turkish-nlp-suite/AkademikDerlem huggingface dataset:
Sakarya'da yaşayan Gürcülerde evlenme geleneği

Kafkas halklarından olan Gürcüler, tarihsel süreç içerisinde Türkiye'nin çeşitli yerlerine '93 Harbi' olarak bilinen, 1877- 78 Osmanlı-Rus Savaşı'nın hemen sonrasında göç etmişlerdir. Bu göç neticesinde, daha çok Karadeniz kıyılarına yerleşmiş olan Gürcülerin bir kısmı Sakarya'ya yerleşmiştir. Günümüzde Sakarya'nın birçok ilçesinde ve köyünde Gürcüler yaşamaya devam etmektedir. Düğün, doğum ve ölüm gibi insan hayatının en önemli geçiş dönemlerinden biridir. Birçok kültürel unsurları içinde barındıran evlilik törenleri, bir topluluğu tanımada önemli bir yere sahiptir. Sakarya'da yaşayan Gürcülerin evlenme geleneklerini konu alan bu araştırmada, evlilik törenlerinin öncesinde ve evlilik sürecinde, evlenecek eşi seçme, görücüye gitme, kız isteme, nişan, kına gecesi, düğün ve düğün sonrasında yapılan adetler incelenmiştir. Araştırma alanı, Sakarya'nın Gürcülerin çoğunlukla yaşadıkları ilçeleri ve köyleridir. Sakarya'da bulunan, Hendek-İkbaliye Köyü, Hendek-Pınarlı Köyü, Geyve- Nuriosmaniye Köyü, Hendek-İkramiye Köyü, Sapanca-Nailiye Köyünde ve Hendek merkezde oturan Gürcülerle görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Düğün gelenekleriyle ilgili olarak araştırılan soruların cevapları, derinlemesine mülakat ve gözlem tekniği uygulanarak alınmıştır. Araştırmanın teorik kısmı ve Gürcülerin tarihi ile ilgili bilgiler, çeşitli kaynak kitaplardan edinilmiştir. Çalışmanın sonuçlarına bakıldığında; Sakarya'da yaşayan Gürcülerin geleneklerine bağlı kalarak içinde bulundukları toplumun değerlerini aldıkları; bununla birlikte kendi kültürel kimliklerini de yaşatmaya devam ettirdikleri söylenebilir
15 Temmuz darbe girişimi sonrası basında sivil toplum- demokrasi algısı

15 Temmuz darbesi Türkiye'deki demokrasi algısı açısından yeni bir dönemi işaret etmiştir. Bu tarihten sonra yayınlanan gazetelerdeki sivil toplum demokrasi algısı incelenmiştir. Öteden beri darbeler ile sıklıkla yüzleşen Türk insanı 15 Temmuz'da darbe girişiminin başladığı ilk saatlerden itibaren sokaklara çıkmıştır. Meydanlar toplumun her kesiminden insanların katıldığı büyük kalabalıklara şahit olmuştur. Darbe Ankara'da başlayıp, sonrasında İstanbul'da köprülerin kapatılması ile devam etmiştir. Bu iki şehir dışında pek darbeci askerler sahada gözükmese de, darbe girişiminin başladığı ilk saatlerin ardından tüm Türkiye'de insanlar sokaklara çıkmıştır. İnsanları sokaklara çıkaran bu büyük motivasyon bir ay boyunca da onların Demokrasi Nöbetleri ile meydanlarda kalmasını sağlamıştır. Bu çalışmada gazetelerdeki haberler taranmıştır. İçerik analiz yöntemi uygulanmıştır. Gazeteler toplumdaki karşılık bulmaları gözününe alınarak tesbit edilmiştir. Bu çalışmalar sonucunda diğer darbe süreçleri peşinden yayınlanan gazetelerin aksine bir durum gözlemlenmiştir. Darbecilerin olumsuzlukları ve kahraman haklın demokrasiye sahip çıkışı gazetelerde yer bulmuştur.
Modernizm ve muhafazakarlık düşünce akınlarının sosyolojik analizi.

Bu çalışmanın temel amacı, modernizm ve muhafazakarlık düşünce akımlarının sosyolojik açıklamalarını yapmaktır. Modernizm, aydınlanma düşüncesine ait felsefeleri içinde barındıran ve bütün dünyayı etkisi altına alan çok boyutlu bir akımdır. Aklı ve insanı merkeze alan modernizm, toplumsal yaşamı rasyonalize eden bir tutumu benimser. Muhafazakarlık, Batı tarihinde zengin bir felsefi mirasın taşıyıcısı olan ciddi bir düşünce geleneğidir. Modern zamanların hem bir parçası hem de muhalifi olan muhafazakarlık kapsamlı bir doktrindir. Aynı zamanda içinde yaşadığımız çağa damgasını vuran siyasal bir ideolojiyi ifade etmektedir. Bu tanımlar çerçevesinde şekillenen çalışmamızda modernizm ve muhafazakarlık düşünce akımlarının kültürel, siyasal ve dini açıdan nasıl bir ilişki içinde oldukları da açıklanmaya çalışılmıştır
Türkiye'de küreselleşme tartışmaları ve sonuçları

Bu çalışmada küreselleşme konusunun Türkiye'deki ele alınış ve algılanma biçimlerinin ortaya koyulması amaçlanmaktadır. 20. yüzyılın sonlarında Batılı bilim çevrelerinin küreselleşme genel başlığı altında yürüttüğü yeni dönemi açıklayıcı yoğun kuramsallaştırma, araştırma ve tanımlama çabaları tüm toplumları kapsayıcı egemen bir söylem biçiminde sunulmuştur. Ekonomik, siyasal, kültürel alanlarda olduğu gibi kuramsal düzeyde de Batı'nın öncülüğü ve hakimiyeti Batı-dışı toplumlarda küreselleşmenin hızla yaygınlaşma ve kabul görmesinin zeminini oluşturur. Türkiye de benzer nüfuz ve ilişki sürecine maruz kalmıştır. Küreselleşme tartışmaları, Türkiye'nin geçmişşte ana tartışma gündemini oluşturan çağdaşlaşma, modernleşme, Batılılaşma kavramlarının yüklerini bünyesinde toplayarak ideolojik bir renge bürünmüştür. Yerleşik düşünce tarzlarını ve siyasal hedefleri yerinden edici sonuçlar doğurmuştur. Modernliğin sonu, ulus-devletin krizi, sınırların olmadığı dünya gibi eskiye meydan okuyucu konularla birlikte Türk siyasal-akademik çevrelerinin en temel tartışma nesnesi haline gelmiştir. Küreselleşme bağlamında, Türkiye'nin küreselleşme sürecine nasıl eklemleneceği, yerinin ne olacağı, tepki ve uyum biçimlerinin ne olması gerektiği konularında ağırlıklı siyasal yorumlar hız kazanmıştır. Fırsat ve tehdit algılarına dayalı karşıtlık ve destekçilik uç konumları arasındaki mücadeleye dönüşmüştür. Bu anlamda çalışmamızda yeni dönemin düşünsel fay hattını belirleyici kavram olarak küreselleşmenin Türkiye'de elde ettiği karşılıklar ve işgal ettiği konum sorgulanmaya çalışılmıştır.
Türkiye'de çocuk suçluların topluma kazandırılmasına yönelik yapılan çalışmalar ve alınan önlemler

Her toplumun geleceğinin şekillenmesinde çocuklar önemli bir role sahiptir. Onları suç davranışına sürükleyen faktörler incelendiğinde düzensiz aile yapısı, giderek artan nüfusun getirmiş olduğu toplumsal kontrol eksikliği, kırdan kente olan göçler sonucunda ortaya çıkan hayal kırıklıkları ve yaşanan kimlik bunalımı, ekonomik yoksunlukların çocuğu sokak yaşamına itmesi, yanlış arkadaş grubu içerisinde yer alma ve madde bağımlılığı karşımıza çıkmaktadır. İçerisinde bulunmuş olduğu bu olumsuz koşullar birbirine iki zıt kavram olan çocuk ve suçu bir araya getirmiştir. Türkiye'de çocuk suçluların tahliye sürecinden sonra topluma kazandırılmaları için ne gibi çalışmaların gerçekleştiği ve ne tür önlemlerin alındığı çalışmanın çıkış noktasını oluşturmaktadır. Suça sürüklenen çocuğun tutukluluk sürecinin sona ermesinin ardından onu suça iten ortam ve koşullara yeniden dönmemesi için gerekli denetim ve takip konusunda eksiklikler karşımıza çıkmaktadır. Çocuğun topluma kazandırılması konusunda ilgili resmi kurumlar, sivil toplum örgütleri ve gönüllü kuruluşların sayısı arttırılarak etkili sonuçlar elde etmek için çaba gösterilmelidir. Çocuğa sosyal ve psikolojik açıdan verilecek olan destekler onun yeniden suç davranışına yönelmesini engellemekle birlikte topluma uyum sürecini de kolaylaştıracaktır. Bu noktada, çocuğun suç işlediği andan itibaren tahliye sürecine kadar sorumluluğu olan herkes bu bilinçte yaklaşımda bulunmalı, çocuğa ceza vermeyi amaç olarak değil en az zarar göreceği şekilde bir adalet sistemi içerisinde yer alması toplumla en kısa sürede bütünleşmesini sağlayacaktır.
XVI. asırda Koyulhisar kazasının sosyo-ekonomik yapısı

Jüri: Yrd. Doç. Dr. Ersin GÜLSOY Bu çalışmada, Koyluhisar'ın 1485- 1569 tarihleri arasındaki sosyo-iktisadi yapısının incelenmesi amaçlanmıştır. Bugün Sivas Vilayeti'ne bağlı bir kaza merkezi olan Koyluhisar, Anadolu'da mühim yolların kavşak noktasında bulunmaktaydı. Bu stratejik öneminden dolayı birçok mücadelenin hedefi olan Koyluhisar, Osmanlı hakimiyetine geçtiğinde harap bir vaziyette idi. Ancak, bu hakimiyetin altında siyasal istikrara kavuşan Koyulhisar'da hem yerleşim birimi ve nüfus, hem de üretim açısından sürekli gelişmeler yaşanmıştır. İncelenen dönemler içinde bölgedeki nüfus, kır iskan merkezleri olan köy ve mezraalarda toplanmıştı. Dolayısıyla bölge nüfusunun büyük çoğunluğu, devletin en önemli vergi kaynağı olan köylülere dayanmaktaydı. Henüz gelişmemiş bir durumda olan merkez ise kale-şehir hüviyetini muhafaza etmekte idi. Burada kale görevlilerinden ibaret askeri bir grup ile devletin temsilcisi kadıdan başka kimse bulunmuyordu. Bölgenin etnik ve dini unsuru ise çoğunlukla Türk-müslüman kimliğine dayanmaktaydı. Halkın başlıca iktisadi faaliyeti ziraate dayanan Koyluhisar'da, başta buğday ve arpa olmak üzere hububat, sonra da sebze ve meyve ekimi yapılmaktaydı. Bunun dışında Koyun besiciliği ve arıcılık gibi hayvancılık faaliyetleri de halkın geçim kaynakları arasındaydı.
Experiencing class differences: The case of food retail store workers in Ankara

Bu tez Ankara'daki gıda perakende mağazalarında çalışan işçilerin sınıf deneyimlerini incelemeyi amaçlamaktadır. Bu doğrultuda, enteraktif hizmet işi olarak gıda perakendeciğinin yapısı, işçilerin çalışma koşulları, mağazalarda tabakalaşma, katmanlaşama ve sendikalaşma üzerine odaklanmaktadır. Ayrıca, işçilerin işyerlerinde sınıfsal farklılıkları nasıl bir öz-saygı meselesi olarak deneyimlediğini, müşterilerin uygunsuz davranışları ile nasıl baş ettiklerini, müşterileri nasıl sınıflandırdıklarını ve tüketim alanında çalıştıkları düşünüldüğünde yoksunluk duygusu geliştirip geliştirmediklerini incelemektedir. İşçilerin aile ilişkileri ve toplumsal cinsiyet ilişkileri ve gelecek umutları ve gerçekleşmemiş hayalleri de analiz edilmektedir. Bu çalışma, mağazaların işçileri, yöneticileri ve değişen müşteri profilleri ile sınıfsal farklılıkların çalışma ve tüketim pratikleri üzerinden gündelik hayatta nasıl sürekli yeniden kurulduğunu görmek açısından önemli bir bağlam sunduğunu iddia etmektedir. Bu konular doğrultusunda, tezin alan çalışması Ankara'da bulunan çeşitli gıda perakende mağazalarında çalışan ve müşteriler ile doğrudan ilgilenen 37 işçi ile yarı-yapılandırılmış derinlemesine görüşmeler yoluyla gerçekleştirilmiştir.
Türkiye'de dil hakları: Çukurova Bölgesi Arapça lehçesi örneği

19. yüzyılda meydana gelen ulus-devletleşme hareketine bağlı olarak uygulanan politikalar ve küreselleşmeyle birlikte dil ve lehçe çeşitliliği tüm dünyada aşınmaya maruz kalmıştır. Fakat aynı zamanda Ulus-devletleşme hareketi neticesinde dil ve lehçelerin aşınmasına karşı bilinç gelişmiş ve dil hakları ortaya çıkmıştır. Son on yıllarda ise dil hakları birçok dil ve lehçe topluluğunun mücadelesini verdikleri bir hak kategorisi haline gelmiştir. Dil hakları dünyanın birçok yerinde olduğu gibi Türkiye'de de sıkça gündeme gelir olmuştur. Bu araştırmanın amacı Türkiye'de dil haklarının Çukurova Bölgesi Arapça lehçesi örneği üzerinden incelenmesidir. Türkiye'de dil haklarının araştırılabilmesi için ikinci bölümde dile ilişkin kavramlar ve üçüncü bölümde de dil haklarının insan hakları içindeki yeriyle dünyadaki gelişimi literatürde yer alan farklı görüşler ışığında incelenmiştir. Dördüncü bölümde Türkiye'de dil hakları tarihsel gelişim içerisinde ele alınmıştır. Beşinci bölümdeyse Türkiye'de dil hakları Çukurova Bölgesi Arapça lehçesi ve lehçeyi konuşan topluluklardan Arap Aleviler örneğinde incelenmiştir. Lehçe hakların mücadele sonucunda elde edildikleri gerçeğinden yola çıkılarak mevcut hakların yanında hak taleplerinin de incelenmesi maksadıyla Arap Alevi topluluğunun önde gelen temsilcileriyle görüşmeler yapılmıştır. Bu araştırmanın sonucunda, topluluğa bahşedilen hakların lehçenin korunması ve canlandırılması için yeterli olmadığı ortaya çıkmıştır. Bununla birlikte, lehçeyi kullanan toplulukta mevcut hakların verimli kullanımı ve dil hakları talebi geliştirme yönünde yeterli bilinç oluşmadığı ancak bilincin gelişmekte olduğu tespit edilmiştir.
Are there local limits to gentrification?: The context of Tophane

1980'lerin başından itibaren kentsel mekan ekonomik büyümenin ve metalaştırmanın önemli bir temsil alanı haline gelmiştir. Soylulaştırma bu dönüşümün en temel göstergelerinden biri olmanın yani sıra, aynı zamanda bu dönüşüm sürecinin bağlamını oluşturan kentsel bilgi ve birikimin de temel parçalarından biridir. Soylulaştırma literatürünün ortaya koyduğu bu kentsel birikim bir yandan konvansiyonel diğer yandan güncel kavramsal ve eleştirel çalışmaların günden güne zenginleşen farklı bakış açılarını ortaya koymaktadır. Ancak soylulaştırma çalışmalarının mevcut kapsamı, ne soylulaştırma sürecinin ortaya çıkardığı olumsuz etkileri azaltmak ne de coğrafi ve kuramsal bağlamda çoğulcu ve bütüncül bir kavrayışa sahip olmak için yeterli değildir. Bu yetersizliğin giderilmesi için soylulaştırma odaklı araştırmaların çerçevesinin eleştirel ve yerel farklılıkları gözetecek biçimde yeniden düşünmeyi gerektirmektedir. Soylulaştırma araştırmalarındaki bu boşluğa değinen bu tezde 'başarısız' fakat 'soylulaştırmaya dirençli' hikayelerin bağlamsal nedenselliklerine odaklanılmıştır. Güneyde yeni büyük çaplı kentsel yenileme proje bölgeleri, kuzeyde İstanbul'un en önemli ekonomik ve kültürel merkezi olan Beyoğlu dahil olmak üzere, halihazırda soylulaştırılmış ve soylulaştırılmaya devam eden bölgelerin çevrelediği Tophane; hem dolaylı hem de devlet eksenli soylulaştırma için en yeni ve 'kaçınılmaz' sıcak bölge haline gelmiştir. Galerilerin, tasarım mağazalarının ve hostellerin sayısının hızla artmasıyla beraber ortaya çıkan mahallenin dönüşüm süreci, soylulaştırma kuramları bağlamında sonucu tahmin edilebilir bir süreç olarak görülmekteydi. Son 10 yıla bakıldığında, devletin soylulaştırma politikasıyla birlikte yeni kentsel gündemin merkezine oturan Tophane'de, ilginç ve beklenmedik bir şekilde Tophane'nin yerel nedensellikleri bu dönüşüme karşı direnç oluşturmada başarılı olmuştur. Bugün Tophane muhafazakar yerel topluluk ağları ve bu yapıya yabancı yeni gelenler arasındaki gerginlik ve güç mücadelelerinin sergilendiği bir kentsel alan halindedir. Bu nedenle de yerel nedenselliklere odaklanarak soylulaştırmanın yerel dinamiklerini sorgulamak için önemli bir araştırma sahasıdır. Bu kapsamda eleştirel gerçekçi yaklaşıma odaklanan araştırma stratejisi çerçevesinde, yarı yapılandırılmış derinlemesine görüşmeler ile Tophane'nin soylulaştırmaya karşı direnmesini sağlayan yerel dinamikleri eleştirel biçimde değerlendirilmektedir. Soylulaştırma kuramının kendisinin de değişime mahkum olduğu gerçeğinden yola çıkılarak, bu tez devlet eksenli soylulaştırmaya 'başarılı' bir şekilde direnen Tophane'nin yerel nedenselliklerini eleştirel biçimde ortaya koyarken; aynı zamanda soylulaştırmanın kaçınılmazlığı sorgulanmaktadır.
Televizyonun Türk aile yapısı üzerindeki etkileri

Bu çalışmada en önemli kitle iletişim araçlarından biri olan televizyonun Türk aile yapışma etkileri araştırılmıştır. Televizyonun Türk toplum yapısı ir/erinde çok büyük bir etkisi olduğu sonucuna varılmıştır. Büyük medya patronları televizyonu toplumun haklarım savunmak ve haksızlığın yolsuzluğun karşısında olmak amaçlı kullanmıyorlar. Bilakis aileleri kendi istedikleri şekilde yönlendiriyorlar. Aileler üzerinde çok büyük etkisi olduğu ortadadır. Ağır hayat şartlan, sanayi toplumunun yüklediği çalışma koşullan insanları politik konulardan uzak tutmaktadır ve doğruyu düşünerek bulması yerine medyanın söylediğini kabul etmeye itmektedir. Artık toplum medyadan duyduklarına göre karar verip davranır hale gelmiştir. Bu sebeplerden de anlaşılacağı üzere televizyon insanları yönlendirmektedir. Kitle kültürü tarafından baskı altına alman toplumların hiçbir zaman kendilerim geliştirmek gibi bir problemleri olmamıştır. Ayrıca, ağır çalışma koşulları ve insanların stresten biraz da olsa uzaklaşma arzulan onları televizyon karşısına bağlar olmuştur. Televizyon karşısına geçtiklerinde yapay bir dünya oluşturup, bu yapay dünyaya kendilerini kaptırmışlardır. Bu kurgu insanları geliştirmemektedir, sadece eğlendirmektedir. Eğlenmek hoş vakit geçirmek kendimizi geliştirmek ve öğrenmek anlamına gelmez. Bu programlarda eğilim ve gelişim baz alınarak değil de eğlence ön plandadır. Bu kurgusal eğlence ortamı toplum tarafından kabul görmekte ve normal karşılanır hale gelmektedir.
Vücut geliştirme alanında erkeklik kimliğinin inşasında besin desteği kullanımının yeri

Bu araştırmanın birinci amacı vücut geliştirme alanında erkeklik kimliğinin nasıl inşa edildiğini, ikinci amacı ise erkeklik kimliğinin inşasında besin desteği kullanımının yerini incelemektir. Araştırmanın kuramsal çerçevesini Pierre Bourdieu (12)'nün Eylem Kuramı ve Raewyn Connell (28)'ın Erkeklikler Kuramı oluşturmuştur. Bourdieu'nün kuramı vücut geliştirme alanını, kendine özgü mantığı, sermaye biçimi olan ve yeniden üretim ilişkilerinin var olduğu bir toplumsal alan olarak ele almak için kullanılırken, Connell'ın kuramı, erkekliklerin inşasını, erkeklikler arasındaki ilişkileri ve bu ilişkilerdeki eşitsizlikleri dinamik bir şekilde incelemek için kullanılmıştır. Araştırma Ankara'da 'Yaşam Kulübü' olarak adlandırılan bir spor salonunda etnografik araştırma yöntemiyle gerçekleştirilmiştir. Veriler katılımlı gözlem (8 ay) bireysel görüşmeler ve alan notları yöntemleriyle toplanmıştır. İçerik analizi sonucunda elde edilen bulgular; (1) Beden Üzerinden Erkeklik İnşa Süreci: Vücut Geliştirme, (2) Bir Toplumsal Alan Olarak Vücut Geliştirme Salonunda Bir Köşe: Gerçek Erkekler Köşesi ve (3) Doxalar Pratikleri, Pratikler Doxaları Yeniden Üretirler: 'Abi Ben Yeni Başladım. Kullanmama Gerek Var Mı? temaları altında sunulmuştur. Araştırma bulguları vücut geliştirmenin kendine özgü mantığı olan ve beden sermayesinin değer gördüğü bir toplumsal alan olduğunu ve eyleyicilerin habituslarının ve donandıkları sermayenin, onların alandaki konumlanışlarına aracılık ettiğini göstermiştir. Vücut geliştirme alanında erkeklikler bedenler ve bedensel pratikler aracılığıyla inşa edilmekte ve yeniden üretilmektedir. Besin desteği kullanımı pratiği erkeklikle özdeşleştirilmiş özellikleri elde etmek için erkekler tarafından sıklıkla kullanılmaktadır. Sonuç olarak vücut geliştirme erkekliklerin ve erkeklikler arasındaki hiyerarşi ilişkilerinin bedenler ve bedensel pratikler aracılığıyla inşa edildiği/yeniden üretildiği ve besin desteği kullanımının elzem bir pratik olduğu toplumsal bir alandır.
Din ve sosyal bütünleşme: Farklılık ve birlikte yaşama

Bu çalışma, Emory Bogardus'un 1925 yılında ABD'de farklı ırklara karşı ilk defa uyguladığı sosyal mesafe ölçeğini temel almaktadır. Bu ölçek geliştirilerek farklılık ve birlikte yaşama perspektifinden farklı grupların sosyal mesafelerinin ölçülmesi amaçlanmıştır. Anket sahası, tarihten beri farklı grupların yaşadığı Kahramanmaraş'ın Göksun ilçesidir. Sosyal mesafe tutum sorularıyla bölge insanın farklı gruplarla kurduğu ilişki formları tespit edilmiştir. Aynı zamanda katılımcıların betimsel özellikleriyle ve grupların birbirlerine karşı korelasyonlarıyla, farklı gruplara karşı sosyal mesafe düzeyinin zihniyet temeli analiz edilmek istenmiştir. Çalışmada, nitel ve nicel tekniklerin birbirlerini destekler şekilde kullanımı esas alınmıştır. Araştırmanın kavramsal kurgusu genel hatlarıyla verilmiş olup genel teorik analizi ise, tabloların sonuçlarıyla birlikte ele alınmıştır. Gruplar arası sosyal mesafe düzeylerini değerlendirirken esas alınan ilkeler şunlardır: Farklı grupların birbirlerini tanımaları, yüz-yüze ilişki kurmaları, grup içinde kazanılan sosyal kimlik, gündelik hayatın farkındalık doğurması, önyargı ve kalıp yargıların durağanlaşması ve çeşitli kıstaslarda yöneltilen sosyal mesafe tutum soruları.
Yoksulluk - engellilik ilişkisi ve evde akraba bakımı uygulamasının değerlendirilmesi

Bu çalışmada bakıma muhtaç engelli üyesi bulunan yoksul ailelerin evde bakım ödeneğine bağlı olarak gelir durumlarındaki dönüşüm sosyolojik açıdan incelenmiştir. Engellilik ile yoksulluk arasındaki ilişki tartışılarak Türkiye'nin değişen iktisadi ve toplumsal yapısı içinde yoksul engellilerin ve ailelerinin muhatap olduğu sosyal politikaların oluşturduğu değişimler ele alınmıştır. Engellinin bakımını üstlenen akrabaya her ay ödenen ve düzenli bir sosyal yardım olan evde bakım ödeneği, Türkiye için yeni bir uygulama olup engelli ve ailesinin yoksulluk koşullarını doğrudan dönüştürmektedir. Bu dönüşümün düzeyini görmek için, ailelerin içinde yer aldığı sosyal dayanışma ağlarının ve kentsel ortama yerleşim tercihlerinin yoksullukla baş etme sürecindeki konumu da analiz edilmiştir. Çalışmada nitel araştırma yöntemi ve derinlemesine görüşme tekniği kullanılmış olup, yarı-yapılandırılmış bir form eşliğinde İstanbul'da yerleşik 17 aile ile yüz yüze görüşülmüştür. Çalışmanın ilk bölümünde yoksulluk ve engellilik hakkında tarihsel bir çerçeve çıkarılıp kuramsal tartışmalardan yararlanan bir özet çıkarılmıştır. İkinci bölümde, Türkiye'de yoksulluk ve engellilik olgularının tarihi ile bu iki olguya yönelik sosyal politika uygulamaları değerlendirilmiştir. Üçüncü bölümde ise saha çalışmasında elde edilen veriler işlenmiştir. Son olarak, engelli yoksulluğunun yeni durumu ve sosyal yardımlar arasındaki ilişkiye dair bir yorumlama çabasına girişilmiştir.
Gender and occupational segregation in public organizations: A case study in Turkey

Bu tezde kamu örgütlerinde 'cinsiyet temelli meslek ayrışımı' olgusu incelenmektedir. Üç farklı yaklaşım işlevsele , ekonomik ve kapitalist ataerki- ayrı ayrı tartışılarak, 'kapitalist ataerki' yaklaşımı kadar istihdamı açıklayan en uygun yaklaşım' olarak ele alınmıştır. Çalışmanın amacı cinsiyet temelli mesleki ayrışmanın örgütsel süreçlerin yatay ve dikey boyutlarında nasıl ortaya çıktığını, kadın ve erkek çalışanların ücretlerinin farklılaşmasında ve yükselmelerinde toplumsal cinsiyetin nasıl bir rol oynadığını belirlemektir. Çalışma farklı meslek gruplarını ve iş bölümünü kapsayan, her gruptan iki örgütün seçildiği dört örgüt grubuna uygulanmıştır. Veriler biri kadın çalışanlara diğeri de yöneticilere iki görüşme formunun toplam 110 kişiye uygulanmasıyla elde edilmiştir. Kamu örgütlerinde cinsiyet temelli mesleki ayrışma farklı biçimlerde gözlenmektedir. Bunlardan biri yatay ayrışmadır: kadın çalışanlar bazı mesleklerde ve birimlerde, erkekler ise diğerlerinde yoğunlaşmaktadır. Dikey boyutta ise kadınlar örgüt hiyerarşisinin alt basamaklarında yoğunlaşırken, erkekler daha çok sorumluluk isteyen ve yönetim pozisyonlarında yer almaktadırlar. Yönetim pozisyonlarında erkeklerle karşılaştırıldıklarında, kadın yöneticiler orta düzey yönetici pozisyonlarda yoğunlaşmaktadırlar. Böylece, cinsiyet temelli işbölümü çalışanları belirli işlerde ve birimlerde yoğunlaştırmakta ve işlerin cinsiyete göre değerlendirilmelerine yol açmaktadır. Bu ise ataerkilliği içeren ideolojik bir süreçtir. Sonuç olarak ailesel sınırlılıklar ideolojisinin kadınların yükselme ve hizmet içi eğitim olanaklarına tam katılımlarını etkilediği görülmektedir.
Türk sinemasında sakatlık temsilleri (1960-1990)

Bu tez çalışmasının amacı, 1960- 1990 yılları arası Türk Sinemasındaki beden temsillerini sakatlık üzerinden ortaya çıkarmaktır. Bu amaç doğrultusunda, 'Kınalı Yapıncak', 'Hayatım Sana Feda', 'Zehra', 'Toprak Ana', 'Kambur', 'Gülüşan' ve 'Yorum Yok' filmleri eleştirel söylem analizi ile incelenecektir. Fiziksel olmakla birlikte toplumsal bir olgu olan bedenin sosyoloji literatüründe ciddi anlamda yerini alması 1980li yılların başında ancak gerçekleşebilmiştir. Sosyoloji, bedenin varoluşunu yok sayarcasına bireylerin sosyal, ekonomik, kültürel ilişkilerini incelemeye devam etmiştir. Oysaki beden ve toplum arasında ayrılmaz bir ilişki söz konusudur. Yüzyıllarca devam eden beden üzerindeki iktidar tahakkümü toplumda normalleştirilmiş ve kültürel olarak aktarılmaya devam etmiştir. Sinema da kültürü aktarmadaki en etkili araçlardan biri olarak sakat bireyi ayrıştırıcı, ötekileştirici bir rol oynamıştır. Sinema ile bizlere sunulan beden, toplumun yarattığı bedendir. Günümüzde devam etmekte olan sakatlığa karşı önyargı, acıma, dışlama gibi davranışların sinemada sakatlık temsilleri ile pekiştirildiği sonucuna varılmıştır. Sinema, sakat bedene yönelik olumsuz algının inşa edilmesinde etkili olmuştur.