yapıştığı için ortamdan uzaklaştığı görülmüştür. İzolatların tanımlanması için 16S rRNA gen dizileri tespit edilmiş ve gen bankasındaki diğer mikroorganizmalarla kıyaslanmıştır. Diğer test sonuçları da dizi sonuçlarını destekler niteliktedir.
Aerobik dinamik beslemeli aktif çamurun farklı döngü sürelerinde PHB depolama yeteneğinin değerlendirilmesi

Plastikler günlük yaşantımızda önemli bir yer tutar. Fakat biyolojik olarak parçalanamayan bu plastikleri uzaklaştırma yöntemleri çevrede tehdit unsuru oluşturmaktadır. Bu nedenle biyolojik olarak parçalanan plastiklere olan ilgi artmıştır. Biyoplastik yenilebilir kaynaklardan sentezlenen plastiklerin bir formudur. Biyoplastikler polihidroksialkanat olarak adlandırılır. Polihidroksibütirat en yaygın bilinen PHA çeşididir. PHB'ler biyolojik olarak parçalanma özelliklerinden dolayı petrokimyasal plastiklere alternatif olarak üretilen ve mikrobiyal hücrelerde karbon/enerji kaynağı olarak depolanan polimerlerdir. Fakat ticari olarak üretilen PHB polimerindeki ana problem pahalı karbon kaynağı ve saf kültür kullanımının sağladığı yüksek üretim maliyetidir. Bundan dolayı, araştırmacılar optimum işletim parametresini belirleyerek düşük üretim maliyeti elde edebilmek için PHB üretim verimini arttırmayı hedeflemişlerdir. Bu yüzden bu çalışmada farklı döngü sürelerinin PHB üretim verimine etkisi araştırılmıştır. Aktif çamur, sırasıyla harici substratın uygulandığı ve uygulanmadığı aerobik koşullara maruz bırakıldığında, mikroorganizmalar önemli miktarlarda PHA depolamaktadırlar. Bu proses ''aerobik dinamik besleme'' ya da ''bolluk kıtlık'' olarak adlandırılmaktadır. Bu şartlar yüksek ve kararlı kapasitede PHA üreten mikroorganizmaların zenginleştirilmesine olanak sağlar ve saf kültürden PHA üretimi ile ekonomik olarak rekabet edebilir. Basit ve daha az ekipman ile daha az yatırım ve işletim maliyeti gerektirmesi aerobik dinamik beslemeli sistemlerin avantajları arasında yer almaktadır. Bu çalışmanın amacı karışık kültürden PHB üreten mikroorganizmaların zenginleştirilmesi için en etkin döngü süresinin araştırılmasıdır (12 sa, 8 sa, 4 sa, 2 sa). Farklı döngü sürelerinin mikroorganizmaların PHB depolama verimine olan etkileri aerobik dinamik beslemeli sistem kullanılarak araştırıldı. Çalışma bulgularına göre, polimer depolama verimi döngü süresi ile ters orantılı olarak azalmıştır (%16- 54 aralığında). Maksimum PHB içeriği 2 saatlik döngü süresinde %54, 7 olarak elde edilmiştir.
Gölcük Tabiat Parkı liken florası ve Isparta hava kirliliğinin likenlerle derecelendirilmesi

Araştırma kapsamında Gölcük Tabiat Parkı liken mikotasının belirlenmesi ve Isparta kent merkezindeki hava kirliliği analizlerinin yapılması için gereken liken örnekleri, 11 Nisan 2009 ile 22 Temmuz 2010 tarihleri arasındaki çeşitli zamanlarda Isparta kent merkezi ve Gölcük Gölü Tabiat Parkı'ndaki 34 farklı lokaliteden toplanmıştır. Mikotanın belirlenmesi amacıyla toplanan liken örneklerinin tayinleri yapılmış ve çalışmada tamamı Asklı Mantarlar Şubesi'ne dahil olan 61 cinse ait 191 tür ve 3 varyete (toplam 194 takson) tespit edilmiştir. Likenlerin cins deskripsiyonları, takson tayin anahtarları, araştırma alanındaki yayılışları, toplandıkları substratların özellikleri, Isparta'da ve komşu illerdeki yayılışları ile birlikte verilmiştir. 104 tür, araştırma bölgesi ve Isparta için; 9 tür ise Türkiye Liken Mikotası için yeni kayıttır. Ayrıca biyoindikatör sayılabilecek türlerle Isparta İli SO2 seviyesi derecelendirilerek türlerin buna bağlı dağılımını gösteren bir diyagram oluşturulmuştur. Araştırma bölgesinin ağır metal kirliliğinin izlenmesi için Physcia aipolia ve Xanthoria parietina gibi biyomonitör türlere ait 21 liken örneği 17 lokaliteden toplanmış ve Al, As, Cd, Cr, Cu, Fe, Mn, Ni, Pb, V, Zn ağır metallerinin ICP-MS analizleri yapılmıştır. Element dizisi, X. parietina türü için V > Ni >Cr >Fe >As >Al >Zn > Cu >Mn >Pb >Cd şeklinde, P. aipolia türü için Ni >Cr > V > Fe >As >Al >Zn > Cu >Mn >Pb >Cd şeklindedir. Bölgedeki ilk üç kirletici fosil yakıtların yanması sonucu atmosfere karışan Cr, Ni ve V elementleridir.
Uluabat göl sedimentinde bazı kimyasal parametrelerin belirlenerek mevsimsel değişimlerin incelenmesi

Zengin akuatik yaşamı ve doğal güzellikleriyle tanınan Uluabat Gölü Bursa Marmara Bölgesi'nde yer almaktadır. Uluabat Gölü Nisan 1998'de T. C. Çevre Bakanlığı tarafından Ramsar Alanı olarak kabul edilmiştir. Araştırmamızın amacı, Uluabat Gölü'nde sediment kalitesini ve nütrient dinamiğini belirlemektir. Bu amaçlaUluabat Gölü üzerinde beş istasyonda Şubat 2003 - Ocak 2004 tarihleri arasında sediment örneklerinde bazı fiziksel ve kimyasal parametrelerin ve ağır metallerin aylık ölçümleri yapılmıştır. Araştırma sonuçlarıUluabat Gölü'nde alkali şartların baskın olduğunu, majör katyonların gölde sırasıyla Ca> Mg > K > Na şeklinde bulunduğunu göstermektedir. Gölde pH değerlerinin TN ve TP konsantrasyonları ile pozitif bir ilişki, EC değerlerinin TN konsantrasyonları ile negatif bir ilişki gösterdiği görülmüştür. EC değerleri ile TP konsantrasyonları arasında belirgin bir ilişkisöylenememektedir. Mobil ağır metaller sediment örneklerinde Pb>Cu>Cr>Ni>Cd>Zn şeklinde sıralanırken, kolay serbest hale geçebilen ağır metaller Pb>Ni>Cr>Cu>Cd>Zn şeklinde belirlenmiştir. Gölde belirlenen mobil haldeki Cu ve Cr konsantrasyonları kolay serbest hale geçebilen Cu ve Cr konsantrasyonlarına göre daha yüksek olarak belirlenmiştir. Mobil haldekiPb, Cd, Zn, Ni konsantrasyonları kolay serbest hale geçebilen Pb, Cd, Zn, Nikonsantrasyonlarına göre daha düşük tespit edilmiştir. Araştırma sonuçlarımız Uluabat Gölü'nde gelecekte yapılacak sediment kalite izleme ve belirleme çalışmaları için yol gösterecektir.
Tekstil atıksularından koagülasyon yöntemiyle boyar madde giderimi

Anahtar Kelimeler: Kaolin, Kireç, pH, Doz Miktarı, Renk Giderimi, Boyar madde, Kimyasal Çöktürme Bu çalışmada tekstil endüstrisinde kullanılan 3 farklı boyarmadde ile kimyasal çöktürme düzeneğinde arıtım çalışmaları yapılmıştır. Koagülant olarak kaolin ve kireç kullanılmıştır. Bu koagülantların 3 farklı boyarmaddedeki renk giderme verimleri tespit edilerek karşılaştırılmıştır. Ayrıca tekstil endüstrisinden alınan atıksu üzerinde de kireç ve kaolin denenmiş, en uygun pH ve doz belirlenmiştir. Yapılan denemeler sonucunda; Kaolin ile yapılan kimyasal çöktürme ile en iyi renk giderimi, direk grey boyarmaddesinde pH = 3 'de 6 g/100ml kaolin ile % 100'lük bir verim elde edilmesi ile sağlanmıştır. Giderme verimlerine göre; Dr>AR>Rr Kireç ile yapılan kimyasal çöktürme sonucunda ise, yine direk grey boyarmaddesi ile pH = 4'de 0,1 g/100ml kireç ile % 96 ,4'lük bir renk giderme verimi elde edilmiştir. Giderme verimlerine göre; Dr > Rr > Ar Tekstil endüstrisinden alınan atıksuda yapılan çalışmada pH = 3 'de 4 g/100ml kaolin ile % 79,8 pH = 7'de 1 g/100ml kireç ile % 93,9 renk giderme verimi sağlanmıştır.
Effects of water components on the photocatalytic and ozone oxidation of oxytetracycline antibiotic

Antibiyotikler insan ve hayvan hastalıklarının tedavisinde ve hayvan yetiştirilmesini desteklemek amacıyla yaygın olarak kullanılırlar. Organizmaya uygulanan antibiyotikler %90'a varan oranları vücuttan atılırlar. Bu nedenle, çevredeki antibiyotik kirliliğinin ana kaynağını teşkil eden insan ve hayvan dışkısı yüksek miktarda antibiyotik içerebilir. Konvansiyonel artıma yöntemlerinin bu kirleticilerin giderilmesinde yetersiz olmasından dolayı, microorganizmaların antibakteriyel direnç kazanmasına neden olan antibiyotik kirliliğinin kontrolünde alternatif arıtım metodları gerekmektedir. Bu çalışmada, fotokatalitik ve ozon oksidasyon prosesleri ile sulu çözeltide bulunan bir tetrasiklin grubu antibiyotiğin farklı deney şartlarında arıtılması incelenmiştir. 0.1 mM antibiyotik, ozon oksidasyon ile birkaç dakikada tamamen giderilirken, aynı sonucun fotokatalitik oksidasyonda elde edilmesi için 60 dakika gerekmiştir. Her iki oksidasyon prosesinde pH 7 değerinde daha yüksek antibiyotik oksidasyonu elde edilmiştir. Su bileşenlerinin antibiyotik arıtım verimi etkilerini incelemek amacıyla fotokatalitik ve ozon oksidasyonu Ca2+, HCO3-, NO3-, PO43-, SO42-, Cl- iyonları, ve humik asit'in, varlığında gerçekleştirilmiştir. Su bileşenlerinin fotokatalitik ve ozon oksidasyon verimlerini düşürdükleri saptanmıştır. Fotokatalitik reaksiyon hızı, su bileşeni olarak çözeltiye eklenen anyonların hidroksil radikali tutma reaksiyon hız sabitlerine bağlı olarak azalmış, ancak ozon oksidasyon prosesinde bu ilişki gözlenmemiştir.
Paşaköy ve Ambarlı ileri biyolojik arıtma tesislerinde yaygın antibiyotik türlerinin gideriminin değerlendirilmesi

İnsanlar tarafından tüketilen antibiyotikler, çeşitli yollarla önce atıksu arıtma tesislerine buradan da alıcı ortamlara ya da direkt olarak çevreye verilmektedir. Bu durum da çevreyi ve sucul ortamların dengesini bozmaktadır. Yapılan bu çalışmada öncelikli olarak atıksularda bulunan beş antibiyotik kalıntılarının tespiti ve arıtılması için literatür araştırılarak uygun metot ve arıtma yöntemleri hakkında bilgi verilmiştir. Ülkemizde bu konuya yönelik çalışmalar henüz çok az olduğundan; iki adet büyük ölçekli evsel atıksu arıtma tesislerinden giriş ve çıkışından numuneler alınarak antibiyotik kalıntılarının konsantrasyonları belirlenmiş ve mevcut arıtma tesislerinin antibiyotik giderim verimleri değerlendirilmiştir.
End-of-life analysis for brick debris: Recovery, strength, life cycle cost and environmental assessment

Dünya üzerinde büyük miktarda kagir bina bulunsa da; bazıları atıl kalışları, bina yönetmeliklerindeki değişiklikler ve arazilerin genelde daha yüksek yapıların inşaatına yer açmak üzere temizlenmesinden dolayı yıkılıp bertaraf edilmektedir. Tercih edilen yöntem söküm de yıkım da olsa, sonuçta büyük miktarda kagir atık sahada birikmektedir. Diğer taraftan, bu binalar her zaman yıpranma ve aşınmadan dolayı yıkılmadığı için, duvar atıkları başka yerlerde kullanıma olanak sağlayabilecek iyi özelliklere sahip olabilirler. Bu malzemelerin yeniden kullanımı sadece eski malzemelerin kurtarılmasına değil, aynı zamanda çevresel sürdürülebilirliğe de katkı oluşturur ve binanın tarihi değerinin bu malzemeler aracılığıyla yeni tasarıma aktarılmasını sağlar. Bu çalışma kagir binaların yıkımı ve atıkların bertarafı konusunda kural ve düzenlemeleri, malzemelerin kullanılabilirliği ve fiziksel özelliklerini, çevresel etki ve ekonomik değerlendirme yöntemlerinin güncel durumunu ortaya koyar. Yanı sıra, Rusya'da bulunan ve taşıyıcı tuğla duvarlardan oluşan tarihi bir bina ile Türkiye'de bulunan, güçlendirilmiş beton iskelet ve delikli tuğla dolgu duvarlardan oluşan bir bina seçilmiş, yıkım süreçleri gözlenmiş ve atıkların son durumu tespit edilmiştir. Gözlemler, tarihi binadan gelen taşıyıcı, dolu tuğla içeren iri duvar parçalarının ve diğer binadan gelen güçlendirilmiş beton iskelet içinde bulunan delikli tuğladan oluşan parçaların; farklı teknikler ile temizlenip, kesilip hazırlanarak yeni duvar yapımına entegre edilebileceğini göstermiştir. Alınan az sayıda numune üzerinde yapılan; basınç, eğilme, kesme dayanımlarını da içeren mekanik testlerin sonuçları standartlarda izin verilen değerlerden yüksek çıkmış; bu da malzemelerin yeniden kullanılabilirliği açısından uygun bulunmuştur. Yanı sıra, önerilen malzeme kurtarma yöntemleri SimaPro Yaşam Döngüsü Değerlendirme yazılımında yeni duvar yapımı ile çevreye olumsuz etkileri açısından karşılaştırılınca; insan sağlığı, ekosistem kalitesi, iklim değişikliği ve doğal kaynaklar açılarından daha düşük sonuçlar vermektedir. Yapısal testler ve yaşam döngüsü değerlendirmesinden elde edilen olumlu sonuçlara karşın, atıklardan elde edilen duvarlar yenilere kıyasla; özellikle malzemelerin kesim ve şekillendirme ücretlerinden dolayı daha pahalıdır. Sonuç olarak, her ne kadar kurtarılan malzemelerin yeniden kullanımı çevresel ve sosyal sürdürülebilirlik açılarından avantajlı olsa da, ekonomik açıdan dezavantajlıdır; fakat daha iyi kurtarım ve değerlendirme metotları ile bu dezavantajların üstesinden gelmek mümkündür. Bu sebeple daha etkin ve fiyat seviyesini düşüren alternatifler detaylı çalışmalar gerektirmektedir.
Removal of triclosan from surface waters by ozonation: Kinetics and removal mechanism

Dünyada yaygın olarak kullanımı neticesinde su kaynaklarında tespit edilen Triklosan, son yıllarda, su ve atıksu arıtımı konusunda çalışmaları bulunan araştırmacıların dikkatini çekmektedir. Bu çalışma ile TCS enjekte edilmiş ultra saf su ve yüzey suyu örneklerinden ozonlama ile TCS gideriminin incelenmesi hedeflenmiş olup, olası ozonlama yan ürün oluşumu da takip edilmiştir. TCS giderimi; farklı ozon dozları, giriş TCS konsantrasyonları, su komposizyonu ve pH ortamlarında çalışılmış olup, bu değişkenlerin ozonlama ile TCS arıtımına etkisi incelenmiş ve arıtma sisteminin optimizasyonu için öneriler geliştirilmiştir. Ayrıca, bu farklı ortamlardaki TCS arıtım kinetiği üzerine çalışmalar yapılmıştır. Deneyler, laboratuvar ölçeğinde 1 L hacimli ve TCS ile enjekte edilmiş borosilikat cam reaktörler ile gerçekleştirilmiş olup, arıtma için gerekli olan ozon, reaktöre ozon jeneratörü yardımı ile sağlanmıştır. Reaktörler 30 dakika boyunca ozona maruz bırakılmış olup, sırasıyla 1, 5, 10, 20 ve 30 dakikalık arıtma sonrasındaki su örneklerinde TCS analizleri HPLC-UV cihazı ile yapılmıştır. Bu çalışma sonucunda, ozonlamanın suda TCS gideriminde önemli ve etkili bir arıtma yöntemi olduğu ve bu yöntemle %99 oranında arıtma giderim verimine ulaşılabileceği anlaşılmıştır. Ancak, ozonlama sonrasında yan ürün oluşumu da gözlenmiş olup, 5 tane ozonlama yan ürününden 2 tanesinin tayini yapılabilmiştir. Söz konusu yan ürünler 2 ,4-diklorofenol, 2 ,4-dikloroanisol ve 4 -klorokatekol olarak belirlenmiş ve ozon ile arıtma sonrasında büyük ölçüde giderimleri sağlanmıştır. Ayrıca, ozon dozu, sudaki TCS miktarı, su komposizyonu ve pH'ın arıtma verimi üzerinde önemli etkilerinin olduğu saptanmış olup, bu faktörlerin ozonlama ünitesinin tasarlanması ve işletilmesi esnasında dikkate alınması gerekmektedir.
Doğu Akdeniz bölgesinde yetiştirilen mısır ve buğday atıklarından biyoetanol üretim verimi üzerine ön işlem etkisinin araştırılması

Dünya üzerinde yenilenebilir enerji kaynaklarına olan ihtiyaç gün geçtikçe artmaktadır. Bu enerji türlerinden biri de güneş ışığını enerji kaynağı olarak kullanan biyokütledir. Biyoenerjinin global potansiyelini ise tarım mahsulleri ve lignoselülozik materyallerin kalıntıları oluşturmaktadır. Bu çalışmada, Doğu Akdeniz bölgesinde en fazla üretilen zirai ürünler olan buğday ve mısır'ın atıklarından biyo-yakıt amaçlı etanol üretiminin maksimum miktarda gerçekleştirilebilmesi amaçlanmıştır. Etanol fermantasyonu için gerekli olan şekerlerin kullanılan atıklardan sağlanabilmesi için çeşitli ön işlemler uygulanmıştır. Ön işlemler kendi içinde fiziksel, kimyasal (piroliz, fenton oksidasyonu, seyreltik ve derişik H2SO 4 uygulaması, alkali ön işlemler ve ıslak oksidasyon) ve biyolojik işlemler olarak gruplandırılmış ve elde edilen sonuçlar değerlendirilerek bazı ön işlem metodları kombine edilmiştir. Maksimum sakarifikasyon verimi % 1,0 H2SO 4 ile ıslak oksidasyon uygulanmış ve ardından enzimatik hidroliz işlemi gerçekleştirilmiş kombinasyon ortamında sağlanmış ve 1 g/L mısır sapı, mısır koçanı, buğday kepeği ve buğday sapı için saptanan heksoz derişimleri sırası ile 486 ,62; 361 ,78; 617, 10 ve 201, 86 mg/g olarak belirlenmiştir. Gerçekleştirilen ön işlemler sırasında oluşan ve etanol fermantasyonunu inhibe eden bileşiklerin saptanması sonucu bu bileşiklerin giderimleri fiziksel-kimyasal (Ca 2 ile yapılan alkali detoksifikasyon) ve biyolojik olarak ayrı ayrı denenmiştir ve çalışma sonunda Ca 2 ile yapılan alkali detoksifikasyon en uygun yöntem olarak belirlenmiştir. Ardından ön işlem ve detoksifikasyon uygulanmış 40 g/L numune kullanılarak etanol fermantasyonu yapılmıştır ve mısır sapı, mısır koçanı, buğday kepeği ve buğday sapı için saptanan en yüksek etanol derişimleri sırası ile 6 ,22; 3 ,56; 8,01 ve 1,13 g/L olarak belirlenmiştir. Çalışmada son basamak olarak teorik maliyet analizi yapılmış ve buğday kepeğinden sakkarifikasyon ve ardından etanol üretimi maliyet açısından uygun bulunmuştur.