turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Akkoyunlu-Türkmen Yakub Bey albümlerindeki Kalem-i Siyahİ resimlerinde Çin etkisi

Çin resim tarihinde, Sung-Yüan devrinde (11-14. yy.) gelişen Bai-miao isimli çizgisel mürekkep resim üslubu, Moğollar vasıtasıyla Orta Asya, Batı Asya ve Anadolu coğrafyasına ulaşmıştır. Çin metropolitan ressamları ve yerel atölyelerdeki sanatkarların çizdikleri orijinal eserleri ve bunların kopya resimleri, Orta Asya ile İran'da Çin etkisini yansıtan ve yorum katılan resimler de bir araya gelerek karmaşık şekilde saray albümlerine girmişlerdir. Topkapı Sarayı Müzesi Kütüphanesinde yer alan H. 2153 ve H. 2160 numaralı iki nadide albüm ile 'Saray Albümleri' (TSMK H. 2152, H. 2153, H. 2154, H. 2160 no. lu albümler ve SBB Diez Albümü) arasında önemli iki sanat koleksiyonun içeriklerinin çoğu Akkoyunlu-Türkmen Sultan, Yakub Bey'in himayesinde toplanarak hazırlanmıştır. Bunlar arasında geleneksel minyatüre benzemeyen Çin resim sanatı etkisini yansıtan birçok sade mürekkepli resim, tahrir, bezeme tasarımı içeren ve Kalem-i Siyahi olarak adlandırılan yeni bir resim çeşidi görülmektedir. Özellikle 14. yüzyılda yaşayan Emir Devletyar, 'Abdu' l-Hayy, Sultan Ahmed Celayir gibi üstatların Kalem-i Siyahi tekniğiyle yaptıkları bu çalışmalarda estetik zevk ve sanatsal beslenme ile yeni bir tarz olarak karşımıza çıkar. Bu tezde, günümüze kadar gelen farklı konuları işleyen Kalem-i Siyahi resimlerindeki Çin etkisi, özellikle Bai-miao ve Şan-Şui teknikleri açısından incelenmektedir. Ayrıca orijinal Çin kaynaklarının fırça-mürekkep tekniklerinin karşılaştırma yöntemiyle uygulamalı analizi de yapılmaktadır.
Belgesel fotoğrafın propagandacı tavrı: Afsad Fotoğraf Dergisi'ndeki işçi fotoğraflarının incelenmesi (1978-1979)

iiYÜKSEK L SANS TEZ ÖZÜBELGESEL FOTOĞRAFIN PROPAGANDACI TAVRI: AFSAD FOTOĞRAFDERG S 'NDEK ŞÇ FOTOĞRAFLARININ NCELENMES (1978- 1979 )Gülbin ÖZDAMARBasın ve Yayın Anabilim Dalı Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Eylül 2005 Danışman: Prof. Dr. Uğur DemirayBu çalışma, Türkiye'de gerek sosyal gerek siyasi ve ekonomik köklü değişimlerin yaşandığı 1970'li yıllarda faaliyet göstermiş AFSAD'ın, 1978 yılında çıkardığı Fotoğraf Dergisi'nin incelenmesini kapsamaktadır. Türkiye'nin içinde bulunduğu çatışma ortamında resmi ideolojiyemuhalif olan bu dergi, şçi haklarına, sosyalizm umuduna, 1 Mayıs övgülerine ve işlenen cinayetlere yer vermiştir. Bu çalışma ile Fotoğraf Dergisi'nin, salt fotoğraf ile ilgili teknik ve kuramsal yazıları değil, taraf tutan ve politik propaganda niteliğindekisloganları ve ideolojik sembolleri de kullandığı ve fotoğraf dergisinin 1978- 1980 yılları arasında politik propaganda yapmış bir karşı propagandist olduğu ortaya konulmaya çalışılmıştır. Birinci bölümde propaganda konusu işlenmiştir. Propagandalar, yapıldıklarıülkelerin egemen siyasal, ekonomik, felsefi ideolojileriyle mevcut ekonomik ve teknolojik güç seviyelerine göre değişiklik göstermektedir. Her hedef kitleye yönelik farklı propaganda türü ve tekniği uygulanmaktadır. Kitle iletişim araçları ve sanatpropaganda için vazgeçilmez araçlardır. Propaganda aracı olarak kullanılan fotoğraf ise ikinci bölümün konusudur. Görüntü üzerinden biçimlenen simge ve semboller, gerçekliği pekiştirmesi ve inandırıcılığı arttırması nedeniyle propaganda tarihinde oldukça sık kullanılmıştır. Simgelerle yaratılan görsel kültür gerek politik gerek sosyolojik ortamlarda, fotoğraf aracılığıyla hem toplumun devamını sağlarken hem de toplum eleştiri ve direnişinin göstergelerini oluşturur. Böylelikle fotoğraflar, hem tarihi bir belge hem de sistemli bir propaganda aracı olabilmektedirler. Üçüncü bölümde ise 1970'li yılların siyasi, ekonomik ve sosyal yapılanmasınadeğinerek, dönemin fotoğrafı incelenmeye çalışılmıştır. AFSAD'ın kuruluşu, siyasalvizyonu, fotoğrafa bakışı ve Fotoğraf dergisinin oluşumuna yer verilmiştir. lk kezKasım 1978 yılında yayınlanan, ekonomik zorluklar ve baskılar nedeniyle Kasım1979'a kadar çıkan dergide yer alan işçi fotoğrafları değerlendirilmiştir. şçi fotoğraflarısol ideolojinin yayılmasında, işçi örgütlenmelerinde ve bilinçlendirilmelerindekullanılmıştır. Miting fotoğraflarından, çalışan işçi fotoğraflarına kadar tüm işçifotoğraflarında, ikonlar, mitler ve yan anlam örgüleri aracılığıyla ideolojik iletileroluşturulmuş, izleyici kitlesine sunulmuştur. Bu fotoğraflar metinlerle desteklenmiş, solmerkezli, işçiden yana ideolojik tavır propagandacı bir üslupla ortaya konulmuştur.
Resim sanatında çizgisel anlatım bağlamında şehir teması

'Resim Sanatında Çizgisel Anlatım Bağlamında Şehir Teması' konulu tez çalışması kapsamında çizgisel anlatım bağlamında şehir temasının resim sanatındaki kullanımına dair örneklerin araştırılması amaçlanmıştır. Zira, içerisinde yaşanılan şehir birçok resim sanatçısını etkisi altına almıştır. Ayrıca söz konusu sanatçıların birçoğu eserlerini üretirken şehrin geometrik yapısına uygun olan çizgiyi kullanmayı tercih etmişlerdir. Bu tercih bir kısım sanatçıyı isteyerek bir kısım sanatçıyı da farkında olmadan da olsa kendisine dahil etmektedir. Hızla gelişmekte olan şehirlerin resmedilmesinde çizgi sıkça kullanılan resim sanatı ögelerinden biri olduğundan, çizgisel anlatım bağlamında şehir temasına ait kavramların araştırılması ve söz konusu çizgisel anlatım bağlamında şehir temasının resim sanatındaki yansımalarına ait örneklerin tespit edilerek bulgu ve yorumlarına ait sonuçların bir başlık altında toplanması, ilgili literatüre katkıda bulunulması ve bu yolla alan araştırmacılarına yeni bir kaynak oluşturulmasının oldukça önem arz ettiği düşünülmüştür. Türkiye'de şehirleşme Cumhuriyet dönemiyle (1923) birlikte başlasa da 1950'li yıllarla birlikte ivme kazandığı ve söz konusu ivmeye koşut olarak Türk resim sanatında da artan bir ilgiyle ele alındığı görüldüğünden araştırma, Türk resim sanatında 1950- 2019 yılları arasındaki çizgisel anlatım bağlamında çalışılmış şehir temalı eser örnekleriyle sınırlandırılmıştır. Araştırma kapsamında Batı resim sanatından seçilen örneklerin Türk resim sanatı ile eşdeğer kıyaslama yapılabilmesi adına 1950- 2019 yılları arasındaki çizgisel anlatım bağlamında şehir temalı eserler üreten, Batı resim sanatı içerisinde, Mark Bradford, Julie Mehretu ve Dion Archibald'ın, Türk resim sanatı içerisinde ise Devrim Erbil, Mustafa Pilevneli, Ahmet Şinasi İşler ve Yiğit Yazıcı'nın bazı eser örneklerine yer verilmiştir. Araştırma kapsamında Büşra Gönül Demirci'nin kişisel uygulama çalışmalarının analizlerine de yer verilmiştir.
Sanatta 'izm'ler

'İzm' genel kavramından hareket edilerek sanatta yer alan 'izm'lere bakıldığında, bir bütün olarak insanın sanat denen etkinliğinde, bu bütünlüğün insana ilişkin bir öğesinin ön plana çıktığı görülebilir. Bu çalışmada 'romantizm' buna örnek olarak verilmiş, 'romantizm'in genel olarak insanın duyumsal dünyasını ön plana çıkardığı vurgulanmıştır. Ancak ön plana çıkan şey, tek tek sanat türleri söz konusu olduğunda, o türün kendi olanakları içinde farklı anlamlar taşımakta, farklı estetik ölçüler söz konusu olmaktadır. Bu fark Resimden ve Müzikten verilen örneklerle ortaya konmaya çalışılmıştır.
Neoliberalizmin çağdaş sanata etkisi

Amerika kıtasından, Orta Doğu'dan ve Doğu Avrupa'dan örneklerle küreselleşmenin sanat ve kültür açısından sonuçlarını ve görünür etkilerini kabul edilmekle birlikte, bunların ötesine geçmektedir. Çağdaş sanat ve kültürün, neoliberalizm karşısında değişen uygulamaları mevcuttur. Bunlar günümüz literatüründe genellikle açık ve homojen gelişmeler olarak yorumlanmaktadır. Ancak bu çalışmada, dünyanın dört bir yanını etkileyen neoliberal ideolojinin ve süreçlerinin biçimlendirdiği ve bunların karşısında biçimlenen yeni sosyal, politik ve kültürel ilişkilerin karmaşıklığına, heterojenliğine ve eşitsizliğine dikkat çekilmek istenmiştir. Üzerine yoğunlaşılan esas nokta, çağdaş sanat ve neoliberalizmin diyalektiğidir: çağdaş sanatın çoğullaştırılması ve yayılması yeni bir demokratik bilincin göstergesi midir, yoksa hızla genişleyen neoliberal pazarın bir sonucu mudur? Postmodernist teoride, estetik deneyimin siyasi boyutu sanatın çağdaş biçimlerinin anlaşılmasında anahtar görevi görmüştür. Estetik ve siyaset arasındaki ilişkinin anlaşılması üzerine, toplumda siyasi ve sanatta estetik olarak kabul edilen unsurları derinden sorgulayan yeni bir yaklaşım sunulmaktadır. Amaç, demokratik hayatın yenilenmiş biçimlerini öngören yeni bir direniş politikasının meydana getirilmesinde çağdaş kültür, sanat ve aktivist faaliyetlerinin birbiriyle nasıl iç içe roller oynadığını göstererek, sanat tarihi disiplinini radikal politikaya daha da yaklaştırmaktır.
Güncel sanatta seramiğin yeri ve sergileme

Türkiye'de güncel sanat kavramı 1990'lı yılların başından itibaren ortaya çıkmaya başlamıştır. 1970'li yıllarda Avrupa'da ortaya çıkan küratörlük kavramının Türkiye'ye girmiş olmasıyla beraber sergilerin geleneksel anlamda değerlendirilmesinden ziyade, kavramsal sergiler ve karma sergiler önemsenmiştir. Türkiye'de evrensel sanat anlayışının gerçekleşmeye başladığı bu dönem aynı zamanda Türkiye'li sanatçıların uluslararası sanat ortamında yer almasına yol açmıştır. 2000'li yılların ortasına kadar gelişen güncel sanat ortamı dünyadaki gelişmeler ile birlikte başka bir yola girmiş, piyasanın hakim olduğu, dolayısıyla güncel sanatın amacını değiştiren bir süreç işlemeye başlamıştır. Bu doğrultuda küratörlerin yerini sanat galerileri almış, sanat fuarları ise bienallerin önüne geçmişştir. 'Güncel Sanatta Seramiğin Yeri ve Sergilenmesi' başlıklı bu tez çalışması, güncel sanat da seramiğin nasıl konumlandığını sorgulamaktadır. İçeriğinden ziyade satılabilirliğinin önemsendiği bu ortamda galeriler, fuarlar ve küratörlerin seramik disiplinine nasıl baktığı ve tercih edip etmedikleri ve nasıl bir dönüşüm geçirdiğini ortaya koymaktadır. Bu kapsamda güncel sanat kavramının anlamı, nasıl gündeme geldiği, geçirdiği değişimler, Türkiye'de bu alanı şekillendiren bienaller, sergiler, sanat kurumları, galeriler, müzayede şirketleri ve müzeler imkanlar ölçüsünde incelenmiştir. Türkiye'deki güncel sanat ortamında seramik sanatının yeri araştırılırken 1990'lı yıllardan günümüze yayınlanan teorik kitaplar, eleştiri yazıları, sergi katalogları, çeşitli yayın organlarında yayınlanan makaleler taranmış, 23-19 Haziran 2015 tarihleri arasında İzmir'de Ahmet Adnan Saygun Kültür Merkezi'nde bu konuyu ele alan, içerisinde farklı disiplinlerde üretim yapan sanatçıların da olduğu 'Fotokopiler' sergisi gerçekleştirilmiştir.
1980 sonrası özel kurum ve kuruluşların çağdaş Türk resmine katkıları

1980'den günümüze Türk resmi, sanat anlamında hızla gelişen bir dönem olarak bilinir ve hiç olmadığı kadar sanat eserleri üretildiği söylenebilir. 1980'li yıllarda Türk resminde sanat, belli kurallara bağlı olarak sanat eserler vermek yerine daha çok özgün bir anlayışla birlikte biçim duruşuna sahip çıkan sanat ve sanatçılar da rastlamak olasıdır. Ayrıca, 1980 sonrasında aşırı şekilde güçlenen bireysel düşünce Türk resim sanatı üzerindeki etkisini ve günümüz eserlerindeki üretimler için gereklidir. Bu çalışmada, 1980 sonra Devlet Kültür politikalarının Çağdaş Türk Resim Sanatına yön verilen etkenler. Türkiye'deki sanat ortamının özellikle 1980 'sonrası toplumdaki hızlı gelişme ve değişimlere paralel olarak sözü edilen dönemin toplum yapısına ve yapılan eserlerin oluşumuna yol gösterici olmuştur.
Grafik tasarımda illüstrasyon ve resim sanatı ilişkisi açısından sessiz resimli kitapların incelenmesi

Bu çalışmada, sessiz resimli kitap türü, grafik tasarımda illüstrasyon ve resim sanatının tarihsel, biçimsel ve içeriksel olarak ilişkisi çerçevesinde incelenmiştir. Bu inceleme içerisinde sessiz resimli kitapların temel unsuru olan illüstrasyonun tanımı ve tarihçesi ile kitabın tarihi de detaylı bir şekilde anlatılmıştır. Sessiz resimli kitaplar, anlatılmak istenenin, okuyucuya açıklayıcı bir metne gerek duyulmadan, sıralı görseller aracılığıyla aktarıldığı kitaplardır. Kitapların temel unsurları olan başlık, yazar adı ve diğer künye bilgileri haricinde yazılı öge barındırmayan bu kitaplar, daha önceleri resimli kitap başlığı altında incelenirken, 1970 lerden itibaren başlı başına bir tür olarak anılmaya başlamıştır. Yalnızca illüstrasyonlar kullanarak görsel dil yoluyla mesaj iletimindeki etkinliğin en yoğun olarak görüldüğü bir kitap türü olan sessiz resimli kitaplar, görsel okumadan keyif alan tüm insanlara hitap eder. Bunun yanında çeşitli yaş grubunda, farklı dili konuşan ya da okuma-yazma bilmeyen veya bu konuda güçlük çeken kişiler için de eğitici ve eğlenceli araçlardır. Bu yönleriyle sessiz resimli kitaplar, evrensel eserlerdir denilebilir. Çizgi, leke, biçim, perspektif, kompozisyon, malzeme ve teknik gibi unsurlar görsel anlatımın temelidir. Sessiz resimli kitapların görsel algıya hitap edebilmesi bu unsurların doğru kullanımıyla sağlanır. Çalışmada, sessiz resimli kitapların yaratım sürecinde dikkate alınması gereken resimsel ve tasarımsal ögeler anlatılarak örneklerle desteklenmiştir.20. yüzyılda gelişmeye başlayan ve hızla yaygınlaşmaya devam eden sessiz resimli kitaplar, görselliğin yükselişte olduğu günümüz dünyasında günden güne artan örnekleriyle dikkat çekmeye devam etmektedir.
Kar-ı Natık formu üzerine bir çalışma ve yeni bir kar-ı natık: 'Rast Kar-ı Nadirat'

Bu çalışma, Klasik Türk Musikisi'nin büyük, din dışı sözlü formlarından 'Kar-ı Naük'ı konu almaktadır. Kar-ı Natık, içerdiği özellikler, fonksiyonları ve kullanım amaçlan açısından tamamen özgün bir formdur. Genel anlamda tarihsel, yapısall ve fonksiyonel açılardan ele alınarak analize tabi tutulan bu formda bugüne kadar yapılmış olan örnekler de tek tek irdelenmiştir. Bu arada geleneksel müziğimizde bestecilerin, şartlan tarih içinde belirginleşmiş bir formun, daha doğrusu bu formun kullandığı güftenin belirleyiciliğine rağmen özgür yaratımlarını izleyebilmek de mümkün olabilmiştir. Çalışma, bu yönden başlı başına, bestekarlık tekniğinin sınırlan içine giren bir açılımı da kapsamaktadır. Böylece çalışmada öncelikle ele alınarak, günümüze notası ulaşabilen bu kar-ı naüklar, olabildiğince sağlam kaynaklardan gelen notalanmn da ilavesiyle toplu halde değerlendirilmiş olmaktadır. Daha sonra ise, bu çalışmalann ışığında yeni bestelenen bir kar-ı natık yer almaktadır: 'Rast kar-ı nadirat'. Örneği az bulunan makamlardan oluşan bu yeni eser, besteleniş gerekçeleri ve bestelenirken izlenilen yol bağlamında değerlendirilmiş ve bu bölümün sonuna da notası eklenmiştir. Bu çalışmanın temelinde, geçmişşe mal olmuş sanatsal değerlerimizin bugün de, bugünün bakış açısıyla değerlendirilebileceği fikri yatmaktadır. Bu sayede, pek çok şartlanmanın aşıldığı günümüz dünyasında, kültürel geçmişşimizle banşık yeni yaratımlara ulaşmanın bir örneği, akademik düzeyde verilmek istenmiştir.
Geleneksel Türk kültür ve inanç sisteminde yer alan fantastik figürlerin çağdaş Türk sanatına yansıması

Türk Mitolojisindeki fantastik figürlerin kökleri Türk Sanatının başlangıç noktası olan medeniyetler beşiği Orta Asya'ya dayanmaktadır. Değişim ve gelişim içerisinde, özgünlüğünü bozmadan günümüze kadar gelmeyi başaran ve Türk inanç sisteminin yansıması olan fantastik figürler Türk sanatında oldukça geniş kullanım alanına sahiptir. Bu özellikleri bakımından fantastik figürler arasında yaratma ilhamını veren Ak Ana, tabiatın ve tüm canlı varlıkların koruyucusu Umay Ana, bereket ve kuvvet sembolü ile ejder, İslami önemi dolayısıyla Burak ile özdeşleştirilen Tul-par, Allah'ın tecellisinin yansıması olan Anka, kılavuzumuz olan bozkurt ve ilginç fiziki özellikleri bakımından Tepegöz dikkat çekmektedir. Bu fantastik figürler en başta Mimari yapılar olmak üzere süsleme, koruma, bereket unsuru olarak sanatın her alanında çeşitli sembolik özelliklerle karşımıza çıkmaktadır.
Resim sanatında modernizm akılcılığı ve postmodern yönelimler

Postmodernizm, modernizmin akılcı yaklaşımlarının toplumlarda yaratmış olduğu hayal kırıklıklarına karşı insanların vermiş oldukları tepki olarak ikinci dünya savaşından sonra doğmuş yaşantısal, kültürel, sanatsal durumların bir özeti olarak ele alınmaktadır. Çağın yarattığı hız unsuru içinde toplulukları modernizmin önerdiği olması gereken idealler içinde tutmanın bir imkanının kalmadığı görülmektedir. Postmodernizm olanın çeşitliliğinin bir ardalığı, insan topluluklarının irrasyonel durumlarını da içeren yaşamlarıyla bir varoluşu önermektedir. Bu durum doğal olarak modernite ve onun en belirleyici özelliği olan akıl ile de bir hesaplaşmayı beraberinde taşımaktadır. Postmodernizm eleştiri gücünü modernizmin ortaya koymuş olduğu bütün maddi manevi kültürel kalıplardan alarak tekrar ona yöneltmektedir. Bu eleştirisel bakış yer yer bir reddediş hali de alabilmektedir. Artık büyük anlatılar devri yerini yerel olan küçük anlatılar ile paylaşmak zorunda kalmıştır. Olması gerekenin değil, olanın sanata katılımı, süreci oluşturmaktadır. Postmodern düşünce; görüntü yayımının, iletişim araçlarının, ulaşım çeşitliliğinin ekonomik globalizasyonun hızı ile ilgili yaratmış olduğu sorunlara insani bir çözüm olarak önerilmektedir.
Arkeolojik seramik buluntularda restorasyon ve konservasyon

İnsanlık tarihinin en eski maddi kültür kalıntıları arasında yer alan arkeolojik seramik buluntular, tarihsel ve kültür niteliklerini geçmişşten günümüze taşıdıkları için ve geleceğe aktaracakları bilgiler nedeniyle belgesel bakımdan korunmalıdırlar. Taşınabilir kültür varlıklarından olan arkeolojik seramik buluntuların söz konusu bu önemleri nedeni ile, gelecek kuşaklara sağlıklı olarak aktarılmalarında ulusal ve uluslararası restorasyon tüzükleri de göz önünde bulundurularak, bilinçli ve bilimsel yaklaşımlarda bulunulmalıdır. Yüksek lisans tez konum olan 'Arkeolojik Seramik Buluntularda Restorasyon ve Konservasyon', arkeolojik seramik buluntuların koruma ve onarım yöntemlerini aydınlatmaya yönelik bir çalışmadır. Çalışmamı, geçmişşten günümüze dünyada ve Türkiye'de restorasyon ve konservasyon ile ilgili çalışmalara genel bir bakışın yapıldığı 1. bölüm, arkeolojik seramik buluntuların sınıflandırılıp, bozulmalarının incelendiği 2. bölüm, geçirdikleri restorasyon ve konservasyon uygulamalarının sırasıyla anlatıldığı ve bu uygulamaların bilimsel bir anlamda sonuca ulaşmasında ilk adımlardan olan laboratuvarm öneminin irdelendiği 3. bölüm, son olarak da restorasyon ve konservasyon uygulaması yapılmış olan bir arkeolojik seramik buluntunun depolanması ve teşhiri sırasındaki korunmasına değinilen 4. bölüm oluşturmaktadır. Çalışmamda, arkeolojik seramik buluntuların geçirdiği yanlış uygulamalara da değinilmiş olup, zaman zaman restorasyon ve konservasyon konusunda ülkemiz ve diğer ülkelerin kıyaslanması üzerinde durulmuştur. Tüm dünyada kültür varlıklarının değerlerinin daha iyi anlaşılmaya başlaması ile birlikte önemi artan ve bir bilim dalı haline gelen restorasyon ve konservasyon konusunda, Türkiye'nin hak ettiği yeri bulması için yapılması gereken uygulamalardan bahsedilmiştir. vı
Orataçağ'dan günümüze resim sanatında ölüm kavramı

İnsanlık tarihi boyunca ölüme karşı tavırlar birçok evrimden geçmişştir. Eski uygarlıklardaki birçok mit, insanların nasıl ölümlü olduklarını açıklama girişiminde bulunmuştur. İnsanların, Tanrının buyruklarına karşı gelmelerinden ötürü ölümsüzlüklerini yitirip, ölümlü olduklarına inanılmıştır. Bu inanç, en ilkel dinlerden, en gelişmiş tek tanrılı dinlere kadar uzanmıştır. Ölümün, ortaçağ boyunca çok korkunç, fakat bir o kadar da gerekli olduğu düşünülmüş ve beklenilmiştir. Ortaçağın sonlarına doğru ölülerin artık Mahşer Günü'nde değil ölüm anında yargılandığına inanılmıştır. 15. ve 16. yüzyıllarda ortaya çıkan Ars Moriendi 'de yer alan kutsal tasvirler, ortaklaşa bir ayinin güvenliliği ile, kişisel bir sorgulamanın endişesini, tek bir sahne halinde bir araya getirmiştir. Ölümün kendisinden, ölümün yöntemi ve zamanlaması kadar korkulmamıştır. En büyük endişeyi yaratan, uyarılmadan ya da uyku sırasında gelen ani ölüm olmuştur. 12. ve 13. yüzyıllardaki Mahşer Günü'nde yargılanma, 15. yüzyılda ölmekte olan kişinin yatmış olduğu Ölüm - yatağı sahnelerine göç etmiştir. 18. yüzyılın ortalarında ölümün yüceltilmesi ve ölüm düşüncesinden haz alma romantizmin özelliklerinden biri haline gelmiştir. 19. yüzyıl da ise abartılmış bir matem şovu ortaya çıkmıştır. Ölüm - yatağı sahnesi 18. yüzyılda dramatize edilerek, 19. yüzyılın sonuna kadar devam etmiştir. Yaklaşık 20. yüzyıla kadar toplumun, hem ölülerden, hem de yaşayanlardan oluştuğu düşünülmüştür. I. Dünya Savaşı, toplu savaşlar, gündelik hayatın tamamen dünyevileşmesi, sanayiinin ve endüstrinin korkunç hızı, geleneksel rol modellerini ortadan kaldırmış ve böylece ortak benlik kavramı da yok olmuştur. 20. yüzyıla gelindiğinde modern toplumlar, ölü ve ölüm kavramlarını tamamen dışlayarak, bir tabu haline dönüştürmüştür. Geçmişte ölüm, gizlenmeyen, topluma açık herkesin, önünde olup biten bir şey iken, cinsellik yasaktı. Oysa 20. yüzyılda durum tam tersine dönmüştür. Ölüm, toplumun içinden dezenfekte edilip, hastanelere atılmıştır. Böylece, geçmişşteki Ölüm - yatağı sahneleri de tamamen ortadan kalkmıştır. Günümüzde ölmek, artık normal bir şey değildir. Ölüm sıkı bir denetim altına alınmıştır. Oysa, ölümden ne kadar uzaklaşılırsa, yaşamdan da o derece uzaklaşılır. m
Resim-iş eğitimi anabilim dalı öğrencilerinin temel tasarım derslerine yönelik modelaj çalışmalarının kazanımlarına etkisi

Sanat tarihinde heykel sanatının önemli bir yeri vardır sanatın. İnsanoğlunun yaşam süreci boyunca kendini ifade edebilmesi için seçtiği yöntemlerden birisi de sanattır. Sanatın tarih boyunca sanatın her evresinde heykele dair örnekler ile karşılaşmamız mümkündür. Yapılan bu araştırmada üç boyutlu modelaj çalışmalarının öğrencilerin görsel algılarına etkisi araştırılmıştır. Bu araştırma Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi Resim-İş Eğitimi Bölümü Temel Tasarım sınıfından 4 öğrencinin katılımıyla gerçekleşmiştir. Bu araştırmada, temel tasarım dersinde üç boyutlu çalışmalarla elde edilecek kazanımların geliştirilmesine katkı sağlayacak bir uygulama çalışması araştırılmıştır. Sanatın yaratım sürecinde aktarmak istediği duygu ve düşünceleri en uygun malzemeyi seçerek görsele dönüştürür. Bu bazen bir kağıt parçası, bazen bir metal, bazen bir ağaç bazen de kildir. Şüphesiz heykel sanatı sanatçıların içinde yaşadığı toplumu ve duyguları ifade etmesinde kullanılan en kadim yollardan birisidir. Öğrenciler, bu tekniği kullanırken çeşitli denemeler yaparak yeni yöntemler keşfederler ve yeni malzemeler kullanma gereksinimi duyarlar. Bu bağlamda ele alındığında Resim-İş Eğitimi Ana Bilim Dalı Temel Tasarım dersi kapsamında eğitim gören öğrencilere kendilerini ifade edebilecekleri farklı bir teknik olarak modelaj tekniğinin anlatılmasının gerekli olduğu düşünülmüştür. Uygulama esnasında kullanılan malzemelerin ve araçların nasıl kullanıldığı hakkında bilgiler verilmiş ve üç boyutlu uygulamaların içerisinde en temel yöntemlerden olan modelaj tekniğinin önemine değinilmiştir. Ayrıca ele alınan malzemenin uygulama şekli ayrıntılı bir biçimde anlatılmış ve desteklenmiştir. Araştırmadaki uygulama çalışmaları hakkında araştırmacı tarafından hazırlanan bir ölçek vasıtasıyla uzman görüşü alınarak araştırmanın geçerliliği desteklenmiştir. Uygulamanın sonunda bu tekniğin faydaları belirtilmiş ve en iyi sonuca ulaşabilmek için önerilere yer verilmiştir.