turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Avrupa Birliğinin Rusya ile ilişkilerinin doğrudan yabancı yatırımlar açısından değerlendirilmesi

Dünyada son yıllarda daha da hızlanan küreselleşme ve bütünleşme süreçlerinin doğal bir sonucu olarak, ülkeler arasındaki sınırlar giderek ortadan kalkmaktadır. Bu eğilimin bir sonucu da büyük hacimlere ulaşmış Doğrudan Yabancı Yatırımlarım'ların ülkelerin ekonomilerinde önemli bir rol oynamalarıdır. Bu bağlamda, dünyanın en büyük ülkelerden olan Rusya'nın durumu dikkat çekicidir. Avrupa Birliği ülkelerininın 1990 başından itibaren, Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği dağıldıktan sonra, Rusya ile ilişkilerinin ciddi bir boyutunu oluşturan DYY akımı da gittikçe artmaktadır. Halen Rusya AB'nin stratejik ve ticaret ortağı olup, AB ise Rusya'nın en büyük yatırımcısı olarak görünmektedir. Yatırım çerçevesi içerisinde önemli payı alan AB'den Rusya'ya giden ve biriktirilen DYY'ların hacmi çalışmanın ana konusunu oluşturmaktadır. DYY'lar incelenirken, gittikleri ülkedeki, yatırımın hacmi, yani Rusya'daki yatırım ortamı ve iklimi, DYY'nın nedenleri, sektör ve bölge dağılımları vs. tespit edilmiştir. Ortaya konulan çalışmanın analiz kısmında ise, veri analizi yöntemi kullanılarak AB ülkelerinin Rusya'daki performans değerlendirmesi yapılmıştır. Analizin bulguları, AB menşeli DYY'ların gittikçe artmalarını gösterip, bugün AB'nin Rusya'daki en büyük yatırımcı ortağı olmaya devam edip başarılı olduklarını göstermektedir.
Avrupa Birliği göç politikaları ve Suriye mülteci krizinin Türkiye- AB ilişkilerine yansımaları

Ulusal sınırların hangi koşullar altında ve kimler tarafından aşılacağının kararı ulus-devletlerin yetki alanındadır. Küreselleşme, ulaşım ve iletişim teknolojilerinin gelişmesiyle bir taraftan bu egemenlik alanı sorgulanırken; devletler tarafından sınırlarını aşan yabancılar ulusun güvenliği, kimliği ve ekonomisi için birer tehdit unsuru olarak değerlendirilebilmektedirler. Bununla birlikte, uluslararası hareketlilik artık rollerin sadece devletler tarafından tanımladığı bir alan değildir. Uluslararası hukuk çerçevesinde belirlenen uluslararası örgütler ve hükümet-dışı örgütler tarafından da etkilenen bir alandır. Devlet egemenliğinin bu konuda uluslararası sistem vasıtasıyla sınırlandırılması göçmen hakları ihlallerinin veya devletlerin keyfi uygulamalarını önlenmesi bakımından avantajlar sağlamaktadır. Fakat iç çatışmalar, terörizm ve iklim değişikliği gibi yeni tehditler insanların büyük kitleler halinde göç etmelerine neden olabilmektedir. 2011 yılında Suriye'de iç çatışmaların başlamasıyla, milyonlarca kişi ya ülke içinde yerinden edilmiş ya da komşu ülkelere sığınmıştır. Bazıları ise tehlikeli deniz rotalarını kullanarak Avrupa'ya ulaşmaya ve ardından mülteci statüsü kazanmaya çalışmaktadır. 2015 yılında düzensiz göçmen sayısı bir milyonun üzerine çıkarken, bu rakam içerisinde Avrupa'ya ulaşmaya çalışırken boğulan kişi sayısı 4,000 civarında olmuştur. Diğer yandan, 1970'li yılların sonlarından bu yana uyguladığı sıkı göç politikaları nedeniyle 'Avrupa Kalesi' olarak nitelendirilen Avrupa Birliği göç politikalarında düzensiz göçle mücadeleye öncelik vermektedir. Daha önce görülmemiş boyutta olan bu krizin yönetiminde, Birlik hem üye devletler arasında hem Birlik dışında ciddi sorunlarla karşı karşıya kalmaktadır. Bununla birlikte, kriz üye devletlerin göçe ilişkin yasal çerçevesinin uyumlaştırılması ve üçüncü ülkeler ile işbirliği için fırsatlar yaratmıştır. Türkiye-AB ilişkilerinde uzun süredir devam eden durgunluk göçe ilişkin işbirliği ile yeniden canlanmıştır. Diğer taraftan, Türkiye'nin Avrupa Birliği'nin 'tampon bölgesi' olma tehlikesi altında olduğu ve bunun Türkiye'nin AB'ne tam üyelik hedefine zarar verebileceği de tartışılmaktadır. Bu anlamda, AB göç politikaları ekseninde Suriye mülteci krizinin Türkiye ile AB arasındaki ilişkilere yansımalarının tüm yönleriyle analiz edilmesi son derece önemlidir.
Europeanization of public sphere in Turkey: Changes between 2003-2013

Avrupa Kamusal Küresi ve kamusal kürelerin Avrupalılaşması son on yıllarda Avrupa Birliği ülkerinde ilgi çeken tartışma ve araştırma konuları haline gelmiştir. Avrupa Kamusal Küresi'nin varlığı ve nasıl ölçüleceği konusunda yürütülen tartışmalar sonucunda, Avrupa Kamusal Küresi'nin ulusal kamusal kürelerin Avruplalışmasıyla ortaya çıkacağı, bunun için Avrupa ülkelerinin kamusal kürelerinin Avrupalılaşması gerektiği fikribaskınlık kazanmıştır. Türkiye'de kamusal kürenin Avrupalılaşmasının zaman içinde nasıl değiştiği konusu bugüne kadar yeterince araştırılmamış bir alandır. Türkiye Avrupa Birliği üyesi olamasa da 60 yıldır farklı şekillerde Avrupa entegrasyonunun bir parçası olmuştur. Tezin yazıldığı tarihte Türkiye - Avrupa Birliği müzakereleri devam halinde olsa damüzakerelerin hızı son yıllarda Adalet ve Kalkınma Partisi'nin Avrupa politikalarıylaparalel bir şekilde azalma göstermiştir. Bu tezin hipotezi, Türkiye kamusal küresininAvrupalılaşması'nın 2003- 2008 yılları arasında arttığı, ve bu tarihten itibarenmüzakerelerin yavaşlamasıyla birlikte azaldığıdır. Kamusal kürelerin Avrupalılaşması'ndaen yaygın yöntem olarak kullanılan gazetelerin Avrupa Birliği ve üye ülkeleriyle ilgiliiçeriklerine yönelik niceliksel içerik incelemesi bu tezin de araştırma metodu olarak kullanılacaktır. Araştırma yılları olarak 2003- 2013 seçilmiş olup tezde ayrıca medyanın kendi sesine, yani köşe yazarlarına da odaklanılacaktır.
A comparative analysis of the EU and Turkey: Macroeconomic convergence and trade similarity

Bu tezin amacı Türkiye'nin Avrupa Ekonomik ve Parasal Birliği'ne girmedeki yeterliliğinin benzerlik ve yakınsama kavramları bakımından incelenmesidir. Çalışma, karşılaştırmalı ve betimleyici yollarla yürütülmüştür. İlk olarak, Türkiye'nin makroekonomik konumu bakımından bazı seçilmiş ülkelere benzerliği ve yakınsaması incelenmiştir. AEPB referans olarak alınıp Türkiye'nin yakınsaması, seçilmiş bazı ülke ve ülke gruplarının yakınsaması ile karşılaştırıldığında; Türkiye'nin makroekonomik eksikliklerinin, Türkiye'yi AEPB için tamamıyla yetersiz bir aday olarak nitelendirecek boyutlarda olmadığı görülmüştür. Ardından, Türkiye'nin ve Avrupa Birliği üyesi 15 ülkenin (AB15) ticaret yapılarında, 1995- 2008 yılları arasında, benzerlik ve yakınsama olup olmadığı incelenmiştir. Sonuçlar, zaman içerisinde Türkiye'nin ihracat yapısının AB15'in ihracat yapısına açıkça yakınsadığını göstermiştir. Sonuç olarak, Türkiye hala bütün yakınsama kriterlerini tam olarak karşılamıyor olsa da; tezin bulguları, dikkate alınan bütün göstergelerde çoğunlukla sürekli bir yakınsama olduğuna işaret etmiştir. Bu nedenle, incelemelerin sonucu olarak Türkiye'nin AEPB üyeliğini kolaylaştırabilecek bazı önerilerde bulunulmuştur.
Avrupa güvenlik yapılanması ve Türkiye

Bu tez çalışmasında, ikinci Dünya Savaşı'ndan sonra yeni bir sorun yaşanmaması adına Avrupa'da oluşturulmaya çalışılan güvenlik kuruluşları, birbirleriyle ilişkileri, ve pratikteki uygulamaları bir bütünlük içerisinde incelenerek, Türkiye'ye etkileri açısından sorgulanmış ve güçlü bir Birlik oluşturulmasına yönelik çıkış yolları değerlendirilmiştir. Birinci Bölüm'de; Soğuk Savaş sonrası yeni dünya düzeninin oluşumu, hegemonya arayışları ve küresel askeri örgütlenmeler ABD'nin Çevreleme Politikası kapsamında analiz edilerek, en batıdaki NATO'dan en doğudaki ANZUS Paktı'na kadarki oluşumlar ortaya çıkış süreçleri, amaçları ve sonuçları itibariyle irdelenmiştir. Bilahare, Avrupa Birliği'ne uzanan süreç kuramsal boyutu ile incelenmiş, Avrupa Güvenlik ve Savunma Politikası'na Klasik Uluslararası İlişkiler Teorisi perspektifinden bir yaklaşımda bulunulmuştur. ikinci Bölüm'de; Birliğin oluşumu ve güvenlik yapısının gelişim süreci, tarihsel gelişim esas alınarak, Avrupa'nın Ortak Dış ve Güvenlik Politikası; aktörleri, kurumsal yapısı, hukuki tabanı ve kat ettiği mesafe açısından değerlendirilmiştir. Yine aynı bölümde, diğer uluslararası örgütler bağlamında Avrupa'nın güvenliğine projeksiyon tutularak, NATO-AGSP ikilemi sorgulanmıştır. Üçüncü Bölüm'de; Türkiye'nin Avrupa güvenlik mimarisi içerisindeki yeri ve Avrupa güvenliği için önemi, güvenlik mimarisi oluşum sürecinin Türkiye'ye etkileri, yeni dönemde AB'ye yaklaşım, AB'nin asıl niyeti ve dengeleme politikası, Amerika, AB ülkeleri ve Türkiye'nin bakış açısından değerlendirilmiştir. Bilahare, Türkiye'nin AB dolayısıyla AGSP dışında tutulması olasılığına karşılık çevresinde kendi güvenlik kuşağını oluşturabilmesi için uygulaması gereken güvenlik ve savunma politikası 248 yaklaşımları ortaya konarak, bölgesel güvenlik arayışlarının bir sentezi yapılmaya çalışılmıştır. Sonuç Bölümü'nde; giriş bölümünde belirtilen araştırmaya esas hususlar hakkında, incelemeler kapsamında yapılan tespitler de özetlenerek, genel bir değerlendirme yapılmıştır. Çalışmanın teorik boyutu temelde 'Realizm' üzerine oturtulmuş olduğundan, Avrupa'ya yönelik güvenlik algılamaları, Türkiye'nin endişeleri, güvenlik alanında dış politika alternatifleri ve tüm tarafların menfaatine olacak güçlü bir Avrupa için çıkış yolu üzerine yapılmış olan sentez de yine Realizm perspektifinden yorumlanarak, Avrupa güvenlik yapılanması ve Türkiye'ye etkileri konusunda ulaşılan sonuç bu bölümde açıklanmıştır.
Avrupa Birliği'nde sağlık turizmi kapsamında sınır ötesi hasta hareketliliği

Avrupa Birliği'nde sağlık turizmi kapsamında sınır ötesi hasta hareketliliği, bu alandaki küresel eğilimlere paralel olarak ve AB'nin kendine özgü dinamiklerine göre gelişim göstermiştir. Üye ülkeler ve AB kurumları arasında sağlık sistemlerinin organizasyonu ve finansmanı açısından açık bir yetki ayrımı bulunsa da diğer politika alanlarındaki bütünleşmelerin ve özellikle iç pazardaki politika bağlantılarının dolaylı sonucu olarak, Avrupa bütünleşmesi sağlık alanına da yayılmaktadır. Bu durum yeni işlevselci bütünleşme ile açıklanabilir. Bu süreçte, uluslarüstü kurumların rolü belirleyici olmuştur. Yayılmayı, bütünleşmenin dışsallaşması ve siyasallaşması süreçleri izlemiştir. Bununla birlikte, sınır ötesi hasta hareketliliğinin konusu olan sağlık hizmeti, hem devletin vatandaşına sunması gereken bir sosyal hak hem de Avrupa iç pazarının kurallarına tabi olan bir ekonomik hizmettir. Sağlık sistemleri ve sosyal güvenlik sistemleri sıkı kurallarla korunan ve kapsamı coğrafi olarak ülke sınırıyla çizili sistemlerdir. İç pazar ise hizmetlerin serbest dolaşımı önündeki engellerin kaldırılmasını gerektirmektedir. Bu çatışma sınır ötesi hasta hareketliliğini, üye ülkeler üzerindeki etkileri bakımından önemli bir konu haline getirmektedir. Her ne kadar AB'de sağlık bakımı konusunda üye ülke düzeyinden Birlik düzeyine tam anlamıyla bir yetki transferi olmasa da bu alandaki gelişmeler, Avupa bütünleşmesi sürecinden bağımsız değildir. Bu bakımdan, genel olarak AB'nin gelecekteki yönü, Birlik içerisinde sınır ötesi hasta hareketliliğinin geleceği açısından da belirleyici olacaktır.
1930'dan Yunanistan'ın Avrupa Birliği'ne girişine kadar Batı Trakya Türkleri: 1930 - 1981

Bu çalışmanın ana hedefi, Türkiye Cumhuriyeti'nin sınırları dışında uluslararası anlaşma ile tanınmış bir azınlık olarak bıraktığı tek Türk topluluğu olan Batı Trakya Türklerinin yakın tarihlerine bir nebze de olsun ışık tutabilmektir. Batı Trakya Türkleri, bugün Yunanistan sınırları içerisinde ve Yunan vatandaşı olarak yaşamlarını sürdüren bir Türk topluluğudur. Onları özel kılan ise uluslararası bir anlaşma çerçevesinde tanınmış azınlık statüsünde yaşamlarını sürdüren tek Türk azınlığı olmalarıdır. Balkanlardaki fetih hareketlerini takip eden iskan sürecinde bu coğrafyaya gelen ve halen burada yerleşik bulunan Batı Trakya Türklerinin yakın dönemde yaşadıkları gelişmeler çalışmamızın konusunu oluşturmaktadır. Batı Trakya Türklerinin, Türkiye-Yunanistan Nüfus Mübadelesi'nin dışında tutulmaları ile başlayan azınlık hayatı, yine bu iki ülke arasındaki diplomatik ilişkilerin durumu ile doğru orantılı olarak oldukça hareketli bir seyir takip etmiştir.1930'lu yıllarda Türkiye ile Yunanistan arasında iyileşme gösteren ilişkiler, takip eden dönemde, gerek iki ülke arasında gerekse dünyada yaşanan bir takım gelişmelerin sonucunda inişli çıkışlı bir hal almıştır. Ancak özellikle İkinci Dünya Savaşı sonrası dönemdeki gelişmeler ve Kıbrıs sorunu ile başlayan süreç, Türkiye'deki Rum azınlığın büyük ölçüde Yunanistan'a göç etmesine sebep olmuştur. Bu yüzden, Batı Trakya Türklerinin statüsü için oldukça önemli yeri olan 'karşılıklılık' ilkesi önemini yitirmiştir. Çalışmanın temel çerçevesini de Batı Trakya Türklerinin yaklaşık 50 yıllık bu süreçte yaşadıkları gelişmeler oluşturmaktadır.
Türkiye'nin Avrupa Birliği adaylık sürecinde mevzuat uyumu ve yerel yönetimlere yansıması

21. yüzyılda yerel yönetimlerin, demokratik yönetim anlayışına en uygun yönetim kurumları olduğu herkesçe kabul görmektedir. Özellikle uluslararası örgütlerden biri olan Avrupa Birliği'nde bu konu sıkça gündeme getirilmekte ve yerel yönetimlerin demokratik ve verimli hizmet üreten bir yönetim birimi haline getirilmesine ilişkin kararlar alınmakta, ilkeler benimsenmektedir. Avrupa Birliği'ne tam üye olma yolunda ilerleyen Türkiye, Avrupa Birliği tarafından benimsenen ve uygulanan kurallara uyum sağlamak zorundadır. Ülkemizde yerel yönetimlerin önemi giderek artmaktadır. Zaman içerisinde yerel yönetimlerin demokratikleşmesine ilişkin birçok düzenleme yapılmış ise de başarıya ulaşıldığı söylenememektedir. Ancak son dönemde, özellikle Avrupa Birliği'ne tam üyelik görüşmelerinin yoğunlaştığı bir süreçte, yerel yönetimlerin demokratikleşmesine yönelik ciddi reform çalışmaları gündeme gelmiş ve bu alanda birçok yasal düzenlemeye gidilmiştir. Yapılan yeni düzenlemelerle bir yandan yerel yönetimlerin demokratikleştirilmesi diğer yandan da yerel yönetimler üzerindeki idari denetimin sınırlandırılması hedeflenmektedir. Bu nedenle Türkiye Avrupa Birliği ilişkilerinin geleceği ve Türkiye'nin Avrupa Birliği politikası çerçevesinde, yerel yönetim sistemimizin demokratikleştirilmesi için yapılan yeni düzenlemelerin incelenmesi, yerel yönetim sistemimizin geleceği açısından son derece büyük bir önem taşımaktadır.
The European Union's asylum and immigration policy and Turkey

İnsanoğlunun binlerce yıllık tarihinde göç, onun hayatta kalması için önemli bir eylemi olarak var olmuştur. İnsanlar hayatta kalabilmek için göç ederler. Zaman içerisinde değişen siyasi koşullar, göçlerin de siyasi bir şekilde tanımlanmasına ve sınırlanmasına neden olmuştur. Göç artık siyasi bir konu olarak ülkelerin ve uluslararası aktörlerin söz sahibi oldukları bir konu. Göç ve sığınma konularında bu aktörlerin girişimleri ile 20. yüzyıldan itibaren önemli düzenlemeler yapılmaya başlandı. Avrupa da günümüzde önemli derece göç çeken bir bölge olduğu için Avrupa ülkeleri göç ve sığınma hakkı konularında oldukça hassaslar. Avrupa Birliği, sınırları içine gelecek yabancılar için özel düzenlemeler ile ortak bir göç ve sığınma politikası oluşturmaya çalışıyor. Birden fazla ülkenin ortak bir düzenleme ile sınır kontrolü, sığınmacı kabulü ve güvenlik gibi konularda ortak hareket etmeleri oldukça zor. Ne var ki Avrupa Birliği, bu ortak politikayı aynı zamanda Komşuluk Politikası ve Adaylık Süreci ile üye olmayan ülkelere de uygulatmaktadırlar. Bu anlamda Avrupa Birliği için göç ve sığınma politikaları geniş bir ortak çalışma ile mümkün kılınmaktadır. Türkiye de Avrupa Birliği üyeliğine aday bir ülke olarak kendi düzenlemelerini Avrupa Birliği ile uyumlulaştırmaya çalışmaktadır. Türkiye'de göç ve sığınma konuları ayrı düzenlenmediği için yasal olarak bu konularda yeterli bir yapı olmadığı söylenebilir. Bu anlamda Türkiye'nin Avrupa Birliği'nin oluşturduğu politikayı büyük ölçüde uygulaması en kolay Avrupalılaşma adımı olacaktır. Ne var ki Türkiye'nin mevcut güvenlik kaygıları, ekonomik gücü göz önüne alındığında Türkiye'nin Avrupalılaşma yolunda Avrupa Birliği'nden ciddi bir şekilde destek görmesi ve ortaklığın her iki tarafın da sorumluluğu ile yürütüleceğine dair güvence alması gerekmektedir.
Avrupa Birliği sürecinde Türkiye'de yerel yönetimlerin vergilendirme yetkisi

Yerel yönetim birimleri tarih boyunca yerel bazda yürütülmesi gerekli olan hizmetlerin sunumunda önemli roller üstlenmişlerdir. Hatta denilebilir ki yerel yaşamın varlığı ile yerel yönetimlerin tarihi birebir örtüşmektedir. Bu kapsamda yerel yönetim birimlerinin temel yapısall karakteri onu besleyen idari-mali yapılanmanın niteliği, yerel yönetim birimlerinin var olma gerekçesi ve yerel hizmetleri yürütebilme imtiyazında saklıdır ve bu son derece önemlidir. Ayrıca her geçen gün değişen ve gelişen ekonomik ve toplumsal koşullar aynı oranda ve ölçüde yerel yönetimler algılamasında da yeni yorumları ve yapıları beraberinde getirmektedir. Şu halde yerel yönetimler planında temel yaklaşım, yerel yönetimlere duyulan ihtiyacın rasyonelliği ile yerel yönetimlerin var olmasını ve yürütmek zorunda olduğu hizmetlerin finanse edilmesini sağlayacak kudretin kime ait olduğu noktasında düğümlenmektedir. Bugüne kadar bu yaklaşımı gerçekleştirme konusunda en başarılı olan ekonomik bütünleşme Avrupa Birliği'dir. Birliğe üye olmak isteyen ülkelerden biri de Türkiye olduğu için, tam üye olarak kabul edilmesi durumunda, Birlik hükümlerine uyması gerekecektir.
Türkiye'de 2002-2019 dönemi sosyal hizmetler politikası üzerine bir inceleme ve Avrupa Birliği ülkeleri ile karşılaştırmalı bir analiz

2002- 2019 AK Parti dönemi'ne ait dezavantajlı gruplardan olan yaşlılara, engellilere, çocuklara ve kadınlara yönelik uygulanan sosyal hizmet politikaları istatistiki olarak En Küçük Örten Ağaç ve Hiyerarşik Ağaç yöntemleri kullanarak incelenmiştir. Ayrıca, Türkiye'nin Avrupa Birliği karşısındaki kadınlara ve engellilere ait sosyal hizmet performansı istatistiki açıdan Kümeleme Analizi yardımıyla incelenmiştir. Bu tez çalışması gerek ulusal gerekse uluslararası literatür değerlendirildiğinde, AK Parti döneminde (2002-2019) bu gruplara yönelik uygulanan sosyal hizmet politikalarının istatistiki olarak incelenmesi ve Türkiye'nin AB karşısındaki sosyal hizmetlerdeki performansını karşılaştırma bakımından yapılan ilk çalışma olup literatürdeki mevcut boşluğu doldurmaktadır. Çalışmada öncelikle, sosyal hizmet kavramsal ve teorik olarak ele alınmıştır. Daha sonra, sosyal hizmet teorileri kapsamlıca anlatılmıştır. Son olarak birinci bölümde, sosyal hizmet ve ekonomi ilişkisi dezavantajlı gruplardan olan yaşlılar, engelliler, kadınlar ve çocuklar özelinde incelenmiştir. İkinci bölümde, Türkiye'de, yaşlılara, çocuklara, kadınlara ve engellilere yönelik olarak uygulanan sosyal hizmet politikaları ele alınmıştır. Üçüncü bölümde, 2002- 2019 AK Parti dönemi, kadınlara, yaşlılara, engellilere ve çocuklara yönelik uygulanan sosyal hizmetlerin topolojisi, hiyerarşik yapı yöntemlerinden EÖA ve HA ile analiz edilmiştir. Son bölümde ise, Türkiye ve AB ülkelerinin, kadınlara ve engellilere uyguladıkları sosyal hizmetler çok değişkenli istatistiksel analiz yöntemlerinden temel bileşenler ve hiyerarşik kümeleme yöntemleri kullanarak incelenmiştir.2002- 2019 AK Parti döneminde, kadınlara, engellilere, yaşlılara ve çocuklara uygulanan sosyal hizmetler kapsamında incelenen değişkenler arasında ayrı ayrı korelasyon olduğu tespit edilmiş olup her biri için ayrı ayrı EÖA ve HA elde edilmiştir. Ayrıca, Türkiye'nin ise, AB ülkeleri ile kadınlara ait sosyal hizmet göstergeleri açısından gelişme sırası karşılaştırıldığında 24. sırada, engelliler bakımından ise 5. sırada yer aldığı tespit edilmiştir.
Türkiye-Avrupa birliği ilişkilerinde dinin rolü

Türkiye'nin 'uzun ince bir yol' benzetmesiyle nitelendirilen AB'ye üyelik serüveninde, ilişkilerin resmi olarak başladığı 1959 yılından bugüne çok büyük bir mesafe alındığını öne sürmek mümkün değil. Türkiye'nin üyeliğine pratik nedenlerle yapılan itirazların yanı sıra, kültürel-dinsel yapıyı temel alan itirazlar da yükselerek artmış, 'Türkiye'nin Avrupa'nınkinden farklı bir kültürel-dinsel tarihe ve uyumsuz değerler sistemine sahip olduğu' iddiası siyasi ve dini birçok çevre tarafından yüksek sesle ifade edilir olmuştur. Türkiye'nin AB ülkeleri ile kıyaslandığında sahip olduğu farklılıklar, ya da AB ülke vatandaşlarının farklılık olarak gördüğü değerler, Türkiye'nin AB üyeliğinin her yönüyle özellikle kültürel, dinsel ve ekonomik boyutu tartışılmasına yol açmaktadır. Bu çalışmayla amacımız Türkiye'nin AB üyelik sürecinin önündeki en önemli engellerden biri olduğunu düşündüğümüz kültürel ve dini farklılıkların, Türkiye-AB ilişkilerini siyasi ve sosyal alanda etkileme düzeyini ortaya koymaktır. Bu bağlamda, Türkiye'nin Avrupa normlarına uyumu konusunda, kültürel faktörlerin, özellikle de dinin, üyelik sürecinde oynadığı rolün ortaya konması, ilişkilerin seyrini anlamak açısından gerekli görünmektedir. Bu gereklilikten dolayı, Türkiye-AB arasındaki ilişkilerde 'tarafların sahip oldukları dini inançların, bütünleşme müzakerelerine ne ölçüde etki ettiği ve kamuoyunu ne düzeyde etkilediği' tarihsel bellekteki imgelerin de etkisiyle ele alınmıştır. Bu gereksinimden hareketle din faktörünün Avrupa kimliği içindeki önemi, üyelik sürecine etkisi ve Türkiye'nin farklı dini ve kültürüyle bu kimliğe potansiyel katkısı, bu çalışmada ele alınan başlıklar arasındadır. Bu yönüyle tez, Türkiye'nin farklı dini/kültürel geleneği ile AB normlarına uyum sağlayabilmesi konusunda bir analiz sunmayı, Türkiye-AB ilişkilerinde dini kanaatler ve tercihlerin tarafların karar verme süreçleri üzerindeki etkilerinin bir değerlendirmesini yapmayı amaçlamaktadır.
Construction of European identity within the European Union

Avrupa kimliği tarih boyunca bir inşa sürecindedir. 1950'lerde başlayan Avrupa entegrasyon süreciyle birlikte inşa süreci ilk kez bir kurumsal çerçeve içerisinde devam etmektedir. AB, hem üye devletler, hem de vatandaşları arasında yakın ve yoğun bir etkileşim ortamı sağlamaktadır, bu da üye devletlerin ve vatandaşlarının kimliklerini etkilemektedir. Avrupa kimliği inşa sürecinde, kültürel ve yurttaşlıkla ilgili referanslar, ayrıca faydacı yaklaşım farklı dönemlerde kullanılmıştır. Siyasi entegrasyon sürecinin 1990'larda hızlanması, özellikle Maastrict Antlaşması ile, AB'nin meşruiyeti ile yakından bağlantılı olan Avrupa kimliğine karşı artan bir ilgi ortaya çıkmıştır. AB siyasi elitleri ve AB kurumlarının, özellikle de Komisyon ve Avrupa Parlamentosu'nun Avrupa kimliğinin inşa sürecinde çok önemli rolleri olmuştur. AB'nin eğitim, kültür ve işitsel-görsel politikaları Avrupa kimliğinin inşa sürecinde etkili olmuştur ama bu etki sınırlıdır, çünkü bu politikalar temel olarak ulusal hükümetlerin kontrolü altındadır. AB, Avrupa halklarının AB'ye olan bağlılıklarını arttırmak için AB bayrağı gibi bazı semboller kullanmıştır. Maastrict Atlaşması'yla AB vatandaşlığı ortaya çıkmıştır, fakat üye devlet vatandaşlığına bağlıdır. Anayasal Antlaşma hazırlanmış, fakat Fransa ve Hollanda'daki referandumlarda reddedilmiştir. Ulus inşa süreci ve Avrupa kimliğinin inşası farklı şartlarda ortaya çıkmışlardır ve farklı özellikleri vardır, ama Avrupa kimliğinin inşa sürecinde AB'nin meşruluğunu sağlamak ve siyasi entegrasyon sürecine devam edebilmek için, ulus inşasının araçlarına benzer bazı araçlar kullanılmıştır. Avrupa kimliği, ulusal ve bölgesel kimliklerle etkileşim halindedir. Bu etkileşim hem Avrupa kimliğinin inşa sürecini, hem de AB içindeki ulusal ve bölgesel kimlikleri etkilemektedir. Türkler ve Avrupalılar yüzyıllar boyunca etkileşim halindedir ve birbirlerinin kimlik inşa süreçlerini etkilemişlerdir. Özellikle Türkiye'ye Aralık 1999'daki Helsinki Zirvesi'nde AB tarafından resmi adaylık statüsü verildiğinden beri daha yakın ve yoğun bir etkileşim içindedirler. Avrupa kimliğinin AB içindeki inşa süreci Türkiye ile olan etkileşiminden, özellikle de Türkiye'nin üyeliğinin Avrupalılığı açısından tartışılmasından da etkilenmektedir.